Nazi Almanyası'nın silahlı kuvvetleri, işgal altındaki ülkelerde olduğu gibi Almanya'da da üretilen çeşitli amaçlara yönelik çok çeşitli topçu sistemlerine sahipti. Ve Kızıl Ordu şüphesiz birçoğunu ele geçirdi ve kullandı. Ancak bugün Kızıl Ordu'da kullanımı belgelenen ele geçirilen silahlar ve obüsler hakkında konuşacağız.
Eski sahiplere karşı kullanım açısından en büyük ilgi, Alman 105 mm uzun menzilli silahlar ve 150 mm ağır alan obüsleriydi. Bunun nedeni, Kızıl Ordu'nun alay ve tümen 76-122-mm toplara doymamış olmasından kaynaklanıyordu. Aynı zamanda, mühendislik açısından iyi hazırlanmış savunma yapılarını etkili bir şekilde imha edebilen, karşı batarya savaşı gerçekleştirebilen ve düşmanın savunmasının derinliklerindeki hedefleri yok edebilen daha büyük kalibreli uzun menzilli topçu sistemleri geleneksel olarak yeterli değildi.
105 mm ağır sahra topu 10 cm sK.18
Reichswehr, Kaiser'in ordusundan üç düzine 10 cm K.17 ağır top (10 cm Kanone 17,10 cm top 17) aldı. Silahın gerçek kalibresi 105 mm idi.
Bu silah, Birinci Dünya Savaşı dönemi için klasik bir tasarıma sahipti: tek çubuklu perçinli araba, ahşap tekerlekler, süspansiyonsuz ve alçak hareket açıları ile. Geri tepmeyi azaltmak için bir hidrolik yay sistemi kullanıldı. Silahın atış pozisyonundaki kütlesi 3300 kg idi.
105 mm K.17 ağır top
Sadece birkaç (yaklaşık 17 birim) K.180 toplarının önüne isabet etmesine rağmen, karşı batarya savaşında değerlerini göstermeyi başardılar. Maksimum + 45 ° yükseklik açısında, 18,5 kg ağırlığındaki yüksek patlayıcı parçalanma bombası 16,5 km uçtu.
Versay Antlaşması'nın imzalanmasından sonra Almanya, 105 mm'lik uzun menzilli silahların çoğunu başka ülkelere devretmek veya sökmek zorunda kaldı. Ancak Almanlar, 105 mm'lik topların bir kısmını ellerinde tutmayı başardı. İkinci Dünya Savaşı sırasında kıyı bataryalarında hizmet ettiler.
Birinci Dünya Savaşı'ndaki yenilgiden sonra, Almanların yeni silah sistemleri geliştirmeleri yasaklandı. Ancak bir süre sonra, uzun menzilli topçu parçalarının oluşturulması için gizli çalışmalar başladı.
K.17 toplarının savaş kullanım deneyimini dikkate alarak, 1926'da Reichswehr komutu Krupp ve Rheinmetall'a yeni bir 105-mm topun geliştirilmesi için teknik bir görev verdi. 105 mm top üzerindeki çalışmalar, 150 mm'lik ağır bir sahra obüsünün tasarımına paralel olarak ilerledi.
Birleşik bir "dubleks" in oluşturulması göz korkutucu bir görev oldu. Prototipler 1930'da metalde somutlaştırılmış olsa da, silahların ilk örnekleri 1933'te teste sunuldu. 1920'lerin - 1930'ların standartlarına göre, yeni 105-mm topun tasarımı uzun zaman aldı. Ancak uzun bir gizli geliştirme, deneme ve iyileştirme dönemi boşuna değildi. Ve birliklere, pratikte "çocukluk hastalıkları" içermeyen iyi bir silahı derhal transfer etmeyi mümkün kıldı.
En büyük iki Alman topçu silahı üreticisi, çok kazançlı bir sözleşme için savaştı. Ancak Alman askeri liderliği, bir Krupp silah arabası ve bir Rheinmetall namlusu tercih ederek bir uzlaşma sağladı.
Yeni araba, daha önce var olan sistemlerin aksine, kayar yataklarla yapıldı, üç destek noktası sağladı ve özellikler açısından, haç şeklindeki bir tabanla arabaya yaklaştı.
Kayar yatakların kullanılması nedeniyle, yeni 105 mm topun ağırlığı K.17'ye kıyasla neredeyse 1,7 kat arttı (3300'den 5642 kg'a). Ancak bu, kılavuzluk sektörünü yatay düzlemde 6 ° 'den 60 °' ye çıkarmayı mümkün kıldı. Maksimum dikey yönlendirme açısı + 48 ° idi. Aşırı durumlarda, yataklar aşağıdayken ateşlenmesine izin verildi. Ancak bu durumda, yatay ve dikey yönlendirme açısı sınırlıydı.
150-mm ağır alan obüs sFH18'in namlusu aynı vagon üzerine monte edilebilir. Böylelikle aynı top arabasına iki farklı topçu sistemi uygulanmıştır.
10 cm sK18 (10 cm Schwere Kanone 18 - 10 cm ağır silah) olarak adlandırılan silahın seri üretimi 1936'da başladı. Bir dizi kaynak ayrıca 10,5 cm sK18 adını da içerir.
105 mm sK18 ağır top
Variller, Krupp ve Rheinmetall-Borsig AG'de üretildi. Farklı firmalar tarafından yapılan silah namluları ayrıntılarda farklılık gösterdi, ancak değiştirilebilirdi. Arabalar sadece Krupp tarafından üretildi.
Bir silahın fiyatı 37 Reichsmark idi.
105-mm sK18 ağır topu ateşlemek için ayrı kasa yükleme atışları kullanıldı. Ateşleme aralığına bağlı olarak 445 mm uzunluğunda pirinç veya çelik bir kovana üç adet toz şarjı yerleştirildi: küçük (toz türüne bağlı olarak ağırlık 2,075–2,475 kg), orta (2,850–3,475 kg) ve büyük (4,925 –5,852 kg). 15,14 kg ağırlığındaki yüksek patlayıcı parçalanma bombasını ateşlerken, küçük bir yük 550 m / s başlangıç hızı ve maksimum 12 m atış menzili sağladı. Orta - 725 m / s ve 690 m, Büyük - 15 m / s ve 750 m.
Yangın hızı - 6 dev / dak.
Mühimmat üç tür mermiden oluşuyordu:
- 10,5 cm Gr. 19 - 15,14 kg ağırlığındaki yüksek patlayıcı parçalanma mermisi;
- 10,5 cm Gr. 38 Nb - 14,71 kg ağırlığındaki duman kabuğu;
- 10,5 cm Pz.Gr. Rot, 15,6 kg ağırlığında, zırh delici bir kabuktur.
Aralığın büyük bir mesafeden daha iyi görülebilmesi ve topçu ateşinin gözlemciler tarafından ayarlanması sürecini kolaylaştırmak için, 1,75 kg ağırlığındaki TNT dökme yüküne ek olarak, yüksek patlayıcı parçalanma bombası, kırmızı fosfor denetleyicisi ile donatıldı. açıkça görülebilen beyaz bir duman.
Zırh delici bir mermi, büyük bir yük kullanılarak ateşlendi. İlk hızı 822 m / s idi. 1000 m mesafede, bu mermi normalde tüm orta ve ağır Sovyetlerin kendinden emin bir şekilde yenilmesini sağlayan 135 mm zırhı delebilir. tanklar.
Almanya'da 1930'ların ortalarında topçu sisteminin ağırlığının çok önemli olduğu ve gerekli özelliklere sahip traktör bulunmadığı göz önüne alındığında, namlu ve top arabasının ayrı bir arabası kullanıldı.
Silah iki parçaya ayrıldı ve bir tabanca ve silah arabası üzerinde taşındı. At çekişi için altı atlı takımlar kullanıldı. Bu şekilde çekme hızı 8 km / saate ulaştı. 105 mm top, demonte halde, asfalt karayolu üzerinde 40 km / saate kadar bir hızda mekanik çekişle de çekilebilir.
Silahın seyahat pozisyonundan savaş pozisyonuna ayrı bir araba ile aktarılması 6-8 dakika sürdü. Ve dokuz kişinin çabasını gerektirdi. At arabası için, mekanik çekiş için tamamen metal tekerlekler kullanıldı - kauçuk döküm jantlı metal tekerlekler.
1930'ların sonlarında, Sd.Kfz.105 yarım paletli traktör, 18 mm sK150 topları ve 18 mm sFH7 obüsleri çekmek için kullanıldı. Ve silah demonte edilemedi, tamamen çekildi.
Silahı bir traktörle çekmek için namlu istifleme konumuna aktarıldı (geri çekildi). Silahı bölünmez bir araba ile seyahat pozisyonundan savaş pozisyonuna aktarma süresi 3-4 dakikaya düşürüldü.
Hesaplamanın kalkan kapağını terk etmeye zorlanan büyük ağırlık. Bu, silahın pozisyonlarının derinliklerinden ateş etmeye yönelik olduğu gerçeğiyle açıklandı. Ve doğrudan ateşe sadece istisnai durumlarda ihtiyaç duyulacaktır.
1941'de, savaş kullanımı deneyimine dayanarak, 105-mm topun modernize edilmiş bir versiyonu oluşturuldu. Atış menzilini 21 km'ye çıkarmak için namlu 8 kalibre uzatıldı ve büyük bir barut yükünün ağırlığı 7,5 kg'a getirildi.
Modernize edilmiş silah için teknolojik olarak daha gelişmiş bir araba kullanıldı. Bu silah sK18 / 40 adını aldı. Daha sonra (yapıyı güçlendirmeyi amaçlayan bir dizi değişiklik yaptıktan sonra) - sK18 / 42. Aynı zamanda, modernize edilmiş silahın kütlesi 6430 kg'a yükseldi.
II.Dünya Savaşı'nın başlangıcında, Wehrmacht 702 105 mm uzun menzilli toplara sahipti. Ve Alman komutanlığı bu sayıyı oldukça yeterli buldu.
1940 yılında endüstri bu silahlardan sadece 35 tanesini teslim etti. Ve sırasıyla 1941 ve 1942'de 108 ve 135 silah.
Doğu Cephesinde yaşanan önemli kayıplar, üretimde keskin bir artış gerektirdi. Ve 1943'te birliklere 454 silah gönderildi. Ve 1944'te 701 silah yapıldı. Şubat 1945'e kadar Alman fabrikaları 74 adet üretebiliyordu.
Böylece, Nazi Almanyası'nın silahlı kuvvetleri tüm modifikasyonlardan 2209 sK18 topu aldı.
10 cm'lik sK18 topları, üç bataryalı top tümenlerinde RGK topçularının bir parçası olarak kullanıldı.
Ayrıca karışık bölümler de vardı: 150 mm ağır alan obüslerinin iki bataryası ve 105 mm topların bir bataryası. Motorlu ve tank bölümlerinin bazıları benzer karışık bölümlere sahipti. Gerekirse, 105 mm uzun menzilli silahlar piyade tümenlerine bağlanabilir. SK18 topları ile donanmış birkaç pilin kıyı savunmasında kullanıldığı bilinmektedir.
SK18 topu, düşman savunmalarının derinliklerinde zayıf korunan hedefleri vurmanın oldukça etkili bir yoluydu ve genellikle karşı batarya savaşı için kullanıldı. Aynı zamanda, 105 mm'lik bir merminin gücü, genellikle uzun vadeli savunma yapılarını yok etmek için yeterli değildi.
Doğudaki savaşın ilk döneminde, sK18 silahları (88 mm uçaksavar silahlarıyla birlikte), yeni Sovyet orta ve ağır tanklarıyla savaşabilen birkaç Alman topçu sistemi arasındaydı.
Bu kadar pahalı ve ağır silahları doğrudan ateşe vermek mantıksız olsa da, 105 mm'lik topların bu kullanımı savaş boyunca gerçekleşti.
Bununla birlikte, Kızıl Ordu bazen 107 mm M-60 topları ve 122 mm A-19 topları pahasına güçlü tanksavar silahlarının eksikliğini telafi etmeye çalıştı.
Alman 105-mm topunun en yakın Sovyet analogu 107-mm M-60 topu olarak kabul edilebilir.
Atış menzili açısından, sK18 topu Sovyet 107-mm topundan biraz daha üstündü (19 m'ye karşı 075 m). Aynı zamanda, 18 mm yüksek patlayıcı parçalanma bombası OF-300 107 kg ve Alman 420 cm Gr. 17,2 - 10,5 kg. Sovyet silahı çok daha hafifti: M-19'ın savaş pozisyonundaki kütlesi 15,4 kg (ön uç ile istiflenmiş pozisyonda 60 kg) ve sK4000'in kütlesi savaş pozisyonunda 4300 kg ve 18 kg idi. istiflenmiş pozisyonda.
Kızıl Ordu'da ve diğer devletlerin silahlı kuvvetlerinde Alman 105 mm sK18 silahlarının kullanımı
İlk defa, 10-18 kışındaki karşı saldırı sırasında Kızıl Ordu tarafından gözle görülür sayıda 1941 cm sK1942 top ele geçirildi.
Ancak ele geçirilen 105 mm'lik topların önemli bir kısmı sıra dışı kaldı. Bunun nedeni, SSCB ile savaşın ilk yılında Alman topçularının Rus kışı koşullarında silahlarını kullanmaya hazır olmamasından kaynaklanıyordu. –20 ° C'nin altındaki sıcaklıklarda, geri tepme cihazında kullanılan sıvı çok kalın hale gelir. Ve ateş ederken sistem arızalıydı.
Ele geçirilen 105 mm'lik silahların bir kısmı onarıldı. Ve Alman yapımı 105 mm topların ilk dört silahlı bataryası, Şubat 1942'de Kızıl Ordu'da ortaya çıktı.
Ancak 1942'de Kızıl Ordu'da ele geçirilen sK18 topları sınırlı ölçüde kullanıldı.
Bunun temel nedeni, savunma düşmanlıkları koşullarında, savaş alanının çoğunlukla düşmanın arkasında kalmasıydı. Ve harcanan mühimmatı dolduracak hiçbir yer yoktu. Ek olarak, mekanize çekiş araçlarında feci bir kıtlık vardı. Bu koşullar altında, hayatta kalan 105 mm uzun menzilli silahlar arkaya tahliye edildi.
Bir dahaki sefere, daha fazla kullanıma uygun yaklaşık iki düzine 10 cm sK18 topu ve onlar için önemli sayıda atış, Stalingrad'da kuşatılan 6. Alman ordusunun teslim olmasının ardından Kızıl Ordu'nun emrindeydi.
Daha sonra (savaşın ikinci yarısında) birliklerimiz düzenli olarak 105 mm sK18 topunu ele geçirdi. Çoğu zaman, kupaların tahliyenin imkansızlığı veya traktörlerin arızalanması nedeniyle pozisyonlara atılan silahlar olduğu ortaya çıktı. Bazen hayatta kalan silahlar, yürüyüşte saldırı uçaklarımız tarafından tahrip edilen Alman askeri sütunlarının kırılmış teçhizatı arasında bulunabilir.
Savaş sırasında Sovyet birlikleri, kullanışlı sK18 silahlarının nispeten azını ele geçirmeyi başardılar - yaklaşık 50 birim, 1943'ün ikinci yarısından itibaren eski sahiplerine karşı aktif olarak kullanıldılar.
Yakalanan silahların Sovyet hesaplamalarıyla geliştirilmesini kolaylaştırmak için atış masaları Rusça'ya çevrildi ve bir kullanım kılavuzu yayınlandı.
Yakalanan 105 mm toplar, RVGK oluşumlarına aktarıldı ve kendi uzun menzilli topçularıyla birlikte aktif olarak savaştı.
Görünüşe göre, Almanya'nın teslim olmasından sonra, Kızıl Ordu'nun kupaları arasında, 105'lerin ikinci yarısına kadar depoda olan sağlam sayıda 1950 mm top vardı.
Referans kitabın sayfası: "Eski Alman ordusunun mühimmatı"
1946'da, 105-mm sK18 topunun mermilerinin ayrıntılı olarak anlatıldığı "Eski Alman Ordusu için Mühimmat" referans kitabı yayınlandı.
Almanya ve SSCB'ye ek olarak, diğer devletlerin konuşlandırılmış kuvvetlerinde 105 mm toplar kullanıldı.
1939'da, diğer silahlarla birlikte Bulgaristan, 105 mm sK18 sahra silahlarından oluşan bir parti aldı. Bu silahlar, 1960'ların başına kadar Bulgar ordusunda hizmet veriyordu.
Ulusal Askeri Tarih Müzesi, Bulgaristan, Sofya'da 10 сm sK18
II.Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Fransa, Çekoslovakya ve Arnavutluk'ta birkaç düzine 105 mm top mevcuttu.
Ağır 150 mm obüs 15 cm sFH18
Versailles Antlaşması, Reichswehr'in 150 mm ve üzeri kalibreye sahip silahlarla silahlanmasını yasakladı.
Tek istisna, 12 150 mm sF.H.13 lg tarla obüslerinin hayatta kaldığı Königsberg kalesi için yapıldı. Bu modifikasyon, namlu uzunluğu 150'ten 13 kalibreye çıkarılmış standart 14 mm sFH17 obüsünden (schwere Feldhaubitze - ağır alan obüs) farklıydı.
150 mm sFH13 alan obüsü
Silahın atış pozisyonundaki kütlesi 2250 kg'dır. 43,5 kg ağırlığındaki yüksek patlayıcı parçalanma bombasının atış menzili 8400 m, atış hızı 3 dev / dak idi.
Ancak Almanlar, "daha iyi zamanlara" kadar yaklaşık 700 150 mm obüs saklamayı başardı. 1940 yılında, Alman cephaneleri Belçika ve Hollanda'da ele geçirilen sFH13 lg obüsleri (uzun namlulu) ile dolduruldu.
SSCB'ye saldırı sırasında, sFH13 obüsleri Alman silahlı kuvvetlerinde oldukça fazla sayıda olmasına rağmen, ilk hattın bazı kısımları esas olarak yeni 150 mm sFH18 ağır alan obüsleri ile silahlandırıldı.
Ağır 150 mm sFH18 obüs
Yukarıda bahsedildiği gibi, bu silah sK18 topuyla paralel olarak oluşturuldu. Ve kayar kutu şeklindeki yataklı vagon, 105 mm topun taşıyıcısı ile birleştirildi.
29,5 kalibre namlu uzunluğu ile maksimum namlu çıkış hızı 520 m / s ve maksimum atış menzili 13 m, atış hızı 300 dev / dak idi. Dikey kılavuzluk açısı –4 ° ile + 3 ° arasındaydı. Yatay kılavuz - 45 °.
Savaş konumunda, sFH18 obüs 5530 kg ağırlığındaydı. İstiflenmiş pozisyonda - 6100 kg. 105 mm sK18 topta olduğu gibi, atla çekilen 150 mm sFH18 obüs yalnızca ayrı bir vagonda taşınabilir. Taşıma hazırlığı sırasında namlu, manuel bir vinç kullanılarak arabadan çıkarıldı ve ön uca bağlı iki dingilli bir varil vagonuna yerleştirildi.
Rzhev bölgesinde yürüyüşte 150-mm obüs sFH18 atlı hesaplanması
Namlulu bir araba ve ön uçlu bir araba altı atlı ekipler tarafından taşındı. Asfalt bir yolda ortalama ulaşım hızı 8 km / s'yi geçmedi. Yumuşak topraklarda ve engebeli arazide hareket hızı önemli ölçüde düştü. Ve hesaplamalar genellikle arabaları zorlamak zorunda kalıyordu. Dar bir yolda arabayı namluyla çevirmek de çok zor bir işti.
Mürettebat, sFH18 obüs namlulu bir vagon kullanıyor
İyi eğitimli 12 kişilik mürettebat, silahı istifli pozisyondan 7 dakika içinde geri aldı.
Mekanik çekiş kullanılırken, tabanca Sd.Kfz. 7 yarı paletli traktör tarafından çekildi.
İstifleme konumuna getirme işlemi büyük ölçüde basitleştirildi: sadece açıcıları yataklardan çıkarmak, yatakları bir araya getirmek, ön uçtan kaldırmak ve namluyu istifleme konumuna geri çekmek gerekliydi. Bütün bunlar 3-4 dakika sürdü.
Diğer birçok Wehrmacht topçu sisteminde olduğu gibi, at ve mekanize çekiş için sFH18 varyantları, arabanın tekerleklerinde farklılık gösterdi. İlk durumda, 1300 mm çapında çelik jantlı tüm metal jantlar, ikinci - 1230 mm çapında lastik döküm lastikli tekerlekler kullanıldı.
Ana mühimmat yükü, 15 kg TNT içeren 19 kg ağırlığında, 43,62 cm Gr.4,4 yüksek patlayıcı parçalanma mermisi olarak kabul edildi. Darbeli ve mekanik uzaktan sigortalar ile tedarik edildi. Uzaktan bir fitil kullanıldığında ve en uygun 10 m yükseklikte patlatıldığında, ölümcül parçalar 26 m ileri ve yanlara 60-65 m önce uçtu. Normal boyunca vurulduğunda bir mermi 20 m kalınlığında bir beton duvara, bir tuğla duvara - 50 m'ye kadar girebilir.
Beton delici küt başlı kabuk 15 cm Gr. 19 43,5 kg ağırlığında ve 3,18 kg TNT içerecek.
Füme kabuğu 15 cm Gr. 19 kg ağırlığındaki 38,97 Nb, 0,5 kg ağırlığında bir patlayıcı yük ve 4,5 kg duman oluşturan bileşim içeriyordu. Patladığında, 50 saniyeye kadar zayıf bir rüzgarla kalan 40 m çapa kadar bir duman bulutu oluştu.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, 150 mm ağır alan obüs mühimmatına birkaç yeni mermi tanıtıldı:
- Birikimli mermi 15 cm Gr. 39 kg kütleli 1 H25 / A, RDX ile TNT alaşımından 4 kg yük içeriyordu. Zırh penetrasyonu, normalden 180 ° 'lik bir buluşma açısında 200-45 mm idi, bu da her türden tankı vurmayı mümkün kılıyordu.
- Zırh delici alt kalibreli mermi 15 cm PzGr. 39 kg ağırlığındaki 15 TS, normal boyunca 1000 m mesafeden 125 mm zırhı delebildi.
- Geliştirilmiş 150 mm yüksek patlayıcı parçalanma bombası 15 cm Gr. Demir-seramik kılavuz kayışlı 36 FES. Uzunluğu 615'ten 680 mm'ye çıkarıldı. Ve patlayıcı yükün kütlesi 5,1 kg'a getirildi.
Obüsün yüklenmesi ayrı kovandır. Ateş etmek için sekiz şarj kullanıldı. 7. ve 8. suçlamaların kullanımına sadece özel durumlarda izin verildi. Ve bu suçlamalarla ilgili atış sayısı arka arkaya 10'dan fazla olmadı - bu, namlunun ve şarj odasının hızlandırılmış aşınmasından kaynaklanıyordu.
150-mm ağır alan obüs, amacına çok uygundu. Ancak (mekanik çekiş araçlarının eksikliğini hesaba katarak), seri üretime başladıktan kısa bir süre sonra, ordu komutanlığı silahın ağırlığını azaltmayı talep etti.
1939'da hafif sFH36 obüs üretimi başladı. Silah arabasının tasarımında hafif alüminyum alaşımları kullanılmıştır. Ve istifleme pozisyonundaki kütle ateşleme pozisyonunda 2,8 ton azaldı - 2,23 ton Geri tepmeyi azaltmak için namlu ağzı freni kullanıldı. SFH36'nın namlusu sFH99'inkinden 18 cm daha kısadır, atış menzili 825 m azalmıştır.
Hafif alaşımlı bir silah arabası ve kısaltılmış namlu ile elde edilen ağırlık tasarrufu, obüsün altı atlı bir takımla çekilmesini mümkün kıldı. Bununla birlikte, alüminyum kıtlığı ve hafif alaşımlardan döküm parçaların üretimi ile ilgili teknolojik zorluklar nedeniyle, sFH36 üretimi 1941'de durduruldu. Ve bu değişikliğin yayımlanan obüs sayısı çok azdı.
1938'de, yalnızca mekanik çekiş için tasarlanan 150 mm obüsün başka bir versiyonunun geliştirilmesine başlandı.
Demir-seramik kılavuz kayışlı yeni mermilerin devreye girmesi ve namlu uzunluğunun 3 kalibre artırılması, atış menzilinin 15 m'ye çıkarılmasını mümkün kıldı.Ayrıca, yükselme açısı + 675 ° 'ye çıkarıldı ve bir harç özelliklerini tabanca.
Çalışma yüksek oranda gerçekleştirildi. Ve prototip sFH40 obüs 1938'in sonunda hazırdı. Ancak silahı seri üretime sokma kararı, her şeyden önce üretimde bir artış talep eden Adolf Hitler tarafından engellendi. оружияzaten üretimde.
SFH40 obüs üzerindeki çalışmaları azaltmak için son karar verilmeden önce, Krupp onlar için birkaç düzine varil bırakmayı başardı. Bu 150 mm namluları kullanmak için, 1942'de sFH18 obüslerin arabalarına bindirildi. Ve bu değişiklik sFH42 olarak adlandırıldı. Bu topun maksimum atış menzili 15 m idi, toplam 100 sFH46 obüs üretildi.
1942'de "uzlaşmalı" bir versiyonun seri üretimi başladı - namlu ağzı frenli sFH18M obüs. İnovasyon sayesinde, ateş edildiğinde obüs arabasına etki eden yükü azaltmak mümkün oldu. Aynı zamanda, şarj haznesinin tasarımına değiştirilebilir astarlar ekleyerek 7. ve 8. şarjlarda ateşleme sorununu kısmen çözdüler - artık aşınmadan sonra kolayca değiştirilebilirler. Önceden tüm namluyu değiştirmek gerekiyordu.
SFH18M obüs, mühimmatı aktif roketler içeren ilk Alman seri topçu sistemi oldu. 15 cm R Gr olarak belirlenmiş, 45,25 kg ağırlığında ve atış menzili 19 m'ye ulaşan böyle bir mermi, bu sayede, obüs, daha önce 000 mm sK105 topları için mevcut olan bir mesafeden hedefleri vurma yeteneği kazandı. Bununla birlikte, aktif roket mermileriyle ateş etmek yalnızca taciz edici ateş yapılırken etkili oldu. Bu tür mermilerin maksimum aralıktaki dağılımı çok büyük çıktı.
Personel tablosuna göre ağır 150mm obüsler ile birlikte 10,5 cm boyunda FH18 piyade tümeninin topçu alayının dört bölümünden birinde idi. Aynı obüs, RGK'nın bireysel ağır top taburlarında kullanıldı. II.Dünya Savaşı sırasında, sFH150 18-mm obüsleri, insan gücünü, karşı batarya savaşını, tahkimatları yok etmenin yanı sıra, ilk konumlarında tanklarla savaşmak ve düşman hatlarının arkasındaki nesneleri ateşlemek için yaygın olarak kullanıldı.
Ateş sFH18'in vaftizi, Condor Lejyonunun bir parçası olarak bu tür silahlardan iki pilin gönderildiği İspanya'da gerçekleşti. Daha sonra obüsler, Frankoculara teslim edildi. Ve Alman eğitmenler İspanyol sFH18 mürettebatını eğittikten sonra, savaşlarda çok etkili bir şekilde kullanıldılar.
Wehrmacht ve SS birlikleri tarafından savaşın tüm aşamalarında ve tüm operasyonlarda ağır saha 150 mm obüs kullanıldı.
Silah oldukça güvenilir kabul edildi ve mermileri büyük yıkıcı güce sahipti. Kümülatif ve alt kalibreli zırh delici mermilerin mühimmat yükündeki varlığı teorik olarak sFH18'in tanklarla savaşmak için kullanılmasını mümkün kıldı. Ancak böyle bir kılıkta, ağır bir obüs yalnızca istisnai durumlarda kullanıldı - topun büyük ağırlığı ve boyutları ile kalkan kapağının olmaması onu savaş alanında çok savunmasız hale getirdi.
Bununla birlikte, 5 kg'a kadar TNT veya ammotol içeren ağır bir yüksek patlayıcı parçalanma mermisinden doğrudan vurulduktan sonra, İkinci Dünya Savaşı'nın neredeyse hiçbir tankı hizmette kalamadı.
SFH18'i Sovyet ML-152 20 mm obüs topuyla karşılaştırdığımızda, Sovyet silahının atış menzilinde Alman 4 mm obüsünden neredeyse 150 km daha yüksek olduğu not edilebilir. Mühimmat setine aktif bir roket mermisinin eklenmesi, yeni mühimmatın doğruluğu yetersiz olduğundan, sorunu yalnızca kısmen hafifletmeyi mümkün kıldı.
Aynı zamanda, savaş pozisyonundaki ML-20, 7270 kg ağırlığında ve istiflenmiş pozisyonda - 8070 kg idi.
Böylece, Sovyet topçu sistemi neredeyse 2 ton daha ağırdı.
ML-20 ağır paletli topçu traktörlerinin nakliyesi için her zaman yetersiz olan "Voroshilovets" ve "Comintern" kullanıldı.
18'ten 1934'e kadar sFH1945 obüs üretimi, Rheinmetall-Borsig AG ve Krupp şirketlerinin işletmelerinde gerçekleştirildi. Almanların Sovyetler Birliği'ne saldırmasından sonra, Çek şirketi Skoda bu tür silahların üretimine katıldı. Obüsün maliyeti, versiyona bağlı olarak 38-500 Reichsmark idi. Tüm modifikasyonlardan 60 obüs üretildi.
Kızıl Ordu'da ve diğer devletlerin silahlı kuvvetlerinde 150 mm'lik ağır obüslerin kullanılması
1930'ların sonlarında, sFH18'in İspanya'ya gönderilmesiyle hemen hemen aynı anda, Çin hükümeti tarafından 24 obüs satın alındı.
Kuomintang birlikleri bu silahları büyük ölçüde takdir ettiler ve onları batarya ile mücadele için kullandılar ve Japon savunmasının derinliklerindeki önemli hedeflere ateş ettiler. Şu anda, Çin Devrimi Pekin Askeri Müzesi'nde bir Alman yapımı 150 mm ağır obüs sergileniyor.
Çin Devrimi Savaş Müzesi'nde 150 mm sFH18 obüs
Finlandiya, 1940'ta 48 sFH18 obüs satın aldı. 150 H / 40 olarak adlandırılan silahlar, Finlandiya savaştan çekilinceye kadar Sovyet birliklerine karşı aktif olarak kullanıldı. Çoğu hayatta kaldı. Ve 1950'lerde, 150 mm obüsler yenilendi.
1988'de eski 150 mm Alman obüslerini modernize etmek için bir program başlatıldı. En önemli değişiklik, orijinal namluların, namlu ağzı freni olan 152 mm'lik Finlandiya namlusu ile değiştirilmesiydi.
Arabada da değişiklikler yapıldı, mürettebatı şarapnelden korumak için bir zırh kalkanı takıldı. Silahlar, çekme hızlarını 60 km / saate çıkarmayı mümkün kılan pnömatik lastikli yeni tekerlekler aldı.
42 obüs, 152 H 88-40 olarak adlandırılan modernizasyondan geçti. 2007 yılına kadar hizmetteydiler.
Kızıl Ordu, yakalanan sFH18 obüslerini çok aktif bir şekilde kullandı.
105 mm sK18 topunda olduğu gibi, birliklerimiz Moskova yakınlarındaki karşı saldırı sırasında dikkate değer sayıda 150 mm ağır obüs ele geçirdi. Ve sFH18 obüslerle donanmış ilk piller 1942'de Kızıl Ordu'da ortaya çıktı.
150 mm sFH18 ağır alan obüs, atış pozisyonunda terk edilmiş
Bununla birlikte, bu silahlar, 1943 baharından itibaren dikkate değer miktarlarda kullanılmaya başlandı. Uzmanlarımız, Stalingrad Savaşı'nın bitiminden sonra ele geçirilen kupalarla başa çıkmayı başardıktan sonra.
1943'te GAU, Rusçaya çevrilmiş ateşleme tablolarını yayınladı, özellikleri ve kullanım talimatlarıyla birlikte ayrıntılı bir mühimmat listesi.
Kızıl Ordu'da, silah "150-mm Alman ağır alan obüs modu" adını aldı. onsekiz ".
Ele geçirilen ağır havan topları ve onlar için mühimmat, saldırı operasyonları sırasında birliklerimiz tarafından düzenli olarak ele geçirildi ve düşmanlıkların sonuna kadar kullanıldı.
RVGK'nın kolordu topçuları ve tugaylarının çeşitli topçu alayları, ağır obüsler sFH18 ile silahlandırıldı. Bu silahlar aynı zamanda Japonya'ya karşı yapılan düşmanlıklarda da yer aldı.
Savaş sonrası dönemde, Kızıl Ordu'daki sFH18 obüsleri, 1950'lerin sonuna kadar bulundukları depolama üslerine nakledildi.
SSCB'ye ek olarak, bu tür silahlar Arnavutluk, Bulgaristan, Portekiz ve Yugoslavya silahlı kuvvetlerinde mevcuttu. Fransa onları Latin Amerika ve Orta Doğu'ya sattı.
Çekoslovakya, çeşitli modifikasyonlardan yaklaşık 200 obüs aldı. Ve daha sonra yükseltilmiş sürümler yayınladı. 1950'lerin ikinci yarısında, Alman askeri mirasının denetiminden sonra, Çekoslovak ordu komutanlığı, ML-15 obüs silahından Sovyet 18 mm mermiler için 152 cm sFH20 alan obüsünün bir modifikasyonunu başlattı.
Obüsün değiştirilmesi ile ilgili çalışma, 1948 yılında Skoda uzmanları tarafından tamamlandı.
Dönüşüm sırasında, silah namlusu 152,4 mm kalibreye sıkıldı. Ve yapısal elemanlar üzerindeki yükü azaltmak için namlu kısaltıldı ve bir namlu ağzı freni ile donatıldı.
Ayrıca geri tepmeyi azaltmak için obüs tam şarjla ateşlenmedi. Yükseltilmiş silahlar, vz olarak belirlendi. 18/47, Çekoslovak Halk Ordusu'nun motorlu tüfek ve tank tümenlerinin topçu alayları ile hizmete girdi.
1967'de silahlar büyük bir revizyondan geçti.
Howitzerlerin değiştirilmesi vz. 18/47 Çekoslovak Halk Ordusu birimlerinde yeni kundağı motorlu 152 mm obüslerle vz.77 Dana 1970'lerin sonunda başladı. Savaş birimlerinin silahlanmasından çıkarılan silahlar depoya aktarıldı.
Ancak bu süreç ertelendi. Çekoslovak Ordusu'nun 362. Topçu Alayı vz ile silahlandırıldı. 18/47 - 1994.
1950'lerin sonunda - 1960'ların başında, birkaç düzine 152 mm vz. 18/47 Suriye tarafından satın alındı. Bu ülkede, Sovyet 152 mm toplar ML-20 obüsleri ve D-1 obüsleri ile birlikte kullanıldılar.
Çek-Alman "hibrit" silahlarının 2015 yılında silahlı Suriye muhalefeti tarafından kullanıldığına dair bilgiler var.
Sonun ...