:(
Favorite films
-
Hayat fark etmektir belki de.
Ardında beyaz bir iz bırakan uçağı, çocukların art arda dizilip koşmasını, bulutların arkasından hepimizi izleyen ayı, her gün ışıldayarak hoş gelen ve renk değiştirerek bize veda eden güneşi, bize her şeyi veren toprağı fark etmektir belki de hayatın tadı, anlamı.
Fark etmeyi bıraktıkça, unuttukça hayat ve ölüm arasında gidip geliyoruz. O çizgiyi aşıyoruz bazen. Bazen de kayboluyoruz.
Ve fark etmektir belki de bunun sadece bir film olduğunu.
Abbas Kiarostami, İran'ın ne kadar büyük bir filozof cenneti olduğunu her filminde yüzümüze vuruyor. Büyük saygı ustaya.
-
Travis kaçtı, hayatından, dünyasından, varlığından, her şeyden. Yok olmak için, kaybolmak için, unutmak ve unutulmak için attı o adımları. Kendini de bizleri de kıstırılmış, benliğini kaybetmiş bir dünyaya hapsetti. Öyle bir hapsoluş ki bu yıllarca konuşmadı, konuşmayı unuttu. Peki bunların hepsi Jane'e duyduğu aşkın sonuçlarının yarattığı yıkımlar mıydı? Yoksa yaşadığı dünyanın, çağın, anlamların karşısında durarak hedefsiz, belirsizce, sonsuzmuş gibi, bilinmezliğe doğru, Mecnun misali çöllere düşmek miydi?
Bence ikincisiydi, yoksa o dillere destan telefon sahnesinin sonunda Travis, Jane'ine dönerdi, o büyük…