Vehkaoja’s comment also makes evident the politicisation of vision we have been discussing, implicitly acknowledging the logic driving such projects as the Commission to Develop Finland’s National Brand. In speaking of food stamps as more dignified than bread lines, Vehkaoja is also arguing that one loses dignity when one sees oneself on display for others in a breadline or waiting for soup served by the Salvation Army. The nation loses confidence when it sees itself lining up for help. The premise here is that recognising oneself within an image of poverty creates shame. If a person in need of assistance did not need to display himself lining up for food, then he would not lose dignity, and so would escape shame, calling Laine’s argument to mind again. The image and visibility of poverty stigmatises as much as poverty itself does, according to Vehkaoja’s account.
Vehkaoja’nın yorumu, tartıştığımız vizyonun siyasallaşmasını da açıkça ortaya koyuyor ve Finlandiya’nın Ulusal Markasını Geliştirme Komisyonu gibi projeleri yürüten mantığı dolaylı olarak kabul ediyor. Gıda damgalarından ekmek hatlarından daha onurlu olarak bahsederken, Vehkaoja da bir kişi bir ekmek hattında başkaları için sergilenirken veya Kurtuluş Ordusu tarafından servis edilen çorbayı beklerken onurunu kaybettiğini savunuyor. Ulus, yardım için sıraya girdiğinde güvenini kaybeder. Buradaki öneri, kendini yoksulluk imgesi içinde tanımanın utanç yaratmasıdır. Yardıma muhtaç bir kişinin kendini yemek için sıraya girmesi gerekmiyorsa, o zaman haysiyetini kaybetmeyecekti ve bu yüzden Laine'nin argümanını tekrar aklına çağıran utançtan kaçacaktı. Vehkaoja’nın açıklamasına göre, yoksulluğun imajı ve görünürlüğü yoksulluğun kendisi kadar damgalanıyor.