Özet: Hayvan terapisinin hafıza ve akıl sağlığı için faydaları iyi belgelenmiştir. Bazı ajanslar, yaşlı yetişkinlerde hafıza bakımı için terapötik bir araç olarak gerçekçi robotik evcil hayvanları kullanıyor. Şimdi, araştırmacılar, robotik hayvanların hafıza bakımına yardımcı olması için yeni bir protokol geliştirdiler.
Kaynak: Utah Üniversitesi
Uzun süreli bir bakım tesisinde tipik bir terapi seansı olduğunu düşünebilirsiniz. Sessiz bir odada, bir terapist bir evcil hayvan taşıyıcısını bırakır, bir kediyi dışarı çıkarır ve onu bir hastanın kucağına bırakır. Hasta kedinin kürkünü nazikçe okşarken, mırıldanır ve terapist, sakinlere çocukluk evcil hayvanlarıyla ilgili sorular sorarak uzun zaman öncesinin anılarına erişir.
Asistanın seanstan zevk alması ve onların refahı için sağladığı fayda gerçektir. Ama hayvan öyle değil. Sentetik kürklü, programlanmış hareketleri ve sesleri olan robotik bir evcil hayvan. Ancak araştırmacılar, robotik evcil hayvanların, gerçek hayvanların bazı dezavantajları ve öngörülemezliği olmaksızın terapide yararlı olabileceğini buluyorlar.
dergisinde yayınlanan bir makalede Kanada Rekreasyon Terapisi Dergisi, Utah Üniversitesi’nden araştırmacı Rhonda Nelson ve yüksek lisans öğrencisi Rebecca Westenskow, demanslı yaşlı yetişkinlerle robotik evcil hayvanların kullanılması için bir protokol geliştirdi. Protokol, düşük maliyetli bir robotik evcil hayvan kullanır, ideal oturum uzunluklarını belirler ve gelecekteki araştırmalara yardımcı olmak için evcil hayvanlara ortak katılımcı yanıtlarını tanımlar.
“Protokolümüzde şu tür sorular vardı: Köpeği kulaklarının arkasını kaşımak ister misiniz? Onu evcilleştirmek ister misin? Onu fırçalamak ister misin?” Mesleki ve Rekreasyonel Terapiler Bölümü’nde yardımcı doçent olan Nelson, diyor.
“Ve sonra insanların bu farklı ipuçlarına nasıl tepki verdiğini değerlendiriyorduk, böylece insanlara bu hayvanlarla en faydalı eylemleri nasıl yapacakları konusunda bazı yönergeler sağlayabildik.”
Uygun fiyatlı bir robotik evcil hayvan
Nelson, son on yılda robotik evcil hayvanların gelişimini izledi ve onları uzun vadeli ve geriatrik bakım ortamlarında terapötik olarak kullanma potansiyeliyle ilgilendi. Ancak yakın zamana kadar fiyat yasaklayıcıydı. “Kendim bir terapist olduğum ve öğrencilerimizi terapist olarak çalışmak üzere eğittiğim için, çoğu tesisin onları asla satın alamayacağının çok farkındayım.”
Ancak 2015 yılında Ageless Innovation’ın Joy For All Companion evcil hayvanlarının 150 doların altında bir fiyatla piyasaya sürülmesiyle, robotik evcil hayvanların terapi “hayvanları” olarak yaygın kullanımı erişilebilir görünüyordu. Robotik evcil hayvanlar, uzun süreli bakım ortamlarında canlı hayvanların birçok risk ve dezavantajının üstesinden gelebilir. Birçok tesis, alerji, ısırma veya çizilme olasılığı ve diğer nedenlerle kişisel evcil hayvanlara izin vermemektedir.
Nelson, araştırmacıların demanslı insanların robotik evcil hayvanlarla nasıl etkileşime girdiğini araştırmaya başladıklarını, ancak henüz yardımlı yaşayan personele, yönlendirilmiş etkileşim yoluyla evcil hayvanların kullanımından en fazla faydayı elde etmek için bir plan vermek için birleşik bir protokol geliştirmediklerini belirtiyor. .
Nelson, “İnsanların evcil hayvanlarla ne yaptığı hakkında çok az bilgi vardı” diyor. “Yani bu rehberlik olmadan, sadece bir oyuncak. Ve onunla ne yapıyorsun?”
etkileşimleri gözlemlemek
COVID-19 pandemisinden önce, araştırmacılar, uzun süreli bakım tesislerinde yaşayan ve ciddi bilişsel bozukluk yaşayan 82 ile 87 yaşları arasında beş kişiyle bir araya geldi. Her biri 30 dakikalık iki seansta, araştırmacılar bir evcil hayvan taşıyıcısında robotik bir köpek veya bir kedi (katılımcıların tercihi) çıkardılar.
“Birçok katılımcı, [robotic pet] Araştırmacılar, evcil hayvan taşıyıcısından çıkarıldığı için,” dedi, “sonra içgüdüsel olarak ona uzandı ve evcil hayvanı ilk tanıtıldığında okşamaya, ovalamaya veya tırmalamaya başladı.”
Oturum boyunca araştırmacılar, hem katılımcıların geçmiş evcil hayvanlarla yaşadıkları deneyimler hem de mevcut robotik evcil hayvanla etkileşim hakkında sorular sordular. “Köpekleri ya da kedileri var mıydı?” Nelson, tipik sorulara örnekler vererek diyor. “İsimleri neydi? Onları içeride mi yoksa dışarıda mı tuttular? Ne tür yiyecekler yediler?”
Araştırmacılar, katılımcıların evcil hayvanlara verdikleri yanıtları dikkatle gözlemledi. Robotik evcil hayvanlar hareket etti ve ses çıkardı; Nelson, katılımcıların onlarla etkileşime girmesine yardımcı olduğunu söyledi.
“Köpek havladığında ‘Oh, bana bir şey mi söylemeye çalışıyorsun?’ gibi şeyler söylerlerdi” diyor. Ya da kedinin mırlaması hakkında yorum yaparlar ve ‘Vay canına, gerçekten mutlu olmalısın! Mırıldandığını hissediyorum. İnsanların en çok tepki verdiği etkinliklerden biri de hayvanları fırçalamaktı.”
Ancak bir durumda, oturum sessizce devam etti. Katılımcı düşüncelerini iletmekte güçlük çekti, ancak baştan sona robot köpeğe odaklandı. Seansın sonunda katılımcı robotik hayvanla bir bağlantı geliştirmiş gibi göründü ve “O köpeği seviyorum. Benden hoşlandığında.”
Nelson’a sıklıkla bilişsel gerileme olan katılımcıların robotik evcil hayvanların canlı olmadığını anlayıp anlamadıkları sorulur. Bu çalışmada, hepsinin canlı bir hayvan olmadığının farkında olduklarını söylüyor.
“İlginç bir şekilde, katılımcılarımızdan biri emekli bir veterinerdi” diyor. “Bu yüzden onunla nasıl etkileşime gireceğini görmek çok ilgimi çekti.” Hem robot köpeği hem de kediyi aynı anda kucağına almayı seçti.
“Eğer sorarlarsa kimseye canlı olduğunu söylemezdik. Onlara karşı dürüst olurduk. Genellikle ‘Köpeğimi tutmak ister misin’ diye tanıtıyoruz ve insanlar buna tepki veriyor ya da kendileri için anlamlı bir şekilde tepki veriyor.”
İlk öneriler
Ne yazık ki, veri toplama COVID-19 salgını nedeniyle kısa kesildi. Ancak araştırmacılar bazı sonuçlar çıkarmayı başardılar.
Katılımcıların tümü etkinliği beğendi ve bazıları “çok beğendiklerini” söyledi. Bir katılımcı, evcil hayvanın çıkardığı sesleri beğenmedi ve bu, sesi kapatarak kolayca düzeltildi – canlı bir hayvan için bir seçenek değil.
Kişisel anılar ve evcil hayvanla etkileşim için talimatlarla ilgili en çok yanıtı teşvik eden sorular.
Araştırmacıların raporuna göre, yaygın, ancak beklenmedik bir davranış, evcil hayvanla iletişim kurmaktı. Araştırmacılar, “Birkaç katılımcı, evcil hayvanlarla kendiliğinden yorumlar, sesler, belirli çekimler ve yüz ifadeleri kullandı” dedi. “Bazı katılımcılar, hayvanın çıkardığı hayvan seslerini taklit etti. [pet] ve evcil hayvanı yüzüne bakması veya göz teması kurması için yeniden konumlandırdı.”
Optimum seans uzunluğunu belirlemek için daha fazla araştırmaya ihtiyaç duyulsa da araştırmacılar, çalışmadaki 30 dakikalık seansların yeterli olduğunu kaydetti. Nelson ayrıca, farklı seviyelerde bilişsel gerileme olan insanların evcil hayvanlara nasıl tepki verdiğini ve bunların bir grup ortamında nasıl kullanılabileceğini keşfetmeyi umuyor.
Ayrıca bakınız
Çalışma, en anlamlı etkileşimlerin ve en keyifli deneyimlerin, katılımcının oturumu kendi kendine yönettiğinde geldiğini buldu.
Nelson, “Eğlence terapisinde her zaman kişi merkezli bakım sağlamaktan bahsederiz” diyor. Yani bu gerçekten bir aktivite hakkında ne düşündüğümle ilgili değil. Biri bundan zevk alıyorsa ve bu onlara mutluluk getiriyorsa, o zaman gerçekten onun hakkında ne düşündükleri ile ilgilidir.”
Robotik evcil hayvanlarla etkileşim kurmak neden bu kadar keyifli bir deneyim sağlıyor?
Nelson, “Uzun süreli bakım tesislerindeki insanlar, herkesin onlara bakım sağladığı bir konumdadır ve başka bir şeyi beslediğiniz veya bakıcı olduğunuz rolde olmak, psikolojik olarak da psikolojik olarak çok rahatlatıcı olduğunu düşünüyorum” diyor. İnsanlar, bunun canlı olmadığını bilseler bile, bir şeye sevgi ve şefkat veren kişi onlardır ve o da karşılık veriyormuş gibi hissetmektir.”
Bu hafıza ve robotik araştırma haberleri hakkında
Yazar: Paul Gabrielsen
Kaynak: Utah Üniversitesi
İletişim: Paul Gabrielsen – Utah Üniversitesi
Resim: Resim Joy for All Companion Pets/ Ageless Innovation’a atfedilmiştir.
Orjinal araştırma: Kapalı erişim.
Rhonda Nelson ve ark. Kanada Rekreasyon Terapisi Dergisi
Soyut
Demanslı Yaşlı Yetişkinler için Robotik Evcil Hayvan Müdahale Protokolünün Değerlendirilmesi
Demanslı yaşlı yetişkinlerle robotik evcil hayvanların terapötik kullanımına olan ilgi son yıllarda artmıştır. Ön çalışmalar çeşitli olumlu sonuçları belgelemiştir, ancak yayınlanmış müdahale protokollerinin ve uygun fiyatlı robotik evcil hayvan modellerinin eksikliği, uzun süreli bakım (LTC) tesislerinde kanıta dayalı uygulamaların yaygın bir şekilde benimsenmesinin önünde bir engel oluşturmuştur.
Bu çalışmanın amacı, katılımcı yanıtlarını, etkili kolaylaştırma tekniklerini, katılımcı zevkini ve oturum uzunluğunu belgeleyerek robotik bir evcil hayvan müdahale protokolünü değerlendirmektir. Müdahale sırasında katılımcılara Joy for All Companion Pets’in kedi ve köpek modellerinden bir seçim hakkı verildi.
Protokol, bir LTC tesisinin bellek bakım ünitesinde kullanılmak üzere geliştirilmiş ve pilot uygulaması yapılmıştır. Seanslar, katılımcıların özel odalarında bir rekreasyonel terapi uzmanı tarafından kolaylaştırıldı ve her biri videoya kaydedildi ve zamanlandı.
Sonuçlar, robotik evcil hayvanla sevişme, fırçalama, tutma ve iletişim kurma dahil olmak üzere katılımcılar tarafından sergilenen en yaygın etkileşimli davranışları özetlemektedir. Katılımı teşvik eden kolaylaştırıcı teknikleri, etkileşimleri modelleme, evcil hayvanı yeniden konumlandırma, sözlü yönlendirmeler sağlama, sorular sorma ve sessiz etkileşime izin vermeyi içeriyordu. 1-10 arasında bir ölçekte, katılımcıların genel aktiviteden zevk alma derecesi 7.80’dir (SD = 1.87) etkinlikten “biraz” keyif aldıklarını belirtir.
Ayrıca, en çok sevdikleri veya sevmedikleri öğeler hakkında niteliksel geri bildirimde bulundular. Oturum uzunluğu (M = 30.33, SD = 4.37) veriler, bu özel protokolün gelecekteki kullanımı için yararlıdır. Bu araştırma, demansı olan yaşlı yetişkinler için belirli bir robotik evcil hayvan protokolünün belgelenmesinde ve tekrarlanabilecek müdahale özelliklerini gösteren bir ileri adımı temsil etmektedir.
Bulgular, kanıta dayalı robotik evcil hayvan müdahaleleri ve gelecekteki araştırmaları bilgilendirmek için veriler sağlamak isteyen eğlence terapisi uygulayıcıları için fikir veriyor.