Yalnız kalma hakkı
- Kategori: Sütunlar
Gizlilik sadece Aadhaar veya veri koruması ile ilgili değildir; insanların özgür seçimler yapmasına izin vermekle ilgili
Hindistan'da mahremiyet hakkında konuşurken bilinmesi gereken ilk şey, nüfusun çoğunluğunun bunun ne anlama geldiğini her zaman anlamadığıdır. Bazen utançla karıştırılır. Ayrıca, standartlarımıza uymayan bir şey yaptığımızda hissettiğimiz duyguyla veya neyin doğru olduğuna dair algımızla karıştırılıyor. Modern Hint dilleri, mahremiyetin anlamını yakalayan kesin bir kelimeye sahip değil gibi görünüyor; genellikle tecrit, mahremiyet veya gizlilik kelimelerinin bir çeşitlemesidir ve bir kez daha kavramsal bir karışıklığa işaret eder. Bu, mahremiyetle ilgili büyük meselenin ne olduğunu merak eden birçok kişinin tepkilerini açıklıyor çünkü zaten hükümetten saklayacak hiçbir şeyleri yok.
Ancak mahremiyet sadece bir şeyi saklamak ya da gizli tutmakla ilgili değildir. Özünde, yalnız bırakılma hakkıdır. Bu, kişinin toplumdan çekildiği anlamına gelmez. Başkalarına zarar vermediği sürece, kişinin yaptığı seçimlere toplumun müdahale etmeyeceği beklentisidir. Demek ki kişinin dilediğini yeme hakkı, istediğini içme hakkı, dilediğini sevme ve dilediğiyle evlenme hakkı, dilediğini giyme hakkı, devletin müdahale edemeyeceği haklardır.
Yetişkinlerin bu seçimlerin çoğunu kendi özgür iradeleriyle (aile, kast veya toplumsal baskılar nedeniyle) zorunlu olarak kullanmadığı bir toplumda, mahremiyet kavramının anlaşılmaz görünmesi doğaldır. Yaptığınız her şeyin başkaları tarafından dikte edildiği ve itaatsizliğin bedelinin yüksek olduğu bir toplumda büyüdüyseniz, bu kadar önemli konularda istediğinizi seçme özgürlüğüne sahip olmak size hayal gibi geliyor. Ancak Hindistan'daki hali vakti yerinde olmayanların mahremiyeti bilmediği veya umursamadığı da yaygın bir yanılgıdır. Milyonlarca erkek ve kadın, ailelerinin ve topluluklarının baskıcı tutumuna karşı her gün geri adım atıyor ve kendi seçimlerini yapma özgürlüğü için savaşıyor. Bunun için doğru kelimeye sahip olmayabilirler, ancak kendilerine mahremiyet hakkını kullanmaları için alan yaratıyorlar.
Yüksek Mahkeme'deki özel hayatın gizliliği hakkına ilişkin duruşmaları da bu bağlamda anlamak gerekir. Dokuz yargıç heyeti, Aadhaar davası bağlamında Anayasa kapsamında korunan temel bir mahremiyet hakkının olup olmadığına karar vermek için oluşturulmuş olsa da, mahremiyetin devlet tarafından veri koruma veya gözetimden çok daha fazla boyutu vardır. Anayasada güvence altına alınan ve korunan temel bir mahremiyet hakkı, adil, makul ve adil bir yasa tarafından böyle bir müdahale gerektirmedikçe, herkesin devlet tarafından yalnız bırakılma hakkına sahip olduğu anlamına gelir.
Dokuz yargıç kürsüsü ilk etapta gerekliydi, çünkü birden fazla kararda özel hayatın gizliliğine ilişkin ortak hukuk hakkının (diğer kişi ve kuruluşlara karşı talep edildiği) olduğuna karar verilmiş olsa da, böyle bir hakkın hükümete karşı talep edilip edilemeyeceği konusunda şüpheler vardı. Açıkçası, Anayasa mahremiyet kelimesini kullanmıyor, yoksa bu duruşmaları yapmazdık. O halde, özel hayatın gizliliği hakkı Anayasa'da nerede yer bulur?
Buna cevap verebilmek için temel bir hak ile ne kastedildiğinin derinlerine inmek gerekir. Özünde, bu tür hakların, hükümetin eylemleri için sınırları belirleyen Anayasa tarafından çizilen çizgiler olduğu söylenebilir. Dilekçe sahiplerinin avukatları, bu tür sınırların zorunlu olarak, Anayasa'nın bireylerin bireysel tercih meselelerinde devlet tarafından yalnız bırakılma hakkına sahip olduğunu garanti ettiğini ima ettiğini ileri sürdüler. Milletvekili Sharma - Satish Chandra (1954) ve Kharak Singh - UP Eyaleti (1962) davalarında daha önceki kararların temel hakların dar ve bilgiç bir yorumuna dayanılarak verildiğini ileri sürmüşlerdir - bu yaklaşım o zamandan beri Yüksek Mahkeme tarafından reddedilmiştir. 1970'ler.
Birlik hükümeti, mahremiyet hakkının Anayasa tarafından korunan temel bir hak olduğunu düşünmediğini savundu. Başsavcı K.K. Venugopal, mahremiyet hakkının bir ortak hukuk hakkı olarak veya onun bir parçası olarak başka bir temel hakkın parçası olarak korunabilmesine rağmen, kendi başına bir temel hak olarak garanti edilemeyeceğini savundu. Birlik hükümetinin ve onu destekleyen eyalet hükümetlerinin argümanları, Anayasa'nın özgün bir yorumuna dayanıyordu - çerçeveyi oluşturanlar hiçbir zaman mahremiyetin vatandaşlar için mevcut temel bir hak olmasını amaçlamadı. Yüksek Mahkemenin, durum gerektirdiğinde Anayasanın dar yorumundan ayrılmaktan çekinmediği (örneğin hâkimlerin atanması gibi) son dönemdeki yaklaşımı dikkate alındığında, bu yaklaşım belki de yargı tarafından pek rağbet görmeyebilir.
Daha da endişe verici olanı, mahremiyetin yalnızca varlıklıların ve seçkinlerin korunması olduğu ve onu yasalar ve yasal kurumlar aracılığıyla korumanın kalkınma ve yoksulluğun azaltılması yolunda durabileceği iddiasıdır. Bu sadece mahremiyet hakkının ne anlama geldiğini yanlış anlamakla kalmaz, aynı zamanda bireylerin özgür seçimler yapmasına izin vermedeki rolünü de küçümser. Sizin için neyin iyi olduğunu bilen ve kendi seçimlerinizi yapmanıza izin vermeyen ataerkil ve ataerkil bir devletin argümanıdır. Aynı zamanda, Anayasa'da yer alan sınırlı bir hükümetin ethosuyla da çatışıyor.
Anayasanın mahremiyet hakkını garanti ettiğine karar veren dokuz yargıçtan oluşan bir Yargıtay, bununla birlikte, yalnızca bir sorunu çözecektir - devlet müdahalesine karşı garanti edilen mahremiyet hakkının varlığı. Bu hakkın ne ölçüde talep edilebileceği ve devletin hangi durumlarda müdahale etmesine izin verileceği duruma göre kararlaştırılmalıdır. En fazla, mahkeme kararı, yargı denetiminin hangi esaslara göre yürütüleceğinin ana hatlarını verebilir, ancak öngörülebilir her durum için bir cevap öngörmesi beklenemez.
Nihai karar ne olursa olsun, sonuçlar sadece Aadhar şemasının ve yasasının çok ötesine geçecektir. Yüksek Mahkeme tarafından mahremiyetle ilgili olarak ortaya konan yasa, Hindistan devleti ve toplumunun boğuştuğu bir dizi başka konu arasında üreme hakları, eşcinsel hakları, sığır eti yasakları, yasağı düzenleyen yasanın gelişim sürecini etkileyebilir.