Kanamayla dışarı sızan doku parçaları bir adı, cenazeyi ve mezarlığı hak ediyor mu?
Hamileliğin sekizinci ve yirmi birinci haftasında ölen iki çocuk annesi ve 19, 17 ve 6 yaşlarında üç çocuğu olan Małgorzata Bronka ile röportaj.
Shutterstock
Geçenlerde Kayıp Çocuklar Günü'nü kutladık. Çocuklarınızın ışıklarını açtınız mı?
Elbette. Her yıl olduğu gibi St. Bydgoszcz'da Kraliçe Jadwiga'nın Ayini, ardından tespih. Hayatlarının geri kalanında çocuklarının kaybının acısıyla mücadele edecek hem çocuklar hem de ebeveynleri için dua. Düzinelerce kadın ve erkeğin merhum çocuklarını anmak için yanan mumlarla koridordan aşağı yürüdükleri heyecan verici bir manzara. Bazen birden fazla taşımak.
İki yaktın ...
Evet, iki çocuğum için: Raczek ve Dominika. Raczek, hamileliğin sekizinci haftasında kaybedilen ilk çocuğum. Cinsiyetin ne olduğunu bilmiyoruz. İki küçük kızım ona Raczek derdi. Dominik, hamileliğin 21. haftasında öldü. Bu zor deneyim, bir hastane travması, yani Złotów'daki hastanenin jinekolojik koğuşunda kaldığım koşullar nedeniyle daha da kötüleşti, burada ölü bir hamilelik teşhisi kondu ve oğlumu insan tedavisine zarar verecek koşullarda doğurdum. Bu tür deneyimler kolayca unutulmuyor.
Onlar hakkında konuşmaktan utanmıyorsun.
Utanmıyorum çünkü bir bebeği kaybetmek utanılacak bir şey değil! Ne yazık ki, toplumumuzda hala düşük yapmanın konuşulacak bir konu olmadığı görüşü var. Kadınlara bu tatsız olayı bir an önce unutmaları tavsiye edilir. Aile içinde veya arkadaşlar arasında bile bunun hakkında açıkça konuşmak zordur. Bu arada anne, hamileliğinin sekiz haftasında veya daha büyük bir tarihte ölmesine bakılmaksızın, çocuğunu kaybettikten sonra çaresizlik yaşar. Ve anne-babasının yasını, kanserden muzdarip bir çocuktan veya kaza sonucu farklı olmak zorunda değildir. Bu umutsuzluk ölçülemez, tahmin edilemez veya karşılaştırılamaz, örneğin erken gebelikte daha küçük ve sonra daha büyüktür. Bunlar bireysel ama aynı derecede yoğun deneyimlerdir. Ve sorunu halının altına süpürmek pek yardımcı olmuyor. Sadece bir kadının hayatının geri kalanında kalbinde taşıdığı yaraları alevlendirir.
Düşükten açıkça isteksizce bahsediliyor, çünkü bu konu nedir? Yırtılma ya da kanamayla dışarı akan doku parçaları, mezarlıkta bir ad soyad, bir cenaze töreni ve bir mum hak ediyor. Polonya, doğumdan doğal ölüme kadar insan hayatının büyük koruyucusu olduğunu iddia ediyor. Bunların hepsi politik ve ideolojik açıklamalarda kulağa yüksek geliyor. Bununla birlikte, çocuğun ölümünün belirli bir durumuna gelince, aniden onun artık ülkenin değerli bir vatandaşı olmadığı, ancak histerik ebeveynlerin can sıkıcı bir karmaşa yarattığı belirsiz bir cins jöle olduğu ortaya çıkıyor. Çevresindekilerden gelen bu tür tepkiler ebeveynler için ek acıya neden olur.
İkinci düşük, daha ileri bir hamilelikten oldu.
Evet, bu yüzden boğulmakta olan birçok kadının bildiği cehennem ölü doğumdan geçtim. Cehennem diyorum çünkü böyle bir durumda kadınların başına gelenler başka türlü adlandırılamaz.Teşhisten doğum kasılmalarına veya kürtajlara kadar travmatik bir süreç başlar. 2006 yaz tatilinde beklenmedik bir şekilde kanama geçirdiğimde ve arkadaşım beni en yakın hastaneye getirdiğinde, önce bir doktorun beni görmesi için birkaç saat beklemek zorunda kaldık. Bebeğimin hayatta kalması için kan akıyorum ve dua ediyorum, ancak hastanenin bekleme odasında kimse bana bakmıyor ve ultrason muayenesi sırasında dehşetle uyuşuyor, doktorla ebe arasında yapılan şakaları dikkatle yazıyor. anlamadığım terimler. Çılgınca bir kalp atışıyla tanıyı bekliyorum: Pelvik pozisyonda ölü fetüs, sonra doktor tek kelime etmeden ayrılıyor.
O zamanlar ne hissettiğimi dayanılmaz acılar dışında ifade edemiyorum. Ağlıyordum. Ebe gözyaşlarımı silmem için bana lignin verdi ve koğuşa yardım etti, yanımda jinekolojik tedavi bekleyen ve çocuklarının doğumunu bekleyen kadınlar vardı.
Ertesi gün doğum indüksiyon ilacı verildi. Birkaç saat sonra ölen oğlum doğdu. Keşke onu görecek cesaretim olsaydı, ama çok korkmuştum. Ölümünün nedenlerini ve gömülme olasılığını sordum, ancak ebeler benim ısrarım üzerine omuzlarını silkti.
"Böyle şeyler uygulanmaz," diye kuru bir şekilde yanıtladılar.
Bunu dinlediğinizde inanmak istemiyorum ...
Hem benim hikayemin hem de diğer yüzlerce kadının hikayesinin bu şekilde algılandığına alıştım. İnançsızlıkla, şüpheyle, bazen aşağılamayla. Sadece tatsız ve uygunsuz olduğunu. Bundan her şeyden önce kürtaj edilen çocuğun annesine ve kendisiyle ilgili tutumumuz hakkında sosyal bir tartışmayı kışkırtmak için bahsediyorum. Ve kayıptan sonra diğer ebeveynlere yalnız olmadıklarını göstermek.
Düşük, her gün yaklaşık 100 kez gerçekleşir. Bu önemli bir sosyal sorun değil mi? Çiftlerin hamile kalmadaki zorlukları gibi, aynı zamanda sağlıklı ve canlı çocuk sahibi olmayı imkansız kılan sayısız düşükler de vardır. Ölen oğlumu doğurmak için hastanede kaldım çünkü başka ne yapabilirim? Orada olmanın bu kadar travmatik olabileceği hiç aklıma gelmedi. Ebenin yan yataktaki kıza gelip her iki saatte bir fetal kalp atışını kontrol ettiğini hatırlıyorum. Küçük bir kalbin atışı odanın etrafına yayıldı. Benim için korkunç bir işkenceydi. O atışı duymak ve kalbimin altında taşıdığım çocuğun artık hayatta olmadığını bilmek… Duymamak için koridorun en uzak köşesine koştum. Ne zaman bebeğimi gömme olasılığım ya da hastalarla dolu bir odaya gerçekten ihtiyacım olup olmadığını sorsam, yastığıma yumuşak bir şekilde ağlamama rağmen histerik muamelesi görüyordum. Bu birkaç yıl boyunca, birçok hastanede durum iyileşti, ancak yine de şaşkın annelere, çocuğun vücudunun serbest bırakılması iddialarından vazgeçtikleri gibi, imzalamaları için düzinelerce kağıt verildi. Bir kadın hayatının böylesine zor bir anında hemen bir karar vermek zorunda kalıyor ve bazen bir ceset ya da ölüm belgesi talebiyle kandırılmaması için baskı görüyor, çünkü bu yapılmadığı için meseleyi karmaşık hale getirecek. hem hastanede hem de kendini ve aynı zamanda aileyi riske atıyor. Kaybın tam farkındalığı, ancak ilk günlerin şoku geçtikten sonra bize ulaşır. Çocuğun sonsuza kadar kaybolduğu, bunun bir kabus olmadığı hissi var. Acı o zaman düşünülemez. Zihinsel ağrı, ama aynı zamanda vücut hala hamilelik hormonlarıyla doluyken ağrılı bir vücudun ağrısı. Şu anda ne yapılacağı bilinmeyen memede zaten süt olabilir.
Yıllardır düşük yaptıktan sonra Aile Birliğinde aktif olarak çalışıyorsunuz. En sık karşılaştığınız sorunlar nelerdir? Bir çocuğun kaybından etkilenen ebeveynlerin ortamında hararetli tartışmaların kaynağı nedir?
Pek çok sorun var: psikolojik doğasından, çocuk kaybıyla mücadele eden kadınlara ve ailelere nasıl destek olunacağından, tamamen yasal düzenlemelere kadar. Ebeveynler yas tutma konusunda bizim desteğimizden yararlanır, ancak çoğu telefon görüşmesi, çocuğu kaydettirmek ve hastaneden gömmek için gerekli belgelerin elde edilmesinde yardım istenir. Bakanlık kararları, hamileliğin süresi ne olursa olsun, çocuğun vücuduna ölümden sonra onurlu bir şekilde muamele edilmesi gerektiğini söylese de, durum hala böyle değil. Ve daha da karmaşık görünüyor.
Medeni durum kayıtlarına ilişkin yeni bir yasal kanun 2015 yılında yürürlüğe girmiştir. Ölü doğumlar konusu 53. maddede düzenlenecek. Burada şunu ifade eden bir nokta var: Ölü doğum kartı, doğum kartında bulunması gereken bilgileri ve çocuğun hareketsiz doğduğuna dair bilgileri içerir. Ölü doğum kartı, hazırlanmasından itibaren bir gün içinde nüfus müdürlüğüne teslim edilir. Çocuğun cinsiyetinin belirlenmesi mümkün değilse ölü doğum kartı teslim edilmeyecektir.
Bu hüküm pratikte ne anlama gelecek? Bu nedenle, hastaneler, bir çocuğu Kayıt Bürosuna kaydettirmek için gerekli olan, elverişsiz ölü doğum kartı verme prosedüründen istifa edebileceklerdir. Halihazırda ebeveynler, kanunun bir haftadan daha kısa süren gebeliklerde bir çocuk hakkında yazılı bir rapor vermeyi yasakladığını ve hatta kürtaj materyalinde doku bulunamadığını sıklıkla aldatmaktadır! Bu nasıl? Ebeveynler soruyor. Karım düşük yaptı ve doktor bebeği histopatolojik inceleme sırasında bulamadı mı? O zaman nerede? Kaybolmak mı? Gerçek şu ki, bebeğin dokularının böyle bir inceleme için gönderilmesine gerek yoktur. Ve bir çok şey, sonuçta koryonik dokuyu incelemekle görevli olan doktorun çalışmasının titizliğine bağlıdır ve birkaç milimetrelik çocuğun dokuları artık onu ilgilendirmiyor ... Başka bir şey de herkesin bildiği. bu çocuk sis gibi dağılmadı. O zaman ona ne oldu? Eh, dehşete kapılan ebeveyn, diğer hastane atıklarıyla birlikte atılmış olması gerektiği sonucuna varıyor.
Cinsiyeti belirleme meselesi de tuhaftır, daha doğrusu onu belirleyememek. Dolayısıyla, birlikte erkek mi yoksa kadın mı cinsel organları olduğunu belirlemenin imkansız olduğu ölü bir Polonya vatandaşı, bir vatandaşın onurunu hak etmiyor. Cinsiyeti tanımlanmamış, bu yüzden hiç kimse ve kendi adına bile hakkı yok. Ayrıca "cinsiyet belirlenemezse" ne anlama geliyor? Neredeyse her zaman koryonun bir parçasının sitogenetik testiyle belirlenebilir. Ne yazık ki, bu kayıt, her düşük yaptığınızda, hastanenin bunu toplamaktan ve bir cinsiyet testi yapmaktan sorumlu olacağı anlamına gelmez. Yine de ebeveynler, çocuklarının bedeninin gizemli koşullarda kaybolmaması için savaşmak zorunda kalacak ve testlerin maliyetini kendileri üstlenmek zorunda kalacaklar.
Belirlenen ebeveynler, araştırmayı kendi ceplerinden finanse etmeleri koşuluyla, hastane fiyat listesine bağlı olarak 350 ile 1500 PLN arasında değişen bir çocuğun doğumuyla ilgili yazılı bir bildirim alırlar. Bu tür bir baskı karşısında, birçok anne-baba vazgeçmeye zorlanıyor, ardından gitmesine izin verdikleri için pişmanlıkla mücadele ediyor, böylece kendi çocuklarını kimliklerinden mahrum bırakıyorlar ve kendi çocuklarına karşı birincil görevlerini yerine getiremiyorlar: uygun olana bakmamak vücudunun gömülmesi.
Daha sonra bununla farklı bir şekilde ilgilenirler. Çocuklarımı kaybettikten sonra tavsiyesini kullandığım psikolog, şu ana kadar uykuda olan kaybın ardından 50 hatta 60 yaş üstü kadınların acıyla ofisine geldiğini söyledi. Bir düşük, örneğin bir kızı veya kayınbiradını etkilediğinde beklenmedik bir şekilde canlanır. Gücü o zaman son derece yıkıcıdır. Depresyon ve intihar düşünceleri ortaya çıkar. Bunlar parmakla çizilmiş hikayeler değil, "İnanmak istemiyorsun ..." yorumuyla birlikte sunulabilir. Bunlar belirli gerçek yaşam durumlarıdır. Bir çocuğun her kaybı, sadece anne için değil, aynı zamanda çevresindeki diğer yakın insanlar için de acı çekmek anlamına gelir.
Bazı hastaneler ölü doğan bebekleri toplu bir mezara gömüyor. Bunlar, ebeveynlerinin almayı reddettiği çocukların cesetleri.
İstemediler ya da yapamadılar. Bazen kendi çocuğunuz için bir cenaze töreni düzenlemek çok zor olabilir. Neyse ki, birçok şehirde, hastaneler, belediyeler ve rahipler, ölen çocukların bedenlerinin yasalara uygun şekilde muamele görmesini sağlamaya başladı. Her birkaç ayda bir çocuklar toplu cenaze töreni yapar ve ebeveynler bebeklerinin nerede gömüldüğünü tam olarak bilirler. Mum yakacak yerleri yok.
Bir hastanede boğulurken, saygılı bir şekilde tedavi edilebiliyor olmanız, çocuğunuzu gömmeniz ve gerekli tüm belgeleri alabilmeniz, ancak başka bir şehirdeki bir hastanede veya bir sonraki sokakta değilsiniz. Bir doktor bir çocuğun doğumuna dair yazılı bir bildirimi kolayca yazdığında, diğeri komşu bir sokakta hastayı fırfırla suçlayarak veya yasayı çiğnemeye zorlayarak bunu yapmayacaktır. Öte yandan, bir çocuğun kaybından sonra anne-babanın haklarını herhangi bir sonuç olmaksızın ihlal etmek mümkün müdür?
Dernekte doktorlar, ebeler ve ayrıca rahipler için atölyeler, destek grupları ve eğitimler düzenliyoruz çünkü bunlar da bu olaylar zincirinde önemli bir rol oynuyor. Bazı standartlar halihazırda uygulanmalıdır.
Çocuklarınızın mezarlıkta bir mezarı mı var?
Var ama vücutları orada değil, sadece histopatolojik incelemelerden kalan parafin küpleri var. Oğlumuz doğduktan sonra onu gömemeyeceğimiz için hastanede bize yalan söylendi. Ama böyle bir yeri çok özledim. Ve bedenlerine gerçekten ne olduğunu bilmediğim için her zaman kendimi suçlayacağım.
Dokularının histopatolojik incelemelerden çıkarılması ve gömülmesi süreci ayrı bir konudur. Şimdi, Tanrıya şükür, bir mum yakacak yerimiz yok, oraya diktiğim baharda çiçekleri seçmekten veya Noel veya Çocuk Bayramı için onlara ne getireceğimizi düşünmekten mutluyum. Sadece çocukların gömülmesi bir anlamda onların yasını tutma sürecini kapatmama izin verdi. Mezarları beni rahatlattı. Korkunç geliyor mu? Lütfen sevdiği birinin ölümüyle mücadele eden ve hafızası anılamayan herkese sorun, çünkü vücuduna ne olduğu bilinmiyor. Bu ek ıstıraptır.