- Çevrimiçi yayınlarda konuşan, "kırmızı postmodern rahip" olarak bilinen tanınmış bir rahip, Kilise'den hoşlanmadığınızı yazdı. Yeteneğinizin birçok Ortodoks hayranının otoriter bir babanın bu eleştirisi ile utandığını biliyorum. Ona nasıl bakıyorsun? Bu sözlerden mi kırdın?
- Hayır. Gerçekten tuhaf bir bilincim var. Örneğin, bu arada akrabalarımın bastırıldığı kırmızı dönem, pek çoğunun aksine (fakat hiçbir rahiple değil) sadece maneviyat ve teomisizlik dönemini düşünmüyorum. Bizim dönemimizde çok dini ve manevi bir dönem olduğuna inanıyorum. hikayeler. Kırmızı dönemin anlamı tüm rahipleri öldürmemek ve tüm tapınakları yıkmamaktı. Bunlar ilişkiliydi, ancak ana fenomen değildi. Burada bana göründüğü gibi, o zaman akrabası olanlara, atalarına olan hakaretin üstesinden gelmek gerekiyor - bunu ön plana koymaya gerek yok. Kırmızı dönemin zirvesinin, 1945 yılının büyük zaferi olduğunu biliyorum. Bugün kilisemiz tarafından tam olarak kutsal bir tatil olarak yorumlanmaktadır. Yargıç: Kutsal bir savaş sonucu kazanılan kutsal bir zafer, kutsal bir ev sahibi olmadan nasıl gerçekleşebilir? Ve bu ordunun komutanları ve nihayetinde Yüksek Komutan - Stalin vardı.
“Ama kabul etmelisin ki bu, bu insanların Kilisenin kelimesini anlamada kutsal olduğu anlamına gelmez.” Muhtemelen onların arasında ve belki de çok sayıda olmasına rağmen, “Rab tarafından bir taç olarak onurlandırılanlar” ...
- Cesaret alıyorum - ve bence bu, o savaşta ölen otuz milyon insanımızın Mesih'in fedakarlığı olduğunu söylemek, Kilise'den önce bir günah değildir. Bu kuzular, SSCB'nin jeopolitik çıkarları için değil, komünist ideoloji için değil, ışığın zaferi için, insanlığın yollarını düzeltmek için bir fedakarlıktır. Bu fedakarlık olmasaydı, o zaman insanların birikmiş kötülükleri Dünya'nın üstesinden gelirdi.
- Katılmamak zor. Fakat Joseph Stalin'i açıkça yüceltiyorsunuz, ancak birçok Ortodoksun bu görüşü paylaşmadığını çok iyi biliyor olsanız da ...
- Kilisemiz - tanım gereği, Mesih'te çeşitli özel görüşlere sahip, insanların bilinen bir birliği vardır. Bazıları Stalin hakkındaki görüşümü paylaşmıyor, bazıları ise mülkiyeti olmayan, bazı görüşlerini paylaşmıyor. Bunları gerçekten biliyorum. Fakat burada, örneğin, kilisede - bana yakın olan manevi liderlerimden biri ve Vladimir yakınlarındaki Bogolyubsky manastırının eski bir itirafçısı olan Archimandrite Peter (Kucher) bir Ortodoks Stalinisti. Ve o tek değil. Ve Ortodoks sosyalizm gibi bir hareket hakkında ne söyleyebiliriz? Basitçe, Ortodoks Catechism'in hakkında konuşmadığı şeyler var - ve burada bence farklı görüşlere izin veriliyor. Ben bir ilahiyatçı değilim ve Kutsal Yazıları veya Kutsal Babaları yorumlamayı sanmıyorum. Peki, Peder Shumsky neden bana kızgın? Ona cemaatlerine nasıl vaaz vereceğini öğretmiyorum. Onun yeri bölge kilisesinde, benimkiler gazetede, politik mücadelenin kalınlığında, askeri fabrikalarda ... Tabii ki, bir şekilde yanılmış olabilirim ve Mesih'in dışında kim gerçeklerle dolu olduğunu iddia edebilir?
- Peki inanca ne zaman ve nasıl geldiniz?
- Vaftizimden önce güzel ve acı dolu bir yolculuk geçirdiğine inanıyordum. Atalarımın Molokalıları vardı, büyük amcam Alexander Stepanovich Prokhanov bile, Rus ulusal hareketinin atasıydı. Bu manevi kaynaklardan teknosferim, mühendislik, yazı yoluyla Ortodoksluğa geçtim. Büyük St. Michael yılı boyunca Pskov Mağaraları Manastırı'nda hatırlıyorum, hizmetçilerin sonunda, her zamanki gibi cemaatçilerin çarmıha yaklaştığını hatırlıyorum. Vaftiz edilmeme rağmen, aynı çizgide oldum. Rahibe yaklaştığımda ruhumda tuhaf bir ıstırap hissetmiştim - sanki haçtan çıkan bir güç beni uzağa itti. Kuyruktan ayrıldım ve yine kuyruğun içinde durdum ve tekrar yavaşça yaklaştı. Neredeyse tapınaktan korku ile kaçıyordum ama kendimi aştım. Thrice bu çizgiyi savundu, sonunda çarmıha gerdim. Rahip bana sertçe baktı ve sadece “İnanıyor musun?” Diye sordu. Ben de dedim ki: "İnanıyorum." Bu anı bir mücadele anı olarak ve neredeyse hiçbir şey bilmediğim inanç değerlerine bağlı kaldım.
Ve 1972'te beni Kazan'da, ünlü bir papaz olan arkadaşım Peder Lev Lebedev'de vaftiz ettim. Onunla henüz vaftiz edilmediğinde tanıştık. Ormancı olarak çalıştım ve ormanlık alanım Yeni Kudüs Manastırı'nın duvarlarına gitti. Ve daha sonra manastırda bulunan tarihi müzede bir bilim insanıydı. Orada, yıkılan tapınağın kubbesi altında tanıştığımız, tartıştık ve geleceği hayal ettik. Ortodoksluğun Yeni Kudüs'te tekrar gelişeceğini söyledi, hayalet duruma çok fazla önem verdiğim için beni kınadı. Sonra vaftiz edildi ve aday gösterildi. Ve her zaman beni yönlendirdi. Daha sonra Vyazma yakınlarındaki Tesovo köyündeki cemaatte görev yaparken beni vaftiz etti. Sonbaharın boş kilisesinde, baba beni bir havzaya koydu, çıplak olarak soyuldu ve vaftiz edildi. Sonra, akşamları, cemaatçilerle birlikte, bir fenerle yürüdük, çamurlu Smolensk yollarında komşu köye, hasta babayı ziyaret etmek için mezmurlar söyleyerek yürüdük O zamandan beri kendimi Kilise'nin adamı olarak görüyorum ve bu fener hala hayatımı aydınlatıyor.
“Ama şu an bana harika romanından bir bölüm anlatıyorsun!”
- Ve ben bu romanda hayatımın benim için çok değerli gerçek anlarını anlattım.
- Vaftizden sonra hayatın değişti mi?
- Radikal olarak - hayır. Hala seyahat etmeye devam ettim, bunlar daha sonra tarif ettiğim şehirler, kıtalar, savaşlar, toplantılardı. O zaman (ve şimdi de elbette) günahkârdım - tutkularla çevrili, hırsla dolup taşan. O zaman hala gençtim, genellikle büyülüyordum, ailede mükemmel değildi. Ama vaftiz gizemi ile ilgili gizemli madde, bende vardı - Ben onu göğsümde pektoral bir haç olarak açıkça hissettim. Ve bugün, geçmişe bakıldığında, dünyada yaşayan ve yaşayan Ortodoks Hristiyanlar cemaatinin bu gücünün tüm bu yıllar boyunca beni tuttuğunu anlıyorum. Yıllar geçtikçe, bu iman yazıları göründü, hayatımın üzerinde ortaya çıktı, bazı gizli ifadeler güneşin altında rastgele kayıtların kaosu üzerinde ortaya çıktı ...
- Bir Ortodoks insanı olarak, sizi rahatsız eden rahiple uzlaşmaya hazır mısınız?
- Onunla kavga etmedim. Eğer tanışırsak - kutsama altına girmeye hazır ol, Hristiyan bir şekilde sarıl. Bu rahibin iyi bir aile adamı, samimi bir Ortodoks olduğunu biliyorum. Ayrıca aşırılık yanlısı sayılan ifadeleriyle ilgili olarak zulüm gördüğünü de duydum - içtenlikle ona sempati duyuyorum. Her birimizin belirli bir "standart" dan düştüğü ortaya çıktı.
- Bazı Rus Ortodoks okurlarını da karıştıran başka bir nokta daha var - “Rus kozmizminin kurucusu” tutkunuz - filozof Nikolai Fedorov. Aslında, Hıristiyan inancının kendisi açısından, atalarının soylarının dirilişiyle ilgili vizyoner ütopyası gerçek bir sapkınlıktır ...
- Pişman olduğum için, rahiplerimizin çoğu Ortodoks kilisesi normlarının sınırlarının ötesine çok fazla ulusal değer kattı: Leo Tolstoy figürü, Rus şiirinin "gümüş" yaşı, Nikolai Fedorov. Şahsen ben Ortodoks olarak kalıyorum, Fedorov'u Ortodoks dünya görüşü bağlamında görkemli bir şahsiyet olarak görüp kabul ediyorum. Diğer inançlılar arasında, Tanrı'nın Krallığını Dünya'da inşa etmenin günahkar ve küfürlü bir rüya olduğu görüşünü paylaşmam.
- Aslında, Aziz Vahiy'de İlahi John, Son Yargılamadan sonra Tanrı'nın Krallığının yenilenmiş Dünya'da Mesih'in kendisi tarafından inşa edileceğini söylüyor ...
- Kıyamet kitabı çok karmaşıktır, metafor ve alegorilerle doludur. Üçüncü binyılın yorumunu durdurmamasına şaşmamak gerek. Kanımca kesin sonuçlara varmak, bence yanlış ve hatta belki bir günahtır. Rab, Dünya'ya gelen, bizi, bildiğiniz gibi, tek bir dua “Babamız” bıraktı. “Krallığın geliyor,” diye sorduk Tanrıya. Yani, dünyaya bize gelmesini, etrafımızdaki ağaçların cennetini açmasını, O'nun sadece cenneti değil tüm dünyayı doldurmasını istediğini söylüyoruz. Benim düşünceme göre, bu dua ile, Rab doğrudan, Tanrı'nın Egemenliğini kendi iradesi olmadan gelmeyecek, kendi çabalarımız olmadan yaratılmayacak olan gezegende Tanrı Krallığı'nı inşa etmeye gayret etmeye çağırmaktadır. Yeryüzü cenneti Hıristiyan bir görevdir ve cennette ölüm yoktur.
“Ama Kutsal Yazılara göre ölüm, orijinal günahın doğrudan bir sonucudur…”
“Öyleyse Fedorov günahkar babaların çocuklarını kurtarmaya, yani kendi günahlarından kurtulmaya, her şey için herşeyi fethedeşmiş sevgiyi hissetmeye ve böylece babalarımızı diriltmeye çağırıyor.” Biliyorsunuz, şimdi devletin gelecekteki desteği olan gerçek ulusal seçkinleri yetiştirmek için bütün yetimlerimizi toplamamız, terkedilmiş çocukları yok etmemiz gereken Rusya'daki öğrenci ordusunu yayma fikri beni çok etkiliyor. Bugün biz tapınaklar inşa ediyoruz - bu çok iyi ve gerekli, ancak bu öğrenci kolordu da kuzu toplayacak bir kilise olarak adlandırılabilir. Pskov Bölgesi valisi Andrey Anatolyevich Turchak "İzborsky Kulübümüz" bu girişime şiddetle destek veriyor.
- Bu, gerçekten de harika ve zamanında bir fikir - Tanrı, sizin bedeninizi yerleştirmenizi yasaklıyor. Ve ben zaten önemli bir inisiyatif girişiminizi sormak istedim - Pskov yakınlarındaki “kutsal tepe”, Rus halkının bir tür ortak “ruhsal çalışması” olarak ortaya çıktı. Bu fikri nasıl buldun?
- Pskov benim manevi vatanım. Gençliğimin en güzel günlerini orada geçirdim, bugün ölen harika insanlarla tanıştım. Orada ilk kez Rus tarihi hayatının güzelliğinin ne olduğunu, Rus kilisesinin ne olduğunu, Rus doğasını anladım. Orada ilk önce aşık oldum ... Ve her zaman oraya gittim. Birkaç yıl önce, birdenbire Pskov topraklarının Tanrı'nın tekrar tekrar Rusya'yı "öptüğü" bir yer olduğunu fark ettim. Şaşırtıcı Ruslar bu yerde ortaya çıktı - trajik ve muzaffer tapınaklar, höyükler, berrak göller. Aynı yerde, Rus tarihi bilincini imparatorluklar arasında düşündüğünü fark ettim. Beş Rus imparatorluğunun tamamı Pskov bölgesinde, aynada olduğu gibi Kano'yu demirleyen ve İzborsk yakınlarındaki ilkel yerleşimi kuran Truvor'dan başlayarak aynada olduğu gibi duruyor. Orda Prenses Olga doğdu, Rusya'nın Vaftizçisi Aziz Vladimir orada doğdu, Budnik kasabasında, St. Alexander Nevsky Peipsi Gölü'nün buzunda "şövalye köpekleri" yendi. Görkemli doktrin “Moskova - Üçüncü Roma” öğretisini formüle eden muhteşem yaşlı adam Filofei, Spaso-Eliazarov Manastırı'nda çalıştı. Petrus, kendi elleriyle inşa ettiği, İsveçlilerin istilalarını engellemek için Pskov Mağaraları Manastırı'nda yeniden inşa ediyor. En büyük şairimiz olan Puşkin, Mikskovski'de, Pskov yakınlarındaki Trigorsky'de yaşadı ve Pskov bölgesinde, son Rus imparatorunun tahttan vazgeçtiği ve üçüncü imparatorluğu tamamladığı Dno tren istasyonu vardı. Ve aynı yerlerde - Şubat ayında Pskov'da 23'in dördüncü "kırmızı imparatorluğu" nun başında Almanlar ile ilk savaşlarında Kızıl Ordu doğdu. Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, Çskuşka Pskov köyü savaşındaki Alexander Matrosov faşist sığınağı göğsüyle kapladı.
Kutsal tepe fikri bu şekilde doğdu. Rus tarihinin kırıldığını, dalga kılavuzunun parçalandığını ve enerjinin bize ulaşması için bağlanması gerektiğini hissettim. Beşinci Rus imparatorluğunu inşa etmemize izin verecek olan kavisli “güç çizgileri” ni düzeltmek gerekiyor. Bu tepe, kaçınılmaz olan Rus Dirilişi ile bağlantılı büyük bir Rus Golgotha'dır.
Bunun üzerine Pskov Büyükşehir Eusebius ve Velikie Luki'nin kutsamalarını aldık. Kolay değildi: Vladyka faaliyetlerimizi yakından takip etti, katıydı ve bazen bizimle sert davrandı. Fakat sonunda, daha sonra bu tepenin yakınında dikilmiş bir anı haçı ve bir tanrı annesini kutladı. Şimdi bu şapelin simgesi smalt'tan yaratılıyor.
Tepenin yapıldığı topraklar, konuştuğum ve tüm tarihsel çağlarımızı temsil ediyor gibi görünen Pskov'un kutsal yerlerinden alınmıştır. Sonra insanlar oraya ve Rusya'nın diğer kutsal yerlerinden toprak getirmeye başladılar. Tüm Rusya'nın kutsal manastırlarından dünyanın parçaları var, Filistin'de Mesih'in ayaklarıyla yürüdüğü yerlerden bir “dünyasal Müjde” var.
Geçenlerde, Stalingrad'ın yanında, babamın öldüğü Baburkin çiftliğinin yakınındaki bozkırda ziyaret ettim ve tepeye bir toprak çantası getirdim.
Rus dönemleri, bu tepeden filizlenerek oraya ibadete gelen herkesi aydınlatan ışıklarla büyüdü. Yeni evliler bile bu yere sonsuz bir alev gibi geliyor - bu tepe herkes için parlıyor. Bu bizim fikrimizdi, bu nedenle ruhsal enerjiler bu sembolik Rus Golgotha'dan aktı, halkımızdaki dehşeti ve inançsızlığı ortadan kaldırdı.
- Hangi Ortodoks rahiplerinden hangileri ile iletişim kurmak zorunda kaldığınız hiyerarşiler, sizin için en derin etkiyi bıraktı, yaşamınıza bir iz bıraktı?
- Her şeyden önce, unutulmaz arkadaşım Lev, daha önce bahsettiğim en geç başpiskopos Lev Lebedev.
Den gazetesinin itirafçısı olan Dimitri Dudko, beni çok etkiledi. Bana “kırmızı şehitler”: Zoya Kosmodemyanskaya, Gastello, Talalikhin, Karbyshev, “Genç Muhafız” - hepsi vaftiz edildi, vatanlarına döküldüğünü söyledi. O da gerçekten mutluydu: kimseyi suçlamadı, sadece onu kutsadı. Peder Dimitri'den aşk neredeyse gözle görülür bir şekilde akıyordu.
Şimdi vefat eden St. Petersburg Büyükşehir ve Ladoga John (Snychev) ile iki önemli toplantı yapıldı. Kendisi Günün yazı kuruluna geldi ve kırmızı ve beyaz yurtseverleri uzlaştırmak için çabalarımızla bizi kutsadı. Hala onun için dua ediyorum.
Trajik 1993 yılında Trinity-Sergius Lavr'a, ölümünden önce Musa'nın şemasını alan Hieromonk Philadelphus'a yaptığım bir yolculuğu hatırlıyorum. Sonra ülkenin Yeltsin-Gaidar pogromunu önlemeye çalışarak Ulusal Kurtuluş Cephesini yarattık. Ve şimdi çok hasta, ölmekte olan bir baba Philadelphus bana pektoral bir haç verdi ve kavga etmem için beni kutsadı.
Kutsal Bogolyubsky manastırının eski itirafçısı Archimandrite Peter (Kucher) da beni etkiledi ve beni etkilemeye devam ediyor.
Pskov Metropolitan Eusebius'un önünde, baskıda Anne Elizabeth'i aldatmış, sonra Spaso-Elizarievsky Manastırı'nın Babası olan Kilise'nin detractorlarının anatemalarına ihanet eden tek hiyerarşiydi. Kutsal tepemizin koruyucusu olarak kalıyor.
- Bugün dünyada sadece Hristiyanlaşmanın değil, insanlık dışı olayların da aktif olarak gerçekleştiğini düşünüyor musunuz?
“Dışişleri Bakanımız Sergey Lavrov kısa bir süre önce Rus büyükelçilerini topladı ve onları yalnızca politika ve ekonomiyi değil aynı zamanda dini incelemeye çağırdı. Çünkü, dini bir baskın olmadan, bugün dini modellerin savaştığı bir dünyada olanların “sinirini” anlamanın mümkün olmayacağını söyledi. Bakan daha fazlasını söylemedi, ama sözlerini deşifre etmeye hazırım. Modern dünyada, acımasız bir metafizik ilkeler çatışması devam ediyor - karanlık ve aydınlık. Belki de ikincisi zaten bir kavgadır. Bu nedenle dini değerler çok daha pahalıdır. оружия, petrol, gaz.
Konuşmalarımda sık sık tekrar ediyorum; bugün savunma fabrikaları ve sunaklar Rusya için çok gerekli. Evet, Alexander Nevsky'nin kalkanı Dmitry Donskoy'un kılıcını miras alan kutsal bir Rus silahına ihtiyacımız var. Ve özellikle de manastırlardaki sunaklar, keşişlerin cennette Rusya'ya açtıkları, hayatımıza ışık tuttukları kuyularıdır. Bu cennetsel ışık sayesinde ülkemiz hala hayatta ve dünyanın kötülüğüne direniyor.
- Müjdeye göre, dünyayı düşmekten "tutan" mevcut Rusya'yı düşünüyor musunuz? Yoksa kendimiz böyle bir rol için çok mu düşüştük?
- Canavar gerçekten insanlarımıza yerleşti. Ona uzun bir süre ve özenle katıldılar ve birçoğu sonunda onu kabul etti. Dev bir insanımız vardı. Bazı dev savaşçılar savaş alanlarına düştü, diğer sakat devler ülkeyi tozdan kaldırdı. Ve bundan sonra, devler, ne yazık ki, onların yerinde bir cüceler kabile görünene kadar sığ oldu. Genel olarak, halkın mevcut durumu korkunç. Putin'in Federal Meclis'e verdiği son mesajda acı sözler söylediği şey buydu. Fakat ölen insanlar arasında Ortodoks lampada'ları parlıyor - yeni ortaya çıkan manastırlar ve tapınaklar. Kutsal Rusya'nın ruhu orada toplanmış ve savunulmuştur. Bu nedenle ülkemizin "bekletilmeyi" sürdürdüğünü düşünüyorum. Stalin de engelliyordu - daha büyük kötülükleri kötülükle sınırlandırıyordu.
Bugün zayıfladık ve bir devletle aynı zapt edilemez kale değiliz. Ancak Ortodoks Kilisesi ve teslim olmamış Rus kültürümüz, insanlığın çok yakında ihtiyaç duyacağı ışığın kaynağını elinde bulunduruyor. İnsanlık bugün cildini değiştiriyor, artık eski modellerde yaşayamıyor, liberal liderler tarafından cezalandırıldığı tuzaklarda atıyor. Ve bugün, Rus ışığının ve Rus evrensel sevgisinin kaynağına nasıl ihtiyaç duyduğunun farkına varmaya başladı.