DevamAğlarım bak
1.Bölüm Yeni alınan forması çok bol geliyordu.Sanki büyümüşte küçülmüş gibi gösteriyordu onu.Derin bir nefes aldı,bahçeye girdi.Gözlerini kısıp bahçeyi gözden geçirdi.Of ya,hiçbir tanıdık yoktu..Nerdeydi bunlar?Hah!İşte Arzu ordaydı.Yüzüne bir gülümseme yerleştirip yanına doğru yürüdü hızlı adımlarla. -Merhaba Arzu. -Merhaba.Ama hiç ilgileniyor gibi görünmüyordu.İkidebir etrafına bakıyordu.Sonra bir arkadaşını gördü,gitti hemen.Yapayalnız kalmıştı yine.İçini bir hüzün kapladı.İçini
--------------------------------------------------------------------------------
13.Bölüm
-Tabii ki,şüphemiz yok zaten.
-Peki ne yapmalıyız doktor bey?Ne zaman tedaviye başlamalıyız?
-Hastalık henüz pek ilerlememiş.Şanslısınız.Fakat tedaviye hemen başlanmalı.
-Peki doktor bey,kızımı görebilir miyim?Bunu ona ne zaman açıklayacağız?
-Kızınızı görebilirsiniz.Sakin bir dille alıştıra alıştıra açıklamalısınız.
-Çok üzülecek,Fen lisesine gitmeyi çok istiyordu.
-Milli eğitim,bunun için ne gerekiyorsa yapacaktır.
-İyi günler doktor bey,ben bir kızıma bakayım.
-Peki,iyi günler.
Filiz hanım böyle bir şey bekliyordu.Çok şaşırmamıştı fakat çok üzülmüştü.Asıl ne olacaktı?Okulu ne olacaktı?İstanbulda ne yapacaklardı?Nerede kalacaklardı?Bu sorular kafasını kurcalarken kendisini Asıl'ın odasında buldu.Asıl uyuyordu.Gözlerinin altı yine halka halka ve mordu.Üzüntüyle içini çekti Filiz hanım.Güngör bey'e ne diyeceğini düşünüyordu.Cep telefonunu çantasından çıkardı.Güngör beyi aradı.
-Alo güngör,nerdesin?
-Bürodayım Filiz.Ne oldu?Asıl'a birşey mi oldu yoksa?
-Evet.Doktor beyin iltihabı olduğunu,tedavisi için İstanbul'a gitmemiz gerektiğini söyledi.
-Vah vah.Asıl ne durumda peki?
-Uyuyor şimdi.
-Üzülme sen,ne gerekiyorsa yapacağız.Ben yarım saat sonra gelirim.
-Tamam,bekliyorum.
Asıl uyanmış,eliyle kafasını tutuyordu.
-Uyanmış mı benim prensesim?
-Anne başım hala ağrıyor.Hemşire ağrı kesici koydu mu seruma?
-Koydu kızım.
-Anne kolumda çok acıyor.Serum çıkınca kolumdan,hep buralar kan oldu.
-Biliyorum kızım.Kolunun ağrısı geçecektir.Hemşire de ağrı kesici etkisini tam anlamıyla gösterene kadar kısa süreli ağrıyabilir dedi.
-Yaaa.
-Kızım,sana birşey açıklamak zorundayım.
-Nedir anne?
-Kızım senin baş ağrısının asıl nedenini bulduk.
-Nedir?
-Beyin iltihabı..Tedavi için İstanbul'a gitmemiz gerekiyormuş.
Asıl hiçbir cevap vermedi annesine.Tekrar gözlerini yumdu,uyumaya çalıştı.Gözlerinden akan yaşları annesi görmesin diye,sırtını çevirdi.Gözyaşları teker teker yastığa düşüyordu.
DevamAğlarım bak
14.Bölüm
Asıl annesi ile birlikte hastaneden çıktı.Doktor tedavi başlamadan önceki baş ağrıları için bir hap vermişti.Asıl Senem'e nasıl söyleyeceğini düşünüyordu kara kara.Ne diyecekti ona?Bunu nasıl açıklayacaktı?Bilemiyordu.Tek istediği bu azabın bir an önce bitmesi ve tekrar Isparta'ya dönmeleriydi.Eve geldiler.
-Anneciğim,ben Senemlere gidebilir miyim?
-Hımmm..Düşünmem lazım.Ya orada da başın ağrırsa?
-Hapımı götürürüm.
-Olabilir.Tamam git ama geç kalma olur mu?
-Tamam.
Asıl üzerine bir kot pantolon bir t-shirt geçirip çıktı evden.Yürürken mahallesine bakıyordu dikkatlice.Ne kadar özleyecekti buraları.En çokta Kemal abi ve Baran'ı.Baran karşı komuşunun oğluydu.5 yaşındaydı henüz.Asıl onunla konuşurken sürekli Aşkım diyordu.Baran da bunlardan çok etkileniyordu.İçten içe platonikti bu yaşında Asıl'a.Asıl Baranlara gitmeyi düşündü ama vazgeçti.Baran'ın bir abisi vardı.Asılla aynı yaştalardı.Asıl ona gıcık oluyordu.Peşini bırakmıyordu görürse Asıl'ın.Bir kaç kere çıkma teklif etmiş ama Asıl sertçe reddetmişti.Asıl o yüzden Baranlara gitmek istemiyordu.Sadece sokakta görürse sevebiliyordu.
Asıl Senemlerin kapısının önüne varınca derin bir nefes aldı.Zile bastı.Biraz sonra kapı açıldı.Neşe hanım kapıyı açtı.Asıl'ı görünce çok şaşırmıştı.
-Kızım sen ne zaman çıktın hastaneden?Neden bize haber vermediniz?!
-Neşe teyze,sonra anlatsam?Benim biraz Senemle konuşmam gerek.
-Tamam kızım.Senem içerde ders çalışıyor.
-Ben kaçırdım dersleri.
-Üzülme canım,toparlarsın.
Asıl keşke öyle olsa diye geçirdi içinden
15.Bölüm
Senem odasında biyoloji ödevini yapıyordu.İfrit hoca bi ton ödev yığmıştı daha ilk dersten.İçinden bir ''töbeeee''çekti ve 5. sayfayı çevirdi.''Allah'ım!Dayanamıyorum!Keşke göle falan gitseydim!Bu nedir yaa?Yardım et bana!''diye geçirdi.Tam kalemi fırlatıyordu ki elinden kapı açıldı ve Asıl Senem'in boynuna sarıldı arkadan.Senem gözlerini faltaşı gibi açtı.Boynuna dolanmış elleri çekti ve sandalyesiyle 180 derece dönüş yapıp yüzünü Asıl'a döndü.
-Sen burda ne arıyorsun?
-Kurtuldum hapishaneden!
-Bize haber vermeden ama!
-Ya kusura bakma çok paldır küldür oldu.Annem doktorla konuşmuş.
-Ne demiş doktor?
-Doktor mu?Doktor ne demiş anneme?Iıııııııı şeyyy...
-Ne var o dilinin altında!Çabuk öt!
-Ya Senem..
-İtiraz yok!Söylüyorsun.
-Ya şey demiş işte..Şey ya offff!
-Ne demiş?!
-Doktor anneme benim..
-Senin?
-Benim beyin iltihabı olduğumu söylemiş.
-Nee!Senem şok olmuştu.Böyle birşey arkadaşının başına nasıl gelebilirdi!
-Tamam biliyorum bende şok oldum ama o şiddetli baş ağrılarının nedeni buymuş.
-Eee?Okulu ne yapıcaksın?Tedavi için hangi hastaneye gideceksiniz?
-Biz mi?
-Hee yok ben.
-Biz şeyyy.
-Öt!Ne dedi doktor!Ha?Ne dedi?Baştan anlat!
-Doktor anneme benim beyin iltihabı olduğumu ve tedavinin 1 yıl süreceğini söylemiş.Tedavi için İstanbul'a gitmemiz gerekiyormuş.
Senem Asıl'ın yüzüne boş boş baktı bir süre.Aklı durmuştu.Ne demişti az önce Asıl?
-Ne dedin sen?
-Ben İstanbul'a gitmek zorundayım Senem.Okulu da bir yıl askıya alıcaz artık.Seneye tekrar Lise 1 den başlarım.
-Asıl sen neler diyorsun?Senem gözlerinden yaşlar fışkırtarak Asıl'ın boynuna atladı.Asıl da ağlıyordu.Bir süre böylece kaldılar.Sonunda Asıl kendini topladı ve Senem'i boynundan çekti.
-Yeter bu kadar.Ağlayarak hiçbir şeyi geriye getiremeyeceğiz.
-Ama sen gidemezsin!
-Gitmek zorundayım.Buradaki hastaneler yeterli değilmiş bunun için.
-Ben ne olacağım?
-Sen mi?Asıl gözyaşlarından kızarmış gözlerini elinin tersiyle silerek bir kahkaha attı.
-Seneye sen beni korursun işte fenamı?Çöm diyemezler bana.
-Sen hala işin lagalugasındasın.Pes diyorum.Ben sensiz ne yapacağım bir yıl?
-İdare etmek zorundayız canım.Benim babalar beni esir etti.Ordan oraya sürüklüyorlar.
-O babalar da çok oldular ama!
-Off!Sıkıldım ben ağlamaktan.Hüngür foşurt modundan çıkalım artık.Hadi bir Kemal abiye gidelim.Sonra Baran'a..
-Kemal abi kalp krizi geçirmez inşallah.
-Yok lan!Adam boşuna beden eğitimi öğretmeni olmadı herhalde?Her gün sabah spor yapıyor.Yok yok.Birşey olmaz benim aslanıma.
-Sen öyle san.
-Bizim de konuştuğumuz şeylere bak.En geç bir hafta sonra gidiyoruz.Bu zamanı çok iyi değerlendirmem gerek.
-Okulu mokulu asıcam ben.Bir hafta düşmem iliğinden.
-Düşme zaten.Çok özleyeceğim seni!
-Ben de!
Birbirlerine sarıldılar.Tam ağlıyorlardı ki,Neşe teyzenin oda kapısını tıklatmasıyla toparlandılar.
-Kızlar ne bu gürültü?
-Sorma anne!
-Sordum bile!
-Anne Asıl tedavi için İstanbul'a gitmek zorundaymış.
-Neeeeeee!Kızım neden söylemediniz?
-Yok Neşe teyze,yani anlatamadım işte.
-Kızım ne yapacaksınız şimdi?
-Okul askıda kalacak.Tedavi bitince geleceğim en baştan başlayacağım.
-Kızım allah yardımcınız olsun da,bir kronik sinüzit için fazla tepki vermiyormusunuz?
-Şey,benim başımın ağrısının nedeni beyin iltihabıymış..
-Hadi yaa.Üzüldüm yavrum.Allah yardımcınız olsun.Ne diyelim.Kader!
-Evet.Kader...
Neşe hanım Asılla biraz daha konuştuktan sonra planlarını öğrendi ve onları serbest bıraktı.
-Kızım sakın ha baş ağrın falan gelir gibi olursa falan hapını içmeyi unutma!
-Tamam Neşe teyze.
-Kızım kendine dikkat et olur mu?Çok korkuyorum ben.Bak annende Senemlere git,gel demiş.
-Neşe teyze birşey olmaz bana.Hemen gidicez.Birşey olursa da ev yakın,ayrıca Kemal abinin yanındayız.Korkmanıza gerek yok.Ben hemen geleceğim.
-Peki kızım ama çok dikkatli olun!
Tamam anne.
Neşe hanım Senem'i bir köşeye çekti.
-Senem sakın dibinden ayrılma Asıl'ın!Bir şey olursa hemen beni ara!
-Tamam anne.Dikkat ederim ben.
-Aman ha kızım!Bize emanet o!İyi bakalım!Bak sokak ortasında falan başı ağrırsa hemen beni ara,Kemal abini falan çağır tamam mı yavrum?
-Peki anne...
Senem Asılla birlikte evden çıktı.Yolda giderken Baran'ı gördüler.Asıl onun yanına koştu Baranın.Yanında abisi vardı ama umrunda değildi Asıl'ın.
-Aşkım nabersin?
-Senin özleminle yanıp tutuşuyorum ne yapıcam?Hastaneden ne zaman geldin sen?
-Sorma aşkım yaaaa..Sonra anlatırım.Biz Kemal abiye gidiyoruz,sen de gelir misin?
-Tabi aşkım,ben aşkımı yalnız koyarmıyım hiç?
Senem onları izliyordu.Baranla arası pek iyi değildi ama katlanıyorlardı birbirlerine.Gözleri abisine kaydı.Melih duvara yaslanmış Asıl'a bakıyordu.Aslında hoş çocuktu şu Melih.Yeşil gözleri çekikti.Saçları her daim jöleli olurdu.Ama vıcık vıcık değil,kararında.Senem kafasını salladı.''Allah'ım ben neler düşünüyorum!''dedi içinden.
Asıl Baran'ı öpücüklere boğmuştu.Depo yapıyordu gelecek günler için.
-Aşkım hadi gidelim.Geliyorsun,emin misin?
Asıl kafasını kaldırıp sinirli bir şekilde Melih'e baktı.Melih pis pis sırıtıyordu.
-Gelirim tabi aşkım!Dimi abi?
-Ben de gelirim seninle.
Asıl bi tane kafa atmak istedi Melih'e.''Sülük!Aptal!Embesil!Mal!Ne yaptığını sanıyorsun sen ya?Dur hele sen.Biraz daha yaklaş seni öldürücem!''diye geçirdi içinden.
Baran abisine sinir olmuştu.Ne vardı sanki yalnız bıraksaydı!Sanki kaybolacaktı.Kocaman adamdı artık!Okula da gidiyordu hem!Kendini koruyabilirdi.Hem Aşkı onu bırakmazdı.
-Abi sen gelme!
-Nedenmiş!
-Abi kocaman adam oldum ben!Tam 5 yaşındayım!
-Hadi yaa!Bilmiyoduk.Pek bi büyükmüşün sen.
-Tabii!
-Kes!Ben de geliyorum.
-Off abi yaaaa!Ama aşkımdan uzak durucaksın!
Melih kaşını kaldırıp Asıla baktı.Asıl sinirinden kıpkırmızı olmuştu.
16.Bölüm
-Hadi aşkım gidelim bari.
Asıl Senemle kolkola girdi,Baran'ı da elinden tuttu.Melih arkadan onları takip ediyordu.Asıl Senem'in kulağına fısıldadı:
-Kızım bak tutmicaksın beni sarkarsa falan.Dalarım ben buna yaaaaa!Sülük şey!Aptalımsı yaratık!
-Kızım bi dur yaa.Ne yaptı sana çocuk?Süt süt geliyo işte.Merak etme sarkamaz sana.Senden önce ben dalarım!
-Aman iyi!
Kırtasiyenin önünde durdular.Kemal kapının önüne bir sandalye atmış,gelene geçene bakıyordu.Asılı görünce gözlerini faltaşı gibi açtı.
-Oooo!Ne o bizden habersiz taburcu olmalar falan?
-Abi sıkıştırmayın beni.Sonra anlatırım.
-Sıkıştırması mı kalmış ya?Elini kolunu sallaya sallaya geliyosun birşey olmamış gibi.İnsan bi telefon açar ben çıkıyorum hastaneden diye.
-Abi sorma!Anlatıcam dur herşeyi.
Kemal'in gözü Baran ve Melih'e kaydı.Onları da çok severdi.
-Baran'ımmm!Sen buralara uğrarmıydın?
-Eee,aşkım ısrar etti.Kırarmıyım ben onu?
Asıl'ın elini öptü.
-Ooo bayağı ilerletmişiz işi?!Ne oldu Melis falan?
-Bıraktım ben o işleri.Melis çok küçük.
-Hımmm sübyancılık bize ters diyosun.E iyi öyle olsun.Naber Melih?
-İyi abi senden?
-Benden de iyi oğlum yaa.Atamayı bekliyorum işte.Kasımda bi atama var.Onda da tutmazsa artık ümidi kesmeye başladım.
-Olsun abi tutacak inşallah.
-Eee Asıl hanım,anlat bakalım nedir bu çok önemli sebep?
-Abi biz şeyyyyyy.
-Kızım geveleme lafı!
-Offf!Sıkıştırmayın beni!
-Söylicen hanfendi!
-Ya abi doktor anneme baş ağrımın sebebini söylemiş.Aslındaaaa..
-Hee aslında?
-Aslında ben beynimde iltihap varmış.Tedavi için İstanbul'a gitmemiz gerekmiş.Tedavi bir yıl sürücekmiş.Okulda yattı.Seneye tekrar lise 1'den başlicam.
-Nee!!!!!!Ne dedin ne dedin?
-Abi....
-Asıl!
Kemal gözleri dolu dolu sarıldı Asıl'a.İnanamıyordu.Bu kadar olurdu!Bir süre ağladı.Sonra çekti kollarını.Gözlerini silip Asıl'a baktı.
-İstanbul'a ne zaman gidiyorsunuz?
Melih cephesinde fırtınalar kopuyordu.Asıl İstanbul'a mı gidecekti?Nasıl olurdu?Reddediyordu sürekli,olsundu.Yeter ki yüzünü görebilsindi!
Baran şaşkın şaşkın olanları seyrediyordu.Ne demişti Asıl?Beyin bişeyi..Beynine ne olmuştu aşkının?İstanbulla ne alakası vardı?
günde 2 bölüm bugün güzel oldu ...
17.Bölüm
-Bir hafta sonra gidicez.Babam ev ayarlamaya çalışıyo annem için.
-Deme.Vay benim kadersizim.
Kemal kendini tutamayıp bir kez daha sarıldı Asıla.
-Abi yapma.Ben sanki üzülmüyomuyum?Gerçekten böyle yaparak daha çok üzüyosunuz beni.Güle oynaya gönderin.
-Tutamadım pardon.Ama sen böyle sokaklarda elini kolunu sallaya sallaya dolaşıyosun?Ya bir başın ağrırsa?He?Kim yardım edecek sana?
-Abi ben varım ya!Dibinden ayrılmicam bu 1 hafta.
-İyi edersin Senem.Bu hafife alınacak bişey değil.
Melih şaşkın şaşkın onları izliyordu.Her şey o kadar ani olmuştu ki..
-Abi biz yine geliriz.Aaa!Bak hatta demesemmiki bizim şu gondol muhabbeti vardı ya?Hadi bizi gitmeden bi götür gondola bindir.Annem hayatta göndermez sen olmadan.Ha?
-Kızım aklın fikrin gondolda.Bindiricem söz.Hatta ben de demesemmiki bu akşam?
-Süper oluuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuur!!!!
-Ya başın ağrırsa gondolda?
-Söylerim babalarıma uslu duruverirler 2 dakika.
-Hee.Pek bi dinlerler.
-Dinlerler dinlerler.Aman ne olacak.Mehmet abi durdurur.
-Kızım ben korkuyorum.
-Hadi abi yaaa..Hadiiiii..He de gidelim.Bak 1 yıl..Düşün bir.1 yıl.1 yıl ben hastanede geçiricem vaktimi.Hadi son bir hafta kırmayın beni.Ağrım falan olursa hapım var.Onu içince kısa bir süre sonra ağrı dururmuş.
-Aman iyi.Götürücem bu akşam.Hazırlanın.Ama bakın yanıma yakışıcaksınız.Charlie ve melekleri hesabı.
Parmağını Asıl ve Senem'e doğru salladı.Asıl kocaman bir kahkaha attı.
-Ayıp ettin.
-He yani ben uyarmış olayım da.
Melih ağzı açık Kemal'e bakıyordu.Karar verdi.O da gelecekti arkalarından.Asılla ne kadar çok vakit geçirebilirse o kadar mutlu olurdu.
-Ben de geliyorum abi.Beraber gideriz.Charlie kankası ve melekleri.Oldu?
Kemal'in kahkahası sokakta çınladı.
-Tabi kanka gideriz tabi.Kızlar?
Asıl kafasını çevirip Melih'e baktı.Bir insan bu kadar mı sülük bu kadar mı yapışkan bu kadar mı gerizekalı olabilirdi?Melih gülen gözlerle kendisine bakıyordu.Gözlerini kıstı.Ellerini yumruk yaptı.''Aptal'' diye geçirdi içinden.
-Aman abi ama sen söz vermiştin ben meleklerimle tek başıma gidicem demiştin?
-Kızım Melih yabancı mı yaa?O da gelsin daha iyi.
-Bana uyar.
-Bana uyar mı?
-Uyuversin hadi.
Melih Asıl'a söylemişti bu sözü.Eskiden çok iyi anlaşırlardı.Hatta çoğu zamanlarını beraber geçirirlerdi.Taa ki,Melih ona çıkma teklifi edene dek.
Asıl sinirlerini kontrol edebileceğini sanmıyordu.Üstü de müsaitti,iki kafa atsa şimdi içi rahatlayacaktı ama Kemal abi varken bu biraz zordu.
-Tamam beraber gidiyoruz akşam.Ben anneni razı ederim Asıl.Merak etme sen.
-Yaaaaa!Beni unuttunuz!Ben de gelicem işte!Aşkımı yalnız bırakmam!
-Barancım seni gondola almazlar ki!Ya hadi ama.Aşkını ödünç alıversek bir saatliğine?
-Hımmm düşünmem lazım.Tamam iyi.Ama varya bir 10 yaşına gireyim o gondola bensiz binmek yok!
-Tamamdır küçük kanka.Anlaştık.10 yaş.Ne kaldı canım?
-Ya yaa.Bi de bana sor sen.
Kemal yine bir kahkaha atıp Baran'ın yanağından bi makas aldı.Ne tatlıydı bu çocuk!
Asıl da Baran'ın yanağından öptü.
-Aşkım sadece 5 yıl.
-Evet aşkım 5 yıl.5 yıl sonra ver elini.
-Tabi canım.Abi ben artık gideyim.Annem fıttırmıştır.
-Tamam canım hemen git eve.Senem sende Asıl'ı eve bırak öyle git eve.
-Tamam abi merak etme.'
Melih tam ben bırakırım diyecekti ki Asıl'ın nasılsa kabul etmeyeceğini düşünerek,''Asıl kabul etmez nasılsa ben onların ardından giderim''dedi içinden.
-Tamam abi saat 9.
-Anlaştık.Saat 9'da alırım sizi.Melih koçum sende bizi sokağın başında beklersin.
18.Bölüm
Asıl Kemal'e bir kez daha sarıldı.Senemle birlikte eve doğru yola çıktılar.Melihte onları kaçırmamak için arkalarından geliyordu.Baran bir arkadaşını bulmuş,onları unutmuştu.Asıl Melih'i farketmemişti.Senemle birlikte konuşarak gidiyorlardı.Birden Senem'in cep telefonuna bir mesaj geldi.Mesaj Melihtendi.
''Senem ben Asıl'ı bırakırım.Sen bir yolunu bulup onu bırak.Onunla konuşmak istiyorum.Lütfen.Ona çaktırma...''
-Mesaj kimden?
-Hiiiç.Beniara atmış birisi.Asıl yaa,benim acil bir işim çıktı da.Şeyy sen kendin gidebilirsin değil mi?
-Giderim canım ne olacak.Başım ağrımaz heralde.Hem herkes sokakta.Bişey olmaz bana merak etme.
-Tamam canım.Hadi görüşürüz.Kendine iyi bak.
-Sende.
Asıl olacaklardan habersiz elleri cebinde yürüyordu.Eve daha çok vardı.Etrafına bakarak giderken birisine çarptı.Kafasını çevirip bakınca Melih'e çarptığını farketti.Hemen geri çekilip yolunu değiştirmeye çalıştı.Melih yine onun önünü kesti.
-Uzak dur!
-Konuşmamız lazım.
-Defol git yaaa!Sülük!
Melih sinirlenip Asıl'ı kolundan tutup kuytu bir köşeye sürükledi.Asıl'ı duvara yasladı.Kolunu duvara dayayıp hapsetti.
-Rahat bırak beni!
-Seni seviyorum Asıl.Neden anlamıyorsun?
Asıl Melih'in yüzüne hiç bakmıyordu.Melih Asıl'ın çenesinden tutup kendi yüzüne bakmasını sağladı.Melih Asıl'ı öpmeye çalışınca Asıl çok sinirlenmişti.Melih'in yüzüne bir tokat yapıştırdı.Sonra kasığına bir tekme attı.Sonra eğilip Melih'in çenesinden tuttu.Kafasını kaldırdı.Bir tokat daha yapıştırdıktan sonra koşarak uzaklaşmaya başladı.O kadar hızlı koşuyordu ki önündeki taşı farketmedi.Taşa takılıp yüzüstü yere kapaklandı.Sokağın köşesi olduğu için kimse onları görmüyordu.
Asıl'ın eli yüzü kana bulanmıştı.Acıyla doğrulmaya çalıştı.Pantolonunun paçası yırtılmıştı.Sessiz sessiz ağlayarak arkasına baktı.Melih hala yerde kıvranıyordu.''Zamanım varken kaçayım''diye düşündü.Ama dizi o kadar çok acıyordu ki ayağa kalkacak gücü yoktu.Eline giren taşları temizledi.Sonra biraz bekledi.Acısı hafifleyince tekrar arkasına baktı.Melih doğrulmuştu.Kendisine doğru geliyordu.''Eyvah''diye düşündü.Ayağa kalkmaya çalıştı ama yapamadı.Melih Asıl'ın yanına gelmişti.Yere çömeldi.Asıl'ın yüzüne baktı.Ağladığını farkedince kollarına aldı onu.Sarılıp çenesini Asıl'ın başına koydu.Saçlarını öptü Asıl'ın.
-Güzelim neden böyle yapıyorsun?
19.Bölüm
Asıl kafasını kaldırıp Melih'in yüzüne baktı.Gözleri buluştuğunda içinden ılık ılık bir şeyler aktı Melih'in.Ne zaman görse böyle oluyordu onu.
Asıl kafasını çevirdi.O yeşil gözler alev alev yanıyordu çünkü.Toparlanmaya çalıştı.Dizi hala çok acıyordu ama eve kadar idare etmeliydi.
-Ellerini üzerimden çeker misin lütfen?!
-A,şey pardon.
Melih uzaklaştı Asıldan.Ayağa kalktı.Elini uzattı Asıl'a.Asıl kafasını kaldırıp Melih'in yüzüne baktı.Sonra uzattığı ele çevirdi gözlerini.Sonra tekrar yüzüne baktı.Kararsız kalmıştı.Ürkekçe elini tuttu Melih'in.Yavaşça ayağa kalktı.Üstünü düzeltti.Öteki eliyle duvara dayandı.Hızla elini Melih'in elinden çekti.Duvara yaslandı.Bir süre dinlendi.Sonra dizinin ağrısını umursamamaya çalışarak eve doğru yürümeye başladı.Melih de arkasından geliyordu.
-Rahat bırak beni!!
-Olmaz.Eve bırakıp öyle giderim.
-Kendim giderim!
-Hayır!
Asıl kafasını çevirip Melih'e baktı.O kadar sinirliydi ki ona karşı,her an dalabilirdi.
-İstemez!
-Olmaz gelicem.
Asıl çaresizce yürümeye çalıştı.Duvara dayanarak yürüyordu.Ana caddeye çıktılar.Melih yanından yürüyordu.Koluna girmek istemişti ama tabii ki izin vermemişti.Zar zor eve geldi Asıl.Melih Asıl'ın elini tuttu.Dudağına götürdü.
-Akşam görüşürüz tatlım.
Asıl elini yumruk yapıp Melih'in eline vurmak istemişti ama Melih çoktan kaçmıştı.''Aptal'' diye geçirdi içinden.
20.Bölüm
-Anne lütfeeeeen!
-Olmaz!Hasta hasta nasıl binicen o gondola kızım?
-Anne bişey olmaz iki dakikacıııııık!
-Olmaaaaaaaz!
Asıl annesine iki saattir yalvarıyordu.Saat 20:30'du.Yarım saati vardı annesini ikna etmek için.
-Anneciğim,bak.Ben İstanbul'a gidince belki ağrım şiddetlenicek.1 yıl çıkamayacağım hastaneden.Ya da tedavi bitene kadar.Anne biraz benim açımdan bak.Son bir kez binmek istiyorum.Hapımı götürücem,Mehmet abi bizi tanıyo,eğer belki başım ağrırsa durduracak gondolu.Ayarladık biz herşeyi.Ha?Lütfeeeeeeeeeen!
-Düşünmem gerek.Sıkboğaz etme beni!Bi dur!Düşüneyim!
Asıl annesinin yanından uzaklaşıp odasına çıktı.Dolabını açıp kıyafetlerini gözden geçirdi.Çok hoş mavi bir elbisesi vardı.Onu giyecekti.Kemal abisi görecekti yanına yakışmayı.Saçlarını düzeltti.Fön çekti.Siyah sürmesini ve mavi farını da sürünce herşey tamamdı.Son olarak parfümünü pıslattı bir iki kez üstüne.Aşağı indi.
-Anneciğim,gidebilir miyim düşündüysen?
-E iyi git tamam.Ama bazı şartlarım var.
-Nedir?
-1!Hapını yanına aldın mı?
-Tabii ki.
-He bu arada,sen gondoldan korkardın bi aralar?
-O bi aralardı.Şimdi korkmuyorum o kadar.
-2!Senemler seni eve kadar bırakacaklar!
-Tamam.
-3!Fazla oyalanmak yok!Gondola binip geleceksiniz.
-O da tamam.
-Başında bi ağrı hissediyormusun?
-Hayır.Allaha şükür bugün uslu durdular babalarım.
-Cep telefonun yanında değil mi?
-Tabii ki.
-Tamam o zaman.
-Ben 22:30 gibi gelirim anne.
-Tamam kızım.Bak bu son ama.İzin vermem bir daha.
-Peki.Ben çıkıyorum.
-Güle güle.
Asıl evden çıktı.Kapının önünden alacaktı Kemal onu.Beklemeye başladı.Daha çok vardı.En iyisi biraz müzik dinlemekti.Kulaklığını çıkardı.Şarkı listesini açıp ''Laleler Beyaz''ı açtı.Dinlemeye başladı.Hastanedeki o gün aklına geldi.Coşkunla düeti...Yüzünde bir gülümseme oluştu istemsiz olarak.Başa sarıp defalarca dinledi şarkıyı.
''Hoş senin de bir varoluş sebebin var,yakından uzaktan alakam olsa mutluyum!''
Gülümsedi.
Beklerken saat 21:00 olmuştu çoktan.Kemal Senemle birlikte Asıl'ların evine gelmişti.Asıl bankta oturuyordu.Yüzündeki sırıtmanın sebebini merak ediyordu.Senem'i uyardı ''şişşşşşt'' diye.Yavaşça banka yaklaştılar.Kemal ani bir hareketle Asıl'ın yanağından öptü.
Asıl çarkıyı 10.kez dinleyecekti ki,yanağındaki dudağı hissedip gözlerini faltaşı gibi açtı.Kaşlarını çatıp dudağın sahibinin kim olduğuna bakmak için kafasını çevirdi.Kemal'i görünce gülümsedi.Kalkıp Kemal'in boynuna sarıldı.
Daha
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)