O da göçtü...
Tez haberdir ölüm haberi.Uçup gelir hiç umulmadık bir anda...
Van Gölünün Tuğ iskelesinin emeklilerindendi.
Oğullar, kızlar yetiştirmiş, boy boy torunları olmuştu.
Eşi, gönlünün sultanı görme yetisini yitirdiğinde ona ışık olmuş, onlarca:
" Hacı efendi etme eyleme gel everelim seni, yükün hafifler." Önerisini:
" Bu benim alın yazım.Gül koklamam, gülüm üstüne." Diyerek reddetmişti.
Ah Tamara öykü kitabımın ilk baskısında onun anlatıları iki öyküme konu olmuştu.
Şero'nun Atları, Van Gölü canavarını içeriyordu.
"Hacı onca yıl görev yaptığın Van denizi kıyılarında hiç canavara rastladınız mı?" Diye sormuştum o da anlatmıştı.
Bir diğer öykümün konusunu da tas tamam onun özverili hayatı üzerine kurmustum. Karanlığın içindeki ışık diye hayatını özetlemiştim.
Hacı Mahmut Çınar amcadan söz ediyorum.Bir güzel insan.Ulu yürekli.
Akşam gelen haber onun da hakka yürüdüğünü bildiriyordu.
Kitaplığmda yer alan Ah Tamara' nın ilk orjinal baskısını aldım ve onun için yazdıklarımı okudum.
Soyadı gibi yüreği de çınar olan o güzel insana, Mahmut Çınar amcaya dua ettim.