Ertesi gün aklıma geldi. Bugün sınava giren ana dal yok ve tek yapmanız gereken ödevleri teslim etmek, böylece tanıdıklarınızla konuşmak için bolca zamanınız oluyor.
Başlangıçta hiçbir şey olmaması için dua ettim ama çeşitli kazalar geçirdikten sonra fikrimi değiştirdim. Hiçbir şeyin olmamasını istemez, bunun yerine olanlarla başa çıkma becerisini geliştirmesini ister.
Aileme güvenmek yerine, kendi yeteneklerimi geliştirmek istiyorum. Bu zihniyetle, yardım edemedim ama gergindim.
Her neyse, yapılacak ilk şey Cecily’ye dün olanları sormak. Beni hangi niyetle baştan çıkardı? Elinde somut bir delil olmamasına rağmen şaşkınlık ve mahcubiyetin ötesinde bir davranış sergilemiştir.
‘Ve…’
Uzun süre düşündükten sonra Marie’ye nasıl davranacağı konusundaki kararını değiştirebilmişti. Eğer gerçekten onun içinse, daha sonra sırları açığa çıktığında onu Marie’ye zarar vermesine izin verme.
En azından kararsızlığım yüzünden benden hoşlanan kadının incinmesine engel olmam gerektiğini düşünüyorum. Marie, diğerlerinden farklı olarak, Zeno’nun biyografisinin yazarı olduğumu bile tahmin edemese de, yanlış yapılırsa ihanete uğramış hissedebilir.
Başka birinin senden daha güvenilir olduğunu düşünüyor musun? Neden sırrını ona söyleyemiyordu?
Bu benim şans eseri kurduğum bir ilişki ama ihmalkar yargılarım yüzünden bir anda çökecek diye endişeleniyorum. Ayrıca, Marie onu fark etmekte oldukça hızlıdır, bu yüzden belki bir ipucu vardır.
Her şeyden önce, dün onu bir kez incittim. Sevdiğim bir kadını başka bir erkekle yalnız görmek kalbimi acıtıyor.
“Önce sınıfı dinleyelim.”
Bir kez daha kesin bir karar verdim ve sınıfa yöneldim. Birinci ders Felsefe’dir ve Marie, Cecily ve Lina birlikte bir ders alırlar.
Lina’yı bilmiyorum ama Marie ve Cecily daha dün konuştukları için kesinlikle büyük bir değişiklik olacak. Bununla akıllıca başa çıkıp çıkamayacağımı merak ettim ama artık kendime inanmaktan başka seçeneğim yok.
Aksi takdirde bu durumun bir süre daha tekrarlanma ihtimali oldukça yüksektir. İşler ters gidiyor ve ben ve diğerleri utanıyoruz.
Kendime yine bir söz vererek neredeyse konferans salonuna geldiğim andı.
“Ah.”
“Ha?”
Tesadüfen sınıfın kapısının önünde Cecily ile karşılaştım. Utanmış gibi, Cecily’nin gözleri sanki benimle buluşacağını bile bilmiyormuş gibi fal taşı gibi açıldı.
Beklenmedik durumlarda ağzımı kolayca açamadığım zamanlarda, Cecily hafifçe gülümsedi ve beni yumuşak bir ses tonuyla selamladı.
“Merhaba Günaydın.”
“Ah… evet. Günaydın.”
“Ha.”
Şaşkın bir duyguyla selamladığımda, Cecily hafif bir kahkaha attı. Gülümsediğini görünce birden dün olanları hatırladı ve boşuna utandı.
Ona biraz utangaç bir tavırla boynumun arkasını okşarken, Cecily bana baktı ve sessizce ağzını açtı.
“Dün olanlar için gerçekten çok üzgünüm.”
“Evet?”
“Sana bunu yapmamalıydım… Bu benim hatam. Tekrar özür dilerim.”
Aniden gelen özür ve saygılı sözler karşısında utancımı gizleyemedim. Ne tür bir fikir değişikliği Cecily’nin tutumunun bu kadar değişmesine neden olmuş olabilir?
Sorun burada bitmedi. Cecily karakteristik şakacı gülümsemesiyle başını salladı ve duygularını dile getirdi.
Kim ne derse desin saygılı bir tavırdır, bir selamlaşmadır.
Anlam veremediğim davranışlarını sorgulamadan edemedim.
“…birdenbire bunu neden yapıyorsun?”
“Bundan sonra, sadece ikimiz varken sana böyle davranacağım. Sen bizim iblislerimizin velinimetsin, bu yüzden onlara velinimetine layık davranmalısın.”
“… …”
“O zaman içeri geçelim mi?”
Şu an durumun ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok. Sınıfa sırıtarak girerken Cecily’nin sırtına baktım.
Dediği gibi, şu anda sınıfın kapısında sadece ikimiz varız… Ama bu biraz saygıydı.
Yakın olan Cecily ile benim aramdaki mesafenin inceden inceye genişlediğini mi hissediyorsunuz? Bana şaka yapmakta her zaman iyi olan Cecily olduğu için bir kopukluk hissettim.
“Ben…”
Hiç anlamadığımdan değil. Çünkü Cecily dün Zeno’nun biyografisinin yazarının iblislerin rüyasını gerçekleştiren hayırsever olduğunu söyledi.
Dahası, bir hayırseverle karşılaşırsa vücudunu feda etme isteğini bile ifade etti. Bana karşı tutumu muhtemelen değişecek.
Öyle olsaydı, bunu yapmamalıydım ve her zamanki gibi şakalaşıp şakalaşabileceğim için utanırdım…
‘…Ne?’
Göğsüm garip bir şekilde zonkluyordu. Gerçek kimliğimi öğrendikten sonra bana saygılı davranan iblis kabilesinin bir prensesi. Bunu nasıl açıklamalıyım?
Dün olanlar için özür dilemeseydin, bunun utanç verici olduğunu düşünebilirdin ama o bunun için özür diledi. Ayrıca başını öne eğerek.
Bir süre sınıfın kapısının önünde çivilenmiş halde durdum, sonra apar topar uyandım. Çünkü şu anda Cecily’den daha önemli bir şey vardı.
“Yine de bir şey…”
İyi hissettirebilir, hissetmeyebilir ve inceliklidir.
Bu düşüncelerle sınıfa girdim. Ve sınıfa girer girmez ön koltukta oturan tanıdık bir yüz görüş alanıma takıldı.
Sanki bir şey tatmin edici değilmiş gibi, Marie’nin bir eliyle çenesinde somurtkan bir ifade vardı. Ona bir bakış, ona ruh halinin düşük olduğunu söyler.
Bu yüzden mi? Gıdıklanan kalp uçup gitti ve onun yerine gerginlikle dolmaya başladı. Marie muhtemelen dün yüzünden bunu yapıyor.
“Doğal olarak… doğal olarak…”
Farkına varmadan, güm güm atan göğsümü bastırarak Marie’ye yaklaştım. Bugün geç kalabilirim ama Marie oldukça erken geldiği için yanımdaki koltuk boş.
Sonra, yavaşça Marie’ye yaklaştığımda, masaya sabitlenmiş olan bakışları bir varlık sezmiş gibi bana kaydı. Ama dünkü işi yüzünden ona açıkça tepki vereceğini düşündüm.
“…İshak!”
Ta ki o kocaman açılmış mavi gözleri ile sizi karşılayana kadar. Hatta kolunu sallayarak onu sıcak bir şekilde karşıladı.
Kalbi kırılmış olması gereken Marie bana aktif bir şekilde davrandığında, bir an için şaşkınlığımı yutmaktan kendimi alamadım. Çünkü onun gerçekten o olduğunu düşündüm.
Ancak kalbini kırmadan bir hata yaptığım için özrüm aynı kalıyor. Yine de kurşunuyla ezilmiş gibi görünen kalbi biraz daha hafifti.
“MERHABA.”
“Evet güle güle.”
Karakteristik açık sözlülüğümle selamladığımda, Marie beni parlak bir gülümsemeyle karşıladı. Gülümsemesinin çok tatlı olduğunu düşündü.
O an oturdum ve defterimi çıkardım.
“Dün iyi gittin mi?”
Marie’nin sorusunu duyunca duraksamadan edemedim. Sesi parlaktı ama içinde kemikler varmış gibi hissetmek yanlış olmazdı.
Bakışlarımı ona çevirdiğimde sanki bir terslik varmış gibi gülen yüzünü gördüm. Tanımadığınız biri görse güzel bir gülümseme olduğunu düşünür ama bana göre değil.
Marie bunun farkında olmayabilir ama dudaklarının kenarları hafifçe titriyor. Endişeli bir zihni gizlemek için zorlama bir gülümseme olduğu anlamına gelir.
Dışarıdan iyiymiş gibi görünse de kalbinde olduğu çok açık. Nasıl cevap vereceğimi iki kez düşündükten sonra ağzımı açtım.
“İyi gitti. Ya sen?”
“Ben neyim…”
Mırıldandı ve arkasına baktı. Marie’nin bakışları, şu anda Lina ile sohbet etmekte olan Cecily’ye çevrildi.
“…İyice girdim. Hiçbir şey olmadı.”
“Evet?”
Bu bir yalan. Cecily’i görünce bir anlığına gözleri alçaldı.
İlişkimizin garipleşmesini istemediği için böyle davranıyor gibiydi. Bunu yaptıkça, Marie için kendini daha çok suçlu hissetti.
Sayende, karar verdiğim için çok şanslı olduğumu düşündüm. Çünkü artık incinmeyecek.
“Ah, Isaac, Xenon’un bu sefer çıkan biyografisinin 9. cildini hiç gördün mü?”
Marie, burukluğumu tutarken ruh halimi değiştirmek isteyip istemediğimi sordu. Önceden beklediği bir soru olduğu için hiç paniklemeden başını salladı.
“Tabii okudum. Bu yeni kitaptan yayıncılar yeni teknolojiler getiriyorlar, bu yüzden cilt çıkmaya devam ediyor, değil mi? Okudunuz mu?”
“Dün okudum. Yedi Ölümcül Günah kavramını gördüğümde ne kadar şaşırdığımı bilemezsiniz. Zeno’nun biyografisini okudukça, bu kişinin kafasının içinde ne olduğunu merak etmeye başladım. Ve…”
O kişi tam karşınızda. Kalbimi yuttum ve mutlu bir gülümsemeyle gevezelik eden Marie’ye baktım.
Şöyle yandan bakınca küçük ve sevimli bir kuş cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl 1.. Böyle bir kızı incitmenin birçok sorunu vardı.
Kendi kendine mutlu bir şekilde konuşan Marie’ye baktım, sonra sessizce ağzımı açtım.
“…hayvan sayısı.”
“Evet neden?”
“Sence Zeno’nun biyografisini yazan kişinin değeri ne kadardı?”
Sorumu duyduktan sonra, Marie aşağı bakmadan önce iri gözlerini birkaç kez kırpıştırdı. Düşüncelerini düzenlemeye çalışıyor gibi görünüyor.
Bu sırada çenemi sıktım ve sabırla ağzının açılmasını bekledim. Fırsat bulursam bu soruyu Lina ve Leort’a da soracağım ama öncelikle yanında en rahat olduğum kişi olan Marie’den başlayacağım.
Onun bakış açısından, birdenbire gibi görünebilir, ama önemli değil. Öğle yemeğinden veya tüm derslerden sonra, Marie ile özel olarak görüşmeyi planlıyordu.
Çok geçmeden Marie işaret parmağıyla yanağına hafifçe vurdu ve düşüncelerinden sıyrıldı.
“Şimdilik, ‘ben’ yerine ‘Requilis ailesinin’ bir üyesi olarak konuşursak, ne bizim ailemiz ne de İmparatorluk onu kurcalayamayacak. Yazarın dünya üzerindeki etkisi korkunç.”
“Gerçekten bu kadar mı?”
“Tabii ki. Özellikle İmparatorluğumuz ve Teiros Krallığı, yazarı işe almak için can atıyor olmalı? Eğer bu kültürse, mülkiyet için birbirleriyle savaşıyorlar. Bir ülkenin içişlerini yönetmede kültürden daha etkili bir şey yoktur.” .”
“Kültür…”
Kültürün anlaşılması kolaydır. Geçmiş yaşamın bir örneği Çin’dir.
Çin geçmişte kültürel bir güç olarak övüldü, ancak tarihsel olarak büyük bir hata yaptı ve kültürünü yedi. Bu nedenle gelecekte Amerika Birleşik Devletleri ile rekabet edecek kadar büyüse bile kültür engellendi.
Tabii ki en büyük sorun, Çin hükümetinin kültürün gelişimini engelleyen sansür ve zorlamasıydı, ancak en başta kültürü yiyip bitiren olay olmasaydı, Çin gerçekten de hiçbir kimsenin yapamayacağı kadar güçlü bir güç haline gelecekti. biri durabilir.
‘…Bu biraz korkutucu.’
Bir ulusun kültürünün yalnızca bir ulusun varlığıyla büyük ölçüde geliştirilebilmesi ne kadar korkunç bir güç. Çok daha az, bu dünya Orta Çağ’ı temsil ediyor, bu yüzden kültür daha önemli olacak.
Bunu düşündüğüm zamandı. Marie yüzüme baktı ve farklı bir fikir verdi.
“Yazarın yazdığı kitap da bir silah olabilir. İblislerin algısını değiştirdiği gibi diğer ırkların algısını da değiştirmeyecektir. Yazar bu niyetine elbette yer vermeyecektir ama çok tehlikeli olacaktır. .”
“Bu tehlikeli mi?”
“Evet. Çünkü kötü fikirler çok uzaklara yayılabilir. Bu nedenle ülkenin yakından ilgilenmekten başka seçeneği yok.”
Bırakın akıllı telefonu burada internet bile yok. Nihayetinde bilgi yayma araçları sınırlıdır ve bunlardan biri de gazetedir.
Sınırlı kişisel ağımla, dış dünya hakkında bilgi edinmenin tek yolu gazetelerdir. Bu sahte mi yoksa doğru mu bilmiyorum.
Yani, Marie’nin hikayesini dinlerseniz, yazdığım kitabın fikir yaymak için kullanılabileceği anlamına gelir. Doğal olarak, sadece kaşlarımı çatabilirim.
‘Sadece ilginç bir kitap yazmak istiyorum…’
Ben siyasetten uzak olsam da siyasetten uzak bir insanım. Önceki hayatında, o sadece bir üniversite birinci sınıf öğrencisiydi ve bunun için son tarih çok kısaydı. Karmaşık siyasi dünyaya girmek beni rahatsız etti.
Ama daha önce de söylediğim gibi, her seferinde böyle şeylerden kaçınmak doğru cevap değil. En azından istediğim kitabı yazabilmem için bir önlem almam gerekiyor.
Bunun için kendi yeteneklerimi geliştirmem gerekiyor.
“Ama bunu neden soruyorsun?”
Kararımı verirken, Marie başını yana eğdi ve merakını ortaya koydu. Dikkatlice yüzüne baktım, sonra dikkatlice ağzını açtım.
“hayvan sayısı.”
“Evet?”
“Siz… Bugün vaktiniz var mı?”
Sonra biraz tereddüt ettikten sonra onu cesaretle cesaretlendirdim.
“Sana anlatmak istediğim bir hikayem var.”
Belki de kelimelerin bazı yanlış anlaşılmalara neden olması için yeterli olmasındandır.
“…ile?”
Marie’nin beyaz yüzü hızla kırmızıya döndü.