Şimdi bu zanaat Photoshop'ta işleme denir ve savaştan sonra birçok fotoğrafçı dulların kıymetli fotoğraflarını çekerek ve onların takdirine göre rötuşlayarak avlanır.
Rusya'da, bu sanat Amerika'dan gelmiştir. 16-th. Amerikan başkanını "kişileştiren" en dayanıklı sahte olarak bilinir. Aslında, fotoğrafta sadece Abraham Lincoln'ün başkanı var. Diğer her şey - gövde, ortam, dünya, bayrak - ABD Başkan Yardımcısı John Calhona'dan devralındı. Bu rötuş yapan kim bugün biliniyor. Ayrıca Amerikalı esnaf-rötuşçılar, İç Savaşlarının kahramanları üzerinde aktif olarak çalıştı.
Rusya'da fotoğraf rötuşlama yöntemini ilk kullananlardan birinin Sergey Levitsky olduğu bilinmektedir. Mahkeme fotoğrafçısı oldu ve büyük bir zevkle yalnızca II. Alexander imparatorluk ailesini değil, aynı zamanda birçok ünlü kişiyi de çekti. Fotografik çalışmalarda yaptığı çeşitli ikonik keşiflere sahip olan Sergey Levitski idi: özellikle çekim sürecinde güneş ve elektrik ışığını bir arada kullanmaya başladı ve elde edilen görüntüler için rötuşlama tekniği geliştirdi. Ancak Sergei Levitsky, çoğunlukla teknik amaçlar için nadiren rötuş kullanıyordu. İlk olarak, Avrupa'da rötuş kullanarak dekoratif bir arka plan yapan ilk kişilerden biriydi. İkincisi, rötuşlamayı, çalışma sırasında yapılan teknik lekelerin düzeltilmesi olarak kullandı. Üst sınıf bir fotoğrafçıydı. Ancak diğer birçok yazar bu yeteneğe sahip değildi ve onların hatalarını düzeltmek için rötuş yöntemini aktif olarak uygulamaya başladı. Rötuş o kadar yaygınlaştı ki Levitsky, profesyonel röportajında aşırı rötuş kullanımını kınadığı özel bir mektup yazmak zorunda kaldı.
Ancak bu çağrı duyulmadı. Rötuşlama, yüzyıllarca yaşadı ve bugün tamamen farklı formlar ve çerçeveler aldı. Ancak ana prensip - çerçeve düzeltme - değişmeden kaldı.
Böylece benzersiz meslek - rötuş yavaş yavaş görünmeye başladı. Belirsiz ve yeri doldurulamazdı. Özellikle 30-ler’de, siyasi mücadeledeki eski yoldaşlar, görüşlerinde dağıldıkça, birer birer siyasi ufuktan kayboldu. Aynı şekilde, eseri sanatçının işine benzeyen rötuşçunun fırçasında kayboldu.
Geçen yüzyılın 30'inde, Mikhail Gershman sadece rötuş yapmakla kalmayıp, aynı zamanda istenen görüntünün saatlerce süren yapısını, istenen çerçeveyi oluşturan fotoğraf portrelerini yaratmayı da başarabildi. İşi bazen saatlerce sürdü. Bunun için Voroshilov'dan teşekkür aldı. Pek çok 30 askeri lideri Gershman ile fotoğraf çekmeye çalıştı ve ardından resmi fotoğraflarını tüm Birlik gazetelerine gönderdi.
Sanattaki yeni eğilim, birçok nedenden, kendi görünümünden ve doğru insanların varlığı ya da yokluğundan memnun olmayan birçok politik liderden faydalandı.
Benito Mussolini, faşist kölelerinin birisinin dizlerinin elinde tuttuğu atına cesurca oturduğu resmi beğenmedi. Benito'nun kahramanlık patrisini kişileştiren kişi olması gerekiyordu. Tabii ki, rötuşçılar atı çıkardılar ve onun yerine bir manzara çizdiler.
Churchill'in fotoğrafını birkaç kez rötuşlamaya çalıştılar - ünlü puroyu temizlediler.
Fakat gerçekliği süslemek için rötuşçu suçlamaya değer mi? Sonuçta, üstlerinin talimatı üzerinde çalıştılar ve aldıkları siparişleri mükemmel durumlarda yerine getirdiler. Delinmeler olmasına rağmen. En çok düzeltilmiş fotoğrafları ile rahatsız edilen resimlerin yazarları - profesyonel fotoğrafçılar. Yıllar sonra, kendilerine göre, tehlikeli zaman geçtikten sonra, hangi değişikliklerin paha biçilmez atışlarını bozduğunu anlatmaya çalıştılar. Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Zaferin kapsama alınmasına dair en ünlü fotoğraflardan biri olan Reichstag üzerindeki bayrak da rötuşlandı. Ama bu daha da kötüleşti mi? Çok zor. Kendin için yargıç ol. İlk versiyonda, kırmızı bayrak genel arka plana karşı özellikle iyi bakılmadıysa, rötuşlandığında daha fazla kırmızıya büründü, dikkat çekti.
Evet, gök gürültüsü bulutları da çizildi, ancak yalnızca gelişmekte olan olayların özelliğini ve trajedisini vurguladılar.
Ayrıca, uyanık editörler Abdülhakim İsmailov’un elindeki saati inceledi ve bir iğne ile çıkarmaya karar verdi.
Sadece üç teknik müdahale. Bu resim tüm dünyaya yayıldı ve elbette fotoğrafçılarının aynı resmi alma görevini belirleyen Amerikan ideologlarının eline geçti.
Amerikalılar da benzer bir resim yapmaya çalıştı: “Bayrağı Iwo Jima'nın üzerine çekmek”. Ancak, Sovyet fotoğrafçılığında açıkça ortaya çıkan tüm derinliği, bütün trajediyi, tüm sevinci iletebilmeleri pek mümkün değildir. Orada, pardon, ABD ordusu "arka" kısmı çevirdi. Amerikalı annelerden biri, oğlunun kıçını teşhis etti ve "oğlunun kıçını da beşikten iyi çalıştığını" savunarak bir dava açtı.
Büyük Vatanseverlik Savaşı yıllarında, bazı önde gelen fotoğrafçılar rötuşlara görüntünün nasıl idare edileceği konusunda özellikle talimat verdiler. Bu nedenle, bir cümlenin talimatı, bir kedinin kulağını çerçevede yakalayabilen ve bu yerdeki fotoğrafın rötuşlanmamasını sağlayacak şekilde yazmış olan ünlü cephe fotoğrafçısı Mikhail Savin tarafından yazılmıştır.
1985'teki rötuşcuların meseleleri, Mikhail Sergeyevich Gorbachev'in başında bir doğum lekesiyle "bulaşırken" iyi biliniyordu.
2011'te, bilinmeyen bir alıcı, terkedilmiş Ren bankasının rötuşlanmış fotoğrafı için Christie'ye $ 4 338 500 ödemiştir (fotoğraf Andreas Gursky). Elbette, dünyanın en pahalı fotoğrafçılarından biri olan German Gursky, rötuş yapanların işi için değerli bir halefidir. Düsseldorf Sanat Akademisi'nden mezun olduktan sonra, üç veya dört metrelik fotoğraflarını ve resimlerini yaratırken Photoshop'u kullandığını gizlemiyor. Bu, hayranlarını durdurmuyor. Ukraynalı işadamı Viktor Pinchuk, 2007'te bir fotoğraf için $ 3 340 456 yayınladı.
Ve burada durmak istiyorum. Sadelik ve trajedide korkunç olduğunu hatırladım tarih bir fotoğrafını rötuşlayan sıradan bir köy kadını, önden dönmeyen tek sevgili fotoğrafını.
Alacalı kaya sürüsü sallandı, inekler suya koştu, ağır bir meme ile sallandılar, yanlarını siper, kıyı inişi gibi dar bir tarafa ittiler. Böylece birbiri ardına nehre girdiler. Ve sonra uzun bir süre, neredeyse bir saat boyunca, hareketsiz durdular, boyunlarından sıcak bir nehre atıldılar, onları sıcaktan ve sıcacıklardan kurtardılar, yüzlerce yıldır göz kapaklarıyla ısırıklarıyla hüzünlü gözlerini kapattılar. Sevgili köye, ineklerin kuruması için zamanları oldu, eve kuru ve temiz geldiler. Sütü ev hanımlarına verdiler, soğuk tezgahlarda en soğuk sıcağı beklediler ve yine Baba Klasha kornayı patlattı, sürüsünü topladı ve tekrar nehre, tahta köprüden diğer bankaya sürdü. Burada nehir tarafında gerçek bir otlatma vardı. Doğru, yaklaşık beş kilometre uzaklıktaki köyden uzak, ama buradaki bitkilere el değmemiş, çiçeklerle kalın bir şekilde işlenmiş, işte rogula incelik burası! İnekler rengarenk çimlere otladılar ve Klacha kadını söğüt çalısının altına, nehir suyunun yanına oturdu ve düşüncelerini düşündü.
Dünyada ne kadar yaşadığı, etrafındaki dünyaya ne kadar baktığı, sarı ayçiçeklerinde, göğüse ve gece yıldızlarına, erken ve akşam yaz şimşeklerine, güneşe ve çimlere, buğday alanlarına, ketenin mavi çiçekli alanlarına hayran kalamadı. Bu iyiliğe bakmak ve bakmamak, yaşamak, bu akıllıca yaratılmış dünyada sevinmek olacaktır.
“Ve insanlar bir sebepten dolayı” diye düşündü, “savaşlara başla, birini yalnız öldür, hatta böyle vahşi bir hazırla silâhDünyayı uzaydan vurmak için. " TV’de savaşları dinleyen Baba Klasha, korkudan titredi, hatta mermilerden ve bombalardan ölen genç erkekleri, kadınları ve çocukları görmemek için TV’de oturup gözlerini sıkıca sıktı.
Ve tek bir şeyi anlayamadı: Ne tür bir insanla savaşmak istiyorlar, kimsenin ve dünyadaki hiçbir şey için üzülmeyen insanlar? Yoksa anneleri doğurmamışlar mı? Yoksa eşleri, çocukları ya da torunları yok mu? Ve eğer öyleyse, ortaya çıkıyor, kan hatlarını ölüme mahkum etmeye hazırlar mı? O zaman ne tür insanlar onlar!
Demek Baba Klasha gölgede bir hurma ağacının altında düşünüyordu, dünkü programı televizyonda hatırlatarak, gözlüklü gri saçlı bir adam ekrandan dünyada kaç tane nükleer silah bulunduğunu anlattı.
Ve aniden, bir çalının ortasında ağır bir şey arkasından attığından, Tanrı'nın korkularının dalları nasıl çatlayacak! Baba Klasha öylesine korkmuştu ki, Dunin'in çalılıklarından tırmanan torunu Slavik, Slavik’in yanında değil, tanrının kim olduğunu biliyordu.
Slavik, “Büyükannem Dunya sizin için gönderdi” dedi. - İnekleri izleyeceğim ve sen köye gideceksin. Oraya fotoğrafçı geldi, portreleri getirdi.
- Geldi mi? - Baba Klasha yüzünü aydınlattı.
Ve konuşmaya başladı, aceleyle kafasına beyaz bir mendil sardı ve olduğu gibi:
- Yani koşacağım. Koşacağım ve sen bak, Slavichek, inekleri kaybetme. İşte sana bir kamçı. Korkma.
Tek elle uzun bir eteğin ucunu kaparken, bir bisikleti güvenle monte etti ve çevik bir şekilde pedal çevirdi.
Baba Klasha, çok hızlı bir şekilde Grisha'nın portresini getirdiğine sevindim. Yaklaşık üç hafta önce, kırmızı Zaporozhets'teki arılar çiftliğinde ortaya çıktılar.
Köye gittim, kulübelere gittim, küçük kartlardan büyük portreler sipariş etmeyi teklif ettim, makbuzlar yazdım, ancak önceden para almadım.
Orman Sokağı'nda herkes portreler sipariş etti: kim onların, kim, oğulları veya kızları ve onlar ve Dunya kocalarının, savaşta ölen Gregory ve bir yıl önce ölen Fedor'un portreleri.
Ve daha önce, genç yaşlarında dul iken, ve şimdi, azalan yıllarında, Claudia Danilovna Nazarchuk, arkadaşı Duna Starodub'un hayatta olduğundan çok daha şanslı olduğuna inanıyordu. Fedor savaşta iki bacağını da kaybetmesine rağmen, halen Dunya için bir destek ve yardımdı. Doğru, Fedor ile Dunya'da basit bir hikaye olmadı, ama bu Gregory'ye gelseydi ve ondan sonra dünyanın sonuna kadar koştu. Ve hikaye böyle oldu.
Savaş çoktan bitmişti, kırk altıncı yıl sürdü. O ve Dunya uzun zaman önce kocalar için cenaze törenleri almıştı. Birden Duna bilinmeyen bir kadından bir mektup geliyor. Kadın ona Razdolnaya istasyonunda tartı olarak çalıştığını ve Dunin'in kocası Fedor Starodub'la tesadüfen karşılaştığını yazıyor. Hayatta olduğunu, ancak tamamen bacaksız olduğunu yazar. Bir bezelye ceketi ve zirvesiz şapka ile trenle seyahat ediyor, kederli şarkılar söylüyor ve insanlar zirvesiz şapkasına para atıyor ve içiyor, her yerde uyuyor.
Bir keresinde, sarhoşken, gece için kilo vermesini istedi, soğumasını engellemek için gitmesine izin verdi, sonra kim olduğunu ve nerede olduğunu soyadını ve soyadını hatırladı.
Ağlayan Dunya, Klasha'ya koştu. On kez o mektubu okudular, birlikte ağladılar ve ne yapacaklarına karar verdiler. Bunun Fedor olmadığı konusunda hiçbir şüphe yoktu: Starodub'du, Pchelok'liydi ve Deniz Kuvvetleri'nde savaştı.
Ertesi gün, sadece Epiphany donlarından, Dunya köyü terk etti. Ve ilkbaharda Fedor ile birlikte geri döndü.
Fyodor bulunduktan sonra Kasha uzun süre umut bırakmadı: ya Grisha hayatta olsaydı? Belki Fyodor gibi, yanlışlıkla savaşta öldürülmüş olarak kabul edildi? Belki de ona böyle bir mektup gelir, Duna gibi? Yıllarca böyle bir mektup bekliyordu. Ama o orada değildi.
Orman caddesi marjinal ve kısaydı (bir tarafta sadece sekiz ev, diğer tarafta bir çam ormanı vardı), uçtan uca bakıldı. Ve Klasha kadını Lesnaya'ya girer girmez ve üzerindeki kırmızı Zaporozhets'i görmediyse, alarma geçti: gerçekten gecikti mi?
Kapıları kilitleyerek kulübe vergi verdim, bisikletimi bir tuğla duvara yasladı ve hemen eski bir sütçü olan Manya Prokhorenko'yu ve şimdi de bahçesini terk eden “genç emekli” yi gördüm.
“Ne zamandan beri fotoğrafçı?” Diye sordu Baba Klasha.
Manya, “Evet, yarım saat geçmedi” dedi. Ve Baba Klasha'nın neden endişe duyduğunu tahmin ederek, bahaneler vermeye başladı: - Bugün otlattığını unuttum. Eğer söylersen. Ya da belki Dunya aldı? - Baba Klasha'yı önerdi ve Manya'yı terk ederek komşu avluya acele etti.
Ama kız arkadaşıyla fotoğraf bulamadı. Yaşlı bir kadının kalbi çok hastaydı. Uzun süre arkadaşıyla oturdu, rahatlığını dinledi, ama her saat daha da kötüleşti. Savaşta ölen sevgili kocası sevgili kalan tek kartını aptalca sarı saçlı fotoğrafçıya verdi, kocasının tek hatırasından ayrıldı ve şimdi oturuyor ve ne yapacağını bilmiyor.
Bölgesel merkeze gidip orada bir fotoğrafçı bulmaya karar verildi. Ya da belki onları topraklarına saracak mı? Ancak günler geçti ve fotoğrafçı hala gitmişti. Baba Klasha'nın gittiği ilçe merkezinde, sokaklarda dolaştı ve fotoğrafçıyı bulamadı, orada kimse yoktu.
Zaten bu haberlerden sonra uzun bir süre yatağa girdi ve ilk dona kadar yükselmedi. Ve sokağa çıktığında aniden Klasha'nın kaç yaşında büyüdüğünü gördüler. Sevdiği, sevdiği kişinin yine de geri döneceği umuduyla yaşadı ve bu umut onu en zor günlerde destekledi, gücünü kaybetmesine izin vermedi. Gerçekten de, kocalarını kaybeden pek çok dul, sevgililerini acı çeken acıların havuzundan çıkaramazdı.
Ancak bir şekilde daha fazla yaşamak gerekiyordu. Ve yaşadı. Çoğu zaman kapının dışına çıktı, fotoğrafçının Zaporozhets'ını görme umuduyla geç oturdu. Ama o hala gelmedi.
Yani birkaç yıl geçti. Yaşlı kadın Klasha hala cılız evinin yanına oturdu ve bekledi. Bu dünyada uzun süre beklemek zorunda değildi.