1. Adam = savaşçı
Bazı evrimsel psikologlar, tahmin edebileceğiniz gibi, her şeyin evrim olduğuna inanmaktadır (her sorunun cevabına sahiptir!): Güçlü ve savaşçı erkekler, diğerlerinden daha sık, kadınlara ve diğer kaynaklara erişerek daha fazla yavru üretmektedir. Tüm bunların yapılması çiftleşme uğruna yapıldı: diğer erkeklerle ittifaklar kuruldu, baskınlar planlandı, vs. Aileler biraz daha medeni bir şekilde kurulmaya başladığında, militan koalisyonları aileleri için kaynak seçiminde faydalıydı. Böylece bize söylendi, bir toplum ve bir devlet ortaya çıktı. Başka bir deyişle, ordu fikri, devlet fikrinden ayrılamaz. Ve sadece psikologlar değil, filozoflar da bu konuda çok şey yazdılar: en azından Jose Ortega y Gasset'i hatırlayın.
Bununla birlikte, bu hipotez, militanlığımızı insanlar ve maymunların son ortak atalarına yükselten merak uyandıran bir duruşa sahiptir. Şempanzelerin insan savaşlarına benzer davranışlar göstermesi nedeniyle, böyle bir varsayım en azından mantıklı görünüyor. Başka bir deyişle, erkekler türümüzün ve hatta sizin türünüzün ortaya çıkmasından çok önce savaşçı oldular.
2. Avcıların İntikamı
Deneme yazarı Barbara Ehrenreich, yukarıdaki hipotezin gerçeklerle aynı fikirde olmadığına inanıyor. Ona göre, yırtıcı hayvanların eski korkusunda savaşın kökleri aranmalıdır. İnsanın evrimi boyunca (ve her şeyden önce, ilk aşamalarında) atalarımız, kendilerini hem daha güçlü hem de daha hızlı olan avcılardan gizleme, kaçma ve kurtarma göreviyle karşı karşıya kaldılar. Ancak uygun bir iki bacak göründüğünde silâhavcı ve kurban yer değiştirdi. Görünüşe göre, avcılar için avlanma ritüel amaçlar için gerçekleştirildi ve zamanla insanlar hayvanların yerini almaya geldi ve biz komşulara kanlı baskınlar yapmaya başladık. Bayan Ehrenreich, çoğu insan için savaşın psikolojik olarak rahat bir olay olmadığı gerçeğine atıfta bulunarak amacını kanıtlamaya çalışıyor - ve bir tür ritüel sırasında psişenin radikal bir şekilde yeniden yapılandırılması gerekiyor (yüksek kabilelerden sihir büyüsü, şamani bir vatanseverlik çağrısı, atalarının ruhunu çağırmak, performans üniformanın ve pankartın şerefine, bütün bu sonsuz geçit törenlerine). Savaş, doğuştan değil, öğrenilmiş bir davranış örneği olduğu sonucuna varıyor.
3. İnandırıcı şahin
Bir kamuoyu tartışması, belirli bir ülkeyle bir çatışma hakkında alevlendiğinde, her zaman zorlayıcı eylemlerle gerginliklere son verilmesini talep eden şahinler ve müzakere çağrısı yapan güvercinler vardır. Ekonomi alanında Nobel Ödülü sahibi Daniel Kahneman, Jonathan Renshon ile işbirliği içinde, şahinlerin daha sık kazandığını iddia ettiği bir yazı yazdı, çünkü doğuştan gelen iyimser (sic!) Özlemimizi karşılayan bu ideolojidir. Dış Politika dergisindeki bilim adamı ikili “Psikolojik çalışmalar, insanların ezici çoğunluğunun, sokaktaki ortalama insandan daha akıllı, çekici ve yetenekli olduklarından emin olduklarından ve bu nedenle başarı şanslarını abarttıklarından emin olduklarını” gösterdi. - Ayrıca, insanlar her şeyin kontrol altında olduğu yanılsamasına sahipler. Eylemlerinin sonuçları üzerindeki etkisinin derecesini sürekli abartıyorlar. ”
Başka bir deyişle, savaşa gidiyoruz çünkü yanlışlıkla zaferin kaçınılmazlığına inanıyoruz.
Durumdan biraz farklı, ama çok benzer bir görüş diyor: Bir tehdit olarak algıladığımızı anladığımız an (bizden korkarlarsa bile), psikolojik bir değerlendirme yapıp riskleri tercih ederek rasyonel bir bakış açısını reddediyoruz. Bu nedenle, önce tüm barışçıl alternatifleri tüketmek yerine şahinler lehine bir savaş başlatıyoruz.
4. aşırı nüfus yoğunluğu
Thomas Malthus, savaşın, kaynaklara sınırlı erişim koşullarında nüfus artışının kaçınılmaz sonucu olduğunu öğretti. Bu fikir hala popüler. Stanford ekonomisti Ren Ambramitsky şöyle açıklıyor: dünya nüfusu katlanarak artıyor ve gıda üretimindeki büyüme geride kalıyor. Bir felaket yaklaşımını hissedersek, kurtarmaya ve daha az çocuğa sahip olmaya başlarsak, durum kontrol altında kalır. Aksi takdirde, doğanın kendisi aynı etkiyi başarır - savaşların, açlığın ve salgınların yardımıyla.
5. Genç coşku
Bu hipotez şu anda özellikle popüler. Bir zulüm dalgalanmasının (ve aynı zamanda savaşın), kendilerini barışçıl bir alanda kanıtlama fırsatından mahrum kalan gençlerin oranındaki bir artışın bir sonucu olduğuna inanılıyor. Enerjilerini dışarıya doğru yönlendirmezseniz, birbirlerini çarpıtır ve toplumumuza zarar verir.
6. Sürü hissi
Kriz döneminde, toplum kendini koruma içgüdüsünü açar. Tüm rasyonelliklerini reddet. Dissent bastırılmıştır. Tek değer, satırların birleştirilmesidir. Sadece “biz” ve “onlar” var. Olgunlaşmamış bir ruhu olan birçok insan için (örneğin, Erich Fromm tarafından okunabilir) bu, psikolojik kimliğinin ebedi problemini çözmek için büyük bir fırsattır ve ilk fırsatta ona kavramaları şaşırtıcı değildir.
7. Devam ticaret
Bazı sosyologlar (özellikle Karl Marx'ın fikirlerinden etkilenmiş olanlar) evrim ya da psikolojinin çamurlu sularında savaşın köklerini aramaması gerektiğine inanıyorlar. Onların görüşüne göre, savaş sadece medeniyetin gelişmesine paralel olarak gelişen bir tür politik manevradır. Her zaman biriyle görüşmelere giriyoruz - hem gruplar halinde hem de birer birer. Kaynakların dağılımı, sosyal adalet ve bunun gibi konularla sürekli olarak karşı karşıya kalıyoruz… Bu modelin bir destekçisi Dan Reuter, savaşın diplomasinin reddi olarak görülmemesi gerektiğini yazdı: ticari ilişkilerin başka yollarla sürdürülmesidir. Savaşın başlamasıyla müzakereler bitmiyor; Taraflar bir anlaşmaya varmayı başarır başarmaz barış sona erer.
8. Ölüm korkusu
Bu hipotez, insanların kültürel gruplar (kabileler ve milletler) oluşturması gerçeğine dayanmaktadır, çünkü ölümlerinden sonra bir şeyin kalacağını bilmeleri gerekir. Bu, ölümden korkmadığımız için rahatlatıcı hava yastıklarından biri. Ve biz her zaman birisinin kültürümüzü tahrip etmesinden ve bize ait hatıraları dünyadan silmekten korkarız. Ve biz burada kılıçları keskinleştiririz ve ilk önce saldırma ihtimaline karşı savaşçı ruhu heyecanlandırırız. Bizim kültürümüz için ölmeye hazırız, böylece bizden sonra bir şey kalacak. Bu duyguyla, hem Kulikovo sahasında hem de Kursk Bulge'da düşmanı yenen ataların vatanseverlik masallarıyla büyüdük. Onlarla gurur duyuyoruz, o zaman bizden gurur duyacaklarından emin olmak için.
9. İlkel saldırganlık
Saldırganlık - hayatta kalmayı teşvik eden bir içgüdü. Aynı türden daha güçlü ve aç bir temsilci tarafından öldürülmemesi için hayvan, saldırganlığın reddini, itaat etmeye hazır olduğunun göstergesidir (yavru kedi bir yetişkinle nasıl oynadığını görün: sizi sadece eğlence için ısırırım). Bir yandan da benzer şekilde davranıyoruz. Öte yandan, sosyal gelişim sürecinde sosyal bir hayvan olarak insan, hayatta kalmak için başka stratejiler geliştirmiştir: özel durumlarda, önceden belirlenmiş bir düşmanla ilgili olarak saldırganlığa izin verilmektedir.
10. Geri dönüşümlü sosyal adaptasyon
20. yüzyılın başında, antropolog Margaret Mead savaşın agresif, rekabetçi doğamızın gerekli bir sonucu olmadığını öne sürdü. Daha ziyade irademizle reddedebileceğimiz bir sosyal adaptasyondur. Bunu yapmak için, sosyal dönüşümleri gerçekleştirmek ve her şey daha iyi hale gelene kadar beklemek gerekli değildir. Kendinle başlayabilirsin. Zaten birkaç bin yıllık olan bu konuda iyi bir ders kitabı bile var. Buna "Dhammapada" denir.