Scott Knudsen için güzel bir günün başlangıcıydı. Kızının ilk doğum günüydü ve karısı Tracy az önce arayıp ona bir sürprizi olduğunu söylemişti. Teksas kırsalında bir çiftlikleri vardı.
2005'te bir Temmuz günüydü ve öğleden sonraydı. Uzakta bir fırtına vardı, yağmur bulutlarını kilometrelerce öteden görebiliyordu. Ama bulundukları yerde mavi gökyüzü ve huzur hakimdi.
Atlarından birkaçı otlamaya çıkmıştı; tavuklar toprağı eşeleyerek etrafta dolanıyordu. Eşi, kızı Hailey'i onun kucağına verdi. Knudsen bunu mutlu bir an olarak hatırlıyor.
Ancak, “Sonra bir anda her şey değişti...”
Ansızın Knudsen'e bir yıldırım isabet etti
Yıldırım kafasından girip sol elinden çıktı. Parlak bir ışık ve ‘çok büyük bir gürültü’ hatırlıyor. Atlar saklanmak için koşarken, toprağın derinliklerine gömülmüş olan borular yüzeye fırladı. Evlerinde, o an durdukları yerden 275 metre ötede televizyon patladı. Sonra kaos, tıpkı geldiği gibi aniden sona erdi.
Knudsen hâlâ ayaktaydı, kızı Hailey o kargaşada kendini bir şekilde annesinin kollarında buldu. “Yıldırım çarptığını anlamıştım” diyor ve ekliyor:
Gülmeye başladık. Çünkü olan biten çok saçmaydı. Masmavi bir gökyüzü vardı! Bu nasıl olabilirdi ki?
Knudsen Georgetown'da dünyaya gelen Knudsen, şu anda 54 yaşında ve beşinci kuşak bir Teksaslı. Eşi Tracy'nin Hailey'e hamile olduğunu öğrendikten kısa bir süre sonra yaşadıkları çiftliği satın almışlar. Eşi Tracy'nin bir ‘şehir kızı’ olduğunu söylüyor. Ancak o toprağı nasıl okuyacağını, havanın durumunu nasıl gözlemleyeceğini, hangi riskleri alacağını bilerek büyümüş.
Knudsen bir defasında bir ağaca yıldırım düştüğünü ve hemen altındaki ineklerin hemen oracıkta öldüğünü görmüş. Ama o gün ne bir işaret ne de siper alacak zaman olduğunu söylüyor.
Çarpmadan sonra beynini fişi çekilmiş eski bir televizyona benzetiyor.
Eşi dehşete düştü çünkü yüzünün üst yarısı simsiyahtı
Olayın ardından üçü de şoka girmiş bir hâlde eve geri döndü. “İyi olduğumu sanıyordum” diyor Knudsen. “Maço bir kovboy olmaya filan çalışmıyorum, çünkü hayatım boyunca yaptığım işte ağır darbeler aldım.”
Kulakları çınlıyor ve gözleri sızlıyordu. Tracy, yarım saat uzaklıktaki kasabadan Hailey'nin doğum günü pastasını almaya gitmek üzere yanından ayrıldı. “Normalde beni bırakmazdı ama ben ‘iyiyim’ dedim. Hailey'in doğum gününü kutlamaya ve iyi ebeveyn çalışıyorduk.”
Tracy bir saat kadar sonra eve vardığında Knudsen yerinden kıpırdamamıştı. Başı ve elleri sanki yanıyormuş gibi hissediyordu: “Hiçbir şey yapamıyordum.” Ancak Tracy'nin dehşete düşmüş yüz ifadesini gördüğünde bir şeylerin fena hâlde ters gittiğini fark etti.
Yüzünün üst yarısı simsiyahtı. “Ondan sonra her şey çok hızlı bir şekilde kötüye gitti.”
Knudsen bundan sonra ne olduğunu sadece Tracy'nin anlattıklarından biliyor. Olayın travması hâlâ üzerlerindeydi ve hastaneyi aramak isteyen Knudsen, yakındaki telefonu değil bilgisayar klavyesini kullanarak arama yapmaya çalıştı. “Berbat hâldeydim. Tamamen kızarmıştım” diyor. Aslında bu kelime çok yerinde bir kullanım.
Fredericksburg'daki hastaneye gittiler ve bir doktor üçüne üstünkörü bir muayene yaptı ama ne yapacağını bilemediğini de itiraf etti. Çünkü “Neye bakacaklarını bilmiyorlardı.”
Aile bir süre hastaneye gidip geldikten sonra sonunda ilgili uzmanlığa sahip biri tarafından muayene edildi. Yıldırım, Knudsen'in Hailey'i tuttuğu koldan aşağıya doğru ilerlemişti, ama “Şükürler olsun o iyiydi. Tracy de birkaç gün sonra daha iyi oldu.”
Peki ya o? Knudsen omuz silkiyor. “Ben pek iyi değildim.”
Fiziksel bedeli çok ağır oldu
Knudsen'de kalp çarpıntısı gelişti. Beyin taraması bilişsel yetilerinin de etkilendiğini gösteriyordu. Aylar sonra eli yanıyormuş gibi hissediyordu; kafasında yıldırımın temas ettiği noktanın iyileşmesi ise yıllar aldı.
Akciğerlerinin etrafındaki sıvı gibi başka sorunlar zaman içerisinde ortaya çıktı. Yaklaşık bir yıl sonra, sinemadayken, “Patlamış mısır yiyordum ve dişlerimdeki tüm dolgular düştü. Vücudum dökülüyordu.”
Ancak bazı zorluklar hemen kendisini gösterdi. Knudsen'in hafızası, neredeyse tamamen silinmişti. “Okuyamıyor ve yazamıyordum” diyor.
Ancak tükenmiş bir hâldeyken bile ailesine yük olmamaya kararlıydı ve iyileşme yeteneğine güveniyordu. Hâlihazırda çetin çiftlik hayatının beraberinde getirdiği düzinelerce kırık kemiği vardı. Örneğin 16 yaşındayken bir at bacağının üzerine düşmüş ve ailede bacağının kesilmesi ihtimali ailesinde korkuya yol açmıştı. Daha önceki deneyimlerinden bu durumla nasıl baş etmesi gerektiğini biliyordu.
“Asla kendimi bırakmadım çünkü bir kez dibe vurduğunuzda yukarı çıkmak çok daha uzun süren bir yolculuk oluyor. Bunun yerine sadece kabullendim ve bunu eğlenceli hâle getirmeye çalıştık.”
Eşi ona yeniden okuma yazma öğretti
Hailey ile birlikte telefonun tuş takımını kullanarak sayıları öğrendiler. “Karımın bir çocuğu vardı, iki çocuğu oldu" diyor. Hailey çizgilerin arasını boyamakta ondan çok daha iyiydi. "Bu bir mücadeleydi: El-göz koordinasyonu, zihin koordinasyonu… Pek çok şeyi yeniden öğrenmek zorunda kaldım.”
Üç ay sonra Knudsen daha hızlı ilerleme kaydetmeye başladı ancak hâlâ araba kullanamıyor ve çiftlikte çalışamıyordu. Bulanık zihni ve yavaş reaksiyonları onu yaralanma riskiyle karşı karşıya bırakıyordu. Bu Tracy için bu, evdeki tencerenin kaynamasını sağlamak için daha fazla çalışmak anlamına geliyordu; kocası içinse bu bir kimlik kaybıydı. Tracy'nin etrafta dolaşıp hayvanları beslediğini, kendisinin ise yardım etmekten aciz bir şekilde pencerede oturduğunu hatırlıyor. “Çok berbat fakat aynı zamanda çok gurur veren bir duyguydu; çünkü eşim, hayat arkadaşım dişini sıktı ve her şeyin üstesinden geldi.”
Knudsen, DNA'larıma işlemiş olan olumlu düşünme gücüne sahip olduğuna inanıyor ancak yıldırım çarpması bunun sınırlarını test etti. Yine de kendisine moral verecek şeyler aramaya ve huzur bulmaya çalıştı. Tracy ve Hailey ile vakit geçirmek kötü bir ruh hâlini kesinlikle sıfırlıyordu: “Çok güldük” diyor ancak neşenin bir türlü gelmediği günlerde Knudsen komedi arayışına giriyor; belki bir Seinfeld bölümü ya da Tim Allen. Yeni şeyler öğrenmeye çalışıyordu: “Günün sonunda şöyle düşünürdüm: “Bugün daha iyiyim, çünkü bunu öğrendim.”
Knudsen kendini kurban olarak görmekten derin bir nefret duyuyordu. Olaydan altı ay sonra yeniden okuyup yazmaya başladı; kamyonunun sürücü koltuğuna geri döndü ve çok sevdiği atlarını besleyebildi. Şakayla karışık, asıl dönüm noktasının satır aralarını boyayabildiği zaman olduğunu söylüyor. “O aşamaya geldiğimde artık geriye dönüp bakmak yoktu.”
Geçmiş, Knudsen'e çelme takmaya devam etti
O günden önceki anıları; ailesi, çocukluğu, düğün günü büyük ölçüde geri gelmedi. Tracy ve akrabaları ona hikâyeler anlattı ve fotoğraflar gösterdi, “Böylece kendimi ailenin bir parçası gibi hissedecektim ve şimdi hissediyorum” diyor ve ekliyor: “Sanki oradaymışım gibi hissediyorum.”
Ancak, özellikle çiftliğin ötesindeki dünyaya yeniden girmekten pek hoşlanmadığını, çünkü yüzleri hatırlayamadığını söylüyor: “Bu beni hep germiştir... Dışarı çıkmak istemezdim, çünkü insanlara saygısızlık etmek istemezdim.”
Knudsen tanımadığı bir yüzle karşılaştığında Tracy eğilip ona tüyolar veriyordu. Ya da “Sanki onu tanıyormuşum gibi konuşup sonra noktaları birleştiriyordum” diyor. Sonunda kendine olan güvenini geri kazandı ve çok geçmeden eksik anılarının yerini yenileri aldı. “Şimdi herkese sadece 'merhaba' diyorum, ki muhtemelen daha önce de öyle yapıyordum.”
Fiziksel travma daha sinsiydi. Çarpmadan uzun bir süre sonra hâlâ hem kalbinde hem de zihninde etkilerini hissediyordu. Ve bu kalp çarpıntıları sadece bir yıl önce durdu.
İki yıl sonra Tracy ona bir border collie getirdi. Köpek Knudsen'le birlikte her yere gitti ve onu sakinleştiren bir varlık oldu. “Onu okşamak zihnimi sakinleştiriyordu. Beni yavaşlatacak bir şeye gerçekten ihtiyacım vardı. Genel olarak etrafımda hayvanların olması tedavi ediciydi. Atlar ve köpekler dostum oldu” diyor Knudsen. “Ama tavukların sağı solu eşelemesini izlerken de huzur buluyorum.”
Ölüme yakın deneyim ona kendine bakmayı ve o anı yaşamayı öğretti
Şu anda eskisinden daha formda, her gün spor yapıyor ve hatta YouTube'da yoga yapmaya başlamış. (“Kimseye söylemeyin” diyerek gülümsüyor.)
Knudsen o zamandan bu yana hayatta kalma hikâyesini işinin merkezine koymuş ve çiftliğini ‘Lightning K’ olarak yeniden markalaştırmış. Yıldırım logosu, kayışlarından kamyonuna kadar her yerde karşımıza çıkıyor. Bu yeniden markalaşmanın kısmen, trajediyle sonuçlanabilecek bir deneyimi kucaklamak olduğunu belirtiyor. “Bundan kaçmak istemedik. Bu oldu, bundan mümkün olan en iyi şekilde istifade edeceğiz.”
Knudsen, kendi deyimiyle ‘Kovboy Girişimci’ olarak, travma ya da sadece aksilikler yaşamış olanlara ilham vermek için iyileşme sürecini insanlarla paylaşıyor: “Yıldırımdan ve onu nasıl lehimize çevirdiğimizden bahsediyoruz.”
Knudsen şimdi, günde birkaç kez yaptığı gibi, şimşek tarafından çarpıldığı noktadan geçtiğinde bir başarı duygusu hissediyor. “Arada bir ne kadar şanslı olduğumu farkına varıyorum” diyor. ‘Ama genellikle ‘tavukları beslemeliyim’ diye düşünüyorum.”
Guardian makalesinden Türkçeleştirildi.