Bu sömestr, enformasyon politikasının -ya da yokluğunun- çağdaş siyasette oynadığı rol hakkında derin düşüncelere daldım. Cornell Üniversitesi’ndeki Brooks Kamu Politikası Okulu’nda verdiğim ders birçok önemli akademik konuyu kapsıyor ve bir alt metin var: kamu politikası bağlamında teknoloji. Kutuplaştırıcı güçler teknolojiden nasıl yararlandı? Ve bir eylem çağrısı: otokratik ve hatta faşist bir eğilimin sahte tanrılarına dikkat edin.
Bu haftanın okuması Donovan, et al., Memes. Anlam taşıyan, doğası gereği genellikle ideolojik ve politik gruplara üyeliği hizalayan, internet kaynakları aracılığıyla yeniden karıştırılan ve yeniden dağıtılan bir “medya parçasının” kullanımıyla ilgilidir. Müttefikleri ve düşmanları tanımlar. Bu kitap, 6 Ocak olaylarına yol açan aşırı sağcı grup faaliyetlerinde memlerin kullanımına işaret ediyor. Medya parçalarının Amerikan kültürünün nasıl ciddi şekilde yıkıcı bir yönü haline geldiğini analiz ediyor.
Dönemin başlarında öğrenciler Jill Lepore’u okudu. Dolayısıyla siyasi olarak nasıl sıkıntılı bir yere geldiğimizi prova etmeye gerek duymadım. Her iki büyük siyasi parti de son yarım yüzyılda dış kaynak kullanımı yoluyla bu kadar çok insanı geride bırakmaktan suçlu; 1970’lerden bu yana reel ücretlerdeki düşüş ve sosyal ve ekonomik sınıfların daha da uzaklaşması; yüzde 0,1’in toplam milli servetimizin yüzde 17’sini nasıl kontrol ettiğini; yoksulluğun sosyal politikası (Matthew Desmond tarafından yeni kitabında zekice ortaya konulmuştur, Yoksulluk, Amerika tarafından); küresel askeri başarısızlıklarımız; hem yasal hem de yasa dışı uyuşturucu ve bağımlılığa yönelik yıkıcı yaklaşımımız; açgözlü sağlık ve barınma politikalarımız; “Amerikan siyasetinin paranoyak tarzında” yeniden yapılandırılan COVID ve aşılara ilişkin korkular; ve bu ülkede bir kişinin yanlış yerde ve yanlış zamanda yaptığı her hareketi tehlikeli hale getiren silahların çoğalması.
En popüler
Ulusal savunmayı güçlendirmek, farklı sınıflar arasındaki sosyal ilişkileri geliştirmek ve bilgi politikası yoluyla ekonomik etkinliği artırmak, belirtilen hedeflerimdir. Yine de başka bir tema daha var: Siyasi bünyemizde dolaşan otokratik, hatta düpedüz faşist dürtülerde bulunan demokratik yaşam tarzımıza bir alternatif potansiyelini ortaya çıkarmak.
Lawrence Britt’in “Faşizmin 14 Özelliği”, kriterleri sıralıyor:
- Güçlü ve Devam Eden Milliyetçilik. Faşist rejimler, vatansever sloganları, sloganları, sembolleri, şarkıları ve diğer gereçleri sürekli olarak kullanma eğilimindedir. Bayraklar, giysilerdeki ve halka açık teşhirlerdeki bayrak sembolleri gibi her yerde görülür.
- İnsan Haklarının Tanınmasına Karşı Küçümseme. Faşist rejimlerdeki insanlar, düşman korkusu ve güvenlik ihtiyacı nedeniyle, bazı durumlarda “ihtiyaç” nedeniyle insan haklarının göz ardı edilebileceğine inandırılır. İnsanlar, işkenceye, yargısız infazlara, suikastlara, mahkûmların uzun süre hapsedilmelerine vb. göz yumuyor, hatta onaylıyor.
- Birleştirici Bir Sebep Olarak Düşmanların/Günah Keçilerinin Belirlenmesi. İnsanlar, algılanan ortak bir tehdidi veya düşmanı ortadan kaldırma ihtiyacı üzerine birleştirici bir vatansever çılgınlık içinde toplanır: ırksal, etnik veya dini azınlıklar; liberaller; komünistler; sosyalistler, teröristler vb.
- Ordunun Üstünlüğü. Yaygın iç sorunlar olduğunda bile, orduya orantısız miktarda devlet finansmanı veriliyor ve iç gündem ihmal ediliyor. Askerler ve askerlik hizmeti güzelleştirilir.
- Yaygın Cinsiyetçilik. Faşist ulusların hükümetleri neredeyse tamamen erkek egemen olma eğilimindedir. Faşist rejimler altında, geleneksel toplumsal cinsiyet rolleri daha katı hale getiriliyor. Kürtaja muhalefet, homofobi ve eşcinsel karşıtı yasalar ve ulusal politika gibi yüksektir.
- Kontrollü Kitle İletişim. Bazen medya doğrudan hükümet tarafından kontrol edilir, ancak diğer durumlarda medya dolaylı olarak hükümet düzenlemeleri veya sempatik medya sözcüleri ve yöneticileri tarafından kontrol edilir. Sansür, özellikle savaş zamanlarında çok yaygındır.
- Ulusal Güvenlik Saplantısı. Korku, iktidar tarafından kitleler üzerinde bir motivasyon aracı olarak kullanılmaktadır.
- Din ve Devlet İç içedir. Faşist ülkelerdeki hükümetler, ulustaki en yaygın dini, kamuoyunu manipüle etmek için bir araç olarak kullanma eğilimindedir. Dini retorik ve terminoloji, dinin ana ilkeleri hükümetin politikalarına veya eylemlerine taban tabana zıt olsa bile, hükümet liderlerinde ortaktır.
- Kurumsal Güç Korunur. Faşist bir ulusun sanayi ve iş aristokrasisi genellikle hükümet liderlerini iktidara getirerek karşılıklı yarar sağlayan bir iş/hükümet ilişkisi ve güç seçkinleri yaratan kişilerdir.
- Emek Gücü Bastırılır. Emeğin örgütlenme gücü faşist bir hükümet için tek gerçek tehdit olduğundan, işçi sendikaları ya tamamen ortadan kaldırılır ya da şiddetli bir şekilde bastırılır.
- Entelektüeller ve Sanat için Küçümseme. Faşist uluslar, yüksek öğretime ve akademiye karşı açık düşmanlığı teşvik etme ve hoş görme eğilimindedir. Profesörlerin ve diğer akademisyenlerin sansürlenmesi ve hatta tutuklanması alışılmadık bir durum değil. Sanatta ifade özgürlüğü açıkça saldırıya uğruyor ve hükümetler genellikle sanata fon sağlamayı reddediyor.
- Suç ve Ceza Saplantısı. Faşist rejimlerde, polise yasaları uygulamak için neredeyse sınırsız yetki verilir. İnsanlar genellikle polisin suiistimallerini görmezden gelmeye ve hatta vatanseverlik adına sivil özgürlüklerden vazgeçmeye isteklidir. Faşist ülkelerde genellikle neredeyse sınırsız güce sahip bir ulusal polis gücü vardır.
- Yaygın Kayırmacılık ve Yolsuzluk. Faşist rejimler neredeyse her zaman, birbirlerini hükümet pozisyonlarına atayan ve dostlarını hesap vermekten korumak için hükümetin gücünü ve otoritesini kullanan arkadaş ve ortak grupları tarafından yönetilir. Faşist rejimlerde, ulusal kaynakların ve hatta hazinelerin hükümet liderleri tarafından el konması ve hatta düpedüz çalınması alışılmadık bir durum değildir.
- Hileli Seçimler Bazen faşist ülkelerdeki seçimler tam bir düzmecedir. Diğer zamanlarda seçimler, muhalefet adaylarına karşı karalama kampanyaları ve hatta suikast yoluyla, oy sayılarını veya siyasi bölge sınırlarını kontrol etmek için mevzuatın kullanılması ve medyanın manipülasyonu ile manipüle edilir. Faşist uluslar da tipik olarak yargılarını seçimleri manipüle etmek veya kontrol etmek için kullanırlar.
Akademik meslektaşlar belirli noktaları tartışmak isteyebilirler. Öncelikle, bu listenin kitlesel, kalabalık demagojiyi neden daha fazla vurgulamadığını merak ediyorum. Ama faşizmin mükemmel bir tanımı benim odak noktam değil. Bu liste, faşizm hakkında İkinci Dünya Savaşı’nı destekleyen 20. yüzyılın siyasi bir fenomeni olduğundan daha fazlasını bilmeyen lisans öğrencileri için bir anlayış oluşturacak kadar iyi görünüyor. Bu listeyle elde etmeyi umduğum şey, öncelikle, bu özelliklerin çağdaş ABD siyasetinde bir çağrışım yapıp yapmadığını sormak. Memler veya diğer kültür biçimleri bunda nasıl bir rol oynadı? Memler ve internet alt kültürleri neden bu kadar büyük bir güç oldu? Kültür ve siyaset arasındaki ilişki nedir? Bilgi politikası kavramları bu siyasi manzaraya nasıl uyuyor?
Hükümetimizin yapısı -güçlerin kontroller ve dengeler ile üç şubeye ayrılması- ve birçok kamu görevlisinin dürüstlüğü ABD’yi bu uçuruma tamamen dalmaktan alıkoyuyor. Özgür bir basın, bu güçlere karşı büyük bir siper olmaya devam ediyor. Gerçekten serbest bir piyasa, hükümetten uzak durmayı gerektirir. Kültürel olarak, neyin tehlikede olduğuna dair artan bir farkındalık fark yaratır. Yine de, kaç zilin çaldığına dikkat etmek endişe verici. Özellikle şaşırtıcı olan, Cumhuriyetçilerin cumhurbaşkanı adaylığı için en önde giden iki isim olan eski başkan Trump ve Florida valisi Ron DeSantis’in bu kavramların birçoğunda nasıl yankı uyandırdığıdır.
Bilgi politikası bu gelişmeler hakkında ne yapabilir? Bu derste kullanılan yazarlar (Braman, Zuboff, Donovan, Gillespie, Solove ve Hertzog) demokrasiyi desteklemek için bilgi politikasının çeşitli yönlerini ele alıyor. Ortak noktaları, bireylerin sömürülmesinin veya bilgi eşitsizliğinin uluslararası düzeyde ulusal savunma açısından bizi engellediği ve ülke içinde ekonomik, sosyal ve politik kafa karışıklığı yarattığı endişesidir. Bilgi politikası ya da eksikliği, bizi rahatsız eden diğer maddi faktörleri örüyor. Güvensizliğe, hoşnutsuzluğa ve bazı durumlarda hükümetimizin tamamen reddedilmesine katkıda bulunur. Şiddetin elini mahmuzlar.
Paranın siyasette yarattığı yozlaşmaya paralel olarak, demokrasinin her zaman var olacağına dair tehlikeli bir varsayım var. Demokrasinin ülkemiz için kalıcı bir durum olduğu düşünülmektedir. Amerikan istisnacılığı bizi otokrasiye veya faşizme karşı bağışık kılar. Görünüşe göre sihirli bir şekilde insan doğasının ve insani olayların gidişatının üzerine çıkıyoruz. Ne kadar kusurlu olursa olsun, otomatik olarak her zaman demokratik durağanlığa geri döneceğiz.
Amerikan istisnacılığına ilişkin bu görüşü paylaşmıyorum. Kendine özgü bir tarihimiz var, evet ama diğer kültürler ve ülkeler de öyle. Bu daha gerçekçi ışıkta, popüler demagojinin ve hatta faşizmin boş vaatlerine karşı ne kadar savunmasız olduğumuzu gözlemlemeliyiz. Bu ilçede biz insanların neyi değiştirmemiz gerektiğine derinlemesine bakmak yerine, bunu düzeltmek için güçlü bir adama ve onun dostlarına güvenmek daha kolay olabilir. Saygın anketler sürekli olarak, giderek daha fazla insanın hükümete ve bilime güvenmediğini ve seçkinler ve yüksek öğrenimden şüphe duyduğunu gösteriyor. Gençlerin siyasi tercihleri hakkında çelişkili raporlar var. Kolej kampüslerinde oylamayı sona erdirmek isteyen Cumhuriyetçiler, gençliğin sola eğilimi konusunda endişeli olmalı ve yine de bazı istatistikler, gençlerin artan yüzdelerinin demokrasinin yararlı bir hükümet biçimi olduğuna inanmadığını bildiriyor. Sertifika veya dereceye sahip olanlar ile olmayanlar arasındaki ayrım, bu farkı açıklayabilir.
Bu daha geniş bağlamda, bilgi politikası gösterişten çok daha fazlası gibi görünmeyebilir. Bu nedenle, zaten var olan bir yekpareymiş gibi bilgi politikası üzerine değil, onu çerçeveleyen kültür, hukuk ve politika üzerine bir ders veriyorum. Birey ile hem hükümet hem de şirketler arasındaki bilgi eşitsizliği, tam olarak bizi demokratik bir cumhuriyeti tanımlayan açıklık ve şeffaflık değerleriyle tutarlı olmayan yönlere iten şeyin temsilcisidir. Seçimlerimize yabancı müdahale, onun kötü etkilerinin kanıtıdır. Memler başka bir tezahürdür. Yanlış-/dezenformasyon meydan okumaları en yüksek sesle konuşur. Bilginin yurtiçinde olduğu kadar uluslararası ilişkilerde de oynadığı rol konusunda kafa karışıklığının sağlam bir toplum için ne stratejik ne de rekabetçi bir yaklaşım olduğunun giderek daha fazla farkına varmalıyız. Kesinlikle küresel bir enformasyon politik ekonomisinde değil.
Sert adam kişiliğe tapınma ve vaat edilen hızlı düzeltmeler şeklinde devam eden tehlikeleri kabul etmeliyiz. Demokrasi, vatandaşların seçtikleri hükümet için çalışmasını gerektirir. Bir hukukun üstünlüğünün doğasında olan adalet, fırsat eşitliği ve sosyal ve ekonomik adalet. Demokrasi, saf bir öfke ve içerleme değil, gerçek bir umut ve olasılık sunar. Önyargılı şiddet ve nefrete karşı bu çabalarımızda elbette mükemmelliğe ulaşamadık. Kendi tarihimiz ve kültürümüzdeki güç suiistimallerinin en bariz mikro kozmoslarını, yani Soykırım ve Yerli halkların kontrol altına alınması, köle toplumları ve ayrımcılık, ev içi şiddet ve kadın ve çocukların sömürülmesi gibi konuları ele almak için hala çalışmalarımız var. Ama geriye değil ileriye doğru hareket etmeliyiz. O geçmişte gelecek yoktur. Demokratik bir cumhuriyet olarak kendimizi sık sık eskilerle karşılaştırırız. Roma’nın bir günde inşa edilmediğini söylüyorlar, ancak Roma’nın bir imparatorluk haline gelmesinden sonraki yüzyıllarda siyasi olarak şimdi otokratik, faşist diyeceğimiz bir devlet haline geldiği gerçeğini genellikle gözden kaçırıyoruz. Bu saltanatın sonunda batı kısmı kaosa dönüştü. Amerika Birleşik Devletleri’nde bu olasılığın tam anlamıyla filizlenmesi şekilleninceye kadar çoktan gitmiş olacağım, ama yine de bu düşünceye katlanamıyorum. Geçenlerde bir arkadaşım sordu, hiç emekli olmayacak mısın? Hayır, içimde hala savaş varken olmaz. Önümüzdeki yıllarda kaybedecek bir şeyleri olan gençlerle bu kritik konuları ele alma ayrıcalığı benim için bir maaştan daha önemli ve bunu tartışmak için onların arasında olma şansına sahip olduğum için çok minnettarım.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/opinion/blogs/law-policy-and-it/2023/05/01/why-information-policy