Öfke, az ya da sık ama elbet hepimizin başımıza geliyor.
Şiddetsiz İletişim kitabında Marshall Rosenberg, öfkeyi mutlaka ifade etmemiz gerektiğini, böyle çözüleceğini iletiyor ve 4 temel adımlık bir yöntem öneriyor:
Öfkelendiğinizde:
1. Durun ve nefes alın.
2. Yargılayıcı düşüncelerinizi saptayın.
3. İhtiyaçlarınızla bağlantı kurun.
4. Duygularınızı ve karşılanmayan ihtiyaçlarınızı dile getirin.
Burada benim de görüşüm; dile getirmenin bir nevi dışa vurum olması. Yani, kendini gözlemleyebilmek. Böylece de değerlendirebilmek ve öfkenin kaynağını saptayabilmek. Bu sayede varlığını kabul etmek kolaylaşıyor. Kişi, önce rahatlamaya sonra da çözülmeye başlıyor.
Ben çok yakın zamanda öfkelendiğim durum için bu yöntemi denedim:
– Önce durdum ve derin bir nefes aldım.
– Sonra yargılayıcı düşüncemi tespit ettim. Karşımdaki kişinin hep kendini haklı gördüğünü düşündüğüm için ona kızıyordum.
– Sonra kendi ihtiyacıma bakmaya çalıştım ve gördüm ki o kişinin beni anlamasına, düşünmesine ve bu sefer de onun adım atmasına ihtiyaç hissediyorum. Konuşmak iyi gelebilirdi ama hemen sonuç vermeyeceğini düşündüm. Biraz zaman vermeye ve beklemeye karar verdim.
Sen son zamanda neye öfkelendin? Bu yöntemle bakıp, adımları uygulasan, kararın ne olur?
Sevgiler,
Yeşim Erman