Zeki Amca, Değirmendere'de geniş bir kesim tarafından tanınan ve sevilen bir esnaftır. Geçmişten beri Kırat sevdasıyla da bilinir. Doğum tarihini sorduğumda 12 Nisan 1933 dedi, ben de ayın 12. günü darbeyi hatırlattığından takıldım.
-"Vay Zeki Amca darbe gibi doğum tarihin var"
-"Biz hayat boyu darbeliydik" cevabına hep birlikte güldük.
Kırat ve Demirel'den söz açılınca Zeki Amca devamını getirdi. Garibim Demirel gitti gitti geldi, diyerek...
İzmit'te bir söyleşi vardı. Gençlerden biri "Siz şapkanızı alıp gittiniz" deyince Demirel, "Oğlum gittim ama Parlemanto'nun kapısını da açık bıraktım" demişti. Tecrübe, hazır cevaplık, beyin ne dersen vardı...
Zeki Amca, biz siyaset konuşmuyoruz sitede bunları geçelim deyince "bunlarda yaşanmışlardan geçemeyiz" cevabını alıyorum. "Zeki Amcamın hatırına bu kadarcık olsun" diyoruz, saygıyla...
Hem doğum tarihinden darbeyi çağrıştırınca konuyu da biz açmış olduk haklıydı.
İkinci Dünya Harbinden evvel büyüklerimiz İzmit Suadiye'den gelerek buraya yerleşmişler. Bedrettin Öğütmen beni elimden tutar, deniz kenarına götürürdü. Beygire bindirir köye götürürdü, kardeşi gibiydim. Bedrettin Ağabeyin ben de çok emeği vardır, O'ndan daha yakın kimsem yok desem yeridir. Bir tek akraba değiliz, pek çok akrabadan daha yakındır. Biz üç kardeşiz, bir ağabeyim vefat etti ve bir de kız kardeşim var O'da Hendek'te yaşıyor.
Harp başlayınca tekrar Suadiye'ye kaçmışız ve ortalık yatışınca tekrar Değirmendere'ye dönmüşüz. İlkokulu bir kaç yerde okudum, o karışıklıkta... Büyükderbent, Suadiye gibi. Sanat Okulu'na da gittim. Sonrasında askerlik geldi. Askerliği de İzmit'te yaptım, torpilim falan da yoktu yanlış anlaşılmasın. 24 Ay askerlik yaptım. Gölcük Donanma Komutanlığının olduğu yerler bataktı, masa gibi betonlar vardı ve atlayarak gidilirdi. Ben de bir sınava girmiştim oradan biliyorum, dize kadar batardı.
Saip Usta deyince çok kişi hatırlayacaktır. Babam Saip Usta, 40 yıl Yalı Camiinde müezzinlik yapmıştır. Öncesinde de dükkanımız vardı, ayakkabı imalatı yapardık. Askere gitmeden önce babamın yanında ayakkabı imalatı yapardım, o kadar çok çalışırdık ki ben askere gidince rahat etmiştim. Ne av ne balık hiç bir şeye fırsatım olmazdı. O zaman para falan yok, babam cebime 20 lira koydu, gönderdi. İlk Doğu Beyazıt çıktı, ben seviniyorum sonra dan İzmit oldu şaşırdım kaldım. Tek ben İzmit'te kalmıştım. Tahsilim Sanat Okulu falan olunca yazıcı oldum, eğitime falan hiç çıkmazdım. Dedim ya askerde rahat ettim.
Tabiki askerlik bitince ayakkabı imalatına devam ettik. İmalatçılık yaparken yanımda 8-9 kişi çalıştığı zamanlar olmuştur, bir imalathanemiz de İzmit'te vardı. Babamdan sonra da devam eden esnaflığım boyunca Değirmendere'de dokuz tane dükkan değiştirdim. Değirmendere'de çok fazla esnaf yoktu ve saygı görürdük.
Ismarlama ayakkabı imalatı kolay bir iş değildir, beş on çift hazırlayıp satayım diyemezsiniz herkes ayağına göre ister. Şimdi hazır ayakkabıları seri olarak üretip satıyorlar. Bizim mesleğimiz esas şu an daha kıymetli... En son bildiğiniz gibi yıkılan belediye binasının altında dükkanım vardı. Ama geçen zaman içinde imalat değerini kaybetti, ben de ayakkabı tamirine dönmüştüm.
Hanımım esas Bursa doğumludur, evleri istimlak olunca İstanbul'a taşınmışlar. Bir tanıdık vasıtasıyla kısmet oldu tanıştık ve evlendik. Bir tek yavrum Nazan'ım vardı, rahmetli oldu. Nazan'ın bir kızı ve bir de oğlu bize yadigar kaldı. Torunlarım okudular ve damadımdan da Allah razı olsun hep birlikteyiz.
Belediye Binasının altındaki dükkanım tam buluşma noktasıydı. Niyazi Atak, Erdoğan Potoğlu, Rasim Akalın, Vehbi Tiryaki devamlı misafirlerim olur, sohbete doyamazdık. Benim hanım puf böreği yapar, diğer misafirler de kolasını falan getirir yemek daveti verirdik. Bir diğer gün bir başkası bir başkası bir şeyler getirir, hep birlikte yerdik. Amaç zaten bir arada olmak, dostluklar güzeldi ve bambaşkaydı.
Allah rahmet eylesin Süreyya Sofuoğlu bana "şıhım" diye hitap ederdi. Dükkanı da dergah yapar, Albay misafirleri de görünce "ihtilal komitesi" toplanmış derdi. Süreyya Ağabeyi tanırlar, niyetinin kötü olmadığını da bildiklerinden hep birlikte gülüşürler ve bir sohbet daha başlardı.
Halıdere'de Bay Mahmut vardı Allah rahmet eylesin. "Yahu sabah erken gidiyorum sen dükkandasın, hava kararıyor geliyorum sen dükkandasın" demişti. Dedim ya hiç başka bir yere gitmeye fırsatım olmazdı.
70 Senelik esnafım kapımdan 7 kişiyi çevirmemişimdir. Çocukken başladığım esnaflık hayatımda işi olanın işini görmek esasdı. Para varsa da yoksa da kapıya gelen çevrilmez, memnun edilip gönderilirdi. Biz böyle gördük. "Değirmendere'de deprem oldu Değirmendere Zeki Ağabeyini kaybetti" sözü benim için söylenmiştir. Ben de bununla iftihar ediyorum, kalbe girmek önemli...
Pasaj esnafımızda çok güzel ve renkli insanlardı. Foto Ümit, Muhasebeci İsmail, Miş Miş Kuruyemiş, ayakkabıcı Nermin Hanım, Abdullah Turbalıoğlu Kırtasiye, Avizeci Engin, Kolonyacı Sait hemen aklıma gelenler...