We are searching data for your request:
Tüm beşeri bilimler arasında en sinsi olarak adlandırılan felsefe. Bu konunun her biri hakkında yüzlerce cilt yazıldı, yazarları bir cevap bulmaya çalıştı ...
Fakat çoğu zaman, gerçeği ararken daha da karıştılar. Sonuçta, diğer bilim adamlarının daha önce savaştığı gelecekteki düşünce süreçlerinin temellerini atanlardı.
Parmenitler (MÖ 520-450). Bu eski Yunan filozofu Sokrates'ten önce yaşadı. O dönemin diğer düşünürleri gibi, anlaşılmazlık ve hatta bir tür delilik ile ayırt edildi. Parmenides, Helea'da bütün bir felsefi okulun kurucusu oldu. Onun şiiri "Doğada" bize ulaştı. İçinde filozof bilgi ve varlık konularını tartışır. Parmenides, düşünce ile özdeşleştirilen, sadece ebedi ve değişmeyen Varlık olduğunu öne sürdü. Onun mantığına göre, var olmama hakkında düşünmek imkansızdır, yani mevcut değildir. Sonuçta, "olmayan şey" fikri çelişkilidir. Parmenides'in ana öğrencisi Elea'dan Zeno olarak kabul edilir, ancak filozofun çalışmaları da Platon ve Melissus'u etkiledi.
Aristoteles (MÖ 384-322). Aristoteles ile birlikte Platon ve Sokrates, eski felsefenin temel direkleri olarak kabul edilir. Ancak eğitim faaliyetleri ile de ayırt edilen bu kişiydi. Aristoteles'in okulu, çok sayıda öğrencinin yaratıcılığının gelişmesinde ona büyük bir ivme kazandırdı. Bugün, bilim adamları hangi eserlerin büyük düşünüre ait olduğunu bile anlayamıyorlar. Aristoteles, çok yönlü bir felsefi sistem yaratabilen ilk bilim adamı oldu. Daha sonra birçok modern bilimin temelini oluşturacaktır. Biçimsel mantık yaratan bu filozoftur. Ve evrenin fiziksel temelleri hakkındaki görüşleri, insan düşüncesinin daha da gelişmesini önemli ölçüde değiştirdi. Aristoteles'in merkezi doktrini, ilk nedenlerin - madde, biçim, neden ve amaç - öğretisidir. Bu bilim adamı uzay ve zaman kavramlarını ortaya koydu. Aristoteles devlet teorisine çok dikkat etti. En başarılı öğrencisi Büyük İskender'in bu kadar başarılı olması tesadüf değildir.
Marcus Aurelius (121-180). Bu adam tarihte sadece Roma imparatoru olarak değil, aynı zamanda çağının seçkin bir filozof-hümanisti olarak düştü. Başka bir filozofun öğretmeni Maximus Claudius tarafından etkilenen Marcus Aurelius, ortak bir başlık olan “Kendisiyle ilgili Söylemler” başlığı altında birleşen Yunanca 12 kitap hazırladı. "Meditasyon" çalışması filozofların iç dünyası için yazılmıştır. Orada imparator Stoacı filozofların inançlarından bahsetti, ancak fikirlerinin hepsi kabul edilmedi. Stoacılık, Yunanlılar ve Romalılar için önemli bir fenomendi, çünkü sadece sabır kurallarını değil, aynı zamanda mutluluk yolunu da gösterdi. Marcus Aurelius, tüm insanların ruhu sayesinde hiçbir sınırlaması olmayan ideolojik bir topluluğa katıldığına inanıyordu. Bu filozofun eserlerini bugün okumak kolay, hayatın bazı problemlerini çözmeye yardımcı oluyor. Filozofun hümanist fikirlerinin, ilk Hıristiyanlara zulmetmesini engellememesi ilginçtir.
Canterbury Anselm'i (1033-1109). Bu ortaçağ filozofu Katolik teoloji için çok şey yaptı. Hatta skolastikizmin babası olarak kabul edilir ve Canterbury Anselm'in en ünlü eseri "Proslogion" idi. İçinde, ontolojik kanıt yardımıyla, Tanrı'nın varlığına dair sarsılmaz bir kanıt verdi. Tanrı'nın varlığı onun konseptinden kaynaklandı. Anselm, Tanrı'nın bizim dışımızda ve bu dünyanın dışında var olan mükemmellik olduğu, akla gelebilecek her şeyi aştığı sonucuna vardı. Filozofun "anlayış gerektiren inancının" ve "anlamaya inanıyorum" ana ifadeleri daha sonra Augustinian felsefe okulunun orijinal sloganı haline geldi. Thomas Aquinas, Anselm'in takipçileri arasındaydı. Filozof öğrencileri inanç ve akıl arasındaki ilişki hakkındaki görüşlerini geliştirmeye devam ettiler. 1494'te kilisenin iyiliği için yaptığı çalışma için Anselm aziz hale getirildi. Ve 1720'de Papa Clement XI, azizin Kilise Öğretmeni olduğunu ilan etti.
Benedict Spinoza (1632-1677). Spinoza Yahudi bir ailede doğdu, ataları Portekiz'den kovulduktan sonra Amsterdam'a yerleşti. Gençliğinde filozof en iyi Yahudi zihinlerinin eserlerini inceler. Ancak Spinoza ortodoks görüşlerini ifade etmeye başladı ve sekterlere yakın oldu ve bu da Yahudi toplumundan aforoz edilmeye yol açtı. Sonuçta, ileri görüşleri kökleşmiş halk görüşleriyle çelişiyordu. Spinoza, gelişmeye devam ettiği Lahey'e kaçtı. Lensleri ve özel dersleri öğüterek kendisi için geçimini sağladı. Ve bu günlük aktivitelerden boş zamanlarında Spinoza felsefi eserlerini yazdı. 1677'de bilim adamı tüberkülozdan öldü, kökleşmiş hastalığı mercek tozunun solunmasıyla daha da kötüleşti. Sadece Spinoza'nın ölümünden sonra ana eseri Etik ortaya çıktı. Filozofun eserleri, Antik Yunan ve Ortaçağ'ın bilimsel fikirlerini, Stoacıların, Neoplatonistlerin ve Skolastiklerin eserlerini birlikte sentezledi. Spinoza, Kopernik'in bilim üzerindeki etkisini etik, politika, metafizik ve psikoloji alanına aktarmaya çalıştı. Spinoza'nın metafiziği, terimlerin tanımlanması, aksiyomların formüle edilmesi ve ancak o zaman mantıksal sonuçların yardımıyla hükümlerin geri kalanının çıkarılması gerektiği mantığına dayanıyordu.
Arthur Schopenhauer (1788-1860). Filozofun çağdaşları onu biraz çirkin bir kötümser olarak hatırlattı. Hayatının çoğunu dairesinde annesi ve kedisi ile geçirdi. Bununla birlikte, bu şüpheli ve hırslı adam en önemli düşünürlerin sayısına girerek irrasyonalizmin en önemli temsilcisi haline geldi. Schopenhauer'ın fikirlerinin kaynağı Platon, Kant ve Upanishadların kadim Hint tezidir. Filozof, Doğu ve Batı kültürünü birleştirmeye cesaret eden ilklerden biriydi. Sentezin zorluğu, birincisinin irrasyonel olması ve ikincisinin aksine rasyonel olmasıdır. Filozof, insan iradesine ilişkin sorulara çok dikkat etti, en ünlü aforizması "İrade kendi başına bir şeydir" ifadesiydi. Sonuçta, varlığı belirleyen, onu etkileyen kişidir. Filozofun yaşamının ana eseri “İrade ve Temsil Olarak Dünya” idi. Schopenhauer, iyi bir yaşamın - sanat, ahlaki çilecilik ve felsefe - temel modlarını özetledi. Ona göre, ruhu hayatın acılarından kurtarabilecek sanattır. Diğerlerine kendisi muamelesi yapılmalıdır. Filozof Hristiyanlığa sempati duysa da ateist olarak kaldı.
Friedrich Nietzsche (1844-1900). Bu adam, nispeten kısa hayatına rağmen, felsefede çok şey başardı. Nietzsche adı genellikle faşizmle ilişkilidir. Aslında kız kardeşi gibi bir milliyetçi değildi. Filozof genellikle etrafındaki yaşamla çok az ilgileniyordu. Nietzsche, akademik bir karakterle ilgisi olmayan orijinal bir öğreti yaratmayı başardı. Bilim adamının eserleri genel olarak kabul edilen ahlak, kültür, din ve sosyo-politik ilişkiler normlarını sorguladı. Sadece ünlü Nietzsche "Tanrı öldü" ifadesi vardır. Filozof durgun dünyayı yeni görüşlerle havaya uçurarak felsefeye olan ilgiyi canlandırdı. Nietzsche'nin ilk çalışması olan Trajedinin Doğuşu derhal yazara "modern felsefenin korkunç çocuğu" etiketini verdi. Bilim adamı ahlakın ne olduğunu anlamaya çalıştı. Onun görüşlerine göre, kişi gerçeğini düşünmemeli, amacına hizmetini düşünmelidir. Nietzsche'nin pragmatik yaklaşımı genel olarak felsefe ve kültürle ilgili olarak da belirtilmiştir. Filozof, ahlak ve ahlakla sınırlı kalmayacak, iyilik ve kötülükten uzak duracak bir süpermen için bir formül elde edebildi.
Roma Ingarden (1893-1970). Bu Kutup, geçen yüzyılın en önemli filozoflarından biriydi. Hans-Georges Gadamer'in öğrencisiydi. Lviv'deki Ingarden faşist işgalinden kurtuldu ve ana çalışması olan “Dünyanın Varlığı Anlaşmazlığı” üzerinde çalışmaya devam etti. Bu iki ciltli kitapta filozof sanattan bahsediyor. Estetik, ontoloji ve epistemoloji filozofun faaliyetinin temeli haline geldi. Ingarden bugün hala geçerli olan gerçekçi bir fenomenolojinin temelini attı. Filozof ayrıca edebiyat, sinema, bilgi teorisi üzerinde çalıştı. Ingarden felsefi çalışmaları Kant'ınkiler de dahil olmak üzere Lehçe'ye çevirdi ve üniversitelerde çok şey öğretti.
Jean-Paul Sartre (1905-1980). Bu filozof Fransa'da çok popüler ve seviliyor. Bu, ateist varoluşçuluğun en önemli temsilcisidir. Pozisyonları Marksizme yakındı. Sartre aynı zamanda bir yazar, oyun yazarı, deneme yazarı ve öğretmendi. Özgürlük kavramı filozofların çalışmalarının merkezinde yatar. Sartre bunun mutlak bir kavram olduğuna inanıyordu, bir kişi özgür olmaya mahkemm. Bizler, eylemlerimizden sorumlu olarak kendimizi şekillendirmeliyiz. Sartre, "İnsan, insanın geleceği" dedi. Çevreleyen dünyanın bir anlamı yok, onu aktivitesi ile değiştiren kişidir. Filozof "Varlık ve Hiçbir Şey" in çalışması genç aydınlar için en gerçek İncil olmuştur. Sartre bağımsızlığını sorgulamak istemediği için Nobel Edebiyat Ödülünü kabul etmedi. Siyasi faaliyetindeki filozof her zaman dezavantajlı ve aşağılanmış bir insanın haklarını savundu. Sartre öldüğünde, son yolculuğunda ona eşlik etmek için 50 bin kişi bir araya geldi. Çağdaşlar, başka hiçbir Fransızın dünyaya bu filozof kadar vermediğine inanıyor.
Maurice Merleau-Ponty (1908-1961). Bu Fransız filozof bir zamanlar varoluşçuluk ve fenomenolojiye bağlı olan Sartre'ın benzer düşünen biriydi. Ama sonra komünist görüşlerden uzaklaştı. Merleau-Ponty'nin ana fikirleri "Hümanizm ve Terör" adlı çalışmasında özetlenmiştir. Araştırmacılar, faşist ideolojiye benzer özelliklere sahip olduğuna inanıyorlar. Eserlerinin koleksiyonunda yazar, Marksizmin taraftarlarını sert bir şekilde eleştiriyor. Filozofun dünya görüşü Kant, Hegel, Nietzsche ve Freud'dan etkilendi, kendisi Gestalt psikolojisinin fikirlerine düşkündü. Seleflerinin çalışmalarına dayanan ve Edmund Husserl'in bilinmeyen eserleri üzerinde çalışan Merleau-Ponty, vücudun kendi fenomenolojisini yaratabildi. Bu öğreti, bedenin ne saf bir varlık ne de doğal bir şey olduğunu söylüyor. Bu sadece kültür ve doğa, kendi ve başkalarının kültürü arasında bir dönüm noktasıdır. Anlayışındaki beden, düşünme, konuşma ve özgürlük konusu olan ayrılmaz bir "Ben" dir. Bu Fransızın orijinal felsefesi onu geleneksel felsefi temaları yeni bir şekilde yeniden düşünmeye zorladı. Yirminci yüzyılın ana düşünürlerinden biri olarak görülmesi tesadüf değildir.