Ancak, bu tankların düşük teknik güvenilirliği nedeniyle, saldırıya yalnızca 18 savaş araçları katıldı, geri kalanlar arızalardan dolayı arızalandı ya da bataklıkta kaldı. Ancak, genel olarak, deneyim başarılı oldu ve tank endüstrisinin daha da gelişmesi için bir fırsat oldu. Gelecekte, tanklar, gelişmiş ülkelerin silahlı kuvvetlerinin ayrılmaz bir parçası olacak, şok kısmı da olacak.
Arka plan. İlk tanklar
Birinci Dünya Savaşı'ndan önce tank yapımının gelişimi tarihindeki asıl sorun, motivasyon eksikliği ve zırhlı araç kullanma olanaklarının anlaşılmamasıydı. 15. yüzyılın başlarında, Leonardo da Vinci, zırhlı araba kullanmanın temelleri hakkında şunları yazdı: “Düşman hattına giren ve silahlı insan kalabalığı tarafından yok edilemeyecek kapalı arabaları kuracağız ve onların arkasında piyade çok fazla risk ve bagaj olmadan takip edebilir.” Bununla birlikte, pratikte hiç kimse ciddi bir şekilde “pahalı demir oyuncaklar” a sahip değildi; o sırada İngiliz Savaş Sekreteri o sırada tankların prototiplerini çağırdı.
1914'in sonunda - 1915'in başlangıcı, Birinci Dünya Savaşı konumsal aşamaya geçti. Savaşan partiler toprağa kazdılar ve kilometrelerce dikenli telle kapandılar. Uzun vadeli tahkimatlar da aktif olarak inşa edildi. Arazinin her bir inç topçu ve makineli tüfek ile vuruldu. Bu nedenle, manevra savaşı savaşın bitmesine başladı. Birkaç kilometrelik terfi binlerce hayat verdi. Bir makineli tüfek yüzlerce hatta binlerce insanı koyabilirdi. Düşmanın güçlü savunmasını kırmak için, çok sayıda topçuya konsantre olmak, birlikleri çekmek gerekiyordu. Düşman istihbaratı genellikle böyle bir eğitimi ortaya koydu. Savunma yapan taraf, ek güçler ve araçlar hazırlamayı, transfer etmeyi ve rezerv biriktirmeyi başardı. Saldırganlar ilk savunma hattını geçerken, savunma tarafı rezervleri tehlikeli bir yere çekmeyi ve durumu güçlü karşı saldırılarla düzeltmeyi başardı. Böylece, böyle bir savunmayı atma girişimleri, toplu kayıplara ve minimum sonuçlara yol açtı (Verdunskiy kıyma makinesinde olduğu gibi).
Sonuç olarak, düşman savunmasını yenebilecek, piyadeleri zırhla örtebilecek ve ateşle destekleyebilecek bir araç yaratmak gerekli hale geldi. Zırhlı tren böyle bir mobil zırhlı araçtı. Ancak zırhlı trenlerin kullanımı, demiryolu raylarının kullanılması gereği ile sınırlıdır. Bir sonraki adım, makineli tüfekler ve hafif silahlar takılmış olan geleneksel arabaların kullanılmasıydı. Çok sayıda ve çok çeşitli zırhlı otomobiller ön cephelerde zaten çalışıyordu, ancak ağır zırhlı otomobillerin geçişi çok isteniyordu. Ayrıca, silahsız ve zırhlılardı. Takviye ve takviye, zırhlı araçları sıfıra getirebilen zırhlı araçları ile birlikte, tekerlek süspansiyonu ve zayıf motorlarla birlikte, aracın ağırlığını önemli ölçüde arttırdı. Bu nedenle, askeri mühendisler tekerlekli bir otomobil kasası yerine paletli bir kasa kullanmayı önerdiler. Yol tekerlekleri toprak üzerindeki basıncı eşit şekilde dağıtır ve bu da yumuşak zemindeki geçirgenliği önemli ölçüde arttırır. O zamana kadar izlenen motorlara sahip traktörler, çeşitli ülkelerde aktif olarak üretildi (ABD lideriydi) ve teknolojileri genel olarak test edildi.
Fransız ve İngiliz ordularında, neredeyse aynı anda, tel çitleri kırmak için özel bir makine yaratma fikri doğdu. Bu konudaki önceliğin, traktörü alan, burnuna keskin bir ray gibi bir açıyla kaynak yapan ve bariyerleri kıran ve düşman takviyesini işgal eden teçhizatın yardımı ile burnuna keskin bir şekilde kaynak yapan Fransız askerlerinin gizsiz olduğuna ait olduğuna inanılıyor.
Aynı zamanda İngiltere’de, tel engellerin üstesinden gelmek için bir “köprü traktörü” ve “piyade için paletli zırh kalkanı” geliştirildi. Böylece, Kasım ayında, 1914, Chilworth'taki toz şirketinin yöneticisi olan Kaptan Tullock, bir kara kruvazörü kurmak için İmparatorluk Savunma Komitesine bir teklif gönderdi. Aynı yılın Aralık ayında, Amiral Bacon “engelleri aşmak için bir köprü traktörü” geliştirdi ve bir süre sonra Commodore Murray Sueter paletli bir platformda kendinden tahrikli bir piyade zırhı kalkanını ilerletmeye çalıştı. Ancak, bu gelişmeler tavizsiz kabul edildi, ancak İngiliz ordusunu tamamen zırhlı bir silahlı paletli araç oluşturma fikrine yöneltti. Fransız Genelkurmay Başkanı ayrıca, bu tür amaçlar için traktörü zırhla kapatmanın daha iyi olduğu sonucuna vardı.
Ordu, çeşitli üretim yapan Fransız Schneider şirketine döndü. silâh. Bununla birlikte, düşman tahkimatlarını kırabilen bir zırhlı araç için, güvenilir bir iniş takımı gerekiyordu. O zamanlar en iyi traktörün Amerikan Holt Üretim Şirketi tarafından üretildiğine inanılıyordu. Fransızlar, en iyi mühendislerinden Brillier ve Duhamel'den ikisini, silahlı kuvvetleri Amerikan “Holts” u satın alan İngiltere'ye gönderdi. Parlak bir mühendis olan Eugène Brillier, Amerikan traktörlerine baktıktan sonra, bu güçlü makinelerin yalnızca rezerve edilebileceği ve aynı zamanda topçu silahlarıyla donatılabileceği ve olması gerektiği sonucuna vardı. İlk başta Holt Bebek modelini şasi tabanı olarak kullanmaya karar verildi. Traktör, yanlarda iki zırh plakası ve iki önünde keskin bir açıyla birleşti. Sol üst açık.
9 Aralık 1915, Suena'da yargılandığında, Holt şasisindeki bir zırhlı tankın prototipi olan Fransız ordusu temsilcilerine gösterildi. Seyirciler arasında General Philippe Pétain ve bir topçu ve mühendis, Albay Jean-Baptiste Eugene Estienne vardı. Tankın test sonuçları iyiydi. Araba zor bir manzarada olağanüstü bir hareketlilik gösterdi. Bununla birlikte, makinenin uzunluğu, tankın Fransız tasarımı için daha uzun izlerin oluşturulmasını gerektiren düşman siperlerinin üstesinden gelmek için yeterli değildi. Bu nedenle, Fransız şasi kullanmaya Bebek Holt değil, daha uzun 75 l. a. Holt traktörler.
Aralık 12 Estienne, Fransız Yüksek Komutanlığına, paletli araçlarla donanmış bir zırhlı birim kurma planını sundu. Bu plan onaylandı ve Baş Komutan Joffre, 400 tanklarının üretimini destekledi. 400 tankları için gerçek sipariş SA1 Schneider, ürün başına 25 bin Fransız Frangı fiyatıyla yılın 1916 Şubat 56 ürünü yapıldı. Fransızlar şasi kullanmaya Bebek Holt değil, daha uzun 75 l kullanmaya karar verdi. a. Holt traktörler. Bununla birlikte, ABD’den kendilerine yeterli sayıda yeni traktör ve yedek parça tedarik edilmesiyle, zorluklar ortaya çıkabilir, bu nedenle gelecekteki üretimde Bebek şasisine geri döndüler.
Bu şekilde yeni bir Schneider tankı üretildi: hazır traktör, 6,32 metre uzunluğunda, 2,05 metre genişliğinde ve 2,3 metre yüksekliğinde çelik bir yapıya yerleştirildi. "Depo" 11 mm bronelistami korunan ve 14 t ağırlığındaki. Bu bronetraktor Schneider 220 litre 75 milimetrelik silah sistemi "Koruganı-Schneider" iki 7,92 milimetrelik tabancası "Hotchkiss" 90 kabukları, 3840 mermi gerçekleştirilmiştir , altı mürettebat üyesi ve iletişim için posta güvercini olan bir kafes. Tüm 60 l motor gücü. a. 8 km / s cinsinden maksimum hız sağladı. Schneider'in garip özelliği, orijinal olarak dikenli telleri çökertmek için tasarlanmış, ancak pratikte genellikle tankın devrilmesine neden olan gövdenin ön kısmında bir çıkıntıydı.
Fransız tankı CA-1 Schneider
Büyük Britanya'da, zırhlı aracın yaratılması Amirallik veya daha ziyade bu amaç için özel olarak Şubat 1915'te oluşturulan Kara Gemileri Komitesi tarafından denetlendi. Deniz Bakanı W. Churchill tarafından oluşturuldu. Komite esas olarak deniz subayları ve mühendislerden oluşuyordu. Bu enstitünün kuruluşu Deniz Kuvvetleri tarafından da denetlendi. havacılık kıyı üslerini korumak için zırhlı savaş araçlarıyla çok ilgilenen bir hizmet. Komite başkanı, Deniz İnşaatı Ofisi Direktörü Eustace Tennyson D'Encourt'tur. Komite, hendekleri kırmak için zırhlı bir araç oluşturma önerisini düşünüyordu. Çok şey, savaş öncesi yılların “savaş aracı” fikrine dayanıyordu. İngiltere'de zaten zırhlı arabalar vardı. Başka bir fikir kaynağı Herbert Wells'in 1903 Land Armadillos'uydu.
1915’in başından itibaren, izlenen bir traktöre dayanan deneyimli bir Little Willie tankı “Little Willie” (“Little Willie”) geliştirildi. Makine, 105 l'de bir motor Daimler gücü ile donatılmıştır. ., iki pound Vickers silahıyla önerilen kulenin altında yeterince yer bırakan, arkada iki yakıt deposu bulunan süspansiyon ile birlikte. Gövde altı adede kadar makineli tüfek monte edilebilir: Madsen makineli tüfekler orijinaldi, sonra iki Vickers 7,7-mm makineli tüfek üzerinde durdular. Ana silahın büyük bir mühimmatı vardı - 800 atışına kadar. Prototip, tam çelik zırha sahip değildi, sadece plakaların bir tür "başlığı" vardı, ancak proje, 6-mm zırh kaplaması önerdi. Mürettebat bir 4-6 kişiden oluşuyordu. Makinenin ağırlığı 18 t'den daha fazlaydı.Bu tankın ana dezavantajı, kraterler, hendekler ve çeşitli hendeklerle kaplı WWI savaş sahalarında kullanılmaya uygun olmayan, üstesinden gelinmesi gereken çukurun küçük genişliği idi. Bu nedenle, tankın gövdesine bir elmas şekli vermeye ve gövde hattının üstüne yerleştirilmiş izlere sahip olmaya karar verilmiştir.
"Küçük Willy"
Böylece, gelecekte, İngilizler bitmiş traktör şasisini “kara savaşları” için kullanmamışlar, ancak sekiz metrelik elmas şeklindeki zırhlı gövdesiyle tamamen özgün bir tasarım geliştirmişlerdi. Böyle bir tasarımın, geniş hendeklerin üstesinden gelmesine izin veren tırtıldan en büyük uzunluğu vermesi gerekiyordu. Bu programın kullanılması, kulelerin içine silah yerleştirilmesini imkansız hale getirmiştir (çok yüksek bir yükseklik nedeniyle). Bu nedenle, ana silahlanma, gövdenin içine, kaşıklara (yan projeksiyonlarda) tankın yanlarına yerleştirildi. Motor - su soğutmalı Daimler / Knight 6 silindirsiz gaz soğutmalı karbüratör motor - tankın uzunluğundan geçerek iç mekanın büyük bölümünü kapladı. Motor, 105 l'de maksimum güç geliştirdi. a. Tank tavanından sarkan yakıt tanklarından çıkan benzin, yerçekimi ile motora verildi. Teknenin güçlü bir şekilde eğilmesiyle gaz arzı durdu ve ardından mürettebat üyelerinden biri yakıtı tanktan karbüratöre boşaltmak zorunda kaldı. Durumdaki sıcaklık, 50 dereceye yükseldi. İnsanlar egzoz dumanından ve toz dumandan bayıldı. Bu nedenle, mürettebatın standart ekipmanında bulunan gaz maskesi veya solunum cihazı. Tankın ağırlığı, 27-28 t idi.
Motorun ve şanzımanın kenarları boyunca koridorlar ve silah görevi gören kaşıklar vardı ve gövdenin ön ucunda bir kontrol bölümü vardı. Mürettebat sekiz kişiden oluşuyordu. Önden makineli tüfekten atıcı olarak görev yapan, genellikle yardımcı bir teğmen veya teğmen olan tank komutanı, bazen asistan sürücü ve sürücünün kendisi de solda ve sağda kontrol bölmesine yerleştirildi. Kaşıkların her birinde bir topçu ve bir yükleyici ("erkeklerde") veya iki makineli topçu ("kadınlarda") vardı ve gövdenin arka yarısında koridorlarda iki sürücü asistanı vardı. Bazen tankın kıç tarafındaki radyatörde görevi tankın kıç sektörünü düşmanın piyadelerinde kişisel silahlarla savunmak olan mürettebata eklenmiştir.
Yeni tank Mark I (bazen “Büyük Willy” olarak adlandırılır). Tank iki versiyonda üretildi - “Kadın” (sadece makineli tüfek silahlı) ve “Erkek” (makineli tüfek ve iki 57-mm top ile). Düşmanın yaşam gücü ile "erkeklerin" çoğunlukla makineli tüfek yuvalarıyla ve "dişiler" ile savaşacağını planladılar. Daha sonra, bu bölünmenin başarısız olduğunu kabul ettiler ve tüm tanklara tek bir makineli tüfek ve top silahı takmaya başladılar - 2 top ve 4 makineli tüfek.
Ancak, ilk aşamada, “erkek” tanklar üzerindeki ana silahlanma, 57'ta geliştirilen 1915 yılı için kabul edilen hızlı ateşli deniz silahlarının kara versiyonu olan Altı Pounder modelinin Single Tube - iki yivli 1885 mm topudur. Silahlar küçük kaşıklarla tank kaşıklarına yerleştirildi, döner silindirik kalkanlar, kaşıkların etrafını döner bir parça ile kapladı. Silahların mühimmatı, 334 uniter shot idi. Silahların arkasına "erkeklerin" kaşıklarındaki iki adet 7,7 mm makineli tüfek "Hotchkiss" M1909 yerleştirildi. Ek olarak, her iki tip tankta da, bu tür bir makineli tüfek tankın ön kısmına yerleştirilmiş ve komutan tarafından görev yapmıştır ve bazen tankın kıçına başka bir makineli tüfek yerleştirilmiştir. Tüm Hotchkiss makineli tüfekleri, kalan zamanlar zırhlı örtülerle kapatılmış olan kabartmalar boyunca çıkarılabilir ve ateşlendi. “Dişi” varyantta, 57-mm silahların ve “Hotchkiss” makineli tüfeklerin sponsorlardaki yeri dört 7,7-mm makineli tüfek “Vikker” tarafından işgal edildi. Bu makineli tüfekler, 57 mm tabanca teçhizatlarına benzer şekilde döner kalkanlı tumbovi teçhizatlarına yerleştirildi. Makineli tüfek mühimmat "erkekler" için 5760 mühimmat veya "dişiler" için 30 080 mühimmat. Ek olarak, her bir mürettebat elemanı, tankın çeşitli kısımlarında zırhlı kapaklarla bağlantıların yapıldığı ateş için bir tabancaya sahipti. Tankın hareket kabiliyetinin düşük olması ve ana silahlanmasına ateş etme sektörlerinin sınırlı olması nedeniyle, mürettebatın kişisel silahlarına aracın yakın savunmasında önemli bir rol verilmiştir. Çantanın alnı, yanları ve gövdesi 10-12 mm zırh, taban ve çatı - 5-6 mm ile kaplandı.
Şubat ayında, 1915 tankın başarılı testlerinden geçti. Herhangi bir problemi olmayan makine, 4,5 m genişliğinde hendekleri ve 1 m yüksekliğindeki duvarları aşmış, 1 m derinliğine kadar olan uçlar bunun için bir sorun teşkil etmemiş, tankın dik tırmanışlara geri dönmesini engellemek için iki tekerlekli bir destek arabası kıç tarafına tutturulmuştur. Doğru, araba hızı küçüktü - saatte sadece 6 km. Depo Ağustos 1916’ta hizmete girdi.
İngiliz tankı Mark I ("erkek"). 1916 yılı
Kamuflaj boyamada Mark I
Somme Savaşı'nda İngiliz tankı
İlk saldırı
Somme Savaşı sırasındaki saldırganın aşırı derecede tatmin edici olmayan hızı Müttefik Komutanlığı temelde yeni bir mücadele tankları kullanmaya itmiştir. Fransız zırhlı paletli araçlar, 5 Eylül 1916 birliklerine ulaştı. Bununla birlikte, mürettebat onlar için henüz hazır değildi, çünkü Schneider'in savaş kullanımının ertelenmesi gerekiyordu. Mark I adı verilen İngiliz araçları, Eylül 15'teki 1916 Somme savaşında İngiliz ordusu tarafından kullanıldı. İlk tank saldırısıydı.
5 saat içinde. 30 dk. İngiliz tankları saldırıya geçti. Sabah sis onları düşmanın gözlerinden sakladı. Fark edilmeden, düşman pozisyonlarına yaklaşabildiler. Almanlar duyularına gelmeden önce, çelik "savaş arabaları" siperlere saldırdı. Motor kükremeleri, ateş ve dumanla kaplanmış, dikenli teli yırttı ve sığınaklar indirdi. Tanklar yavaşça ileri sürünerek karışıklığa ve paniğe neden oldu. Yeni silahlar Almanları demoralize etti. Kavga 10 saat kadar sürdü. Az sayıdaki araca, zorlu araziye, ilk tankın kusurlu olmasına ve piyade ile zayıf etkileşimine rağmen, makineler iyi bir sonuç gösterdi. 5 saatlik savaş süresinde, tanklar ön 5 km genişliğinde ve 5 km derinliğinde önden geçti.
Savaş sırasında, tankın tasarımının yeterince gelişmemiş olduğu ortaya çıktı - yalnızca 49, İngilizlerin saldırı için hazırladığı 32 araçlarından (17 tankları sorunlar nedeniyle başarısız oldu) ve saldırıyı başlatan otuz ikisinden sonra, 5 sıkıştı Bataklıkta ve 9 teknik nedenlerden dolayı sıra dışı. Yine de, kalan 18 tankları bile, 5 km ile düşman savunmasına daha derinden girebildi ve bu saldırı operasyonunda İngiliz kayıpları, 20 zamanlarında normalden daha düşüktü. Tank, 2,7 metre genişliğinde tel engelleri ve siperleri aştı. Zırh, mermilere ve kabuk parçalarına çarptı. Ancak, tanklar mermilerin doğrudan isabetini korumamıştır.
Az sayıdaki tank yüzünden, Alman savunması tamamen kırılmayı başaramadı, ancak birçok zayıflığı olan böyle sakar bir dövüş makinesi bile büyük potansiyelini gösterdi ve Alman piyadeleri üzerindeki psikolojik etki çok büyüktü. Ayrıca, İngilizler daha sonra Cambrai Muharebesi'ndeki tankları başarıyla kullandı (yılın Kasım-Aralık 1917'i). İngilizler Kraliyet Tank Kolordu'yu savaşa fırlattı (3, toplam 476 tankı ile üretti) ve en az zararla 9 km ile birkaç saat öne geçti. Bu son kuşkucuyu susturdu ve iki tarafı da zırhlı kuvvetlerin aktif oluşumuna katılmaya zorladı. Böylece, bir tür askeri teçhizat olarak tankların büyük bir geleceği olduğu ortaya çıktı. Böylece oldu. “Savaş arabaları” modern orduların öncü askeri teçhizatı haline geldi.
Hem İngilizlerin hem de Fransızların, savaş araçlarının demiryolu ile taşınmasının gizliliği için, isimleri için "tank", "tank" (İngilizce - tank, Fransızca - char d'assaut) anlamına gelen kelimeyi kullanmaları ilginçtir. Diğer ordularda isimleri sabitti - Almanlar arasında "Panzerkampfvagen" PzKpfw (zırhlı savaş aracı), Fransız "shar de komba" (savaş aracı) arasında, İsveçliler arasında - "stridrvagn" (savaş aracı), İtalyanlar "carro d'armato" olarak adlandırılıyor. (silahlı araba). Ancak İngilizlerin önce kendi "kara savaş gemilerini" kullanmaları ve bu kullanımın daha başarılı olması nedeniyle, çoğu Avrupa dilinde zırhlı paletli savaş aracının tanımlanması için İngilizce kelime - "tank" sabitlendi. "Tank" kelimesi Rusya'da da kök saldı.
Fransız tanklarının ilk testinin İngilizlerden daha az başarılı olduğunu söylemeliyim. Fransızlar, sözde yılda 16 Nisan 1917’in atılımına tank attı. "Nivelles saldırgan." Alman birliklerinin konumu, 128 tanklarını hareket ettirdi. Ancak, bu kez Almanlar başarıyla topçu ve uçak kullandı. Ek olarak, seyir mesafesini arttırmak için, Fransız tanklarının dışına yakıt taşıyan tanklar yerleştirildi ve en küçük vuruş onları meşaleler gibi tutuşturdu. Alman topçuları, Fransız zırhlı araçlarına böyle bir ateş düşürdü ve ilk sıradaki bazı Schneider, tam anlamıyla küçük parçalara dağıldı. İlk dekolmanda, 39 tankları vuruldu, komutanı öldürüldü. İkinci ayrılma Alman havacılık tarafından fark edildi ve komuta bildirildi. Topçu ayrıca Fransız zırhlı araçlarını durdurdu. 128'ten savaş alanından çıkan tanklar sadece 10 civarında döndüler. Genel olarak, Nivelya Saldırısı ("Nivelles Katliamı" veya "Nivel Et Kıyma Makinası") anlamsız insan fedakarlıklarının sembolü haline geldi ve Fransız ordusu ve toplumu üzerinde ağır bir izlenim bıraktı. Yeni komutan Peten (Nivelle'nin yerini aldı) ordudaki isyanları bile ezmek zorunda kaldı (Rus seferi birliklerinde huzursuzluk dahil). Yeni komutan itaat etmeyi reddettiği için ölüm cezasına dayatılmasını emretti. Tank endüstrisinin gelişimi etkilenmez. Onun bakış açısı belliydi.
Cambrai Savaşı Tank saldırısı