Aklın en yetkin olduğu noktadır yalnızlık. Düşüncelerin, hislerin Himalaya’sıdır adeta. Kaybettiğin çorabı bulduğun tozlu yatak altıdır. Hatıra defterindeki çocuksu bir anıdır. Sonbahardır. Çocukluğunda giydiğin el örgüsü patiktir yalnızlık. Büyük ninenin anlattığı masaldır. Gecedir yalnızlık. Hüzünlü bir neşedir. Buruk kahkahanın tam ortasındaki göz pınarlarına hücum eden yaşlardır. Doğum günü pastasına tek bir mum dikmektir yalnızlık. Annenin genç kızlık zamanlarından kalan el örmesi kazaktır. Lakin unutulmamalıdır. Kaliteli bir yalnızlık için gürültülü bir kalabalık lazımdır. Parkta üşüyerek içtiğin kırmızı tuborgtur yalnızlık. Tuttuğun takımın bestelerini haykırmaktır. Elini nabzına götürüp kalp atışını dinlemektir. Güneşliğin hiç açılmadığı odadır. Kapının önünde hiç giymediğin ayakkabılar tutmaktır. Az bulaşık yıkamak, çok kahve içmektir yalnızlık. Televizyon açık uyumaktır. Duşta neşeli şarkılar söylemektir. Çöp biriktirmektir. Az yiyip çok uyumaktır. En saçma dizilere bile aşina olmaktır. Yalnızlık jazzdır. Neşelidir. Hüzünlüdür. Akışkandır. Girdiği kabın şeklini alır yalnızlık ama asla buharlaşmaz. Lütfen yalnızlıklarınızı çocukların ulaşamayacağı bir yerde ve oda sıcaklığında muhafaza ediniz. İyi yalnızlıklar.
Article Categories:Yeraltı Edebiyatı