Brexit’in göç politikası neden başarısız oldu?
Bu hafta Brexit’in İngiliz siyasetinde merkezi bir mesele olarak sonunu işaret ediyorsa, Times meslektaşım Mark Landler’in dün öne sürdüğü gibi, bir sızlanma değil, bir sızlanma ile gitti.
Pazartesi günü, Başbakan Rishi Sunak ve Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen, İngiltere ile Avrupa Birliği arasındaki son büyük Brexit anlaşmazlıklarından birini çözen Kuzey İrlanda için ticaret kuralları konusunda bir anlaşma yaptıklarını duyurdular.
Ancak İngiliz basınındaki haberler genel olarak olumlu olsa da, gerçek bir dönüm noktasından çok resmi bir haber döngüsü gibi geldi. Bu, seçmenlerin Kuzey İrlanda müzakerelerine genel kayıtsızlığıyla aynı çizgide: YouGov’un bu hafta yaptığı bir anket, Britanyalıların yüzde 44’ünün konuyu hiç takip etmediğini ve sadece yüzde 6’sının yakından takip ettiğini söyledi.
Bir yandan, biraz şok edici görünüyor: Avrupa Birliği’nden ayrılmak, İngiltere için son nesildeki en önemli siyasi ve ekonomik olay. Ülke ekonomik krizin ortasında. İnsanlar farkına bile varmıyor mu?
Ancak siyasi bir mesele olarak Brexit, pek çok Britanyalı için gerçekten ticaretle ilgili değil, göçle ilgiliydi. Ve mesele, İngiliz siyasetinde şu anda 2016 referandumu öncesinde oynadığından çok farklı bir rol oynuyor – bu bize göçmenlik korkusunun siyasi bir mesele olarak nasıl güç kazandığı ve ne zaman buhar kaybettiği hakkında bir şeyler söyleyebilir.
Kontrolü ele almaya odaklanın
Göç, Brexit yarışmasında seçmenler için tek problem değildi, ancak 2016 referandumu öncesinde Hayır Oyu kampanyasının ana odak noktasıydı.
Özellikle Birleşik Krallık Bağımsızlık Partisi veya UKIP lideri Nigel Farage dövüldü. AB üyeliğinin kitlesel, kontrolsüz göç anlamına geldiğini iddia ediyor. Kampanyasının, ülkenin “kırılma noktasında” olduğunu söyleyen ve seçmenleri “AB’den kurtulup kontrolü geri almaya” çağıran bir sloganla çoğunluğu beyaz olmayan göçmenlerden oluşan büyük bir kalabalığın yer aldığı bir poster yayınladığı biliniyor.
Bu güçlü bir mesajdır. 2016 ve 2017’de Avrupa’da popülizmin yükselişi hakkında haber yaparken, Almanya’daki Leipzig Üniversitesi’nde grup kimliği oluşumu üzerine çalışan bir profesör olan Immo Fritsche, insanların kontrolü kaybettiklerini hissettiklerinde, örneğin bir sınırların açık olduğunu ve göçün sınırsız olduğunu hissediyorlar – ırksal olarak ve ulusal kimliklere daha sıkı sarılma eğilimindeler. Ve kontrolü geri almayı vaat eden liderler istiyorlar.
Bu eğilimler, Brexit’in Britanya’nın sınırlarının kontrolünü Avrupa Birliği’nden almanın bir yolu olduğunu savunan Farage gibi popülist politikacılar için kolay seçimler.
Kontrolsüz göç korkusuna başvurmak işe yaradı. 2016 referandumuna giden haftada, anketler göçün seçmenlerin en önemli problemu olduğunu gösterdi ve bu da Ayrılmayı az farkla bir zafer haline getirdi.
Anket şirketi Ipsos’un siyasi araştırma başkanı Gideon Skinner, buna karşılık, AB’de kalmaya yönelik ekonomik argümanlara odaklanan “kalma kampı”, seçmenleri Brexit’in yaşamları üzerinde kişisel veya ekonomik bir etkisi olacağına ikna etmek için mücadele etti. referandumdan kısa bir süre önce yazdı.
Politik potansiyel kaybı
Ancak şimdi göç, ayrılma yönünde oy kullananlar arasında bile daha az etkili bir siyasi mesele.
Uzun süredir devam eden bir Ipsos anketine göre, 2015’te “Ayrıl” seçmenlerinin yüzde 81’i göçü azaltmak istedi. Şimdi sadece yüzde 64’ü bunu yapıyor. Ve genel destek artırılmış göç şu anda anketin şimdiye kadar ölçtüğü en yüksek seviye. Uzun soluklu bir akademik çalışma olan Dünya Değerler Araştırması, 2022’de Britanyalıların yüzde 58’inin hükümetin işleri olduğu sürece herkesi içeri alması gerektiğini söylerken, yüzde 10’luk bir kesimin de iş olmaması gerektiğini söylediğini ortaya koydu. kısıtlamalar.
Göçmen sayıları İngiltere’nin 2020’de Avrupa Birliği’nden ayrıldığı zamandan daha yüksek olduğu için bu daha da dikkat çekici. Net göç (gelen göçmen sayısı eksi ülkeyi terk edenlerin sayısı) geçen yıl özellikle yüksek olmuştur. Çünkü insanlar Ukrayna ve Hong Kong’dan özel vize programları ile gelenler.
Tepki uyandırmayan bazı siyasi nedenler var. Geçmişte yazdığım gibi, Rusya’nın ortak bir tehdit olması ve Ukraynalı mültecilere yardım etmesi konusunda Ukraynalıların kamuoyunda büyük desteği var. Ukrayna’nın savaş çabalarına yardımcı olur.
Ancak daha büyük fark, İngiltere’nin 2020’de Avrupa Birliği’nden ayrılmasının, özgür (ve dolayısıyla görünüşte kontrolsüz) Avrupa göçü çağını sona erdirecek olmasıdır. normal kanallardan ülkeye girmelerine izin verin. Göçmenlerin sadece küçük bir kısmı önceden izin almadan geliyor ve neredeyse tamamı sığınma başvurusunda bulunuyor.
Hong Kong’dan kaçan insanlar için özel bir vize ilginç bir örnektir. London School of Economics’te göçmenlik politikasını inceleyen siyaset bilimcisi Stephanie Schwartz, hükümetin 300.000 kadar kişinin başvurabileceği tahminine rağmen programın sert eleştirilerden ve hatta kamuoyunun ilgisinden yoksun olduğunu belirtti.
Ukrayna’da olduğu gibi, siyasi ilişkiler muhtemelen bir rol oynadı. Örneğin Farage, Çin hükümetinin eylemlerini özellikle eleştirdi. Ancak Schwartz, hükümetin bu başvuruları siyasi sığınma süreci yerine özel bir vize programı aracılığıyla işleme koymaya karar vermesi de olabilir, ancak Hong Kong’daki baskıların bir sonucu olarak oradaki çoğu insanın sığınma için güçlü talepleri olacak. .
Schwartz, “Sığınmacı olarak etiketlenmiyorlar ve bu onların avantajına,” dedi.
Ve aynı zamanda bu yapılar, göçü siyasi bir mesele olarak daha az etkili hale getiriyor ve diğer meseleleri hükümet için daha fazla endişe kaynağı haline getiriyor. Bir sağlık kanaat kuruluşu olan Nuffield Trust’ın yakın tarihli bir raporu, AB’den ayrılmanın İngiltere Ulusal Sağlık Servisi’ne binlerce hekim ve diğer sağlık çalışanına mal olduğunu, bunun da kritik personel sorunsına ve İngiliz sağlık sisteminde genel bir krize yol açtığını ortaya koydu.
Hükümetin göç konusundaki genel suskunluğunun istisnası, en savunmasız göçmenlerin çoğunu içeren bir alandır, ancak yine de seçmenlerin kontrolünü kaybetmiş olma duygusuyla ilişkilendirilebilir: iltica politikası.
İngiltere’ye iltica etmek isteyen kişiler, süreci ülke dışından başlatmanın bir yolu olmadığı için genellikle vizesiz gelmek zorunda kalıyor.
Geçen sonbaharda göreve geldikten sonra Sunak’ın başbakan olarak yaptığı ilk işlerden biri, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron ile görüşmek ve Manş Denizi’ni geçen sığınmacıları “yakalama” sözü vermek oldu. Sunak’ın selefi Boris Johnson da sığınmacılar için Ruanda’ya sınır dışı etme planını uygulamaya koydu, ancak hemen yasal problemlarla karşılaştı.
Schwartz, “Göç ve göçmenlik anlatısının nasıl kullanıldığına baktığımızda, çağrıda bulunuyoruz, emek ve nüfusun söz konusu olduğu birçok ülkede bunun nasıl bağlantılı olduğu hakkındaki konuşmayı susturuyoruz” dedi.
abone olduğunuz için teşekkürler
Bültenin geçmiş sayılarını buradan okuyun.
Okuduklarınızdan keyif alıyorsanız, lütfen başkalarına tavsiye etmeyi düşünün. Buradan kayıt olabilirler. Yalnızca abonelere özel haber bültenlerimizin tümüne buradan bakın.
Bu haber bülteni hakkında görüşlerinizi almak istiyorum. Fikir ve firstname.lastname@example.org adresine gönderin. beni de takip edebilirsiniz Twitter’dan.