Geçenlerde bahsettiğim, vefat eden yakınlarımdan biriydi dayım.
Hiçbir zaman onunla aynı şehirde oturmadık.
Dayımın şiirlerini yazdığı o defterden bir kere söz edildiğini duymuştum sadece.
Lafı uzatmayacağım.
1970'lerin başında, dayım, şiirlerinden birkaçını Bedia Akartürk ile Orhan Gencebay'a göndermiş. Mektuplarında, şiirlerinden bestelenen olursa telif hakkı istemediğini, sadece adının geçmesini istediğini yazmış. Ses seda çıkmamış, ta ki o şarkıyı duyana kadar. Düşünüyorum da, benim de timaş maceram var ya, Gönül şarkısını her duyduğunda nasıl olmuştu kim bilir dayım…
Ve ben Zerrin Özer'den dinlemeye bayıldığım bu şarkıyı artık içim titremeden nasıl dinleyeceğim,nasıl?
Peşine düşmemiş bu işin. Düşse ne olacaktı ki? Hâlâ telife, emeğe saygı yok bu ülkede. Şu yazımda bahsetmiştim, MFÖ'den tutun bilmem kime kadar söz yazarlarına değil telif verme, onlardan-izin alma, kendileri yazmış gibi davranıyorlar pişkinlikle, fütursuzca...
Bundan çıkarılacak pek çok şey var benim için (Bu cümlenin sonuna nasıl bir noktalama işareti koyacağımı uzun uzun düşündüm. Yok öyle bir işaret.)