Diane Rosenfeld, bonobolarda “ataerkilliğin kaçınılmaz olmadığına” dair olumlu kanıtlar buluyor.
Sadece Demokratik Kongo Cumhuriyeti’nde (DRC) yaşayan nesli tükenmekte olan bir büyük maymun türü olan bonoboyu ilk kez 20 yıl önce Harvard Kennedy Okulu’nda Büyükelçi Swanee Hunt tarafından verilen bir ders sırasında duydum. Sınıf, özellikle barışı sağlama girişimleriyle ilgili olarak, kadınların yönetişimde oynayabileceği önemli ve benzersiz role odaklanarak kapsayıcı güvenliği araştırdı.
Hunt, dişi bonoboların cinsel organlarını birbirine sürterek çatışmaya aracılık etme biçimine ve nispeten barışçıl varoluşlarına dikkat çekiyordu. Kurs, Diane Rosenfeld’in yıllar sonra “Bonobo Kız Kardeşliği” diyebileceği şeyi inşa eden dünyanın dört bir yanındaki kadınlara odaklandı.
Aynı zamanda, Rosenfeld bonobo hakkında bilgi edinmenin eşiğindeydi. 2004’te Harvard antropolog Richard Wrangham ile bir panelde, ah-ha anı geldi. Wrangham, çoğu primatın dişileri ve üreme kaynaklarını (insanlar dahil) kontrol etmek için cinsel zorlamayı kullanma biçimlerinin altını çizdi. Ama aynı zamanda bonoboların erkek şiddetinin “doğal” olduğu varsayımımızla çeliştiği benzersiz yöntemlerden de bahsetti. Tam o anda ve orada, Rosenfeld için bir eylem çağrısı, bir ileri yol ve bizi ataerkilliğin pençesinden kurtarabilecek toplumsal bir değişim olan Bonobo Rahibeliği olacak şeyin tohumları ekildi. kitap, Bonobo Kardeşliği: Kadın İttifakı Yoluyla Devrim.
Rosenfeld, bonoboların kendine özgü çatışma aracılık tekniklerine atıfta bulunmaz, daha ziyade insanların taklit etmesi gereken eşitlikçi sosyal yapılarına işaret eder.
“Bonobolar barışçıl, sevecen, yiyecek paylaşımı, özgürce cinsel ve yabancı düşmanı, yani yabancıları seviyorlar, onlardan korkmuyorlar” çünkü “korkacak hiçbir şeyleri yok” diye yazıyor. Rosenfeld bonobolarda “ataerkilliğin kaçınılmaz olmadığına” dair olumlu kanıtlar buluyor.
Bonobolar, erkek şiddetinin ‘doğal’ olduğu varsayımımızla çelişiyor.
Önsözde, 2008’de DRC’de bonobolarla ilk kez cinsel travmadan iyileşirken vakit geçiren Ashely Judd, bonoboların “DNA’mızın yüzde 98.7’sini paylaştığını” ve erkek cinsel şiddetinden uzak yaşadıklarını belirtiyor. Bonoboların akrabalık bağlarının sınırları dışında nasıl bağlandıklarını ve birbirlerini nasıl desteklediklerini vurguluyor. Judd, Rosenfeld’in bonoboların insanlara yeni bir yol gösterebileceği yönündeki iddiasını övüyor ve kitabı “ataerkillik ve cinsel şiddetin son derece zekice bir analizi” olarak nitelendiriyor.
Kitap, veriler, yasal davalar ve tarihsel perspektif aracılığıyla ataerkilliğin ve kadınlara yönelik cinsel şiddetin derinliğini ve genişliğini çok net bir şekilde ortaya koyuyor ve girişte Rosenfeld önemli bir soru soruyor: “Kadınlar arasında ve kadınlar arasında eşitliği nasıl teşvik ederiz?” Rosenfeld’in bu soruya verdiği yanıtın aracı, “sürekli bir ataerkil şiddet bulutu altında yaşamanın kadınların hayatlarını her gün nasıl etkilediğine yakından bakmamız” gerektiği yönündeki iddiasıdır.
Kitabın “Sorun” başlıklı Birinci Bölümü, okuyuculara bu “sürekli bulut”un net bir resmini sunduğu için tam olarak bunu yapıyor. Bu resim, kahredici verileri, kadınların adalet olmadan aşırı şiddete maruz kaldığı yürek burkan davaları ve bir otoparkta yürümenin, bir koşuya çıkmanın, bir erkekle yalnız kalmanın ve sadece bir erkekle yalnız kalmanın günlük tehlikesinin altını çizen sayısız hikayeyi içeriyor. erkeklerin egemen olduğu mekanlarda yaşamak ve çalışmak.
Mevcut toplumsal normlarımızın, ölümle sonuçlanan aile içi şiddetten flört tecavüzüne (benim için yeni bir terim) “uyumlu seks”e kadar uzanan yakın eş şiddetinin gerçeklerine karşı koymak için -eğer varsa- çok az şey yaptığına dair açık ve reddedilemez kanıtlar sunuyor. ), rızaya dayalı seks ve aranan seks, tüm cinsel deneyimler ataerkil bir kültürde var olduğunda.
Rosenfeld, işe etkileyici bir hukuk kariyeri ve toplumsal cinsiyete dayalı şiddetle ilgili onlarca yıllık deneyimi getiriyor ve kitap, dünya genelinde ve özellikle ABD’de, kadınlara yönelik ataerkilliğin baskısını çerçevelediği için önemli ve güçlü bir terminoloji sunuyor. Kadın Yasası, kadınları korumakta sürekli başarısız oluyor, çünkü yasa genel olarak yazılı, yorumlanmış ve zorunlu erkekler tarafından.
Bütün bunlara rağmen, mevcut sistemin başarısızlıklarını ve bu “sürekli bulutun” yaygınlığını ortaya koymanın, beyaz kadınların çoğunluğunu, bu kardeşlik bunu gerektirdiğinde beyaz olmayan kadınlarla bir kardeşlik kurmaya ikna etmek için yeterli olduğuna dair temel varsayımı sorgularken buldum. beyaz ayrıcalıklarından vazgeçiyorlar.
“The Pivot” adlı kitabın İkinci Kısmında, “Bonobo Sisterhood” veya “Kadın İttifakı”na doğru gerekli geçişin ana hatlarını çiziyor. (Kitabın alt başlığının yaptığı gibi, buna “kadın ittifakı” demenin, ataerkilliğin elinde acı çeken birçok kadın ve ikili olmayan birey için dışlayıcı olduğunu kabul etmiyor.) Bu pivot, gerçeğin kadınlar için ne kadar acımasız olduğunun altını çiziyor. genel olarak, beyaz kadınları ayrıcalıklarından vazgeçmeye ve nihayet “tüm kadınların eşit yaratıldığını” kabul etmeye motive edecek – ataerkil şiddetten birleşik bağımsızlık beyanını içeren “The Promise” kitabının Üçüncü Kısmındaki merkezi bir ilke.
Kitap bir çözüm sunuyor aşk görmek: kadınlar arasında ve tüm kadınlar arasında eşitlik ile gerçek bir kardeşlik inşa etmek için bir araya gelen kadınlar. Ancak bu çözüm, ırkçılık, sınıfçılık ve homofobi gibi diğer baskı sistemlerini de etkili bir şekilde ele almamızı gerektiriyor.
Rosenfeld bunu anlıyor: “Irkçılık ve cinsiyetçilik el ele gider” diye yazıyor. “Her biri beyaz erkek üstünlüğüne dayanır ve ezici bir çoğunlukla beyaz erkekler tarafından yazılan ve onlar tarafından yargılanan bir hukuk temelini yansıtır. Beyaz üstünlükçü ataerkillik, beyaz erkekleri herkesin üzerine yerleştiriyor.” Ayrıca “Bonobo İttifakının ancak beyaz kadınlar gemiye binerse işe yarayacağını” da biliyor.
“Beyaz Bonobo kız kardeşlerin yapacak benzersiz işleri var” diye yazıyor. “Beyaz kadınlar, ataerkillikte beyaz üstünlüğünü sürdürmedeki rolümüzü tanımlamalı, yüzleşmeli ve sorgulamalı.” Ancak böyle bir yüzleşme için gerekli araçları ortaya koymakta başarısız olur. Beyaz kadınların, kitabı okuyan beyaz kadından belirgin şekilde farklı siyasi görüşlere sahip olabilecek akranlarını bu önemli iç çalışmayı yapmaya ikna etmek için kullanacakları bir kılavuz haritası açısından da pek bir şey sunmuyor. Nefsi müdafaa sınıfları ve bilinç yükseltme yeterli değildir. Irkçılık karşıtı eğitimciler, beyaz kadınların yapması gereken “benzersiz iş” için gerekli araçları sunuyor.
Rosenfeld ayrıca, polis memurlarının huzurunda aile içi tacizciler tarafından vurulan veya memurlar yasaklama emirlerini uygulamadığı için vurulan kadınların hikayelerine yer vererek, kolluk kuvvetlerinin kadınları koruyamadığını sürekli olarak göstermektedir. Yine de okurken, aynı zamanda Bonobo Rahibeliğinin yaratılmasını da destekleyebilecek olan kölelik karşıtlarının önemli çalışmalarına atıfta bulunma fırsatları görmeye devam ettim. Böyle bir katılım, böyle bir kardeşliğin yaratılmasının fizibilitesini güçlendirecektir. Onlar yokken kitap, açmam gereken tüm anahtarları bana vermeden açmam gereken kapıyı işaret etti. Ataerkilliği sona erdirme ve bir Bonobo Rahibeliği inşa etme işi aynı zamanda beyaz üstünlüğünü sona erdirme işidir.
Rosenfeld, ataerkillik içindeki kadınlara, “Biri risk altındaysa, hepimiz risk altındayız” diye hatırlatıyor, ancak beyazlığın onlara sağladığı rahatlık ve ayrıcalıklar göz önüne alındığında, bu “risk” bazıları için kabul edilebilir sayılırsa ne olur? Durum buysa, Rosenfeld’in temel sorusu şudur: “Kadınlar arasında ve kadınlar arasında eşitliği nasıl teşvik ederiz?” cevapsız kalır.
ABD demokrasisi tehlikeli bir dönüm noktasında – kürtaj haklarının yok edilmesinden, ücret eşitliği ve ebeveyn izni eksikliğine, hızla artan anne ölümlerine ve trans sağlığına yönelik saldırılara kadar. Kontrolsüz bırakılırsa, bu krizler siyasi katılım ve temsilde daha büyük boşluklara yol açacaktır. 50 yıldır, Hanım. Feminist gazeteciliği şekillendiriyor; ön saflardan haber yapıyor, isyan ediyor ve doğruları söylüyor, Eşit Haklar Değişikliğini savunuyor ve en çok etkilenenlerin hikayelerine odaklanıyor. Eşitlik için tehlikede olan her şeyle birlikte, önümüzdeki 50 yıl için taahhüdümüzü iki katına çıkarıyoruz. Buna karşılık, yardımınıza ihtiyacımız var, Destek Hanım. bugün bir bağışla—sizin için anlamlı olan herhangi bir miktar. kadar az her ay 5 dolare-bültenlerimiz, eylem uyarılarımız ve davetiyelerimizle birlikte basılı dergiyi alacaksınız. Hanım. Stüdyo etkinlikleri ve podcast’ler. Sadakatiniz ve gaddarlığınız için minnettarız.
Bir sonraki:
Kaynak : https://msmagazine.com/2022/10/19/diane-rosenfeld-bonobo-sisterhood-female-alliance-patriarchy/