27.05.2005 - 01:00 | Son Güncelleme: 27.05.2005 - 01:00
SAYFA SEKRETERİ
1993 yılıydı.
Temmuz ortaları...
İkinci el arabayı alalı iki ay, ehliyeti alalı yirmi gün olmuştu.
O güne kadar oturduğu mahalle civarında araba kullanmış, kâh pazara gitmiş, kâh halı sahaya, ama semtinin dışına hep kuzeninin direksiyona geçmesi ile çıkabilmişti.
1993 yılıydı.
Temmuz ortaları...
İkinci el arabayı alalı iki ay, ehliyeti alalı yirmi gün olmuştu.
O güne kadar oturduğu mahalle civarında araba kullanmış, kâh pazara gitmiş, kâh halı sahaya, ama semtinin dışına hep kuzeninin direksiyona geçmesi ile çıkabilmişti.
Kuzeni yaz tatili için ailesi ile birlikte İstanbul dışında, Ağvadaydı.
Genç gazeteci, Eninde sonunda bunun bir ilki olacak, o gün neden bu gün olmasın? Gün pazar, trafik rahat... diye kendini motive ederek direksiyona geçip, tek başına yola çıktı.
Yedikulenin dar sokaklarından sahile inmeyi başardı. Gerisi daha kolaydı. Sahil yolunu takip ederek Çatladıkapıdan Sultanahmete çıktı. Problemsiz şekilde gazetenin önüne park ettiğinde, kendisiyle gurur duyarak ve geri dönüp eserine bir kez daha bakarak, gazete kapısından içeri girdi.
HHH
Gazetede, sayfa sekreterliğinin çileli koşuşturması ile uğraştığı saatlerin birinde, akşam üzeri tekrar arabayı kullanacağını hatırlayınca heyecanlandı. Sabah getiren o değilmiş gibi korktu. Ah be Çuval, şimdi burada olsaydın ne güzel olurdu diye içinden kuzenine sitem etti.
***
Sayfa sekreteri, iki eliyle ve bütün gücüyle sıktığı direksiyonda, tramvay rayı döşemek için delik deşik edilmiş caddeyi karşıya geçti, Sultanahmet Camiinin tam karşısındaki gidiş yoluna girdi.
Gayet yavaş ve tedbirli ilerliyordu.
Zaten hep öyle derler, Usta şoförün kaza yapma riski daha çoktur, zira acemi kendine güvensizlikten ötürü daha dikkatlidir.
Otomobili aldıkları gün Çuval lakaplı kuzeninin söyledikleri, bir pankart gibi önünden geçti: Önce otomobili durdurmayı öğren, kaldırmasını nasılsa öğrenirsin. Duran araç kaza yapmaz.
Sayfa sekreteri, Türk ve İslam Eserleri Müzesini geçiyordu ki, köşeden bir futbol topu yola yuvarlandı. Acemi şoförün içine doğan başına geldi; topun hemen ardından on dört yaşlarında bir erkek çocuk kendini caddeye attı. Topla dikkati dağılan, arkasından çocuğu gören genç gazeteci direksiyonu kaldırıma kırdı, sanki ayağı bağlanmıştı, heyecandan bir türlü frene basamıyordu; çocuk da aracı görüp kaldırıma gerileyince çarpmanın şiddetiyle ayakları yerden kesilip kaputun üstüne, neredeyse şoför camının önüne kadar çıktı. Sonra boş bir çuval gibi yavaşça araçtan kayarak yere yığıldı.
Araba stop etmişti.
Gazeteci, eli ayağı boşalmış olarak kendini dışarı attı, korka korka ön tarafa geçti, çocuğun yüzüne eğildi.
Çocuk, acı çeken güzel yüzünü buruşturdu, düz parlak kaküllerinin arasından görünen siyah gözlerinde korku ve yalvarmanın izi vardı; kesik kesik şöyle dedi:
- Özür dilerim abi... önce sağıma sonra soluma bakmadan... yola adım attım...
Çocuğun ders kitaplarından derleyip temiz bir mendilin arasına koymuş gibi, en zor zamanında hafızasından bulup çıkardığı bu masum söz, gazeteciyi kazadan daha çok yaraladı; onun beyaz yanaklarını avuçlarının içine almak istedi; dokunamadı.
Nereden geldiği belli olmayan esmer, kalın bıyıklı bir adam onu sertçe omzundan tutup kenara çekti, çocuğa eğilip yanağına, boynuna dokundu, ayağa kalktı: - Ölmüş lan bu!
Sonra sayfa sekreterinin kireç gibi olmuş suratına doğru parmak salladı:
- Ben karşıdan gördüm, kasten vurdun!
***
On beş metre ötede cadde kenardaki büfeci, elinde bir pet şişe su ile kaza yerine koşuştururken, sayfa sekreteri olayın dehşetini daha fazla taşıyamayarak bükülen dizlerinin üstünde kıvrılıp yere düştü; aynı anda otomobilin önünde yerde yatmakta olan çocuk uykudan uyanır gibi yavaş yavaş kendine gelmeye başladı.
Çocuk, yerde oturur duruma gelip, neler oluyor diye çevreyi tanımaya çalışırken, genç gazetecinin kaldırım taşına vuran kafasından yola kan akıyordu.
Ölmüştü.
---------------------------
Cuma günleri yayınlanır