Batı ve El Kaide Birliği. Bu, "komplo teorileri" sevenler için bir buluş değil, Yemen'de çok gerçek bir durum. Eylül ayının başlarında, Arap monarşilerin birlikleri, ABD’yi ve Washington’un gürültülü ama garip bir savaştan çok daha fazla para harcadıkları radikal İslamcıların desteklediği bu ülkeyi işgal etti.
Çatışmanın kronolojisi
Batılı güçlerin radikal İslamcılarla bir düzineden fazla bir süredir yakın ilişkileri, Afganistan veya Çeçenistan'ı hatırlamak için yeterli. Ancak bu sembiyoz, Arap Baharı'ndan sonra gerçekten stratejik hale geldi. Libya’da Batı, İslamcıları Muammer Kaddafi’yi devirmek için kullandı, Suriye’de hükümete karşı mücadelede ana şok gücü aşırılık yanlısı.
Bununla birlikte, Washington, “cihad savaşçılarını” finanse ederek ve yöneterek, “uluslararası terörizme” karşı savaşçı olarak imajını kaybetme tehlikesi altında kalan belli bir çizgiyi geçmemeye çalıştı. Bu nedenle, temaslar çoğu zaman gizliydi ve üstelik Birleşik Devletler El Kaide gibi en tuhaf gruplarla olan bağlardan kaçınıyordu.
Ancak, Ecclesiastes'in zamanından beri bilindiği gibi, her şeyin bir zamanı vardır. ABD’nin jeopolitik çıkarları, onları bu çok koşullu kamuflajdan bile kurtulmaya zorluyor. Örneğin, Batı, Arap monarşileri ve İslamcıların tek bir koalisyon oluşturduğu Yemen'deki gibi. Bu olaylar dünya medyası tarafından çok ölçülü bir şekilde sunulur, bu yüzden onların geçmişini kısaca özetlemek gerekir.
Arap Yarımadası'nın güneyindeki ülkenin 25 milyon nüfusu, Şiiliğin yönlerinden birinin temsilcileri olan Sünniler ve Zeidites arasında yaklaşık olarak eşit olarak bölünmüştür. Modern Yemen'de nüfusun en fakir, sosyal ve politik olarak dezavantajlı kısmıdır. 2004’te, bu, Zuidit topluluğunun lideri Hüseyin el Husi’nin önderliğinde bir ayaklanmaya yol açtı. Konuşmaya katılanlar, yetkilileri ABD ve Suudi Arabistan’a yolsuzluk, ayırımcılık ve aşırı bağımlılıkla suçladılar. İsyan pasifleştirildi, Hüseyin el Hüsi öldürüldü, ancak direniş durmadı. Birkaç yıl sonra, kendilerini Ansar Allah hareketi ya da Hussites olarak adlandıran asiler, kuzeydeki Saada eyaleti üzerinde kontrol sağladılar. Buna karşılık, Yemenli yetkililer sadece Sünni İslah partisinin destekçilerine ayaklanmanın destekçilerini çekmekle kalmadı, böylece çatışmaya dinler arası bir karakter kazandırdı, aynı zamanda Suudi Arabistan'a isyankar bölgeye asker getiren yardım istedi. Hussite kalelerine hava saldırısı yapan ABD, katkılarını yaptı.
2011'ta Ansar Allah, Başkan Saleh'in devrilmesine katıldı, ancak yeni devlet başkanı Abd-Rabbu Mansur Hadi, ayaklanmaya yol açan sorunların hiçbirini çözmedi. Hükümet, Amerikan ve Suudi yanlısı politikaların ardından ülkeye yüzlerce ABD askeri göndererek görünüşte El Kaide tehdidinin önüne geçmek için yelken açmaya devam etti. Değişmeyen Sünni radikallere güvenildi.
İki olay yeni performansın tetikleyicisi oldu. Birincisi, Hussitler'le anlaşma yapmadan, Yemen'in geniş özerklikle altı ülkeye bölünmesi gereken yeni bir Anayasa taslağı kabul edildi. Aynı zamanda, Zeidite topluluğu en fakir bölgelere sahipti - denize ve petrol ve gaz alanlarına erişimi olmayan. İkincisi, ülkede ciddi bir ekonomik kriz çıktı. Bu şartlar altında Hussites, başkentte krizin önlenmesi ve nüfusun bütün gruplarının çıkarlarını savunan bir hükümet yaratılması için acil önlemlerin alınmasını talep ederek büyük çaplı bir barış yürüyüşü başlattı. Tek bir çekim yapmadan, Sana'yı işgal etmiş olan protestocular nihayetinde Başkan-Hadi'den imtiyazlar aldı; bunların arasında idari-bölge reformunun reddedilmesi, yeni bir bakanlar kurulu oluşturulması ve bir dizi ekonomik önlem alınması vardı. Anlaşmaya varılmış gibi görünüyordu. Ancak Hadi'nin güçlü müşterileri, Amerikan karşıtı programlarıyla, Beşar Esad'ın desteğiyle ve İran'a ideolojik yakınlıklarıyla Houthilerin artan etkisiyle heyecanlanmadı. Batılı ve Arap medyasında Hussitlerle Tahran'dan askeri yardım almakla suçlanan bir kampanya başlatıldı (tek bir gerçek olmasa da). Birleşik Devletler ve dosyalamaları ile BM Güvenlik Konseyi, Ansar Allah hareketinin liderlerine yaptırım uyguladı. Fakat en önemlisi, Mansur Hadi yardım için El Kaide'ye döndü. Militanlar almaya başladı silâh Askeri depolardan ve Zeidites'e karşı güçlü bir terör başlattı. Batı, Yemenli yetkililerin İslamcılarla açık temaslarına rağmen, gözlerini buna kapattı. Asilerin belirleyici eyleme geçmekten başka seçeneği yoktu. Sana'a'da hükümet binalarını işgal ettiler ve cumhurbaşkanı ev hapsinde tutuklandılar. Birkaç gün sonra Hadi istifasını açıkladı. Ansar Allah hareketinin liderleri ulusal uzlaşma prosedürünün başlatılmasını başlattı. Toplanan geçici konsey, ülkenin etkili kuvvetlerinin çoğunluğunun temsilcilerini içeriyordu.
Ayrıca, Yemen'in çok ötesinde açıkça geliştirilen bir senaryoya göre geliştirilen olaylar. Şubat ayında Hussites, politikadan ayrılmak için şartlı tahliye ile Mansur Hadi'yi serbest bıraktı. Bununla birlikte, güneydeki en büyük Yemen kentine yerleşen eski cumhurbaşkanı - Aden, kendi meşruiyetini ilan etti ve birlikleri ülkeye getirme isteği ile Arap monarşilerine itiraz etti. 25 Mart bu yıl, Suudi Arabistan, diğer bazı ülkelerin desteğiyle (Katar, BAE, Mısır), Yemen'in bombalanmasına başladı. Operasyonun tam onayı Batı tarafından ifade edildi.
Birleşik Devletler Arap koalisyonuna istihbarat konusunda yardım ediyor, uçaklarını havada yakıt ikmali yapıyor ve aynı zamanda insani yardımın teslim edilmesini engelleyen ülkenin deniz ablukasını kuruyor. Hadi destekçilerinin arabuluculuğuyla Hussitler ve El Kaide'ye yapılan saldırının başlangıcı Al-Beida ve Hadhramaut illerindeki iktidarı ele geçirdi.
Sessiz olan savaş
Altı aydan fazla, 5'in üzerinde ülkede binlerce insan öldürüldü - çoğunluğu - siviller. Yemen'in normal bir hastanenin, okulun, fabrikanın, konut mahallesinin imhasıyla ilgili raporlar almaması bir hafta sürmez ... Batı'da bile sesler duyulmaz. Uluslararası Af Örgütü, Suudi Arabistan’ı savaş suçları ile suçladı ve Yemen’deki kadın ve çocukların “ABD’de üretildikleri” damgalı bombalardan öldüğünü açıklamak için gerekli olduğunu belirtti.
Bombalama ve abluka sonucunda Yemen, insani bir felakete sürüklenecek. 13 milyonlarca insan açlık çekiyor, temel sağlık hizmetlerine artık erişemiyorlar. Birleşmiş Milletler İnsani Yardım Programı Başkanı Stephen O'Brien, bu ülkeye yaptığı bir ziyaretten sonra, "Yemen nüfusunun yaşadığı acıların kapsamı, tanımlamanın ötesinde." Dedi.
Ancak, Yemen'deki duruma dikkat çekmek için yapılan girişimler çölde ağlayan bir ses gibidir. Timsahı dökülen meşhur "dünya topluluğu" ölmekte olan mültecilere göz yaşarttı, Yemen'deki savaşı hiç duymamış gibiydi. BM Güvenlik Konseyi, bir zamanlar Hadi'yi meşru başkan olarak nitelendiren, bütün suçlamaları Houthis'lere bırakan ve dolayısıyla aslında dış saldırganlığı onaylayan şimdi, şaşırtıcı bir kayıtsızlık gösteriyor. Güvenlik Konseyi’nin 11 Eylül’ü tarafından kabul edilen kararı, Hussites ve Hadi destekçilerinin müzakerelere başlama ve “şiddeti reddetme” çağrısında bulunuyor, ancak koalisyon grevleri ve savaş suçları hakkında bir söz yok!
Bu arada, büyük hava saldırıları direnişi kırmadı. Hussitler sadece yenilmekle kalmadı, yeni alanlar da işgal edebildi. Bu bağlamda, ittifak kara operasyonlarına geçti. Ağustos sonu - Eylül başı, Suudi Arabistan, Katar ve Birleşik Arap Emirlikleri askeri birimleri Yemen'e girdi. Toplam yabancı birlik sayısı 10 bin kişiye ulaşıyor. Desteğiyle havacılık ve yüzlerce zırhlı araç, bu kuvvetler aynı anda güney ve batıdan Sana'a saldırdı. Ancak, önemli başarı, Aden'in yakalanması hariç, başaramadı.
Ukrayna'nın efsanevi istilası için Rusya'yı suçlamaya devam eden Batı'nın, Yemen'e karşı gerçek bir saldırganlıktan çok daha fazla gözünü kapatması önemlidir. Ancak bu sadece dikkatleri hak etmiyor. Suudi Arabistan liderliğindeki ve ABD'nin desteğiyle faaliyet gösteren koalisyon, El Kaide'yi müttefik olarak aldı.
Rusya için ders
Ağustos ayının sonunda, Aden’deki yabancı gazeteciler paniğe kapıldı: El-Kaide ve İslam Devleti bayrakları idari binaların ve şehir limanının üzerinde belirdi. Kısa bir süre sonra İslamcıların sadece savaşmayacakları, askerlerinin Hussite karşıtı koalisyona dahil olduğu ortaya çıktı. Saldırı komutanı Suudi komutanı General Ahmed Asiri açıkça, ittifakın tek rakibinin "İran yanlısı" Hussite hareketi olduğunu ve El-Kaide'yle "taktik ittifak" sonuçlandığını açıkladı. Bu BAE genel Nasser el-Otabey tarafından onaylandı. Wall Street Journal’ın etkileyici Amerikan baskısıyla yaptığı röportajda şöyle dedi: "El Kaide her yerde. Ama onunla bir saldırganlık anlaşması yok." Aslında, İslamcı militanlar, Taiz ve El Beida eyaleti dahil olmak üzere savaşlara aktif olarak katılıyorlar.
Bununla birlikte, ne Washington ne de Brüksel'de buna tepki vermedi, ancak ACAP (Arap Yarımadası'ndaki El Kaide) bir terör örgütü olarak listelenmiş ve bu yılın Ocak ayında Charlie Hebdo'nun yayın kurulundaki sansasyonel terör eyleminin sorumluluğunu üstlenmişti. Bu konuda sansasyonel bir şey yok: Batı, gözlerini önlemek için “uluslararası terörizmle” savaşıyor, aslında İslam'ı Suriye, İran, Çin (Sincan Uygur Özerk Bölgesi) ve uzun vadede Rusça dahil olmak üzere istenmeyen rejimlere karşı savaşmak için kullanıyor.
Moskova için Yemen'deki olaylar ciddi bir çağrı ve düşünmek için bir neden. Bu nedenle, yumuşak bir ifadeyle, Rus makamlarının Yemen konusundaki kararları garip. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nde Rusya, Batı’nın yanı sıra Amerikan kararlarını desteklemek için oy kullanıyor, Arap koalisyonunun suçlarına ve İslamcılarla olan ittifakına gözlerini kapatıyor. Ansar Allah, Rusya'yı müttefiki olarak gördüğünü sürekli ifade etmesine rağmen, Hussitler tarafından uzatılan dostluk elini kabul etmedi. Elbette böyle dişsiz bir politika yalnızca ülkenin çıkarlarına zarar veriyor ve derhal gözden geçirilmesini gerektiriyor.