Bazıları Karayipler’de korsan gibi giyinmiş. Diğerleri aşk ya da miras vaadi arayışı içinde misafirperver olmayan bölgeleri geçtiler. Aşılama hakkında bilgi edinmek veya bilgi yaymak için bu yolculuktan yararlananlar ya da bilimsel bilgiyi arttırmaya çalışanlar vardı. Ve ayrıca kendilerine ve toplumlarına meydan okuyan ve sadece zevk için seyahat edenler.
Kitap “Gezginler” avukat, çevirmen ve gazetecinin Silvina Quintans On sekizinci yüzyılın başlarından yirminci yüzyılın ilk yarısına kadar yollara ve okyanuslara çıkan on bir kadının biyografilerini bir araya getiriyor. Bunu vahşi topraklardan ya da dalgalı denizlerden geçerek tek başlarına yaptılar ve onları sadık anneler, kızlar ya da eşler olarak evde kalmaya zorlayan ve en basit şeylerden bile engeller yaratan toplumsal zorunluluklarla karşı karşıya kaldılar: Salon modası onlara uygun değildi. trenlere, teknelere, atlara ve bisikletlere binip kendilerine daha rahat kıyafetler sağlamak zorunda kaldılar.
Yazar, Télam ile karantinada doğan ve bir avuç cesur kadını onurlandıran bir kitap haline gelen profiller ve hikayeler koleksiyonu hakkında konuştu.
-Silvina, bu gezginlerin hikayelerini derleme fikri nasıl ortaya çıktı?
-Pandemi dönemindeydi. Yıllardır Fernando Bravo’nun (Continental için) radyo programında toplumsal cinsiyet meseleleri üzerinde çalışıyorum ve aynı zamanda seyahat gazeteciliği de yapıyorum. Kitap her ikisini de geçiyor. Bunun nedeni, izolasyon sırasında Germán Caballero’nun pazar günleri ev sahipliği yaptığı bir programda turizm köşesi yazması ve herhangi bir hareketlilik veya seyahat imkânının olmamasıydı. Bu yüzden insanların hayal güçleriyle seyahat etmelerini sağlayacak kaynaklar aradım. Seyahat günlüklerini toplamaya başladım ve kadınların yazdıkları ilgimi çekti.
-Bu kadınların profillerini biliyor muydunuz, yoksa isimlerini mi takip etmeye başladınız?
Bazılarını tanıyordum mesela Flora Tristan1833’te adını ve mirasını geri almak için Avrupa’dan Peru’ya seyahat eden maceracı. Ama sonra başka birçokları ortaya çıktı. Hatta bazılarına radyo dinleyicileri de katkıda bulundu. Elimde 25 biyografi vardı ve bunlardan ikisi Arjantin’den olmak üzere kitap için on birini seçtim: Anna Becker, dinleyicilerden biri olan Fabián Gómez’in bana önerdiği “sarışın gaucha” ve Ada Elflein. Farklı ülkelerden gelmelerini, farklı sosyal sınıflara mensup olmalarını ve farklı motivasyonlara sahip olmalarını aradım.
-Hepsi yürüyüş için seyahat etmedi, değil mi? Bazıları bunu Flora Tristán gibi bir miras aramak için yaptı, diğerleri ise macera arayışında veya meydan okuma olarak. Hatta seyahatlerinde çiçek hastalığına karşı aşı yapılmasını teşvik eden iki kişi bile var.
-Evet. Bir salgının ortasında bu hikayeleri kurtarmanın uygun olacağını düşündüm. Leydi Mary Montagu aşıları İstanbul’da diplomat eşiyle birlikteyken öğrendi. Daha sonra 1718’de aşıyı yarattığına inanılan Eduardo Jenner’in 1790’da bunu yapmasıyla aşıları Avrupa’da tanıttı. Hatta prosedürün etkinliğini test etmek için kendi oğluna aşı yapması bile teşvik edildi.
Belki Ana Becker’inki dışında bilinmeyen hikayeler değiller ama belli bir çevrede yayılıyorlar. Genel halk için değil. O kadının her alanda görünmezliğini gösteriyor, seyahat konusunda bile. Ana Becker 1950’den olmasına rağmen diğerleri daha önceki yüzyıllardandır. O dönem için çok yıkıcılardı.
-İsyanlarının giydikleri kıyafetlere bile ulaştığını vurguluyorsunuz…
-Kıyafet önemsiz bir konu gibi görülebilir ama bu kadınların ev işi yapmak veya salonlarda hosteslik yapmak için giyindiklerini ancak dışarı çıkmalarının veya seyahat etmelerinin alışılagelmiş bir durum olmadığını da hesaba katmak gerekir. Bu durum annie londonberryBluz (gaucho külotuna benzeyen pantolon) giyerek bisikletle dünyayı dolaşan, kaslarının ve bronzlaşmış cildinin geçtiği yerleri şaşırtan. Bir Fransız gazetesi onu “çift cinsiyetli bir varlık” olarak tanımladı.
Hikâyelerde giyim sorunu devam ediyor. Gazeteci onun dünyayı dolaşacağını doğrulayınca nelly bly Bir terziye giderek sıcağa ve soğuğa uygun, ölçüye göre küçük bir takım elbise diktirdi. Daha sonra bu giysi bir patlama haline geldi. Hafif seyahat etmek istiyordu.
-Bazı durumlarda korsanlar gibi erkek kılığında seyahat ederler…
-Temizlemek. Çünkü korsanlar ve korsanlar, kadınların gemilerde uğursuz olduğunu düşünüyorlardı. Bu yüzden Anne Bonny ve Mary Read gemiye binmek için erkek kılığına girdiler.
ama aynı zamanda botanik Jeanne BaretBir keşif gezisine çıkmak için erkek kıyafetleri giyen kimse. Hikayesini anlatmadı ama Amerikalı bir yazar tarafından yazılmış bir biyografi buldum. Partnerine bir tür toplama gezisinde eşlik etti, ancak kendisi hasta olduğundan tüm iş Jeanne tarafından yapıldı. Sonunda kocası öldü ve Paris’teki Doğa Tarihi Müzesi’ne yaklaşık 3.000 örnek getiren de oydu.
-Topladığınız bu hikayelerden favoriniz olan var mı?
-Hepsini beğeniyorum. Belki de bilmediğim için beni en çok şaşırtan şey şuydu: Ana Becker, “sarışın gaucho”at sırtında Amerika’yı gezdi. Daha sonra çok iyi yazılmış bir kitap yayınladı. Sanırım görünmez çünkü turun bir noktasında bir ata ihtiyacım vardı ve First Lady Eva Perón’a sordu: onun gönderdiğini Belki de Peronizm ile ilişkilendirildi ve Kurtuluş Devrimi’nden sonra başarısı hakkında pek fazla şey söylenmedi. Ancak Ana, Orta Amerika’daki diktatörlerden, seyahatini planlamaya başladığında Arjantin’in başkanı olan muhafazakar Roberto Ortíz’e kadar kendisine yardım edebilecek herkese başvurdu.
-Flora Tristán da kendisine ve gezisinden bahsetti.
-Evet. içinde “Bir dışlanmışın hac yolculukları” meşrulaştırılmamış bir evliliğin kızı olduğu için tanınma arayışı içinde Peru’ya yaptığı geziyi ve mirasını anlattı. Çok varlıklı bir aileden geliyordu ama yoksulluk içinde yaşıyordu. Üstelik onu çok genç yaşta, kendisine kötü davranan yaşlı bir adamla evlendirmişlerdi ve o da boşanamıyordu. Peru’da ona miras vermiyorlar ama ona iyi davranıyorlar, onun tavsiyelerini ve politika hakkındaki görüşlerini dinliyorlar ve bu onu güçlendiriyor. Avrupa’ya bir kuruş bile almadan, ancak seyahat etmeden önce sahip olmadığı bir güç ve öz farkındalıkla dönüyor. Seyahatin dönüştürücü özelliği budur.
-Öyküler bir radyo köşesi ve aynı zamanda Lugares dergisinde yayınlanan bir dizi nottu, nasıl kitap oldular?
-Fikri Editör El Ateneo’ya önerdim ve onlar biyografi koleksiyonuyla ilgilendiler. Bunun üzerinde görseller üzerinde araştırma yapan Elena Luquetti ile çalıştık. Oldukça gazetecilik içeren ve patlatılmış görüşlere sahip başyazının tasarımını beğendim. Her bir kadının dosyasını ekleyip hikâyeyi derinleştirmek isteyenler için tamamlayıcı materyal önermek de aklımıza geldi. Bibliyografyanın yanı sıra gezginlerle ilgili videolar ve filmler de var.
Hikayeleri kurgulamak istemedim ama gezginleri bir şüphe anında aşırı bir duruma sokmaya çalıştım. Onları süper kahramanlar olarak değil, etten kemikten insanlar olarak tasvir etmek ilgimi çekti.