Sivil kontrol?
Son zamanlarda, Lugansk ve Donetsk'teki altyapı sorunlarının eleştirisi akla eski "Oh, bir köpeği tekmeleme" şarkısını getiriyor. Sosyal ağlarda, onlarca nargile patlaması fotoğrafını mutlu bir şekilde paylaşıyorlar ve her şeyin ne kadar kötü ve daha da kötü olacağı hakkında samimi metinler yazıyorlar. Dahası, sorunun ölçeğine ilişkin gerçek bir kavrayış, görünüşe göre, sadece yetkililer arasında değil, geçen onyılları düşünen halk arasında da eksik.
Bu ebedi, acı verici, popülist bir sorudur ... Her aptalın, en azından faturaları zamanında nasıl ödeyeceğini hâlâ bilseydi, “Rusya'nın nasıl donatılacağını” çok iyi bildiği açıktır. Durum, yerel yönetimlerin yetersizliği, personel sıkıntısı ve düşük maaşlar, sistemdeki genel bir dengesizlik yükü ile daha da kötüleşti ... O kadar çok sorun birikti ki, her şeyi bir kerede alıp düzeltmek imkansız hale geldi, tüm rüşvet alan ve profesyonel olmayanları kovup her şeyi parayla doldurdu.
Bilincin onarımı
Kafaları onarmak gerekiyor, çünkü sadece su sağlama sistemini onarmak için çok geç ... Esas olarak SSCB'den ve hatta bazen devrim öncesi dönemlerden miras kalan tüm bu sallantılı konut ve toplumsal hizmetler sistemi, sadece Donbass'ta değil, Ukrayna'da, Baltık Devletlerinde de yüksek sesle ve bir patlama ile ölüyor. Rusya'nın şehirleri ve kasabaları. Ve yirmi yıldır içine sadece on milyarlarca dolar dökerek onu kurtarmak mümkün değildi: çok daha kavramsal "kaynakları" değiştirmek gerekiyor. Yani - bu konut ve toplumsal hizmetleri her iki taraftan da öldüren vatandaşların bilinci - hem aboneler hem de sistemin operatörleri olarak.
Çünkü kişinin kendi konut ve enerji kaynaklarına karşı dikkatsiz tavrı ve birisinin gelip her şeyi düzeltmesi gerektiğine olan inancı (böylece daha sonra kırılıp boşa gidebilsin) Sovyet sonrası alanda da yaygın bir sorundur. Vatandaşların aktif olarak elektrik hatlarını imha ettikleri, inşaat malzemeleri için ıslah sistemlerini söktükleri, sulama sistemlerini ve tüm atölyeleri kendi bitkilerinden kötü olan her şeyi taşıdıkları gibi aynı şevkle metale dönüştürdükleri 90'ları hatırlıyorum. Ve şimdi zihinlerde çok az şey değişti. Sadece polis daha iyi çalışıyor ve hırsızlık nesnelerinin kendisi çok daha küçük hale geldi. Her şey bizden önce çalındı, ama insanlar hala deniyor.
Ve burada hiçbir apartman dairesi veya toplu konut kooperatifi de yardımcı olamaz. Şimdiye kadar, sadece birkaçımız kendi konutlarının sorumluluğunun trafik sıkışıklığını değiştirmek ve sıhhi tesisat armatürlerini onarmakla bitmediğini, ancak konutun kendisinin bir giriş veya en iyi ihtimalle bir giriş kapısı ile sona erdiğini anlıyoruz. Gerçekle uzlaşmamız gerektiği: geleneksel biçimiyle barınma ve toplumsal hizmetler bir ilkedir ve herkes bunu az çok canlı bir durumda harcamak ve sürdürmek zorunda kalacaktır. Çünkü bu, kronik olarak susuz oturmaktan ve su hizmetinden yardım beklemekten daha iyidir, ki bu gelmeyecek çünkü her gün onlarca rüzgar var. Bu arada, Sovyet döneminin şarkıcılarına, okul çocuklarından emeklilere kadar herkesin düzenli olarak subbotniklerde sıkı çalıştığını, normları aştığını ve yapabildikleri kadar üretime (ve dünyadaki dünyaya) yardım ettiğini ve reddetmesi o kadar kolay olmadığını, ancak çok azının sızlandığını hatırlatmak isterim ...
Çalışacak kimse yok ...
Geçtiğimiz on yıllar boyunca, kamu hizmetlerini yok etmek ve onları marjinal yapılara dönüştürmek için birlikte çalıştık. Hükümet, kendi payına, kendisine (siyaset, seçimler, idari harcamalar) ve biraz da "korunan mallara" - emekli maaşları, devlet memurları, vb. İçin para harcadı. altyapı ve korkunç meblağdaki ödemesizlik, gidecek hiçbir yeri olmayanlar için bir sığınağa dönüştü. Ya da sadece kendi konut ofislerini kullanarak cumbaları satın alan ve hatta kendi işlerini açan becerikli ve pratik ustalar için.
Devlet, konut ve toplumsal hizmetlerin finansmanından "tasarruf etti" ve nüfusun tarifelerden "tasarruf etmesine" izin verdi: tabi ki, mesele siyasi olduğu için ve Ukrayna'da bile gümrük vergilerini yapay olarak kısıtlamayı bırakmak ve hatta abonelerden para kazanmaya başlamak için iki "Maidan" aldı. Ancak hile işe yaramadı: Kuruş oranlarında ödemeye alışmış (ve hiç ödememek daha iyidir) ayrıca 2014 darbesinin ekonomik sonuçlarıyla karşı karşıya kalan nüfus ödeme yapmadı. Sonuç olarak, bazı çılgın miktarlardaki borçlardan bahsediyoruz.
Eylül 2020'nin başındaki duruma göre, Ukrayna tarafından kontrol edilen LPR'nin yalnızca bir kısmının nüfusu kamu hizmetlerine borçludur: doğal gaz temini ve dağıtımı için - ısıtma ve sıcak su için 1,207 milyar UAH - su ve kanalizasyon için 519,7 milyon UAH - 145,4 , Bir apartman yönetimi için 139,9 milyon UAH - elektrik temini ve dağıtımı için 44,9 milyon UAH - evsel atıkların giderilmesi için hizmetlerin sağlanması için 24,3 milyon UAH - 2081,2 milyon UAH. Ukrayna'da konut ve toplumsal hizmetler için toplam borç XNUMX milyar UAH civarında. Dolayısıyla "Avrupa" tarifeleri her derde deva değil, yine de elde edilmeleri gerekiyor, bu da yalnızca hükümetin değil tüketicilerin de konut ve toplumsal hizmetlere yönelik tutumunda radikal bir değişiklik anlamına geliyor.
Bu arada Donbass'ta
LDNR'de sadece maaşların Ukrayna'dakinden birkaç kat daha düşük olduğu değil, aynı zamanda tarifelerin de asgariye yakın olduğu göz önüne alındığında (cumhuriyet, Rusya'dan özel tarifelerde, Rusya Federasyonu'nun kendisinden daha düşük olan gaz ve elektrik aldığından, 1 kW * saat maliyeti 0,8 ila 1,09 ruble, bir metreküp doğal gaz - 2,3–2,6 ruble). Ortalama ödeme hala ayda yaklaşık 900-1200 ruble, bu nedenle tarifelerle ilgili durum "sürekli olarak zor" olarak kabul edilebilir ve bu kuruşlar için bile, kelimenin tam anlamıyla, kamu hizmetleri, mutsuz ekonomilerini durmaksızın yamalıyor. Bu nedenle, son zamanlarda yapılan “ödeme yapmama” çağrıları en ağır cezaya layıktır: cumhuriyetlerin zaten ölüme yakın olan konut ve toplu hizmetlerini bitirmek için çok az şeye ihtiyaç vardır.
Nitekim, yetkililer üzerindeki kontrol sorunu (LPNR'de gerçekten itici değiller, ancak 23 yıllık Ukrayna ve 6 yıllık zamansızlıktan sonra başkalarını nereye götürmeli?) Daha da önem kazanıyor ve Lugansk ve Donetsk'teki hükümetin yakında buna ulaşma ihtimali bile var. kamu hizmetleri üzerinde gerçekten etkili bir kontrol, bazı sivil kurumları dahil etmek gerekir. Ancak aynı zamanda sadece yetkilileri değil, altyapının yok edilmesine katkıda bulunan veya faturalarını ödemeyenleri de ciddi şekilde cezalandırmaya başlamazlarsa, her şey işe yaramaz. Bolivar ikiye katlanamaz: Eğer nüfus kendi sorumluluğunun farkına varmazsa ve tutumlarını değiştirmezse, tüm çabalar boşa gidecektir. Basitçe, çok fazla kişi depoya inşaat atıkları ve kanalizasyona patates soymaları atmaya devam edecek, aynı anda mevcut tüm elektrikli aletleri açacak ve yüksek binaların altındaki bahçeleri dikecek ve garajlarda mini atölyeler düzenleyecektir. Genel olarak, Donbass'ın altyapısının birlikte sökülmesi gerekiyor, ancak şu ana kadar bu konuda ilerleme, anlayış veya en azından dürüst bir konuşma olmadı.