Geçen hafta Avustralya-Birleşik Krallık-ABD askeri ittifak kurulması bir çaydanlıkta bir fırtınaya neden oldu, ama gerçek eylem başka bir yerdeydi. Cuma günü Washington'da Dörtlü Güvenlik Diyaloğu (kısaca 'Dörtlü') ilk yüz yüze zirvesini düzenledi ve gelecek neslin büyük güç çatışmasının taraflarını tanımladı.
Kimse “Çin” kelimesini yüksek sesle söylemeye istekli değildi, ancak Çin'in “içermesi”, Sovyetler Birliği'nin 72 yıl önce Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü'nün (NATO) kurulduğu zaman olduğu kadar Dörtlü'nün de odak noktasıdır. Ve o zamanki NATO ülkeleri gibi, bugünün Dörtlü üyeleri topluca sayıca üstün, daha fazla silah ve düşmanlarını kuşatıyor.
Amerika Birleşik Devletleri, Hindistan, Japonya ve Avustralya Çin'in 1.4 milyarına iki milyardan fazla insan ve Çin'in yaklaşık iki katı büyüklüğünde olan ekonomilere sahiptir. Japonya dışındaki tüm Quad üyeleri hala büyüyen ve nispeten genç nüfusa sahipken, Çin'in nüfusu hızla yaşlanmakta ve 2030 yılına kadar hızlı düşmeye başlamak için tahmin.
Batı medyasında Çin'in “dünyanın en büyük donanmasına” sahip olduğu iddialarını görmek sıradan bir hal alıyor, ama bu sadece her kayık ve lastik sandal sayarsanız. Ciddi deniz donanımı açısından, Çin Quad navies tonajının altıda biri, Quad
için 15'e kadar sadece iki uçak gemisi ve 69 için on iki nükleer denizaltı dahil olmak üzere vardır.
Peki tüm bunlar ne için? Çinliler açıkça dünya fetihinde bir teklif için donanımlı değiller ve ülkenin yöneticileri de ideolojilerini yaymakla ilgilenmiyorlar. Kendilerine bile inanmıyorlar: Komünizm tek partili otoriter kural için retorik bir bahane sağlıyor, ancak ekonomi “Çin özelliklerine sahip” kapitalizmdir.
Motivasyon Dörtlü'nün tarafında da gerçekten ideolojik değildir. Dört üye de demokratik ülkelerdir ve ABD'de herhangi bir yabancı savaşı 'özgürlük' ve 'demokrasi' savunması olarak tasvir etmek normaldir, ancak bu mücadelede köpeği olmayan demokratik ülkeler (Avrupa, Latin Amerika, hatta Kanada'da) Dörtlüye katılmak için sıraya girmiyorlar.
Bu yüzeysel olarak Çin'in çevresindeki küçük toprak sorunlarıyla ilgili, ancak yüzeyin hemen altında neredeyse soyut bir anlamda saf güçle ilgilidir. Amerika Birleşik Devletleri son 75 yıldır dünyanın en büyük gücü olmuştur ve Çin kendi açık kaderi duygusu ile bir meydan okumadır.
Japonya ve Hindistan için, Çin ile küçük sınır anlaşmazlıkları olan daha az büyük güçler, Amerika Birleşik Devletleri ile bir ittifak ucuz ve kullanışlı bir sigorta poliçesidir. Avustralya için, Asya'da Batılı bir ülke olarak yalnız kalmaktan sürekli gergin olan Amerika ile ittifak, İngiliz imparatorluğunun sona ermesinden bu yana savunma politikasının tek temeli olmuştur.
Son Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sadece otuz yıl sonra bir başkasına doğru ilerleyeceğimiz için umutsuzluğa kapılmalı mıyız? Hiç de değil. Savaşsız sonuncusundan kurtulduğumuz için şanslıyız ve büyük güçler arasındaki bir sonraki organize çatışmanın başlaması çok uzun sürdüğü için şanslıyız.
Bu çatışmalar normal, hatta döngüsel ve son 400 yıldır yaklaşık yarım yüzyıl aralıklarla geliyorlar. İnsanların o zaman kendilerine ne söylediğine bakılmaksızın, onları tahrik eden şey, büyük devletlerin gücündeki çoğunlukla diferansiyel büyüme oranıdır.
Bazıları daha hızlı büyür, bazıları yavaş ya da hiç olmaz ve yarım asırdan sonra düşük rütbeli bir devlet, hüküm süren en iyi köpeğe meydan okuyacak kadar güçlü hisseder. En tepedeki köpek her zaman meydan okumaya cevap verir ve tekrar gideriz.
Şu anda olan bu. Bu 'özgürlük', 'sosyalizm' ya da Güney Çin Denizi'ndeki navigasyon hakkıyla ilgili değil. Bu gagalama düzeniyle ilgili, saf ve basit — ve büyük bir savaşta sona ermesi gerekmiyor. Bu döngüler hep böyle bir savaşta sonlanırdı ama sonuncusu bitmedi ve bu da olmayabilir.
Sonuncusu barışçıl bir şekilde sona erdi çünkü meydan okuyucunun buharı bitti: Eski Sovyetler Birliği ekonomik olarak çöktü. Çin'in çökmesi pek olası değil, ama artık ekonomik olarak çok hızlı büyümüyor ve küresel ısınma tehdidi sonuçta her iki yarışmacının da dikkatini bu aptalca yarışmadan uzaklaştırabilir.
Aynı zamanda başka bir yol da olabilir, özellikle Başkan Xi Jinping Tayvan'ı istila etmeye karar vermelidir, ancak Dörtlü'nün militarizasyonunu haklı çıkarmak için kullanılan tahriş edici maddelerin çoğu - Hong Kong, Sincan'daki Uygurların tedavisi, Çin'in Hint sınırındaki eylemleri, vb. uluslararası düzen.
Ve bir de nükleer silahlar var. 40 yıllık ABD-Sovyet çatışmasının bir dünya savaşında bitmemesinin diğer temel nedeni.
Neşelen biraz. Bu asla gerçekleşmeyebilir.