Denizlerin çiftçiliğiyle ilgili bir gelgit dalgası oluşuyor. ‘Mavi ivme’ olarak adlandırılan okyanus kaynaklarından yararlanma çabasının bir parçası.
İyimser tahminler, akıllı deniz yetiştiriciliğinin – denizde balık yetiştiriciliği – okyanus balıkları ve kabuklu deniz ürünleri üretimini 2050 yılına kadar 21 milyon artırarak 44 milyon metrik tona yükseltebileceğini söylüyor; Diğer tahminler, Michigan Gölü büyüklüğündeki bir okyanus su ürünleri yetiştiriciliği alanının, dünyadaki tüm vahşi balıkçılığın toplamıyla aynı miktarda deniz ürünü üretebileceğini öne sürüyor.
Küresel okyanus serimiz beş derinlikli profille açıldı. BM’nin bir sonraki iklim konferansı COP26 öncesinde okyanuslarımızın durumu hakkında yeni makalelere dikkat edin. Dizi size The Conversation’ın uluslararası ağı tarafından sunulmaktadır.
Sucul gıda sistemlerini inceleyen disiplinler arası araştırmacılar olarak çalışmamız, bu iddiaların deniz kültürünün gerçek potansiyelini abarttığını ve deniz kültürünün sürdürülebilir bir şekilde artırılmasının zorluklarla dolu olduğunu gösteriyor.
Tatlı su balık çiftliklerini açlıkla mücadele etmenin ve gıda güvenliğini artırmanın daha iyi bir yolu olarak görüyoruz. Bize göre, hükümetler, fon sağlayıcılar ve bilim adamları, Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Hedeflerine ulaşılmasına yardımcı olmak için karada su ürünleri yetiştiriciliğini geliştirmeye odaklanmalıdır.
Son yıllarda Bangladeş, düşük maliyetli, sürdürülebilir su ürünleri yetiştiriciliğinde lider konuma gelmiştir. Şüpheli varsayımlar
Okyanus su ürünleri yetiştiriciliği savunucuları genellikle sınırlı miktarda doğadan yakalanmış balıklardan bahsediyor ve dünyayı beslemek için balık yetiştirmeye çağırıyor. Gördükleri gibi, karada su ürünleri yetiştiriciliği kıt toprak ve tatlı su kaynakları ile sınırlıyken, okyanuslar tarıma uygun geniş alanlar sunmaktadır.
Bu şekilde çerçevelendiğinde, deniz ürünleri yetiştiriciliği, gelecekteki deniz ürünleri talebini karşılamak ve çok az çevresel etkiyle savunmasız nüfusu beslemek için sınırsız bir potansiyel sunuyor gibi görünüyor. Ancak araştırmamız farklı bir tablo çiziyor. Tatlı su yetiştiriciliği için okyanus çiftçiliğine göre çok daha az teknik, ekonomik ve kaynak kısıtlaması ve karada bulunan balık çiftliklerinin küresel gıda güvenliğine katkıda bulunma potansiyeli çok daha büyük.
Tatlı su yetiştiriciliği, son otuz yılda istikrarlı bir şekilde büyümüştür. Asya bu patlamanın merkezinde yer alır ve bitkiler hariç dünya kültür balıkçılığı üretiminin% 89’unu oluşturur.
En önemli tür grupları – sazan, tilapia ve yayın balığı – otçul veya omnivordur, bu nedenle gelişmek için hayvansal protein yemelerine gerek yoktur. Büyümeyi hızlandırmak için küçük miktarlarda balıkla beslenebilirlerse de, temel diyetleri pirinç, yer fıstığı ve soya gibi mahsullerin ucuz yan ürünleri ve doğal planktondan oluşur.
Küçük toprak havuzlarda tatlı su balığı yetiştirmek nispeten ucuz ve kolaydır. Su ürünleri yetiştiriciliği, özellikle Asya’da çok sayıda aile çiftliği, işçi ve küçük işletmeye iş ve gelir sağlayan ekonomik bir nimet olmuştur. Çiftlikte yetiştirilen tatlı su balıkları, milyonlarca düşük ve orta gelirli tüketici ve daha iyisi olanlar için uygun fiyatlı temel gıda olma eğilimindedir.
Deniz balığı yetiştirmek farklı bir önermedir. Sert okyanus ortamı üretimi riskli hale getirir ve bu türlerin biyolojisi, çoğunun üremesi ve büyümesi zor ve maliyetli hale getirir.
Çoğu deniz ürünleri yetiştiriciliği türü etoburdur, bu nedenle diyetlerinin bir parçası olarak başka balıklara ihtiyaçları vardır. Her yıl yakalanan yaklaşık 20 milyon metrik ton balık, bunun yerine çiftlik balıklarını beslemek için kullanılıyor. Bu balıkların bazıları aksi takdirde insanlar için yiyecek olabileceğinden, bu tartışmalı bir çevresel ve etik meseledir.
Teknolojideki gelişmeler, ortadan kaldırılmasa da, özellikle çiftlik somonları için yemlerde kullanılan balık miktarını azaltmıştır. Şimdi somon yetiştirmek için 20 yıl öncesine göre yarısı kadar taze balık gerekiyor.
Bu yenilikler, Norveç hükümeti ve endüstri tarafından 1970’lere kadar uzanan büyük yatırımlarla elde edildi. Araştırma genetik iyileştirme, beslenme ve üretim sistemlerine odaklandı ve karşılığını aldı. Çiftlik somonu artık denizden yetiştirilen tüm balıkların % 45’ini oluşturuyor.
Grieg Seafood, Tlowitsis First Nation ile ortaklaşa Clio Channel, Broughton Takımadaları, British Columbia, Kanada’da bir somon çiftliği işletiyor. David Stanley / Flickr
Bununla birlikte, orfoz, levrek veya cobia gibi daha az popüler olan diğer balıkların da aynı verimlilikle derinlemesine araştırılması veya yetiştirilmesi pek olası değildir. Pazar çok küçük.
Kara temelli bir benzetme için tavukları düşünün. Somon gibi, onlar da uzun süredir yoğun araştırma ve geliştirmenin odak noktası olmuştur. Sonuç olarak, artık sadece 45 günde pazar büyüklüğüne ulaşacaklar. Öte yandan, gine tavuğu – özel pazarlar için yetiştirilen tavuk benzeri bir kuş – sınırlı seçici yetiştirme sürecinden geçmiştir, yavaş gelişir ve çok daha az et verir, bu da yetiştirmeyi daha maliyetli ve satın almayı daha pahalı hale getirir.
Deniz balıkları yetiştiriciliği şu anda korunaklı koylarda ve deniz göllerinde yapılmaktadır. Ancak, açık okyanusta karadan çok uzağa demirlenmiş devasa dalgıç kafeslerde balık yetiştiren yeni bir yüksek teknoloji yöntemine artan bir ilgi var. Yüksek işletme maliyetleri ile riskli bir iştir. Pahalı altyapı yoğun fırtınalara karşı savunmasızdır.
Başarılı olmak için, açık deniz çiftliklerinin mavi yüzgeçli orkinos gibi yüksek fiyatlı balıklar yetiştirmesi gerekecek. Ayrıca, SalMar’ın Norveç’teki 1,5 milyon balık kapasitesine sahip devasa ‘Okyanus Çiftliği’ gibi endüstriyel ölçekte faaliyet göstermeleri gerekecek.
Açık okyanus deniz ürünleri yetiştiriciliği teknik olarak uygulanabilir olsa da ekonomik uygulanabilirliği sorgulanabilir. Norveç, Çin ve ABD’deki pilot projeler henüz ticari olarak başarılı değil. Somon için güçlü küresel talep olmasına rağmen, orfoz gibi diğer türlerin küçük niş pazarları var. Dik üretim maliyetleri nedeniyle, yüksek kaliteli uzman ürünler olarak kalmaları muhtemeldir.
Bir römorkör, 14 Haziran 2017’de Qingdao, Çin’deki bir açık deniz okyanus çiftliği tesisini çekiyor. Getty Images aracılığıyla Görsel Çin Grubu Tatlı su alternatifleri
İnsan nüfusu en hızlı Afrika’da artıyor ve gelirler en hızlı şekilde Asya’da artıyor. Gelecekteki balık talebinin çoğu, bu bölgelerdeki düşük ve orta gelirli tüketicilerden gelecektir. Tilapia ve yayın balığı yetiştiriciliği, Mısır’da ve hem Batı hem de Doğu Afrika’da daha popüler hale geliyor.
Bu arada, yüksek gelirli ülkelerdeki toplam deniz ürünleri tüketimi 2000’den beri platoda seyrediyor. Ancak bu ülkelerde bile, uygun bir protein kaynağı olduğu için çiftlik tatlı su balıklarına olan talep artıyor. ABD’de tilapia, pangasius (tatlı su yayın balığı) ve kanal yayın balığı en çok tüketilen dördüncü, altıncı ve sekizinci deniz ürünleri ürünleridir.
Açık deniz deniz ürünleri yetiştiriciliği, bir gün birkaç büyük yatırımcı için kar sağlayan lüks balıklar üretebilir. Ancak tatlı su yetiştiriciliğinin çok daha fazla insanı beslemeye devam edeceğine ve çok daha fazla çiftçiye ve küçük işletmeye fayda sağlayacağına inanıyoruz.
Kamu-özel sektör ortaklıkları yoluyla seçici yetiştirme, hastalık kontrolü ve çiftlik yönetimine yapılan yatırımlar, verimliliği artırırken balık yetiştirmek için kullanılan arazi, tatlı su ve yem miktarını azaltarak daha sürdürülebilir bir su ürünleri yetiştiriciliği endüstrisi yaratabilir. Daha kapsayıcı ve sürdürülebilir kalkınma için, hükümetlerin ve fon sağlayıcıların karada balık yetiştirmeye öncelik vermesi gerektiğine inanıyoruz.
The Conversation