☁️ ⠀☁️⠀⠀☁️ Bir gün gelirde bir olursa evimizin kapısı Aynı deftere yazılacaksa eğer alnımızın yazısı İşte o zaman bütün benliğimle gözlerine bakacağım Saatlerce, günlerce ellerinden tutup Dualarımın hepsini şükürle anacağım Ve fısıldayacağım kulaklarına Hoşgeldin diye Zaten buradaydın, hiç gitmedin ama Tekrardan hoşgeldin, sana kurulu bu ömrüme..
Siz hiç birinin gidişiyle bir şehri kaybettiniz mi? O ölünce o şehirde yaşayan her şey ölmüs gibi hissettiniz mi? Sanki her şey anı defterinizden bir bir silinmiş gibi... Bazen olur öyle. Biri ölür; o şehirdeki tüm ağaçlar sararır, tüm çiçekler solar. Ufuk çizgisi silikleşir, o şehirde yaşayan herkes bir bir ölür. Anılar, o sehre yazılmış şiirler, her şey ölür. Sen kalırsın. Tüm çocukluğun, oynadığın oyunlar, arkadaşların, her şey ölür de sen öyle yapayalnız kalırsın. Bu hayatın her gidenin ardından yeniden ayağa kalkmanı, her yokluktan yeniden doğmanı sağlama şeklidir. Bir sen ve yeni doğmuş bomboş bir dünya... Yoksa insan başka türlü yaşayamaz kalp ağrılarıyla. Siler, silinir, yeniden başlarsın. Hiçbir zaman kolay olmamıştır, olmaz da. Zamanı gelir, tekrar ayağa kalkarsın, yürümeyi öğrenirsin. Yeniden yaşamayı, ufkun mavisini sevmeyi, çiçeklere su vermeyi... Sonra yeni yeni insanlar taşınir, zamanında yalnız yürüdüğün yollar kalabalıklaşır. Hayat, elini tutmaktan vazgeçmediğini böyle gösterir.