1. BÖLÜM AtıĢ eğitimi yapmaktan dönen Clarice Starling hızlı bir yürüyüĢten sonra soluk soluğa vardı toprağa yarı yarıya gömülmüĢ zemin katına. Ouantico’daki Akademi binasının bu katında FBI’ın dizi cinayetlerle uğraĢan bölümü olan DavranıĢ. Bilimlerinin büroları yer alıyordu. Uygulama alanında bir tutuklama eğitimi yaparken ateĢ altında kendini yere attığından dağınık saçlarında otlar, rüzgar ceketinde de ot ve toprak lekeleri vard ı. DıĢ büroda kimse olmadığı için Clarice kapının camında nasıl göründüğüne baktı. Kendine fazla çekidüzen vermeye gerek olmadığını biliyordu. Elleri barut kokuyordu, ama yıkanacak zamanı da yoktu, Bölüm ġefi Crawford hemen diye haber yollamıĢtı. Jack Crawford yalnızdı. BaĢka birinin masası baĢında durmuĢ telefonda konuĢuyordu. Clarice bir yıldan bu yana ilk kez onu doğru dürüst inceleme fırsatı bulmuĢtu. Crawford normalde üniversiteyi beysbol oynayarak bitirmiĢ orta yaĢlı, sağlıklı bir mühendise benzerdi. Oysa Ģimdi zayıflamıĢtı, gömleğinin yakası boynuna bol geliyordu, kızarmıĢ gözlerinin altı ĢiĢmiĢti. Gazete okuyan herkes DavranıĢ Bilimleri bölümünün yaylım ateĢine tutulmak ta olduğunu bilirdi. Crawford konuĢmasını sert bir "hayır"la bitirdi. K ızın dosyasını alıp açtı. "Starling, Clarice M. Günaydın." "Günaydın." Starling’ in gülümsemesi sadece saygılıydı. "Kötü bir Ģey yok. Umarım korkmamıĢsındır." "Hayır."Eh, bu pek doğru değil ya , diye düĢündü Starling. "Eğitmenlerin baĢarılı olduğunu söylediler, sınıfın üst sıralarındaymıĢsın." "Umarım öyledir." "Ben durumunu zaman zaman sorup öğrenirim." Starling buna ĢaĢırmıĢtı iĢte; Crawford’u ikiyüzlü biri olarak defter den silmiĢti çünkü. Özel Ajan Crawtord, Virgina Üniversitesinde konuk konferansç ıyken onunla tanıĢmıĢtı. Crawford’un krirninoloji seminerlerinin niteliği Starling’i FBI’ya çeken nedendi. Akademiye alındığı zaman adama bir not yazmıĢ, ancak Crawford buna yanıt vermemiĢti. Ouantico’da eğitimde olduğu üç ay içinde de dönüp kıza bakmamıĢtı bile. Starling insanlardan iyilik yada dostluk isteyen biri değilse de, Crawford’un davranıĢı karĢısında ĢaĢırmıĢtı. Ama Ģimdi karĢı karĢıya geldiğinde ondan yine hoĢlandığını piĢmanlıkla fark etti. Kötü giden bir Ģeyler olduğu apaçıktı. Crawford’un zekası dıĢında kendine özgü bir akıllılığı da vardı. Starling bunu adamın renk duygusunda ve elbise seçiminde fark etmiĢti. ġimdi ise üstübaĢı yine düzgün olmakla birlikte, sanki günden güne eriyormuĢ gibi cansızdı.
"Bir iĢ çıktı, aklıma sen geldin," dedi Ģefi. "Aslında iĢ değil de, da ha çok ilginç bir görev. Berry’ nin koltuğunu boĢalt da otur Ģuraya. BaĢ vurunda Akademiden mezun olur olmaz DavranıĢ Bilimlerine gelmek istediğini yazmıĢsın." "Evet. " "Adli tıp görmüĢ olacaksın ama yasaları uygulama geçmiĢin yok. Bizse en az altı yıllık bir geçmiĢ ararız." "Babam polisti, ne demek olduğunu bilirim." Crawford hafifçe gülümsedi. "Psikoloji ve kriminoloji dersleri almıĢsın. Akıl Sağlığı Merkezinde kaç yaz çalıĢmıĢtın, iki mi?" "Ġki." "DanıĢman ruhsatın geçerli mi?" "Daha iki yıl geçerli. Siz üniversitede seminere baĢlamadan almıĢtım... bu konuda kararımı vermeden." "Kadro bekledin sonra." Starling baĢını salladı. "Talihli sayılırım ama. Böylece adli tıp okuyacak zaman buldum. Ondan sonra da Akademide bir yer açılana kadar laboratuarda çalıĢtım. "Buraya gelme konusunda bana mektup yazmıĢtın, değil mi ve sanırım ben de sana bir yanıt vermedim... Vermediğimi biliyorum. Vermem gerekirdi." "ĠĢiniz baĢınızdan aĢkındı." "ASTP konusunu biliyor musun?" "Ağır Suçluları Tutuklama Programı olduğunu biliyorum. Yasal Yaptırım Bülteni’nde okumuĢtum, bir plan üzerinde çalıĢıyormuĢsunuz ama henüz uygulamaya geçilmemiĢ." Crawford baĢını salladı. "Bir soru listesi hazırladık. Modern zamanların bilinen bütün dizi cinayet katillerine uygulanabilir." K ıza bir tomar kağıt uzattı. "AraĢtırmacılar için bir bölüm, eğer sağ kalanı varsa, kur banlar için de bir bölüm. Maviler katilin istediği takdirde yanıtlayacağı sorular, pembeler araĢtırmacının katile soracağı sorular ve ondan alacağı tepkiler. Epey bürokrasi var anlayacağın." Bürokrasi. Clarice Starling bir iĢ teklifi kokusu almıĢtı, herhalde yeni bilgisayar sistemine bilgi girmek gibi sıkıcı bir iĢ. Her ne pahasına olursa olsun DavranıĢ Bilimlerine girmek istiyordu, ancak bir kadın bir kere sekreter olarak damga yedi mı bunun artık hep öyle devam edeceğini de bilirdi. Bir seçme olanağı gelmekteydi ve iyi bir seçim yapmak istiyordu.
Crawford bir Ģey bekliyordu, bir Ģey sormuĢ olmalıydı. Starling kendini hatırlamaya zorladı. "Hangi testleri uyguladın? Minnesota KiĢilik Envanterini uyguladın mı? Ya Rorschach’?" "Minnesota evet, Rorschach hayır. Çocuklara Bender-Gestalt uyguladım ama." "Kolay korkar mısın, Starling?" "ġimdilik hayır. " "Gözaltında bulunan otuz iki bilinen dizi cinayet katilini sorguya çekip inceleyerek çözülmemiĢ vakalar için bir temel oluĢturmak istedik. Çoğu bunu kabul etti, sanırım hepsi de gösteriĢ meraklısıydı. Yirmi yedisi iĢbirliğine yanaĢtı. Ölüme mahkum olup da temyize baĢvurmuĢ olan dört tanesi de tahmin edilebileceği gibi konuĢmadılar. Ama en çok görüĢmek istediğimizle konuĢamadık. Yarın akıl hastanesinde onunla konuĢmanı istiyorum." Clarice Starling hem sevinç, hem de korku hissetti. "KimmiĢ bu?" "Psikiyatr Dr. Hannibal Lecter," dedi Crawford. Herhangi uygar bir toplantıda bu adın ardından hemen kısa bir ses sizlik olurdu. Starling, Crawford’a dikkatle baktı. "Yamyam Hannibal," dedi. "Evet." "Eh, peki tamam. Bu fırsatı elde ettiğime memnunum, ama ne den benim seçildiğimi de merak ettiğimi bilmenizi isterim." "Birinci neden hazırda olman," dedi Crawford. "Adamın iĢbirliğine yanaĢacağını sanmıyorum. Bir kere reddetti, ama teklifimizi hastane müdürü aracılığıyla yapmıĢtık: Bizim yetkili soruĢturmacımızın kendisi ne gidip bu teklifi doğrudan doğruya yaptığını söyleyebilmek isterim. Bunun seni ilgilendirmeyen bazı nedenleri var. Bu bölümde de bunu yapacak baĢka kimse kalmadı." "Buffalo Bill ve Nevada olayları yüzünden iĢiniz baĢınızdan aĢkın olmalı." "Öyle. Eski hikaye, asla yeteri kadar adamın yoktur." "Yarın dediniz, aceleniz var. Bunun eldeki vakayla bir ilgisi var mı?" "Hayır. KeĢke olsaydı" "Beni de reddettiği takdirde yine de psikolojik bir değerlendirme istiyor musunuz?"
"Hayır. Boğazıma kadar Doktor Lecter’in eriĢilemeyen-hasta değerlendirme raporlarına batmıĢ durumdayım ve bunların hiçbiri de birbirine benzemiyor." Crawford bir tüpten avucuna boĢalttığı iki C vitamini tabletini musluktan doldurduğu bir bardak suya Alka Seltzer katarak yuttu. "Komik bir Ģey aslında Lecter ruh doktorudur ve psikiyatri dergilerine gerçekten olağanüstü Ģeyler yazar, ama kendi anormalliklerinden hiç söz etmez. Bir kere hastane müdürü Chilton’ın isteğiyle bazı testlere razı olmuĢtu, ama müdürden önce davranıp Chilton hakkında öğrendiklerini yazarak adamı rezil etti. Psikiyatri öğrencilerinin kendi yakasıyla ilgili olmayan konularda yazdıklarına ciddi yanıtlar da veriyor: Seninle konuĢmazsa bile kesin bir rapor istiyorum. Nasıl davranıyor, hücresi nasıl, neler yapıyor, falan filan. Havasını iletmek yani. Oraya girip çıkarken gazetecilere dikkat et. Gerçek basın değil, süpermarket basını yani. Lecter’i Prens Andrew’den bile çok sever onlar." "Boyalı basından kendisine bazı yemek tarifleri karĢılığında elli bin dolar teklif etmemiĢler miydi? Böyle bir Ģey hatırlıyor gibiyim," dedi Starling. Crawforcl baĢını salladı. "National Tattler’ın hastaneden birini satın aldığından eminim, o yüzden ben randevuyu aldıktan sonra senin oraya gideceğini öğrenebilirler Crawford baĢını kızın yüzünün bir karıĢ ötesine kadar yaklaĢtırdı. "ġimdi dikkatle dinle beni, Starling. Dinliyor musun?" "Evet, efendim." Hannibal Lecter’in karĢısında çok dikkatli ol. Hastane müdürü Dr. Chilton sana nasıl davranacağını anlatacaktır. Sakın onun dedikleri dıĢında bir Ģey yapmaya kalkıĢma. Her ne nedenle olursa olsun kesinlikle onun dedikleri dıĢına çıkma Lecter seninle konuĢmayı kabul ederse, bu sadece senin hakkında bir Ģeyler öğrenmek istediği için olacak tır. Yılanı kuĢ yuvasına baktıran bir meraktır bu. Bu tür görüĢmelerde kendinden söz etmenin normal Olduğunu bilirim, ama sen kesinlikle kendin hakkında ona bir bilgi vermeyeceksin. Ġnan bana Hannibal Lecter’ın kafana girmesini istemezsin. Will Graham’a yaptıklarını biliyorsun." "Gazetelerde okumuĢtum." "Will kendisini bulduğunda bir muĢamba bıçağıyla canına okudu. Will’in ölmemiĢ olması gerçek bir mucizedir.. K ızıl Ejder’i hatırlıyor musun? Lecter, Francis Dolarhyde’ı Will ile ailesine saldırttı. Will’in suratı Picasso tablosuna döndü Lecter’in sayesinde. Hastanede de bir hemĢireyi parçaladı. Görevini yap ama asla onun ne olduğunu unutma." "Peki nedir o? Siz biliyor musunuz?" "Onun bir canavar olduğunu biliyorum. Onun ötesinde kimse kesin bir Ģey söyleyemez. Bunu belki de sen öğrenebilirsin; seni bir sihirbaz gibi Ģapkadan çıkarmadım, Starling. Virginia’da ders verdiğimde bana birkaç ilginç soru sormuĢtun. Raporun açık ve düzgün olursa BaĢkan bunu görecektir. Buna da ben karar veririm. Ve Pazar sabahı dokuzdan önce masamın üstünde olmalı.
Haydi bakalım, Starling. gerekeni yap Ģimdi." Crawford gülümsediyse de, gözleri ölüydü. 2. BÖLÜM
Baltimore Akıl Hastanesi müdürü elli sekiz yaĢındaki Dr. Frederick Chilton’un üzerinde hiçbir sert yada keskin bir Ģey olmayan geniĢ bir masası vardı. Clarice Starling odaya girdiğinde ayağa kalkmadı. "Buraya pek çok dedektif geldi ama sizin kadar güzelini hatırlamıyorum," dedi. Starling adamın elindeki parlaklığın saçını düzeltirken bulaĢan yağ olduğunu gördüğü anda fark etti. Chilton’un elini önce o bıraktı. "Adınız Bayan Starling, değil mi?" "Starling, doktor. Bana vakit ayırdığınız. için çok teĢekkür ederim." "Demek FBI da herkes gibi kızları kabul etmeye baĢladı, hah ha ha." "Büro da geliĢiyor, Dr. Chilton." "Baltimore’da kalacak mısınız? Kenti tanırsanız burada da Washington yada New York’ta olduğu kadar iyi vakit geçirebilirsiniz." Clarice adamın münasebetsiz gülümsemesini görmemek için bakıĢlarını kaçırdığı anda onun bu hoĢnutsuzluğunu fark ettiğini anladı. "Burasının esaslı bir kent olduğundan eminim, ama aldığım emre göre Dr. Lecter’la görüĢüp bu öğleden sonra raporumu vermem gerekiyor." "Gerekirse sizi Washington’da arayabileceğim bir numaranız var mı?" "Elbette. Bu projenin baĢında özel Ajan Jack Crawford bulunuyor, onun aracılığıyla beni istediğiniz zaman bulabilirsiniz." "Anlıyorum," dedi Chilton. Pembe yanakları saçlarının doğal olamayacak kızıllığıyla çeliĢiyordu. "Kimliğiniz, lütfen." Kadının kimliğini incelerken oturmasını söylemedi. Sonra kartı verip ayağa kalktı. "Bu iĢ pek uzun sürmeyecektir. Gelin bakalım." "Anladığım kadarıyla bana ön bilgi verecekmiĢsiniz, Dr. Chilton." "Bunu yolda da yapabilirim." Masasının ardından çıkarken saatine baktı. "Yarım saat sonra bir yemekte bulunmam gerekiyor. "
Lanet olsun. Adamın nasıl biri olduğunu önceden öğrenmesi gerekirdi. Göründüğü gibi aptal olmayabilirdi. ĠĢe yarayan bir Ģey biliyordu belki de. Pek beceremezse de, arada s ırada sırıtmanın bir zararı yoktu. "Dr. Chilton, benim Ģu anda sizinle randevum var. Bu randevu saatini de siz kendiniz saptadınız. GörüĢmem sırasında bazı Ģeyler ortaya çıkabilir, adamın yanıtlarını sizinle birlikte gözden geçirmem gerekebilir." "Hiç sanmam. Gitmeden bir telefon etmem gerek. Siz çıkın, dıĢ büroda ben size yetiĢirim." "Pardösümle Ģemsiyemi burada bıraksam." "DıĢarıda," dedi Chilton. "DıĢ büroda Alan’a verin. O bir yere kaldırır." Alan’in üstünde hastalara verilen pijama gibi tulumlardan biri vard ı. Gömleğinin eteğiyle kül tablalarını siliyordu. Starling’in pardösüsünü alırken dilini yanağında dolaĢtırdı. "TeĢekkür ederim," dedi Clarice. "Ben teĢekkür ederim. Ne kadar sık sıçarsın?" diye sordu Alan. "Ne dediniz?" "Uzun, upuzun mu çıkar?" "Pardösümü ben asarım." "Görmeni engelleyecek bir Ģeyin yok önünde, eğilip bakabilirsin çıkarken havada rengi değiĢiyor mu diye. Bunu yapar mısın, ha? Kocaman kahverengi bir kuyruğun varmıĢ gibi olur mu?" Pardösüyü bırakmıyordu. "Dr. Chilton seni içerde bekliyor," dedi Starling. "Hayır beklemiyorum, " dedi Dr. Chilton. "Alan, pardösüyü dolaba as ve biz yokken çıkarma.Ne diyorsam onu yap . Bir ara bütün gün çalıĢan bir sekreterim vardı ama parasal nedenler yüzünden gönde zorunda kaldım. ġimdi sizi içeri alan kız günde üç saat çalıĢıyor, sonra da Alan geliyor. Silahlı mısınız?" "Hayır." "Çantanızı görebilir miyim?" "Kimliğimi gördünüz ya."
"Kimliğinizde öğrenci olduğunuz yazılı. Çantanızı açın lütfen." *** Kalın çelik kapıların ilki ardından gürültüyle kapanıp sürgü sürülünce Clarice Starling’in tüyleri ürperdi. YeĢile boyalı ve lizol kokan koridor da Chilton iki adım önünden yürüyordu. Starling, Chilton’un çantasına elini sokmasına izin verdiği için kendi kendine kızıyordu, ama kafasını toplayabilmek için öfkesini tutmaya karar verdi. "Lecter tam bir baĢ belasıdır," dedi Chilton omzu üzerinden. "Bir hademenin kendisine her gün gelen yayınların tellerini açması bile on dakika sürer. Abone olduğu yayınla sayısını azaltmaya çalıĢtık ama mahkemeye baĢvurup davayı kazandı. Kendisine gelen mektupların sayısı akıl almayacak kadardı, ama neyse haberlerde baĢka olayların manĢet olması üzerine Ģimdi epey azaldı. Bir ara sanki psikolojide yüksek lisans tezi hazırlayan her öğrenci tezinde Lecter’den bir Ģey bulunmasını istiyor gibiydi. Tıbbi dergiler hâlâ yazılarını yayınlıyorlar ama." "Klinik Psikiyatri Dergisi’ndeki ameliyat- hastası hastalar üzerindeki yazısı pek baĢarılıydı bence." "Öyle mi? Biz Lecter’i incelemeye çalıĢtık. ĠĢte bir dönüm noktası olacak bir inceleme fırsatı, diye düĢündük. Bunlardan birini sağ olarak ele geçirmek o kadar güçtür ki." "Nelerden birini?" "Katıksız bir toplumdıĢı tip olduğu kesin. Ancak standart testlere sığmayacak kadar da zeki. Ve bizden nefret ediyor. Crawford sizi Lecter üzerinde kullanmakla çok ak ıllılık etmiĢ." "Ne demek istiyorsunuz, Dr. Chilton?" "Onu ‘canlandıracak’ bir kadın. Lecter’in yıllardır bir kadın gördüğünü sanıyorum. Belki çok ender olarak temizleyici kadınlarından birini bir an görebilmiĢtir. Biz genellikle kadınları buradan uzak tutarız. BaĢ belası olurlar çünkü." Canım cehenneme, Chilton. "Ben Virginia Üniversitesinden birincilikle mezun oldum, doktor. Ve oras ı sosyete hanımı yetiĢtiren bir yer değildir." "Öyleyse kuralları hatırlamakta güçlük çekmeyeceksiniz demektir: Parmaklıklardan içeri uzanmak yok. Parmaklıklara dokunmak yok. Ona kağıttan baĢka bir Ģey veremezsiniz. Kalem verilmeyecek. Onun kendi keçe uçlu kalemi vard ır. Vereceğiniz zımba teli, iğne yada kıstırgaç olamaz. Verilen Ģeyler sadece yemek tepsisinin sokulduğu aralık tan verilebilir. Size parmaklıklar arasından uzattığı herhangi bir Ģeyi almanız yasaktır. Beni anlıyor musunuz?" "Anlıyorum."
Ġki kapı daha geçtikten sonra doğal ıĢık geride kalmıĢtı. ġimdi hastaların birarada oldukları koğuĢları geride bırakmıĢlar, pencereleri olma yan tek tek hücrelerin bulunduğu bölüme gelmiĢlerdi. Koridor lambaları gemilerin makine dairesindekiler gibi kalın demir ızgaralarla kaplıydı. Dr. Chilton ıĢıklardan birinin altında durdu. Ayak sesleri kesilince duvarların birinin ötesinden bağırmaktan çatallaĢmıĢ bir ses duyulabiliyordu. "Lecter hücresinden sımsıkı bağlı ve ağzında ağızlığı olmadan asla çıkarılmaz," dedi Chilton. "Bunun nedenini göstereceğim sana. Buraya geldikten sonraki bir yıl bir iĢbirliği örneğiydi. Çevresindeki güvenlik gevĢetildi... Bu, benden önceki yönetim sırasındaydı. 8 Temmuz 1976 öğleden sonrası göğsünde bir sancıdan Ģikayet edince dispansere götürüldü. Elektro kardiyogram yapılabilmesi için bağları çıkarılmıĢtı.HemĢire üzerine eğilince kadına bunu yaptı iĢte ." Chilton, Clarice Starling’e yıpranmıĢ bir fotoğraf uzattı. "Doktorlar kadının bir gözünü kurtarmayı baĢarabildiler. Lecter bunu yaptığı sırada monitörlere bağlıydı. Kadının diline eriĢmek için çenesini kırmıĢtı. Dili yuttuğu zaman bile nabzı seksen beĢin üstüne Çıkmadı." Starling fotoğrafın mı, yoksa kendisine parıltılı gözlerle bakan Chilton’un dikkatinin mi daha kötü olduğunu bilemiyordu. "Onu burada tutuyorum," dedi Chilton kalın camlı çifte kapının yanındaki zile basarken. Ġriyarı bir hademe kendilerini içeri aldı. Starling güç bir karar vererek kapının hemen içinde durdu. "Dr. Chilton, bu testlere gerçekten ihtiyacımız var. Dr. Lecter sizi düĢmanı olarak görüyorsa O zaman ona tek baĢıma yaklaĢırsam konuĢabilme Ģansım daha fazla olur. Ne dersiniz, ha?" Chilton’ un yanağı seğirdi. "Bence hiçbir sakıncası yok. Bunu benim odamda da söyleyebilirdiniz. 0 zaman sizi bir hademeyle gönderir, zahmetten kurtulurdum…" "Eğer beni orada aydınlatsaydınız hiç kuĢkusuz öyle yapardım." "Sizi bir daha göreceğimi sanmıyorum, Bayan Starling. Barney, Lecter’le iĢi bitince zile bas da biri gelip dıĢarı çıkarsın." Chilton kadına bir daha bakmadan yürüdü gitti. ġimdi sadece iriyarı hademe, arkasındaki sessiz çalıĢan saat ve Mace kutusu, bağlar, kayıĢlar, ağızlık ve sakinleĢtirici tabancanın bulunduğu tel dolap vardı. Hademe kendisine bakıyordu. "Doktor Chilton parmaklıklara dokunmamanızı söyledi, değil mi?" dedi. Sesi kısıktı. "Evet, söyledi." "Tamam öyleyse. Sağdaki Ģon hücre. Yürürken koridorun ortasın da kalın ve olup bitenlere aldırmayın. Sizi iyi karĢılaması için mektupları nı götürebilirsiniz." Hademe için için eğleniyor gibiydi. "Mektupları tepsiye koyun ve itin. Tepsi içerdeyse iple çekebilirsiniz, yada o size
gönderir. Tepsinin dıĢarıda durduğu yerde size dokunamaz." Hademe iki dergi, üç gazete ve birkaç açılmıĢ mektup verdi. " Her iki yanında hücreler olan koridor otuz metre kadar vardı. Hücrelerin bir kısmı kapının ortasında uzun ve dar gözleme penceresi olan ve her yanı yumuĢak maddeyle kaplı odalardı. Diğerleri parmaklıklı duvarı koridora açılan standart cezaevi hücreleri. Clarice Starling hücredekilere bakmamaya çalıĢarak yürüdü. Yolu yarılamamıĢtı ki bir ses, "Karı kokusu alıyorum," dedi. Starling duyduğunu belli etmeden yoluna devam etti. Son hücrenin ıĢıkları yanıyordu. Starling ayakkabısının topuklarının geliĢini haber verdiğini bilerek koridorun sol tarafına doğru yaklaĢıp öyle yürüdü. 3. BÖLÜM Dr. Lecter’in hücresinin karĢısında baĢka bir hücre değil, bir dolap vardı. Hücrenin ön yüzü. parmaklıkla kaplıydı, ancak iç tarafta insanın parmaklıklara eriĢemeyeceği kadar uzakta, yerden tavana ve duvardan duvara uzanan sağlam naylondan bir ağ ikinci bir engel gibi gerilrniĢti. Starling ağın öte yanında yere tutturulmuĢ bir masayla iskemle masanın üstü karton kapaklı kitaplar ve kağıtlarla doluydu. Dr. Hannibal Lecter ranzasına uzanmıĢ Vogue’un Ġtalyancısını okuyordu. Sağ elinde tuttuğu sayfaları okudukça birer birer sol yanına bırakmaktaydı. Sol elinde altı parmağı vardı. Clarice Starling parmaklıklardan biraz bende durdu. "Dr. Lecter." Adam baĢını kaldırdı. "Adım Clarice Starling. Sizinle konuĢabilir miyim?"Durduğu uzaklıkta ve ses tonunda belirli bir saygı vardı. Dr. Lecter parmağını büzdüğü dudağına dayayıp düĢündü. Sonra kalktı, yürüdü, naylon ağın berisinde, sanki bu uzak kendi seçimiymiĢ gibi durdu. Starling onun ufak tefek olduğunu gördü; el ve kollarında kendisininki gibi sırım gibi bir güçlülük fark etti. Adam sanki çalınan kapıyı açmıĢ gibi, "Günaydın," dedi. Kültürlü sesinin ardında herhalde kullanılmamaktan olmuĢ paslı bir hırıltı vardı. Dr. Lecter’in gözleri kestane rengiydi ve ıĢığı kızıl noktalar halinde yansıtıyordu. IĢık noktacıkları kimi zaman gözünün ortasına doğru kıvılcımlanıyordu. Starling’i süzdü. Starling parmaklığa biraz daha yaklaĢtı. Kollarının tüyleri diken diken olmuĢ, elbisesinin kumaĢına sürtünüyordu.
"Doktor, bizim psikolojik profil konusunda bir sorunumuz var. Sizin yard ımınızı rica ediyorum." "‘Biz’ Ouantico’daki DavranıĢ Bilimleridir sanırım. Siz de. Jack Crawford’ un elemanlarından biri olmalısınız." "Evet, öyle." "Kimliğinizi görebilir miyim?" Starling bunu beklemiyordu."ġey... kimliğimi yukarda göstermiĢtim." "Yani Frederick Chilton’a gösterdiniz demek istiyorsunuz." "Evet." "Peki, siz onun kimliğini gördünüz mü?" "Hayır. " "Ya Alan’la tanıĢtınız mı? Pek sevimli, değil mi? Hangisiyle konuĢmayı yeğlerdiniz?" "Sanırım Alan’ la. " "Chilton’un para karĢılığı içeri aldığı bir gazeteci de olabilirsiniz. Sanırım kimliğinizi görmeye hakkım var." "Pekala. " Starling kimliğini kaldırıp gösterdi. "Bu kadar uzaktan okuyamam, gönderin lütfen." "Olmaz. "
-
"Sert olduğu için mi?" "Evet." "Barney’e sorun." Hademe gelip baktı. "Dr. Lecter bunu gönderiyorum. Ama istediğim zaman geri vermezsen, eğer herkesi rahatsız edip seni bağlamak zorunda kalırsak, o zaman gerçekten çok kızacağım. Beni kızdırırsan da keyfim gelene kadar sarıp sarmalanmıĢ kalırsın. Yiyeceğin boruyla verilir, altın günde iki kere değiĢir, ne gerekirse yapılır yani. Bir hafta da mektup falan alamazsın. Anladın mı?" -
"Elbette, Barney." Dr. Lecter tepsiyle gelen kartı alıp ıĢığa tuttu. "Öğrenci mi? ‘Öğrenci’ yazıyor burada. Jack Crawford benimle konuĢmak için bir öğrenci mi yolladı yani?"Kartı küçük beyaz diĢlerine değdirip kokladı. "Dr. Lecter," dedi Barney. "Ah, elbette." Lecter kartı tepsiye bıraktı, Barney tepsiyi çekti. "Evet, hâlâ Akademide eğitimdeyim," dedi Starling. "Ama biz FBI’dan değil psikolojiden söz ediyoruz. KonuĢacağımız konuda yeterli olup olmadığıma siz karar vermez misiniz?" "Hımmm. Doğrusu pek kaypaksınız. Barney, Memur Starling’e bir iskemle verebilir miydin acaba?" "Dr. Chilton bana iskemleden söz etmedi." : "Barney, ne oldu senin terbiyene böyle?" "Bir iskemle ister miydiniz?" diye Barney kadına sordu. "Genellikle kimse burada oturacak kadar çok kalmaz da." "TeĢekkür ederim, memnun olurum," dedi Starling. Barney karĢıdaki kilitli dolaptan açılır kapanır bir iskemle getirip yanlarından ayrıldı. Lecter masasının baĢına oturdu. "Eh, söyle bakalım Miggs sana ne dedi?" "Kim?" "Yan hücredeki Miggs. Sana bir Ģeyler söyledi. Duydum. Ne dedi?" "Karı kokusu alıyorum dedi." "Ah, ben alamadım doğrusu… Evyan cilt kremi ve bazen de L’air du temps parfümü ama bugün değil. Bugün kesinlikle kokusuzsun. Miggs’in dedikleri seni nasıl etkiledi?" "Bilemediğim nedenlerle bir düĢmanlığı var. Kötü bir Ģey. O insanlara düĢman, insanlar ona düĢman. Bir döngü." "Siz ona düĢman mısınız?" "Hasta olduğu için üzgünüm. Ondan ötesi kuru gürültü. Parfümü nasıl bildiniz?" "Kartı çıkarırken çantanızdan gelen kokudan. Çantanız çok güzel."
"TeĢekkür ederim." "En iyi çantanızı getirdiniz, değil mi?" "Evet." Doğruydu. Bu klasik çanta için para biriktirmiĢti. Sahip olduğu en iyi eĢyaydı. "Ayakkabılarınızdan çok daha iyi." "Eh, onlara da sıra gelir." "Hiç kuĢkum yok." … "Duvarlardaki resimleri siz mi yaptınız, doktor?" "Bir dekoratör mü çağırdım sizce?" "Musluğun üstündeki bir Avrupa kenti mi?" "Floransa. O da Palazzo Vecchio ve Duomo, Belvedere’den görünüĢü. " "Bütün bu ayrıntıları ezberden mi yaptınız?" "Memur Starling, anılar bende manzara yerine geçer." "Öteki bir çarmıha geriliĢ mi? Ortadaki çarmıh boĢ ama." "Çarmıhtan indirildikten sonra bu. Kasap kağıdına renkli boya ve keçe kalem. Kendisine Cennet vaat edilen hırsızın hali." "Ne varmıĢ ki halinde?" "Ġsa ile alay eden arkadaĢının olduğu gibi onun da bacakları kırılmıĢ. Aziz John Ġncil’inden gerçekten habersiz misiniz? Duccio’ya bakın öyleyse, o çarmıha geriliĢlerin doğrusunu çizer. Will Graham nasıl?" "Ben Will Graham diye birini tanımıyorum." "Kim olduğunu biliyorsunuz. Jack Crawford’un sizden önceki ada mı. Yüzü nasıl?" "Kendisini hiç görmedim." "Buna ‘eski dostları hatırlama’ denilir, umarım sizce bir sakıncası yoktur, Memur Starling." "Dr. Lecter, ben sizden bazı sorulara yanıt vermenizi rica etmeye geldim, bir bakar mıydınız
acaba?" "Memur Starling, son zamanlarda DavranıĢ Bilimlerinden çıkan yazıları hiç okudunuz mu?" "Evet." "Ben de okudum. FBI aptalca bir inatla bana Yasal Yaptırım Bülteni’ni göndermiyor ama ben eski kitapçılardan buluyorum nasıl olsa. Sonra John Jay’den Haberler ve bazı psikiyatri dergileri geliyor. Hepsi de dizi cinayet iĢleyen insanları iki gruba ayırıyorlar, düzenli ve düzensiz. Buna ne dersiniz?" "Bu... bu temel bir ayrım herhalde..." "Aradığınız sözcükbasit tir. Aslında bütün psikoloji çocukçadır ve DavranıĢ Bilimlerinde uygulandığı biçimiyle de kafadan sakattır. Psikolojinin baĢlangıç olarak iyi bir malzemesi yoktur bir kere. Herhangi bir kolejin psikoloji bölümüne gidip ö ğretmenlerle öğrencilere bir bakın hele; amatör radyocular ve diğer kiĢilik yoksunu aptallar. Kampüsün hiç de en değerli beyinleri değildir. Düzenli ve düzensiz... bunu akıl eden gerçek bir hıyar olmalı." "Bu sınıflandırmayı siz nasıl. değiĢtirirdiniz?" "DeğiĢtirmezdim." "Yayınlardan söz ederken aklıma geldi, sizin ameliyat bağımlılığı ve yüz mimiklerinin sol ve sağ yan görüntüleri makalelerinizi okudum." "Evet, birinci sınıf yazılardı onlar," dedi Dr. Lecter. "Bence de öyle, Jack Crawford da aynı fikirdeydi Yazıları bana o gösterdi. Onun için istiyor sizin…." "ġu bizim soğukkanlı Crawford öğrencilerden yardım aradığına gö re çok meĢgul olmalı." "Öyle, sizden de..." "Buffalo Bill ile mi uğraĢıyor?" "Sanırım." "Olmadı. . ‘Sanırım’ değil, Memur Starling. Buffalo Bill ile baĢının deme olduğunu biliyorsunuz. Jack Crawford’un sizi bunu sormanız için gönderdiğini sanıyorum." "Hayır." "Öyleyse konuyu oraya getirmeyi beceremiyorsunuz." "Hayır, ben size ihtiyaç..."
"Buffalo Bill hakkında ne biliyorsunuz?" "Kimsenin pek bir Ģey bildiği yok." "Gazeteler her Ģeyi yazdılar mı?" "Sanırım. Dr. Lecter, ben o konuda herhangi gizli bir dosya gör müĢ değilim; benim iĢim..." "Buffalo Bill kaç kadın kullandı?" "Polis beĢ kadın buldu." "Hepsinin de derisi yüzülmüĢ müydü?" "Kısmen, evet." "Gazeteler onun adını açıklamadılar. Neden Buffalo Bill diye anıldı ğını biliyor musunuz?" "Evet." "Söyleyin bana." "Bu sorulara bir göz atarsanız söylerim.". "Sadece bakarım. Söyleyin Ģimdi." "Her Ģey Kansas City cinayet masasında kötü bir Ģaka olarak baĢladı." "Evet..." "Kurbanlarının derisini yüzdüğü için." Starling korkusunun yerini küçük düĢürülmüĢ olma duygusu aldığını fark etti. Ġkisinden korkuyor olmayı yeğlerdi. "Soruları gönder bakalım." Starling mavi dosyayı tepsiye koyup gönderdi. Lecter Ģöyle bir göz gezdirirken de oturup bekledi. Adam dosyayı yine tepsiye koydu. "Memur Starling, bu küçük kör bıçakla beni parçalara ayırabileceğinizi mi sanmıĢtınız?" "Hayır. Sizin bu çalıĢmayı ilerletecek bir görüĢ sağlayabileceğinizi düĢünmüĢtüm "Bunu yapmak için ne gibi bir nedenim olabilirdi ki?>’
"Merak." "Hangi konuda?" "Neden burada olduğunuz hakkında. Size olanlar hakkında." "Bana hiçbir Ģey olmadı, Memur Starling. Ben oldum. Beni bir dizi etkiye indirgeyemezsiniz. DavranıĢı iyi ve kötü diye ayırmıĢsınız. Herkese ahlaki bir onurluluk donu giydirmiĢsiniz Hiçbir. Ģey kimsenin kusuru değildir. Bana bakın, Memur Starling. Bana kötü olduğumu söylemeye dayanabilir misiniz? Ben kötü müyüm, Memur Starling?" "Sizin yıkıcı olduğunuzu sanıyorum. Benim için ikisi aynı Ģeydir." "Kötü sadece yıkıcı mıdır? O zaman fırtınalar kötüdür eğer iĢ bu kadar basitse. Sonra yangın var, dolu var. ‘Sigortacılar hepsini ‘Tanrının ĠĢleri’ adı altında toplarlar." "Ġsteyerek..." "Ben vakit geçirmek için yıkılan kiliseleri toplarım. En son Sicilya’dakini gördünüz mü? ġahane bir Ģey! Kilisenin cephesi özel ayin sırasında altmıĢ beĢ büyükannenin üstüne düĢtü. Bu kötülük müydü? Eğer öyleyse, kim yaptı? Eğer 0 yukardaysa, bunlara bayılıyor demektir, Memur Starling. Tifo ve kuğular... hepsi aynı yerden gelir." "Bunları size ben açıklayamam, doktor, ama kimin açıklayabileceğini biliyorum." Doktor Lecter elini kaldırarak onu susturdu. Starling adamın elinin çok biçimli olduğuna dikkat etti; orta parmağı birbirinin tıpatıp eĢi iki ta- neydi. Çok parmaklılığın en ender rastlanan biçimiydi bu. Dr. Lecter yeniden konuĢmaya baĢladığında sesi yumuĢak ve cana yakındı. "Beni sınıflandırmak istiyorsunuz, Memur Starling. Çok hırslısınız, değil mi? Güzel çantanız ve ucuz ayakkabılarınızla gözüme nasıl görünüyorsunuz bilmek ister miydiniz? Tam bir köylüye benziyorsunuz. Zevksiz ve temiz bir köylü. Gözleriniz ucuz taĢlardan farksız, bir yanıt alabildiğiniz zaman para parıl yanıyorlar. Ve onların ardında sizse zeki bir insansınız, değil mi? Anneniz gibi olmamak için çırpınıyorsunuz. Ġyi beslenme kemiklerinize biraz çekidüzen vermiĢ ama madenlerden kurtulmanızdan bu yana bir kuĢak ancak geçmiĢ olmalı. Batı Virginia Starling’lerinden misiniz, yoksa Oklahomalılardan mı? Koleje girmekle askerliğe girmek arasında bir seçim yaptınız, değil mi? Size kendiniz hak kında birkaç Ģey söyleyeyim, Öğrenci Starling. Sıkıntılısınız. Her Ģey sıkıcı ve usandırıcı. Akıllı olmak çok Ģeyin keyfini çıkarmanızı önlüyor, değil mi?" Starling baĢını kaldırıp adamın gözlerinin içine baktı. "Çok Ģey görüyorsunuz, Dr. Lecter. Söylediklerinizin hiçbirini inkar edecek değilim. Ġsteseniz de istemeseniz de, Ģu anda yanıtladığınız bir sorum var: Bu gayet güçlü algılamanızı kendi yöneltecek kadar güçlü müsünüz? Bununla yüzyüze gelmek çok güçtür. Ben bunu son birkaç dakika için de ö ğrendim. Ne dersiniz? Kendinize bakın ve gerçeği yazın. Kendinizden daha uygun baĢka birini bulabilir miydiniz? Ama belki de kendi kendinizden korkuyorsunuzdur."
"Epey dayanıklısın, değil mi, Memur Starling?" "Bir dereceye kadar, evet." "Sıradan biri olduğunu düĢünmekten nefret ederdin, değil mi? Ama hiç de sıradan biri değilsin, Memur Starling. Sadece Öyle olduğun korkusu var sende. Haftaya Sevgililer Günü. Bir kart bekliyor musun, ha? " "Evet." "DüĢünüyordum da. Aklıma komik bir Ģey geldi. Bak Sevgililer Gü nünde seni çok mutlu kılabilirim, Clarice Starling. " "Nasıl, Doktor Lecter?" "Sana Ģahane bir Sevgililer Günü kartı göndererek. Bu konuyu bir düĢünmem gerek. Artık bana izin verebilirsin ama. Güle güle, Memur Starling." "Peki ya sorular?" "Nüfus sayım memurunun biri beni sınamaya kalkmıĢtı. Bende o’nun karaciğerini taze fasulye ve bir kadeh Chianti ile yedim. Haydi, okuluna dön, küçük Starling." Son ana kadar kibarlığı elden bırakmayan Hannibal Lecter kıza sırtını dönmedi. Geri geri yürüdü, yatağına varınca da oturup uzandı. Starling’den yine mezarı üstünde yatan taĢtan bir Ģövalye kadar uzaktı artık. Starling sanki kan vermiĢ gibi içinin boĢaldığını hissetti. Bacakları üstünde duramayacağını hissettiği için kağıtları çantasına yerleĢtirmesi gereğinden uzun sürdü. Nefretle karĢıladığı baĢarısızlığı ter içinde bırakmıĢtı kendisini. Ġskemleyi katlayıp dolabın kapısına dayadı. Bir daha Miggs’in önünden geçmek zorundaydı. Uzaktaki Barney bir Ģey okuyordu. Kendisini alması için çağıracaktı onu. Lanet olsun Miggs’e. Kentte her gün olduğu gibi inĢaat iĢçilerinin yanından geçmekten farksızdı bu da. Koridorda yürümeye baĢladı. Miggs yakınlarında bir yerden, "Ölmek için bileğimi ısırdım," dedi. "Bak, nasıl kanıyor." Starling, Barney’i çağıracaktı, ama aniden ĢaĢırdığı için hücreye baktı. Miggs’in parmaklarını salladığını gördü ve aynı anda kaçınamadan yanağına ve üstüne ılık damlalar düĢtü. Starling oradan uzaklaĢırken bunun kan değil meni olduğunu fark etti. Lecter arkasından sesleniyordu. "Memur Starling." Adam kalkmıĢ arkasından bağırıyordu. Starling çantasında kağıt mendil arandı.
"Memur Starling. " Artık kendini toplamıĢ, hızlı adımlarla kapıya doğru yürüyordu. "Memur Starling." Lecter’in sesi değiĢmiĢti. Starling durdu.Tanrım, bu kadar umutsuzca istediğim nedir? Miggs dinlemediği bir Ģeyler söylüyordu. Starling bir kere daha Lecter’in hücresi önüne gelince doktoru çok telaĢlı gördü. Üstündeki kokuyu alacağından emindi. Her Ģeyin kokusunu alıyordu. "Size böyle bir Ģey olmasını istemezdim. Saygısızlık benim için anlatılmayacak kadar çirkin bir Ģeydir." Sanki cinayet iĢlemek kendisini daha küçük kabalıklardan temizlemiĢ gibiydi. Yada onu böyle lekelenmiĢ görmek adamı heyecanlandırmıĢtı. Ama bilemiyordu Starling. Adamın gözlerindeki kıvılcımlar bir mağaraya doluĢan ateĢböcekleri gibi doluyordu kendi içinin karanlığına. Starling çantasını kaldırdı. "Lütfen yanıtlayın bu soruları." Ama belki de geç kalmıĢtı; adam yine sakinleĢmiĢti. "Olmaz. Ama seni geldiğine memnun edecek bir Ģey yapacağım. Sana baĢka bir Ģey vereceğim. En çok sevdiğin Ģeyi vereceğim sana, Clarice Starling." "NeymiĢ o, Dr. Lecter?" "ĠĢinde ilerleme fırsatı elbette. Her Ģey o kadar yerli yerine oturacak ki... çok memnunum, Sevgililer Günü aklıma getirdi bunu." Herhangi bir nedenle gülüyor olabilirdi. "Sevgililer Günü armağanın için Raspail’in ara basına bak. Duydun mu? Armağanların için Raspail’in arabasına bak. Artık gitsen iyi olur;. kaçık bile olsa Miggs aynı Ģeyi bu kadar çabuk bir daha yapamaz, değil mi?" 4. BÖLÜM Clarice Starling heyecan içindeydi, tükenmiĢti sanki, ancak irade gücüyle ayakta durabiliyordu. Lecter’in kendisi hakkında söylediklerinin bazıları doğruydu, bazıları da doğruya çok yakın. Bir an kafasının için de yabancı bir bilinçlenmenin baĢıboĢ dolaĢmakta olduğunu hissetti. Adamın sözlerine kızmıĢtı ve öfkesini bastırması gerekiyordu. Bu, iĢti. Hastanenin karĢısına park ettiği eski Pinto arabasına girip oturunca bir süre derin soluklar aldı. Camlar buğulanınca kaldırımdan. gelip geçenlerin meraklı bakıĢlarından kurtulmuĢtu. Raspail. Bu adı hatırlıyordu. Lecter’in hastalarından ve kurbanlarından biri. Starling’in Lecter dosyasını inceleyecek sadece bir gecesi olmuĢtu. Dosya epey kabarıktı ve Raspail de pek çok
kurbandan sadece biriydi Ayrıntıları yeniden okuması gerekecekti. Starling hemen acele etmek istiyorsa da, bu aceleciliği yaratanın kendisi olduğunun farkındaydı. Raspail dosyası yıllar önce kapanmıĢtı. Kimse tehlikede değildi. Zamanı vardı. Daha ileri gitmeden her Ģeyi tüm ayrıntılarıyla öğrenmesi iyi olacaktı. Crawford iĢi kendisinden alıp baĢkasına vermek isteyebilirdi. Bu kumarı göze alması gerekecekti. Amirini bir telefon kulübesinden aradıysa da, Meclis komisyonuna Adalet Bakanlığı için bütçe dilenmeye gittiğini öğrendi. Vakanın ayrıntılarını Baltimore Emniyet Müdürlüğü cinayet masasından da alabilirdi; ancak cinayet federal bir suç olmadığı için yanıt vermeyecekleri kuĢkusuzdu. O yüzden Quantico’ya, kahverengi perdeleri ve cehennem dolu gri dosyalarıyla DavranıĢ Bilimlerine döndü. Son sekreter gidene kadar orada kalıp Lecter mikrofilmlerine tek tek baktı. Eski moda gösterici karanlık odada fener gibi dönüyor, asık yüzünden resimlerin negatifleri geçi yordu. Baltimore Filarmoni Orkestrası birinci flütçüsü 46 yaĢındaki Benjamin Rene Raspail, Dr. Hannibal Lecter’in hastasıydı. 22 Mart 1975’te Baltimore’daki bir konsere gelmemiĢti. Cesedi 25 Mart Virgina’da Falls Church kasabası yakınlarındaki bir köy kilisesin de sırada oturur bir durumda bulunmuĢtu. Üzerinde sadece bir frak ceketi, boynunda da beyaz bir papyon kravat vard ı. Yapılan otopside kalbinin delindiği ve timüs bezesi ile pankreasının alınmıĢ olduğu saptanmıĢtı. Gençliğinin ilk yıllarında kasaplık konusunda istediğinden çok bilgi edinmiĢ olan Clarice Starling bu organların uykuluk olarak anıldığını bilirdi. Baltimore Cinayet Masası bunların Raspail’in kayboluĢunun ertesi gecesi Lecter’in Baltimore Filarmoni Orkestrasının müdürü ve Ģefine verdiği bir yemeğin menüsünde bulunduğuna inanıyordu. Dr. Hannibal Lecter bu konularda hiçbir bilgisi olmad ığını iddia etmiĢti. Orkestra müdürü ve Ģefi Dr. Lecter’in yemeğinde neler olduğunu hatırlamadıklarını söylemiĢlerdi. Oysa Lecter verdiği yemeklerle tanınmıĢtı ve dergilerde damak zevki üzerine pek çok yazısı yayınlanmıĢtı. Orkestra müdürü daha sonra Basel’de bir sinir sanatoryumunda iĢtahsızlık ve alkol bağımlılığı tedavisi görmüĢtü. Baltimore polisine göre Raspail, Lecter’in bilinen dokuzuncu kurbanıydı. Raspail vasiyetname bırakmadan öldüğü için akrabaları mirası paylaĢmak için birbirlerini dava etmiĢler ve konu aylarca gazetelere malzeme olmuĢtu.
Raspail’in akrabaları, diğer kurbanların aileleriyle birleĢerek doktorun hasta dosyaları ve ses bantlarının ortadan kaldırılması için açtıkları davayı kazanmıĢlardı. Adamın ne gibi yüz kızartıcı sırlar açıklayabileceğini bilmediklerini ve dosyaların ise belge olabileceğini ileri sürmüĢlerdi. Mahkeme Raspail’in avukatı Everett Yow’u mirasın paylaĢılması konusunda görevlendirmiĢti. Starling arabayı incelemek için avukatı bulmak zorundaydı. Ancak avukat Raspail’in anısını korumakta titiz davranan biri olabilirdi ve önceden bildiği takdirde müĢterisinin adını kirletmemek için kanıtları yok edebilirdi. Starling habersiz davranmak zorundaydı ve bunun için de öğüde ve yetkiye ihtiyacı vardı. DavranıĢ Bilimlerinde tek baĢınaydı o sırada. Crawford’un ev telefonunu buldu. Telefonun çaldığını duymamıĢtı ama erkeğin sakin ve telaĢsız sesi bir anda karĢısındaydı. "Jack Crawford." "Clarice Starling. Umarım sizi yemekte rahatsız etmedim.. ." Starling karĢı tarafın sessizliği üzerine devam etmek zorunda kaldı. "...Lecter bana bugün Raspail olayı hakkında bir Ģey söyledi, Ģimdi büroda onu araĢtırıyorum. Raspail’in arabasında bir Ģey olduğunu söyledi. Bu her neyse ancak avukatı aracılığıyla alabilirim, yarın da Cumartesi olduğuna göre size acaba..." "Starling, Lecter hakkında elde edeceğin bilgiler konusunda sana ne söylediğimi hatırlıyor musun?" Crawford’un sesi korku verici derecede sakindi. "Pazar sabahı saat dokuza kadar size rapor ve "Öyle yap, Starling. Sana denileni aynen yap." "Peki efendim." Telefon kapandı. Starling’in yüzü kıpkırmızı kesilmiĢti. *** Oda arkadaĢı Ardelia Mapp kütüphaneden geldiğinde, yıkanıp temizlenmiĢ ve FBI Akademi sabahlığını giymiĢ olan Starling raporunu ikinci kez yazmaktayd ı. Mapp’ın kahverengi geniĢ ve aklı baĢında yüzü Starling’in gününün en iyi Ģeylerinden biriydi. Ardelia Mapp arkadaĢının yüzündeki yorgunluğu hemen fark etti. "Bugün neler yaptın bakalım, kız?" Mapp sorularını hep sanki yanıtları hiç önemli değilmiĢ gibi sorardı. 5. BÖLÜM
Elli üç yaĢındaki Jack Crawford evinin yatak odasındaki koltukta oturmuĢ kitap okuyor. KarĢısında iki yatak var. Biri kendisinin, diğerin de karısı Bella yatıyor. Crawford onun ağzından soluduğunu duyuyor. Karısı iki gündür ne yerinden kıpırdıyor, ne de onunla konuĢuyor. Bella’nın soluğu kesilir gibi olunca Crawford baĢını kaldırıp yarım gözlüğünün üstünden bakıyor. Kitabı bırakıyor. Bella yeniden soluk alıyor, önce hafif, sonra derin bir soluk. Crawford kalkıp karısının nabzını sayıyor, tansiyonunu ölçüyor. Aylardır tansiyon ölçmede uzman oldu artık. Karısını geceleri yalnız bırakmak istemediği için yanına kendisi için bir yatak getirmiĢ. Karanlıkta ona uzandığı için kendi yatağı da onun hastane yatağı yüksekliğinde. Yatakları yükseltmek ve Bella’yı rahat ettirecek bir iki değiĢiklik dıĢında Crawford odayı hasta odasına benzemekten uzak tutmayı baĢarmıĢ. Çiçek var ama çok değil. Ortalıkta ilaç yok. Crawford karısını hastaneden eve getirmeden koridordaki dolab ı boĢaltıp bütün ilaçları ve diğer gerekli eĢyayı oraya yerleĢtirmiĢ. (Eve eĢikten kucağında taĢıdığı ikinci kez bu; bu düĢünce az daha ağlatacaktı kendisini.) Güneyden sıcak bir esinti baĢlamıĢ. Pencereler açık, Virginia hava sı taptaze. Karanlıkta küçük kurbağalar birbirlerine sesleniyorlar. Oda tertemiz, ama halı tüylenmeye baĢlamıĢ, Crawford gürültülü elektrikli süpürgeyi odaya sokmayıp el süpürgesini kullanıyor. Dolaba gidip ıĢığı yakıyor. Kapının içinde iki tabela asılı. Birine Bella’nın nabız ve tansiyonunu kaydediyor. Gündüz hemĢiresiyle onun rakamları sayfalar tutmuĢ. Öteki tabelada gündüz hemĢiresi Bella’ya verdiği ve verilmesi gereken ilaçları yazmıĢ. Crawford karısının gece ihtiyaç duyacağı her ilacı verebiliyor. HemĢire ona, karısını eve getirmeden önce bir limona, sonra kendi bacağına iğne yapmasını öğretmiĢ. Crawford karısının baĢında birkaç dakika durup yüzüne bakıyor. Kadının baĢında ipekli bir eĢarp türban gibi sarılı. Karısı konuĢabildiği zamanlarda bunda ısrar etmiĢti. ġimdi kendisi ısrar ediyor. Kadının dudaklarını gliserinle ıslatıyor, iri baĢparmağıyla gözünün kenarındaki çapağı alıyor. Kadın kıpırdamıyor. Henüz döndürecek saat gelmedi. Crawford aynaya bakıp: hasta. olmadığını, onunla birlikte toprağa girmesi gerekmeyeceğini, sağlığının iyi olduğunu düĢünüyor. Sonra da bu düĢüncesinden utanıyor. Koltuğuna döndüğünde ne okuduğunu hatırlayamıyor. El yordamıyla yanındaki kitaplardan ısınmıĢ olanını seçiyor. 6. BÖLÜM Clarice Starling Pazartesi sabah mektup kutusunda Crawford’dan gelen Ģu mesaj ı buldu:
CS:. Raspail’in arabasına gidebilirsin. Ġstediğin zaman. Büromdan sana Ģehirlerarası telefon için kredi kartı verilecek. Avukatla görüĢmeden yada bir yere gitmeden bana haber ver. ÇarĢamba saat dörtte raporunu bekliyorum. Müdür altında senin adın ve imzan olan raporu aldı. BaĢarılı bir iĢ yaptın. JC SAIC/8 Kasım
Starling çok memnundu. Crawford kendisine eğitim görmesi için fırsat veriyordu. Ama ona öğretmek de istiyordu. BaĢarılı olmasını da istiyordu. Starling için nezaketten önemliydi bu. Raspail öleli sekiz yıl olmuĢtu. Arabada bu kadar süre hangi kanıt kalırdı ki? Starling kendi ailesinin deneyimlerinden otomobillerin çok çabuk de ğer kaybetmesi yüzünden miras iĢlerine bakan mahkemenin bunların dava sona ermeden satılmasına izin verdiğini bildirdi. Raspail’inki gibi karmaĢık ve tartıĢmalı bir miras durumunda da, bir arabanın bu kadar uzun süre kalmıĢ olması hiç akla yakın değildi. Sonra zaman sorunu vardı. Öğle tatilini de sayarsa, iĢ saatleri içinde telefonu parasız kullanmak için günde sadece bir saat on beĢ dakikası vardı. ÇarĢamba öğleden sonra Crawford’a raporunu verecekti. ġu halde arabayı izlemek için üç günde toplam üç saat kırk beĢ dakikası vardı. SoruĢturma Usulü derslerinde notları iyi olduğu için öğretmenlerine genel sorular sorma fırsatı da bulabilecekti. Starling Pazartesi öğle tatilinde Baltimore Ġlçe Mahkemesine telefon ettiğinde üç kere beklemesini söyleyip kendisini unuttular. ÇalıĢma saatleri sırasında sonunda mahkemede Raspail mirası davasının dosyalarına bakan anlayıĢlı birini bulabildi. Katip bir araba satıĢı için izin verildiğini söyledi ve arabanın markasıyla Ģasi numarasını ve satın alan kiĢinin adını verdi. Starling Salı günü öğle tatilinin yarısında da Maryland Motorlu Araçlar Dairesinin bir arabayı Ģasi seri numarasıyla değil de, ancak kayıt ve en son plaka numarasıyla bulabileceğini öğrendi. Salı öğleden sonra aniden bastıran sağanak öğrencileri atıĢ alanından içeri kaçırtmıĢtı. Islak elbise ve terden buharlaĢan konferans odasında eski bir deniz piyadesi olan John Brigham, Starling’den sınıfın önünde bir Model 19 Smith Wesson tabancasının tetiğini bir dakikada kaç kere çekecek gücü olduğunu göstermesini istedi. Starling sol eliyle yetmiĢ dört kere çekti tetiği, gözlerine düĢen saçlarını üfledi ve tabancayı sağ
eline geçirerek devam etti. BaĢka bir öğrenci de sayıyordu. Starling bir yandan tetiğe basıp duvardaki hayali hedefe niĢan alarak tetiği çekerken bir yandan da eğitmeni Brigham’a aklını kurcalayan Ģeyleri soruyordu. "Elinde sadece Ģasi numarası ve modeli... "…altmıĢ beĢ altmıĢ altı altmıĢ yedi altmıĢ sekiz... " "... olan bir arabanın Ģimdi kimin üstüne kayıtlı..." "…yetmiĢ sekiz yetmiĢ dokuz seksen seksen bir " "..olduğunu nasıl öğrenirsin..." "Tamam çocuklar," dedi eğitmen. "Buna dikkat etmenizi istiyorum. AtıĢ sırasında elin gücü çok önemlidir. Siz beylerden bazıları buraya çağırılacağınız için kaygılısınız sanırım. Ama haklısınız, Starling her iki elde de ortanın üzerinde. ÇalıĢıyor da ondan. Hepinizin yapabileceği gibi o küçük Ģeyleri sıkıyor avuçlarında çünkü. Oysa sizlerin çoğu bilmem nerelerinizden daha sert bir Ģey almazsınız elinize. Ciddi ol, Starling, sen de mükemmel değilsin. Mezun olmadan önce sol elinin doksanı aĢtığını göreceğim. Haydi Ģimdi ikiĢerli gruplar çalıĢın bakalım. "Sen değil, Starling. Sen buraya gel. Araba hakkında baĢka ne biliyorsun?" "Sadece Ģasi numarasını ve markasını. Bir de beĢ yıl önceki sahibini." "Pek dinle öyleyse. Çoğu insanın yanılma nedeni sahipleri arayarak ilerlemeye çalıĢmalarıdır. Eyaletler arasında kaybolur gidersin böylece. Polisler bile zaman zaman bu yanılgıya düĢerler. Bilgisayarlar da da sadece kayıt ve plaka numaralar vardır. Hepimiz araç seri numarası yerine plaka numarasını kullanmaya alıĢmıĢızdır." Mavi kabzalı eğitim tabancalarının gürültüsünden sesini duyurmak için kadının kulağına eğildi. "Kolay bir yol vardır. Kent telefon rehberini çıkaran R.L.Polk Ģirketi aynı zamanda kullanılan arabaların marka ve seri numaralarını içeren bir listede çıkarır. Araba satıcıları reklamlarını buraya verirler. Bana sormak nereden aklına geldi?" "Sizin ICC’de çalıĢırken epey araba izlemek zorunda kalmıĢ olacağınızı düĢündüm. TeĢekkür ederim." "Borcunu öde öyleyse, o sol elinin hakkını ver de Ģunları bir utandıralım." Starling telefon kulübesine girdiğinde eli öylesine titriyordu ki, yazısını neredeyse kendisi bile okuyamayacaktı. Raspail’in arabası Ford markaydı. Virginia Üniversitesi yakınlarındaki bir Ford satıcısı yıllardır sabırla Pinto’su için elinden geleni yapmıĢtı. Adam Ģimdi de aynı sabırla Polk listelerini araĢtırıyordu. Sonunda Benjamin Raspail’in arabasının son sahibinin adı ve adresiyle çıkageldi.
Clarice iĢini bilir. Bırak saçmalığı da adamı evinden ara bakalım, Dur bakayım neydi adresi, Arkansas’ta Nine Ditch numara dokuz. Jack Crawford oraya gitmeme asla izin vermez. Ama hiç olmazsa adamla konuĢabilirim. Telefonu ne kadar aradıysa bir karĢılık alamadı. Gece denedi, yine kimseyi bulamadı. ÇarĢamba öğle tatilinde karĢısına bir adam çıktı. "Bir ricam olacaktı, beyefendi. Bay Lomax Bardwel arıyordum. Adım Clarice Starling." Adam, "Clarice bilmemne," diye seslendi yanındakilere. "Bardwel’den ne istiyordunuz?" "Burası Ford geri alma bölümünün Orta Güney bölge bürosu. LTD arabasına bedava bazı onarım yaptırmaya hakkı var da." "Bardwel benim. Ben de bana bir Ģey satmaya çalıĢtığınızı sanmıĢtım. Onarım yapma zamanı çoktan geçti, bana yeni bir araba gerek artık. Karımla Little Rock’taydık." "Evet?" "Arabanın rotu çıktığı gibi karteli deldi, ortalık yağa boğuldu, tam o sırada gelen bir kamyon da yağa dalınca savrulmasın mı? " "GeçmiĢ olsun. Peki sizin arabanız ne oldu?" "Hurdacı, Buddy Sipper’e enkazı almaya geldiği takdirde elli dolara vereceğimi söyledim. Herhalde parçalamıĢtır Ģimdiye kadar:" "Acaba bana hurdacının telefonunu verebilir miydiniz, Bay Bardwel?" "Sipper’le ne iĢiniz olabilir ki? Ortada bir para varsa, bu benim hakk ımdır." "Anhıyorum, efendim. Ben saat beĢte paydos edene kadar ne derlerse onu yapar ım. Bana da arabayı bulmamı söylediler. Telefonunu biliyor muydunuz acaba?" "Telefon defterim yanımda değil. Ama idareden alabilirsiniz sanırım. Sipper Hurdacılık." "Çok teĢekkür ederim, Bay Bardwell." Hurdacı da arabanın parçalarının alındıktan sonra silindirde ezildiğini bildirdi. UstabaĢı kayıtlarına bakarak arabanın seri numarasını okudu. ġimdi çuvalladık iĢte, diye düĢündü Starling. Çıkmaz sokak. Ne de armağan ama. Sonra Lecter’dan biraz daha bilgi koparmaya çalıĢmasının doğru olacağını düĢündü. Önceden randevu alsaydı belki de Crawford akıl hastanesine bir daha gitmesine razı olurdu. Dr. Chilton’un numarasını çevirdiyse de, sekreterini aĢamadı.
"Dr. Chilton Ģu anda adli tıp doktoru ve savcı yardımcısıyla birlikte," dedi kadın. "ġefinizle konuĢtu ve size söyleyebileceği. hiçbir Ģey yok. Güle güle." 7. BÖLÜM "Dostun Miggs öldü," dedi Crawford. "Bana her Ģeyi söylemiĢ miydin, Starling?" Crawford’un yorgun yüzü bir baykuĢunki gibi gelecek sinyallere açık ve yine bir o kadar acımasızdı. "Nasıl?" Starling’in bütün duyuları uyuĢmuĢ gibiydi. "Sabaha karĢı bir saatte dilini yutmuĢ. Chilton bu fikri ona Lecter’in telkin etmiĢ olduğu görüĢünde. Gece hademesi Lecter’in Miggs’le alçak sesle fısıldaĢtığını duymuĢ. Lecter, Miggs hakkında çok Ģey biliyordu. Bir süre konuĢmuĢ ama hademe Lecter’in dediklerini duyamamıĢ. Miggs bir süre ağladıktan sonra susmuĢ. Bana her Ģeyi anlattın mı, Starling?" "Evet, efendim. Raporumda bütün olanları tek tek bildirmiĢtim. " "Chilton telefon edip seni Ģikayet etti..." Crawford susup bekledi; kızın bir Ģey sormamasına memnun. olmuĢ gibiydi. "Kendisine senin davranıĢını tatmin edici bulduğumu söyledim. Chilton bir Ġnsan Hakları soruĢturmasını önlemeye çalıĢıyor." "Böyle bir soruĢturma yapılacak mı?" "Miggs’in ailesi isterse. Ġnsan Hakları Bölümü bu yıl herhalde sekiz bin soruĢturma yapacaktır. Miggs’i listeye eklemekten memnun olacaklardır." Crawford kızın yüzüne baktı. "Ġyi misin?" "Ne hissetmem gerektiğini bilemiyorum." "Herhangi bir Ģey hissetmen gerekmez.Lecter bunu eğlence olsun diye yaptı . Bu yüzden kendisine bir Ģey yapamayacaklarını biliyor. Chilton bir süre için kitaplarını ve tuvalet kapağını alacak, hepsi o kadar." Crawford ellerini karnının üstünde kavuĢturup parmaklarına baktı. "Lecter sana beni sordu, değil mi?" "ĠĢinizin çok olup olmadığını sordu. Evet dedim." "Hepsi bu kadar mı? Görmekten hoĢlanmayacağımı düĢünerek beni ilgilendiren herhangi bir Ģeyi yazmazlık etmedin, değil mi?" "Hayır. Sizin soğukkanlı olduğunuzu söyledi, ama onu da yazdım. " "Doğru. BaĢka bir Ģey yok muydu?" "Hayır, hiçbir Ģeyi saklamıĢ değilim. Kendisiyle dedikodu yaptım diye benimle konuĢtuğunu düĢünmüyorsunuz sanırım." "Hayır. "
"Sizin hakkınızda özel bir bilgim yok, olsaydı bile bunu onunla konuĢmazdım. Eğer böyle bir Ģey yapabileceğime inanıyorsanız, bunu Ģu anda açıkça konuĢmamızda yarar var." "Tatmin oldum. Devam et." "ġizbir Ģey , ya da.. " "Devam et dedim, Starling." "Lecter’in Raspail’in arabası hakkında söylediği Ģeyler çıkmaza saplandı. Araba dört ay önce Arkansas’ta hurdacıda ezilerek demir olarak fabrikaya satılmıĢ. Oraya gidip kendisiyle konuĢursam belki bir Ģeyler öğrenebilirim." "Ġzi sonuna kadar sürdün mü?" "Evet." "Raspail’in sürdüğü arabanın tek arabası olduğunu nereden biliyorsun? " "Adına kayıtlı bir o araba vardı, bek ben de tahmin ettim ki..." "Dur bakalım orada." Crawford’un parmağı, aralarındaki boĢlukta görünmeyen bir ilkeye çevrildi. "Tahmin ettin.Tahmin ettin , Starling. Raspail’in bir araba koleksiyoncusu olduğunu biliyor muydun?" "Hayır. Arabalar hâlâ miras memurluğunda mı?" "Bilemem. Bunu bulabilir misin dersin?" "Bulurum." "Nereden baĢlardın?". "Mirası paylaĢtıracak olan kiĢiden. " "Hatırladığıma göre Baltimore’lu bir avukat, bir Çinli," dedi Crawford. "Everett Yow. Baltimore telefon rehberinde ad ı var." "Raspail’in arabasını araĢtırmak için bir belge gerekeceğini düĢündün mü?" "Raspail öldüğüne ve herhangi bir Ģeyden sanık olmadığına göre, avukatın arabayı araĢtırmamıza izin vermesi durumunda bu izin geçerlidir ve bundan elde edilecek bilgiler mahkemede kanıt olarak kullanılabilir." "Çok doğru. Bak sana ne söyleyeyim: Baltimore büromuza senin oraya gidece ğini bildireceğim.
Cumartesi, Starling, kendi boĢ günün de. Git bakalım bir Ģey elde edecek misin." Crawford odadan çıkan kızın arkasından bakmamak için gayret gösterdi. Çöp sepetinden leylak rengi kalınca bir not kağıdı çıkarıp masasının üstüne yaydı. Not karısı hakkındaydı ve güzel bir el yazısıyla yazılmıĢtı.
Bella için çok üzüldüm, Jack. Hannibal Lecter 8. BÖLÜM Everett Yow arka camına De Paul Üniversitesi yaftası yapıĢtırılmıĢ siyah bir Buick sürüyordu. Starling Baltimore’da yağmur altında izlerken arabanın adamın oturduğu tarafa doğru hafifçe çökmüĢ olduğunu gördü. Hava neredeyse kararacaktı; Starling’in dedektif olarak günü birazdan sona erecek ve bir daha bunun gibi bir fırsat bulamayacaktı. Yow zeki bir insandı, ĢiĢmandı ve soluk almakta güçlük çekiyordu. Starling onun altmıĢ yaĢında olduğunu tahmin etmiĢti. ġimdiye kadar bir güçlük çıkarmamıĢtı. Gününü kaybetmesinde adamın bir suçu yok tu; avukat bir haftadır bir iĢ için bulunduğu Chicago’dan dönüĢünde Starling’le görüĢmek için havaalanından doğruca bürosuna gelmiĢti. Yow, Raspail’in klasik Packard’ının ölümünden çok önce depoya kaldırıldığını anlatmıĢtı. Araba plakasızdı ve hiç kullanılmamıĢtı. Yow müĢterisinin ölümünden az sonra bir envanter çıkarmak için uğraĢırken arabayı görmüĢtü. Eğer Dedektif Starling müĢterisinin çıkarlarını etkileyebilecek bir Ģey bulduğu takdirde ‘bunu kendisine açıkça söylerse’ arabayı gösterebilirdi. Bir arama belgesi ve bunun yaratacağı karıĢıklığa hiç neden yoktu. Starling FBI garajından bir günlüğüne telefonlu bir Plymouth almıĢtı. Crawford’un verdiği yeni kimlik kartında da FEDERAL DEDEKTĠF yazıyordu. Starling kartın geçerlilik süresinin bitimine bir hafta kaldığına dikkat etmiĢti. Kentin dört mil dıĢındaki bir depoya gidiyorlardı. Starling yoğun trafikte adım adım ilerlerken telefonunu kullanarak bu ambar hakkında bilgi edinmiĢti. SPLIT CĠTY AMBARI - ANAHTAR SĠZDE KALSIN yazısını gördüğünde bu konuda epey bir bilgisi vardı artık. Split City, Bernard Gray adında birinindi ve Eyaletler arası Ticaret Komisyonundan nakliyeci belgesi vardı. Üç yıl önce Gary’nin adı bazı çalıntı malların nakliyesi iĢine karıĢmıĢtı ve Ģimdi belgesi gözden geçirilmekteydi. Yow tabelanın altından geçip anahtarlarını kapıdaki üniformalı gence gösterdi. Kapıcı plaka numaralarını kaydetti, kapıları açtı ve sanki yapacak çok önemli baĢka iĢi varmıĢ gibi eliyle acele etmelerini iĢaret etti. Split City ambarı genellikle boĢanan çiftlerin mallarının depo edildiği bir yerdi. Birimleri tıklım
tıklım oturma odası takımları, mutfak üniteleri, lekeli Ģilteler, çocuk oyuncakları ve baĢarısız evliliklerin fotoğraflarıyla doluydu. Baltimore polisi ambarda iflas mahkemelerinden kaç ırılan malların da depolandığına inanmaktaydı. Ambar bir askeri tesisi andırıyordu: otuz dönümlük bir arazide bir birlerinden yangın duvarlarıyla ayrılmıĢ, her biri kepenkli kapılı tek tek büyük garaj birimlerinden oluĢan uzun binalar. Aylık kira uygun olduğu için kimi depolardaki mallar yıllardır orada bulunuyordu. Güvenlik de iyiydi. Arazi fırtınaya dayanıklı çift sıra çitle çevriliydi ve çitler arasında günde yirmi dört saat bekçi köpekleri dolaĢıyordu. Raspail’in 31 numaralı deposunun önünde bir karıĢ kurumuĢ yap rak, boĢ kağıt bardak ve çöp yığılıydı. Kapının her iki yanında sağlam görünüĢlü birer kilit asılıydı. Sol kilidin üstünde bir de mühür vardı. Everett Yow alacakaranlıkta eğilip mührü inceledi. ġemsiye ve el feneri Starling’deydi. "BeĢ yıl önce buraya geldiğimden bu yana açılmamıĢ görünüyor," dedi avukat. "ĠĢte benim mührüm burada sapasağlam duruyor. O zamanlar akrabaların bu kadar inatçı olup davanın böyle uzun süreceği aklıma bile gelmemiĢti." Yow feneri tuttu, Starling kilidin ve mührün fotoğrafını çekti. "Bay Raspail’in, mirasçıları kiradan kurtarmak için kapattığım bir de bürosu vardı," dedi avukat. "Orasının eĢyalarını da getirip buraya koydum. Sanırım bir.piyano, kitaplar ve bir de yatak getirmiĢtik." Yow kilide bir anahtar soktu. "Kilit paslanmıĢ da olabilir." Hem eğiHp hem soluk alması çok güçtü. Çömelmeye çalıĢtığında dizlerinin çatır tısı iĢitiliyordu. Starling çantasını karıĢtırıp arabasının kapı kilitlerinde kullandığı buz eritici spreyi çıkardı. "Siz isterseniz biraz arabanızda dinlenin, Bay Yow. Ben Ģununla bir deneyeyim. Yağmur da hafifledi, Ģemsiyeyi siz alın." Starling FBI Plymouth’unu kapıya yaklaĢtırıp farlarıyla aydınlattı. Sonra motordan yağ ölçme çubuğunu çıkarıp kilitlerin deliklerine bir kaç damla yağ damlattı, yağı inceltmek için de buz giderici spreyi sıktı. Bay Yow arabasında oturduğu yerden baĢını sallayıp gülümsedi. Starling, Yow’un zeki bir insan olduğuna memnundu; iĢini adamı kendisine düĢman etmeden yapabilirdi. Hava artık iyice kararmıĢtı. Starling farların ıĢığında ve vantilatör pervanesinin homurtuları arasında kendini çok açıkta hissediyordu. Arabanın motoru çalıĢırken kilitlemiĢti kapıları. Bay Yow zararsız birine benziyorsa da, kapıyla araba arasında ezilme olasılığını göze almak istememiĢti. Kilit elinde iri bir kurbağa gibi sıçradı ve açıldı. Az sonra diğeri de açılmıĢtı. Bu kez de kapı yerinden kıpırdamıyordu. Starling bütün gücüyle asılınca gözlerinin önünde kırmızı noktalar uçuĢtu. Yow yardıma geldi, ancak kapının küçük tutamağıyla fıtığı fazla bir Ģey
yapmasını önlüyordu. "Gelecek hafta oğlumla geliriz," dedi. "Yada bir iki adam alırız. Artık evime gitmek istiyorum." Starling bir daha oraya dönebileceğinden hiç emin değildi; Crawford için telefonu açıp bu iĢle Baltimore’daki adamını görevlendirmek çok kolaydı. "Bay Yow, elimi çabuk tutmaya söz veriyorum. Arabanız da kriko var mıydı?" Starling krikoyu kapının tutamağının altına sokup koluna bütün ağırlığıyla abanınca kapı iki santim kadar kalktı. Sonra biraz daha. Sonunda altına bir yedek lastik sokup her iki krikoyu kapının iki yanına yerleĢtirdi, sırayla bir birini bir diğerini kaldırmaya baĢladı. Ancak kapı elli santim kadar kalkmıĢ ve takılmıĢtı. Bay Yow yanına geldi, eğilip aralıktan baktılar. Yow bir kerede ancak iki saniye eğilmiĢ olarak durabiliyordu. "Sanırım içerde fare var," dedi. "Bana depolarda fare zehiri kulland ıklarını söylemiĢlerdi. Kontratta da yazılıydı bu. Fare diye bir Ģey bilinmez burada demiĢlerdi. Ama seslerini duyuyorsunuz, değil mi?" "Duyuyorum." Starling fenerini içeri tutunca karton kutuları ve bir brandanın altında beyaz kenarlı büyük bir araba lastiği görüyordu. Lastik inikti. Arabayı farların ıĢığı kapının altına gelecek biçimde yerleĢtirip yer paspaslarından birini aldı. "Ġçeri mi gireceksiniz, Memur Starling? " "Bakmam gerek, Bay Yow." Adam mendilini çıkardı. "Farelerden korunmak için mantonuzun kollarını bağlarnanızı tavsiye edebilir miyim?" "TeĢekkür ederim, doğrusu bu iyi fikir, efendim. Bay Yow… Kapı arkamdan kapanırsa yada baĢka bir Ģey olursa lütfen Ģu numaraya telefon eder misiniz? Baltimore büromuzun numaras ı bu. ġu anda sizinle burada olduğumu biliyorlar ve biraz sonra benden haber almad ıklarında telaĢa düĢeceklerdir. Bilmem anlatabildim mi?" "Elbette." Avukat, Packard arabanın anahtarını verdi. Starling lastik paspası kapının önündeki ıslak yere serdi, elindeki fotoğraf makinesinin objektifini bir plastik torbayla örttü ve mantosunun kollarını mendile sıkıca bağladı. Kapının altından geçmek için yere uzanırken yüzüne çarpan fare ve küf kokusu arasında Latince bir Ģey geldi aklına. Adli tıp dersinin ilk günü öğretmeni karatahtaya Romalı bir doktorun düsturunu yazmıĢtı: Primum non nocere., Birinci iĢ olarak bir zarar vermeyin.
Ama bunu fare dolu bir garajda söylememiĢti. Birden babasının elini kardeĢinin omzuna dayamıĢ olduğu halde kendisine söylediklerini hatırladı. "Söylenmeden oynamayacaksan eve gir, Clarice." Starling bluzunun üst düğmesini de ilikleyip kapının altından içeri süzüldü. Packard’ın hemen arkasında ve altındaydı Ģimdi. Araba deponun soluna duvarın dibine park edilmiĢti. Odanın sağ tarafında ise üst üste karton kutular yığılıydı. Starling sırtüstü kayarak arabayla kutuların arasındaki daracık boĢluğa girdi. Fenerini kaldırınca her tarafın örümcek ağıyla kaplı olduğunu gördü. Arka çamurluğun yanında ayağa kalkabilecekti. Arabanın altından çıkana kadar süründü yerde, yüzü beyaz kenarlı lastiğe sürünüyordu. BaĢını vurmamaya dikkat ederek daracık boĢlukta ayakları üstünde doğrularak eliyle örümcek ağlarını süpürdü. Peçe takan biri kendini böyle mi hissederdi? "Ġyi misiniz, Bayan Starling?" Bay Yow dıĢardan sesleniyordu. "Evet." Starling’in seslenmesiyle küçük tıkırtılar duyulmuĢtu deponun içinde, piyanonun telleri tıngırdadı. DıĢardan gelen ıĢık bacaklarını dizlerine kadar aydınlatıyordu. "Piyanoyu buldunuz demek,. Memur Starling?" "O sesi çıkaran ben değildim." "Ya!" Araba büyük, yüksek ve uzundu. Yow’un kayıtlarına göre 1938 Packard limuzin. Tüylü yanı yere bakan bir kilimle örtülüydü. Starling fenerini arabanın üzerinde dolaĢtırdı. "Bu kilim arabaya siz mi örttünüz, Bay Yow?" "Arabayı öyle buldum ve üzerini açmadım bile," diye seslendi Yow kapının altından. "Tozlu kilimlerle uğraĢamazdım. Raspail öyle bırakmıĢtı. Ben sadece arabanın yerinde olduğunu tespit ettim. Benim adamlarım piyanoyu duvar kenarına bırakıp üstünü örttüler ve kutuları da yanına bıraktılar. Kendilerine saat baĢı ücreti ödüyordum. Kutularda da notalar ve kitaplar var zaten." Starling kalın ve ağır olan kilimi çekerken fenerin ıĢığında havaya tozlar uçuĢtu. Ġki kere aksırdı. Parmakları üstünde yükselerek kilimi arabanın üstünde ikiye katladı. Arka pencerelerin perdeleri örtülüydü. Kapı kolu tozla kaplıydı. Zaten kapıya eriĢmek için karton kutuların üzerinden eğilmek zorunda kalmıĢtı. Kolu aĢağıya çevirmeye çalıĢtı. Ama kapı kilitliydi. Arka kapıda da anahtar deliği yoktu. Ön kapıya eriĢmek için kutuları kaldırmak zorundaydı ve buna da pek yer yoktu. Perdeyle arka pencerenin direği arasındaki aralıktan içersini görebiliyordu. Starling gözünü cama dayayıp feneri içeri tuttu. Koltuğun üzerinde açık bir albüm vardı. Kötü ıĢıkta renkler pek seçilemiyorsa da, albüm sayfalarına Sevgililer Günü kartlarının yapıĢtırılmıĢ olduğu görülüyordu.
"Çok teĢekkür ederim, Dr. Lecter." Starling konuĢunca soluğundan pencere kenarındaki tozlar havalanıp camı örttü. Eliyle silmek istemediğinden yatıĢmasmı bekledi. Fenerin ıĢığını biraz kaydırınca yerde bir çift erkek ayakkabısı gördü. Ayakkabının üzerinde siyah çoraplar, onun da üzerinde içlerinde bacaklar olan bir smokin pantolonu... BeĢ yıldır kimse bu kapıyı açmadı... sakin ol, sakin ol... "Bay Yow? Bay Yow’?" "Efendim, Memur Starling?" "Bay Yow, arabada biri var." "Aman Tanrım. DıĢarı çıksanız iyi olacak galiba, Bayan Starling." "Henüz değil, Bay Yow. Lütfen orada bekleyin siz." ġu an düĢünmek önemli iĢte. YaĢamın boyunca yastığına mırılda nacağın bütün palavralardan önemli Ģu an. Kendini topla ve gerekeni yap. Kanıtları yok etmek istemiyorum. Yardım istiyorum. Ama en çok da paniğe kapılmamak istiyorum. Baltimore bürosunu arayıp burasını polisle doldurursam iĢi berbat etmiĢ olurum. Bacağa benzeyen bir Ģeyler gördüm sadece. Arabada ceset olduğunu bilseydi herhalde Bay Yow beni buraya getirmezdi. Yow’un son geliĢinden bu yana kimse girmemiĢ buraya. Bu da arabadaki her neyse, o oraya konulduktan sonra kutular ın yerleĢtirilmiĢ olması demektir. ġu halde önemli bir kanıtı yok etmeden kutuları yerlerinden oynatabilirim. "Ġyi misiniz, Bay Yow?" "Evet. Polis çağırmamız gerekir mi, yoksa siz yeterli misiniz, Memur Starling?" "Bunu durum gösterecek. Siz lütfen orada bekleyin." Kutu sorunu bir bulmaca çözmekten farksızdı. Starling feneri kolunun altına sıkıĢtırıp iĢe giriĢtiyse de, iki kere yere düĢürünce sonunda arabanın üstüne dayadı. Kutuları alıp arkasına yerleĢtiriyor, küçük olanlardan bazıları ise zaman zaman kayıp arabanın altına giriyordu. ġimdi ön yolcu koltuğunun tozlu camından sürücü koltuğunu görebiliyordu. Büyük direksiyonla vites kolu arasında bir örümcek ağı vardı. Sürücü bölmesiyle arka taraf arasındaki cam bölme kapalıydı. Starling Packard’ın anahtarını içeri girmeden yağlamıĢ olmayı isterken anahtarı deliğe girince kolayca döndü. Daracık yerde kapıyı ancak bir karıĢ açabilmiĢti. Kapı kutulara çarpınca her yandan farelerin ayak sesleri duyuldu. Arabadan çürümüĢlük kokusuyla kimyasal bir madde kokusu yayıldı. Bu, Starling’in belleğin de adlandıramadığı bir anı uyandırmıĢtı. Ġçeri eğilerek sürücünün arkasındaki camı çekti, fenerini arka tarafa tuttu. IĢık ilk olarak kol
düğmeli beyaz bir gömleğe çarptı, oradan aĢağı kayıp pantolonun açık önüne, sonra yukarı doğru papyon kravata ve boyuna kaydı. Gömleğin boynunda bir mankenin beyaz boyun parçası vardı. BaĢın olması gereken yerde bir papağan kafesini örtecek büyüklükte kara bir baĢlık vardı. BaĢlık arka tarafa yerleĢtirilmiĢ bir kontrplak parçasının üzerine oturtulmuĢtu. Starling ön koltuktan birkaç poz fotoğraf çekti. Sonra dıĢarı çıkıp doğruldu. Yüzü örümcek ağlarıyla kaplı olarak bir an durup ne yapması gerektiğini düĢündü. Yapmayacağı tek Ģey pantolonunun önü açık bir mankeni göstermek için Baltimore bürosunun özel ajanını çağırmaktı. Starling arka koltuğa geçip baĢlığı çıkarmaya karar verince daha fazla düĢünmedi. Sürücü bölmesinden uzanıp arka kapıyı içerden açtı. Sonra dıĢarı çıkıp kutuların yerlerini değiĢtirdi. Kapıyı açtığında arabanın içinden gelen koku daha da artmıĢtı. Uzanıp albümü kenarından tutup arabanın üstüne yaydığı bir kanıt torbasının içine yerleĢtirdi. Sonra yeni bir torbayı yaydı koltuğun üzerine. Ġçeri girdiği anda arabanın yayları gacırdadı, koltuğa oturunca da manken hafifçe sallandı. Eldivenli sağ eli bacağından kayıp koltuğa düĢtü. Eldivenin içindeki el sertti. Starling eldiveni yavaĢça sıyırdı. Bilek sentetik bir maddeden yapılmıĢtı. Pantolondaki kabarıklık kendisine bir an lisedeki bazı olayları hatırlattı. Koltuğun altından hafif tıkırtılar geliyordu. Starling okĢarcasına hafif bir hareketle baĢlığa dokundu. KumaĢ altındaki sert ve düz bir Ģeyin üzerinde kaydı. Üstündeki toparlağı hissedince onun ne olduğunu anlamıĢtı. Bu büyük bir laboratuar kavanozuydu ve içinde ne bulacağını biliyordu. Korkarak ama hiç de kuĢku duymadan baĢlığı çıkardı. Kavanozun içindeki baĢ çenenin hemen altından kesilmiĢti. BaĢı koruyan alkol kendisine bakan gözleri çoktan eritmiĢti. Açık ağızdan dili hafifçe fırlamıĢtı. Alkol yıllar boyunca buharlaĢtığı için baĢ Ģimdi kavanozun altına dayanmıĢtı ve üst kısmı sıvının dıĢında olduğundan çürümüĢtü. Altındaki gövdeyle bir açı oluĢturarak yan yatmıĢ bir halde Starling’e bakıyordu. IĢık altında bile ölüydü. Starling o an duraklayıp kendini inceledi. Memnundu. Zevk duyu yordu: Bir an bunların değerli duygular olup olmadığını düĢündü. Ancak o arabada bir kesik baĢ ve fareler otururken çok açık seçik düĢünebiliyordu ve bununla gurur duymaktaydı. Yapacak çok iĢi vardı. Hafifçe arkasına yaslanıp çevresine bakındı. Burası özellikle seçilmiĢ ve yaratılmıĢ bir çevreydi, 301 no.lu anayoldaki trafikten bin ıĢık yılı kadar uzak bir çevre. Arabanın kristal vazoları içinde solmuĢ çiçekler vardı. Masası açılmıĢ, üzerine bir örtü
serilmiĢti. Masanın üstünde bir içki sürahisi parıldıyorduyordu tozlar arasında. Sürahiyle yanındaki mum arasında bir örümcek ağını örtmüĢtü. Starling burada Ģimdi yanındaki kiĢiyle Lecter’in yada bir baĢkasının oturduğunu, ona Sevgililer Günü albümünü gösterdiğini hayal etti. BaĢka neler olabilirdi? Starling mankeni fazla kıpırdatmadan üstünde bir kimlik aradı. Ama hiçbir Ģey bulamadı. Ceketin cebinde pantolonun paçalarını düzeltmekten artakalan kumaĢ parçaları vardı. Mankene giydirilen smokin, ceket ve pantolonu herhalde yeniydi. Pantolondaki kabarıklığı yokladı sonra. Lise için bile çok sert, diye düĢündü. Pantolonun önünü açıp feneri içeri tutunca cilalı bir tahta parçası aydınlandı. Esaslı bir kabarıklıktı doğrusu.Sapık mıyım acaba , diye düĢündü sonra. Kavanozu dikkatle çevirerek baĢta yara izi aradı. Ama görünürde hiçbir Ģey yoktu. Camın üstünde bir, laboratuar malzemesi Ģirketinin adı yazılıydı. Yeniden yüze bakarken kendisine ömrünün sonuna kadar yetecek bir Ģey öğrendiğini düĢündü. Cama değdiği yerde değiĢen. bu renge bir amaçla bakmak rüyalarında Miggs’in dilini yuttuğunu görmek kadar kötü bir Ģey değildi. Eğer yapacak olumlu bir Ģeyi varsa herhangi bir Ģeye bakabileceğini hissediyordu. Starling gençti. *** Jonetta Johnson, WPIK-TV yayın kamyonetinin durmasından on saniye sonra küpelerini takmıĢ, güzel kahverengi yüzünü pudralamıĢ ve durumu gözden geçirmiĢti bile. Baltimore polis telsizini dinleyerek kent içinde dolaĢmakta olduklarından Split City’ye polis arabalarından hemen önce varmıĢlardı. Haber ekibi elemanları farların ıĢığında garajın kapısında sadece yağmurdan saçları yapıĢmıĢ Clarice Starling’i gördüler. Jonetta Johnson acemi birini hemen seçerdi. Kamera ekibi ard ın da olduğu halde arabadan inip Starling’e yaklaĢtı. Parlak ıĢıklar yandı. Bay Yow Buick arabasının içine öylesine gömülmüĢtü ki, camdan yalnızca Ģapkası görünüyordu. "Adım Jonetta Johnson, WPIK haberlerindenim, cinayet ihbarını siz mi yaptınız?" Starling yasaları uygulayan birine benzemediğinin farkındaydı. "Ben federal bir memurum," dedi. "Burası da bir cinayet mahallidir. Baltimore yetkilileri gelene kadar burasının güvenliğiyle..." Yardımcı kameraman garaj kapısını tutmuĢ, kaldırmaya çalıĢıyordu. "Durun," dedi Starling. "Sizinle konuĢuyorum. Durun. Lütfen geri çekilin. ġaka etmiyorum." Bir üniforması, hatta bir arması olsaydı.
"Peki Harry," dedi televizyon muhabiri. "Bir memura her bak ımdan yardımcı olmalıyız. Doğrusunu isterseniz bu ekip gayet masraflıdır ve yetkililer gelene kadar onları burada tutup tutmamam gerektiğini bilmem gerek. Hiç olmazsa içerde bir ceset olup olmadığını söyleyebilir misiniz? Kamera çalıĢmıyor. Bunu söylerseniz bekleriz. Ġstemediğiniz bir Ģeyi yapmamaya söz veriyorum. Ha?" "Yerinizde beklerdim," dedi Starling. "TeĢekkür ederim, piĢman olmayacaksınız. Bakın, bende Spiit City hakkında kullanabileceğiniz bazı bilgiler var. Fenerinizi Ģu kağıda çevire bilir misiniz? Sanırım buralarda bir yerdeydi." Harry denen adam, "WEYE mobile ünitesi kapıdan giriyor, Joney," dedi. "Bakalım bulabilecek miyim? Hah, iĢte burada. Ġki yıl önce burasının bazı malları depo ettiği konusunda bir skandal vardı..." Jonetta Johnson, Starling’in omzu üzerinden ileri bakıyordu. Starling dönüp bakınca kameramanın yere sırtüstü yatmıĢ, kapının altından girmeye çalıĢtığını gördü. Yardımcısı da çömelmiĢ, kamerayı vermeye hazırlanıyordu. "Hey! Ne yapıyorsun orada!" Starling adamın yanına çöküp gömleğini çekiĢtirdi. "Oraya giremezsiniz! Hey! Size oraya giremeyeceğinizi söyledim." Bu arada hepsi de yumuĢak seslerle konuĢuyorlard ı. "Hiçbir Ģeye el sürmeyeceğiz. Bizler profesyoneliz, merak etmenize gerek yok. Polis gelince nasıl olsa bizi içeri bırakacak. Bir Ģey yok diyorum sana." Adamların bu aldatıcı tavrı Starling’in karar vermesini sağladı. Hemen kapının yanındaki krikoya koĢup kolu pompaladı. Kepenk gacırdayarak beĢ santim indi. Bir daha pompaladı. Kepenk Ģimdi adamın göğsüne dayanmıĢtı. Adam yine de çıkmayınca Starling krikonun kolunu çıkardı. ġimdi baĢka ıĢıklar da yanmıĢtı. Starling kriko koluyla kepenge vurdu. "Beni dinleyin diyorum size," dedi. "Ç ık oradan dıĢarı. Hemen. Adalete engel olduğun için tutuklanmak üzeresin." "Sakin ol," dedi yardımcı kameraman. Starling’e dokundu. Ardından binleri bağırarak bir Ģeyler soruyordu. Tam o anda siren sesleri duyuldu. "Çek elini, ahbap!" Starling elinde kriko kolu olduğu halde adama döndü. Demiri kaldırmamıĢtı. Kaldırmadığı da iyi oldu, çünkü televizyon da zaten yeteri kadar berbat görünüyordu. 9. BÖLÜM Yarı karanlıkta koğuĢun kokuları çok daha yoğun gibiydi. Koridor da sesi kapalı bir televizyon ekranının ıĢığı Starling’in gölgesini Dr. Lecter’ in kafesinin parmaklıklarına düĢürüyordu.
Starling parmaklıkların gerisini göremiyorsa da, hademenin oturduğu yerden ıĢıkları yakmasını istememiĢti. Yoksa bütün koğuĢ birden aydınlanacaktı. Oysa Baltimore polisinin Lecter’e saatlerce projektör gibi ıĢıklar altında soru sorduğunu biliyordu. Lecter konuĢmayı reddetmiĢ, ama kuyruğu çekilince baĢını kaldırıp indiren kağıttan bir tavuk yapıp adamlara göstermiĢti. "Dr. Lecter?" Starling kendi solumasını duyuyordu, ama Miggs’in boĢ hücresin de hiçbir soluk sesi yoktu. Miggs’in hücresi boĢluğunu belli ediyordu adeta. Onun sessizliğini bir hava akımı gibi hissediyordu. Starling, Lecter’in karanlıktan kendisini gözetlediğini biliyordu. Ġki dakika geçti. Garaj kapısıyla uğraĢmaktan sırtı ve bacakları ağrıyordu, elbisesi de sırılsıklamdı. Pardösüsünü yere yayıp parmaklıkların iyice berisine oturmuĢ, bacaklarını altına almıĢtı. Islak saçlarını ensesinden kaldırıp yakasının üstüne attı. Arkasındaki ekranda bir din adamı kollarını sallıyordu. "Dr. Lecter, ne olduğunu ikimiz de biliyoruz. Sizin benimle konuĢacağınızı sanıyorlar." Sessizlik. Koridorun dıĢında biri ıslık çalıyordu. Starling beĢ dakika geçince, "Oraya girmek çok garip bir duyguydu," dedi. "Bunu bir gün sizinle konuĢmak isterim." Lecter’in hücresinden aniden yemek tepsisi makaraları üstünde yuvarlanarak çıkınca Starling’in ödü patladı. Tepside temiz ve katlanmıĢ bir peçete vardı. Oysa adamın kıpırdadığın, bile duymamıĢtı. Starling tepsiye baktı, peçeteyi alıp saçlarını kuruladı. "TeĢekkür ederim." "Neden bana Buffalo Bill’i Sormuyorsun?" Sesi yakından geliyordu. O da yerde oturuyor olmalıydı. "Onun hakkında bir Ģey biliyor musunuz?" " Dosyasını görseydim bilirdim." "O dosya bende değil," dedi Starling. "Seni yeteri kadar kullanmalarından sonra bu iĢin dosyasını da görmeyeceksin zaten." "Biliyorum. "
"Buffalo Bill dosyasını alabilirsin. Raporları ve fotoğrafları. Görmek isterdim." Bundan hiç kuĢkum yok. "Dr. Lecter, bu iĢi siz baĢlattınız. ġimdi lütfen bana Packard’daki adamdan söz edin." "Bütün bir insan mı buldun? Garip doğrusu. Ben sadece bir baĢ görmüĢtüm. Gerisi nereden geldi dersin, ha?" "Pek Kimin baĢıydı o?" "Sen ne biliyorsun bu konuda?" "Sadece bir ilk araĢtırma yaptılar. Beyaz bir erkek, yirmi beĢ – otuz yaĢlarında, hem Avrupa’da hem Amerika’da diĢ tedavisi yaptırmıĢ… Kim o?" "Raspail’in aĢığı." "Peki nasıl öldü?" "Ağzımdan laf almaya mı çalıĢıyorsun, Memur Starling?. " "Hayır, bunu daha sonra sorarım." "Sana zaman kazandırayım öyleyse. Onu ben öldürmedim. Raspail öldürdü. Raspail denizcilerden hoĢlanırdı. Bu da Klaus bilrnemne adın da bir Ġskandinavyalıydı. Raspail onun soyadını söylememiĢti bana." Dr. Lecter’in sesi daha alçaktan geliyordu Ģimdi. Belki de yere yattı, diye düĢündü Starling. "Klaus, San Diego’da bir Ġsveç gemisinden indi. Raspail de orada ki konservatuarda yazlık kurslar veriyordu. Delikanlıyı görünce aklını kaybetti. ısveçli de iyi bir fırsatı kaçırmayarak gemisini terk etti. Bir karavan alıp ormanlarda çırılçıplak dolaĢtılar. Raspail genci kendisine ihanet ettiği için boğduğunu söyledi.’> "Bunları size kendisi mi anlattı?" "Elbette, tedavi seanslarında. Ama yalan söylediğini sanıyorum. Raspail hep gerçekten süsleyip püsleyip anlatmaya bayılırdı. Tehlikeli ve romantik görünmek isterdi. Ġsveçli herhalde erotik bir durumda soluksuz kalıp boğularak ölmüĢtü. Raspail onu öldüremeyecek kadar zayıf ve çelimsizdi. Klaus’un baĢının çenesinin hemen altından kesilmiĢ olduğuna dikkat ettin mi? Herhalde asılmanın oluĢturduğu izi yok etmek içindi." "Anlıyorum." "Raspail’in mutluluk rüyası altüst olmuĢtu. Klaus’un baĢını bir tor baya koyup Doğu’ya döndü yine."
"Peki, cesedi ne yaptı?" "Dağlarda gömdü." "Arabadaki baĢı size gösterdi demek?>’ "Elbette, tedavi seansları sırasında bana her Ģeyi söyleyebileceği ne inanıyordu. Sık sık Klaus’un yanına gider, ona Sevgililer Günü kartlarını gösterirdi." "Sonra da Raspail... öldü. Neden?" "Doğrusunu istersen onun durmadan sızlanıp yakınmasından bıkmıĢtım. Aslında en iyisi ölmesiydi. Tedaviyle bir yere varacağı yoktu.Sanırım pek çok psikiyatrın bana göndermek istedikleri bir iki hastaları hep vardır . Daha önce bu konuyu kimseyle konuĢmamıĢtım, Ģimdi de sıkılmaya baĢladım artık." "Peki, ya orkestra üyelerine verdiğiniz yemek?" "Misafirin geleceğini geç haber yerse ve alıĢveriĢ edecek zaman bulamazsan ne yaparsın? Buzdolabındakilerle idare etmeye çalıĢırsın, Clarice. Sana Clarice diyebilir miyim?" "Evet. Ben de size..." "Dr. Lecter demeye devam edersin, senin yaĢında ve durumunda biri için uygun olan da budur galiba." "Öyle." "Garaja girdiğinde neler hissettin?" "Korku duydum." "Neden?" "Fareler ve böceklerden. " "Cesaretlenmek istediğin zaman kullandığın bir Ģey var mıdır?" di ye sordu Dr. Lecter. "Bu iĢe yarayan bir Ģey bilmiyorum; sadece bir Ģeyi istemem d ıĢın da." "Pek o sırada aklına bir Ģeyler yada gözlerinin önüne bir sahne geldiği olur mu?" "Belki. Bunu pek düĢünmüĢ değilim." "GeçmiĢ yaĢamından bazı Ģeyler?"
"Bundan sonra dikkat ederim." "Peki; eski komĢum Miggs’in haberini aldığında neler hissettin? Bana o konuda bir Ģey sormuyorsun." "Sıra ona da geliyordu." "Haberi duyduğunda sevindin mi?" "Hayır." "Üzüldün mü peki?" "Hayır Onu o iĢe siz mi kandırdınız?" Dr. Lecter kıs kıs güldü. "Memur Starling, bana Miggs’i intihar etmeye ikna ettiğimi mi soruyorsunuz yoksa? AptallaĢma. Ama o lanet dilini yutmasında hoĢ bir benzerlik var, öyle değil mi?" "Hayır." "Yalan söylüyorsun, Memur Starling. Bana söylediğin ilk yalan bu.Acı bir an derdi Truman." "BaĢkan Truman mı?" "Önemi yok. Sana neden yardım ettim dersin?" "Bilemiyorum." "Jack Crawford senden hoĢlanıyor, değil mi? " "Bilmem." "Bu da yalan herhalde, Onun senden hoĢlanmasını ister miydin? Söyle, onu memnun etmek için içinde bir Ģeylerin kıpırdadığını hissediyor musun? Bu duygu seni rahatsız ediyor mu, ha? Onu memnun etme güdünü kuĢkuyla mı karĢıbyorsun? " "Herkes beğenilmek ister, Dr. Lecter." "Herkes değil. Jack Crawford’un sana karĢı cinsel istek duyduğuna inanıyor musun? ġu anda çok sıkıntılı olmalı. Seninle seviĢtiğini, yattığını hayal eder mi sence?" "Bu hiç merak etmediğim bir Ģey Dr Lecter ve yine bu, ancak Miggs’in sorabilece ği bir Ģey." "Artık soramaz ama." "Ona dilini yutmasını siz mi söylediniz? "
"Crawford senden kesinlikle hoĢlanıyor ve senin becerikli olduğuna inanıyor. Olayların garip akıĢı herhalde dikkatinden kaçmamıĢtır, Clarice. Sana hem Crawford yardım etti, hem de ben. Crawford’un neden yardım ettiğini bilmediğini söylüyorsun... peki, benim neden ettiğimi biliyor musun?" "Hayır, siz söyleyin." "Sana bakmaktan hoĢlandığım ve seni yemeyi istediğimden, tadının nasıl olduğunu merak ettiğimden mi dersin?" "Öyle mi?" "Hayır. Crawford’un bana vereceği bir Ģeyi istiyorum ve bunu karĢılıklı alıĢveriĢ biçiminde yapmak istiyorum. Ama beni görmeye gelmiyor. Buffalo Bill iĢinde benden yardım istemiyor, hem de bunun daha pek çok genç kadının ölümü demek olduğunu bildiği halde." "Buna inanamam, Dr. Lecter." "Ben çok basit bir Ģey istiyorum ve o da bunu elde edebilir." Lecter hücresinin ıĢık ayarlama düğmesini yavaĢ yavaĢ çevirince oda biraz aydınlandı. Kitapları, resimleri, tuvalet kapağı gitmiĢti. Chilton, Miggs olayında onu cezalandırmak için hücreyi tamtakır etmiĢti. "Tam Sekiz yıldır bu odadayım, Clarice. Ve Sağ olduğum sürece beni buradan asla çıkarmayacaklarını biliyorum. Ben manzara istiyorum. Bir ağaç, hatta su görebileceğim bir pencere istiyorum." "Avukatınız bu konuda baĢvuruda…" "Chilton televizyonu dıĢarı koyup dini bir kanala ayarladı. Sen çıkar çıkmaz hademe sesini açacak. Avukatım buna engel olamıyor. Mahkeme de bu arada bana iyi bir gözle bakmıyor zaten. Ben federal bir kurumda olmak istiyorum, kitaplarımı geri istiyorum ve manzarası olan bir pencere istiyorum. Bunun karĢılığını ödemeye hazırım. Crawford bunu baĢarabilir. Sor kendisine." "Bana söylediklerinizi ona iletebilirim." "Seni dinlemeyecektir. Ve Buffalo Bill de öldürmeye devam edecektir. Birinin kafa derisini yüzmesini bekle, sonra bak bakalım bu hoĢuna gidecek mi. Dosyasını görmeden bile Buffalo Bill hakkında sana Ģunu söyleyebilirim. Bundan yıllar sonra, eğer yakalanırsa, benim haklı olduğumu ve size yardım edebileceğimi anlayacaksın. Çok kimsenin hayatını kurtarabilirdim… Clarice?" "Efendim?" "Buffalo Bill’in iki katlı bir evi var." Dr. Lecter ıĢığını söndürdü.
Bir daha da konuĢmadı. 10. BÖLÜM Clarice Starling FBI kumarhanesinde bir zar masasına yaslanarak kumarda karapara aklama konusunda verilen dersi dinlemeye çalıĢtı. Baltimore polisinin ifadesini almasından ve cinayetin federal bir suç olmadığını hatırlatarak kendisini baĢlarından savmalarından bu yana otuz altı saat geçmiĢti. Pazar gecesi haberlerinde Starling’in televizyon kameramanıyla itiĢmesi gösterildiğinden kız baĢının derde gireceğinden emindi. Ancak bu arada ne Baltimore polisinden, ne de Crawford’dan hiç haber çıkmamıĢtı. Sanki raporunu bir kuyuya atmıĢ gibi. ġimdi içinde bulunduğu kumarhane küçük bir yerdi. FBĠ buna bir treyler kamyonunda seyyar olarak çalıĢırken el koymuĢ ve eğitim amacıyla okula getirmiĢti. Daracık oda çeĢitli bölgelerden gelen polislerle tıklım tıklım doluydu. Starling sınıf arkadaĢları Akademi binasının baĢka bir sınıfında " Seks Cinayeti Yatak Odası " nın halısında kıl ve saç telleri arıyorlar, "Herhangi Bir Banka"da parmak izi bulmaya çalıĢıyorlardı. Starling adli tıp eğitimi görürken bu araĢtırmaları o kadar çok yapmıĢtı ki, Ģimdi bu konferansa katılması istenmiĢti. Sınıfından ayrı tutulmasının bir baĢka nedeni olup olmadığını da düĢünüyordu bir yandan. Belki de kovulmadan önce insanı böyle ayırırlardı.. Starling dirseklerini zar masasının kenarına dayayıp aklını kumar yoluyla aklanan paralara vermeye çalıĢtı. Ancak hep FBI’ın, ajanlarını televizyon ekranlarında görmekten ne kadar nefret ettiğini düĢünmekten de alamıyordu kendini. Dr. Hannibal Lecter basın ve televizyon için her zaman manĢet olan bir isimdi ve Baltimore polisi de Starling’in adını açıklamaktan çekinmiĢ değildi. Starling kendisini Pazar gecesi haberlerinde defalarca görmüĢtü. ‘Baltimore’lu Starling’ kriko kolunu kapıya vururken kameraman da kepengin altından içeri girmeye çalıĢıyordu. Federal Ajan Starling krikoyu kaldırmıĢ kameraman yardımcısının üstüne yürüyordu. Rakip bir televizyon istasyonu ise, WPIK’nın, Starling kapıya vurduğu sırada kameramanın gözüne toz ve pas zerrecikleri kaçtığı için ‘FBI’nın Starting’ine ve FBI’a tazminat davası açacağını bildirmiĢti. WPIK’nın Jonetta Johnson’u ülke çapında bir programda Starling’in garajdaki kalıntıları ‘yetkililerincanavar diye adlandırdıkları bir insanla iliĢkisi sonunda’ bulduğunu açıklamıĢtı. WPIK’nın hastanede bir kaynağı olduğu kuĢkusuzdu. National Tattlergazetesinin manĢeti ise Ģöyleydi: FRANKENSTEĠN’IN GELĠNĠ! FBI kamuya bir açıklamada bulunmamıĢsa da, Starling içerde pek çok yorum yapıldığından
emindi. Starling Ģimdi artık hiçbir Ģeye ĢaĢamadığı garip bir durumdaydı. Bir gün bir gecedir bir dalgıcın o kulakları çınlatan sessizliği içindeydi. Eğer bir fırsatını bulabilirse kendini savunacaktı. Eğitmen konuĢurken rulet tekerleğini çeviriyor ama küçük topu içi ne atmıyordu. Starling ona bakarken topu hiç elinden düĢürmediğini düĢündü. ġimdi de bir Ģey söylüyordu: "Clarice Starling." Neden diyordu bunu?0 benim. Eğitmen çenesiyle kapıyı gösterdi. Tamamdı iĢte. BaĢını çevirip bakarken kaderi altından akıp gidiyordu sanki. Ama kapının önünde dur muĢ ona el eden kiĢi silah eğitmeni Brigham’dı. Göz göze geldiklerinde adam ona gelmesini iĢaret etti. Starling bir an kendisini okuldan attıklarını düĢündüyse de, bu görevin Brigham’a düĢmeyeceği aklına geldi. Koridora çıkınca adam, "Haydi bakalım iĢe, Starling," dedi. "EĢyaların nerede?" "C Bölümünde, odamda." Adama yetiĢmek için az daha koĢmak zorunda kalmıĢtı. Brigham’ın elinde malzeme odasının büyük parmak izi takımı -oyuncak olanı değil, gerçeği- ve küçük bir çanta vardı. "Bugün Jack Crawford’la gidiyorsun. Yanına bir gecelik eĢya al. Geri dönebilirsiniz, ama sen yine de al." "Nereye gidiyoruz?" "Batı Virginia’da bazı ördek avcıları Elk Nehrinde bir ceset bulmuĢlar. Buffalo Bill tipi bir durum. Jack beklemeyip kendi görmek istedi." Brigham kap ının önünde durdu. "Kendisine parmak izi almakta usta olan bir yardımcı istedi. Laboratuarda çok baĢarılıydın sen. Bu iĢi yapabillrsin, değil mi?" "Elbette. Hele bir takıma bakayım da." Starling, Brigham’ın açtığı parmak izi takımını gözden geçirdi. Ġnce iğneler ve ilaçlar tamamdı ama kamerayı göremedi. "Bir Polaroid’e ve filmlerine ihtiyacım var, Bay Brigham." "Derhal." Adam küçük çantayı eline verip de ağırlığını hissedince kendisini almaya neden onun gelmiĢ olduğunu anladı.
"Görev. tabancan yok, değil mi?" "Yok." "Her Ģeyin tamam olmalı. Çantada eğitimde kullandığnı Ģeyler var. Tabanca benimdir. Eğitimdekinin eĢi. Bu gece fırsat bulunca odanda kurĢun koymadan birkaç kere ateĢlemeyi dene. On dakika sonra fotoğraf makinesini alıp arabayla kapı önünde olacağım. Bak Blue Canoe’da tuvalet falan yoktur, sana fırsat varken Ģimdi gidip ihtiyaçlarını görmeyi öneririm. Haydi, hoĢçakal, Starling." Starling bir Ģey soracak oldu ama adam dönüp yürümeye baĢlamıĢtı bile. Eğer Crawford gidiyorsa Buffalo Bill olmalıydı. Blue Canoe da neyin nesiydi acaba? Ama insan toplanırken ancak toplanmayı düĢünebilirdi. Starling iĢini bir çabuklukla bitirdi. "Acaba... " "Tamam," diye Brigham sözünü kesti arabaya binerken. "Tabancanın kabzası ceketinin altına biraz belirgin ama ancak böyle bir Ģeyi arayanlar için. ġimdilik iyisin." Starling küt burunlu tabancanın kılıfını kaburgalarının üstüne yerleĢtirmiĢti, yedek Ģarjörü ise öteki tarafta kemerine geçirilmiĢti. Brigham hız sınırını aĢmadan Quantico havaalanına doğru sürdü arabayı. "AtıĢ alanının iyi bir yanı da politika diye bir Ģeyin olmamasıdır, Starling," dedi Brigham bir süre sonra. "Öyle mi?" "Baltimore’daki o garaja kimseyi sokmamakla doğru yaptın. Televizyon seni kaygılandırdı mı?" "Kaygılandırmalı mıydı?" "Burada biz bize konuĢuyoruz, tamam mı?" "Tamam." Brigham trafiği yöneten deniz piyadesini selamladı. "Jack seni bugün yanında götürmekle sana güvendiğini açıkça gösteriyor. Bilmem anlatabildim mi?" "Evet" "Crawford dürüst bir insandır. Olay yerini güvenceye alman gerek tiğini açıkça söyledi. Seni oraya çıplak gönderdiğini, yani gözle görünen bir yetkin olmadan gönderdiğini de söyledi. Baltimore polisinin olay yerine gelmeleri de uzun sürdü, bunu da belirtti. Crawford’un bu gün
yardıma ihtiyacı var; Jimmy Price’ın burada laboratuardan birini bulması için bir saat beklemesi gerekecekti. K ısacası iĢlerin rast gidiyor, Starling. K ıyıya vurmuĢ bir ceset pek hoĢ bir Ģey değildir. Ama bu senin için bir ceza da değildir; ancak dıĢardan biri bunu böyle görmek isteyebilir. Crawford çok kurnaz bir insandır, ama herhangi bir açıklama yapmaktan hoĢlanmaz, o yüzden anlatıyorum bunları sana... Crawford ile çalıĢıyorsan, bunun ne demek olduğunu bilmelisin. Bunu biliyor musun, Starling? " "Aslında bilmiyorum." "Onun kafasında Buffalo Bill’den baĢka Ģeyler de var. Karısı Bella hasta... ölüm halinde hatta Ona evde bakıyor. Buffalo Bill iĢi olma saydı izin alacaktı." "Bunu bilmiyordum." "KonuĢulan bir konu değildir bu. Ona üzüldüğünü falan söylemeye kalkıĢma, bunun bir yararı olmaz... Çok mutluydular." "Bunları bana anlattığınıza çok memnun oldum." Havaalanına vardıklarında Brigham birden neĢelendi. "Starling, atıĢ dersleri sonunda bir iki önemli konuĢma yapacağım, onları kaçırmamaya bak." "Olur." "Bak, benim size öğrettiklerimi belki de hiç kullanmak zorunda kalmayacaksınız. Öyle olacağını umarım. Ama sen bu iĢe yatkınsın, Starling. AteĢ etmek zorunda kaldığın takdirde ateĢ edeceksin. Egzersizlerini asla ihmal etme." "Tamam." "Tabancayı asla el çantana koyma." "Peki." "Her gece odanda birkaç kere tetiği çek." "Olur." Pistte eski bir iki motorlu Beechcraft uçağı duruyordu. Dönen pervanelerden biri kenardaki otları dalgalandırmaktaydı. "BĠue Canoe bu mu yoksa?" diye sordu Starling. "Evet." "Hem küçük hem. de çok yaĢlı."
"Öyledir. Narkotik Büro bunu uzun zaman önce Florida’da yakalamıĢtı. Ama sağlamdır. Umarım Gramm ile Rudman bunu kullandığımızı duymazlar, otobüsle gitmemiz gerekiyordu çünkü." Brigham arabayı kenarda durdurup arka koltuktan Starling’in çantasını aldı. Çantayı verirken kızın elini de sıktı. Birden, "Tanrı senden razı olsun, Starling," dedi. YaĢlı deniz piyadesi ağzına hiç de yakıĢmamıĢtı bu sözcükler. Bunu neden söylediğini bilemedi, yüzü kızardı. "TeĢekkürler... Çok teĢekkür ederim, Bay Brigham." Üzerinde sadece gömleği ve gözünde güneĢ gözlüğü olan Crawford pilotun yanındaki koltukta oturuyordu. Pilotun kapıyı kapattığını duyunca Starling’e döndü. Kız onun kara gözlüğünün ardında gözlerini göremiyordu, birden adamı hiç tanımıyormuĢ gibi oldu. "Otur da oku," dedi Crawford. Adamın arkasındaki koltuğun üzerinde BUFFALO BILL yazan kalın bir dosya vardı. Blue Canoe hareket ederken Starling de dosyayı aldı. 11. BÖLÜM Starling dosyayı açtı. Bill bilindiği kadarıyla beĢ kiĢiyi öldürmüĢtü. Son on ay içinde en az beĢ kere bir kadın kaçırmıĢ, öldürmüĢ ve derisini yüzmüĢtü. (Starling hemen otopsi raporlarına baktı adamın kadınlar üzerinde baĢka bir Ģey yapmadan onları öldürdüğünden emin olmak için.) Adam iĢi bitince cesetleri nehre atıyordu. Her ceset bir baĢka eyalette, bir baĢka nehirde bulunmuĢtu. Buffalo Bill’in sürekli yer değiĢtiren biri olduğunu herkes biliyordu. Bildikleri de bu kadardı; bir de en azından bir tabancası olduğu. Tabancanın yiv izlerine bakılırsa bir Colt yada Colt benzeri olduğu da bilinmekteydi. Nehirlerde de ne parmak izi ne de kıl yada saç telleri bulunurdu. Katilin beyaz bir erkek olduğu kesindi: seri cinayet iĢleyenler genellikle kurbanlarını kendi etnik gruplarından seçtikleri için beyaz olmalıydı kadın bir seri katil de zamanımızda hiç bilinmediğinden erkek olduğu tahmin edilmekteydi. Bir gazeteci e.e. cummings’in "Buffalo Bill" adlı Ģiirinden çıkarmıĢtı katilin adını:Sevdin mi mavi gözlü çocuğunu Bay Ölüm. Biri, belki de Crawford, Ģiirden bu alıntıyı dosya kapağının içine yapıĢtırmıĢtı. Bill’in kurbanlarını kaçırdığı yerlerle cesetlerini attığı yerler arasında bir bağlantı yoktu.
Cesetlerin ölüm saatinin saptanmasını mümkün kılacak kadar çabuk bulunduğu vakalarda polis katil hakkında bir Ģey daha öğrenmiĢti: Bill kurbanlarını bir süre sağ tutuyordu. Bu kurbanlar kaçırıldıktan bir hafta, on gün sonra öldürülmüĢlerdi. Bu da, onları saklayacak bir yeri olduğu ve orada rahatça çalıĢabildiği anlamına geliyordu. Demek ki, adam bir serseri değildi. Bir yerlerde kendi evine sahip bir insandı. Kamuoyu en çok bundan. dehĢete düĢmüĢtü, kurbanlarını öldüreceğini bilerek bir hafta sağ olarak tutmasına. Kurbanlardan ikisi asılarak, üçü tabancayla öldürülmüĢtü. Ölümden önce tecavüz yada iĢkence saptanmamıĢtı. Otopsi raporlarında cinsel organlarda belirli bir hasar görülmediği belirtilmekteyse de, patologlar suda çürümüĢ olan cesetlerde bu tür Ģeylerin saptanmasının olanaksız olduğuna dikkat çekmiĢlerdi. Bulunduklarında cesetlerin hepsi de çıplaktı. Ġki vakada kurbanların giyecekleri evlerinin yanındaki sokaklarda bulunmuĢtu. Starling fotoğraflara bakmayı da baĢardı. En kötüleri sudan çıkarılan cesetlerdi. Bir kurbanın çektikleri, doğal koĢullara açık kalmak, insanı, iĢi öfkeye yer verirse, öfkelendirirdi. Kapalı yerlerdeki cinayetlerde kurbanın kötülükleri, onun kendi kur banları -dövülen eĢler, eziyet edilen çocuklar- insanın çevresine toplanıp bunu hak ettiğini fısıldaĢırlardı; çoğunlukla da hak etmiĢ olurlardı. Ama bunu kimse hak etmiĢ olamazdı. Burada nehir kıyısında boĢ yağ tenekeleri ve sandviç kutuları arasında yatan bu insanların derileri bile yoktu. Hava soğuk olduğu takdirde yüzlerinin büyük kısmına sahip olurlardı. Starling onların diĢlerinin böyle acıdan ortaya çıkmadığını, bu görüntüyü yaratanın balıklar ve kaplumbağalar olduğunu hatırladı. Bill gövde derilerini yüzüyor, kol ve bacaklara pek bir Ģey yapmıyordu. Bu uçak kabini bu kadar sıcak olmasaydı ve bu lanet uçak bu kadar yalpalamasaydı belki de bunlara bakmak bu kadar güç olmazdı, diye düĢündü Starling. Onu yakalamak olasıydı. Starling kucağında o korkunç bilgiler olduğu halde bu düĢünceye sıkı sıkı sarıldı. Onun yakalanmasına yardım edecekti. Sonra bu dosyayı çekmeceye geri koyarlar ve çekmeceyi kilitlerlerdi. Starling, Crawford’un ensesine baktı. Buffalo Bill’i durdurmak istiyorsa tam yerine düĢmüĢ sayılırdı. Crawford daha önce üç dizi cinayet katilini yakalamıĢtı. Ama kayıp vermemiĢ değildi. Crawford’un yanında çalıĢanların en ustası olan ve Akademide bir efsaneye dönüĢen Will Graham’ın Ģimdi Florida’da yüzünün bakılacak hali kalmamıĢ birayyaĢ olduğu söyleniyordu. Crawford belki de gözlerini ensesine diktiğini fark etmiĢti. Pilotun yanından kalkıp Starling’in yanına geçti. GüneĢ gözlüğünü çıkarıp da normal gözlüğünü takınca Starling onu yeniden tanıdığını hissetti.
Crawford kızın yüzünden rapora, sonra tekrar ona bakarken yüzünün ard ından bir Ģey geçip anında kaybolmuĢ gibiydi. Crawford’unkinden daha canlı bir yüzde piĢmanlık belirtisi gibi görünebilirdi. Burası çok sıcak, sana da öyle geliyor mu?" deyip pilota bir Ģeyler söyledi. Bobby bir yerlere dokundu, içeri soğuk hava doldu. Kabinin içindeki nemin donarak oluĢturduğu birkaç kar tanesi uçuĢarak kızın saçına kondu. Jack Crawford’un gözleri parlak bir kıĢ günü gibiydi Ģimdi, yeniden avlanmaya baĢlamıĢtı. Dosyanın Orta ve Doğu BirleĢik Devletler haritasının olduğu bölümünü açtı. Cesetlerin bulunduğu yerler haritada iĢaretlenmiĢti. Crawford cebinden kalemini çıkarıp gittikleri yeri iĢaretledi. "Elk Nehri, 79 numaralı karayolunun altı mil öncesinde. Bu kez talihimiz vardı. Ceset bir balıkçı ağına takılmıĢ Suda pek uzun kalmadığını sanıyoruz. Ġlçe merkezi Potter’e getiriyorlar. Kaçırılmaya tanık olanları bir an önce bulabilmek için hemen kimlik tespiti istiyorum." Crawford baĢını geri atıp camlarının altından kıza baktı. "Jimmy Price senin suda kalmıĢ cesetler üstünde çalıĢabileceğini söyledi." "Aslında tam bir ceset üstünde çalıĢmıĢ değilim. Bay Price’a her gün gelen ellerin parmak izlerini aldım. Bunlardan bir kısmı sudan çıkarılmıĢtı." Jimmy Price’ın yanında çalıĢanlar onu huysuz ama sevimli olarak tanımlarlardı. Washington laboratuarı parmak izi uzmanıydı; Starling bir süre onun yanında çalıĢmıĢtı. "Dinle Ģimdi. Bildiğimiz ilk kurbanı geçen Haziran ayında Missouri’de Lone Jack dıĢında Blackwater Nehrinde bulundu. K ızın kaybolduğu iki ay önce 15 Nisanda Ohio’da Belverede’de bildirilmiĢti. Bu konu da pek bir ilerleme kaydedemedik, k ızın kimliğini saptamak bile üç ayımızı aldı. Ondan sonrakini Nisanın üçüncü haftasında Chicago’dan kaçırdı. O da kaçırıldığının onuncu gününde Indiana eyaletinde Lafayette’de, Wabash Nehrinde bulundu. Kaçırıldığının onuncu günü olduğu için onun hakkında bir Ģeyler öğrenebildik: Bundan sonra yine beyaz bir kadın Kentucky’de Louisville’in otuz sekiz mil güneyinde I-65 karayolunun yakınında Rolling Fork Nehrinde bulundu. Onun kimliğini saptamak mümkün olamadı. Onun ardından Indiana’da Evansville’den kaçırılan ve 70 numaralı eyaletler arası yolun hemen berisinde Embarras Nehrine atılan kadın geliyor. "Adamımız buradan güneye geçti, Georgia’da Damascus’da Cona sauga Nehrine birini b ıraktı: Pittsburgh’dan Kittridge adlı kız, iĢte mezuniyet resmi burada. adamın inanılmaz bir talihi var, kurbanlarını kaçırdığını hiç gören olmamıĢ. Eyaletler arası anayol yakınlarında nehre atılmaları dıĢında vakalar arasında bir benzerlik bulamadık." "Peki cesetlerin nehre atıldıkları yerden geriye doğru en yoğun trafikli yolları izlersek bir yerde birleĢiyorlar mı?" "Hayır."
"Peki aynı yolculukta hem cesedi nehre atıp... hem de baĢka birini kaçırdığını düĢünsek.. O zaman yolda durdurulma olasılığına karĢı önce cesedi atacaktır, değil mi? Bu durumda birini kaçırırken yakalandığı takdirde arabada bir de ceset olmayacaktır. Bunun için kaçırılma yerlerinden bir önceki ceset bırakılma noktalarına birer çizgi çeksek... Ama bunu yapmıĢ olmalısınız." "Fikir güzel, ama aynı Ģeyi o da düĢünmüĢ. Bir yolculukta her iki iĢi yapıyorsa o zaman epey zigzaglı bir yol izliyor demektir. Bütün bil diklerimizi bilgisayara yükleyip bir örnek elde etmeye çalıĢtık, ama sonuç çıkmadı. Hayır, Starling, adam bütün bunları hesaplamıĢ olmalı." "Ġntihar etmeyecek kadar tedbirli biri mi sizce?" Crawford baĢını salladı. "AĢırı tedbirli hem de. Anlamlı bir iliĢkiyi nasıl kurabileceğini buldu artık ve bu iĢi pek çok kere tekrarlamak istiyor. Ġntihar edeceğini düĢünüp umutlanmıyorum artık." Crawford pilota termostan bir bardak su uzattı. Bir bardak da Starling’e verdi sonra. Kendisininkine bir Alka Seltzer tableti attı. Uçak iniĢe geçerken Starling’in midesi bulanmaya baĢladı. "Bir iki nokta var, Starling. Senden birinci sınıf bir iĢ istiyorum, ama bundan da fazlasını istiyorum. Çok konuĢmuyorsun sen, ben de öyle. Ama bana bir Ģey söylemek için ille de yeni bir Ģeyin ortaya çıkmasını bekleme. Aptalca soru diye bir Ģey yoktur. Sen benim görmediğim Ģeyleri göreceksin ve ben bunların ne olduğunu bilmek istiyorum. Belki de bir yeteneğin vardır bu iĢlerde. ĠĢte Ģimdi, aniden önümüze böyle bir Ģeyin olup olmadığını anlamak fırsatı geçti." Crawford’u ciddi bir yüzle dinlerken midesi altüst olan Starling onun kendisini bu vakada kullanmaya ne zaman karar verdiğini, Starling’den yaratmasını beklediği fırsata ne kadar büyük ihtiyacı olduğunu merak etti. "Onu yeteri kadar düĢünürsen, nerelerde bulunduğunu görürsen içinde ona karĢı bir duygu uyanır," diye devam etti Crawford. "Ġnanmak güç gelse bile, ondan sürekli olarak nefret de etmezsin. Sonra, eğer talihin varsa, bildiğin bütün bu Ģeylerin arasından bir Ģey senin dikkatini çekmeye çalıĢır. Böyle bir Ģey olduğunda bunu mutlaka bana söyle, Starling. "Bak sana ne diyeceğim... cinayet bir soruĢturmanın iĢleri karıĢtırmasından önce bile karmakarıĢık bir Ģeydir. Bir polis kalabalığının aklını karıĢtırmasına izin verme. Gözlerinin hemen ardında yaĢa. Kendini dinle. Cinayeti o anda çevrende olup bitenlerden uzak tut. Bu herife bir benzerlik yada bir örnek yükleme sen. Açık ol ve bırak bunu sana o göstersin. "Bir Ģey daha var... bunun gibi bir soruĢturma hayvanat bahçesinden farksızdır. Pek çok yetki alanı iĢe karıĢır ve bunların bir kısmının baĢında baĢarısız insanlar vardır. Bize karĢı olmamaları için onlarla iyi geçinmek zorundayız. Biz Ģimdi Batı Virginia’da Potter’e gidiyoruz. KarĢımıza nasıl insanların çıkacağını bilmiyorum."
Pilot kulaklıklarını çıkarıp omzu üzerinden seslendi. "ĠniĢe geçtik, Jack. Orada mı kalacaksın?" "Evet," dedi Crawford. "Ders bitti, Starling." 12. BÖLÜM Batı Virginia’nın Potter kasabasının Potter caddesindeki Potter Cenaze Evi aynı zamanda Rankin Ġlçesi morgu olarak hizmet verirdi. Adli tıp doktoru da Dr. Akin adında bir aile doktoruydu. Doktor bir ölümün kuĢkulu olduğuna karar verirse, ceset komĢu ilçede bir patologun bulunduğu Claxton Sağlık Merkezine gönderilirdi. ġerifin arabasının arka koltuğundaki Clarice Starling, direksiyonda ki Ģerif yard ımcısının yanında oturan Jack Crawford’a anlattığı bu bilgileri duyabilmek için öne eğilmek zorunda kalmıĢtı. Morg olarak da kullanılan evin ardındaki park yerinde çıplak bir meĢe ağacının altında iki genç ve bir de yaĢlı Ģerif yardımcısı iki eyalet polisiyle beklemekteydiler. Araba parka girerken Starling bu insanlara baktı ve bir anda tanıdı hepsini. Onların dolap yerine torbaları olan evlerden geldiklerini ve bu elbise torbalarında neler bulunduğunu çok iyi bilirdi. .Bu adamların akrabaları elbiselerini karavanlarının duvarlarına astıkları torbalarda saklarlardı. YaĢlı Ģerif yardımcısının önünde tulumbası olan bir evde büyüdüğü ve okul otobüsüne yetiĢmek için tıpkı babasının yaptığı gibi ayakkabılarını bağcıklarından bağlayıp boynuna asarak dereyi geçtiğinden emindi. Okula giderlerken taslarını tekrar tekrar kullanılmaktan yağ lekeleriyle kaplı kesek taĢıdıklarını ve yemeklerini yedikten sonra kesek katlayıp blucinlerinin arka ceplerine soktuklarını bilirdi. Starling, Crawford’un bu insanlar hakkında bildiklerini merak etti., ġerifin arabasının arka kapılarının içten kolları yoktu, sürücüyle Crawford inip cenaze evine doğru yürürlerken Starling, yüzü kıpkırmızı kesilen sürücü dönüp de onu çıkarana kadar camı yumruklamak zorun da kaldı. ġerif yardımcıları kendisini süzdüler. Biri "Bayan" dedi. Starling onları baĢıyla selamlayıp Crawford’un yanına yürüdü. Starling yeteri kadar uzaklaĢınca yeni evli olan gençlerden biri çenesini kaĢıyarak, "Kendi sandığı kadar ahım Ģahım biri değil," dedi. "Onun yerine Ģöyle buz gibi bir karpuzu yeğlerim," dedi yaĢlı olanı. Crawford ufak tefek ve çelik çerçeveli gözlüklü Ģerif baĢyardımcısıyla konuĢmaya baĢlamıĢtı bile. Cenaze evinin loĢ arka holündeydiler Ģimdi; bir kenarda bir koka kola dolabı çalıĢıyordu, ayaklı bir dikiĢ makinesi, üç tekerlekli bir bisiklet, bir rulo yapay çim, direklerine sarılı çizgili bir tente duvar dibindeydi. Duvarda orgu baĢında Azize Cecilia’nın sepya bir resmi vardı. Kadının
örgüsaçları baĢının çevresinde toplanmıĢtı ve orgun tuĢlarından havaya güller uçuĢuyordu. "Bize hemen haber vermenize çok teĢekkür ederim, Ģerif," dedi Crawtord. Ama Ģerif yardımcısı o havalarda değildi. "Size savcılıktan biri telefon etmiĢ olmalı," dedi. "ġerifin sizi aramadığını biliyorum. ġerif Perkins Ģu anda karısıyla birlikte Hawaii’de bulunuyor. Bu sabah saat sekizde onunla telefonda konuĢtum. Hawaii saatiyle sabahın üçünde yani. Beni daha sonra arayacağını ve en önemli Ģeyin bunun bizim yöre kızların dan biri olup olmadığını saptamak olacağını söyledi. Bu olay dıĢardan birinin baĢımıza açtığı bir iĢ de olabilir. Her Ģeyden önce bunu öğrenmemiz gerek: Eskiden de Alabama’dan buraya ceset getirip attıkları olmuĢtu." "ġerif, biz de size bu konuda yardımcı olabil..." "Charleston’da eyalet askeri birliği komutanıyla da telefonda görüĢtüm. O da Cinayet SoruĢturma Bölümünden bir iki kiĢi gönderecek. Böylece olay biraz daha kolay ayd ınlanır." Hol Ģerif yardımcıları ve askerlerle doluyordu; Ģerif baĢ yardımcısının epey kalabalık bir dinleyicisi vardı artık. "Ġlk fırsatta size yardımcı olacağız, ama Ģu anda..." "ġerif, bu tür bir seks cinayetinin, erkek erkeğe konuĢursak, bazı cepheleri vardır, bilmem anlatabildim mi?" diyen Crawford baĢını hafifçe oynatarak Starling’i iĢaret etti. Ufaktefek adamı yandaki bir odaya sokup kapıyı kapattı sonra. Starling Ģerif yardımcılarının kıkır kıkır gülmeleri karĢısında gücendiğini belli etmemeye çalıĢtı. DiĢlerini sıktı, bakıĢlarını Azize Cecilia’ya çevirdi, yüzüne onunki gibi bir gülümseme yerleĢtirerek aralık kapıdan içeriye kulak misafiri olmaya çalıĢtı. Alçalıp yük selen sesler ve sonra bir telefon konuĢması duydu. Aradan beĢ dakika geçmeden adamlar hole dönmüĢlerdi. BaĢyardımcının yüzü gergindi. "Oscar, ön tarafa git ve Dr. Akin’i bul," dedi. "Oradaki törene katılmak zorunda olduğunu biliyorum ama tören baĢlamadı daha. Ona Claxton’un telefonda beklediğini söyle." Adli tıp doktoru Akin gelip Claxton’daki patologla konuĢtuktan sonra her Ģeye peki dedi. Böylece Clarice Starling çok iyi bildiği beyaz bir ahĢap evin gül desenli duvar kağıtlı ceset ilaçlama odasında Buffalo Bill’in ilk izleriyle karĢılaĢmıĢ oldu. Fermuarı çekilmiĢ olan parlak yeĢil ceset torbası odanın tek modern eĢyasıydı. Torba eski biçim porselen bir otopsi masasında yatıyordu. Starling malzemesini duvarın dibindeki büyük bir çifte evyenin kenarına yayarken Crawford da arabaya dönüp parmak izi aletlerini getirmeye gitti. Oda gereğinden kalabalıktı. ġerif baĢyardımcısı, diğer Ģerif yardımcıları hep birden içeri girmiĢlerdi ve çıkmaya da niyetleri yok gibiydi. Doğru değildi bu. Crawford neden gelip bunları kovalamıyordu? Doktor büyük ve tozlu vantilatörü çalıĢtırınca duvar kağıdı dalgalan maya baĢladı.
Musluğun baĢında duran Clarice Starling’in Ģimdi herhangi bir deniz piyadesinin paraĢ ütle atlaması için gerekenden çok daha fazla cesarete ihtiyacı vardı. Gözlerinin önüne gelen hayal kendisine yardımcı ol duysa da, yüreğini de yaralamıĢtı: Musluğun baĢında durmuĢ babasının kanlı Ģapkasını yıkayan annesi. Bir yandan da, "Her Ģey yoluna girecek, Clarice." diyor. "KardeĢlerine ellerini yıkayıp sofraya gelmelerini söyle. Önce konuĢalım, sonra da yemeği hazırlarız" Starling eĢarbını çıkarıp saçlarını bir dağ ebesi gibi örttü. Çantasın dan bir çift ameliyat eldiveni çıkardı. Potter’e geldiğinden bu yana ağzını ilk kez açtığında sesi Crawford’u bile kapı önüne çekmiĢti. "Beyler! Bir dakika. Lütfen. ġimdi iĢimi yapmama izin verin." Starling eldivenleri giyerken ellerini kaldırıp gösterdi. "Onunla epey iĢimiz var. Onu siz buraya kadar getirdiniz, ailesinin imkan bulsa size bunun için teĢekkür edeceğini biliyorum. ġimdi lütfen dıĢarı çıkın da iĢimi yapmama izin verin." Crawford kalabalığın birden sessizleĢtiğini, birbirleriyle fısıldaĢtıklarını ve saygılı bir havaya girdiklerini gördü. Ölünün huzurunda hava da birden değiĢmiĢti: Bu ceset nereden gelmiĢ olursa olsun, kim olursa ol sun, nehir onu ilçelerine taĢımıĢtı ve Ģimdi kendi odalarında öylece yatarken Clarice Starling’in onunla özel bir iliĢkisi vardı. Crawford, Starling’in orada yörenin ölüleri için hep gerekeni yapan, baĢlarında bekle-. yen ve sonra da onları yıkayıp giydiren güçlü köylü kadınların yerini almıĢ olduğunu anlıyordu. Odada sadece Starling, Crawford ve doktor kaldı sonra. Doktor Akin ile Starling birbirlerine tanıdık bakıĢlarla baktılar. Crawford cebinden bir kase Vicks merhemi çıkarıp ikisine de uzattı. Starling onların ne yaptıklarına baktı, doktorla Crawford merhemi burun deliklerinin kenarına sürünce o da aynı Ģeyi yaptı. Sonra çantasından fotoğraf makinelerini çıkardı. Arkasında ceset torbasının fermuarının çekildiğini duydu. Güllü duvar kağıtlarına gözlerini kırpıĢtırarak baktı, derin bir soluk alıp masadaki cesede döndü. "Ellerin kağıt torbalara sokmalıydılar," dedi. "ĠĢimiz bitince ben yaparım." Sonra cesedin fotoğraflarını çekti. Ceset bir altmıĢ beĢ boyunda geniĢ kalçalı genç bir kadına aitti. Su derisinin yüzüldüğü yerleri beyazlatmıĢtı, ancak su soğuktu ve cesedin birkaç günden fazla suda kalmad ığı belliydi. Göğüslerin hemen altın dan dizlere kadar düz bir kesik yapılmıĢ ve deri oradan yüzülmüĢtü. Kadının göğüsleri küçüktü ve aralarında ölüme neden olan yara görünüyordu: bir el boyunda yıldız biçimli bir delik.
BaĢının derisi kaĢlarının hemen üstünden ensesine kadar yüzülmüĢtü. "Doktor Lecter onun kafa derisini yüzmeye baĢlayacağını söylemiĢti," dedi Starling. Starling fotoğrafları çekerken Crawford kollarını kavuĢturup bekledi. "Polaroid’le kulaklarını çek," dedi sadece. Starling eldivenini çıkarıp parmağını kadının bacağı üstünde dolaĢtırdı. Nehirde kadına dolanan ağ ve olta iğnelerinin bir kısmı daha bacağı çevresindeydi. "Ne görüyorsun, Starling?" "Yöreden biri değil... Kulakları üç kere delinmiĢ, fosforlu tırnak boyası. Bence kentli. Bacaklarındaki kıllar iki üç haftalık. Ve ne kadar yumuĢak, görüyor musunuz? Sanırım bacaklarına balmumu sürmüĢ. Koltuk altları da öyle. Üst dudağındaki kılları da sarıya boyamıĢ. Kendine çok dikkat eden biri, ama bir süre bu dikkati gösterememiĢ." "Peki, ya yara?" "Bilemiyorum," dedi Starling. "Bir kurĢunun çıkıĢ yeri diyebilirim ama Ģu da bir namlu izini andırıyor." "Aferin, Starling. Göğüs kafesi üstünde bir giriĢ yarası bu. Patlama gazları kemiklerle deri arasında gerileĢir ve deliği yıldız biçiminde büyütür." Evin diğer yanından törenin baĢladığını bildiren bir org sesi yükseldi. "Törenin bu kısmında orada olmam gerek," dedi Dr. Akin. "Aileler benden bunu bekler. Lamar org çalmayı bitirir bitirmez size yardıma gelecek. Bay Crawford, Claxton’daki patolog için kanıtları saklayacağınıza verdiğiniz söze güveniyorum." Doktor gidince Starling, "Sol elinin iki tırnağı. kırılmıĢ," dedi. "Tırnak içlerinde de toprak gibi sert maddeler var. Örnek alabilir miyiz?" "Al, sonuçlar geldikten sonra söyleriz aldığımızı." Genç kadının avuç içlerinde tırnak izi olmadığını görmekten memnun olmuĢlardı ikisi de; kadının iĢkence edilmeden öldürüldüğünün bir kanıtıydı bu da. "Yüzüstü yatarken mi parmak izlerini alacaksın, Starling?" "Böylesi daha kolay olur." "Önce diĢlerini alalım, sonra Lamar çevirmemize yardım eder." "Sadece fotoğraf mı, yoksa kroki mi?" Starling diĢ ünitesini parmak izi kamerasının ucuna yerleĢtirdi. "Sadece resim," dedi Crawford. "Röntgen olmadan kroki insanı yanlıĢ yere sürükleyebilir.
Resimlerle kayıp kadınlardan bir ikisini listeden silebiliriz." Lamar, Starling’in talimatıyla genç kadının ağzını açtı, dudaklarını geri çekti, Starling de Polaroid makineyi kadının yüzüne dayayarak ön diĢlerin fotoğrafını çekti. Ġlk resmin görüntüsünü bekledi, ıĢık ayarını düzelttikten sonra bir daha çekti. Bu kez iyi bir sonuç alabilmiĢti. "Boğazında bir Ģey var," dedi. Crawford resme baktı. Damağın hemen ardında silindir biçiminde bir gölge vardı. "Feneri ver bana," dedi. Lamar, Crawford’a yardım ederken, "Kimi zaman ceset sudan çıkarken ağzı yaprak falan gibi Ģeylerle dolar," dedi. Starling çantasından bir cımbız çıkardı. Cesedin üstünden Crawford’a baktı. Crawford baĢını salladı. Starling bir anda çıkardı kadının boğazında takılı kalan Ģeyi. "NeymiĢ?" diye sordu Crawford. "Bir böcek kozası," dedi Lamar. Doğru bilmiĢti. Starling kozayı bir kavanoza koydu. Ceset yüzüstü yatarken parmak izi almak daha kolaydı. Starling kendini en kötü olasılıklara hazırlamıĢsa da o sıkıntılı enjeksiyon yöntemlerine gerek kalmadan iĢini bitirdi. Kadının omuzlarında üçgen biçiminde iki parça deri de eksikti. Onların da resmini çekti. "Parça yerlerini ölç," dedi Crawford. "Akron’daki kızın elbiselerini çıkarırken derisini de hafifçe sıyırmıĢtı, ama sonra yol kenarında bulunan bluzdaki parçaya tam olarak uymuĢtu. Ama bu yeni bir Ģey, bunu daha önce hiç görmemiĢtim." "Bacağının arkasındaki yanık Ġzine benziyor," dedi Stariing. "YaĢlı insanlarda çok olur!" diye Lamar atıldı. "Ne?" diye sordu Crawford. "YAġLI ĠNSANLARDA ÇOK OLUR DEDĠM." "Ne dediğini duydum, açıklamasını istiyorum. YaĢlı insanlarda neden olurmuĢ?" "YaĢlılar genellikle termoforla yatarken ölürler. Öldükleri zaman da termoforun içindeki su çok sıcak olmasa bile derilerini yakar. Kan dolaĢımı olmadığı için." "Claxton’daki patologdan bunu araĢtırmasını isteyelim, bakalım öldükten sonra mı olmuĢ," dedi Crawford, Starling’e.
"Herhalde araba susturucusudur," dedi Lamar. "Ne?" "Araba susturucusu. Billy Petrie vurularak öldüğünde cesedini arabasının bagajına koymuĢlardı. Karısı üç gün arabayla kocasını arayıp durmuĢtu sonra. Cesedi buraya getirdiklerinde, arabanın altında susturucu ısınmıĢ ve onu tıpkı bunun gibi kalçasından yakmıĢtı. Ben zaten erir korkusuyla dondurma aldığımda bagaja hiç koymam." "Ġyi fikir, Lamar, benim yanımda çalıĢmanı isterdim. Kadını nehirde bulanları tanıyor musun?" "Jabbo Franklin ile kardeĢi Bubba." "Ne iĢ yaparlar?" "Moose’da kavga ederler, kendilerine iliĢmeyen kimselerle alay ederler. Bütün gün yaĢlı insanlara bakmaktan bitkin halde bir kadeh içmeye gittiğimde, Lamar haydi otur da bize ‘Filipinli Bebeği’ çal derler. Arka arkaya çaldırır dururlar sonra o berbat piyanoda. Jabbo’nun askerden bir emekli aylığı vardır. On beĢ yıldır bu masada görmeyi bekliyorum onu." Crawford, "Olta iğnesi yaralarında serotonin testi gerekecek," dedi. "Patoloğa bir not yazayım." "Ġzler birbirlerine çok yakın," dedi Lamar. "Ne dedin?" "Franklin’ler ağlarına olta iğnelerini çok yakın, takmıĢlar. Yasalara aykırıdır bu. Herhalde o yüzden bu sabah ortaya çıkmadılar." "ġerif onların ördek avcısı olduklarını söyledi." "ġerife öyle demiĢlerdir." "Peki, sence neler oldu Lamar?" "Franklln’ler bu yasalara aykırı ağlarını atmıĢlar ve balık gelip gelmediğini anlamak için çekerken bunu çıkarmıĢ olmalılar." "Bundan nasıl emin olabilirsin?" "Bu hanım yüzmeye hazır değil de ondan." "Öyle." "Ağlarını çekiyor olmasalardı onu asla bulamazlardı. Herhalde ilk baĢta korktular, sonra da haber vermek zorunda kaldılar. Sanırım yasak avlandıkları için korucuya da haber vereceksiniz." "Herhalde," dedi Crawford.
"Çoğunlukla arabalarının koltuğu altında manyetolu telefonları vardır. Bu insanı içeri sokturmasa bile büyük bir cezaya çarptırır." Crawford’un kaĢları kalktı. "Balıklara telefon etmek için," dedi Starling. "Telleri suya dald ırıp balıkları elektrik cereyanıyla sersemletirler. Balıklar su yüzüne çıkarlar, insana da sadece onları toplamak kalır." "Tam üstüne bastın," dedi Lamar. "Sen buralardan mısın?" "Çok yerlerde yaparlar bunu," dedi Starling. Ceset torbasını kapatırlarken Starling bir Ģey söylemek, bir jest yapmak isterdi. Ama sonunda sadece baĢını sallayarak örnekleri çantasına doldurmaya koyuldu. Ceset ve sorun gözden kaybolunca durum birden değiĢivermiĢti. Starling eldivenlerini çıkarıp musluğu açtı, sırtı odaya dönük olarak bileklerini suyun altına soktu. Su pek o kadar soğuk değildi. Onu seyreden Lamar dıĢarı çıktı, çok geçmeden holdeki dolaptan aldığı buz gibi bir ĢiĢe gazozla çıkageldi. "TeĢekkür ederim, istemem," dedi Starting. "Ġçmek için değil.," dedi Lamar. "ġiĢeyi ensene daya. Soğuk kendi ne gelmeni sağlar. Ben öyle yaparım." Starling patologa yazdığı notu ceset torbasına iliĢtirirken Crawford’un masa üstündeki parmak izi göndericisi de çatırdamaya baĢlamıĢtı. Cinayetten bu kadar kısa süre kurbanı bulmak büyük bir Ģanstı. Crawford kadının kimliğini bir an önce saptayıp evi civarında kaçırılma sına bir tanık bulmaya çalıĢmak istiyordu. Yöntemi herkese güçlük çıkarıyorsa da, epey hızlı çalıĢma olanağı da sağlıyordu. Crawford yanında Litton Polisfax parmak izi göndericisi taĢırdı. Federal faks makineleri gibi Polisfax da pek çok kentin emniyet müdürlüklerindeki araçlarla uyumluydu. Starling’in aldığı parmak izi kartı daha tam kurumamıĢtı bile. "Parmakların usta senin, Starling, yükle makineyi," dedi. BulaĢtırmademek istemiĢti aslında. Starling de izleri bozmadan kağıdı küçük silindirin çevresine sardı. Crawford FBI santrali ve Washington’la telefon bağlantısı sağlamıĢtı. "Dorothy, herkes orada mı? Güzel, Ģimdi gönderiyorum. Atlanta, sen alıyor musun? Tamam, Ģimdi..." Silindir ağır ağır dönerken ölü kadının parmak izleri de FBI telsiz santraline ve doğunun belli baĢlı emniyet müdürlüklerine gidiyordu. Chicago, Detroit, Atlanta yada diğerlerinden biri parmak
izini teĢhis edebilirlerse birkaç dakika içinde geniĢ bir tarama baĢlatılacaktı. Crawford bundan sonra kurbanın yüzünün ve diĢlerinin fotoğraflarını da gönderdi. Crawford’la Starling oradan çıkarlarken Charleston’dan Batı Virginia Eyalet Polisi Cinayet Masasından üç memur geldi. Crawford adamların ellerini hararetle sıkıp Ulusal Cinayet Bilgi Merkezinin telefonlarının yazılı olduğu kartlar dağıttı. Starling onun adamları nasıl hemen bir erkekçe birleĢtirdiğini dikkatle izliyordu. Bir Ģey öğrenirlerse hemen telefon edeceklerdi, hiç kuĢkusu olmasındı. Ama bunun erkeklikle bir ilgisi yok belki de, diye düĢündü. Kendisi de aynı etkinin altına girmiĢ gibiydi. 13. BÖLÜM "Beni laboratuarda bırak, Jeff," dedi Crawford sürücüye. "Sonra Smithsonian Müzesine gidip Memur Starling’i beklemeni istiyorum. Oradan Quantico’ya gidecek. " "Emredersiniz, efendim." Ulusal Havalimanından Washington’a gidiyorlardı. Direksiyondaki gencin arabayı büyük bir dikkatle sürmesine bakılırsa Crawford’dan korkuyor olmalı, diye düĢündü Starling. Bunun için onu suçlayamazdı, Akademide Crawford’un emrinde çalıĢırken.iĢleri boka bulaĢtıran birinin Ģu anda Kutup Dairesindeki DEW hattı hırsızlıklarını incelemekle meĢgul olduğu söylenirdi. Crawford keyifli değildi. Parmak izleriyle kurbanın resimlerini göndermesinden bu yana dokuz saat geçmiĢ olmasına rağmen herhangi bir ilerleme kaydedilmemiĢti. Batı Virginia polisiyle birlikte Starling’le o da hava kararana kadar nehir k ıyısını taramıĢlar ama bir Ģey elde edememiĢlerdi. Starling onun uçaktan telefon edip evine bir gece hemĢiresi gelmesini sağladığını duymuĢtu. FBI arabası Blue Canoe’dan sonra huzur verici bir sessizlik içindeydi ve bu atmosferde konuĢmak çok daha kolay oluyordu. "Senin aldığın parmak izlerini TeĢhis Merkezine götürdüğüm zaman bir tanım indeksi de göndereceğim," dedi Crawford. "Sen bana dosyaya koymak üzere bir taslak hazırla. Nasıl yapılacağını biliyor musun?" "Biliyorum." "Ben TeĢhis’im diyelim, yenine bilgiler olduğunu söyle bakalım." Starling’in hatırlaması için beĢ on saniye geçmesi gerekmiĢti; kız Crawford’un bu arada önünden geçmekte oldukları Jefterson Anıtı onarım iskelelerine ilgi duyuyor görünmesine sevindi.
TeĢhis Merkezinin tanım indeksi bilgisayarı, soruĢturulan bir cinayetin karakteristiklerini dosyaları olan suçluların bilinen eğilimleriyle kıyaslardı. Belirli benzerliklere rastlayınca da, sanık adlarıyla parmak izlerini verirdi. Ondan sonra bir memur bu parmak izlerini olay yerinde bulunanlarla karĢılaĢtırırdı. Buffalo BilI’in henüz bir parmak izi bulunmamasına rağmen Crawford hazırlıklı olmak istiyordu. Sistem kısa ve öz bilgiler isterdi. Starling buna uymaya çalıĢtı. "Beyaz diĢi, on sekiz yirmi yaĢlarında, vurularak öldürülmüĢ, gövdenin alt kısmı ve bacaklarda derisi yüzülmüĢ..." "Starling, bilgisayar adamın genç beyaz kadınları öldürdüğünü ve derilerini yüzdüğünü zaten biliyor. Kurbanları nehirlere attığını da biliyor. Ama bu vakada yeni olan Ģeyi bilmiyor. Burada yeni olan nedir, Starling?" "Bu altıncı kurbanı ama kafa derisini yüzdüğü ilki. Omuzlarından deri alınmıĢların, göğsünden vurulmuĢların ve boğazında bir koza bulunanların da ilki." "Kırık tırnakları unuttun." "Hayır, efendim, kırık tırnakların ikincisi." "Haklısın. Dosyaya hazırlayacağın raporda kozanın gizli bilgi olduğunu belirt. Sahte itirafları ayıklamak için onu kullanabiliriz." "Acaba bunu daha önce yaptı mı, diye düĢünüyorum," dedi Starling. "Yani kurbanın boğazına bir böcek yada bir koza yerleĢtirdi mi? Sudan çıkarılan cesetlerde yapılan otopsilerde bunu görmemek güç değildir. Adli tıp doktoru kesin ölüm nedenini görür, içersi sıcaktır ve iĢlerini çabuk bitirmek isterler… bunu araĢtırabilir miyiz?" "Gerekirse. Patologların hiçbir Ģeyi gözden kaçırmadıklarını söyleyeceklerinden kuĢkun olmasın. Cincinnati’de bulunan kadın orada morgda. Ona bakmalarını söylerim, ama diğer dördü gömüldü. Mezar dan çıkarılma kararları ortalığı karıĢtırır. Dr. Lecter’in hastalarından dördünün cesetlerini çıkarmıĢtım, ölüm nedenlerinden emin olmak için. Ama bunun epey sıkıntılı bir iĢ olduğunu ve akrabalarla insanın baĢının derde girdiğini de söylemek isterim Bunu ille de istersen yaparım, ama önce Smıthsonian’da ne bulacağına bakalım da sonra karar veririz " "Kafa derisi yüzmek ender rastlanan bir Ģey, değil mi?" "Öyle." "Ama Dr Lecter, Buffalo Bill’in bunu yapacağını söyledi Nasıl bildi caba?" "Bilmiyordu."
"Söyledi ama." "Büyük bir sürpriz değil bu, Starling Ben ĢaĢırmadım Mengel olayına kadar pek rastlanmamıĢ demeliydim. O vakayı hatırladın mı? On an sonra onu kopya eden iki katil çıkmıĢtı. Gazeteler Buffalo Bill olayını yazarken onun kafa derisini yüzmediğini birkaç kez vurguladılar. On an sonrası da bir sürpriz değil zaten Gazeteleri izlediği kuĢkusuz. Lecter bir tahminde bulunuyordu. Bununne zaman olacağını söylemediği için asla yanılmıĢ olmayacaktı. Bill’i kafa derisi yüzmeden önce yakalasaydık, o zaman da bunu yapamadan yakaladığımızı iddia edecekti." "Dr Lecter, Buffalo Bill in iki katlı bir evde oturduğunu da söyledi Bunu hiç konuĢmadık sizinle. Acaba neden böyle bir Ģey söylemiĢ olabilir?" "Bu bir tahmin değil. Büyük bir olasılıkla haklıdır, sana bunun nedenini de söyleyebilirdi ama seni meraklandırmak istemiĢ olmalı. Onda gördüğüm tek zayıf nokta bu, herkesten zeki görünmek zorunda. Yıllardır ayni Ģeyi yapıyor zaten." "Bilmediğin Ģeyi sor demiĢtiniz bana... iĢte soruyorum Ģimdi, neden?" "Kurbanlarından ikisi asılmıĢtı, tamam mı? Gerek boyundaki izlerden, gerekse belkemiğinin durumundan bu kesindi. Dr. Lecter kiĢisel deneyimlerine dayanarak çok iyi bilir ki, bir insanın bir diğerini iradesi dıĢında asması pek kolay değildir. Ġnsanlar kendilerini kapı kollarından asarlar çoğu kez. OturmuĢ olarak asarlar; bu kolaydır. Ama bağlı da olsa bir insanı, hele ayaklarıyla güç alacağı bir yer varsa, asmak çok güçtür. Merdiven tehdit edici bir Ģeydir. Kurbanlar gözleri kapalıysa merdivene tırmanmayacaklardır, ilmeği gördükleri takdirde ise hiç tırmanmayacakları kesindir. Bunu yapmanın en uygun yolu bina içindeki merdiveni kullanmaktır. Bina merdiveni tanıdık bir Ģeydir. Kurbanına kendisini yukarı banyoya götürdüğünü söylersin, baĢına bir baĢlık geçirip boynuna kemendi dolarsın ve ipin ucunu tırabzana bağlayıp bir tekmede merdivenden aĢağı yuvarlarsın. Bir evde tek iyi yol budur. Califonia’lı biri bunu yaygınlaĢtırmıĢtır. Bill’in evinde merdiveni olmasaydı kurbanlarını baĢka bir yolla öldürecekti. ġimdi bana Potter’deki o Ģerif yardımcısıyla diğerlerinin adlarını ver bakayım." Starling not defterindeki adları diĢlerinin arasına sıkıĢtırdığı kalem fenerinin ıĢığında okudu. "Güzel," dedi Crawford. "Bir bildiri yazarken daima polisleri adlarıyla an. Adlarını duydukları zaman telefonda daha dostça davranırlar. ÜnlenmiĢ olmaları bir Ģey bulduklarında bizi aramayı hatırlamalarını sağlar. Kadının bacağındaki yanıklar sana ne anlatıyor?" "Ölümünden önce mi, sonra mı olduğuna bağlı." "Ölümden sonraysa?" "O zaman ya bir steyĢın arabası yada kapalı bir kamyonu veya kamyoneti vardır, uzun bir araç yani." "Neden?" "Yanık izi kadının bacağının arkasında olduğu için."
Kimsenin J. Edgar Hoover Binası diye adlandırmadığı yeni FBI binasının önüne varmıĢlardı. "Jeff, ben burada ineyim," dedi Crawford. "Garaja girme. Sen arabada kal. Starling, sen de gel bana göster bakayım." Crawford bagajdan çantasıyla faks makinesini aldı. "Cesedi sırtüstü uzatabileceği kadar büyük bir araçta taĢıdı," dedi Starling. "Ancak bu durumda bacağının arkası egzoz borusunun üstün de olabilirdi. Böyle bir arabanın bagajında ceset yan yatırılmıĢ ve dizler..." "Anladım," dedi Crawford. Starling onun kendisiyle özel konuĢabilmek için arabadan inme mazeretini uydurduğunu anladı. "O Ģerif yardımcısına bir kadının önünde konuĢmanın doğru olmadığını söylediğimde kızdın, değil mi?" "Elbette." "Ama bu sadece bir mazeretti. Onunla baĢ baĢa konuĢmak istemiĢtim." "Bunu biliyorum." "Tamam." Crawford bagajı kapatıp döndü. Starling konuyu orada kesemezdi. "Ama bu benim için önemli, Bay Crawford.". Adam çantası ve faks makinesiyle yüklü olarak yürümeye baĢladı "O polisler sizin kim olduğunuzu biliyorlar," diye devam etti kız. "Nasıl davranacağınızı merakla izliyorlar" Omuzlarını silkerek ellerini iki yana açtı. Doğruydu bu. "AnlaĢıldı, Starling. Haydi Ģimdi böceğinin baĢına git bakalım." "BaĢ üstüne, efendim." Starling eĢyalarıyla yüklü yürüyen orta yaĢlı adamın ardından baktı. Nehir kıyısında paçaları çamurlanmıĢtı, evine gidiyordu orada yaptığı her neyse onu yapmak için. O anda onun için adam öldürebilirdi. Crawford ’un en büyük becerilerinden biri de buydu. 14. BÖLÜM Smithsonian Doğal Tarih Müzesi saatler önce kapandığı halde Crawford önceden telefon ettiği için bir bekçi Clarice Starling’i içeri almak Ġçin bekliyordu.
Kapalı müzenin ıĢıkları loĢ, içersi sessizdi. Sadece giriĢ kapısı karĢısındaki bir Güney Denizi kabile reisinin dev heykeli tavandaki zayıf ıĢığın yüzünü aydınlatacağı kadar yüksekti. Starling’in rehberi Srriithsonian bekçilerinin üniformasını giymiĢ iriyarı bir zenciydi. Adam baĢını kaldırmıĢ asansör ıĢıklarına bakarken Starling onun kabile reisine benzediğini düĢündü. ikinci katta Antropoloji ve Entomoloji bölümleri bulunuyordu. Starling antropolojik örnek sandıklarının duvarlarına yaslı olduğu uzun koridorlardan geçti. Sandıkların içinde ne olduğu sadece üzerlerindeki küçük kartlarda yazılıydı. Bekçi, "Bu kutularda binlerce insan vardır," dedi. "Tam kırk bin örnek." Adam elindeki feneriyle kutuları aydınlatarak yürüdü. Az sonra insanları geride bırakmıĢlar, daha eski ve daha düzenli böcekler dünyasına girmiĢlerdi. ġimdi koridorun iki yanında açık yeĢile boyalı büyük madeni kutular vardı. "Otuz milyon böcek ve ayrıca da örümcekler. Böceklerle örümcekleri karıĢtırmamak gerek. Yoksa örümcekçiler kıyameti koparırlar. ĠĢte, Ģu aydınlık oda. ĠĢiniz bitince tek baĢınıza aĢağı inmeye kalkıĢmayın. Sizi kapıya götüreceklerini söylemezlerse Ģu numaradan beni arayın, bekçi odasıdır. Ben gelir, sizi alırım." Adam bir kart verip gitti. Starling kapıdan girerken durakladı. Laboratuar masası baĢında iki adam satranç oynuyorlardı. Biri siyah saçlı ve zayıf, diğeri kızıl saçlı ve ĢiĢman olan adamların ikisi de otuz yaĢlarındaydı. Starling’i gördülerse bile belli etmediler. Satranç tahtasının üstünde, taĢlar arasında dolaĢan iri bir böceğin de farkında değil gibiydiler. Böcek tahtanın kenarına varmıĢtı. "Vakit tamam, Roden," dedi zayıf olanı. ġiĢmanı vezirini oynattı ve böceği tutup çevirdi. Böcek öteki uca doğru gitmeye baĢladı. "Böcek kenara değince vakit tamam mı oluyor?" diye sordu Starling. "Elbette," dedi ĢiĢmanı baĢını kaldırmadan. "Siz nasıl oynarsınız ki? Böceği iki tur mu dolaĢtırırsınız?" "Ben Özel Ajan Crawford’un size telefonla bildirdiği örneği getirdim." "Siren sesinizi niye duymadığımızı anlamadım," dedi ĢiĢmanı. "Bütün, gecedir burada FBI için bir böcek teĢhis etmek üzere çakıldık kaldık. Bizim iĢimiz böceklerledir zaten. Ama kimse Özel Ajan Crawford’ un örneği hakkında bir Ģey söylemedi. O örneğini özel olarak aile doktoruna gösterse daha iyi olur sanırım. Tamam, Pilch!" "Numaranızı baĢka bir sefere seve seve sonuna kadar izlerim," dedi Starling. "Ama bu iĢin acelesi var, onun için bir an önce harekete geçelim. Tamam, Pilch."
Siyah saçlı olanı baĢını kaldırınca elinde çantasıyla kapıya dayanmıĢ duran kızı gördü. Böceği bir kutu içindeki çürümüĢ tahta parçaları üstüne koyup üzerini de salata yaprağıyla örttü. "Adım Noble Pilcher," dedi. "Bu da Albert Roden. TeĢhis edilmesini istediğiniz bir böcek mi var? Size yardım etmek bizim için zevktir." Pilcher’ in uzun ve dostça bir yüzü vardı, ancak kara gözleri birbirine çok yakındı ve biri hafifçe Ģehlaydı. Elini uzatmadı. "Siz de.." "Clarice Starlıng." "Getirdiğinizi bir görelim bakalım." Pilcher küçük kavanozu ıĢığa tuttu. Roden de yanına gelmiĢti. "Bunu nerede buldunuz? Tabancanızla mı öldürdünüz? Annesini gördünüz mü?" Starling, Roden’in çenesine bir dirsek darbesi indirmek isterdi. "ġĢĢt," dedi Pilcher. "Bunu nerede bulduğunuzu söyleyin bize? Bir dala yada yaprağa yapıĢık mıydı, yoksa toprakta mı buldunuz?" "Anladım, sizinle konuĢan olmamıĢ, " dedi Starling. "Müdür bize burada kalıp FBI’ın getireceği bir böceği teĢhis etmemizi söyledi, hepsi bu." "Söylemedi, emretti," dedi Roden. "Gümrük için de, Tarım Bakanlığı için de sık sık bunu yaparız," diye açıkladı Pilcher. "Ama gecenin yarısında değil," dedi Roden. "Size bir cinayet davası hakkında bazı Ģeyler anlatmam gerekiyor. Eğer cinayet aydınlanana kadar bunu kimseye söylemezseniz anlatmama izin var. Çok önemlidir. Birtak ım insanların hayatı bunların duyulmamasına bağlıdır. Dr. Roden, bana bu sırrı saklayacağınıza söz verir misiniz?" "Ben doktor değilim. Bir Ģey imzalamam gerekecek mi?" "Sözünüzün eriyseniz, hayır. Örneğin sizde kalmasını isterseniz onu aldığınıza dair bir kağıt imzalarsınız, hepsi o kadar." "Size elbette yardım ederim." "Ya siz, Dr. Pilcher?"
"Söylemem." "Pilch de henüz doktor değil," dedi Roden. "Ġkimiz de aynı eğitim düzeyindeyiz; ama gördünüz mü, nasıl da kendisine doktor demenize ses çıkarmadı." Roden bu haklı görüĢünü desteklemek istercesine parmağını çenesine götürdü. "Bize her Ģeyi anlatın. Sizin için önemsiz görünen bir Ģey bir uzman için çok önemli bir bilgi olabilir." "Bu böcek bir cinayet kurbanının gırtlağında bulundu. Oraya nasıl girdiğini bilmiyorum. Kadının cesedi Batı Virginia’da Elk Nehrindeydi ve öldürüleli sadece bir iki gün olmuĢtu." "Buffalo BilI’in iĢi," dedi Roden "Radyoda duymuĢtum." "Böceği radyodan duymadınız ama, değil mi?" "Hayır, ama Elk Nehrinden söz etmiĢlerdi. Oradan geldiğiniz için mi bu kadar geç kaldınız?" "Evet," dedi Starling. "Yorgun olmalısınız, bir kahve içer misiniz?" dedi Roden. "TeĢekkür ederim, istemem." "Su?" "Hayır." "Bir kola?" "Sanmıyorum. Bu kadının nerede tutulduğunu ve nerede öldürüldüğünü bilmek istiyoruz. Bu böceğin özel yada sınırlı bir çevresi olduğunu umuyoruz ki, böylelikle belirli bir yer saptayabilelim. Sizden bunu kimseye açıklamamanızı istememin nedeni de, katilin onu oraya bilerek koymuĢ olması durumunda, bunu yalnız o bileceği için, sahte itirafları ayıklayabilip zaman kazanmak. Katil en az altı kiĢiyi öldürdü. Zaman giderek azalıyor." "ġu anda biz bu böceğe bakarken bir yerde bir kadını daha tutu yor olabilir mi sizce?" diye sordu Roden. Gözleri iri iri, ağzı açıktı. Starling adamın ağzının içini görüyordu. "Bilemiyorum. Eline geçen ilk fırsatta bunu bir daha yapacaktır." "Bunu hemen hallederiz," dedi Pilcher. "Merak etmeyin, iĢimizde uzmanız." Kavanozdaki kahverengi Ģeyi ince bir maĢayla tutup ıĢığın altındaki beyaz bir kağıt üstüne yerleĢtirdi. Sonra esnek kollu iri bir büyüteci çekti önüne. "Bir kere bu normal olarak açık havada bir ceset içine girecek bir Ģey değil, bir rastlantı dıĢında suda da olamaz," dedi Pilcher. "Böcekler konusunda ne bildiğinizi ve ne kadarını bilmek istediğinizi bilemiyorum."
"Diyelim ki çok az Ģey biliyorum. Ve bana her Ģeyi anlatmanızı istiyorum." "Peki, bu bir pupadır, geliĢmemiĢ bir böcek, bir krizalit... bu da böceğin geliĢmekteyken içinde bulunduğu kozadır. Roden, Chu’nun geliĢmemiĢ böcekler kitabını alsana... Tamam, bu Ģimdi büyük bir böceğin pupa evresi. GeliĢmiĢ böceklerin çoğunun böyle bir pupa evresi vardır. Pek çoğu kıĢı böyle geçirirler." Pilcher böceği bir mikroskobun altına yerleĢtirdi, Roden de küçük bir elkitabının sayfalarını çevirmeye baĢladı. Biri böceğin gördüğü uzuvlarını sayıyor, diğeri kitapta bunların hangi böceklere. ait olabileceğini okuyordu. Pilcher sonunda, "Bence bir Lepidoptera," dedi. "Burada da öyle yazıyor." "Kelebek ve güvelerin içinde bulunduğu aile bu. Pek geniĢtir." "Kanatlar ıslanmıĢsa saptamak güç olacak," dedi Roden. "Ben gidip bir referanslara bakayım. Sanırım ben yokken senin benim hakkım da konuĢmanı pek önleyemem." "Herhalde," dedi Pilcher. ArkadaĢı odadan çıkar çıkmaz da kıza, "Roden esaslıdır," dedi. "Bundan hiç kuĢkum yok." "Öyle mi?" Kızın bu sözü Pilcher’i eğlendirmiĢ görünüyordu. "Onunla birlikte okuduk, burs almak için yapmayacağımız Ģey yoktu. O bir keresinde proton çözülmesini izlemek için bir kömür madenine inmiĢti. Orada karanlıkta çok uzun zaman kaldı. Aslında pek bir Ģeyi yoktur. Proton çözülmesinden söz etmeyin de." "Bu konudan uzak durmaya çalıĢırım." * "Lepidoptera büyük bir ailedir. YaklaĢık otuz bin kelebek ve yüz otuz bin güve. Onu krizalitten çıkarmam gerekecek, eğer bu sınırı biraz daha daraltmak istiyorsak tabii." "Peki kesmeden yapabilir misiniz?" "Sanırım. Bakın, bu ölmeden önce çıkmaya baĢlamıĢ bile. Krizalitin Ģurasını çatlatmıĢ. Ama bu iĢ biraz uzun sürebilir." Pilcher kozayı çatlak yerinden ikiye ayırıp böceği çıkardı. Gövdeye sarılı kanatlar ıslanmıĢtı. Bunları iki yana açmak tortop edilmiĢ ıslak bir kağıt parçasıyla uğraĢmaktan farksızdı. Roden kitaplarla dönmüĢtü. "Hazır mısın?" dedi Pilcher.
-
Ġki adam uzun bir süre çalıĢtılar. -
Sonunda Roden, "Erebrus odora," dedi. "Gidip bakalım." Ġki adam örneği de alıp asansörle bir kat aĢağı, büyük açık yeĢil kutularla dolu salona indiler. Smithsonian’ın böceklerini daha rahat depolamak için salon iki kat halinde düzenlenmiĢti. Pilcher not defterine baktıktan sonra duvarın dizili kutu sıralarından biri önünde durdu. Ağır madeni kutuyu çıkarıp yere indirirken, "Bunlarla çalıĢırken çok dikkatli olmak gerek," dedi. "Ayağına düĢürdün mü, bir daha haftalarca zıplarsın." Çekmecelerden birini seçip çekti. Starling tepside mikroskopik yumurtalar, alkolle dolu bir tüp içinde bir tırtıl, kendisininkine çok benzeyen bir koza ve kanat açıklığı neredeyse on beĢ santim olan, tüylü gövdeli ve ince antenli büyük bir kahverengi kelebek gördü. "Erebus odora," dedi Pilcher. "Kara Cadı pulkanatlısı." Roden sayfaları çevirmeye baĢlamıĢtı bile. "Sonbaharda Kanada’ya kadar uzanabilen bir tropik türü", diye okudu. "Batı Hint Adaları, Güney ABD ve Hawaii’de zararlı olarak kabul ediliyor." "Olmadığı yer yok," dedi Starling. "Ama her zaman her yerde bulunmazlar." Pilcher çenesini kaĢıdı. "Roden, bunlarda çifte üreme görülür mü?" "Dur bakayım... Evet, Florida’nın güneyiyle Güney Teksas’ta." "Ne zaman?" "Mayıs ve Ağustos." "Senin getirdiğin örnek bizimkinden daha geliĢmiĢ ve taze," dedi Pilcher. "DıĢarı çıkmak için kozasını çatlatmıĢ. Batı Hint Adalarında veya Hawaii’de bunu kabul edebilirim, ama burada k ıĢ var Ģimdi. Burada kozadan çıkmak için daha üç ay beklemesi gerekirdi. Bir rastlantı eseri bir serada bulunmamıĢsa yada biri özel olarak yetiĢtirmiyorsa..." "O da ne demek?" "Sıcak yerde bir kafeste, tırtılların kozalarının içine girmesine kadar yiyecek akasya yaprakları bulundurarak... Güç bir Ģey değildir bu." "Peki, bu popüler bir uğraĢ mıdır? Meslekten olanlar dıĢında bunu yapan çok kiĢi var mıdır?" "Hayır, kusursuz bir örnek elde etmeyi ancak böcek uzmanları yada birkaç koleksiyoncu isteyebilir. Ġpek sanayi de var, onlar da ipekböceği yetiĢtirirler ama bu türü değil."
"Böcek bilginlerinin dergileri, mesleki yayınları, araç gereç satanları vardır," dedi Starling. "Elbette, yayınların çoğu da buraya gelir." "Ben size bir takım hazırlarım," dedi Roden. "Burada bir iki kiĢi küçük dergilere özel olarak abonedirler. Bunları kilit altında saklarlar ve para karĢılığında baktırırlar. Onları da sabaha hazır ederim." "TeĢekkür ederim, Bay Roden, ben de sonra aldırtırım." PilcherErebus odara hakkındaki bilgilerin fotokopisiyle böceği verdi kıza. "Sizi aĢağıya indireyim," dedi. Stariing onu bekleyen arabaya binip doğruca yatakhaneye döndü. Ardelia Mapp, Starling’in yatağı üzerine gelen mektuplarıyla yarısı yenmiĢ bir çikolata bırakmıĢtı. Kendisi uyuyordu. Starling portatif yazı makinesini çamaĢır odasına götürüp bir rafa yerleĢtirdi. Sonra baĢına geçip böcek hakkında öğrendiklerini ve dönüĢte yolda aklına gelenleri yazdı. Sonra Crawford’a bir not yazıp böcek dergileri yollanan kiĢilerin bilgisayarlı posta listelerinin FBI’ın suçlu dosyaları, kaçırılma olaylarına yakın yerlerdeki suçlu dosyaları, kelebeğin en çok bulunduğu Metro Da-De, San Antonio ve Houston’daki seks suçlusu dosyalarıyla karĢılaĢtırılmasının iyi olacağını belirtti. Bir Ģey daha vardı ve buna ikinci kere dikkat çekiyordu:Dr. Lecter’e neden katilin kafa derilerini yüzmeye baĢlayacağını düĢündüğünü soralım. Starling raporunu gece nöbetçi memuruna verdikten sonra yattı. Uyuyakalmadan önce kelebeğin o küçük ve akıllı yüzünü gördü. O parlak gözler Buffalo Bill’i görmüĢtü. 15. BÖLÜM Tennessee’deki East Memphis’de Catherine Baker Martin ve sevgilisi, erke ğin evinde televizyon seyrediyorlardı. Film arasındaki reklamlar giderek sıklaĢıp uzamaktaydı. "Karnım acıktı," dedi kız. "PatlamıĢ mısır ister misin?" "Evin anahtarını ver ben gidip alayım." "Sen yerinden kıpırdama. Zaten annemin telefon edip etmediğini öğrenmem gerek." Catherine Baker uzun boylu, iri kemikli, etine dolgun, gür saçlı genç bir kadındı. Sehpanın altından ayakkabılarını alıp sokağa çıktı.
ġubat gecesinde soğuktan çok diri bir serinlik vardı. GeniĢ park alanı Mississippi Nehrinden gelen hafif bir sisle kaplıydı. Gökyüzünde ay kemikten bir olta iğnesinden farksızdı. Evde içtikleri esrarlı sigarayla genç kadının baĢı dönüyordu. Yüz metre ötedeki kendi evine doğru sendeleyerek yürümeye baĢladı. Apartmanın hemen yanında, karavanların arasında park etmiĢ kahverengi bir kamyonet gözüne çarptı. Annesinin sık sık gönderdiği armağanları getiren kamyonete benzediği için araba dikkatini çekmiĢti. Kamyonetin yanından geçerken sisin içinde bir ıĢık yandı. Arabanın arkasında asfaltın üstünde duran ayaklı bir abajurdu bu. Lambanın altında iri kırmızı çiçekli kumaĢla kaplı bir koltuk duruyordu. Lamba ve koltuk sokağa bir mobilya mağazası vitrini havası vermiĢti. Catherine Baker Martin gözlerini kırpıĢtırarak yoluna devam etti.GerçekdıĢı sözcüğü geldi aklına ve esrarlı sigarayı suçladı. Kendisi iyiydi yoksa. Biri ya gidiyor ya da geliyordu. Stonehinge Evlerinde binleri hep taĢınırdı zaten. Kendi dairesinin perdesi dalgalanınca cama dayanmıĢ olan kedisinin sırtını kabarttığını gördü. Elindeki anahtarı kilide sokmadan arkasına baktı. Kamyonetin ar dından bir adam çıkmıĢtı. Catherine adamın elinin alçılı ve kolunun askı da olduğunu gördü. Evine girip kapıyı arkadan kilitledi. Perdenin aralığından bakınca adamın koltuğu kamyonetin arkasına yerleĢtirmeye çalıĢtığını gördü. Sağlam eliyle tutup diziyle itmeye uğraĢı yordu. Koltuk yere düĢtü. Adam koltuğu doğrulttu, parmağını ağzına sokup yaladı ve kumaĢın üstündeki lekelenmiĢ yere sürdü. Catherine dıĢarı çıktı. "Size yardım edeyim," dedi. Sadece yardım etmeye hazır bir ses tonu, hepsi o kadar. "Zahmet olacak, teĢekkür ederim." Adamın sesi gergin ve bir garipdi. Yerel aksanlardan biri değil. Abajur yüzünü alttan aydınlattığı için yüz hatları çarpık görünüyordu. Üzerinde ütülü bir pantolon, açık düğmelerinden çilli göğsünün göründüğü güderiyi andıran bir gömlek vardı. Yüzü ve çenesi bir kadının ki kadar düzgün ve tüysüzdü. Adam da kendisini süzüyordu. Erkekler çoğunlukla yakından baktıklarında iriliğine ĢaĢarlardı ve bazıları da bu ĢaĢkınlıklarını belli etme meyi daha iyi becerirlerdi. "Güzel," dedi adam. Erkekten hoĢ olmayan bir koku yayılıyordu, Catherine güderi gömleğinin üzerinde hâlâ kıllar bulunduğunu görünce yüzünü buruĢturdu... omuzlarda ve koltukaltında da kıvırcık kıllar. Koltuğu kaldırıp kamyonete yerleĢtirmek bir iĢ değildi.
"Öne doğru kaydırabilir miydik?" Adam kamyonete girip öteberiyi çekiĢtirdi. Koltuğu öne kadar ittiler. "Ölçün kırk dört falan mı?" diye sordu adam. "Ne?" "Ayağının dibindeki o ipi uzatır mısın?" Catherine baĢını eğince adam kolundaki alçıyı kızın kafasına indirdi. Catherine baĢını bir yere çarptığını sanarak elini kaldırdığı anda alçı bir daha indi, parmakları ezildi. Ardından iki darbe de kulağına yiyince yere yığıldı. Adam bir an ona baktı, sonra alçıyı ve kolundaki askıyı çıkardı, lam bayı arabaya sokup arka kapıları kapattı. Kadının ensesindeki etikete el fenerini tutup baktı, ölçüsünü okudu. "Güzel," dedi. Kadının bluzunu arkasından kesip çıkardı, ellerini arkadan kelepçeledi. Sonra yere bir battaniye yayıp sırtüstü yere yatırdı. Catherine sutyen takmamıĢtı. Adam iri memelerini parmaklarıyla yoklayarak ağırlıklarını ve esnekliklerini kontrol etti. "Güze dedi.: Sol meme üzerinde pembe bir emme izi vardı. Parmağını yaladı ve az önce kumaĢa yaptığı gibi kadının etme sürdü, kızarıklık hafif bir bas tırmayla kaybolunca memnun bir tavırla baĢını salladı. Kadını sonra yüzüstü yatırıp gür saçlarını aralayarak parmaklarıyla kafatasını yokladı. Sargıya sarılı alçı bir yerinde iz bırakmamıĢtı. Sonra parmaklarını boynuna bastırıp nabzını yokladı. "Güzeel," diye söylendi. Ġki katlı evine kadar uzun bir yolu vardı daha. Kamyonet uzaklaĢırken Catherine Baker Martin’in kedisi uzun uzun arkasından baktı. Kedinin ardında telefon çalıyordu. Yatak odasındaki cevap verme makinesinin kırmızı ıĢığı yandı, ses alma bandı çalıĢmaya baĢladı. Arayan Catherine’ in Tennessee senatörü olan annesiydi. 16. BÖLÜM
Terörizmin Altın Çağı olan 1960’larda bir Kongre üyesinin ailesinden birinin kaçırılması olayında adli yetkililer olaya el koymakta gecikmezlerdi. Memphis FBI bürosu baĢındaki özel ajan sabah saat 2:45’te Washington merkezine Senatör Ruth Martin’ in biricik kızının kaybolduğu haberini verdi. Saat üçte Washington bürosunun Buzzard Point’teki binasının bodrum garajından iki iĢaretsiz kamyonet yola çıktı. Biri Senato binasına gitti, teknisyenler burada Senatör Martin’in telefonlarıyla çevredeki en yakın telefon kulübelerine dinleme aygıtları yerleĢtirdiler.. Tek yönlü camla kaplı olan öteki "gözbebeği" kamyoneti Virginia Caddesindeki yerini alarak Senatör Martin’in Washington’daki evini gözetlemeye baĢladı. Kamyonetten inen iki teknisyen de içeri girip senatörün ev telefonlarına dinleme aygıtları taktılar. Bell Telefon ġirketi ülke içindeki dijital sistemli bir hattan yap ılacak konuĢmanın nerede yer aldığını yetmiĢ saniyede saptayabileceğini hesapladı. Fidye isteyeceklerin bir Washington adresi vermeleri olasılığına karĢı Buzzard Point’teki Çevik Ekip iki vardiya halinde çalıĢmaya baĢladı. Rehine Kurtarma Ekibi en yüksek düzey alarma geçirildi. Herkes Catherine Baker Martin’in kaybolmasının kurtarmalık etmek için bir kaçırılma olduğuna inanmak istiyordu; bu olasılık sağ kalabilmesi demekti. En kötü olasılığı ise kimse dile getirmiyordu. O gece sabaha karĢı Memphis’te Winchester Caddesinde bir hırsızlık Ģikayetini soruĢturmakta olan bir memur yolun kenarındaki çöp tenekelerinden alüminyum kutu ve diğer hurdaları toplayan yaĢlı bir adamı durdurdu. Adamın el arabasında önü ilikli bir kadın bluzu vardı. Bluzun arka tarafı yukardan aĢağı kesilmiĢti. Bluzun temizleyici etiketinden Catherine Baker Martin’e ait olduğu anlaĢıldı. *** Arabasındaki telefon sabah saat altı buçukta iki dakika içinde ikinci kez çaldığında Jack Crawford Arlington’daki evinden güneye doğru gitmekteydi. "Dokuz iki iki kırk." "Kırk, Alfa 4 için beklemeye geç." Crawford yol kenarındaki ilk dinleme yerine girip tüm dikkatini telefona verdi. Alfa 4, FBI BaĢkanıydı. "Jack, Catherine Martin iĢini duydun mu?"
"Gece nöbetçi memuru az önce telefonla haber verdi." "Öyleyse bluz konusunu biliyorsun. Anlat bakalım." "Buzzard Point kaçırılma alarmına geçti. ġu anda alarm durumundan çıkmamalarını yeğlerim. Çıktıktan sonra da telefonlar dinlenmeli. KesilmiĢ bluz olsa da olmasa da bunun gerçekten Bill olduğunu kesin olarak bilmiyoruz. Onu taklit eden biri olabilir ve yine de para isteyebilir. Tennessee’de telefonları kim dinliyor, biz mi onlar mı?" "Onlar. Eyalet polisi. ĠĢlerini iyi bilen insanlardır. Phil Adler Beyaz Saray’dan telefon edip BaĢkanın ‘yoğun ilgisini’ bildirdi. Bu iĢi çözmek bizim için çok yararlı olabilir, Jack." "Bunu ben de düĢündüm Senatör nerede Ģimdi?" "Memphis’e doğru yola çıktı. Bir dakika önce beni evimden aradı. Durumu tahmin edebilirsin." "Ederim." Crawford bütçe konuĢmalarından tanıyordu Senatör Martin’i. "Tüm ağırlığıyla üstümüze yüklenmeye hazırlanıyor." "Onu suçlayarnam." "Ben de," dedi FBI BaĢkanı. "Ona elimizden geleni yapmakta oldu ğumuzu söyledim. Senin.., özel durumunu biliyor ve sana bir FBI Lear jeti verilmesini istedi. Uça ğı kullan, Jack... fırsat bulursan akĢam evine dön." "Çok iyi. Senatör diĢli kadındır, Tommy." "Biliyorum. Önümüzde kaç gün var, altı mı yedi mi, Jack?" "Bilemiyorum. K ızın kim olduğunu öğrenince paniğe kapılırsa, bir an önce öldürüp bir yere atacaktır." "Sen neredesin Ģimdi?" "Ouantico’ya iki mil uzaklıkta." "Quantico’daki piste Lear inebilir mi?" "Evet." "Yirmi dakika." "BaĢüstüne." 17. BÖLÜM
Huzursuz geçen bir uykudan uyanmıĢ olan Clarice Starling sırtında sabahlığı ve havlusuyla yan odadaki öğrencilerle paylaĢtığı banyoya girmek için sırasını beklerken radyodan gelen Memphis haberleriyle olduğu yerde donakaldı. "Aman Tanrım. HEY ĠÇERDEKĠLER! BU BANYOYA EL KONDU! ÇIKIN ÇABUK DIġARI!" DuĢun altında yıkanmakta olan kızın yanına daldı hemen. "Gracie, kusura bakma, arkadaĢ. Ver Ģu sabunu bakalım." Banyodan çıktıktan sonra kulağı telefonda. olarak çantasına gecelik eĢyalarını yerleĢtirdi, takımlarını kapının önüne bıraktı. Santrale odasında olduğunu bildirdi ve telefondan ayrılmamak için kahvaltı etmekten vazgeçti. Derse on dakika kala da, kimseye bir Ģey söylemeden takımlarını aldığı gibi DavranıĢ Bilimlerine indi. Sekreter, "Bay.Crawford kırk beĢ dakika önce Memphis’e hareket etti," dedi. "Burroughs ve Stafford da havaalanına gittiler." "Dün gece buraya onun için bir rapor bırakmıĢtım. Bana mesaj falan bırakmadı mı? Adım Clarice Starling." "Kim olduğunu biliyorum. Telefon nurnaran burada iĢte. Hayır, senin için bir Ģey bırakmadı, Clarice." Kadın Starling’in eĢyalarına baktı. "Telefon ettiğinde bir Ģey söylememi ister misin?" "Memphis’in telefon numarasını bırakmadı mı?" "Hayır. Bugün dersin yok mu, Clarice? Ha, okuldasın, değil mi?" "Evet." Starling’in sınıfa geç girmesi, hele tam arkasında oturan ve o sabah duĢtan attığı Gracie Pitman’ın sert bakıĢları altında hiç de kolay olmadı. Starling öğle kutusuna baktığında herhangi bir mesaj bulamadı. Ve o zaman düĢ kırıklığının çocukluğunda içmek zorunda bırakıldığı balıkyağı kadar berbat bir Ģey olduğunu bir kez daha fark etti. Kimi günler insan bir değiĢiklik hissederek uyanırdı. Kendisi için de o gün öyle olmuĢtu. Bir gün önce Potter Cenaze Evinde gördüğü Ģeyler içinde bir deprem oluĢturmuĢtu sanki. Starling iyi bir okulda psikoloji ve kriminoloji okumuĢtu. YaĢamı boyunca dünyanın çirkin bir Ģekilde rast gele bozduğu pek çok Ģey görmüĢtü. Ama gerçekte bunlarıbilmemiĢti ve Ģimdi biliyordu. Ġnsan soyu kimi zaman bir insan yüzü ardında, Potter’deki o gül desenli duvar kağıtlı odadaki masanın üstünde gördüğü Ģeyden zevk alan bir zihin yaratırdı. Starling’in o zihin karĢısında duyduğu ilk korku otopside görebileceği her Ģeyden beterdi. Bu bilgi ölümüne kadar hep yüzeyde kalacaktı ve Starling yaĢamak için onu nasırlaĢtırmak zorunda olduğunu biliyordu.
Okulda kendisine yardımcı olamıyordu. Bütün gününü hep ufkun ötesinde bir Ģeylerin gerçekleĢmekte olduğu duygusuyla geçirdi. Uzak bir stadyumdan gelen sesler gibi olayların mırıltısını duyuyordu sanki. Hareket eden her Ģey, koridordan geçen öğrenci grupları, baĢı üstünden akıp giden bulutlar, bir uçağın homurtusu onu rahatsız ediyordu. Starling dersin bitiminde uzun uzun koĢtuktan sonra havuza, girip yüzdü. Sudaki cesetleri düĢünene ve ondan sonra suda kalmak istemeyene kadar yüzdü. Mapp ve diğer sekiz on öğrenciyle dinlenme odasında saat yedi haberlerini dinledi. Senatör Martin’in kızının kaçırılması Cenevre silahsızlanma görüĢmeleri ardından ikinci haberdi. Memphis’ten bir de film vardı; bir devriye arabasının dönen ıĢığı üzerinden Stonehinge villalarının bir görüntüsü. Bildirecek yeni bir Ģey olmadığından muhabirler park yerinde birbirlerine sorular soruyorlardı. Memphis ve Shelby ilçesi yetkilileri alıĢık olmadıkları mikrofonlar önün de baĢlarını eğiyorlardı. Fotoğrafçılar oradan oraya koĢuĢuyorlar, resim çekmeye çalıĢıyorlardı. Catherine Baker Martin’in evinin penceresinde Crawford’un yüzü belirince odada bir alkıĢ koptu. Starling yarım ağızla gülümsedi. Buffalo Bill’in de aynı haberi izleyip izlemediğini merak ediyordu. Crawford’un yüzünü gördüğünde ne düĢünmüĢtü acaba? Crawford’un kim olduğunu biliyor muydu? Diğerleri de Bill’in programı seyretmekte olduğuna inanıyorlardı. Sonra Senatör Martin, Peter Jennings’le canlı yayına çıktı. Kızının yatak odasında tek baĢınaydı. Odanın duvarlarında bir Güneybatı üniversitesi flaması, birkaç poster ve EĢit Haklar Bildirisi asılıydı. Senatör Martin sade ve güçtü yüzlü, uzun boylu bir kadındı. "ġu anda kızımı kaçıran kiĢiye hitap ediyorum," dedi. Kameraya doğru yürüdü ve bir teröristle asla konuĢmayacağı gibi konuĢtu. "Kızıma bir zarar vermeden bırakmak senin elinde. K ızımın adı Catherine’dir. Çok iyi huylu ve anlayıĢlı bir insandır. Lütfen bir zarar vermeden bırak onu. Bu durumda kontrol senin elinde. Güçlü olan sensin. Sevgi ve acıma hissedebildiğini biliyorum. K ızımı ona zarar verecek her Ģeyden sen koruyabilirsin. ġimdi bütün dünyaya büyük bir iyilik yapacak yeteneğin olduğunu, baĢkalarına dünyanın sana davrandığından daha iyi davranabileceğini göstermen için büyük bir fırsat var elinde. K ızımın adı Catherine’dir." Senatör Martin’in gözleri kameradan ayrılırken ekranda büyük bir köpeğin boynuna tutunarak yürümeye çalıĢan küçük bir çocuğu gösteren bir film baĢladı. Senatörün sesi duyuluyordu arka planda. "Bu filmde Catherine’in çocukluğunu görüyorsun.
Catherine’i serbest bırak. Onu bu ülkenin herhangi bir yerinde kendisine bir zarar vermeden bırakırsan sana yardımcı olurum ve dostluğumu veririm." Ardından bir dizi fotoğraf belirdi ekranda: Catherine Martin sekiz yaĢında, bir yelkenlinin dümeninde. Yelkenli kıyıya çekilmiĢti ve babası tekneyi.boyuyordu. Sonra genç kadının son zamanlarda çekilmiĢ fotoğrafları. Sonra yine yakın çekimden Senatör Martin. "Sana tüm ülkenin önünde ihtiyac ın olduğunda yardım edeceğime söz veriyorum. Sana yardım edebilirim. Ben bir BirleĢik Devletler senatörüyüm. Silahlı Kuvvetler Komisyonu üyesiyim. Yıldız SavaĢları diye adlandırılan Stratejik Savunma GiriĢimi üyesiyim. Sana müdahale edebilecek herkesi önleye bilirim. DüĢmanların varsa onlarla baĢ edebilirim. Beni gece gündüz demeden arayabilirsin. K ızımın adı Catherine’dir. Lütfen bize güçlülüğünü göster, Catherine’i serbest bırak." "Çok akıllıca bir Ģey, " dedi Starling. Bir av köpeği gibi titriyordu. "Yıldız SavaĢları mı?" dedi biri. "Uzaylılar Buffalo Bill’in düĢüncelerini baĢka bir gezegenden kontrol ediyorlarsa, Senatör Martin onu koruyabilecek... Bu mu söylemek istediği?" Starling baĢını salladı. "Pek çok paranoid Ģizofren kendilerinin uzaylılar tarafından kontrol edildiklerine inanırlar. Bill de onlardansa, bu yaklaĢım onu etkileyebilir. Esaslı bir koz, ve kadın oraya çıkıp kılını kıpırdatmadan oynadı elini. Bu, Catherine’e birkaç gün sağlayabilir: Bill üzerinde çalıĢmak için daha sonra biraz daha zaman bulabilirler. Ama bulamayabilirler de; Crawford onun zamanının kısalmakta olduğuna inanı yor.Bunu da deneyebilirler , baĢka Ģeyleri de." "Benim ailemden birini kaçırmıĢ olsaydı, denemeyeceğim yol olmazdı. Peki, neden ikide bir ‘Catherine’ deyip durdu?" "Buffalo Bill’in Catherine’i bir insan olarak görmesini sağlamaya çalıĢıyordu. Kızı parçalamadan önce onu bir nesne olarak gördüğüne, bir insan kiĢiliğinden uzaklaĢtırmaya çalıĢacağına inanıyorlar. Dizi cinayet iĢleyenlerden bazıları cezaevlerinde de konuĢurlar. Bunun bir oyuncak bebek üzerinde çalıĢmaktan farksız olduğunu söylerler." "Bu konuĢmanın ardında Crawford mu var dersin?" "Belki, belki de Dr. Bloom... Ah, iĢte orada," dedi Starling. Ekrana Chicago Üniversitesinden Alan Bloom ile birkaç hafta önce seri cinayetler konusunda yapılan bir konuĢma gelmiĢti Dr. Bloom, Buffalo Bill’i tanıdığı diğer katillerle kıyaslamadığı gibi ‘Buffalo Bill terimini de kullanmayı reddediyordu Aslında pek bir Ģey söylemiyordu ama konu üzerinde tek uzman olduğu bilindiği için televizyon istasyonu yüzünü göstermek istemiĢti. Programı bitirirken adamın son sözlerini kullandılar. Onu her gün karĢı karĢıya bulunduğundan daha korkunç bir Ģeyle tehdit edemeyiz. Yapabileceğimiz Ģey onun bize gelmesini istemektir.
Ona iyi bakım ve rahatlama sağlayacağımız sözünü verebiliriz ve bunu kesinlikle yaparız da." "Rahatlamaya hepimizin ihtiyacı var," dedi Mapp. "En azından benim var. Laf kalabalığı hepsi de. Herif aslında bir Ģey söylemedi ya, ama Bill’i de fazla etkilemediği kuĢkusuz." "Batı Virginia’daki o kızı bir süre düĢünmüyorum," dedi Starling. "Yarım saat falan unutuyorum, ama sonra aniden boğazıma bir Ģey takılıyor. Tırnaklarının boyası... bırak, hiç konuĢmayayım daha iyi." Starling akĢam odasına dönerken mektup kutusunda bir not buldu:Lütfen Albert Roden’i ara. Ve bir telefon numarası. Ellerinde kitaplarıyla yataklarına otururlarken Mapp, "ĠĢte benim kuramım doğrulandı yine," dedi. "NeymiĢ o?" "Ġki erkekle tanıĢtın, değilmi? Her seferinde hoĢlanmadığın arar seni." "Ben bunu çoktan biliyordum." Telefon çaldı. Crawford uçaktan telefon ediyordu. "Starling, iki gecelik e Ģyanı topla, bir saat sonra buluĢalım." Starling bağlantının kesildiğini sandı, telefonda sadece bir uğultu vardı, ama sonra ses birden duyuldu "... takımlara gerek yok, sadece giyecek bir Ģeyler al." "Nerede buluĢacağız?" "Smithsonian’da." Crawford telefonu kapatırken yanındakiyle konuĢmaya baĢlamıĢtı bile. "Jack Crawford," dedi Starling. Mapp elindeki Ceza Kanunu kitabının üstünden baĢını kaldırdı. Starling’e uzun uzun baktı. "Aklına bir Ģey getirmek istemiyorum," dedi. "Hem de nasıl istiyorsun." Starling bunun arkasından ne geleceğini iyi biliyordu. "Yarın Ceza’dan, iki gün sonra da beden eğitiminden sınavın var. Crawford’un dikkatli olmadığı takdirde okuldan atılacağını bilmesi gerek. Sana, ‘Aferin Starling, iyi iĢ becerdin,’ deyince, ‘Aman efendim, bundan büyük zevk aldım,’ deme sakın. Adamın gözlerinin içine bak ve, ‘Okuldan atılmamam için sana güveniyorum,’ de. Anladın mı?" "Ceza’yı ikinci sınavda baĢarınm."
"Ama çalıĢacak zaman bulamazsan hiçbir Ģey yapamazsın. Benimle dalga mı geçiyorsun sen? Ne olduğunu anlamadan kapı dıĢarı ediverirler insanı. Bunu onun ağzından sağlama al. Notların iyi, bunu bir de o söylesin bakalım. Bir daha derse beĢ dakika kala senin kadar hızlı ütü yapabilen oda arkadaĢını nereden bulurum ben?" *** Starling eski Pinto’sunu hız sınırının hemen altında sürüyordu. Sıcak yağ ve küf kokusu, arabanın altından gelen takırtılar babasının eski kaptıkaçtısını, kardeĢleriyle birlikte yaptıkları yolculukları hatırlıyordu. Ancak Ģimdi gece karanlığında kendi arabasını kendisi sürerken düĢünecek zamanı vardı. Korkularının soluğunu hemen ensesinde hissediyordu ve yanında kıpırdanıp duranlar yakın zamana ait anılarıydı. Starling, Catherine Martin Baker’in cesedinin bulunmuĢ olmasından korkuyordu. Buffalo Bill kızın kim olduğunu öğrendiğinde paniğe kapılmıĢ olabilirdi. Onu öldürmüĢ ve boğazına bir böcek tıkıp bir nehre atmıĢtı belki de. Belki de Crawford teĢhis edilmek üzere böceği getiriyordu. Yoksa kendisini neden Smitlısonian’da istesindi? Ama herhangi bir ajan böceği müzeye götürebilirdi. Ayrıca yanına iki günlük eĢya almasını da söylemiĢti. Crawford’un durumu güvenli olmayan bir telsiz hattından anlatamamasını anlıyordu, ama yine de merak onu çılgına çevirmekteydi. Radyoda bir haber istasyonu bulup hava durumunu bekledi. Haberlerin de bir yararı olmadı. Memphis haberleri saat yedi haberlerinin tekrarıydı. Senatör Martin’ in kızı kayıptı. Bluzu sırtından kesik olarak bulunmuĢtu. Tanık yoktu. Batı Virginia’da bulunan ceset teĢhis edilememiĢti. Batı Virginia. Clarice Starling’in Potter Cenaze Evi anıları arasında sağlam ve değerli bir Ģey vardı. Dayanıklı bir Ģey, diğer karanlık Ģeylerin yanında ıĢıl ıĢıl bir Ģey. Saklayabileceği bir Ģey. ġimdi de bunu hatırlayınca bir muska gibi elinde sıkabildiğini hissediyordu. Potter Cenaze Evinde, musluğun baĢında kendisini ĢaĢırtan ve sevindiren bir kaynak tan güç alabildiğini fark etmiĢti... annesinin anısından. Arabayı FBI binasının altına park etti. Kaldırımda televizyon ekipleri nöbetteydi Arkalarında J. Edgar Hoover Binası olduğu halde mikrofonlara konuĢuyorlardı. Starling projektörlerin uzağından geçerek Smithsonian Müzesine doğru yürüdü. YaĢlı binanın birkaç penceresinin aydınlık olduğu görülüyordu. Binanın önünde bir Baltimore polis kamyoneti park etmiĢti. Crawford’ un sürücüsü Jeff onun arkasındaki yeni gözetleme arabasının direksiyonundaydı. Starling’in yaklaĢtığını görünce elindeki telsize eğilip bir Ģeyler söyledi. 18. BÖLÜM
Bekçi Clarice Starling’i Smithsonian’ın doldurulmuĢ büyük filinin üstündeki ikinci kata çıkardı. Asansör kapıları açıldığında elleri pardösü sünün ceplerinde olan Crawford lo Ģ holde tek baĢınaydı. "Ġyi akĢamlar, Starling." "Ġyi akĢamlar." Crawford omzu üzerinden bekçiye, "Bundan sonrasında yolumuzu buluruz, teĢekkür ederiz." dedi. Crawford ile Starling iki yanı antropolojik örnek kutularıyla dolu koridorda yan yana yürüdüler. Tavan ıĢıklarından ancak birkaçı yanıyordu. Bir kampus gezintisi yaparmıĢ gibi yürürlerken Starling erkeğin elini omzuna atmak istediğini hissetti ve kendisine dokunması mümkün olabilseydi bunu yapacağını anladı. Onun bir Ģey söylemesini bekliyordu. Sonunda kız durdu, o da ellerini ceplerine soktu ve kemiklerin sessizliği arasında birbirlerine baktılar. Crawford baĢını sandıklardan birine dayayıp burnundan derin bir soluk aldı. "Catherine Martin hâlâ yaĢıyor olabilir," dedi. Starling baĢını salladı, sonra da bir daha kaldırmadı. Belki de yüzü ne bakmazsa kendisiyle daha rahat konuĢacaktı. Acaba karısı mı öldü, diye düĢündü bir an. Yada bütün gününü Catherine’in yaslı annesiyle geçirmek onu böyle yapmıĢtı. "Kızı park yerinde kaçırdığını sanıyorum," dedi. "Gören olmamıĢ. Kız evine girmiĢ, sonra bilinmeyen bir nedenle yeniden dıĢarı çıkmıĢ. DıĢarıda çok kalmak niyetinde olmadığı anlaĢılıyor, kapıyı aralık bırakmıĢ ve arkasından kapanıp kilitlenmemesi için de sürgüyü itmiĢ Kapı anahtarları televizyonun üstündeydi. Ġçerde hiçbir Ģeye el sürülmemiĢ. Evinde çok kaldığını sanmıyorum Yatak odasındaki cevap verme aygıtına kadar bile gitmemiĢ. Sevgilisi sonunda polis çağırdığında aygıtın mesai ıĢığı hâlâ yanıp sönüyormuĢ. "Kısacası adam kızı ele geçirdi, Starling. Televizyon istasyonları bu kez geriye sayım yapmamaya razı oldular. Dr. Bloom bunun adamı harekete geçirdiğine inanıyor. Ama boyalı basın yapacaktır nasıl olsa." Daha önceki bir kaçırma olayında bulunan sırtı kesik bluzdan bunun Buffalo Bill in iĢi olduğu anlaĢıldığında gazetelerde her gün siyah çerçeve içinde kaçırılmadan o yana kaç gün geçtiğini belirten rakamlar çıkmıĢtı Ceset nehirde bulunduğunda sayı on sekizdi. "Böylece Starling, Catherine Martin Baker Bill in odasında bekliyor ve bizim de bir hafta kadar bir zamanımız var En fazla bir hafta Bloom onun cinayetler arası döneminin giderek kısaldığına inanıyor"
Crawford için çok uzun bir konuĢmaydı bu. Starling sadede gelmesini bekledi. "Ama Starling, bu kez talihimiz yaver gidiyor olabilir." K ız umutla ona baktı kaĢları altından. "Bir böcek daha var. Seninkiler, Pilcher ile... ötekisi" "Roden." "ÇalıĢmaya baĢladılar bile." "Nerede bulundu peki? Cincinnati morgundaki kız..." "Hayır. Gel de göstereyim. Bakalım sen ne diyeceksin." "Entomoioji öteki tarafta, Bay Crawford." "Biliyorum." KöĢeyi dönüp antropolojinin kapısına geldiler. Camlı kapının ardın da ıĢık vardı ve içerden sesler geliyordu. Ġçerde parlak bir ıĢığın altındaki bir masanın baĢında laboratuar önlüklü üç kiĢi çalıĢmaktaydı. Starling adamların ne yaptıklarını göremedi. DavranıĢ Bilimlerinden Jerry Burroughs omuzları üstünden bakıp not alıyordu. Odada tanıdık bir koku vardı. Sonra adamlardan biri musluğun içine bir Ģey koymak için yerinden ayrılınca Starling neyle meĢgul olduklarını görebildi. Masanın üstündeki paslanmaz tepsinin üstünde. Split City Ambarı’nda bulduğu baĢ olan ‘Klaus’ vardı. Burroughs telefona aldığı notları okurken eliyle ağızlığı örttü. "Jack, Klaus’un resimlerini kurutuyorlarmıĢ." Crawford telefonu aldı. "Bobby, Ġnterpol’ü bekleme. Resimleri’ hemen faksla. Ġskandinav ülkelerine, Batı Almanya’ya, Hollanda’ya Klaus’un gemisinden kaçan bir tayfa olabileceğini bildir. Kendi ulusal sağlık kurumlarından kırık elmacık kemiği konusunda bir tazminat talebi olabileceğini söyle. DiĢ krokilerini de gönder." Telefonu Burroughs’a geri verdi. "EĢyaların nerede, Starling?" "AĢağıda bekçi odasında." Crawford asansör beklerlerken, "John Hopkins’de böceği buldular," dedi. "Baltimore polisi için baĢı inceliyorlardı. Batı Virginia’daki kız da olduğu gibi boğazındaymıĢ. John Hopkins akĢam saat yedide buldu. Baltimore savcısı beni uçaktan aradı. Olduğu gibi görebilmemiz için baĢla birlikte gönderdiler. Aynca Dr. Angel’dan Klaus’un elmacık kemiği çatladığında kaç yaĢında olduğunu saptamasını istediler. Onlar da bizim gibi Smithsonian’la iĢ yap ıyorlar."
"Yani Klaus’u da öldüren Buffalo Bill olabilir mi demek istiyorsunuz? Hem de yıllar önce?" "Bu pek uzak bir olasılık mı? Büyük bir rastlantı mı sence?" "ġu anda öyle." "Biraz bekleyelim öyleyse." "Dr. Lecter bana Klaus’u nerede bulacağımı söylemiĢti." "Evet." "Dr. Lecter bana hastası Benjamin Raspail’in Klaus’u öldürmüĢ ola bileceğini söylemiĢti. Ama aslında bunun kazayla boğulma olduğuna inanıyordu." "Evet, öyle demiĢti." "Dr Lecter’in Klaus’un nasıl öldüğünü bildiğini ve bunun ne boğulma sonucu olduğuna, ne de Raspail’in yaptığına mı inanıyorsunuz?" "Klaus’un boğazında bir böcek vardı, Batı Virginia’daki kızın boğazında bir böcek vardı. Bunu baĢka hiçbir yerde görmedim. Bu konuda ne bir Ģey okudum, ne de duydum. Sen ne diyorsun?" "Bana iki günlük eĢya toplamamı söylemiĢtiniz Bunu Dr Lecter’e sormamı istiyorsunuz, değil mi?" "Adam ancak seninle konuĢuyor, Starling." Crawford’un öyle acıklı bir hali vardı ki. Kız baĢını salladı. "Akıl hastanesine giderken konuĢuruz," dedi Crawford. 19. BÖLÜM Crawford, "Dr. Lecter cinayetten yakalanmadan önce epey geniĢ bir çalıĢma alanına sahipti," dedi. "Maryland ve Virginia mahkemeleri için psikiyatrik de ğerlendirmeler yapardı. Pek çok deli katil görmüĢtü. Eğlence için bunlardan kaçını serbest bıraktırdığını tanrı bilir. Onları tanıyabilmesinin bir yolu buydu. Sonra Raspail’i sosyeteden tanıyordu ve Raspail tedavisi sırasında kendisine pek çok Ģey anlatmıĢtı. Belki de Raspail ona Klaus’u kimin öldürdüğünü de söylemiĢti." Crawford ile Starling kapalı gözlem kamyonetinin arkasındaki döner koltuklarda oturuyorlardı. Otuz yedi mil ötedeki Baltimore’a gitmekte olan sürücü Jeff’in hızlı gitme emri aldığı belliydi. "Lecter yardım etmeyi teklif etti ama ben bunu kabul etmemiĢtim. Daha önce de yardım etmiĢti. Bize diĢe dokunur bir Ģey vermediği gibi en son seferinde Will Graham’ in yüzünün paramparça
olmasını da sağladı. Sırf eğlence olsun diye." "Ama Klaus’un boğazında bir böcek, Batı Virginia’daki kızın, boğazında bir böcek.... Bunu görmezlikten gelemem. Alan Bloom daha önce böyle bir Ģey duymamıĢ. Ben de. Sen böyle bir Ģeye rastladın mı, Starling? Sen literatürü benden sonra okumuĢsundur." "Hiç rastlamadım. BaĢka ilginç nesneler vardı ama böceğe hiç rastlamadım." "ĠĢe baĢlamak için iki Ģey var elimizde. Birincisi, Dr. Lecter’in kesin bir Ģey bildiği varsayımı. Ġkincisi de, Lecter’in olaya sadece eğlence gözüyle baktığı. Eğlence kısmını asla unutma. Buffalo Bill’in Catherine Martin sağken yakalanmasını istemesi gerek. Bütün çıkarları ve eğlencesi buna bağlı olmalı Onu tehdit edecek hiçbir Ģey yok elimizde, tuvalet kapağını ve kitaplarını zaten kaybetmiĢ durumda." "Ona durumu açıkça anlatıp bir Ģey teklif etsek, manzaralı bir hücre. Bana yardım etmeyi önerdiğinde bunu istemiĢti." "Yardım etmeyi önerdi, Starling. DeğiĢ tokuĢ yapmayı değil. DeğiĢ tokuĢ kendisine gösteriĢ yapma fırsatı vermez. Bak, Lecter’in hiçbir acelesi yok. Bir beysbol maçıymıĢ gibi izliyor olayları. DeğiĢ tokuĢ istersek bekleyecek hiç acele etmeyecektir." "Bir ödül karĢılığında olsa bile mi? Catherine Martin ölürse elde edemeyeceği bir Ģey için bile mi?" "Ona kendisinin bilgisi olduğunu bildiğimizi ve değiĢ tokuĢ yapmak istediğimizi söylediğimizi düĢünelim. Hatırlamaya çalıĢıyormuĢ gibi bizi haftalarca bekletmekten, Senatör Martin’i umutlandırmaktan, sonra Catherine’in ölümünü beklemekten ve bu arada hep az daha hatırlıyor görünmekten büyük zevk alacaktır. Bu onun için manzaralı bir odadan daha keyifli olacaktır. Bu onu besleyen, yaĢatan bir Ģeydir. "Ġnsanın yaĢlandıkça daha akıllı olup olmadığından pek emin değilim, Starling. Ama bazı Ģeylerden sakınmayı öğreniyorsun, burası kesin. Ve burada da bunu yapabiliriz." "ġu halde Dr. Lecter’in kendisine sadece kuramları için geldiğimizi düĢünmesi gerek," dedi Starling. "Doğru." "Peki,. bunu neden söylediniz bana? Neden sadece bu Ģekilde sormam için göndermediniz beni?" "Seninle açık konuĢuyorum. Sen de amir olduğunda aynı Ģeyi yapacaksın. BaĢka hiçbir Ģey uzun ömürlü olamaz." "Öyleyse Klaus’un boğazındaki böcekten, Klaus ile Buffalo Bill arasındaki bağlantıdan söz etmek yok."
"Hayır. Buffalo Bill’in kafa derilerini yüzeceğini önceden bilmesinden etkilendiğin için gidiyorsun ona. Ben ve Alan Bloom onun sözlerini ciddiye almad ığımızı resmen belirttik. Ama senin istediğini yapmana izin veriyorum. Ona bazı ayrıcalıklar önerebilirsin, sadece Senatör Martin kadar güçlü birinin onun için elde edebileceği Ģeyler. Catherine öldüğü takdirde bu teklifin geçersiz olduğuna inanması gerek. Bu durumda senatörün ona karĢı hiçbir ilgisi kalmayacak. Ve eğer baĢarısızlığa uğrarsa, bu bizi kızdırmak için sakladığı bilgilerden değil de, dediği kadar kurnaz ve bilgili olmadığındandır." "Senatör ilgisini gerçekten kaybedecek mi?" "En doğrusu bu sorunun yanıtını bilmediğini söylemendir." "Anlıyorum." Demek Senatör Martin’e bir Ģey söylenmemiĢti. Crawford’un senatörün doğrudan doğruya Dr. Lecter’e baĢvurmasından korktuğu anlaĢılıyordu. "Gerçekten anladın mı?" "Evet. Özel bilgisi olmadığını göstermeden bizi Buffalo Bill’e nasıl yöneltebilir ama? Sadece kuram ve sezgiyle bunu nasıl baĢarabilir’?" "Bilemiyorum, Starling. Bunu düĢünecek çok uzun zamanı oldu. Tam altı kiĢinin öldürülmesini bekleyecek kadar uzun bir zamanı oldu." Kamyonetteki telefon çalmaya baĢlamıĢtı. Crawford bundan sonraki yirmi dakikayı Hollanda polisiyle, Danimarka polisiyle ve Isveç polisin den Quantico’da eğitim görmüĢ biriyle konuĢmakla geçirdi. Starling onun Belçika Cinayet Masasından bir yetkiliyle Fransızca konuĢtuğunu duyunca ĢaĢırdı. Crawford hep Klaus’u teĢhis etmekteki acelenin öne mini vurguluyordu. Her ülkeye istek Ġnterpol aracılığıyla bildirilecekse de, eski dostluklar yardımıyla iĢler biraz çabuklaĢtırılabilirdi. Starling, Crawford’un yeni konuĢma gizliliği sistemi için kamyoneti seçtiğini anlamıĢtı. Ancak bu iĢi bürosundan çok daha kolaylıkla yapabilirdi. ġimdi küçücük masa üstündeki notları karıĢıyor, yolun her engebesinde sağa sola savruluyorlardı. Starling’in deneyimi çok az olduğu halde bir bölüm Ģefinin bir kamyonetle böyle iĢe çıkmasının ne kadar olağanüstü olduğunu anlıyordu. Kendisine talimatını telsizle de verebilirdi. Ama Starling böyle olduğuna seviniyordu. Starling kamyonetin bu sakinliğinin, görevi böyle düzenli bir Ģekil de yürütmenin çok pahalıya mal olduğunu hissediyordu. Crawford’un telefondaki konuĢması da bunu doğrulamaktaydı zaten. ġimdi evindeki FBI BaĢkanıyla konuĢuyordu. "Hayır, efendim. Ne kadar, efendim? Hayır. Kayıt istemez. Onun kesinlikle bant taĢımasını istemiyorum. Dr. Bloom da ayni Ģeyde ısrar ediyor. O’Hare havaalanında sise takılmıĢ. Hava açılır açılmaz gelecek. Elbette." Crawford bundan sonra da evindeki gece hemĢiresiyle konuĢtu KonuĢmas ı bitince kamyonetin tek yönlü camından belki bir dakika dıĢarıya baktı. Sonra elindeki gözlüğünü taktı ve Starling’e döndü.
"Lecter için üç gün tanıyorlar bize. Bir sonuç alamazsak Baltimore polisi mahkeme yasaklayana kadar terletecek herifi." "Terletmenin geçen sefer bir yararı olmadı. Dr. Lecter pek terleyen bir insan değil." "Geçen sefer ne vermiĢti onlara, kağtıttan bir tavuk mu?" "Evet." BuruĢuk kağıt tavuk hâlâ Starling’in çantasındaydı. "Baltimore polisini suçlayamam," dedi Crawford. "Onların elinde tutuklu ne de olsa. Catherine ölürse Senatör Martin’e ellerinden gelen her Ģeyi yaptıklarını söylemek zorundalar." "Senatör Martin nasıl?" "ĠĢbirliğine yanaĢıyor ama çok da acı çekiyor. Aklı baĢında ama çok dayanıklı bir kadındır, Starling. Onu görsen hoĢlanırdın sanırım." "Johns Hopkins ile Baltimore Cinayet Masası Klaus’un boğazındaki böcek konusunda dillerini tutabilecekler mi? Bunun gazetelere geçmesini önleyebilir miyiz?" "En azından üç gün." "Bunu elde etmek çok güç oldu." "Frederick Chilton ile hastanedeki diğerlerine güvenemeyiz," dedi Crawtord. "Chilton bilirse bütün dünya duyacak demektir. Chilton senin orada olduğunu bilmek zorunda, ama bu Klaus dosyasının kapanması için Baltimore polisine yaptığın bir iyilik olarak sunuldu, Buffalo Bill ile ilgili bir Ģey olarak değil." "Bu iĢi gecenin geç saatinde mi yapacağım?" "Sana ancak bu kadar zaman tanıyabilirim. Batı Virginia’daki böcek konusu sabah gazetelerinde olacak. Cincinnati adli tıbbi olayı açıklamıĢ. Lecter bunu senin ağzından özel olarak duyabilir, ancak Klaus’un boğazında da bir tane bulduğumuzu bilmediği sürece bunun pek bir önemi yok." "Ona karĢılık olarak verecek neyimiz var?" "O konu üzerinde çalıĢıyorum." Crawford yine telefonlara döndü. 20. BÖLÜM Büyük bir banyo, beyaz seramik duvarlar, Ġtalyan muĢluk takımları. Bir kenarda iki yanında çiçek saksıları olan üzeri kozmetik ĢiĢeleriyle dolu bir konsol ve duĢtan yükselen buharla buğulanmıĢ bir ayna. DuĢtan bir Ģarkı yükseliyor.Aint Misbehavin müzikalinden bir parça. Küçük bir köpek banyo kapısını tırmalıyor sesi duyunca.
DuĢtaki Jame Gumb’dı. Beyaz erkek, otuz dört yaĢında, bir seksen beĢ boyunda, yüz kilo, belirgin bir iĢareti yok. Adının s harfi okunmayan James gibi söylenmesinde ısrarlı. Gumb yıkandıktan sonra eliyle göğsüne ve kalçalarına kolonya sürdü. Dokunmaktan hoĢlanmadığı yerlerine de bir banyo beziyle. Gumb pespembe olana kadar kuruland ıktan sonra bir de iyice kremledi vücudunu. Yerden tavana kadar olan aynanın önüne bir duĢ perdesi geriliydi. Gumb aletini de bir bezle tutup bacaklarının arasına soktuktan sonra perdeyi çekip aynada kendine baktı. Aslında epey gür olan sesini biraz incelterek, "Bir Ģeyler söyle bana, balım," diye Ģarkıyı okumaya devam etti. Giderek daha iyi söylediği ne inanıyordu. Aldığı hormonlar sesini inceltmemiĢti ama hafifçe fırlak memelerinin arasındaki kıllar biraz seyrelmiĢ gibiydi. Elektrik tedavisiyle sakalını da iyice kazıtmıĢsa da, yine de kadına benzemiyordu. Yalnız tırnaklarıyla değil ayakları ve yumruklarıyla da kavga etmeye hazır bir erkeğe benziyordu. Sesini duyan köpek kapıyı tırmaladı yine. Gumb bornozunu giyip köpeği içeri aldı, sonra kucaklayıp öptü. "Söyle bakalım yavrum. Sen de açlıktan öldün mü yoksa, sevgilim?" Gumb yatak odasının kapısını açmak için köpeği öteki koluna geçirdi. Hayvan yere inmek için kıvrandı. "Bir dakika, sevgilim." Gumb serbest eliyle yatağın yanından bir Mi ni-14 tüfeği alıp yastıkların üstüne koydu. "Pek he Ģimdi. ġimdi yiyelim yemeğimizi" Gumb küçük hayvanı yere bırakıp pijamasını giydi. Hayvan sahibinin ardından mutfağa girdi. Jame Gumb mikrodalga fırınından üç tabak yemek çıkardı. Kendisi için iki Aç Adam, köpek içinde bir Perhiz Tabağı. Köpek etle tatlıyı yeyip sebzeyi bıraktı. Jame. Gumb’ın iki tabağında da sadece kemikler kalmıĢtı. Gumb küçük köpeği arka kapıdan dıĢarı çıkardı, duvarın kenarında çömelmesine baktı. "Ġki Numarayı yapmadın ama. Peki peki, .bakmayacağım." Ama parmakları arasından yine de gizlice baktı köpeğe. "Aferin sana, kusursuz bir hanımefendisin sen. Haydi gel yatalım Ģimdi." Bay Gumb yatmaya bayılırdı. Gecede birkaç kere yatardı. Kalkma yı da çok severdi; geceleyin birkaç kere kalkar, evinin değiĢik odaların da ıĢığı yakmadan oturur, ya da içinden bir yaratıcılık hevesi yükselmiĢ se biraz çalıĢırdı. Mutfak ıĢığını söndürürken yemek kalıntılarını görüp dudaklarını büzdü. Üç tabağı toplayıp masanın üstünü sildi.
Merdiven baĢına gelince bodrumun ıĢıklarını yaktı. Tabakları alıp aĢağı indi. Küçük köpek mutfakta havlayıp burnuyla kapıyı araladı. "Pek sen de gel bakalım, Huysuz Köpek." Köpeği kucağına alıp aĢa indirdi. Köpek öteki elindeki tabakları koklamak için huysuzlandı. "Olmaz yaramaz çocuk, sen yeteri kadar yedin." Köpeği yere bıraktı, hayvan bodrum boyunca sahibini izledi. Mutfağın hemen altındaki bodrumda çoktan suyu kurumuĢ olan bir kuyu vardı. Kuyunun kenarları yerden iki karıĢ yüksekti. Bir çocuğun kaldıramayacağı kadar ağır tahta kapağı yerindeydi. Kapağın ortasında bir kova indirecek geniĢlikte ayrı bir kapak vardı. Jame Gumb tabakların içindekileri bu delikten aĢağı boĢalttı. Kemikler ve sebze parçaları kuyunun karanlığında kayboldular. Küçük köpek arka ayakları üstüne oturup yiyecek dilendi. "Olmaz, hepsi bitti," dedi Gumb. "Zaten yeteri kadar ĢiĢmansın." Gumb küçük köpeğine, "Yağlı Ekmek, Yağlı Ekmek," diye söylenerek yukarı çıktı. Karanlık kuyudan yükselen, "LÜTFEEEEN!" çığlığını duyduğunu belirten hiçbir Ģey yapmadı. 21. BÖLÜM Clarice Starling, Baltimore Eyalet Akıl Hastanesine akĢam saat onu birkaç dakika geçe girdi. Yalnızdı. Dr. Frederick Chilton hastanede olmayacağını umuyordu ama adam onu odasında beklemekteydi. Masasının önünde yere çivilenmiĢ bir iskemle dıĢında odanın giriĢi bomboĢtu. Starling selamı havada asılı kalırken iskemlenin yanında durup bekledi. Dr. Chilton, Franklin lokomotif koleksiyonunu incelemeyi bitirdikten sonra kıza döndü. "Bir kahve içer miydiniz?" "TeĢekkür ederim, istemem. Gecenizi böldüğüm için özür dilerim." "Hâlâ o baĢ hakkında bir Ģeyler öğrenmeye mi çalıĢıyorsunuz?" "Evet. Baltimore savcılığından sizinle konuĢtuklarını söylediler, doktor." "Evet öyle. Ben buradaki yetkililerle çok yak ın bir iĢbirliği içindeyim, Bayan Starling. Bir makale mi yazıyorsunuz yoksa tezinizi mi hazırlıyorsunuz?" "Hayır." "Mesleki dergilerde hiç yazınız çıktı mı?" "Hayır. ABD BaĢsavcılığının Baltimore Cinayet Masası için yapma mı istediği bir görev bu. Kendilerine kapanmamıĢ bir dosya bıraktığımız için Ģimdi bir çekidüzen vermelerine yardımcı
oluyoruz." Starling, Chilton’a duyduğu hoĢnutsuzluğun yalan söylemeyi kolaylaĢtırdığını fark etmiĢti. "Üzerinizde ses alma bandı var mı, Bayan Starling?" "Hayır." Doktor Chilton masasından aldığı küçük bir ses kayıt aygıtına bir kaset taktı. "O zaman bunu çantanıza koyun. Daha sonra ben daktiloda yazdırıp bir kopyasını size gönderirim. Notlarınızı desteklemek için kullanırsınız." "Hayır, bunu yapamam, Dr. Chilton." "Neden? Baltimore polisi Lecter’in bu Klaus iĢi hakkında söylediklerini incelememi istemiĢti." Crawford,Chllton’dan fırsat bulursan yararlan, demiĢti. Mahkeme kararıyla ona istediğimizi yaptırabiliriz ama bu kez de Lecter bunun kokusunu hemen alır. Chillton’un ruhunu bir bakıĢta okur o. "BaĢsavcılık ilk önce gayri resmi bir yaklaĢımda bulunmamızı önerdi. Kendisine söylemeden konuĢmalarını banda alırsam ve bunu öğrenirse bir daha Dr. Lecter’!e rahat bir atmosferde konuĢamayız. Sanırım siz de bunu takdir edersiniz." "Nasıl öğrenebilir ki?" Ulan hıyar, bildiğin her Ģeyle birlikte onu da gazetede okur.Ama karĢılık vermedi. "Eğer bir yere varırsak ve ifade vermeye çağırılırsa elimizdekileri ilk görecek olan sizsiniz ve eminim uzman bir tanık olarak siz de çağırılacaksınızdır. Biz Ģimdilik ağzından bir Ģeyler almaya çalıĢıyoruz." "Bayan Starling, sizinle neden konuĢtuğunu biliyor musunuz?" "Hayır, Dr. Chilton." Chilton sanki bir sayım yapıyormuĢ gibi masasının ardındaki duvar da asılı duran sertifika ve diplomalara baktı. Sonra ağır ağır kıza döndü. "Ne yaptığınızı gerçekten bildiğinizi sanıyor musunuz?" "Elbette." Starling, Chilton’la tartıĢmaya girmek istemiyordu. Lecter’e gittiğinde de gücü kalması gerekirdi. "Sizin yaptığınız Ģu: Bir mülakat yapmak üzere hastaneme geliyorsunuz ve edindiğiniz bilgileri benimle paylaĢmayı reddediyorsunuz." "Ben aldığım talimata göre hareket ederim, Dr. Chilton. BaĢsavcının telefon numarası Ģurada iĢte. Bunu ya kendisiyle konuĢun yada bırakın iĢimi yapayım." "Ben burada hademe değilim, Bayan Starling. Geceleri buraya insanları içeri alıp dıĢarı
çıkarmak için gelemem.Holiday On Ice revüsü ne bir biletim vardı." Chilton birdenbir bilet dediğini fark etti. Starling o anda onun haya tını görür gibi oldu, adam da bunu anladı. Starling onun boĢ buzdolabını, televizyon karĢısında tek baĢına yediği yemeği, kendisi kaldırana kadar aylarca orada burada kıpırtısız duran eĢyalarını gördü ve yine bir anda onu bağıĢlamamaya yada bakıĢlarını kaçırmamaya karar verdi. Adamın yüzüne baktı, baĢını hafifçe yana eğdi ve konuĢmaya devam edemeyeceğini bilerek bu bilgisiyle onu yerine mıhladı. Dr. Chilton, Starling’i Alonzo adında bir hademeyle gönderdi aĢağıya. 22. BÖLÜM Starling, Alonzo ile hastanenin bodrumuna inerken dört bir yandan gelen ç ığlıklara kulaklarını kapatmıĢtı. Sanki her an biraz daha suya batı yormuĢ gibi kendisini her yandan bastıran basıncı hissediyordu. Delilerin arasında bulunmak... Catherine Martin in eli kolu bağlı bir halde onlardan birinin yanında bulunması Starling’e iĢini yapmak için güç veriyordu. Ama bunun için kararlılıktan baĢka Ģeylere de ihtiyacı vardı. Sakin olmalıydı, zekası pırıl pırıl olmalıydı. Çok acele etmesi gerektiği halde çok sabırlı olmalıydı. Dr. Lecter aradığı yanıtı biliyorsa, bunu onun düĢünceleri arasından ayıklayıp çıkarmak zorundaydı. Starling, Catherine Baker Martin’i haberlerdeki filmde gördüğü küçük kız olarak düĢündüğünü fark etti. Alonzo sonuncu ağır kapının zilini çaldıktan sonra Starling’i gelen hademeye teslim etti. Starling onun gitmek üzere dönerken haç iĢareti yaptığını gördü. "HoĢgeldiniz, " diyen hademe kapının sürgülerini itti. "Nasılsın, Barney?" Barney iri parmağını sayfasını kaybetmemek için okuduğu kitabın arasına sokmuĢtu. Jane Austen’inSağduyu ve Duyarlılık kitabını oku yordu. Starling her küçük ayrıntıyı gözden kaçırmamak üzere hazırla mıĢtı kendini. "IĢıkları nasıl istiyorsunuz?" diye sordu Barney. Hücreler arasındaki koridor loĢtu. Koridorun ucundaki sonuncu hücreden d ıĢarı parlak bir ıĢık yayılıyordu. "Dr. Lecter uyanık galiba." "Geceleri hiç uyumaz, ıĢıkları sönük olsa bile."
"Olduğu gibi bırakalım o halde." "Yürürken koridorun ortasında kalın, parmaklıklara dokunmayın." "Televizyonun kapanmasını istiyorum." Televizyon yer değiĢtirmiĢti. ġimdi tâ uçtaydı, ekranı koridora bakıyordu. Hücrelerdeki deliler baĢlarını parmaklıklara dayadıkları takdirde ekranı görebiliyorlardı. "Olur, sesi kapatın, ama sizce bir sakıncası yoksa resim kalsın. Bazıları bakmaktan hoĢlanıyorlar. Ġsterseniz iskemle de oradadır." Starling loĢ koridorda tek baĢına yürüdü. Her iki yandaki hücrelere bakmıyordu. Ayak sesleri çok gürültülü geliyordu kendisine. Koridorda ki sesler sadece hücrelerden gelen horultulard ı. Miggs’in hücresine yeni biri yerleĢtirilmiĢti.. Starling yere uzanmıĢ uzun bacaklarla parmaklığa yaslanmıĢ bir baĢ görebiliyordu. Geçerken baktı. Bir adam yerdeki kağıt kırıntıları arasında oturuyordu. Yüzü ifadesizdi. Televizyon ekranı gözlerinde yansıyordu, ağzından akan salya sının bir ucu omzuna varmıĢtı. Starling, Lecter kendisini görene kadar hücresinin içine bakmak istemedi. Hücrenin önünden geçti, televizyona gidip ses düğmesini çevirdi. Dr. Lecter beyaza boyalı hücresinde beyaz hastane pijaması giymiĢti. Hücresindeki tek renk saçları, gözleri ve kırmızı dudaklarıydı. Yüz hatları yakasının üstünde boĢlukta asılıydı sanki. Parmaklığa yaklaĢmasını önleyen naylon ağın ardındaki masası baĢında oturuyordu. Elini model olarak kullanarak kasap kağıdına bir Ģeyler çizmekteydi. Starling bakarken elini çevirdi, parmaklarını gerdi ve kolunun iç kısmının resmini çizdi. Starling parmaklıklara biraz daha yaklaĢınca Lecter baĢını kaldırdı. "Ġyi akĢamlar, Dr. Lecter." Adamın dudakları kadar kırmızı dilinin ucu belirdi. Üst dudağının tam ortasına dokundu, sonra yine ağzına girdi. "Clarice." Starling adamın sesinin gerisindeki paslı hınltıyı duyunca en son ne zaman konuĢtuğunu merak etti... "Yarın okul var, yatmaya geç kalmıĢsın." "Bu da gece okulu," dedi kız, sesinin daha güçlü çıkmıĢ olmasını isteyerek. "Dün Batı Virginia’daydım…" "Yaralandın mı?"
"Hayır, ben..." "Yeni bir yara bandın var, Clarice." Starling hatırladı. "Bugün yüzerken havuzun kenarına çarptım da." Yara bandı pantolonun içindeki bacağındaydı, görmesi olanaksızdı. Kokusunu almıĢ olmalıydı. "Dün Batı Virginia’daydım. Bir ceset buldular. Buffalo Bill’ in son kurbanı." "En sonuncusu değil, Clarice." "Sonuncusundan bir önceki." "Evet." "Kafa derisi yüzülmüĢtü. Tam da sizin söylediğiniz gibi." "KonuĢurken resim çizmemin bir sakıncası var mı?" "Hayır, lütfen keyfinize bakın." "Cesedi gördün mü?" "Evet." "Daha önce yaptıklarını görmüĢ müydün?" "Hayır, sadece fotoğraflarını görmüĢtüm." "Neler hissettin?" "Korku. Sonra da iĢim baĢımdan aĢkındı." "Daha sonra." "SarsılmıĢtım." "ĠĢini yapabildin mi?" Dr. Lecter ucunu sivriltmek için elindeki kömürü ka ğıdın kenarına sürttü." "Çok iyi. Çok iyi yaptım." "Jack Crawford için mi?" "O da oradaydı." "Benim için bir Ģey yapar mısın, Clarice? BaĢını öne eğ biraz, sanki uyukluyormuĢsun gibi bırak düĢsün. Bir an. TeĢekkür ederim, oldu. Ġstersen otur Ģimdi. Ceset bulunmadan önce Jack
Crawford’a söylediği mi iletmiĢ miydin?" "Evet." "Peki, ceset bulunduktan sonra ne yaptı?" "BaĢlıca otorite olan kiĢiyle konuĢtu, üniversite.." "Alan Bloom." "Evet. Dr. Bloom, Buffalo Bill’in gazetelerin yarattığı kiĢiliği oynadığını söyledi. Böyle bir Ģey olacağını herkes bilebilirmiĢ." "Dr. Bloom da bunu önceden kestirmiĢ mi?" "Öyle dedi." "O da tahmin etmiĢ ama kimseye söylememiĢ demek. Anlıyorum. Sen ne düĢünüyorsun, Clarice?" "Bilmem, pek emin değilim." "Psikoloji de okudun, adli tıp da. Ġkisinin birlikte aktıkları yerde avlanırsın, değil mi? ġimdiye kadar bir Ģeyler yakaladın mı, Clarice?" "Pek ağır ilerliyor." "Peki kitapların sana Buffalo Bill hakkında ne söylüyorlar?" "Kitaba göre sadistin biri olmalı." "YaĢam kitaplara girmeyecek kadar kaygandır, Clarice; öfke ihtiras olarak görülür." Dr. Lecter sol elinin resmini bitirdi, kömür kalemini sol eline alıp onunla da sağ elinin resmini yapmaya koyuldu. "Dr. Bloom’un kitabından mı söz ediyorsun?" "Evet." "O kitapta bana da baktın mı?" "Evet." "Beni nasıl tanımlamıĢ?" "Tam bir sosyopat." "Dr. Bloom’un her zaman haklı olduğuna inanır mısın?"
"YanlıĢ olduğunun kanıtlanmasını bekliyorum." Dr. Lecter gülümseyince küçük beyaz diĢleri ortaya çıktı. "Her taraf uzman dolu, Clarice. Dr. Chilton arkandaki Sammie’nin hebefrenik Ģizofren olduğunu ve asla düzelmeyeceğini söylüyor. Bu yüzden onu Miggs’in eski hücresine. koydu. Onların sonunun nasıl geldiğini biliyor musun? Korkma, seni duymaz." "Tedavileri en güç olanlardır," dedi Starling. "Genellikle tümüyle içlerine kapanırlar ve kiĢilikleri çözülür." Dr. Lecter kağıtları arasından birini çekip yemek tepsisine koydu. Starling tepsinin ipini çekti. "Sammie bunu dün yemeğimle bana gönderdi." Kalın bir kağıda boya kalemiyle birkaç satır yazılmıĢtı. Starling okudu: ĠSAA GĠTMEK ĠSTRĠM ISLA GĠTMK ĠSTRM ĠYĠ OLRSAM ĠSALA GĠDBĠLRĠM.
SAMMĠE
Starling omzu üzerinden baktı. Sammie sırtını duvara, baĢını parmaklıklara dayamıĢ oturuyordu. "Yüksek sesle okur musun? Seni duymaz." "Ġsa’ya gitmek isterim, Ġsa ile gitmek isterim, iyi olursam isa ile gidebilirim." "Hayır, hayır. Daha güçlü söyleyeceksin. Kendini vererek. Kendinden geçerek." "Anladım." "Hayır, anlamadın" Dr. Lecter birden ayağa fırladı, olduğu yerde havaya sıçrayarak ellerini çırpmaya baĢladı, sesi de bir sonar aleti gibi çınlıyordu. "Ġsaa gitmek isterim..." Birden Sammie’nin sesi Starling’in ardında bir leopar hırıltısı gibi yükseldi. Sammie yerinden fırlamıĢ yüzünü parmaklıklara dayamıĢtı, kıp kırmızı boyun damarları fırlamıĢtı. ĠSAA GĠTMEK ĠSTRĠM
ĠSLA GĠTMK ĠSTRM ĠYĠ OLRSAM ĠSALA GĠDBĠLRĠM. Sessizlik. Starling ayağa kalktığını, portatif iskemlesinin arkaya devrildiğini fark etti. Kağıtları yere saçılmıĢtı. "Lütfen," dedi Dr. Lecter. Bir kere daha bir dansçı kadar zarif bir hareketle oturmasını iĢaret etti. Kendi de koltuğuna oturup çenesini avucu içine aldı. "Hiç de anlamadın," dedi. "Sammie müthiĢ dindar bir insandır. Ġsa bu kadar geç kaldığı için düĢ kırıklığına uğramıĢ sadece. Neden burada olduğunu Clarice’e söyleyebilir miyim, Sammie?" Sammie yüzünün alt kısmını tutup sallanmasını durdurdu. "Lütfen?" dedi Dr. Lecter. "Eeehhh," dedi Sammie parmakları arasından. "Sammie, Trune’daki Baptist kilisesinde yardım tabağına annesinin baĢını koydu. ‘En Değerli ġeyini Tanrıya Ver’ ilahisini okuyorlardı ve kendisinin en değerli Ģeyi de oydu." Lecter kızın omzu üzerinden, "TeĢekkür ederim, Sammie," dedi. "Ġyi bir Ģey yaptın. Haydi, televizyon seyret Ģimdi." Uzun boylu adam baĢını parmaklıklardan ayırmadan yere oturdu, televizyon ekranı gözlerinde yansıyordu, yüzünde üç sıra gümüĢ parıltısı vardı Ģimdi, gözyaĢları ve salyası. "Gördün iĢte. Sen onun sorununa bir çözüm bulabilirsen belki ben de seninkine bulurum. Bizi dinlemiyor." Starling düĢündü. "Mısra ‘gitmekten’ ile ‘gitmeye’ dönüĢüyor " dedi. "Mantıklı bir dizi bu Gitmek, varmak, birlikte gitmek" "Evet Doğrusal dizi. Bir tek Tanrının aynı zamanda bir üçlü olduğunu kabul etmek Sammie gibi biri için çok güç. Kendisinin bile kaç kiĢi olduğunu kesin olarak bilemiyor." "DavranıĢıyla hedefleri arasında bir nedensellik iliĢkisi görüyor," dedi Starling. "Mısra da öyle geliĢiyor. Ağlıyor. Onun katatonik Ģizofren olduğuna mı inanıyorsunuz?" "Evet. Terinin kokusunu duyabiliyor musun? O keçi gibi koku trans-3-metil-2 hexenoik asittir. Bu Ģizofreninin kokusudur." "Onun tedavi edilebilir olduğuna inanıyor musunuz?" "Özellikle Ģu anda, o dalgın durumundan çıkarken, evet. Bak, yanakları nasıl parlıyor?"
"Dr. Lecter, neden Buffalo Bill’in sadist olmadığını söylediniz?" "Çünkü gazetelerde cesetlerin el bileklerinde bağ izleri olduğunu ama ayak bileklerinde olmadığını yazmıĢlardı. Batı Virginia’daki cesedin ayak bileklerinde böyle bir ize rastlad ın mı?" "Hayır." "Clarice, zevk için deri yüzmelerde kurban hep baĢ aĢağı tutulur kan basıncının baĢ ve göğüste daha fazla olup da kurbanın bilinçli kalması için. Bunu bilmiyor muydun?" "Hayır." "Washington’a dönünce Ulusal Galeri’ye git ve Titian’ınMarsyas’ın Derisinin Yüzülmesi tablosuna iyice bak. Titian bir ayrıntı ustasıydı... kovayla su taĢıyan Pan’a bak." "Dr. Lecter burada olağanüstü durumlar ve pek ender ele geçebilecek fırsatlar var." "Kimin için?" "Kurbanı kurtarabilirsek, sizin için. Televizyonda Senatör Martin’i gördünüz mü?" "Evet, haberleri gördüm." "Senatörün konuĢmasını nasıl buldunuz?" "YanlıĢ yönlendirilmiĢ ama zararsız." "Çok güçlü bir insandır. Hem de kararlı." "Anlat bakalım." "Bence sizin olağanüstü bir sezginiz var. Senatör Martin kızını sağ salim ele geçirmemize yardım ederseniz sizin federal bir kuruma nakle dileceğinizi ve eğer manzaralı bir odaları varsa oraya yerleĢtirileceğinizi söyledi. Ayrıca hastaneye kabul edilen hastaların yazılı psikiyatrik değerlendirmelerini gözden geçirmeniz de istenecek. K ısacası, bir iĢ. Ancak güvenlik önlemlerinde bir gevĢeme olmayacak." "Buna inanmıyorum, Clarice." "Ġnanmalısınız." "Sana inanıyorum. Ama doğru dürüst bir deri yüzmenin nasıl yapıldığını bilmediğin gibi, insan davranıĢlarında da bilmediğin çok Ģey var. Bir Amerika BirleĢik Devletleri Senatörü için biraz garip bir teklif olduğu kabul edersin sanırım." "Ben size sadecehaber verdim , Dr. Lecter. Benimle konuĢmayı yeğlediniz. Bundan sonra bir
baĢkasını mı istersiniz? Yoksa yardım edebileceğinizi sanmıyor musunuz?" "Bu doğru değil, Clarice. Jack Crawford’un herhangi bir hafifletme önerisine razı geleceğini hiç sanmıyorum... Belki de sana senatöre iletmek üzere bir Ģey söyleyebilirim ama ben kesinlikle karĢılıksız bir Ģey yapmam. Belki de senin hakkında bir bilgi karĢılığında veririm bunu. Evet mi hayır mı?" "Sorunuzu duyayım ilk önce." "Evet mi, hayır mı? Catherine bekliyor, değil mi? Bıçakların bilendiğini dinliyordur Ģu anda. Senden ne yapmanı isterdi dersin, ha?" "Soruyu duyayım." "Çocukluğunun en kötü anısı nedir?" Starling derin bir soluk aldı. "Daha çabuk," dedi Dr. Lecter. "En kötüuydurmanla ilgileniyor değilim." "Babamın ölümü," dedi Starling. "Anlat." "Kasaba Ģerifiydi. Bir gece bir dükkanın arka kapısından çıkmakta olan iki hırsızla karĢılaĢtı. Arabasından inerken tüfeği kapıya çarptığı için tutukluk yaptı ve adamlar babamı vurdular." "Hemen öldü mü?" "Hayır. Çok güçlü bir insandı. Bir ay direndi." "Onu hastanede gördün mü?" "Dr. Lecter... evet." "Bana hastaneden hatırladıklarını anlat." Starling gözlerini kapattı. "Bir komĢumuz geldi, tek baĢına oturan yaĢlıca bir kadın, babama ‘Thanatopsis’in son bölümünü okudu. Sanırım bütün bildiği de oydu. ĠĢte bu kadar. KarĢılığını verdim iĢte." "Evet, verdin. Bana karĢı çok dürüst davrandın, Clarice. Bunu her zaman anlarım. Seni özel yaĢamında tanımanın esaslı bir Ģey olacağını biliyorum." "KarĢılığını bekliyorum." "Batı Virginia’daki kız sağlığında fiziksel olarak çok çekiciydi, değil mi?"
"Çok bakımlıydı." "Zamanımı boĢa harcama." "Tombulcaydı.". "Ġri mi?" "Evet." "Göğsünden mi vurulmuĢtu?" "Evet." "Göğsü düzdü sanırım." "O iriliğine kıyasla, evet." "Ama kalçaları geniĢti." "Evet." "BaĢka?" "Boğazına bir böcek sokulmuĢtu... bu kamuoyuna açıklanmadı ama." "Bir kelebek mi?" Starling’in bir an soluğu kesildi. Adamın bunu duymamıĢ olacağını umdu. "O tür bir Ģey," dedi. "Lütfen bunu nasıl tahmin ettiğinizi söyler misiniz?" "Clarice, sana Buffalo Bill’in Catherine Baker Martin’i ne için istediğini söyleyeceğim, ondan sonra da güle güle. Bu koĢullar altında bundan baĢka bir Ģey söylemem. Senatöre Catherine’i ne için istediğini anlatırsın ve daha ilginç bir öneriyle gelmesini söylersin.... Ya da Catherine bir yerde su yüzüne çıkana kadar bekler ve haklı olup olmadığımı görür." "Onu ne için istiyor, Dr. Lecter?" "Buffalo Bill memeleri olan bir yelek istiyor," dedi Dr. Lecter. 23. BÖLÜM Catherine Baker Martin bodrumun sekiz metre altında yatıyordu. Karanlık soluk sesiyle, kalbinin çarpıntısıyla çınlıyor gibiydi. Kimi zaman korku gelip göğsünün üstüne oturuyordu. Kimi zaman da düĢünebiliyordu. Kaçırıldığını biliyordu ama kimin tarafından kaçırıldığını bilmiyordu. Rüya görmediğine emindi; o mutlak karanlıkta gözlerini kırpıĢtırdıkça çıkan hafif
sesi bile duyabiliyordu. Kendine ilk geldiği ana kıyasla Ģimdi daha iyiydi. O korkunç baĢ dönmesi geçmiĢti ve bulunduğu yerde yeterli hava olduğunu anlamıĢtı.Yukarı ileaĢağıyı kestirebiliyordu ve vücudunun ne durumda olduğunu da duyularıyla anlıyordu. Yattığı çimento zeminden omzu, kalçası ve dizi ağrıyordu. OrasıaĢağı sıydı.Yukarı göz kamaĢtırıcı o son ıĢık sırasında altına girdiği battaniyeydi. BaĢının zonklaması da geçmiĢti Ģimdi, sadece sol elinin parmakları ağrıyordu. Yüzük parmağının kırılmıĢ olduğunu biliyordu. Üzerinde yabancısı olduğu bir eĢofman vardı. EĢofman temizdi ve yumuĢatıcı kokuyordu. Kendisini kaçıran adamın attığı tavuk kemikleri ve sebze parçaları dıĢında yerde temizdi. Yanında sadece battaniyeyle sapına bir ip bağlı plastik kova vardı. Ġp yukarıya, karanlığa doğru uzanıyordu. Catherine Martin serbestçe dolaĢabilirdi ama dolaĢacağı bir yer yoktu. Yattığı yer üç metreye üç metre kadar oval bir zemindi ve ortasında su akması için küçük bir delik vardı. Üzeri kapalı derin bir çukurun dibindeydi. Çimento duvarlar yükseldikçe hafifçe içeri do ğru daralı yordu. Yukardan mı ses geliyordu yoksa kalbinin atıĢları mıydı duyduğu? Hayır, yukardan ses geliyordu. Bulunduğu çukur bodrumun mutfağın hemen altındaki bölümündeydi. ġimdi mutfakta ayak sesleri ve akan bir su sesi vardı Bir köpeğin yer muĢambasını tırmalaması. Sonra bodrum ıĢıkları yanınca tepedeki açık delikten görülen zayıf san ıĢık Sonra çukurun içindeki göz kamaĢtırıcı ıĢıklar. Catherine bu kez çevresini görme ye kararlı olarak doğruldu, gözleri ıĢığa alıĢana kadar elleriyle yüzünü örtüp parmaklarının arasından baktı. Kordona bağlı bir lamba aĢağı doğru sallana sallana inerken kendi gölgesi de çevresine dönüyordu. Tuvalet kovası ince ipin ucunda yukarıya çekilirken irkildi. Yutkunarak korkusunu gidermeye çalıĢtı, ancak biraz fazla hava yuttuğundan güçlükle konuĢtu. "Ailem ne isterseniz öder," dedi. "Nakit para hem de. Annem hiç bir Ģey sormadan ödeyecektir. Bu onun... oh!" Bir Ģey düĢmüĢtü yukardan, bir havlu. "Bu onun özel numarası. 202…" "Yıkan." Köpekle konuĢurken duyduğu o garip ses. Ġnce bir ipin ucunda baĢka bir kova sarkıtılıyordu Ģimdi. Sıcak ve sabunlu su kokusu aldı. "Soyun ve iyice yıkan, yoksa hortum gelir." Ses uzaklaĢırken köpekle konuĢtu. "Evet, hortum. Sevgilim benim, hortum." Catherine Martin ayak sesleri duydu baĢının üstünde. lĢık ilk yandığında kamaĢan gözleri Ģimdi aydınlığa alıĢmıĢtı. Görebiliyordu. Yukarısı ne kadar yüksekti acaba? Lamba kalın bir kordonun ucunda mıydı? Havluyu sallasa ona eriĢebilir miydi? Duvarlar da öylesine düzdü ki, yukarı doğru yükselen dümdüz bir tüp,
Çimentoda eriĢebildiğinin iki karıĢ ötesinde bir çatlak vardı. Catherine battaniyeyi sıkı sıkı sarıp havluyla bağladı, sonra üstüne basıp yükseldi, tırnaklarını çatlağa geçirip lambaya baktı. Çukurun üstüne yakın bir yerde, geniĢ siperi olan bir projektördü ıĢık, elinden yaklaĢık üç metre kadar yüksekte. Ay kadar uzakta. Yukardan bir Ģey iniyordu. IĢığın yanından inen bir Ģey. Bir hortum. Buz gibi bir su. Bir tehlike. "Yıkan çabuk. Tepeden tırnağa" Kovada bir bez vardı. Suyun üstünde de bir ĢiĢe pahalı bir deri yumuĢatıcı krem yüzmekteydi. Catherine sıcak su dolu koyanın yanında çömeldi ve elinden geldiğince duvara yaklaĢıp yıkandı. "ġimdi kurulan ve kremi sür. Her yerine sür." Krem sudan ısınmıĢtı. Neminden eĢofman sırtına yapıĢıyordu. "ġimdi pisliğini topla ve yeri yıka." Catherine tavuk kemiklerini ve sebzeleri toplayıp kovaya doldurdu, çimento üstündeki yağ lekelerini sildi. Duvarın dibinde bir Ģey daha vardı. Yukarıdaki çatlaktan uçup gelen bir Ģey. Bir insan tırnağıydı bu boyalı ve kırılmıĢ. Kova yukarı çekildi. "Annem istediğiniz parayı verecektir," dedi Catherine Martin. "Hiç soru sormayacaktır. Hepinizi zengin edecek kadar para verecektir. Eğer bu Ġran yada Filistin yada Siyahlara Özgürlük gibi bir davaysa, onun için de para verecektir. Sadece..." IĢıklar söndü. Ani bir karanlık ve sessizlik. Tuvalet kovası yeniden yanı baĢına indiğinde irkildi kız. Battaniyenin üstüne oturup düĢündü. Artık kendisini kaçıranın yalnız ve beyaz Amerikalı olduğuna inanıyordu. Onun ne olduğunu, kaç kiĢi olduklarını bilmediği, park yerinde baĢına vurulmasıyla belleğini kaybettiği izlenimini yaratmaya çalıĢmıĢtı. Adamın kendisini korkmadan serbest bırakacağına inanacağını umuyordu. Kafası durmadan çalıĢıyordu ve sonunda aĢırı çalıĢmaya baĢladı. Kırık tırnak. Burada daha önce bir baĢkası da vardı. Bir kadın. Bir kız. O neredeydi Ģimdi? Ona ne yapmıĢtı? Ġçinde bulunduğu Ģok ve yerini yadırgaması olmasaydı kavrayıĢ bu kadar uzun sürmezdi. Cilt kremi sağlamıĢtı bunu. Cilt. ġimdi kendisini kaçıranı biliyordu. Yeryüzünün yakıcı her Ģeyi birden üzerine dökülmüĢ gibi oldu ve bağırmaya, duvarı tırmalamaya baĢladı. Ta ki öksüre öksüre ağzından sıcak ve tuzlu bir Ģey gelene kadar. 24. BÖLÜM
Clarice Starling hademe odasındaki telefondan kamyoneti aradı. "Crawford." "KoğuĢun dıĢındaki paralı telefondan arıyorum," dedi Starling. "Dr. Lecter Batı Virginia’daki böceğin kelebek olup olmadığını sordu Fazla ayrıntıya girmedi. Buffalo Bill’in Catherine Martin’e ihtiyacı olduğunu, çünkü -onun sözcüklerini kullanıyorum- ‘memeleri olan bir deri yelek istediğini’ söyledi. Dr. Lecter değiĢ tokuĢ yapmak istiyor. Senatörden ‘daha ilginç’ bir teklif bekliyor." "KonuĢmayı kesti mi?" "Evet." "Sence bir daha ne zaman konuĢur?" "Birkaç gün içinde aynı Ģeyi bir daha yapmak ister sanırım, ama bence senatörden bir teklif alırsak acele etmekte yarar var." "Acelede haklısın, Starling. Batı Virginia’daki kız teĢhis edildi Detroit’ten kayıp bir kiĢi parmak izinden saptandı Kimberly Jane Emberg adındaki yirmi iki yaĢında bir kız yedi ġubattan beri Detroit’ten kayıp. ġimdi kaçırılma tanığı arıyoruz Charlottesville adli tabibi en son on bir ġubatta olmuĢ olabileceğini söylüyor." "Onu sadece üç gün sağ tutmuĢ demek." "Süreleri giderek kısalıyor Catherine Martin’i kaçıralı yaklaĢık yirmi altı saat oldu. Lecter eğer bir yardımda bulunacaksa bunu ilk konuĢmanızda yapması gerek sanırım. Ben Baltimore’dayım, kamyonetin bir hattı sana bağlı. Eğer biraz dinlenmek istersen hastanenin az ilersinde HoJo’da sana bir oda ayırttım." "Bay Crawford, Dr. Lecter çok kuĢkulu, kendisine iyi bir Ģey vermeyeceğinizden emin. Buffalo Bill hakkında söylediklerini benim hakkımda bazı özel bilgiler karĢılığında verdi. Onun sorduğu Ģeylerle olay arasın da bir bağ olduğunu sanmıyorum. Sorularını bilmek ister misiniz?" "Hayır." "Onun için yanıma ses alma aygıtı vermediniz, değil mi? Kimsenin duyamayacağı Ģeyleri kendisine söylememin daha kolay olacağını düĢündünüz." "Sana bir olasılık daha. Ya senin kararlarına güveniyorsam, Starling? Ya sana tam olarak güveniyorsam ve seni bir sürü tahminciden kurtarmak istiyorsam? O zaman yanına ses bandı aldırır mıydım?" "Hayır, efendim. Dr. Lecter’e ne önerebiliriz?" "Sana bir iki Ģey gönderiyorum Eğer dinlenmek istemezsen beĢ dakika sonra orada olur."
"ġimdi yapmayı yeğlerim," dedi Starling. "Gelenlere Alonzo’yu istemelerini söyleyin. Alonzo’ya onu Sekizinci Bölüm dıĢındaki koridorda beklediğimi söyleyin." "BeĢ dakika," dedi Crawford. Starling yerin altındakilere dinlenme adasının muĢamba zemininde aĢağı yukarı yürümeye baĢladı. Odadaki tek parlak Ģey kendisiydi. Kendimizi olacaklara geniĢ çayırlarda yada düzenli taĢ döĢeli yollarda hazırladığımız pek enderdir. Bunu daha çok penceresiz yerlerde, hastane koridorlarında, çatlak plastik kaplı koltukları ve Cinzano kül tablaları olan yerlerde yaparız. Çok az zamanımız varken böyle yerlerde yapacağımız jestleri gözden geçirir, kaderin karĢısında korkup kaldığımız da neler yapacağımızı düĢünürüz. Starling bunu bilecek kadar yaĢlıydı. Odanın kendisini etkilemesine izin vermedi. Sonra yüzünü yıkadı ve dıĢarı çıktı. Hademe Alonzo, Crawford’dan gelen paketle onu koridorda bekli yordu. Pakette bir haritayla talimatlar vardı. Starling talimatı koridor ıĢığında okuduktan sonra Barney’in kendisini içeri alması için zile bastı. 25. BÖLÜM Dr. Lecter masası baĢında oturmuĢ gelen mektuplarını okuyordu. Starling adam kendisine bakmazsa kafese daha kolaylıkla yaklaĢabildiğini fark etti. "Doktor." Lecter parmağını kaldırıp susmasını iĢaret etti. Mektubunu okuduktan sonra altı parmaklı elini çenesine dayayıp bir süre düĢündü. Sonra mektubu tepsiye koyup gönderirken, "Bundan ne anlam ç ıkarırsın?" diye sordu. ABD Patent Bürosundan geliyordu mektup. "Benim çarmıha gerilme saatim hakkında," dedi. "Patent vermiyorlar ama saatin yüzünün telif hakkını almamı söylüyorlar." Tepsiye bir kağıt peçete boyunda bir çizim koyup dıĢarı gönderdi. "Dikkat etmiĢsen Çoğu çarmıha gerilmelerde eller üçe on kalayı, yada daha eskilerde ikiye on kalayı gösterirken ayaklar hep altıdadır. Bu saatte ise Isa gördüğün gibi çarmıha gerilmiĢ ve akreple yelkovan saatleri göstermek için hareket ediyorlar, tıpkı çok popüler olan Disney saatlerinde olduğu gibi. Ayaklar hep altıda kalıyor ve baĢ üzerindeki hale .içinde de küçük bir saniye iğnesi saniyeleri gösteriyor. Ne dersin, ha?" Anatomik çizim çok baĢarılıydı. Saatteki baĢ Starling’in baĢıydı "Saat boyuna indirildiğinde ayrıntıların çoğu kaybolacak," dedi kız.
"Ne yazık ki doğru, ama bir de duvar saatlerini düĢün. Patent alınmazsa böyle bir Ģeyin kopya edilmeyeceğinden emin misin?" "Nasıl olsa kuvartz saat mekanizması alacaksınız saati çalıĢtırmak için ve onlar da patentlidir. Pek emin değilim ama, sanırım patentler yalnızca mekanik Ģeylere verilir, telif hakları da desenlere uygulanır." "Ama sen avukat değilsin, değil mi? Artık FBI’da buna gerek duymuyorlar sanınm." Starling çantasını açarak "Size bir teklifim var," dedi. Barney geliyordu. Çantayı yine kapattı. Barney’in o inanılmaz sakinliğine gıpta ediyordu. Gözlerinin ardında belirli bir zeka parıltısı vardı. "Özür dilerim," dedi Barney. "Kağıtlarla iĢiniz çoksa, dolapta doktorların kullandığı bir kolu geniĢ okul sırası var. Onu ister misiniz?" Okul görüntüsü. Evet mi hayır mı? "ġimdi konuĢabilir miyiz, Dr. Lecter?" Doktor açık elini havaya kaldırdı. "Evet,.Bamey. TeĢekkür ederiz." Starling Ģimdi oturuyordu ve Barney uzaklaĢmıĢtı. "Dr. Lecter, senatörün ciddi bir teklifi var." "Bunun kararını ben veririm. Onunla bu kadar çabuk konuĢtun mu?" "Evet. Hiçbir Ģeyi saklıyor değil. Elinde olan tek Ģey bu olduğu için bir pazarlık da söz konusu değil. Her, Ģey bir teklif halinde yani." Starling çantasından baĢını kaldırdı. Dokuz kiĢinin katili Dr. Lecter çenesini ellerine dayamıĢ, ona baki yordu. Gözleri ardında sonsuz bir gece vardı. "Buffalo. Bill’i Catherine Martin’e bir zarar vermeden bulmamıza yardım ederseniz Ģunlara sahip olacaksınız: New York Oneida Parkı Asker Emeklileri Hastanesine nakil, hastanenin çevresindeki ormanları gören bir hücre. Sıkı güvenlik önlemleri uygulanmaya devam edecek. Gerek oradaki gerekse baĢka hastanelerdeki federal hükümlülerin yazılı psikolojik testlerini değerlendirmeniz istenecek. Yaptığınız değerlendirmelerde hükümlünün adı olmayacak. Ġstediğiniz kitapları elde edebileceksiniz." Starling baĢını kaldırıp baktı. Sessizlik insanla alay edebilirdi.
"En iyisi de, yılda bir hafta hastaneden çıkıp buraya gidebileceksiniz." Tepsiye bir harita koydu. Dr. Lecter ipi çekmedi. "Plum Adası," diye devam etti Starling. "O hafta boyunca her ö ğleden sonra kumsalda gezinebilir yada denizde yüzebilirsiniz. Gözetleyiciler size yetmiĢ metre uzakta olacaklar. Hepsi bu." "Ya kabul etmezsem?" "Ġsterseniz burada duvarınıza kahvehane perdeleri asabilirsiniz. Bel ki biraz daha hoĢ olabilir. Sizi tehdit edecek bir Ģey yok elimizde, Dr. Lecter. Ben size günıĢığını görmek için bir yol öneriyorum." Starling adama bakmadı. BakıĢlarının karĢılaĢmasını istemiyordu. Bir meydan okuma değildi bu. "Bu konuda bir yayın yapmaya karar verirsem Catherine Martin gelip benimle konuĢacak mı? Sadece onu elinde bulunduran kiĢi hakkın da. Yalnızcabenimle konuĢacak mı?" "Evet. Bunu verilmiĢ bir söz olarak kabul edebilirsiniz." "Nereden biliyorsun? Kimin tarafındanverilmiĢ ?" "Onu ben kendim getireceğim." "Eğer gelirse." "Bunu önce kendisine sormamız gerek, değil mi?" Dr. Lecter tepsiyi çekti. "Plum Adası." "Long lsland’ın ucundan aĢağı bakın." "Plum Adası. ‘Plum Adası Hayvan Hastalık Merkezi’ yazıyor. Pek hoĢ bir yermiĢ doğrusu." "Adanın bir kısmı orası. Gayet güzel yaĢanacak yerleriyle çok iyi bir de kumsalı var. Deniz kırlangıçları baharda orada yuva yaparlar." "Deniz kırlangıçları." Dr. Lecter içini çekti. BaĢını hafifçe yana ‘eğip kırmızı diliyle kırmızı dudağının ortasına dokundu. "Bu konuda’ konuĢacaksak hesaba mahsuben bana bir Ģeyler vermen gerekecek, Clarice. Ben sana bir Ģeyler anlataca ğım, sen de bana." "Bekliyorum," dedi Starling. "Bir tırtıl bir krizalitte pupa olur. Sonra o gizli elbise değiĢtirme odasından güzel bir imago olarak çıkar. Ġmago’nun ne olduğunu biliyor musun, Clarice?" "YetiĢkin bir kanatlı böcek."
"BaĢka?" Kız bilmiyorum anlamında baĢını salladı. "Bu ölmüĢ olan psikanaliz dininden kalma bir terimdir. Ġma bir insandaki çocukluktan kalma ve bilinçaltına gömülü olan anababa imgesidir. Sözcük eski Romalıların cenaze törenlerinde taĢıdıkları atalarının balmumu büstlerinden gelir... O soğukkanlı Crawford bile böcek krizalitinin önemini fark etmiĢ olmalı." "Bizim için böcek bilimi dergilerinin abonelerini bilinen seks suçluların adlarıyla karĢılaĢtırmaktan öteye giden bir Ģey değildi." "Önce Ģu Buffalo Bill adını bırakalım. Ġnsanı yanlıĢ yola götüren bir ad bu ve aradığınız kiĢiyle hiçbir ilgisi yok. Kolaylık olsun diye Billy diyelim ona. Sana düĢündüklerimin bir özetini vereceğim. Hazır mısın?" "Hazırım." "Krizalitin önemi değiĢimdedir. Tırtılın kelebeğe dönüĢmesi. Billy değiĢmek istediğini düĢünüyor. Kendine gerçek kızlardan bir kız elbisesi yapıyor. Bu yüzden iri kadınları seçiyor. Üzerine uyacak Ģeyler olması gerek. Kurbanlarının sayısı bunu bir dizi kalıp olarak gördüğü fikrini uyandırıyor. Bu iĢi iki katlı bir evde yapıyor. Neden iki katlı olduğunu Öğrendin mi?" "Onları bir süre merdivene asıyordu." "Doğru." "Dr. Lecter, transseksüelizmle Ģiddet arasında bildiğim kadarıyla pek bir bağlantı yoktur, transseksüeller genellikle pasif kiĢilerdir." "Doğru, Clarice, ama Billy gerçek bir transseksüel değil. Onu yakalama yöntemine çok yaklaĢtığının farkında mısın, Clarice?" "Hayır, Dr. Lecter." "Güzel. O zaman bana babanın ölümünden sonra sana olanları anlatacaksın demektir." Starling okul masasının çizik çizik olan yüzeyine baktı. "Bunun yanıtının o sayfalarda olduğunu sanmıyorum, Clarice." "Annem iki yıl kadar bizi bir arada tuttu." "Ne yaparak?" "Gündüzleri bir motelde hizmetçilik, geceleri de bir yerde aĢçılık yaparak."
"Sonra?" "Ben Montana’da annemin kuzeniyle kocasının yanına gittim." "Sadece sen mi?" "En büyükleri bendim." "Kasaba ailenize bir yardımda bulunmadı mı?" "BeĢ yüz dolarlık bir çek verdiler." "Sigorta olmaması çok garip. Clarice, babanın kamyonetinden çıkarken tüfeğini kapıya çarptığını, ondan ateĢ almadığını söylemiĢtin." "Evet." "Devriye arabası yok muydu?" "Hayır." "Olay gece olmuĢtu." "Evet." "Tabancası yok muydu?" "Hayır." "Clarice, baban gece bir kamyonetteydi ve sadece bir tüfe ği vardı... Söyle bana, belinde bir bekçi saati var mıydı acaba? Hani kasabanın çeĢitli yerlerine anahtar asarlar da, belirli saatlerde gidip onlarla saatini kurarsın. Böylece kasabalılar da uyumadığını anlarlar. Böyle bir Ģey mi vardı belinde. Clarice?" "Evet." "Demek,baban gece bekçisiydi, değil mi, Clarice, Ģerif falan değildi . Yalan söylersen anlarım." "ĠĢe girerken gece Ģerifliği demiĢlerdi." "Saat ne oldu sonra? Baban vurulduktan sonra yani?" "Hatırlamıyorum." "Hatırlarsan bana söyler misin?" "Evet. Durun bir dakika... Belediye baĢkanı hastaneye gelip annemden saati ve armayı
istemiĢti." Starling bunu bildiğinin farkında değildi. Ġyi giysileri ve askeri malzeme fazlası ayakkabılarıyla belediye baĢkanı. "ÖdeĢtik mi, Dr. Lecter’?" "Bir an için bunu uydurduğunu mu sanmıĢtın? UydurmuĢ olsaydın seni böylesine yaralamazdı. Transseksüellerden söz ediyorduk. Sen Ģiddetin bu konuda istatistiklerle uyumlu olmadığını söylemiĢtin. Doğru. Ġhtiras olarak ortaya çıkan öfke hakkında konuĢmamızı hatırlıyor musun? Biliy transseksüel değil, Clarice, ama öyle olduğunu sanıyor ve öyle olmaya çalıĢıyor. Pek çok Ģey olmaya çalıĢtığını tahmin ederim." "Bunun onu yakalamaya yakın yol olduğunu söylemiĢtiniz." "Transseksüel ameliyatlar için üç büyük merkez vard ır: John Hopkins Hastanesi, Minnesota Üniversitesi ve Columbus Tıbbi Merkezi. Bunlardan birine yada üçüne birden ameliyat için baĢvurmuĢ ve geri çevrilmiĢ olmasına hiç ĢaĢmam." "Onu hangi nedenle geri çevirirlerdi?" "Çok zekisin, Clarice. Birinci neden sabıkalı olması. Suç zararsızsa ve cinsel kimlik sorununa iliĢkinse baĢvuru geri çevrilmeyebilir. Herkesin içinde kad ın giysileriyle dolaĢmak falan gibi. Eğer ciddi bir sabıkası hakkında baĢarılı bir yalan söylemiĢse, o zaman da kiĢilik kayıtlarından bu ortaya çıkardı." "Nasıl?" "Onları ayıklamak için bunu bilmek gerek değil mi?" "Evet." "Bunu neden Dr. Bloom’a sormuyorsun?" "Size sormayı yeğlerim." "Bu iĢten sen ne elde edeceksin, Clarice? Terfi ve zam mı? Nesin sen? G-9 mu? Bugünlerde bir G-9 kaç para alır’?" "En azından ön kapının anahtarını. TeĢhiste nasıl ortaya çıkardı?" "Montana’yı sevmiĢ miydin Clarice?" "Montana iyidir." "Annenin kuzeninin kocasından hoĢlandın mı?" "Biz onlardan farklıydık." "Onlar nasıl insanlardı?"
"ÇalıĢmaktan yıpranmıĢ." "BaĢka çocuk var mıydı?" "Hayır." "Nerede oturuyordun?" "Bir çiftlikte." "Koyun çiftliği mi?" "Koyun ve at." "Orada ne kadar kaldın?" "Yedi ay." "Kaç yaĢındaydın?" "On." "Oradan nereye gittin?" "Bozeman’da Lutheran Çocuk Yurduna." "Bana gerçeği söyle." "Gerçeği söylüyorum." "Gerçeğin çevresinde sıçrayıp duruyorsun. Yorulduysan hafta sonuna doğru konuĢuruz. Ben biraz sıkıldım artık. Yoksa, Ģimdi konuĢmayı mı yeğlersin?" "ġimdi, Dr. Lecter." "Pek Bir çocuk annesinin yanından alınıp Montana’da bir çiftliğe gönderiliyor. Bir koyun ve at çiftliği. Annesini özlüyor, hayvanlar onu heyecanlandırıyor..." Dr. Lecter ellerini açarak Starling’i konuĢmaya davet etti. "Çok güzeldi. Yerde bir K ızılderili kilimi olan kendi odam vardı. Ata binmeme izin veriyorlardı, daha doğrusu ben ata biniyordum, biri de ipinden tutup beni gezdiriyordu. Atın gözleri pek iyi görmüyordu. Oradaki bütün atların bir kusuru vardı zaten. Ya hastaydılar yada sakat. Kimi çocuklarla birlikte büyümüĢlerdi ve sabahları ben okul otobüsüyle giderken arkamdan kiĢnerlerdi." "Ama sonra ne oldu?"
"Ahırda garip bir Ģey buldum. Arkada depo gibi bir yer vard ı, iĢte orada miğfere benzeyen bir Ģey bulmuĢtum.. Yerinden çıkardığımda üs tünde ‘W.W.Greener insancıl at öldürücüsü’ diye bir yazı gördüm. Çan biçiminde madeni bir baĢlıktı, tepesinde bir kurĢun geçecek kadar bir delik vardı." "Bu çiftlikte öldürülecek atları mı besliyorlardı, Clarice?" "Evet." "Onları orada mı öldürüyorlardı?" "Tutkal yapılacakları orada. Ölü atlardan altı tanesi bir kamyona sığıyordu. Köpek maması olacakları canlı götürüyorlardı." "Peki, ya senin bindiğin?" "Onunla birlikte kaçtık." "Nereye kadar gidebildin?" "Bana teĢhis sürecini anlatacağınız yere kadar." "Transseksüel ameliyat için erkek adaylara ne gibi bir test uygula-. dıklarını bilir misin?" "Hayır." "Bunun için bana bu merkezlerden birinden uygulanan listeyi getirmen gerekecek ama Ģu kadarını söyleyebilirim: Wechsler YetiĢkinler Zeka Testi, Ev-Ağaç-Ġnsan testi, Rorschach, MMP ve diğerleri, sanırım bir de New York Üniversitesinden Jenkins’in geliĢtirdiği bir tane var. Senin bir bakıĢta anlayabileceğin bir Ģeye ihtiyacın var, değil mi, Clarice?" "En iyisi öyle bir tane olacak." "Bakalım Bizim varsayımımıza göre testte gerçek bir transseksüelden elden farklı bir sonuç verecek bir erkek arıyoruz. Peki, Ev-Ağaç-Ġnsan testinde ilk olarak kadın figürü çizmeyen birini ara. Erkek transseksüeller hemen hemen her zaman önce kad ın figürü çizerler ve ayrıntılara da çok önem verirler. Erkek figürlerinin hepsi birbirlerine benzer. "Sonra ev resminde gelecek için pembe rüyalar içermeyen birini ara, yani perdeleri, bahçesinde çiçekleri, kapısı önünde bir çocuk arabası olmayan bir ev. "Transseksüellerde iki tür ağaç resmine rastlarsın, bol dallı, yapraklı söğütler ve hadımlık temaları. Resmin yada kağıdın kenarıyla yarıda kalan ağaçlar. Çiçek açan ve yapraklı kesilme yerleri. Bu önemli bir ayrıntıdır. Akıl hastalığı olan birinin çizdiği korkmuĢ, ölü ve kesilmiĢ ağaçlara hiç benzemez bunlar. Bu iyi bir ayrımdır. Billy’nin ağacı ürkütücü olacaktır. Çok mu hızlı konuĢuyorum?"
"Hayır, Dr. Lecter." "Bir transseksüel kendisini asla çıplak olarak çizmez. Bu söylediklerimi özetlememi ister misin?" "Lütfen." "Her üç cins belirleme merkezi tarafından reddedilen insanların listesini bulmaya çalıĢmalısın. Önce sabıkaları dolayısıyla reddedilenleri kontrol et ve bunların arasında hırsızlara dikkat et. Sabıkalarını saklamaya çalıĢanlar arasında çocukluklarında Ģiddete iliĢkin ağır bozukluklar geçirenleri ara. Sonra da testleri incele. Aradığın beyaz bir erkektir, büyük bir olasılıkla otuz beĢine varmamıĢ ve iriyarı. O bir transseksüel değildir, Clarice. Sadece öyle olduğunu sanıyor ve kendisine yardım etmedikleri için ĢaĢkın ve öfkeli. Dosyayı okuyana kadar bundan fazla bir Ģey söylemek istemiyorum. Dosyayı bana bırakacaksın, değil mi?" "Evet." "Ve de resimleri." "Onları da." "O zaman elde ettiklerinle hemen git de bakalım neler yapabileceksin, Clarice." "Ama ben sizin nasıl..." "Hayır. Fazlasını isteme, yoksa bir daha haftaya konuĢuruz. Bir ilerleme kaydettiğinde gel yine. Bir Ģey baĢaramazsan da gel. Ve Clarice?" "Efendim?" "Gelecek sefere bana iki Ģeyi anlatacaksın Biri ata ne olduğu, öte ki de... öfkeni içinde tutmayı nasıl baĢardığını." Starling’i almaya Alonzo geldi. K ız baĢı öne eğik, notlarını göğsü ne bastırmıĢ olarak yürürken olup biten her Ģeyi aklında tutmaya çalıĢıyordu. Bir an önce dıĢarıdaki temiz havaya kavuĢmak istediği için Chilton’un odasından yana bile bakmadı. Dr. Chilton’un kapısının altından ıĢık sızıyordu. 26. BÖLÜM Pas rengi Baltimore Ģafağının çok altında, en sıkı güvenlik önlemleri içindeki koğuĢta kıpırtılar. Hiç karanlık olmayan yerde akıntılarını kay betmiĢ midyelerin bir fıçıda açılmaları gibi çarpık bir duygunun güne baĢlayıĢı. Ağlayarak uyuyakalan Tanrının yaratıkları yeniden ağlamak üzere ağızlarını açıyorlar. Dr. Hannibal Lecter yüzü duvardan ancak bir karıĢ uzakta, ayakta duruyordu koridorun ucunda.
Sanki ayaklı bir saatmiĢ gibi kalın iplerle bağlıydı bir el arabasına. Üzerine örtülen ağın altında bir deli gömleği vardı üstünde. BaĢına geçirilmiĢ bir hokey oyuncusu maskesi hemısırmasını önlüyordu hem de bakıcılarını tiksindirecek kadar ıslanmıyordu. Dr. Lecter’in ardındaki ufak tefek hademe Lecter’in kafesini temizlemekteydi. Barney haftada üç kez yapılan bu temizliğe nezaret eder ve bu arada içersini kaçak bir Ģey var mı diye kontrol ederdi. Temizleyiciler Dr. Lecter’in hücresini ürkütücü bulduklarından iĢlerini yarım yamalak yaparlardı. Barney arkalarından her Ģeyi kontrol eder ve hiçbir Ģeyi gözden kaçırmazdı. Dr. Lecter’e el süren sadece Barney’di, çünkü sadece Barney neyle karĢı karĢıya olduğunu asla unutmazdı. Ġki yardımcısı Ģimdi televizyonda bir hokey maçı seyrediyorlardı. Dr. Lecter kendini eğlendiriyordu; çok geniĢ bir iç kaynağı vardı ve gerekirse kendi kendini yıllarca oyalayabilirdi. Kafasının içinde özgürdü. Ġç dünyasında yoğun renkler ve kokular vardı, pek ses yoktu. Hatta Ģimdi bile Benjamin Raspail’in sesini duyabilmek için biraz zorlanıyordu. Dr. Lecter, Jame Gumb’ı Clarice Starling’e nasıl vereceğini düĢünüyordu ve Raspail’i hatırlamak yararlıydı. ĠĢte ĢiĢman flütçü yaĢamının son gününde Lecter’in koltuğuna uzanmıĢ, ona Jame Gumb’dan söz ediyordu:
"Jame’in San Francisco’da bir pansiyonda akla gelebilecek en korkunç bir odası vardı. Hippi günlerinden kalma patlıcan renkli duvarlara fosforlu renklerle yapılmıĢ resimler falan. Jame... gerçek adı James’di ama doğduğunda hastanede yanlıĢlıkla Jame yazdıklarından öyle çağırılmasını ister, James denilince kıyameti koparırdı. O zaman bile hastanelerde doğru dürüst yazmayı bilmeyen ucuz adam çalıĢtırırlarmıĢ. Bugün daha kötü ya, canına susadıysan gidersin hastaneye ancak. Her neyse, Jame o kötü Ģeyi yine yaptığı için çalıĢtığı hediyelik eĢya satan dükkandan kovulmuĢtu ve iĢte o korkunç odada baĢını elleri arasına almıĢ düĢünüyordu. Kendisine bu tavırlarına artık dayanamadığımı söyledim. Tabii o sırada hayatıma Klaus girmiĢti artık. Jame aslında eĢcinsel değildir, cezaevinde yatarken alıĢtığı bir Ģeydir bu. Aslında hiçbir Ģey değildir, doldurmak istediği büyük bir boĢluktur, bu yüzden de çok öfkelidir. Bir odaya girdiğinde odanın biraz daha boĢaldığını hissedersin. Dernek istediğim, on iki yaĢında büyükannesiyle büyükbabasını öldüren bir insanın bir kiĢiliği olmasını beklerdin, değil mi? ĠĢte yine iĢsizdi ve talihsiz bir dilenciye o kötü Ģeyi yapmıĢtı yine. Postaneye gidip eski patronunun mektup ve paketlerini almıĢtı. Ġçlerinde satabileceği bir Ģey bulacağını umuyordu. Malezya’dan mı ne bir paket gelmiĢti. Heyecanla açınca koca bir kutu dolusu ölü kelebekle karĢılaĢtı. Patronu bütün o adaların posta müdürlerine para gönderir ve onlardan da kutu kutu ölü kelebek gelirdi. Bunları plastikle kaplar, sonra da hediyelik eĢya diye satardı. Kelebekler Jame’in iĢine yaramazdı, ama kimi zaman Bali’den bilezik falan da geldiğinden elini o kelebeklerin arasına sokup kutuyu karıĢtırdı. Ama hiçbir Ģey yoktu kutuda. Elleri kelebek tozuyla boyanmıĢtı. ĠĢte o sırada da elleri ve yüzü kelebek tozlarıyla boyanmıĢ bir halde oturmuĢ ağlıyordu. Hafif bir tıkırtı
geldi kutunun içinden. Kelebeklerin arasına atılmıĢ bir kozadan bir kelebek çıkmaktaydı. Havada kelebek tozu vardı, pencereden güneĢ giriyordu... Ġnsan uyuĢturucu aldığı zaman anlattığında her Ģeyin ne kadar canlı olduğunu bilirsin. Jame de kelebeğin kanatlarını çırpmasını seyretti. Büyük bir kelebekmiĢ. YeĢil. Pencereyi açmıĢ ve kelebek uçup gitmiĢ. Jame bunun üzerine kendisinde öylesine bir hafiflik hissetmiĢ ki, ondan sonra ne yapacağını biliyormuĢ artık. Jame, Klaus ile benim yaĢadığımız küçük plaj evini öğrendi, bir gün provadan döndüğümde onu orada buldum. Ama Klaus ortalarda yoktu. Nerede olduğunu sordum, yüzmeye gittiğini söyledi. Bunun yalan olduğunu biliyordum. Klaus hiç denize girmezdi. Buzdolabını açtığımda... eh, orada ne bulduğumu biliyorsun. Portakal suyunun ardın dan bakıyordu Klaus’un baĢı. Jame, Klaus’tan kendine bir de önlük yapmıĢtı ve Ģimdi kendisinden hoĢlanıp hoĢlanmadığımı soruyordu. Jame ile iliĢki kurmama ĢaĢmıĢ olmalısın. Sen ona rastladığında daha da dengesizdi aslında, kendisinden korkmamana çok ĢaĢırmıĢtı sanırım." Sonra da Raspail’in son sözleri: "Annemle babamın beni kendilerini aldattığım yaĢa varmadan neden öldürmediklerine ĢaĢarım." Raspail’in kalbi atmaya çalıĢırken bıçağın incecik kabzası titriyordu. Dr. Lecter, "Bir böcek yuvasına sokulmuĢ saza benziyor, değil mi?" dedi. Ancak Raspail artık yanıt veremezdi.
Dr. Lecter her sözcüğü, hatta daha fazlasını hatırlıyordu. Hücresini temizlerlerken vakit geçirecek hoĢ düĢünceler. Clarice Starling. zeki bir insan, diye düĢündü. Kendisine anlattıklarıyla Jame Gumb’ı ele geçirebilirdi, ama yine de çok uzak bir olasılıktı bu. Onu iĢ iĢten geçmeden yakalaması için daha somut Ģeylere ihtiyacı vardı. Dr. Lecter cinayetlerin ayrıntılarını okuduğu zaman imada bulunacağı Ģeyler olacağını biliyordu, büyükannesiyle büyükbabasını öldürdükten sonra Gumb’ın ıslahhanede gördüğü iĢ eğitimi gibi. Kıza yarın Jame Gumb’ı verecekti ve bunu Jack Crawford’un bile göreceği kadar açık seçik yapacaktı.Yarın. Dr. Lecter arkasında ayak sesleri duydu, tel kapatıldı. El arabasının çevrildiğini hissetti. ġimdi onu hücresinde serbest bırakma iĢi yapılacaktı, uzun ve sıkıcı bir iĢ. Her zaman aynı Ģeyi yaparlardı. Önce Barney ile yardımcıları onu yüzüstü yatağına yatırırlardı. Sonra Barney ayak bileklerini havlularla yatağın kenarlarına bağlayıp bacak kayıĢlarını söker, sonra yardımcılarının bayıltıcı sprey ve cop koruması altında deli gömleğini çıkarır, geri geri kapıya doğru yürürken ağı ve kapıyı kilitlerdi. Dr. Lecter geri kalan bağlarından kendisi kurtulurdu. Ondan sonra kahvaltısını etme karĢılığında bağları geri verirdi. Dr. Lecter bir hemĢire yi ağır yaraladığından bu yana hep bu yöntem uygulanmıĢtı. Bugün ise programda bir kesinti oldu. 27. BÖLÜM Dr. Lecter’ı taĢıyan el arabası kafesin kapısından geçerken eĢiğe takılıp sarsıldı. Dr. Chilton, Lecter’in yatağına oturmuĢ mektuplarını gözden geçiriyordu. Ceketini ve kravatını çıkarmıĢtı Dr.
Lecter onun boynunda bir tür bir madalyon gördü. Dr. Chilton baĢını kaldırmadan "Barney onu tuvaletin yanında ayakta tut," dedi. "Sen ve diğerleri yerlerinizde bekleyin." Dr. Chilton, Dr. Lecter’in Psikiyatri Genel ArĢivi ile en son yazıĢmalarını da okuyup bitirdi. Mektupları yatağın üstüne fırlatıp hücreden çıktı. Hokey maskesinin ardındaki gözler bir an parıldadı, ama Lecter’in baĢı kıpırdamadı. Chilton koridordaki okul masasına gitti ve eğilip koltuğun altından küçük bir mikrofon çıkardı. Mikrofonu Dr. Lecter’in maskesinin göz delikleri önünde salladıktan sonra yine gidip yatağa oturdu. "Kızın Miggs’in ölümünde insan hakları ihlali arayacağını düĢünerek konuĢmanızı dinledim," dedi. "Yıllardır sesini duymamıĢtım, sanırım en son konuĢtuğumuzda bana hep yanlıĢ yanıtlar vermiĢ, sonra daPsikiyatri dergisine yazdığın makalelerde benimle alay etmiĢtin. Bir delinin fikirlerinin mesleki toplumda hâlâ bir değer taĢıyor olmasına inanmak gerçekten çok güç. Ama iĢte ben hâlâ buradayım. Sen de." Dr. Lecter karĢılık vermedi. "Yıllarca süren sessizlik ve sonra Jack Crawford k ızı gönderiyor ve sen hemen yumuĢuyorsun, ha? Seni etkileyen ne oldu,Hannibal ? O güzelim ayak bilekleri mi? Saç ının parıltısı mı? Çok güzel bir kız, değil mi? Uzak ve güzel. Ben bir kıĢ günbatımı olarak düĢünüyorum. Çoktandır günbatımını görmediğini biliyorum ama çok güzel olduğuna inanabilirsin. "Onunla bir tek günün daha var. Sonra soruĢturma Baltimore Cinayet Masasına geçiyor. ElektroĢok tedavisi odasında senin için bir koltuğu çiviliyorlar yere. Koltuğun altında sana ve onlara kolaylık olması için bir de oturak var. Benim hiçbir Ģeyden haberim olmayacak. "Anlıyor musun, Hannibal? Onlarbiliyorlar . Senin Buffalo BilI’in kim olduğunu bildiğini biliyorlar. Hatta onu tedavi etmiĢ olacağını bile düĢünüyorlar. Bayan Starling’in Buffalo Bill’i sorduğunu duyunca ĢaĢırdım. Baltimor Cinayet Masasında bir tanıdığımı aradım bunun üzerine. Klaus’un boğazında bir böcek buldular, Hannibal. Onu Buffalo BiIl’in öldürdüğünü biliyorlar. Crawford seni akıllı olduğuna inandırmaya çalıĢıyor. Crawford’un adamını parçaladığın için senden ne kadar nefret ettiğini bildiğini sanmıyorum. Ama seni altetti artık. Kendini hâlâakıllı hissediyor musun?" Dr. Lecter, Chilton’un maskeyi tutan bağlar üstünde dolaĢan bakıĢlarını izliyordu. Chilton’un, Lecter’in yüzünü görebilmek için maskeyi çıkarmak istediği belliydi. Lecter onun bunu güvenli bir uzaklıktan, arkadan mı yapacağını merak etti. Eğer önden yapmaya kalkıĢırsa Dr. Lecter’in baĢı arkasına uzanacaktı kolları. Ve kollarının mavi damarlı iç tarafları Lecter’in yüzüne yakın olacaktır. Haydi, doktor. Haydi, yaklaĢ artık. Hayır, bunu yapmamaya karar verdi. "Hâlâ pencereli bir yere gideceğini mi sanıyorsun? Kumsalda dolaĢıp kuĢları göreceğini mi? Hiç sanmıyorum. Senatör Ruth Martin’e telefon ettim, seninle yapılan herhangi bir anlaĢmadan haberi
olmadığını söyledi. Ona senin kim olduğunu hatırlatmak zorunda kaldım. Clarice Starling’in de adını bile duymamıĢ. Bir yutturmaca bu. Bir kadından küçük ahlaksızlıklar bekleriz ama bu epey ĢaĢırtıcı bir boyutta, değil mi? "Seni inek gibi sağmalarından sonra, Hannibal, Crawford bir cinayeti bilerek haber vermemeyle suçlayacaktır seni. Sen istediğin kadar deli olduğunu iddia et, daha önce altı cinayetten hüküm giydin. Yargıç senin iyiliğini fazla düĢünmeyecektir. "Pencere falan olmayacak, Hannibal. Hayatının sonuna kadar bir devlet tımarhanesinin taĢ zemininde oturup bok arabasının geçmesini seyredeceksin. DiĢlerin dökülecek güçsüz düĢeceksin ve kimse artık sendenkorkmayacak . Sonunda Flendauer gibi bir yere atılacaksın. Gençler seni uĢak gibi kullanacaklar, canları çekince de ırzına geçecekler. Okuyacağın tek Ģey duvara yazdıkların olacak. Bütün bunlar mahkemenin umurunda mı olacak sanıyorsun? Eskileri gördün. HaĢlanmıĢ kayısıyı beğenmedikleri zaman bile ağlamaya baĢlıyorlar. "Jack Crawford ile sevgilisi. Karısı öldükten sonra açık açık birlikte olacaklar. Herif daha genç biri gibi giyinecek, ikisinin de yapacağı bir spora baĢlayacaklar. Bella Crawford hastalandığından beri aralarından su sızmıyor zaten. Terfi edecekler ikisi de ve seni yılda bir gün bile hatırlamayacaklar. Crawford herhalde sonunda buraya gejip bu iĢten senin payına ne düĢtüğünü yüzüne söyleyecektir. KonuĢmasını Ģimdiden hazırladığına hiç kuĢkum yok. "Hannibal, o seni benim kadar iyi tanımaz. Senden bilgiyi kendi istediği takdirde sadece kızın annesine iĢkence etmek isteyeceğini düĢünmüĢtür." Çok da doğru, diye düĢündü Dr. Lecter. Çok akıllıymıĢ, o Ġskoç-Ġrlandalı karıĢımı yüzü insani nasıl da aldatıyor. Bakmasını bilirsen yüzü yara iziyle dolu. Eh, birkaç taneye daha yer var nas ıl olsa. "Senin neden korktuğunu bilirim ben. Acı çekmek yada yalnızlık tan değil. Sen Ģerefsizliğe dayanamazsın, Hannibal. Ben sana bakmaya Ģeref sözü verdim ve bunu yapıyorum. Aramızdaki iliĢkiye kiĢisel hiç bir Ģey girmedi benim tarafımdan. ġimdi bile seni düĢünüyorum. "Senatör Martin’le senin için herhangi bir anlaĢma yapılmadı, ama Ģimdi böyle bir Ģey var. Yada olabilir. Senin adına ve o kız için saatlerdir telefon baĢındayım. Sana ilk koĢulu söyleyeceğim: Sadece benim aracılığımla konuĢabilirsin. Seninle baĢarılı mülakatımın profesyonelce bir değerlendirmesini sadece ben yayınlayabilirim. Eğer kurtarılırsa, Catherine Martin’den elde edilecek bilgiler sadece benimdir. "Bu koĢul üzerinde tartıĢma kabul etmiyorum. Bana yanıtını Ģimdi vereceksin. Bu koĢulu kabul ediyor musun?" Dr. Lecter kıs kıs güldü. "Ya bana Ģimdi yanıt verirsin yada Baltimore Cinayet Masası ile konuĢursun. KarĢılığında Ģunları alacaksın: Buffalo Bill’i teĢhis edersen ve kız iĢ iĢten geçmeden bulunursa Senatör Martin -ki, bunu telefonla doğrulayacaktır- seni Tennessee’de, Maryland yetkililerinin sözlerinin geçmediği Brushy Mountain Eyalet Cezaevine naklettirecek. Jack Crawford’dan uzakta
olacaksın. Ormana bakan bir hücren olacak Kitapların olacak. Yapılacak bir düzenlemeyle dıĢarı çıkıp gezinebileceksin. Katili söyle ve hemen git buradan. Tennessee eyalet polisi seni havaalanında teslim alacak. Vali bunu kabul etti." Doktor ChiĠton sonunda ilginç bir Ģey söyledi ve bunun ne olduğunun farkında bile değil. Dr. Lecter maskenin arkasında dudaklarını büzdü. Polis teslim alacak. Polis Barney kadar kurnaz olamaz. Polis suçlularla uğraĢmaya alıĢmıĢtır. Kelepçe ve ayak demirleri kullanırlar. Kelepçe ve ayak demirleri bir anahtarla açılır. Benimki gibi. "Adı Billy," dedi Dr. Lecter, "Gerisini sadece senatöre anlatırım. Tennessee’de." 28. BÖLÜM Jack Crawford, Dr. Danielson’un kahve ikramını reddettiyse de, fincanını alıp hemĢire odasındaki paslanmaz çelikten evyenin baĢında kendisine bir Alka Seltzer hazırladı. Her Ģey paslanmaz çeliktendi: Tezgah, çöp. kutusu, hatta Dr. Danielson’un gözlüğünün çerçevesi. Doktorla yalnızdılar küçük odada. "Mahkeme emri olmadan olmaz," dedi Dr. Danielson bir daha. Bu kez kahve ikram etmekle gösterdiği konukseverliği dengelemek için sesi sertti. Danielson, John Hopkins Hastanesi Cinsiyet TeĢhis Kliniğinin baĢıydı ve Crawford’la uzun sabah vizitelerinin öncesinde konuĢmayı kabul etmiĢti. "Her bir dosya için bana ayrı bir mahkeme emri göstermek zorun dasınız ve her birine tek tek karĢı koyacağız. Columbus ile Minnesota da aynı yanıtı vermiĢtir sanırım, değil mi?" "Adalet Bakanlığı Ģu anda belgeleri istiyor. Ama acele etmemiz gerek, doktor. K ız Ģimdiye kadar ölmemiĢse, bu gece yada yarın öldürülecektir. Ondan sonra yeni birini kaçıracaktır." "Buffalo Bill’in adını burada karĢılaĢtığımız sorunlarla birlikte anmak haksız ve tehlikeli bir davranıĢtır, Bay Crawford. Tüylerim diken diken oluyor bunu duyduğumda. Kamuoyuna transseksüellerin deli olmadıklarını, sapık yada eĢcinsel olmadıklarını anlatmak için burada yıllarca uğraĢtık ve…" "Ben de sizinle aynı fikirdeyim..." "Bir dakika. Transseksüeller arasında Ģiddet olayları genel nüfusa oranla çok azdır. Bunlar gerçek bir sorunları olan iyi insanlardır. Yardıma hakları vardır ve biz bunu verebiliriz. Ben burada bir cadı avı baĢlatamam. ġimdiye kadar bir hastamızın bize olan güvenini çiğnemedik ve bunu asla yapmayacağız. Bunu bilerek konuĢun, Bay Crawford." Crawford özel yaĢamında aylardır karısının doktor ve hemĢireleriyle yaĢıyor ve onlardan karısı için en küçük bir yararı koparmaya çalıĢı yordu. Doktorlardan iyice bunalmıĢtı artık. Ama bu kendi özel yaĢamı değildi. Burası Baltimore’du ve bu da iĢti. Tatsızlık çıkarmaması gerekirdi. "O zaman istediğimi iyi anlatamadım galiba, doktor bey. Kusur benim, sabahları pek kolay bir
insan değilimdir. Bizim aradığımız insan sizin hastanız değil. Bu sizin transseksüel olmadığı için reddettiğiniz biri olmalı. Bunu öylesine söylüyor değilim, size onun kiĢilik araĢtırmalarınızda tipik transseksüellerden nasıl saptığını göstereyim. Bakın bu kısa listede memurlarınızın reddettikleriniz arasında dikkat edecekleri Ģeyler yazılı." Dr. Danielson kağıdı okurken parmağıyla burnunun kenarını ovuĢ turdu. "Çok ilginç, Bay Crawford. Çok garip hatta, ki bu pek sık kullandığım bir sözcük değildir. Bu... bu varsayımı size kimin sağladığını öğrenebilir miyim?" Bunu bilmenin hoĢunuza hiç gitmeyeceğinden eminim. Dr. Daniel son. "Chicago Üniversitesinden Dr. Alan Bloom’a danıĢarak DavranıĢ Bilimleri çalıĢanları." "Bu Alan Bloom’dan mı çıktı yani?" "Sadece testlere bağlı da kalmıyoruz. Buffalo Bill’in kayıtlarınızda baĢka bir noktadan da yer alması olası. ġiddete iliĢkin bir sabıkasını saklamıĢ yada geçmiĢini değiĢtirmiĢtir. Bana reddettiklerinizi gösterin, doktor." Danielson durmadan baĢını sallıyordu. "Muayene ve görüĢme kayıtları da mahremdir." "Dr. Danielson, yalan bilgi ve sahtekarlık nasıl mahrem kabul edilebilir? Bir suçlunun gerçek adı ve gerçek geçmiĢi, bunu size asla söylemediği ve sizin bunu sonradan öğrenmeniz durumunda doktor-hasta iliĢkisine nasıl girebilir? John Hopkins Hastanesinin, ne kadar titiz çalıĢtığını bilirim. Bu tür vakalarla karĢılaĢmıĢ olduğunuzdan hiç kuĢkum yok. Bunun dürüst hastalarla yada hastaneyle hiçbir iliĢkisi yok ki. Delilerin hiç FBI’a baĢvurmadıklarını mı sanıyorsunuz? Daha geçen hafta St. Louis bürosuna baĢvuran birinin çantasında bir bazuka ve iki roket çıktı." "Onu iĢe aldınız mı?" "Bana yardım edin, Dr. Danielson. Zamanımız giderek azalıyor. Biz burada konuĢurken Buffalo Bill, Catherine Martin’i bunlardan birine döndürüyor olabilir." Crawford parıltılı tezgahın üstüne bir fotoğraf koydu. "Bunu yapmayın," dedi Dr. Danielson. "Çocukça bir hareket bu. Ben sava Ģta cerrahlık yaptım, Bay Crawford. Resminizi cebinize koyun." "Bir cerrah parçalanmıĢ bir cesede bakabilir elbette. Ama bir doktor bir hayatın boĢuna akıp gitmesine seyirci kalamaz." Crawford çöp tenekesinin koluna basıp kağıt bardağını içine attı. "Size en son Ģunu teklif edebilirim: Sizden hastalarınız hakkında bilgi istemeyeceğim, sadece bu koĢullara uyan sizin seçtiğiniz adaylar hakkında bilgi rica edeceğim. Siz ve psikiyatri kurulunuz reddedilen baĢvuruları benden çok daha kolay ayıklayabilirsiniz. Bilginiz aracılığında Buffalo Bill’i bulursak bunu kimseye söylemeyeceğim. Bilgiyi baĢka bir yoldan bulduğumu geçirteceğim tutanaklara." "John Hopkins Hastanesi korunan bir tanık olabilir mi, Bay Crawford? Bize yeni bir kimlik
verebilir misiniz? Bizi baĢka bir yere, örneğin Bob Jones Kolejine nakledebilir misiniz? Ne FBI ne de baĢka bir devlet kuruluĢunun bir sırrı fazla uzun bir süre saklayamayacağından eminim." "Bir bilseniz ĢaĢardınız." "Hiç sanmam beceriksizce söylenmiĢ bürokratik bir yalanın altından sıyrılmaya çalıĢmak gerçeği söylemekten daha çok zarar verir. Çok teĢekkür ederim ama lütfen bizi böyle korumayın sakın." "Ben size teĢekkür ederim, Dr. Danielson, bu nükteli sözleriniz için. Bunların bana nasıl yardımcı olduğunu Ģimdi göstereceğim. Ger çeklerden hoĢlanıyorsunuz, Ģunu deneyin öyleyse. Adam genç kadınları kaçırıp derilerini yüzüyor. Bu derileri sırtına geçirip dolaĢıyor sonra. Bunu bir daha yapmasını istemiyoruz. Eğer bana mümkün olduğu kadar çabuk yardım etmezseniz yapacağım Ģudur: Adalet Bakanlığı bu sabah yardım etmeyi reddettiğinizi ileri sürerek bir mahkeme emri çıkaracaktır. Bunu sabah ve akĢam haberlerine yetiĢtirmeye çalıĢacağız. Haberlerde Adalet Bakanlığı John Hopkins’de, Dr. Danielson’la olayların nasıl geliĢmekte olduğunu sık sık duyuracaktır. Buffalo Bill vakasına ait her haberde -Catherine Martin’in cesedi bulunduğunda yada ondan sonraki kurban su yüzüne çıktığında- Dr. Danielson’la ne durumda olduğumuzu bildirip, Bob Jones Koleji konusundaki nüktenizi de açıklayacağız. Bir Ģey daha var, doktor. Sağlık ve insani Hizmet kuruluĢunun burada Baltimore’da olduğunu bilirsiniz. Ya Senatör Martin kızının cenaze töreninden sonra Yeterlilik Bürosuna baĢvurup burada yaptığınız cinsiyet değiĢtirme ameliyatlarının bir kozmetik ameliyattan öteye gitmediğini iddia ederse? Belki de yetkililer kafalarını kaĢıyıp, ‘Bu Senatör Martin haklı olabilir. Evet, bu kozmetik bir ameliyattan baĢka bir Ģey değil’, derlerse o zaman bu program federal yardımdan herhangi bir burun kliniğinden farklı bir pay alamayacaktır." "Hakaret ediyorsunuz." "Hayır, sadece gerçek bu.". "Beni korkutamazsınız...". "Güzel. Ben de sizi korkutmak istemiyorum zaten, doktor. Sadece ciddi olduğumu bilmenizi istiyorum. Bana yardım edin, doktor. Lütfen." "Alan Bloom ile çalıĢtığınızı söylemiĢtiniz." "Evet. Chicago Üniversitesi..." "Alan Bloom’u tanırım ve bunu onunla profesyonel bir düzeyde tartıĢmayı yeğlerim. Kendisine onu bu sabah arayacağımı bildirin. Kararımı size öğleden önce bildireceğim. Genç hanım beni gerçekten ilgilendiriyor, Bay Crawford. Diğerleri de. Ama ortada tehlikeye atılacak pek çok Ģey var ve bunun sizin için baĢka konular kadar önemli olduğunu sanmıyorum... Bay Crawford, son zamanlarda tansiyonunuzu ölçtürdünüz mü?" "Bunu kendim yaparım."
"Kendinize ilaç da yazar mısınız.?" "Bu yasalara aykırıdır, Dr. Danielson." "Ama bir doktorunuz vardır sanırım." "Evet" "Bulgularınızı onunla paylaĢın, Bay Crawford. DüĢüp ölürseniz hepimiz için büyük bir kayıp olur. Bu öğleden önce benden bir haber alacaksınız." "Ne zaman, doktor? Bir saat sonra mı?" "Bir saat sonra." Crawford zemin katında asansörden çıkarken çağrı aygıtı öttü. Kapıdan çıktığında sürücüsü Jeff ona acele etmesi için iĢaret etti.Kız öldü ve cesedini buldular . Telefon eden FBI BaĢkanıydı. Haber sandığı kadar kötü değildi ama yine de yeterince kötüydü: Chilton otaya burnunu sokmuĢtu ve Ģimdi de senatör iĢe karıĢıyordu. Maryland eyaleti baĢ savcısı validen aldığı emirle Dr. Hannibal Lecter’in Tennessee’ye nakledilmesini emretmiĢti. Nakli erteletmek yada durdurmak için Maryland Federal Mahkemesinin bütün gücünün kullanılması gerekecekti. BaĢkan, Crawford’un fikrini soruyordu. "Bir dakika," dedi Crawford. Telefonu indirip kamyonetin pencere sinden d ıĢarı baktı. ġafak söküyordu. ġubat Ģafağı. Renksiz ve soluk. Jeff bir Ģeyler söylemeye baĢladıysa da, Crawford eliyle susturdu. Lecter’in dev egosu. Chilton’un yükselme hırsı. Senatör Martin’in kızı için korkusu. Catherine Martin’in hayatı. "Bırak gitsinler," dedi telefona. 29. BÖLÜM Dr. Chilton ile üç Tennessee eyalet polisi gün do ğumunda pistte durmuĢlar, bir Grumann Gulfstream uçağından yükselen telsiz gürültüsünü bastırmak için yüksek sesle konuĢuyorlardı. Uçağın yanında motoru çalıĢmakta olan bir cankurtaran vardı. Polislerin komiseri Dr. Chilton’a bir kalem uzattı. K uçuĢunca Chilton, "Bu iĢi havada yapamaz mıyız?" diye sordu. "Belğeler gerçek nakil anında imzalanmalıdır, efendim. Böyle talimat aldım." Yardımcı pilot uçağın kapısına bir rampa yerleĢtirdi.
"Tamam." Polislerle Dr. Chilton can kurtarının arka kapısı önüne geldiler. Kapıları açtıklarında sanki bir Ģeyin üzerlerine atılmasını beklermiĢ gibi bir gerginlik içindeydiler. Dr. Hannibal Lecter el arabası üstünde ayakta duruyordu, üzerine bir ağ atılmıĢtı, baĢında hokey maskesi vardı. Barney’in tuttuğu oturağa iĢemekteydi. Polislerden biri öksürdü, diğer ikisi baĢlarını çevirdiler. Barney, "Kusura bakmayın," diyerek kapıları kapattı. "Barney, iĢim zaten bitmiĢti, teĢekkür ederim," dedi Dr. Lecter. Barney, Lecter’in üzerindekileri düzeltip arabasını cankurtaranın arkasına itti. "Barney?" "Efendim, Dr. Lecter?" "Uzun bir süredir bana çok iyi davranıyorsun. TeĢekkür ederim." "Bir Ģey değil." "HoĢçakal, Barney." Ġriyarı hademe kapıları açıp polislere seslendi. "Siz Ģunun altından tutun hele, çocuklar. Ġki yandan.. Onu yere indireceğiz. Dikkatli olun." Barney, Dr. Lecter’in üzerinde durduğu el arabasını rampadan yukarı uçağın içine itti. Uçağın sağ tarafında üç koltuk çıkarılmıĢtı. Pilot yardımcısı el arabasını yerdeki halkalara bağladı. "Böyle yatmıĢ mı gidecek’?" diye sordu polislerden biri. "Lastik donu mu var yoksa?" Öteki, "Memphis’e kadar artık çiĢini tutarsın, ahbap," dedi. "Doktor Chilton, sizinle konuĢabilir miyim?" diye sordu Barney. Uçağın dıĢındaydılar. "Bu adamlar hiçbir Ģey bilmiyorlar," dedi Barney. "Ġndikleri yerde deneyimli kiĢiler olacak, deneyimli psikiyatri hademeleri. Artık onların sorumluluğunda." "Ona iyi bakabilecekler mi acaba? Nasıl olduğunu bilirsiniz, itilip kakılması iyi olmaz." "Buna asla izin vermem, Barney." "Onu sorguya çektiklerinde siz de orada olacak mısınız?"
"Evet." Ve sen olmayacaksın, diye düĢündü Chilton. "Onu öteki tarafta yerine yerleĢtirip iki saat gecikmeyle iĢimin baĢında olabilirdim." "O artık bizim iĢimiz değil, Barney. Ben orada olacağım. Onlara nasıl gerektiğini tek tek anlatacağım." "Dikkatli olmaları gerekir," dedi Barney. "O asla dikkati elden b ırakmayacaktır." 30. BÖLÜM Starling’in, Dr. Lecter’in yanından ayrılalı üç, Crawford’la tıbbi merkezlerdeki baĢvurularda aranacak noktaların listesini hazırlayalı iki saat olmuĢtu. Ondan sonra uyuduğu bu kısacık sürede Dr. Frederick Chilton iĢleri berbat etmiĢti. Lanet olsun. Lanet, lanet olsun. K ızı öldürdün Dr. Chilton. Öldürdün onu adi herif. Lecter daha pek çok Ģey biliyordu ve bunu ondan öğrenecektim. Hepsi gitti artık. Bitti. BoĢuna oldu bu kadar çaba. Catherine Martin suyun içinde bulunduğunda onu görmeni sağlayacağım. Yemin ediyorum ki bunu yapacağım. Onu sen aldın benim elimden. Yararlı bir Ģey yapmam gerek. Hemen Ģu anda. Ama hemen Ģu anda ne yapabilirim ki?... Yıkanabilirim… Banyoda iyi bir motelde bulunan Ģeyler, küçük bir sepet içinde sabun paketleri, Ģampuan ve krem tüpleri, küçük bir dikiĢ takımı. Starling duĢa girerken birden kendini sekiz yaĢında gördü: Annesi motel odalarını temizlerken havlu, Ģampuan ve kağıtlara sarılı sabunlar getiriyordu ona. Sekiz yaĢındayken bir karga vardı ve bu karga motel temizlik arabalarından eĢya çalardı. Parlak olan her Ģeyi alırdı. Karga fırsat kollar, sonra arabadaki eĢyalar arasından birini alıp kaçardı. Kimi zaman da aceleden temiz çarĢaflara pislerdi. Öteki temizleyici kadınlar dan biri bir kere kuĢa kireç kaymağı atmıĢtı ama tüylerinde beyaz lekeler bırakmaktan baĢka bir iĢe yaramamıĢtı. Siyahlı beyazlı karga Olan Clarice’in annesine bir Ģeyler götürmek için hep Starling’in arabadan uzaklaĢmasını beklerdi. Annesi o sırada içerde yerleri siliyor olurdu. Annesi Starling’e gidip Montana’da yaĢaması gerektiğini söylediğinde bir motel banyosunun kapısında duruyordu. Annesi elindeki havluları alıp bir kenara bırakmıĢ, sonra onunla birlikte yatağın kenarına oturmuĢtu. Starling hep rüyalarında o kargayı görürdü. Starling aceleyle giyindi. Pantolon, bluz, hafif bir süveter, küt burunlu tabancas ı kaburgalarına yapıĢık, yedek bir Ģarjörü kemerinde. Ceketini elden geçirmesi gerekiyordu. ġarjörün sürtünmesinden iplik iplik olmuĢtu astarı. Motelin küçük dikiĢ takımını alıp astarı elden geçirdi... Crawford kapıyı vuruyordu. 31. BÖLÜM Crawtord deneyimlerine dayanarak öfkenin kad ınları dağınık yaptığını bilirdi. Saçları
darmadağınık olur, renkleri bozulur, fermuarlarını çekmeyi unuturlardı. HoĢa gitmeyen her Ģeyleri birden büyürdü sanki. Motel odasının kapısını açan Starling ise neyse oydu, hem de köpürecek kadar kızgın olmasına rağmen. Crawford onun hakkında yeni bir gerçeği öğrenebilirdi Ģimdi. Kız kapının önünde dururken üzerinden buğulu bir havayla sabun kokusu yayılıyordu. Yatağın. örtüleri yastığın üstüne çekilmiĢti. "Ne diyorsun, Starling?" "Lanet olsun diyorum, Bay Crawford.Siz ne diyorsunuz peki?" Crawford baĢını salladı. "KöĢedeki kafe açık. Birer kahve içelim." ġubat için epey ılık bir sabahtı. Doğuda hâlâ yükselmemiĢ olan güneĢ önlerinden geçtikleri akıl hastanesini kızıla boyamıĢtı. Jeff kamyonetle izliyordu kendilerini. Bir keresinde telefonu camdan Crawford’a uzatmıĢtı. "Chilton’u adaleti engellemekle suçlayabilir miyim?" Starling bir adım önden yürüyordu. Crawford onun soruyu sorarken çene kaslarının gerildiğini gördü. "Hayır, bir iĢe yaramaz." "Ya kızı öldürürse, ya Catherine onun yüzünden ölürse? Onun yüzünü görmek isterd im. Beni bu iĢten almayın, ne olur, Bay Crawford. Beni okula göndermeyin." "Ġki nokta var. Eğer seni tutarsam bu Chilton’un yüzünü görmen için olmayacaktır. Ġkincisi, eğer seni bir süre daha tutarsam, ikmale kalacaksın ki, bu da birkaç ayına neden olacak. Akademi kimsenin gözünün yaĢına bakmaz. Seni okula yeniden almalarını sağlarım, ama hepsi bu." Kız yürümeye devam ederken, "Belki de patrona sorulacak bir soru de ğil ama, baĢınız dertte mi? Senatör Martin size bir Ģey yapabilir mi?" "Starling, iki yıl sonra emekliye ayrılacağım. Bu süre içinde mucizeler baĢarsam bile emekli olacağım. O yüzden düĢünülecek bir Ģey değil bu." Tutkudan her zaman kaçınan Crawford akıllı görünmeyi ne kadar istediğinin farkındaydı. Orta yaĢlı bir insanın akıllı olmak için umutsuzluğundan yalana kaçabildiğini ve bunun da ona inanan bir genç için ne kadar kötü olabildiğini biliyordu. O yüzden dikkatle ve sadece bildiği Ģeylerden konuĢtu. "En güç zamanı yaĢıyorsun Ģimdi, Starling. Bu zamanı iyi kullanırsan seni olgunlaĢtıracaktır. En güç sınav budur: öfke ve çaresizliğin seni düĢünmekten alıkoymasını önlemek. Emreden bir yere gelip gelemeyeceğinin sınavıdır bu. Chilton budalanın biri ve Catherine Martin’in ha yatına
malolmuĢ olabilir. Belki de olmamıĢtır. Kızın kurtuluĢ Ģansı biziz. Starling, laboratuarda sıvı nitrojen ne kadar Ģoğuktur?" "Ne? Sıvı nitrojen mi... eksi iki yüz derece. onun biraz üstünde de kaynar." "Hiç onunla dondurduğun Ģeyler’ olmuĢ mudur’?" "Elbette." "ġimdi de bir Ģeyi dondurmanı istiyorum. Bu Chilton iĢini dondur. Lecter’dan aldığın bilgiyi sakla ve duygularını dondur. Gözünü ödülden ayırmamanı istiyorum, Starling. Önemli olan odur. Bazı bilgiler almak için çalıĢtın, bunun için bir bedel ödedin, Ģimdi de bunu kullanacağız. Bu bilgi Chilton iĢi berbat etmeden de iyi yada kötüydü. Lecter’den baĢka bir Ģey elde edemeyeceğiz herhalde. Ondan Buffalo Bill hakkın da aldığın bilgiyi sakla. Gerisini dondur. Kayıpları ve öfkeni, Chilton’u dondur. Zamanımız olunca Chilton’un canına okuruz. ġimdi dondur ve bir kenara at. Böylece onun ötesindeki ödülü görebilirsin, Starling. Catherine Martin’in yaĢamıdır bu. Gözlerini ödülden ayırma. Eğer bunu yapabilirsen sana ihtiyacım olacak." "Tıbbi kayıtları incelemek için mi?" Kahvenin önüne gelmiĢlerdi. "Memphis’e gitmeni istiyorum Lecter’in Senatör Martin’e yararlı bir Ģey söyleyeceğini ummak zorundayız. Ama her olasılığa karĢı senin oralarda olmanı istiyorum, adam senatörle oynamaktan sıkılınca belki seninle konuĢur. Bu arada Catherine’in çevresinde dolaĢ, Buffalo Bill’in onu nasıl gözüne kestirdiğini anlamaya çalıĢ. Catherine’den pek yaĢlı değilsin, arkadaĢları polise benzeyen birine söylemeyecekleri Ģeylerisana söyleyebilirler. "Devam etmekte olan baĢka Ģeyler de var. Ġnterpol, Klaus üzerinde çalıĢıyor. Klaus’u teĢhis edebilirsek Avrupa’daki ve California’daki dostlarını bulabiliriz. Ben bu akĢam Washington’da olacağım. ġimdi kahvemizi içelim. Jeff’i çağır, kırk dakika sonra uçakta olacaksın." Starling kendini daha rahat, adeta hafiflemiĢ hissediyordu. Crawford gerçekten çok ustaydı iĢinde. Nitrojen hakkındaki sorusunun laboratuar geçmiĢini takdir ettiğini göstermek ve disiplinli düĢünme alıĢkanlığını hatırlatmak için sorulduğunu biliyordu. KarĢı kaldırımda, Baltimore Eyalet Akıl Hastanesi merdivenlerinden biri inmekteydi. Barney. Elinde sefertası vardı. Starling, Jeff’e, "BeĢ dakika," dedi ve eski Studebaker arabasının kapısını açmakta olan Barney’in yanına gitti. "Barney" Barney ifadesiz bir yüzle döndü kıza. "Dr. Chilton sana bu iĢin sonunda karlı çıkacağını söyledi mi?"
"BaĢka ne söyleyebilirdi ki?" "Ona inandın mı?" Adamın ağzı kıvrıldı. Evet yada hayır demedi. "Senden bir Ģey isteyeceğim. Hem de Ģimdi, hiçbir Ģey sormadan. Lecter’in hücresinde ne kaldı Ģu anda?" "Bir iki kitap,Yemek Zevki , tıbbi dergiler." "Ya duvardaki resimler?" "Hepsi duruyor." "Hepsini istiyorum ve çok acelem var." Barney bir an düĢündü. "Bir dakika," deyip böylesine iri bir adam için koĢar adımlarla geri döndü. Barney rulo yaptığı resimler, bir naylon torbaya doldurduğu kağıt ve kitaplarla döndüğünde Crawford kızı kamyonette bekliyordu. Barney, "Sana getirdiğim o masada mikrofon olduğunu bildiğimi mi sanıyorsun?" diye sordu. "Bunu daha sonra düĢüneceğim. ġu kalemi al da telefon numaralarını yaz Ģuraya. Barney, Dr. Lecter’i idare edebilecekler mi sence?" "Bu konuda kuĢkuluyum, bunu Dr. Chilton’a da söyledim. Unuttursa ona söylediğimi size bildirdiğimi unutmayın. Siz iyi bir insansınız, Memur Starling. Buffalo Bill’i yakaladığınızda..." "Evet?" "BoĢ yerim var diye onu bana getirmeyin, tamam mı?" Barney gülümsedi. Starling de elinde olmadan gülümsedi. Elini sallayıp kamyonete koĢtu sonra. Crawford çok memnun olmuĢtu. 32. BÖLÜM Hannibal. Lecter’i taĢıyan uçak arkasından mavi dumanlar çıkararak Memphis havaalanına indikten sonra kontrol kulesinin talimatına uyarak yolcu terminalinin uzağında durdu. Birinci hangarın içinde bir cankurtaranla bir limuzin araba bekliyordu. Senatör Martin arabanın renkli camından eyalet polislerinin Dr. Lecter’i uçaktan indirmelerini
seyretti. Eli kolu bağlı maskeli adama koĢup zorla bilgi elde etmek isterdi ama bunu yapmayacak kadar da akıllıydı. Senatör Martin’in çalan telefonunu yardımcısı Brian Gossage açtı. "FBI, Jack Crawford," dedi. Senatör Martin gözlerini Dr. Lecter’den ayırmadan telefonu aldı. "Bana neden Dr. Lecter’den söz etmediniz, Bay Crawford?" "ġu anda yapmakta olduğunuzu yapacağınızdan korkuyordum, senatör." "Ben sizinle uğraĢmıyorum, Bay Crawtord. Siz benimle uğraĢırsanız piĢman olursunuz." "Lecter nerede Ģimdi?" "ġu anda kendisine bakıyorum." "Sizi duyabilir mi?" "Hayır." "Senatör Martin, dileyin beni. Lecter’e özel garanti vermek istiyorsunuz, peki Ama benim için de Ģunu yapın: Lecter’le konuĢmadan önce Dr. Alan Bloom’un size bilgi vermesini kabul edin. Ġnanın bana Bloom size yardımcı olabilir." "Ben profesyonel kiĢilerden bilgi alıyorum." "Onların Chilton’dan iyi oldukların umut ederim." Dr. Chilton arabanın camını tıklatıyordu. Senatör Martin ne istediğini öğrenmesi için Brian Gossage’i dıĢarı gönderdi. "Ġç çekiĢmeler zaman kaybettirir, Bay Crawford. Lecter’e sahte bir teklifle bir acemiyi gönderdiniz. Ben bundan iyisini yapabilirim. Dr. Chilton, Lecter’in dürüst bir teklife karĢılık vereceğini söylüyor, benim de yaptığım bu iĢte. Catherine’i sağ salim geri alırsak,siz dahil , herkes tertemiz çıkacak bu iĢten Ama eğer... ölürse, o zaman hiçbir mazeret dinlemem." "O zaman bizikullanın , Senatör Martin." Kadın adamın sesinde öfke değil, sadece profesyonel bir ‘zararınızı en azına’ indirin tonu fark ettiğinden hemen, "Sizi dinliyorum," dedi. "Eğer bir Ģey elde edebilirseniz bunun üzerinde çalıĢmamıza izin verin. Her Ģeyi bilmemizi sağlayın. Yerel polisin bizimle paylaĢmasını sağlayın. Bize bilgi vermeyerek sizi memnun edeceklerini düĢünmelerine imkan sağlamayın onlara."
"Adalet Bakanlığından Paul Krendler geliyor, o bunun gereğine bakar." "Oradaki en yüksek rütbeli memur kim Ģimdi?" "Tennessee SoruĢturma Bürosundan BinbaĢı Bachman." "Güzel. Eğer çok geç kalınmamıĢsa iletiĢim araçlarına bilgi verilmemesini sağlayın. Bu konuda Chilton’un özellikle dikkatini çekin, reklama bayılır çünkü. Buffalo Bill’in herhangi bir Ģey öğrenmesini istemiyoruz. Onu bulduğumuzda Rehine Kurtarma Ekibini kullanmak isteriz. KarĢılıklı bir çatıĢmadan çok, ani bir darbe indirmemiz gerek. Lecter’i siz mi sorguya çekeceksiniz?" "Evet." "Önce Clarice Starling’le konuĢur muydunuz? Oraya doğru yola çıktı bile." "Ama neden? Dr. Chilton durumu bana özetledi. Yeteri kadar zaman kaybettik zaten." Chilton yine camı tıklatıyor, bir Ģeyler söylemeye çalıĢıyordu. Brian Gossage adamın elini tutup baĢını salladı. "Siz kendisiyle konuĢtuktan sonra ben de Lecter’i görmek isterim," dedi Crawford. "Say Crawford, Lecter koĢullarında bazı iyileĢtirmeler karĢılığında Buffalo Bill’in adını söyleyeceğine söz verdi. Bunu yapmazsa sonsuza kadar sizin olabilir." "Senatör Martin, bunun çok duyarlı bir konu olduğunu biliyorum ama yine de söylemek zorundayım; ne yaparsanız yapın, ama sakın ona yalvarmayın." "AnlaĢıldı, Bay Crawford. Daha fazla konuĢamayacağım." Kadın telefonu kapattı. Kendi kendine, "Ben yanılıyorsam kızım senin ilgilendiğin o altı kurbandan daha fazla ölü olacak değil ya," diye söylenerek Gossage ile Chilton’un arabaya girmelerini iĢaret etti. Dr. Chilton senatörün Hannibal Lecter’le görüĢmesi için bir yer istemiĢ, zaman kazanmak için de hangardaki askeri brifing odası alelacele hazırlanmıĢtı. Dr. Chilton, Lecter’i odaya getirene kadar Senatör Martin hangar da bekledi. Arabada duramıyordu. Hangarın yüksek çatısı altında sinirli adımlarla gidip gelirken bir ara eski bir Phantom 4’ün yanında durup baĢını soğuk madene dayadı.Bu uçak Cetherine’den yaĢlı olmalı. "Senatör Martin." BinbaĢı Bachman onu çağırıyor, Chilton da odanın kapısından el ediyordu. Odada Chilton için bir masa Senatör Martin, yard ımcısı ve BinbaĢı Bachman için de birer iskemle vardı. Bir video kameramanı görüĢmeyi kaydetmeye hazırdı. Chilton bunun Lecter’in isteklerinden biri olduğunu söylemiĢti.
Dr. Hannibal Lecter odanın ortasında yere çivilenmiĢ büyük bir koltukta oturuyordu. Üzerindeki deli gömleği, bacak kayıĢları ve koltuğa bağlı olduğu gerçeği bir battaniyeyle örtülmüĢtü.. Ama ısırmasını önle yen hokey maskesi hâlâ baĢındaydı. Neden, diye düĢündü senatör. Aslında Dr. Lecter’e bir büroda bulunmakla bir çeĢit onurluluk vermeye çalıĢılmıĢtı. Senatör, Chilton’a baktıktan sonra kağıtlarını almak üzere Gossage’e döndü. Chilton, Dr. Lecter’in arkasına geçti, kameraya Ģöyle bir baktıktan sonra maskeyi çıkardı. "Senatör Martin, sizi Hannıbal Lecter’le tanıĢtırayım " Dr Chilton’un gösteri uğruna yaptıkları Senatör Martin’i kızının kaybolmasından bu yana olan her Ģeyden çok korkutmuĢtu. Chilton’a olan güveninin yerini Ģimdi adamın aptalın biri olduğu hakkında buz gibi bir korku almıĢtı Dr. Lecter’in gözleri arasına bir tutam saç düĢmüĢtü. Maske kadar soluktu yüzü. Senatör Martin ile Hannibal Lecter birbirlerini ölçtüler: Biri aĢırı zeki, diğeri insanın bildiği hiçbir yolla ölçülemeyen iki insan. Dr Chilton masanın baĢına geçti, tek tek herkese baktıktan sonra söze baĢladı "Senatör, Dr. Lecter bana soruĢturmaya özet bir katkıda bulunmak istediğini bildirdi, bunun karĢılığında hücre koĢullarında bazı iyileĢtirmeler talep ediyor." Senator Martin elindeki kağıdı havaya kaldırdı "Dr Lecter bu Ģimdi imzalayacağım bir beyandır Size yardım edeceğimi bildiriyorum. Okumak ister misiniz?" Kadın doktorun cevap vermeyeceğini sanıp imzalamak için masaya döndüğünde Lecter konuĢtu. "Küçük ayrıcalıklar için pazarlık yaparak sizin ve Catherine’in zamanınızı boĢa harcamak istemem. Mesleklerindeterfi umanlar yeteri kadar zaman kaybettirdiler zaten. Ben size Ģ imdi yardım edeyim, sizin de bu iĢ bitince benden yardımınızı esirgemeyeceğinize hiç kuĢkum yok." "Buna güvenebilirsiniz. Brian." Gossage not defterini aldı "Buffalo Bill’in adı William Rubin’dir BilIy Rubin adıyla anılır. 1975 Nisan yada Mayıs ayında hastam Benjamin Raspail onu bana gönderdi. Philadelphia’da, hatırlayamadığım bir adreste oturduğunu söyledi, ancak o sırada Baltimore’da Raspail’in yanında kalıyordu." "Kayıtlarınız nerede?" diye BinbaĢı Bachman söze karıĢtı. "Kayıtlarım mahkeme kararıyla imha…" "Nasıl biriydi?" diye sordu BinbaĢı Bachman.
"Bir dakika, binbaĢı. Senatör Martin..." "Bana yaĢını, eĢkalini ve hatırladığınız özellikleri söyleyin," dedi BinbaĢı Bachman. Dr. Lecter aniden odadan çıkıp gitmiĢ gibiydi. BambaĢka bir Ģey düĢünmeye baĢladı, Gericault’un bir tablosu için hazırladığı anatomik çizimleri. Bundan sonra sorulan soruları duydu ise de hiç belli etmedi. Senatör Martin yeniden adamın dikkatini çektiğinde odada yalnızdılar. Gossage’in not defteri kadının elindeydi. Dr. Lecter ona dikkatle baktı. "O bayrak puro kokuyor," dedi. "Catherine’i emzirdiniz mi?" "Affedersiniz? Ben ne..." "Onu ana sütüyle mi büyüttünüz?" "Evet." "Ġnsanı susatan bir iĢ, değil mi?" Kadının gözleri kararırken Dr. Lecter onun acısından bir yudum aldı ve müthiĢ lezzetli buldu. Bugünlük o kadar yeterdi. Sonra devam etti. "William Rubin bir seksen beĢ boyundadır. ġimdi otuz beĢ yaĢında olmalı. Ġri yapılı, tanıdığımda doksan beĢ kiloydu, o zamandan buyana daha da kilo almıĢtır sanırım. Kumral saçları ve açık mavi gözleri var. Bunları verin onlara Ģimdi, sonra devam ederiz." "Doğru." Kadın aldığı notları dıĢarı verdi. "Onu sadece bir kere gördüm. Randevu aldı ama bir daha gelmedi." "Onun Buffalo Bill olduğunu nereden biliyorsunuz?" "O zaman da öldürüyor ve cesetlerde buna benzer Ģeyler yapıyordu. Yaptıklarına bir son vermek için yardım aradığını söyledi ama aslında o konuda konuĢmaktı istediği." "Ve sizin onu... kendisini ele vermeyeceğinizden emindi demek?" "Bunu yapacağımı sanmıyordu; ayrıca tehlikeye atılmaktan hoĢlanıyordu. ArkadaĢı Raspail’in bana olan güvenini korumak zorundaydım." "Raspail onun yaptıklarını biliyor muydu?" "Biliy Rubin bana sabıkası olduğunu söyledi ama ayrıntıya girmedi. K ısa bir tıbbi geçmiĢini araĢtırdım, fazla önemli bir Ģeyi yoktu. OlağandıĢı bir tek Ģey vardı sadece: Rubin bana bir zamanlar fildiĢi alerjisi olduğunu söyledi. Hatırladıklarım bu kadar, Senatör Martin; sanırım siz
de artık gitmek için acele ediyorsunuzdur. Aklıma baĢka bir Ģey gelecek olursa size haber gönderirim." "Billy Rubin baĢı arabada bulunan kiĢiyi gerçekten öldürdü mü?" "Sanıyorum." "Onun kim olduğunu biliyor musunuz?" "Hayır. Raspail ona Klaus demiĢti." "FBl’a anlattığınız diğer Ģeyler doğru muydu?" "En az FBI’ın bana söyledikleri kadar doğruydu, Senatör Martin." "Burada Memphis’de sizin için bazı geçici duzenlemeler yaptırdım. Bu… bu iĢ bitince durumunuzu konuĢacağız ve Brushy Mountain’e gideceksiniz. "TeĢekkür ederim. Aklıma bir Ģey gelirse bir telefonunuz…" "Numaram size verilecektir." "Ve müzik. Glenn Gould’danGoldberg Varyasyonları ’nı? Bunu istemek çok mu oIur?" "Hayır." "Senatör Martin, tüm ipuçlarını sadece FBI’a güvenerek vermeyin. Jack Crawford öteki kurumlarla asla paylaĢmaya yanaĢmaz. Bu insanlar için bir oyundur bu. Tutuklamayı kendisi yapmak istiyor." "TeĢekkür ederim, Dr. Lecter." "Elbisenize bayıldım," dedi Lecter kadın kapıdan çıkarken. 33. BÖLÜM Jame Gumb’ın bodrumu insanı rüyalarında ĢaĢkına çeviren labirentler gibi odadan odaya açılan bir yerdi. Bay Gumb uzun ama pek uzun yıllar önce, hâlâ utangaç bir insanken merdivenlerden en uzaktaki odalarda saklanıp keyfine bakardı. Gumb’ın öteki yaĢamlarından kalma ve yıllardır açmadığı odaları vardı uzak köĢelerde. Bunlardan bazıları, sözün geliĢi, hâlâ doluydu, kapılarının ardından gelen seslerin çoktan susmuĢ olmalarına rağmen. Odaların döĢemeleri de birbirlerinden farklı düzeylerdeydi. Ġnsanın kafasını vurmaması için eğilerek geçeceği kapılar, ayağının takılmaması için dikkat etmesi gereken eĢikler vardı. Yükleri odadan odaya taĢımak ve sürüklemek çok güçtü. Hele önünde birini yürütmek - ve o sendeliyor, yalvarıyor, kafatasını duvarlara vuruyorsa - güç, hatta tehlikeliydi bile.
Bay Gumb’ın kendine güveni arttıkça artık ihtiyaçlarını bodrumun gizli bölmelerinde karĢılamaya gerek kalmamıĢtı. ġimdi merdivenin çevresindeki akarsuyu ve elektriği olan odaları kullanmaktaydı. Bodrum Ģu anda zifiri karanlık. DöĢemesine kum serpili odanın altındaki kuyudaki Catherine Martin’in sesi çıkmıyor. Bay Gumb Ģimdi bodrumda, ama odada değil, Merdivenin arkasındaki oda karanlık, ancak küçük küçük seslerle dolu. Su damlıyor, küçük motorlar çalıĢıyor. Küçük yankılardan oda büyükmüĢ gibi geliyor insana. Hava serin ve nemli. YeĢilliğin kokusunu alın hele. Yanağa hafif bir kanat çarpıyor. Burundan gelen bir zevk iniltisi, bir insan sesi. Odada insan gözünün alabileceği ıĢık dalga boyu yok, ama Bay Gumb yeĢil tonlarda olmasına rağmen, her Ģeyi çok da iyi görebiliyor. Gözünde mükemmel bir kızılötesi gözlük var (Ġsrail ordu fazlası, dört yüz dolardan ucuz) ve elindeki kızılötesi feneri önündeki bir kafese çeviriyor. Bay Gumb dik arkalıklı bir iskemlede oturmuĢ, kendinden geçmiĢ bir halde, tel örgü kafesteki bir böceğin bir bitkiye tırmanmasını seyrediyor. Kafesin nemli döĢemesindeki az önce çatlattığı krizalitten çıkmıĢ genç kelebek. Daha ıslak olup sırtına yapıĢık kanatlarını açabileceği bir yer arıyor. Yatay bir dal parçası seçiyor bunun için. Bay Gumb görmek için baĢını yana eğiyor. Kanatlar yavaĢ yavaĢ hava ve kanla doluyor. Ama hâlâ böceğin sırtına yapıĢık. Ġki saat geçiyor. Bay Gumb yerinden kımıldamadı sayılır. Böceğin geliĢmesini görüp ĢaĢırmak için kızılötesi feneri yakıp söndürüyor. Zamanı geçirmek için ıĢığı odada bitkisel losyonlar dolu cam havuzlar üzerinde dolaĢtırıyor. Havuzların içindeki kalıp ve Ģekiller denizin dibindeki kırık heykelleri andırmakta. IĢığı madeni yastığı ve atık su delikleriyle büyük galvaniz iĢlik masasında, onun hemen üstündeki el vinci üzerinde dolaĢıyor. Duvarın dibinde uzun sanayi tip evyeler var. IĢığı tam zamanında çeviriyor kafese. Ġri böceğin kanatları kalkmıĢ artık. ġimdi kanatlarını indirip gövdesini örtüyor ve sırtındaki ünlü de sen ortaya çıkıyor. Bir kurukafa bakıyor böceğin sırtından. Kara göz delikleri ve elmacık kemikleri belirgin. Onların altında kara bir çizgi var. Kafatası leğen kemiğini andıran bir çizginin tam üstünde. Leğen kemiği üzerinde bir kurukafa ve hepsi de doğa tarafından bir kelebeğin sırtına çizilmiĢ. Bay Gumb kendini çok iyi hissediyor. Öne eğilip kelebeğe doğru hafifçe üflüyor. Kelebek keskin duyargasını kaldırıyor öfkeyle. Bay Gumb ıĢığını alıp kuyulu odaya gidiyor. Solumasını hafifletmek için ağzını açıyor. Kuyudan gelen seslerle keyfini kaçırmak istemiyor. Gözlüğünün fırlak mercekleri bir kurbağanın gözlerini andırıyor. Bay Gumb gözlüğün hiç hoĢ görünmediğini biliyor, ama onlarla karanlık bodrumunda bodrum oyunları oynayarak çok iyi vakit geçirmekte.
Eğilip görünmeyen ıĢığını kuyunun içine tutuyor. Kullanacağı madde bir karides gibi büzülmüĢ yan yatıyor. Uyuyor gibi. Pislik kovası yanı baĢında. Dik duvarlara tırmanmaya çalıĢıp ipi koparmamıĢ bu kez. Uykusunda battaniyenin kenarını yüzüne örtmüĢ, parmağını emiyor. Bay Gumb kızılötesi ıĢığını Catherine’in üzerinde dolaĢtırırken önündeki çok güç sorunlara hazırlanıyor. Eğer ölçütleriniz Bay Gumb’ınkiler kadar yüksekse insan derisi çok güç bir malzemedir. Önceden bazı temel kararları vermek zorundasınız, örneğin fermuarın nereye konulacağı gibi. IĢığı Catherine’ in sırtına tutuyor. Genellikle fermuarı arkaya koyması gerekirdi, ama o zaman ceketi nasıl giyecekti tek baĢına? Ne kadar heyecan verici bir fikir de olsa, insan böyle bir Ģey için baĢkasından yardım isteyemez ki. Bu çabalarının takdir göreceği çevreleri biliyor ama ona zaman var daha. ġimdilik kendi baĢına kullanacağı Ģeyler yapmalı. Ön tarafı ikiye ayırmak da yazık olacak... hayır, bunu düĢünmemeli. Bay Gumb kızılötesi ıĢıkta Catherine’in gerçek rengini göremiyor, ama biraz zayıflamıĢ gibi: Onu kaçırdığında rejim yapıyordu herhalde. Deneyleri ona deriyi almadan önce dört günle bir hafta beklemesi gerektiğini öğretmiĢ. Ani kilo kaybı deriyi gevĢetir ve çıkarılmasını kolaylaĢtırır. Ayrıca açlık kurbanını güçsüz kılıp onu fazla uğraĢtırmamasını da sağlar. Daha uysal olurlar. Bazıları uyuĢuk bir kabullenmeye giriyorlar. Aynı zamanda umutsuzluk ve yıkıcı çırpınmanın deriye vereceği hasarı önlemek için biraz yiyecek vermek zorunda. Evet, kesinlikle kilo kaybetmiĢ. Bu çok özel biri, yapmak istediğine o kadar uygun ki, daha fazla beklemeye tahammülü yok. Yarın öğleden sonra yapabilir yada yarın gece. En geç öbür gün. 34. BÖLÜM Clarice Starling, Stonehinge villalarını televizyon haberlerindeki görüntüden tanımıĢtı. Doğu Memphis’teki bu mahalle geniĢ park alanı çevresine yapılmıĢ villa ve az katlı apartmanlardan oluĢuyordu. Starling kiralık arabasını otoparkın ortasına bıraktı. Burada yüksek aylık alan mavi. yakalılar ve alt düzey yöneticiler oturuyor olmalıydı, arabalar bunu gösteriyordu. Karavanlar ve hafta sonu deniz kayağı botları da kendilerine ayrılan köĢedeydiler. Catherine Baker Martin’i tanımaya ihtiyacı vardı; burası bir senatör kızının oturması için garip bir yerdi ama. Starling FBI’ın onun hakkında topladığı bilgileri incelemiĢti. K ız Farmington’da baĢarılı olamamıĢ, Middlebury’de iki mutsuz yıl geçirmiĢti ve Ģimdi de hem Southwestern’de okuyor, hem de öğretmen yardımcılığı yapıyordu. Starling onu kendine dönük bir yatılı okul öğrencisi, o hiç dinlemeyi bilmeyen insanlardan biri olarak kolaylıkla hayal edebilirdi. Ama kendi önyargıları ve kırgınlıkları olduğu için bu
değerlendirmede çok dikkatli olması gerektiğini biliyordu. Kendisi de yatılı okullarda burslu okumuĢtu, notları çoğunlukla giyeceklerinden iyiydi. Zengin ve sorunlu ailelerin çocuklarını tanımıĢtı. Onlardan bir kısmına önem vermemiĢse de, önemsememenin acıdan kaçınmak için bir strateji olduğunu ve bunun genellikle kayıtsızlık ve yüzeysellik olarak görüldüğünü öğrenmiĢti. Catherine’ i televizyondaki filmde gösterildiği gibi babasının yelkenlisiyle denize açılmıĢ bir çocuk olarak düĢünmekti en iyisi. Catherine’in küçükken babasını memnun etmeye çalıĢıp çalıĢmadığını merak etti. Gelip de babasının kırk iki yaĢında kalp krizinden öldüğünü söylediklerinde Catherine ne yapıyordu acaba? Starling onun babasını özlediğin den emindi. Babayı özlemek, bu ortak yara onu bu genç kıza biraz daha yaklaĢtırıyordu. Tahammül etmesini kolaylaĢtırdığı için Catherine Martin’den hoĢlanmayı gerekli bulmaktaydı. Catherine’in dairesinin önünde iki Tennessee devriye arabası duruyordu. Otoparkın o tarafında yerde beyaz toz izleri görülüyordu. Tennessee SoruĢturma Bürosu yağ lekelerini almıĢ olmalıydı. Crawford TSB’nin çok iyi olduğunu söylemiĢti. Starling tatil arabalarının ve teknelerin durduğu yana yürüdü Buffalo Bill kızı burada kaçırmıĢtı. Evine çok yakın olmalıydı ki, dıĢarı çıktığın da kapısını kapatmamıĢtı. Bir Ģey onu dıĢarı çıkmaya zorlamıĢtı. Zararsız görünen bir tuzak olmalıydı. Starling, Memphis polisinin çok kapsamlı bir araĢtırma yaptığını ve kimsenin bir Ģey görmediğini biliyordu. Olay yüksek karavanların arasında geçmiĢ olmalıydı. Adam Ģimdi bulunduğu yerden kızı gözetlemiĢti herhalde. Bir araba içinden mutlaka. Ama Buffalo Bill, Catherine’in burada olduğunubiliyordu . Onu baĢka bir yerde görmüĢ ve buraya kadar izlemiĢ, fırsat kollamıĢ olmalıydı. Catherine’in boyunda kızlar pek çok değildi. Adam istediği boyda biri gelene kadar herhangi bir yerde oturup beklemiĢ olamazd ı. Günlerce oturup bekler de iĢine yarayacak birini göremeyebilirdi o durumda. Bütün kurbanları iriydi. Kimi ĢiĢmandı ama hepsi iri yapılıydı. "Üzerine uyacak bir Ģey bulmak için." Dr. Lecter’in sözlerini hatırlayan Starling ürperdi Sonra derin bir soluk aldı, yanaklarını ĢiĢirdi, soluğunu ağır ağır bıraktı.Bakalım Catherine hakkında neler öğrenebileceğim. Catherine Martin’in kapısını bir eyalet polisi açtı. Starling kimliğini gösterince içeri girmesini iĢaret etti. "Memur bey, burasını bir gözden geçirmek istiyordum Adam baĢını salladı. "Telefon çalarsa açmayın, ben bakarım." Starling açık mutfak kapısından telefona bir ses kayıt aygıtının bağlı olduğunu gördü. Hemen yanında da iki yeni telefon vardı. Birinin çevirme kadranı yoktu, doğrudan Southern Bell ġirketinin güvenlik bölümüne bağlı olmalıydı. "Size yardımcı olabilir miyim?" diye sordu genç memur.
"Polisin burada iĢi bitti mi?" "Daire aileye teslim edildi. Ben sadece telefonu bekliyorum. Yani herhangi bir Ģeye dokunabilirsiniz." "Güzel, Ģöyle bir bakayım öyleyse." "Tamam." Polis memuru kanepenin altına soktuğu gazetesini alıp yine yerine oturdu. Starling kafasını toparlamak. istiyordu. Evde yalnız olmayı yeğlerdi ama içersinin polis dolu olmadığına da Ģükretmesi gerektiğini de biliyordu. ĠĢe mutfaktan baĢladı. Yemeğe düĢkün bir el değmediği belliydi mutfağa. Kızın arkadaĢı Catherine’in eve patlamıĢ mısır almaya geldiğini söylemiĢti. Starling derin dondurucuyu açtı. Ġçinde iki kutu mısır vardı. Mutfaktan park yeri görünmüyordu. "Neredensin?" Starling soruyu anlamadı. "Neredensin dedim." Polis oturduğu yerden onu gözetliyordu. "Washington," dedi Starling. Evyenin altı... evet, boruda anahtar izleri vardı, çıkıĢ borusunu çıkarıp incelemiĢlerdi. TSB iyi çalıĢmıĢtı. Bıçaklar keskin değildi. BulaĢık makinesi çalıĢtırılmıĢ ama boĢaltılmamıĢtı. Buzdolabında sadece hazır meyve salatasıyla köy peyniri vardı. Kız bunları herhalde yakında bir yerden alıyordu. Belki de biri marketin çevresinde dolanırken görmüĢtü onu. Kontrol etmeye değerdi. "Savcılıktan mısın?" "Hayır, FBl’dan." "BaĢsavcı geliyor. Öyle duydum. FBl’da ne kadardır çalıĢıyorsun?" Sebze çekmecesinde lastikten bir lahana vardı. Starling lahanayı çevirip gizli mücevher bölmesine baktı. BoĢ. "Ne kadardır FBI’ dasın?" Starling genç memura baktı. "Bakın, memur bey, burada iĢim bittikten sonra size bir soru sormam gerekecek sanırım. Belki de o zaman bana yardımcı olabilirsiniz."
"Elbette. Ben..." "Çok iyi. Öyleyse bekleyelim de sonra konuĢuruz. ġu anda düĢünmem gereken Ģeyler var." "Nasıl isterseniz." Yatak odası Starling’in hoĢlandığı türden aydınlık ve güneĢliydi. Pek çok genç kadının alamayacağı pahalı kumaĢlar ve pahalı mobilyalar kullanılmıĢtı. Ġki yatak. Starling örtüleri kaldırdı. Yastıklar sol yataktaydı, sağ yatak boĢtu.Catherine istediğinde yatakları bitiĢtiriyor olmalı. Belki de. erkek arkadaĢının bilmediği bir sevgilisi vardır. Yada kimi zaman burada geceliyorlardır. Telefon cevap makinesinde uzaktan kumanda yok. Annesi telefon ettiğinde evde olması gerek. Makine kendisininkinin aynısıydı. Kapağını açtı. Gelen ve giden mesaj bantları alınmıĢtı. Yerlerinde bir not vardı. TSB No.6. Oda derli topluysa da, iri elli araĢtırmacıların izleri belliydi, aldıklarını yerli yerine koymaya çalıĢan ama biraz eğreti koyan insanların izi. Düzgün yerlerde parmak izleri olmasaydı bile Starling odanın arandığını anlardı. Starling yatak odasının kaçırılmayla ilgili olduğuna inanmıyordu. Crawford haklıydı herhalde: Catherine park yerinden kaçırılmıĢtı. Ama Starling onu tanımak istiyordu ve burası da onun yaĢadığı yerdi. En çok dolapla ilgilenmiĢti. Catherine Baker Martin’in pek çok eĢyası vardı ve bazıları gerçekten iyi markalardı.Annesinin armağanları , diye düĢündü. Klasik elbiseler iki ölçüdeydi: 70 ve 80 kilolar için. Bir rafta yirmi üç çift ayakkabı saydı. Üst rafta da hafif bir sırt çantası ve bir tenis raketi. Ayrıcalıklı bir çocuğun eĢyaları, çok kimseden rahat bir yaĢantısı olan bir öğrenci ve öğretmen yardımcısı. Yazı masasının çekmecesinde pek çok mektup vardı. Doğudaki eski okul arkadaĢlarından notlar. Pullar, zarflar. Alt çekmecede armağan sarmak için süslü ambalaj kağıtları. Starling yerel süper market memurlarını sorguya çekmeyi düĢünürken eli kalınca bir kağıda değdi. Kağıt maviydi ve bir köĢesine çizgi film köpeği Pluto’nun resmi basılıydı. Starling çantasından cımbızını çıkarıp renkli kağıdı plastik bir zarfa soktu. Sonra zarfı iĢi bitene kadar yatağın üstüne bıraktı. Tuvaletin üstündeki mücevher kutusu her yatılı kızın odasında görülen meĢin kutulardandı. Ġki çekmecesinde ucuz bir iki parça taklit mücevher vard ı. Starling iyi parçaların buzdolabındaki lastik lahananın için de mi saklandığını, eğer öyleyse onları kimin almıĢ olabileceğini düĢündü. Parmağını kutunun kapağının altına sokup arka taraftaki gizli bölmeyi açtı sonra. Orası da boĢtu. Bu gizli çekmeceler de kimden gizlenir acaba, diye düĢündü, herhalde hırsızlardan değil. Çekmeceyi tam itecekken parmakları gizli bölmenin altına selobandla yapıĢtırılmıĢ bir zarfa
değdi. Starling hemen eldivenini giyip mücevher kutusunun tersini çevir di, gizli çekmeceyi ç ıkardı. Çekmecenin altına kahverengi bir zarf yapıĢtırılmıĢtı. Kapağı yapıĢtırılmamıĢ, kıvrılıp zarfın içine sokulmuĢtu. Parmak izi tozu yoktu zarfın üstünde. Starling cımbızıyla zarfı açıp içindekileri çıkardı. BeĢ tane Polaroid resim vardı zarfta. Bir kadınla erkek seviĢiyorlardı. Yüz ve baĢları görünmüyordu. Resimlerden ikisini erkek, ikisini kadın çekmiĢti biri de komodinin üstüne yarlaĢtırılmıĢ üçayaktan çekilmiĢ olmalıydı. Uzun boyuna ve cüssesine bakılırsa kadın Catherine Martin olmalıydı Adam penisine oymalı bir fildiĢi halkaya benzer bir Ģey geçirmiĢti. Ayrıntılar pek net değildi.. Erkek apandisit ameliyatı olmuĢtu. Starling resimlerin her birini ayrı ayrı plastik zarflara koydu sonra hepsini birden kendi kahverengi zarfına soktu. Çekmeceyi yerine yerleĢtirdi. Arkadan bir ses, "Ġyi parçalar bende," dedi. "Bir Ģeyin alınmıĢ olduğunu sanmıyorum." Starling aynaya baktı. Yatak odasının kapısı önünde Senatör Martin duruyordu. Kadın bitkin bir haldeydi. Starling döndü. "Ġyi günler, Senatör Martin. Biraz uzanmak ister miydiniz. Benim iĢim bitmek üzere." Senatör Martin yorgun olmasına rağmen ağırlığını belli eden bir insandı Starling onun makyajı altında kavgacı biri olduğunu bir bakıĢta anlamıĢtı. "Siz kimsiniz Polisin burada iĢi kalmadığını sanıyordum." "Adım Clarice Starling. FBI’ danım. Dr. Lecter’le konuĢtunuz mu, senatör?" "Bana bir ad verdi." Senatör Martin bir sigara yak ıp Starling’i tepeden tırnağa kadar süzdü. "Değerini göreceğiz bakalım. Ya siz mücevher kutusunda ne buldunuz, Memur Starling? Onun değeri nedir, ha?" "Bir iki dakikada doğruluğunu saptayabileceğimiz bir iki belge," diyebildi Starling. "Kızımın mücevher kutusunda mı? Görelim." Starling yan odada sesler duyunca içinde bir umut belirdi. "Memphis özel ajanı Bay Copley de sizinle mi?" diye sordu. "Hayır ve bu da benim sorumun yanıtı değil. Kızımın mücevher kutusundan aldığınız neydi?" Kadın dönüp seslendi. "Paul, bir dakika gelir misin? Memur Starling, Adalet Bakanlığından Bay Krendler’i tanırsınız belki. Paul, Jack Crawford’un Lecter’e gönderdiği kız bu iĢte." Krendler’in kafasının açık yeri güneĢten yanmıĢtı ve kırk yaĢında pek sağlıklı bir görünüĢü vardı.
"Kim olduğunuzu biliyorum, Bay Krendler. Nasılsınız?" En azından baĢsavcı yardımcılarından biri. Bakanlığın Kongre temsilcisi. Yandık. "Memur Starling kızımın mücevher kutusundan aldığı bir Ģeyi kahverengi bir zarfa koydu. Bunun ne olduğunu görsek iyi olur, değil mi?" "Memur Starling," dedi Krendler. "Sizinle biraz konuĢabilir miyim, Bay Krendler?" "Elbette. Ama daha sonra." Adam elini uzattı. Starling’in yüzü kıpkırmızı kesilmiĢti. Senatör Martin’in pek kendin de olmadığını biliyordu, ama yüzündeki kuĢku yüzünden Krendler’iasla bağıĢlamayacaktı. "Siz istediniz," dedi. Zarfı adama bıraktı. Krendler zarfa Ģöyle bir bakıp kapağını kapatırken Senatör Martin elinden çekip aldı. Kadının resimleri incelemesini seyretmek insana acı veriyordu. Senatör Martin hepsine tek tek baktıktan sonra pencereye gitti, gözleri kapalıydı. Gün ıĢığında yaĢlı görünüyordu. Sigara içmeye çalıĢırken elleri titriyordu. Krendler, "Senatör, ben..." dedi. "Bu odayı polis aradı," dedi kadın. "Eminim onlar buldukları o resimleri yerine koyup ağızlarını açmamayı yeğlemiĢlerdir." "Hayır, bulmadılar," dedi Starling. Kadın yaralanmıĢtı, ama ne olursa olsundu. "Bayan Martin, o adamın kim olduğunu bilmemiz gerek. Bunu anlıyorsunuzdur. Erkek arkadaĢıysa bir sorun yok. Bunu beĢ dakikada öğrenebilirim. Resimleri baĢka kimsenin görmesine gerek yok, Catherine de bunu asla bilmeyecek." "Ben gereğine bakarım." Senatör Martin zarfı çantasına koyarken Krendler kendisini engellemedi. "Senatör, mutfaktaki lastik lahanadan mücevherleri siz mi aldınız?" diye sordu Starling. Senatör Martin’in yardımcısı Brian Gossage baĢını kapıdan içeri uzattı. "Özür dilerim, senatör, terminali hazırladılar. FBI William Rubin adını aramalarını buradan izleyebiliriz." "Siz gidin, Senatör Martin," dedi Krendler. "Ben hemen gelirim." Ruth Martin, Starling’in sorusunu yanıtlamadan dıĢarı çıktı. Starling fırsattan yararlanıp yatak adasının kapısını kapatmakta olan Krendler’i inceledi. Elbisesi ısmarlamaydı ve silahlı değildi. Uzun tüylü yünlü halıda yürümekten ayakkabılarının topuklarının
bir parmak kadarının boyası silinmiĢti.. Adam bir an eli kapının kolunda durup önüne baktı.. Dönünce, "Ġyi bir arama yaptınız," dedi. Starling kendini bu kadar ucuza satamazdı. Adamın yüzüne baktı. "Quantico’ da insanı iyi yetiĢtiriyorlar doğrusu," dedi Krendler. "Hırsız yetiĢtirmezler ama." "Bunu biliyorum." "Bildiğinizi anlamak çok güç." "Yeter artık." "Resimler ve lastik lahana konusu araĢtırılacak, değil mi?" "Evet." "Bu William Rubin adı ne oluyor, Bay Krendler." "Lecter bunun Buffalo Bill’in adı olduğunu söyledi. ĠĢte TeĢhis Bölümüne gönderdiğimiz yazının kopyası. Bir bakın." Starling’e noktalı yazıcıdan çıktığı için bulanık olan bir kağıt uzattı: Senatörün. Lecter’le konuĢması. Starling kağıdı okuduktan sonra Krendler, "Ne diyorsunuz?" diye sordu. "Burada önemli hiçbir Ģey söylememiĢ. Billy Rubin adında beyaz bir erkek olduğunu söylüyor. Sonuç ne olursa olsun, bu konuda kendisine yalancı diyemezsiniz. En fazlasından yanıldığını iddia edebilir. Ama senatörle alay ediyor da olabilir. O bunu yapabilecek bir insand ır, Bay Krendler Kendisini hiç gördünüz mü?" Krendler baĢını salladı. "Dr. Lecter bildiğimiz kadarıyla dokuz kiĢi öldürmüĢ. Ölüleri diriltse bile akıl hastanesinden çıkarılması olanaksız.. O yüzden yapabileceği tek Ģey alay etmek. Bu nedenle biz onun suyuna gidip..." "Onu nasıl idare ettiğinizi biliyorum. Chilton’un bant kaydını dinledim. Bunun yanlıĢ olduğunu söylüyor değilim, artık bitti diyorum. DavranıĢ Bilimleri Ģimdiye kadar elde ettiklerinizi transseksüel açısını - araĢtırabilir. Zaten siz de yarın Ouantico’ya okula döneceksiniz." "Bir Ģey daha buldum." Yatağın üstündeki renkli kağıda dikkat eden olmamıĢtı. Starling kağıdı adama verdi.
"Nedir bu?" "Bir kağıt dolusu Pluto’ya benziyor." Adamın bunun anlamını sormasını bekledi. Krendler elini sallayarak bilgi istedi. "Bunun LSD’li kağıt olduğunu sanıyorum. YetmiĢli yılların ortalarından falan kalmıĢ olmalı. ġimdi antika sayılır. Bunu nereden bulduğunu araĢtırmaya değer. Emin olmak için bazı testler yapmalıyız." "Washington’a götürüp laboratuara verebilirsiniz. Birkaç dakikaya kadar gideceksiniz." "Beklemek istemiyorsanız Ģimdi portatif takımla da yapabiliriz. Poliste narkotik teĢhis takımı varsa, J testidir, iki saniye yeter…" Adam kapıyı açarak, "Washington’a, okula," dedi. "Bay Crawford’un bana talimatı…" "Talimatınızı burada ben veriyorum. Artık Jack Crawford’un emrinde değilsiniz Bundan sonra herhangi bir öğrenciden farksızsınız ve iĢiniz Quantico’dadır. Anladınız mı? Saat ikiyi on geçe bir uçak var. Onu kaçırmayın." "Bay Krendler, Dr. Lecter Baltimore polisiyle konuĢmayı reddettikten sonra benimle konuĢtu. Bunu bir kez daha yapabilir. Bay Crawford düĢündü ki...." Krendler kapıyı bir kere daha, bu sefer gereğinden daha sert kapattı. "Memur Starling, size durumumu açıklamak zorunda değilim, ama beni iyi dinleyin. DavranıĢ Bilimlerinin rolü danıĢmanlıktır, hep de öyle olmuĢtur. Bundan sonra da öyle olacaktır. Jack Crawford’un zaten izin alması gerekiyordu. Onun durumunda bu kadar çalıĢabilmesine ĢaĢıyorum zaten. Bunu Senatör Martin’den saklayarak aptalca bir kumar oynadı. GeçmiĢi ve emekliliği bu kadar yakın olması nedeniyle senatör bile onu fazla hırpalayamaz. Onun için yerinizde olsam onun geleceğini fazla düĢünmezdim. Starling az da olsa soğukkanlılığını kaybetti. "Ondan baĢka üç tane seri cinayet iĢleyeni yakalayan oldu mu? Bir tanesini bile yakalayan oldu mu, ha? Senatörü böyle baĢıboĢ bırakmamalısınız, Bay Krendler." "Sen zeki bir çocuk olmalısın, yoksa Crawford seninle böyle uğraĢmazdı onun için sana son kez bir Ģey söyleyeceğim. KonuĢtuğuna dikkat et, yoksa kendini sekreterler arasında buluverirsin. Anlamıyor musun? Lecter’e gönderilmenin tek nedeni FBI BaĢkanının Senato’da kullanabileceği bazı bilgiler elde etmekti. Büyük cinayetler hakkında zararsız bilgiler Dr. Lecter in ‘içyüzü’ gibi. BaĢkanınız Senato da bütçesini çıkarmak için Ģeker dağıtır gibi dağıtır bunları. Bu vakadan çekildin artık Memur Starling. Yanında geçici kimliğin olduğunu biliyorum ver onu bana!" "Tabancayla uçağa binmek için o kimliğe ihtiyacım var Tabanca Quantico’nundur."
"Tabanca ha! Aman Tanrım! Öyleyse döner dönmez kimliğini iade edeceksin." Senator Martin, Gossage bir teknisyen ve birkaç polis telefona ba ğlı modemli bir ekranın baĢındaydılar Ulusal Suç Bilgi Merkezi hattından Dr. Lecter’in verdiği bilginin bilgisayarlarda iĢlenmesini izliyorlardı. Atlanta Ulusal Hastalık Kontrol Merkezinden bir haber vardı: FildiĢi alerjisi Afrika fildiĢlerini zımparalarken çıkan tozu solumaktan olurdu, genellikle dekoratif Ģeyler yaparken. Amerika’da bıçakçılara özgü bir hastalıktı. “Bıçakçılar’ sözü geçerken Senatör Martin gözlerini kapattı. Starling’i içeri alan genç polis senatöre bir fincan kahve getiriyordu. Starling dıĢarı çıkmamaya kararlıydı. Kadının önünde durup, "ġansınız açık olsun, senatör," dedi. "Catherine’in iyi olduğunu umarım." Senatör Martin ona bakmadan baĢını salladı. Krendler, .Starling’i dıĢarı çıkardı. ‘ "Buraya gelmemesi gerektiğini bilmiyordum," dedi genç polis. Krendler de Starling’le dıĢarı çıkmıĢtı. "Jack Crawford’a büyük saygım vardır," dedi. "Lütfen kendisine hepimizin çok üzgün olduğunu söyleyin... Bella için. ġimdi okula gidip derslerimize dönüyoruz, tamam mı?> "Ġyi günler, Bay Krendler." Starling artık park yerinde yapayalnızdı ve bu dünya konusunda hiçbir Ģey anlamadığını düĢünüyordu. Crawford’la konuĢmayı isterdi.BoĢa harcanan zaman ve aptallıktan kötüsü yoktur, demiĢti. Bu zamanı iyi kullanırsan, .seni olgunlaĢtırır. En güç sınav budur, öfke ve düĢ kırıklığının seni düĢünmekten alıkoyması. BaĢarının anahtarı buradadır iĢte. Starling baĢarıya metelik vermiyordu Ģimdi. Hatta Özel Ajan Starling olmaya da. Eğer oyun böyle oynanacaksa. Potter’deki cenaze evinin masasında yatan o zavallı ĢiĢman ölü kızı düĢündü. Bu lanet motorlar gibi boyalıydı tırnakları. Adı neydi?Kimberly . Bu it herifler benim ağladığımı göremeyecekler iĢte. Herkesin de adı Kimberly’ydi… kendi sınıfında dört Kimberly vardı. Üç de Sean. Kimberly güzelleĢmeye çalıĢarak, kendini süslemeye çalıĢarak kulaklarını deldirmiĢti. Ve Bufallo Bill onun zavallı dümdüz memelrine bakmıĢ, ortasına tabancasının namlusunu dayayıp göğsünde bir deniz yıldızı açmıĢtı. Bacaklarının kıllarını balmumuyla alan zavallı ĢiĢko Kimberly. Yüzünden, kollarıyla bacaklarından anlaĢıldığı kadarıyla en iyi yanı teniymiĢ.Kimberly, yukarıda bir yerlerde bana
öfkeli misin? Onu kollayan senatörler yoktu. K ıytırık insanları oradan oraya taĢıyan jet uçakları da. Amakıytırık kullanması gereken bir sözcüktü. Yapmaması gereken öyle çok Ģey vardı ki. Starling saatine baktı. Uçağın kalkmasına daha bir buçuk saat var ve bu süre içinde bir Ģey yapabilirdi. "BilIy Rubin" derken Dr. Lecter‘ın yüzünü görmek istiyordu. O kestane rengi gözlere bakmaya tahammül edebilirse, karanlığın kıvılcımları yuttuğu o gözlere yeteri kadar bakabilirse iĢe yarayan bir Ģey görebilirdi belki. Bir neĢe parıltısı görebileceğini sanıyordu. Tanrıya Ģükürler olsun ki kimliğim var. 35. BÖLÜM Clarice Starling yoğun Memphis trafiği arasında hızla sürüyor arabasını. Yanaklarında iki damla kurumuĢ gözyaĢı var. ġu anda garip bir biçimde serbest hissediyor kendini. Kavga etmeye hazır olduğunu anladığı için kendi kendine dikkatli olmayı telkin ediyor. Havaalanından gelirken eski mahkeme binası önünden geçtiğinden Ģimdi burasını bulmakta güçlük çekmiyor. Tennessee Hannibal Lecter konusunda hiçbir riski göze almıyorlardı. Onu bir kent cezaevinin tehlikelerinden uzak ve güvenlik içinde tutmaya kararlıydılar. Bunun için de emeğin bedava olduğu günlerde granitten yapılmıĢ bir bina olan eski mahkeme ve cezaevi binasını seçmiĢlerdi. Burası Ģimdi restore edilip bir iĢ merkezine dönüĢtürülmüĢtü. Bugün ise polis tarafından çevrili bir ortaçağ kalesini andırmaktaydı. Park yerinde çeĢitli görevlilere ait araçlar vardı; yol devriyesi, Shelby Ġlçesi ġerifliği, Tennessee SoruĢturma Bürosu. Starling kiralık arabasını parka sokmak için bile bir polis noktasından geçmek zorun daydı. Dr. Lecter dıĢardan da ek bir güvenlik sorunu oluĢturmaktaydı. Sabah haberlerinde nerede tutulduğu bildirildikten sonra tehdit edici telefonlar yağmaya baĢlamıĢtı; kurbanlarının onu ölü görmek isteyecek pek çok dost ve akrabaları vardı. Starling FBI, bölge ajanı Copley’in orada olmamasını diledi. Adamın baĢını derde sokmak istemezdi. Binanın merdivenlerinin önündeki çimenlikte bir muhabir kalabalığı içinde Chilton’un baĢını gördü. Kalabalık içinde iki de televizyon kamerası vardı. Starling baĢının örtülü olmasını isterdi. Kuleye yaklaĢırken baĢını yana çevirerek yürüdü. Kapıdaki polis kimliğini alıp inceledikten sonra onu hole bıraktı. Hol de Ģimdi polis kaynıyordu. Kalenin tek asansörüyle merdivenlerin önünde de birer polis nöbetteydi. Asansörün karĢısındaki masanın baĢında bir çavuĢ vardı Göğsündeki plakada adının TATE, C. L. olduğu yazılıydı
ÇavuĢ Tate Starling’i görünce, "Basına yasak " dedi. "Basından değilim." Adam kimliğini kontrol edince, "BaĢsavcılıktan mısınız?" diye sordu. "BaĢsavcı Yardımcısı Krendler," dedi Starling. "Az önce yanından ayrıldım." Adam baĢını salladı "Tennessee’nin bütün polisleri Dr Lecter’i görmek istiyorlar. Tanrıya Ģükürler olsun ki, sık sık görülmüyor böylesi. Yukarı çıkmadan önce Dr. Chilton’la konuĢmanız gerekecek." "Onu dıĢarıda gördüm," dedi Starling. "Bu sabah Baltimore’da bu olayda birlikte çalıĢıyorduk. Burayı mı imzalayacağım, ÇavuĢ Tate?" ÇavuĢ dilini diĢine götürüp üzerinde dolaĢtırdı. "Evet. Gözaltı kuralları, bayan. Ziyaretçiler polis de olsalar silahla yukarı çıkamazlar." Starling baĢını salladı. Tabancasın Ģarjörünü çıkardı, sonra namlusundan tutarak çavuĢa uzattı. ÇavuĢ tabancayı çekmecesine kilitledi. "Vernon bayanı yukarı götür. Telefonda üç numara çevirip Starling’in adını söyledi. 1920’lerden kalma asansör gacırtılarla en üst kata çıktı. ġimdi bir hol. Ve kısa bir koridor vardı önlerinde. "Tam karĢısı, hanımefendi" dedi polis Kapının buzlu camında SHELBY ĠLÇESĠ TARĠH DERNEĞI yazıyordu. Kulenin hemen hemen tüm üst katı beyaza boyalı bir tek sekiz köĢeli odaydı Tennessee Emniyetinden üniformalı iki kiĢi nöbetteydiler Starling içeri girerken kısa boylu olanı masasının baĢında ayağa kalktı. Ġriyarı olanı odanın öteki ucunda portatif bir iskemlede oturuyordu. Yüzü bir hücrenin kapısına dönüktü. Masadaki polis, "Tutukluyla konuĢmaya yetkili misiniz, bayan?" dedi. Göğsündeki kağıttan adının T.W.PEMBRY olduğu anlaĢılıyordu; masanın üstünde bir telefon, iki cop ve bir teneke bayıltıcı Maze spreyi vardı. "Evet. Kendisini daha önce de sorguya çekmiĢtim.’" "Kuralları biliyorsunuz öyleyse. Engeli geçmeye kalkıĢmayın." "Elbette."
Odadaki tek renkli Ģey, turuncu ve sarıya boyalı, iki kenarında Ģimdi yanmayan lambaları olan tahta polis barikatıydı. Barikat hücre kapısının bir buçuk metre kadar berisinde duruyordu. Bir yandaki askıda doktorun eĢyaları asılıydı; hokey maskesi ve Starling’in daha önce görmediği bir Ģey: bir Kansas idam sehpası yeleğL Yelek kalın meĢinden yapılmıĢtı, bel hizasında çifte kilitli bilek tutamakları vardı, arkadan bağlanıyordu. Yeryüzünün en güvenilir bağlama aracı olmalıydı. Maske ve siyah yelek beyaz duvarla insanı rahatsız eden bir karĢıtlık oluĢturuyordu. Starling hücreye yaklaĢırken Dr. Lecter’i gördü. Lecter yere çivilenmiĢ küçük bir masanın baĢında bir Ģeyler okuyordu. Sırtı kapıya dönüktü. Önünde bir sürü kitapla Starling’in Baltimore’da verdiği Buffalo Bill dosyası vardı. Masanın bacağına küçük bir kasetçalar zincirle bağlıydı. Onu akıl hastanesi.dıĢında görmek çok garipti. Starling çocukken böyle hücreler görmüĢtü. Bunlar yüzyılın baĢın da bir St. Louis Ģirketi tarafından üretilmiĢti, herhangi bir adayı bir hücreye dönüĢtüren çelik bir kafes. Zemini çubuklar üstüne yerleĢtirilmiĢ çelik bir levha, duvarlar çepeçevre çelik parmaklıktı. Pencere yoktu. Hücre bembeyazdı ve parlak bir ıĢıkta aydınlatılıyordu. Tuvaletin önün de ince bir karton perde vard ı. Dr. Lecter baĢını çevirmeden, "Günaydın, Starling," dedi. Sayfasını bitirdi, kaldığı yeri iĢaretledi ve koltuğunda dönerek kıza baktı. "Hücrenizdeki resimlerinizi istersiniz diye düĢündüm., manzaralı yeni bir yere geçene kadar yani." "Çok düĢüncelisin. Dr. Chilton seninle Jack Crawford’la soruĢturmadan alınmanızdan dolayı sevincinden havalarda uçuyor. Yoksa seni son bir deneme için mi gönderdiler?" dıĢarıdaki polis masanın baĢındaki Pembry’nin yanına gitmiĢti. Starling onların konuĢmalarını duymayacaklarını umdu. "Beni kimse göndermedi. Ben kendim geldim." "Ġnsanlar aĢık olduğumuzu düĢünecek…. Billy Rubin hakkında soru sormayacak mısın, Clarice?" "Dr. Lecter... Senatör Martin’e söylediklerinizi reddetmeden etmeden... bana sizin önerdiğiniz yolda devam etmemi öner..." "Reddetmek ha! Bayıldım buna. Bunu hiç önermem. Beni kandırmaya çalıĢtın, Clarice. Benim bu insanlarla oyun oynadığımı mı sanıyorsun?" "Bana söylediklerinizin gerçek olduğuna inanıyorum." "Beni kandırmaya çalıĢmakla hata ettin, değil mi? Ne yazık ki Catherine Martin bir daha güneĢi göremeyecek." "ġu anda böyle yaltaklanıyor olmanız çok yazık," dedi Starling. "KonuĢtuğumuz Ģeyi
tamamlayamamız çok yazık. O krizalit konusunda ki düĢüncelerinizde… insanın unutamayacağı bir tür zarafet vardı. ġimdi ise bu fikir yıkıntı halinde kaldı ortada." "Armanı geri aldılar mı, Clarice?" "Hayır." "Ceketinin altındaki babanın bekçi saati gibi duran kabarıklık nedir?" "Yedek Ģarjör." "Demek silahlı geziyorsun?" "Evet. "O zaman ceketini biraz bollaĢtırmalısın. DikiĢ diker misin?" "Evet." "O elbiseyi sen mi diktin?" "Hayır… Dr. Lecter, sizher Ģeyi biliyorsunuzdur. Bu ‘Biliy Rubin’ ile öyle yakından konuĢup da hakkında bu kadar az Ģey biliyor olamazsınız." "Öyle mi dersin?" "Onu tanıyorsanız hakkında her Ģeyi biliyorsunuzdur. Ama bir tek ayrıntıyı hatırladınız. FildiĢi alerjisi olduğunu. Atlanta’nın bunun bir bıçak yapıcısı hastalığı olduğunu bildirdiğinde yerlerinden nasıl zıpladıklarını görecektiniz. Tahmin ettiğiniz gibi hemen yuttular. Bunun karĢılığında Peabody’de bir daire vermeliydiler size. . Dr. Lecter, onu ta nıyorsanız onun hakkında bilinecek her Ģeyi de biliyorsunuz demektir. Bence siz onunla tanıĢmadınız ve sadece Raspail’in ondan söz ettiğini duydunuz. Elden düĢme bilgi de Senatör Martin’i pek tatmin etmezdi, değil mi?" Starling omzu üzerinden arkasına baktı. Polislerden. biri diğerine bir dergide bir Ģey gösteriyordu. "Baltimore’dayken bana anlatacak baĢka Ģeyleriniz de vard ı, Dr. Lecter. Bunun hâlâ geçerli olduğuna inanıyorum. Bana geri kalanını da söyleyin." "Ben dosyaları okudum.. Sen de okudun mu, Clarice? Adam hakkında bilmek istediğin her Ģey orada yazılı, eğer dikkat edersen tabii. MüfettiĢlerin ustası Crawford’un geçen yıl Ulusal Polis Akademisinde yaptığı o akıllara durgunluk verici konuĢmayı okudun mu? Marcus Aurelius’tan alınma görev, onur ve cesaret. Bella sonunda öldüğünde Crawford’un o ünlü soğukkanlılığını görelim bakalım. Marcus Aurelius’u anladıysa bu vakayı da çözebilir." "Bunu nasıl yapacağını söyleyin bana."
"O zeka ıĢıltını gördüğüm zaman sizin kuĢağın okumadığını unutuyorum, Clarice. Ġmparator basitlik öneriyor. Ġlk ilkeler. Herhangi bir Ģeyden önce Ģunu sor:Bu, kendi içinde nedir? Nedenselliği nerededir ?" "Bunun benim için hiçbir anlamı yok." "Aradığınız bu adam ne yapıyor’?" "Öldürüyor…" Kızın bu yanlıĢlıkta ısrarı üzerine Dr. Lecter bir an baĢını çevirdi. "O ikinci derecede bir olay. Yaptığı ilk ve asıl Ģey ne, öldürmekle ne arıyor?" "Öfke, toplumsal kırgınlık, cinsel..." "Hayır. " "Ne o halde?" "Gıpta ediyor, imreniyor, senin olduğun Ģeye imreniyor. Ġmrenmek onun doğasında varolan bir Ģey. Ġmrenmeye nasıl baĢlarız, Clarice? Ġmrenecek Ģey mi ararız? Bunu yanıtlamaya çalıĢ." "Hayır. Biz sadece…" "Evet. Her gün gördüğümüz bir Ģeye imrenerek baĢlarız. Rastladığın kiĢilerin gözlerinin üzerinde dolaĢtığını hissetmez misin, Clarice. Bunun farkında olmayacağını hiç sanmam. Ve senin gözlerin baĢka Ģeyler üstünde dolaĢmaz mı?" "Peki söyleyin öyleyse..." "Söyleme sırasısende , Clarice. Artık bana Hayvan Hastalıkları Adasına satacak tatilin de yok. Bundan sonra ne verirsen onu alırsın. Seninle iĢ yaparken çok dikkatli olmam gerekecek. Anlat, Clarice." "Ne anlatayım?" "Daha önceden iki Ģey borçlusun bana. Ata ne olduğu ve öfkeni ne yaptığın." "Dr. Lecter zamanımız olduğunda size…" "Zaman ölçümüz seninle aynı değil, Clarice: Bundan baĢka zamanın olmayacak." "Bakın, daha sonra, ben..." "ġimdidinleyeceğim. Babanın ölümünden iki yıl sonra annen seni kuzeniyle kocasının yanında yaĢaman için Montana’da bir çiftliğe gönderildin. On yaĢındaydın. Onların öldürülecek atları
beslediklerini anladın. Gözleri iyi görmeyen bir atla kaçtın. Sonra?" "Yazdı, dıĢarıda yatabilirdik. Arka yolları izleyerek Bozeman’a kadar geldik." "Atın bir adı var mıydı?" "Belki, ama öldürülecek hayvan beslediğin zaman bunu pek önemsemezsin. Ben onaHannah derdim." "Ata binmiĢ miydin, yoksa yedekte mi götürüyordun?" "Her ikisi de. sırtına binmek için bir çitin yanına götürmek zorun daydım." "Bozeman’a kadar kâh yürüyerek kâh at sırtında geldin." "Kasabanın hemen dıĢında bir ahır, bir tür bir binicilik okulu vardı. Atı bakmaları için oraya bırakmak istedim. Ağılda haftada yirmi dolar istediler. Ahırda bölmeye yerleĢtirmek ise daha fazlaydı. Hayvanın göremediğini hemen anladılar. Peki, ben onu gezdiririm dedim. Küçük çocuklar sırtına binerler, ben de ipinden tutup onları gezdirirdim. Ahırları temizleyebilirim dedim. Adamın biri her dediğime evet derken karısı da öteki odadan Ģerife telefon etti." "ġerif polisti,baban gibi ." "Ama ilk baĢta ondan korkmama engel olmadı bu. Kocaman kıpkırmızı bir suratı vardı. ġerif sonunda ‘iĢler yoluna girene kadar’ çıkarıp yirmi dolar verdi. Sıcak havada ahıra girmenin anlamı yok dedi. Olayı gazeteler duymuĢtu. Annemin kuzeni beni bırakmaya razı oldu. Sonunda Bozeman’da Lutheran Çocuk Yurduna alındım." "Orası biryetimhane miydi?" "Evet." "Peki, ya Hannah?" "Onu da aldılar. Ġriyarı bir Lüteryen çiftçi samanını verdi. Yetimhanede bir samanlık vardı zaten. Onunla toprağı sürdük. Ama gözleri görmediği için dikkatli olmak gerekiyordu. Bacaklarıyla hissedemeyeceği kadar kısa olan sebzelerin falan arasına giriverirdi. Sonra bir arabaya koĢup çocukları çektirdik ona." "Sonundaöldü ama." "Evet." "Bana bunu anlat." "Geçen yıldı, bana okula yazdılar. Yirmi iki yaĢında olduğunu tahmin etmiĢlerdi. YaĢamının son günü yine arabayla çocukları çekmiĢ, sonra da uykusunda ölmüĢ."
Dr. Lecter düĢ kırıklığına uğramıĢ gibiydi. "Montana’da kuzenin kocası ırzına geçti mi, Clarice?" "Hayır." "Denedi mi?" "Hayır." "Neden atla kaçtın öyleyse?" "Onu öldüreceklerdi." "Ne zaman öldüreceklerini biliyor muydun?" "Tam olarak değil. Ama hep endiĢeliydim. Çok semirmiĢti." "Peki seni kaçmaya iten ne oldu? Neden o günü seçtin?" "Bilmiyorum." "Bildiğini sanıyorum." "Zaten hep endiĢe içindeydim." "Seni harekete geçiren ne oldu, Clarice? Saat kaçta yola ç ıktın?" "Erken. Hava daha karanlıktı." "ġu halde bir Ģey seni uyandırdı. Seni uyandıran ne oldu? Rüya mı gördün? Ne oldu?" "Uyandığımda kuzuların melediklerini duydum. Karanlıkta uyandım ve kuzular çığlık çığlığa bağırıyorlardı." "Bahar kuzularını mı öldürüyorlardı?" "Evet." "Sen ne yaptın?" "Onlar için bir Ģey yapamazdım. Ben sadece..." "Atlane yaptın?" "IĢığı yakmadan giyinip dıĢarı çıktım. At ürkmüĢtü. Bütün atlar ürkmüĢler, ağılın içinde koĢuĢup
duruyorlardı.. Burnuna üfleyince gelenin ben olduğumu anladı. Sonunda burnunu avucumun içine bıraktı. Samanlıkta ve koyun ağılının yanındaki barakada ıĢık vardı. Çıplak ampuller, iri iri gölgeler. Frigorifik kamyon gelmiĢti, motoru homurtuyla çalıĢı yordu. Atı alıp çıktım oradan." "EyerlemiĢ miydin?" "Hayır. Eyeri almamıĢtım. Sadece bir ip vardı." "Karanlıkta giderken ıĢıkların olduğu yerden kuzu sesleri geliyor muydu?" "Pek uzun sürmedi. Sadece on iki kuzu vardı." "Hâlâ zaman zaman geceleri uyanıyorsun, değil mi? Karanlıktakuzuların çığlıkları nı duyarak uyanıyor musun?" "Bazen." "Buffalo Bill’i kendi baĢına yakalayıp Catherine’i kurtarırsan kuzuların artık susacaklarını düĢünüyor musun, Clarice?" "Evet. Bilmiyorum. Belki." "TeĢekkür ederim, Clarice." Dr. Lecter huzura kavuĢmuĢ gibiydi. "Bana onun adını söyleyin, Dr. Lecter." Starling bir an Chilton’un arkasında olduğunu anlamadı. Adam kızın dirseğini tuttu. Starling kolunu çekti. Memur Pembry ile iriyarı arkadaĢı Chilton’un arkasındaydılar. "Asansöre," dedi Chilton. Yüzü kıpkırmızıydı. "Dr. Chilton’un tıp diploması olmadığını biliyor muydun?" dedi Dr. Lecter. "Ġlerde iĢine yarayabilir, sakın unutma bunu." "Gidelim," dedi Chilton. "Burada emirleri siz veremezsiniz, Dr. Chilton," dedi Starling. Memur Pembry yanlar ına geldi.. "Doğru, bayan, ama ben verebilirim. Hem benim hem sizin patronunuzu arad ı doktor. Kusura bakmayın ama sizi dıĢarı çıkarmak için emir aldım. Lütfen benimle gelin Ģimdi." "Güle güle, Clarice. Kuzuların sesleri kesildiğindebana haber verecek misin?" "Evet."
Pembry kolunu tutmuĢtu. Ya karĢı koyacak ya gidecekti. "Evet, haber vereceğim," dedi. "Söz veriyor musun?" "Evet." "Eh, dosyanı alabilirsin, Clarice, artık ona ihtiyacım kalmadı." Lecter parmaklıkların arasından kolunu uzattı. Clarice dosyayı alırken bir an parmakları birbirine değdi. Temasla birlikte Lecter’in gözlerinden bir parıltı geçti. "TeĢekkür ederim, Clarice… TeĢekkür ederim…" "Ben size teĢekkür ederim, Dr. Lecter." Adam Clarice’in aklında o haliyle kalacaktı. alay etmediği bir anda donmuĢ gibi. Beyaz hücresinde, elleri önünde kavuĢmuĢ, baĢı hafifçe yana eğik… Starling, Krendler’in yetiĢmesini emrettiği uçağa güçlükle yetiĢti. 36. BÖLÜM Pembry ve Boyle, Dr. Lecter’e gardiyanlık etmek üzere Brushy Mountain Eyalet Cezaevinden getirilmiĢ deneyimli memurlardı. Sakin ve dikkatli insanlardı, görevlerinin kendilerine Dr. Chilton tarafından hatırlatılmasını gereksiz buluyorlardı. Memphis’e Lecter’dan önce gelmiĢler ve hücreyi inceden inceye kontrol etmiĢlerdi. Dr. Lecter eski mahkeme binasına getirildiğinde, onu da kontrolden geçirmiĢlerdi. Lecter’in vücudu erkek bir hastabakıcı tarafından araĢtırılmıĢ, elbiseleri tek tek elden geçirilmiĢ, dikiĢ yerleri üstünde bir maden detektörü gezdirilmiĢti. Boyle ile Pembry, Dr. Lecter muayene edilirken yumuĢak bir sesle konuĢmuĢlard ı onunla. "Dr. Lecter sizinle iyi geçineceğimizi sanıyoruz. Siz bize karĢı iyi davranırsanız biz de size iyi davranırız. Centilmen davranıĢı bekliyoruz sizden. Ama hiç de yumuĢak insanlar olmadığımızı bilmelisiniz. Isırmaya kalkarsanız ağzınızda ısıracak diĢ kalmaz sonra. Burada iyi bir Ģey elde ediyor gibisiniz. Bunu elden kaçırmak istemezsiniz, değil mi?" Doktor gözlerini dostça kırpıĢtırarak bakmıĢtı memurlara. Cevap vermek istediyse de, hastabakıcının açık tutmak için ağzına bir tahta parçası sokup fenerini diĢlerinin üstünde dolaĢtırmasıyla buna fırsat bulamamıĢtı.. Detektör yanağı üstünde geçirilirken birbip sesi duyuldu. "Nedir o?" dedi hastabakıcı.
"Dolgu," dedi Pembry. "Dudağını çek de bak." Boyle muayene bitip de Dr. Lecter hücreye sokulduktan sonra arkadaĢına, "Bize bir iĢ çıkaracağını sanmam," dedi. Hücre sağlam ve güvenliydi ama yemek tepsisinin geçirileceği bir yuvası yoktu. Yemek saati gelince, Starling’in ziyaretini, izleyen sıkıntılı havada Dr. Chilton herkesi rahatsız ederek Dr. Lecter’e deli gömleğinin giydirilip ayak bağlarının takılmasını istedi. Ondan sonra tepsi içeri taĢınırken kendisi de elinde Mace kutusuyla kapı önünde bekledi. Chilton, Boyle ve Pembry’ye, plakalarında yazılı olmasına rağmen, adlarıyla hitap etmiyor, gerektiğinde "Hey, sen!" diye çağırıyordu. Gardiyanlar ise Chilton’un gerçek bir doktor olmadığını duymuĢlardı. Boyle onun sadece ‘lanet bir öğretmenden baĢka bir Ģey olmadığını’ söylemeye baĢlamıĢtı. Pembry, Chilton’a, Starling’in ziyaretine izni kendilerinin de ğil, aĢağıdan verdiklerini söylemeye çalıĢmıĢ ama Chilton’un öfkesi içinde bunu umursamadığını görmüĢtü. Dr. Chilton akĢam yemeğinde ortalarda görünmeyince Boyle ile Pembry tepsiyi içeri götürmek için kendi yöntemlerini kullandılar ve bunda da baĢarılı oldular. "Dr. Lecter, bu geceyemek ceketini giymen gerekmeyecek," dedi Pemb ry, "Senden sırtın bana dönük yere oturmanı ve kollarını arkaya uzatmanı istiyorum. Hah Ģöyle, Ģimdi ellerini parmaklıkların arasından bileklerin düz gelecek Ģekilde uzat." Pembry, Dr. Lecter’in ellerini parmaklığın dıĢında kelepçeledi. "Biraz canın acıyacak ama bu senin için de benim için de kolay olacak ve çok sürmeyecek." Dr. Lecter değil ayağa kalkmak, doğrulamıyordu bile. Bacakları da öne uzanmıĢ olduğundan tekme atması olanaksızdı. Dr. Lecter böyle sıkıca bağlandıktan sonra Pembry masasına dönüp hücrenin anahtarını aldı, copunu beline taktı, Mace kutusunu da cebine koyup hücreye döndü. O kap ıyı açınca Boyle tepsiyi içeri götürdü. Kapıyı tekrar kilitleyip anahtarı yeniden masaya götürdükten sonra Dr. Lecter’in kelepçelerini çıkardı. Böylece doktorun elleri serbestken bir an bile anahtarla hücreye yaklaĢmamıĢ oluyordu. "Kolay oldu, değil mi?" dedi sonra. "Çok rahat oldu, teĢekkür ederim, memur bey," dedi Dr. Lecter. "Gördüğünüz gibi idare etmeye çalıĢıyorum iĢte." "Hepimiz öyle, arkadaĢ," dedi Pembry. Dr. Lecter keçe uçlu bir kalemle bir Ģeyler yazıp çizerken bir yandan da yemeğini yedi. Masanın ayağına bağlı kasetçaların düğmesine bastı. Glenn Gould piyanoda Bach’ınGoldberg Varyasyonları ’nı çalıyordu. Zaman ve sıkıntının ötesindeki müzik parlak kafesle gardiyanların
bulundukları odayı doldurdu. Masasının baĢında kıpırdamadan oturan Dr. Lecter için zaman ağır ağır akıyordu. Bir ara yüzünde dalgın bir ifadeyle kalkarken kağıt peçetesi dizleri üstünden yere uçtu. Kağıt bir süre havada kaldı, masanın ayağına çarptı, ters dönüp çelik zemine kondu. Dr. Lecter peçeteyi düĢtüğü yerde bıraktı, hücrenin öteki ucundaki karton perdenin ardına geçip tek özel yeri olan tuvaletin kapağı üstüne oturdu. Müziği dinlerken çenesini avucu içine alıp gözlerini kapatmıĢtı.Goldberg Varyasyonları yapısal olarak ilgilendiriyordu kendisini. Dilini diĢleri arasında dolaĢtırmaya baĢladı. Çepeçevre, yukardan aĢağıya kadar. Alplerde bir gezinti kadar uzun ve ilginç bir gezintiydi bu dili için. Sıra diĢetlerine gelmiĢti Ģimdi; dilini yanağıyla diĢetleri arasında dolaĢtırdı bazı insanların yemekten sonra yaptıkları gibi. DiĢetleri dilinden daha soğuktu. DiĢlerinin arasındaki boĢluk daha da soğuktu. Dili küçük madeni tüpe gelince durdu. Müziğin ardında asansörün hareket ettiğini duydu. Az sonra kapı açıldı ve bir ses, "Tepsiyi almaya geldim." dedi. Dr. Lecter memurlardan ufaktefeğinin adımlarını duydu. Pembry. Perdenin arasındaki çatlaktan dıĢarısını görüyordu. Pembry parmaklıkların önündeydi. "Dr. Lecter. Gel de deminki gibi sırtını parmaklığa verip yere otur." "Memur Pembry, burada iĢimi bitirmeme izin verir miydin acaba? Yolculuk bağırsaklarıma dokundu sanırım." Bu kadar sözü bile söylemesi epey uzun sürmüĢtü. "Peki Tepsiyi alınca aĢağı haber veririz." Yeniden asansör gürültüsü, sonra sadece müzik. Dr. Lecter ağzından çıkardığı tüpü bir parça tuvalet kağıdıyla kuruladı. Elleri titremiyordu, avuç içleri kupkuruydu. Dr. Lecter yıllarca süren hapis yaĢamında o bitip tükenmek bilmeyen merakıyla gizli hapishane becerilerinin pek çoğunu öğrenmiĢti. Baltimore Akıl Hastanesinde o hemĢireyi parçalamasından sonra çevresindeki güvenlikte sadece iki kez bir gevĢeme olmuĢtu. Ġkisi de Barney’in izin günlerindeydi.. Bir keresinde bir psikiyatri araĢtırmacısı kendisine tükenmez kalemini vermiĢ, sonra da geri almayı unutmuĢtu. Adam daha koğuĢtan çıkmadan Dr. Lecter kalemin plastik kısmını kırıp tuvaletine atmıĢtı. Madeni mürekkep tüpünü de Ģiltesinin dikiĢleri arasına saklamıĢtı. Akıl hastanesindeki hücresinde tek keskin Ģey ranzasını duvara tutturan bir cıvatanın baĢıydı. Dr. Lecter küçük tüpü cıvataya sürte sürte ikiye ayırmıĢ, uzun olan bölümünü yine tuvalete atmıĢtı. Kısa bölümünde ise bir santim uzunluğunda iki yarık yapmayı baĢarabilmiĢti. Barney gecelerce uğraĢmasından nasırlaĢan parmaklarını fark etmemiĢti. Altı ay sonra bir hademe Dr. Lecter’e avukatının gönderdiği bazı kağıtlar arasındaki bir
kıstırgacı görmeden hücreye sokmuĢtu. Çelik kıstırgacın iki santim kadarı tüpün içine saklanmıĢ, gerisi yine tuvalete atılmıĢtı. Düz ve kısa olan tüpün elbise dikiĢleri arasında, yanağında saklanması kolay olmuĢtu. Dr. Lecter Ģimdi karton perdenin ardında metal tüpü tırnağına vurarak içindeki teli çıkardı. Tel bir araçtı ve iĢin güç yanı bundan sonra baĢlayacaktı. Teli küçük tüpün içine soktu ve manivela gibi kullanarak daha önce yaptığı iki yarık arasında kalan bölümü eğdi. ġimdi tüpün bir kısmı gövdesine doksan derecelik bir açıyla eğilmiĢti. Kelepçe anahtarı hazırdı artık. Dr. Lecter ellerini arkasına götürüp anahtarı bir elinden diğerine geçirerek harekete alıĢmaya çalıĢtı. Sonra anahtarı yine ağzına sokup ellerini yıkadı, dikkatle kuruladı. Sonra diliyle anahtarı sağ elinin parmakları arasına sakladı. Pembry’nin kelepçeleri takarken dikkatini altı parmaklı sol eline vereceğini biliyordu. "Ġstediğiniz zaman hazırım, Memur Pembry," diye seslendi. Yere oturup kollarını parmaklığın arasından dıĢarı uzattı. "Beklediğiniz için teĢekkür ederim." Pembry arkasındaydı Ģimdi; Pembry sabunlayıp sabunlamadığını anlamak için bileğini yokluyordu. Sonra öteki bileğini yokladı. Kelepçeyi sımsıkı geçirdi bileklerine. Hücre anahtarını almak için masasına yürüdü. Dr. Lecter piyano, sesinin ardından anahtarlığın Ģakırtısını duydu. ġimdi Pembry müziğin arasından geliyor, kristal berraklığında notaların uçuĢtuğu havayı yarıyordu. Bu kez Boyle de yanındaydı. Dr. Lecter onların müzikte yaptıkları delikleri hissediyordu. Pembry kelepçeyi bir kere daha gözden geçirdi. Dr. Lecter onun soluğunun kokusunu duyuyordu ensesinde. Pembry hücre kapısını açtı. Boyle içeri girdi. Dr. Lecter baĢını çevirdi. Boyle ortalığın dağınık olmasına sıkılmıĢ bir halde tabakları topluyordu.. Peçete yerdeydi. Dr. Lecter göz ucuyla. Pembry’nin dizinin arkasını, hücrenin dıĢında kapıyı tutmuĢ beklerken belinden sallanan copu görebiliyordu. Dr. Lecter sol kelepçenin deliğini buldu, anahtarı sokup çevirdi. Bileğindeki kelepçe yayının gevĢediğini hissetti. Anahtarı sol eline geçirdi, sağ kelepçeyi de açtı. Boyle yerdeki peçeteyi almak için eğildi. Kelepçe ĢimĢek hızıyla Boyle’un bileğine geçirildi ve ne olduğunu anlayamadan ötekisine de yere çivili masanın ayağı çevresinde kapandı. Dr. Lecter Ģimdi ayaklarını Pembry’nin gelmekte olduğu kapıya uzatmıĢtı. Ağır kapı yüzüne çarparken Pembry belindeki Mace kutusunu almak için uzandı. Lecter uzun copun ucunu yakalayıp kaldırdı. Pembry Ģimdi beline bağlı copla kapı arasında sıkıĢmıĢtı. Dr. Lecter adamın boğazına bir dirsek vurarak diĢlerini yüzüne geçirdi. Pembry boĢuna çabalıyordu burnu ve üst dudağı Lecter’in diĢleri arasında parçalanırken. Boyle Ģimdi kelepçeli olduğu yerde bağırıyor, cebinden kelepçe anahtarını çıkarmaya çalıĢıyordu. Anahtarı buldu, yere düĢürdü, bir daha aldı. Lecter copun ucunu Pembry’nin karnına savurdu. Boyle anahtarı kelepçeye soktu. Bir yandan da bağırıyordu. Lecter üzerine doğru geliyordu Ģimdi. Lecter Mace kutusunu adamın yüzüne püskürtürken copla uzanan koluna vurdu. Boyle masanın altına girmeye çalıĢtıysa da, Mace’in etkisiyle gözleri görmez olduğundan yanlıĢ tarafa doğru emekledi. BeĢ cop darbesi sonunda cansız yere serildi.
Pembry yere oturmuĢ ağlıyordu. Dr. Lecter kırmızı gülümsemesiyle baktı adama. "Siz hazırsanız, ben de hazırım, Memur Pembry," dedi. Havada savrulan cop Pembry’nin ensesine indi. Pembry cansız bir halde yere serildi. Dr. Lecter’in yüz ona çıkan nabzı yine normale dönmüĢtü. Müziği kesip dıĢarı kulak verdi. Sonra merdiven baĢına gidip. yine dıĢarsını dinledi. Dönüp Pembry’nin cebinden anahtarlarını aldı, masanın çekmecelerini açtı. Alt çekmecede iki adamın .38’llk tabancaları vardı. Ondan da iyisi, Boyle’un cebinde bir de çakı bulmuĢtu. 37. BÖLÜM Hol polis doluydu. Saat akĢamın altı buçuğuydu ve dıĢarıdaki nöbetçiler iki saatlik nöbetlerini henüz bitirmiĢlerdi. DıĢardan gelenler elektrik sobaları baĢında ellerini ısıtıyorlardı. Bazıları Memphis basketbol takımı üzerine para yatırmıĢlar, maçın ne olduğunu merak etmekteydiler. ÇavuĢ Tate. holde radyo çalınmasına izin vermediği halde polislerden biri Walkman’in kulaklığını takmıĢtı. Sonuçları sık sık arkadaĢlarına bildiriyordu. Lobide on beĢ silahlı polisle saat yedide nöbeti Pembry ve Boyle’ den devralacak iki gardiyan vardı. ÇavuĢ Tate de saat on bir - yedi nöbetini tutanlarla birlikte çıkmak için sabırsızlanıyordu. Tate saat yediye çeyrek kala asansörün yukarı hareket ettiğini fark etti. Kapının üstündeki bronz ok beĢ numaranın üstünde durdu Tate çevresine bakındı. "Sweeney tepsiyi almaya mı çıktı?" "Hayır, ben buradayım, çavuĢ. Bir telefon edip sorar mısın iĢleri bitmiĢ mi diye. benim de saatim doluyor." ÇavuĢ Tate numarayı çevirip bekledi. "Telefon meĢgul, git bir bak bakalım." Sonra hazırladığı nöbet raporunu tamamlamaya devam etti. Memur Sweeney düğmeye bastı ama asansör gelmedi. "Bu akĢam az piĢmiĢkuzu pirzolası istedi," dedi Sweeney. "Bakalım kahvaltıda ne isteyecek? Her iĢ de bana düĢüyor yani." Kapının üstündeki bronz ok beĢin üstündeydi. Sweeney bir dakika daha bekledi. "Bu ne bok iĢtir?" diye söylendi. Yukarda bir yerde bir silah ses duyuldu, ses taĢ merdivenlerden aĢağı yankılandı. Ġki el ateĢ,.sonra da bir üçüncüsü. Üçüncü silah sesiyle ayağa fırlayan ÇavuĢ Tate mikrofonu aldı. "Merkez, kulede silah sesleri. DıĢ nöbetçiler tetikte olun. Yukarı çıkıyoruz."
Hol bir anda karıĢtı. Tate bronz okun hareket ettiğini gördü. Dörde inmiĢti bile. "Durun!" diye bağırdı. "Nöbetçiler hemen yerlerinize! AtıĢ ekibi yanımda kalsın! Berry ve Howard, siz asansör kapısı önünde..." Ok üçüncü katta durmuĢtu. "Birinci takım, gidiyoruz. Ġçersini kontrol etmeden hiçbir kapının önünden geçmeyin. Bobby, dıĢardan bir tüfekle yelekleri al, buraya getir." Merdivenden çıkarken düĢünmeye çalıĢıyordu Tate. Hem tedbirli olmak gerekiyordu hem de yukarıdakilere yardım etmek.Tanrım, ne olur kaçmıĢ olmasın. Kimsede yelek de yok. Lanet gardiyanlar. Ġkinci, üçüncü ve dördüncü kattaki iĢyerlerinin boĢ ve kilitli olmaları gerekiyordu. O katlarda kuleden ana binaya geçilebilirdi. BeĢinci katta buna olanak yoktu. Tate, Tennessee’nin ünlü SWAT komando okulunda bulunmuĢtu ve ne yapması gerektiğini biliyordu. Hemen öne geçti. Hızla ve dikkati elden bırakmadan, birbirlerini bir üst holden koruyarak yukarı çıktılar. "Önce kontrol etmeden bir kapıya arkanızı dönerseniz sizi ben vururum." Ġkinci kat holündeki kapılar karanlık ve kilitliydi. ġimdi üçüncü kata çıkıyorlardı. Açık asansör kapısından vuran ıĢıkla koridor hafif aydınlanmıĢtı. Tate asansörün karĢı duvarına yaslanarak yürüdü. Asansör boĢtu. Orada bir adam bırakıp yukarı çıkmaya baĢladı. Dördüncü katta yukardan gelen müzik sesi duyuluyordu. ĠĢyeri kapıları dokununca açıldı. Odaların berisindeki açık bir kapıdan ana bina görülüyordu. "Böyle! Pembry!" Tate holde iki kiĢi bıraktı. "Kapıdan gözünü ayırmayın. Yelekler geliyor. Sakın o açık kapıya arkanızı döneyim demeyin. Tate müziğe doğru çıktı merdivenleri. Kulenin en üst katındaydı Ģimdi. Kısa koridorun ıĢıkları loĢtu. Kapıdaki buzlu camın üstünde SHELBY ĠLÇESĠ TARĠH DERNEĞĠ yazıyordu. Tate eğilerek camın altından kapının menteĢelerinin aksi yanına geçti. Öteki yandaki Jacobs’a baĢıyla iĢaret, ettikten sonra kapının kolunu çevirip hızla içeri doğru itti. Kapı sertçe duvara çarptı, cam kırıldı. Tate hemen içeri dalıp tabancasını doğrulttu. Tate çok Ģey görmüĢtü. Akıl almaz kazalar, kavgalar, cinayetler görmüĢtü. Altı polisin öldürüldüğünü görmüĢtü. Ama ayaklan dibinde yatan Ģeyin bir polisin baĢına gelebileceklerin en kötüsü olduğundan emindi. BaĢın önü ve arkası parçalanmıĢ, gözün biri yuvasından fırlamıĢ aĢağı sarkıyordu.
Jacobs kandan kaygan hale gelmiĢ yere basarak Tate’in yanından geçti. Hâlâ masaya kelepçeli olan Boyle’un üzerine eğildi. Boyle’ n yüzü paramparçaydı, hücrenin her tarafı fıĢkıran kanla kırmızıya boyanmıĢ gibiydi. Jacobs parmaklarını adamın boynuna bastırdı. "Bu ölmüĢ," diye bağırdı müziği bastırmaya çalıĢarak. "ÇavuĢ?" Bir anlık çekinmesinden utanç duyan Tate telsizine konuĢuyordu. "Merkez, iki memur ölü. Tekrar ediyorum, iki memur ölü. Tutuklu kayıp… Lecter kayıp. DıĢarıdaki nöbetçiler pencerelere dikkat edin. Tutuklu çarĢafı almıĢ, bir ip yapıyor olabilir. Cankurtaranlara haber verin." Jacobs müziği kapattı. "Pembry ölmüĢ mü, çavuĢ?" Tate yerdeki korkunç Ģeyin boynuna dokunmak üzere eğilirken bir inleme duyuldu. "Pembry yaĢıyor." Tate o kanlı yığına dudaklarını değdirmek istemiyordu ama Pembry’ye soluk aldırmak gerekirse bunu yapmak zorunda olduğunu biliyordu, memurlardan birine veremezdi bu iĢi. Pembry için ölmesi daha iyi olurdu aslında. Ama kalbi atıyordu ve soluk da almaktaydı. Biraz güç çıkıyordu solukları ama düzenli gibiydi. ParçalanmıĢ adam kendi baĢına soluk alabiliyordu. Tate’in telsizi çatırdadı. DıĢarıda komutayı almıĢ olan bir teğmen durumu soruyordu. Tate’in konuĢması gerekliydi. "Buraya gel, Murray," diye seslendi genç memurlardan birine. "Pembry’nin yanında diz çök ve elini tut. Onunla konuĢ." "Adı ne, çavuĢ?" Murray daha yeniydi. "Pembry. Haydi, konuĢ onunla." Tate telsize döndü. "Ġki memur. Boyle ölü, Pembry ağır yaralı. Lecter kayıp ve silahlı, tabancalarını almıĢ. Kemerleri eri ve tabanca kılıfları masanın üstünde." "Merdivenlerden sedyeciler çıkabilir mi?" "Evet, efendim. Her hole adam yerleĢtirdim." "AnlaĢıldı, çavuĢ. Sekiz numaralı nöbetçi ana binanın dördüncü katındaki pencerenin ardında bir kıpırtı görmüĢ. Bütün çıkıĢlar kontrolümüzde. Siz holleri tutun. SWAT ekibi geliyor. Onu onlar çıkaracak oradan. Tamam mı?" "AnlaĢıldı. SWAT geliyor." "Ne silahı var?" "Ġki tabanca ve bir de çakı, teğmenim. Jacobs, bak bakalım kemerlerde Ģarjör var mı?" "Pembry’ninki dolu," dedi polis memuru. "Boyle’unki de. Hıyar herif yedek Ģarjör almamıĢ."
"Silahları ne?" "Otuz sekizlik." Tate telsize döndü. "Teğmenim, anlaĢıldığı kadarıyla iki tane .38’lik almıĢ. Tabanca altı mermi alır. Üç el ateĢ edildi, yedek Ģarjörler de burada. Ancak dokuz kurĢunu kalmıĢ olabilir. SWAT ekibine +P mermisi olduğunu söyleyin. Herif insanın yüzüne ateĢ etmekten hoĢlanıyor." Artı P’ler etkili mermilerdi ama SWAT ekibinin zırhlarını delemezdi. Yüze bir isabet ise öldürücü olurdu. "Sedyeciler geliyor, Tate." Cankurtaranlar inanılmayacak kadar çabuk gelmiĢlerse de, ayakları dibindeki zavallının iniltilerini dinleyen Tate için zaman geçmek bilmiyordu. Genç Murray sars ılıp kasılan vücudu tutmaya, güven verircesine konuĢmaya ve yüzüne bakmamaya çalıĢıyordu. Hep aynı hastalıklı ses tonuyla, "Ġyisin, Pembry, iyisin," diyordu. Sedyeciler kapıda görününce Tate, Murray’ı omzundan yakalayıp kenara çekti. Sedyeciler hızlı hareketlerle yaralıyı sedyeye yatırıp bağladılar, baĢını hafif bir sargı beziyle sardılar. Biri kan torbasını takarken ötekisi tansiyonunu ve nabzını ölçtükten sonra baĢını sallayıp, "AĢağıya," dedi. Telsizden emirler yağıyordu. "Tate, kuledeki iĢyerlerini tek tek arayıp kilitlemeni istiyorum. Ana binayla bağlantıları kes. Sonra sahanlıkları tara. Yelek ve tüfek gönderiyorum. Eğer teslim olmak isterse onu sağ olarak alabiliriz. Ama sağ kalması için kimsenin canının tehlikeye atılmasını istemiyorum. Anladın mı?" "Anladım, teğmenim." "Ana binada SWAT ekibinden baĢka kimseyi istemiyorum. Tekrar et." Tate aldığı emirleri tekrarladı. Tate iyi bir çavuĢtu ve bunu Ģimdi Jacobs’la yeleklerini giyip merdivenden inen sedyecileri izlerken de gösteriyordu. Ġkinci bir grup da Boyle ile inmekteydi. Sahanlıktaki adamlar sedyeleri görünce öfkelerini tutamadılar. "Sakın öfkeniz yüzünden vurul mayın," dedi Tate. DıĢarıda sirenler çalarken Jacobs’un koruduğu Tate iĢyerlerini dikkatle araĢtırarak kapıları kilitlemeye baĢladı. Dördüncü kat holünde serin bir esinti vardı. Kapının öte yanındaki ana binanın geniĢ karanlıklarında telefonlar çalıyordu. Binanın bütün karanlık odalarında telefonların üstündeki düğmeler ateĢböcekleri gibi parıldıyor, ziller çalıyordu. Dr. Lecter’in binanın içinde ‘kıstırıldığı’ haberi yayılmıĢtı, radyo ve televizyon muhabirleri bu yüzden telefonları durmadan çaldırıp canavarla canlı bir mülakat yapmak istiyorlardı. SWAT
buna karĢı bir önlem olarak genellikle telefonları kapattırırdı ama bu bina çok büyüktü ve pek çok iĢyeri vardı. Tate yanıp sönen ıĢıklı telefonlu odaları birer birer kilitliyordu. Kalın yelek altında terlemiĢti ve sırtı kaĢınıyordu. Belinden telsizini çıkardı. "Merkez, ben Tate, kule temizlendi." "AnlaĢıldı, Tate. YüzbaĢı Merkeze istiyor." "Tamam. Kule lobisi, beni duyuyor musun?" "Evet, çavuĢ." "Asansörde inen benim." "Tamam, çavuĢ." Jacobs ile Tate asansörle aĢağı inerlerken Tate’in omzuna bir kan damlası düĢtü. Bir tane de ayakkabısına. Asansörün üstündeki kapağın kenarından kan damlıyordu. Dört katı iniĢ hiç bitmeyecekmiĢ gibi geldi. Tate ile Jacobs tabancalarını asansörün tavanına doğrultarak geri geri çıktılar. Tate çıktıktan sonra asansör kapısını kilitledi. "ġĢĢt!" dedi. Sonra alçak sesle, "Berry, Howard, adam asansörün üstünde. Dikkatli olun," dedi. Tate dıĢarı çıktı. Siyah SWAT kamyoneti kapı önündeydi. SWAT ekibinde her zaman çeĢitli asansör anahtarları bulunurdu. Ekip bir dakika içinde yerini aldı, siyah kurĢun geçirmez yelekli ve baĢlıklı iki kiĢi merdivenden üçüncü kata çıktılar. Tate ile iki kiĢi de silahlarını asansörün tavanına çevirip beklediler. Üçüncü katta Memur Johnny Peterson asansör kap ısını açtı. Asansör boĢluğu karanlıktı. Koridorda sırtüstü yatarken cebinden sersemletici bir el bombası çıkarıp yanına koydu. "Tamam, Ģimdi bakıyorum," dedi telsizine. Peterson uzun saplı aynasını alıp boĢluğun kenarından uzatırken arkadaĢı da boĢluğu güçlü el feneriyle aydınlattı. "Onu görüyorum… Asansörün üstünde. Yanında bir tabanca var. Hareket etmiyor." "Ellerini görebiliyor musun?" "Bir elini görüyorum, diğeri altında. ÇarĢaflar da yanında." "KonuĢ onunla."
Peterson boĢluktan aĢağı, "Ellerini baĢının üstüne koy ve sakın kıpırdama!" diye bağırdı. "Teğmenim, kıpırdamadı bile... tamam." "Ellerini baĢının üstüne koymazsan aĢağı bir el bombası atacağım. Üç saniyen var!" Peterson cebinden SWAT ekibinden herkesin taĢıdığı kapı stoperlerinden birini çıkardı. "Pek çocuklar dikkatli olun el bombasını atıyorum!" Stoperi attı, kıpırtısız yatan adamın üstüne düĢtüğünü gördü. "Teğmenim, yine kıpırdamadı." "Peki Johnny, kapağı aĢağıdan bir sopayla açacağız. Sen bizi koruyabilir misin?" Peterson yattığı yerde döndü, .46’lığını hâlâ hareket etmemiĢ adama çevirdi. "Tamam." AĢağıda kapak itilirken bir ıĢık çizgisi belirdi. Sonra açılan alandan bir kol göründü. Peterson tabancasının tetiğini biraz daha sıktı. "Kolu oynadı, teğmenim. Ama sanırım kapağın kalkması yüzünden." "AnlaĢıldı." Kapak açıldı ve asansör boĢluğunun kenarına düĢtü. Peterson’un ıĢıktan gözü kamaĢmıĢtı Ģimdi, pek iyi göremiyordu. "K ıpırdamadı," dedi telsizine. "Eli de tabancasında değil." Kulağında sakin bir ses. "Tamam, Johnny, gözetlemeye devam et. Biz asansöre giriyoruz Ģimdi, aynandan dikkatle izle adamı. AteĢ edilirse eden biz olacağız. AnlaĢıldı mi?" "Tamam..." Tate lobide ekibin asansöre giriĢlerini seyrediyordu. Adamlardan biri tüfeğini asansörün tavanına çevirmiĢti. Ġkincisi merdivenle açık kapağa çıkıyordu. Elinde iri otomatik tabancasıyla bir el feneri vardı. Delikten yukarı bir ayna uzatıldı Sonra ikinci adam yukardan bir tabanca alıp aĢağı verdi "ÖlmüĢ," dedi Tate, Dr. Lecter’ın olumunun Catherine Martin’ in de ölümü demek olup olmadığını düĢündü. O canavar beyinde ıĢıklar söndüğünde bütün bilgiler de kaybedilmiĢ olacaktı. Ekip Ģimdi cesedi delikten aĢağı indiriyordu. Lobideki polisler görmek için asansörün d ıĢına toplanmaktaydılar. Bir memur ileri çıkıp cesedin yana açılmıĢ dövmeli kollarına baktı. "Pembry bu," dedi. 38.BÖLÜM Cankurtaranın arkasında genç hastabakıcı savrulmaya karĢı tutunarak telsiziyle acil durum odasındaki amirine durum raporu veriyordu. "Baygın ama yaĢamsal belirtileri iyi. Tansiyonu normal. On üçe do kuz. Nab ız seksen beĢ.
Yüzünde kesikler var, bir göz kapanmıĢ. Kafada kurĢun yarası olabilir, bilemiyorum." Arkasındaki sedyeye sıkılı yumruk örtünün altında gevĢedi. Sağ el uzanıp göğsü saran bandın ucunu buldu. "BaĢına fazla bir baskı yapmaktan korkuyorum, sedyeye alırken kasılma gördüm. Evet, Fowler durumunda tutuyoruz." Genç adamın ardında el sargı bezini alıp gözlerini sildi. Hastabakıcı arkasında bir soluk sesi duydu, dönüp bakınca kanlı yüzle karĢılaĢtı ama kulağının arkasına inen tabancayı göremedi. Trafik sıkıĢıklığı nedeniyle cankurtaran altı Ģeritli bir yol üzerinde yavaĢlamıĢtı, arkadan gelen araçlar ĢaĢkın bir halde korna çalıyor, cankurtaranı sollamak istemiyorlardı. Trafikte iki egzoz patırtısı iĢitildi, sonra cankurtaran yeniden hareket edip sağ Ģeride geçti.. Havaalanı çıkıĢı yaklaĢıyordu. Cankurtaran ıĢıkları yanıp sönerek, sireni yükselip azalarak sağ Ģeritten giderken, birden ıĢıkları söndü, sireni sustu ve Memphis Uluslararası Havaalanı yoluna girdi. Doğruca yeraltındaki büyük garajın otomatik kapısına gitti. Bilet makinesinden bir bilet almak için aralanan camdan kanlı bir el uzandı. Ve cankurtaran tüneli geçip yeraltındaki park yerinde kayboldu. 39. BÖLÜM Clarice normal olarak Crawford’un Arlington’daki evini merak ederdi ama araba radyosunda duyduğu Dr. Lecter’in kaçıĢ haberi kafasını altüst etmiĢti. 1950’lerden kalma çiftlik tipi evin önüne geldiğinde sadece sol taraftaki loĢ ıĢığın Bella’nın yattığı odadan gelip gelmediğini düĢündü. Kapı zili gereğinden gürültülü gibiydi. Crawford kapıyı ikinci çalıĢında açtı. Üzerinde bol bir hırka vardı, kordonsuz bir telefonda konuĢuyordu "Memphis’te Copley." dedi K ızın içeri girmesini iĢaret ederek telefonu kulağından ayırmadan öne geçti. Starling’i eskiden geniĢ bir garaj olduğu anlaĢılan çalıĢma odasına götürdü. Odada bir masa, bir kanepe, koltuklar ve bir bilgisayar vardı. Halı beton zemin üzerine serilmiĢ gibiydi Crawford oturmasını iĢaret etti. Eliyle telefonu örttü. "Starling, doğru olmadığını biliyorum ama Memphis’te Lecter’e herhangi bir Ģey verdin mi?" "Hayır." "Hiçbir Ģey." "Hiç." "Resimlerini falan hücresinden almıĢsın." "Ama ona vermedim. Hepsi çantamda. Obana dosyayı verdi. Aramızda geçen tek Ģey dosyaydı"
Crawford telefon kulaklığını çenesinin altına sıkıĢtırdı. "Copley, tümü palavra bunların. Aramayı bir an önce hızlandırmanı istiyorum. Doğrudan doğruya BaĢkana ve TSB’ye Bağlantı kesilmesin Burroughs da biliyor, evet." Telefonu kapatıp cebine soktu. "Kahve içer miydin, Starling? Yada kola?" "Dr. Lecter’e bir Ģeyler verildiği de ne demek oluyor’?" "Chilton senin ona kelepçelerini açacak bir Ģey vermiĢ olacağını söylüyor. Bunu isteyerek yapmadığını, sadece acemilik olduğunu iddia ediyor." Crawford’un gözleri kimi zaman öfkeli kaplumbağa gözlerini andırırdı. Kızın bu haberi nasıl algıladığına dikkat ediyordu. "Chilton seni tavlamaya mı çalıĢtı, Starling? Derdi bu mu?" "Olabilir. ġekerli olsun lütfen." Crawford mutfağa geçince Starling derin bir soluk alıp çevresine bakındı. Yatakhanede yada kıĢlada yaĢıyorsan bir evde bulunmak huzur verici bir Ģeydir. Ayaklarının altında dünyasının sarsıldığı bu anda bile bu evde olmak onu rahatlatıyordu. Crawford fincanlarla aĢağı geliyordu. Ayağında mokasenleriyle boyu bir santim kısalmıĢtı. Starling kahvesini alırken gözleri hemen hemen aynı düzeydeydi. "Copley cankurtaranı henüz bulamadıklarını söyledi. Bütün Güney polisi alarma geçirilmiĢ." Starling baĢını salladı. "Ayrıntıları bilmiyorum. Radyo haberlerinde sadece Dr. Lecter’in iki polisi öldürüp kaçtığını söylediler." "Ġki gardiyan." Crawford bilgisayarının ekranına baktı. "Adları Boyle ve Pembry. Onları görmüĢ müydün?" Starling baĢını salladı. "Beni oradan dıĢarı çıkarmıĢlardı. Ġyi insanlara benziyorlardı."Chilton’un ardından gelen Pembry, huzursuz kararlı ama saygılı. ġimdi benimle gel, demiĢti. Ellerinde ve alnında karaciğer lekeleri vardı. Ölü Ģimdi, lekelerin altında sapsarı. Starling birden fincanını bıraktı Derin bir soluk alıp bir an tavana baktı. "Nasıl yapmıĢ?" "Copley cankurtaranla kaçtığını söyledi, öğreneceğiz. Sen uyuĢturucu kağıt konusunda ne yaptın? " Starling öğleden sonrayı Krendler’in emriyle kağıtlarla uğraĢarak geçirmiĢti. "Bir Ģey çıkmadı. Yeni bir test daha yapıyorlar ama en az on yıllık. Nasıl kaçmıĢ, Bay Crawford?" "Bilmek istiyor musun?"
Starling baĢını salladı. "Öyleyse anlatayım Lecter’i ağır yaralı Pembry sanarak cankurtarana koymuĢlar." "Üzerinde Pembry’nin üniforması mı varmıĢ? AĢağı yukarı aynı boydaydılar." "Pembry’nin üniformasını giydiği gibi Pembry’nin yüzünün bir parçasını da almıĢ. Bir kilo kadar da Boyle’dan almıĢ Pembry’nin cesedini su geçirmez Ģilte kılıfı ve çarĢafa sarıp asansörün üstüne yerleĢtirmiĢ Üniformayı giymiĢ, kendisini hazırlamıĢ ve yere yattıktan sonra paniği baĢlatmak için tavana iki el ateĢ etmiĢ. Tabancayı ne yaptığını bilemiyorum, belki de arka cebine saklamıĢtır. Sedyeciler geliyor ondan sonra, her taraf eli silahlı polisle dolu. Sedyeciler acil durumda yaptıklarını yapıyorlar kanı durdurmak için bir turnike, acele bir sargı ve hemen oradan çıkıyorlar. Görevlerini tam olarak yapıyorlar. Cankurtaran hastaneye kadar gidememiĢ. Polis hâlâ arıyor. Cankurtaran hastabakıcıları konusunda kaygılıyım. Copley ses bantlarının dinlendiğini söylüyor.. Cankurtaranlar iki kere çağırılmıĢlar. Lecter’in uzun zaman yerde beklememek için havaya ateĢ etmeden telefonla çağırdığını sanıyorlar.Dr. Lecter eğlenmeyi sever ." Starling, Crawford’un sesindeki o acılığı daha önce hiç duymamıĢtı. Acılığı zayıflıkla bir tutmaktan korktu. . . "Bu kaçıĢ Dr. Lecter in yalan söylediği anlamına gelmez," dedi "Evet birine yalan söylüyordu ya bize ya Senatör Martin’e - ama belki de ikimize birden değil. Senatör Martin’e adamın adının BilIy Rubin olduğunu bundan baĢka bir Ģey bilmediğini söyledi. Bana transseksüel olma hayalleri kuran biri olduğunu söyledi. Cinsiyet değiĢtirme kuramına dayanarak…" "Biliyorum, raporunu okudum. Ama kliniklerden ad listeleri gelme den yapaca ğımız bir Ģey yok Alan Bloom bölüm baĢkanlarına kendisi gitti. AraĢtırma yaptıklarını söylüyorlar. Onlara inanmak zorundayım." "Bay Crawford, baĢınız dertte mi?" "Mazeret izni almam istendi. FBl’da yeni bir ekip var Ģimdi. BaĢsavcılıktan ‘elemanlar’. Krendler’dan yani." "Patron kim?". "Resmen FBI BaĢkan Yardımcısı John Golby. Onunla çok yakın olduğumuzu kabul edelim. John iyi bir insandır. Peki ya sen, senin baĢın dertte mi?" "Krendler kimliğimi geri verip okula dönmemi söyledi." "Bu Lecter’i ziyaretindenönceydi . Bu öğleden sonra Mesleki Sorumluluk Bürosuna bir mesaj gönderdi. Akademinin senin yeterliliğinin yeniden değerlendirilmesini istiyor. John Brigham bunu az önce Quantico’daki öğretmenler toplantısında görmüĢ. Onlara verip veriĢtirmiĢ hemen, durumu da telefonla bana bildirdi." "Bu çok mu kötü?"
"Seni dinlemek zorundalar. Ben senin yeterliliğine kefil olurum ve bu iĢ burada biter. Ama derslerine daha fazla devam etmeyecek olursan, yeterlilik falan beklemeden ikmale b ırakırlar. O zaman ne olacağını biliyor musun?" "Evet, insanı ilk iĢe alan büroya gönderirler. BaĢka bir sınıfta bir yer bulunana kadar sekreterlik yaparsın." "Sana sonraki sınıfta bir yer garanti edebilirim,. ama derslere girmediğin takdirde ikmale bırakılmanı önleyemem." "ġu halde ya okula dönüp bu iĢi bırakıyorum, ya da..." "Öyle." "Siz ne yapmamı istiyorsunuz?" "Senin görevin Lecter’di. Bunu yaptın. Ġkmale kalmayı göze almanı istemem. Bu senin yarım, hatta bir yılına mâl olur." "Ya Catherine Martin?" "Adamın aĢağı yukarı kırk sekiz saati vardı, bu gece yarısı dolacak kırk sekiz saat. Onu yakalayamazsak sanırım yarın yada öbür gün öldürecektir kızı." "Elimizde sadece Lecter yoktu ama." "ġimdiye kadar sabıkalı altı William Rubin bulundu. Hiçbiri aradığımız kiĢiye benzemiyor. Böcek dergileri listesinde Billy Rubin yok. Bıçakçılar Derneği son on yılda sadece on fildiĢi alerjisi yakası biliyor. Onları da kontrol ediyoruz. Elimizde baĢka ne vardı? Klaus henüz teĢhis edilmedi. Ġnterpol, Marsilya’dan Norveçli bir denizcinin kaybolduğunu bildirdi, Klaus Bjetland adında biri. Norveç yetkilileri denizcinin diĢ kayıtlarını arıyor. Kliniklerden bir Ģey elde edersek ve zamanın da varsa, yardım edebilirsin… Starling?" "Efendim, Bay Crawford." "Okula dön." "Onu kovalamamamı istemeseydiniz beni o cenaze evine götürmezdiniz, Bay Crawford." "Doğru. Ama o zaman da böceği bulamazdık. Silahını teslim etme. Quantico güvenlidir, ama Lecter ölü yada diri ele geçene kadar Quantico d ıĢında olduğunda silahını taĢımalısın." "Ya siz? Sizden nefret ediyor. Yani, bu konuyu düĢünmüĢ olmalı." "Peki çok cezaevinde pek çok kiĢi bunu düĢünmüĢtür, Starling. Bu günlerden birinde bu konuda bir Ģeyler yapmak isteyebilir, ancak Ģimdi iĢi baĢından aĢkın. Serbest olmak çok keyif verici bir
Ģeydir ve bunu öyle harcamak istemez. Bu ev de göründüğünden daha güvenlidir." Crawford’un cebindeki telefon çaldı. Masanın üstündekinin de ıĢığı yandı. Crawford bir dakika dinledikten sonra, "Tamam," deyip kapattı telefonu. "Memphis havaalanı yeraltı garajında cankurtaranı bulmuĢlar." BaĢını salladı. "Hastabakıcılar arkadaymıĢ. Ġkisi de ölü." Crawford gözlüğünü çıkarıp temizlemek için mendilini arandı. "Starling, Srnithsonian, Burroughs’u arayıp seni sormuĢ. Pilcher. Böcek konusundaki araĢtırmayı bitirmek üzereler. O konuda bir rapor yazıp sürekli dosya için imza atmanı istiyorum. Böceği sen buldun ve kayıtlara öyle geçmesini istiyorum. Bunu yapar mısın?" Starling ölesiye yorgundu. "Elbette," dedi. "Arabanı garajda. bırak iĢin bitince Jeff seni Quantico’ya götürür." Starling evden çıkınca hemĢirenin nöbet tuttuğu perdesi inik ıĢıklı pencereye baktı, sonra Crawford’a döndü. "Her ikinizi de düĢünüyorum, Bay Crawford. "TeĢekkür ederim, Starling." 40. BÖLÜM "Dr. Pilcher sizi Böcek Bahçesinde bekleyeceğini söylemiĢti. Bayan Starling. Sizi oraya götüreyim;" dedi bekçi. Böcek Bahçesi böcek sesleri ve çıtırtılarıyla dolu büyük bir salondu. Canlı böceklerin bulunduğu kafesler ve cam bölmelerle dolu bu salon her zaman çocuklarla kaynard ı. Geceleri kendi baĢlarına kalan böcekler durmadan bir Ģeyler yapıyorlardı. Bölmelerden bazıları kırmızı ıĢıkla aydınlatılmıĢtı. Bekçi kapıdan, "Dr. Pilcher!" diye seslendi. "Buradayım." Pilcher elindeki fenerin ıĢığını havaya tuttu. "Bayanı sonra siz aĢağı indirir misiniz?" "Elbette, teĢekkür ederim." Starling çantasından kendi küçük el fenerini çıkarıp düğmesine basınca pillerin bitmiĢ olduğunu gördü. Birden öfkelenince çok yorgun olduğunu ve kendini tutması gerektiğini hatırladı. "Nasılsınız, Bayan Starling?" "Dr. Pilcher?"
"Neden ‘Profesör Pilcher’ değil ki?" "Siz profesör müsünüz?" "Hayır, ama doktor da değilim. Ama sizi gördüğüne sevinen bir insanım. Böceklere bakmak ister miydiniz?" "Elbette. Dr. Roden nerede?" "Son iki gecedir çok çalıĢtığından sonunda dayanamadı. Üzerinde çalıĢmaya baĢlamamızdan önce böceği görmüĢ müydünüz?" "Hayır." "Aslında lapaya dönüĢmüĢtü." "Ama ne olduğunu anlayabildiniz, değil mi?" "Evet." Pilcher bir kafesin önünde durdu. "Önce Pazartesi günü getirdiğinize benzeyen bir kelebek göstereyim. EĢi değil ama aynı ailedendir." Fenerin ıĢığı kanatları katlı olarak küçük bir dal parçası üstün de duran iri bir mavi kelebeği aydınlattı. Pilcher böceğe doğru üfleyince kelebek kanatlarını açtı. "Bu pek sık rastlanan bir türdür. Ama Klaus örneğindeki kelebek çok farklıdır, gelin." Odanın bir ucunda cam bir bölmenin önünde bir demir çubuk vardı. Cam kavanoz çocukların eriĢemeyeceği uzaklıktaydı ve üstü örtülüydü. Yanında küçük bir hava nemlendirici çalıĢıyordu. "Ġnsanların parmaklarını korumak için bunu cam bölmede saklıyoruz, sokarlar çünkü. Nemli havayı sevdiği için kavanoz da nemi içerde tutuyor." Pilcher kavanozu iki kenarından tutup öne çekti, kapağını açıp üstündeki ıĢığı yaktı. "Bu Kurukafa Kelebeğidir. Latince adıAcherontia styx Cehennemin iki nehrinden almıĢtır adını. Sizin.aradığınız adam da cesetleri nehirlere atıyor diye okumuĢtum." "Evet. Bu ender rastlanan bir tür müdür?" "Dünyanın bu kısmında, evet." "Nereden gelir öyleyse?" "Malezya’dan. Atropos adında bir Avrupa türü varsa da bu ve Klaus’un ağzındaki Malezya’dan gelmiĢtir." "ġu halde biri bunu yetiĢtirdi." Pilcher baĢını salladı. "Evet. Malezya’dan yumurtaya da pupa halinde gönderilmiĢ olmalı.
Bugüne kadar tutsaklıkta onları yumurtlatan olmadı. ÇiftleĢirler ama yumurtlamazlar. En güç yanı da ormanda tırtıl halinde bulunmasıdır. Ondan sonra yetiĢtirilmeleri kolaydır." "Sokar demiĢtiniz." "Evet, hortumu sert ve güçlüdür, insanın parmağına batırıverir tehlikeyi görünce. Olağanüstü bir silahtır bu ve saklanan örneklerde alkol tarafından etkilenmez. O yüzden teĢhis etmemiz kolay oldu zaten." "Bu nereden geldi dersiniz?" "Malezya hükümetiyle bir alıĢveriĢ olmalı… karĢılığında ne verdiğimizi bilemem." "Peki, böyle bir Ģey için gümrüğe nasıl bir beyanda bulunulur? GiriĢ bulunabilir mi? Malezya gümrüğümden nasıl çıkarılır?" "Aceleniz var, biliyorum. Bakın, yapılması gerekenleri ve gerekirse nasıl bir ilan vereceğinizi falan hep yazdım buraya. Haydi, Ģimdi sizi aĢağı indireyim." Büyük salonu konuĢmadan geçtiler. Starling asansörün ıĢığında Pilcher’in de kendisi kadar yorgun olduğunu gördü. "Bu iĢ için geciktiniz," dedi. "Ama çok iyi bir Ģey becerdiniz..." "Onu yakalayacaklarını umarım. Böceği yetiĢtiriyorsa ihtiyacı olan bir iki kimyasal maddeyi de yazdım... Bayan Starling, sizi daha iyi tanımak isterdim." "Bir fırsat bulunca sizi ararım belki de." "Bunu mutlaka yapmalısınız." 41. BÖLÜM Catherine Martin Baker o iğrenç karanlık içinde. Gözkapakları ardında karanlık. Uyukladığı o birkaç saniyede karanlığın içine dolduğunu hissediyor. Sinsice geliyor karanlık; burnundan kulaklarından içeri giriyor, nemli karanlık parmakları gövdesinin her bir deliğini yokluyor. Bir eliyle ağzını, ötekiyle cinsel organını örtüyor,.kulağının birini Ģilteye bastırıp sadece bir tek kulağını feda ediyor karanlığa. Karanlıkla gelen bir sesle uyanıyor. Artık tanıdığı bir ses, bir dikiĢ makinesi. Hızı değiĢken. YavaĢ, Ģimdi hızlı. Yukarda bodrumda ıĢıklar yanıyor, kuyu kapağının açıklığında soluk sarı bir yuvarlak ar. Köpek ir iki kere bağırdı, o garip ses onunla konuĢuyor Ģimdi. DikiĢ. Burada öylesine olmayacak, bir Ģey ki dikiĢ. DikiĢ ıĢığa aittir. Kendi çocukluğunun aydınlık dikiĢ odası gözlerinin önünde… kâhyaları Bea Love makine baĢında küçük kedisi rüzgarda dalgalanan perdeye pençe atıyor. ‘ -
Köpekle konuĢan ses bütün hayalleri dağıtıyor. "Sevgilim, bırak onu. Bir iğne batarsa ne yaparız sonra? ĠĢim bitti sayılır. Evet, sevgilim. ĠĢimiz bitince sana mama vereceğim." Catherine ne kadardır adamın elinde tutsak olduğunu bilmiyordu. Ġki kez yıkanmıĢtı, sonuncusunda ıĢığın altında ayakta durmuĢ, adamın vücudunu görmesini istemiĢti. Ama onun göz kamaĢtırıcı ıĢığın ardından bakıp bakmadığını bilemiyordu. Catherine Baker çıplakken bir Ģaheserdi. Bunu bilirdi. Kuyudan çıkmak istiyordu. Kendi kendine yıkanırken, seviĢecek kadar yakın olmak dövüĢecek kadar yakın olmaktır diyordu. Çok az yemek yiyordu ve onun için gücü varken istiyordu bunu. Onunla boğuĢacağını biliyordu. Bunu yapabileceğini de. Belki de önce onunla yatmaktı en iyisi, gücünü tüketene kadar arka arkaya düzüĢmek. Bacaklarını adamın boynuna bir sarabilse iĢini iki saniyede bitireceğinden emindi.Bunu yapabilir miyim? Yaparım elbette . Ama yıkanıp da yeni bir eĢofman giydiğinde yukardan ses gelmemiĢti. Yıkanma kovası ince ipin ucunda yukarı çekilip yerine tuvalet kovası gönderilirken tekliflerine bir karĢılık alamamıĢtı. ġimdi saatler sonra dikiĢ makinesinin, sesini dinliyordu. Ona seslenmedi. Bir süre sonra, belki bin solukluk bir süre sonra, onun köpekle konuĢarak yukarı çıktığını duydu. Bodrum ıĢığını açık bırakmıĢtı. Kimi zaman böyle yapıyordu. Yukarda ayak sesleri. Köpek uluyor. Adam gidiyor olmalı. Kimi zaman uzun bir süre ortadan yok oluyordu. Zaman akıp geçti. Küçük köpek mutfakta dolaĢıyor, yerde bir Ģeyler sürüklüyordu, belki de yemek çanağını. Yerleri tırmalıyordu. Yine havlama sesleri, ama köpek hemen baĢının üstündeki mutfakta olduğu zamanlar gibi değil, daha uzaktan. Küçük köpek mutfakta değildi çünkü. Burnuyla kapıyı açıp bodruma inmiĢ fareleri kovalıyordu. Catherine Martin Ģiltesinin altını yokladı. Bulduğu bir tavuk kemiğini kokladı. Kemiğe yapıĢık et ve yağ parçalarını yememek çok güçtü. Ġnsanın baĢını döndüren karanlıkta ayağa kalktı. Kuyunun içinde kendisin den baĢka Ģiltesi, üzerindeki eĢofman, plastik tuvalet kovası ve soluk sarı ıĢığa uzanan incecik ipten baĢka bir Ģey yoktu. DüĢünebildiği her an hep ayni Ģeyi düĢünmüĢtü. Ayakları ucunda yükselip ipi tuttu. Sallamak mı iyiydi, çekmek mi? Bin soluk süresince düĢündü yine. Çekmekti en iyisi. Pamuk ipliği beklediğinden de çok gerildi. Bu kere daha yukardan tutup çekti, kolunu bir yandan öteki yana sallıyor, ipin baĢı üzerinde, açıklığın kenarına sürtünüp kopacağını umuyordu. Omzu ağrıyana kadar salladı.Ne olur yukardan kop . Ġp kopup yüzüne düĢtü. Catherine Martin ip baĢı ve omuzlarına dökülmüĢ bir halde oturdu. Ne kadar ipi olduğunu bilemiyordu. Dolanmamasına dikkat etmeliydi. Ġpi koluyla ölçerek yere serdi. On dört kol boyu sarmıĢtı. Ġp kuyunun ağzına yakın yerinden kopmuĢtu.
Catherine üzerinde et olan tavuk kemiğini ipin koyanın koluna bağlı tarafına sağlamca bağladı. ġimdi iĢin güç yanı gelmiĢti. Ġpin serbest ucunu bileğine bağlayıp düğümü diĢleriyle sıkıĢtırdı. Sonra yerdeki ipten mümkün olduğu kadar uzaklaĢtı. Kovayı kulpundan tutup salladı ve tepesindeki yuvarlak ıĢığa doğru fırlattı. Plastik kova açıklığa eriĢemeden kuyu kapağının altına çarptı ve Catherine’in omzuna düĢtü. Küçük köpek daha yüksek sesle havladı. Catherine aynı Ģeyi bir daha, bir daha yaptı. Üçüncü atıĢında düĢen kova kırık parmağına çarpınca ağrısı geçene kadar duvara yaslanıp beklemek zorunda kaldı. BeĢinci atıĢta kova delikten geçmiĢ, kapağın üstünde bir yere düĢmüĢtü. Delikten ne kadar uzaktaydı acaba? Catherine ipi hafifçe çekince koyanın baĢının üstündeki tahta kapakta sürtündüğünü duydu; Köpek daha yüksek sesle havladı. Kovayı delikten aĢağı çekmemeliydi ama deliğe de yakın getirmeliydi. Bodrumun mankenlerle ve aynalarla dolu bir odasında olan köpek dikiĢ makinesinin altındaki iplikleri kokluyor, gürültünün geldiği yana bakıyordu. Karanlık tarafa gidip gidip havlıyor, sonra yine geri dönüyordu. Bodrumda hafifçe yankılanan bir ses. "Değerliiiiim!" Küçük köpek olduğu yerde sıçrayıp havlamaya baĢladı. Havladıkça tombul gövdesi titriyordu. ġimdi de ıslak bir öpücük sesi. Köpek yukarıdaki mutfağa baktı ama ses oradan gelmiyordu. Yemek yerken çıkan bir Ģapırtı sesi. "Haydi gel, Değerliim, gel haydi, Sevgilim." Köpek karanlığa doğru yürüdü. Kovaya bağlı tavuk kemiğinin kokusunu almıĢtı. Kuyunun kenarına sürtünüp havladı yine. "Haydi, Sevgilim. Haydi gel, Değerlim." ġap Ģap Ģap. Küçük köpek kuyunun tahta kapağı üstüne atladı. Koku oradan geliyordu, delikle kova arasından. Küçük köpek kararsızlıkla havladı kovaya. Tavuk kemiği hafifçe titredi. Burnunu ön ayakları arasına yerleĢtirip çömelen hay uzun uzun havladı bir yandan kuyruğunu
sallarken. Sonra kemiğin üstüne atlayıp diĢleri arasına aldı. Kova küçük köpeği kemikten uzaklaĢtırmaya çalıĢı yor gibiydi. Köpek sımsıkı kavradı kemiği. Kova birden köpeği sırtüstü devirdi, hayvan doğrulmaya çalıĢtı, ama kova onu çekiyordu. Kova delikten geçerken köpeğin arka tarafı da delikle kova arasında sıkıĢtı. Hayvan son bir çabayla kendini yukarı atarken kova da kemikle birlikte aĢağı düĢtü. Köpek delikten aĢağı havladı uzun uzun. Sonra sadece kendisinin iĢiteceği bir ses duyup baĢını yana eğip bekledi. Yukarda bir kapı kapanırken kuyudan atlayıp merdivenlere koĢtu. Catherine Martin Baker’in sıcak gözyaĢları yanağından eĢofmanına süzülüyordu. Artık öleceğinden kesinlikle emindi. 42. BÖLÜM Crawford çalıĢma odasının ortasında elleri ceplerinde durmuĢ düĢünüyordu. Yalnızdı. Bir fikir geliĢtirmeye çalıĢıyordu. Sonra California Motorlu Araçlar Dairesine bir teleks çekerek Dr. Lecter’in verdiği bilgiye göre, Raspail’in California’da Klaus’la birlikte olmak. için aldığı karavan hakkında bilgi istedi. Ayrıca aynı plakalı arabaya Raspail dıĢında bir sürücüye trafik cezası kesilip kesilmediğinin araĢtırılmasını da istedi. Sonra büyük gazetelerin özel ilanlar bölümünde çıkmak üzere bir küçük ilan hazırladı:
21 yaĢında balık etinde bir ihtiras çiçeği model hem nicelik hem de nitelikten anlayan bir erkek arıyor. El ve kozmetik modeli olarak be ni dergilerdeki reklamla rda görmüĢsünüzdür, Ģimdi de ben sizi gör mek istiyorum. Mektubunuzla birlikte bir resminizi de gönderin.
Crawförd’un baĢı öne düĢtü, uyuklamaya baĢladı. YeĢil bilgisayar ekranı gözlüğünün camlarında küçük kareler oluĢturuyordu. Ekranda satır satır yazı belirmeye baĢlamıĢtı. Görüntü sanki kendisini gıdıklamıĢ gibi Crawford uykusu arasında baĢını salladı. Mesaj Ģöyleydi:
Memphis’te Lecter’in hücresinde bulunan iki madde: 1. Bir tükenmez kalem tüpünden yapılma kelepçe anahtarı. Kesikler sürtünmeyle yapılmıĢ. Baltimore polisi yapım izlerini bulmak için hastane hücresinin araĢtırılmasını istedi. 2. Kaçağın tuvaletinde bulunan kağıt. Aslı gönderiliyor. Yazı aĢağıya çıkarıldı. Bir kopyası Langley’e gönderildi. ġifre bölümün Benson’ un dikkatine.
C 33 H 36 ILTN 406
Bilgisayarın bip sesi Crawford’u uyandırmamıĢtı. Ama üç dakika sonra çalan telefonla uyandı. Ulusal Suç Bilgi Merkezinden Jerry Burroughs arıyordu. "Ekranını gördün mü, Jack?" "Bir saniye. Tamam, gördüm.> "Laboratuar çözdü bile, Jack. Lecter’in tuvalete attığı kağıt. Chilton’un adının harfleri arasındaki sayılar insan safrasındabilirubin adıyla bilinen bir boya formülü - 0 33 H 36 N4 06. Laboratuar bunun insan dıĢkısına rengini veren baĢlıca madde olduğunu söyledi. Lecter konusundA sen haklıydın, Jack. Onlarla gönül eğlendiriyordu. Senatör Martin için çok kötü oldu. Laboratuar bilirubinin Chilton’un saç rengi olduğunu söylüyor. Tımarhane Ģakası diyorlar. Saat altı haberlerinde Chilton’u gördün mü?" "Hayır." "Billy Rubin’i aramaktan söz ediyordu. Sonra da bir televizyon muhabiriyle yeme ğe çıktı. Lecter kaçtığında o yemekteymiĢ." ."Lecter, Starling’e Chilton’un tıbbi bir diploması olmadığını ‘unutmamasını’ söylemiĢ," dedi Crawford. "Evet, raporda gördüm. Bence Chilton, Starling’i tavlamak istedi ve baĢaramadı. Aptal olabilir ama kör olmadığı da kesin. Kız nasıl?" "Ġyi sanırım. Yorgun ama." "Lecter onunla da dalga mı geçti dersin?" "Olabilir. Ama devam edeceğiz. Kliniklerin ne yaptıklarını bilemiyorum. Bu iĢi mahkeme kararıyla yaptırmamız gerekiyordu diye düĢünüyorum. Onlara bağımlı olmaktan nefret ediyorum. Öğlene kadar bir haber alamazsak mahkeme yoluna baĢvuraca ğız." "Jack... dıĢarıda Lecter’in neye benzediğini bilen bir iki kiĢi var mı?" "Var elbette." "ġu anda bir yerlerde kahkahalarla gülüyordur." "Ama uzun bir süre için değil," dedi Crawford.
43. BÖLÜM Dr. Hannibal Lecter, St. Louis’de lüks Marcus Otelinin kayıt bürosu önündeydi. Üzerinde boynuna kadar ilikli bir yağmurluk, baĢında kahverengi bir Ģapka vardı. Burnu ve yanakları temiz bir sargı beziyle sarılıydı. Kayıt defterini ‘Lloyd Wyman’ adına imzaladı. Adamın imzasını arabasındayken taklit etmeyi denemiĢti. "Ücreti nasıl ödeyeceksiniz, Bay Wyman?" diye sordu memur. "American Express kredi kartıyla." Dr. Lecter adama Lloyd Wyman’ın kartını uzattı. Salondan hafif bir piyano sesi geliyordu. Dr. Lecter barda burunları sarılı iki adam gördü. Orta yaĢlı bir çift Cole Porter melodisi mırıldanarak asansöre doğru yürüyorlardı. Kadının bir gözü sarılıydı. Kayıt memuru, "Bay Wyman hastane garajını kullanabilirsiniz," dedi kartı geri verirken. "Biliyorum, teĢekkür ederim." Lecter zaten Wyman’ın bagajında olduğu arabayı garaja park etmiĢti. Wyman’ın çantalarını küçük daireye taĢıyan hademe de Wyman’ın beĢ dolarlıklarından birini aldı zahmetine karĢılık. Dr. Lecter bir içkiyle bir sandviç ısmarlayıp duĢa girdi. Uzun süre kapalı kalmasından sonra daire çok büyük görünüyordu Dr. Lecter’a. Odadan odaya dolaĢmak zevk veriyordu. Pencerelerden St. Louis Kent Hastanesinin karĢıdaki Myron ve Sadie Fleischer Pavyonunu görüyordu. Dünyanın en büyük yüz cerrahi merkezlerinden biriydi burası. Dr. Lecter’in yüzü buradaki plastik cerrahlardan yararlanamayaca ğı kadar iyi biliniyordu. Ama dünyada yüzü sargılı olarak dikkat çekmeden dolaĢabileceği yerlerden biri de burasıydı. Yıllar önce bir kere Robert J. Brockman Kütüphanesinde psikiyatrik bir araĢtırma yaptığı sırada burada kalmıĢtı. Bir penceresi, birkaç penceresi olmak baĢ döndürücü bir Ģeydi. Karanlıkta pencere önünde durup içkisini keyifle içerken MacArthur Köprüsünden akan trafiğe baktı. Memphis’ten oraya kadar yaptığı beĢ saatlik otomobil yolculuğundan epey yorgun düĢmüĢtü. AkĢamın tek telaĢı Memphis Havaalanının yeraltı garajında olmuĢ tu. Park ettiği cankurtaranın arkasında alkol ve saf suyla temizlenmek pek kolay olmamıĢtı. Ancak bir kere hastabakıcı önlüğü giydikten sonra büyük garajda tek baĢına yolculuk eden birini bulmak fazla güçlük çıkarmamıĢtı. Bagajına eğilen adam arkasından Dr. Lecter’in geldiğini görmemiĢti bile. Dr. Lecter polisin kendisinin havaalanından uçağa bineceğini sanacak kadar aptal olup olmadığını merak ediyordu.
Yarın ihtiyacı olan Ģeyleri alacaktı: saç boyası, traĢ takımı, bir güneĢ lambası, görünüĢünü değiĢtirecek baĢka Ģeyler. Zamanı gelince de oradan gidecekti. Acele etmesine hiç gerek yoktu. 44. BÖLÜM Ardelia Mapp her zamanki gibi yatağında kitap okuyor ve radyo dinliyordu. Clarice Starling içeri girerken radyoyu kapattı. Starling’in süzgün yüzüne bakınca neyse ki, bir fincan ister misinden baĢka bir Ģey sormadı. "Bugün derse gelmediğin için talihlisin," dedi sonra. "Kim Won canımıza okudu. Doğru söylüyorum. Kore’de yerçekimi buradakinden fazla olmalı. Buraya gelince birden hafifliyorlar sanırım... John Brigham geldi." "Ne zaman?" "Az önce. Gelip gelmediğini sordu. Saçları taranmıĢtı. Biraz konuĢtuk. Eğer sıkıĢıksan ve atıĢ talimi yapacak yerde ders çalıĢmak istersen, atıĢ talimini hafta sonu yapabileceğimizi söyledi. Haber veririz dedim. Ġyi insan doğrusu." "Öyledir." "Bölümler arası maçta senin yer almanı istediğini biliyor muydun?" "Hayır." "Kadınlar maçında değil, genel yarıĢmalarda. Pekâlâ, Cuma günü. sınavı için Anayasanın Dördüncü Ekini biliyor musun?" "Büyük bir kısmını bitiyorum." "Pekâlâ, Chimel-California davası nedir?" "Orta öğretim kurumlarında arama yapma hakkı." "Peki, okullarda genel olarak araĢtırma yapma?" "Bilmiyorum." "Peki, Schneckloth kimdi?" "Ne bileyim ben?" . "Çok çalıĢmamız gerekecek, kızım… Bende bütün notlar var."
"Bu gece olmaz." "Bu gece değil, ama yarın da Cumaya hazırlanman gerekecek. Starling, Brigham sana söylememem için söz verdirdi, ama bu iĢten cezasız kurtulacağına inanıyor. Krendler’in iki gün sonra seni hatırlamayacağını söyledi. Notların iyi. Bunun altından kalkarsın." Mapp arkadaĢıın bitkin yüzüne baktı. "O zavallı için elinden geleni. yaptın sen, Starling. Onun için yapabileceğinden fazlasını yaptın ve bunun için de baĢını derde soktun. Senin de bir Ģansa ihtiyacın var. Neden hemen yatmıyorsun? Ben de yatacağım zaten." "Ardelia, teĢekkür ederim." IĢıklar söndükten sonra Ardelia, "Starling?" dedi. "Efendim?" "Sence hangisi daha yakıĢıklı: Brigham mı, Bobby Lawrence mi?" "Yanıtlaması güç bir soru." "Brigham’ın omzunda bir dövme var, gömleğinin arasından gördüm. Ne yazıyor orada?" "Hiçbir fikrim yok." "Öğrenince bana da söyler misin?" "Hiç sanmam." "Ama ben sana Bobby’nin resimli donunu anlatmıĢtım." "Onun donunu pencereden gördün sadece." "Gracie mi söyledi bunu sana? Onun ağzını..." Starling uyumuĢtu bile. 45. BÖLÜM Karısının yanında uyuklamakta olan Crawford sabah saat üçte aniden uyand ı. Bella’nın solukları sıklaĢmıĢ ve yatakta kıpırdamıĢtı. Doğrulup karısının elini tuttu. "Bella?" Kadın derin bir soluk alıp bıraktı. Günlerdir ilk kez açılmıĢtı gözleri. Crawford yüzünü karısının yüzüne yaklaĢtırdı, ama kendisini gördüğünden emin değildi. "Bella, seni seviyorum, yavrum," dedi duyması olasılığına karĢılık.
Korku göğsünün duvarlarını yokluyor, evin içine girmiĢ bir yarasa gibi dönüp duruyordu. Birden yakaladı onu. Karısı için bir Ģey yapmak istedi, ne olursa olsun, ama elini bıraktığını hissetmesini de istemedi. Kulağını kadının göğsüne dayadı. Hafif bir çırpıntı duydu, sonra da kalbi durdu. Artık duyacak hiçbir Ģey yoktu, sadece garip, soğuk bir hıĢırtı vardı. Sesin kadının göğsünde mi yoksa kendi kulaklarında mı olduğunu anlayamadı. "Tanrı seni yanından ayırmasın," dedi Crawford sözlerinin gerçek olmasını dileyerek. Sonra karısını kucaklayıp göğsüne bastırdı kadının beyni ölürken. Çenesiyle kalmıĢ olan birkaç tel saçını örten eĢarbı iteledi. Ağlamadı. Bunu çok daha önce yapmıĢtı. Crawford karısına en iyi sabahlığını giydirdi, bir süre elini yanağına dayayarak yanında oturdu. Karısının dört köĢe, becerikli bir eli vardı, Ģimdi iğneden delik deĢik olmuĢ. Bahçeden geldiğinde elleri hep nane kokardı. Crawford yan odaya gitmeyi denedi, istediği zaman dönüp onu açık kapıdan görebilirdi. Karısının vücudunun kendisinden ayrı, törensel bir nesne olmasını, bekliyordu, yatakta kucakladığı kiĢiden ayrı ve artık kafasının içindeki yaĢam arkadaĢından ayrı. Ancak ondan sonra onları çağırabilirdi gelip onu almaları için. BoĢ elleri iki yanına sarkmıĢ olarak pencere önünde durup bomboĢ doğuya baktı. ġafağı arıyor değildi; penceresi doğuya bakıyordu sadece. 46. BÖLÜM "Hazır mısın,, Değerlim?" Küçük köpeği karnının üstüne alan Jame Gumb yatağının arkasına yaslanmıĢtı. Bay Gumb saçlarını az önce yıkadığı için baĢına bir havlu sarmıĢtı. Örtünün altında aranıp video göstericisinin uzaktan kumanda aletini bulup düğmesine bastı. Ġki ayrı bantı bir kasette toplayıp kendisine bir program, hazırlamıĢtı. Önemli hazırlıklar yaptığı zamanlarda bunu her gün bir kez izlerdi ve bir deri yüzmeden önce de mutlaka seyrederdi. . Birinci kısım 1948 siyah beyaz haberlerden alınma titrek bir filmdi. Bayan Sacramento güzellik yarıĢmasının yarı finalleriydi. . Bu mayolu yarıĢma için güzeller merdivenlerden sahneye çıkarken ellerinde çiçekler taĢıyorlardı. . Bay Gumb’ın köpeği filmi pek çok kez izlediğinden, müziği duyar duymaz, hemen arkasından
sahibinin kendisini sıkıĢtıracağını bildiği için, gözlerini yumdu. Güzellik yarıĢmacıları tam da Ġkinci Dünya SavaĢı günlerini andırıyorlardı Üzerlerinde Rose Marie Reid mayoları vardı ve içlerinden bazıları gerçekten güzeldiler. Bacakları da biçimliydi kimisinin, ama pek adaleli değildi ve dizlerde bir gevĢeme vardı sanki. Gumb köpeği mıncıkladı. "Değerlim, geliyor iĢte, geliyor geliyor geliyor." Ve iĢte beyaz mayosuyla, elini uzatıp merdivenden çıkmasına yardım eden adama gülümseyerek teĢekkür etmesiyle geliyordu. Kamera da güzeli izleyip bald ırlarını gösteriyordu.Anne . Annesi iĢte. Bay Gumb’ın uzaktan kumanda aletine dokunması gereksizdi; filmi kopya ederken her istediğini yapmıĢtı. ĠĢte Ģimdi film ters dönüyor, annesi merdivenlerden geri geri iniyor, genç adamdan gülümsemesini geri alıyordu; sonra yine öne yürüyordu, sonra yine geriye. O genç adama gülümsediğinde Gumb da gülümsüyordu. Annesinin grup arasında bir görüntüsü daha vardı ama ekranı don durduğunda çok bulanık görünüyordu. Filmi hızlı çevirip bir anlık görün tüsüyle yetinmek daha doğruydu: Annesi öteki güzellerle birlikte kazananları kutluyordu. Bundan sonraki filmi Chicago’da bir motelde kablolu yayından kopya etmiĢti; hemen koĢup bir video aygıtı almıĢ ve motelde bir gece daha kalmıĢtı filmi kasete geçirmek için. Gece geç saatlerde seks reklamları için kullanılan bir filmden bir parçaydı bu. Ekrandan reklamlar yazılı olarak geçerken arkada da kırklı ellili yıllardan kalma açık saçık filmler den parçalar oynatılırdı. Bir çıplaklar kampında voleybol maçı falan gibi. ġimdi de ekrandaki heyecanlı hareketlerle hiç ilgisi olmayan bir müzik çalıyordu. Bay Gumb’ın ekranda yürüyen reklamlar konusunda yapabileceği hiçbir Ģey yoktu. Katlanmak zorundaydı. . ġimdi bir yüzme havuzu görülüyordu. Ellili yıllardan kalma lüks bahçe takımları. Çıplak yüzenler. Havuzdan çıkıp memelerini sallaya sallaya koĢuyorlar, su kayd ırağının merdivenlerine çıkıyorlar, sonra bacakları ayrık, memeleri havada sallanarak kayıp suya dalıyorlardı. ġimdi de annesi geliyordu. K ıvırcık saçlı bir kızın ardından havuzdan çıkıyor. Yüzü Sinderella adındaki seks butiğinin reklamı ardında; ama Ģurada merdivenden çıkıĢı çok güzel görülüyordu, ıslak ve parıltılı, küçük bir sezaryen ameliyatı izi... Ģimdi de kayıp suya dalıyordu. Yüzü görülmüyorsa bile öyle güzeldi ki. Bay Gumb onun annesi olduğundan emindi. Onu hayatta son kez görüĢünden sonra çekilmiĢti. Sahne evliliğe yardımcı bir araç reklamıyla aniden bitiyordu. Köpek Bay Gumb onu mıncıklamadan iki saniye önce gözlerini yumdu.
"Değerlim, gel annene haydi.Annen öyle güzel olacak ki." *** Yapacak çok Ģey vardı, yarına hazırlanmak için çok çalıĢmalıydı. Sesi mutfaktan duymazdı Ģükürler olsun, ama bodruma inerken merdivenlerden duyard ı. Onun sessiz olacağını, uyumuĢ olacağını umuyordu. Kolunun altındaki köpek kuyudan gelen seslere hırlamaya baĢladı. Gumb hayvanın ensesine eğildi. "Sen böyle Ģeyler yapmazdın hani, ha!" Kuyulu odaya merdivenin yanındaki kapıdan girilirdi. Gumb ne o yana baktı, ne de sesleri dinledi. Doğruca çalıĢma odasına girdi, köpeği yere bırakıp ıĢığı yaktı. Bay Gumb çalıĢma odasında çok titizdi. Taze losyonlarını hep paslanmaz çelik tencerelerde hazırlar, asla alüminyum kullanmazdı. Her Ģeyi önceden yapmayı öğrenmiĢti; çok büyük sorunlarla karĢı karĢıya olduğundan dakik olmak gerekirdi. Ġnsan derisi ağırdı - vücut ağırlığının on altıda biri kadar - ve kaygandı. Tam bir deriyi elde idare etmek güçtü ve hâlâ ıslakken yere düĢürmek olasıydı. Zaman da çok önemliydi, deri alındıktan hemen sonra büzülmeye baĢlardı. Buna bir de derinin, en gençlerde bile, esnek olmad ığını katınca iĢin ne kadar güç olduğu anlaĢılırdı. Bir kere büzüldükten sonra gersen de özgün boyutlarını asla alamazdı. Sonra deriyi iyice gersen bile, dikiĢ makinesi baĢına oturduğunda dikiĢ yerlerinde hemen. büzüĢürdü ve bunu da bir daha düzeltme olanağı yoktu. Sonra deri her yönde aynı derecede gerilemediğinden gerilme izleri kalırdı. Bay Gumb uzun deneyleri sonunda en iyi yöntemlerin eski yöntemler olduğunu öğrenmiĢti. ġöyle çalıĢırdı: Önce malı Kızılderililer tarafından geliĢtirilmiĢ bitki özlerinin bulunduğu akvaryumlarda yatırırdı. Bu doğal maddeler içinde hiç madeni tuz bulunmazdı. Sonra Yeni Dünya’nın o tereyağı yumuĢaklığında derisini ortaya çıkaran yöntemi kullanırdı : klasik beyin tabaklaması. Kızılderililer her hayvanın kendi derisini tabaklamaya yetecek kadar beyni olduğuna inanırlardı. Bay Gumb bunun doğru olmadığını biliyordu ve beyni en büyük iki ayaklıda bile yaptığı deneylerden sonra bu yöntemi terk etmiĢti. ġimdi derin dondurucusu tıka basa sığır beyniyle dolu olduğundan hiç malzeme sıkıntısı çekmiyordu. Malzemeyi iĢleme sorunlarını da yaptığı onca deneyden sonra artık geride bırakmıĢtı. ġimdi gayet güç yapısal sorunlar kalmıĢtı, ancak onları çözümlemekte de usta sayılırdı artık. ÇalıĢma odasından açılan bir koridorun ucunda Bay Gumb’ın kaldırma manivelasını sakladığı kullanılmayan bir banyo ve onun da ötesinde stüdyosu vard ı.
Stüdyo kapısı açılınca ortalık birden aydınlandı; tavan kiriĢlerine gün ıĢığı taklidi floresan lambaları ve spotlar yerleĢtirilmiĢti. DöĢemenin yükseltilmiĢ bölümünde çeĢitli pozlarda mankenler vardı. Sekiz manken iki kristal ayna duvar ortasında çoğalıyordu. Bir masa üzerinde makyaj malzemesi ve peruklar vardı. Stüdyolarının en parlağı buydu: tümüyle sarı meĢe ve beyaz. Odanın üçüncü duvarı önünde büyük bir tezgah, iki ticari dikiĢ makinesi, Jame Gumb’ın ölçülerine göre yapılmıĢ bir terzi modeli duruyordu. Dördüncü duvarda ise neredeyse üç metrelik tavana kadar yükselen büyük bir Çin iĢi siyah lake dolap bulunuyordu. Dolap çok eskiydi ve üzerindeki desenler artık solmuĢtu; bir canavarın olduğu yerde sadece birkaç altın sarısı pulla beyaz bir tek göz kalmıĢtı, öte yanda ise baĢka bir canavardan sadece kırmızı bir dil. Lake çatlamıĢsa da dökülmemiĢti. Büyük ve derin dolabın ticari iĢlerle bir ilgisi yoktu. Dolapta mankenler ve askılarda Özel ġeyler vardı, kapıları kapalıydı. Küçük köpek bir köĢedeki tasından su içtikten sonra gözlerini Bay Gumb’dan ayırmadan bir mankenin ayakları dibinde kıvrıldı. Bay Gumb, California ıslahevinde gençliğinde öğrendiği terziliği çok ilerletmiĢti ama bu karĢısındaki iĢ de tam bir meydan okuma sayılırdı. Ġdeali dikiĢsiz bir giyecek yapmaktı. Gel gelelim bu mümkün değildi. Ama hiç olmazsa ön kısmının dikiĢsiz ve kusursuz olmasında kararlıydı. Bu da bütün düzeltmelerin sırtta yapılması demekti. Çok güç bir iĢ yani. DikiĢ makinesi kırk yıl önce elektrikli hale getirilmiĢ ayakla çalıĢan
226-227 buraya gelecek
"Ben durumunu zaman zaman sorup öğrenirim." Özel Ajan Crawtord, Virgina Üniversitesinde konuk konferansç ıyken onunla tanıĢmıĢtı. Crawford’u...