We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Beni selamlamak için ayağa kalkan Ramallah'tan Usame Ebu Karsh sigarasını bastırdı. Bir dakika içinde bir tane daha yaktı. Filistinli şiddetsizlik aktivistleriyle görüşmek sağlığınız için tehlikeli olabilir. Gülünç derecede küçük masası, kasıtlı olarak, şüphesiz yabancılara yaramaz bir yakınlık sağlamak için tasarlanmış gibiydi.
Çevremizde, Doğu Kudüs'teki Ambassador Hotel'de, surlarla çevrili şehrin tepesinin yukarısında, genç Amerikalılar ve Avrupalılar çok sayıda gürültülü geri tepme olayına karıştılar. Ebu Karsh hiç hareket etmeden oturdu. Lobinin durduğu noktaydı. Yalnızlık aurası hapishanede geçirdiği yılların sonucu muydu? İnce, narin kemikli, belki de gözlerinin sıvı yoğunluğu dışında politik aktivist tipi olarak birine vurmadı.
İlk intifada, Aralık 1988'de patlak verdiğinde, Ebu Karsh 14 yaşındaydı. Birçok Filistinli, ilk intifadayı, vergi direniş kampanyası, İsrail tekstillerini boykotu ve büyük ölçüde barışçıl sokak gösterileriyle şiddetsiz intifada olarak hatırlıyor. İsrailliler bu ayaklanmayı farklı şekilde hatırlıyor. Abu Karsh gibi sert genç Filistinli sokak savaşçılarıyla karşılaştıklarını hatırlıyorlar.
“Askerlere taş atarak, ciplere molotof kokteyli atarak karıştım. Sonra beni tutukladılar. Üç yıl hapisteydim. " Sorgulaması sırasında dövüldü, saatlerce ellerini başının üzerinde kaldırdı ve soğuk kış yağmurunda dışarıda oturması sağlandı. "Bundan sonra cildiniz çok kurur." Sesi gerçekti. Hapishane deneyiminden söz ederken göz teması kurmadı. Sözlerini sol omzuma yöneltti. Sesinin duyguya dönüştüğü tek zaman, kuru teninden bahsettiği zamandı. Belki de sadece indirgeme yoluyla gerçekten korkunç olan ifade edilebilir.
Ebu Karsh'a İsrail'in Filistinlilere gösterdiği en sert yüzü görmesini ve diyalog yoluyla yumuşatılabileceğini düşünmesini sordum. "Bir gecede olmadı. Uzun bir zaman aldı. Ergenlik çağında diyaloğa kesinlikle inanmadım. Ama ben hapisteyken şiddetsizliğin nasıl işe yarayacağını gördüm. Hapishanedeki El Fetih liderlerinden günlük dersler aldık. İsrailliler ilk başta onlara izin vermeyi reddettiler. Ama biz açlık grevlerine başladık ve geri adım attılar. "
“İnsanlar tüm şiddetten bıktı: İsrail şiddeti, Hamas ile El Fetih arasındaki şiddet. İnsanlar artık şiddetsizlik hakkında bir şeyler duymak istiyor. "
Soğuk bir hapishane laboratuvarında başarılı bir siyasi deney, ideolojiye giden bir basamak. Eski İsrailli ve Filistinli savaşçıların eylem / diyalog grubu MEND (Middle East Nonviolence), şimdi Combatants For Peace üyesi olan Abu Karsh'ın paramparça gençliğine kendini aşılayan bilinç değişiminden daha kolay ve Demokrasi.)
“Psikolojik olarak İsraillilerle konuşmak benim için zordu. Nasıl olmaz? Yıllar sonra (2005 kışında) İsrailli eski savaşçılar ile ilk kez tanıştığımda bile çok zordu. Çok fazla güvensizlik vardı, çok fazla korku vardı. Onlardan korkuyorduk ve onlar bizden korkuyorlardı. " İsraillilerin Filistinlilerden korkması, Abu Karsh'ı şaşırttı.
Hapisten ve okulu bitirdikten sonra (Birzeit Üniversitesi'nden sosyoloji alanında lisans derecesi ile mezun oldu), Oslo'nun düşünme sezonunda, Abu Karsh çatışma hakkındaki kök varsayımını yeniden düşündü. 24 yaşındaydım. Birzeit'te El Fetih gençleriyle çalışıyordum. O dönemde El Fetih gençleri ile İşçi Partisi gençleri arasında yaşanan diyaloga katılıyordum. İsraillilerle diyalog yolunun, şiddetsizliğin yolunun barışa ulaşmanın tek yolu olduğunu düşünmeye başladım. Silahlı mücadele işe yaramayacaktı. Biz denedik. Başka bir şey denememiz gerekiyordu. "
Abu Karsh şiddetsizliğe pragmatik yaklaşımı benimser. Aydınlanmış bir pragmatizm birçok Filistinli aktivisti motive ediyor, ama hepsini değil. Bethlehem'de Holy Land Trust'ın yöneticisi Sami Awad, Gandhi'nin eskimiş kitaplarından oluşan geniş bir koleksiyona sahiptir. "Düşmanınızı sevmek gibi bir Hıristiyan duygusuyla büyüdüm. Şiddetsizliğe manevi, felsefi ve politik olarak inanıyorum. ”
Ebu Karsh, cep telefonuna cevap vermek için zaman zaman kendine izin vermek zorunda kaldı. Molalarda kendimi onun derisine sokmaya çalıştım. Her zaman rahat bir yer olmadığından emindim. Hapishane dayaklarının hatıralarıyla yaralanmış. Filistin direnişiyle ilgili toplumundaki birçok kişinin acı çerçeveli ve derinlemesine inançlarından marjinalleştirilmiş. İkinci intifadanın şiddeti onu dehşete düşürdü.
Barış içinde mücadele etmenin yollarını aradım. 2002'de, başka El Fetih'lilerle birlikte MEND'in Direktörü Lucy Nusseibeh'e gittim ve ondan şiddetsizlik eğitimi istedim. MEND, sıradan Filistinlilere ulaşan bir taban örgütüdür. " Başımı salladım. MEND'e aşinaydım. Lucy Nusseibeh, 2005 baharında Cambridge'de Harvard Yard yakınlarındaki bir kafede tanıştığımdan beri bir arkadaşım. Onu Beit Hanina'daki ofisinde başörtülü genç kadınlarla şiddetsizlik hakkında konuşurken görmüştüm.
"Filistinliler sizin gibi şiddetsizliği düzenleyenlere nasıl tepki veriyor?" Ona sordum. "Direniş var," kabul etti, "ama eskisi kadar değil. İnsanlar tüm şiddetten bıktı: İsrail şiddeti, Hamas ve El Fetih arasındaki şiddet. İnsanlar artık şiddetsizlik hakkında bir şeyler duymak istiyor. " Awad ve Nusseibeh'ten şiddet içermeyen eğitimler için onları barındıracak eğitmenlerden daha fazla talep aldıklarını duymuştum. Ebu Karsh, “Savaşçılar Barış İçin İşgalin 40. yıldönümü için Anata'da şiddet içermeyen bir protesto gösterisi düzenledi. On iki bin Filistinli gösteri yaptı. Daha fazlası olabilirdi ama askerler kontrol noktalarında insanları geri çevirdi. "
Masanın üzerine düşünceli bir duman akışı üfledi. Zaferi ve zorlukları kusursuz bir huzurla birleştirir. Popüler Filistin kelimesini düşünüyorum, Samoud. Sebat. Hiç okumadığım bir makaleyi hatırlamaya çalışarak, “On iki bin” diye tekrarladım.