Bu ilk kez Gergiev'in orkestrasıyla böyle bir harabe üzerinde durmuyor. İnsanlara bir huzur duygusu verir. İnsanlara bir gelecek verir. Ama Palmyra'da olanlar sadece harika. Bugün Kremlin'in PR kampanyası hakkında, Kremlin entrikaları hakkında, Rus kültürel genişlemesi hakkında yazacakları açıktır. Bir çok şey yazılacak. Böyle şeyler fark eder.
Ne oldu Neden bu konuda yazmaya karar verdim? Ve iki önemli şey vardı. Öncelikle, konser başlamadan önce Gergiev, izleyicilere Rusya Devlet Başkanının adresini gösterdi. Bu konuda olağanüstü bir şey görünmüyor. Yaygın bir pratik. Ama alıntıyı oku.
Konsere duyduğum minnettarlığın yanı sıra önemli sözler duyuldu: "... terörizme karşı savaşan herkese şükran, hafıza ve umut belirtisi olarak, hayatlarını bile korumamışlar."
Rusya'nın kurtuluştaki rolü hakkında bir söz değil, birinin işlenmesi ve aynı “birinin” işleyişi hakkında bir söz değil. Kahramanlık hakkında bir kelime değil. Sadece dünya terörizmine karşı savaş için herkese teşekkürler.
Bu savaşa katılan Suriyeli subaylardan biriyle konuştum. Doğru, bugün o Rusya'da. Öğreniyor. Ve bunun hakkında ne dediğini biliyor musun? Buna inanmayın, ancak Suriyeliler bize “yeminli arkadaşlar” dedikleri gibi, Putin'in ateşli bir destekçisi “putinoid” dediler. Sadece kardeşleri yüzünden (kelimenin tam anlamıyla), yoldaşları orada öldü. Ve Rusya gibi bir ülkenin başı, doğrudan olmasa da, öyle dedi. Dikkat etmeyeceğimiz bir önemsememe ama döndü.
Mariinsky Tiyatrosu müzisyenlerinden de bahsetmek istiyorum. Tskhinval'daki savaşın sona ermesinden on gün sonra 2008'ta müzik çalındığında, bu oldukça normal olarak algılandı. Savaş bitti. Bu müziği kimin çaldığını tamamen unuttuk. Müzisyenlerin asker olmadığını unuttuk. Savaşı ve orduyu sadece televizyondaki video ile algılıyorlar.
Ama geldiler, oynadılar, yerel sakinlerle buluştular. Savaşa gel! Tıpkı dün gibi. Savaşta, herhangi bir anda mayın ya da mermi şeklinde bir “hediye”, yaşam ve ölümün yakın durduğu bir yerden uçabilir. Ölümün ortak bir fenomen olduğu yer. Özel duygulara neden olmamak. Eh, şans yok. Hepsi orada olacak.
Bu kadar cesur müzisyenlerimizle gurur duyuyorum! Kimse onlara bundan bahsetmeyecek. Ve söyleyeceğim. Cesaretinle gurur duy!
Tass'ı alıntılamaya başla. Bunlar Gergiev'in konsere dair sözleri.
“İşkence gören Palmyra'daki konserimiz barış ve uyum çağrısıdır, bu tüm uluslara kötülük ve terörle mücadelede çabalara katılma çağrısında bulunuyor.” “... gönül yarası, öfke, barbarlığa ve şiddete karşı protesto, burada kitlesel infazların yerini organize eden dünya kültürünün paha biçilmez anıtlarını tahrip eden insanlık dışı insanlara karşı.”
Bugün tatilin arifesinde olduğumuz açık. Zafer Bayramı için bekliyoruz. Ancak, bu tür zaferlerin, Rus sanatının zaferleri ordumuzun zaferlerinden daha az önemli değildir. Bunlar Rusya'nın ruhunun zaferidir.
Bu arada, "kızarmış" sevenler için, bir "yemek" de var. Rodion Shchedrin'in "Kadrili" nin sahnesinde, Putin’in arkadaşı, aynı oligark müzisyeni, St. Yani başkan arkadaşlarını seçebiliyor. Ve konserde oradaki enstrümanlar harikaydı. Stradivarius, Guarneri ...
Ancak genel olarak, Rusya'da bu kadar basit insanlar olduğunda iyidir. Militanların kahramanları değil, işlerini zor, hatta tehlikeli koşullarda yapan cesur insanlar. İstemsizce Moskova savaşı hakkındaki filmden alınan görüntüleri hatırladım. Alexandrov topluluğu sanatçılar cepheye ulaştığında. Ama konuşacak yerleri yoktu. Saldırı başladı. Ve sonra, komutanın emriyle konser saha telefonlarıyla gerçekleşti. Durumun gerçekten böyle olup olmadığını veya film yapımcılarının olayları süsleyip süslemediğini bilmiyorum ama Mariinsky Orkestrası'nın performansı aynı düzende.
Bu günü elimizden geldiğince getirdik ... Bu aynı zamanda Mariinsky Tiyatrosu'nun sanatçılarıyla da ilgili.