Türkiye bundan kısa süre öncesine kadar "öngörülemeyen" bir ülkeydi... Kimileri süreklileşmiş krizden söz ediyor, çokça "fetret devri"ne işaret ediliyor, kaos ve karmaşaya vurgu yapılıyordu.
Kojin Karatani'nin Transkritik adlı yapıtını incelemeyi sürdürüyorum. Önceki yazıda olumlu bulduğum yanları üstünde durmuştum. Şimdi onu biraz "transkritikten" geçirelim.
1968'in böyle yükseltilmesi çok anlamlıdır. Baştan sona bir karşıdevrim silahı olmasına rağmen, sol içinde de böylesine açık bir hüsn-ü kabulle karşılanması üzerinde, 40 yıl sonra, "Prag Baharı" denilen karşı devrimci kalkışmanın 40'ıncı yılında yani, bir kez daha düşünmekte yarar var.
Galiba sadece soL'da, kuzeyimizdeki kanlı hesapların gerçek anlamı üzerinde akıl yürütmek mümkün. Bunun tek nedeni yazarlarımızın entelektüel kapasitesi değil, o var, ama asıl önemlisi, Türkiye Türkçesindeki -yönetenlerin ve eski solun- düzeysizliğidir. Durum galiba Batı dillerinde de daha farklı değil. Neyse, işte, kimsenin aklına belli başlı klişeleri yinelemek dışında bir şey gelmiyor.
Eski solcuları kırpıp kırpıp karşı-devrimci üretme mekanizmasını çok kişi ele almış olabilir. Ama ucuzundan ağzını doldurup hain diye bağırmak yerine, artık sevecenliğimizi ve dostluğumuzu hak etmeyen bu çevreleri derinlemesine "anlamaya" çalışan iki soL yazarı biliyorum. Biri Yurdakul Er'dir. Sanırım geçen yıl çok haklı ve çok sert bir köşe yazısı kaleme almıştı soL'da.
"Zamandan ve mekândan münezzeh" kılınmış teorilerin uçuculuğudur, aydınlara çekici gelen. Burada her şey, bir fikrî teati sorunudur. Pratiğe bulaşma riskinden uzak, bir panelin masa başı konukları olarak bulunurlar siyaset arenasında. Kâh 1800'lerdedir zihinler, kâh 3000'lerde.
Şimdilik herkesin istediği oldu. Yönetenlerden söz ediyoruz. Satılık Türk medyası, güncel vurgularında hiç haksız değildir: Batı, AKP'nin kapatılmadığı bu Türkiye'nin gerçekten de bir kaosun eşiğinden döndüğüne inanıyor. İnanmasalar, medyalarını her türden kriz-kaos manşetleriyle süslerler miydi?
Durum pek bir kaotik, demek ki.
Kürt sorununda kilitlenme sürüyor. İlk bakışta, kilitlenmeye , inkarcılığın Türkiye Cumhuriyeti'nin hem resmi , hem de fiili politikasındaki ağırlığını korumasının yol açtığı düşünülebilir. Yalan değil, "Kürt" olgusu onca bedelden sonra bir meşruiyet kazandı belki ama bu olguyla sistemin ilişkilenmesi "inkar ve imha"dan arınmıyor bir türlü.
Cinayet denince ve bizim ülkemiz söz konusu olduğunda, üçlü bir sınıflandırma yapmak mümkün görünüyor: siyasi cinayetler, iş cinayetleri ve bunların dışındaki nedenlerle işlenen cinayetler ya da "diğer". İş cinayetleri denince de, hiç değilse yaklaşık son bir yıldır, ilk akla gelenin Tuzla'daki tersanelerde işlenenler olduğunu söylemekte herhangi bir yanlışlık ya da abartma yoktur.
Olabilirlik - Olurluk
Neden çıkmasın? Tabiki çıkar! Şimdi birisi, "İnsan lotodan milyoner olabilir mi?" diye sorsa, "Hayır!" demek olası mı? Gericiden 'iyi sanatçı' çıkması olabiliriği de bu kadardır!
Bu sefer sonda değil, hemen başta söylemekte yarar var. 1 Ağustos tarihinde Evrensel'deki yazısında Kamil Tekin Sürek, "O kadar laf (alay, iğneleme, kinaye vb) yerine, ABD ve AB'nin AKP eliyle yürüttüğü projeye karşı böyle bir ittifakın içinde neden yer almıyorsunuz? Var mısınız yok musunuz? Siyasal müttefikleriniz hangi siyasal güçlerdir? (çünkü işçiler, emekçiler vb.
Bu hafta Ergin Yıldızoğlu'ndan bir kitap tanıtacak ve kitabın değindiği konular üstünde kısaca duracağım. "Emperyalizm ve Siyasal İslam Arasında Türkiye" Siyah Beyaz yayınlarınca Haziran 2008'de yayımlanmış. 431 sayfa. Ergin Yıldızoğlu Cumhuriyet gazetesi yazarı. Başka bazı dergilerde de makaleleri çıkıyor.
Uluslararası Frankfurt Kitap Fuarı öncesinde 'Fuara katılıp katılmama yada katılıp katılmama biçimleri' yönündeki tartışma, belli ki kimi kişi ve çevreleri tedirgin etti. Duruma tepki veren de oldu, sessiz geçirmeye çalışan da.
İki gündür liberal ve de doğal olarak gerici basında okuyoruz, meğer Sivas katliamınının da arkasında Ergenekon varmış... Derin devlet ya da işte onun bir kanadı, suçu dincilerin üzerine atmak için bu tezgahı tertiplemiş. Bu nedenle "gericilik" diye ayağa kalkmanın anlamı yokmuş. Asıl suçluların peşinden gidilmeliymiş.
Bu cinayetin anatomisi ilginç sonuçlar verecek. Türkiye'nin bir büyük iç savaşla Avrupalılaştırılmasından, yani sonuçta tuhaf bir Amerikan eyaletine dönüştürülmesinden, bir cinayete kurban gitmesinden söz ediyoruz. Türkçemizin olanakları çok hoş: AB ile ABD arasındaki fark, altı üstü, tek harflik ("D") bir farktır.