İnsan yaşlandıkça, ölüme ait düşünceleri ve ölüm korkusu artış gösterir. Dolayısıyla, yaşlı insanın kendisini ölüme hazırlaması; yaşlının ölüm korkusunu sık sık itiraf etmeden, ölümü beklediğini veya öleceği ihtimalini göz önünde bulundurmaktan kaçınma eğilimini gösterdiğini ifade eder.
Buna karşılık Feifel ve Brancomb, böyle bir tutumun ölüme karşı yapılan bilinçli bir tepki, bir çeşit reddetme olduğunu söylemektedirler. Terminal döneme yaklaşan yaşlı bireyler sıklıkla ölüm anksiyetesine kapılırlar.
Doğal nedenlerden dolayı ani olarak ölmek, yaşlılıktan dolayı ölmek ve saygınlığını kaybetmeden ölmek, bir çok insan tarafından ?iyi ölüm? olarak adlandırılır. Verimli bir yaşam geçiren yaşlılar, ölümü uzun bir yaşamın ?doğal sonu? olarak karşılar. Zaten uzun ve mutlu bir yaşam geçirdiği düşüncesiyle ölümü kabullenirler.Ancak mutsuz bir yaşam geçirmişler ise, geçmiş günlerin pişmanlığı ve yeniden yaşama özlemi ile ölüm korkusu yaşarlar.
Zamanın artık çok az oluşu umutsuzluğu doğurur, yaşlı ölümü kabullenemez ve olabildiğince ölümün geç gelmesini ister. İzmit ilinde yapılan bir çalışmada yaşlı bireylerin % 60?ının ölümü kabullendikleri belirlenmiştir.
Yaşla birlikte ölüm korkusunun düzeyi artar ve dolayısıyla yaşamdan zevk alma düzeyi de azalır. Bu açıdan yaş ile ölüm korkusu arasında bir korelasyondan söz edilebilir (Koç, 2002). Yaşlılar üzerinde yapılan bir çalışmada ölümden korkma ile yaş arasında anlamlı bir ilişki bulunmamıştır.
Feifel ve Branscomb ise, yaşlılıkta ölüm korkusunun, felsefi düşünce ve dini inançla geçiştirilebileceğinden söz etmekte ve yalnızlık duygusunun, yaşlılıkta ölüm korkusunu artırdığını da belirtmektedir. Kirkpatrick ve Navarette yaptıkları çalışmada 74 yaş ve üzerinin ölümle daha çok yüzleştiğinden diğer genç yetişkinlere oranla ölüm anksiyetesini ve korkusunun yüksek olduğunu gözlemiştir.