Hayvanat bahçesinden bir aslanın kaçtığı haberi korkutur herkesi. Tıpkı, ormanda kulaktan kulağa yayılan "bir avcı görüldü" haberinin tüm hayvanları telaşlandırması gibi!... Ama unutulmamalıdır ki, aslanın kaygısı yaşamak, avcının ise öldürmektir. Monteigne ne de güzel söylemiş : " İnsanın bu dünyada korkması gereken tek hayvan insandır."İstanbul'da Bir Zürafa, Sunay Akın
Ali Ozan 5 yaşındayken resim kursuna gönderilir annesi ve babası tarafından. Gözyaşları içinde eve dönen çocuk, kursa bir daha gitmeyeceğini söyleyerek, nedenini şöyle açıklar: '' Öğretmen köpek resmi yapın diyor...'' Elinden tuttuğu ve üstünde yalnızca kahverengi bir çizginin olduğu kağıdı gösteren Ali Ozan sürdürür konuşmasını: '' Ben ipini yapıyorum, köpeğini yapamıyorum!....''İstanbul'da Bir Zürafa, Sunay Akın
Çocuğun şair babasının, gülmesini zor da olsa engellemeyi başararak verdiği karşılık, tam da bu yazının finaline layıktır: '' Oğlum, bir köpeğin resmini eli fırça tutan herkes yapabilir. Ressam, köpeğin özgürlüğünü engelleyen tasmayı görebilendir!''
O güne kadar ayı oynatıcıları korkusuz birer kahramandır Akgün Akova'nın gözünde. Ama karşılaştığı bu korkunç görüntü belleğindeki tazeliğini korur yıllarca. Çadırların arasında meraklı çocuk gözleriyle gezinirken, altında ateş yanan bir sacın üstüne koyulan yavru bir ayı görür. Ayakları yandığı için kızgın sacın üstünden inmeye çalışan bir ayıya bir ''eğitici'' elindeki kürekle vururken, diğeri de elindeki tefi çalarak bağırmaktadır: ''Oyna bakalım Şerafettin!.. Oyna bakalım Şerafettin!..''İstanbul'da Bir Zürafa, Sunay Akın
Yeni açılan bir kahvehaneye armağan olarak kanarya getirmek yeniçeriler arasında gelenektir. Bu yüzden her kahvehanede 40'a yakın kanarya vardır. Bu demek oluyor ki, bir zamanlar, ''Ne olacak bu memleketin hali?'' tartışmaları kanarya sesleri arasında yapılmaktaydı!...İstanbul'da Bir Zürafa, Sunay Akın