Gazetecilik kaderinin benim rol aldığı Leninsk-Kuznetsky maden kasabasında, savaş başladığında burada hangi popüler toplantıların yapıldığı söylendi. Ve onlardan sonra bütün gönüllüler sıralarını cepheye dizdi. Bunların arasında genç bir laboratuvar asistanı olan Zinaida Tusnolobova vardı. Aynı günlerde sevgili teğmen Iosif Marchenko da öne çıktı. Şehir bahçesindeki bir dansta tanıştılar. Tango ve fokstrotların modaya uygun melodileri, birlikte gezindikleri büyümüş karanlık sokaklara nüfuz etti. Bu müzik onların şefkatli aşk sözlerini geliyordu. İstasyonda birbirleri için endişe ile ayrıldılar. Savaşta onlara ne olacak? Zinaida Tusnolobova hemşire olarak çalışmaya başladı. Mektuplarda, Yusuf, sevdiği askeri yüklerinden saklanarak, özleminin daha uzun sürdüğü hakkında, onunla bir buluşma için beklediğini yazdı.
Zinaida Tusnolobova, Voronej Cephesi'ne çarptı. Günden güne zor ve tehlikeli bir işti. Yaralıları savaş alanından taşıdı.
1942'ta annesine önden yazdı: “Sevgili Anne! Ne kadar yaşayacağım, savaş alanındaki bu korkunç çığlıkları unutmayacağım: “Yardım et kardeşim!” Ve herkes yardım etmek istiyor. Ama bir kavga var ve her zaman vaktin yok ... "
Eski bir tıp eğitmeni olan bir tanıdık, yaralı adamı savaş alanından uzak tutmanın ne kadar zor olduğunu söyledi: “Bir askeri bir pençe pençesine sürüklediğiniz bir asker ve kaygılarınızdan kaburgalarına yapışmış bütün içeriğe sahip olduğunuz anlaşılıyor. Ve sadece yaralılara değil, onun da katlanmasına dayanmak gerekiyordu. silâh. Bununla kesinlikle oldu.
Yaralıların bencil olmayan kurtarması için Zinaida Tusnolobova'ya Kızıl Yıldız Nişanı verildi. Toplamda önündeki 8 ay boyunca, cesur hemşire savaş alanından 128 savaşçılarını yürüttü.
Şubat ayında, Kursk bölgesindeki Gorshechnoe istasyonu için yapılan savaşta yılın 1943'i ve bu sorun oldu: Zinaida takım komutanına yardım etmek için kar üzerinde süründü ve makineli tüfek her iki bacağında da yaralandı. Bu sırada, takım geri çekildi ve Zina ölü yoldaşlar arasında yalnız kaldı. Almanlar tezgaha gitti. Yaralıları bitirdi. Zinaida ölmüş gibi davranmaya çalıştı. Fakat Almanlardan biri, kızın kirpiklerinin nasıl düştüğünü fark ederek kafasını tekmeledi. Ve Zina bilincini kaybetti. Savaş sabah oldu ve Zina geceleri bulundu. Neredeyse bir gün karda kaldı. Gece yarısı, bir grup alaycı bir keşif görevinden döndü. İzciler duymuş - biri ölülerin arasında inliyor. Böylece Zina'yı buldular, onu pançoya koydular ve alayın bulunduğu yere getirdiler. Bir köy kulübesinde, bir hemşire votka ile ovalamaya başladı. El ve ayaklar cehennem ağrısından sıkışıktı. Köylünün arabasında, yaralı Zinaida tıbbi tabura gönderildi. Doktorlar ellerini kustu - "Hastanede olmayı tercih etmeliyiz."
Zina trendeki hastane rafında uyandı. Sverdlovsk'a getirildi. El ve ayaklar kangrenden etkilenir. Birbiri ardına Zinaida sekiz ameliyat geçirdi. Hayat kurtarmak için, doktorlar kollarını ve bacaklarını kesmek zorunda kaldılar.
Son ameliyattan sonra, Zinaida ona bir ayna getirmesini istedi. Korku ile sakat bedenine baktı. Nasıl yaşayabilirim? Neden yaşasın Yastığı gözyaşlarından kurumadı.
Kendisini savaş alanına attığı aynı kararlılıkla, kalemle parmaklarını tutan Zina, Yusuf'a bir mektup yazmaya başladı. Açıkçası onun talihsizliği hakkında konuştu.
“Sevgili Joseph! Artık sessiz kalamam. Ön tarafta acı çektim. Kollarım ve bacaklarım yok. Sana yük olmak istemiyorum Unut beni! Hoşçakal! Zina'nız.
Ve yine Joseph'ten bir mektup aldığında ağladı. “Sevgili bebeğim! Sevgili şehitim! Böyle bir keder yok, seni unutmaya zorlayan bir işkence yok. Ve neşe ve keder içinde birlikte olacağız. Zaferi beklemek, en kısa sürede size geri dönmek aşkım. Ve biz mutlu yaşayacağız. Ben senin eski Joseph'inim. "
Mektubunu gözyaşlarıyla yaptı. Mümkün mü ve birlikte olacaklar? Ve yine üçgenler birbirlerine uçtu, içinde sadece sadakat ve sevgi sözleri vardı.
Sverdlovsk'ta gazeteden kızın kaderi hakkında bilgi edinen Komsomol tugayları beşinci plana ateş açtı tanklar. Yazıtlar zırh üzerinde göründü: "Zina Tusnolobova için." Aynı yazıt, savaşa girerek pilotlar tarafından yapıldı.
Zinaida cephe gazetesine bir mektup yazdı: “İleri, düşmana!” Siyasi liderler savaştan önce okudu.
“Sevgili savaşçılar! Mektubumun her birinizin kalbine ulaşmasına izin verin. Zaten 15 ay yalan söyledim, hastane yatağına zincirledim. Artık kollarım veya bacaklarım yok. Son zamanlarda sağ elimden bir güdük ile yazmayı öğrendim. Takma dişler yaptırdım ve belki yürümeyi öğrenirim. Keşke bir kez daha Nazilerle birlikte acılarını çekebilmek için bir makineli tüfek alabilirdim. Askerler! Ben senin arkadaşınım, seninle aynı sırada yürüdüm. Ve şimdi rica ediyorum - benim ve Alman köleliğine sürüklenen binlerce kölenin düşmanlarının öcünü al. Ve her kızın yanıcı yırtığını, bir erimiş kurşun damlası olarak, başka bir faşistin yakmasına izin verin.
Benim için çok zor. 23'te devre dışı bırakılır. Eh! Yapılmadı ve istediğinin onda biri, istediği şey ... Ama kalbini kaybetmiyorum! Ben kendime inanıyorum, kendime inanıyorum. Kederimin karşılıksız kalmayacağına inanıyorum. Size soruyorum, akrabalar, savaşa girdiğinizde, beni düşünün. Unutmayın - ve her birinizin topraklarımızı işgalcilerden kurtarmak için cesurca savaşmasına izin verin.
Zinaida Tusnolobova, tıbbi hizmet görevlisi ustabaşı ".
Cesur ve saygın mektubuna cevap olarak, yüzlerce askerin yanıtını aldı. Deneyimli uzmanların Zinaida'ya protez yaptıkları Moskova hastanesine gönderildiler. Bu mektuplar, sakat kalan savaşçıların onun gibi uzandığı koğuşlarda yüksek sesle okundu.
Hastanenin politik eğitmenlerinden biri olan Zinaida'nın ne kadar çaresiz olduğunu gören Nikolai Ostrovsky'nin “Çeliğin Nasıl Temperlendiğini” kitabını getirdi. Sayfalarını diliyle çevirerek okumaya başladı. Ona göre, bu harika kitap onun cesaretini verdi, gücüne güvendi. Zinaida, o zaman Moskova'da, Nikolai Ostrovsky'nin müze dairesinde, kaderine adanmış bir stand ortaya çıkacağının zamanının geleceğini düşünebilir miydi. Günlerinin sonuna kadar ülkede müzakere etmek için özellikle zor kaderi olan insanları aramaya başlayacak olan “Rakip Başlığı” başlıklı yazar Raisa Porfiryevna Ostrovskaya'nın dul eşiyle tanışacak. Müze araştırmacısı V.N. Bogatov, müzenin Zinaida Tusnolobova’nın askerlerine hitap ettiği mektupları, fotoğrafları ve sararmış cephe gazetelerini dikkatlice sakladığını söyledi.
Sonra savaşın bitiminin mutlu günü geldi. Askerlerin treninden çıkan, doğrudan istasyondan çıkan Joseph Marchenko, Zinaida'ya gitti. Toplantıda sevindiler ve ağladılar, ne kadar zor bir hayatın olacağını anladılar.
Zinaida’nın sevgisine içtenlikle dile getirdiği korkularına rağmen, geri döndükten sonraki ertesi gün Joseph, kayıt defterine başvuruda bulunmaları konusunda ısrar etti. Böylece, yaşamları boyunca, insanların sempati ve beğenilerinin eşlik ettiği aile yaşamlarına başladılar.
... Çocukluğum, savaş izlerinin her dönüşte olduğu yıkılmış Stalingrad'da geçti. Savaşın beni şaşırtmanın zor olduğunu ortaya koyması için çok fazla yıkım görmem gerekti. Ancak Leninsk-Kuznetsky'de farklı bir savaşın korkunç sonuçlarını öğrenmek zorunda kaldılar. Maden kasabasının her beşinci sakini cepheye gitti. Vatanseverlik havasında şaşırtıcı olan bu şehir, Sovyetler Birliği'nin on bir Kahramanını ve bir iki kez Kahramanını yetiştirdi. Postacılar hemen hemen her eve “cenaze töreni” getirdi. Bu trajik belgelere göre, savaş coğrafyasını, büyük ve küçük savaşları incelemek mümkündü. Madencilerin ve madencilerin toplu mezarlarında, isimleri Şeref Salonu tarafından bilinen barış içinde yatar, kadınlar madenlere iner. Herhangi bir bölge merkezinin imrenebileceği harika Kültür Sarayı'nda çalışan yeni başlayanlar, yetenekli şarkıcılar, sanatçılar ve şairler öldürüldü. Okullarda öğretmenlik mesleği kadın oldu. Leninsk-Kuznetsky'de kaç tane dul, yoksul anne ve genç kadın ayrıldı, sevdiklerini önden beklemedi! Bu kederi görmek, bombalarla tahrip olan sokaklardan bile daha zordu. Şehirde yeterince erkek yoktu. Ancak gençlik kendi aldı. Gizli bigamy neredeyse bir norm haline geldi, babaları onları tanımak istemeyen çocuklar doğdu ve kızlar, fotoğraflarını apartmanların duvarlarına yerleştirerek ölü suçlularının mektuplarını ağladı. Savaş, hemen hemen her evdeki insanların hayatlarını mahvetti.
Bu arka plan üzerinde tarih Zinaida ve Joseph'in sevgisi bir efsane haline geldi. Belarus'a, Zinaida'nın geldiği Polotsk şehrine gittiler. Burada Iosif Petrovich Marchenko, gıda endüstrisi işçilerinin topçu endüstrisinde çalıştı, Zinaida Mihayloviç yerel bir radyo spikeri oldu. 1951'te oğulları Vladimir doğdu. Bütün ev işlerini birlikte yaptılar. Her yerde bulunan komşular birbirlerine Zinaida'nın bebeği el kütükleriyle nasıl dolaştırdığını, çocuk bezlerini nasıl yıkadıklarını, bahçedeki bir ipin üzerine asdıklarını anlattılar. Yıkılmış Polotsk'taki yaşam koşulları zordu. Ama bu aileyi bilenler, Zinaida ve Joseph'in her şeyi gülümsemeyle ve hassasiyetle yaptıklarını fark etti. Çocuk oyuncakları yere düştü ve zeminde protezleri sürükleyen Zinaida, onları elle güdükler halinde kaldırdı.
Ailenin bütün hayatı, görünüşte dayanılmaz zorluklardan oluşuyordu. Ama gerçek aşk evlerinde yaşadı. Bu nedenle gramofonda, şehir bahçesinin müziğini hatırlatan, buluştukları, ilk önce aşk hakkında konuşmaya başladıkları ve gümüş kaplı yollar boyunca el ele yürüdüklerini hatırlatan gülümsemeler, kahkahalar ve müzik vardı.
Zinaida ve Joseph, hayatları boyunca sevgilerine dikkat ettiler. Ön cephe askerleri, savaşta çok fazla keder görüyorlardı, çoğu zaman ölüme yakındı, şimdi birlikte yaşadıkları her gün sevinç duyuyorlardı.
1959'te kızı Ninochka ailede doğdu. Artan endişeler. Ama daha fazla aşk vardı. Onları ziyaret eden herkes, ruhun içinde şefkat duygularını değil, bu mütevazı konutun her köşesine nüfuz eden yumuşak ışığın bir yansımasını yansıttı. Sıkı sıkıya bağlı aileleri sempatik hayranlığa neden oldu.
Aralık ayında, Askeri Tıp Müzesi ve Polotsk şehrinin kamu kuruluşları, Zinaida Mihayloviça Tusnolobova'nın isteği üzerine 1957, Sovyetler Birliği Kahramanı ünvanını aldı. 1965'te, Uluslararası Kızıl Haç Komitesi ona, savaş alanında ve barış zamanında yaralı ve hastalara yardım etme konusunda olağanüstü bir özveri ve cesaret ödülü verilen Florence Nightingale Madalyası'nı aldı. Ülkemizdeki üçüncü hemşire oldu ve bu şeref madalyasını kazandı.
Polotsk'ta, Zinaida Tusnolobova, aktif bir halk figürü olarak hatırlanır. Savaşta olduğu gibi, sürekli olarak şu talepleri duydu: “Yardım, abla!” Sovyetler Birliği'nin Kahramanı olan Zinaida Mihaylova, birinin bir daire kurmasına, bir anaokulunda bir çocuk kurmasına ya da üretimde çalışma koşullarını iyileştirmesine yardımcı oldu. O duyarlı ve aktif bir insandı. Yerel konseye seçildi. Ve toplantılarda oyalandı ve bu genellikle böyle oldu, bütün ödevler kocası Joseph Petrovich'in omuzlarına düştü. Erken çocukluk döneminden itibaren çocuklar ebeveynlerine yardım etmeleri gerektiğini biliyordu.
Zinaida, Sverdlovsk’ta cerrahının N.V. Sokolov:
“Joseph ve ben Polotsk'ta bir bahçe kurduk. Sadece düşünün, Küçük Johnny zaten sekizinci sınıfta ve Nina-Egoza geçen yıl anaokuluna devam ediyor.
Bütün ailem size, sevgili doktorum, sağlık, mutluluk ve büyük başarılar diler. Gel, yazın elma için bizi ziyaret et. Bütün aileyi yanında götür. Mantarlar için balık tutmaya gidelim! Ve en önemlisi, nasıl pişireceğimi, ocağı nasıl ısıtacağımı ve hatta çocuklar için çorapları nasıl öğrendiğimi göreceksiniz. Zavallı seni seviyorum Zinaida.
Nina Iosifovna şunları söyledi: “Küçükken annemin çamaşırları yıkadıktan sonra çamaşırları sıkmasına yardım etmeye çalıştım, ama yeterince gücü yoktu ve her zaman üzülmüştüm. Annem beni rahatlattı, sopalarını okşadı. Ben hiç kavga eden ebeveyn görmedim. Böylece bazen birbirleriyle dalga geçiyorlar, hepsi bu. İlişki en fazla ihaleye sahipti. Kardeşim ve ben sevgi ve bakım içinde büyüdük. Ciddi yaralanmaya rağmen, anne eski bir daktiloyu dikmeyi öğrendi ve yeni şeyler ortaya çıktı. ”
Vladimir mühendis oldu, kentin gaz sektöründe çalıştı. Kızı Nina, eğitim tarafından - bir terzi sürücüsü, iki oğlu büyüttü.
Zinaida Mikhailovna, 1980 yılında öldü. Polotsk'taki şerefine bir sokak adı verildi. Bir anıt inşa edildi ve ailelerinin yaşadığı bir müze dairesi açıldı.
“Yıldızları yönlendiren aşk…” - bu ünlü Shakespearean çizgileri istemeden, Moskova Overcoming Müzesi'ndeki Zinaida Tusnolobova ve Iosif Marchenko'ya adanmış bir standın önünde durduğumda aklıma geldi.