Pnömotoraks ve pnömomediastinum: hastayı pulmoner barotravma ile kurtarmak
Pnömotoraks ve pnömomediastinum hakkında konuşalım: barotravma, vücut bölümlerindeki gaz basıncındaki ilgili bir değişikliğin neden olduğu doku hasarıdır.
Pulmoner barotravma riskini artıran faktörler arasında belirli davranışlar (örn. hızlı çıkış, nefes tutma, basınçlı hava soluma) ve akciğer bozuklukları (örn. kronik obstrüktif akciğer hastalığı) bulunur.
Pulmoner barotravma: pnömotoraks ve pnömomediastinum sık görülen belirtilerdir.
Nörolojik muayene ve göğüs görüntülemesi gereken hastalar.
Pnömotoraks tedavi edilir.
Önleme, riskli davranışların azaltılmasından ve yüksek riskli dalgıçlara danışılmasından oluşur.
Yükseliş sırasında, özellikle hızlı yüzeye çıkma sırasında (genellikle basınçlı hava solurken) nefesini tutarken aşırı şişkinlik ve alveolar yırtılma meydana gelebilir.
Sonuç bir pnömotoraks (dispne, göğüs ağrısı ve ipsilateral akciğerden gelen solunum seslerinde azalmaya neden olur) veya pnömomediasten (göğüste sıkışmaya neden olur) olabilir. boyun ağrı, omuzlara yayılabilen plöritik ağrı, dispne, öksürük, ses kısıklığı ve disfaji).
Pnömomediastinum, eşlik eden deri altı amfizemi ve nadiren sistol sırasında prekordiyal krepitus (Hamman belirtisi) nedeniyle boyunda krepitusa neden olabilir.
Hava bazen periton boşluğundaki sıvıyı bağlayabilir (yanlış bir şekilde bağırsak rüptürünü ve laparotomi ihtiyacını düşündürür), ancak genellikle periton bulgularına neden olmaz.
Hipertansif pnömotoraks, barotravmada nadir olmakla birlikte, hipotansiyon, boyun damarlarında turgor, perküsyonda hiperrezonans ve son bulgu olarak trakeal deviasyona neden olabilir.
Alveolar rüptür, havanın pulmoner venöz dolaşıma girmesine izin vererek arteriyel gaz embolizmine neden olabilir.
Çok derin apneler sırasında, iniş sırasında akciğerlerin sıkışması nadiren akciğer hacminde kalan hacmin altında bir azalmaya neden olabilir, bu da klinik olarak çıkış sırasında dispne ve hemoptizi olarak kendini gösteren mukozal ödem, vasküler tıkanıklık ve kanamaya neden olabilir.
Pulmoner barotravma teşhisi
- Klinik değerlendirme
- Göğüs görüntüleme
Hastalar, arteriyel embolizasyona bağlı serebral disfonksiyon belirtilerini araştırmak için nörolojik muayeneye ihtiyaç duyarlar.
Göğüs röntgeni, pnömotoraks veya pnömomediastinum (kalp sınırları boyunca plevral yaprakçıklar arasındaki radyolüsent bant) belirtilerini saptamak için yapılır.
Göğüs röntgeni negatifse ancak güçlü bir klinik şüphe varsa, göğsün BT taraması standart röntgenden daha duyarlı olabilir ve bu nedenle tanısal olabilir.
Ultrasonografi ayrıca pnömotoraksın hızlı yatak başı tanısında faydalı olabilir.
Peritoneal belirtiler olmadan pnömoperiton varsa, iç organ yırtılması olmayan pnömoperitondan şüphelenilmelidir.
Pulmoner barotravma tedavisi
- 100 oksijen
- Bazen torakostomi
Şüpheli bir hipertansif pnömotoraks, dekompresif ponksiyon ve ardından torakostomi ile tedavi edilir.
Küçük bir pnömotoraks varsa (örneğin %10 ila %20) ve hemodinamik veya solunumsal dengesizlik belirtileri yoksa, 100-24 saat boyunca %48 oksijen yüksek akışları uygulanarak çözülebilir.
Bu tedavi etkisiz kalırsa veya daha önemli bir pnömotoraks varsa, plevral drenaj yapılır (pigtail kateter veya küçük bir göğüs tüpü kullanılarak).
Pnömomediasten için özel bir tedavi gerekli değildir; semptomlar genellikle saatler veya günler içinde kendiliğinden düzelir.
Birkaç saatlik gözlemden sonra çoğu hasta ayakta tedavi edilebilir; Akciğer yüzeyindeki gazların yeniden emilimini hızlandırmak için bu hastalarda %100 oksijenin yüksek akışları önerilir.
Nadiren, hipertansif bir pnömomediasteni çözmek için mediastinotomi gereklidir.
Pulmoner barotravma: önleme
Önleme, pulmoner barotravma için en iyi tedavidir.
Doğru zamanlama ve teknikler önemlidir.
Dalış sırasında yüksek pnömotoraks riski taşıyan hastalar arasında pulmoner bül, Marfan sendromu, kronik obstrüktif akciğer hastalığı veya spontan pnömotoraks öyküsü olanlar bulunur.
Bu tür kişiler, yüksek hava basıncı olan alanlarda dalış yapmamalı veya çalışmamalıdır.
Astımlı hastalar pulmoner barotravma riski altında olabilir, ancak birçoğu uygun değerlendirme ve tedaviden sonra güvenle dalış yapabilir.
Dalıştan sonra pnömomediasteni olan hastalar, gelecekteki dalışlarda risk değerlendirmesi için sualtı tıbbı uzmanına yönlendirilmelidir.