Rus külçesi. Ivan Petrovich Kulibin
Bu kentte, bir un bayisinin ailesinde, 21, gelecekteki Rus tasarımcı ve mucit Ivan Petrovich Kulibin, 1735 Nisan'ında doğdu. Yerel deacon, saatlik kitaba ve ilahilere göre, çocuğa okumayı ve yazmayı öğretti. Baba Kulibin eğitimli insanlara saygı duyuyordu, ancak okulları küçümsüyor ve oğlunu onlara göndermek istemedi. Ortodoks rahipleri hazırlayan Bursalılar da Eski Mümin ailesine uymuyordu. Sonuç olarak, baba çocuğu tezgahın arkasına koydu ve bunun dışında birinci sınıf bir un satıcısı yetiştirmeye karar verdi.
Ancak genç Vanya bu meslekte can sıkıcıydı. Ancak boş bir dakika geçirdi, çantaların arkasına saklanıyordu, çeşitli figürler kesiyordu - kanatlı, oyuncaklar, orada bir çakı ile dişliler. Babanın oğluna olan tutkusu, ticaretten uzaklaşan, şımartıcı olarak görülüyordu. “Rab beni cezalandırdı; oğlunun yararı olmayacak” diye şikayet etti. Bununla birlikte, Kulibin Sr., pratik bir yaratıcı tanığın kendisini erken gösterdiği çocuğun nadir görülen merakını bastırmayı başaramadı. İlkbaharda, akarsular akmaya başladığında, çocuk üzerlerine su çarkları yerleştirmiş ve kendiliğinden garip yapılar yapan gemiler başlatmıştır. Yaz aylarında, dağlardan aşağı akan kaynak suyu için taşkınlar inşa etti.
Cimri biyografilerine göre, Ivan zayıf iletişimsel bir hayalperest geliştirdi. Su çarkının yakınında veya demirhanede uzun süre ayakta durabilir ve Volga gemilerinin basit tasarımlarını inceleyebilir. Çocuk sıklıkla Doğuş Kilisesi'nin mimari açıdan dikkat çekici çan kulesini ziyaret etti. Çan kulesinden açılan Trans-Volga bölgesinin manzaraları Venedik manzaraları ya da manzarasını çekmedi. Hayır, cennetsel cisimlerin hareketlerini, Zodyak'ın işaretlerini ve değişen ay evrelerinin yanı sıra çevreyi muhteşem müzik eşliğinde ilan eden her saatin hareketini gösteren muhteşem bir cihaz vardı. Kulibin çan kulesinde boşta durdu, bilinmeyen bir mekanizmanın sırlarını anlamaya çalışıyordu. Ama hepsi boşunaydı ve bundan acı çekti. Yardım için başvuracak kimse yoktu - şehirde saatçi yoktu. Sonra Vanya, makinelerin işlerini anlatan kitaplar aramaya başladı. Bu tür kitaplar vardı, ancak bir çoğu yarı Charlatan tipindeydi ve geri kalanı uzmanlar için tasarlandı ve matematik bilgisi istedi.
On sekiz yaşında, Kulibin ilk defa komşu tüccar Mikulin'den bir duvar saati gördü. Tahta, devasa meşe tekerlekleri ve elbette bir sırları vardı. Ayarlanan zamanda, kapıları açıldı, guguklu atladı ve saatin kadranda gösterdiği kadar çalkalandı. Ivan cihazdan memnun kaldı, bir süre için tüccarı ikna etti. Evde, Kulibin saati küçük parçalara ayırmayı, incelemeyi ve kendini aynı hale getirmeyi başardı. Aleti yoktu ve genç adam makineli tüfekün tüm parçalarını bir çakı ile kesti. Her bir tekerleği ayrı ayrı keserek yalnızca ne kadar zaman harcadığını hayal edebilir. Son olarak, tüm detaylar tamamlandı ve mekanizma monte edildi. Tabii ki, saat işe yaramadı ve genç mucit nihayet daha önce hiç görmediği özel aletlere ihtiyaç duyduğunu fark etti.
Yakında bu tür araçları satın alma fırsatı buldu. Dürüst ve okuryazar bir kişi olarak, belediye binası Ivan Petrovich'i bir davada avukat olarak Moskova'ya gönderdi. Başkentte, meraklı genç bir adam, saatçilerden birinde, tanıdığı bir kukuy makineli tüfek gördü. Baştan çıkarmanın üstesinden gelemediği için atölyeye girdi ve utandı, ustaya mekanik sanatına olan büyük tutkusundan bahsetti. Çok şanslıydı - saatçi Lobkov sempatik ve iyi huylu bir adamdı. Kulibin'e, saat mekanizmalarının düzenlenmesinin sırlarını açıkladı ve çalışmaları sırasında kendisine yakın olmasına izin verdi. Her zaman işinden bağımsız olarak, Ivan saatçiyi harcadı, meraklı bir merakla her bir uzmanın hareketini izliyordu. Ayrılmadan önce, gerekli araçları satın alma isteğini derhal belirtti, ancak saatçi ne kadar pahalı olduklarını açıkladı. Sonra Kulibin, ustaya, kırılmış ya da atılmış tüm araçları yararsız olarak sordu. Böyle bir saatçi bulundu ve onları boşuna Kulibin'e sattı.
Ev genç tasarımcı, yerinde torna, keski, matkap ve kesme makinesinin mutlu sahibini iade etti. Varışta, hemen araçları tamir etti ve işe koyuldu. Her şeyden önce, tıpkı bir komşu gibi guguklu bir saat yaptı. Kısa bir süre sonra söylentiler çoktan belli bir kasaba halkının daha önce sadece “Almanlar” için uygun olduğu düşünülen “kurnazın el ulağı” nı öğrendiği için dolaşıyordu. Seçkin vatandaşlar Ivan guguklu saatler sipariş etmeye başladı. Kulibin bir atölye kurdu ve her tekerleği bir takım tezgahında kesmek, zamanın derinliklerini elimden alan acılı bir iş olduğundan, mucit, parça modelleri yaptı ve onları dökümhane çalışanlarından kurtardı. Bakır saatler yapmak İvan'a önemli bir kazanç sağladı, ancak hiç para kazanmakla ilgilenmedi.
II. Catherine'de, II. Catherine saltanatının ilk yılı olan Kulibin yirmi sekiz yaşındaydı. Dört yıl önce evlendi ve şimdi ailesine bakmak zorunda kaldı. Mucidin babası öldü ve un dükkanları kapandı - Kulibin ticaret yapmayı sevmedi. O zamana kadar tamirci kalmaya ve saatçiliğin tüm sırlarını öğrenmeye karar vermişti. Yakında, yerel vali Yakov Arshenevsky, “prova ile” pahalı saatler geçirdi. Bu tür saatler, onsekizinci yüzyılın son derece eğlenceli insanları olan tüm aryaları oynayabilir. Bu tür nadir şeyler, özel sermaye uzmanlarına onarım için gönderildi. Ancak, Arshenevsky'nin hizmetçisi ustaya onları Kulibin'e götürmesini tavsiye etti. Buna karşılık, vali az önce güldü. Gizlice, hizmetçi hala bu saati İvan'a gösterdi ki, kendisi için yeni bir mekanizma öğrenmiş, onları tam olarak onarıyordu. Bundan uzun bir süre sonra vali saatçiye övgüyle bahsetti ve tüm şehir asaleti onu tekrarladı. Bozuk saat Kulibin, çevredeki soyluları bile getirmeye başladı. İşi büyüdü, kendisi ile birlikte, her türlü karmaşıklıktaki saatleri tamir etmeye başladığı bir asistan aldı. Boş zamanlarında, Ivan Petrovich fizik ve matematik çalışmalarına adadı.
1764'te Nizhny Novgorod sakinleri Kraliçe Catherine II'nin şehirlerini ziyaret edeceğini öğrendi. Kulibin’in kafasında fikir, daha önce hiç görülmemiş, benzersiz bir saat gelişi için yaratıldı. Tasarlanan mucidin üretimi için, altın dahil yeni aletlere ve pahalı malzemelere ihtiyaç duyuldu. Sahip olmadığı her şeyin edinilmesi için fonlar. Bununla birlikte, zengin bir tüccar olan Kostromin, aydınlanmış ve meraklı bir insan ve aynı zamanda babası Kulibin’in iyi bir arkadaşıydı. Tüccar, Ivan Petrovich'e maddi yardımda bulundu ve işyerinin sonuna kadar tasarımcı ailesini ve asistanını destekleme sözü verdi. Tüm aile ile Kulibin, şehrin yakınında bulunan Podnovye köyüne taşındı ve tüccarın evine yerleşti ve saatler üretmeye odaklandı. Bu çalışma çok fazla zaman ve çaba gerektiriyordu. Ivan Petrovich, kilise müziğini bir saatlik bir savaşta doğru bir şekilde aktarabilmek için marangoz, heykeltıraş, tamirci, yeni enstrüman yapımında uzman ve hatta müzisyen olmak zorundaydı. İş, usta aniden kesildiğinde neredeyse bitti.
Kendisini tanımayan yabancı mucitler, Moskova'dan bir tüccarın getirdiği kaza sonucu mucitle karşılaştılar. Teleskop, mikroskop, teleskop ve elektrik makinesiydiler. Enstrümanlar Kulibin'i büyüledi, uykusunu kaybetti, nihayet onları uyandırıp onları parçalayana kadar onlar hakkında çılgına döndü. Tabii ki, hemen onları kendisi yapmak istedi. Kolaylıkla Kulibin kendi elektrikli otomobilini yaptı, ancak diğer cihazlarla birlikte düştü. Camlara ihtiyaçları vardı, bunun için de taşlama ve döküm ekipmanı gerekliydi. Bir görev, bir dizi diğerini arkalarına çekti ve Rus tamircisi, Avrupa deneyiminden bağımsız olarak onları tekrar çözmek zorunda kaldı. Sonuç olarak, Kulibin bağımsız olarak bir mikroskop ve iki teleskop üretti. On dokuzuncu yüzyılın ortalarından bir yazar şöyle yazdı: “Sadece bu icatlar ünlü tamircinin ismini sürdürmek için yeterli sayılabilir. İcatlar diyorum ki, çünkü metal aynalar ve tuhaf mekanizmalar yapmak, Nizhny Novgorod'da hiçbir izni olmadan camı öğütmek bu yapıların yollarını yeniden icat etmektir. ”
Sadece gördüğü cihazları yaratarak, Ivan Petrovich sakinleşti ve 1767'in başında saatiyle işini bitirdi. "Ördek ve kaz yumurtası arasında büyüklük ve tür" olduğu ortaya çıktı ve altın bir çerçeve vardı. Saat binlerce minik parçadan oluşuyordu ve günde bir kez yaralandı. Her bir saatin sonunda, yumurta şeklindeki makinede kanatlı kapılar açıldı ve yaldızlı bir iç “saray” gözlere geldi. İçine kapalı kapının yönlendirildiği kapıya “Kutsal Kabir” imgesi verildi ve kapıya bir taş takıldı. Tabutun yanında mızraklı iki savaşçı vardı. "Saray" ın kapılarının açılmasından otuz saniye sonra bir melek belirdi, taş düştü, tabutun önündeki kapı açıldı ve savaşçılar dizlerine düştü. Otuz saniye daha sonra “mürver eşleri” belirdi ve kilise ayeti “Mesih Yükseldi!” Üç kez yapıldı, bundan sonra saat kapıları kapandı. Öğleden sonra, her saat, makine başka bir ayet oynadı: "Mezardan İsa'yı Yükselt", ve günde bir kez, saat, saat, efendinin geldiği onuruna ustanın kendisi tarafından bestelenen bir övgüyle çaldı. Bütün rakamlar gümüş ve saf altından oluşuyordu.
20 Mayıs 1767, kraliçe Nizhny Novgorod'a geldi. Akşama kadar, şehir asaletiyle konuşmaya başladı ve ertesi gün vali onu Kulibin ile tanıştırdı. Catherine, olağanüstü saatlere ilgiyle baktı ve “kentin tabanından” mütevazı giyimli tasarımcı, onu övdü ve onu St. Petersburg'a çağırmaya söz verdi. Bununla birlikte, Ivan Petrovich kuzey başkentine ancak 1769 yılında taşındı. Avlunun püf noktası ve sarayların kıyafetleri il ustası tarafından hayrete düşürüldü. Sarayda, Kulibin İmparatoriçe'nin diğer ürünlerini gösterdi: bir elektrikli araba, bir mikroskop ve bir teleskop. Catherine II, tüm eserlerini "sanat eserleri" olarak korumak için Kunstkamera'ya göndermesini ve "Nizhny Novgorod tüccarı Kulibin", Bilimler Akademisi'nde mekanik atölye başkanlığı görevine kabul edilmesini emretti. Böylece otuz yıl süren büyük mucidin hayatının sermaye dönemi başladı.
Kulibin enstrümantal, çilingir, torna, “barometrik” ve “delme” (kalıpların üretimi ile uğraşan) “odalara” verildi. Yeni mekanik, Akademi ofislerindeki tüm bilimsel araç ve gereçleri düzeltmek ve sıralamakla görevlendirildi. Bunlar arasında hidrodinamik aletler, mekanik deneyler yapmak için aletler, optik, akustik vb. Birçok cihaz geri yüklenemedi ve yeniden yapılması gerekiyordu. Ayrıca, Ivan Petrovich, yalnızca Akademinin profesörlerinden değil aynı zamanda Devlet Ticaret Koleji'nden ve diğer devlet kurumlarından Majestelerinin ofisine kadar çeşitli emirleri yerine getirmek zorunda kaldı.
Kulibin önde güzel bir iş çıkardı. Çalışmalarının ilk adımlarında optik cihazların düzeltilmesi ile ilgili. Zaten Ağustos 1770'in başlangıcına kadar, Akademinin gerekli “Gregoryen teleskopu” nu tek elle üretti, hangi komisyonun sonuçlandığını kontrol ettikten sonra: “Kulibin’in bu tür araçları üretmeye devam edebilmesi için cesaretlendirilmesi hoş, çünkü bunların yakında mükemmel hale getirileceğinden şüphe yok. ". "Barometrik Oda" da usta barometreler ve termometreler yaptı. Sadece Akademi'de kullanım için değil, aynı zamanda bireyler için de kullanıldı. Atölyelerde astronomik teleskoplar da halk tarafından onarıldı, elektrik kutuları, lorni cam, güneş mikroskopları, su terazileri, teraziler, astrolalar ve güneş saati üretildi. Kulibin bile, dolambaçlı kuşlar, ev çeşmeleri vb. Gibi her türlü denizaşırı mucizeyi onardı. Usta, cihazların tamiri ile sınırlı değildi, profesörlere onları nasıl düzenli tutabilecekleri ve saklayacakları konusunda tavsiyelerde bulundu, talimatlar yazdı. Nizhny Novgorod mucidindeki akademik atölyeler en yüksek zirvelerine ulaştı, ülke genelinde mekanik sanat kaynakları oldu.
Çalıştaylarda sağlık çalışma koşullarının son derece zor olduğunu belirtmek gerekir. Kulibin’in hayatta kalan raporlarından, zor çalışma koşullarına dayanamayan çıraklarının ve ustalarının, genellikle “hiçbir sebep olmadan” sürekli olarak hasta oldukları biliniyor. Ivan Petrovich, yeni öğrenciler aramakla ve aralarında disiplin kurmayı sağlamakla meşguldü. Kulibin, çalışanlarını meydan ve tavernalarda aramak ve atölyelere getirmek zorunda kaldı. Bazıları hiç tatlı değildi ve kederli mucit bunu üstlerine bildirdi. Aynı seçkin mucidi cesaretlendirmek için ödülün liderliğini düşürdü ve maaşı arttırdı.
Kuzey başkentine ulaştıktan kısa bir süre sonra, huzursuz yaratıcı zihin Kulibin kendini değerli bir teknik görev olarak gördü. Petersburg'un talihsizliği, Neva'da köprülerin olmamasıydı. Büyük bir derinlik ve güçlü bir akım, mühendislerin aşılmaz engelleri gibi görünüyordu ve şehir, mavnalar üzerinde yüzen geçici bir köprü ile yarım saat çalışıyordu. İlkbahar ve sonbaharda, nehrin açılışı ve donması sırasında, bu köprü sökülmüş ve şehir bölgeleri arasındaki iletişim kesilmiştir. Neva'nın güçlü akımı ve Rusya genelindeki düşük köprü mühendisliği gelişimi nedeniyle köprünün iskelelerini inşa etmedeki güçlükler Kulibin'i nehri, uçları ile nehrin farklı kıyılarına dayanan bir kemerli köprülü bir açıklık ile engellemeye zorladı. Daha önce benzer ahşap köprüler vardı - bunların en iyileri (Ren Köprüsü, Delaware Köprüsü) elli ila altmış metre uzunluğundaydı. Kulibin, projeyi neredeyse altı kat daha büyük tasarladı - 300 metreye kadar, kimsenin düşünmeye bile cüret edemeyeceği kadar.
Kulibin'in bu yöndeki çalışması köprünün üçüncü versiyonunu taçlandırıyor. Önceki modeller uygulanabilir olmamasına rağmen, mucidin deneyimini genişletti, güvenini güçlendirdi ve teorik olarak zenginleştirdi. Üçüncü seçeneğin temel farkı, itmenin boyutunu azaltmak için yapının orta bölümünü hafifletme ihtiyacıydı. Bu ilkenin uygun olduğu kanıtlandı ve daha sonra köprü inşaatı kullanımına girildi. Genel olarak, köprünün inşası için tüm proje şaşırtıcı derecede kapsamlı ve ustaca tasarlandı. Ivan Petrovich, ana Isaakievsky köprüsünden çok uzakta olmayan bir köprü için yer seçti. Taş temellerin onu desteklemesi gerekiyordu ve kemerin uzunluğu 140 sazhen'de (298 metre) tasarlandı. Açıklık yapısının kendisi altı ana kemerli makas ve yanal dengeyi sağlamak için tasarlanmış iki ilave makas içerir. Ana yatak elemanları, birbirlerinden 8,5 metrelik bir mesafede paralel ve çift olarak yerleştirilmiş dört orta kavisli kafesdi. Kemerli makasların daha iyi bağlantısı için, mucit, yan durma rolünü oynayan ve binayı rüzgardan koruyan güçlü kayışlar icat etti.
Kemerli kirişin ana hatlarını bulmak için, Ivan Petrovich'in bağımsız olarak kemerdeki kuvvetlerin etkileşim yasasını keşfeden bir ip çokgeninin yapımını kullandığı, ancak onu formüle etmediği ve bu nedenle teorik mekanikte uygun bir yer işgal etmediği özellikle belirtilmelidir. Malzemelerin direnci hakkında hiçbir ipucu olmayan Kulibin, köprünün farklı bölümlerinin direncini, sonraki mekanik yasalarını sezgisel olarak tahmin ederek, ağırlıklar ve ipler yardımıyla hesapladı. On sekizinci yüzyılın en büyük matematikçisi olan Leonard Euler matematiksel hesaplamalarını kontrol etti. Her şey doğru çıktı.
Köprü modelinin mucidi tarafından gerçek boyutun onda biri ölçekte inşaat, o dönemin inşaat ekipmanlarında önemli bir olaydı. Grigory Potemkin bu konuda Kulibin'e yardımcı oldu - bu işle ilgilenen ve mucit için üç bin ruble ayırdığı kraliçenin en güçlü favorisi. Modelin toplam maliyeti 3525 ruble idi, kalan maliyetler tasarımcı tarafından ödenmek zorunda kaldı, ancak ilk defa yapılmadı. Akademik mahkemenin kulübesinde on yedi aydan oluşan bir model inşa edildi. Uzunluğunda, 30 metre ulaştı ve 5400 kilogram ağırlığındaydı. O zamanın en iyi bilim insanları - teste Kotelnikov, Rumovski, Lexel, Yaygara, Pacers ve diğerleri katıldı. Birçoğu Kulibin’e açıkça güldü ve hiç kimse “evde yetiştirilen” hesaplamaların faydalı olacağına inanmadı. Ivan Petrovich, köprü üzerindeki yükün kurulumunu şahsen denetledi. Model, üç bin liralık (49 ton), 9'in ağırlığının kendisinin çarpı olarak üretildi. Model sıkı tutuldu, en şüpheci izleyiciler bile Kulibin projesinin uygulanabilir olduğunu doğruladı, Neva Nehri boyunca 300 metre uzunluğunda bir köprü inşa etmek mümkün.
Tamirci istekli bir şekilde projeyi beklemeye başladı. İmparatoriçe "büyük bir zevkle" bu buluşu öğrendi ve Kulibin'i ödüllendirmeyi emretti. Ve köprü? Ve kimse köprüyü kurmayacaktı. Modelin “halkın hoş bir gösterisini yapması” istendi ve 1793'te Potemkin’in ölümünden sonra, Tauride Sarayı bahçelerine transfer edildi ve oradan kanal yoluyla nakledildi. Projesinin uygulanmasını hala boşa bekleyen mucitin mucidi 1778'te, kraliçeyi kraliçeyi Tsarskoye Selo'ya davet etti, tüm mahkemenin huzurunda St Andrew's kurdele ile madalya verildi. Bir tarafında nakavt edildi: "Bilimler Akademisi - Kulibin mekaniği". Böyle bir madalya, ödüllendirilmiş kişiye St. Petersburg toplumunun daha yüksek alanlarına erişim sağladı, ancak bütün sorun ustaca tasarımcının olağanüstü buluşları için onurlandırılması değil, havai fişek, otomatik makineler, aydınlatma efektleri ve saraylıların eğlencesi için yaptığı yetenekli oyuncakları için onurlandırılmasıydı. en az ilgilenen kişi.
Ancak Ivan Petrovich pes etmedi. Aydınlanmaların ve pirotekniklerin mahkeme organizatörü olarak çalışarak, askeri alanda ve ulusal ekonomide “Kulibinsky fener” de büyük öneme sahip olabilecek bir buluş yaratmayı başardı. Cihaz, kural olarak bir mum olan zayıf ışık kaynağına rağmen, büyük bir ışık efekti üretme yeteneğine sahip özgün tasarımın bir araştırmasıydı. Kulibin, büyük atölyeleri, koridorları, gemileri, arabaları aydınlatmak için çeşitli güç ve boyutlarda bir dizi fener geliştirdi. Büyükşehir asalet derhal o anda bir teknoloji mucizesi olan bu tür cihazlara sahip olmak istedi. Kulibin'in atölyesi siparişlerle doluydu. Soyluların ardından iller gerildi ve isteyenler için bir son yoktu. Ancak, Kulibin lambalarının pratikte kentsel gelişim için kullanımı, sanayide, askeri konularda kullanılması söz konusu değildi. Bu alanlarda, projektörler istisna olarak kullanılmıştır.
Kraliyet odalarında tamirci, bayramlar için bir porthole, balolara bir parti ve hatta astronomiye olan hayranlığı sırasında empressin bir arkadaşı olan Ivan Petrovich, mahkeme hayatının atmosferine çekildi. Uzun kaftanındaki kraliyet sarayında, kocaman sakalıyla, başka bir dünyadan gelen misafir gibiydi. Birçoğu tamircinin "yakışıklı" görüntüsüne güldü, ona yaklaştı ve şaka olarak kutsamaları istedi. Kulibin'in sadece gülmesi gerekiyordu, çünkü öfkesini ifade etmek dayanılmaz bir dürtü olurdu. Vladimir Orlov'un, tamirciyi Alman bir elbiseye dönüşmeye ve tıraş olmaya defalarca ikna ettiği inancı var. Sakal, soylu bir ünvan elde etmenin önünde bir engel olan ortak insanların bir özelliği olarak kabul edildi. Kulibin buna cevap verdi: “Sizin lütufunuz onur aramıyorum ve onlar için sakalımı tıraş etmiyorum”. Genelde, çağdaşların tanımlarına göre, Kulibin "bir adam için görkemli, vasat bir büyüme, yürüme, onur gösterme ve gözlerinde keskinlik ve zeka" idi. Vücudunda güçlüydü, hiç sigara içmedi, içmedi ya da kart oynamadı. Boş zamanlarında şiirleri besteledi, dili popülerdi, doğru ve hiçbir şekilde tavır duymuyordu. İvan Petrovich cahilce yazdı, fakat heceleri değil, hecelerini yazdı. Bu konuda çok sinirlendi ve üstlerine yazılar gönderdiğinde, her zaman uzman insanlardan hataları düzeltmelerini istedi.
İş yüküne rağmen, Kulibin her zaman ciddi buluşları incelemek için zaman buldu. 1791'te, orijinal dört tekerlekli ve üç tekerlekli “scooter” tasarımlarını tasarladı. Uzunluğunun yaklaşık 3 metre, saatte 30 kilometreye kadar olan hızlarda olduğu varsayılmıştır. Parçalarının bazıları çok orijinaldi. Gerçekten, on sekizinci yüzyıl “el arabası” tanımlarının hiçbiri, düzensiz hareketi ortadan kaldırmak için bir volan, disk yataklarını ve seyahat hızını değiştirmenize izin veren bir dişli kutusunu bu tür ayrıntılara sahip değildir. Bilinmeyen nedenlerden ötürü, usta onun icadını imha etti, 1784-1786'te sadece on çizim yapıldı. Ek olarak, “Kaldırma Sandalyesi” başlıklı yirmi iki çizim yaprağı vardır. 1795'ta yapılan yaşlı İmparatoriçe Kulibin için bu "asansör", vida çalışmasıyla harekete geçti.
Ve II. Catherine'nin ölümünden kısa bir süre önce, Rus mucit, Chappe kardeşlerin optik telgraf cihazını tanıdı. Kulibin, “göz kamaştırıcı makine” olarak adlandırdığı bu cihazın kendi tasarımını geliştirdi. Claude Chappe'den sinyal alma prensibini ödünç aldı, ancak kodu kendi başına buldu ve bu konuda Fransızlardan daha ileri gitti. Ivan Petrovich kelimelerin parçalara aktarılmasını sağladı ve onları iki basamaklı ve net hecelere böldü. Ancak, buluş kimsenin ilgisini çekmedi, meraklı bir oyuncak olarak arşive gönderildi. Chapp işletmelerinin bir çalışanı olan Jacques Chateau, kırk yıl sonra kendi tasarımının bir telgrafını Rusya'ya getirdi. Hükümet, cihazın "sırrı" için ona 120 bin ruble, kurulum için ömür boyu bir emekli maaşı için yılda altı bin ruble atadı.
1796’te Catherine öldü ve oğlu Pavel I. tahttan çıktı, kısa bir süre sonra imparatorun asil ve soyluları devlet meselelerinden çıkarıldı. Onlarla birlikte, mahkemenin parlak ışıklandırmanın düzenleyicisi olarak Kulibin'e karşı koruyucu ve küçümseyen tutumu çöktü. Pozisyonu istikrarsızlaştı, ancak bazen olağanüstü durumlarda, kral usta mucidin Bilimler Akademisi'nde çalışmaya devam etmesine olanak tanıyan, onu ele almaya devam etti. Ancak İskender I saltanatının başında, 24 Ağustos 1801, Kulibin görevden alındı. Tabii ki, bu tasfiye uygun biçimde giyinmişti: "Kıskançlığını ve uzun vadeli hizmetini şımarttan Sovereign, yaşlıların geri kalanının anavatanlarında huzurlu inzivaya geçmesine izin veriyor."
Kulibin, yıllarına rağmen dinlenmek istemedi, hareketsizlik düşüncesi onun için acı vericiydi. Zaten geç sonbaharda çocuklarla ve bozuk yollar boyunca hamile bir eşle birlikte hareket etmek İvan Petroviç için korkunçtu. Nizhny Novgorod'a vardıktan kısa bir süre sonra karısı doğum sırasında korkunç bir acı içinde öldü. Kulibin bu acıyı, ölümünün nedeni olarak kabul ederek yaşadı. O zamanlar büyük mucit tarafından ne tür duyguların boğulduğunu hayal edebiliyoruz - uzun süreli yorucu bir aktivite, çalışmalarına evrensel kayıtsızlık, geldiğinde komşuları tarafından verilen "büyücü" takma adı. Bununla birlikte, Rus tamircisinin güçlü ve kalıcı doğası tüm ahlaki ve fiziksel rahatsızlıkları aştı. İvan Petrovich üçüncü kez yerel küçük burjuva bir kadınla evlendi, sonra üç kızı oldu. Toplamda, Kulibin'in on iki çocuğu vardı, hepsi sıkı itaat içinde yetiştirdi, bütün oğullarına bir eğitim verdi.
Nizhny Novgorod'da, yerli dehanın yaratıcı düşüncesi çalışmaya devam etti. 1808'ta, bir sonraki yaratmasını “mekanik bacaklar” olarak bitirdi. 1791'e geri döndüğünde, Ochakov'un yakınında bir bacağını kaybeden bir topçu subayı ona döndü: “Siz, Ivan Petrovich, birçok farklı merakı işlediniz ve biz, savaşçılar ağaç taşımak zorundayız.” Geliştirilmiş formda, Kulibinsk protezi bir ayak, ayak bileği ve bir uyluktan oluşuyordu. Mekanik ayak bükülebilir ve düzleştirilebilir ve kayışlara sahip metal bir lastik kullanılarak vücuda tutturulabilir. Tasarımının uygunluğunu açıkça gösterebilmek için tasarımcı iki bebek yaptı. Bunlardan biri sağ bacağını dizinin altından, diğerini sol bacağını dizinin üstünden alan bir adamı tasvir etti. Böylece, Kulibin her iki bacak kaybı vakasını da sağlamıştır. Protez modelleri, oyuncak bebekler ve tüm çizimleri Tıp-Cerrahi Akademisi başkanı Jacob Willie'ye gönderdi. Cerrahlar suni bacağını incelediler ve Kulibin protezini yalnızca kullanıma uygun değil aynı zamanda şimdiye kadar var olanların en iyisi olarak tanıdılar. Ancak bu yaratılış, tamirciye masraftan başka bir şey getirmedi.
Çocukluğundan beri, Ivan Petrovich, Volga'daki mavna çekiçlerinin sıkı çalışmasının korkunç resimlerini gözlemledi. Neredeyse yirmi yıldır, burlatskian saldırısını doğanın güçleriyle değiştirme sorunu ile mücadele ediyordu. Bu fikir yeni değildi. On beşinci yüzyılda, Çek Cumhuriyeti'nde benzer eserler ortaya çıktı. Ancak, tarihçilerin Rus mucidinin onlara aşina olduğu hakkında hiçbir bilgisi yoktur. Büyük olasılıkla, diğer durumlarda olduğu gibi Kulibin de bağımsız olarak fikrine yaklaştı. Planına göre "gezilebilir gemi" cihazı aşağıdaki gibiydi. Gemideki ipin bir ucu, pervane şaftı etrafında bükülmüş, diğeri ise kıyıda sabit bir nesneye tutturulmuştur. Nehrin akışı, dönmeye başlayan ve pervane şaftı üzerindeki ipi yaralayan tekerleklerin bıçaklarına bastırılmıştır. Böylece gemi akıntıya karşı hareket etmeye başladı. Kuşkusuz ki rahatsızlıklar muazzamdı, ancak yine de, mavna nakliyatçılarının gücü yüzünden önceki saldırıdan daha iyiydi.
Makine gemisinin gelişimine geçmeden önce, Ivan Petrovich'in yaratılışının karlılığını doğrulayan ekonomik bilgileri titizlikle topladığına dikkat edilmelidir. Bunun için Volga mahkemelerinin sistemini ve ekonomik verimlerini, mavna çekiçlerinin kazancını, işçinin işe alınma yollarını ve benzerlerini öğrendi. Hesaplarına göre, makine itme kullanımının işgücünde yarı yarıya azalmasına yol açtığı ve bir “seyyar gemi” nin tüccarlara yılda XLUMX ruble net kazanç sağladığı ortaya çıktı. Bununla birlikte, yalnızca gerçekten çalışan bir geminin bir örneği, insanların bir icada inanmasını sağlayabilir. Efendi bunu anladı ve bu nedenle krala inşaat için fon tahsis etmesini isteyen bir mektup yazdı. Başarısızlık durumunda, Kulibin tüm masrafları üstlenmeyi ve başarı durumunda, gemiyi ücretsiz olarak kullanabilmeyi ve bu modelde kendi "kanallarını" oluşturmak isteyen herkese izin vermeyi kabul etti.
Kulibin'in isteğine saygı duyuldu. 1802 yazında, eski kabuğu temel olarak kullanarak inşaata başladı. Geminin donanımı 1804'te tamamlandı ve Eylül ayında 23 test edildi. Gemiye şehir valisi, asil memurlar, soylular ve tüccarlar katıldı. Kabuk kendi kendine 140 ton kum taşıyordu ve akıntıya karşı kayıyordu, sürat teknecileri tarafından sürülen gemilere göre daha düşük hızda değil. Kendinden tahrikli gemi “ümit vaat eden devlete büyük faydalar” tarafından tanındı ve mucit bir sertifika aldı. Bundan sonra, Ivan Petrovich tüm çizimleri ve hesaplamaları İçişleri Bakanlığına gönderdi. Bürokratik bölümlerin derinliklerinde, Kulibin projesi derhal batmaya başladı. Deniz Kuvvetleri Bakanlığı, ek bilgi talep ederek buluş hakkında görüş bildirmek istemedi. Kulibin, çizimleri iade etti, beş ay süren yoğun çalışmaların ardından tüm gereklilikleri yerine getirdi ve kağıtları Bakanlığa iade etti, ayrıca bu gemilerin Volga'da çalıştırılmasının ekonomik faydalarını belirten bir not ekledi. Malzemeler, Kulibin gemilerinin işletme özelliklerinden ve ekonomik avantajlarından şüphe duyduğundan şüphelenilen Admiralty Board tarafından proje tarafından reddedildi. Dava, belediye meclisinin “geçmeyi” depoya almasıyla sona erdi. Birkaç yıl sonra yakacak odun için ilginç bir buluş satıldı.
1810-1811'te yorulmayan mucit, Stroganov tuzu üreten işletmeler için makineler üzerinde çalıştı. Kulibin'in bir ekim makinesi kendi inşaatı gelişimi de aynı zaman dilimine aittir. 1810'te Ivan Petrovich, çizimlerine göre yeni ve güzel bir iki katlı ev inşa etti. Ancak, talihsizlikler onu takip etti. Evde bir yangın meydana geldiğinden, ustanın yerleşmek için zamanı yoktu. Kulibin yalnızca çocukları ve çalışmalarını ateşten almayı başardı. Mucit ve ailesi, Kulibin'in sevdiği ve saygı duyduğu resmi Popov'la evlenen en büyük kızı Elizabeth tarafından korunuyordu. Aileleri, Karpovka kasabasında Nizhny Novgorod yakınlarında yaşadı. Yakında, "Genel yardım" ustası 600 ruble ödünç. Onlara harap bir ev aldı ve oraya taşındı.
1813’te, Kulibin, Neva’nın karşısındaki demir köprü projesini tamamladı. 3 kafesinden tasarlanmış köprü Rus dehası, dört ara sütun üzerine dayanıyor. Köprünün uzunluğu 280 metre civarındaydı, Kulibin fenerleri tarafından aydınlatılması gerekiyordu. Ivan Petrovich buz kesiciler de dahil olmak üzere her şeyi sağladı. Yaşına bakılmaksızın, tekrar St. Petersburg'a taşınmayı umarak inşaat çalışmalarını denetlemeyi amaçladı. Proje tamamlandığında, "işkence yürüyor" mucidi için alışkanlık başladı. Çizimler Arakcheev’e gönderilmek üzere gönderildi, cevap verdi: “Neva’da bir köprü inşa edilmesi için şu anda devletin diğer maddeler için ihtiyaç duyduğu büyük harcamalar gerekiyor ve bu nedenle bu varsayımın şimdi yapılamayacağını düşünüyorum.” Bu reddetmeden sonra Kulibin, projeyi krala sunabilecek başka birini aramaya başladı. 1815'te, bildiri alındıktan sonraki ertesi gün yazılarının unutulduğu Bilimler Akademisi'ne başvurmaya karar verdi. Hayatı sona erene kadar Kulibin bu projeye cevap vermeyi bekledi, endişeliydi ve çizimleri imparatorun kendisine sunma şansı arıyordu. Daha sonra, Nicholas Köprüsü'nün inşası İvan Petroviç'in tüm teknik düşüncelerini haklı çıkardı.
Büyük mucidin çözemediği tek görev, kalıcı bir hareket makinesi inşa etme çabasıydı. 40 yıldan fazla bir süredir, özellikle hayatının son yıllarında, bu konuda çalışmaktadır. Kulibin'den sonra bu makinenin tasarımları için çok sayıda seçenek bıraktı. 1797'ten bu yana, her biri 10 sayfalarındaki 24 notebooklar için özel bir günlük tuttu. Sürekli hareket, tasarımcının son hayaliydi. Sağlığı kötüye gidiyordu. Uzun ve uzun Kulibin yatakta yatıyordu. Gücü olduğunda, St. Petersburg'a mektuplar yazdı, arkadaşları ziyaret etti, Volga'nın kıyılarına gitti ve yürüyen karavan gemilerine hayran kaldı. Son aylarda, Ivan Petrovich yatağında sürekli hareket çizimleriyle çevrili olarak geçti. Hatta geceleri onlar üzerinde çalıştı. Gücü giderken, kızı Elizabeth ona okudu ve çarşaflar üzerine notlar aldı. 11 Ağustos 1818 yılı Kulibin gitti. Kesinlikle fakir öldü. Evde bir kuruş yoktu, dul bir duvar saati satmak zorunda kaldı ve eski arkadaşlar biraz para kazandı. Onlar efsanevi mucitler ve Peter ve Paul Mezarlığı'na gömüldü - kilise sundurmasından birkaç adım ötede.
Kitapların materyallerine dayanarak: N.I. Kochin “Kulibin” ve J.I. Yanovskaya “Kulibin”.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.