. Fakat adamın hiç merhameti yoktu. En sonunda tam da gözlerinin önünde siyah noktalar dans etmeye başladığında, adam elini onun burnundan çekti. Liliana derin bir nefes alarak ciğerlerini tekrar havayla doldurmaya çalıştı. “Hanımın nerde saklıyor değerli eşyalarını?” diye sordu ses. Hanım mı? Liliana hâlâ sersem gibiydi. Ah, adam onu temizlikçi sanmış olmalıydı. Yola çıkmak için giydiği kıyafetleri ve salaş hali onu yanıltmış olmalıydı. O gün, o anda Chelmsford’da olmaması gerektiği gerçeği de bunu destekliyordu. Adamın eli ağzından çok kısa bir süreliğine çekildiğinde Liliana, “Değerli eşyalar mı?” diye sordu. “Mücevherler falan,” diye yanıtladı adam. Liliana, ona özgürlüğünü sağlayacak bir cevap düşündü ama hırsızı memnun edecek türden bir cevabı yoktu. Adam bunu fark ettiğinde, ona ne yapacaktı acaba? Şu ana kadar barbarlığını ve canını acıtma konusundaki hevesini yeterince sergilemişti. Tann bilir, zavallı Carsons’a neler yapmıştı. Tek çaresi kaçmaktı. “Bilmiyorum efendim” dedi, sesini köylü insanlarınkine benzetmeye çalışarak. “Burada çalışmaya daha geçen Noel başladım.” Adam, hoşnutsuz bir homurdanmayla Liliana’yı geriye doğru çekmeye başladı. Kim bilir nereye götürüyordu. Panik yapmamaya çalıştı ancak göğüs kafesini patlatacak kadar yüksek hızda atan kalbinden dolayı nefesini düzenlemekte zorluk çekiyordu. Kolları hâlâ göğsünün önünde sıkışmış duruyordu fakat ellerini biraz hareket ettirebili- yordu. Elini gizlice elbisesindeki büyük cebe soktu. Par 9 inaklarıyla cebindeki küçük kav kutusunu buldu. Mumlan. lambaları veya laboratuarda ispirto ocaklarını yakmak için sürekli yanında taşırdı bu kutuyu. Başparmağıyla kapağını açtı. Kutumııı içindeki malzeme, kendi ürettiği bir karışımdı vc dokununca yakan bir özelliği yoktu. Ancak tozu adamın gözüne temas ettirebilirse, kendisini serbest bırakacak kadar canını yakabileceğini düşünüyordu. Birisinin canını yakmak, normalde Liliana’nın akimın ucundan dahi geçmeyecek bir şeydi ama bu durumdan kurtulup yardım bulmak için ne gerekiyorsa yapacaktı.