Kimbilir ne oldu da çıktı Chevy' nin tamponuna. Haylazlığa teşne bünyeye sahip olanın varlığı hayra alamet değildir ya, ondan. Muhtemel, dede hâlâ sağ; adıyla müsemma, kimse ilişemez. Baba bile. O yüzden takım elbisesi ütülü, pabuçlar boyalı, tampona kurulmuş. Arkada 99 merdivenler, sayılıp da mı konulmuş sayılmadan akıldan mı atılmış bilinmez.
Bayram vakti mi desem, mesire zamanı mı? Bayram daha uygun sanki... Etekli elbise yeni, kışlık bahriye kıyafeti afilli, traşlar tamam. Kamyon tamponu, Chevy'den daha kalın ama oğlan tamponla yetinmemiş, tekerüstüne tırmanmış; belki de mahkum edilmiş. Şimdiki zaman şoförleri gibi değil, takım elbiseli son düğme de ilikli. Bıyıklar Ayhan Işık bıyığı, saçlar briyantinli. Tamam, bayram bu. Mesire yerine gidilmiş çocuklar eğlensin diye ya kızdırmışlar ya da üst baş düzgünken bir poz fotoğraf çektirilmiş ekmek teknesi de hazır oradayken.
İstanbullular gibi güneş gözlüğü üst cepte. Bu sefer, kamyon ya da araba değil fondaki. Yüz biraz yorgun, saçlar da uzamış. Ama illa ki briyantinli ve illa bıyıklar Ayhan Işık... Muhtemel, çocukların hepsi onun çocuğu değil. Akraba zannımca, bazılarının elbiseleri birörnek, simalar da benziyor. Bizim denizci, elindekini dişlemek ile meşgul. Ablalarından birisi sol elini tutmuş, bi' rahat durmuyor demek ki.
Yıl 1965-66 gibi...
Kaç yıl olmuş... Kırk seneden biraz fazla. Kimbilir şimdi nasıldırlar... Ayhan Işık bıyığı duruyor mu acaba?