19 Haziran 2022
Konuklar İlkbahar Yaz Prada defilesi için yerlerini aldıklarında kalın kartonların üstünde oturduklarını fark etti. Oturma düzeni, büyük boy kapı ve pencere boşlukları ve tavandan yere kadar inen devasa kağıtlardan oluşan yapay bir evin içindeydi. Yerler şimdiden geri dönüşüme gitmeye hazır gibi kahverengi ve dokuluydu. Her şey bir mimar modellemesinin anıt boyutunda gibi görünüyordu.
Set, Prada ve 77 yaşındaki Hollandalı mimar Rem Koolhaas arasındaki en son iş birliğiydi. 2004'ten beri Koolhaas, Miuccia Prada'nın çalışmalarını sergilediği kavramsal olarak zengin alanlara, kendi alanlarındaki etkili iki tasarımcının ilgi çekici ortaklığı formülüyle öncülük ediyor.
Bayan Prada, koleksiyonları sevgiyle düşünmeye davet eden bir entelektüeldir ve Pekin'deki CCTV Genel Merkezi gibi ünlü binaları tasarlayan Koolhaas, mekanlarının da aynı şeyi yapmasını ister. 1999 yılında mağazalarını yeniden tasarlamasını istediğinde tanıştığı Bayan Prada ile 18 yıllık ortaklığı boyunca, Koolhaas ve firması OMA, podyumda titiz bir yaratıcılık uyguladı. Birlikte ön sıra raconunu bozan modüler ve dağınık oturma düzenlerini yarattılar, podyumun ardından sahte reklamlar yansıttılar ve COVID çağının en şaşırtıcı video-show setlerini kurdular.
Gösteriden bir hafta önce, Koolhaas, OMA proje mimarı Giulio Margheri ile birlikte, GQ'nun yaratıcı süreçlerine yakından bakmasına izin verdi. Bu süreç, esasen Bayan Prada'nın (ve şimdi Raf Simons'un) kendi süreciyle paralel olarak ilerliyor. Koolhaas ve Margheri, Bahar 23 seti üzerinde çalışmaya başlamadan önce, onlara, Margheri'nin bir Zoom toplantısında belirttiği gibi, sezonun temalarının “naiflik, çocukluk ve sadelik” olduğu söylendi. Bu “brief” onları kağıda yöneltti. “Kağıt basit bir malzemedir, ancak bir niyeti ifade etmemizi sağlar; fikirlerimizi ifade ettiğimiz temel yüzeydir. Bu projede, adeta çocukların hayal güçlerini şekillendirecek bir mimari unsur olarak niteliklerini keşfetmek istedik.”
Bayan Prada gibi Koolhaas da yaratıcı pratiğini siyaset ve toplumsal hareketlerle yakından bağlantılı olarak görüyor. Mütevazı ve %100 geri dönüştürülebilir malzemelerin bu sezon kullanımının "lüks için özel bir dirençten" kaynaklandığını söyledi. Modellerin, binlerce dolara satılacak ince yün takım elbise ve minicik deri şort giydiği düşünülürse, bu ironik görünebilir. Ancak Koolhaas kıyafet satma işinde değil; kendisi ve Margheri'nin dediği gibi, "bir ruh hali iletmek, bir zihniyet yansıtmak" derdinde. “Gösteri alanlarının tasarımında her zaman israfa karşı belirli bir dirençte Prada ile hemfikirdik… Son zamanlarda her zamankinden daha fazla lüks fikri artan yakıt, yiyecek ve içecek maliyetleriyle çelişiyor.Saldırganlığın giderek arttığı bir dünyada, yumuşaklık ve alçakgönüllülük ileten bir alan yaratmak istedik.”
Koolhaas'a göre OMA, setleri tek bir giysi parçası görmeden tasarlasa da, nihai sonuçta elbette karşılıklı bir etki var. Pazar günü, bu etki, çarpıcı bir şekilde çocuksu ve basit bir Prada gösterisinin sonunda netlik kazandı. Drake'in bayıldığı türden güçlü omuzlar ve hacimli havacı bomber ceketlerin yer aldığı geçen sezonla karşılaştırıldığında, İlkbahar 23 silüetleri, bir kumaş kıtlığı sırasında yapılmış gibi kısaltılmış ve ani. En gösterişli desen, mütevazı ve kurnaz ekose ve bir işçi kotundan art arda dört görünüm hazırlanmış. Bir nebze de olsa heyecan uyandıran tek aksesuar, vintage görünmesi için işlenmiş ve perdahlanmış (yani parlatılmış), abartılı burunlu “western” bir bottu. Elbette lüks - ama lüksün günümüz dünyasındaki karmaşık etkileri konusunda farkındalık uyandıran bir şekilde.
Gösteri sona erdiğine göre, giysiler showroomlara ve üretim tesislerine gönderilecek. Peki ya set? Kaldırılacak ve geri dönüştürülecek, Koolhaas'ın OMA ve Prada'nın sürdürülebilirliğe olan karşılıklı ilgisi olarak tanımladığı şeyden ortaya çıkan bir çaba bu. Koolhaas, "Mekanın yaratılmasına verdikleri değer, bir dereceye kadar koleksiyon kadar gerçekten önemli" dedi. Önemli olan, izleyiciler telefonlarını bırakıp bir sonraki gösteriye geçtiğinde ne olacağıdır.
GQ: Prada için tasarladığınız kağıt ve karton odaların arkasındaki konsepti biraz anlatabilir misiniz?
Rem Koolhaas: Bizim için defile tasarlamanın ilginç yanı, modanın her sezon farklı olması gerektiği. Yani bir yandan, bir tür değişme zorunluluğu var. Öte yandan, az ya da çok alakalı olma ya da gösterinin itişini ya da zihniyetini destekleme konusunda hemfikir olma hırsı var. Ve bence bu özel durumda, lükse karşı belirli bir direniş ve dönüşüm açısından büyük bir çaba vardı. Böylece kağıt üzerinde çalışma fikri ortaya çıktı ve bu bizim için heyecan verici, heyecan kaynağı oldu.
Sürecin hangi noktasında kıyafetlere bakıyorsunuz? Set tasarımı, koleksiyonun duygusuna ve Miuccia Prada ve Raf Simons yaptıklarına tam olarak yanıt veriyor mu?
RK: Hayır. Temel olarak bize ipuçları veriyorlar ve belirli temalar öneriyorlar. Örneğin, 20 yıl önce, Miuccia Prada'nın bahsettiği bir gösteri vardı: biraz yirmili, biraz Charleston ve belki de eski moda bisikletler.
Giulio Margheri: [Bu sezon] saflık, çocukluk ve sadelikti. Koleksiyonla ilgili sahip olduğumuz bilgiler çok soyut ve daha çok kavramsal terimlere ve ifadelere dayanıyor. Asla gösterilen bir şeye tepki değil ve onun etrafında bir şeyler tasarlamaya çalışıyoruz. İki şeyin süreci paralel ilerliyor. Yani mekanı tasarlamaya başladığımızda, bitmiş bir koleksiyonları yok. Çoğunlukla bir tarafını görüyoruz—
RK: Ama ilginç olan, her ikisinde de son dakika ayarlamaları var. Ve böylece bazen karşılıklı bir etki söz konusu. Ama parmakla bu bunu böyle etkiledi denemez.
Bu tasarım özellikle, izleyicilerin ayrı odalarda oturduğu ve modellerin kapılardan geçtiği eski moda evlerini hatırlatıyor.
RK: İlginç olan şu ki, bu tür bir tipoloji son zamanlardaki konuşmalarda yer aldı, bu yüzden bu bizim için geri dönen bir unsur ve güçlü bir model. İronik olarak, bu özellikle sevdiğim bir model, çünkü temelde belirli bir ortamda gösterinin kendisi için özel olarak ayarlanmamış veya dönüştürülmemiş bir gösteriydi. Yani dekor kendisi için herhangi bir ilgi istemiyordu. Bunun doğal olarak güzel ve anlaşılır bir fikri olduğunu düşünüyorum. Bu modele karşı ne yaptığımızı sürekli kontrol ediyoruz.
Açıkçası moda setleri geçicidir, oysa OMA'da yaptığınız birçok iş kalıcıdır. Bu setleri tasarlama fırsatını yeni fikirleri denemek veya uygulamak veya yeni malzemelerle çalışmak için bir fırsat olarak kullanıp kullanmadığınızı merak ediyorum. Bu projelerin çekiciliğinin bir parçası mı?
RK: Bu tür şovların iş üzerinde bir tür doğrudan etkisinin olup olmadığını söylemek zor. Bunu daha çok bir mimari ofis yelpazesinin bir uzantısı olarak görüyorum, bu da bir şekilde bu ofiste çalışmayı genel olarak daha ilginç hale getiriyor.
GM: Ve tabii ki söylediklerinizle paralel gidiyor: Oldukça hızlı bir üretimle alanda uygulanabilecek, özellikle büyük miktarlarda malzeme araştırması var. Ve çoğu zaman, çok pahalı olmayan malzemelere bakıyoruz. Bu bazen keşfettiğimiz farklı materyallerin bir kataloğu olarak veya daha sonra bazen farklı ölçeklerde farklı şekillerde başka projelerde uygulanan farklı fikirlerin bir kataloğu olarak işe yarayabilir.
Ama bence ilginç olan şey, Rem'in başlangıçta söylediği şey, yenilenmesi gereken yeni bir imaja sahip olma talebi var. Program açısından büyük bir değişiklik yok. En büyük değişiklik şimdi, Covid döneminde, bazı yeni kısıtlamaların yürürlükte olduğu zamandı. Yani dahası, nasıl yenilersiniz veya o görüntüyü nasıl tamamen değiştirirsiniz?
RK: Temelde kendimize meydan okuyoruz, değil mi?
GM: Evet. Bu kolay bir süreç değil.
RK: Herhangi bir şov için yaptığımız render türlerine bakarsanız, ortalama temsil sayısının belki de en az 20 sayfa olduğunu düşünüyorum, değil mi?
GM: Evet. Genel olarak, şov için reddedilen iyi bir 10 seçenek olduğunu düşünüyorum.
Sosyal medyayı ne kadar değerlendiriyorsunuz? Koleksiyonları sergilemek için yeni arka planlar ve yeni alanlar geliştirmeye çalışırken bu, işinizi daha da zorlaştırdı mı? Çünkü herkes kameralı bir telefona sahip olmadan önce Prada için şovlar tasarlıyordun. Bu bir değişime neden oldu mu?
RK: Sanırım öyle. Örneğin, belirli renkler söz konusu olduğunda, sosyal medyanın etkisi veya farklı bir tanımla para çekiminin ne olduğu olabilir. Ama bence derin bir etkisi yok. Instagram için set yapmıyoruz.
Belki de [derin pandemi video şovlarını hazırlarken], temelde – ve bu aynı zamanda Simons ve Prada adına sinemaya olan ilgiyle de ilgili – düşünmeye başladığımız ilginç bir an vardı. setler stüdyo, film stüdyosu gibi. O zaman setleri kameraya ne gibi imkanlar sağladıklarına ve nasıl bir film yapılabileceğine göre değerlendirdik. Bu ilginç bir andı çünkü izleyici tamamen unutabilir ve o yöne odaklanabilirdik. Ancak bu, sosyal medyadan çok, izleyicinin varlığının garanti etmesi gereken yeni bir tür yapaylık veya özgünlükle ilgili.
Raf Simons katıldığından beri Prada ile iş birliğiniz değişti mi? Yeni mi yoksa farklı fikirler mi getiriyor?
RK: İş her zaman, tabii ki Miuccia Prada ile yapılan konuşmalara dayanıyordu, ama birkaç iş birliği yapan da dahil oluyordu. Ve şimdi Raf bu konuşmaların bir parçası ve belli ki fikirleri var. Prada'da bir tür, rutin demek istemiyorum, ama gerçekten bir ileri geri bir gidiş vardı ve şimdi bazen daha fazlası var—bunu nasıl tanımlarsınız?
GM: Yeni bir ses var. Çok ilgili ve setlerin tasarımıyla çok ilgileniyor. Kendisi sürecin bir hayranı.
RK: Ve çok iyi oldu, çünkü diğer heyecanlara cevap vermemiz gerektiği anlamına geliyor.
GM: Masada bir ses daha var, bu da onu daha ilginç kılıyor. Mekanın yaratılmasına verdikleri değer, gerçekten de bir ölçüde koleksiyon kadar önemlidir. Bu sürece tamamen dahiller. Yetki verdikleri veya sadece konsepti buldukları için değil. Güncellemeyi görmek istiyorlar, maketin gelişimini bizzat görmek, materyalleri kontrol etmek, bir şeyleri test etmek istiyorlar. Geçen hafta, zeminin kendisini yapmak için kağıdı zeminde nasıl hareket ettireceğimizi test ediyorduk. Çok ilgililer ve tüm süreçle ilgileniyorlar. Her ikisi de...
GQ US