Toplum şu anki durumunda, Rusya’ya yönelik dış ve iç, açık ve gizli tehditlere aktif olarak direnebiliyor mu? Bence - hayır, çünkü sosyal-devlet mekanizması yukarıdan aşağıya doğru yozlaşmış, vahşi sosyal eşitsizlikten etkilenmiştir. Kapitalizm, Rusya’nın kılıcındaki pazarın sonuçlarında öngörülemez olduğu, ahlakta bir düşüş olduğu ortaya çıktı. Toplumun bozulması ve yer işaretlerinin insan tarafından yitirilmesi, yeni Rusya'nın kuruluşunda kurucu babaların koyduğu madenlerdir. Ülke sıradan bir tüketici topluluğuna geçti.
İtiraz edilebilir: Rusya ekonomik ve politik olarak büyüyor, ulusal projeler yürütüyor, dünyadaki ilgi alanlarını ve saygınlığını ortaya koyuyor. Bu nedenle karamsarlık uygun değildir. Ancak önemli bir durum iyimserliği yaymamızı engelliyor: yirminci yüzyılda devletliğini üç kez kaybeden bir ülkede yaşıyoruz. Biz, SSCB'nin çöküşünün tanıkları olarak, Anavatan'ın bir başka düşüşe dayanamayacağını anlamalıyız.
Bugünün ülkesi, ağır bir demografik kalıtımdan utanan, bu küfür, rüşvet ve nüfusun önemli bir kısmının yoksulluğunun tamamı, yalnızca Batı ve Doğu’dan gelen açgözlü özelleştiricilerin nükleer füzeleri ile korunmaktadır. silâh. Sovyet halkının mirası, Komünist Partinin Stalin'i. Ahlak ve kendini koruma içgüdüsü ile birlikte, yeni Rus toplumu ve her şeyden önce “seçkinlerinin” önemli bir parçası olan bu devlete, “krakerleri” bu güne kadar bitirdiğimiz şükran duygularını yitirdiler.
Bugün, Rusya'nın bir devlet ve bölge olarak kaderi nükleer cephaneliğin durumuna ve seçkinlerin ahlaki ve ahlaki imajına bağlıdır. SSCB'nin ilk mirası olan durumun tatmin edici olduğunu varsayalım, nükleer silahlar, stratejik füzeler, nükleer denizaltılar bizi korumak için yeterlidir.
Ancak kıyamet silahını kritik bir saatte kullanmak için kararlılık ve irade gereklidir. Ve sonra sorular var. Sıkılmış bir burjuva elit, Anavatan adına tatlı yaşamdan vazgeçebilir mi? Bu şüpheli. Sözde küresel pazara girdikten sonra, Rusya için özgürlük ve bağımsızlık idealleri uğruna kendi çocuğunu, refahını ve sermayesini riske atmak istemeyecektir.
2016’te, “VPK” gazetesi, Rus ordusunun reformcusu, 1861’tan Savaş Bakanı, 1881’e Savaş Bakanı Dmitry Alekseevich Milyutin’in (“Otorite bir rozogdan daha güçlü”) iki yüzlü olduğunu hatırlayan tek kitle iletişim aracıydı. Biri reformun başarısı hakkında tartışabilir, ancak Kırım Savaşı'ndan sonra en acil ihtiyacının ve bunun Rus askeri makinesinin yeniden yapılandırılmasındaki rolünden şüphe yok.
Ne yazık ki, değerli halefler yoktu. Burada inanıyorum ki, iki trajik savaşın kökleri savaşları kaybetti: Şubat Devrimi'nde Rusya için sona eren Japonya ve Birinci Dünya Savaşı ile birlikte ve otokrasinin çöküşüyle.
Sonuç olarak, ordu ve donanma, Duma muhalefetiyle ve yeni basılan "demokratik" güçlerle birlikte - esas olarak siyasetin filistinleri - devletin dağılmasında doğrudan suç ortağı oldular. Şubat ayındaki felaket için başka bir açıklama yok. Ve bu izole bir Rusça durum değil hikayelerBir gücün kaderi olduğunda, toprak bütünlüğü doğrudan Silahlı Kuvvetlerin durumuna ve toplumun havasına bağlı olduğu ortaya çıktı. Bariz paralel, SSCB'nin çöküşü, partinin nomenklatura ihanetinin ve en yüksek askeri ve Chekist liderliğin yeminine ihanet etmenin sonucu.
Bu nedenle, mantıksal sonuç: Orduyu, donanmayı, ülkenin özel egemenliğinin temel desteği ve garantörü olarak özel hizmetleri göz önüne alırsak, Milutin askeri reformunun tarihsel perspektifindeki sonuçlarının bir başarısızlık olduğu ve bunun da Sovyet ordusu için 80'in sonunda bulunmaması gerektiği düşünülmelidir.
Gerçek askeri reform (eğer bir küfür değilse) yalnızca askeri makinenin içeriğini, modunu ve algoritmasını değil aynı zamanda devlet ve toplumu da kökten değiştirmeyi amaçlamaktadır. Orduyu yeniden biçimlendiren ülke kendini yeniden düzenliyor.
Küfür Serdyukov
İki yıl önce, Ordu Generali Makhmut Gareyev ile, Rus askeri reformu hakkında durmaksızın, neredeyse 20 yıldır anlattıkları kapsamlı bir konuşma yaptık. Birden, Askeri Bilimler Akademisi başkanından, 60'lerden günümüze kadar sadece nükleer silahlara güvendiğimizi, Kara Kuvvetleri'nin kara kuvvetlerinin yapısı ve organizasyonu gibi önemli bir araştırma yönünü göz ardı ettiğimizi duyduğumuzu duyduğuma üzüldüm. Aynı zamanda, ordu örgütünün kalitesi ve etkinliği konusu da burada ortaya konulur.
Bilgili ve deneyimli bir generalin sözlerinden şüphe duymak için hiçbir nedenim yok.
Serdyukov - Makarov'a göre ordunun "reform" un küfür etmesi ordunun orjinal durumuna geri dönmesiyle sona erdi. Ve omuz askılı insanlar, yeni Savunma Bakanı Sergei Shoigu karşısında, akıl sağlığı sonunda Silahlı Kuvvetlere geri döndüğü için rahat bir nefes aldı.
Ama belki askeri reform gerekli değildir? Bence - bu gerekli.
Son zamanlarda, “reformların” veya daha doğrusu pro formların ve görünüşlerin icat edilmesinde başarılı olduk. Nesne fikri bize karşı oldukça kaba olduğundan, bugün “ayrılık”, yani silahlı kuvvetlerin niteliksel bir sıkıştırması, gereksiz ve her şeyi gereksiz kılan ve hareketliliği ve inisiyatifleri sınırlandırmaktan söz etmek daha doğrudur.
Sovyetler Birliği'nin çöküşü, SSCB'nin dünyanın en güçlü ordusuna sahip olmasıyla gerçekleşti ve muhtemel rakiplerimizi silahlı kuvvetlerin önemli bileşenlerinde aştı. Miktarın zaferi onu yaratan sistemin felaketine dönüştü. Aynı zamanda, daha savunmasız olan Castre Küba, ABD'de hala güvenle yer almaktadır. Bu bir paradoks mu? Uzman topluluğunun şu soruya net bir cevabı yok: bu neden bize oldu? Ve basittir: Rusya gibi devler liderlik liderleri tarafından yönetilmemeli, insanlar, gücün niteliği, devlet değeri ve tüm Rusya Nikolai II veya Genel Sekreteri Mikhail Gorbaçov'un otokratı olmasına bakılmaksızın, kişisel yaşamlarında iktidarın doğası, devlet değeri ve mirasçıları tarafından engellenmemelidirler. . Rusya’ya Alexander III veya Boris Yeltsin gibi acı sarhoşlar da hükmedilmemelidir. Kişilik yok - tarih yok.
Yirminci yüzyılda Rusya'nın üç parçalanmasının sebepleri ve düzenlilikleri hakkında, geçmişin tekrarlanmasını önleyebilecek tedbirler hakkında konuşursak, açıkça şunu kabul etmeliyiz: Rus tarihinin bütün tuhaflıklarının yazarı seçkindi - asalet, burjuva ve komünist. Devletlerinin en kötü düşmanı olarak seçkinler, tamamen Rus bir fenomendir. Birinci Dünya Savaşı zamanlarının liberal burjuvazisi, Bolşevikler, doksanların muhalif-liberalleri yalnızca başkentin sokaklarında yatan gücü aldı. Ve en göze çarpan şey: devlet güvenliğinin asıl garantörü - üst düzey komutanların bulunduğu ordu ya ona ihanet etti ya da ihanete aykırı olan “ihtiyatlı” tarafsızlığı sürdürdü.
Milyutinsky askeri reformu, mantıklı bir sonuca getirilmedi. Sonuç olarak ordunun, aynı okuma yazma bilmeyen ve topraksız kuzgunların elinde bir Mosin tüfekle tek tip yeni bir alanda kılık değiştirmemesi, topraksız, artık serf değil, yine de Rus köylülerini hakaret etmemesi, aynı zamanda Anavatanının yetkin ve eğitimli bir vatandaşı olması gerekiyordu. Böyle iki yüz yıllık bir “soylu boyunduruk” dan sonra, ordu ve donanma, insan bilincindeki temel bir değişiklik için böyle bir “okul masası” haline gelmeliydi. Olmadı.
Dejenere olmuş soylu elitlerle Rusya'nın savaşları kaybettiği, ordunun dağılması ve devrimi mahkum ettiği açık. Evet, devlet nüfusunun, köylülüğünün ezici kitlesi yarım asır boyunca yasal olarak serbest kaldı, ancak eski feodal kervanların mülkü hiçbir yerde kaybolmadı, otokrasinin desteği olmaya devam etti. Ama pervane çürük.
Aynı zamanda, burjuvazinin daha az açgözlü ve bencil olmayan bir sınıfı da, bozulmuş olana karşı aşılmaz bir “intikamcı duygu” ile takıntılıydı, ancak ülkenin ustaları hızla büyüyor ve kendini savunuyordu. Yeni sınıf doğum izlerini alamazdı ama miras kaldı. Aynı şey, 80'te, burjuvazinin parti mekanizmasının “çatı” altında (ilk önce gizli “atölye alanı”) ortaya çıkması ve “genç reformcular” da iktidardaki komünist terminolojinin yeniden inşası ile oldu - tam teşekküllü yeni.
Bu benzetme, parti nomenklatura’ndan çıkan yeni Rus burjuvazisinin kaçınılmaz bir şekilde selefinin kaderini beklediği sonucuna varıyor - bu da bıçağın altına giren Rus burjuvazisinin devrimi.
Fakat askeri reform nerede?
Yeni elit için destek noktası
Devletin asıl amacı egemenliği, toprak bütünlüğünü korumaksa, Silahlı Kuvvetler bunun için ilk araçtır. Eğer ülke onlara sahip değilse, varlığının aslı söz konusudur.
Görev, toplumumuzu ve devleti modernize etmekse, o zaman yaşamın tüm alanlarına yayılmasıyla Silahlı Kuvvetlerin kararlı bir reformuyla başlamalıyız.
Bununla birlikte, burada bir arşiv önkoşulu vardır: toplumun, devletin ve ekonominin temel modernleşmesi, ülkenin ulusal devletin öz-bilinç düzeyinden türetilmiş kendi gelişim ideolojisine sahip olduğunu varsaymaktadır. Temelde bu, geleneksel aile değerlerine dayanan, ancak ulusal ölçekte zorunlu olarak genişlemeleri ile birleştirici bir ulusal-kültürel “payda” meselesidir.
Başka bir deyişle, böyle bir ideolojinin desteği, “toplum ailesi” ve “devlet ailesi” kategorilerine genişleyen “aile” dir. Açıkçası, “toplum hücresinin” çıkarlarına ve aynı zamanda bir buçuk yüzyılı aşan bir halk ailesinin kültürel ve ekonomik ihtiyaçlarına odaklanan devlet, bu füzyonda, herhangi bir kritik koşul altında onu güçlendiren yeni özellikler kazanıyor. Eğer “aile”, bu kelimenin özel ve geniş anlamında (halklar, etnik gruplar ve onların kültürleri) temel öncelik haline gelirse, böyle bir devlet ahlaki olarak dayanılmaz bir “kalenin” kalitesini kazanır. Ondan sadece ordu reformu için bir adım ve daha da bütün ülkenin modernleşme süreci.
Soru uygun: neden toplumumuzun ve devletimizin derin reformu Silahlı Kuvvetlerle başlamalı?
Ordumuz, var olanların en çok, en organize, en merkezi ve kontrol grubudur. Bu geniş reformların başlangıçtaki başlangıç aşamasının başarısı için son derece önemlidir. Ayrıca, silahlı kuvvetlerin acil reformu, kantitatif düşünceden kalitatifliğe geçiş için gereklidir. Ezici kitle ordu ekibi - erkek. Burada, en sağlıklı, düzen ve disipline duyarlı, gençlerin fiziksel olarak güçlü kısmı yıllık olarak hizmet veriyor. Büyük erkek gruplarının bir bütün olarak toplumdaki olumlu etkisi, ailedeki erkekler gibi, ülkenin varlığı ve gelişmesi için en önemli koşuldur. Ordu, başka hiçbir örgüt gibi, bakımı derin bilgi ve yüksek sorumluluk duygusu gerektiren karmaşık ve pahalı ekipmanlarla doludur. Açıkçası, ulusal niteliksel gelişme ideolojisine dayanan gerçek askeri reform sürecinde, ordu yeni elit için de kitlesel bir okul haline gelecektir.
“Ulusal ideoloji” - “ordunun kardinal reformu ve buna dayalı yeni ulusal seçkinlerin ayrılması” sekansındaki reform sürecine tüm aşamalı yaklaşımın tüm muhalifleri - “ekonominin ve yüksek teknoloji endüstrilerinin hızlı gelişimi” - “İsrail'in pratiğine atıfta bulunmak” . Burada, Siyonizm ideolojisi, devletin yaratılması, ordusu ve yeni ulusal seçkinler el ele gitti ve hem askeri zaferleri hem de günümüzün hızlı teknolojik gelişimini tanımladı.
Rus Silahlı Kuvvetleri'nin gerçek askeri reformunun kavramsal temeli, 20. yüzyılda ülkenin yaşadığı felaketlerin kök sebeplerinin belirlenmesiyle tarihimizin bilimsel ve ayrıntılı bir eleştirel analizinde özetlenmelidir. Bu, siyasi ve askeri seçkinler için yeni davranış kurallarının mevzuat veya kamu yasakları düzeyinde detaylandırılmasına yol açacaktır.
Bunlara katılım, yüksek düzeyde rekabet, zorunlu rotasyon ve sosyal olarak onaylanmış faaliyet sonuçlarının yıllık raporlanması anlamına gelir. Gerçek ulusal seçkinler, yozlaşmış bürokrasimizin hayali "hizmetinden", topluma entegre olması ve dolayısıyla kendi temelindeki gibi geniş bir yatay sorumlulukla hayati bir ilgisi olması nedeniyle farklıdır.
Burada, daha sonra Rusya'nın en büyük devlet adamı Lev Tikhomirov olan inanılmaz bir kaderi, devrimci, Halk Gönüllüsü olan bir adamı hatırlamaya değer. Zhelyabov ve Perovskaya ile birlikte, aynı adı taşıyan gazete olan Narodnaya Volya'nın liderlerinden biri ve basılı organının baş editörlüğünü yaptı. II. İskender cinayetinin ardından, Lev Tikhomirov mahkeme ve darağacından kaçınmak için yurtdışına kaçmayı başardı. Avrupa'da, yaklaşık altı yıl yaşadı. Burada devrimci faaliyetler hakkındaki görüşlerini kararlı bir şekilde revize etti, daha sonra bir ceza mektubu ile İskender III'e döndü, affedildi, Rusya'ya geri döndü, sert bir monarşist ve zamanının en büyük devlet adamlarından biri oldu. 1905'te hayatının ana eserini yayınladı - "Monarşik Devlet" kitabı. Ekim Devrimi'nden sonra, Lev Tikhomirov göçmedi, Rusya'da kaldı, Sergiev Posad'da yaşadı ve oraya gömüldü.
Yirminci yüzyılın başında, “Şubat” ve “Ekim” den çok önce yazılan makalelerinde, Rusya’daki devrimci hareketi keşfe çıkmadan önce Lev Tikhorov, “proletaryanın bilinci yükselen bir sorumsuzluk piramidi” yaratıyor. Yirminci yüzyılın Rusya tarihi, yalnızca filozofun doğruluğunu teyit etmekle kalmadı, aynı zamanda daha iddialı bir anlam ifade etti. Sorumsuz “proleter” bilinci, daha sonra ortaya çıktığı gibi, bütün Rus asil ve burjuva seçkinleri tarafından vuruldu.
İlk monarşik devletin, ardından "Şubat demokrasisinin" ve nihayetinde SSCB'nin çöküşüne yol açan şey buydu. Kapitalizme dönüşümüze rağmen, mevcut burjuva devleti seçkinlerinin akıl ve ruhlarını kullanmaya devam ediyor. Sonuçlar tahmin edilebilir.
“Üç düşman, üç ölümcül komünizm düşmanı var: Komchvanism, kültür ve rüşvet,” Lenin, 1921'teki son makalelerinde yazdı ve kendisi tarafından yaratılan sistemin parçalanmasının ilk peygamberi oldu. Komchvanism'i bugünün yozlaşmış bürokrasisi ve burjuvazisinin engin ve kargaşasıyla değiştirirsek, Sovyet zamanlarına kıyasla şu anda en derin kültür eksikliğiyle birlikte barındıran burjuvazi, aynı sonucu alacağız, ama çok daha erken. Ancak Lenin’in kehanetinden farklı olarak, felaket ve dağılmanın başlangıcı bugün birçok vatandaşı ele geçirdi - hükümet ölümcül bir hastalık karşısında çok hoşgörülü ya da çaresiz. Böyle bir akıl hali ve seçkin devletimizle, niteliksel gelişme ideolojisine dayanan gerçek ordu reformu, sadece bir modernleşme faktörü haline gelmekte, çok önemli de olsa, ayrı bir devlet inşası sektöründe değil, toplumun ve devletin vahşi kapitalizmden yeni bir gerçekliğe girmesi için tek fırsattır. Bu, yeni bir sorumlu elitin ortaya çıkmasına ve eski elitin elimine edilmesine katkıda bulunacaktır. Dolayısıyla, askeri reform toplumdaki, devletteki ve buna bağlı olarak ekonomi ve teknolojideki en geniş dönüşümlerin motoru olabilir.
Sayıya göre değil, beceriye göre
Niteliksel bir ordu reformunun “A” aşaması, üç mevcut olanın yerine yeni bir birleşik birleşik silah kuvveti biriminin oluşturulmasını içerir: Bir takma, bir müfreze, bir takviye sahibi bir şirket. Muharebe yetenekleri, silahların etkinliği, hareketlilik açısından, takviye ile (210 - 250 kişi) şirketi aşmalı ve sayıları on kat daha küçük olmalıdır. Bu kadar yüksek bir kalite seviyesine ulaşılması, her bir askerin eğitimi ve hazırlanmasının yoğunluğu ve evrenselliği, hareketliliği ve bağımsız inisiyatif eylemleri için olan yetenek sayesinde sağlanır.
Rus ordusunun oldukça hareketli, yeni bir birincil biriminin standart (referans) bir modelinin araştırılması ve geliştirilmesi hakkında “Takım” (yazarları Gelişmiş Programlar ve Gelişmeler Merkezi'nden uzmandır) hakkında konuşabilirsiniz. Ayrıca, kendi inisiyatifleriyle, “Takım” ın (“Alyosha Popovich” programı) eylemleri için işe alım, eğitim ve taktik konularında bir eğitimsel ve metodolojik el kitabı oluşturdular.
Ancak, gerçekte var olmayan belli bir birincil birimin değerini mutlaklaştırmıyor, ordu reformunun “motoru” için ve toplumda, devlette, ekonomideki temel değişikliklerin neredeyse jeneratörü için bir rol ve değer veriyor muyuz?
Başlamak için, sunulan tüm fikirlerin uygulanabilirliğini veya iflasını onaylamak için, “Takım” ın oluşturulması konusunda altı aylık bir ordu denemesi yapılması zorunludur. Temizlik için, bölge dışında ve bugünün "eğitiminin" etkisi dışında ayrı bir noktada tutulmalıdır. Altı ay süren hazırlıktan sonra, yeni bir ünite, kendi standart silahları ve araçlarıyla, sayıları yönünden on kat üstün bir şirkete karşı saha eğitimine gidiyor: 21'e karşı 210 veya 250 güçlendirici araçlar ile Koşullu silahlı bilgisayar simülasyonu çatışırsa ve ardından “alana” girmek “Takım” ın zaferiyle sona ererse, deney başarılı sayılmalıdır.
Burada şu mantıktan hareket ediyoruz: bir molekülün kristal kafesi bir maddenin bileşimini ve özelliklerini belirlediği gibi, birincil birimin “molekülü” tüm ordu sisteminin kalitesini ve savaş kapasitesini belirler.
Silahlı Kuvvetlerin derinlemesine reformu ve her aşamadaki liderliğine ilişkin karar, Başkan ve Baş Komutan'ın askeri bir adam olduğu için münhasır bir hak sahibidir. İlk başta yapılan yenilikler mevcut askeri yapının işleyişini ve mücadele eğitimini etkilememelidir. Paralel, rekabetçi ve karşılaştırmalı bir süreç içerisindedirler.
Doğal olarak, reform skalasının geliştirilmesi ve genişletilmesiyle birlikte, ülkenin Silahlı Kuvvetleri Komutanlığı, Savunma Bakanlığı aparatının, toplumun ve devletin yaşamı ve dolayısıyla devlet iktidarı sistemi üzerinde daha büyük bir etkisi olacaktır. Aynı İsrail’de üç sivil başbakandan sonra - Yahudi devletinin ideologları ve kurucuları, ordu subayları ve generallerinin bu güne kadar ülkenin liderleri olmaya devam etmesi tesadüf değil. Şimdi ve öngörülebilir gelecekte de aynı eğilim Rusya için de geçerlidir. O, 1941’teki SSCB gibi, bugün de Kuzey Kutbu dahil sınırların neredeyse tamamında düşmanca bir ortamda.