Şükran, keder ve umut bu günlerde birbirine çok yakın. Belki her zaman böyle olmuştur ya da belki de devam eden pandemi bunu fark etmeyi kolaylaştırmıştır. Ne olursa olsun, havada garip bir his, bir kayıp ve acı hissi, ama aynı zamanda bir yenilenme ve iyimserlik ipucu var.
Gerektiğinde genişleyen ve daralan bir alt-folk kolektifi olan Bon Iver gibi çok az müzikal eylem, böylesine çelişkili bir duygu karışımını daha iyi yakalar ve işler. Aslen şarkıcı-söz yazarı Justin Vernon tarafından, bir akustik gitarla tek başına, bir ilişkinin külleri arasında otururken başlatılan Bon Iver büyüdü: Pazar günü, grubun dört yıldan fazla bir süredir ilk kez Toyota Müzik Fabrikası’ndaki Pavilion’daki durağı, Vernon’un desteklendiğini buldu. bir grup müzisyen (Sean Carey, Andy Fitzpatrick, Mike Lewis, Matt McCaughan ve Jenn Wasner), hepsi de çoğu zaman ezici olan sonik gösteriye silinmez bir şekilde katkıda bulunuyor.
Bon Iver’ın sesini tam olarak tanımlamak, Vernon’un grubun kendine özgü stilini yaratmak için çeşitli türlerden özgürce çekmesiyle, sıfatları bir araya getirme alıştırması haline geldi. Vernon’un her geçen yıl, dünyanın soğuk, ıssız kulübesinden daha uzaklara gittiğini söylemek yeterli. Emma için, Sonsuza Kadar Öncedağınık komplikasyonların Bon Iver’ın muhteşem sesini pürüzlendirdiği ve hayatın dönen kaosuna uygun hale getirdiği dünyaya. Vegas, Vernon’un artık En İyi Yeni Sanatçı ödülünü kazanmasından on yıl uzakta ve ışık yılı uzakta olduğu için.)
Vernon’un onunla bu yolculuğa çıkmak isteyenler için takdiri baştan sona belliydi. “Göksel Baba” sözlerini bitirirken, “Bu gece dışarı çıktığın için gerçekten minnettarız,” dedi. Daha sonra Vernon tekrar teşekkür etti: “Bu kadar çok insanın dinlemesi inanılmaz.”
Bu teşekkür dizisi, bir anda kasvetliden güzele dönüşebilen şarkıların temelini oluşturuyordu. Grubun 2019 albümünden “Jelmore” ben, benaksak, dağınık bir ses bulutu olarak başladı – daha başlamadan parçalanmış gibi hisseden ve kulağa gelen bir şarkı – Vernon’dan önce bir bandana ve kulaklarına sıkıca kenetlenmiş siyah kulaklıklar, mikrofona adım attı ve şarkı söylemeye başladı. çarpık ve çarpık: “Sonbaharda hepimiz gitmiş olacağız/Düşen ışıkta hepimiz gitmiş olacağız.”
Hafifçe tıngırdatılan, akustik bir gitar, dijital numunelerin katmanları ve işlenmiş kornalara karşı ezildi, Vernon’un genellikle bulaşmış, kırılmış ve gerilmiş enfes falseto’su yukarıda süzülürken bir çift davulcu altından gümbürdüyordu. Set listesi yoğun bir şekilde eğildi ben, benancak Bon Iver’ın kataloğunun çoğundan çekmeye özen göstererek, Vernon’un “akşam için seni bırakan bir psychedelic şarkısı” olarak tanımladığı başyapıt “Beth/Rest” ile encore doruğa ulaştı.
Dört albüm boyunca, Bon Iver, insan deneyinin tamamını göz önünde bulundurarak kapsamını genişletti, kelimelerle sesleri bir araya getirerek anlatılmazı yakalamak, amaçlanmayanları kavramak için bir araya getirdi.
Pazar günü yaklaşık iki saat boyunca, cana yakın Vernon’u -özenli sakinliği içinde pratikte dindar- bir dizi dikkatle ayarlanmış ruh halleri aracılığıyla neredeyse kapasiteye yakın bir mekanda izlemek ve dinlemek, kendinden geçme gibi bir şey hissetmekti.
Vernon ve işbirlikçileri, her biri kendi platformlarında ayakta durmuş, yanlarında ve üstlerinde asılı ışıklandırma kuleleriyle birlikte titreşen, parıldayan ve göz kamaştıran ışıklarla çevrelenmiş, bol giyinmiş sahnede yalnızdılar.
Özellikle “Blood Bank” ve “10 d EAT hb RE as T” sırasında, müzik ve ışıkların içsel bir aşırı yüklenme, canlı renkler ve yoğun bir huysuzluk yaratmak için senkronize olduğu çok sayıda an vardı. Bu his, Bon Iver’ın makinelerden ve dijital manipülasyondan kaynaklanan burkulma hissini – yapay ile gerçek arasındaki boşluk ve gerçek hissettiren bir şeyle ortaya çıkma becerisini taklit ediyordu.
Vernon akşam geç saatlerde, “Birbirimize bakmamız gerekiyor,” dedi. “Çok fazla çizgi, çok fazla bölünme var ve birbirleriyle yeterince ilgilenmiyorlar.” Grup, son şarkısı için sahneye dönerken, ciddiyetiyle çıplak bir şekilde, duygu yankılandı: “Sevgiyi yaydığınızdan emin olun,” dedi Vernon, neredeyse tüm performans boyunca sadece “iMi” olarak ayakta duran tezahürat seyircisine. ve “Beth/Rest” icra edildi.
Hiçbir konser, içimizde ve çevremizde kopan her şeyi onaramaz, ancak Bon Iver’ın zarif sanatının üzerinize ve sizin aracılığınızla yıkanmasına izin vermek, kesinlikle bu kadarı için güçlü bir dava oluşturdu. Olağanüstü müziğin kendisinden farklı olarak -kırılmış, yansıtılmış ve sentezlenmiş- serin bahar akşamına doğru yayılan bir his vardı, Bon Iver kısa süreliğine de olsa bizim kırık yerlerimizde güzellik buldu.
.