Avrupa tiyatrosunun bilinen modern biçimi, 16. yüzyılda oyun konularının daha geniş bir kitleye hitap edecek şekilde genişlemesi ve seyirci sayısının artmasıyla gelişmeye başladı. Bu gelişme, oyun yazarlarının, tasarımcıların ve oyuncuların kilise sınırlarının ötesine geçmesiyle aynı zamana denk geldi. Seyyah oyuncular yeteneklerini saraylarda, soyluların evlerinde ve üniversitelerde olduğu kadar köylerin yeşil alanlarında ve şehir meydanlarında da sergilediler.
Avrupa'da Modern Tiyatro Tarihi
Bu yeni tiyatro türünde kral ve kraliçelerin efsanevi öykülerinin yanı sıra, eşler arasındaki kıskançlık, köylüler arasındaki rekabet, efendiler ve hizmetçiler arasındaki bazen eğlenceli bazen de acı ilişkiler gibi gündelik konular da anlatılıyordu.
Shakespeare, Marlowe ve Ben Jonson gibi saygın tiyatro topluluklarıyla ilişkili oyun yazarları, İngiltere'de Elizabeth dönemindeki dönüşümden sorumluydu.
16. yüzyılın sonlarında, açık hava tiyatroları olan ilk kalıcı tiyatrolar Londra'da inşa edildi. Daha sonra, Kral James ve Kral I. Karl dönemlerinde kapalı tiyatrolar inşa edildi.
İtalyan örnekleri, özellikle de 1580 yılında Vicenza'da antik Roma döneminin bir canlandırması olarak Teatro Olimpico'yu ("Olimpiyat Tiyatrosu") inşa eden Andrea Palladio'nun tasarımları mimarlar üzerinde etkili olmuştur.
İngiltere'de Inigo Jones, Fransa'da Giacomo Torelli ve İtalya'da Nicola Sabbatini bu salonlar için ince işlenmiş ışık efektleri ve hareketli sahne setleri geliştirdi. Bu yenilikler, Avrupa'daki oyun yazarlarının, oyuncuların ve yönetmenlerin çalıştıkları ya da oyunlarının sergilendiği tiyatrolarda mülkiyet sahibi olmalarının önünü açarak prodüksiyonları üzerinde daha fazla kontrol sahibi olmalarını sağladı.
Shakespeare'in Yükselişi
Shakespeare, oyunlarının karmaşık olay örgüsünü ve canlı karakterlerini, kapsamlı okuma ve araştırmalardan elde ettiği bilgi birikimini bir araya getirerek ustalıkla oluşturmuştur. İlham kaynakları çok geniş bir yelpazeye yayılmış, bu da onun olağanüstü etki alanının genişliğini göstermiştir.
İngiliz tarihini araştırırken, çağdaş bir tarihsel derleme olan Raphael Holinshed'in Chronicles'ında bulunan zengin bilgilerden yararlandı. Bu zengin tarihsel arka plan, tarihi oyunlarının birçoğunun temelini oluşturarak onlara özgünlük ve derinlik havası kattı.
İlginç bir şekilde, antik Roma'nın cazibesi hayal gücünü büyüleyerek onu Yunan biyografi yazarı Plutarhos'un eserlerine yönlendirdi. Plutarhos'un yazıları sayesinde Shakespeare, Roma İmparatorluğu'nun kalbinde geçen oyunlarına ustalıkla uyarladığı bir öykü ve karakter hazinesini ortaya çıkardı.
Shakespeare mesafeli bir gözlemci değildi; tiyatronun hareketli dünyasına dalmıştı. Bu alandaki başarıları ve kazanımları gözden kaçmamış, çağdaşlarının hem hayranlığını hem de kıskançlığını kazanmıştır.
Tiyatro dünyasının rekabetçi ortamının bir kanıtı olarak, 1592'de rakibi oyun yazarı Robert Greene, Shakespeare'i tanımlamak için "tüylerimizle süslenmiş sonradan görme bir karga" ifadesini kullanarak, o dönemde dramatik sanatları besleyen ateşli rekabet ve hırsa ışık tutmuştur.
İncil'e Dayalı Gizem ve Mucize Tiyatroları
Tiyatronun kökleri, Latince konuşulan kiliselerin sınırlarından kademeli olarak uzaklaşılan bir dönem olan 12. yüzyılın sonları ve 13. yüzyılın canlı kültürel değişimlerine kadar uzanabilir. Topluluklar ruhani ve törensel performanslarına daha ilişkilendirilebilir ve erişilebilir bir nitelik kazandırmaya çalıştıkça, sokaklar etkileyici anlatıları için açık bir tuval haline geldi.
Fransa'da "gizem" ve "mucize" oyunları olarak bilinen büyük törensel oyunların ortaya çıkışı kolektif hayal gücünü ele geçirdi. Bu dramatik gösteriler İncil'den ilham alıyor, azizlerin yaşamlarındaki derin olayları hayata geçiren hikayeleri ustalıkla bir araya getiriyordu. Bu, kutsal hikayelere yapılan sürükleyici bir yolculuktu ve o dönemde izleyicilerde yankı uyandıran ortak bir deneyimdi.
Fransa'nın ötesinde, "mucize oyun döngülerinin" (Avrupa'daki en eski resmi oyunlar) büyüsü, cazibelerinin birkaç güne yayıldığı Kuzey İngiltere'ye kadar uzandı. Çeşitli loncaların yardımıyla, sanatçılar gezici sahnelerini şehir içinde dolaştırarak, kendileriyle birlikte seyahat eden seyircilerle canlı bir alışverişi teşvik eden gezici bir performans sergiliyorlardı.
Tiyatro ortamı gelişmeye devam ettikçe, "intikam trajedileri" şeklinde yeni bir tür ortaya çıktı. Klasik Romalı oyun yazarı ve filozof Seneca'nın eserlerine dayanan bu tür, çarpıcı bir değişiklikle de olsa ortaçağ mucize oyunlarının yankılarını taşıyordu. Bu dramalar, insan doğasının karanlık yönlerini keşfederek işkence ve kanlı olaylar dünyasına daldı.
Bu dönemin ilgi çekici eserleri arasında, 1587 yılında Londra'nın hareketli merkezinde Thomas Kyd'in usta eliyle kaleme alınan "İspanyol Trajedisi" de yer alıyordu. Bu oyun, kanlı bir cinayetin sürükleyici anlatımıyla zamanının özünü yakalamış, entrikası, gerilimi ve intikam arayışıyla izleyicileri büyülemiştir.
Üniversite Bilgeleri (University Wits): Üniversite Tabanlı Tiyatro Yazarları Dönemi
16. yüzyılın sonlarına doğru tiyatronun artan popülaritesi, yeni anlatılara ve yeni sanatsal ifadelere duyulan açlığa zemin hazırladı. Bu doymak bilmez talep, cevabını Oxford ve Cambridge'in kutsal salonlarında entelektüel yolculukları beslenmiş bireyler olan ve "üniversite bilgeleri" olarak bilinen bir grup erdemli yazarda buldu. Bu aydınlar arasında Christopher Marlowe bir oyun yazarı ve şair, yarattıklarıyla tiyatro dünyasında silinmez izler bırakan bir üstat olarak dimdik ayakta duruyordu.
Bu grubun ön saflarında yer alan Marlowe, yaratıcı kalemini kullanarak geleneklerin sınırlarını aşan bir dizi epik dram yarattı.
"Doktor Faustus", "Malta'lı Zengin Yahudi'nin Ünlü Trajedisi", "Büyük Tamburlaine" ve " II. Edward" gibi eserler sahnede yeni keşfedilen bir dinamizm ve güç duygusuyla ortaya çıktı.
Marlowe'un serbest nazımı, özellikle de kafiyesiz iambik pentametreyi (beşli ölçü) ustaca kullanması, karakterlerine ve anlatılarına hayat vererek İngiliz tiyatrosunda yeni bir çağ başlattı.
Yine de Marlowe'un dehası salt dil ustalığının ötesine uzanıyordu; eserleri insan varoluşunun özüne iniyordu. Hırs, güç ve insan doğasının karmaşık etkileşimi temaları, anlatılarının sınırları içinde ortaya çıktı ve izleyicilerin zihinlerini ve kalplerini meşgul etti. Marlowe, sanatı aracılığıyla insan ruhunun canlı portrelerini çizmiş, bu da onun insanlık durumunun karmaşıklıklarına dair derin anlayışının bir kanıtı olmuştur.
Marlowe'un boş dizeleri yenilikçi bir şekilde kullanması sadece tiyatronun sınırları içinde yankılanmakla kalmadı, aynı zamanda edebiyat tarihinin koridorlarında da yankılandı. Marlowe'un öncü katkıları, İngiliz tiyatrosunun evrimine doğru saygıyla bir yol açmış, çağdaşları ve gelecek nesiller arasında ilham ateşini tutuşturmuştur.
Gerçekten de Marlowe'un kendi döneminin dramatik dokusu üzerindeki etkisi abartılamaz. Onun katkıları dönüştürücü bir katalizör görevi görerek, Orta Çağ'ın gizem ve ahlak oyunlarından Elizabeth dönemini tanımlayan entelektüel açıdan uyarıcı ve sanatsal açıdan sofistike eserlere geçişi sağladı.
Mürekkebi parşömen üzerinde dans ederken ve karakterleri sahnede adımlarını atarken, Christopher Marlowe sanatsal yeniliğin bir feneri haline geldi ve tiyatronun sürekli gelişen manzarasına parlak bir ışık tuttu.
Shakespeare ve Tiyatroya Püriten Muhalefeti
Shakespeare'in canlı ve kültürel açıdan zengin döneminde, tiyatroya karşı duruşları dönemin hakim düşüncelerinden keskin bir şekilde ayrılan bir grup ortaya çıktı. Püritenler olarak bilinen bu grup, sahne sanatlarına ve kutsal sahneye karşı eleştirel bir bakış açısına sahipti.
Onaylamamaları, sadece sanatsal ifadenin ötesine uzanan bir kaygılar yumağına derinden nüfuz etmişti. Püritenler için tiyatro, toplumun ahlaki dokusunu gölgeleyebileceğinden ve dini öğretilerin temellerini aşındırabileceğinden korktukları uzun bir gölge oluşturuyordu. Onların gözünde, tiyatro sahnesinin cazibesi bireyleri inançları tarafından savunulan doğru ve erdemli yoldan uzaklaştırarak hain bir yola sürükleme potansiyeline sahipti.
Püritenler, tiyatronun ciddiyetsizliğe açılan bir kapı olduğuna, katı ilkeleriyle taban tabana zıt bir eğlence ve dünyevi zevkler alemini başlattığına dair derin bir inanç besliyorlardı. Sahnenin cazibesi ile ruhani inançlarının ciddiyeti arasındaki bu ikilem, tiyatroyu günahkar bir düşkünlük olarak kınamalarını körükledi.
Ayrıca, Püritenler tiyatro dünyasında daha kaygı verici bir alt dalga olduğunu algılamışlardır. Tiyatroyu sadece bir gösteri olarak değil, dini uygulamaların kutsallığını bozabilecek ve sosyal düzenin ahengini bozabilecek bir güç olarak görüyorlardı. Özellikle Püriten liderler, tiyatroyu ahlaki çürümenin potansiyel bir habercisi, dini değerlerinin temelini aşındırabilecek yıpratıcı bir etki olarak görüyorlardı.
Algılanan bu tehditlere yanıt olarak Püritenler tiyatronun etkisini azaltma arayışına girdiler. Çabaları, doğrudan yasaklardan sanatın özüne yönelik katı kısıtlamalara kadar çeşitli şekillerde tezahür etti. Sahnenin titreyen alevlerini söndürmeye çalıştılar ve bunu yaparak toplumlarını tiyatronun potansiyel olarak zararlı cazibesinden koruyabileceklerine inandılar.
Püritenlerin tiyatro konusundaki duruşları, dindarlığa, ahlaki saflığa ve dini ilkelerine sarsılmaz bir bağlılığı benimseyen daha geniş dünya görüşleriyle örtüşüyordu. Onların gözünde, sahnede sanatsal ifade arayışı bu ideallere ters düşüyordu ve bu nedenle, etkisini azaltma çabalarında inatçıydılar.
Avlu Tiyatrolarından Kapalı Tiyatrolara
16'ncı yüzyılın sonlarının hareketli gobleninde, dramatik ifadenin manzarasını sonsuza dek şekillendirecek olan halka açık tiyatroların inşasıyla tiyatro büyüsü alanında yeni bir sayfa açıldı. Kuğu ve ünlü Shakespeare'in Globe Tiyatrosu gibi bu açık hava amfi tiyatroları, gelişen bir sanatsal ve kültürel keşif çağının simgesel sembolleri olarak duruyordu.
Toplumsal bir araya gelmenin tam kalbinden ilham alan bu tiyatrolar, doğuşlarını uzun zamandır toplumsal performanslar için kutsal bir zemin olan hanların avlularında buldular. Bir avlunun büyüleyici kucağını anımsatan açık hava dairesel tasarımı, dramatik sanatların bu yeni kalelerine hayat verdi. Wooden O'nun büyüleyici çemberinde, Shakespeare'in ölümsüz dizelerinin yankıları yankılandı ve zaman boyunca sürecek masallar örüldü.
Sanatsal yaratımın gizemleriyle bezenmiş geniş bir platform olan sahnenin kendisi, hayal gücü ve gerçekliğin birleştiği bir tuvaldi. Arkasında ise korunaklı bir bölge, ortaya çıkan dramın gizli nabzını bulabileceği, hevesli gözlerin bakışlarından gizlenmiş bir sığınak çağırıyordu.
Platformun üç tarafını çevreleyen oturma yerleri, sanatçılar ve seyirciler arasında kopmaz bir bağ kuran, illüzyon ve etkileşim alemleri arasında köprü oluşturan bir açılar senfonisiydi.
Tiyatro ortamı gelişmeye devam ederken, bir sonraki bölüm 17. yüzyılın başlarında kapalı tiyatroların ortaya çıkmasıyla açıldı. Bu görkemli yapılar, hem mimaride hem de toplumda yaşanan derin değişimlerin birer kanıtı oldu.
Kutsal salonlarında, üst tabakanın rafine duyarlılıklarını bir zamanlar kitleleri birleştiren açık hava gösterilerinden ayıran görünmez sınıf perdesi çekildi.
Ben Jonson: Şenlikler, Müzik ve Cinayet
Eşsiz bir zeka ve hiciv yeteneğine sahip bir karakter, edebiyat tarihinin canlı dokusundan çıkıp, bir zamanlar parlak Shakespeare'in sahne aldığı yerde sahneye çıktı. Döneminin en önemli oyun yazarlarından biri olan Ben Jonson, keskin zekası, iğneleyici mizahı ve gözüpek yaratıcılığının eşsiz bir karışımıyla adını dramatik yaratıcılığın tarihçesine kazıdı.
Londra'nın entelektüel söyleminin en kutsal köşelerinden biri olan Mermaid Tavern'de Jonson, Shakespeare'in takma adı olan Bard'ın kendisiyle efsanevi " nükte savaşlarına" girişti.
Bu söz düellolarında, sözcüklerin ve fikirlerin bir senfonisi çarpışıyor ve sanatsal dostluğun dokusunda silinmez bir iz bırakıyordu. Yaratıcı zihinlerin mirasını ören edebi yoldaşlığın zengin dokusunun bir kanıtıydı.
Jonson'ın kaleminden hiciv mürekkebi damlıyor, içinde yaşadığı toplumun budalalıklarına ve zaaflarına ayna tutan başyapıtlar yaratıyordu. "Every Man in His Humour "da insani özelliklerin bir manzarasını gözler önüne sererken, "Bartholomew Fair" hayatın kaos ve karnavalının yakıcı bir keşfi oldu. Tiyatro tacındaki mücevherlerden biri olan "Volpone", insan doğasının karanlık tonlarının canlı bir portresini çizerek aldatma ve açgözlülükten oluşan bir duvar halısı ördü.
Kral I. James'in sarayı, Jonson'ın dehasının parlayabileceği bir sahne olan zengin koridorlarıyla kendisini çağırıyordu. İhtişamın ortasında, sarayın görkemli dokusunu yansıtan bir sanat senfonisi olan abartılı müzikal eğlenceler düzenleniyordu. Jonson'ın yeteneklerinin ahenkli bir yankı bulduğu, iktidar koridorlarında yankılandığı bir diyardı burası.
Yine de, yaratıcı zihninin parlaklığının ortasında bile, karanlık gölgeler kendini gösteriyordu. 1598'de Jonson'ın öfke patlamaları konusundaki ünü, hararetli bir tartışmanın ölümcül bir karşılaşmaya dönüşmesiyle trajik bir hal aldı. Bir aktör ve arkadaşının hayatı, ateşli bir çatışma anından doğan yürek burkan bir trajediyle son buldu. Bu trajik tartışmanın potasında, Jonson'ın hayatı sonsuza dek pişmanlığın geri dönülmez lekesiyle damgalanacaktı.
Adaletin terazisi eğildi ve sonunda Jonson idam edilmekten kıl payı kurtuldu. Ancak yaptıklarının izleri, öfke ve düşüncesizliğin bedelini hatırlatmak üzere etine kazınmış olarak kaldı. Hapishane hücresinin parmaklıkları ardında, yaptıklarının ağırlığı ve kendi insanlığının karanlığıyla yüzleşti.
Tarihin mozaiğinde Ben Jonson paradoksal bir figür olarak ortaya çıkar: Eşsiz dehaya sahip bir oyun yazarı ve kendi duygularının fırtınalı akımlarından etkilenen bir adam. Sözleri kahkahaları ve tefekkürü ateşlemiş, zekası insan ruhunda patikalar açmıştır.
Yine de, yolculuğu hem sanatsal dehanın yükselen zirveleri hem de kişisel trajedinin derinlikleri ile işaretlendi. Mirasında, Mermaid Tavern'deki "nükte savaşlarının" yankıları ve hicivli senfonilerinin çınlayan notaları, insan ruhunun karmaşıklığının ve yaratıcılığın yılmaz gücünün bir kanıtı olarak varlığını sürdürmektedir.
d
Richard Burbage ve William Kemp: Elizabeth Dönemi Yıldızları
Tiyatro tarihinin dönüm noktalarından biri olan Elizabeth döneminde, oyuncuların serserilik kisvesinden sıyrılıp sahnede saygın sanatçılar olarak yükselmesiyle derin bir dönüşüm yaşandı. Bu metamorfoz, oyuncuların statüsünü gezgin ozanlardan saygın sanatçılara yükselten, himaye ve kraliyet teşvikinin ahenkli akorları tarafından yönetilen bir senfoniydi.
Ünlü Leicester ve Southampton Kontları gibi seçkin soylular, himayelerini zengin bir duvar halısı gibi açarak tiyatro sanatının alanını onur ve prestij iplikleriyle süslediler.
Kraliçe I. Elizabeth'in kişisel teşvikini sunarak tiyatrocuların çabalarına parlak bir ışık tutmasıyla, sahneyi muhteşem bir varlık süsledi. Belirsizliğin gölgesinin yerini tanınmanın ihtişamının aldığı ve oyuncuların spot ışıkları altında hak ettikleri yeri almak üzere kanatlardan ortaya çıktığı bir dönemdi.
Bu aydınlar arasında iki yıldız benzersiz bir parlaklıkla parladı: Richard Burbage ve Will Kemp (William Kempe). Sanatları yeni bir dönemin mihenk taşı oldu ve tiyatro tarihinin tuvalinde silinmez bir iz bıraktı.
Eşsiz derinlikte bir trajedist olan Richard Burbage sahnede bir dev gibi duruyordu. Elizabeth dönemi sanatının ikonik bir simgesi olan Globe Tiyatrosu'nun temelleri kardeşi Cuthbert tarafından atılmıştı. Perde açıldığında Burbage, her biri bir duygu ve karmaşıklık şaheseri olan Shakespeare karakterleri panteonuna hayat verdi.
III. Richard'ın kamburlaşmış kötücüllüğünden Romeo'nun yıldızlarla dolu tutkusuna, V. Henri'nin savaşçı cesaretinden Hamlet'in acı dolu iç gözlemine kadar, Burbage sahneye bir insanlık gobleni dokudu. Othello'nun yakıcı kıskançlığı ve Kral Lear'ın yürek parçalayan inişi, Burbage'ın performanslarında vücut buldu ve her biri seyircinin kalbinde yankılanan bir duygu senfonisi oldu.
Onun yanında, William Kemp'in bastırılamaz ruhu eğlenceli bir rüzgar gibi dans etti. Bir komedyen olarak Kemp, kahkahayı bir sihirbaz değneği gibi kullanır, maskaralıkları ve şakalarıyla izleyicileri büyülerdi. Karakterleri sınırsız bir coşkuyla canlandırırken ayakları sahnede canlı desenler çizerek kendi zihnine sahipmiş gibi görünüyordu.
Trajedi ve komedinin bir arada var olduğu bir dünyada, Kemp izleyenlerin yüzlerine gülümsemeler çizdi, performansları insan dramının derinliklerinde bile neşenin ışığının asla gerçekten söndürülemeyeceğini hatırlattı.
Ve böylece, Elizabeth dönemi tiyatrosunun kutsal salonlarında bir dönüşüm kök saldı. Aktörler, toplumun küçümsemesinin gölgesinden çıkarak, ifade ustaları olarak hak ettikleri yeri almak üzere sahneye çıktılar.
Soyluların himayesi ve bir kraliçenin şefkatli bakışları gidişatı değiştirdi ve oyuncuların statüsünü yeni zirvelere yükseltti. Bunlar arasında Richard Burbage ve William Kemp, Shakespeare'in ölümsüz dizelerine hayat veren ve gelecek nesiller boyunca yanacak bir saygınlık ateşi yakan performanslarıyla ışık saçan birer fener gibi durdular.
Le Cid: Fransız Tiyatrosunun Başlangıcı
Fransız tiyatrosu alanında tarih sayfaları, zamanın görkemli akışıyla ortaya çıkan dramatik bir evrime tanıklık ediyor. 17. yüzyıla kadar sahne, İtalyan oyun yazarlarının klasik eserlerinin yankılarıyla çınlıyor, onların dizeleri insan duygularının enerjik dokularını resmediyordu.
Ancak entrika ve yönetim ustası, ileri görüşlü kardinal Richelieu, Fransa'nın tiyatro manzarasında dönüştürücü bir büyü yapacaktı.
Onun dikkatli bakışları altında, yeni bir çağın perdeleri kenara çekildi ve Paris'in kalbinde görkemli bir tiyatro ortaya çıktı. Bu, Richelieu'nün yerel yaratıcı ifadenin çiçeklenmesini teşvik etme kararlılığının bir kanıtıydı.
1637 yılı, şiirsel sanatın önde gelen isimlerinden Pierre Corneille'in en büyük eseri olan "Le Cid "i ortaya çıkarmasıyla önemli bir dönüm noktasını müjdeledi. İspanyol kahraman El Cid'in öyküsü aracılığıyla, Fransız dramasının özü ortaya çıkmaya başladı ve gelecek nesiller boyunca kalpleri büyüleyecek bir tutku ve kader halısı dokudu.
Ancak Corneille sadece teatral bir rönesansın habercisi, henüz gelmemiş olan ihtişamın habercisiydi. 1660'larda, zamanın koridorlarında yankılanan bir isim, sayısız ruhun hayal gücünü ateşleyecek klasik trajedilerle eşanlamlı bir isim: Jean Racine.
Racine şiirsel fırça darbeleriyle "Andromaque, Iphigenie, Britannicus" ve unutulmaz derecede dokunaklı "Phèdre" gibi başyapıtlar yarattı. Kalemi ilahi hesaplaşmanın bir aracı, dizeleri ise insanlığı hem bağlayan hem de özgürleştiren tutkuları yansıtan bir ayna haline geldi.
Racine, 1677'de şöhreti zirveye ulaştığında, Kral XIV. Louis'nin saltanatının tarihçesini yazmak üzere oyun yazarlığını bırakarak sahnenin kucağından çekilmeyi tercih etti. Bu, onun damarlarında akan çok yönlü dehanın bir kanıtı, tiyatro ile dünyanın büyük dokusu arasındaki derin etkileşimin bir kanıtıdır.
İspanya'nın Altın Çağı'nın Oyun Yazarları
Sevilla'nın hapishane duvarlarının gölgesinde, edebiyat tarihinin sayfalarında gece gökyüzünde süzülen bir yıldız gibi parlayacak bir hikaye doğdu. Hem talihsiz hem de zeki bir adam olan Miguel de Cervantes, borçlarının arasında teselliyi olağanüstü bir anlatının dokusunu örmekte buldu.
"Don Kişot "un ilk fırça darbeleri 1597 yılında atıldı ve bu başyapıt onun adını sonsuza dek edebi büyüklük tarihlerine kazıyacaktı.
Cervantes, "Don Kişot "un kutsal sayfalarında delilik ve yiğitliğin birbirine karıştığı, cesur bir şövalyenin bir haçlı coşkusuyla yel değirmenlerini kovaladığı ve insan doğasının özünün destansı bir maceraya damıtıldığı bir dünya yarattı.
Bu romanın yankısı mürekkep ve parşömen sınırlarının çok ötesine ulaşarak bir ulusun kalp atışlarına kadar ulaştı. Etkisi o kadar derindi ki, Kral III. Felipe bile hikayeyi okurken kahkahalara boğulan bir adamın "ya deli ya da Don Kişot okuyor" olduğunu söyleyerek merakını uyandırdığını söyledi.
Yine de Cervantes'in sanatı düzyazı dünyasının ötesine uzanıyordu, çünkü o aynı zamanda bir sahne ustasıydı. Kaleminden otuzdan fazla oyun çıkmıştır ve her biri onun yaratıcılığının bir kanıtıdır. Ancak 1600'lü yılların başında İspanyol tiyatrosunun devi Lope de Vega'ydı; onun sözleri sahneyi zapt edilemeyen bir coşkuyla tutuşturuyordu.
Lope, 1614 yılında kaleme aldığı "Fuenteovejuna "nın rustik dramının ortasında, Avrupa'nın türünün ilk örneği olarak çağlar boyunca yankılanan bir isyanı, toplumsal bir ayaklanmayı ustalıkla tasvir etti.
Cervantes, Lope ve dindar oyun yazarı Pedro Calderón, İspanyol tiyatrosunun gobleninde dans ettiler ve kolektif parlaklıkları Altın Çağ'ı ateşledi.
Birlikte, insan duygularının alevlerini tutuşturdular, kelimeleri sınırlar ve nesiller boyunca yankılanacak karakterlere ve hikayelere hayat verdi. Sahne onların tuvali, insan doğasının tüm yönleriyle keşfedildiği bir alan oldu ve İspanya'nın kalbi onların dizelerinin belagatinde sesini buldu.
Ve böylece, bu edebi devlerin kalem darbeleri ve sözleriyle İspanyol tiyatrosunun Altın Çağı başladı.
Mürekkep ve hayal gücünün kusursuz bir şekilde birleştiği, kahkaha ve alkışların yankılarının havada yankılandığı ve hikaye anlatımının gücünün bir ulusun kaderini şekillendirdiği ve insan ruhunun yollarını aydınlattığı bir zamandı.
XIV. Louis'nin Tiyatro Devrimi
1680 yılında, Fransa Kralı XIV. Louis'nin dünyanın ilk ulusal tiyatrosunu kurmasıyla tiyatro alanında çok önemli bir sayfa açıldı.Bu cesur girişim büyük bir hırsla gerçekleştirilmişti: Tiyatro sanatını tüm krallığına yaymak. Bu vizyonu hayata geçirmek için Kral XIV. Louis, Paris'te bulunan üç tiyatro kumpanyasının birleşmesini sağladı.
Bunlardan biri, ünlü aktör ve oyun yazarı Molière'in yönetimindeydi. Bu birleşme, Comédie-Française olarak adlandırılan yeni tiyatronun doğuşuyla sonuçlandı ve bu, onu muadili Comédie-Italienne'den ayıran bir ayrıcalık oldu.
Comédie-Française'in cazibesi, tiyatro meraklılarını kahkahalar attıran komediler ve duyguları harekete geçiren dramlardan oluşan zengin bir dokuyla cezbederek uzaklara çağırdı.
Bir yıl süren deneme sürecinin ardından önemli bir değişim yaşandı: Oyunculara istikrarlı ve garantili bir ücret ödenmeye başlandı. Daha sonra, bu gidişat kalıcı pozisyonların teklif edilmesine ve bu tiyatrocular için onurlu bir emekliliğin güvence altına alınmasına yol açtı.
Bu evrimsel adım, Avrupa'da modern tiyatronun tarihindeki en önemli gelişmelerden birine işaret ediyordu.
Kral XIV. Louis'nin vizyonu, hem sanatsal hem de toplumsal alanlar arasında köprü kuran, tiyatronun yörüngesini yalnızca Fransa'da değil, tüm dünyada yankılanacak şekilde şekillendiren ve tarihin teatral dokusuna silinmez damgasını vuran bir kuruma dönüştü.
Commedia dell'arte
Rönesans Avrupası'nın kalabalık meydanlarında ve dar sokaklarında, doğallığı, mizahı ve canlı karakterleriyle izleyicileri büyüleyen canlı ve dinamik bir tiyatro türü ortaya çıktı. Bu, İtalyan folklorunun ve antik karnaval eğlencelerinin ritimleriyle dans eden bir tiyatro geleneği olan Commedia dell'arte'nin alemiydi.
16., 17. ve 18. yüzyıllar boyunca Commedia dell'arte canlı ve doğaçlama bir sanat formu olarak gelişti. Merkezinde, yaratıcılığın sınır tanımadığı bir alanda bir dizi karaktere hayat veren, zanaatlarının virtüözleri olan yetenekli ve becerikli oyuncular vardı.
Geleneksel tiyatronun yapılandırılmış senaryolarının aksine, Commedia dell'arte oyuncunun yaratıcılığının bir şöleniydi – temel bir çerçeve içinde ortaya çıkan zeka ve yeteneklerin bir senfonisi.
"Arte" ya da " zanaatkarlar" olarak bilinen bu oyuncular, rollerini coşkuyla benimseyerek karmaşık aşk, entrika ve talihsizlik öyküleri dokuyorlardı. Üzerine resim yaptıkları tuval, temel bir taslak, eylemlerin, diyalogların ve etkileşimlerin kendiliğinden yaratılmasına izin veren bir plandı.
Commedia dell'arte sanatçıları, izleyicileri sürekli gelişen bir eğlence örgüsüyle büyülemek için gösterilerini göz kamaştırıcı bir dizi sanatsal unsurla süslediler. Pandomim ve jest, dans ve şarkı, akrobasi ve şakalar, hepsi bu canlı alemde kendine bir yuva buldu.
Oyuncular karakterleri canlandırmak için maskeler taktılar, her maske farklı kişiliklere açılan bir pencere görevi gördü, tuhaflıklar ve kendine has özellikler dünyası ortaya çıkan dramaya benzersiz bir tat kattı.
Her jest, her adım ve her kelimeyle oyuncular, zamanın ve dilin ötesine geçen ikonik figürleri canlandırdılar. Renkli kostümüyle karakterize edilen çevik ve yaramaz Harlequin, eğlenceli bir ruhu temsil ediyordu. Öte yandan Pantaloon, sevgi arayışı ve sonu gelmeyen romantik talihsizlikleri nedeniyle aşık ve umutsuz bir figür izlenimi verdi.
Bunlara ek olarak, küstahlığı sadece komik aksilikleriyle eşleşen kibirli bir kaptan olan küstah ve böbürlenen Scaramuccia (İngilizce: Scaramouch) karakterler topluluğunu tamamlıyordu.
Diyalektler havada uçuşarak keyifli yanlış anlamalara ve seyircileri kahkaha krizlerine sokan şamatalı atışmalara yol açtı. Commedia dell'arte dünyası duyular için bir gösteri, hayatın karmaşıklıklarının, sevinçlerinin ve zaaflarının bir portresini çizen bir yetenekler ve duygular mozaiğiydi.
Avrupa tiyatrosunun tapınağında, Commedia dell'arte canlı ve kalıcı bir başyapıt, insan yaratıcılığının ve işbirliğinin gücünün bir kanıtı olarak duruyor.Mirası, insan ruhunun sınırsız yaratıcılığını kutlayan tiyatronun kalıcı cazibesinin bir kanıtı olarak çağlar boyunca yankılanmaya devam ediyor.