Bir Psikopatın Gizli Acısı
Psikopat, soğuk, kalpsiz, insanlık dışı bir varlık imajına sahiptir. Ancak tüm psikopatlar, normal duygusal yeteneklerden ve empatiden tamamen yoksun mu?
Psikopati, yüzeysel çekicilik, yüksek zeka, zayıf yargı ve deneyimden öğrenememe, patolojik benmerkezcilik ve sevgi duygusunda yetersizlik, pişmanlık veya utanç eksikliği, dürtüsellik, görkemli kendine değer verme duygusu, patolojik yalan söyleme, manipülatif davranış gibi tanısal özelliklerle karakterizedir Diğerlerinin yanı sıra, zayıf öz denetim, rastgele cinsel davranış, çocuk suçluluğu ve cezai çok yönlülük de görülür. Bu kriterlerin bir sonucu olarak, psikopatın imajı soğuk, kalpsiz, insanlık dışı bir varlığın imajıdır. Ancak tüm psikopatlar, normal duygusal yeteneklerden ve empatiden tamamen yoksun mu?
Sağlıklı insanlar gibi birçok psikopat da ebeveynlerini, eşlerini, çocuklarını ve evcil hayvanlarını kendi yollarıyla sever, ancak dünyanın geri kalanını sevmekte ve onlara güvenmekte zorluk çekerler. Dahası, psikopatlar ayrılık, boşanma, sevdikleri birinin ölümü veya kendi sapkın davranışlarından duydukları memnuniyetsizliğin bir sonucu olarak duygusal olarak acı çekerler.
Üzüntü Kaynakları
Psikopatlar çeşitli nedenlerle duygusal acı çekebilirler. Başkalarında olduğu gibi, psikopatların sevilmek ve ilgilenilmek için derin bir istekleri vardır. Bununla birlikte, bu arzu çoğu zaman yerine getirilmez, çünkü başka bir kişinin bu kadar itici kişilik özelliklerine sahip birine yakınlaşması açıkça kolay değildir. Psikopatlar, davranışlarının başkaları üzerindeki etkilerinin en azından periyodik olarak farkındadır ve bunu kontrol edemedikleri için gerçekten üzülebilirler. Çoğu psikopatın hayatı, istikrarlı bir sosyal ağdan veya sıcak, yakın bağlardan yoksundur.
Psikopatların yaşam öyküleri genellikle kaotik bir aile yaşamı, ebeveyn ilgisinin ve rehberliğinin eksikliği, ebeveyn maddesinin kötüye kullanımı ve antisosyal davranış, kötü ilişkiler, boşanma ve olumsuz komşuluklarla karakterizedir. Normal insanlara kıyasla, hayatta daha az fırsata veya avantaja sahip olduklarına inanırlar.
Psikopatlar, dışa dönük küstahlıklarına rağmen kendilerini başkalarına göre daha aşağı hissederler ve kendi davranışlarıyla damgalandıklarını bilirler. Bazı psikopatlar yüzeysel olarak çevrelerine adapte olmuşlardır ve hatta popülerdirler, ancak gerçek doğalarını dikkatlice saklamaları gerektiğini düşünürler çünkü bu diğerleri için kabul edilebilir olmayacaktır. Bu, psikopatları zor bir seçimle karşı karşıya bırakır: boş, gerçek dışı bir hayata adapte olun ve katılın ya da sosyal topluluktan izole edilmiş yalnız bir hayata adapte olmayın ve yaşamayın. Başkalarının paylaştığı sevgiyi ve arkadaşlığı görürler ve asla bunun bir parçası olmayacaklarını bildikleri için üzgün hissederler.
Psikopatların aşırı uyarılmaya ihtiyaç duydukları biliniyor, ancak çılgın maceraların çoğu, başkalarıyla çatışmalar ve gerçekçi olmayan beklentiler nedeniyle yalnızca hayal kırıklığı ile sonuçlanıyor. Dahası, birçok psikopat, duyum arayışlarını kontrol edemedikleri için cesaretini yitirir ve defalarca zayıf yönleriyle yüzleşir. Değişmeye teşebbüs etseler de, düşük korku tepkisi ve bununla bağlantılı deneyimlerden öğrenememe, adalet sistemiyle ilgili sorunlar da dahil olmak üzere tekrarlanan olumsuz, sinir bozucu ve iç karartıcı yüzleşmelere yol açar.
Psikopatlar yaşlandıkça, enerji tüketen yaşam tarzlarına devam edemezler ve kişilerarası hoşnutsuzluklarla dolu huzursuz hayatlarına dönüp bakarken tükenmiş ve depresif hale gelebilirler. Umursamazlıklarının etkileri arttıkça sağlıkları bozulur.
Duygusal Acı ve Şiddet
Psikopatlarda sosyal izolasyon, yalnızlık ve buna bağlı duygusal acı şiddet içeren suç eylemlerinden önce gelebilir. Tüm dünyanın kendilerine karşı olduğuna inanırlar ve sonunda arzularını tatmin etmek için özel ayrıcalıkları veya hakları hak ettiklerine ikna olurlar. Psikopat seri katiller Jeffrey Dahmer ve Dennis Nilsen’in ifade ettiği gibi, vahşi psikopatlar nihayetinde geri dönüşü olmayan bir noktaya ulaşıyorlar ve normal dünya ile son ince bağlarını kopardıklarını hissediyorlar. Daha sonra üzüntüleri ve çileleri artıyor ve suçları gittikçe daha tuhaf hale geliyor.
Dahmer ve Nilsen, sadece arkadaşlık için öldürdüklerini ifade ettiler. Her iki adamın da arkadaşı yoktu ve tek sosyal ilişkileri ara sıra eşcinsel barlarda karşılaşmaktı. Nilsen televizyon izledi ve kurbanlarının cesetleriyle saatlerce konuştu; Dahmer, onlarla bir olmak için kurbanlarının bedenlerinin bir kısmını tüketti: Bu şekilde kurbanlarının vücudunda daha da fazla yaşadıklarına inanıyordu.
Geri kalanımız için, bu adamların bu kadar yalnız oldukları düşünülemez – yine de yalnızlıklarını ve sosyal başarısızlıklarını dayanılmaz derecede acı verici olarak tanımlıyorlar. Her biri reddedilme, taciz, aşağılama, ihmal ve duygusal ıstırap deneyimlerinin intikamını almak için kendi sadist evrenini yarattı.
Dahmer ve Nilsen, öldürme eyleminden kendilerinin hoşlanmadığını iddia ettiler. Dahmer, kurbanlarını uyku hapları ile uyuşturduktan sonra beyinlerine asit enjekte ederek zombi yapmaya çalıştı. Kurbanları üzerinde tam kontrol istiyordu, ancak bu başarısız olunca onları öldürdü. Nilsen ölü bedenlerle yaşayan insanlardan çok daha rahat hissediyordu – ölüler onu terk edemezdi. Şiirler yazdı ve cesetlere şefkat için olabildiğince uzun süre kullanarak nazik sözler söyledi. Diğer şiddetli psikopatlarda üzüntü ve yalnızlığın yoğunluğu ile şiddet, umursamazlık ve dürtüselliğin derecesi arasında bir ilişki bulunmuştur.
Kendini Yok Etmek
Şiddetli psikopatlar, başkalarına olduğu kadar kendilerine yönelik saldırganlıklarını hedefleme konusunda yüksek risk altındadır. Önemli sayıda psikopat, adli psikiyatrik tedaviden taburcu olduktan nispeten kısa bir süre sonra, kendi davranışlarının bir sonucu olarak (örneğin, riskli araç kullanma veya tehlikeli durumlara dahil olmanın bir sonucu olarak) şiddetli bir şekilde ölüyor. kendileri de dahil değersizdir.
Tedavi
Tek başına psikoterapi semptomları iyileştirmek için yetersiz olabilir. Psikofarmakoterapi, nörobiyolojik işlevleri ve ilgili davranış / kişilik özelliklerini normalleştirmeye yardımcı olabilir. Lityum, antisosyal, saldırgan ve saldırgan davranışları tedavi etmede etkileyicidir. Hollander, divalproeks, SSRI’lar, MAOI’ler ve nöroleptikler gibi duygudurum dengeleyicilerin tedavide etkinliği belgelediğini bulmuştur. dürtüsel hastalarda saldırganlık ve afektif istikrarsızlık. Psikopatinin diğer temel özellikleri için kontrollü psikofarmakoterapi çalışmaları yapılmamıştır.
Kortikal yetersiz uyarılma ve düşük otonomik aktivite-reaktivite, adaptif neurofeedback tekniklerinin yardımıyla önemli ölçüde azaltılabilir.
VAKA VİGNETİ
Norman, teyzesi tarafından büyütüldü; ebeveynleri boşanmıştı ve ikisi de ona bakma yeteneğine sahipti ya da onunla ilgilenmiyordu. Çocuk ve ergen olarak, eğlence, hırsızlık, hırsızlık, dolandırıcılık ve saldırı ve darp için kolluk kuvvetleriyle sayısız karşılaşma yaşadı. Reform okula iki kez gönderildi. 21 yaşındayken silahlı soygundan suçlu bulundu ve 1½ yıl hapis yattı. Tek yakın arkadaşı başka bir şiddet suçlusuydu; kız arkadaşlarıyla birçok kısa süreli ilişkisi vardı. 29 yaşında bir barda kendisine hakaret eden iki yabancıyı öldürdü ve adli psikiyatrik tedavi cezasına çarptırıldı. Hare’nin psikopati kontrol listesine göre teşhis psikopatiydi.
Norman, 7 yıllık davranışsal psikoterapi boyunca çok az gelişme gösterdi ve gittikçe daha az motive oldu. Adli psikiyatri hastanesinin personeli, onu tedavi edilemez olarak nitelendirdi ve tüm tedavi girişimlerini durdurmayı amaçladı. Norman’ın avukatı bir adli nörolog tarafından muayene edilmek üzere ayarlandı ve daha sonra Norman’ın ciddi kortikal yetersiz uyarılma, serotonin ve MAO anormallikleri ve konsantrasyon problemlerinden muzdarip olduğunu keşfetti.
Serotonin salgılayan bir ilaç olan D, L-fenfluramin ile tedavi başlatıldı. (Fenfluramin, 1997’de ABD pazarından gönüllü olarak çekilmiştir.) Akut tehdit dozları (0.2 mg / kg ila 0.4 mg / kg), dürtüsel ve agresif tepkilerde doza bağlı önemli düşüşler üretmiştir. 1 ay sonra MAOI (pargyline, 10 mg / kg) ve psikodinamik psikoterapi eklendi. Pargyline, EEG modelinde bir miktar normalleşme sağladı ve 5 ayda 20 mg / kg’a titre edildi. Neurofeedback 2 ay sonra başladı ve 15 ay boyunca devam etti. EEG modeli yavaş yavaş normalleşti ve konsantrasyon ve dikkat kapasitesi arttı.
Norman 2 yıl boyunca D, L-fenfluramin ve psikoterapi almaya devam etti ve bu noktada adli tedaviden taburcu edildi. Psikoterapiye 3 yıl daha gönüllü olarak devam etti ve serbest bırakılmasından sonraki 4 yıl içinde tekrar suç işlemedi.
Sonuçlar
Gizli acıları, yalnızlığı ve özgüven eksikliğini psikopatlarda şiddet içeren suç davranışları için risk faktörleri olarak kabul etmek son derece önemlidir. Şiddet içeren suçlu psikopatların ifadelerini incelemek, onların çarpıcı ve özel savunmasızlıklarına ve duygusal acılarına ışık tutuyor. Psikopatik davranışı önlemek ve tedavi etmek için daha deneysel psikofarmakoterapi, neurofeedback ve kombine psikoterapi araştırmasına ihtiyaç vardır.
Psikopatın şu anki resmi eksik çünkü duygusal acı ve yalnızlık görmezden geliniyor. Bu yönler düşünüldüğünde, psikopat anlayışımız kalpsizliğin ötesine geçer ve daha insani hale gelir.
Kaynakça
Bu makale ilk olarak Psychiatric Times’da yayınlandı. Makalenin güncellenen versiyonuna buradan ulaşabilirsiniz.