Douglas uçak teması devam ediyor. Bugün daha ileri gidiyoruz ve DB-20'nin devamı gibi görünen ama bir bombardıman uçağı olan A-7'ye sahibiz. "A" harfiyle çağrılmasına rağmen, bu onun bir stormtrooper olduğu anlamına gelir.
Evet, uçağın eski Northrop A-17A saldırı uçağının yerini alması gerekiyordu, ancak bir şeyler ters gitti. Saldırı uçağı yarışmasının galibi hafif bombardıman uçağı olarak kabul edildi.
Bu arada, yarışmanın ikinci finalisti aynı kaderi paylaştı. Bu, orta bombardıman uçakları kampına giren saldırı uçaklarından biri kabul edildiğinden ve tüm savaş boyunca savaştığı için boyut ve ağırlık kategorisinde daha büyük olduğu ortaya çıkan Kuzey Amerika şirketi NA-40'tan bir uçak. Onu B-25 olarak tanıyoruz. Bunlar çarpışmalar ...
Ancak A-20 ve A-20A, saldırı uçağı sayılmayı bıraktı ve hafif bombardıman kampına atandı. Ancak nedense yeniden adlandırmadılar. Ya kamuflaj ve düşmanın yönelim bozukluğundan dolayı ya da sadece tembellikti.
İlk başta, askeri departman Douglas'ı büyük emirlerle şımartmadı, ancak Ekim 1940'ta bir mucize oldu: ordu için havacılık 999 adet A-20B bombardıman uçağı ve 1489 0-53 keşif uçağının temini için büyük bir sözleşme imzaladı.
0-53 uçağı hala aynı A-20, fark ek fotoğraf ekipmanlarının varlığındaydı. Tek bir 0-53 inşa edilmedi.
Ancak A-20 ve ilk modifikasyonu olan A-20A, 1940 sonbaharının sonunda üretime girdi. Model tasarımda halihazırda üretilmiş olan ihraç DB-20'ye daha yakın olduğu için A-7A daha erken üretilmeye başlandı.
A-20A, R-2600-3 motorlarla donatıldı. Silah, 7,62 mm'lik dokuz makineli tüfekten oluşuyordu: burunda dört sabit tabancalı, ikisi arka kokpitte, biri aşağıda aynı yerde ve motor kapağında sabitlenmiş iki tabancaydı.
Doğal olarak, makineli tüfekler "Browning" e aitti, İngiliz "Vickers" bir kayış beslemesine sahipti, ancak Amerikan makineli tüfek kemeri namlunun altındaki kutuya oturdu ve çok uzun değildi, bu yüzden kutuların değiştirilmesi gerekiyordu. . İngiltere'deki kısa dükkanlar kadar sık değil, ama yine de.
Uçak, çeşitli kalibrelerde yüksek patlayıcı, parçalanma ve kimyasal bombalar taşıyabilir. En büyük bomba 1100 pound (480 kg) idi, bomba bölmesine yerleştirildiğinde, bölme sona erdi ve yalnızca harici tutuculara bir şey asılabilirdi.
Motor yuvasındaki makineli tüfekler her zaman takılı değildi ve bazen parçalara ayrıldılar, çünkü makineli tüfeklerin arabanın hemen arkasında bir yere ateş etmesinin değeri çok şüpheliydi.
Genel olarak A-20, İngiliz ve Fransız sözleşmelerinin DB-7'sinden çok farklı değildi, ancak yine de uçağın farklı bir ismi hak ettiği düşünülüyordu. Ve böylece "Boston" yerine "Havok" çıktı.
Britanya'da bu, gece savaşçısı versiyonunun adıydı ve Amerika Birleşik Devletleri'nde tüm A-20'ler "Havoc" olarak adlandırıldı.
1941'in sonunda, ilk A-20'ler denizaşırı ülkelere gitti: Hawaii'deki 58. filoya personel atamaya başladılar. Orada, Hickam havaalanında, 7 Aralık 1941'de filoya Pearl Harbor'ı taşıyan Japon uçakları tarafından bir baskın düzenlendi.
Ateşin vaftizi o kadar ortaya çıktı: yerde iki A-20 yandı, geri kalanı havalanamadı ve böyle bir şey gösteremedi. Ve A-20, neredeyse altı ay sonra, A-20V serisine çoktan girdiğinde, savaşa geri döndü.
58. sonra kolayca indi - sadece iki A-20A yandı. Ancak geri kalanlar, Japon gemileri aramaya çıkamadı ve katılamadı. O andan itibaren, A-20'nin Pasifik Okyanusu'ndaki savaş kariyerine devam etmesinden önce yarım kafadan fazlası geçti.
Son A-20A'nın teslimatı Eylül 1941'de tamamlandı. Ayrıca, Amerikan askeri havacılığı için A-20V üretildi. R-2600-11 motorları, DB-7A gibi cam ve dikey yerine bomba bölmesinde yatay bir bomba deposu aldı.
Başlangıçta, A-20V benzeri görülmemiş derecede güçlü bir savunma silahıyla tasarlandı:
nişancı kokpitinin üstünde ve altında ve pruvada, uzaktan kumandalı üç taret. Her biri iki Browning 7,62 mm taşıyordu.
Kulelerin çok güvenilir ve ağır olmadığı düşünülüyordu ve bu nedenle silahlar aynı zamanda basitleştirme ve güçlendirme için revize edildi. Bu yüzden burnuna iki adet 12,7 mm makineli tüfek yerleştirdiler, aynı olanı atıcıda üst konuma yerleştirdiler. Yiyecek, daha önce olduğu gibi kutudan kısa bir kurdeleydi. Alt kapakta 7,62 mm'lik bir makineli tüfek kaldı. Bazı araçlarda makineli tüfekler motor yuvalarında bırakılarak geriye doğru ateş edildi.
A-999V modifikasyonunun toplam 20 makinesi üretildi.
Ancak genel olarak, Amerikalıların oldukça iyi bir planı vardı: herkes için büyük miktarlarda kullanılabilecek bir modeli mümkün olduğunca ortalamak ve birleştirmek. Amerikan ve İngiliz Hava Kuvvetleri, savaşın alevlerinde yanan daha fazla uçak siparişi verdi, bu yüzden asıl mesele buydu.
DB-20B ile maksimum düzeyde birleştirilmiş olan A-7C modifikasyonu böyle ortaya çıktı.
Motorlar, 2600 hp kapasiteli "Wright" R-23-1600 modelindendi. Navigatörün kokpiti A-20A'daki gibi yapıldı. Kalibre 7,62 mm olan yedi makineli tüfek kaldı (yine dört tanesi burunda, ikisi atıcının tepesindeki kulelerde ve biri alttaki kapakta). Makineli tüfekler, tamamen etkisiz olduklarına ikna olduklarından, motor yuvalarından çıkarıldı.
Zırh koruması geliştirildi ve tank koruması getirildi. Yakıt tedariği 2044 litreye çıkarıldı.
A-20C'nin çoğu ihraç edildi. İlk 200 uçak İngiltere'ye gitti. Orada bombardıman uçakları Boston 111 ve 111A oldu.
Başka bir 55 A-20S, Sovyetler Birliği'ne transfer edilmek üzere Irak'a gönderildi. Ancak Churchill, Stalin'i bu makineleri Moskova'nın hava savunmasında sonuçlanan Spitfire savaşçılarıyla değiştirmeye ikna etti. Ve A-20C'ler Mısır'daki İngiliz filolarına eklendi.
Bir bombardıman uçağını torpido bombacısına dönüştürmek için bir deney yapıldı. Elli altı uçağa, 20 lb / 56 kg torpidonun askıya alındığı harici montajlar takıldı.
Genel olarak, A-20'yi modernize ederek ve Havok'u önceki sürümlerin Boston'uyla birleştirerek, Amerikalılar her şeyden önce hayatı kendileri için kolaylaştırdı. Pasifik'te, uçakların yanmaya başladığı savaşlar başladı. Ve kayıpları daha hızlı karşılayabilen kişi kesinlikle bir avantaja sahip olacaktı.
Ve A-20'nin daha fazla modernizasyonu, garip bir şekilde, uçağı bombardıman uçaklarından saldırı uçaklarına geri döndürdü. Üstelik çok ağır saldırı uçaklarında. Ve zırhsız veya hafif zırhlı hedeflerde daha etkin çalışabilmek için, saldırı silahlarını güçlendirmeye yönelik çalışmalar başladı.
A-20G, tam bir saldırı uçağı olarak ortaya çıktı. Navigatör kaldırıldı, masrafı kendisine ait olmak üzere rezervasyon artırıldı ve burnunda dört M1 topundan oluşan korkunç bir batarya işaretlediler (Bu, piyasaya sürülmesi Bendix Aviation Corporation tarafından kurulan ünlü Hispano-Suiza 404) ve iki 12,7 mm Browning makineli tüfek ".
Yay uzatılmalıydı çünkü tüm bu lüks uymuyordu. Silahlarda 60 mermi ve 400 mermi makineli tüfek vardı. Genelde çekilecek bir şey vardı.
Rezervasyon ayrı bir konudur. O zamanki standartlarımıza bakarsanız, Sovyet Il-2 saldırı uçağı ile karşılaştırıldığında, A-20 çok zayıf zırhlıydı. Alman uçaklarına bakarsanız, hiç rezerve edilmemiş.
Zırh, esas olarak alüminyum alaşımından yapılmış 10 veya 12 mm'lik plakalardan oluşuyordu ve aynı zamanda bu plakalar bölme ve bölme görevi görüyordu. Aynı kalınlıktaki çelik levhalar pilotu (baş ve omuzlar) ve topçu telsiz operatörünü aşağıdan kapladı. Hem pilot hem de topçu kurşun geçirmez camlara sahipti. Telsiz operatörünün topçusundaki makineli tüfek ve mühimmat kutuları çelik levhalarla kaplandı.
Atıcının silahları aynı seviyede kaldı: Yukarı ve arka atış için 12,7 mermi ile Colt Browning 550 mm ve aşağı ve geri için 7,62 mermi ile Browning 700 mm.
Bomba yerine, her biri 644 litrelik dört yakıt deposu askıya alındı. Uçuş menzili onlarla ikiye katlandı.
Uçağın ağırlığı çok arttı (neredeyse bir ton ağırlaştı), doğal olarak hız azaldı ve manevra kabiliyeti bozuldu. Ancak burundaki toplar uçağın merkezini öne kaydırarak uçağın dengesini olumlu yönde etkiledi.
Ancak ikinci salvo 6,91 kg / sn idi. O zamanlar bunu yapabilecek çok az uçak vardı. Sovyetler Birliği'nde, tam olarak yürürlükte olan 20 uçağın ilk A-1G-250 partisinin SSCB'ye gönderildiği ana kadar böyle bir uçak yoktu.
Uçak iki duyguya neden oldu: Bir yandan IL-2'nin beka kabiliyetinden çok uzaktı. Öte yandan, tam programda sandıklarından parçalayabilirdi.
Ancak Amerikalı pilotlar silahları alamadı. Beşinci seriden başlayarak, namlu başına 350 mermi olan altı büyük kalibreli makineli tüfek buruna yerleştirilmeye başlandı. En alçak noktadaki 7,62 mm makineli tüfek de 12,7 mm olanla değiştirildi. Bunun genellikle tedarik sorunları üzerinde olumlu bir etkisi oldu: üç yerine bir tür mühimmat. Amerika Birleşik Devletleri'nin Japonya ile savaş halinde olduğu Pasifik Okyanusu'nun çok büyük olduğu düşünüldüğünde, bu dönüşün çok olumlu bir etkisi oldu.
Ancak topçunun üst makineli tüfeği yerine (o zamana kadar Motorola şirketi sayesinde telsiz operatörü olmaktan çıkmıştı), iki adet 250 mm makineli tüfek içeren bir elektrikli taret "Martin" 12,7E takıldı. Ateş hızı ikiye katlandı. Kutuların değişmesiyle acı çekmeye gerek yoktu, taret ile birlikte dönen büyük bir kutudan sürekli bir şerit geliyordu.
Genel olarak, elektrikli taretin çok hoş bir deneyim olduğu ortaya çıktı. Motorlar, tareti daha önce erişilemeyen bir hızda 360 derece döndürdüler. Ve atıcının görüş kabiliyeti önemli ölçüde arttı ve hatta taret açıkken olduğu gibi tarete bile çarpmadı. Pek çok artı vardı, sadece bir eksi - kurulumun ağırlığı. Planörü güçlendirmem gerekiyordu.
Ancak gövdenin güçlendirilmesi, bomba yükünü artırmayı mümkün kıldı. Arka bomba yuvasını hafifçe arttırdığı ortaya çıktı ve kanatlı bomba raflarına 227 kg bomba asmak mümkün oldu. Alt kanatlı süspansiyon tankları terk edildi ve bunun yerine 1 litrelik bir ventral tank tanıtıldı.
Böylece, modelden modele, A-20 bir savaş uçağı olarak gelişti. Evet, ağırlaşıyor, hız kaybediyor, hantal hale geliyordu, ancak bir cephe savaş uçağı olarak çok zorlu kaldı. silah.
Üretilen A-20G'lerin ezici bir çoğunluğu ve bunlardan 2 tanesi SSCB'ye gönderildi. Kesinleşiyorlardı, Hava Kuvvetlerimiz dördüncü mürettebat üyesi, alttan topçu için bir yer istedi.
İngilizler A-20G'yi beğenmedi, bu tür uçakları kullanma konseptlerine pek uymadı. Çok az sayıda A-20G, ABD Hava Kuvvetleri ve Deniz Piyadeleri'nde sona erdi. Ama bizim "böceğimiz" tamamen çıktı.
Evet, belgelerimizde uçak A-20Zh olarak listelendi ve bu nedenle bir "bug" oldu. Dürüst olmak gerekirse, kötü bir lakap değil, özellikle de Hurricane ve Hampden'ın nasıl adlandırıldığını hatırlarsanız.
Bize "Böcekleri" iki şekilde sağladılar: İran veya Alaska üzerinden.
Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın gökyüzünde ilk kez, A-20 1943'te ortaya çıktı. Bu durum IL-2'ye verildiği için uçak doğal olarak saldırı uçağı olarak KULLANILMADI. Gerçekten de, çok zayıf zırh, saldırı saldırılarını yalnızca sürpriz kullanarak gerçekleştirmeyi mümkün kılıyordu. Düşük irtifalarda, A-20'nin, büyük boyutu ve zayıf zırhı nedeniyle, Alman küçük kalibreli hava savunmasına karşı çok savunmasız olduğu ortaya çıktı. Böylece Il-2 saldırıyı başlattı ve A-20 diğer görevleri yerine getirmeye başladı.
Ve Kızıl Ordu Hava Kuvvetlerinde bu uçağın en çok yönlü unvanını talep edebileceğini söylemeliyim. Gündüz ve gece orta bombardıman uçağı. İzci. Ağır avcı. Mayın gemisi. Torpido bombacısı. Taşıma uçağı.
Genel olarak, Sovyet pilotları uçağı beğendi. Evet, şikayetler vardı ama gerçekten önemsizdi. Teknisyenler, benzin ve yağın bakımının karmaşıklığı ve titizliği konusunda yemin ettiler, atıcılar mermilerin savunma makineli tüfeklerinden güçlü bir şekilde dağıldığından şikayet ettiler, oksijen maskeleri soğuktan hoşlanmadı ve yoğuşma ile tıkandı.
Ancak silahın güvenilirliği, miktarı, ateş gücü, hem gündüz hem de gece kullanım kolaylığı - tüm bunlar A-20'yi saygın bir uçak yaptı. Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri Araştırma Enstitüsünde, A-20 avcı-bombardıman uçaklarına bile kaydedildi.
Ayrı ayrı, mürettebatta bir navigatöre ihtiyaç olduğu söylendi. Hem el işçiliği hem de yarı el işi tadilatları vardı.
Kızıl Ordu Hava Kuvvetlerinde "Yağmacılar" savaşın sonuna kadar başarıyla görev yaptı. Son dönemin tüm büyük operasyonlarına katıldılar - Beyaz Rusya, Jassy-Kişinev, Doğu Prusya, Polonya, Romanya, Çekoslovakya, Almanya göklerinde savaştı.
Gerçekten de, A-20G'ler ulaşabildikleri her şeyi mahvetti. A-20G'den gelen bombalar, Macaristan'daki Alman karşı saldırısının durdurulmasına yardımcı oldu. O yarıda tanklarA-20'nin küçük bir katkısı olmasa da havadan yok edilenler. Viyana operasyonu sırasında 244. Hava Bölümü tek başına 24 tank ve zırhlı personel taşıyıcı, 13 depo, 8 köprü ve geçiş, 886 aracı imha etti.
Nisan 1945'te, Yıkıcılar Berlin semalarında belirdi. 221. Hava Bölümü, Seelow Tepeleri'ne saldırmaya yardım etti. 57. alay, hava şartlarından dolayı herkes yerden inemeyince uçtu. Şehre yapılan saldırının bir parçası olarak Berlin'e ilk bomba atan A-20 oldu. 22 Nisan'da oldu. Ve 23 Nisan'da, Teğmen Gadyuchko'nun bir filosu, Spree üzerindeki köprüyü parçaladı.
Belgelere inanılacaksa, Yıkıcılar son savaş görevlerini 13 Mayıs 1945'te yaptılar ve Avusturya'daki 8. Ordu'nun sıkıcı olanlarını aydınlattılar.
Evrim temasına devam ederken, Havok'un bir savaşçı gibi bombalanmasına rağmen: hafif bir dalıştan veya alçak bir irtifadan, bir navigatöre hala büyük bir ihtiyaç olduğunu belirtmekte fayda var.
Uçağı navigatörü barındıracak şekilde yeniden tasarlamaya ek olarak, 30'ların taktiklerine başvurduk: tüm uçakların eylemlerine göre grubun lideri öndeydi. Grup neredeyse bir yudumda bombaladı. Öyle taktikler, ama başka hiçbir şey yoktu.
Ve sonra A-20J üretime geçti. Bu modelin pruvasında bir navigasyon kabini vardı. Tamamen şeffaf burun, Norden M-15 cayro-stabilize bomba görüşü bir uçak değil, bir rüya. Daha az makineli tüfek, kokpitin yanlarında iki 12,7 mm, iki makineli tüfek daha olan ve biri aşağıya doğru ateş eden "Martin" tareti olduğu açıktır.
Amerikan havacılığında, A-20J, bağlantı başına bir oranında A-20G ile donanmış tüm birimlere bağlandı. Aynı zamanda bağımsız olarak da kullanıldılar - izci olarak veya çok hassas bombalama gerektiren görevleri yerine getirirken.
A-20J'ye ek olarak, savaşın sonunda, A-20K ve A-20N'nin modifikasyonları faaliyete geçti. 20 hp'ye yükseltilmiş daha güçlü R-2600-29 motorları ile A-1850G modelinden farklıydılar.
Ancak bu modeller bu kadar büyük serilerde üretilmemiştir, 500 arabayı geçmemiştir. Ve K modelinde, Havok'un evrimi sona erdi.
Bu arada, kaprisli İngilizler isteyerek A-20J ve A-20K modellerini kullandı. Boston IV olarak adlandırılan 169 A-20J ve Boston V olarak adlandırılan 90 A-20K, daha önceki uçak modifikasyonları ile birlikte Fransa ve Akdeniz'de RAF tarafından kullanıldı.
1945'e kadar, A-20 SSCB'ye tedarik edilmeye devam etti. Borç Verme-Kiralama kapsamında SSCB'ye toplam 3066 birim teslim edildi. A-20 çeşitli modifikasyonlar.
Ravagers, Kuban'daki 1943 hava savaşlarında aktif rol aldı.
1944'te, gece dövüşçülerinin versiyonundaki A-20 harekete geçti ve böylece bir sayfa daha ekledi. hikayeler uçağın Kızıl Ordu Hava Kuvvetlerinde kullanılması. Gneiss-2 radarı ile donatılmış uçak gece savaşçısı olarak kullanıldı. Uzun menzilli savaşçıların 56. hava bölümü ile silahlanmışlardı.
Ve deniz havacılığında, radar uçakları da yüzey gemilerini aramak için çok yaygın olarak kullanılıyordu.
Sonuç olarak şu şekilde özetlenebilir: Amerikalı mühendisler, çok kullanışlı olabilecek muhteşem, çok yönlü bir uçak yaratmayı başardılar. Ancak bunun için "doğrudan ellere" düşmesi gerekiyordu. Airacobra'da olduğu gibi, bunlar, arabadan her şeyi ve biraz daha fazlasını alabilen Sovyet pilotlarının ve teknisyenlerinin elleriydi.
LTH modifikasyonu A-20G-45
Kanat açıklığı, m: 18,69
Uzunluk, m: 14,63
Yükseklik, m: 4,83
Kanat alanı, м2: 43,20
Kütle, kg
- boş uçak: 8 029
- normal kalkış: 11 794
- maksimum kalkış: 13
Motor: 2 х Wright R-2600-A5B İkiz Siklon х 1600 hp
Maksimum hız, km / s: 510
Seyir hızı, km / s: 390
Maksimum menzil, km: 3
Pratik menzil, km: 1 610
Tırmanış hızı, m / dak: 407
Pratik tavan, m: 7 230
Mürettebat, pr: 3
silahlanma:
- altı adet 12,7 mm ileri ateşli makineli tüfek;
- bir elektrikli tarette iki adet 12,7 mm makineli tüfek;
- gövdenin altındaki bir delikten ateş etmek için 12,7 mm'lik bir makineli tüfek;
- bombalar: bomba bölmesinde 910 kg ve kanat altı düğümlerinde 910 kg bomba.
Tüm modifikasyonlardan toplam 7 A-478 ünitesi üretildi.