Kocam, Gary ve ben destek gruplarını kolaylaştırdığımız 20 yıl boyunca sık sık sorulur: “Sevdiklerimizin ölümden sonra bizimle iletişim kurabileceğine inanıyor musunuz? Olağandışı” olaylar “işaret veya mesaj olabilir mi?”
Bazı insanlar sevdiklerimizin ölümden sonra bize mesajlar verebileceğini asla kabul etmeyeceklerdir. Diğerleri, tesadüf gibi görünen işaretlere ve mesajlara inanır ve bunlara sıkı sıkıya sarılır, ancak genellikle sevginin yaşadığı doğrulayıcı bir mesaj verir.
Ölüm sonrası iletişimlerin (ADC'ler) konusu uzun yıllar boyunca incelendi, varsayıldı ve kanıtlandı. Her zaman şüpheciler olacak ve her zaman savunucular olacak. Bültenlerimiz yıllar boyunca deneyimlerini paylaştı. Araştırmalarını paylaşmak için, Judy Guggenheim ve Lou LaGrand gibi uzmanları yıllık Bahar Seminerimize davet ettik. Ve, kaçınılmaz olarak, bu tür seminerler oldukça popülerdir. Belki de yaşamın devam ettiği güvencesi, birisinin öldüğü zaman bilmemiz gereken şeydir.
Yıllarca mesaj payımı aldım … ama Eylül ayında benim için epik olan bir duygusallık ve hareketlilik yaşadığımdan beri birkaç yıl geçti.
20 yıldan fazla bir süredir, Gary ve ben Çad'a ait olan bu büyük 20 inçlik “süt” şişesini değerlendiriyoruz. Gevşek değişimini içinde bıraktı. Ölümünden sonra, şişeyi aldık ve yerdeki dolabımızın arkasına koyduk. Yeni bir evden diğerine taşınırken ölümünden bu yana yaklaşık yarım düzine taşındık. Ama kavanozu boşaltmak için hiçbir zaman kalbimiz olmadı. Varlığı, Chad'in her zaman bizimle olduğu bir “mesaj” gibiydi.
Bu kez, başka bir hareket için kutuları toplamaya başladığımızda, ağır ağır kavanozu dolabımızın zeminindeki gizleme köşesinden kaldırdım. Gary ile “vazgeçme”, içeriği boşaltma ve bırakma hakkında — gerçek şu ki: “hakkında konuştum.Zamanı gelmişti“Onu bankaya götürüp paraya çevirmeyi kabul ettik.
Belki de bu kavanoz bizi oğlumuzun anısına bağlayan başka bir bağlantı nesnesiydi. Ne de olsa hemen hemen her gün kavanoza ve madeni paralara dokundu. Sevdiklerimizin değerli bir hatırlatıcısı olan bir şeye ne kadar dayanırsak katlanalım, bir noktada değerli parçayı bırakma kararı verilmelidir. Bunu yapmazsak, başkasının yapabileceğini düşündüm. Bir başkasının kavanozun neyi temsil ettiği hakkında hiçbir fikri olmazdı. Bir başkası bu kavanozun mesajının bize nasıl barış hissi verdiğini anlamıyor! Saklandığı yerde parasal bir ilgi görüyormuşçasına değil. Zemini her süpürdüğümde elektrikli süpürgenin kafası ağır kavanozun içine düştü. Ben de “Merhaba Chad” derdim. Sonunda kararımızı haklı çıkardım. Chad’in 1993’ten beri kavanozda ne halt ettiğimizi merak ettiğini düşündüğünü düşündüğüm gibi kıkırdadım!
Gary ağır cam süt şişesini bankaya taşıdı ve değişikliği otomatik para sayacına atmaya başladı. Makinenin içinde döndüğü sırada metal tungur ve cüruf sesi neredeyse sinir bozucuydu. Sonunda, bıraktı, ancak görevli, makinede sayılmayan ya da geçmeyen birkaç madeni para olduğundan, sadece birkaç swirls denedi. Yetim paralarını çıkardı. Biri bir delik açılmış bir çeyrekti. Birkaç Kanadalı madeni para vardı, ama en şaşırtıcı olanı bir kurşun jetondu. Gary elini tuttu. Arabada, jetonu aldı ve bana verdi. Şişedeki jetonun mesajı akıl almazdı. Bunca zamandan sonra Çad'la paylaştığımız bir mesaj daha vardı.
Gary'nin sahip olduğu jetonun etkisinden hazırlıksızdım. Chad bu jetonu bir yerden aldı. Ona verdiğimi hatırlamıyorum. Diğer gevşek paralarla birlikte şişeye yatırdı. Ve bu özel günde, geçmiş ve şimdi arasındaki boşluğu doldurmak, bize neşe getirdi!
Bu 20+ yıl boyunca (Çad'ın ölümünden bu yana), “Wings” adında kar amacı gütmeyen bir kuruluş kurduk. Adı bir zamanlar çapraz dikişli ve çerçeveli bir ayete dayanarak seçtik. Büyüme yıllarında duvarımıza asıldı. Ayet basitçe şöyle dedi: “Çocuklarımıza vermemiz gereken iki hediye. Biri kök, diğeri kanat.” Çad öldüğünde, bu hayatı daha büyük bir şey için bırakarak “kanatlarını açtığına” inanmakta rahatlık bulduk. Sırasıyla, kederli insanları kederle ilgili eğiten ve yeniden yaşamayı ümit eden organizasyonumuz aracılığıyla kendimize ve başkalarına kederle başa çıkmaları için yardım etmek için kanatlarımızı açtık.
Simgeyi avucumun içinde yuvarladım ve gözyaşımın yüzüme doğru aktığı yazıtı okudum. Belirteç üzerinde bir dizi kabartmalı kanat altında, “Kanatlarını Yay” yazdı.
Birkaç dakika boyunca yanıltıcı bir barış duygusu hissettim. Ve dedim ki: “Emin değilim Chad, eğer bu yazı üzerindeki yazı sizin için mi, Gary ve benim için mi, ama ikimizin de bu kutsal amacı gerçekleştirdiğimize inanıyorum!”
Aşk asla ölmez. Mesajların ötesinde güzellik var!