Sevgili Bay Kappus,
Sizin son mektubunuzu almamın üzerinden epey zaman geçti. Bunun için beni suçlamayın lütfen. İlk önce işlerimin yoğunluğu, sonra birtakım aksaklıklar, bildiğiniz gibi kötü sağlık durumum derken, bir türlü cevap veremedim. Huzurlu ve mutlu günlerin bir ürünü olmasını istedim yanıtımın çünkü. Şimdi biraz daha iyi hissediyorum (baharın başlangıcına, karamsar, kötü huylu geçişlere katlanmak burada da güç). Bir kez daha, sevgili Bay Kappus, inanın büyük bir zevkle sizi selamlıyabiliyor, oradan buradan sizinle konuşabiliyorum.
Gördüğünüz gibi sonenizin bir suretini çıkardım. Hoş, yalın olmasının yanı sıra öylesine sakin bir adabı var ki. Okumama müsaade ettiğiniz en güzel şiiriniz. Size bu nüshasını hazırlamamın nedeni, başka birinin el yazısıyla kendi eserinizi yeniden keşfetmenin önemini ve böylece açılacak yeni ufukları bilmemdir. Şiiri daha önce hiç görmemişsiniz gibi okuyun ve inanın en derin varlığınızla hissedeceksiniz ne kadar çok size ait olduğunu.
(...)
"Rilke'nin o zamanlar henüz yeni yetme bir şair olan Franz Xaver Kappus'a 1903-1908 yılları arasında cevap olarak yazdığı on samimi, dostane ve öğütleyici mektuptan oluşuyor bu kitap. Kitabı bitirdiğim zaman öyle beklentilerimin üzerinde buldum ki nasıl daha önce okumadığım için kendi kendime hayret ettim. Rilke'nin babacan ve mazlum tavrı ile gerçekten yardım etmekten başka bir kaygı ile söylenmemiş olduğu belli olan enaniyetten uzak sözleri zamandan ve mekandan azade umut ve azim veriyordu insana."