Cord Jefferson
Çizim, Cun Shi
Birkaç hafta önce bir internet yayını bana bir teklifle ulaştı. Yayının adı - genel olarak hoşlandığım iyi ve akıllı bir web sitesi - buradaki amaçlarımız açısından önemli değil, çünkü tanımlamayı düşündüğüm etkileşim bu belirli çıkışa özgü değil, daha geniş medya dünyasında da nadir değil.
E-posta yoluyla, New Hampshire'dan ulusal çapta dalgalar yaratmaya başlayan küçük bir haber hakkında yazmam istendi. Yaklaşık 6.000 kişilik küçücük bir kasaba olan Wolfeboro'daki bir polis komiserinin, Başkan Obama'ya "lanet bir zenci" olarak adlandırdığı bir restoranda kulak misafiri oldu. Kasaba halkının istifasını talep etmesine rağmen, komiser sadık kaldı ve meslektaşlarına bir e-posta yazarak, “Beyaz Saray'ın mevcut işgalcisine atıfta bulunmak için 'N' kelimesini kullandığıma inanıyorum. Bunun için özür dilemiyorum - kriterlerimi karşılıyor ve aşıyor. "
Kısa Associated Press özetini okudum ve Wolfeboro'daki bir avuç siyah sakinin, seçilmiş memurlarından birinin "zenci" kelimesini rasgele, hatta gururlu bir şekilde attığını bildiklerinde nasıl hissetmeleri gerektiğini düşündüm. Bu insanlar ve Wolfeboro'daki diğer insanlar için üzüldüm, bazıları Mart ayında polis komiserinin yönetim kurulu için oy pusulalarını atarken, pişmanlık duymayan bir bağnaz olarak göreve oy verdiklerini muhtemelen bilmiyorlardı. Sanırım bir bütün olarak Amerika için de üzülmeye başladım. Sonra AP sitesinin sekmesini kapattım ve New Hampshire'daki bürokrat hakkında başkana ırkçı bir hakaret diyen bürokrat hakkında yazmayı reddettim.
Herhangi bir kariyere başlarken, başkalarının yapamayacağı masaya getirdiğiniz deneyimleri ve becerileri vurgulamak önemlidir. Bazı marjinalleştirilmiş yazarlar için bu, bir kadın, homoseksüel veya Afrika kökenli Amerikalı olarak kişisel bakış açınızın - ya da üçünün de - düz beyaz erkeklerin hakim olduğu bir sektörde ara sıra canlandırıcı olarak algılanacağı gerçeği hakkında doğrudan olmak anlamına gelir. Bu yazarlardan bazıları, geçmişte yaptığım gibi, kadınlara veya geylere, siyahlara veya Yahudilere özel olarak hazırlanmış yayınlarda alışveriş yapacak. Diğerleri, benim de yaptığım gibi, azınlık gruplarıyla ilgili konulara özel dikkat göstermeye dikkat ederken genel yayınlarda çalışabilirler. Geleneksel haber terimleriyle, bu bir "ritim" dir.
Birkaç yıl boyunca Amerika'daki siyahların hikayelerini, mücadelelerini ve politikalarını gayri resmi olarak atlattım. Başka şeyler hakkında da yazdım, ama asla aynı sıklıkta veya ilgiyle. Bunda oldukça iyiydim ve bundan daha da çok keyif aldım. Sonunda, insanlar belirli bir tür haber ortaya çıktığında -genellikle siyah birinin başına gelen kötü bir şeyle ilgili- yorum yapacağımı varsaymaya başladılar ve çoğu zaman yapardım. Hoşuma giden bir web sitesi, New Hampshire'da çok güçlü bir siyah adama "zenci" diye hitap eden küçük bir beyaz adamın durumu hakkında yazmamı istediğinde şaşırmadım. Ama sonra söyleyecek hiçbir şeyim olmadığını anladım.
Ya da belki söyleyecek hiçbir şeyim olmadığı için değildi. Belki de bir şey yazmanın atlıkarınca yolculuğuna kayıtsız bir şekilde katılmak olacağının farkındaydı: kışkırtıcı bir olay, 1.000 kızgın düşünce parçası, 1.000 tweet atılan bağlantı ve bir dahaki sefere kadar başladığımız yere geri dönelim. Belki de bu, bir şey yazmanın sonunda dayanamayacak kadar gereksiz olacağı, daha önce, benim tarafımdan, binlerce kişi tarafından yazılmış, neredeyse aynı olan pek çok başka kelimeye yığılamayacak kadar çok hüzünlü ve bariz kelimelerin peşinde olacağına dair bir duyguydu.
Bir Wolfeboro polis komiseri gururlu bir ırkçı olarak kendini dışladığında insan ne diyecek? Obama ilk göreve başladıktan kısa bir süre sonra, başka bir küçük-süreli politikacı Beyaz Saray bahçesinin karpuz tarlasıyla ekilmiş bir resmini gönderdiğinde herkesin yazdığı aynı şey? Geçen yıl Birliğin Eyaleti konuşmasına Cumhuriyetçi konuk olan Ted Nugent, Başkan Obama'yı “insanlık dışı melez” olarak adlandırdığında yazdıkları aynı şey? Ya da bir Kaliforniyalı kadın 2012'de Facebook sayfasını Obama'ya "zenci" olarak adlandırıp onun suikastını dilediğinde yazdıkları aynı şey.
Tabii ki böyle devam edebiliriz, çünkü Amerika'da ırkçı travmalar yaygın. Bir dahaki sefere siyah bir insan sebepsiz yere durdurulup okşayana ne dersin? Bu aşağılama hakkında, geçen yıl Forest Whitaker'a aynı muameleyi ve ondan önce bir New York City polis şefi ve onlardan önceki diğer binlerce masum siyah ve Latin erkeği gördüğünde yazdıklarınızdan farklı bir şekilde nasıl yazarsınız? Silahsız bir siyahi silahlı bir beyazı korkutmaktan başka hiçbir şey yapmadığı için öldürüldüğünde yazar hangi yeni köşeyi yazacak? Trayvon Martin öldürüldüğünde yazdığı aynı şey mi? Ve bu Oscar Grant'in ne zaman öldürüldüğüne dair hiçbir şey söylemiyor. Veya Ramarley Graham öldürüldüğünde. Veya Timothy Stansbury Jr. öldürüldüğünde. Veya Amadou Diallo öldürüldüğünde. Ya da Jordan Davis öldürüldüğünde. Veya Ousmane Zongo öldürüldüğünde. Veya Jonathan Ferrell öldürüldüğünde. Veya Renisha McBride öldürüldüğünde.
Bir savunma avukatı bir keresinde bana, işinin en zor kısmının, insanları yalnızca en kötü durumda görmesi olduğunu söylemişti. İnsanlar ona ancak başları ciddi dertte olduğunda geldiler. Ve dava bittiğinde, genellikle onlardan bir daha haber alamazdı. Dönen bir sefalet kapısına başkanlık ediyormuş gibi, bunun kendisini dünya hakkında kötü hissettirdiğini söyledi. Bu sohbeti, Amerika'daki siyahlar hakkında önemli miktarda yazan siyahi bir yazar arkadaşıma bir yazıya iltifat etmek ve ırk hakkında çok fazla yazmanın potansiyel zararlı etkileri hakkında sohbet etmek için mesaj attığım gün düşündüm. "Sürdürülebilir değil" diye yanıtladı. Ve bu onu meşgul etmesine rağmen, "İnsanların her gün en kötüsü olmaya başlamasını gerçekten çok isterdim."
Öfkemin bir motor görevi görmesine izin verebileceğimi düşünürdüm. Ama o zamandan beri, her yeni ırkçı olaydan duyduğum öfkenin artık siyahlara neden gaddarca davranılmaması, hakaret edilmemesi ve öldürülmemesi gerektiğini bir kez daha açıklamam istendiğinde hissettiğim öfkeyle rakip olduğunu ve arttığını keşfettim. Renkli bir insansanız, ırkçılığın temposu aynı zamanda sizin hakkınızı ve sizin gibi insanların size bir zenciden başka bir şey dememek için az da olsa savunan okuyucularla dolu bir izleyici kitlesini düşünerek muamele görme hakkını savunmak için profesyonel bir taahhüttür. yarış kartını oynamak.
Amerika'daki azınlık ritimlerini anlatan yazarlara yönelik düşmanlık, bu insanların önemli işler yaptıklarının somut bir kanıtıdır. Ancak bu iş yorucu olabilir. Her zaman yeni bir kişinin ırkçı veya cinsiyetçi veya başka bir şekilde korkunç olması hakkında yazmak ve düşünmek yorucu. İtibar iddianızı tutarlı bir şekilde savunmaya mecbur hissetmek çok yorucu. O zaman bu savunmaların internetin kısa hafızasının veya diş hekimlerinin ofislerindeki kahve masalarının ötesine sürüklenmesini izlemek, bir dahaki sefere aynı şeyi söylemeniz gerektiğinde onlara bağlanana kadar unutulmak yorucu.
Bir süre sonra, günün en yeni ırkçı olayına ilişkin her talebe, yobazlarla konuşmak için bir çağrı merkezi senaryosu gibi, karşılık gelen, önceden hazırlanmış gerçeklerin bir listesinden başka bir şey olmadan yanıtlamak isteyebilirsiniz. Geçtiğimiz altı yıl içinde başkanı karalayan beyaz insanlar hakkında binlerce kelime yazdıktan sonra, yeni vakalara yanıt vermenin tek uygun yolunun - bunu aklınızı kaybetmeden yapmanın tek yolu - olduğunu hissetmeye başlıyorsunuz. tek satırlık metin okuma, "Siyah insanlar normal insanlardır ve başkalarına gösterilen saygıyı hak ederler, ancak genellikle beyaz üstünlüğünün entrikaları nedeniyle onlara bu saygı gösterilmez."
Bir yazarın bir yazarın, sarhoş bir sürücünün bisikletle bir çocuğa vurup öldürmesinin neden yanlış ve üzücü olduğunu tutkuyla ifade etmesini istediğini hayal edin. Bu asla olmaz, çünkü sarhoş bir sürücünün bisikletle bir çocuğu öldürmesi apaçık bir trajedidir. Bir yazardan, sanki yaşam hakkı sorgulanmış gibi, sanki ölülere neden kötülük olacağını açıklamak için çok çaba sarf etmesini istemek, sanki yurttaşlarımızı umursamazlıkla kovmama ahlaki yükümlülüğümüz bir ihtiyaç duyuyormuş gibi. anlamlı savunma.
Başka bir silahsız siyah genç vurularak öldürüldüğünde, öldürülen kişinin sabıka kaydı veya esrar içme geçmişi olsa bile, başka bir siyah hayatın neden bir felaket olduğunu aydınlatmak için parmaklarını klavyeye koymak zorunda kalmanın canını yakan bir şey var. , öldürülen kişi milyoner ya da üniversite öğrencisi olmasa bile. Karanlık bir köşede "kazayla" vurulma olasılığını düşünürken canınızı yakan bir şey var, hayatınız boyunca olmadığı gibi, ölümünden sonra dünyaya değerinizi kabul etmesini istemek görevini sizinle hiç tanışmamış bir yazar bırakıyor.
Hayatımın her günü ırk ve ırkçılığı düşünüyorum. Herhangi bir Amerikalı nasıl olamaz? (James Baldwin bir keresinde "Amerika'daki Zencilerin giderek Amerikan yaşamının temel sorunu haline geldiği" fikrini öne sürmüştü.) Her zaman ırk ve ırkçılık hakkında profesyonel bir kapasiteyle yazacağımı tahmin ediyorum. Yine de, çevredeki yazarlar ve yaratıcılar keder anlatımları sayesinde değil, sadece paylaşacakları şeyler olduğu için - aşk, neşe, mutluluk ve temel insanlık hikayeleri - anonimlikten karşılanırlarsa harika olmaz mıydı? onların ırklarıyla ve ayrıca ırklarıyla hiçbir ilgisi olmayanlar. Dergilerde, gazetelerde ve film stüdyolarında iktidar konumunda olan kişilerin, ilk etapta ırk hakkında konuşmanın ne anlama geldiğine dair anlayışlarını yeniden ayarlamalarına hazırım. Amerika, azınlıklarının seslerine gerçekten değer verdiğini ve takdir ettiğini ifade etmek isterse, sadece eksikliklerine ve vahşetine tepki gösterenleri değil, tüm hikayelerini dinleyecektir.
Eğer bu eninde sonunda olmazsa, meslektaşımın yaptığı gibi, kendimiz için yaptığımız bu hayatın sürdürülemez olduğu sonucuna daha kaç renkli yazarın çıkacağını merak ediyorum. Yorgunluk öfke deliliğe dönüşmeden önce kaç deneme yazabilir? Başka bir ölü siyah çocuğu savunmaya çalışmanın tuhaflığını hissetmeden önce kaç tane köşe yazısı var? İnsan olduğunuzu söylemenin kaç farklı yolunu bulabilirsiniz?
Başkan Obama'yı "zenci" olarak nitelendiren New Hampshire polis komiseri Wolfeboro nihayetinde istifa etti. Bir aydan kısa bir süre sonra, iki video birkaç saat içinde viral oldu. Birinde, New York'un batısındaki bir otoparkta bulunan beyaz bir kadın, siyah bir adama iki çocuğunun önünde "pis bir zenci" diyor. Diğerinde, genç Justin Bieber, kamera dışındaki bazı arkadaşların keyfi için yapılan bir şaka şarkısında "zenci" kelimesini defalarca kullanıyor. Bu video, Bieber'in bu şakayı anlattığı, yalnızca günler önce yayınlanan başka bir klibin hemen ardından geldi:
"Siyah insanlar motorlu testerelerden neden korkar?" Daha sonra elektrikli testerenin sesini "Koş ... zenci, zenci, zenci, zenci, zenci" diyerek taklit ediyor.
Eğer siyahsanız ve ritminiz siyah Amerikalıların yozlaşmasıyla ilgili düşüncelerinizi ve fikirlerinizi sunmaksa, asla düzenli bir çalışma istemeyeceksiniz. Sabit bir zihin garanti edilmez.
Bizi Twitter'da takip edin
Facebook'ta bizi beğenin
Bültenimize abone olun
Bin kağıt kesiğiyle ölüm Kayıt için: Ben beyazım, bu da bana kazanmadığım bir ayrıcalığı veriyor. Sistemik ırkçılık yaşamadım.
Üniversitedeyken arkadaşlarımla çok zaman geçirirdim. Çok yakındık ve her şey hakkında konuşurduk, özellikle erkekler.
Hayatımın en güzel günlerinden biri, en büyük kızımın doğduğu 26 Eylül 2005'ti. O gün ilk kez gerçek koşulsuz sevgiyi hissettim.
Kusursuz bir dünyada, kadınların yetişkin yaşta olduklarında cinselliklerinden zevk almaya teşvik edildiklerine inanmak isterim. Bu genç kadınlar güçlü olacak ve bir partnerden, bir randevudan veya hatta bir gecelik ilişkiden ne isteyecekleri veya istemedikleri konusunda kararlı olacaklardı.
Masa oyunları yeterli değil - çeşitlilikte gerçek değişim organizasyonun her seviyesinde gerçekleşmeli Çeşitlilik, eşitlik ve katılım kelimeleri üst düzey yöneticilerin zihninde yoksa, Nasdaq'ın Aralık 2020 önerisi, firmaların somut rakamları ifşa etmeleri gerekecek pazardaki yönetim kurulu kompozisyonları bunu değiştirecektir. SEC onayına tabi olarak, teknoloji odaklı değişim, listelenen firmaların yönetim kurullarında en az bir kadın yönetmen ve azınlıktan veya LGBTQ geçmişinden bir kişinin olmasını gerektirecektir.
Yanlış bilgilendirme ve dezenformasyonla mücadele, Asyalı Amerikalılar ve İngilizce dışındaki dilleri konuşan diğer topluluklar arasındaki beyaz üstünlüğüne karşı koymak için hayati önem taşıyor Yazan Emily Chi ABD'deki ayaklanmayı takip eden günlerde