“Bu gece mi ayrılıyorsunuz? Usta, neden birkaç gün daha kalmıyorsunuz?”
“Neden bu kadar çabuk ayrılıyorsunuz?”
Ustalarının şehirden ayrılmak üzere olduğunu duyduktan sonra, kalabalıktakilerin yüzü endişeyle kaplandı.
[Bir değer biçicinin Tianxuan Kraliyet Şehri'nde görülmesi nadirdir ve hal böyleyken birkaç gün durduktan sonra ayrılıyor mu?]
“Hala ilgilenmem gereken meseleler var!” Usta Mo Yang’ın kaşları yukarı doğru kalktı. O ustalara özgü eşsiz bir tavır taşıyordu ve mizacı kesin olarak zaptedemeyeceğin dalgalı bir nehri andırıyordu. “Şuna ne dersiniz, hazine sayısını arttırıcağım, bugün değer biçeceğim hazinelerin sayısını 5’ten 10’a çıkartıyorum! Hepiniz şunu biliyorsunuz ki hazine değerlendirmek, kişinin gücünü ve enerjisini tüketen zor bir iş. On diyerek çoktan en üst limitimi söylemiş oldum…”
“Usta, emin olabilirsiniz! Bana bir eser seçmemde yardım ederseniz, size bunun karşılığını vereceğim…” Kalabalığın içerisinden orta yaşlı bir adam bağırdı.
“Evet, size bunun karşılığını vereceğimizden emin olabilirsiniz!”
“Usta benim için bir şey seçtiği taktirde, eşyanın maliyeti ne olursa olsun, ustaya aynı miktarda para ödemeye razıyım!”
Ustalarının sözüne cevap olarak bağırmaya başlayan çok fazla sayıda insan vardı.
Ustanın ‘savaş kayıtlarına’ göre onun tavsiyesini alan kişilerin hepsi ilk yatırdıkları paranın birkaç katını kazanmıştı. Gerçek bir hazine elde ettikleri taktirde, bunun bedeli için ödenen bir miktar para, günün sonunda elde edecekleri miktarla kıyaslanamayacak kadar azdı.
“Hmph!”
Usta Mo Yang kolunu salladı ve kalabalık arasındaki tartışmaları durdurdu. Hoşnutsuz bir bakış ve üstünlüğünü belli eden bir aurayla açıkladı, “Ben, Mo Yang, değer biçiciliği para için öğrenmedim. Hepiniz için tavsiyeler verme nedenim, bunun üstünden para kazanmak değil! Gerçekten parayı arzulasaydım, size yardım etmekle uğraşmazdım. Amacım bu olsaydı, sadece bir esere değer biçmem ve çıkan hazineyi satmam yeterliydi, bu şekilde daha büyük bir servet kazanmaz mıydım?”
“Keng…”
Bu sözlerden sonra kalabalık afalladı.
Söyledikleri yanlış değildi. Bu göz muhakeme yeteneğiyle, sadece hazine olduğunu söylediği bu eserleri kendisi alarak, kolaylıkla bundan büyük bir servet elde edebilirdi.
“Sizin için değerlendirme yapacak olmamım nedeni, sıcak tavrınızın beni etkilemesidir! Para benim için gelip geçicidir, aynı bulutlar gibi! Parayı kazanması kolaydır fakat arkadaşlığa değer biçilemez!”
İki elini de arkasına atmış olan Usta Mo Yang, ölümlülerin sadece önünde eğilip saygı duyabileceği saf bir aziz havası yaydı ve konuşmasına devam etti, “Sizin için eserlere değer biçeceğim sözünü verme nedenim aramızdaki bağ, para değil. Para hakkında konuşmak için burada olan birisi varsa, benden tavsiye almayı umut etmesin!”
“Usta, sözlerinizden bilgelik akıyor! Biz çok saygısızdık!”
“Ahlaki açıdan sizinle hiçbir şekilde boy ölçüşemeyiz!”
“Tüm hayatım boyunca hiçkimsenin söylediklerini kabul etmek zorunda kalmamıştım. Bugün, kabullendiğim ilk kişi siz oldunuz, usta!”
…
Ustanın sözlerininin üzerine, biraz önce ona ödeme yapacaklarını söyleyenler kendilerinden utandı.
[Bir onun kendini taşıyışına bak, bir de bizimkine…
Aramızda en ufak bir mukayese yapılma ihtimali var mı?
O ustayken, bizim sadece küçük patates kızartmaları olmamıza şaşmamalı.]
“Ancak, değerlendirme yapmaya başlamadan önce size bir şey söylemek istiyorum. Bir değer biçici sadece hazine elde etme ihtimalini arttırabilir. Size, yüzde yüz olasılıkla hepinizin hazine kazanacağınıza dair söz veremem!”
Usta Mo Yang konuşmasına devam etti.
“Usta, hepimiz hazine yorumlamanın beraberinde bir takım riskleri getirdiğinin farkındayız. Hazineyi, çöpten ayırt etme yeteneğiniz bizim için oldukça yüksek bir seviyede ve size güveniyoruz!”
“Ustamızın değerlendirmesine inanıyoruz!”
“Kuralları biliyoruz, birisin nasıl her dokunduğu hazine olabilir? Ancak biz ustamızın yönlendirmesiyle, kesinlikle bir hazine kazanmamızı sağlayacağına inanıyoruz!”
…
Herkes aynı anda bağırmaya başladı.
“Herkes bana inandığına göre, gidip kendimi utandıracağım. Buradaki hangi arkadaşımın, onun için eser seçmemi istediğini öğrenebilir miyim?” Usta Mo Yang çevreye bakındı.
“Ben!”
“Ben…”
Bir anda, sayısız insan ellerini kaldırdı ve heyecan içinde yerinden zıpladı.
Bir değer biçicinin cazibesi açıkça görülüyordu. Yaptıkları her hareket insanların çılgına dönmesine neden oluyordu.
“Pekala, sen!”
Usta Mo Yang eliyle işaret etti ve göbekli bir orta yaşlı adam kalabalıktan dışarı çıktı, yüzünden hala kendisinin seçildiğine inanamadığı anlaşılıyordu. “Ben… Gerçekten ben mi?”
“Evet, sen!” Yüzünde bir gülümsemeyle Usta Mo Yang başını salladı, eylemleri bir ustanın aurasının yayıldığını açıkça dile getiriyordu.
“Teşekkür ederim, usta!”
Orta yaşlı adam önündeki kıdemliye istekli bir bakışla bakarken, heyecan içinde sıçradı. “Usta, hangisini satın almam gerektiğini sorabilir miyim?”
“Bir bakayım!”
Kollarını savurup ileriye doğru yürüdü. Sakince platforma yerleştirilmiş olan çok sayıdaki esere baktı.
O hareketlendikten sonra, ses çıkartıp onun dikkatini dağıtırım korkusuyla kalabalık sessizleşti.
Çok geçmeden, eline eserlerden birini aldı. Eserin dış kısmını nazikçe hissettikten sonra, bütün vücudunun titremesine neden olan bir çeşit özel teknik kullanıyormuş gibi göründü. Bir müddet sonra, yüzü hafifçe soldu.
“Tamam, bunu alabilirsin. Biraz önce onu özel tekniğimle inceledim ve oldukça iyi bir değeri var!”
Usta Mo Yang arkasını döndü ve orta yaşlı adamı bilgilendirdi.
“Bu mu?”
Orta yaşlı adamın gözleri açıldı ve bakmak için ileriye doğru atıldı.
Kalın bir taş tabakasıyla kaplı olan devasa bir eserdi, tam olarak tarif etmek gerekirse eserin tümü basitçe aşınmış bir kaya parçasına benziyordu.
Bu tip hazineler temizlemesi en zor olanlardı. Ayrıca, inanılmaz boyutu ve neredeyse bir insan kadar uzun olması göz önüne alınırsa, dikkatlice taş tabakasını yontmak en azından bir ya da iki gün sürerdi.
“Un!” Usta Mo Yang başını salladı.
“Ustanın önerisi olduğuna göre, alacağım!” Orta yaşlı adam başını salladı ve satıcıya doğru baktı. “Fiyatı ne kadar?”
“50000 altın!” Hazine yorumlama salonunun satıcısı öne çıktı.
“50000 mi?” Orta yaşlı adam şaşırmıştı.
Bu küçük bir miktar değildi. Sahip olduğu büyük servete rağmen, bu rakam neredeyse onun verebileceği maksimum miktardı.
Shen Bi Ru gibi yüksek seviyeli, popüler bir öğretmen bile ayda sadece 1000 altın civarı kazanıyordu. Ancak birkaç yıl boyunca para biriktirerek bu miktara sahip olabilirdi.
“Satın al! Bu, usta tarafından gelen bir öneri. Sen istemiyorsan, ben alacağım…” Tereddüt etmesinin üzerine, kalabalıktan birisi bağırdı.
“Aynen öyle, ustanın önerisi hiçbir şekilde yanlış olamaz. Bu sana şimdi 50000 altına patlayabilir fakat ileride temizlendiğinde 1000000 altın değerinde olacak, o zaman altın madeninde yüzüyor olacaksın…”
“Önceki seferlerde, ustanın değer biçtiği hazineler daha küçük çaplıydı. Bu kez, elinden gelenin en iyisini yapıyor gibi duruyor. Bu sefer kesinlikle turnayı gözünden vurdun…”
Çok sayıda insan bağırmaya başladı.
“Tamam, ben alacağım!”
Bir anlığına tereddüt ettikten sonra, orta yaşlı adam başını salladı ve hazinenin ücretini ödedi.
“Pekala, sıra ikincisinde!”
Orta yaşlı adam eseri satın aldıktan sonra, Usta Mo Yang biraz rahatlamış gibi göründü ve bir kez daha çevresindekileri inceledi.
“Ben!”
“Ben…”
Kalabalığın geri kalanı aceleyle ellerini kaldırdı. Etrafa göz gezdiren Zhang Xuan, kalabalığın içinde daha önce problemini çözmesinde yardımcı olduğu satıcıyı gördü. Ellerini yukarı kaldırmış ve hevesli bir yüz ifadesiyle sallıyordu, usta tarafından seçilmeyi ne kadar arzu ettiği açıkça belli oluyordu.
"Sen!"
Usta Mo Yang başka birisini daha seçti. Bu sefer seçilen, abartılı bir şekilde giyinmiş olan bir ihtiyardı. Tek bir bakışla, onun büyük bir servete sahip olduğu anlaşılıyordu.
İlk seferde olduğu gibi, hazine yığınının yanından geçti ve bir süre sonra bakışlarını bir tanesinin üzerinde yoğunlaştırdı.
“80000 altın!”
Bu hazine ilkinden bile daha pahalıydı. Ancak, bu ihtiyar bir anlığına bile tereddüt etmedi ve hemen ödemesini yaptı.
“Ne… Bu, Güney Tuğla Ocağından 1-mo bir zanaatkar tarafından üretilen Süs Vazosu değil mi? 80000 altın mı?”
Usta Mo Yang’ın ihtiyar için seçtiği hazineye dikkatlice baktıktan sonra, bir gözlerine inanamama duygusuyla beraber Zhang Xuan gözlerini kırptı.
Göz atmadığı için diğer hazinelerin gerçek değerini belirleyemeyebilirdi fakat Usta Mo Yang’ın biraz önce seçtiği hazineyi dikkatlice incelemişti. Büyük olabilirdi fakat içinde süs vazosundan başka bir şey yoktu. Bir altın bile etmeyecek eşya için 80000 altın vermek?
“Bu sefer yanılmış olabilir mi…”
Zihni şaşkınlıkla dolarken, Zhang Xuan erdemli görünen bu ustanın yüzüne dik dik bakmaktan kendini alıkoyamadı, tam bu sırada zihni aniden sarsıldı ve kütüphanenin içinde bir kitap belirdi.
Kitabın üzerinde 'Mo Yang' yazıyordu.
“Şu anda bir savaş tekniği kullanıyor olabilir mi?”
Cennet Yolu Kütüphanesinin eşsiz özelliklerine göre, sadece birisi savaş tekniğini gösterdiği zaman bir kitap derlenebiliyordu. Şu anda bu adam bir savaş tekniği kullanıyor olabilir miydi?
Şaşkınlıkla dolu bir şekilde kitabı açtı.
"Bu... Bu…"
Bir göz attığında, Zhang Xuan’ın dudağı seğirdi ve yüzünde tuhaf bir ifade belirdi.