Reagan'ın Star Wars'ın ABD'den gelecek vaat eden füze savunma sistemleri üzerine yaptığı araştırmanın terk edilmesinin ardından durmadı. Prototiplerin inşası aşamasına gelen en sıradışı ve ilginç projelerden biri, bir füze savunma lazeriydi. havacılık platform. Bu konudaki çalışmalar 70'lerde başladı ve neredeyse aynı anda Stratejik Savunma Girişimi'nin ilanıyla pratik uygulama aşamasına girdi.
NKC-135А olarak bilinen Aviation Laser Platform, KS-135 tanker uçağının (yolcu versiyonu Boeing-707) yeniden donatılmasıyla oluşturuldu. İki arabada değişiklik yapıldı, lazer sadece bir tanesine monte edildi. “Silahsız” uçak NC-135W, tespit ekipmanını test etmek ve lansman ICBM'lerini izlemek için kullanıldı.
İç alanı arttırmak için NKC-135А uçağının gövdesi üç metre uzatıldı, ardından SO ² - 0,5 MW lazer ve 10 t kütle, hedefleme, izleme ve yangın kontrol sistemlerini kurdular. Gemide savaş lazeri bulunan uçağın, balistik füzelerin fırlatma alanını devriye edeceği ve fırlatılmasından kısa bir süre sonra uçuşun aktif bacağına vuracağı tahmin edildi. 1982 yılında hedef füzelerde yapılan bir dizi deneme atışı, bir lazer ve kontrol sisteminin geliştirilmesini gerektiren bir başarısızlıkla sonuçlandı.
NKC-135A
26 Temmuz 1983, beş AIM-9 «Sidewinder» füzesini imha edebilen bir lazer kullanarak ilk başarılı çekimi gerçekleştirdi. Tabii ki, bunlar ICBM'ler değildi, ancak bu başarı sistemin verimliliğini prensipte gösterdi. 26 Eylül NKC-1983 ALL'in panosundan bir lazerle yılın 135'i UAV BQM-34A'yı vurdu. Bir lazer ışını kasanın içinden yandıktan ve kontrol sistemini devre dışı bıraktıktan sonra dron düştü. Denemeler Kasım 1983'a kadar sürdü. “Sera” koşullarında, lazerin yaklaşık 5 km mesafedeki hedefleri yok edebildiğini gösterdi, ancak bu seçeneğin ICBM'lerle başa çıkmak için kesinlikle uygun olmadığını gösterdiler. Daha sonra, ABD ordusu sürekli olarak bu uçuş platformunun yalnızca bir "teknoloji göstericisi" ve deneysel bir model olarak değerlendirildiğini belirtti.
1991’te Orta Doğu’daki çatışmalar sırasında MIM-104 Patriot uçaksavar füzesi sistemi, Irak’taki OTR P-17E ve El Hüseyin’le savaşırken çok etkili değildi. ABD Hava Kuvvetleri, hava üstünlüğü koşullarında ABD Hava Kuvvetleri'nin balistik füzelere fırlatılmasını vurabilecekleri bir kez daha uçan lazer platformlarını hatırladılar. ABL (English Airborne Laser - "Aviation onboard laser") adını alan program resmen 90-x'in ortasında başladı. Programın amacı, bir askeri harekat tiyatrosunda kısa menzilli balistik füzelerle savaşabilecek bir havacılık lazer kompleksi oluşturmaktı. 250 km yükseklikte uçan 12 km hedef aralığına sahip olan lazer kesicilerin, muhtemel başlatma bölgesinden 120-150 km mesafesinde tetikte olduğu varsayılmıştır. Bu durumda, eşlik uçak, elektronik savaş ve tankerler eşlik edecek.
YAL-1A
İlk olarak, kanıtlanmış olan KS-135A tankeri, bir savaş lazer taşıyıcısı olarak kullanıldı, ancak daha sonra daha kaldırma modeline yerleştiler. Geniş gövdeli yolcu Boeing 747-400F platform olarak seçildi, uçakta ise ciddi değişiklikler yapıldı. Başlıca ve en göze çarpan değişiklikler uçağın burnunda meydana geldi, savaş lazerinin ana aynası ve çok sayıda optik sistemle yedi ton ağırlığındaki döner bir taret buraya monte edildi. Gövdenin kuyruğu da önemli değişiklikler geçirdi, lazer sisteminin enerji modüllerini kurdu. Gövde altı derisinin, lazer çekiminden sonra sıcak ve agresif gazların emisyonlarına dayanabilmesi için bazılarının titanyum panellerle değiştirilmesi gerekiyordu. Kargo bölümünün iç düzeni tamamen yeniden yapıldı. Fırlatma füzelerinin zamanında tespiti için, uçak altı kızılötesi sensör aldı ve devriyeyi artırmak için bir uçuş yakıt ikmali sistemi oldu.
Yerleşim YAL-1A
YAL-1A adı verilen uçak, ilk olarak Temmuz 18 2002'te uçtu. İlk bütçeye sahip olan 2,5 milyar dolarlık program, silah sistemlerini test etmek ve geliştirmek için iki prototipin yanı sıra Boeing-747'e dayanan beş adet savaş lazeri platformu için sağlandı. Ana silahlanma türünü seçerken, geliştiriciler lazer sisteminin maksimum enerji verimliliğinden ilerlediler. Başlangıçta, bir hidrojen florür lazeri kullanılması planlandı, ancak bunun nedeni bir takım zorluklardı. Bu durumda, uçağa, tankı kimyasal olarak aktif ve agresif unsurlardan biri olan florin ile yerleştirmek için gerekli olan uçak. Bu nedenle flor su atmosferinde, serbest oksijen salınımı ile sıcak bir alevle yanar. Bu, lazerin yeniden doldurulması ve lazerin kullanılması için özel koruyucu uzay ünitelerinin kullanılmasını gerektiren son derece tehlikeli bir prosedürün hazırlanmasını sağlayacaktır. ABD Savunma Bakanlığı'na göre, uçakta sıvı oksijen ve ince bir şekilde dağılmış iyotla çalışan megawatt lazer kullanıldı. Güçlü ana dövüş lazerine ek olarak, mesafeyi, hedef belirlemeyi ve hedef izlemeyi ölçmek için tasarlanmış çok sayıda lazer sistemi de bulunmaktadır.
Bir Boeing-747 gemisine yerleştirilen bir lazer füze savunma sisteminin testleri, yılın Mart 2007'inde başladı ve hedef tespit ve izleme sistemleri başlangıçta test edildi. 3 Şubat 2010, gerçek bir hedefe yapılan ilk başarılı çekim yapıldı, ardından bir balistik katı yakıtlı roketi taklit eden hedef imha edildi. Şubat ayında yörüngenin aktif bölümünde katı yakıtlı ve sıvı yakıtlı roketlere ateş açıldı. Testler, gemide lazer silahı bulunan YAL-1A uçağının, düşman uçaklarını yok etmek için de kullanılabileceğini göstermiştir. Bununla birlikte, bu yalnızca atmosferdeki toz ve su buharı konsantrasyonunun minimum olduğu yükseklikte mümkün olmuştur. Potansiyel olarak, uçan bir lazer platformunun yardımıyla, düşük yörüngeli uyduları yok etmek veya kör etmek mümkündü, ancak testlere gelmedi.
Sonuçlar değerlendirildikten sonra uzmanlar, oldukça önemli işletme maliyetleri ile sistemin nispeten kısa bir aralıkta füzelerin fırlatılmasında etkili olabileceği ve temas hattına yakın bir yerde bulunan “uçan lazer” in uçaksavar füzelerine karşı oldukça savunmasız olduğu sonucuna vardı. düşman savaşçıları. Ve onun korunması için önemli bir kıyafet savaşçıları ve EW uçağı tahsis etmek gerekiyor. Ek olarak, hava kaplama kuvvetlerinde sürekli görev için, ek yakıt ikmali uçaklarına ihtiyaç duyulur, bunların hepsi zaten çok pahalı bir projenin maliyetini arttırdı.
2010'te, lazer önleyici programına 3 milyar dolardan fazla harcama yapıldı ve sistemin dağıtılmasının toplam maliyetinin 13 milyar dolar olduğu tahmin edildi. Aşırı maliyet ve sınırlı verimlilik nedeniyle, işin devam etmesinden vazgeçmeye ve bir YAL-1A uçağını bir teknoloji göstericisi olarak test etmeye devam etmeye karar verildi.
Google Earth anlık görüntüsü: Depolama Davis-Montand tabanlı YAL-1A uçağı
5 milyarlarca dolar harcadıktan sonra, program sonunda 2011'te kapatıldı. 12 Şubat 2012, uçağın Edwards Hava Üssü'ndeki pistten kaçtıktan sonra Arizona'daki Davis-Montana uçağının depolama tesisine gitti. Burada motorlar ve bazı ekipmanlar uçaktan sökülmüş.
Şu anda, ABD'de ağır insansız hava araçlarına dayanan uçan lazer füzesi savunma önleyicileri geliştirmek için araştırmalar yapılmaktadır. Geliştiricilere ve orduya göre, işletme maliyetleri Boeing 747 tabanlı ağır insanlı platformlara kıyasla birkaç kat daha az olmalıdır. Ek olarak, nispeten ucuz olan dronlar cepheye daha yakın hareket edebilecek ve kayıpları o kadar kritik olmayacaktır.
Patriot uçaksavar füzesi sistemi MIM-104'in geliştirilme aşamasında bile, kısa menzilli balistik füzelerle savaşmanın bir aracı olarak kabul edildi. 1991'te, Patriot hava savunma sistemi, Irak PRP'lerinin saldırılarını engellemek için kullanıldı. Bu durumda, Irak "Scud" biri birkaç füze çalıştırmak zorunda kaldı. Ve bu durumda bile, uçaksavar füzelerini hedefleyen kabul edilebilir bir doğrulukla, OTP P-100 savaş başlığının% 17 imhası gerçekleşmedi. Aerodinamik hedefleri yok etmek için tasarlanan Patriot PAC-1 ve PAC-2 komplekslerinin uçaksavar füzeleri, balistik füzelere karşı kullanıldığında parçalanma savaş başlıklarına zarar vermedi.
Savaş kullanımının bir sonucu olarak, 3'te hizmete sunulan “Patriot” PAC-2001'in geliştirilmiş bir versiyonunun geliştirilmesiyle birlikte, kinetik tungsten savaş başlığı ERINT (İngilizce Genişletilmiş Menzil Kesici) ile bir anti-füze yaratıldı. Kimyasal savaş başlıkları da dahil olmak üzere 1000 km'ye fırlatılan bir dizi balistik füzeyle savaşabiliyor.
Anti füze ile ERINT çekili başlatıcısı
ERINT roketi, atalet kılavuzluk sistemi ile birlikte aktif milimetre dalga radarı kılavuz kafasını kullanır. GOS açılmadan önce, roketin burun boğazı kapağı sıfırlanır ve radar anteni hedef tarafından işgal edilen alanın ortasını hedef alır. Füzenin uçuşunun son aşamasında, kontrolü ön taraftaki minyatür darbeli direksiyon motorlarının kullanılmasıyla gerçekleşir. Füze karşıtı füzelerin hedeflenmesi ve 73 kg ağırlığındaki bir bölmenin savaş başlığına sahip bir kinetik savaş başlığının kesin olarak yenilmesi, hedeflenen noktanın belirlenmesiyle, saldırılan balistik füzenin net bir radar profilinin oluşturulması nedeniyle ortaya çıkar.
Test başlatılırken bir savaş başlığının bir ERINT füzesi ile durdurulduğu an.
ABD ordusu tarafından tasarlandığı gibi, ERINT anti-füzelerinin diğer füze savunma sistemleri tarafından kaçırılan taktik ve operasyonel taktik balistik füzeleri öldürmeleri gerekiyor. Nispeten kısa bir fırlatma menzili - 25 km ve tavan - 20 km buna bağlı. ERINT'in küçük boyutları - 5010 mm uzunluğunda - 254 mm, dört adet füze karşıtı füzenin standart taşıma ve fırlatma kabı boyutlarına yerleştirilmesini mümkün kılıyor. Bir kinetik savaş başlığına sahip mühimmat füzesinin varlığı Patriot PAC-3'in kabiliyetlerini önemli ölçüde artırabilir. Akülerin füzelerin MIM-104 ve ERINT ile birleştirilmesi planlanıyor, bu da akünün ateş gücünü% 75 artıracak. Ancak bu Patriot'u etkili bir antimissile sistem yapmaz, ancak yakın bölgedeki balistik hedefleri yakalama olasılığını çok az arttırır.
Patriot hava savunma füzesi sisteminin geliştirilmesi ve bunun için özel bir füze sisteminin geliştirilmesiyle birlikte, ABD'de, 90'in başında, ABD ABM antlaşmasından ayrılmadan önce ABD'de New Mexico'daki White Sands topraklarında yeni füze anti-füze sistemlerinin uçuş testleri başladı THAAD (Terminal Yüksek İrtifa Alan Savunması - “Orta menzilli füzelerin yüksek irtifa atmosferik müdahalesi için kara tabanlı mobil füze kompleksi”). Kompleksin geliştiricileri, 3500 km'ye kadar olan balistik hedeflere etkili bir şekilde vurabilecek bir füze oluşturma füzesi oluşturma göreviyle karşı karşıya kaldılar. Aynı zamanda, THAAD'ın etkilenen bölgesi 200 km'ye ve 40'tan 150 km'ye kadar irtifalarda olacaktı.
Anti-füze sistemi THAAD, soğutmasız bir IR HSS ve ataletsel radyo kumandası kontrol sistemi ile donatılmıştır. ERINT'e gelince, doğrudan kinetik grev ile bir hedefi yok etme konsepti benimsendi. XAUMX m uzunluğunda THAAD anti-füze - 6,17 kg ağırlığında. Tek kademeli motor, antimissile sistemi 900 km / s hızına kadar hızlandırıyor. Başlat, ayrılabilir bir başlangıç hızlandırıcısı tarafından gerçekleştirilir.
THAAD anti-füze fırlatma
THAAD füze savunma sistemi, bölge antimissile savunmasının ilk sınırı olmalıdır. Sistemin özellikleri, bir balistik füzenin, iki antimissil ile "başlangıç - tahmin - fırlatma" ilkesine sıralı olarak ateşlenmesini sağlar. Bu, ilk füze karşıtı füzenin kaçırılması durumunda ikincinin başlatılacağı anlamına geliyor. Bir THAAD kaçırması durumunda, Patriot hava savunma sistemi, GBR radarının uçuş yörüngesi ve bir patlama balistik füzesinin hız parametreleri hakkında bilgi alacağı bir eylemde bulunmalıdır. Amerikalı uzmanların hesaplamalarına göre, THAAD ve ERINT'ten oluşan iki seviyeli bir füze savunma sistemi ile bir balistik füzeye çarpma olasılığı en az 0,96 olmalıdır.
THAAD bataryası dört ana bileşenden oluşur: sekiz antimissil ile 3-4 kendinden tahrikli PU, nakliye şarj makineleri, mobil gözetleme radarı (AN / TPY-2) ve bir yangın kontrol merkezi. Çalışma deneyiminin birikmesi ve test ve ateşlemenin sonuçları ile birlikte, kompleks değişikliklere ve modernizasyona tabidir. Bu nedenle, şu anda üretilen SPA THAAD'ın görünüşü, 2000-s'de test edilen önceki modellerden ciddi şekilde farklıdır.
Kendinden tahrikli fırlatıcı kompleksi THAAD
Haziran ayında, yılın 2009'i, Barking Sands Pacific füze test sahasındaki testlerin bitiminden sonra, ilk THAAD bataryası test-savaş operasyonuna sokuldu. Şu anda, bu anti-füze sisteminin beş pil kaynağı olduğunun farkında.
Google Earth Anlık Görüntüsü: Fort Bliss'te THAAD
ABD Savunma Bakanlığına ek olarak, THAAD kompleksini satın almak için Katar, BAE, Güney Kore ve Japonya'ya olan isteklerini dile getirdi. Bir kompleksin maliyeti 2,3 milyar dolar, şu anda bir batarya, Guam adasında, ABD deniz üssünü ve Kuzey Kore balistik füzelerinin muhtemel grevlerinden kaynaklanan stratejik havacılık alanını kapsayan bir savaş görevi yürütüyor. Kalan THAAD pillerinin kalıcı konumu Fort Bliss, Texas'tır.
Yılın 1972 anlaşması füze savunma sistemlerinin yayılmasını yasakladı, ancak Amerikalıların gerçekte yararlandıkları gelişimlerini değil. ERINT anti-balistik füzelere sahip THAAD ve Patriot PAC-3 kompleksleri, aslında, yakın menzilli anti-füze savunma sistemleridir ve esas olarak, 1000 km'ye kadar fırlatma menziline sahip askerleri balistik füze saldırılarından korumak için tasarlanmıştır. Bir ABD füze savunma sisteminin kıtalararası balistik füzelere karşı geliştirilmesi, 90'in başlarında başladı, bu çalışmalar, haydut ülkeleri nükleer şantajdan koruma ihtiyacı ile haklı görüldü.
Yeni sabit füze savunma sistemi, GBMD (İngiliz Yer Tabanlı Orta Savunma Savunması - "Mart Ayındaki Kara Savunma") olarak seçildi. Bu sistem büyük ölçüde erken füze karşıtı sistemlerin oluşturulması sırasında geliştirilen teknik çözümlere dayanmaktadır. Kendi algılama ve hedef belirleme araçlarına sahip THAAD ve “Patriot” un aksine, GBMD'nin çalışabilmesi doğrudan SPRN istasyonlarına bağlıdır.
İlk olarak, kompleksin NVD (İngiliz Ulusal Füze Savunması - “Ulusal Füze Savunması” olarak adlandırılması, yörüngenin ana kısmındaki ICBM savaş başlıklarının atmosfer dışındaki ana başlıklara müdahale etmesi amaçlanıyordu. Yer Tabanlı Orta Tabanlı Savunma Savunması (GBMD) GBMD füze karşıtı kompleksin testleri Temmuz 2002'ta Kwajalein Atoll'da başladı.
ICBM savaş başlıkları OTR ve MRBD'den daha yüksek bir hıza sahip olduğundan, kapalı alanın etkili bir şekilde korunması için yörüngenin orta kısmındaki savaş başlıklarının yenilgisinin sağlanması, dış uzayda gerçekleşmesi gerekir. ICBM savaş başlıklarını yok etmek için bir kinetik müdahale yöntemi seçildi. Önceleri, uzayda ele geçirilen ve geliştirilen ve kabul edilen tüm Amerikan ve Sovyet füze savunma sistemleri, nükleer savaş başlıklarına sahip anti-füzeler kullanıyordu. Bu, vurgulu halde önemli bir hatayla hedefe ulaşma konusunda kabul edilebilir bir olasılık elde etmeyi mümkün kılmıştır. Bununla birlikte, uzaydaki nükleer bir patlamada, radar radyasyonuna izin verilmeyen ölü bölgeler oluşur. Bu durum diğer hedeflerin tespit edilmesine, izlenmesine ve işten çıkarılmasına izin vermez.
Bir ICBM nükleer savaş başlığına sahip ağır bir anti-füze füzesi metal battaniyesinin çarpışması durumunda, ikincisinin, diğer balistik füzelerin diğer savaş birimlerinin sıralı şekilde ele geçirilmesini mümkün kılmayan görünmeyen “ölü bölgeler” oluşmadan imha edilmesi garanti edilmektedir. Ancak ICBM'lerle başa çıkmanın bu yöntemi çok kesin bir hedefleme gerektiriyor. Bu bağlamda, GBMD kompleksinin testleri büyük zorluklarla gitti ve hem füze karşıtı füzelerin hem de onların kılavuzluk sistemlerinde önemli gelişmelere neden oldu.
Mayın erken örnek füze anti-füze GBI
GBI anti-füzenin (Ground Based Interceptor) ilk versiyonlarının Minuteman-2 ICBM'nin ikinci ve üçüncü aşamalarına dayanarak geliştirildiği bilinmektedir.P prototip, 16,8 ve 1,27 uzunluğunda ve fırlatma ağırlığına sahip üç aşamalı bir önleyicidir. 13 T. Maksimum menzil 5000 km.
Amerikan medyasında yayınlanan verilere göre, testin ikinci aşamasında, özel olarak oluşturulan bir füze karşıtı GBI-EKV ile çalışmalar yapıldı. Çeşitli kaynaklara göre başlangıç ağırlığı 12-15 tondur. GBI roket karşıtı füze EKV (Exoatmospheric Killer Machine) yakalayıcıyı 8,3 km / sn hızında İngilizce'ye fırlatıyor. EKV kinetik uzay önleyici 70 kg ağırlığındadır, kızılötesi yönlendirme sistemi, kendi motoru ile donatılmıştır ve doğrudan savaş başlığına çarpacak şekilde tasarlanmıştır. Bir ICBM savaş başlığı ve bir EKV önleyici çarpıştığında, toplam hızları yaklaşık 15 km / s'dir. Sadece 5 kg'lık bir kütleye sahip MKV uzay önleyicisinin (İngiliz Minyatür Öldürme Aracı - “minyatür katil makinesi”) daha da gelişmiş bir modelinin geliştirilmesi hakkında bilinir. Füze karşıtı GBI'nın, füze karşıtı sistemin yeteneklerini önemli ölçüde arttırması gereken bir düzineden fazla müdahaleyi taşıyacağı varsayılmaktadır.
Şu anda, GBI anti-füze rafine ediliyor. Sadece son birkaç yılda, füze savunma ajansı, önleyici kontrol sisteminin sorunlarını gidermek için 2 milyar dolardan fazla harcadı. Ocak ayının sonunda 2016, modernize edilmiş bir antimissile başarılı bir test yapıldı.
Vandenberg üssünden başlatılan GBI füze füzesi, Hawaii Adaları'ndan başlatılan geleneksel bir hedefi başarıyla vurdu. Geleneksel bir hedef olarak kullanılan balistik füzenin, inert savaş başlığına ek olarak, yanlış hedefler ve girişim oluşturmak için araçlar ile donatıldığı bildirildi.
GBMD anti-füze sisteminin konuşlandırılması 2005’te başladı. İlk füze savunması Fort Greely askeri üssünde bulunan mayınlara yerleştirildi. ABD'nin 2014 yılı verilerine göre, 26 GBI önleyicileri Alaska'da konuşlandırıldı. Ancak, Fort Greely'in uydu görüntülerinde, 40 silolarını gözlemleyebilirsiniz.
Google Earth anlık görüntüsü: Fort Greely, Alaska’da silo füzesi savunma GBI
Kaliforniya'daki Vandenberg hava üssünde bir dizi GBI antimissilü kullanılıyor. Gelecekte, GBMD kompleksini Amerika Birleşik Devletleri'nin batı kıyısında dağıtmak için, Minuteman-3 ICBM'nin yeniden donanımlı mayın fırlatıcılarının kullanılması planlanmaktadır. 2017'te, buradaki antimissillerin sayısının, 15 birimlerine yükseltilmesi planlanmaktadır.
Google Earth anlık görüntüsü: Vandenberg hava üssünde silo füzyon itişli GBI
Eunha-3 fırlatma aracının Kuzey Kore testlerinden sonra, 2012'in sonunda, Amerika Birleşik Devletleri'nde üçüncü bir GBI füze anti-füze üs alanı oluşturmaya karar verildi. Beş pozisyonel bölgede savaş görevi yapan toplam antimissillerin yüzlerce kişiye ulaşabileceği bildirildi. Amerikan askeri-politik liderliği görüşüne göre, bu, ülkenin tüm bölgesini sınırlı füze saldırısından korumayı mümkün hale getirecek.
Alaska'da GBMD komplekslerinin konuşlandırılmasıyla eşzamanlı olarak, Doğu Avrupa'da pozisyon yaratması planlandı. Bununla ilgili müzakereler Romanya, Polonya ve Çek Cumhuriyeti liderliğinde yapıldı. Ancak daha sonra Aegis Ashore'a dayanan bir füze savunma sistemi kurmaya karar verdiler.
90-ler'de ABD Donanması, Aegis gemi çok fonksiyonlu muharebe bilgi ve kontrol sisteminin (BIUS) yeteneklerini kullanarak önerilen bir füze sistemi yaratma konusunda uzman. Potansiyel olarak, Aegis sisteminin radar ve bilgi işlem sistemi bu sorunu çözebilirdi. Sistemin adı "Aegis" (eng. Aegis - "Aegis") - Zeus ve Athena'nın efsanevi yenilmez kalkanı anlamına gelir.
Amerikan BIUS Aegis, hava durumunu aydınlatmak, Standart füze 2 (SM-2) füze ve daha modern Standart füze 3 (SM-3) gibi imha araçlarını içeren entegre bir gemi tabanlı araç ağıdır. Sistem ayrıca otomatik mücadele kontrol alt sistemlerinin araçlarını da içermektedir. Aegis BIUS, bileşiğin diğer gemilerinden ve uçaklarından radar bilgileri alma ve işleme yeteneğine sahip ve uçaksavar sistemleri için hedef belirleme sağlayabiliyor.
Aegis sistemini alan ilk gemi, USS Ticonderoga füze kruvazörü (CG-47), Ocak 23'ta ABD Donanması 1983'in bir parçası oldu. Aegis sistemi bugüne kadar, ABD Donanması'na ek olarak, 100 gemileriyle donatıldı, İspanya, Norveç, Kore Cumhuriyeti ve Japon Öz Savunma Kuvvetleri deniz kuvvetleri tarafından kullanılıyor.
Aegis sisteminin ana elemanı, ortalama yayılan 1 - 32 kW gücüne ve 58 - 4 MW tepe gücüne sahip AN / SPY-6 PHAR özellikli bir radardır. 250 - 300 hedeflerini otomatik olarak arama, tespit etme, izleme ve üzerlerinde 18 uçaksavar füzelerini hedefleme yeteneğine sahiptir. Ayrıca, tüm bunlar otomatik modda gerçekleşebilir. Yüksek irtifa hedeflerinin algılama aralığı yaklaşık olarak 320 km'dir.
İlk olarak, balistik füzelerin imha edilmesinin test edilmesi SM-2 SAMs kullanılarak yapıldı. Bu katı yakıtlı roket, geminin SAM RIM-66'i temel alınarak geliştirilmiştir. Asıl fark roketin yörüngenin ana kısmındaki uçuşunu kontrol eden programlanabilir bir otopilotun tanıtılmasıydı. Uçaksavar füzesinin hedefi, yalnızca hedef alana girerken doğru yönlendirme için bir radar ışınıyla vurgulaması gerekir. Bu sayede, uçaksavar kompleksin gürültü bağışıklığını ve yangın hızını arttırmak mümkün olmuştur.
SM-2 ailesindeki füze savunması görevleri için en uygun olanı RIM-156B'dir. Bu füze karşıtı füze, yanlış hedeflerin daha iyi seçilmesini ve ufkun ötesinde çekim yapılmasını sağlayan yeni bir kombine radar / kızılötesi arayıcısı ile donatılmıştır. Yaklaşık 1500 kg kütleli ve uzunluğu 7,9 m olan roket, 170 km'ye kadar bir fırlatma menziline ve bir tavana - 24 km sahiptir. Hedefin yenilgisi, parçalanma savaş başlığı kütlesi 115 kg ile sağlanır. Roket uçuş hızı - 1200 m / s. Füzelerin lansmanı PU dikey başlangıç güverte altında gerçekleştirilir.
SM-2 ailesinin uçaksavar füzelerinin aksine, RIM-161 Standart Füze 3 (SM-3) roketi başlangıçta balistik füzelerle savaşmak için tasarlandı. Anti-füze SM-3, kendi motoru ve matris soğutmalı IR GOS ile kinetik bir savaş başlığı ile donatılmıştır.
2000'in başlangıcında bu füzeler Kwajalein Atoll bölgesindeki Ronald Reagan Füze Test Alanında test edildi. 2001-2008'te gerçekleştirilen test lansmanları sırasında, birkaç IDB simülatörüne, Aegis BIUS ile donanmış savaş gemilerinden başlatılan antimissillerle doğrudan çarparak vurmayı başardık. Durdurma, 130-240 km rakımlarda gerçekleşti. Testlerin başlangıcı ABD’nin ABM Antlaşması’ndan çekilmesiyle aynı zamana denk geldi.
SM-3 anti-füzeleri, standart bir Mk-41 evrensel başlangıç hücresinde, AEGIS sistemi ile donatılmış Ticonderoga tipi kruvazörlere ve AEGIS sistemi ile donatılmış Arly Burke avcılarına dağıtılıyor. Ayrıca, Atago ve Kongo tipi Japon avcılarını silahlandırmayı planlıyorlar.
Yukarı atmosferde ve dış alanda hedeflerin aranması ve izlenmesi, yükseltilmiş gemi radarı AN / SPY-1 kullanılarak gerçekleştirilir. Hedef tespit edildikten sonra, veriler bir ateşleme çözümü üreten ve bir önleyici füzesinin başlatılması emrini veren Aegis sistemine iletilir. Anti-füze, katı-yakıt başlangıç hızlandırıcısı yardımı ile hücreden fırlatılır. Gaz pedalı tamamlandıktan sonra sıfırlanır ve roketin atmosferin yoğun katmanları boyunca kaldırılmasını ve havasız boşluk sınırına getirilmesini sağlayan ikinci kademe katı yakıtlı ikinci kademe motor çalıştırılır. Roket fırlatmadan hemen sonra, taşıyıcı gemi ile iki yönlü bir dijital iletişim kanalı kurar, bu kanal boyunca sürekli olarak uçuş yolunun düzeltilmesi gerçekleştirilir. Fırlatılan anti-füze füzelerinin mevcut durumunun belirlenmesi GPS kullanılarak yüksek doğrulukta gerçekleştirilir. Çalışıp ikinci kademeyi sıfırladıktan sonra, üçüncü kademeli dürtü motoru devreye girer. Ayrıca antimissile'yi hızlandırır ve hedefi vurmak için karşı bir yörüngede görüntüler. Uçağın son aşamasında, kinetik trans-atmosferik önleyici, kendi kızılötesi hedefleme kafasını kullanarak bağımsız olarak bir hedef aramaya başlar ve uzun dalga boyu aralığında hedefi 300 km'ye kadar bir mesafeden "görebilen" bir matris ile çalışır. Hedefe yönelik bir çarpışmada, bir müdahalenin grevinin enerjisi, kabaca 100 kg TNT'nin patlamasına eşdeğer olan ve bir balistik füze savaş başlığını yok etmek için yeterli olan, 30 megajoule'den daha fazladır.
Çok uzun zaman önce, KW'nin kinetik etkisinin en modern savaş başlığı hakkında bilgi verilmişti (İng. Kinetik Savaş Başlığı - Kinetik Savaş Başlığı), 25 kg ağırlığında kendi katı yakıtlı nabız motoru ve termal görüntüleme hedefleme kafası ile.
Evrim değişiklikleri SM-3
Açık kaynaklarda yayınlanan bilgilere göre, Aegis BMD 5.0.1’te bugüne kadarki en gelişmiş değişiklik. SM-3 Blok IA / IB ile - 2016 yılı - 5500 km'ye kadar menzilli füzelerle başa çıkma kabiliyeti var. Daha geniş lansman aralığı ile ICBM muharebe birimlerine karşı mücadele fırsatları sınırlıdır.
ICBM'leri önlemenin yanı sıra, SM-3 anti-füzeleri, Şubat 21’in 2008’inde gösterildiği gibi düşük yörüngeli uydularla savaşabiliyor. Ardından, Pacific Barking Sands test sahasının sularında bulunan Erie Gölü kruvazörünün fırlattığı bir füze ateşi, 193 km / s hızla hareket eden 247 kilometre yüksekliğindeki USA-7,6 acil durum keşif uydusu tarafından çarpıldı.
Amerikan planlarına göre, Aegis füze karşıtı sistemde 62 destroyer ve 22 kruvazör bulunacak. 3'daki ABD Donanması savaş gemilerindeki SM-2015 yakalayıcılarının sayısı, 436 birimleri olmalıydı. 2020 tarafından, sayıları 515 birimlerine artacaktır. Amerikan SM-3 antimissiles savaş gemilerinin öncelikle Pasifik bölgesinde savaş görevinde olacağı varsayılmaktadır. Aegis Ashore kara sisteminin Romanya, Polonya ve Çek Cumhuriyeti'ndeki konuşlandırması sayesinde Batı Avrupa yönü ele alınmalı.
Amerikalı temsilciler, füze karşıtı sistemlerin Rusya sınırlarına yakın konuşlandırılmasının ülkemizin güvenliği için bir tehlike oluşturmadığını ve yalnızca İran ve Kuzey Kore balistik füzelerinin varsayımsal saldırılarını engellemeyi hedeflediklerini defalarca belirtti. Bununla birlikte, İran ve Kuzey Kore balistik füzelerinin, bu ülkelerin yanında çok daha önemli ve uygun hedefler olan birçok Amerikan askeri üsleri varken Avrupa başkentlerine doğru uçacaklarını hayal etmek zor.
Şu anda, mevcut SM-3 engelleyicileri olan Aegis füze savunma sistemi, hizmet veren Rus ICBM'lerin yoğun saldırılarını engelleyemiyor. Ancak, SM-3 antimissiles ailesinin savaş performansını büyük ölçüde iyileştirme planları hakkında bilinir.
Aslında, SM-3 IIA'nın anti-füzesi, SM-3 IA / IB'nin önceki değişikliklerine kıyasla yeni bir ürün. Üreticinin verdiği bilgilere göre, Raytheon, roketin gövdesi önemli ölçüde daha hafif olacak ve genişletilmiş devam eden aşamada ilave yakıt miktarına rağmen, başlangıç kütlesi hafifçe azalacak. Bunun gerçeğe ne kadar karşılık geldiğini söylemek zordur, ancak yeni modifikasyonun anti-füze füzelerinin menzilinin, ICBM'lerle mücadele olasılıkları gibi, önemli ölçüde artacağı açıktır. Buna ek olarak, yakın gelecekte, SM-2 havadaki füzelerin, daha düşük anti-füze yeteneklerine sahip olacak underdeck rampalarında yeni SM-6 ile değiştirilmesi gerekiyor.
Yeni füze karşıtı sistemleri kabul ettikten ve onları savaş gemilerine ve Avrupa'daki hareketsiz fırlatıcılara yerleştirdikten sonra, stratejik nükleer kuvvetlerimiz için zaten gerçek bir tehdit oluşturabilirler. Stratejik silah azaltma anlaşmalarına göre, Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya Federasyonu, nükleer savaş başlığı ve taşıyıcı sayısını karşılıklı olarak azalttı. Bundan faydalanan Amerikan tarafı, küresel bir füze savunma sistemi geliştirmeye başlayarak tek taraflı bir avantaj elde etmeye çalıştı. Bu şartlar altında ülkemiz, saldırgana karşı garantili bir grev yapma olasılığını sürdürmek için, kaçınılmaz olarak ICBM'lerini ve SLBM'lerini modernize etmek zorunda kalacaktır. İskender komplekslerinin Kaliningrad bölgesindeki vaat edilmesi, siyasi bir harekettir, çünkü sınırlı fırlatma menzilinden dolayı, OTRK, Avrupa'daki tüm ABD füze fırlatıcılarının yenilgisi sorununu çözmeyecektir.
Muhtemelen, karşı koyma yollarından biri, “kazayla yaw savaş başlığı” modunun, kesişmenin mümkün olduğu bir yükseklikte sunulması olabilir ve bu da kinetik bir vuruşla kaybetmelerini zorlaştırır. Yaklaşan kinetik engelleyicileri yakalayabilecek ve Amerikan radarları için "kör bölgeler" oluşturmak için uzayda savaş başlıklarını önleyici bir şekilde zedeleyebilecek ICBM savaş başlıkları üzerine optik sensörler takmak da mümkündür. Ayrıca, 28 savaş başlıkları ve önemli sayıda yanlış hedef ve füze savunmasını kırmak için başka yollar bulabilen yeni bir ağır Rus ICBM Sarmat (PC-10) de rol oynamalıdır. Rusya Savunma Bakanlığı temsilcilerine göre, yeni ICBM manevra savaş başlıkları ile donatılmış olacak. Bir adım atma ve yalpalama manevrası yapabilen suborbital bir yörüngeyle hipersonik savaş başlığı planlaması hakkında konuşmamız mümkündür. Ek olarak, Sarmat ICBM'nin lansman için hazırlık süresi önemli ölçüde azaltılmalıdır.
Göre:
http://csis.org/blog/missile-defense-umbrella
http://boeing.mediaroom.com
http://www.globalsecurity.org/space/systems/erint.htm
http://www.lockheedmartin.com/us/products/thalad.htm
http://www.globalsecurity.org/space/systems/bmds.htm
http://cezarium.com/pro-ssha-chto-za-divnyj-zver-aegis-chast-iii-protivorakety-i-puskovye-ustanovki/