Bilim ve dinin uyumsuz göründüğü bir anlamda vardır; biri gözlem ve titiz keşif yoluyla doğa kanunlarını ortaya çıkarmaya çalışırken, diğeri bu kuralların kanıt veya kanıt olmaksızın açıklamasını sağlar [1]. İki disiplinin bu kadar farklı ilkelere göre işlediği gerçeğine rağmen, genellikle bilim kavramlarını dine (veya tersi) uygulama arzusu vardır.
Bilim, bir anormallik bulma, anormalliği keşfetme ve göreceli paradigmayı anormalliği kapsayacak şekilde ayarlama sürecidir [2]. Bu, evrenin nihai gerçeklik olarak anlaşılması ve mevcut bilgi ödülümüzün artmasıyla sonuçlanır. Bu süreç boyunca, her zaman mevcut paradigmalarda boşluklar arıyoruz, sonsuz potansiyel bilgi gibi görünen şeylerden sonsuza kadar uzaklaşıyoruz. Bu nedenle din, bir anlamda, doldurulmamış soru ve cevap boşluğunu dolduran tatmin edici bir çözümdür.
Ama neden gerçekliğimizi anlamakla ilgileniyoruz? Bunun bir kısmı, merakın en asil insan içgüdüleri olduğu ve hayal gücümüzü doyumsuz bir bilgi talebine yönlendirdiği gerçeğine atfedilebilir [3]. Bilim, soruları akademik bir süreçle cevaplamaya çalışırken, din aynı soruları inanç ve sabit inançların çözümü ile cevaplamaya çalışır.
Kesin bir doğası olmadan, dini bilime uygulamak, üst bilim kategorisine girer. Bilimle ilgili doğal niyetlerimiz olsa da, bilimin kendisini incelemek için bilimi kullanırken hemen hemen aynı niyetlere sahip değiliz [4]. O halde bazıları, üst-bilimsel iddiaların çoğu kez birbiriyle çılgınca çeliştiğini ve bu nedenle bilim ve din ilkelerini asla birbirimize uygulamamamız gerektiğini savunacaktır [1]. Bununla birlikte, bir "tanrının" varlığını meşrulaştırmak veya din ile bilimi birbirine bağlamak daha felsefi - varlığımız için tatmin bulmak.
1929'da Edwin Hubble, evrenin genişlediğini belirlemek için Göreli Doppler Etkisini kullanan bir hız-mesafe ilişkisi yayınladı [5, 6]. Genel fikir, eğer evren boyut olarak artıyorsa, o zaman bir noktada çok küçük olması gerektiğiydi [6]. Bu fikir yaygın olarak, sonsuz yoğunluklu uzay zamanında evrenin tek bir noktadan şişerek var olduğu fikrini kapsayan "Büyük Patlama Teorisi" olarak bilinir [5, 6]. Tabii ki, ünlü soruya bu yönlendireceğini “nasıl ki bir şey geliyor hiçbir şey ? '”
Birçoğu bu noktada, bu sorunun tek cevabının "tanrı" olduğuna inanıyor. Bu bazıları için tatmin edici olsa da, meta bilimciler bu süreci bir yaratıcı rolüne keyfi olarak atama konusunda hala anlaşamıyorlar [4]. Evrenin hiçbir şey olmadığı ve dolayısıyla
“hiçlikten gelmediği ” bir his vardır . Evrenin toplam maddesini hesaplarsak, yerçekiminden dolayı evrenin toplam enerjisini hesaplarken negatiftir [5, 7]. Bu iki miktarı topladığımızda sıfır elde ederiz; dolayısıyla, bir evren yaratmak için sıfır enerji gerekir. Dahası, evrendeki tüm pozitif ve negatif yüklerin toplanması, tüm galaksilerin dönüşlerinin toplanması gibi bize sıfır verir [5, 7]. Bu teorik fizikçi Michio Kaku tarafından iyi özetlenmiştir. “Evren sıfır spin, sıfır yük ve sıfır madde enerji içeriğine sahiptir. Başka bir deyişle, evren ücretsizdir '' [7].
Bu cevap bazıları için çılgınca tatmin edici olabilir, ancak diğerleri, özellikle de dini uygulayanlar için çılgınca tatmin edici olmayabilir. Benzer bir sonuca varmak için genellikle meta bilimi kullanmanın bir yolu olsa da, asla herkesi tatmin etmeyebilir.
Din ve bilim, farklı insanlar için farklı şekillerde uyumludur. Bazıları bilimin kendisinden, bazıları ise “tanrıyı '' bilime bağlamak için üst bilim yoluyla ve birçoğu tamamen din aracılığıyla tatmin bulacaktır.
Bununla birlikte, bilim süreci her zaman mevcut paradigmalarda delikler arayacak ve potansiyel bilginin sonsuz boşluğunu parçalayacaktır. Belki de gerçekliğimizin asla tam olarak anlayamayacağımız gerçek doğası, boşluğun kendisi bilim adamının tanrısıdır .
Evrende bir trilyondan fazla galaksi var. Burçin Mutlu-Pakdil ve ekibi, daha önce gördüğüm hiçbir şeye benzemeyen son derece nadir bir galaksi keşfetti.
Birkaç yıl önce, Alpha Centauri sistemindeki uzaylılardan bahseden bu makaleyi okudum. Başlatılmamışlar için, Alpha Centauri bizimkine en yakın yıldız sistemidir, sadece 4.