Mezar taşı işi çok ileri gitti. Hayır, Karin Höfler onun evine gelmeyeceğini söylemişti. Şimdi bodrumda.
Höfler’in kocası Gerhard Strassgschwandtner, “Bir koleksiyoncuyla evli olduğunuzda böyle olur” diyor. Uzun zamandır mezar taşının peşindeydi.
Geçen yıl Viyana mezarlık idaresi nihayet bunu yayınladı. Yüksek siyah taş, üzerinde yazdığına göre, Viyana Merkez Mezarlığı’ndaki “Elchinger ailesinin dinlenme yeri”ni işaret ediyordu. Gerhard Strassgschwandtner bu aileyle ancak çok az ilgileniyor. 61 yaşındaki adam, Elchinger’in mezarının yanındaki çukurun kendisi için kazıldığı adama hayran kalıyor, hatta neredeyse takıntılı durumda: Harry Lime.
Harry Lime: Karanlık bir hikaye
Harry Lime hiç yaşamadı. 75 yıl önce “Üçüncü Adam” filmlerinde Harry Lime’ı Viyana kanalizasyonunda öldürten İngiliz yazar Graham Greene ve yönetmen Carol Reed tarafından ölümsüzleştirildi. Bombalanan Viyana, duvarların arasından geçen gölgeler, kanun müziği – “Üçüncü Adam” karanlık bir hikaye anlatıyor: Amerikalı weHaberler roman yazarı Holly Martins, çocukluk arkadaşı Harry Lime’ın orada kendisine bir iş bulması nedeniyle Viyana’ya gelir. Görünüşe göre çok geç geliyor. Harry Lime, İkinci Dünya Savaşı’nın galip dört gücü arasında paylaştırılan şehre geldiği gün Viyana Merkez Mezarlığı’na gömüldü.
Mary Evans/imago
Mezarda – Elchinger ailesinin mezar taşının yanında – ölen adamın arkadaşları olan bazı tuhaf figürler duruyor. Ve İngiliz Askeri Polisinden Binbaşı Calloway var. Holly Martins’in ondan öğrendiğine göre arkadaşı tehlikeli bir suçluydu; kârı en üst düzeye çıkarmak için çalıntı penisilin ticareti yapan bir kaçakçıydı. Harry Lime’ın piyasaya sürdüğü kötü penisilinin kurbanları öncelikle hastanede acı içinde ölen çocuklardır.
Holly Martin, arkadaşıyla ilgili anlatılanlara inanmak istemez ve araştırması sırasında sürekli yeni tuhaf şeylerle karşılaşır. Arkadaşı trafik kazasında kendi sürücüsü tarafından ezildi. Bir tanık cesedin yanında duran üçüncü bir kişiden bahsediyor, ancak polis raporunda yalnızca iki adamdan bahsediliyor.
Graham Green ve Carol Reed, Anton Karas’ın kanun sesleri eşliğinde dostluk, aşk, ihanet, sefalet ve ölüme dair bir hikaye anlatıyor. Muzaffer dört güç arasındaki rekabeti istismar eden ve kanalizasyon yoluyla dört sektör arasında fark edilmeden seyahat eden vicdansız bir adamın hikayesi.
Birleşik Arşivler/imago
Uçurumlarla dolu bir Viyana
Tüm zamanların en önemli ve etkileyici 100 filmi listesinde yer almaya devam eden İngiliz filminin baş aktörleri yalnızca Harry Lime rolündeki Orson Welles ve Holly Martins rolündeki Joseph Cotton değil. Gerhard Strassgschwandtner, filmin baş kahramanının aynı zamanda savaş sonrası bombalanan Viyana olduğunu söylüyor. Avusturyalıların sinema ekranlarında görmek istemediği uçurumları olan bir Viyana. Film, Avusturya dışında dünyanın hemen her yerinde başarılı oldu. Dolayısıyla Strassgschwandtner, yirmi yıl önce açtığı özel müzesine İngilizlerin, Amerikalıların ve Almanların gelmesine şaşırmıyor. Ziyaretçilerin yalnızca yüzde beşi Avusturyalı, yarısı da Viyanalı.
Graham Greene başlangıçta eylemin yeri olarak Viyana’yı planlamamıştı. Film yapımcısı Alexander Korda ona “Little Heart in Need”den sonra yönetmen Carol Reed için yeni bir senaryo yazmak isteyip istemediğini sorduğunda Greene, birkaç yıl önce bir zarfın üzerine çizdiği bir öykünün üzerindeki nottan bahsetti. Bu hikaye şöyle başladı: “Bir hafta önce tabutu Şubat ayazında donarak yere indirilirken Harry’ye veda ettim. Bu yüzden Londra’daki Strand’da insan kalabalığının arasında hiçbir tanınma belirtisi olmadan yanımdan hızla geçtiğini gördüğümde gözlerime inanamadım.”
Filmin büyük bir kısmı Londra’da çekildi ama tamamı Viyana’da geçiyormuş gibi davranıldı. Korda’nın asistanlarından biri Viyana’da kariyer yapmış ve takımı bu ortama ikna etmişti. Greene, Korda ve Reed tesadüfen şarap meyhanesinde kanun çalan Anton Karas’ın farkına vardılar. İnsanları şarap barlarında müziğiyle eğlendiren Karas, “Londra’daki bir film stüdyosunda müziğe kaba kurgu yapması gerektiğinde ondan ne istediklerini gerçekten bilmiyordu” diyor Strassgschwandtner. “Ona ekranda gerçekte ne gördüğünü açıklamanız gerekiyordu. Ama sonunda o kadar mutlu oldular ki, bir ekip çalışması olmasına rağmen bunu yalnızca jeneriğe koydular. Eğitimli bir duvarcı olan Karas beste bile yapamıyordu” diyor Strassgschwandtner.
Karas’ın film müziğini çaldığı kanun, tur rehberi Strassgschwandtner’in oluşturduğu koleksiyonun bir parçası. Müzenin 15 odası fotoğraflar, posterler, Viyana’da çekimler sırasında kullanılan film kameraları, Graham Greene’den mektuplar ve filmden kıyafetlerle dolu.
Everett Koleksiyonu/imago
Viyana’da geceleri “Katil bu!” diye bağıran çocuğun şapkası, Strassgschwandtner’in özellikle gurur duyduğu bir film aksesuarıdır. “Oğlan o sırada dört yaşındaydı ve babası ışık teknisyeni olduğu için setteydi. Bundan sonra başka filmler de istendi. Ancak babası buna izin vermedi çünkü onun deneyimi şöyleydi: Film alkol ve mutsuzluk demektir, en azından mutlu bir yaşam anlamına gelmez.” Bu çocuk olan ve şapkayı müzeye veren adam hikayeyi böyle anlattı.
Harry Lime’ı avlayan Binbaşıyı canlandıran Trevor Howard’ın senaryosu da özel bir sergi. “Bazıları zamana ve mekana bağlı olarak tüm değişiklikleri kaydetti; bu, sinema oyuncuları için alışılmadık bir durum çünkü değişiklikleri canlandırıyorlar. Ancak Trevor Howard bir tiyatro oyuncusuydu ve çekimler sırasında filmin nasıl geliştiğini belgeledi. Strassgschwandtner “Şans eseri” diye heyecanlanıyor.
Açık kaynak
Bülten
Kayıt olduğunuz için teşekkürler.
E-postayla bir onay alacaksınız.
Turistlere üçüncü adam deneyimi sunan tek kişi o değil. Kanallardan sorumlu olan Viyana belediye meclisi, sıcak mevsimlerde kanalizasyondaki çekim yerlerine rehberli turlar sunuyor. Şehir merkezindeki Burg sinemasında haftada iki kez “Üçüncü Adam”ın orijinal versiyonu gösteriliyor.
Birleşik Arşivler/imago
Gerhard Strassgschwandtner, ilgilenenleri çekim yerlerine bizzat götürüyor. Harry Lime’ın dairesinin bulunduğu Palais Pallavicini’ye. Holly Martins’in öldüğüne inandığı arkadaşıyla buluştuğu ve onu takip ettiği ara sokaklarda. Dönme dolapta Harry Lime, önünde insanlık dışılığını haklı gösteriyor: “İtalya’da, Borgias yönetimindeki 30 yılda yalnızca savaş, terör, cinayet ve kan vardı, ama Michelangelo, Leonardo da Vinci ve Rönesans vardı. Kardeş sevgisi, 500 yıllık demokrasi ve barış İsviçre’de hüküm sürdü. Peki bundan ne elde ederiz? Guguklu saat!”
Ve filmin sonunda, üçüncü adamı gömmek için herkesin ikinci kez Elchinger ailesinin mezar taşının yanında toplandığı merkez mezarlığa.
Bu, açık kaynak girişimimizin bir parçası olarak gönderilen bir gönderidir. İle Açık kaynak Berlin yayınevi, serbest yazarlara ve ilgilenen herkese, ilgili içeriğe ve profesyonel kalite standartlarına sahip metinler sunma fırsatı sunuyor. Seçilen katkılar yayınlanacak ve onurlandırılacaktır.
Herhangi bir geri bildiriminiz var mı? Bize yazın! brifing@Haberler