Adımlar
- yapraklar
- çiçekli
- meyve
- büyüklük
- formlar
yapraklar
Bitkilerin yaprakları ve özellikle ağaç ve çalılar, fotosentez olgusunun ortaya çıktığı organlardır.
• Kural olarak, tüm odunsu bitkilerin yaprakları yaprak sapından (yaprağın kuyruğu) ve yaprak bıçağından (yaprağın kendisinden) oluşur.
• Yumuşak ağaçlar, uzun şekli, yarım daire biçimli, iğneler adı verilen, sadece on yıl sonra yenilenebilecek kalın duvarlı çok özel yapraklara sahiptir. Bu, belirli iklimlere ve daha özel olarak, soğuk ve / veya kuru ortamlarda karşılaşılan olumsuz koşullara, buharlaşmayı sınırlayan ve bitki için önemli çaba gerektirmeyen iğnelere adaptasyondur. kendini yenilemek
• Reçinesiz odunsu bitkilerin yaprak kılıcı, türlere bağlı olarak çok farklı biçimlerdedir. Aynı noktadan başlayan birkaç yaprakçıktan (örneğin kestane yaprakları) oluşan doğrusal formda, mızrak şeklinde, oval, kordat, vb. Ve bileşik yaprakların basit yaprakları vardır.
• Sert ağaç türlerinin çoğunda, yılın yaprakları ilkbaharda yenileriyle değiştirilmek üzere sonbaharda düşer. Bununla birlikte, bazı türler yapraklarını örneğin kışın, ayrıca defne ve şimşir gibi tutarlar. Aynısı çoğu iğne yapraklılar için de geçerlidir. Yaprak döken ağaçlar ve yaprak dökmeyen ağaçlar arasında büyük ayrım yapılabilir. Fakat basit sınıflandırmaya dikkat etmeliyiz: leaves = yaprak döken, iğne yapraklı = ısrarcı.
• Aslında, tüm yapraklar veya iğneler yaprak dökendir ve sonunda onları alan daldan çıkar. Yere düşerek ve parçalanarak, yaprak daha önce çıkarılan mineral tuzların büyük bir kısmını toprağa geri getirir. Yarı dökmeyen yeşillik terimi, yeni yaprakların görünümüne düşen yeşillikleri ifade eder. Bu karakteristik de görecelidir.
çiçekli
Odunsu bitkilerin çoğaltılması, çoğu durumda cinsel niteliktedir: Bir tohum, bir erkek hücre ve bir dişi hücre birleşmesinden doğar. Bu üreme elemanları, bir çiçeğin içinde oluşur, bu aslında üreme olgusuna adapte edilmiş yaprakların evriminden başka bir şey değildir.
- Bir çiçek tam bir çiçek olduğunda bir kadeh, bir korol, organlarındaki ve bir pistilden oluşur; eksik bir çiçek, bu elementlerden birine sahip olmayan bir çiçektir.
- Erkek cinsiyet organı, anter ve staminal ağdan oluşan stamenler tarafından temsil edilir. Anterin içinde çiçeğin olgunluğunda salınan polen oluşur.
- Bu polen tohumları (erkek üreme hücresi), pistilin içinde bulunan karpelde bulunan yumurtaları döllenir. Stamenler ve pistler aynı çiçekte bulunursa, buna hermafrodit denir.
- rüzgar etkisi altında - anemogami;
- veya arı - entomogami gibi belirli böceklerin varsaydığı nakliyeler sayesinde.
meyve
Tozlaşma, tohumları taşıyan meyvelerin oluşumuna ve gelişmesine neden olur. Bu meyveler sadece bahçıvanın tüketilebilir veya dekoratif olması durumunda ilgilenebilir. Süs bahçesi ile ilgili olarak, birçok ağaç ve çalının meyvelerinin önemsiz veya zayıf süslemelere sahip olduğu, üreme özelliği tek ilgi alanı olmaya devam ettiği belirtilmelidir. Aslında, ağaç tohumlarının üreme kapasitesi çok sınırlıdır. Boynuzlarının altında uzun yıllar boyunca büyüyen fideleri görme riski olmadan, her mevsimde yüz milyona kadar tohum üretebilen bir huş ağacı örneği alın. Sadece kendi meyve tohumlarını (örneğin at kestanesi) taşıyan büyük meyveleri olan ağaçların çok üretken olmaları muhtemeldir.
büyüklük
Ağaç ve çalı dikmeye karar verildiğinde yetişkinlikte, ağaçlarda, yirmi ila otuz yıl içinde ve çalılıklar için çok daha azının erişebileceği büyüklüğü önceden bilmek önemlidir. Bu bilgi genellikle kreş katalogları tarafından sağlanmaktadır.
dikkatçalılar için, bilgiler genellikle gerçeğin altında kalır: bazı konular, budanmadıkları takdirde ağaçlarınkine yakın bir yüksekliğe ulaşabilirler. Ağaçların ve çalılıkların büyüklüğü hakkında doğru bilgiye sahip olduğunuz anda, bahçenin dikim yerinin ideal yerini belirleyebilirsiniz. Bahçedeki en uzun ağaçların düzenlenmesi ve dekoratif çalılar içerisinde ön planın korunmasına özen gösterilmeli, bir ağaç veya çalının sadece boyunda değil, aynı zamanda genişliğinde de büyümüş olduğunu unutmamak gerekir. Birbirine çok yakın dikilen iki ağacın aralık dikiminde dikkate alınması gerekir, bu durum ışık yetersizliği kadar sıkıntı yaşayabilir.
formlar
Çalıların çoğu budama için iyidir; bahçıvanın isteklerine göre şekillendirilebilirler. Bazı ağaçların insan müdahalesinden muzdarip olması için oldukça farklı, bazıları önemlerinden dolayı budanamaz. Yetişkinliğin bir ağacın şeklini, yüksekliği bir metreden az olan bir öznenin dikimi sırasında yapmak her zaman kolay değildir (özellikle bir ağaç ise yaprak döken yapraklar, ekim sırasında yapraksızdır). Ancak, boynuzların şekli ve bir ağacın yaprakları, bahçedeki hacimlerin uyumu için temel bir unsur olmaya devam etmektedir.
Landscapers aşağıdaki formları ayırt eder
- narin (ya da huni şeklinde): dar ve silindirik dalları olan, tamamen serbest yaprakları olan (kavak, selvi, porsuk, bazı sedir vb.) ağaçlar için;
- oval: Boynuzları düz bir gövdeden (huş, meşe, kayın, ıhlamur, akçaağaç, ceviz, karaağaç, çınar, dişbudak, armut, kiraz, vb.) bir dikdörtgen kütle ve oval bir profil oluşturur.
- yuvarlak: Boynuz pratik olarak düz bir gövdeden (kestane, zeytin, alıç, elma vb.) küreseldir;
- konik: Karınca, bazı dallarda neredeyse mükemmel olan, alt dalların yere temas ettiği ve gövdeyi gizlediği noktaya (köknar, ladin, bazı selvi, vb.) konik bir şekle sahiptir;
- yayılma: Boynuz yatay bir şekilde yüksek bir gövdeden yayılır ve birçok yatay dallara (şemsiye çamı, Lübnan sedirleri, vs.) ayrılır;
- secde (ya da yaslı kimse): Çok esnek olan dalların ucu, bagajın tepesinden aşağıya düşer (bu form birçok türü kapsar, söğüt en karakteristik temsilcisidir).
Bu ilginizi çekebilir