Tatildeysen, denizin iyotu, çamların kokusuna karışıp oksijenden burnun yanabilir.
Güneş, bin koruma faktöre rağmen yüzünde lekeler bırakıp, dalmaçyalı halini de sevdirebilir. Gün boyu yüzmekten kolların kas yaparken, gülmekten de karın kasların ağrıyabilir.
Sabahın en erken saatinde yürürsen, kumsalda yuvalarından denize ulaşmaya çalışan yengeçler, az kaldı ayağından bir öpücük alabilir. Olmadı, sen üstüne basmayayım diye, kuğu gölü balesi de yapabilirsin.
Şınorkelin gevşeyen lastiğinden denizin dibinde yüzüne, gözüne su kaçabilir, şişen balık, alanına girdin diye, seni sahile kadar kovalayada bilir.
Hepsi tamam.
Başım üstüne.
Ama şu EV dedikleri yer, nasıl bir sır saklıyorsa yüreğinde,
bir çıktın mı, geri dönmek için gün sayar bulursun kendini, cenneti bulduğunu sandığın yerde bile.
Not: Şair, burada tatil sonrası eve dönüş, oda-oda geziş ve memlekete gelipte toprağını öpen gurbetçi misali parkelerle arasında oluşan yakın mesafeyi ifade etmek istiyor.
Lütfen alıcılarınızla oynamayınız!
Şaka!
Oynayın tabi.
Alıcı dediğin nedir ki, yengeçten sevimli mi sanki?
Mutlu haftalar:)