New York'ta berrak, berrak bir sonbahar günüydü ve diğerleri gibi, Lillie Devereaux Blake, o ülkenin hükümeti tarafından Amerika Birleşik Devletleri'ne bir dostluk simgesi ve bir özgürlük anıtı olarak bağışlanan büyük Fransız heykelini görmek için can atıyordu. nihayet açıldı. Başkan Grover Cleveland, Bedloe Adası'ndaydı (o zamandan beri Özgürlük Adası olarak yeniden adlandırıldı), heykelin dibinde bir konuşma yapmaya hazırdı. Fransa'da tasarlanan heykel, 1885 baharında New York'a gönderildi ve şimdi, Ekim 1886'da nihayet kaidesinin üzerine monte edildi.
O anda, güzel sakin yüzündeki peçe çekildi, Blake günün olaylarını yazdı ve hava, yeni tanrıçayı selamlamak için ateşlenen topçu salvolarıyla yırtıldı; kara ve deniz güçlü sarsıntılarla titredi ve buhar ıslıkları tiz çığlıklarına kalabalığın çığlıklarını karıştırdı - tüm bunlar erkekler tarafından bir kadının onuruna yapıldı.
Blake adanın kendisinden izlemiyordu ama aslında o gün heykele sadece iki kadın davet edilmişti. Blake ve New York Eyaleti Kadınlara Oy Hakkı Derneği'nin diğer üyeleri, o sırada New York'un önde gelen kadınlara oy hakkı örgütü, kadınların sadece heykelin açılmasından değil, aynı zamanda özgürlük fikrinin kendisinden dışlanmasını protesto etmek için kendi teknelerini kiralamışlardı.
Blake'in protestosu, bu ayın başlarında Özgürlük Adası'nda açılan yeni Özgürlük Heykeli Müzesi'nde vurgulanan birkaç protestodan biri. Heykelin kaidesi bir noktada küçük bir müzeyi barındırırken, yeni alanın artan kare görüntüleri tarihçilerin ve sergi tasarımcılarının Lady Liberty, onun şampiyonları ve muhaliflerinin hikayesini genişletmesine izin verdi.
Bazı insanların heykeli yeniden anlatmalarında ve belli şekillerde anlatılmasında, ister Amerika'nın sembolü olarak heykel, ister New York simgesi olarak heykel, ister göçmenlik işareti olarak heykel olsun, genellikle tekil bir kavram var gibi görünüyor, diyor. Yeni müzenin sahnelenmesinden sorumlu firma olan ESI Designs'ın sergi tasarımcısı Nick Hubbard. Ancak mekandaki gazete kupürleri, broşürler ve görüntülerin açıkladığı gibi, heykel - ve sembolize ettiği şey - evrensel olarak sevilen bir şey değildi ve birçokları için bir umut ışığı olmaktan çok suratına atılan bir tokattı.
* * *
Fransızlar heykelin kendisini bir hediye olarak miras bıraktılar, ancak ona bir kaide sağlamak Amerika halkına kalmıştı. Hem New York eyaleti hem de federal hükümet projeyi finanse etmeyi reddettikten sonra, New York Dünyası yayıncı Joseph Pulitzer, makalesini kaide için 100.000 $ (bugünün para biriminde 2 milyon dolardan fazla) toplamak için kullanacağını açıkladı. Teklif basitti: Bağışta posta, adınızı kağıda yazdırın. Harçlıklarını ve yedek paralarını gönderen küçük çocukların ve yaşlı kadınların hikayeleri ve büyük projeyi destekleyen sıradan halkın iç ısıtan hikayeleri, Pulitzer'in gazetesinin ön sayfalarını ve ülkenin hayal gücünü ele geçirdi ve büyük ölçüde Anıt Heykeli'nin olduğu fikrini güçlendirdi. Özgürlük, başından beri, Amerikalılar tarafından evrensel olarak sevilen bir şeydi.
Ancak hemen bu cephede çatlaklar ortaya çıktı. Blake ve Bedloe Adası'na giden yaklaşık 200 kadın, bir bildiri yayınladılar: Hiçbir kadının siyasi özgürlüğünün olmadığı bir ülkede, bir kadın olarak bedenlenen bir Özgürlük Anıtı'nı dikerken, erkekler, Tanrı'nın hayranlığını ve hayranlığını uyandıran hoş bir tutarsızlık sergilediler. karşı cinse dikkat çektiler. Başkan Cleveland, konuşması sırasında, doğrudan altında yüzen kadınlara aldırış etmedi, Blake, Amerikan kadınlarının özgürlüğü yoktur ifadesini taşıyan bir pankart salladı. Ancak ülkenin dört bir yanındaki kadınların oy hakkını savunanlar fark ettiler ve onlar için heykel hem henüz sahip olmadıklarının bir sembolü hem de onu talep etmek için bir toplanma noktası haline geldi. Sonraki yıllarda, Susan B. Anthony ve Elizabeth Cady Stanton heykeli ziyaret etti ve kadınlara New York'ta oy kullanma hakkı vermek için 1915'te alınan bir önlemin sandıkta başarısız olmasının ardından, bir grup oy hakkı savunucusu Woodrow Wilson'ın 1916'daki ziyaretini düşürmek için kullandı. binlerce 'Kadınlara Oy!' broşürü çift kanatlı heykelin önünde.
Mizah dergisinin 1915 sayısından bir çizim disk (Kongre Kütüphanesi)
Heykelin açılışı resmi tarihten önce ve sonra haftalarca manşetlere damgasını vurdu. Cleveland Gazetesi 5.000 tirajlı Afrika kökenli Amerikalı bir gazete de istisna değildi. 27 Kasım 1886'da, heykelin halka açılmasından bir ay sonra, ön sayfalarında Bartholdi'nin heykelini renkliler için de özgürlük olana kadar Ertelemek başlıklı bir başyazı yayınlandı.
Bartholdi heykelini, meşaleyi ve hepsini okyanusa, Gazete Bu ülkenin 'özgürlüğü', Güney'deki zararsız ve çalışkan renkli bir adamın kızı ve karısı ku-kluxe edilmeden, belki de öldürülmeden, kendisi ve ailesi için saygın bir yaşam kazanmasını mümkün kılacak şekilde oluncaya kadar savundu. öfkelendi ve mülkü yok edildi. Bu ülkenin 'dünyayı aydınlatan', hatta Patagonya'nın 'özgürlüğü' fikri aşırı derecede saçma.
Hubbard, bir bölümün dahil olduğunu söylüyor Gazete Sergideki başyazı, Özgürlük Anıtı'nın Amerikan değerleri hakkında süregiden bir dizi soru ortaya koyduğunu ve hala ortaya koyduğunu iletmek için çok önemliydi. Heykelin bir tür vaat olduğu, temel Amerikan ve temel Amerikan fikirlerini temsil ettiği ve sembolü olduğu fikrini gerçekten oluşturmamız gerekiyordu, diyor. O vaadi veriyor ama daha en başından beri 'Ama bir dakika, bu söz mutlaka yerine getirilmiyor' diyenler var.
Özgürlük Anıtı, zamanının çoğu için New York limanında, Amerika'da göçün bir sembolü olarak çerçevelenmiş olsa da, toplandığı sırada ülke, her birine göç edebilecek insan sayısını resmen sınırlamaya başlamıştı. yıl. 1882'de federal hükümet, ilk büyük ölçekli göçmenlik yasası olan ve göçmenlerin ırka dayalı olarak önceliklendirilmesini ve sınırlandırılmasını açıkça öne süren Çin Dışlama Yasası'nı kabul etti. Çinli-Amerikalı yazar Saum Song Bo, Pulitzer'in heykelin kaidesi için para taleplerine bir mektup göndererek yanıt verdi. New York Güneşi :
Bo, bu topraklarda bir Özgürlük heykeli için bir kaide inşa etmeye katkıda bulunmaya davet etmeyi biz Çinlilere bir hakaret olarak görüyorum, diye yazdı. Bu heykel, bu ülkeye gelen tüm ulusların geçişini aydınlatan bir meşale tutan Özgürlüğü temsil ediyor. Ama Çinlilerin gelmesine izin var mı? Burada bulunan Çinlilere gelince, diğer tüm milletlerden insanların özgürlükten zevk aldığı gibi onların da özgürlüğün tadını çıkarmasına izin veriliyor mu? Diğer milletlerden erkeklerin özgür olduğu her yerde hakaret, taciz, saldırı, yanlış ve yaralamalardan arınmış olarak dolaşabilmelerine izin var mı?
Özgürlük Heykeli Müzesi'nin deneyiminin kalbinde yatan, özgürlüğün sabit bir anlamı olan sabit bir kelimeden uzak olduğu fikridir. Hubbard, tasarımcılar heykeli düşünürken, elbette insanların özgürlüğü nasıl yorumladığı ve bunun ne anlama geldiği zaten çok karmaşık ve tartışmalıydı, diyor. Bu bakış açılarını sergiye dahil etmek, mekanın, Özgürlük Anıtı'nın meşalesinin ilk yakılmasından 100 yıldan fazla bir süre sonra, şimdi, ulusun nereye geldiğinin ve ne kadar ileri gittiğinin bir sembolü olarak New York limanının üzerinde durduğunu belirtmesine izin veriyor. hala gitmek zorunda.