Kedim neden sadece geceleri kucaklıyor??
Ben onun yanındayken, kedim en çok dikkat isteyen oyunları oynuyor ve "bana-bana-ben-çok tatlıyım" rutini ile tüm dikkatimi toplamaya çalışıyor. Bana bakacak, beni takip edecek, uzaklaşacak ve sonra dönüp aynı şeyi yapacak. Orada oturacak ve iri, sarı gözleriyle bana bakacak. Bu bir oyun ama benim için oynaması zor bir oyun. Bu, başka bir kedi tarafından yaralanmış bir kedi. Yıllarca bu diğer kedi ona zorbalık eder, döver, tl'sini çeker, kulaklarını çimdikler. Ancak bu kedi karşılık vermedi. Oturup aldı. Bunu hangi kedi yapardı?
Onu ilk aldığımda, o zaten altı aylıktı ve ben onun ilk gerçek arkadaşıydım. (Kedim beni aldığı için çok şanslıydı.) Bodrumumda birlikte saatlerce video oyunları oynayarak, güreşerek, sokularak geçirdik. Ama sonra, gece ne zaman eve gelsem, yastığımda pençelerinin olduğu yerde çizikler olduğunu fark etmeye başladım. Bazen yüzümü de pençelerdi. Ona bir kez azarladım ve o durdu. Ama sonra, yeni daireme taşındığımda pençeleri agn görünmeye başladı. görmezden gelmeye karar verdim. Sonuçta yeni bir yerdeydim. Mutluydum. İşle meşguldüm. Neden beni rahatsız etsin ki?
Yaklaşık bir ay sonra, gece eve gelmek üzereydim ve yastığımda biraz kan olduğunu fark ettim. Korktum. Panikledim. Veterineri aradım. Bana kısırlaştırma zamanının geldiğini söyledi. Tabii ki yaptım, ama yıllar sonra değil. Bu arada, her gün bodrumumda saatlerce ağlayarak ne yapacağımı bilemediğimden ağlıyordum.
Belki Humane Society'ye gidip onlardan birini evlat edinirsem yardımcı olabilirim diye düşündüm. Bu yüzden Lobo'yu benimle Humane Society'ye götürdüm. Kafesteki en sevimli kediye benzeyeni seçmek istedim. İçeri girdim ve bir gönüllüye sordum, "Bu sevimli bebeklerden hangisi benim için en iyi evcil hayvan olur?"
Bir kediyi işaret etti ve ben inanamadım. Lobo'yu işaret etti.
“Yeterince yaşlı mı?” Diye sordum.
O güldü. “Onu kısırlaştırmak zorunda değiliz!” o sd.
"Yani onu anlıyor muyum?" Diye sordum. "Lobo'yu veriyor musun?"
Buna daha çok güleceğini düşündüm. Bunun yerine bana bir evlat edinme danışmanının adını ve numarasını verdi.
O gün, Lobo'nun artık bodrumumda yaşamasına izin veremeyeceğimi biliyordum. Ona bir ev vermem gerektiğini biliyordum.
Lobo'yu ertesi gün evlat edinme danışmanına götürdüm. Ona ihtiyaç listemi verdim. Biri onu görmeye geldiğinde beni arardı.
O gece onu eve götürdüm. Hemen bağladık. Olmamamız söz konusu değildi.
O zamandan beri en iyi arkadaşız. Aslında, diş fırçası hala banyo tezgahımda duruyor. Onu eve getirdiğim gün kullandığını biliyorum.
Lobo
Lobo eve geldiğinde, küçük bir siyah tüy yumağıydı. Çocukken en sevdiğim dizi olan “Karasakal Korsan” çizgi filmindeki siyah beyaz köpeğin adını verdim. Adını sevdim çünkü bir evcil hayvana bir çizgi filmden sonra isim vermenin harika olacağını düşündüm.
Siyah beyaz smokinli bir kediye benzediğini düşündüğüm için yavru kediye Lobo adını verdim, bu yüzden ona bir kedinin adını verdim. O her zaman harika görünen bir adamdı. Kara kaşlarını benden alıyor.
Lobo'ya sahip olduğumdan beri, her zaman küçük, beyaz yüzlü bir köpek istemişimdir. Şimdi bir tane var. Benimle yaşamaya geldiğinden beri en iyi arkadaştı. Beni her yerde takip ediyor ve eve geldiğimde hep çok heyecanlanıyor.
Kendi yatağımı bile yaptı.
Her gece benimle yatar ve her zaman ona söylediğim şeyi yapar. Annemi, babamı ve erkek ve kız kardeşimi seviyor. Ailemi gerçekten seviyor. Sevdiği insanlara karşı şefkatli olmanın sorun olmadığını biliyor gibi görünüyor. O da bir kucak böceği.
Birlikte birçok şey yapıyoruz, parka gitmek gibi.
Benimle parka uzun yürüyüşlere çıkıyor. Yürüdüğümüzde genellikle önden koşuyor ve ona yetişmem için uğraşıyor. Parka gittiğimde, dinlenecek bir yer arar ve bazen bunun için yatar.
Parkta kuşları, sincapları ve diğer yaratıkları izlemeyi sever. Etiket oynuyoruz, çimlerde yuvarlanıyoruz ve trambolinde güreşiyoruz.
Ailem Lobo'yu seviyor ve ben de onu seviyorum. Bana çok iyi davrandı. Sadece onu seviyorum ve onsuz yaşayamam.
Bunun hangi gün olduğunu biliyor musun? 19 Haziran 2020, anneme lenfoma teşhisi konmasının 10. yıl dönümü. Ayrıca annemin doğum günü.
Bu harika gömleği V-Day'de VH1'de buldum ve istedim ama annem adına birine almak garip olurdu. Onun için almaya çalıştım, ama çoktan satılmıştı ve artık stokta olmayacaklardı. Soyunma odalarından birinde annemin bedeniyle denedim ama bedeni uymadığı için onsuz gitmek zorunda kaldım.
Birkaç kez onun için satın almaya çalıştım ama unutup duruyorum. Onun için satın aldığı birçok kitabını aldığım kitapçıda çalışan bir adam var ama ben sadece onda gördüm. Şahsen hiç görmemiş olsam da harika bir gömlek.
Bu üzücü ve mutlu günde, onu aldım ve umarım giyer.
Hangi gün olduğunu bilmiyorum ama havayı ısıtmak için uğraşıyormuşum gibi geliyor. Soğuk ama güneşli ve kuru bir bahar oldu. Bu yıl bahçemi yapıp yapamayacağımı bilmiyordum. Havalar ısınana kadar son ekimi yapmayı ertelerdim. Ama benim var. Çiçeklerim, çalılarım ve bitkilerimin hepsi şimdi ekildi ve bence iyi iş çıkarıyorlar.
Kendimle gurur duyuyorum.
Üretebildiğim şeylerle gurur duyuyorum.
Çocukken babamın benim için ektiği birçok şeyi ekebildiğim için gurur duyuyorum. Onun ektiği şeylerin birçoğunu diktiğini hatırlıyorum, birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü ve saire için.