KS-1 "Kuyruklu yıldız". İlk yerli havacılık gemi karşıtı seyir füzesi
Ustinov şu uyarıda bulundu: "Şimdi size önerilerinin özünü bildirecek yoldaşlar gelecek. Yalnızca bunların uygulanması için gerekli olan bilimsel araştırma tabanına ilişkin konularda konuşmanız gerekiyor." İki kişi ofise girdi - bir mühendis-albay havacılık ve sinyal binbaşı. Ustinov onları bize tanıttı: "Sergei Lavrentievich Beria ve Albay Kuksenko." Genç Beria mezuniyet projesi için poster asmaya başladı. Sergei Beria, Silahlanma Bakanı'nda diplomasını ikinci kez böyle savundu. Ancak bu, proje için bir değerlendirme elde etmek için değil, uygulamaya ilişkin konuları dikkate almak için yapıldı. Sergei oldukça iyi rapor verdi.” Yoldaş S.P.'nin anılarından bu kapsamlı alıntı. Dünyaca ünlü bilim adamı ve mühendis Boris Evseevich Chertok Korolev, S.L.'nin güdümlü füze silah sisteminin oluşturulmasına katılımının basında ilk sözü olarak özellikle ilgi çekicidir. Beria.
Onlarca yıl boyunca, Stalin'in en etkili işbirlikçilerinden biri olan ve iç organlar ve istihbarat servislerinin yanı sıra bilim ve teknolojinin en önemli alanlarını ve öncelikle nükleer programı denetleyen babasından bahsetmeye bile gerek yok.
Sergei Lavrentievich açıkça küçümsenmeyi hak etmiyor. Bu, yalnızca genç Beria'nın kırklı ve ellili yaşların eşiğindeki tamamen anlaşılır hızlı ilerlemesiyle değil, aynı zamanda babasının ölümünden sonra önemli çetin sınavlardan sonra önceki seviyesine yükselmeyi başardığı gerçeğiyle de kanıtlanıyor - kökenine rağmen ve onun sayesinde değil.
8 Eylül 1947 Silahlanma Bakanlığı, radar enstitüsü NII-1'nin tesislerinde bulunan 1 No'lu Özel Büro'yu (SB-20) kurdu.
S. Beria'nın yukarıda belirtilen mezuniyet projesinin başkanı olan Pavel Nikolaevich Kuksenko, SB-1'in baş ve baş tasarımcısı olarak atandı ve yeni organizasyonda onun yardımcısı oldu. SB-1 personelinin özellikleri ve o yıllarda bile örgütün alışılmadık derecede katı "rejimi", Lavrenty Pavlovich'in her zaman olmasa da, resmi olarak resmileştirilmiş, ancak her zaman popüler bilinçte olmasa da, ayrılmaz bağlantısını tam olarak doğruladı. “organlar”.
Organizasyonel inşaat, Ağustos 1'de KB-1950'e dönüştürülen SB-1 için mimari inşaata paralel olarak ilerledi. Leningradsky ve Volokolamsky geçidinin kesiştiği noktada, bugünlerde zaten birçok ofis arasında bölünmüş, çoğunlukla "savunma sanayi" ve yüksek teknolojiden sonsuz derecede uzakta olan, bütün bir blok büyüklüğünde anıtsal bir bina inşa edildi.
Sergei Beria'nın güdümlü gemi karşıtı mermi uçaklarıyla yeni bir savaş sistemi geliştirme projesinin acil olarak uygulanmasının acil bir ihtiyaca cevap verdiğini belirtmekte fayda var. Yüzleşmeler filoları olası rakipler, Sovyet Donanması'ndan daha üstün bir büyüklük sırası ve yalnızca liderliğin SB-1'e özel ilgisi, niteliksel olarak yeni bir şeyin zamanında yaratılmasını mümkün kıldı silâh.
Görünüşe göre ünlü havacılık tasarım bürolarından hiçbiri bu görevle baş edemedi. "Anahtar teknolojiler", halihazırda tam olarak ustalaşmış uçak yaratma alanında değil, ne o zaman ne de şimdi yerli bilim ve teknoloji alanında defne kazanmamış olan radyo elektroniğinde yatıyordu. Havacılık için güdümlü bir silah yaratma fikrinin ilk olarak, İkinci Dünya Savaşı sırasında Hs-293 “hava torpidosunu” seriye sokmayı ve savaşta kullanmayı başaran Almanlar tarafından gerçekleştirildiği biliniyor. . Benzer görevler, ancak jet motoru kullanılmadan, Alman güdümlü bombaların aktif olarak kullanılmasıyla çözüldü. Ancak bunlar radyo komut kontrolüne sahip cihazlardı. Taşıyıcı uçağın kokpitinden hedefi ve kontrol edilen uçağı, hareketli bir kolla izleyen operatör, bir radyo kanalı aracılığıyla seyir füzesi veya planör bombasının alıcısına giden kodlanmış sinyaller yayınladı. Alınan ve elektrik sinyallerine dönüştürülen bu sinyaller, sinyaller ilgili aerodinamik kontroller tarafından reddedildi.
Bu radyo kontrollü cihazlar, hedefi ve uzaktan kumandalı savaş uçağını gözlemlemeyi mümkün kılan koşullarda yalnızca gündüzleri, iyi görünürlükle kullanıldı. Daha sonra radyo komuta kontrol sistemleri, hedef takibi için radarlarla desteklendi. Görebildiğimiz gibi, en az iki radyo kanalı içeriyorlardı - hedefler ve füzeler. Aynı zamanda, birkaç kontrollü uçağın paralel hedeflenmesi için radar kanallarının sayısında buna karşılık gelen bir artış gerekliydi. En önemlisi, hedefe olan mesafe arttıkça hedefleme doğruluğu önemli ölçüde azaldı.
Öte yandan, bir süre sonra Amerikalılar, aktif bir radar güdümlü sisteme sahip küçük bir gemi karşıtı uçak füzesi olan Bat'ı yaratmayı başardılar. 1945'te kullanılmasıyla elde edilen son derece mütevazı sonuçlar, hem sistemin kendisinin eksikliği hem de kullanım amaçlarının pratikte bulunmaması ile açıklanmaktadır. Amerikalıların havadaki tam hakimiyeti göz önüne alındığında, Japonlar neredeyse hiç denize açılmadı. Beta'nın önemli bir dezavantajının, aktif güdümlü kafa tarafından kısa menzilli hedef tespit olduğu da düşünülüyordu - yerleşik radar vericisinin gücü, o zamanın yetenekleri ve temel tabanı ile sınırlıydı.
Sergei Beria'nın mezuniyet projesine göre hayata geçirilen Comet kompleksinde, taşıyıcı uçağın tek radarı, hem hedef gemiyi tespit etmek ve takip etmek hem de bir radar ışınını kullanarak bir seyir füzesini hedefe yönlendirmek dahil bir dizi başka işlev için hizmet ediyordu. yarı aktif hedef arama kafasının çalışması için hedefi aydınlatıyor.
Füzeyi "ışın boyunca" işaret ederken, hedefin görüş hattına göre uçak radarının radyasyon modelinin ekseninin konik bir taraması gerçekleştirildi. Füzenin yerleşik ekipmanı, bu radarın modüle edilmiş sinyalini belirli bir şekilde alıp dönüştürerek, mermili uçağın uçak-hedef hattından sapmasının büyüklüğünü ve yönünü belirledi ve otopilota ilgili komutları verdi. Aynı zamanda, tek bir hedefe yönelik füzelerin sayısında da temel bir kısıtlama yoktu. Hedefe olan menzil arttıkça, radarın oluşturduğu ışın genişledi, yönlendirme doğruluğu azaldı, bu nedenle füze yörüngesinin son aşamasında, hedef gemiden yansıyan ışın boyunca yarı aktif bir güdüm şeması kullanıldı. Roket ışına girdiği ana kadar otopilotun belirlediği programa göre uçtu.
Böylece, birleşik sistem, hem füze arayıcısının sınırlı hedef tespit menzili ile ilişkili hedef aramanın hem de salvo ateşlemesi sırasında kanal sayısındaki sınırlamalar ve uzun menzilli fırlatmalar sırasında düşük doğruluk ile komuta rehberliğinin dezavantajlarından kaçınmayı başardı.
Comet kompleksinin temel özellikleri ve gelişimini organize etme yöntemi, 8 Eylül 1947 tarihli hükümet kararnamesi ile belirlendi. Yüksekte uçan bir Tu-4 uçağının radarının, en az 10000 km mesafedeki tipik bir hedefi (100 ton deplasmanlı bir gemi) tespit etmesi gerekiyordu. Mürettebat 60 km'de yaklaştıktan sonra mermiyi fırlattı. Seyir füzesinin hızının en az 950 km/saat olması gerekiyordu.
Comet kompleksinin kendisinin ve yerleşik füze kontrol ekipmanının geliştirilmesi SB-1'e verildi. Havacılık Sanayii Bakanlığı'nın radar alanındaki lider kuruluşu olan NII-17 ekibi, taşıyıcı uçaklara yönelik güdüm sistemi ekipmanlarının geliştirilmesiyle görevlendirildi. “Comet-3” (K-III) olarak adlandırılan seyir füzesi, Havacılık Sanayii Bakanlığı'nın OKB-51'inde oluşturulacaktı. Chelomey başkanlığındaki bu tasarım bürosu, kırklı yılların ortalarından beri 1X kodu altında Alman V-10 mermi uçağında ustalaşıyor ve daha sonra onu yeni 14X adı altında geliştirdi. Roketin ön tasarımının yıl ortasında, yerleşik ekipmanın ve taşıyıcının - 1948 sonbaharında ve tüm sistemin - yıl sonuna kadar piyasaya sürülmesi gerekiyordu.
Menzili gemi karşıtı sistem için belirlenen menzili önemli ölçüde aşan 3X ve 10X mermi uçakları temelinde Comet-14'ün oluşturulması için sağlanan karar. V-1,5'inkinden 1 kat daha fazla olan gerekli hıza ulaşmak zordu. Bu nedenle Comet-3 için, 1947X merminin motorundan üç kat daha fazla itiş gücüne sahip yeni bir D-7 motoru oluşturuldu (10 baharında test edildi). Pe-8'den yapılan fırlatmalar için 14X K-1 prototipi üretildi. Üzerine, standart Comet-3'ün aksine, daha az güçlü, titreşimli hava soluyan bir motor (PuVRD) D-6 kurdular. Ek olarak, deneysel roket, SB-1 ekipmanı, Ascania otopilot ve normal 14X'ten daha geniş kanat alanına sahip olmasıyla farklıydı. Ancak PURD kullanımı Comet-3'ün hız özelliklerini temel olarak sınırladı.
Ağustos 1948 hükümet kararnamesi uyarınca, mermi uçağının geliştirilmesi A.I. şirketine devredildi. Mikoyan. Gelecek yılın baharında, NII-1'den SB-17'e taşıyıcı uçak için ekipman geliştirilmesi sağlandı. Ağustos 1948'de Comet-3'ün MiG-9 temelinde geliştirilmesi planlandı. Ancak bu savaşçının (bu sınıftaki bir füze için) çok ağır olduğu ve artık demode olduğu açıktı. Sonuç olarak, 1948 ön tasarımında MiG-9'dan yalnızca aktarılan şemaya göre yerleştirilen RD-20 motoru korunmuştur. Hava girişi de gövdenin altına yerleştirildi. Orta kanat, MiG-15'teki gibi 35°'lik bir taramaya sahipti. Fırlatma ağırlığı 2600 kg idi ve Tu-4'e iki adede kadar uçağın yerleştirilmesini mümkün kıldı. Yakıt beslemesi (210 l), 190 km'ye kadar (belirtilenden çok daha fazla) uçuş menzili sağlamayı mümkün kıldı. Bununla birlikte, BMW-20 temel alınarak oluşturulan RD-003 turbojet motoru taviz vermedi ve kısa süre sonra yerini hafif, güvenilir ve iki kat daha güçlü RD-500 aldı.
1949'da piyasaya sürülen ikinci ön tasarımı geliştirirken, hava girişi gövdenin ön kısmına taşındı ve arayıcı anten kaplaması daha sonra MiG-17P'de kullanılan şekilde onun üzerine yerleştirildi. Kütle merkezini geriye kaydırarak, kanat açıklığı 55 m iken odak çizgisi boyunca kanat süpürmesindeki artışı 4,02°'ye kadar telafi ettik.
M.I.'nin önderliğinde geliştirildi. Gurevich'e göre seyir füzesi, “Kuyruklu yıldız uçağı” veya “Kuyruklu yıldız mermisi” olarak deşifre edilen KS kodunu aldı. Dışarıdan, bir buçuk kat küçültülmüş bir MiG-15'e benzeyen mermi uçağı, KS'nin uçuş parametrelerine karşılık gelen orantısız küçük kanadıyla avcı uçağından farklıydı (enerjik manevradan yoksundu ve tüm rota gerçekleşti) yalnızca yüksek hızda). Yük taşıyan yüzey iki direkli tasarım olarak tasarlandı ve uçuş kontrolleri MiG-15'teki gibi yerleştirildi. Savaşçıdan farkı, kanadın mekanizasyonunun olmaması ve gövdenin fren kapaklarının olmamasıydı.
Roketin gövdesi de MiG-15'inkini pratik olarak yeniden üretti, ancak kokpit yerine kontrol sistemi ekipmanı ve bir savaş başlığı içeriyordu. İkincisi (1015 kg ağırlığında), çıkarılabilir kapaklı büyük bir kapaktan üstüne monte edildi. Savaş başlığının arkasında aşağıya doğru daraltılmış 330 litre yakıt kapasiteli bir tank vardı. RD-500K turbojet motorunun önüne iki hava kanalı bağlandı.
Hava girişinin üzerinde bulunan yarı aktif arayıcının yanı sıra, yerleşik ekipman, uçak radarından sinyal almak için bir ünite içeriyordu. Kanadın ucunda bulunuyordu ve ışın yönlendirme aşamasında kullanıldı. K-1 ekipmanı, AP-5 otopilotuyla birlikte, taşıyıcı uçaktan radar ışınına giriş, eşit sinyal bölgesi boyunca rehberlik ve 10-20 km mesafeden başlayarak yarı aktif radar hedef arama sağladı. hedef, uçak istasyonundan yansıyan sinyali kullanarak.
Bazen kullanımdan kaldırılan MiG-15'lerin mermi uçağına dönüştürülmesi sırasında “KS”nin özelliklerine rastladığımızı da belirtelim. Elbette bu asılsız bir efsanedir. Tasarım şemasının genelliği açısından KS, MiG-15'e La-15 kadar yakındır. MiG-29 aynı zamanda Su-27'nin daha küçük bir kopyası olarak da düşünülebilir.
KS tasarımının seri avcı uçağına yakınlığı, uçuş özelliklerini ve yerleşik ekipmanın çalışmasını değerlendirmek ve aynı zamanda taşıyıcı ile etkileşimde gerçek bir hedefi hedeflemek için tasarlanmış roketin insanlı bir modifikasyonunun oluşturulmasını kolaylaştırdı.
KS'nin insanlı bir versiyonunun (K uçağı) geliştirilmesine ilişkin hükümet kararnamesi Mart 1949'da ortaya çıktı. Savaş başlığı yerine sıkışık bir test pilotu kabini kurdular, geri çekilebilir bir bisiklet şasisi kurdular ve itme kontrollü tam teşekküllü bir RD-500 motor kurdular. Elbette, böyle bir dönüşüm doğası gereği tamamen deneyseldi - araçta savaş başlığı için yer kalmadığından, yerleşik ekipman yerine "kamikaze" tarafından kontrol edilen "Kometa" kullanımı prensipte hariç tutuldu. S.L.'nin ifadesiyle amaç daha basitti. Beria, "Hem zamandan hem de yüzlerce füzeden tasarruf etmeyi başardık."
Amet-Khan Sultan, analog uçakla ilk kalkışını 4 Ocak 1951'de gerçekleştirdi. Aynı zamanda, taşıyıcı, temelinde oluşturulan "Kobalt" radarının yerini özel bir "Kometa-2" istasyonuyla değiştirerek ve uçak mermilerini askıya almak için kanat üzerine direkler yerleştirerek değiştirildi.
Kobalt radarının maksimum menzili 400 km'ye ulaştı. Kometa-2 radarı ayrıca rehberlik modunda “keskin ışın” radyasyon modelinin oluşturulmasını sağladı. 1951'in başlarında deneysel Tu-4K fabrika testleri için hazırlandı. Mayıs 1951'den Haziran 1952'ye kadar "K" benzeri uçaklar taşıyıcıdan düşürüldü. Önce Moskova yakınlarında, daha sonra Bagerovo'daki (Kırım) havaalanından, esas olarak atom bombası olmadan nükleer bombaların ilk testini yapmak amacıyla uçtular. Feodosia açıklarındaki hedef, deneysel bir gemi olarak yeniden sınıflandırılan eski kruvazör "Kızıl Kafkasya" tarafından taklit edildi. İnsanlı muadili, arayıcı tarafından hedef tespiti de dahil olmak üzere, mermili uçak için belirtilen hemen hemen tüm operasyonları gerçekleştirdi. Hedef gemiden birkaç kilometre uzakta test pilotu kontrolü ele aldı, tırmandı ve havaalanına doğru döndü. Tu-4 pervanesinin çarpmasını önlemek için, ayrılmadan önce motor itme kuvveti minimuma indirildi ve insanlı analog keskin bir şekilde irtifa kaybetti, bu da radar ışınına girmeyi zorlaştırdı.
Birkaç yıl önce Comet ekipmanının ilk testleri iki Li-2 üzerinde başladı. Bir uçak bir roketi, ikincisi ise bir taşıyıcıyı simüle etti. Mermi uçağının ekipmanı da deneysel FK uçağı (MiG-9L) üzerinde test edildi. MiG-9'un bu modifikasyonu, kanatçığın üstüne monte edilmiş alıcı anteni, hava girişinin üstündeki arayıcı anteni ve ayrı bir kanopiye sahip operatör kabini ile seri avcı uçağından farklıydı. Yeni sistemleri test etmek ve KS taşıyıcı uçak mürettebatını eğitmek için kullanılan yeni MiG-17SDK yedek uçağının öncülüydü.
Test süreci sırasında birçok acil durum ortaya çıktı. Serbest bırakma hazırlığının en başında sıfırlama düğmesi devresinde kısa devreye neden olan donmuş lehim damlası nedeniyle, Amet-Khan'ın pilotluk yaptığı K uçağı istemsiz olarak serbest uçuşa geçti. Otopilotu kapanmayan Burtsev'de daha korkunç bir olay yaşandı. Dümen dişlilerinin direncini zar zor aşarak hedef gemiden uzaklaşıp havaalanına dönmeyi başardı. Ayrıca Anokhin ve Pavlov arasında, pilotlardan hangisinin hedefe yaklaşıp daha sonra otopilotu kapatabileceği riskli, söylenmemiş bir rekabet vardı. Pilotlar için alışılmadık ve pek de stabil olmayan bir bisiklet şasisi kullanılarak 400 km/saat'e varan hızlarda gerçekleştirilen iniş de tehlikeliydi.
Analog uçağın toplam 150 uçuşu tamamlandı ve bunların 78'i Anokhin tarafından gerçekleştirildi. Ancak Mayıs 1952'de gerçekleştirilen ilk insansız uçuş yine de başarısız oldu. Fırlatmadan önce asansörlerin yanlış kurulumu nedeniyle mermi radar ışınına girmedi. Ayrıca yuvarlanmayı telafi eden otomatik pilotu da değiştirmek zorunda kaldık.
Ocak 1953'e kadar olan devlet testleri döneminde başarılı bir dizi fırlatma gerçekleştirildi. Fırlatılan 12 füzeden XNUMX'i hedefi vurdu. "Kızıl Kafkasya" kruvazörünün lansmanı en etkili olarak kabul ediliyor. Sonuç olarak, şanlı muhafız kruvazörü battı.
Silah sisteminin elde edilen temel teknik verileri, 1947 kararnamesinin gerekliliklerini önemli ölçüde aştı. Füze, 80-3000 m'ye kadar taşıyıcı uçuş irtifasından ve 4000 km/saat'e kadar bir hızla 400 km'ye kadar bir menzilden fırlatıldı. Fırlatıldıktan sonra taşıyıcı hızını 40 km/saat düşürdü ve hedefe 40 km'den fazla yaklaşmadı. Mermi uçağının hızı 1150 km/saat'e ulaştı.
1953'ün başında Comet sistemi hizmete girdi ve yaratıcıları ve testçileri hak ettiği ödüller aldı. Anokhin ve Pavlov'a Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı verildi. Haziran 1945'ten bu yana Kahramanın iki "Altın Yıldızına" sahip olan Amet-Khan'ı yeterince ödüllendirmek daha zordu. Sovyetler Birliği'nde üçüncü bir Üçlü Kahramanın ortaya çıkışının erken olduğu düşünülüyordu. Böylece, testlerin sonunda Amet-Khan, Stalin Ödülü sahibi oldu ve Lenin Nişanı'nı aldı.
Ancak hak edilmiş ödüllerin ardından Anayasa Mahkemesi'nin kurucularından bazıları haksız cezalara çarptırıldı. Yaz aylarında L.P. Beria ve oğlu tutuklandı. Onlarla akrabalığı olmayan Kuksenko sorumlu görevinden alındı ve merhametli bir şekilde KB-1 bilim konseyi başkanlığı görevine getirildi. S.L. Beria aylarca hizmet etmek, ödüllerini ve hak ettiği akademik unvanları kaybetmek ve Moskova'yı uzun süre terk etmek zorunda kaldı. Ancak sıradan bir mühendisten baş tasarımcıya giden yolu aşacak gücü buldu. Gerçek adını en iyi ihtimalle hatırlamaya çalıştıkları Kruşçev yıllarında meslektaşlarının onun hakkındaki yorumlarının son derece olumlu olması dikkat çekicidir.
Neyse ki Kuyrukluyıldız'ın kendisi bir sabotaj olayı olarak ilan edilmedi. 1952'nin sonunda, mermi 256 numaralı tesiste (şimdi Dubna şehri olan Ivankovo, Kalinin bölgesi köyü) üretime alındı. Barışın ilk yıllarında, Alman uzmanların roket motorlu "2" deneysel uçağını geliştirdiği bu tesisin topraklarında OKB-346 bulunuyordu. A.Ya., Alman baş tasarımcı Ressing'in yardımcılığına atandı. Huş ağacı ormanı. Alexander Yakovlevich, V.F.'deki savaşın başında. Bolkhovitinov, A.M. Isaev ilk Sovyet füze önleyicisi BI'yı yarattı. Sovyet-Alman “ortak girişiminin” faaliyetleri, 346 sonbaharında “1951” uçağının düşmesinden sonra kesintiye uğradı. Ertesi yıl Almanlar anavatanlarına döndüler ve 11 Ekim 1951'de Ivankovo'da, aynı anda A.I. yardımcısı olarak atanan Bereznyak başkanlığında bir OKB-155 şubesi kurdular. Mikoyan. Daha sonra ince ayar yapılması ve ardından yeni seyir füzelerinin geliştirilmesindeki öncü rol yavaş yavaş OKB-155'ten şubesine geçti.
Dubna ekibine ve kişisel olarak A.Ya. Bereznyak, KS de dahil olmak üzere ilk yerli seyir füzelerinin geliştirilmesinin yazarı olarak kabul ediliyor, ancak aslında bu konuya yalnızca geliştirmenin son aşamasında dahil oldular. Alexander Yakovlevich'in yeteneği ve başarıları yadsınamaz ve başkalarının erdemlerine atfedilmekten kaynaklanmayacak.
Filo havacıları, Simferopol yakınlarındaki 27 No'lu Eğitim Birimi'nde Kuyrukluyıldız konusunda ustalaştı. Endüstri, elli Tu-4'ü Tu-4K taşıyıcılarına dönüştürdü ve bu, Ağustos 1955'in sonunda ilk füze taşıma alayının - 124. ağır bombardıman uçağının (1957'den beri - mayın torpido) oluşturulmasına başlamayı mümkün kıldı. Karadeniz Filosu .
1954'ten beri bir Tu-16 Comet ile donatıldı ve ertesi yıl Bagerovo'da test edildi. 1957'den beri Tu-16K'nın seri taşıyıcıları (Tu-16KS, NKS, uçak "E", ürün "187") filoya girmeye başladı. 1957'ye gelindiğinde kompleks geliştirildi. Kullanım kolaylığı için KS'nin katlanır kanat konsollarına sahip bir modifikasyonu seriye dahil edildi. Ek yakıt hacimleri menzilin 140-160 km'ye çıkarılmasını mümkün kıldı. 1961'den bu yana, yeni gürültüye dayanıklı ekipmanların piyasaya sürülmesiyle, farklı uçak gemilerinden fırlatılan sekize kadar seyir füzesini hedeflemek mümkün hale geldi.
22 No'lu Uçak Fabrikası, 107 füze taşıyan jet üretti ve bu, Karadeniz'deki ikinci füze taşıyan birimin - 5. mayın torpido alayı ve ardından Kuzey ve Pasifik filolarındaki alayların oluşturulmasını mümkün kıldı. 1960'a gelindiğinde tüm filolarda Comet'le silahlanmış beş füze gemisi alayı vardı. K-17 benzeri ekipmanlarla donatılan MiG-1SDK yedek uçağı, taşıyıcı mürettebata muharebe eğitimi verdi. İnsanlı bir MiG-17'nin bir füze gemisinin kanatları altına asılmasına ilişkin efsanevi versiyon, sadece KS'den neredeyse iki kat daha ağır olduğu için de olsa gerçeğe uymuyor.
Efsanevi olandan farklı olarak hikayelerKore Savaşı ile bağlantılı olarak CS aslında on yıl sonra gerçek savaşa hazırlandı. Altmışlı yılların başlarında, iki düzineden fazla Tu-16KS ve Comet füzesi, o zamanlar sömürge mülklerinin kalıntıları nedeniyle Hollanda ile çatışma halinde olan Endonezya'ya gönderildi. Bu teknik daha sonra Endonezyalılara aktarıldı. Ek olarak, 20 Tu-16KS Mısır'a ihraç edildi ve burada pek fazla şöhret kazanmadılar - füze taşıyıcılarının çoğu, Haziran 1967'de Altı Gün Savaşı'nın başlangıcındaki ilk İsrail saldırılarıyla imha edildi.
1960'ların sonunda KS hizmetten çıkarıldı ve geri kalan 65 taşıyıcı daha gelişmiş sistemleri kullanacak şekilde modernize edildi. Özetlemek gerekirse, Comet sisteminin tarihte hizmete giren ilk Sovyet güdümlü füze silah sistemi olduğunu ve Rus filosunun savaş gücünün en etkili bileşenlerinden biri olan deniz füzesi taşıyan havacılığın ortaya çıkmasını ve oluşumunu sağladığını not ediyoruz. .
Kaynaklar:
Markovsky V., Perov K. Roket kompleksi KS-1 // Havacılık ve Kozmonot. 2005. Sayı 8 S. 1-12.
Kazmin V. “Kuyruklu yıldız” neredeyse görünmez // Anavatanın Kanatları. 1991. Sayı 6. s. 17-23.
Yakubovich N. “Kuyruklu Yıldız” zirveye ulaştı // Anavatanın Kanatları. 1995. Sayı 10. s. 8-9.
Angelsky R. İlk yerli gemi karşıtı seyir füzesi hakkında KS // Anavatanın Kanatları. 2002. Sayı 11. s. 8-10.
Shirokorad A. Uçak gemilerinin tehdidi // Havacılık ve Kozmonotluk. 1996. Sayı 13. s. 45-47.