lenfadenopati
Lenfadenopati , boyut değişikliğinin yanı sıra, farklı genetik lenf düğümlerinden bir veya tümünün şekil değişikliğidir. Çoğu bölümde, lenfadenopati, temel hastalıkların yalnızca bir tezahürüdür, ancak niteliksel tanılama olmadan aktiviteler ve tedavinin tam seyri ile birlikte bu patoloji diğer yaşamı tehdit eden koşullara dönüştürülebilir ve ciddi komplikasyonlara neden olabilir.
Lenfadenopati Nedenleri
Lenf sisteminin ana kollektörü olan lenf nodu, çeşitli enfeksiyöz ajanların nüfuz etmesinden ve yayılmasından tüm insan vücudunun bir "koruyucusu" olarak işlev gördüğü için yapısındaki herhangi bir patolojik değişikliğin yanı sıra işlevin bozulması kütlenin veya sınırlı iltihaplanmanın gelişimine işaret eder. Böylece, her türlü bulaşıcı hastalıklar er ya da geç, lenfatik dolaşım sistemindeki değişiklikleri provoke eder, yani lenf düğümünün yapısındaki inflamatuvar işaretlerin gelişimi için koşullar yaratır.
Bu durumlarda lenf düğümünün yapısındaki inflamatuar değişikliklerin gelişme mekanizması aynı olduğu için vücuda ne tür veya enflamatuar ajanların girdiği (paraziter istilalar, spesifik enfeksiyon patojenler, viral hasar ve hatta mantar çoğalması) önemli değildir.
Herhangi bir ihtisam doktoru, antibakteriyel ve antifungal tedavinin uzun süreli kullanımının, lenfadenopatinin yaygın bir formunun geliştirilmesinin provokatörü olabileceğini göz önüne almalıdır; ilaçlar aşağıdaki farmakolojik kategorilerde kesildikten sonra işaretleri bağımsız olarak düzelir: penisilin ve sefalosporinler, kuinidin türevleri antibakteriyel ilaçları.
Lenf nodlarının visseral gruplarının yenilgileri, çoğunlukla, metastatik bir onkopatoloji formundan muzdarip belirli bir kategoride görülmektedir.
Lenfadenopati belirtileri
Bu veya bu tür lenfadenopati, çeşitli yoğunluk derecelerinde ilerlemekte ve hastanın organizmasının bireysel reaktivitesine ve lenf düğümlerinde patolojik değişikliklerin başlıca nedeni olan arka plan hastalığına bağlı olarak spesifik tezahürlere sahip olabilmektedir.
Bazı durumlarda, bir lenf nodu lezyonunun (lokal lenfadenopati), lenfatik kollektörlerin tüm grubundaki (genelleştirilmiş lenfadenopati) değişikliklerden daha parlak ve daha şiddetli bir semptomatolojiye sahip olabileceği akılda tutulmalıdır. En şiddetli olan reaktif tipte lenfadenopati, hastanın şiddetinin zehirlenme-inflamatuar sendromun şiddetine doğrudan bağlı olduğu şeklindedir.
Bu durumda lenfadenopatinin akut dönemi, telaşlı bir ateş türü, şiddetli terleme, ardından titreme, lokal ağız ve ciltte lenf düğümünün lokalizasyonu konusunda sınırlı hiperemi gibi semptomların gelişmesi eşlik eder. Hepatosplenomegali iliştirmek, hastanın durumunun kötüleştiğini gösterir. Tedavi önlemleri tamamen yoksa, bu durumda lenf düğümünün dokusu erir ve kan akımı ile inflamatuar elementlerin hızla yayılması genel sepsis gelişimine neden olur.
Çoğu durumda, bir ya da daha fazla lenfadenopati hastasına primer objektif muayene yapılırsa bile, deneyimli bir uzman, lenf nodu sistemindeki değişikliklerin varlığını değerlendirmesine izin veren ana klinik kriterleri belirleyebilir.
Ana lenf nodu gruplarındaki değişikliklerin varlığını saptamak için doktor yalnızca etkilenen bölgeyi değil aynı zamanda gövde bölümünün lenfatik rezervuarın bulunduğu diğer kısımlarını da palpe eder. Örneğin, "inguinal lenfadenopati" için bir ön tanı koymak için, bu grup lenf nodlarının yeri oldukça yüzeysel olduğu için, kasıktaki bölgenin, özellikle de inguinal halkanın projeksiyonunun palpasyonu ve sıkıştırılması için yeterlidir. Lenf nodlarının visseral gruplarının yenilgileri görselleştirilebilir ve sadece kullanılan enstrümantal tanı yöntemleri yardımıyla oluşturulabilir.
Her şeyden önce, "lenfadenopati" terimi, artan parametrelerin yönünde değişen lenf nodunun boyutunda bir değişikliği ima eder, ancak düğümün büyüklüğünü değerlendirirken normal parametrelerinin lokalizasyona bağlı olarak geniş çapta değişebileceği akılda tutulmalıdır. Dolayısıyla, inguinal lenf nodunun normal boyu servikal lenf düğümleri grubu için artacaktır.
Lenf düğümünün yakınında bulunan yumuşak dokuları sıkıştırırken hastanın rahatsızlık verdiği durumlarda lezyonun iltihap doğası kabul edilmelidir. İlave olarak, iltihaplı oluşumun lenfadenopati bulguları ciltte ve yumuşak dokularda lenf nodu yerinin projeksiyonunda kızarıklık, hacim artışı ve lokal olarak artış gösterir.
Lenfadenopatinin gelişimini tetikleyen hastalıkların ayırıcı tanısında önemli olan, tutarlılık, lenf nodunun yapısı ve çevredeki dokulara göre yer değiştirmesi tanımına sahiptir. Böylece palpasyonda sabit olmayan yoğun bir lenf nodu veya yüksek yoğunlukta bir lenfatik konglomera varlığı, neoplastik sürecin gelişimine veya spesifik bir inflamasyonun (tüberküloz lezyon) varlığına tanıklık eder.
Ayrıca, çoğu hastalığın gruplardan birine sınırlı hasarla karakterli olduğu için, etkilenmiş lenf düğümlerinin lokalizasyonunu hesaba katmak gerekir. Örneğin, çoğu durumda ağız boşluğunun iltihaplı hastalıkları, lenf nodlarının servikal gruplarına hasar ile sınırlıdır.
Aynı formdaki lenfadenopatinin her bir vakada farklı şekilde ortaya çıkabilmesi nedeniyle, tıbbi uygulamada belirli bir lenf nodu grubunun patolojisine maruz kalan hastaların incelenmesi için belirli bir algoritma kullanılmaktadır. Bu tarama testi, spesifik ve genel laboratuar yöntemleri (inflamatuvar değişiklikler için kan testi, spesifik onkolojik belirteçlerin titresi tespiti) ve çeşitli radyasyon görüntüleme tekniklerinden (standart ve kontrast radyografi, ultrason tarama, bilgisayarlı tomografi) oluşur.
Servikal lenfadenopati
Enflamatuar lenf nodlarının tutulumunun en yaygın şekli servikal lenf nodlarının lenfadenopatisidir ve çocukluk çağındaki enfeksiyöz hastalıkların gidişatına eşlik ettiği için pediyatristlerin büyük bir kısmı budur. Bu enflamatuvar değişiklikleri genellikle ağız boşluğunda veya tükrük bezlerinde lokalize eder ve bu nedenle servikal lenf nodu grubunun yakınında reaktif lenfadenopati hızlı bir şekilde eklenir. Bu tür lenfadenopati, nadiren spesifik bir tedaviye ihtiyaç duyar ve lenf düğümlerinde meydana gelen değişiklikler, hastalığın kök sebebi ortadan kaldırıldıktan sonra düzleştirilir.
Hastaların erişkin kategorisinde bu patoloji daha az etkilenir ve lenf bezlerinin servikal gruplarında değişiklikler varsa, lenfadenopati tümör oluşumunu üstlenmelidir. Bu bağlamda, servikal lenfadenopati hastasının birincil tedavisinde, sadece etkilenen bölgenin değil, diğer organların ve sistemlerin de enstrümantal incelenmesi malign neoplazileri hariç tutmak için gereklidir.
Bu veya servikal lenf düğümleri grubunun yenilgisi, vücudun çeşitli patolojik koşullarının önemli bir tanı ve prognostik belirtisi olabilir. Böylece, posterior rahim ağzı servikal grubunda bir artış, kafa derisinde lokalize olan enfeksiyöz odakların yanı sıra toksoplazmoz ve kızamıkçık eşlik eder. Göz kapaklarının ve konjonktivanın enfeksiyonu, çoğunlukla ön servikal lenf düğümlerinin boyutlarında bir artışa eşlik eder. Ve tüm lenf düğümleri grubundaki mevcut değişiklikler ile hastanın lenfoma olduğu kabul edilmelidir.
Tüberküloz enfeksiyonu, servikal lenf nodlarında hızlı progresif bir artış ve ardından süpürasyon ile karakterizedir. Lenf düğümlerinin supraklaviküler grubu son derece kıttır ve bu lenfadenopati görünümünün olumsuz bir prognostik işareti (göğüs boşluğundaki primer tümörün lokalizasyonunda metastatik lezyon) olduğu düşünülmelidir. Epitelyal lenf nodu sarkoidoz ve sekonder sifilizde etkilenir, düğümlerde artış bilateral simetriktir. Tek taraflı yenilgisi, üst ekstremitenin cildinin enfekte lezyonlarına eşlik eder.
Aksiller lenfadenopati
Olguların çoğunluğunda aksiller lenf nodlarının lenfadenopati inflamatuar olmaktadır. Gelişimi, spesifik olmayan bulaşıcı ajanların, lenf akışı ile hasar görmüş cilt yoluyla yenmesi ile tahrik edilir.
Hastanın, onkolojik meme hastalığının varlığında aksiller lenf nodlarının şeklindeki bir artış ya da bir değişiklik belirtileri bulunduğu bir durumda, mammologlar, pratik faaliyetlerinde "aksiller lenfadenopati" terimini kullanmaktadırlar.
Yakın geçmişte, dünya cerrah topluluğu farklı yaş, ırk ve cinsiyete sahip hastalar arasında aksiller lenfadenopati insidansının istikrarlı bir ilerlemesine dikkat çekti. Her şeyden önce, böyle dinamik lenfadenopati gelişimi, antropojenik etki, olumsuz ekolojik durum ve değişen karma enfeksiyon ile açıklanmaktadır. Lenf düğümlerinin aksiller gruplarındaki enflamatuvar değişikliklerin gelişmesinin sık provokatörü olan mikroorganizmaların öncelikli grupları, kokovien kategorisinin piyojenik mikroorganizmalarıdır.
Lenf düğümlerinin aksiller grubunun yüzeysel olarak bulunduğu ve cerrahi müdahale için uygun olduğu gerçeğinden dolayı erime lenf nodu gelişimi ve sepsis bulguları oluşumu şeklinde inflamatuvar inflamatuvar lenfadenopati komplikasyonlarının gelişmesinden kaçınmak için çoğu durumda aksiller lenfadenopati cerrahi tedavisi kullanılmaktadır.
Bu davadaki operatif fayda, pürülan inflamasyon odağının ardından drenajla açılması ve yeterli sağlığa kavuşturulmasıdır. Çevresindeki değiştirilmemiş yağ dokusuyla birlikte pürülan füzyon alanlarını tamamen çıkaracak yeterli sayıda operatif erişim için özel dikkat gösterilmelidir. Ameliyat sırasında ilk doz Cefalosporin'i direkt olarak değiştirilmiş lenf noduna enjekte etmesi ve bunu takiben profilaktik olarak antibakteriyel tedavinin parenteral seyrini izlemesi önerilir.
Postoperatif dönemde altta yatan hastalığın ortadan kaldırılmasına yönelik ilaçlar (günde 3 kez 0.25 mg'lık bir viral enfeksiyon ile famciclovir, funkal bir lezyon ile günlük 200 mg dozda flukonazol, toksoplazmik lenfadenopati ile Fansidar 2 tablet 1 kez haftalık). Hastanın bağışıklık durumuna, temel tedavinin bağışıklık düzenleyici ilaçlarla (Roncoleukin, günlük olarak 2 mg oral olarak) kombine edilmesi gereken duruma, iyileşme döneminde büyük önem verilmelidir.
Mediastende lenfadenopati
Mediastinal lenfadenopati genellikle inflamatuar genezin pulmoner parankiminin şiddetli spesifik formlarının seyrine eşlik eder ve bunların arasında en yaygın patoloji tüberküloz lezyondur.
Bir bakteriyel enfeksiyonun eklenmesiyle komplike olan, sıklıkla solunum ve viral hastalıklarla hastalanan çoğu hastanın geçici olan pulmoner lenfadenopati olduğuna dikkat edilmelidir. Bununla bağlantılı olarak, bu patolojik durum çok nadiren teşhis edilir.
Mediastinal lenfadenopatinin klasik varyantının en yaygın nedeni, bir veya başka mediastinal bölgeye ait yapıların tümör hastalıklarıdır. Ne yazık ki, bu formdaki lenfadenopatinin klinik bulguları, hastalığın geç bir evresinde ortaya çıkmaya başlar ve tümör alt tabakasının sinir dokusu yapılarına yayılmasının neden olduğu ciddi bir ağrı sendromu görünümünden oluşur. Çoğu zaman, ağrı tipik olarak omuz bölgesinde ve üst yarısında ağrı ile tek taraflıdır. Kemiklerin ve yumuşak dokuların herhangi bir lokalizasyon projeksiyonunda ağrının görülmesi, doktoru hastada uzak metastazların ortaya çıkması fikrine yönlendirmelidir.
Buna ek olarak, mediastinal lenfadenopatinin tipik klinik bulguları, mediastinal neoplazmın boyutunda belirgin bir artış ile gözlemlenen "sıkıştırma belirtileri" olarak adlandırılan kategorilerdir. Mediastenin bir veya daha başka bölümünde nörovasküler demet bulunduğuna bağlı olarak, bu pakstaki büyük damarların sıkıştırılması kaçınılmaz olarak hemodinamik bozuklukların (venöz hipertansiyon, kardiyak ritim bozuklukları, baş ağrısı ve istirahat halindeki şiddetli baş dönmesi , akrosiyanoz ve diffüz gelişimini provoke eder derinin siyanozu ).
Genişlemiş mediastinal lenf düğümlerinin bronşun trakea ve lümenine baskı basıncı uyguladığı bir durumda solunum bozukluklarını (spastik öksürük, nefes darlığı ve dispneyi arttıran) gösteren semptomlar görülmeye başlar. Hastanın zor yutkunma hareketiyle ilgili şikayeti, sürekli "boğazdaki yumruluk" hissi, lenfadenopatinin özofagusta sıkıştırma etkisinin gelişimine tanıklık eder.
Mediastinal tümörlerin malign formları, yani lenfogranulomatoz ve lenforetikkarsinom, mediastinal lenfadenopati gelişimiyle birlikte, bir insanda tüm spesifik olmayan belirti bulguları (hızlı kilo kaybı, ciddi zayıflık ve azaltılmış çalışma yeteneği, hiperhidroz ) ile karakterizedir.
Hastanın, mediastinal lenfadenopati varlığına işaret eden klinik bulguları olan bir durumda, teşhisi doğrulamak ve bu sendromun nedenini belirlemek için, radyasyon muayeneleri yapmak ve gerekirse tanı-ponksiyon biyopsisini videotorakoskopi ile doğrulamak gereklidir.
Retroperitoneal lenfadenopati
Retperitoneal lenf nodu grubunun lezyonunun bu şekli çoğunlukla hastanın çeşitli yerlerin tümör lezyonunun patognomonik bir işaretidir, bu nedenle hastada genişlemiş retroperitoneal lenf nodlarının saptanması, spesifik teşhis önlemleri kullanılarak kapsamlı bir tarama muayenesinin temelini oluşturur.
Retroperitoneal lenf nodlarının lenfadenopatisinin başlıca bulguları, kısa vadeli ateş, karın boşluğunda paroksizmal yoğun ağrılar olup, belirgin bir lokalizasyona, diyareza sahip değildir. Retorperitoneal alanın lenf düğümleri çoğunlukla, sindirim sisteminin herhangi bir bölümünün bölgeleri, böbrekler ve daha az sayıda testis tümörü bulunan tümör lezyonlarında etkilenir.
Bazı durumlarda, retroperitoneal lenfadenopatinin birincil semptomu, sinir uçlarının sıkışması sonucu ortaya çıkan yoğun ağrı sendromudur. Lenfadenopati kategorisini teşhis etmenin en güvenilir yolu kontrastlı manyetik rezonans görüntüleme yöntemidir.
Lenfadenopati, çocuklarda
Şu anda, çeşitli yaş kategorilerindeki lenfadenopati vakaları pediyatrik uygulamada belirgin olarak artmış ve lenf nodlarındaki değişiklikler daha iltihaplanmadan önce ve son on yılda lenf düğümlerinin paraneoplastik işlemler tarafından hasar görmesi nadiren görülmemektedir ve bu da büyük oranda olumsuz bir ekolojik durumdan kaynaklanmaktadır.
Enflamatuvar değiştirilmiş bir lenf nodundan başka bir şey olmayan "lenfadenit" ve lenf nodu genişlemesinin nedeninin (kırmızı fıtr, enfeksiyöz mononükleoz, lenfogranulomatoz) güvenilir bir teşhisine kadar ara bir tanı olan "lenfadenopati" gibi kavramları ayırmak gereklidir.
Akılda tutulması gereken bir nokta da, çocuk 12 yaşına gelmeden önce lenfatik sistem olgunlaşmamış olarak kabul edilir, ancak oluşumun başlangıcı erken intrauterin dönemde düşer. Lenfatik sistem yapılarının bu kadar işlevsiz olgunluğu, çocuk yaş kategorisinde hastalar arasında gözlenen yüksek lenfadenopati insidansını açıklar.
Yeni doğmuş bir bebeği incelerken palpe edilebilen herhangi bir lenf nodu tespiti lenf nodlarında artışa işaret eder, çünkü bu yaş aralığında palpasyon için genellikle lenf düğümleri mevcut değildir. Çocuğun yaşamının ilk yılı kritik önem taşır çünkü bu yaşta boyun, oksipital ve inguinal bölgedeki majör lenf düğümlerinde reaktif bir artış vardır. Daha olgun yaşta, üç yıl sonra sağlıklı çocukların çoğunluğunda görülen, lenfatik sistemin normal işleyişi için kriter, yüzeyel lenf nodlarının üçten fazla grubunun palpasyonudur.
Pediatride az ya da çok sıklıkla görülen lenfadenopati etyopatogenetik formlarının yapısını göz önüne alırsak, çeşitli bulaşıcı hastalıklardan kaynaklanan immün reaktif lenfadenopatilerin başında gelir. Çocukluk çağında sıklıkla lenfadenopati, mevcut kronik hiperplastik hastalıkların (bağışıklık yetersizliği) ve sistemik bağ dokusu patolojilerinin bir sonucu olarak ortaya çıkar. Neyse ki, spesifik bir tümör karakteristiğine sahip lenfadenopati genel insidansın yapısında% 10'dan fazla değildir, ancak bu tip değişikliklerin erken tanısı hastanın iyileşmesini öngörmek için önemlidir. Nadiren, şiddetli alerjik reaksiyon ve helmintik invazyon ile çocuklarda lenfadenopati görülür.
Servikal lenfadenopati belirtilerinin gelişimi, lenfatik hipoplastik tipte anamnez olan çocuklar için daha tipiktir ve servikal grubun lenf düğümlerinde meydana gelen değişiklikler her zaman ağız boşluğunda inflamatuar değişiklikler ile timusta ve dalakta bir artışa eşlik eder. Lenf nodlarının servikal gruplarındaki lenfadenopatinin reaktif tipi çoğunlukla diş çıkarmalı çocuklarda dişetlerinde inflamatuar değişikliklerin bir tezahürüdür. Enflamatuar ajanların bölgesel bir lenf noduna girdiği iddia edilen kronik enfeksiyon kaynağını belirlemek için bir veya başka bir anatomik bölgeden alınan lenfatik sıvının normal akış yönünü hesaba katmak gerekir.
Çocuğun bir ay sonra ateş, dermatit , yaygın bir oral kandidiaz ve kronik diyare ile birlikte devam eden yaygın lenfadenopati bulunduğu bir durumda hastanın AIDS'li olduğu kabul edilmelidir.
Lenf düğümlerinin paraneoplastik süreçlerle yenilmesi, lenfatik sistemin primer bir tümörü veya sekonder metastaz gelişiminde ortaya çıkabilir. Çocukluk çağında görülen lenfatik sistemde lokalize olan tümör prosesinin habis formu lymphosarkoma olup öncelikle mediastinal ve mezenterik lenf nodlarını etkiler.
Lenfadenopati tedavisi
Gerekli ve patogenetik olarak kanıtlanmış tıbbi önlemlerin hacmi, birçok faktöre (hasta yaşı, eşlik eden enfeksiyon bulguları varlığı, hastanın ciddiyetinin değerlendirilmesi) bağlıdır. Lenfadenopati ile bir hastanın tedavisinde kullanılan taktiklerin seçiminde en önemli faktör, belirli bir lenf nodu grubunda provokatör bir rol oynayan temel hastalıkların niteliksel tanısıdır. Bu nedenle, lenfadenopatinin konservatif tedavisinde ana dal, ampirik etyopatogenetik tedavi yöntemidir.
Bu nedenle, lenfadenopati ile birlikte, lenf nodu dokuları ve çevreleyen yumuşak dokuların enfeksiyonu eşlik eder, etyolojik tedavi temelinde antibakteriyel ajanlar olacaktır. Başlangıçta lenf nodu biyopsisi ile elde edilen punktat antibakteriyel ilaçların belli bir kategorisine duyarlılığın belirlenmesine yönelik yöntemle patojenik floranın tanınmadan önce sefalosporin serisinin (günde bir kez intramüsküler olarak Medaxone 1 milyon ünite) antibiyotiklere ve ayrıca fluorokinolonlar (Levofloksasin 1 g intravenöz olarak). Bu terapinin süresi, hastanın vücudunun bireysel reaktivitesi, klinik bulguların tesviye oranı ve kan testindeki enflamatuar reaksiyonun esas kriterlerinin normalleştirilmesi oranı ile belirlenir.
Lenfadenopati, bulaşıcı bir yapıda (tularemi, frengi) sisteme spesifik bir hastalığın ortaya çıkması durumunda, antibakteryel ilaç tedavisi şeması temelde patolojiyle belirlenmelidir.
Lenfatik dokunun, inflamatuar değişikliklerin herhangi bir form ile lymphadenopathy'nin hızlı bir şekilde yayılmasına yatkın olması nedeniyle, bu patolojinin lokal tedavisine (sıcak kompreslerin kullanılması, alkol kauçukları) dikkat edilmelidir. Bu manipülasyonların lenfadenopatinin tümör oluşumunda kullanılması, tümör hücrelerinin yayılması için koşullar yarattığı için kesinlikle kontrendikedir. Yerel tedavinin tek uygun yöntemi, etkilenen lenf nodunun bulunduğu yerde cildin hemen merhem şeklinde antiseptik maddelerin yardımıyla (günde iki kez Vishnevsky merhem ile uygulanması) tedavisidir. Bununla birlikte, eşlik eden antibiyotik tedavisi olmadan izole bir merhem uygulamasıyla tam bir iyileşme beklememeliyiz.
Sınırlı lenfadenopati hastasında, ponksiyon biyopsisi yöntemi ile lenf nodunda değişiklikler meydana geldiği teyit edildiğinde, kemoterapi uygulanması önerilir.
Pürülan içerikli lenf nodunda bir değişiklik olursa, hasta, çeşitli temel tekniklere göre gerçekleştirilen lenfadenopati cerrahi tedavisini gösterir. Cerrahi tedavinin asıl amacı lenf düğümünün açılması, pürülan içeriğin giderilmesi ve deşarjın dışarı akması için drenajın kurulmasıdır.
Vücudun kendi savunma mekanizmalarını uyarmak için immünomodülatör ajanlar ek bir tedavi olarak önerilir (Glutoxim 5 mg intramüsküler olarak 10 gün boyunca).