Opiat epidemisi hakkında çok şey yazılmıştır, ancak gerçek kronik ağrıyla yaşayabilecek çok az şey vardır. Kocam Jay, 58 yaşında inanılmaz bir acı içinde yaşadı ve öldü. Karısı olarak, o geziyi onunla yaşadım.
Jay artık hikâyesini anlatmak için değil, dünyanın gördüklerimi görmesini istiyorum. Haftada 60 saat çalışarak, fiziksel işlerini yaparken, ağrısının daha da kötüleşmesine ve hatta bir sandalyeden bile çıkamayacağını bilmeni istiyorum.
Jay’in son on yılda yaşadığı bozulmayı bilmeni istiyorum. Kronik acıyla yaşadığın zamanın nasıl ve kötü bir gün olduğunu bilmek istiyorum. Doktorun ağrı kesici ilaçlarını azalttığında ne olduğunu tam olarak bilmeni istiyorum. Ve kocamın nihayet intihar etme kararını nasıl aldığını bilmeni istiyorum.
İnsanların, kronik acıların hayatınız boyunca geçtiğini anlamanızı istiyorum, sonuçta sadece acıyı durduracaksınız.
İlk önce biraz tarih. Jay ile 2005’te tanıştım, ikimiz de içmeyi bıraktık. İki yıl sonra Jay bacaklarında hissi kaybetmeye başladı ve omurgada sıkışan sinirlerin bir sonucu olarak düşmeye başladı. Ağrı o kadar kötüydü ki Jay çalışmaktan vazgeçip depresif dönemlerini başlatan sakatlıkla devam etmek zorunda kaldı.
Jay’in alt sırt ve boyunda bir dizi füzyon ameliyatı vardı. Bu ilk kez ağrı kesici, antidepresan ve anti-anksiyete ilaçları reçete edildi. Jay, 2008’den 2011’e kadar, üçüncü bir sırt ameliyatından sonra bile kalıcı olan ağrıyı kontrol etmek için birkaç tedaviyi denedi. Bunlar steroid enjeksiyonları, sinir blokları ve bir omurilik uyarıcısı içerir. Sonunda, reçete edilen ağrı haplarına ek olarak, morfin uygulayan bir ilaç pompasını implante ettiler.
2012 yılında, Jay travma kaynaklı demans tanısı kondu. Tanıyı, belirtilerine göre doğru olduğunu düşünüyorum, ancak tüm doktorlar kabul etmedi. Bazıları, karışıklığın yüksek dozlarda morfin ve / veya uyku apnesine bağlı olduğuna inanmaktadır.
2016’ya gelindiğinde, Jay’in kafa karışıklığı ve hafıza sorunları arttı. Ağrı pompasından aldığı ilaca ilaveten günde 120 mg’lık sabit bir dozda morfin aldı.
Jay’in depresyonu, güne ve ağrı seviyelerine bağlı olarak gelip gidiyor gibiydi. Xanax’ında, uyumaya yardımcı olmak için günde 2 mg atardı. Xanax ve morfin birleştirmenin risklerinin farkındaydım.
İlaçlarını değiştirmeden iyi bir gün olduğunu nasıl anlatayım. Haftada beş gün saat 14:00 – 22:00 arasında tam zamanlı bir işte çalıştım. Eve geliyordum ve Jay kahvemi gece benim için hazırlamıştı. Uyanık kaldık ve 2’ye kadar televizyon izleyeceğiz. Uyku vakti geldiğinde yatağa gittim ve yatağında uyudu.
Biz O sandalyede oturan daha rahat 2007 yılında ilk ameliyattan sonra ayrı uyumaya başladı, ama o bir defada birden fazla üç saat uyku asla. Uyanık beni tutacak tek başına Yatakta o uyku biliyordu.
İyi bir gün hep soğuk ya da yağmurlu değildi. İyi bir günde, önce kalkıp kahveye başlayacaktı. Banyoya gitmek için iki minyatür kıyafetimizi kirazı ile verandaya çıkarırdı.
Genellikle, haftada en az bir randevumuz vardı, ama güzel bir sessiz sabahımız olamazdı. Bu televizyonun önünde kahve anlamına geliyordu. Birkaç saat sonra bilgisayar oyunlarını oynamaya geçebilirdi, ama asla onun sandalyesinden uzak değildi.
Bizim için tipik bir macera, Walmart’a gitmeyi gerektirirdi. Jay mağazada dolaşamadı ama engelli arabalardan nefret ediyordu. Gerektiğinde yüzünde bir ifade görebiliyordu. Mağazaya gittikten sonra, Steak n Shake veya Cracker Barrel’de öğle veya akşam yemeği yiyebilirdik. Her zaman onun için tanıdık ve rahat bir yer olmalıydı. Bir kereden fazla oturduk, sipariş ettik ve sonra yemeği eve getirdik çünkü çok acı çekmiştim.
Yaz aylarında, akşam yemeğinden sonra köpekleri gezebiliriz. Sadece iki blok ötede, ama çoğu kez yarı yolda durup eve gitmem gerekecek. Birkaç kez araba bulmak ve onu almak zorunda kaldı çünkü bacakları artık almayacaktı.
Kötü bir gün benim için korkunçtu ve Jay’in yaşaması için kesinlikle korkunçtu. Bu, gerçek bir rüya olmadığını, sadece ne zaman yapabilirse sandalyede dolandığını gösteriyordu. Her zaman bizim için kahve yaptı, ama kötü bir günde kahve makinesine kahve eklemeyi unuttu ve sadece sıcak suyumuz vardı. Acı çok güzeldi ki ben sadece dikkatimi dağıttım.
Birçok kötü günde yüzümden aşağıya gözyaşı döktüm ve baktım çünkü çok acı çekiyordum. Jay’in depresyonu da kötüleşti. Birçok soğuk kış gecesini, ne kadar çok acı çekeceğinden ve hayatın buna değmeyeceğinden bahsederek geçirdik. Hayatının sonu hakkında konuşmayı sevdiğiniz kişiyi dinlemek tüm dünyadaki en korkunç duygudur.
2017 yılının Ocak ayında, Jay’in ağrı kliniği, içinde bulunduğu yüksek dozda morfin reçete edemeyeceğine karar verdi. Ayrıca, Xanax’ta kalmaya karar verdiyse onu görmeye devam etmeyeceklerdi. Xanax başka bir doktor tarafından reçete edildi, ama umursamadılar.
Başka bir seçenek için, evet, kelimenin tam anlamıyla yalvardı, ağrı doktoru yalvardı. Doktor, Jay Xanax ile devam ederse, artık onu görmeyeceğini söyledi. Başka bir ilaç seçeneği de vermezdi ve bir noktada hastalarının çoğunun ağrıyla “uydurduğunu” söyledi.
Doktorun bize söylediği son şey sonsuza kadar benimle kalacak. Dedi ki: “Hastamın yaşam kalitesi benim pratiğimi kaybetmeye değmez.”
O gün ayrıldığımızda, neredeyse arabadaydık ve Jay’in bana ne söyleyeceğini biliyordum. Bana bunun onun için olduğunu söylediğinde sesinin ne kadar üzüldüğünü asla unutmayacağım. Böyle yaşamaya devam etmeyecekti.
Şubat ayı boyunca Jay’in ilaçları azaldığında, normalde yapmadığımız şeyleri yapmak için zaman harcadık. Sevgililer Günü’nü terk ettik, nişan yüzüğümden aldığım ilk takıları aldık ve zarif bir restoranda akşam yemeğine gittik. Jay, geçen ay yapabileceği kadar güzel anı koymaya çalıştı, ama ona mal olduğunu biliyordu.
Jay’in sonraki tıbbi randevusu 2 Mart’ta planlanmıştı ve ilaçlarını tekrar düşüreceklerini biliyorduk. Bir gece önce, bana zaman olduğunu söylemek için uyandırdı. Bunun ne anlama geldiğini biliyordum, ama uğruna güçlü olmaya çalıştım. Bütün gece ne anlama geldiğini ve nasıl olması gerektiğini konuştuk. Hayatımın en uzun, en uzun ve en uzun gecesiydi.
Jay intihar etmek için yeterli hapı olmadığını biliyordu. Ayrıca, bir silah almaya çalıştıysa, bunu ona satmayacağını biliyordu. Bunu neden kullanacağım neredeyse belli olacaktı.
Sonunda Jay’in kullandığı silahı aldım ve evet, o eylemin sonuçları hakkında konuştuk. 2015 yılında yeminlerimizi yenilediğimiz parka gittik. Arabanın içinde bir süre konuştuk, sonra da düğün pastasını kesmiş olduğumuz yere oturduk. Tetiği çektiğinde elini tutuyordu. .
Sürpriz ve dehşet içinde, anında duyum Jay için rahatlama oldu. Sonunda acıyı kaybettiğini bilmek, ikimizi de uzaklaştıran bir şeydi.
Jay’in hayatını bitirmek için kullandığı silahı aldığım için, devlet yardımlı intihar yasası kapsamında suçlandım. Bu ücret daha sonra pervasız bir tehlikeye indirildi ve şu anda gözetim altındayım. Bana yakın olan insanlar Jay’in ölümüne dair rolüm hakkında hiçbir şey söylememi istiyorlar ve ilk başta ben yaptım. Ama bu şekilde devam edemem.
Jay’in hikayesini orada yayınlamamı istediğini biliyorum. İnsanların günlük olarak yaşadığım acı ile yaşamanın nasıl bir şey olduğunu bilmelerini istediğimi biliyorum. Doktor Jay’in ilaçlarını aldığında, hayat kalitelerini ellerinden aldı. Onun kararına yol açan budur. Jay uzun zamandır acılarıyla yaşamak için çok uğraştı ama sonunda mücadele yetmedi.