Psikodrama'nın oluşumuna bir tiyatro sanatçısı vesile olmuştur. Freud
ile aynı dönemde yaşamış olan Viyanalı psikiyatrist Jacob Moreno, sahnede
kötü kişilikleri canlandıran bir kadın sanatçının, giderek özel yaşamında
daha tatlı bir insan haline dönüştüğünü gözlemler. Moreno bu gözlemi
sonucu, sanatçıda oluşan bu değişimin, kişiliğindeki olumsuzlukları
sahnede canlandırarak içinden atabilmesine, dolayısıyla kişiliğinin olumlu
taraflarını gerçek hayatına aktarabilmesine bağlar.
Bunun üzerine Moreno bir teori geliştirerek, "Eğer insanlar grup
halinde bir araya gelip korkutucu veya zor anları canlandırabilirse, gerçek
hayatlarında asla ifade edemeyecekleri gerçek duygularını ortaya
koyabilirler" der. Bu teorisini de bir çeşit psikoterapi yöntemi olarak
geliştirir.
Psikodrama'da bir grup hasta, uzman bir terapistin yönetiminde birbirlerinin
hayattaki rolünü ve içinde bulundukları durumu sırayla canlandırır. Bir
oyun sahneledikleri için, katılımcılar birbirlerine gerçek duygularını
çok daha rahat ve güvenli bir şekilde ifade edebilirler.
Psikodrama çok güçlü duyguları ortaya koyan kuvvetli bir deneydir.
Dolayısıyla bir uzman terapistin nezaretinde yapılması elzemdir. Terapistin
görevi ise, gruba canlandırdıkları olayları açıklamak ve
katılımcıların gerçek duygularını açıklamaktır.
Spontanite tiyatrosu ve devamı olarak psikodrama, yaşamın sahnesini
oluşturmayı hedefleyen bir oluşumdur. Sanat yaratıcılığın kendisidir;
oysa geleneksel tiyatroda yaratıcılıktan uzaklaşılır, oyuncular hep aynı
rolü oynarlar. Spontanite tiyatrosu bu sorunu çözme yolunda var olmuştur;
her yaratı sadece bir kez yaratılır, herkes sanatçıdır, seyircilerin
öyküleri oynanır ve kalıplaşmış olanın dışına çıkılır.