Burada, Temmuz 2022’nin başlarında kamuoyuna açıklanan ve 1990’ların Fransız “Komünist” Partisi’nin solundaki tüm siyasi akımlar tarafından imzalanan Haziran 2022 tarihli savaş karşıtı bir deklarasyona dikkat çekmek istiyoruz. Bu ifade, kapitalizmin ne olduğuna dair bilimsel olmayan bir anlayış nedeniyle, savaşın hatalı bir okumasını aktarmaktadır.
Bu ortak deklarasyon, ekonomi politik açısından bir dizi hata ve yanlışlık içermektedir. Bununla birlikte, burada en önemli noktayı vurgulamak istiyoruz, çünkü anayönü oluşturur ve kim içtenlikle savaşa girmek isterse, onu kesinlikle anlamalıdır.
Eleştirimizi, Lenin’in Kapitalizmin En Yüksek Aşaması Emperyalizm’de ifade ettiği “dünyanın yeniden paylaşımı” olarak savaş anlayışına sadık olduğumuzu söyleyerek özetlemek mümkündür; oysa bildiri, emperyalizmin özellikle Rosa Luxemburg’un Sermaye Birikimi’nde geliştirdiği “militarizm” olarak yanlış kavranmasını ele almaktadır.
Her şey, deklarasyonun savaşların “nedenlerinin” ne olacağını nasıl sunduğundan anlaşılabilir:
Varşova Paktı’nın dağılmasından bu yana patlak veren tekrarlanan savaşların hepsinin aynı nedenleri vardır: geç kapitalizmin ağırlaşmış krizinin etkilerini erteleme, böylece piyasaları fethetme, düşen kâr oranları eğilimine karşı mücadele etme ve askeri-endüstriyel komplekslerin kârlarındaki artışı sağlama ihtiyacı, Küreselleşmiş kapitalizm çerçevesinde yeniden konumlandırılmamış neredeyse tek sanayi sektörü.
Böylece egemen sistem, durgunluk, gerileme ve yıkıcı çılgınlık peşinde koşarken, herhangi bir şiddetten, savaştan, manipülasyondan, provokasyondan çekinmediğini göstermiştir. »
İşin temeline inersek, bu satırlar emperyalizmin yerini “devlet tekelci kapitalizmine” bıraktığı revizyonist anlayışı yansıtmaktadır. Bu tez 1950’lerde ve 1960’larda hem SSCB’de Eugen Varga hem de Fransa’da Paul Boccara tarafından geliştirildi, daha sonra hem SSCB hem de onunla bağlantılı tüm “komünist partiler” tarafından resmi bir ideoloji olarak kabul edildi.
Ortak deklarasyonun imzacılarının hepsi bu anlayışla aynı hizadadırlar, çünkü 1990’ların Fransız “Komünist” Partisi içindeki iç muhalefetten geliyorlar – bunlar Enternasyonalist Sınıf Dayanışması Komitesi, Komünist Miting, Fransa’daki Komünist Rönesans Kutbu, Ulusal Komünistler Birliği, Fransa Devrimci Komünist Partisi, Fransa’da Komünist Rönesans için Gençlik.
Ancak, imzacılar bunu gizlemeye ve bu nedenle imalar ve manipülasyonlarla ilerlemeye çalışırlar. Kendilerini 1960’ların revizyonist anlayışına dayandırdıklarını açıkça varsayamazlar: bu, vermek istedikleri imaja zarar verir ve oportünizmden her zaman çıkış yolları vermek için ekonomi politiği varsaymak istemezler. Kandırılmamamız gereken şey budur ve maskesini düşürmek istediğimiz şey budur.
Buradaki anahtar kelimeler “geç kapitalizm”, “durgunluk”, “gerileme”, “yıkıcı çılgınlık”, “manipülasyon”, “provokasyon”, hepsi de revizyonist “devlet tekeli kapitalizmi” tezine tekabül eder, bu nedenle savaşın amaçlarının hatalı bir tanımını yapar: “piyasaları fethetmek”, “düşen kâr oranlarına karşı savaşmak”, “askeri-endüstriyel komplekslerin kârlarındaki artışı sağlamak”.
Revizyonist devlet tekelci kapitalizmi tezine göre, kapitalizm “örgütlü” bir aşamaya ulaşarak emperyalist aşamanın ötesine geçmiştir. Böylece kapitalizm tam da “geç”, “durgunluk”ta, “gerilemede” olacak, yine de toplumu Devlet aracılığıyla manipüle ederek varlığını sürdürecektir.
Başka bir deyişle ve özetlemek gerekirse, kapitalist tekeller devlet üzerinde kaynaşmış bir boğucu etki yaratacak ve ekonomiyi uygun gördükleri şekilde örgütleyip yeniden örgütleyebileceklerdi. Kârları özelleştirme ve zararları toplumsallaştırma ilkesidir. Bu, aksi takdirde gününü alacak olan kapitalizmi kurtaracaktı.
Eugen Varga, revizyonizmin önemli bir eseri olan Yirminci Yüzyılda Kapitalizm’de (1961) bu tezi şöyle açıklar:
“Tekellerin ve devletin ittifakı, esas olarak, tekellerin ve devlet makinesinin birleşmesi biçiminde gerçekleştirilir. Tekeller temsilcilerini bakanlar, senatörler veya parlamento üyeleri olarak hükümetteki lider pozisyonlara gönderirler.
Bunun tersi de geçerlidir – generaller, diplomatlar ve bakanlar tekellerdeki yüksek ücretli pozisyonlar için sık sık devlet hizmetinden ayrılırlar.
İttifak aynı zamanda önemli ekonomik konularda ortak kararlar alma biçimini de alır (…).
Tamamen gelişmiş devlet tekelci kapitalizmi, öncelikle ekonominin devlet tarafından düzenlenmesi, devlete ait işletmeler ve milli gelirin büyük bir kısmının devlet tarafından el konulması ve yeniden dağıtılması yoluyla kendini gösterir. »
Gerçeklerin bu şekilde yorumlanması, artık burjuvaziye değil, yalnızca büyük tekellere karşı popülist bir ittifakı haklı çıkarmaya hizmet etti, aynı zamanda devleti kurtarılabilecek ve daha sonra tekellerin tam tersini yapabilecek tarafsız bir araç olarak sundu. Ama mesele bu değil; Önemli olan, bu tezin savaşın “piyasaları fethetme”, “kâr oranlarının düşme eğilimine karşı mücadele”, “askeri-endüstriyel komplekslerin kârlarındaki artışı sağlama” girişimi olarak tanımlanmasına yol açmasıdır.
Bu yanlıştır, çünkü savaşı rasyonel olarak seçilecek nicel dalgalanmalar olarak sunar. Bu, savaşın, ipleri bu yönde çeken manipülatörler tarafından kullanılan bir tür pragmatik militarizme indirgenmesidir. Büyük kapitalistler, neyin eksik olduğunun “farkında” olacaklar ve buna göre hareket edecek, insanları manipüle edecek ve militarizme serbestçe dizginleneceklerdir.
Ancak burada çok önemli bir şeyi açıklığa kavuşturalım, savaşın bugünkü haliyle 1991’de ortaya çıktığını düşünen belge.
Varşova Paktı’nın Şubat 1991’de dağılmasından bu yana, kapitalizmin “piyasaları fethetme”, “kâr oranlarının düşme eğilimine karşı savaşma”, “askeri-endüstriyel komplekslerin kârlarındaki artışı sağlama” ihtiyacı olduğu doğru mudur?
Kesinlikle hayır. 1991’den 2020’ye kadar kapitalizm muazzam bir genişleme yaşadı. Piyasaları çoğaltarak, üretici güçleri geliştirerek niteliksel bir sıçrama yaşamıştır. Bildiğimiz gibi, Mao Zedung’un ölümünden ve Doğu Avrupa ülkelerinin Batı kapitalist aygıtına entegrasyonundan sonra kapitalizme geçen Çin’den yararlandı.
Bugün kapitalizmin 1991’den beri büyük teknolojileri nasıl geliştirdiğini kavramak için dizüstü bilgisayarları, akıllı telefonları ve interneti günlük olarak kullandığımızı görmek yeterli. Ahlak, kültürel, siyasi, ideolojik engeller… kapitalizmin yeni pazarlar açmasına izin vererek de düştü.
Aslında, kapitalizm son otuz yılda tüketimi çok güçlü bir şekilde geliştirdi ve kapitalist bir toplumu baştan sona öncekiyle orantısız bir şekilde şekillendirdi. 1980’lerin sosyal-emperyalist SSCB’sini görmemek için nostaljik olmalısınız. 1991’den beri kapitalist genişlemeyi inkar etmek saçmadır.
Bu çok önemlidir, çünkü ortak deklarasyonun imzacıları için kapitalizmin kendi başına gelişemeyeceğini, bir genişleme deneyimi yaşamak için deyim yerindeyse, kendi dışında aramak zorunda kalacağını göstermektedir. Kapitalizm büzülmeden kendi başına ayakta duramazdı, sermaye birikimi zorunlu olarak ve sadece dış kaynaklara ihtiyaç duyardı.
Rosa Luxemburg, kapitalizmin genişleyebilmek için kapitalist olmayan bir bölgeden yararlanmak zorunda olduğu bu anlayışın büyük teorisyeniydi. Eugen Varga ve Paul Boccara, “devlet tekelci kapitalizmi” teziyle, Rosa Luxemburg’un sermaye birikimi konusundaki hatasını tekrarladılar.
Bu, sarmal gelişmeyi ve kapitalizmin yalnızca meta üreten sermayeye değil, aynı zamanda meta üretme araçlarını üreten sermayeye de dayandığı gerçeğini anlamadaki başarısızlıktır. İki süreç diyalektik bir hareket oluşturur. Üretici güçlerin ve kapitalist pazarın genişlemesine izin veren şey budur.
Eğer üretici güçleri güçlendiren sadece bu diyalektik hareketi görürsek, o zaman kapitalizm sınırsız bir şekilde geliştiği için, Eduard Bernstein’ın ve genel olarak reformizmin anlayışına düşeriz. Ve eğer Rosa Luxemburg gibi bu hareketi görmezsek, kapitalizmin ölmekte olduğu varken hala var olduğunu açıklamak için fantazmagoriyi icat etmek zorunda kalırız.
Devlet tekelci kapitalizminin revizyonist anlayışının anlamı tam olarak budur: kapitalizm, gelişmek için, işçilerin, komşu kapitalistin veya yabancı kapitalistin ceplerine bakmalıdır. O zaman bir avuç ultra büyük kapitalist ile toplum arasındaki karşıtlığa, bir tür süper asalaklığa varırız.
Bu nedenle ortak deklarasyon tam olarak işçilerden, işçilerden, proleterlerden değil, “iş ve vatandaşlık güçleri”nden söz etmektedir, ki bu da burada ultra zenginlerin %1’ine karşı %99’un popülist anlayışına tekabül etmektedir – deklarasyonda burjuvazi terimi de kullanılmamaktadır.
Revizyonistlerin ortak deklarasyonu, böylece, her zamankinden daha fazla yoksulluk içinde yaşayacak olan Fransızların, sefaletin yerleşeceği bir Fransa ile birlikte ve “bilinçli” militarizmi kullanan bir avuç parazit yüzünden sanki buna rağmen savaşa alınacakmış gibi bir sunumuna yol açar.
Birkaç kazanım, “önceki yüzyıl boyunca devrimcilerin önderlik ettiği mücadeleler yoluyla elde edilen toplumsal fetihler”in bu sefil panoramasında olacaktır ki bu, zengin Fransız kapitalizminin güçlü bir şekilde geliştiğini ve Amerikan emperyalist süper gücünün ilerlemeleriyle uyumlu olduğunu gören herkes için tek kelimeyle gülünçtür. Ne Netflix, ne düz ekran televizyonlar, ne McDonald’s, ne de Amazon emirleri, Fransa’daki kitlelerin günlük yaşamının (ne yazık ki) bir parçası olmakla birlikte, geçen yüzyılın “toplumsal fetihleri” değildir.
Gerçek şu ki, revizyonistler 1991’den beri kapitalizmin gelişimini inkar ediyorlar, yalnızca dış fetihlerle geçinebilecek bir kapitalizmin yanlış okumasını benimsiyorlar ve böylece, tek taraflı bir ruhla, genel yoksullaşmayı – kitleler genel olarak daha fakirleşiyor – kitlelerin daha iyi bir yaşam standardına sahip olduğu, egemen katmanlara kıyasla daha da yoksullaştığı göreli yoksullaşma ile karıştırıyorlar. üretilen değerlerin kütlesine göre.
Bu tam olarak onların toplumsal tabanını yansıtıyor: işçi aristokrasisi, yani proletaryanın 1960’lardan beri burjuvaziye satılan kısmı, şirketleri daha iyi yönetmek için bir “öneri gücü” haline gelen CGT aracılığıyla. Bu anlamda, hem Fransız “Komünist” Partisi’nin hem de CGT’nin Mayıs ve Haziran 1968 hareketine şiddetle karşı çıktığı unutulmamalıdır. Devleti “reforme ettiklerini” ve ona yeni bir yön verdiklerini, onu yok etmediklerini ve onu temelde farklı nitelikte sosyalist bir devletle değiştirdiklerini düşünüyorlardı.
Bütün bunlar esastır, çünkü revizyonistlerin savaş tanımının ne kadar yanlış olduğunu gösterir. Onlara göre, mesele “piyasaları fethetmek”, “düşen kâr oranları eğilimine karşı mücadele etmek”, “askeri-endüstriyel komplekslerin kârlarındaki artışı sağlamak” sorunudur.
Bununla birlikte, gerçekte, emperyalist savaş, örgütlü kapitalizmin bir “seçimi” ya da kesin anlamda örgütlü dürtüler değildir. Bu, genel krizde kapitalizme özgü kaosun, dünyanın yeniden paylaşılması uğruna mücadele olarak kaçınılmaz ürünüdür.
Komünist Enternasyonal, 1935’teki yedinci kongresinde, emperyalistlerin yeni bir dünya savaşına hazırlanmasına ilişkin kararında şunları açıklamıştı:
“Dünya ekonomik krizi ve kapitalist istikrarın bozulması, tüm uluslararası ilişkilerde aşırı istikrarsızlığa yol açmıştır. Dünya pazarındaki mücadelenin kötüleşmesi, ekonomik krizin bir sonucu olarak aşırılığın daralması, sert bir ekonomik savaşa yol açmıştır. Aslında, dünyanın yeni bölünmesi çoktan başladı. »
Emperyalist savaş bir yeniden paylaşım savaşıdır. Kapitalistlerin artık kâr etmemesi değil, kapitalist birikimin doğal gidişatına göre yeterince kâr elde etmemeleri ve bunun telafi edilmesi gerektiğidir. Ve bu zayıflık, kapitalizmin genel krizine dayanmaktadır.
Somut olarak, genişlemiş sermaye birikimi dönemindeki gelişme eşitsizliği, emperyalist güçler arasında doğrudan uzlaşmaz ilişkiler yaratmaz. Ama birikimde mutlak bir ele geçirme ortaya çıkar çıkmaz, yani genel bunalım sırasında, gelişme eşitsizliği, zorunlu olarak, ya önceki dönemden yararlanan hegemonik iktidarın statükosunu korumak ya da önceki ya da en azından hegemonik olmayan dönemden zarar gören ana iktidarın eşitsizliğini doldurmak için, ancak savaşla çözülebilecek uzlaşmaz çelişkilere, daha doğrusu yeniden paylaşım savaşına yol açar.
Bu nedenle 2020 yılının başında kapitalizmin salgınla birlikte ikinci genel krizini yaşadığını teyit ettik ve Nisan 2021’de Ukrayna’da savaş çıkacağını ilan ettik: Yeni dönemin doğasını anladık.
Revizyonistler 2020’de bir kırılma olacağını düşünmüyorlar. Onlara göre, kapitalizm 1917’den beri genel bir kriz içindedir ve bu tamamen gülünçtür. Üretici güçleri müthiş bir biçimde geliştirirken, bir yüzyıl boyunca genel olarak bunalımda olan bir üretim tarzı tezi, Marx ve Engels’in öğretileri açısından bütünüyle tutarsızdır.
Lenin ve Stalin’in Marx ve Engels’i uzattığı, Mao Zedung’un Lenin ve Stalin’i uzattığı da anlaşılmalıdır. Bu olmadan, diyalektik materyalizmi anlamayız ve kapitalizmi canlı tutacak bu devlet tekelci kapitalizmi gibi, pragmatik olarak “geç kapitalizmin ağırlaştırılmış krizinin etkilerini erteleme ihtiyacına” karşılık gelecek savaşla tek taraflı ve hayali anlayışlara düşeriz.
Revizyonistlerin ortak açıklamasının zararlı olmasının nedeni budur: savaşı kınadığını iddia eder, ama gerçekte yanlış kavramlar, tamamen yanlış bir gerçeklik vizyonu kaçırır.
Ve siyasi düzeyde, Fransa’da durumun şimdiye kadar kitlesel sefaletin comradetematikleştirilmesiyle değil – bu henüz böyle değil, gerçekleşecek ama genel krizden kaynaklanıyor – piyasa ilişkilerinin toplumsal yaşamın tüm alanlarına yayılmasıyla karakterize edildiği gerçeğini maskeliyor. Doğa pahasına gittikçe daha fazla.
Bununla birlikte, deklarasyonun imzacılarının bu doğa sorununu, özellikle de hayvanlar sorununu anlamaları beklenemez, çünkü onlar için kapitalizm yalnızca soyut ve kesintisiz bir olgudur, doğrusal bir teorik soyutlamadır ve kesinlikle insanlığın gerçek varoluş koşullarını ürettiği ve yeniden ürettiği çelişkili bir üretim tarzı değildir.
Doğru bir dünya görüşüne sahip olmak ve diyalektik materyalizme dayanabilmek için Marksizm-Leninizm-Maoizm’i varsaymak gerekir. İşte o zaman emperyalist savaşın ne olduğunu, yani kapitalist rekabetin kaosunu üreten ve büyük güçleri dünyanın yeniden paylaşımı uğruna savaşa götüren kapitalizmin genel krizinin ne olduğunu gerçekten anlıyoruz – ve hizmetinde olmak için manipüle edilmiş “tarafsız” bir devlet tarafından kol boyu taşınan can çekişen bir kapitalizmin bilinçli bir seçimi değil.
İşte o zaman, Fransız toplumunun, emperyalist gerçekliği tarafından şekillendirilen kapitalist doğasını, her düzeyde anlıyoruz. Zamanımızın Fransa’sı gibi bir ülkede, kavramsal olarak adil bir temelde savaşma eğilimine karşı savaşmak, yalnızca NATO ve Fransız askeri-sanayi kompleksi ile değil, aynı zamanda ve hepsinden önemlisi kapitalizmle kendi iç temelleri üzerinde savaşmak anlamına gelir – ki bu da Fransız kitlelerinin kendi içinde bir kopuş anlamına gelir. kapitalizmdeki rutinleriyle ilgili olarak, çünkü savaşın kapitalist üretim tarzının “doğal” bir evrimi olarak her düzeyde kabulüne amansızca yol açan tam da bu rutindir.
Bunu, kapitalist rutinin Fransız kitlelerinin emperyalist savaşın doğasını anlamasını engellediği 1914’te çok iyi gördük. Lenin ve Bolşevikler, emperyalist savaşla yüzleşmeyi başardılar, çünkü proleter bir temelde bir sınıf ideolojisi ve kültürel bir önderlik gerektiren bu kopuşu üstlendiler ve mücadeleye katılan güçlerin bilinç düzeyini ve mücadeleciliğini sürekli yükseltmek için izlenecek kırmızı çizginin açıklığa kavuşturulmasını her aşamada dayattılar.
Bu nedenle, Lenin’in okulunda, durum kırmızı çizgide derinlik ve eleştirel geri tepme, açıklık ve kanıt gerektirdiğinden, kitlesel kopuşa giden yolu çarpıtan tüm hatalı çizgileri acımasızca sökmek gerekir.
Marksizm-Leninizm-Maoizm aracılığıyla ve ancak Marksizm-Leninizm-Maoizm aracılığıyla, barışı parçalayan ve bizi savaşa sürükleyen dünyadaki mevcut çelişkilerin gerçekliğini kavrayabiliriz.
“İçinde evrimleştiğimiz bu durumda üç temel çelişki olduğunu düşünüyoruz.
Birinci ve temel çelişki, bir yandan ezilen uluslar ile diğer yandan süper güçler ve emperyalist güçler arasında -bir fazlalık olsa bile, açık olması için onları bu şekilde listelemeyi tercih etmemizdir; Böyle bir çelişki çözümünü demokratik devrimde, halk savaşında bulur.
İkinci bir temel çelişki proletarya-burjuvazidir; Bu, sosyalist devrimler ve proleter kültür devrimleriyle, aynı zamanda halk savaşıyla da çözülür ve devrimin türünü ve her ülkenin özgül koşullarını göz önünde bulundururken ısrar ediyorum.
Üçüncü bir çelişki, emperyalistler arasındaki, süper güçler arasındaki, süper güçlerle emperyalist güçler arasındaki ve emperyalist güçlerin kendileri arasındaki çelişkidir.
Aralarındaki bu çelişkiler, saldırganlıklarla, emperyalist savaşlarla çözülür ve bir Üçüncü Dünya Savaşı’nda dünya egemenliğinin hegemonyasını tanımlamayı amaçlar.
Onları neden bu sıraya koyuyoruz? Çünkü önem sıralarını bu şekilde değerlendiriyoruz; Bir yandan ezilen ulusların, diğer yandan emperyalist süper güçlerin ve emperyalist güçlerin çelişkisinin, temel çelişki olduğu ve dünya devrimi için büyük önem taşıdığı konusunda ısrar ediyoruz.
Bize göre bu, kitlelerin tarihteki ağırlığıyla ilgilidir; Dünya’yı dolduran kitlelerin büyük çoğunluğunun ezilen uluslarda yaşadığı açıktır; Benzer şekilde, ezilen ulusların nüfuslarının, emperyalist ülkelerde yaşayanlardan dört kat daha hızlı büyüdüğü açıktır.
Tarihi yapanın kitleler olduğu ilkesini uygularsak, İkinci Dünya Savaşı’nın kitleleri siyasi olarak ayağa kaldırdığı gerçeğini (ABD’nin gerici danışmanlarının bile kabul ettiği gibi) hesaba katarsak, emperyalistler arasındaki çelişkinin doğurduğu bir dünya savaşının, dünya hegemonyası ve Dünya’nın paylaşımı için yeni bir emperyalistler arası savaş olacağını düşünürüz. yani ganimetlerin paylaşılması.
Ganimetler ezilen uluslardır ve bu nedenle bize hükmetmek için topraklarımızı işgal etmek zorunda kalacaklar; Ve böylece, yine, asıl çelişki, bir yandan ezilen kitleler ile diğer yandan süper güçler ve emperyalist güçler arasındaki çelişki haline gelir.
Buna yürekten inanıyoruz. Bazılarının dediği gibi, ezilen ülkelere veya uluslara ait olmak şovenizmden kaynaklanmaz; Hayır, öyle değil; Tarihin gösterdiği eğilim budur; Kitlelerin tarihteki ağırlığıdır ve dahası, gerçekler yavaş yavaş göstermektedir ki, emperyalizm kendisini giderek daha fazla batırmakta ve mahvetmekte olan ezilen uluslarda yürütülen mücadele ile olmaktadır; Bunlar inkar edilemez gerçeklerdir.
Bu nedenle, bu temel çelişkinin büyük önem taşıdığını düşünüyoruz; dünya devriminin Marksizm-Leninizm-Maoizm tarafından komuta edilmesi ve yönlendirilmesi, bu ideolojiye dayanan komünist partilerin gelişmesi ve halk savaşının üstlenilmesi koşuluyla, emperyalizmi ve gericiliği yeryüzünden süpürmek için belirleyicidir ve devrimin türüne ve özel koşullara göre bir kez daha ısrar ediyorum. »Gonzalo, Peru Komünist Partisi lideri, 1988
Emperyalist savaşla mücadele, dünyadaki çelişkilerin ve onların evriminin yeterince anlaşılmasını gerektirir. Bu, kırmızı çizgiyi taşıyan ve onu siyah çizgilere karşı muzaffer kılan gerçekten komünist öncünün rolüdür.
Emperyalist savaşa karşı savaş, NATO’ya karşı savaş!
Yaşasın Marksizm-Leninizm-Maoizm, kahrolsun revizyonizm!
Komünizme kadar halk savaşı!
Fransa Komünist Partisi (Marksist-Leninist-Maoist)
Temmuz 2022