Eski yeni savaş
Yüzyıl Savaşı, belki de Orta Çağ'ın en meşhur askeri çatışması, aslında Fransız tacı ve Fransız krallığının toprakları için bir dizi savaş. Askeri kampanyalar, ardından yeni savaşlarla kesintiye uğrayan truces ile değiştirildi. Böyle bir “yeni” savaş, 1415'te İngiliz kralı Henry V Normandiya'ya indiğinde, seleflerinin fethettiği toprakları iade etmeye ve Fransız tahtını hak sahibine geri getirmeye kararlıyken başladı.
Plantagenet cinsinden Lancaster
Henry V, Plantagenets'in en genç kolu olan Lancaster hanedanının ikinci kralıydı. Babası Henry IV, kuzeni Richard'ı (Poitiers'te Fransızların Prensleri, Kara Prens'in Edouard'ı kazanan oğlu) devirdi ve tahtı 1413 yılında taç veren oğlu Heinrich'e teslim etti. Genç Heinrich, hükümdarın "görevine" yönelik olarak eğitildi, babası emrinde ve idari pozisyonlarındayken, yeterince eğitildi. Tabii ki, Valois ve Fransız hükümeti ile ilişkiler meselesi genç mirasçı bakışlarından saklanamadı. Henry, yeni Edward III olacak ve davasını sonuna kadar getirecekti. Kırılgan yirmi yıllık ateşkes kaçınılmaz olarak yeni bir savaş turuyla değiştirildi.
Zambaklara karşı ... zambaklar mı?
Söylemem gereken an çok başarılı seçildi - 1407 Fransa aslında Orleans ve Valois evinin Burgunyan şubeleri taraftarları tarafından Armagnacs ve Bourguignons arasında bölündü. Muhalefet partileri, birbirlerini kesmeyi ve İngiliz müdahalecilerini hizmetlerine çekmeyi unutmamak için zayıf iradeli Kral Charles VI üzerinde etkili olmak için savaştılar. Zayıf olduğu ortaya çıkan parti, güç dengesini her zaman İngilizlerin de yardımıyla lehine değiştirmeye çalıştı. Henry IV döneminde, askeri operasyonlar İngilizlerin Fransa kıyılarındaki yağma baskınlarıyla sınırlıydı, ancak yeni hükümdarın çok farklı planları vardı.
Normandiya'ya iniş
Kıtanın işgali, gelecekteki savaşı Valois'nin şerefsizlerine karşı bir mücadele olarak ve İngiliz kralı yoksul Fransız köylülüğü için bir kurtarıcı olarak sunmayı amaçlayan Henry V'in oynadığı diplomatik bir gösteriden önce geldi. Korkusuz John'un tarafsızlığının sağlanması - burginin lideri, Heinrich doğrudan askeri harekata başladı. 11 Ağustos 1415'te büyük bir orduyla Portsmouth'dan yola çıktı, daha sonra Seine'nin ağzına indi ve aşağı Seine'yi kontrol etmesine izin veren şehir olan Harfleur'u kuşattı ve dolayısıyla Paris'e yiyecek tedarik etti. Armagnac ve Charles VI böyle bir manevra beklemiyorlardı - genellikle İngilizler Calais'e veya Cotentin Yarımadası'na indi (modern Cherbourg bölgesinde).
1415 Kampanya Haritası
Harfler'in 2.000 no'lu garnizonu, kentin kendisi özellikle kuşatılmaya ve kuşatılmaya hazır değildi. Yakın gelecekte hiçbir yardımın beklenmeyeceğini - kraliyet ordusunun sadece gideceğini - öğrenen savunucular, kuşatıcıların kaderini ve sabrını özendirmemeye ve 23 Eylül'de teslim olmaya karar verdiler. Yeni kaledeki düzenleme değerli zaman aldı ve ordu korkunç bir acı çekti, ancak bu zamanlardaki olağan saldırı - bir salgın ortaya çıktı.
Savaştan önce
Heinrich, birkaç gün içinde Paris'i alamayacağının farkına vardı ve kışı düşmanlarla çevrili Fransa'nın merkezinde geçirmek istemediği için sahil boyunca Harfler'den Harbour'a doğru yürüdü ve yolundaki her şeyi mahvetti. İlginç bir şekilde, 1415 sonbaharında Henry, 70 yıl önce Edward III'le aynı şekilde yürüdü. Ve bu zamanda Fransız ordusu toplanmaya başladı. Heinrich, genel bir savaşa girmemek için Calais'e mümkün olan en kısa sürede ulaşmaya çalıştı - ordusu tükendi ve inceltildi (Harfleur'un altına 12.000'den fazla kişi indi, Heinrich Azinkour'un altında 10.000'e sahip değildi), ancak Fransızlar sadece mevcut ordusuna akın etti. ülkenin dört bir yanındaki askeri birlikler, hatta Korkusuz John'un kardeşi, Brabant'ın Antoine'sı, kralın çağrısına açıkça cevap verdi.
Ancak Henry'nin taşındığı tüm aceleye rağmen, Calais'e sadece 50 km uzaklıkta, Mareşal Jean Busico ve memur Carl d'Albreau komutasındaki Fransız ordusu onu engelledi. 24 Ekim 1415'te gerçekleşti. Zorunlu bir yürüyüşün tükettiği her iki birlik de geceyi birbirlerinin gözünde kamp kurdu ve geçirdi, böylece ertesi gün savaşta savaşacaklardı.
Partilerin kuvvetleri ve planları
Azincourt savaşında bir araya gelen birlik sayısını tahmin ederken, Charles VI ve Armagnacs'in politik muhaliflerinin katıldığı kaynakların raporları konusunda çok dikkatli olmalısınız. Modern araştırmacılar, 9.200 İngilizciden (1.600 ağır süvari subayı ve 7.600 okçu) ve 12.000 Fransız'dan (bunların 8.000'den fazla ağır süvari şövalye, çavuş, at görevlisi, vb.) Rakamlarından bahsediyor. Savaş alanı, Fransız süvarilerinin çalışamadığı, ormanların arasına yerleştirilmiş, sadece 650 metre genişliğinde, küçük bir alandı.
İngiliz şövalyeleri, geleneksel olarak savaşı gerçekleştiren okçulara destek vermek için çıkarılmış savaşa girdiler. Fransız taktiklerinin ilginç bir özelliği, Fransız şövalyelerinin çoğu zaman sökülmüş olmasıydı - sadece küçük süvari birimleri, görevi okçuları önemli bir anda süpürmek olan kanatlarda kaldı. Bunun, Fransız komutunun İngilizce taktiklerini yerel koşullara uyarlama girişimi olduğuna inanılıyor, ancak Fransızlar bunun için örgüt ve disipline sahip değildi.
Busico ve D'Albre, İngiliz tarzında savunma savaşı yapmayı planladı - düşman bir saldırgan kitlesini ve çıkarılan şövalyeleri bir araya getirerek, düşman saldırganın kuvvetlerini kırana ve ardından karşı saldırıya geçene kadar beklemek için. Henry savunma savaşı yapmayı, Fransız şövalyelerini mükemmel İngiliz uzun binicileri yardımı ile vurmayı ve ardından Edward III'ün Crecy'deki başarısını tekrarlayarak karşı saldırıya geçmeyi umuyordu. Süvari saldırılarına karşı ilave direnç için, her okçuğa, savaşçıyı şövalye süvari kitlesinin ölümcül saldırısından korumak zorunda olduğu düşünülen özel sapanlar verildi.
Sabah
25 Ekim gecesi boyunca, yağmur yağıyordu, böylece aynı zamanda bir savaş alanı haline gelen buğday tarlasındaki arazi gevşeyip kayboldu. İki asker iki ok ok mesafesinde yan yana dizildi.
Fransızlar, üç büyük cesetle (savaşta) dizildi, arka kısımda küçük bir süvari kılıfı ve tüfekler vardı. Böyle bir yapı tamamen askeri mantığa aykırıydı: şövalyeleri acele ederek, Fransızlar en güçlü silahları ve inisiyatifleri reddetti ve güçlerin bir kısmını eyerde bırakarak güçleri dağıtdılar. Atıcıların arkadaki ve önün önünde ya da şövalyelerin kütlesindeki yeri, mümkün olduğunca verimli kullanılabilecekleri yerler, ahlaki düşüncelerle motive edildi - mafya, asillerle yan yana mücadele etme hakkına sahip değildi, üstelik savaşa başlama hakkı da şövalyelere ait olmalı ve bazı köylülere. Gerçekte, Fransız savaşlarının kaynaklı bir mekanizmayı temsil etmemesi gerçeği ile durum daha da karmaşıktı - bu tür her bir birlik sadece bir veya başka bir seign komutanının şövalye timleri takımıydı.
İngilizler daha az kademeli olarak sıraya girdi, ancak İngiliz okçular ormanda ve İngiliz ordusunun bulunduğu yere bitişik iki köyde pozisyon aldı. Böylece, İngiliz cephesi Fransızlardan bile daha genişti.
Birkaç saat boyunca, her iki birlik de hareketsiz durdu - Fransızlar'da oynanan zaman ve şövalyelerin tüm savaşma heveslerine rağmen, bütün suçlar için İngilizlerden intikam almaya istekli olan Fransız ordusu, saldırıya başlamadı. İngilizler ayrıca taarruza gitme riskini almadılar, çünkü taktikleri tamamen savunmacıydı ve Henry, sayısal üstünlüğü olan düşmana saldırmak istemedi. Ancak, savaş başladıktan sonra, takviyelerin Fransızlara ulaşma olasılığı arttıkça, İngiliz kralı önce bir saldırı başlatmaya karar verdi.
Azenkur'un güneşi doğdu!
İngiliz birlikleri, Fransız süvari saldırı düzenlediğinde etkili yay mesafesine (yaklaşık 250 metre) ilerledi. Fransız ordusunun küçük bir kısmının ayrım gözetmeyen saldırısı başarıya ulaşamamıştır. Böylece bu görgü tanığı savaşın bu bölümünü anlatıyor: “İngiliz okçulardan içeri girecek sekiz jandarmadan oluşan ... ayrılık azami seviyeye indirildi ... Diğerlerinin atları acı çeken, acı çeken oklarla yaralandı. bu tam bir karmaşa. " Hemen saldırı sırasında, ilk Fransız savaşı devam etti, ardından ikincisi geldi. Komutanların planına göre, her iki kol da aynı anda saldırmalı, ancak İngilizlerin savaşları dönüşümlü olarak imha ettikleri ortaya çıktı.
Henry V Azencourt Savaşı sırasında
Fransız şövalyeler yürüdü, çamura saplandı, İngiliz okçularından oklarla dolu: “Bir bulut gökyüzünü gölgelemiş gibiydi; ve o kadar çok ok vardı ki sanki kalın kulaklar aniden filizlenmişti. ” Ancak, buna rağmen, Fransızlar İngilizlerin emirlerini almayı başardı - el ele verilen bir mücadele. Bununla birlikte, Charles VI'nın şövalyeleri saldırganlıktan bıkmış ve taze İngiliz kuvvetleriyle ve daha çevik meslektaşlarıyla (pek çok okçunun savunma silahı yoktu) hiç şansı yoktu. En sıcak savaş İngiliz kralının bayrağının yakınında gerçekleşti: 18 Fransız şövalye, İngiliz kralını öldürme veya yakalama sözü verdi, yollarındaki her şeyi ellerinden aldı, çelik bir yumrukla Heinrich'e doğru ilerledi ve birçok korumasını öldürdü, ancak eşitsiz bir savaşta tek tek öldürüldü. Armagnac liderlerinden biri olan Alençon Dükü bu savaşta öldü.
Boğaz kralı
Fransız ordusu sınırdışı edildi, ordunun komutan personeli korkunç kayıplara maruz kaldı, kontrolünü kaybetti. Katliam başladı. Savaş alanındaki savaşın sonunda, Antoine Brabant küçük bir koruma görevinden ayrıldı - Dük’ün ana güçleri hala yoldaydı ve savaş alanına gelmeksizin neredeyse 200 km sürdü. “Brabant! Brabant! ”, Bir avuç cesaret cesareti intihar saldırısına uğradı. Anında saldırıya uğradılar ve Brabant'ın Antoine'ı yakalandı ve öldürüldü. Fransız şövalyeliğinin rengi savaş alanında kalmıştı - yaklaşık 2.000 soylu, soylu ve saraylı. Fransızların ayrılması aniden İngilizlerin gerisinde kalmaya başladığında (azenkur kalesinin sahibinin küçük bir çıkarması olduğu için) Heinrich, bütün mahkumları öldürmek için acımasız bir emir verdi, sonra “Gorlorez” takma adı ona takıldı.
Sonun başlangıcı
Açıkça İngilizler için kazanılan zafer kaldı, Henry, zafer kazandığı adaya döndü ve gelecek yıl Fransa'yı fethetmek için geri döndü. Resmen Kral Charles VI'nin (Dauphin Karl'ın buna içtenlikle itiraz ettiği) varisi olarak ilan edildiğine ve Charles'ın kızının Heinrich'e verilmiş olduğuna dikkat çekti. Bir noktada İngilizler Fransa topraklarının yarısını (Paris dahil) kontrol etmeyi başardılar! Bununla birlikte, savaş kısa süre sonra Heinrich'in öldüğü Dauphin Carl'la başladı ve 1429'da İngilizler, Fransız devletinin son kalesi olan Orleans'ı kuşatmakta güçlük çekti. Ama bu başka bir hikaye.