B-29 Superfortress stratejik bombardıman uçaklarının 9 km'den daha yüksek bir rakımda çalışabileceği göz önüne alındığında, bunlarla savaşmak için yüksek balistik özelliklere sahip ağır uçaksavar silahları gerekliydi. Bununla birlikte, küme yangın bombaları kullanan Japon şehirlerine karşı yıkıcı sortiler sırasında, bazı durumlarda, gece bombardımanı 1500 m'yi geçmeyen bir yükseklikten gerçekleştirildi.Aynı zamanda, Süper Kale olasılığı da vardı. küçük kalibreli uçaksavar makineli tüfekleriyle vurulmak. Ek olarak, düşmanlıkların sona ermesinden kısa bir süre önce, bir deste авиация Birleşik Devletler Donanması ve ayrıca kara hava meydanlarında bulunan P-51D Mustang ve P-47D Thunderbolt avcı uçakları. Amerikan savaşçılar, roketler ve büyük kalibreli makineli tüfekler kullanarak bombalama ve saldırı saldırıları düzenlediler, düşük irtifalarda hareket ettiler ve 20-40 mm kalibreli otomatik uçaksavar silahlarından ateşe açıktılar.
Japon 20 mm uçaksavar silahları
İkinci Dünya Savaşı sırasında en yaygın Japon uçaksavar topu 20 mm kalibre olan Type 98 otomatik topudur. Bu sistem şu şekilde geliştirilmiştir: silâh çift kullanım: hafif zırhlı araçlarla savaşmak ve alçak irtifalarda çalışan uçaklara karşı koymak için.
98'de hizmete giren Type 1938 otomatik top, Japon hükümetinin Fransa'dan üretim lisansı için aldığı 13,2 mm'lik Hotchkiss М1929 makineli tüfeği kopyalamak için tasarlandı. İlk defa Type 98 topları 1939'da Khalkhin-Gol Nehri civarında savaşa girdi.
Type 98'den ateş etmek için, Type 20 tanksavar silahında da kullanılan 124 × 97 mm'lik bir mermi kullanıldı. 20 g ağırlığındaki 109 mm zırh delici izleyici mermisi, 1400 mm uzunluğunda namluyu terk etti. 835 m / s hız. Normal boyunca 250 m mesafede 20 mm zırh deldi.
20-mm tekerlekli otomatik uçaksavar silahı Tip 98
Ahşap tekerlekli tesisatın ağırlığı 373 kg idi. Ve at arabası veya hafif kamyonla 15 km / s hıza kadar çekilebilir. Savaş konumunda, uçaksavar silahı üç desteğe asıldı. Uçaksavar silahı, 360 ° sektörde, dikey yönlendirme açılarında: -5 ° ile + 85 ° arasında ateş etme kabiliyetine sahipti. Acil ihtiyaç durumunda, yangın tekerleklerden ateşlenebilir, ancak isabet oranı düştü. Yiyecek, 20 yuvarlak bir dergiden sağlandı. Ateş hızı 280-300 dev / dak idi. Ateşle mücadele hızı - 120 dev / dak. Maksimum atış menzili 5,3 km'dir. Etkili atış menzili bunun yarısı kadardı. Yükseklik erişimi - yaklaşık 1500 m.
Atış konumunda 20 mm Tip 98 otomatik top
Altı kişilik deneyimli bir ekip, uçaksavar silahını üç dakika içinde savaş konumuna getirebilir. Dağ tüfeği birimleri için, tek tek parçaları paketler halinde taşınabilen katlanabilir bir modifikasyon üretildi.
Type 98 küçük kalibreli uçaksavar silahının üretimi Ağustos 1945'e kadar devam etti. Askerlere yaklaşık 2400 20 mm uçaksavar silahı gönderildi.
1942'de, 20 mm Tip 2 uçaksavar silahı hizmete girdi.Bu model, Almanya ile askeri-teknik işbirliği sayesinde yaratıldı ve Japon mühimmatı için uyarlanmış 20 mm uçaksavar silahı 2,0 cm Flak 38 idi.
Type 98 ile karşılaştırıldığında bu, daha yüksek güvenilirlik ve atış hızına sahip çok daha gelişmiş bir silahtı. Tip 2'nin savaş pozisyonundaki kütlesi 460 kg idi. Ateş hızı - 480 dev / dak'ya kadar. Yatay menzil ve erişim yüksekliği Tip 98'e karşılık geldi, ancak uçaksavar ateşinin etkinliği önemli ölçüde arttı.
Tip 2 otomatik bina görüşü, dikey ve yanal kurşun yerleştirmeyi mümkün kıldı. Bir stereo telemetre ile ölçülen menzil dışında, görüşe giriş verileri manuel olarak girildi ve gözle belirlendi. Uçaksavar silahıyla birlikte, aynı anda veri iletebilen ve altı uçaksavar silahından oluşan bir pilin ateşini koordine edebilen ve ateşlemenin etkinliğini önemli ölçüde artıran bir uçaksavar yangın kontrol cihazı için belgeler alındı.
1944'te, Tip 2 topçu birimini kullanarak, koaksiyel 20 mm Tip 4 uçaksavar silahı oluşturuldu.
Japonya'nın teslim olduğu ana kadar yaklaşık 500 adet Tip 2 ve 200 adet Tip 4 ikiz çift yapmak mümkündü.Hem çekili versiyonda hem de savaş gemilerinin güvertesine veya sabit pozisyonda monte edilebilen kaidelerde üretildi.
Japon hava savunma birimleri için tank bölümler birkaç düzine 20 mm kundağı motorlu uçaksavar silahı üretti. En yaygın olanı, Type 94 üç akslı kamyona (Isuzu TU-10) dayalı kurulumdu.
Bununla birlikte, yarım paletli taşıyıcıların ve hafif tankların şasisine az sayıda 20 mm saldırı tüfeği yerleştirildi.
Japon 20 mm uçaksavar silahları, esas olarak alay ve tümen seviyesindeki ordu hava savunma birimleri ile hizmet veriyordu. Emperyal ordu tarafından kara savaşlarının tüm alanlarında aktif olarak kullanıldılar: sadece müttefik uçaklara karşı değil, aynı zamanda zırhlı araçlara karşı da.
Aynı zamanda, Japon adalarının hava savunmasında çok sayıda 20 mm uçaksavar silahı yoktu. Tip 98 ve Tip 2 uçaksavar silahlarının çoğu, 1944-1945 savunma savaşları sırasında işgal edilen topraklarda kaybedildi.
Japon 25 mm uçaksavar silahları
En ünlü ve yaygın Japon hızlı ateşli uçaksavar silahı, tek namlulu, ikiz ve üçlü versiyonlarda üretilen 25-mm Type 96 idi. Japonların ana hafif uçaksavar silahıydı. filo ve kara hava savunma birimlerinde çok aktif olarak kullanıldı. Bu otomatik uçaksavar silahı, 1936 yılında Fransız Hotchkiss şirketi tarafından üretilen Mitrailleuse de 25 mm contre-aéroplanes silahı temelinde geliştirildi. Japon modeli ile orijinal arasındaki temel fark, Alman Rheinmetall firmasının alev tutucuya sahip ekipmanı ve makinedeki bazı farklılıklardı.
Donanma üsleri ve büyük hava meydanlarının yakınındaki sabit konumlarda bulunan inşa edilen tesislerin bir kısmı, PUAZO Tip 95 verilerine göre elektrikli sürücülerle otomatik olarak yönlendirildi ve atıcıların yalnızca tetiğe basması gerekiyordu. Tek ve ikiz 25 mm uçaksavar silahları yalnızca manuel olarak yönlendirildi.
Çin Halk Devrimi Savaş Müzesi'nde 25 mm Tip 96 montaj
Tek namlulu 25 mm uçaksavar silahı 790 kg ağırlığında, ikiz - 1112 kg, inşa edilmiş - 1780 kg. Tek namlulu ve ikiz birimler çekildi; bir atış pozisyonuna konuşlandırıldığında, tekerlek tahriki ayrıldı. Çekilmiş versiyona ek olarak, tek namlulu 25 mm kolon ünitesi vardı.
Amerikalılar tarafından Kiska adasında ele geçirilen ikiz otomatik 25-mm Type 96 uçaksavar silahı
Savaş gemilerine ve iyi güçlendirilmiş başkentlere yerleştirilmek üzere tasarlanan ikili ve üçlü kurulumlar, kargo platformlarına taşındı ve kaldırma cihazları kullanılarak sahaya monte edildi.
Oyodo kruvazörüne 25 mm uçaksavar silahı inşa edildi
Hareketliliği artırmak için, bu tür uçaksavar silahları genellikle demiryolu platformlarına, ağır kamyonlara ve çekili römorklara yerleştirildi. Tek namlulu üniteye 4 kişi, ikiz namlulu üniteye 7 kişi ve yerleşik üniteye 9 kişi hizmet etti.
Tüm 25 mm uçaksavar silahları, 15 yuvarlak dergilerden beslendi. Tek namlulu bir makineli tüfeğin maksimum ateş hızı 250 dev / dak'yı geçmedi. Pratik atış hızı: 100-120 atış / dak. Dikey kılavuzluk açıları: –10 ° ile + 85 ° arası. Etkili atış menzili 3000 m'ye kadar. Yükseklik erişimi 2000 m. Mühimmat yükü şunları içerebilir: yüksek patlayıcı yangın, parçalanma izleyici, zırh delici ve zırh delici izli mermiler.
Çarpıcı etki açısından, 25 mm'lik mermiler, 20 mm Tip 98 ve Tip 2 uçaksavar silahlarının mühimmatında bulunan mermileri önemli ölçüde aştı. 25 g ağırlığındaki yüksek patlayıcı 240 mm mermi namluyu terk etti. başlangıç hızı 890 m / s idi ve 10 gr patlayıcı içeriyordu. 3 mm'lik bir duralumin levhada, alanı 20 g patlayıcı içeren 3 mm'lik bir merminin patlamasındakinin yaklaşık iki katı büyüklüğünde bir delik oluşturdu. 200 metrelik bir mesafede, dik açıyla vurulduğunda, başlangıç hızı 260 m / s olan 870 g ağırlığındaki zırh delici bir mermi, 30 mm kalınlığındaki zırhı delebilir. Tek motorlu bir savaş uçağını güvenle yenmek için çoğu durumda 2-3 vuruş 25 mm zırh delici izli mermi veya 1-2 vuruş yüksek patlayıcı yanıcı mermi yeterliydi.
Guadalcanal savaşı sırasında Amerikalılar tarafından yapılan 25 mm uçaksavar silahı
Japon endüstrisinin yaklaşık 33000 25 mm kurulum ürettiği ve Type 96'nın yaygın olduğu göz önüne alındığında, bu kurulumların hesaplamaları, düşük irtifalarda çalışan Japon uçaksavar silahlarının toplamından daha fazla Amerikan savaş uçağını düşürdü.
İlk kez, Japon adalarına yerleştirilen 25 mm uçaksavar silahları, 18 Nisan 1942'de Amerikan bombardıman uçaklarına ateş açtı. Bunlar, Pasifik Okyanusu'nun batı kesimindeki USS Hornet uçak gemisinden havalanan çift motorlu B-25B Mitchelllerdi.
Daha sonra, Type 96 hızlı ateş birimleri, Tokyo ve diğer Japon şehirlerine gece alçak irtifada yangın bombalarıyla saldırdıklarında, B-29 baskınlarını püskürtmede yer aldı. Bununla birlikte, 25 mm uçaksavar silahlarının çoğu durumda dolaylı baraj ateşlediği göz önüne alındığında, bombardıman uçaklarına çarpma olasılığı düşüktü.
Amerikan uzun menzilli B-29 bombardıman uçağı çok büyük, güçlü ve inatçı bir uçaktı ve çoğu durumda 25 mm'lik mermilerden tek vuruşlar ona kritik hasar vermedi. 75 mm uçaksavar mermilerinin çok yakın patlamalarının ardından Süper Kaleler başarıyla geri döndüğünde vakalar defalarca kaydedildi.
Japon 40 mm uçaksavar silahları
1930'ların ortalarına kadar İngiltere, Japonya'ya 40-mm Vickers Mark VIII uçaksavar silahları tedarik etti. Bu hızlı ateş eden, su soğutmalı silahlar, her sınıftan savaş gemilerine hava savunması sağlamak için tasarlandı. Toplamda, Japonlar yaklaşık 500 İngiliz 40 mm otomatik uçaksavar silahı aldı. Japonya'da Tip 91 veya 40 mm / 62 "HI" Shiki olarak adlandırıldılar ve tekli ve ikiz montajlarda kullanıldılar.
40-mm Type 91 deniz uçaksavar makineli tüfek
Tip 91 uçaksavar makineli tüfek 281 kg ağırlığındaydı, tek namlulu kurulumun toplam ağırlığı 700 kg'ı aştı. 50 çekim için bir kasetten yiyecek yapıldı. Yangın oranını artırmak için Japonlar, iki kat daha büyük bir bant kullanmaya çalıştı, ancak mermi tedarikinin güvenilirliğindeki düşüş nedeniyle bunu reddettiler. Daha iyi broşlama için zaten standart olan kayışın kullanımdan önce iyice yağlanması gerekiyordu.
40-mm Type 91 montajı, 360 ° sektörde, dikey yönlendirme açıları: -5 ° ile + 85 ° arasında ateşleme yeteneğine sahipti. Yangın hızı 200 dev / dak idi, pratik atış hızı 90-100 dev / dak idi.
1920'lerin sonları için, "pom-pom" tamamen tatmin edici bir uçaksavar silahıydı, ancak II.Dünya Savaşı'nın başlangıcında modası geçmişti. Yeterince yüksek bir ateş hızıyla, denizciler artık hava hedeflerinin imha menzilinden memnun değildi. Bunun nedeni zayıf 40x158R mühimmatıydı. 40 g ağırlığındaki 900 mm'lik bir mermi, 600 m / s'lik bir başlangıç hızıyla namluyu terk ederken, hızlı hareket eden hava hedeflerinde etkili atış menzili 1000 m'yi biraz aştı. poms ", 732 başlangıç hızına sahip yüksek hızlı mermiler m / s kullanıldı. Ancak Japonya'da böyle bir mühimmat kullanılmadı.
1930'ların sonunda yetersiz atış menzili ve kısa yükseklik erişimi nedeniyle, ana Japon savaş gemileri tiplerinde, Type 91 hafif makineli tüfeklerin yerini 25-mm Type 96 uçaksavar silahları aldı. -fed uçaksavar silahları, yardımcı gemilere ve asker nakillerine göç etti.
Type 91 kurulumlarının yaklaşık üçte biri, deniz üslerinin yakınında karaya yerleştirildi. ABD ILC tarafından Japonlardan kurtarılan adalarda çok sayıda "ponpon" iyi durumda ele geçirildi.
Güncelliğini yitirmiş 40 mm uçaksavar silahlarının yetersiz yükseklik erişimi olduğu gerçeği göz önüne alındığında, yangın bombaları için indirildiklerinde bile dört motorlu B-29'lar için özel bir tehdit oluşturmadılar. Ancak Amerikan uçak gemisi tabanlı havacılığın uçağı "Thunderbolts" ve "Mustangs", Type 91 uçaksavar silahları düşebilir. 40 gr patlayıcı içeren 71 mm'lik bir parçalanma izleyicisinin vuruşu bunun için yeterliydi.
1930'larda-1940'larda, 40-mm Bofors L / 60 topu, bu sınıftaki bir uçaksavar silahı için kriterdi. Yaklaşık 2000 kg'lık bir kütleye sahip olan bu kurulum, 3800 m yükseklikte ve 4500 m'ye kadar bir aralıkta uçan hava hedeflerinin yenilmesini sağladı.İyi koordine edilmiş yükleyiciler, 120 dev / dak'ya kadar bir ateş hızı sağladı. 40-mm "Bofors" 'un namlu çıkış hızı, 900 g ağırlığındaki bir mermi olan "pom-pom" dan üçte bir daha yüksekti - namluda 900 m / s'ye hızlandırılmış bir mermi.
Düşmanlıklar sırasında, Japon pilotlar, Amerikalılar, İngilizler ve Hollandalıların sahip olduğu Bofors L / 60 uçaksavar silahlarının savaş etkinliğinden emin olma fırsatına birden fazla kez sahip oldu. Çoğu durumda 40 mm'lik bir merminin isabetinin, herhangi bir Japon uçağı için ölümcül olduğu ortaya çıktı ve uçaksavar silahına iyi eğitimli bir ekip tarafından hizmet verildiğinde ateşleme doğruluğu çok yüksek çıktı.
Japonya'nın Hollanda ve Büyük Britanya'ya ait bir dizi koloniyi işgalinden sonra, Japon ordusunda yüzden fazla çekili 40 mm Bofors L / 60 uçaksavar silahı ve emrinde onlar için önemli miktarda mühimmat vardı. Japon ordusu.
Yakalanan bu tür uçaksavar silahlarının Japon ordusunun gözünde çok değerli olduğu gerçeğini göz önünde bulundurarak, sığ sulara batırılmış gemilerden kurtarmalarını organize ettiler.
Çiftli 40 mm makineli tüfek kullanan eski Hollandalı deniz uçaksavar silahları Hazemeyer, kalıcı olarak kıyıya yerleştirildi ve Japonlar tarafından adaların savunmasında kullanıldı.
Japon silahlı kuvvetlerinin, 25 mm Type 96'dan daha yüksek etkili menzile sahip hızlı ateşlemeli uçaksavar silahlarına şiddetle ihtiyaç duyduğu göz önüne alındığında, Bofors L / 1943'ın seri üretimine başlama ve kopyalama kararı 60'ün başlarında verildi.
Başlangıçta, Yokosuka deniz cephaneliğinin üretim tesislerinde, Hollanda Hazemeyer kurulumuna benzer şekilde eşleştirilmiş 40 mm uçaksavar silahlarının ve çekili kara uçaksavar silahlarının üretimini kurması gerekiyordu.
Bununla birlikte, Japon mühendislerin gerekli teknik belgelere sahip olmaması ve endüstrinin gerekli toleranslarda parça üretememesi nedeniyle, aslında, Japon lisanssız versiyonunun yarı el işçiliği üretimine hakim olmak mümkün olmuştur. Tip 40 olarak gösterilen 5 mm "Bofors".
1944'ün sonundan bu yana, kahramanca çabalar pahasına, Yokosuka'nın topçu atölyelerinde ayda 5-8 çekili uçaksavar silahı üretildi ve geminin "ikizi" birkaç nüsha halinde yapıldı. Parçaların ayrı ayrı oturmasına rağmen, Japon 40 mm uçaksavar silahlarının kalitesi ve güvenilirliği çok düşüktü. Birlikler birkaç düzine Tip 5 silah aldılar, ancak yetersiz güvenilirlikleri ve düşmanlıkların seyri üzerindeki az sayıdaki etkileri nedeniyle, alamadılar.
Japon küçük kalibreli uçaksavar silahlarının savaş yeteneklerinin analizi
Japon 20 mm uçaksavar silahları genellikle amaçlarıyla oldukça tutarlıydı. Bununla birlikte, 1945'te imparatorluk ordusunun sayısının yaklaşık 5 milyon kişi olduğu gerçeği göz önüne alındığında, 20 birimden biraz fazla bir miktarda verilen 3000 mm makineli tüfekler açıkça yeterli değildi.
Donanma ve kara kuvvetlerinde 25 mm uçaksavar silahları yaygın olarak kullanıldı, ancak özellikleri optimal olarak kabul edilemez. Yiyecekler 15 yuvarlak dergilerden temin edildiğinden, pratik ateş oranı düşüktü. Böyle bir kalibre için kemer beslemeli bir uçaksavar silahı daha uygun olacaktır. Ancak 1930'larda Japonlar gerekli silah tasarım okuluna sahip değildi. Ve bitmiş Fransız örneğini kopyalamayı tercih ettiler.
Önemli bir dezavantaj, sürekli ateşleme süresini azaltan gemilerde bile sadece silahların namlularının havayla soğutulmasıydı. Uçaksavar yangın kontrol sistemleri de arzulanan çok şey bıraktı ve açıkça yeterli değildi. En hareketli olan tek uçaksavar silahları, elbette hava hedeflerine ateş etmenin etkinliğini olumsuz yönde etkileyen ilkel bir uçaksavar görüşü ile donatıldı.
İngiltere'den satın alınan 40 mm'lik "ponponlar" 1930'ların sonunda açıkça modası geçmişti. Ve etkili bir hava savunma aracı olarak düşünülemezlerdi. Japonlar, mükemmel 40-mm Bofors L / 60'ın nispeten azını ele geçirdiler ve Type 5'in lisanssız kopyasını kabul edilebilir bir düzeye getirmeyi başaramadılar.
Yukarıdakilere dayanarak, Japon küçük kalibreli uçaksavar silahlarının organizasyon, tasarım ve üretim sorunları nedeniyle kendilerine verilen görevlerle baş edemediği söylenebilir. Ve birlikleri için saldırı uçakları ve bombardıman uçakları tarafından alçak irtifa saldırılarına karşı güvenilir koruma sağlamadılar.
Japon askeri endüstrisi, en çok talep edilen uçaksavar silahlarının gerekli kalitesinde seri üretim kuramadı. Ek olarak, ordu ile donanma arasındaki keskin rekabet, en büyük 25 mm uçaksavar silahlarının çoğunun savaş gemilerine yerleştirilmesine ve kara birimlerinin düşman hava saldırılarından zayıf bir şekilde korunmasına neden oldu.
Devam edecek ...