Son zamanlarda ölümüne sevgili birini kaybeden bir arkadaşla konuşurken, bu gibi durumlarda bazen rahat hissetmediğimizi hatırlattı. Düşünceler ortaya çıkıyor: 'Ne diyeyim? Kendisini daha iyi hissetmesini nasıl sağlayabilirim? Konuşmak ya da sessiz olmak daha mı iyi? '
Ya Joyce benden önce ölürse? Bu benim en büyük güvenlik açıklarımdan biri. Tabii, önce ben ölebilirim. İstatistiksel olarak kadınlar erkeklerden daha uzun yaşar. İkimiz de önemli yönlerden sağlıklı olsak da, yetmiş yaşındayız. Şimdi son sınıflarımızdayız. Vücudumuzun ölümü artık göz ardı edilebilecek bir şey değil.
"Tüm tıbbi ilerlemelere rağmen," arkadaşım Jason eziyordu, "ölüm oranı sabit kaldı - kişi başına bir tane."
Bunu yazarken, Birleşik Krallık hükümeti COVID-13,729 hastanelerinde 19 kişinin öldüğünü açıkladı. Care England, bakım evlerinde 1,400'den fazla kişinin öldüğünü tahmin ediyor.
Toplumumuz ölüm fobidir, çocukların kendilerine yakın birinin ölümünü işlemesine yardımcı olma konusunda özellikle zararlı bir özelliktir.
Keder, bize yapılan bir şey değil, yaptığımız bir şeydir. Bu nedenle, keder istifadan başka bizden bir cevap ister. Etkin bir işlem, seçimleri belirtir ve değişikliği varsayar. Her şeyden çok, keder süreci dönüşümle ilgilidir.
“Birisi ölü ailesi hakkında düşünmeyi nasıl durdurabilir? Bu gerçekten mümkün mü? ” Mirka, e-posta ile.
Büyükannem ölüyordu. Korkmuştum. Ölümden korktum. Öldüğünde onunla olmaktan korkuyordum. Hissedeceğim kederden korkuyordum. Ve ben de başkalarının acısından korktum. California'da kalabilir ve bensiz ölmesine izin vereceğimi biliyordum, ama bunu yapamadım ...
Öngörülebilir gelecek için normal yaşamlarımızdan vazgeçmek zorunda kaldığımız için, çoğumuz sevilen birinin ölümünü yas tutmaya benzer bir keder hissediyoruz. Koronavirüs, alışık olduğumuz bir yaşam biçiminin ölümüne neden oldu.
Yaşamın ölüme karşı sonuncuya kadar bir savaş yürüttüğü varsayılır. Ama önerdiğiniz gibi, ölümle yüzleşmek mümkün mü?
Paradoksal görünebilir, ancak ölmek çok yaratıcı bir süreç olabilir. Halkın figürleri, yazarları, sanatçıları ve gazetecileri ölme deneyimleri hakkında uzun zaman önce yazmışlardır.
Sevdiğim bir insanın ya da kişilerin ölümüyle yaşamayı öğrenmek, bana kendim ve yaşam hakkında daha fazla şey öğretiyor. Anladığımdan daha karmaşıkım, ancak zayıf yanlarım konusunda dürüstüm. Zayıflığın bir kusur değil, güç olduğunu öğrenme sürecindeyim.
Düşünmek için neşeli şeylere sahip olmak yardımcı olur. Yine de hepimiz biliyoruz ki, gözyaşlarının da faydalı olduğu birçok kez var. Gözyaşları duyguları serbest bırakabilir, göz yağlayıcılar olabilir ve bazen stresi kaldırabilir veya ruh halini iyileştirebilir. Üzgün olmamızın nedenini silmezler, ama sevincimizi hatırlamanın yolunu temizlerler - aşkımız.
Çoğumuzun sevilen birinin kaybını deneyimleyeceği trajik bir yaşam gerçeğidir. Dünyada her yıl yaklaşık 50 ila 55 milyon insan ölüyor ve her ölümün ortalama beş yaslı birey bıraktığı tahmin ediliyor.
Batı'da, insanların ruhsal deneyimlerini kayıtsız bırakan uzun bir bilim adamı ve diğer entelektüel geleneği vardır.
Kabul edelim, ölme, ölüm veya kederle ilgili hiçbir şeye değinmek için asla iyi bir zaman olmayacak. Zinde ve sağlıklı olduğunuzda, aklınızdaki son şey hayatınızın sonu.
Çevre dostu yaşamın temel ilkeleri, çevre dostu ölüme yol açmaktadır. Yeşil mezar, sürdürülebilirliği ve doğayı bozmak ve ona zarar vermek yerine onu destekleyen ve iyileştiren cenaze uygulamalarını geliştirmekle ilgilidir.
Yıl sonu tatilleri, sosyal toplantıların, geleneklerin ve kutlamaların zamanıdır. Aynı zamanda yeniden gözden geçirme ve düşünme zamanı da olabilir.
Çocukken reenkarnasyona inanmıştım. Hatırladığım kadarıyla neredeyse bir şeydi. Bir zamanlar, geçmiş yaşamları hatırlamamama rağmen, yüzyıllar önce bulunduğum bir yer ve kültür anlayışım vardı. Bir tarih kitabı okurken ve Mayaların inşa ettiği Kolomb öncesi şehir Chichén Itzá ile ilgili bir geçitle karşılaştığımda, tanınma derdini hatırlıyorum.
Babamın ölümüne ve yaşamımdaki etkilerine hiç bir zaman önem vermedim. Bunu kategori altında, çocukken talihsiz bir şey oldu. Bütün bu ifade edilmemiş duyguları, kelimeleri ve duyguları görünmez bir kavanoza koydum ve kapağı sıkıca vidaladım. Aklımın bilmesi gerekirdi ...
Kanada, 2016'te Ölümde Tıbbi Yardım'ı (MAiD) yasallaştırdığından beri, Ekim ayından itibaren 31, 2018, 6,700'ten daha fazla Kanadalı, yaşamlarını sonlandırmak için ilaçlar seçti.
Ne zaman bir zaman ruh dünyasından işaretler veya başka bilgiler almaktan bahsettim, babam güldü, şaka yaptı ya da çarptı. Kişisel ve dini nedenlerden dolayı, niçin bir psişik ortam olarak bir opera şarkıcısı olarak bir nezaket kariyerine geçtiğimi asla anlayamadı.
Ölüm korkusu - ya da ölüm kaygısı - genellikle en yaygın korkulardan biri olarak kabul edilir. İlginçtir, yaygın olarak kullanılan iki tanısal psikiyatrik kılavuzun hiçbiri, DSM-5 veya ICD-10'in ölüm kaygısı için belirli bir listeye sahip değildir.
Resmi akrabaları olmadan ölü akrabalarını gömenlerin sayısı, İsveç'te, on yıl öncesindeki% 2'ten bu yılki% 8'e kadar hızla artıyor.
Ani, progresif veya ölümcül hastalığa yakalanan birçok kişi mekanik olarak hayatta kalırken, aileler ve doktorlar tedavi konusunda karar alır.
Ölürken olanlarla ilgili sessizliği nasıl kırabiliriz?
Son nefese kadar sonra sevdiklerinizle birlikte olmak ve sevmek için mevcut olan hiçbir açıklama veya reçete yoktur. Ve sevdikleriniz veya kendiniz ve bakıcılar için mümkün olan en iyi bakımı sağlamanın bir yolu yoktur.
Bir arkadaşın ölümü, çoğu insanın yaşamlarında bir noktada karşılaştıkları bir kayıptır - çoğu zaman. Ancak işverenler, doktorlar veya başkaları tarafından ciddiye alınamayan bir kederdir.
Yeni bir derleme, keder ve bağışıklık sistemi arasındaki bağlantıyla ilgili mevcut araştırmalara giriyor.
Birçoğu iyi bir ölüme katkıda bulunan faktörler üzerinde hemfikirdir. İnsanlara onurlu davranmak, acıdan kurtulmak ve onlara ne olacağını kontrol etmek için mümkün olduğu kadar istekli olmak isteriz.
Ötenazi tartışmaları genellikle dayanılmaz fizyolojik veya psikolojik acı çeken insanlara odaklanır. Ancak araştırmalar, “özerklik kaybının” ölümcül kanserli hastalarda bile ötenazi talep etmenin birincil nedeni olduğunu öne sürüyor.
Ölümden sonra ne olur? Artık fiziksel bedenlerde olmadığımızda, derinden sevgi dolu duygular var mı?
Her gün hepimiz yaşlanıyoruz. Bir gün sen ve ben ikimiz de yaşlanacağız, eğer o kadar uzun yaşamak bizim kaderimiz. Bizim seçimimiz korku içinde yaşayıp yaşamadığımız ve başkalarının ne olduğuna dair beklentilerine göre davranıp davranmamamız ya da kendimizin gerçek ve gerçek olmasına izin verip vermediğimizdir. Şimdi başla; sen eğitimde yaşlısın ...
Bazen, yaşamlarımızda görünen görünüşte korkunç durumlardan nasıl kurtulacağımızı merak ediyoruz. Acaba biz merak edebiliriz istemek Kabustan kurtulmak için. Kocamın demansı en kötü kabusumuz olduğu sürece, hayatımızdaki bu korkunç zamanı harika bir hediye olarak görmeye başladım.
Şifa kaybettikten sonra gelebilir - şimdi biliyorum. Ve ben de iyileşmekten daha fazlası olduğunu keşfettim - yine sevinç yeniden ortaya çıkıyor. Bir kez daha sevgili ile yakın bir bağlantı hissediyorum. Ve şimdi biliyorum, o zaman, mekan, boyut ve mekanın sevginin varlığına etkisi olmadığını kesin olarak biliyorum.
Ölüm anında, ruhumuz ev sahibi bedeninden yükselir. Eğer ruh daha eskiyse ve birçok eski yaşamdan tecrübe sahibi ise, derhal serbest bırakıldığını ve eve gittiğini bilir. Bu ileri ruhların onları selamlayacak kimseye ihtiyacı yok. Ancak birlikte çalıştığım ruhların çoğu rehberlerle buluşuyor ...
Öldükten sonra başımıza ne geldiğini anlamak için hiç bitmeyen arayışımızda, insanlar uzun zamandır ölüme yakın deneyimler fenomenini bazı ipuçları sağlamak olarak görüyorlardı.
Ölüm deneyimimiz açıkça kendi hayatımızın son anlarını şekillendirir. Aynı zamanda deneyimi şekillendirir ve çevremizdekilerin anılarında kalır. Yirmi yıldan uzun süredir yoğun bir bakım uzmanı olarak meslektaşlarım ve ben, yüksek kaliteli yaşam sonu bakımı sağlamak için elimizden gelenin en iyisini yapıyoruz.
Kederin normal yörüngesini anlama, kederi yaşayan kişi ve onları tedavi edenler için önemlidir. Keder, acılarından bir şekilde hayal edemediklerini hissedenler için kalınlığında çaresiz görünebilir. Ancak, zaman geçtikçe, ağrı genellikle sönümlenir veya daha uçucu hale gelir.
Eş kaybı nedeniyle ortaya çıkan keder, büyük depresyona, kalp krizine ve hatta erken ölüme neden olabilecek iltihaplanmaya neden olabilir. Yeni bir çalışma için araştırmacılar, yakın zamanda eşi vefat etmiş olan 99 kişiyle röportaj yaparak kederin insan sağlığı üzerindeki etkisini incelediler. Ayrıca kanlarını incelediler.
Yeni araştırmalar intihara teşebbüs eden bazı erkeklerin ve erkeklerin beklenmeyen bir yerde nasıl duygusal destek bulduğunu aydınlatıyor: Reddit. Bu yayınlara verilen cevaplar genellikle “Hey, kardeşim, daha önce yaşadım” veya “Sizi rahatsız eden ne adamım?” Gibi cinsiyetlendirilmiş dilleri içeriyordu. Bazen internetin ön sayfası olarak anılıyordu. Reddit, özellikle genç erişkin erkekler arasında popüler olan sosyal haber toplama ve tartışma sitesidir.
Apple'ın Steve Jobs'un hayranlık dolu ünlemini - “Ah, vay! Vayy! Ah, vay! ”- eşikte duyduğumuz yoğunlaştırılmış dilin bir örneğidir ve ilham veren yenilikçinin kişiliği için de geçerlidir. Ünlü eleştirmen Roger Ebert'in karısı Chaz Ebert, kocasının son sözlerini detaylı bir şekilde paylaştı. Bey 2013 içinde.
Tahlequah, ölü baldırının gövdesini suyun yüzeyinde, bazen kafasında, bazen ağzında, en azından 10 gün boyunca yüreksiz bir keder turunda taşıdığı sırada, dünyanın her yerinde manşetlere girdi. Pod ve ailesi, Balina Araştırma Vakfı'ndan Ken Balcomb'un önde gelen uzmanları aradılar.
İnsanlar eskisi gibi ölmezler. Geçmişte, bir akraba, arkadaş, eş vefat eder ve zamanla geriye kalanlar hatıralar ve bir fotoğraf koleksiyonu olurdu.
Kim yaşlı bir ebeveyne kimin bakmakta olduğunu bilen biri olarak, kolay değil. Bu tartışılmaz derecede kutsal ve dönüştürücü bir görevdir, ancak aynı zamanda oldukça zor olabilir. Bakıcılara verilen talepler çok büyük.
Çocukken, fizikçi olan bir babamla birlikte bir evde büyüdüğümde reenkarnasyona inanmadım, ancak çoğu zaman beden dışı deneyimler ve görkemli vizyonlar gibi özel olağan olaylarım oldu.
Ölmek değişiyor. Enfeksiyon veya travma nedeniyle çoğu için hızlı ve beklenmedik durumdaydı. Şimdi bize, genel olarak yaşlandığımızda - kalp, böbrek veya akciğer hastalığı, diyabet veya demans gibi kronik tıbbi durumlardan dolayı geliyor.
Bir eşin ölümünü takip eden üç aylık dönemde, yeni bir çalışmaya göre, dul ve dulların kardiyovasküler hastalık ve ölümle ilişkili risk faktörleri sergileme olasılığı daha yüksektir.
Bir hastanın ne kadar uzun süre hayatta kalacağını tahmin etmek, onlar ve ailelerinin gelecek planlamasına rehberlik etmesi için kritik öneme sahiptir, ancak doktorların doğru şekilde tahmin etmeleri oldukça zordur. Hastaların çoğu bu bilgiyi talep ederken, diğerleri bilmek istemezler ya da bilmedikleri için ...
Hiç kimsenin yalnız ölmemesi çok açık görünüyor ki, bunun hakkında asla konuşmayacağız, ama insanlar yalnız kaldıklarında genellikle ölüyorlar.
Bir cenaze bazen kendi ölüm oranımız hakkında iç gözlemle sonuçlanır. Bu zorlu yolculuk boyunca, yaşam ve ölüm hakkındaki duygularımızı tartıştık. Bir aile ferdinin geçmesine normal bir tepkiden daha fazlasını beklemekle kalmayıp, ölüm ve ölüm konusundaki sıradan felsefelerimizi, üzücü kişisel kayıplarımızı ve deneyimlerimizi paylaştık.
Biri evde öldüğünde, ailedeki herkes etkilenir. Yaşamlarının sonunda olan bir akrabaya bakmak son derece yararlı olabilir, ancak bakıcıların karşılanmayan bilgi ve destek ihtiyaçları var. Bu onların fiziksel ve duygusal sağlıklarını etkileyebilir.
Öldükten sonra kalıntılarınıza ne olmak istiyorsunuz? Geçtiğimiz yüzyılda çoğu Amerikalı, sorgusuz sınırlı sayıda seçenek kabul etti. Ve ölüm ve cenaze planlarıyla ilgili tartışmalar tabu oldu. Bu değişiyor.
Kasım 2, birçok Hristiyanın ölüleri onurlandırdığı Tüm Ruhlar Günü'dür. Ölümün kaçınılmazlığı hakkında hepimizin bildiği kadarıyla, sevilen bir kişinin kaybını halledemeyiz.
Ölüm her zaman onunla birlikte belli bir mistik bileşeni taşıyacaktır. Ancak kimse öldüğümüzde ne olacağını tam olarak bilemez; ancak, ölüm dökülen ziyaretler ve diğer metafizik olaylar kesinlikle bu dünyanın ötesinde neyin yalancı olduğuna dair bir ipucu sağlar.
Ölüme yakın deneyimim boyunca bana bütün yargıların, nefretin, kıskançlığın ve korkunun gerçek büyüklüklerini anlamadıklarından kaynaklandığını hissettim. Bu gider karşı yaşam gücü enerjisinin doğal akışı ...
Manchester’daki Haziran terörist saldırısının ardından olağandışı bir şey oldu. St Ann's Meydanı'nda toplanan Mançiyanlar ölüleri onurlandırmak için bir dakikalık sessizlikle sonuçlandı. kendiliğinden yorumlama of homegrown rock grubu Oasis tarafından Öfke bakma.
Keder böyledir. Radyoda sadece bir şarkıyı dinliyordum, ama bir hüzün dalgası babamı kaybettiğim için beni aştı. Şarkının, babamla ya da ruh halimle hiçbir ilgisi yoktu, çünkü şarkıdan önce memnun ve sevinçliydim.
Dünyadaki son günlerin olsaydı ne yapardın? Bugün nasıl yaşadığınızı değiştirir mi? Belki daha erken kalkıp biraz daha neşeli olursun. Daha sonra bile kalabilirsin. Ailenize ve arkadaşlarınıza onları ne kadar sevdiğinizi kesinlikle söylersiniz.
İnsanların yaşamlarına yakınlaşma yollarından biri de nihai istekleridir. Final Words Projesi'nde en sık karşılaşılan istek, arkadaşlarla ve aile üyeleriyle ziyaret etmek ve en sevilen biranın son bir şişesi gibi bazı küçük zevklerin tadını çıkarmakla ilgili mütevazi taleplerdi. Ölenler sık sık bekler ...
THayatta kalan en büyük edebiyat eseri, tarihsel eşdeğeri Uruk kentini 2800 ve 2500 arasında bir süre yöneten Sümer kralı Gilgamesh'in hikayesini anlatıyor.
Yaşamak ve ölmek için bir yol bulan bir adamla tanışmak için Chicago'ya gidiyoruz. Acı çekenlerin kaybedilenlerinden doğrudan duyabilecekleri bir devletin nasıl başlatılacağını bilir. Tam olarak inanmıyorum, ama sahip olduğum tek şey bu.
İşimin bir parçası ne zaman bir ölüm meydana gelse anıtı yapmak. Her hizmet şartlara göre uyarlanmış olmasına rağmen, çoğuna aynı okuma ile başlıyorum: “Bir mevsim olan her şeye…” Yaşamlarımın doğal bir ritimle devam ettiğini hatırlamama yardımcı oluyor.
Bir gün sevdiğin birinin yatağında oturacaksın ve son bir konuşma yapacaksın. Bu konuşma sizi yaşama ve ölme arasında var olan eşsiz bir bölgeye davet edecek. Bir arzusunu ifade eden kelimeleri duyabilirsin ...
Birileri ölmeden önce birçoğunun yapmadığı bir fırsatı bulduğum için minnettar olmalıyım: “Seni seviyorum” demek. Kendimi şanslı hissetmeliyim, değil mi? Birbirimize söylediğimiz son şey olduğu için kendimi çok şanslı hissetmeliyim.
Ölüm kötü şans değildir, çünkü yaşayanlar ve ölüler arasında bir fark yoktur. Tabuttaki kişi, sıradaki yas ile aynı şeyi yapıyor: sevmek ve öğrenmek.
Hayaletlerden hayaletlere, cadılara ve sihirbazlara kadar Cadılar Bayramı, insanların doğaüstü her şeyi kutlamak için bir araya geldiği yılın bir zamanıdır.
Çabucak öğrendim - dört yaşındayken - ölüler ölse de, söyleyecek çok şeyleri var ve dinlemek benim işim. Çocuklar olarak, hepimiz iki şekilde de bakmayı öğreniriz ve asla bir yabancıdan şeker almayız. Ayrıca asla ölü bir kişiyle tartışmamayı öğrendim - çoğunlukla yaşayanlardan daha fazlasını biliyorlar.
Yaşamdaki duygusal acılardan kaçınamayız ve bu bizim deneyimlerimizle insan olmanın ne demek olduğunu anlamaya başladık. Yaşamın tamamı, adımımızı atmayı öğrenmek zorunda olduğumuz, bir dizi mini ölümün bir başlangıcı ve sonu.
Hayaletler hala eski binalara, kalelere, evlere, hapishanelere ve hayal edebileceğiniz herhangi bir insan yerleşiminin olduğu görülmeye değer yerlerde bulunur. Washington'daki Beyaz Saray'da kaydedilmiş birçok hayalet hikayesi bile var. 16'inci ABD Başkanı Abe Lincoln ...
Bazı doğumlar sadece birkaç basit adımla gerçekleşir, bazıları ise uzun, Herculean bir görevdir. Ölüm anı da benzersizdir ve yumuşak bir rahatlıkla ya da mücadele ve çabayla olabilir. Huzurlu bir deneyim mi yoksa çatışmalı mı olduğu doğum anı için ayırdığımız onuru hak ediyor.
Bakım evlerinde yaşlı insanlar giderek daha fazla zayıflar ve eskisi gibi olduğundan daha sonra bakıma alınırlar. Sakinlerin yarısından fazlası depresyondan muzdariptir, ancak psikiyatristler ve psikologlar kolayca erişilebilir değildir ve pastoral veya manevi bakım yalnızca ev alt kümesinde mevcuttur.
Janelle ve ben 2010'ta ilk kez tanıştık ve ailesinin bir üyesi bana okumak için geldiğinde. Bu özel okumadan sonra, sevdiklerini sonsuza dek kaybettiklerini düşünenlerin acısını hissederek şefkatle dolup taşmıştım.
Yaşlılık birçok zorluğun zamanıdır. Emeklilik, fırsatlar getirir, ancak birçok insan için de rol ve gelir kaybıyla sonuçlanır. Sevilenler ölebilir, bu da bazen uzun yıllar bir eş olmadan, hayatı kederleme ve yeniden yapılandırma ihtiyacına yol açar. İleri yaşta, fiziksel ve zihinsel zayıflık, rol kaybına ve başkalarına daha fazla bağımlılığa yol açabilir.
Bu alıntıdan kitabının başından itibaren yazar Steffany Barton Sevgili bir arkadaşının hayatını aldığı günden beri, intihar konusundaki bakış açısını açıklar. Steffany'nin cevapları ve anlayışı araştırması çok sık sık acı verici fakat sonuçta faydalı bir yolculuk oldu.
Hastaneleri hiç sevmedim ama birdenbire aileme getirdiği güvenlik ve istikrarı takdir etmeye başladım ve I. Oda 305 benim için özel bir anlam taşıdı; cesaret, umut, güç ve güç.
Çok fazla insan yaşamdan ölümden korkan, olayın kendisi veya bilinmeyenlerin umuduyla karşı karşıya kalır. Geçmiş yaşamlar, ölümden sonraki yaşam ve reenkarnasyon alanlarına olan ilgim ve araştırmam kişisel ölüm görüşlerimi ve aslında yaşamı da tamamen etkiledi.
Kayıp, yaşamlarımızı görme ve tecrübe etme şeklimizde deniz değişikliği yaratan bir yaradır. Duygusal bedenimizde, bir kümes hayvanı bilim, din veya başka bir ölçüm uygulayarak iyileştirilemez. Keder yüzümüz veya parmak izlerimiz kadar kişiseldir.
Bir insan öldüğünde, vücuttan salınan bir ışık flaşını algılayan, hisseden veya gören bir insan, şanslı olduğu için harika bir şey. Bu tür sahnelere hayvanlarla da şahit oldum.
Bu dünyada Benjamin Franklin'in yazdığı gibi ölüm ve vergiler dışında hiçbir şeyin kesin olduğu söylenemez. Birçoğumuz vergileri heyecan verici buluyor, ancak ölüm - sadece düşünmek bile - bizi çok farklı şekillerde derinden etkiler. Bu yüzden, birçok farklı alandaki araştırmacıların, bakış açılarıyla araştırması budur.
Gece yarısıydı, Şanslı öldüğünden beri neredeyse bin gece yarısıydı ve bir keresinde ağırlığını hastane yatağımda hissettim. Bunu defalarca duymuştum, bir kez gittiğinde sevgili hayvanların hesaplarıyla, tekrar bize dokunmaya geldim. Orada hiç bir vücut yoktu, sadece ağırlığının inancı vardı, ama kim olduğunu biliyordum.
Kayıplarını sevmene gerek yok, ama iyileşmenin yolu kabul etmektir - sadece yapmaktan gelen öğrenilmiş bir beceri. Cesaretle kayıplarınızla yüzleşir ve kabul etmek ne kadar çok iyileşir ve o kadar mutlu olursunuz.
Ölüme yakın deneyicilerin çoğunun başına gelen garip bir şey var. . . ölmekten geri dönüyorlar ve artık ondan korkmuyorlar. Belki de Ölüm tanımı onlar için değişmiştir. Benim için var! Değişmiş çünkü acı verici bir şey yoktu, beni bekliyor, öldüğümü bile bilmiyordum.
Trajedilerimin bitmesinden ve bitmesinden yıllar sonra ve hayallerimin ötesinde mutlu olduktan sonra, mozaik sanatını yapma fikri bana geldi. Bir mozaik sanatçısı parça ve çöp parçalarını alıp güzel bir şey yaratabilir.
Ölümden veya ölüme yakın bir noktadan döndüğünüzde, yeni bir emir damarlarınızda ve kalp atışınızla ritminizde ilerler. . . birbirini sev. Her şeritten, dilden, kültürden, dinden ve zihniyetten tecrübeli insanlar kendilerini hayatın kendisiyle aşkmış gibi davranmaya başlarlar.
Gençlik takıntılı kültürümüzde yaşlanmanın ilerleyen hayaleti yorulmadan kaçınılması gereken bir şey haline geliyor. Toplumumuzun yaşlanma konusundaki inançları yaşlılarımızın yaşlılık statüsünü onurlandırmıyor. Genellikle gözden kaçan şey, muazzam bilgi birikimi ve bilgelik deposudur ...
Sevilen birinin ölümü veya ciddi bir hastalığı ile karşı karşıya kaldığımızda - bir ebeveyn, oğul, kız, eş veya uzun süreli bir arkadaş - ister sık sık çekirdeğin çekirdeğindeyiz. Ölüm beklenmedik ya da ani olduğunda, kederimiz, öfkemiz ve kafa karışıklığımız ezici olabilir ...
Kendinizi ölümün büyük macerasına hazırlamak için yapabileceğiniz birçok şey var. Ancak hayatta olduğunuzu ve bunun gibi yaşamak zorunda olduğunuzu hatırlamak iyidir. Sakatlanma ya da ölüme saplantılı olma eğiliminden kaçının. Diğer önemli yaşam olaylarıyla birlikte ölümü perspektifte tutun.
Evrensel Yasalar hakkında bir şeyler duyduğumu hiç hatırlayamadım, ama garip bir şekilde, ağızlarından çıktıklarında bile ne dediklerini anladım. Bunlar, özellikle bizim için yaratılan evrenin rehberleriydi ve daha fazlasını bilmek zorunda kaldım. Asla deneyimlemediğim gibi bunun gerçek olduğunu biliyordum.
Modern toplum, ölüm deneyimini dezenfekte etmek için büyük çaba harcıyor. Gündelik sosyal faaliyetlerden ölümü gizleme ve hariç tutma eğilimi, ölüm yerinin evden hastaneye devredilmesiyle desteklenmektedir.
Hayatımızın bir noktasında, hepimiz bir yaşamın geçişine tanıklık etmek için çağrıldığımız o tuhaf zaman balonunda yaşamak zorunda kalabiliriz. Muhtemelen, yapmak zorunda olduğumuz en zor, ama en temel şey, bu korkutucu bir olay ortaya koyuyor ve kendimizi bu şekilde kusursuz bir şekilde nasıl geçireceğimizi bilerek. kutsal Zaman.
Sadece formu doldurmak yeterli değil. Hastanın istekleri ancak hasta ve aile seçenekleri anlarsa, soru sorma fırsatına sahipse ve isteklerinin takip edileceğine güvenirse onurlandırılabilir. Başka bir deyişle, POST amacına ancak açık ve güvene dayalı bir ilişki üzerine kuruluysa ulaşır ...
Pek çok fizikçi, sayısız evrenin bizim yanımızda bulunduğuna inanıyor ve paralel evrenler daha hafif ve daha hızlı titriyor. Fiziksel olarak ölmeye hazırlanmakta olan insanlar, onları dünyasal bedenlerine bağlayan çapaları sallamaya başlar. Bu sürümle birlikte, manevi titreşim artmaya başlar ...
Ben üç yaşındayken kardeşim doğdu. Kalp rahatsızlığı geçirdi ve hastanenin içinde ve dışında küçük hayatı boyunca kaldıktan sonra beş yaşımdayken öldü. O gittikten sonraki zaman, uzun ve boş bir korkunç yalnızlık dönemi ve çukurun ağrıyordu.
Çok sık sık kederle karşılaşırız; onu bastırmaya, kısaltmaya, ertelemeye veya görmezden gelmeye çalışırız. Boğulmaktan, işlevsiz olmaktan korkuyoruz: "Ağlamaya başlarsam, asla durmayacağım:" Ama keder bizim direnişimizden daha güçlü. Keder olarak, hissetmek doğaldır ...
Hepimiz kederle kendi yolumuzla ilgileniriz. Birçoğu alışveriş, kumar, istifçilik, alkol, uyuşturucu, yemek ve hatta tombala gibi bağımlılıklara yöneliyor. Yıllardır dumansız olduğunu bildiğim birçok kişi sevdiklerini kaybettiklerinde tekrar sigara içmeye başladı. Acıyı köreltmek için yollar bulmaya çalışıyoruz, ama hepsi geçici olsa bile, eğer ...
Billy'nin ölmesinden önceki gün, acı bir soğuk olan Ocak sabahı, ham havaya girdim. Tanrı'dan asla iyilik istemem ama o sabah gümüşi gökyüzüne baktım, kollarımı kaldırdım ve Billy'yi büyük İlahi Olan'ın ellerine sokmayı hayal ettim. “Ona benim için iyi bak,” diye fısıldadım. Saatler sonra Billy öldü.
Öldükten sonra ne olacağını düşünüyorum? Her gün bu soruyu hayal gücünün bir alıştırması olarak düşünüyorum ve bu konudaki fikrimi sık sık değiştiriyorum. Ölüm, birçok insanın düşünmekten kaçınmaya çalıştığı bir şeydir, ama çocukluğumdan beri merak etmeyi başaramadım.
Her gün, tüm dünyada çıkış vizyonları ortaya çıkıyor ve günümüz araştırmacıları bu tür raporları daha ciddiye almaya başlıyor. Daha fazla araştırmaya ihtiyaç duyan ayrılan görme deneyiminin bir alanı, hayal zamanı karşılaşmasını içerir ...
Bazen değiştirmek ya da iyileştirmek istemediğimiz durumlar vardır. Bazen bir ruhun yolculuğuna devam etme zamanı gelmiştir. Hayat böyle. Yaşamlarımız boyunca, dünyevi yaşamlarımızın dışına doğru geçebileceğimiz bir fırsat penceresine sahibiz. Ölmek hayatın bir parçası ve ...