Bir Dubliner
Dublin'de ısınmak Cork'ta yaşadığım ilk görüşte aşktan biraz daha uzun sürdü. Biz bu seyir rezervasyonu tek geminin Tur ve neden artık bu kadar yapmıyorum hatırlatıldı. Beni bu kadar rahatsız eden Dublin değildi - beni rahatsız eden bütün “gemi turu” yönü oldu.
Tur Rehberi yeterince bilgili, ama hızla o Guinness için bir shill gibi görünüyordu. Yemin ederim, tüm duyduğumuz Guinness-bu ve Guinness-o; neden Guinness için İrlandalıları bir sürü sarhoş haline getirme sorumluluğunu üstlendi.
Hadi gel, lassie, Arthur Guinness'in gelmesinden çok önce iyi içki içenler İrlandalı, çok teşekkür ederim. Dürüst olmak gerekirse, içtiğimde, Guinness Stout'u hiç umursamadım. Benden karanlık bir bira sevdim, ama Guinness bana Starbucks'ın kahve içmeye benzemesi gibiydi. Biri bundan daha iyisini yapabilir - endişelendiğim kadarıyla içerikten daha fazla hype.
Dublin olayları ve nehir tekne turu almıştı. Olayları turu ile sorun oldu, sadece - onlar şehir hakkında bir otobüs yolculuğu içine çok tıka basa çalıştı, ancak herhangi bir almak için zar zor zaman oldu.
Ancak tüm olsun-out gibi tıkalı bir sürü windows, ama hiçbir hava akışı, kapalı bir tekne içinde tekne turu parçası çok daha iyiydi. Ancak, nehir açısından Dublin hissini görmek ve hissetmek için çok daha iyi.
Gemiye geri döndük, öğle yemeği yedik, sonra kasabada dolaşmak için kendi başıma gittim. Bunu her zaman yapıyorum ve bu sefer, Dublin'le ilgili çok özel olması gereken şeyi keşfetmek amacıyla yaptım. Ancak, keşfetmek için başka bir şey olmasa bile, sadece bir yürüyüş hakkında sahip iyiydi.
Ailem tarihçi olağanüstü büyük ağabeyi Jim'in bir facebook yazısı bana Büyük Büyük Büyükbaba Mark Bridgeman'ın Dublin'de bir mobilya tamircisi olduğunu hatırlattı. Bu yardımcı oldu.
Babamın burada yaşadığı ve çalıştığını hayal ettim, mobilya tamirciliği yönünü hayal etmek kolaydı, çünkü babam gezginlerle bir sigorta ayar yöneticisi olarak işinden emekli olduktan sonra kendi küçük mobilya onarımı ve tamir işine sahipti.
Aslında, bir yaz, Kathy ile tanıştıktan hemen sonra, uzay laboratuarı için robotik makineler üreten bir makinede çalışıyordum, annem ve babamın bulunduğu yerden caddede, geçici olarak onlarla birlikte, ağır, yirmi metre uzunluğunda bir boru ile çalışıyordum elime düştü ve lanet olası sağ yüzük parmağımı kesti.
İşçiler için yaklaşık altı hafta boyunca o parmağımın iyileşmesini bekliyordum, ellerimde çok zaman vardı ve babama yardım ederek yaralandım, en iyi şekilde bir elimle yapabileceğim en iyi şey, takılmak için iyi bir bahane O zamandan önce hiçbir zaman gerçekten yapmayacağım bir şey değildi, ama o yaz ilişkimizde bir dönüm noktası başladı.
Bana yol boyunca aldığı zor kazanılmış becerilerden bazılarını teslim etti, mobilyaları rafine etti ve hala sahip olduğumuz, Kathy'nin oturmak isteyebileceğini düşündüğü küçük bir rock'çı tamir etmeme yardım etti. hamile kalsaydı, yaptı ve yaptı. O rocker hala var ve bana o yaz babamla hala hatırlatıyor.
Bu, başka bir ataya bağlı olmamı sağladı, bu da Dublin'le daha fazla bağlantı hissetmeme yardımcı oldu. Eski şehrin sokaklarında ve parklarında dolaşırken, yavaşça üzerimde büyüdükçe daha çok kanıma girdi. Anlamaya başladım.
Sık sık yaptığım gibi, garip bir yeni kasabayı kendi başıma dolaşırken, rulmanlarımı kaybettim ve beni gemiye geri götürmek için hangi yolun otobüse geri döndüğünden emin değilim.
O sabahki turumuzda, tur rehberi bize Oscar Wilde heykelini aramamızı söylemişti ve servis, geri dönmek için her 15 dakikada bir geminin yolcularını alacaktı. Kathy ile daha önce gemiye geri döndüğümde, öğle yemeğinde bana “Gemiye geri dönmek için kimin heykelini arayacaksın?” Diye sordu.
“Ah, Jonathan Swift'in mi?”
Beni tanıyor. Bu yüzden Oscar'ı aradığımı biliyordum. Tur rehberi, “Kaybolursanız, sadece Oscar Wilde heykelini isteyin, oraya nasıl gideceklerini bilecekler” demişti.
Ben oradaydım, zorunlu iki tişörtümü, Kathy'nin çalışanları için yanlış türde çikolatalardan beş kutu satın aldım (hem de benim için), bir kemer, bayanım için güzel bir İrlanda takı parçası vardı ve bir gün boyunca benim doldurma Dublin, ve hangi yol geri olduğunu hakkında hiçbir fikrim yoktu. Bir fincan kahve için durdum ve Oscar Wilde'ın heykelinin nerede olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu. Tabii ki yapmadılar. Touru tur rehberi - ţey, beni ona baţlatma.
Sokakta bir bayana sordum ve “Oh, Meridien Meydanı'nı istiyorsun. Tam o caddede, sonra sola dönün. ” Nereye sola döneceğini söylemedi ve ben de birkaç blok ötede yürüdüm. Başka bir hoş bayan, “Sadece oraya git ve sağa dön” dedi. Sanırım hangi hak doğruydu ve doğru anladım.
Yani, Meridien Meydanı, her yönde birkaç şehir bloğunu kaplayan bu dev park ve görünüşe göre Oscar heykelinin tam tersi ucundan geldim. Oscar'ı aramak için o parkın her tarafına doğru yürüdüm ve elbette, kimse nerede olabileceğini bilmiyordu. Ama, ısrar ettim ve sonunda onu buldum ve eminim, caddenin karşısındaki servis arabam geri döndü.
Dublin'de kaybolmakla ilgili bir şey beni orada daha da evimde hissettirdi. Mekiği geri döndüğümde, Liffey Nehri'ni geçtikten sonra, açlıktan İrlandalı eşeklerini kıtlık dolu Dublin'den “tabut gemisine” İngiltere veya Amerika'ya götürmek için sürükleyen halk heykelleri tasvir edildi. Ben bir Dublinçiyim ”. `` Bu benim kanım ve mirasım, ve ben de 63 yıldan biraz daha fazla bir süredir evden uzakta olan o bölümle bağlantı kurmaktan zevk aldım. Amerika'da yeni bir hayata başladıkları için neden hep ayrıldıklarını ve asla geriye bakmadıklarını anladım - ve bir oğlunun oğlunun bu uzak oğlunun geri dönüp hatırlayabildiği için minnettarım.
Yayınlanan 22-04-2020