Tanrı'nın dokunuşu
Beş yıldır kimse bana dokunmadı. Kimse. Ruh değil. Karım değil. Benim çocuğum değil. Arkadaşlarım değil. Bana kimse dokunmadı. Beni gördün. Benimle konuştular, seslerinde sevgi hissettim. Gözlerinde endişe gördüm. Ama dokunuşunu hissetmedim. Hepiniz için ortak olanı özledim. El sıkışması. İçten bir kucaklaşma. Dikkatimi çekmek için omzuma hafifçe vurdum. Dudaklarda bir öpücük. Benim dünyamda artık böyle anlar yoktu. Kimse bana çarpmadı. Birisi beni itip kakasaydı, kalabalığın içinde zar zor ilerleme kaydetmiş olsaydım, omzum başka birini fırçalamış olsaydı ne verirdim. Ama bu beşten beri olmadı. Aksi nasıl olabilir? Sokağa çıkmama izin verilmedi. Hahamlar bile benden uzak durdu. Sinagoga girmeme izin verilmedi. Kendi evimde bile hoş karşılanmadım.
Bir yıl, hasat sırasında, orakları diğer gücümle kavrayamadığım izlenimini edindim. Parmak uçlarım uyuşmuş gibiydi. Kısa bir süre içinde hala orak tutabilirdim, ama zor hissedebildim. Ana çalışma saatlerinin sonunda artık hiçbir şey hissetmedim. Orağı tutan el de başka birine ait olabilirdi - hiç bir his hissetmedim. Eşime hiçbir şey söylemedim, ama bir şeyden şüphelendiğini biliyorum. Başka türlü nasıl olabilirdi? Elimi her zaman yaralı bir kuş gibi bedenime bastırdım. Bir öğleden sonra ellerimi bir su havuzuna daldım çünkü yüzümü yıkamak istedim. Su kırmızıya döndü. Parmağım çok şiddetli bile olsa kanıyordu. Yaralandığımı bile bilmiyordum. Kendimi nasıl kestim? Bıçakta mı? Elim keskin bir metal bıçak üzerindeydi? Büyük olasılıkla, ama hiçbir şey hissetmemiştim. O da elbiselerini giyiyor, karım hafifçe fısıldadı. Arkamdaydı. Ona bakmadan önce, bornozumdaki kan kırmızısı lekelere baktım. Havuzun üzerinde uzun süre elime bakarken durdum. Her nasılsa hayatımın sonsuza dek değiştiğini biliyordum. Seninle rahibe gitmeli miyim? Diye sordu. Hayır, içini çektim. Yalnız gidiyorum. Döndüm ve gözlerinde yaşları gördüm. Üç yaşındaki kızımız yanında duruyordu. Çömeldim, yüzüne baktım ve sessizce yanağını okşadım. Ne söyleyebilirdim? Orada durdum ve eşime tekrar baktım. Omzuma dokundu ve sağlıklı elimle ona dokundum. Son dokunuşumuz olurdu.
Rahip bana dokunmamıştı. Şimdi bir paçavra sarılmış olan elime baktı. Yüzüme baktı, şimdi acıyla karanlıktı. Bana söylediklerine kızmadım. Sadece talimatlarını izlemişti. Ağzını örttü, elini uzattı, avuç içi ileri. Temiz değilsin, dedi bana. Bu tek açıklama ile ailemi, çiftliğimi, geleceğimi, arkadaşlarımı kaybettim. Eşim bana bir torba ekmek ve madeni paralarla şehir kapısına geldi. Hiçbir şey söylemedi. Bazı arkadaşlar bir araya gelmişti. Gözlerinde ilk kez o zamandan beri bütün gözlerde gördüklerimi gördüm: korkunç acıma. Bir adım attığımda geri adım attılar. Hastalığımın dehşeti kalbime olan endişelerinden daha büyüktü - bu yüzden o zamandan beri gördüğüm herkes gibi istifa ettiler. Beni görenleri ne kadar reddettim. Beş yıllık cüzzam ellerimi deforme etmişti. Parmak uçları eksikti ve ayrıca kulak ve burnumun parçaları da vardı. Onları gördüğümde, babaları çocukları için uzandı. Anneler yüzünü kapladı. Çocuklar bana bir parmak gösterdi ve bana baktı. Vücudumdaki paçavra yaralarımı saklayamadı. Ve yüzümdeki eşarp da gözlerimdeki öfkeyi saklayamadı. Onu saklamaya bile çalışmadım. Sakat olan yumruğumu sessiz gökyüzüne karşı kaç gece sıktım? Bunu hak etmek için ne yaptım? Ama cevap hiç gelmedi. Bazıları günah işlediğimi düşünüyor. Diğerleri ailemin günah işlediğini düşünüyor. Sadece kolonide uyumaktan, kötü kokudan her şeye sahip olduğumu biliyorum. İnsanları varlığım hakkında uyarmak için boynumun etrafında giymek zorunda olduğum lanetli çan vardı. Sanki ihtiyacım varmış gibi. Bir bakış yeterliydi ve çağrılar başladı: Safsız! Kirli! Kirli!
Birkaç hafta önce köyüme doğru yol boyunca yürümeye cüret ettim. Köye girmek niyetinde değildim. Sadece tarlalarıma tekrar bakmak istedim. Uzaktan evime bak. Ve belki şans eseri karımın yüzünü görürsün. Onu görmedim Ancak bazı çocuklar çayırda oynarken gördüm. Bir ağacın arkasına saklandım ve sıçradıklarında ve atladıklarında izledim. Yüzleri o kadar neşeli ve kahkahaları o kadar bulaşıcıydı ki bir anlığına, bir anlığına artık bir cüzzam olmadım. Ben bir çiftçiydim. Ben bir babaydım. Ben bir erkeğim. Mutluluğa kapıldım, ağacın arkasından çıktım, arkamı gerdim, derin bir nefes aldım ... ve beni gördüler. Geri çekilmeden önce beni gördüler. Ve çığlık attılar, kaçtılar. Ancak bir tanesi diğerlerinin gerisinde kaldı. Biri durdu ve yönüme baktı. Kesin olarak söyleyemem, ama sanırım evet, gerçekten kızım olduğunu düşünüyorum. Sanırım babasını arıyordu.
Bu bakış beni bugün attığım adıma yönlendirdi. Tabii ki umursamazdı. Elbette riskliydi. Ama kaybedecek neyim vardı? Kendisine Tanrı'nın oğlu diyor. Ya şikayetlerimi duyacak ve beni öldürecek ya da isteğime cevap verecek ve beni iyileştirecek. Bunlar benim düşüncelerimdi. Ona zorlu bir adam olarak geldim. İnanç değil, beni harekete geçirdi ama çaresiz öfke. Tanrı bu sefaleti bedenime getirdi ve ya onu iyileştirdi ya da hayatımı sona erdirdi.
Ama sonra onu gördüm ve onu gördüğümde değiştirildim. Sadece Judea'daki sabahların bazen çok taze ve güneşin o kadar görkemli olduğunu söyleyebilirim ki, biri geçmişin ısısı ve geçmişin acıları hakkında düşünmez. Yüzüne baktığımda, Judea'da bir sabah gördüm sanki. Bir şey söylemeden önce, benimle hissettiğini biliyordum. Her nasılsa, hastalıktan benim kadar nefret ettiğini biliyordum - hayır, hatta benden daha fazla. Öfkem güvene döndü, öfkem umut içinde.
Bir kayanın arkasına gizlenmişken, dağdan inmesini izledim. Bunu büyük bir kalabalık izledi. Benden birkaç adım uzaklaşana kadar bekledim, sonra çıktım. Usta! Durdu ve sayısız diğerleri gibi benim yönüme baktı. Kalabalık korku ile ele geçirildi. Herkes yüzünü koluyla kapladı. Çocuklar ebeveynlerinin arkasına saklandı. "Safsız!" Birisi bağırdı. Bu konuda onlara kızamam. Ben yürüyen ölümdüm. Ama onu pek duymadım. Onu neredeyse hiç görmedim. Onun paniğini binlerce kez görmüştüm. Ancak onun merhametini hiç görmemiştim. Onun dışında herkes istifa etti. Bana geldi. Hareket etmedim.
Az önce dedim, Tanrım, istersen beni iyileştirebilirsin. Beni tek kelimeyle iyileştirmiş olsaydı, çok heyecanlanırdım. Ama benimle sadece konuşmadı. Bu onun için yeterli değildi. Bana yaklaştı. Bana dokundu. "İstiyorum!" Sözleri dokunuşu kadar sevgi doluydu. Sağlıklı olmak! Güç, kavrulmuş bir tarladan su gibi vücudumdan akıyordu. Aynı anda uyuşukluğun olduğu yerde sıcaklığı hissettim. Zayıflamış bedenimde güç hissettim. Sırtımı düzelttim ve başımı kaldırdım. Şimdi yüzüne bakıyordum, göz göze onun yüzüne bakıyordum. O gülümsedi. Başımı ellerinin arasına aldı ve beni o kadar yakın çekti ki sıcak nefesini hissedip gözlerindeki yaşları görebildim. Hiç kimseye bir şey söylemediğinizden emin olun, ancak rahibe gidin, şifayı onaylamasını sağlayın ve Musa'nın buyurduğu kurbanı yapın. Sorumluların hukuku ciddiye aldığımı bilmelerini istiyorum. Şimdi rahibe gidiyorum. Kendimi ona göstereceğim ve ona sarılacağım. Kendimi karıma göstereceğim ve ona sarılacağım. Kızımı kollarıma alacağım. Ve bana dokunmaya cesaret edenleri asla unutmayacağım. Beni tek kelimeyle iyileştirebilirdi. Ama beni sadece iyileştirmek istemedi. Beni onurlandırmak, bana değer vermek, beni onunla paydaşlığa götürmek istedi. İnsan dokunuşuna layık olmadığını, Tanrı'nın dokunuşuna layık olduğunu hayal edin.
Max Lucado (Tanrı Hayatınızı Değiştirirse!)