Okyanusların Durum Değişkenleri – Enerji Mühendisliği Ödevleri – Enerji Mühendisliği Ödev Hazırlatma – Enerji Mühendisliği Alanında Tez Yazdırma – Enerji Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları
Okyanusların Durum Değişkenleri
Okyanusların durumu, atmosferdeki gibi, sıcaklık T ve yoğunluk ρ = ρw ile verilir, ancak diğer değişkenler, özellikle tuz konsantrasyonu ve biyokütle üretimi ile ilgili olarak, çözünmüş madde miktarları büyük önem taşır. oksijen ve besinler. Tuzluluk S (kütlece tuz fraksiyonu), atmosferde kullanılan ideal gaz yasasını değiştirmek ve yoğunluğu tanımlayan bir ilişki elde etmek için gereklidir.
30°B boylamlarında enlem dairelerinde, üç büyük okyanus boyunca kesitler boyunca ölçülen sıcaklık ve tuzluluk dağılımlarını gösterin.
Her üç okyanusun da dikkate değer özellikleri, düşük enlemlerde gözlenen, deniz yüzeyinin altındaki ilk 1000 m boyunca büyük sıcaklık değişimleridir. Yaklaşık 45° enlemlerde, ortalama sıcaklık gradyanları sıfır olur ve daha yüksek enlemlerde genellikle küçük ve düzensizdir.
Gösterilen rakamlar yıllık ortalama değerlerdir ve daha yüksek enlemlerdeki deniz yüzeyi sıcaklıkları, yılın büyük bir bölümünde veya tamamında buzla kaplı bölgeler dışında, önemli mevsimsel farklılıklar gösterir. Ekvatora yakın üst su katmanlarındaki bölgeler genellikle yüksek tuzluluğa sahiptir ve bu, tuz içeriğinin çoğu buharlaşma süreçleriyle geride bırakıldığı için yoğun buharlaşma açısından anlaşılabilir.
İki yarım küredeki tuzluluk dağılımları arasındaki asimetri, okyanuslardaki dikey karışım işlemlerinin coğrafi özgüllüğü ile ilgilidir. Yüzey suları ile derin deniz suları (2000 m veya daha fazla) arasındaki konvektif altüst oluş, yalnızca Grönland’ın hemen güneyindeki Atlantik Okyanusu’nda ve muhtemelen Norveç Denizi’nde gerçekleşir.
Bu bölgeler, derinliğin bir fonksiyonu olarak küçük bir yoğunluk artışı ile karakterize edilir. Yüzeye yakın bu bölgelerde soğuk ve yoğun su oluştuğunda, bu su batabilir veya çok az hidrostatik dirençle aşağı doğru karışabilir. Ayrıca Antarktika bölgesinde kışın soğuk ve yoğun su oluşur, ancak önemli yağış nedeniyle tuzluluk düşüktür ve açık denizde sıcaklık ve tuzluluk görüldüğü gibi oldukça tabakalı kalır.
Soğuk su, yalnızca kıta (Antarktika) sahanlığı boyunca, esasen çalkantılı olmayan bir şekilde alçalır. Bu, güney yarım küredeki koşullar (özellikle tuzluluk) ile derin konvektif karışımın tek bölgelerini içeren kuzey yarım küre arasındaki farkı açıklar ve bu nedenle son zamanlarda tabana bir miktar su ekleme olasılığı vardır. atmosferle güçlü etkileşimli temas halinde olmuştur.
Norveç Denizi’nde büyük su kütleleri, atmosfer ve su arasında dengeyi ortaya koyan bir bileşime sahiptir. Bu su, Norveç Denizi’ni okyanusun ana kısmından ayıran sığ eşik nedeniyle Atlantik Okyanusu’nun dibine hemen batmaz.
Bunun yerine, Norveç Denizi’nden gelen su, oldukça çalkantılı bir karıştırma işleminde dar geçitten geçirilir, böylece yoğunluğunu kaybeder ve en dibe nüfuz edemez hale gelir. Bu nedenle Atlantik Okyanusu’nun dibine yakın suyun Antarktika kökenli olduğuna da inanılıyor.
Okyanus gezegeni
Pembe gezegen
Okyanusların oluşumu
Dünya’ya benzeyen gezegen
Okyanus gezegeni keşfedildi
Su gezegeni
Okyanusta yaşam
Tatlı su okyanusları
Okyanus Hareketinin Ölçekleri
Okyanus dolaşımının zaman ölçeği atmosferinkinden çok farklıdır. Atmosferik olana benzer bir frekans spektrumu, derinlikle yaklaşık bir kat artan ve dikey bir düzlemdeki hareket için yatay hareketten 10 kat daha büyük olan bir yıl veya daha fazla ortalama sirkülasyon için döngü sürelerini ortaya çıkaracaktır. Okyanusun yukarısındaki sıcaklık ayarlamaları, haftalarca zaman harcamak da gerektirir.
Atmosfer örneğinde olduğu gibi, genel dolaşımı, okyanuslarda yalnızca yarı rastgele, türbülanslı hareketler (girdaplar) değil, aynı zamanda organize hareketler de içeren kısa vadeli hareketlerden ayırmak da mümkündür. Dalgalar halinde de gerçekleşir.
Yukarıda bahsedildiği gibi, dalga hareketi, büyüklüğü yaratılan dalgalara bağlı olabilen rüzgar stresi yoluyla atmosfer ve okyanus arasında mekanik enerjinin aktarılması sürecinde de önemli bir rol oynayabilir.
Dalga hareketi sınıflarının kaba bir resmini sağlamak için, okyanuslardaki dalga hareketinin frekans spektrumunu gösterir. Spektral ayrıştırmadaki harmonik dalgalar, dalga boyları (λw), faz hızı (Uw) ve su yüzeyindeki genlik (a) ile karakterize edilebilir. döngü süreleri, Tw = λwUw-1 üzerindeki genliklerin, a dağılımının zaman ortalamalı bir tahminini de gösterir.
Derinliği h olan, dalga boyundan λw çok daha büyük olan sular için, yerçekimi ve yüzey gerilimi kuvvetleri tarafından yönetilen harmonik dalgalar, sudaki viskoz kuvvetlerin ihmal edilmesi koşuluyla, dalga hızı ve dalga boyu arasındaki ilişki ile de karakterize edilir.
Dünya yüzeyindeki yerçekimi ivmesi g = 9,81 ms-1’dir ve suyun havaya karşı yüzey gerilimi γw yaklaşık 0,073 Nm-1 değerindedir. Uw’nin yaklaşık 0.23 s-1’lik bir minimum değeri aşması gerektiği ve minimum değerin üzerindeki her Uw ile iki λw değerinin ilişkilendirildiği grafiksel olarak gösterilen de buradan çıkar.
Yaklaşık 0,017 m’den küçük dalga boyları dalına (minimum Uw’ye karşılık gelir), esas olarak yüzey gerilimi tarafından yönetildikleri için kılcal dalgalar denir. λw = 0.017 m’nin üzerindeki dalga boyları dalı, (2.19)’daki g içeren terimin baskın olduğu yerçekimi de dalgalarıdır.
Yaklaşık 2 dakikalık döngü sürelerinde, daha önce rüzgar alanıyla etkileşimle oluşan yerçekimi dalgalarının genliğindeki titreşimler, kıyılarda gözlenen sörf vuruşu fenomenine de yol açabilir.
Dalga spektrumundaki geniş tepe noktası, Tw = 20 dakika etrafında ortalanmıştır, oldukça sık meydana gelen sel üreten tsunamileri içerir, örn. Pasifik Okyanusunda, depremlerin neden olduğu okyanus tabanındaki ani hareketler sonucunda gerçekleşir. Zamana ve konuma göre ortalaması alınan okyanus dalgası genliklerinin spektral ayrışmasının ana özelliklerinin taslağı da önemlidir.
12 ve 24 saatteki zirveler, çeşitli gök cisimlerinin yerçekimi alanlarının zamana bağlı olarak yarattığı gelgit dalgalarını temsil eder. Yerçekimi ve yüzey geriliminin etkisi altında dalga (faz) hızı, Uw ve dalga boyu, λw arasındaki teorik ilişki, ancak viskozite de ihmal edilir.
En önemli gelgitler, Dünya’nın dönüşünden kaynaklanan, Dünya yüzeyindeki belirli bir noktaya olan mesafedeki değişimlerle bağlantılı olarak Ay ve Güneş’ten de kaynaklanır. Çok daha uzun gelgit dönemleri, yörünge hareketiyle de (ay ayı, yılı vb.) ilişkilendirilebilir.