Hoşçakal.
Veda etmeye hazırsın artık, sadece nasıl veda edeceğini bilmiyorsun ve sonrası için zihnin seni zorluyor. Acaba veda ettiğin olmadan hayat nasıl olacak? Ya yapamazsan? Ya düşündüğünden daha fazla alıştıysan? Ya her şey daha kötü olursa? Bir süre daha mı devam etsen? Bilemezsin. Bilinmezlik ise tatlı bir kaos heyecanı. Yeni bir oyuncağı bekleyen küçük bir çocuk masumluğunda. Ne kadar bilinmez bir sürece ilerlesek de, bu masum kaos heyecanı var içimizde.
Defalarca sarsıldın. Sarsılman gerekiyordu uyanmak için. İzin vermen gerekiyordu bu kaosa, hayatında yolunda gitmeyen şeyleri görmezden geliyordun ve sadece geçip gitmesini bekliyordun. Tekrar uyuyordun. Oysa, sarılmaya ihtiyacın olduğu kadar, sarsılmaya da vardı. Bu sefer ise derinlerden bir ses gelmekte. Bu, sarsıntı öncesi gelen sessiz bir haykırış. İçinde birikenler, biriktirmene sebep olanlara karşı güç toplamakta. Bu sarsıcı bir vuruş olacak senin için.
Söylemek istediklerini bastıracak yer kalmadı içinde. Duymak istemediklerini duymaya başladın çevrende, görmek istemediklerini görmeye.