Nehir gece uyanınca, ve uyumakta da zorlanınca, bilinmez niye, sabah yağmurlu havanın griliğinde, sekizi buldu kalkmamız. Hava hayalkırıklığı yarattı, park programı yattı. Hani dünkü güneşin arasından yağan yağmur bugün "scattered thunderstorm"a bırakmıştı yerini. Yağdı da yağdı. 96'tan 70'e düştük.
İyi yanı, balkon kapısını açınca içeriye giren, temiz, serin sayılabilecek havaydı.
Biz de acele etmeden kahvaltı ettik. Sonra Leyla'yı bulduk SKYPE'de, derken baba "indim" dedi. Biz Leyla ile konuşurken, "pat" diye karşımıza çıktı. Bu sahne biraz zor oldu. Nehir ellerini uzattı babasına kucağa alınmak için. Sonra da bilgisayara sarıldı, Leyla ve babasına sarılmak için.
Doğrusu biraz havanın etkisi mi, ya da artık babayı bilgisayarda görmenin bende de yarattığı "uzaklık" duygusu mu, ayrılık bugün daha hissedilir oldu. Leyla'nın biz aniden buraya geldiğimizde neler yaşamış olduğunu şimdi biraz daha iyi anladım.
Yine de fena bir gün değildi.
Sabah Mark Dungan'ı aradım. Fort Worth'e ilk gittiğimizde bir e-mail atmıştım ama yanıt gelmeyince, sonra bir daha teşebbüs etmemiştim. Sonra bir ay kadar önce e-mailinin değişmiş olduğunu okuyunca blogta, aklımdaydı aramak. Bizdeki etkisi büyük. Bugünlerde tedavi sonrası Nehir için başka birşeyler yapabilir miyiz derken, Mahmut "Accutane" e neden devam etmiyoruz demişti. Dr. Russell ise yan etkiler nedeniyle düşünmediğini söylemişti.
Bugün Mark Dungan'a sordum. Veeee, Mahmutçum, onlar devam etmişler! Bu konuda yakında NeuroblastomaFoundation.org websitesinde Accutane'i Neuroblastoma hastaları için kazandıran Dr. Reynolds ile bir sunum olacakmış. Bana bu konudaki makaleleri gönderecek.
Anlaşılan, kızı için bu fikri doktorların önüne o getirmiş, kendi araştırıp. Tartışmışlar ve Cook'takiler, Dr. Granger, kabul etmiş. Uzun süre kullanmış, ta ki Sydney' in bedeni artık reddedene kadar. Sanıyorum üç ay kullanıp, üç ay ara vermek gibi bir program ile.
Ben heyecanladım. Ama bizim düşündüğümüz aksine hafif doz değil, standart doz ile devam etmişler. Çünkü Accutane belli bir seviyeye gelmeyince bir işe yaramıyormuş. "Cildi güzel olabilir ama Neuroblastomada etkili olmaz" dedi. Matrak bir adam. Ama ebeveynler için, doktor veya ilaç şirketi taraftarı olmayan, çok iyi bir bilgi kaynağı. Hani şimdi TR'ye dönmekteki en büyük rahatlığım, Mark Dungan sayesinde literatürü takip edebilecek olacağımız. Şaka değil, antibodileri onun blogunda görüp de peşine düştük.
"Bu arada canım Türkiye'mdeki websitelerine ulaşımın engelleniyor oluşunu dehşetle izliyorum". You Tube'da izlemiştik İngiliz babayı, The Last lecture'ı, aşı çalışmalarıyla ilgili sunumları... şaka gibi!
Sabahki bu konuşma bana çok yi geldi. Hemen babayı arayıp anlatmak istedim ama kendimi tuttum, ona biraz uzak kalma, "normal" sohbet etme imkanı vermek için.
Sonrasında öğle uykusu. Bir uyumuşuz, yani karamış havanın da etkisiyle, iki buçuk saate yakın. Dört buçukta uyandık! Bari dışarı çıkalım diye, kızımla alışverişe çıktık. Nehir'e yağmur çizmesi aldık. Ben yeşil olanları beğenmişken, Nehir onları bıraktı, ve kırmızı uğur böceklerini aldı. Biraz büyük oldular ama ayağına giydi ve çıkarmadı. Sulara girip, şap şap yapmanın tadına vardı.
Dışarıda akşam yemeğimizi de yedikten sonra, sekiz buçukta eve geldik. Biraz oyun oynadıktan sonra, saat 11'de ancak uyudu Nehir. Ooops, baba düşünüyordur içinden, "Bir gittim çocuğun uyku düzeni kalmadı". Ne bileyim. Bir şekilde şaştı gerçeten de. İşin fenası, haftanın kalanı meğer böyle imiş, yağmurlu. Bakalım parksız günler nasıl geçecek.
Peki bugüne uygun düştü, hem Aydacım bak bu şarkılar için "cut and paste" e gerek yok.
Bu sabah yağmur var İstanbul'da
Gözlerim dolu dolu oluyor bilinmez niye...
... kalanını zaten bizim nesil ezbere söyler şimdi.