1975 yılında Atsız'la mektuplaşmamız daha hızlı bir tempo kazandı. Otuz şu kadar mektubundan onikisi 1975 yılına aittir.
Taşındığı Bostancıdaki ev Atsız'ın başına bela olmuştu. Dertler, problemler arasında bunalırken, yalnız, yapyalnızdı. Bir kaç yıl önce kendisini terkedip Almanya'ya yerleşen Hanımından boşanması o yıl içinde sonuçlanmıştı. Oğullarından da vefa ve bağlılık görmüyordu. Esasen biri babasınınkine zıt ideolojilere sapmıştı, öteki ise Türk olmayan bir kızla evlenmek istediğini bildirerek babasını üzmekte idi. Bana son mektubunu yazdıktan on dört gün sonra, ben cevap yazmağa hazırlandığım sırada... Atsız artık yoktu.