»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
Charles Gounod
(1818-1893)
Besteci
»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
Charles-François Gounod (17 Haziran 1818 - 18 Ekim 1893), genellikle Charles Gounod olarak bilinen bir Fransız besteciydi. On iki opera yazdı, bunlardan en popüler olanı her zaman Faust (1859) olmuştur; Roméo et Juliette (1867) de uluslararası repertuarda kalmaya devam ediyor. Büyük miktarda kilise müziği, birçok şarkı ve Ave Maria (Bach'ın bir eserinin bir uyarlaması) ve Marionetin Cenaze Marşı da dahil olmak üzere popüler kısa parçaları besteledi.
Sanatsal ve müzikal bir aileden gelen Gounod, Paris'te doğdu ve Conservatoire de Paris'de öğrenciydi ve Fransa'nın en prestijli müzik ödülü olan Prix de Rome'u kazandı. Eğitimi onu İtalya'ya, Avusturya'ya ve ardından Prusya'ya götürdü, burada Felix Mendelssohn ile tanıştı ve Bach'ın müziğine olan savunucusu olan Mendelssohn'un etkisi onun üzerinde ilk bir etki yaptı. Gounod derin bir dindardı ve Paris'e dönüşünden sonra kısa bir süre rahip olmayı düşündü. Yüksek miktarda kilise müziği, şarkılar, orkestral müzik ve operalar yazdı.
Gounod'un kariyeri Fransız-Prusya Savaşı tarafından bölündü. 1870 yılında Paris'e yönelik Prusya ilerlemesinden kaçmak için ailesiyle birlikte İngiltere'ye taşındı. 1871 yılında barış sağlandığında ailesi Paris'e geri döndü, ancak o Londra'da kaldı ve amatör bir şarkıcının evinde yaşadı. Georgina Weldon adındaki bu kadın, hayatında kontrol eden figür haline geldi. Yaklaşık üç yıl sonra ondan uzaklaştı ve ailesinin yanına Fransa'ya döndü. Onun yokluğu ve daha genç Fransız bestecilerinin ortaya çıkması, Fransız müzik hayatının ön saflarında artık yer almadığı anlamına geldi; ancak saygı gören bir figür olarak kaldı, son yıllarında ise eski moda olarak kabul edildi ve operatik başarı ona ulaşmadı. 75 yaşında Saint-Cloud'daki evinde öldü.
Gounod'un eserlerinin uluslararası repertuarın düzenli bir parçası olmayan pek azı bulunsa da, sonraki Fransız bestecileri üzerindeki etkisi önemliydi. Müziğinde, Jules Massenet ve diğerlerinin operalarında devam eden romantik duygusal bir ipucu vardır; ayrıca Gabriel Fauré'yi etkileyen klasik bir ölçülülük ve zarafet vardır. Claude Debussy, Gounod'un zamanının temel Fransız duyarlılığını temsil ettiğini yazdı.
Hayatı ve Kariyeri
Erken Yıllar
Charles Gounod, 17 Haziran 1818'de Paris'in Latin Mahallesi'nde François Louis Gounod (1758-1823) ve eşi Victoire, evlenmeden önceki soyadıyla Lemachois (1780-1858) çiftinin ikinci oğlu olarak doğdu. François, bir ressam ve sanat öğretmeniydi; Victoire ise gençlik yıllarında ders vermiş yetenekli bir piyanistti. Büyük oğlu Louis Urbain (1807-1850) başarılı bir mimar oldu. Charles'ın doğumundan kısa bir süre sonra François, kraliyet ailesinin bir üyesi olan Duc de Berry'ye resmi sanatçı olarak atanmıştı ve Gounod ailesinin Charles'ın erken yıllarındaki evi Versay Sarayı'ndaydı, burada kendilerine bir daire tahsis edilmişti.
1823 yılında François'nın ölümünden sonra Victoire, ailesini eski mesleği olan piyano öğretmenliğine geri dönerek destekledi. Genç Gounod, Paris'teki çeşitli okullara devam etti ve Lycée Saint-Louis ile son buldu. Latin ve Yunanca konularında başarılı bir öğrenciydi. Annesi, bir yargıcın kızı olan Victoire, Gounod'un güvenceli bir avukat kariyeri izlemesini umuyordu, ancak onun ilgileri sanat ve müzikteydi: yetenekli bir ressam ve olağanüstü bir müzisyendi. Onun üzerindeki erken etkiler, annesinin müzik derslerinin yanı sıra Théâtre-Italien'de izlediği operalardı: Rossini'nin Otello ve Mozart'ın Don Giovanni. 1835 yılında Don Giovanni'nin bir temsilini hatırlayarak, "Operanın başından sonuna kadar uzun bir hayranlık içinde oturdum" dedi. Aynı yılın ilerleyen dönemlerinde Beethoven'ın Pastoral ve Koral senfonilerinin performanslarını dinledi ve bu performanslar "müzik tutkumu tazeledi" dedi.
Hala okuldayken Gounod, Anton Reicha ile özel olarak müzik çalışmalarına başladı - o dönemin bir arkadaşı olan Beethoven'ın arkadaşı olarak tanımlanan ve çağdaşı tarafından "o zaman yaşayan en büyük öğretmen" olarak nitelendirilen Reicha - ve 1836'da Paris Konservatuvarı'na kabul edildi. Orada beste çalışmalarına Fromental Halévy, Henri Berton, Jean Lesueur ve Ferdinando Paer ile, piyano çalışmalarına ise Pierre Zimmerman ile devam etti. Farklı öğretmenleri, Gounod'un müzikal gelişimine sadece orta derecede bir etki yaptı, ancak Konservatuvar'daki zamanında Hector Berlioz ile karşılaştı. Daha sonra Berlioz'un ve müziğinin gençliğindeki en büyük duygusal etkilerden biri olduğunu söyledi. 1838 yılında Lesueur'ün ölümünden sonra, eski öğrencilerinden bazıları anma ayini bestelemek için işbirliği yaptılar; Agnus Dei Gounod'a tahsis edildi. Berlioz, onun için şunları söyledi: "Agnus, üç solo ses ve koro için, M. Gounod tarafından, Lesueur'ün en genç öğrencilerinden biri, güzel - çok güzel. İçindeki her şey yeni ve seçkin - ezgi, modülasyon, uyum. Bu eserde M. Gounod, ondan her şey bekleyebileceğimizin kanıtını vermiştir."
Prix de Rome
1839 yılında üçüncü denemesinde, Gounod, bestecilik dalında Fransa'nın en prestijli müzik ödülü olan Prix de Rome'u, Fernand adlı kantatıyla kazandı. Böylelikle babasını geride bıraktı: François, 1783 yılında resim dalında Prix de Rome'un ikinci ödülünü kazanmıştı. Prix, kazananı Fransız Enstitüsü'nde iki yıl boyunca desteklenen bir çalışma fırsatı ve bir yıl daha Avusturya ve Almanya'da geçirme hakkı veriyordu. Gounod için bu, sadece müzik kariyerini başlatmakla kalmadı, aynı zamanda onun manevi ve müziksel olarak hayatının geri kalanında izler bırakan bir deneyimdi. Müzikolog Timothy Flynn'e göre, Prix, İtalya, Avusturya ve Almanya'daki zamanıyla "[Gounod'un] kariyerindeki belki de en önemli olaylardan biriydi." Enstitünün direktörünün ressam Dominique Ingres olduğu şanslıydı; Ingres, François Gounod'u iyi tanıyan ve eski arkadaşının oğlunu himayesine alan biriydi.
Roma'da tanıştığı sanatçılardan bazıları şunlardı: şarkıcı Pauline Viardot ve Felix Mendelssohn'un kız kardeşi olan piyanist Fanny Hensel. Viardot, Gounod'un sonraki kariyerinde büyük yardım sağladı ve Hensel aracılığıyla sadece kardeşi değil, aynı zamanda uzun süredir ihmal edilen J. S. Bach'ın müziğini de tanıdı; Mendelssohn'un büyük bir hevesle canlandırdığı müzik. Gounod ayrıca "daha önce hiç duymadığım Alman müziğinin çeşitli şaheserleriyle" tanıştı. İtalya'dayken Gounod, Goethe'nin Faust'unu okudu ve bu eserin operatik bir uyarlaması için müziği tasarlamaya başladı ve bu tasarımı gerçekleştirmesi yirmi yıl sürdü. Burs süresi boyunca bestelediği diğer müzikler arasında "Où voulez-vous aller?" (1839), "Le Soir" (1840-1842) ve "Venise" (1842) gibi en çok tanınmış şarkıları, San Luigi dei Francesi Kilisesi'nde icra edilen bir Misa gibi birçok şarkı bulunmaktaydı.
Roma'da, Gounod, şehirdeki kiliselerin resimlerinin etkisi altında güçlü dini eğilimlerini arttırdı ve Michelangelo'nun eserlerinden etkilendi. Berlioz'un, on yıl önce Enstitü'deyken Roma'nın görsel sanatlarından etkilenmediği aksine, Gounod Michelangelo'nun eserinin etkisi altında büyülendi. Ayrıca Palestrina'nın kutsal müziğini tanıdı ve saygı duydu; bu müziği Michelangelo'nun sanatının müzikal bir çevirisi olarak tanımladı. Kendi dönemindeki bazı İtalyan meslektaşlarının müziği ona çekici gelmedi. Donizetti, Bellini ve Mercadante tarafından bestelenen operaları sert bir şekilde eleştirdi ve bu bestecileri sadece "büyük Rossini gövdesine sarılmış, onun canlılığı ve görkemi olmadan saran sarmaşıklar" olarak tanımladı ve Rossini'nin doğal ezgi dehasını taşımadıklarını belirtti.
Prix de Rome bursunun son yılında Gounod, Avusturya ve Almanya'ya taşındı. Viyana'daki Hofoper'de ilk kez Sihirli Flüt'ü dinledi ve mektupları Mozart ve Beethoven'ın çalıştığı şehirde yaşadığı için büyük bir mutlulukla doluydu. Viyana'nın sanatta önde gelen destekçilerinden biri olan Kont Ferdinand von Stockhammer, Gounod'un Requiem Mass'ının icra edilmesini düzenledi. Bu performans sıcak karşılandı ve başarısı, Stockhammer'ı besteciden ikinci bir Mass sipariş etmeye yönlendirdi.
Viyana'dan sonra Gounod, Prusya'ya gitti. Berlin'de Fanny Hensel ile tanıştı ve ardından onun kardeşiyle tanışmak üzere Leipzig'e gitti. İlk buluşmalarında Mendelssohn, ona "Kız kardeşim hakkında duyduğum deliğe sen misin?" diye sordu,[n 4] ancak genç adama dört gün boyunca eğlence yapmayı ve ona çok fazla cesaret vermeyi adadı. Leipzig Gewandhaus Orkestrası için özel bir konser düzenledi, böylece misafirinin İskoç Senfonisi'ni dinlemesini sağladı ve Thomaskirche'nin orgunda Bach'ın bazı eserlerini çaldı. Karşılıklı olarak Gounod, Viyana Requiem'nden Dies Irae'yi çaldı ve Mendelssohn'un, bir bölümünün Luigi Cherubini tarafından imzalanmaya değer olduğunu söylediğinde memnun oldu. Gounod şunları söyledi: "Bir ustadan böyle sözler gerçek bir onur ve birçok madalyadan daha fazla gurur içinde taşırız."
Yükselen Başarı
Gounod, Mayıs 1843'te Paris'e döndü. Annensin yardımıyla güvence altına alınmış bir görevi üstlendi: Missions étrangères kilisesinin baş şapel müdürü. Prix de Rome'un birincisi için itibarlı bir pozisyon değildi. Kilisenin orgu kötüydü ve koroda iki bas, bir tenor ve bir korist vardı. Gounod'un kilisenin müziğini iyileştirmeye yönelik çabalarına karşı düzenli cemaat düşmandı. Görüşlerini bir meslektaşına ifade etti:
Litürjik sanatın bayrağının, şimdiye kadar kiliselerimizde işgal ettiği yerini, dünyevi melodiye sahip olan bayrağın aldığı zaman çoktan geldi. [Şu romantik şekerlemeleri ve kutsal müziği uzun süredir bozan şekerlemeleri] defedelim. Palestrina ve Bach Kilise'nin müzik babalarıdır: İşimiz onların sadık oğulları olduğumuzu kanıtlamaktır.
Genel olarak dostça ve uyumlu bir doğaya sahip olmasına rağmen, Gounod kararlı kaldı; yavaşça cemaatini kazandı ve anlaştığı beş yıllık sürenin çoğunda görev yaptı. Bu dönemde Gounod'un dini duyguları giderek güçlendi. Çocukluk arkadaşı olan bir rahip olan Charles Gay ile tekrar bir araya geldi ve bir süre kendini rahip olmaya çekildi. 1847'de teoloji ve felsefe okumaya başladı, ancak kısa süre sonra seküler tarafı kendini gösterdi. Bekârlık kapasitesine olan şüphesi nedeniyle rahipliği aramamaya ve müzik kariyerine devam etmeye karar verdi. Daha sonra şunları hatırladı:
1848 Devrimi çıktığında, Église des Missions étrangères'daki müzik direktörü işimi bıraktığım zaman. Bunun için dört buçuk yıl boyunca yapmıştım ve birçok şey öğrenmiştim, ancak geleceğimle ilgili olarak beni umutsuz bir şekilde sebze yetiştirdi. Bir bestecinin kendine bir isim yapabileceği tek yer vardır: tiyatro.
Gounod'un tiyatro kariyerinin başlangıcı, 1849 yılında Paris'te Pauline Viardot ile yeniden tanışmasından büyük ölçüde yardımcı oldu. Viardot, o zamanlar ününün zirvesindeydi ve onun için tam uzun bir opera siparişi almasına yardımcı oldu. Bu konuda Gounod son derece şanslıydı: 1840'ların başındaki bir yeni başlayan besteci genellikle en fazla bir perde perde açıcısı yazmak için istenecekti. Gounod ve librettist Emile Augier, Antik Yunan efsanesinden esinlenerek Sapho'yu yarattılar. Bu, o dönemde Paris'te yaygın olan üç opera türünden (İtalyan opera, büyük opera ve opéra comique) sapma olarak düşünülüyordu. Daha sonra bir yeni türün, opéra lyrique'in ilk örneği olarak kabul edilse de, o zamanlar bazıları için altmış veya yetmiş yıl önce yazılmış Gluck operalarına bir geri dönüş gibi görülüyordu. Sansürle yaşanan zorluklar nedeniyle, metin politik olarak şüpheli ve fazlasıyla erotik bulundu ve Sapho, 16 Nisan 1851'de Salle Le Peletier'de Paris Operası'nda sahnelendi. Bu eser, bir müzik eleştirmeni olarak Berlioz tarafından eleştirildi; bazı bölümlerini "son derece güzel ... dramada en yüksek şiirsel seviye" olarak buldu ve diğerlerini "iğrenç, dayanılmaz, korkunç" olarak nitelendirdi. Kamuyu çekmedi ve dokuz gösteriden sonra kapanırken, Londra Kraliyet Opera Evi'nde aynı yılın ilerleyen dönemlerinde, yine Viardot'un başrolde olduğu bir performans aldı. Müzik, librettodan daha fazla övgü aldı ve sanatçılar her ikisinden daha fazlasını aldı, ancak The Morning Post, "Maalesef, operanın çok soğuk bir şekilde karşılandığını" kaydetti.
Nisan 1851'de Gounod, Conservatoire'daki eski piyano hocasının kızı olan Anna Zimmerman (1829–1907) ile evlendi. Evlilik, Viardot ile bir çatışmaya yol açtı; Zimmermanlar, onunla ilgisi olmamayı tercih etti, nedeni net olmayan bir şekilde. Gounod'un biyografi yazarı Steven Huebner, şarkıcının ve bestecinin arasında bir ilişki hakkında söylentilere atıfta bulunur, ancak "gerçek hikaye net değil" der. Gounod, Paris şehir okullarına şan dersleri verme görevini üstlendi ve 1852'den 1860'a kadar tanınmış bir koronun yöneticisi olan Paris'in Orphéon de la Ville de Paris' in direktörlüğünü yaptı. Ayrıca genellikle yaşlı ve sık sık hasta olan kayınpederinin yerine özel öğrencilere müzik dersleri vererek sık sık yerine geçti. Bu öğrencilerden biri, Georges Bizet, Gounod'un öğretimini ilham verici buldu ve "sıcak ve babaane ilgisi" ni övdü ve bir ömür boyu hayranı kaldı.
Sapho'nun sahnelenişinin kısa süreliğine rağmen, eser Gounod'un ününü ilerletti ve Comédie-Française ona François Ponsard'ın beş perdelik dörtlü trajedisi Ulysse (1852) için beste müziği yazması için sipariş verdi. Bu eserin partisi on iki koroyu ve orkestral aralıkları içeriyordu. Başarılı bir üretim olmadı: Ponsard'ın oyunu iyi karşılanmadı ve Comédie-Française'deki seyircilerin müziğe pek ilgisi yoktu. 1850'ler boyunca Gounod, tam orkestra için iki senfonisini ve en iyi bilinen dini eserlerinden biri olan Messe solennelle en l'honneur de Sainte-Cécile'yi besteledi. Bu eser, 1855 yılındaki Saint-Eustache'deki St. Cecilia günü kutlamaları için yazılmıştır ve Flynn'in görüşüne göre, Gounod'un "operatik tarzı kilise müziğiyle birleştirmekteki başarısını" göstermektedir - bu, meslektaşlarının çoğunun denediği ancak başarısız olduğu bir görevdi.
Kilise ve konser müziğinin yanı sıra, Gounod operalar bestelemeye başladı. Bunlara La Nonne sanglante (Kanlı Rahibe, 1854) ile başladı, bir melodramatik hayalet hikayesi ve Berlioz'un denediği ve başaramadığı bir libretto, Auber, Meyerbeer, Verdi ve diğerleri tarafından reddedildi ve libretistler Eugène Scribe ve Germain Delavigne tarafından Gounod için yeniden çalıştırıldı ve 18 Ekim 1854'te Paris Operası'nda sahnelendi. Eleştirmenler librettoyu yererken, müziği ve prodüksiyonu övdü; eser gişede iyi gidiyordu, ta ki müzik politikasının kurbanı olana kadar. Opéra'nın yöneticisi Nestor Roqueplan, düşmanı François-Louis Crosnier tarafından değiştirildi ve La Nonne sanglante'yi "pislik" olarak tanımladı ve on bir performanstan sonra yapımı kapattı.
Opera Başarıları ve Başarısızlıkları
Ocak 1856'da Gounod, Légion d'honneur şövalyesi olarak atandı. Aynı yılın Haziran ayında o ve eşi iki çocuğunun ilkini, bir oğlan olan Jean'ı (1856–1935) sahneye koydular. (Kızları Jeanne (1863–1945), yedi yıl sonra doğdu.) 1858'de Gounod bir sonraki operası olan Le Médecin malgré lui'yi besteledi. Jules Barbier ve Michel Carré tarafından kaleme alınan iyi bir libretto ile, Molière'in eserine sadık bir şekilde, mükemmel eleştiriler aldı, ancak bu iyi karşılama Gounod için prömiyerin ardından annesinin ölümü tarafından gölgelendi. O dönemde başlangıçta 100 performansın başarılı kabul edildiği bir dönemdi; Le Médecin malgré lui bunu başardı ve 19. yüzyılın geri kalanında ve 20. yüzyılın başlarına kadar Paris ve diğer yerlerde tekrar sahnelendi. 1893'te British Musical Times, onun "karşı konulmaz neşesi" ni övdü. Huebner, operanın daha sonraki gözden düşmeye hak etmediğini belirtiyor.
Barbier ve Carré ile birlikte Gounod, Faust için Fransız komedisi yerine Alman efsanelerine döndü. Üçü 1856'da çalışmışlardı, ancak başka bir tiyatroda (operatik olmayan) bir Faust ile çakışmamak için rafa kaldırılması gerekiyordu. 1858'de geri döndüğünde Gounod partiyi tamamladı, prova yılın sonuna doğru başladı ve opera Mart 1859'da Théâtre-Lyrique'de sahnelendi. Bir eleştirmen, eserin "olağanüstü heyecan ve beklenti koşullarında sunulduğunu" bildirdi; başka biri eseri övdü, ancak ticari bir zafer olup olmayacak kadar popüler ilgi göreceğini şüpheli buldu. Besteci daha sonra operanın "başlangıçta halkı çok fazla etkilemediğini" hatırladı, ancak bazı düzenlemeler ve Gounod'un yayıncısı Antoine de Choudens'in yoğun tanıtımı ile uluslararası bir başarı haline geldi. Viyana'da 1861'de ve Berlin, Londra ve New York'ta 1863'te yapımlar yapıldı. Faust, Gounod'un en popüler operası ve operatik repertuarın temel taşlarından biri olarak kalmıştır.
Sıradaki sekiz yıl boyunca Gounod, Barbier veya Carré veya her ikisiyle birlikte çalıştığı beş opera daha besteledi. Philémon et Baucis (1860) ve La Colombe (Güvercin, 1860), Jean de La Fontaine'in öykülerine dayalı opéras comiques idi. İlk olan, Jacques Offenbach'ın Orphée aux enfers (1858) ile başlattığı mitolojik kostümlü hafif hicivli komediler için hafif hicivli komediler için bir vogue'u fırsat bilme girişimiydi. Opera başlangıçta Baden-Baden tiyatrosu için düşünülmüştü, ancak Offenbach ve yazarları sonunda ilk performansı için Paris'teki Théâtre Lyrique'de genişlettiler. La Colombe da Baden-Baden için yazılmış ve daha sonra ilk Paris prodüksiyonu için (1886) genişletilmiştir.
Bu iki ılımlı başarının ardından Gounod'un bir fiyaskosu vardı, La Reine de Saba (1862), egzotik bir mekânda geçen büyük bir opera. Parça gösterişli bir şekilde sahnelenmiş ve prömiyer, İmparator Napolyon III ve İmparatoriçe Eugénie tarafından izlenmişti, ancak eleştiriler yıkıcıydı ve temsil 15 performansın ardından sona erdi. Besteci, başarısızlıktan etkilenmiş bir şekilde, ailesiyle Roma'ya uzun bir geziyle teselli aradı. Şehir onu her zamanki gibi büyüledi: Huebner'ın sözleriyle "Roma'nın Hristiyanlık ve klasik kültürün sıkıca iç içe geçtiği yenilenmiş maruziyeti, onu Paris'teki kariyerinin sıkıntıları için yeniden enerjilendirdi."
Gounod'un bir sonraki operası Mireille (1864) idi, Provansal köylü ortamında geçen beş perdelik bir trajedi. Gounod, eserin çeşitli sahnelerinin yerel atmosferini içine çekmek ve eserin orijinal hikayesinin yazarı Frédéric Mistral ile buluşmak için Provence'a seyahat etti. Bazı eleştirmenler, eseri verismo operasının öncüsü olarak gördüler, ancak bu, çarpıcılık yerine zarafeti vurgulayan bir türdü. Opera başlangıçta büyük bir başarı değildi; Gounod'un bir köylü kızına tam trajik statü verdiğine yönelik bazı keskin itirazlar vardı. Bazı düzeltilerden sonra Fransa'da popüler hale geldi ve 20. yüzyıla kadar düzenli olarak opéra comique repertuarında kaldı.
1866'da Gounod, Académie des Beaux-Arts'a seçildi ve Légion d'honneur içinde terfi etti. 1860'larda operatik olmayan çalışmaları arasında bir Mass (1862), bir Stabat Mater (1867), liturjik veya diğer dini müziğin yirmi kısa parçası, iki kantat - biri dini, biri seküler - ve Pius IX'in taç giyme yıl dönümü için yazılmış bir Marche pontificale (1869) yer aldı, daha sonra Vatikan Şehri'nin resmi marşı olarak benimsendi.
Gounod'un 1860'ların son operası Roméo et Juliette (1867), Shakespeare'in oyununu oldukça yakından izleyen bir libretto iletişimini izledi. Parça başlangıçtan itibaren bir başarıydı ve bilet satışları Exposition Universelle için Paris'e gelen ziyaretçilerin büyük sayısından arttı. Prömiyerden bir yıl sonra, kıtadaki Avrupa, Britanya ve ABD'nin büyük opera evlerinde sahnelenmeye başlandı. Faust dışında, uluslararası düzeyde sık sık sahnelenen tek Gounod opera eseri olarak kalmıştır.
Londra Yılları
1870 Franco-Prusya Savaşı'nın patlak vermesinden sonra, Gounod ailesi, Saint-Cloud'daki evlerinden, Paris Kuşatması'na giden yolculukta Prusyalılar tarafından tahrip edildi. Londra'da geçim sağlamak için Gounod, İngiliz bir yayıncı için müzik yazdı; Viktorya dönemi Britanyası'nda dini ve dini olmayan salon şarkılarına büyük bir talep vardı ve o bunları sağlamaktan mutluydu.
Gounod, Yıllık Uluslararası Sergi'nin düzenleme komitesinin 1 Mayıs 1871'deki büyük açılışı için bir koro eseri yazma davetini kabul etti. Olumlu karşılanmasının bir sonucu olarak, yeni Royal Albert Hall Korosu'nun yönetmeni olarak atandı ve Kraliçe Victoria'nın onayıyla daha sonra Royal Choral Society olarak yeniden adlandırıldı. Ayrıca Philharmonic Society ve Crystal Palace, St James's Hall ve diğer mekanlarda orkestral konserler düzenledi. İngiliz müziği taraftarları, konserlerinde yerel bestecileri ihmal ettiğini iddia ettiler, ancak kendi müziği popülerdi ve geniş çapta övgü aldı. The Times'ın müzik eleştirmeni J. W. Davison, modern müziği nadiren beğendi, bir hayran değildi, ancak The Athenaeum'un Henry Chorley gibi birçok kişi Gounod'a büyük bir destekçi idi ve The Musical World, The Standard, The Pall Mall Gazette ve The Morning Post'taki yazarlar Gounod'u büyük bir besteci olarak adlandırdı.
Şubat 1871'de Philharmonic Society'nin yönetmeni Julius Benedict, Gounod'u Georgina Weldon adında bir şarkıcı ve müzik öğretmeni ile tanıştırdı. Weldon, hızla Gounod'un profesyonel ve kişisel yaşamında etkili bir figür haline geldi. İlişkilerinin doğası hakkında çok fazla sonuca varılmayan tahminler vardı. 1871'de Fransa'da barış sağlandığında, Anna Gounod annesi ve çocuklarıyla eve döndü, ancak Gounod Londra'da kaldı ve Weldons'un evinde yaşamaya başladı. Weldon, onu yayıncılarla ticari iş uygulamalarına tanıttı, yüklü telif ücretlerini müzakere etti, ancak sonunda bu tür meseleleri çok ileri götürdü ve besteciyi yayıncısının getirdiği davalara karıştırdı, ki besteci kaybetti.
Gounod, yaklaşık üç yıl boyunca Weldons'un evinde yaşadı. Fransız gazeteleri, Londra'da kalma nedenleri hakkında spekülasyon yapmıştı; Gounod'un Paris'te Auber'in yerine dönüp Konservatuvar yöneticisi olarak görev teklifini reddettiği önerildiğinde daha fazla spekülasyon yaptılar. İngiltere'de ki baskılar ve Fransa'daki yorumlar, Gounod'u sinirsel bir çöküş haline getirdi ve Mayıs 1874'te arkadaşı Gaston de Beaucourt, onu Londra'ya geri getirmek üzere Londra'ya geldi. Gounod ayrıldığında Weldon çok öfkeliydi ve sonraki dönemlerde ona birçok zorluk çıkardı, onun evinde bıraktığı el yazmalarını sakladı ve ilişkileri hakkında tendanslı ve kendini haklı çıkaran bir hesabı yayınladı. Daha sonra ona karşı bir dava açtı ve bu da onun 1885 Mayıs ayından sonra Britanya'ya geri dönmesini etkili bir şekilde önledi.
Son Yılları
Cinq-Mars, 1877
Gounod'un yokluğunda Fransa'daki müzik sahnesi önemli ölçüde değişmişti. 1869'da Berlioz'un ölümünden sonra, Gounod genellikle Fransa'nın önde gelen bestecisi olarak kabul ediliyordu. O, artık hala saygı gören bir isim olmasına rağmen, Fransız müziğinin öncülerinden biri değildi. Bizet, Emmanuel Chabrier, Gabriel Fauré ve Jules Massenet gibi yeni Société Nationale de Musique üyeleri de dahil olmak üzere yeni bir nesil kendini kuruyordu. O, genç bestecilere karşı içtenlikle yaklaşıyordu, hatta onların eserlerini beğenmediğinde bile. Daha sonraki nesilden Camille Saint-Saëns'e en fazla etkilendiği söyleniyor; on yedi yaşında daha genç birini "Fransız Beethoven" olarak adlandırdığı söyleniyor.
Operatik kompozisyonlara geri dönen Gounod, Londra'da çalışmaya başladığı Polyeucte'yi tamamladı ve 1876'da Cardinal Richelieu'nün zamanında geçen dört perdelik tarihi bir drama olan Cinq-Mars'ı besteledi. İkincisi ilk olarak Nisan 1877'de Opéra-Comique'de sahnelendi ve 56 performanslık vasat bir süreç geçirdi. Polyeucte, bestecinin kalbine yakın bir dini konuydu ve bir sonraki yıl Opéra'da verildiğinde daha kötüydü. James Harding, Gounod'un biyografisine göre, "Polyeucte 29 kez şehit edildikten sonra gişe olayın yeterince olduğuna karar verdi. Bir daha dirilmemiştir."
Gounod'un son operalarından biri olan Le Tribut de Zamora (1881), 34 gece sahnelendi, ve 1884'te Sapho'yu yeniden düzenledi, Opéra'da 30 performans süresince. Gounod, parçanın hilekar kötü kadını Glycère'nin rolünü Weldon'ın görüntüsünü aklında tutarak yeniden çalıştı: "Modelin hayalini kuruyordum ... şeytani çirkinlikte korkunçtu." Bu hayal kırıklıkları boyunca Faust halkı çekmeye devam etti ve Gounod, Kasım 1888'de Opéra'da 500. performansı yönetti.
Opera dışında Gounod, 1876'da Messe du Sacré-Coeur de Jésus adlı büyük ölçekli bir Misa ve 1893'e kadar aralarında on tane daha Misa'nın bulunduğu on tane daha Misa yazdı. Sonraki kariyerindeki en büyük popüler başarıları, Birmingham Triennial Music Festival'de İngiltere'de yazılan ve prömiyeri yapılan iki büyük oratoryo olan La Rédemption (1882) ve Mors et vita (1885) idi. İki eser de İngiliz halkı tarafından coşkuyla benimsendi ve kıta Avrupası'nda da yaygın olarak Handel ve Mendelssohn'un oratoryolarıyla aynı seviyede kabul edildi. Londra'daki Philharmonic Society, 1885'te besteciden bir senfoni sipariş etmeye çalıştı (sipariş sonunda Saint-Saëns'e verildi); Gounod'un kariyerinin sonlarına doğru üçüncü bir senfoniye ait parçalar var, ancak bunların birkaç yıl sonradan tarihlendiği düşünülmektedir.
Gounod'un son yılları, Saint-Cloud'da kutsal müzik bestelemesi, anılarını ve denemelerini yazmasıyla geçti. 15 Ekim 1893 tarihinde, yerel kilisesinde org çalarken eve döndükten sonra, torunu Maurice'in anısına Requiem'in bir düzenlemesi üzerinde çalışırken felç geçirdi. Üç gün boyunca koma halinde kaldıktan sonra Gounod, 75 yaşında 18 Ekim'de öldü.
27 Ekim 1893 tarihinde, Paris'teki L'église de la Madeleine'da devlet cenazesi düzenlendi. Tabut taşıyıcıları arasında Ambroise Thomas, Victorien Sardou ve gelecekteki Fransız Cumhurbaşkanı Raymond Poincaré de vardı. Fauré müziği yönetti, ki Gounod'un isteği üzerine tamamen vokal, org veya orkestra eşliği olmadan gerçekleşti. Törenin ardından Gounod'un kalıntıları, Saint-Cloud yakınlarındaki Cimetière d'Auteuil'e taşındı ve aile kabrine gömüldü.
Mirası
Gounod'un müziği, genel müzik repertuarında nispeten sınırlı bir yer tutmasına rağmen, sonraki Fransız bestecileri üzerinde önemli bir etki bıraktı. Cooper'ın ifadesiyle, "O sadece bir bireysel besteci değildi: O, Fransız karakterinin derin ve kalıcı bir yönünün sesiydi... [Daha önce ifadesini bulamamış olan] bir dizi duygu, onun ideal ifadesini buldu ve belki de bu nedenle etkisi tamamen kaybolmayacak." Cooper, Gounod'un müziğinin iki farklı yönünün, Fauré ve Massenet gibi sonraki Fransız bestecileri üzerinde etkili olduğunu öne sürer. İlk olarak Gounod'un klasik saflığını ve zarafetini özümseyip geliştiren Fauré, ikincisi ise romantik ve çekici yönünden ilham almıştır (o kadar ki ona "Gounod'un kızı" adı takılmıştır). Gounod'un mélodie için önemine dair Ravel'in yorumu yukarıda alıntılanmıştır ve Debussy şunları yazmıştır: "Gounod, tüm zayıflıklarına rağmen, önemlidir... Gounod'un sanatı, Fransız duyarlığının bir anını temsil eder. İnsan istese de istemese de, bu tür şeyler unutulmaz."