Bir karavaika, sınıflandırmaya göre leylek düzenine dağıtılan ve ibis ailesi ile ilgili ilginç bir kuştur. Bu ailenin çoğu üyesi gibi, bu kuşlar ayak bileği ve orta büyüklüktedir. Uzun bacaklarına rağmen koşma yetenekleri onlara özgü değil. Gökyüzünde, çoğunlukla sadece gerçek bir tehlikenin olduğu durumlarda, buz somunları nadiren de ortaya çıkar.
Habitat gelince, oldukça büyük. Bu kuşlar Avrupa, Asya, Avustralya, Amerika ve Afrika'da bulundu. Tatlımlar yalnız yaşamıyor. Bireylerin bütün kolonilerini oluşturabilirler, ancak çoğunlukla çiftler halinde tutulurlar.
Kuzeyde olduğu gibi ılıman bir iklime sahip kemerlerde yaşayan bireyler kışı için diğer alanlara uçarlar. Örneğin, kış için Rusya’da yaşayan somunlar daha sıcak yerlere, yani Asya ve Afrika’ya uçuyor. İlkbaharda, Mart ayı civarında, kuşlar genellikle geri uçar. Karamel yuvaları çeşitli rezervuarların kıyılarında veya bataklık bölgelerde düzenlenir.
Karavaek'in görünümü
Çoğu durumda bu kuşların tüyleri kırmızımsı kahverengi veya koyu kestane rengindedir. Parlak güneşin altındayken, tüyleri parlar ve rengi biraz değiştirerek yeşil veya bronz bir parlaklık kazanır. Yetişkin kuşlara belli bir mesafeden bakarsanız, neredeyse siyah görünürler. Kuşun uzunluğu, vücut ağırlığı 700 gram olan 60 santimetreye kadar olabilir. Kanatların uzunluğu yaklaşık 100 santimetredir.
Bu bireylerin ayırt edici parlak bir özelliğinin, hafifçe aşağıya dönük, yay şeklinde alışılmadık bir gaga olduğu düşünülmektedir. Uzunluğu 12 santimetreye ulaşabilir. Dönel kavşakları leyleklerle karşılaştırırsak, uzunluğunun akrabalarınınkinden biraz daha az olduğu belirtilebilir, ancak bu kavşakların sulak alanlarda sessizce hareket etmesini engellemez.
tür
İbis ailesi bugün 32 kuş türüne sahiptir. Tüm bu bireylerin görünümü ortak özelliklere sahiptir: uzun bacaklar, küçük bedenler ve bir yay şeklindeki gaga. İbis temsilcileri ile tanışabilirsiniz Antarktika hariç, kesinlikle tüm kıtalarda olabilir. Somun yakın akraba kutsal ibis olduğunu.
Yaşam tarzı ve davranış
Kural olarak, yuva düzenlemek için somunlar, nehir ve göllerin yakınında kamış yataklı veya ağaçlı alanları toparlayabilir. Pelikan, kaşıkçı ve balıkçıllar sıklıkla yanlarında yaşarlar. Bu kuşlar yuvalama için ulaşılması zor bölgeleri seçer. Harika bir seçenek nehirlerdeki küçük ada parçaları, su ile kaplı çayırlar ve uzak göller olabilir.
Carawaykas, neredeyse hiç durmayan, çok aktif kuşlardır. Neredeyse her zaman tabana oldukça küçük baktıkları yerlere giderler ve uzun ve kavisli gagasıyla giderler. Periyodik olarak, bu yürüyüşler bir süre durabilir, sonra somunlar bir ağaca oturur.
tayın
Bu kuşların beslenmesinin temeli, suda veya karada bulunan ve aynı zamanda çeşitli bitkilerde bulunan canlılardır. Yerde, kuşlar, kural olarak, larvalar, böcekler, kelebekler, pürüzsüz başlı ve tarlalarla tanışır. Suda yaşayan hayvanlar için kurbağalar, kabuklular, kurbağa yavruları ve çeşitli küçük balıklar somun için ana gıda haline gelir. Ayrıca kuşların diyetinde yosun içerir. İlginçtir ki, kadınlar ve erkekler kendi zevklerinde bazı farklılıklar gösterir. Erkekler daha çok salyangoz yer, fakat dişiler gibi böcekler. Kurbağaların ve kurbağa yavrularının kuvvetli bir şekilde harekete geçme zamanı gelir gelmez - bu da balık avı için ana yemek haline gelir. Keçiboynuzu istilası başladığında, kuşlar oldukça mantıklı ve rasyonel olan böceklere geçer.
üreme
Kuşlar sıcak ülkelerden döndükten sonra, başladıkları ilk şey, uzun bir süre sonra yeniden inşa etmek için konutlarını donatmaktır. Bu konuda somunlar çok dikkatli bir şekilde yerleştirilmiş, dalları, otları, sazlık kısımlarını ve yapraklarını toplarlar. Sonuç olarak, yuva oldukça hacimlidir.
Yuvanın çapı 50 santimetreye ulaşabilir ve 8 santimetreye kadar bir derinliğe sahiptir. Şeklinde, geleneksel olarak yuvarlak, çok temiz. Çoğu durumda, kuşlar yuvalarını çalılıklara veya ağaçlara yerleştirir, böylece gelecek civcivler tamamen güvende olur.
Dişi, bir seferde en az altı, en fazla altı yumurta bırakır. Çok sıradışı bir mavimsi-yeşil renk tonuna sahipler. Kuluçkalık yumurtalar çoğunlukla dişinin bakımıdır, ancak erkekler de bu süreçte aktif rol alırlar. Kuluçka sırası sırayla yapılabilir. Erkekler ayrıca yiyecek alır ve yuvadaki dişi yanına getirir.
Maksimum üç hafta sonra, piliçler ışığa karışır. Bu noktadan itibaren, ebeveynler için asıl görev, civcivleri için yiyecek beslemek. Bebekler büyüdükçe gün içinde 11 kata kadar yiyebilirler. Zamanla öğün sayısı giderek azalır. Piliçler doğrudan ebeveynlerinin gagalarından beslenirler.
Karavaek'in yavruları karartılmıştır. Yetişkinliğe erişinceye kadar rengini değiştirir ve yaklaşık 4 kez düşer ve sonra kendilerini tüylerle örtmeye başlarlar. Yumurtadan çıktıktan üç hafta sonra, civcivler kanatta durmaya çalışıyorlar. Şu anda, hala çok zayıf bir şekilde uçuyorlar, sadece kısa mesafeleri aşabilecek kapasitede. 4 haftalıktan sonra civcivler bağımsız olarak uçabiliyor ve ebeveynleri ile birlikte kendileri için yiyecek alabiliyorlar. Zaten yaz sonunda civcivler ilk ciddi kışlama uçuşuyla karşılaşacaklar. Doğal koşullarda, bir karavaek'in ortalama ömrü 20 yıldır.