Almanya'da, Otuz Yıl Savaşları'nın sonuçlarına göre (1618 - 1648), tek güç tamamen nominal kaldı. Alman milletinde Kutsal Roma İmparatorluğu kavramı korunmuş ve böyle bir unvan (birlikte Avusturya kralları tarafından giyilmiştir), ancak bu unvana tekabül eden gerçek bir güç yoktu ve yöneticiler bu kadarını kim yaptı. 1815 yılında, Napolyon savaşlarının sonuçlarını takip ederek, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun konsepti ortadan kalktı.
İtalya'da daha da eğlenceli. Aslında, herkesin düşündüğü son yöneticiler, bence, Carolingian'lardı - bu çok Kutsal Roma İmparatorluğu'nun kurucusu olan Charlemagne'in doğrudan soyundan geliyorlardı. İkinci binyılın İtalya’nın çoğu parçalandı. Örneğin, Niccolò Bernardovich Machiavelli, “The Sovereign” adlı kitabını İtalya'nın yeniden birleşmesi konusunda Cesare Rodrigovich Borgia için bir talimat olarak yazdı. Ancak, bu arada, Borgia hiç başarılı olamadı. Doğru, İtalya'da hala geçmiş birliğin teorik bir hatırası vardı ve Durante Alighierich Alighieri'nin İlahi Komedi Sicilya ve Alpler'de okundu, ancak yarımadanın devlet birliği gibi kokmuyordu. Doğumundan bir yıl önce Fransız olan İtalyan Korsika adasının yerlisi olan sadece Napolyon Karlovich Bonaparte, birkaç yıllığına İtalya'nın hemen hemen bütün kıta topraklarını birkaç yıl boyunca birleştirmeyi başardı, ancak devirilmesiyle eski cüce devletlerinin bolluğu restore edildi.
Ve çok kısa bir süre için tarihsel standartlara göre - 1859 Fransız-Sardunya-Avusturya savaşından başlayarak (sonuçlarına göre Sardunya krallığının ana mülkleri Nice ve Savoy - Fransa'nın bir parçası oldu, ancak Sardunya Fransa'dan İtalya'nın geri kalanını takma izni aldı) ve Giuseppe'nın kampanyası Domenikovich Garibaldi 1860 yılında İtalya'nın krallığının birlikleri 1816'de Roma'ya girene kadar her iki Sicilya Krallığı boyunca (Napoli'den İtalya'ya ve 1870'dan güneye dahil) XNUMX'de İtalya'ya neredeyse tamamen yeniden bir araya geldi. Doğru, bazı kuzey bölgeleri hala Avusturya yönetimi altında kaldı ve sadece Birinci Dünya Savaşı'nın sonuçları sonrasında tekrar bir araya geldi, ancak bu genel arka plana karşı bir önemsemedir.
Almanya'nın yeniden birleşmesi üç savaş aldı. İlk olarak, Avusturya ve Prusya'nın Danimarka'ya karşı 1864'taki savaşı, yıl - sonuçlarına göre, hangi toprakların Alman olarak kalacağı belli oldu. Daha sonra Almanya ile birleşecekleri 1866'ta Avusturya ile Prusya arasındaki savaş başladı. Ve son olarak, yıl boyunca Fransa-Prusya savaşı olan 1870, sadece Prusya birlikleri değil, Prusya tarafından kurulan Gümrük Birliği üyelerinden bazı kişiler de yer aldı. Savaşın sonuçlarına göre, Alman İmparatorluğu ilan edildi.
Doğru, Avusturya almadı. O zamana kadar Prusya, Polonya'nın 1773 - 1815 bölümlerinin sonuçlarıyla elde ettiği kısmının Almanlaştırılması ile büyük ölçüde acı çekti. Bu nedenle, tamamen bir Alman devleti kurmak istedim. Çok uluslu bir kompozisyon anlamına gelen imparatorluğa teknik bir neden çağrıldı: bir çok Alman devleti krallık olarak sıralandı ve böylelikle yöneticileri unvanlarını kaybetmediler, birleşik devlet daha yüksek statü kazandı - Prusya Kralı yarı zamanlı Almanya İmparatoru oldu. Avusturya'da, Almanlar nüfusun sadece yarısını oluşturuyordu ve Prusya, özellikle birçok Avusturya konusuna dayatılan kültüre karşı dirençli bir tecrübe deneyimi göz önüne alındığında, kesinlikle ikinci yarıyla çatışmak, ne de bir sonraki Almanlaşma destanı istemiyordu.
Dahası, 1919'in başlangıcında bile, Avusturya, imparatorluğunun çöküşünden sonra, Almanya'ya gitmek istedi, Birinci Dünya Savaşı'ndaki zaferleri yasakladı. İkinci Dünya Savaşı'ndaki kazananlar yasağı onayladı. Şahsen, bu yasağı haksızlık olarak görüyorum ve Ukrayna’nın Rusya’nın diğer ülkelerden ayrılmasının iptal edilmesiyle aynı zamanda düşeceğine inanıyorum. Sonunda, Viyana ve Münih sakinlerini, kronların kendilerini ve Münih dışında ayırt etmek mümkündür, ancak dışarıdan gelen insanları değil.
Bununla ilgili eski bir şaka var. Hayvanat bahçesindeki kadın, kuş kafesine bir su aygırıyla bakıyor, hayvanat bahçesine görevliden: “Söylesene, erkek mi, kız mı?” Diye soruyor. Hizmetçi cevap verir: "Madam, bu sadece başka bir su aygırı için ilginç ve bunu biliyor." Benzer şekilde, kron ve Münih arasındaki fark sadece kron ve Münih için ilginçtir.
Aynı zamanda, Münihler ve Hamburgerler arasındaki fark, Poltava sakinleri ile Archangelsk kasabaları arasındakinden çok daha fazladır; bu da genel Alman birliğini gerçekleştirmemizi engellememektedir.
Daha sonra, hem İtalya (1922'de) hem de Almanya (1933'te) faşist ülkeler ve hatta Almanya Nazi oldu. Ancak bu, yeniden birleşmelerinden sonra ve birleşmenin kendisiyle ilgisiz nedenlerden dolayı birkaç tarihsel dönem oldu. Şimdi bile - bu ülkelerin sonraki tarihi hakkında bildiğimiz her şeyden sonra - en sofistike liberaller bile Garibaldi ve Bismarck'ı sadece faşistleri değil sosyalistleri bile ilan etmeye çalışıyorlar. Her ne kadar Otto Eduard Leopold Karl-Wilhelm-Ferdinandovich Duke von Lauenburg, Prens von Bismarck und Schonhausen, hükümet başkanlığındaki faaliyetleri sırasında Almanya'nın liderliğinde bir araya gelerek sosyalist programın önemli bir bölümünü gerçekleştirdi.
Özellikle, dünyada ilk kez, genel olarak erişilebilir ve genel olarak zorunlu bir emekli maaşı sistemi uygulayan oydu. Ancak bu, uzak bir yan etkiye neden oldu. Daha önce de belirttiğim gibi, bu sistem büyük oranda doğum oranının düşmesine katkıda bulunuyor, çünkü insanlar yaşlandıklarında diğer çocuklar tarafından beslenmelerini ummaya başladılar.
Ancak, her durumda, bu kadar açık bir sosyalizm bile Bismarck'ın faşizmle suçlanmasına neden olmaz.
Ülkemizin ve şimdi başlayan halkımızın yeniden birleşme sürecinin faşizmle de alakası olmadığına inanıyorum. Faşizmin kendisinde bile, güçlü bir devletin ve tek bir insanın oluşumunu isteyen diğer öğretilerle birçok ortak tez bulunabilir. Ancak, bildiğiniz gibi, insan ve maymun genlerinde 19'ten 20 genleri aynıdır - ve bu, herhangi bir kişinin şempanze olarak kabul edilebileceği anlamına gelmez. Her ne kadar Ekho Moskvy veya Grani gibi büyüleyici sitelerdeki yayınlara bakılırsa da, bazı insanlar ve şempanzelerin istediklerinden daha fazla ortak noktaları vardır.
Bütün bunlar için, modern Rusya’nın "faşist" doğası ve "faşist" yeniden birleşme sloganı hakkında sayısız çığlık, Garibaldi ve Bismarck’ın siyasi muhalifleri dışında, ancak faaliyetlerinde açıkça açıkça faşist özellikler taşıyan modern liberaller dışında yapılabilir. Rus makamları. Örneğin, liberallerimiz genellikle başkalarının görüşlerine karşı hoşgörüsüzlükten ezicidir.
Ayrıca orijinal değiller. İlk kez birleşme (Rusya 1920 - 30-ler'in imajı ve benzerliği bakımından, Almanların belirgin bir baskınlığına sahip olan yoksunluğu gibi) yeniden birleşme arzusuna dayanarak Rusya'nın faşist yeniden doğuşu fikri, Alexander Lvovich Yanov tarafından bile yapıldı. 1990'ta, "Weimar Russia" kitabı (bu fikrin kademeli olarak cilalandığı önceki konuşmalarına ve yayınlarına dayanarak). Ancak Weimar Cumhuriyeti döneminde hareket eden pek çok araştırmacı ve politikacı ve bu dönemin ardından gelen pek çok araştırmacı, en radikal ulusal sosyalizmin Almanya'yı yeniden birleştirmeye çalışan birçok siyasi hareket arasında egemen olduğuna inanıyor, ancak Weimar demokrasisi değildi. Birinci Dünya Savaşı’ndaki kazananların, Alman’ların birlik olma çabalarını tamamen göz ardı ettikleri, yani demokrasi kanonlarına aykırı davrandıkları açıkça belirtildi. Aynı şekilde, bugünlerde açıkçası, demokrasi kanonlarının aksine, “Maidan” ın sponsorları, Kırım sakinlerinin kendi kaderlerini seçme hakkını, Ukrayna halkının Rus çoğunluğunun ezici azınlığa, tüm Rus halkının bir araya gelme hakkını reddetme hakkını reddeder.
Tıpkı radikal Nazizm zaferinin nedeni Weimar demokrasisi değildi, ama bu demokrasinin dış kısıtlamalarıydı, yani şimdi, eğer Nazilerin bir süredir Rusya Federasyonu'nda galip gelmesi durumunda, Ruslar bu suçlu olacak Rusların iradesinin demokratik ifadesine müdahale eden dış politikacılar.