Son metin + Ana Rita Silva Rita Silva itibaren Gurani, Romanya
Çift Pasifik kıyılarında seyahat eder. Pisota'da Mateo tarafından tavsiye edilmiştir.
Bu kitap için büyük umutlarım vardı, çünkü arkasındaki fikri sevmiştim, ama hayal kırıklığına uğradım. Karakterler ilginç, ancak anlatı ya da tonla ilgili bir şey, onlara olanlara gerçekten değer vermemi engelledi. Sonlara doğru kitabı bitirmek için bir angarya gibiydi.
Erdrich sadece onları çalkalamaya devam ediyor. Bu küçümseyen gelebilir ama gerçekten yorumlamak istediğim onun yazmaya bağlılığı. Little No Horse'daki Mucizelerdeki Son Rapor ve Usta Kasap Şarkı Kulübü gibi 'BÜYÜK' romanlarının zengin ve geniş manzarası benim favorilerim olsa da Erdrich'in bu ince romanda ne kadar hikaye içerdiğinden çok etkilendim. dikişlerde bir aile geliyor. takıntılı bir aşk. bir sanatçının dünyayla ilişkisi. sanatçı George Catlin ve Amerikan Yerli Amerikalıların ölen kabileleriyle olan çalışmaları ve sanatçı ile eşi arasındaki ilişki arasındaki parsel - aynı zamanda çocuklarının eşi ve annesi olan bir kadın. çocuklar yakalandı. seyretme. bekleyen. merak ediyor. harici ve medya ile geliştirilmiş görüntünün ve gerçek hayatın kapalı gerçek arkasındaki gerçek kontrastı, Irene'nin iki günlüğünü - biri kocasının tüketimi için diğeri tamamen özeldir - paralelliğe çeviriyor. Bunların hepsi ve daha fazlası Erdrich canlanıyor, AND bu mükemmel ve baştan çıkarıcı kitap için mükemmel başlığı - mükemmel metaforu bulur. Bence Erdrich klişeleşmiş ressamı mükemmel şekilde yakalar. İşinde her şeyi - her şeyi kullanan sanatçı. dış uyaranlara ihtiyaç duyan; işini yakmak için yoğunluğa ihtiyacı var. Gil, bir sanatçı olabileceğiniz ya da mutlu olabileceğiniz fikrinin somut örneğidir - ikisi de olamazsınız. acımasızlığını, bencilliğini mükemmel biçimde yakalar ve bunun kariyerini ilerletirken ailesini nasıl tahrip ettiğini gösterir. Üzücü olan şey, iyi bir baba ve koca olmaya çalıştığı zaman, yöntemlerinin bu kadar temelsiz olması. İnsanları nasıl seveceği konusunda hiçbir fikri yok ve yerçekimsel çekimlerinde yakalananlar için - Florian tarafından mükemmel bir şekilde tarif edildi - hayatı imkansız kılıyor. Yaklaşamazsın ama kaçamazsın.
Bu kitabı bir düzine kez okudum. Anlatıcının kolay tonunu, incelikli ve detayları çok seviyorum. Bana otorite içindeki insanların genellikle nasıl bok dolu olduğunu ve ne yazık ki kolay göz ardı edilmediğini anlatıyor. Ödevini yapmana izin vererek seni bir iyilik yaptığını düşünen popüler çocuktan ... ... hasta çocuğunu görmezden gelen anneye, ... ... kardaki karakterlerinkine ağlayabilmesi için ... Otorite, diğer insanların hayatlarını sefil ve aşağı tutmak için filizlendiğini ve kendi iyilikleri için olduğunu söylüyor.
Bu Sandford'un ilk "Av" kitabımdı. İyi tempolu gerilim, güzel katlanmış ile iyi arsa. Onun daha fazla kitabını okuyabilirim.
Bu bir kedi ve Lazybones ailesi hakkında konuşulan şirin bir hikaye. Resimdeki en zeki olanı kedi olduğu açıktır, aileye yiyecek, oyuncak ve hatta para getirir - sadece ailenin hala keder vermesi için. Sonundaki sırayı seviyorum! Bu, başlangıçtaki okuyucular için iyi çalışan, tahminlere (tekrarlamalar ile kolay) ve hikayenin basit eylemlerine odaklanan bir kitaptır.
A fun book, a combination of dark underworld, magic and a bit of history and geography. Would like to have seen more of the latter two, but it was only in the middle of the book that I learned that the story existed in another medium first, so the book is essentially a screenplay. I haven't seen the tv series, but will do so, as the book presents much visual information that seems to be a recording of another medium, as opposed to something imagined initially for print/text. The main character, likeable enough, never seems to get fleshed out though. One learns about some of Richard Mayhew's fears, tribulations and general life, but missing is more exploration into his thought process, history, upbringing, relationships, etc. that would give a better picture of who he is. Again, owing to the original medium I think. But some of the details of the story are good/interesting, specifically the idea of a denizen of London Underground named "Door" who has the unique ability to open things, this is a rich metaphor and nicely used. The Underworld's citizens' relationship to rats is another surprise, with the rats holding an esteemed, almost venerated position, contrasting to their reviled position above ground. All in all, a good read, though a bit gloss and seeming to need the television series format to flesh it out.