“Vahşileri görmek için Amerika'ya gitmeye gerek yok” diye düşündü 1840'taki Parisli, Burgonya kırsalında dolaşıyor. Balzac, “İşte onlar, Fenimore Cooper'ın kırmızısı.” Diyor. Balzac, bize “The Peasants” adlı romanında “1844. Aslında, on dokuzuncu yüzyıl Fransa’nın geniş bölgelerinin vahşiler tarafından yaşadığını gösteren yeterli kanıt yoktur. Louis Chevalier, bir etiket gibi, işçi sınıfının, yüzyılın ortalarında bir zamanlar kentli fakirlere bağlı tehlikeli bir sınıf (classe laborieuse, classe dangereuse) olduğunu gösterdi. Bununla birlikte, kırsal kesimin nüfusunun bir kısmına, eşit derecede tuhaf ve aşina olmayan ve aynı zamanda yüksek oranda dağılma nedeniyle daha az tehlikeli olmasına rağmen, çokça çalışan, kolayca ve daha uzun bir süre boyunca uygulanabilir.
Çok fazla ilerlemeden: 1831'te Ariege bölümünün valisi, Pirene vadisinde yaşayan insanları vahşi ve "acımasız, burada yaşayan ayılar gibi" olarak nitelendirdi. 1840’te, bir kara personeli memuru, Fur’dan Morvan’ı keşfetti ve “hayvanlar tarafından yapılan sesler gibi vahşi ağlamalar yaptı.” Memurlar ve askerler - başka kim kırsal kesimin vahşi bölgelerine, özellikle Loire'nin güneyindeki kayıp topraklara taşınmaya cesaret ederler? 1843'te, Dax şehrinin kuzeydoğusundaki Landa'nın bataklık bölgesini geçen piyade taburu daha da fakir, geriye, şiddetli vahşiler buldu. Bütün bölge vahşi idi: araziler, bataklıklar, bataklıklar, heather ormanları. 1832 yılında, daha sonra baron olan Georges-Eugène Haussmann, Lo ve Garonne Bölümü'nün güneybatısındaki Houle belediyesini ziyaret ettiğinde, Georges-Eugène Haussmann, hiçbir yol veya yer bulamadı ve ona eşlik eden yol müfettişi oldu. Pusulayı yönlendirmek zorunda kaldı. Etrafında sadece sığ bataklıklar (küçük topraklar) vardı; Birinde belirtildiği gibi, Landa Bölümü topraklarında, bataklıktan geçen kuş, yiyeceklerini yanlarında taşımak zorunda kaldı. 1857'ten önce, çam tarlalarının dikilmesi yeni bir çağın ortaya çıkışını ilan ettiğinde (ancak şimdiye kadar sadece bakışları ile ilgili), mevcut vahşiliğe yapılan mevcut referanslar sadece peyzajın değil, aynı zamanda yaşam koşullarının ve insanların kendilerinin de açıklamasını ima edebilirdi. Santiago de Compostela'ya (Santiago de Compostela - Santiag Katedrali'nin bulunduğu şehir - hacın en büyük merkezi - yaklaşık Lane) hac yapan Hacılar “ne ekmek ne de şarap ne de bulunduğundan, bu toprakları geçmekten korkuyorlardı. Balık, içki yok. " Gerçekten de, Tan (Hippolyte Taine) bile bu topraklara bir çöl tercih edeceğini açıkladı. Édouard Féret, 1874'taki büyük “Gironde Bölümü Genel İstatistikleri” ni (Statistique generale du departmanı de la Gironde) XNUMX'ta yayınladığında, Medoc bölgesinin bataklıklarının boşalması hafızada hala taze idi ve Bordo'ların çoğu ateşi ve ayakta kalan su kütlelerini hatırladı. bölgeye orijinal adını verdi - medio aquae (suyun ortasında - Latince, yaklaşık şerit.). Bordo'nun güneyinde bulunan büyük turbalık alanlarına gelince, hala yabani, pellagra yayan ve nüfus içinde çevresi kadar vahşi olan yabani olarak kaldılar.
Bordeaux'den Bayonne'ye kadar uzanan alan bir vahşi doğaydı. El değmemiş doğası, Y adasından Atlantik kıyısına yakın Ye adasından doğuda bulunan Drome departmanına da korunmuş, bir albay 1857’te buradaki demiryolunun inşasının “dostlarının aksine” payını arttırmaya yardımcı olacağını umduğunu ifade etmiştir. , iki ya da üç yüzyıl önce yaşıyor "ve" tecrit ve çaresizliğin yarattığı vahşi içgüdüleri yok edecek ". Tulle kentinin kasaba halkı köylüleri kısır (peccata) olarak adlandırdı ve aynı halkın aynı vilayetinin yerlisi olan Correze bölümünün rahibi, pişmanlık duydukları gibi, kırsal bölge keselerine sürgün edildi: tüm doğal zulmünde. " Joseph Roux tarafından kaydedilen bu gözlem, büyük olasılıkla Üçüncü Cumhuriyetin başında yapıldı, ancak XIX yüzyılın dörtte üçü boyunca aynı olduğu görüşünü yansıtıyor. “Bir köylü her acı ve kederiyle ifade eder: gözleri belirsiz ve çekingen, ifadesi boştu, yürüyüşü yavaş ve sakar ve omuzlarına düşen uzun saçları onu susturuyor” (Haute-Vienne bölümü, 1822). “Korkunç cehalet, önyargı, suistimal” (Morbihan departmanı, 1822). "Tembel, açgözlü, cimri ve şüpheli" (Landes departmanı, 1843). "Kir, paçavra, korkunç vahşilik" (İç Loire Bölümü, 1850). “Zorla medeni, istifa etmiş ancak şiddet içeren kaba” (Loire departmanı, 1862). Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, 1865'te, Limousin bölgesinden bir toprak sahibi, 200'te XNUMX yıllarında La Bruyere tarafından kullanılandan çok az farklı terminolojiye döndü: “Bir insana benzemeyen iki bacaklı hayvanlar. [Köylünün] giysileri kirli; ve kalın derisinin altında kan akışını görmez. Vahşi, donuk bakış, bu varlığın beyninde, ahlaki ve fiziksel olarak yüceltilmiş bir düşünce pırıltısı vermiyor. ”
Aralık ayındaki popüler isyanlar 1851, hasat özelliklerini verdi: vahşi ordu, vahşiler ülkesi, barbarlar. Birine vahşice (vahşet) küfürlü ifadesinin bir iftira olarak kabul edildiğini ve mahkemeye gelirse ceza para cezasına çarptırılabileceğini anlamak önemlidir. Liste devam ediyor: 1860'lerin başında vahşet Nievre Bölümünde çöküyor, ancak “vahşi” bataklık insanlarının “kurtçuklar” gibi yaşadığı ve kulübelerinde “heather saplarında ateşlerinin etrafında uyuduğu Sarta'daki 1870'lerde devam ediyor talaştaki kediler gibi. " Bu, okula giren çocukların “medeniyetin nüfuz etmediği ülkelerden çocukları andıran: vahşi, kirli, [Fransızca] kelimesini anlamayan çocuklara benzeyen Brittany'de varlığını sürdürüyor (1880). Batı boyunca Vendée bölümünden Pirene Dağları'na seyahat eden bir müzikal folklor koleksiyoncusu, yerel halkı çocuklarla ve vahşilerle karşılaştırarak, istekli bir şekilde, tüm ilkel insanlar gibi, belirgin bir ritim duygusu gösterdi. 1903'te bile, kırsal vahşilik konusu yazarın seyahat çizimlerinde ortaya çıktı, Limousin bölgesini ziyareti sırasında, Brive-la-Gaillard şehrinin kuzeyinde, bölgenin vahşeti ve "Huttes de Sauvages" hangi insanların yaşadı. Sonsuz kestane çılgınlığının ardından ne kadar küçük olursa olsun kasabaya girebilmek için ne rahatlama olur. Medeniyet (medeniyet), hem de yetiştirme, kentsel bir fenomendir (bundan sonra, düşüncesinin pekiştirilmesi olarak, yazar, medeni - yaklaşık Lane kelimesinden türetilen kavramların bir listesini gösterir: medeni (medeni), medeni (medeni), medeni ( sivil); medeni; Aynı şekilde, politika, nezaket, politika, polis kavramları da bir şehir anlamına gelen polis kelimesinden türetilmiştir.
Medeniyet - köylülerin sahip olmadığı şey budur. Hayvanların kötü muamelesini suç haline getiren 1850’te Gramon yasasının kabulü, “insanları medenileştirme” arzusuydu. Dahası, 1850-e'de zorunlu hale geldi. Byes bölgesinden gelen papaz, cemaatlerinin ihtiyaç duyduğu en önemli şeyin yetiştirilmesi olduğuna inanıyordu. Haute-Loire bölümünde, Allier'deki kayıkçılar, Paris'e giderken tanıştığı "daha kültürel ulusların" temsilcileriyle etkileşimleri sayesinde şaşırtıcı derecede yüksek bir "kültür seviyesine" sahipti. Aynı durum, Saint-Etienne kentiyle olan ticari ilişkileri sayesinde “daha kültürel bir yer” haline gelen Saint-Didier topluluğuna da uygulanır. 1857'in yayınlanma kılavuzunda, aksine, Morvan platosundaki köylere "uygarlığın çok az dokunduğu" belirtildi. Askeri denetimler, Hukuk ve Aveyron bölümlerinde aynı durumlara işaret etti.
1860 ve 1880 arasındaki ilkokul müfettişlerinin raporlarında, nüfusun kültürel büyümesi ve bu süreçte yerel okulların rolü hakkında tekrarlanan referanslar bulabilirsiniz. Bu tür raporlar çağdaşlara ne ifade ediyordu? Bu soru daha sonra detaylı olarak ele alınacaktır. Şimdi, belirli alanların ve grupların medeni olmadığına, yani Fransız uygarlığına entegre edilmediğine dair inançlarını yansıttıklarını varsayalım: fakir, geriye, cahil, kaba, kaba, şiddetli, canavarlarla ilgili. Fransızlara, ahlaka, okuryazarlığa, Fransızcanın bilgisine sahip olmak, onlara Fransa hakkında bilgi vermek, kendilerine ikamet ettikleri yerin dışında yasal ve kurumsal bir yapı kazandırmak için onlara eğitim vermek gerekiyordu. Leon Gambetta, 1871'te şöyle özetledi: köylüler “entelektüel olarak ülkenin aydınlanmış kısmının arkasında birkaç yüzyıl kaldı”, “onlar ile aramızda ... dilimizi konuşanlarla birçok vatandaşımız arasında [aralarında] büyük bir mesafe vardı. bunun hakkında ne kadar acımasız olursa olsun, bunun üzerine hiçbir şey yapamazlar "; Maddi malların “ahlaki büyümelerinin bir aracı” olması, diğer bir deyişle kültüre bağlılıkları olması gerekiyordu. Köylünün ulusal topluma, ekonomiye ve kültüre - şehirlerin kültürüne ve çoğunlukla bir şehir - Paris'e entegre edilmesi gerekiyordu.
İlerleme raporları uygun bir kampanyaya işaret ediyor: 1880'ten beri, medeniyet yılı Morbihan bölümünün sağır bölgelerine giremedi, ancak Fransa'nın geri kalanı gibi görünmek için Ardèche bölümünde “kaba, kaba ve vahşi gelenekler daha yumuşak ve daha kültürlü hale geldi” ve Batı Atlantik'te eski gelenekler "medeniyet tarafından süpürülüyor". Kampanya başarılı bir şekilde sona erene kadar, güneybatıdan gelen iki gözlemcinin dediği gibi, gerçekten medeni bir insanın kaba ve eksik bir taslağı gibi kırsal insanlar kalacaktır.
Tabii ki, eşleşmediği model bakış açısından eksik bir taslaktı ve bunun bir nedeni vardı: [köylünün] bu model hakkında hiçbir fikri yoktu. Neredeyse bir hayvan ya da çocuk olan kültürel ve politik bir yerli, kendisiyle sempati duyan gözlemcilerin bile kuşkusuz vahşi buldukları görülüyor. 1830’te Stendal, “cadılara inanan, okuyamayan ve Fransızca konuşmayan” Bordo, Bayonne ve Valence şehirleri arasındaki korkunç bir üçgenden bahsetti. 1846’teki Rasporden komünündeki fuarda yürürken olan Flaubert, egzotik bir pazarda olduğu gibi tipik köylüyü şöyle tarif etti: “… şüpheli, huzursuz, anlamadığı herhangi bir fenomenden şaşkın, şehirden ayrılmak için büyük bir acele içinde.” Bununla birlikte, içgüdüsüne rağmen, Flaubert, sadece ihtiyaç halinde geldiği yer olan şehirde davrandığı bir köylüyü yargılamaya çalıştığında büyük bir hata yaptı. Bourbon'un eski düşkünlüğündeki gözlemci, “Orada durduğu ve yalnızca kendisiyle ilgilenen ve alay eden insanlarla karşılaştığı için” dedi. Şehirde olmak, köylü, yüzeysel gözlemcinin "vahşilik ve bahanenin" tezahürlerini düşündüğünü her zaman yerinden sıkışık hissetti. Özünde, vahşilik kasvetlilıkla tamamlanmış bir numaraydı. Köylülerin kasaba halkı arasında kimin (küçük tüccarlar ve şehir alt sınıfları dışında) dilini konuştuğundan emin olamadığı Brittany gibi bölgelerde daha kötüydü. Daha sonra gösterileceği gibi, burada ve bunun gibi yerlerde, Fransızca konuşanlar, iletişim veya karşılıklı anlayışın rahatlığına katkıda bulunmayan çevirmenlere ihtiyaç duyuyordu.
Kentsel bir ortamda bulunan köylü, “sakin olmadığını” hissetti, sonuçta kent sakinlerini utandırdı ve köylü hakkındaki görüşleri, onlara duydukları güvensizliğin bir yansımasıydı. 1860'te, kendisinden nefret edip onlardan nefret eden ve onlardan korkan, güneybatı köylüleri gözlemleyen bir yazar ya korkusunu ya da onlar için horlarını gizleyemedi. Nantes'in etrafındaki yerel toprak sahibi yardım edemedi, ancak köylülerin "nefret dolu ve şüphe dolu" bir bakışla ona nasıl baktığını fark etmedi. "Cahil, önyargılı," diye yazıyor bir memur, Le Mans yakınındaki nüfusa atıfta bulundu, "hile yapmaya veya aldatmaya çalıştıklarında pişmanlık duymuyorlar." Cehalet, ilgisizlik, uyuşukluk, tembellik, atalet, yanı sıra, kötülük, yoksulluk ve yetersiz beslenmeye bağlı çeşitli ifadeler altında zalimce, inatçı, kurnaz ve ikiyüzlü doğa. Bununla ilgili daha sonra daha çok şey duyacağız. Her durumda başka ne beklenebilir? Köylü mantıklı bir şekilde sebep olmadı, bencil ve batıl inançlıydı. Çevreye ilgisiz, güzelliğe karşı bağışıklığı vardı. Daha iyi olmaya çalışan herkesi kıskandı ve nefret etti. Sık sık (Brittany'nin sömürge şehirlerinde olduğu gibi) kırsal dili anlamayan, köylüleri küçümseyen, vahşi yönlerini abartmış, daha pitoresk ve bu nedenle faaliyetlerinin geriye dönük yönlerinde ısrar eden ve bazen sömürülenlerin lehine olmayan karşılaştırmalar yapan şehirliler. Kuzey Afrika ve Yeni Dünyadaki halklar. 19. yüzyıldaki Brest'te, çevresiyle “çalılar” arasında bir karşılaştırma kolaylıkla duyulabilir: bir çalılık (brous) veya bir köy (cambrousse). Ancak, saldırgan terminolojinin cephaneliği tamamen dolduğunda, sömürgelerle paralellikler gerekli olmadı: “Patatesler domuzlar için, kabuklar Bretons için”.
XVIII. Yüzyılın ortalarında, ünlü Ansiklopedi genel kabul görmüş bir bakış açısını dile getirdi: “Pek çok insan, benzer insanlar ile arazilerimizin ekiminde kullandıkları hayvanlar arasındaki farkı görmüyor; böyle bir görüş oldukça eski ve büyük olasılıkla uzun bir süre için geçerli olacak. ” İşte olan bu. Devrim sırasında, Maine Eyaletindeki Ulusal Muhafızların üyeleri olan Jules Bois, Jules Bois'i yazıyor, bölgelerinde kırsal barbarlar için en derin tedirginlik yaşadılar ve hatta isyancı köylere yapılan baskınlardan sonra kulaklarından ve burundan kolyeler ile geri döndü. XIX. Yüzyılın tarihçileri, Vendée bölümünde, köylülerin dış kaynaklardan edindiklerinden başka amaç ve fikirleri olmadığını inkar ediyorlar. Kitlelerin kültürü ile ilgili tartışmalarda tekrar tekrar tekrarlanan bu konu, eğer şüphesiz ki mevcut olsa bile tutarsız olan, anlamsız bir kukla fikrini sürdürdü.
19. yüzyılın başında, folklor koleksiyoncuları “düşük sınıflara” ilgi göstermek veya saygılı bir tutumdan bahsetmek yerine, dikkate değer olmayan yerel lehçeleri kaydetmek için eleştirildi. 1871’te, Ulusal Meclis’in çoğunluğunu küçük düşürmek isteyen Cumhuriyetçiler, “köylüler” olarak adlandırdılar. Köylülerin kendileri hemfikirdi: kırsal olmak aşağılayıcıydı. Bir köylü olarak yürümek ya da yemek yemek günahtı, bu nedenle seyyar satıcıların dağınık sattığı küçük kural kuralları topluluğu. Diğerleri farklı türlerin varlığı olarak baktı. Languedoc'da ayrıcalık olmayan sınıflar daha düşük sınıf olarak kabul edildi: küçük, karanlık ve zayıf kırsal kızlar, kentsel akranlarıyla karşılaştırıldığında “farklı bir ırk” idi. Bu ayrımdaki inancın sonuçlarından biri, köy ebelerinin yeni doğan bebeklerin kafataslarını ezmesiydi, böylece “gerçeklerden daha sembolik” olma çabasıyla, köylü çocuklarının küçük yuvarlak kafataslarını daha zeki şehir sakinleriyle ilişkilendirilen uzun bir şekil vermek için kullandılar. Ve uzaylılar tarafından yapılan üstünlük, köylülerin kendilerine atfetmeye başladığı üstünlük haline geldiğinde, uzaylıların aşağılayıcı yargılamaları dilin bir parçası haline geldi ve ondan kaçınılmaz olarak köylülerin başına geçti.
Aşağı Brittany'de (yerel geleneklerin en güçlüsü olduğu Brittany'nin batı kısmı - yaklaşık Lane), pemor kelimesi (aslen dorku ifade etmek için kullanılan), yerel köylüleri belirtmeye başladı ve sonra Breton diline geçti. Pem ve beda gibi kelimeler, başlangıçta bir yumru, sonra bir askere ve sonra Aşağı Brittany'deki herhangi bir köylüye işaret eden benzer bir yoldan geldi. Benzer şekilde, Franche-Comte bölgesinde, inek gübresi, bouz, atıfta kullanılan terim, köylüden bahsederek bouzona dönüşmüştür. Kemirgen (Krokantlar), bir salak, salak, bir adam (culs-terreux) - birkaç sayfa daha önce başlattığımız liste bitmedi. Ancak, bu yeterli değilse, “köylü” ifadesinin kendisi rahatsız edici oldu: reddedildi veya alçakgönüllülükle kabul edildi, ancak her durumda ilk fırsatta daha değerli bir etiketle değiştirildi. Gerçekten de, 1890'ta İngiliz gezgin, kelimenin kullanımdan düştüğünü keşfetti: “Bir fırsat ortaya çıkar çıkmaz, köylü bir uygulayıcı olur (ekici)!”
Köylü olmak bir utançtı; köylü, kültür eksikliğinden utanıyordu; kendisini değerli ve çok daha üstün bir şeyden mahrum bıraktığı için mahkum edenlerle aynı fikirdeydi; Fransız uygarlığının, özellikle de tüm Parislilerin, kuşkusuz mükemmel ve arzu edilir olduğunu kabul etti: dolayısıyla Paris'ten gelen makaleler için moda (Paris'teki makaleler). Bretonlar, "biraz da Paris lehçesi gibi" kullanarak zarif bir tonu taklit etmeye çalışan insanları suçladı. Bununla birlikte, kendilerini asil, kolay, doğal bir şekilde, "Fransız ayakları" üzerindeymiş gibi tutanların beğenisiyle konuştular. İkilik belirgindi ve tekrar eden bir fenomendi. Onunla ve ötesiyle yüzleşeceğiz. Ancak uyum eksikliğini anlamak için köylünün tersi hakkında bir fikir edinmesi gerekiyordu. Ve bunu birçok yerde zaman aldığını göreceğiz. Paris ve dahası, Fransa, bu arada, çok fazla kişi için belirsiz ve uzak yerler olmaya devam etti; Örneğin, 1850'taki Ariège bölümünün köylüleri Louvre'u masallardan fantastik bir saray olarak görüyorlardı ve kraliyet ailesinin üyeleri de bu masalların kahramanları sayılıyordu. Bununla birlikte, burada köylülerin “Kızılderililerle Boston arasındaki sahnede sahnedeki turistler gibi göründüğü gibi, Kızılderili ile aynı gizemli yaratık gibi görünüyorlardı” şehir sakinlerinden farklı değildiler.