Real Madrid'in yarısı sayılan Ronaldo oynamayınca Galatasaraylılar derin bir "Ohh" çekti.. Ancelotti'nin sahaya sürdüğü Real Madrid'in kadrosunda yedekler çoğunluktaydı. Hele hele 26. dakikada Sergio Ramos oyundan atılınca, tribündeki herkes, "Galatasaray bu kez Bernabeu'dan kesin puan çıkarır" görüşündeydi. Ancak sahadaki Galatasaraylı oyuncular "Puan çıkartırız" inancında ve sorumluluğunda değildi.
Ronaldo'dan yoksun yedek kadro ağırlıklı 75 dakika 10 kişi oynayan Real Madrid makyajsız haliyle bile Galatasaray'ı yerle bir etti. Bir takım maç kaybedebilir, farklı da yenilebilir. Ama yenilmenin de bir adabı vardır. Sahada çok net görünüyor; Galatasaray'ı geçen yıl ligde ve Avrupa'da başarıya götüren takım birlikteliği ve arkadaşlık ortamı kaybolmuş. Herkes mücadeleden kaçıyor. Hata yapan hatasını birine yüklemeye çalışıyor, herkes birbirine bağırıyor. Disiplin, mücadele ruhu, takım dayanışması ve en önemlisi sevgi, saygı kaybolmuş. Galatasaray, "Aile" ortamını kaybetmiş.
Maça gelince; Galatasaray'ın Real'den puan alması için rakibin sahada 8 kişi kalması gerekirdi. Çünkü Galatasaray zaten 8.5 kişi oynuyordu. Kalecisi göstermelikti; Eray'a iki top geldi gol oldu. Gareth Bale'in frikiğinde o boyla topa seyirci kaldı. Bana kimse "Eray'dan iyi kaleci olacak" fikrini savunmasın. Çünkü esnemeyen bir vücut yapısıyla Eray'dan kaleci olmaz.
Amrabat sahada yoktu. Faslı oyuncu adeta fişi çekmiş. Maç boyu bırak adam kovalamayı hücuma katkı bile sağlamadı. Bruma, Dany, Eboue'yi yazmaya gerek yok çünkü sahada onları göremedim!
Hep desteklediğim ve maç boyu yine çalışan Melo'nun gördüğü sarı karttan sonra hakeme, "Sen benim ayağıma geleceksin" tavrı çok çirkindi. Bu Galatasaray'da kaybolan disiplinin dışa vurmasıdır.
Bir tek Umut'u alkışlıyorum. Forma verilme konusunda haksızlığa uğramasına rağmen çok çalıştı, Drogba'nın pasına golcü iç güdüsüyle depar atıp topu Mancini'nin doğum gününde ağlara bıraktı.
Sonuçta; G.Saray 2 maçta Real'den toplam 10 gol yedi. Ya Ronaldo oynasaydı kesin "Gol kralı" olurdu...
MAÇIN ADAMI: UMUT BULUT