Westport, Connecticut'taki dördüncü sınıf sınıfımda ilk olarak 'Tanrı'nın altında' ile mücadele ettim. 1954 baharıydı ve Kongre, bazı tartışmalardan sonra, kısmen 'tanrısız' komünizme bir soğuk savaş yanıtı olarak, ifadeyi Bağlılık Yemini'ne eklemek için oy kullanmıştı. Kelimelere takılmaya devam ettik - kolay değil bir Revizyonun yürürlüğe gireceği 14 Haziran Bayrak Günü için prova yaparken, Bağlılık Yemini kadar kökleşmiş ve ölçülü bir şey öğrenin.
Şimdi, yaklaşık elli yıl sonra, 'Tanrı'nın altında', tutkuları karıştıran ve ABD Yüksek Mahkemesi'nin kapısına inen yasal bir tartışmanın merkezinde yer alıyor. Dava, Haziran 2002'de bir ABD temyiz mahkemesinin, devlet okullarında okunduğunda 'Tanrı'nın emrinde' sözü, dinin anayasaya aykırı bir hükümet onayına dönüştürdüğü kararını takip ediyor. Karara öfkelenen Washington, DC'deki her iki tarafın milletvekilleri, Capitol basamaklarındaki sözü okudular.
San Francisco merkezli Dokuzuncu Devre Mahkemesi'nin kararını yazan yargıç, öfkenin ortasında, yürürlüğe girmesini engelledi. Nisan 2003'te, Dokuzuncu Daire kararını gözden geçirmeyi reddettikten sonra, federal hükümet ABD Yüksek Mahkemesine kararı bozması için dilekçe verdi. ( Editörün Notu: Haziran 2004'te Mahkeme oybirliğiyle Rehin'in 'Tanrı'nın emrinde' tutulmasına karar verdi. ) Bilim adamlarına göre meselenin özünde kilise ve devletin ayrılması üzerine bir tartışma var.
111 yıl önce orijinal taahhüdü oluşturan adamın bu şamatadan ne yapacağını merak ediyorum.
Francis Bellamy, New York'tan bir Baptist papazın oğluydu. Devlet okullarında eğitim görmüş, New York ve Boston'daki kiliselerde vaaz vererek babasını minbere kadar takip etmeden önce Rochester Üniversitesi'nde hitabet alanında kendini gösterdi. Ancak bakanlıkta huzursuzdu ve 1891'de Boston'daki cemaatlerinden birinden, gazetenin baş sahibi ve editörü Daniel S. Ford'un bir işini kabul etti. Gençlik Arkadaşı , yarım milyon abonesi olan bir aile dergisi.
Derginin tanıtım departmanına atanan 37 yaşındaki Bellamy, Kristof Kolomb'un Yeni Dünya'ya gelişinin 400. yıldönümü olan Ekim 1892'deki Kolomb Sergisi'nin açılış törenleriyle aynı zamana denk gelecek şekilde ülke çapındaki okullar için bir vatanseverlik programı düzenlemeye başladı. Dünya. Bellamy, okul törenini onaylayan bir karar için Kongre'de başarılı bir şekilde lobi yaptı ve Başkan Benjamin Harrison'ı Columbus Günü tatilini ilan eden bir bildiri yayınlamaya ikna etmeye yardımcı oldu.
Anma programının önemli bir unsuru, okul çocuklarının hep birlikte okumaları için bayrağa yeni bir selam vermekti. Ancak selamı yazmak için son tarih yaklaştıkça, tamamlanmadan kaldı. Bellamy patronunun 'Sen yaz' dediğini hatırladı. 'Kelimeler konusunda bir hünerin var.' Bellamy'nin daha sonraki, boğucu Ağustos akşamına ilişkin açıklamalarında, rehineyi besteledi, baştan beri sadakat çağrısı yapması gerektiğine inandığını söyledi. Fikir, kısmen, ulusal hafızada hala taze olan bir sadakat krizi olan İç Savaş'a bir yanıttı. Bellamy masasına otururken açılış sözleri -'Bayrağıma bağlılık yemini ediyorum'- kağıda döküldü. Ardından, iki saatlik 'zorlu zihinsel emek'ten sonra, kendi tanımladığı gibi, bugün bildiğimize çok yakın, özlü ve ritmik bir övgü üretti: Bayrağıma ve temsil ettiği Cumhuriyete - bölünmez bir Ulus - herkes için özgürlük ve adaletle bağlılık sözü veriyorum. (Bellamy daha sonra daha iyi bir kadans için 'Cumhuriyet'ten önce 'to'yu ekledi.)
1892 Kolomb Günü törenine ülke çapında milyonlarca okul çocuğu katıldı. Gençlik Arkadaşı . Bellamy, sözü ilk kez 21 Ekim'de, 'Boston'daki 4.000 lise öğrencisinin birlikte haykırdığı gün' duyduğunu söyledi.
Ancak rehin okullarda kök salmaya başlar başlamaz onunla uğraşmaya başlandı. 1923'te, Amerikan Lejyonu ve Amerikan Devrimi'nin Kızları tarafından yönetilen bir Ulusal Bayrak Konferansı, göçmen çocukların hangi bayrağı kullanacakları konusunda net olmaması için 'bayrağım'ın 'Amerika Birleşik Devletleri bayrağı' olarak değiştirilmesi gerektiğini hükmetti. selam veriyorlardı. Ertesi yıl, Bayrak Konferansı, 'Amerika'yı' ekleyerek ifadeyi daha da geliştirdi.
1942'de, taahhüdün 50. yıldönümü, Kongre bunu ulusal bir bayrak kodunun parçası olarak kabul etti. O zamana kadar selam, bazı eyalet yasama organlarının devlet okulu öğrencilerine her okul günü onu okumasını zorunlu kıldığı güçlü bir kurumsal rol edinmişti. Ancak bireyler ve gruplar yasalara meydan okudu. Özellikle, Yehova'nın Şahitleri, yemini okumanın, oyma bir heykele tapınma yasağını ihlal ettiğini ileri sürdüler. 1943'te Yüksek Mahkeme, hiçbir okul çocuğunun yemini okumaya zorlanmaması gerektiğine dair serbest konuşma ilkesinin altını çizerek, Şahitlerin lehinde karar verdi.
On yıl sonra, bir Katolik kardeş örgütü olan Columbus Şövalyeleri ve diğerlerinin lobi kampanyasını takiben, Kongre, 'bölünmez bir ulus' ifadesinin içine 'Tanrı'nın altında' kelimelerinin eklenmesini onayladı. 14 Haziran 1954'te Başkan Dwight Eisenhower yasa tasarısını imzaladı.
Tasarının sponsorları, Tanrı'ya atıfta bulunulmasına, Anayasa'nın zorunlu kıldığı kilise ve devletin ayrılığının ihlali olarak itiraz edileceğini umarak, yeni dilin gerçekten dini olmadığını savundular. 'Bir kurum olarak bir dinin varlığı ile Tanrı'nın egemenliğine olan inanç arasında bir ayrım yapılmalıdır' diye yazdılar. 'Tanrı'nın emrinde' ifadesi, ulusal işlerimizde yalnızca Tanrı'nın rehberliğini tanır.' Feragatname, birkaç eyalet mahkemesinde birbirini takip eden davacıları yıllar boyunca yeni ifadeye itiraz etmekten caydırmadı, ancak şikayetçiler hiçbir zaman çok ileri gitmedi - geçen yıl Dokuzuncu Daire tarafından verilen karara kadar.
Dava, bir ateist olan Michael Newdow'un, kızının (adı açıklanmayan bir reşit olmayan) California'daki Elk Grove'daki devlet okulunda rehin okuyarak zarar gördüğünü iddia etmesiyle ortaya çıktı. Davaya göre, 'Tanrı'nın altında' ifadesi nedeniyle katılmayı reddederse, yabancı olarak damgalanma ve dolayısıyla zarar görme olasılığı vardı. Temyiz mahkemesi kabul etti. Çocuğun velayetini elinde bulunduran kızın annesi, kızının rehini okumasına karşı çıkmadığını belirterek, durumu zorlaştıran; Çocuğun kayıtlı olduğu okul bölgesinin müfettişine göre, genç bunu her okul günü sınıf arkadaşlarıyla birlikte yapar.
Sözün Tanrı'dan bahsetmesinin dini doktrini değil, tarihsel geleneği yansıttığı fikrinin savunucuları arasında geçmiş ve şimdiki Yüksek Mahkeme yargıçları yer alıyor. WilliamsCollege'de Anayasa hukuku dersi veren siyaset bilimci Gary Jacobsohn, 'Onlar bu tür bir dili -'Tanrı'nın emrinde' ve 'güvendiğimiz Tanrı'da'- özel bir dini önemi olmayan görüyorlar, diyor.
Bu düşünce çizgisine itiraz eden sadece ateistler değildir. Dini hoşgörünün savunucuları, tek bir tanrıya atıfta bulunmanın, bazı yerleşik dinlerin takipçilerine uymayabileceğine dikkat çekiyor. Ne de olsa Budistler Tanrı'yı tek bir ayrı varlık olarak düşünmezler, Zerdüştler iki tanrıya inanır ve Hindular birçok tanrıya inanır. Hem Dokuzuncu Daire kararı hem de bir dizi Yüksek Mahkeme kararı bunu kabul etmektedir. Ancak Jacobsohn, yargıçların çoğunluğunun, kamu politikası açıkça mezhepçi, özel bir dini amaç gütmedikçe hükümetin genel olarak dini destekleyebileceğini düşüneceğini tahmin ediyor.
Bir reklam yöneticisi olmaya devam eden Bellamy, sonraki yıllarda taahhüt hakkında kapsamlı bir şekilde yazdı. Bellamy'nin Rochester Üniversitesi'ndeki yazıları da dahil olmak üzere tarihsel kayıtlarda, yemine ilahi bir referans eklemeyi düşünüp düşünmediğini gösteren herhangi bir kanıt bulamadım. Bu yüzden bugünkü anlaşmazlıkta nerede duracağını bilemeyiz. Ancak tartışmanın, atanmış bir bakanın dışarıda bıraktığı Tanrı'ya yapılan bir referansa odaklanması ironiktir. Ve Bellamy'nin, çoğu yazar gibi olsaydı, düzyazısını kurcalayan herkese karşı ayak direyeceğinden emin olabiliriz.