İnsanlarda ilk kez tanımlanan viral enfeksiyonlar, farklı bir canlıdan insana sıçrama ile ortaya çıkar ve her zaman salgın oluşturma potansiyeli taşırlar. COVID-19 salgını da “küreselleşme”nin bir sonucu olarak hızla pandemiye dönüşmüştür. Virüsler onlara konaklık eden bir canlı olmadan varlıklarını sürdüremezler ve varoluşlarını devam ettirebilmek için davranışlarını değiştirme (mutasyona uğrama) bilincine sahiptirler. İnsanoğlu, SARS-Cov2 virüsünün mutasyona uğramasını beklerken, kendi varoluşunu devam ettirebilmek için dünyaya, doğaya ve birbirine karşı davranışlarını değiştirmesi gerektiği bilincine sahip midir? Virüs tüm dünyaya yayılırken, kendisi hakkındaki, çoğu deneyim paylaşımı niteliğinde olan, tüm bilgi de hızla tüm dünyaya yayılıyordu. Virüs bir buçuk-iki metre yakınımıza kadar geldiğinde ne yapacaktık? İnsanlığın erdemlerinden uzaklaşmadan fiziksel mesafe koyabildik mi? Çinli ve Asyalıları günah keçisi ilân ederken haklı mıydık? Ekonominin kötüye gitmemesi için, fabrikalarda çalışmaya devam etmek zorunda kalan, toplu taşımalarla evleri ve işleri arasında gidip gelen işçileri, ya da iş güvencesi olmadığı için her gün ekmeğini kazanmak için sokağa çıkmak zorunda olanları, mevsimlik işçileri, göçmenleri koruyabildik mi? Adil ve eşitlikçi bir toplumsal çalışma/yaşama düzeni sağlayabildik mi?