O gece yürüdün, çok yürüdün. Sonra birden düşecekmiş gibi oldun. Aklına, düşersen kaldıracak kimsen olmadığı geldi. Düşmemek için, adımlarını saydın. Duvarlara tutunarakta olsa yürümeye devam ettin. Sonra görünce karşında, iki ölüyü ayıran o beyaz duvarı.. Tutamadın gözünden düşen yaşları. Güçlü görün diye o beyaz duvara sırtını dayadın. Silmeye çalıştın gözyaşlarını soğuktan buz kesmiş ellerinle.. Sonra gözlerini gökyüzüne isyan edercesine diktin. Tekrar dökülmesin diye yaşlar gözünden.. Bir süre sonra aptalca, ahmakça, çocukça Tanrı'yı aradın. Yalnız olduğunu unuturmuşcasına.. O çok korktuğun kapıdan içeri girmemek için kendine yalvardın. Biri tutup çeksin istedin. Ama dinlemedi işte yine seni, içindeki o çocuk ve onu öldürenlerle yüz yüze olmasa da, konuşmak için son bir kararla attın adımlarını karanlığa doğru. Yürüdün yine, ama her adımında kocaman bir parçanı bıraktın bu defa.. Şimdi o çok korktuğun yerdesin o çoçuk halinle. Ama korkun geçti ve nefret duygun toprağa karıştı. Çığlıkların, haykırışların dilinde toplandı. Kirlendi ellerin ölü toprağı eşelemekten.. Yorulmuşlukların, kırılmışlıkların, üşümüşlüklerin de geçti bak. Hadi toparlan çocuk gitmemiz gerek.. Saat geçiyor bak ölmemiz gerek..