Umarım ara sıra sosyal medyanın çıkmazına girip tanımadığım birinin düğün fotoğraflarına bakarken bulan tek ben değilimdir. Bunlar tabii ki uç durumlar, ama oraya vardığımda duracak gibi görünmüyorum. Gelin ve damadın yüzlerindeki o ifadeye, onun elini tutma şekline veya ilk danslarının bulanık görüntülerine bakmayı seviyorum. Bunu istiyorum. Bence.
Ama sadece fotoğraflara bakıyorum. Çoğu zaman, bu insanların hayatlarını bilmiyorum. Gerçek hayatlar, Instagram’da göründüklerinden çok daha karmaşıktır.
Ne zaman harika kocalar/eşler/kız arkadaşlar/erkek arkadaşlar hakkındaki gönderilerden sıkılsam, perdenin çekildiği ve bir an için gerçeği gördüğüm anları düşünüyorum.
Bir keresinde bir düğün fotoğrafı çekerken, damat fotoğrafçı arkadaşıma baktı ve ben onların çift fotoğraflarının ortasında sordu: “Bunun için bana hala ihtiyacın var mı?”
Birkaç yıl önce bir gençten, ilişkimizin son aşamalarında erkek arkadaşımla benim bir fotoğrafımızı çekmesini istedim. “Siz çok tatlı bir çiftsiniz,” dedi utangaç bir şekilde. Sonun yaklaştığını biliyordum ama ona sıcak bir gülümsemeyle teşekkür ettim.
Ama sosyal medyanın gerçeği söylemediğini gerçekten hatırlamak istediğimde, belirli bir tanıdığımı düşünüyorum. Birkaç yıl önce ilk tanıştığımızda, yakın zamanda bir ayrılıktan dolayı kalbi kırılmıştı. Yakın zamanda ben de bir ayrılıktan geçtiğim için bunu kahvede bağladık.
Eski sevgilisini duydukça ondan daha çok hoşlanmadım. Bir süre sonra şehre geldiğinde, onunla kısaca tanıştım. Arkadaşıma kaba davrandı ve arkadaşlarını zar zor kabul etti. Ondan iyi bir şekilde kurtulmuş olmasını umuyordum.
Ama sonra bir Şükran Günü, onu bir Arkadaş Günü kutlamasında gördüm. Birden sevgilisinden bahsetmeye başladı. “Ne erkek arkadaşı?” Diye sordum.
“Üç yıldır birlikteyiz,” dedi, önceki ayrılıklarının acısını rasgele silerek.
O andan itibaren, onunla olan etkileşimlerimin çoğu sosyal medyada oldu. Birdenbire bu yeni (eski?) ilişkiyle çok meşgul oldu. Her gece birlikte yedikleri yemeklerin fotoğraflarını çekiyordu. Her gönderi, onun ne kadar mutlu olduğu hakkında fışkırmak için bir fırsattı. Ama onun nasıl davrandığını, sadece duyduklarımı değil, gördüklerimi de hatırladım. İç çekip, sahip olduğu şeyi bulabilecek kadar şanslı olmamı dilemek yerine, ikna olmadım.
Nişanlanmalarına on dakika gibi geldi.
Tabii ki Instagram aracılığıyla öğrendim, yeni bir nişan hashtag’i ile tamamlandı. Bugün o hashtag’e tıklasaydınız, arkadaşımın nişanının ertesi günü gelinliğini aldığını görürdünüz. Nişanlısı ile pasta seçtiğini, salata yaptığını (söz konusu elbiseye sığdırmak için) ve hediyeler için kayıt yaptırdığını görürdünüz.
O kafede benimle ağlayan ve bu adamın ona nasıl davrandığından hoşlanmayan kız gitti. Sadece birkaç hafta önce bir hashtag ile evlendiler. Biraz merak ettim, şimdi hakkında ne yazacak, ama harika kocasıyla ilgili hashtag’in çok uzaklarda olamayacağını umuyorum.
Ama asıl merak ettiğim şey şu: ortalık yatışınca mutlu olacak mı? İstediği şeye, benim istediğime, çoğunuzun muhtemelen istediği şeye sahip, ancak bana bahsettiği tüm bu çatışmalar ve mücadeleler hala devam ediyor. Evlilik harika ve karşılıklı olarak hayat verici olabilir, ancak kimse insanlarla yakın ilişkiler içinde olmanın kolay olduğunu söylemedi. Kimse bir evi, bir hayatı, büyük kararları ve daha pek çok şeyi başka biriyle paylaşmanın Instagram parkında bir yürüyüş olduğunu söylemedi.
Bu nedenle, bir dahaki sefere başka birinin sosyal medyadaki mükemmel hikayesini kıskanmaya başladığınızda, size ne göstereceklerini seçtiklerini unutmayın. Belki onların hikayesi arkadaşımınki kadar dramatik değildir, ama belki de sandığınız kadar mükemmel değildir.
Hashtag’lere karşı bir şey yok, ama içeriden iyi hissettiren bir ilişkiye sahip olmayı tercih ederim, sadece çevrimiçi değil, gerçek hayatta bakmayı sevdiğim bir şey.
Cara Strickland, yiyecek ve içecek, akıl sağlığı, inanç ve Kuzeybatı Pasifik’teki evinden bekarlık hakkında yazıyor. Sıcak çaydan, iyi şaraptan ve derin sohbetlerden hoşlanır. Her zaman köpeğinizle oynamak isteyecektir. Onunla Twitter’da @anxiouscook ile bağlantı kurun.