Pablo Neruda bir zamanlar Gabriel García Márquez’in 1967 romanını çağırdı Yuz Yıllık Yalnızlık 'Cervantes'in Don Kişot'undan bu yana İspanyol dilinde belki de en büyük ifşa.' Şimdi milyonlarca insan için sevilen bir klasik ve büyülü gerçekçi edebiyatın belirleyici zirvesi olan roman, Buendía ailesinin, patriği José Arcadio Buendía tarafından Kolombiya yağmur ormanlarında kurulan kurgusal memleketi Macondo'da geçirdiği yedi nesil boyunca izini sürüyor. Márquez'in kendi memleketi Aracataca'da, Kolombiya'nın kuzey kıyısına yakın. Bir süreliğine garip de olsa bir tür ütopya, ama sonunda, dış dünyanın tecavüzü Buendías'ın inşa ettiği her şeyi yok ediyor. Bu yemyeşil, açıklayıcı ve amansız bir şekilde gerçek dışı bir roman ve bu nedenle, örtü tedavileri yıllar içinde çılgınca değişti. Aşağıda, kullanım için kullanılan yüz farklı kapak seçtim Yuz Yıllık Yalnızlık , 1967 ile 2018 yılları arasında dünya çapında yayınlandı. Tek soru şu: hangisi en iyisi?
İlk baskısı, doğrudan kitabın en eski resimlerinden birinden alınmıştır: 'Güneş gökyüzünde zaten yüksekte iken uyandıklarında, hayranlıkla suskun kalıyorlardı. Önlerinde, eğrelti otları ve palmiye ağaçlarıyla çevrili, sessiz sabah ışığında beyaz ve pudralı, muazzam bir İspanyol kalyonu vardı. Sancak tarafına hafifçe eğilmiş, sağlam direklerinden, orkidelerle bezenmiş armasının ortasında yelkenlerinin kirli paçavralarını sarkıyordu. Taşlaşmış midyelerden ve yumuşak yosunlardan oluşan bir zırhla kaplı gövde, bir taş yüzeyine sıkıca tutturulmuştu. Bütün yapı, zamanın kötü alışkanlıklarından ve kuşların alışkanlıklarından korunmuş, yalnızlık ve unutulma alanı olan kendi alanını işgal ediyor gibiydi. Keşif görevlilerinin dikkatli bir niyetle keşfettiği içeride, kalın bir çiçek ormanından başka bir şey yoktu. '
Garcia Marquez bu baskıyı o kadar beğendi ki şapka gibi giydi .
Bu Norveç baskısı, rüya gibi bir his uyandırıyor - özellikle José Arcadio Buendía’nın buz bloklu evlerden yapılmış bir köy rüyası.
İlk Amerikan baskısı. Roman gibi güzel, büyülü ve bereketli; ona ne kadar çok bakarsanız, o kadar çok ayrıntı fark edersiniz: kuşlar, yılan, peri, eğrelti otları, yine kalyon.
Belki de çingene Melquíades'in bir yorumu: 'Nostradamus'un anahtarlarına sahip olduğu söylenen bu müthiş yaratık, hüzünlü bir aura ile sarılmış kasvetli bir adamdı ve diğer tarafında ne olduğunu biliyor gibi görünen Asyalı bir görünümle bir şeyler. Geniş kanatlı bir kuzguna benzeyen büyük siyah bir şapka ve yüzyılların patinasının üzerinde kaydığı kadife bir yelek giymişti. '
Ormanın sıcaklığı hakkında konuşun.
Bunu anladığımı söyleyemem - tahta sopalarla donanmış polisler? - ama bunu hem tasarım hem de renk kombinasyonu açısından son derece çekici buluyorum.
Romanın zaman, hayaletler, hem ailevi hem de romantik aşk ve tarihin sonsuz tekrarına olan takıntısının akıllıca bir temsili.
Bu büyük bir ayak.
“O sırada beşten fazla olamazdı Aureliano, o öğleden sonra onu gördüğünde hayatının geri kalanı boyunca hatırlayacak, pencereden gelen metalik ve titreyen ışığa karşı oturmuş, derin organ sesiyle aydınlanacaktı. hayal gücünün en karanlık alanları. . . '
Bu hangi yeni çingene icadı?
Yine o kalyon - ama bu İtalyan kapağıyla ilgili bir şeyler bana Garcia Márquez'den çok J. G. Ballard'ı düşündürüyor.
‘Rsula '' Bu çocuklar kafalarını yitirdi 'dedi. 'Solucanları olmalı.'
Kuzgun şapkasıyla yine Melquíades.
Başlığı ve yazarı tamamen bırakıp kapağa dizginlenmemiş bir sanat gibi davranmaktan daha cüretkar ve çekici (kitap kapağı tasarımında) hiçbir şey yoktur.
Burada neler olup bittiğine dair hiçbir fikrim olmadığını itiraf ediyorum, ama en azından kuşlar hala yaşıyor - şimdilik.
Bunun hangi tablodan kaynaklandığından emin değilim, ama bana göre tam olarak doğru notu vermiyor.
Belki de bu gizli yaratıklardan biri, kaplan gibi giyinmiş Aureliano Segundo'dur?
Normal görünümlü bir aile portresine en yakın olanı hakkında bu arsaya sahip olma olasılığı yüksektir.
Yüzün burada.
Silahların, kalplerin ve çiçeklerin üzerinde evrenden yapılmış kuyruksuz bir ata binen kanatlı bir asker. Bu doğru görünüyor.
'Bir insan böyle ihmal edemez,' dedi. 'Böyle devam edersek, hayvanlar tarafından yutuluruz.'
Hem hayalet hem de değil bir aile.
Bir kestane ağacına ne kadar süre bağlanabilir ki, kişi gerçekten ağaç haline gelmeden önce?
Atıcı burada çok uyumsuz görünüyor.
Macondo'nun güzel bir görüntüsü.
O zamanlar Macondo, tarih öncesi yumurtalar gibi beyaz ve devasa olan cilalı taşlardan oluşan bir yatak boyunca uzanan berrak su nehrinin kıyısında inşa edilmiş yirmi kerpiç evden oluşan bir köydü. Dünya o kadar yeniydi ki birçok şeyin adı yoktu ve bunları belirtmek için işaret etmek gerekiyordu. '
Biraz Wakanda'nın girişini hayal ettiğim gibi: manzarada o kadar zayıf bir kırılma ki onu kaçırabilirsiniz - ama eğer kaçırmazsanız, diğer tarafta bir sihir dünyası var.
Bu resim Diego Rivera’nın “Çiçek Satıcısı” (1942).
Bu eski bir Roma metnine benziyor ve bu kitap için hiçbir anlam ifade etmiyor, ancak yine de oldukça ilgi çekici buluyorum.
Bir ağaç mı, kıta mı (veya her ikisi)?
Bu roman için hiçbir anlam ifade etmeyen, ancak kendi başına yeterince tuhaf olan başka bir resim, yardım edemeyeceğim ama hoşuma gidiyor.
Yine o nehir yumurtaları - artı manzarayı inceleyen küçük bir yeşil Gabo.
'Hayallerinin cazibesi ile onu baştan çıkarmaya çalıştı, tek yapması gereken yere sihirli bir sıvı serpmek ve bitkilerin ne zaman bir insan isterse ve her türlü yerde meyve vermesi vaadiyle onu baştan çıkarmaya çalıştı. acıya karşı aletler indirimli fiyatlarla satılıyordu. '
Sonra ılık, başlangıç aşamasında rüzgar başladı, geçmişten gelen seslerle dolu, eski sardunyaların mırıltıları, en inatçı nostaljiden önce gelen hayal kırıklığı iç çekişleri.
Başka bir canlı ağaç - Tolkien gurur duyardı.
Sarı işe yarıyor - deniz mavisi biraz esniyor.
'O zaman fark etti kisarı kelebekler Mauricio Babilonia'nın görünümünden önce geldi. Vardıonları daha önce özellikle garajda görmüş veboya kokusuyla çizilmiş. Bir zamanlar kafasının etrafında çırpındıklarını görmüştüsinemaya gitmeden önce. Ama Mauricio Babilonia onu takip etmeye başladığındakalabalığın içinde sadece kendisinin tanımlayabildiği bir hayalet gibi, anladı ki kelebeklerin onunla bir ilgisi vardı. Mauricio Babilonia her zamankonserlerde, filmlerde, yüksek kitlelerde seyirci veorada olduğunu bilmek için onu görün, çünkü kelebekler her zaman oradaydı. '
Çok güzel ve belki de konu için biraz fazla hassas.
İşte burada.
Bir aile toplantısının çok sürrealist bir yorumu.
Bu küçük kırmızı suratlı yaratıkların ne olduğunu bilmiyorum ama evlerinde gibi görünüyorlar.
Standart rüya kasabası.
Önceki yıldan tekrar kullanılan bir görüntü - bu sefer kafatasını daha iyi görebilirsiniz.
Yemyeşil bir orman manzarası.
Bu tuhaf ve aşırı doygun orman yaşamını seviyorum - yarım limon ve muz (sanırım) dahil olmak üzere, korkulukta çok hassas bir şekilde dengelenmiş.
Yoksa rüya mı görüyorum? Yoksa şimdiye kadar hayal mi ettim?
Yine tekne ile; bu sefer kanlı bir denize batıyor; bu sefer hayalet bir yüzle.
Arazinin bu canlı tasvirini seviyorum - ve sadece yaşayan değil, aynı zamanda çok düzgün bacakları olan.
Belki de en seksi olanı Yuz Yıllık Yalnızlık kapakları. Belli ki maymun yüzünden.
Elbette: Kız gibi saçları olan bir at ve başından çıkan bir kule.
Modası geçmiş bir banyo tabelası olarak ikiye katlanabilir.
'Kısa bir süre sonra vejeteryanlarda görülen kimsesiz bir görünüme kavuştu.'
'Gaston, sonsuz bilgeliğe ve hayal gücüne sahip yalnızca şiddetli bir aşık değildi, aynı zamanda, belki de, türlerin tarihinde acil bir iniş yapan ve sırf yapmak için kendisini ve sevgilisini öldürmeye yaklaşan ilk adamdı. Menekşe tarlasındaki aşk. '
“Kısa sürede sadece kendi evini değil, köydeki herkesi topluluklar, kanaryalar, arı yiyiciler ve kızıl memeli ile doldurdu. Pek çok farklı kuşun konseri o kadar rahatsız edici hale geldi ki, Úrsula gerçeklik hissini kaybetmemek için kulaklarını balmumu ile tıkardı. Meliquíades kabilesinin baş ağrısı için cam toplar satarak ilk geldiği anda, herkes o köyün bataklığın uyuşukluğunu kaybettiğini bulabildiklerine şaşırdı ve çingeneler yollarını O'nun şarkısıyla bulduklarını itiraf ettiler. kuşlar. '
Bu, görmeye en alışkın olduğum baskı - ilk Amerikan baskısının biraz değiştirilmiş bir versiyonu.
Şu anda düşündüğüm Güney Amerika ikonografisi hakkındaki engin bilgisizliğimin bir kanıtıdır. Gizli Tapınak Efsaneleri .
Bu bir yeti mi?
O neden kaçıyor?
Nesiller ve nesiller ve Aureliano’nun küçük altın balıkları.
Sarı kelebekler bu romanda o kadar güçlü bir varlıktır ki, yas tutanlar, öldüğünde Garcia Márquez’in evinin dışına ve daha sonra onun anma törenine kağıt versiyonlarını bıraktı. Bir kadının bir kadına dönüştüğünü hatırlamıyorum, ama hiçbirini geride bırakmam.
Önce mıknatısı getirdiler.
Standart orman esintili sanatınız.
Sonuçta bu, havaya yükselmenin sıcak çikolata ile sağlanabildiği bir roman.
Neredeyse elle boyanmış bir kapı gibi - Macondo'da evlerin renkleri oldukça hassas bir konu. 'Evlerimizi maviye boyamak zorunda kalmamak için tüm o savaşları ve hepsini savaştık.'
Bence o karga bir avukat.
Folio Society'den çok güzel bir kutu kapağı - içteki ciltli siyah, üstünde altın kabartmalı iki merkezi figür var.
Sınıfta bir elyaf.
Belki de anlamlı olamayacak kadar minimalist.
Ailenin her üyesi için bir yaprak.
Bu romandaki uzay gemilerini nasıl özledim?
Amerika papağanları büyük bir ticaret sermayesi yapar - ancak çok iyi yemek malzemesi.
Bir örtünün kutlama süslemesi.
Oldukça ikna edici bir orman sahnesi - özellikle de insan şeklindeki damgalama.
İşte orada vardır Bu romanda alınan banyolar.
Önce sayıları koymak.
Hmm.
Ustalıkla yerleştirilmiş lotus çiçeği gibisi yoktur.
Güzel bir kabuk deseni.
Amerika papağanı olan kız.
Bana SF gibi görünen bir tane daha. Gökten ne geliyor?
Her nasılsa bu renkli kesim özü alıyor.
Birbirine bağlı veya birbirine geçmiş birçok yüzün temasında oynayan başka bir kapak.
O devasa kırmızı karıncaların anısına titriyorum - görünüşe göre onlardan biri bu kitaptan kaçmış ve kapaktan elinize doğru sürünüyor.
Gizli ve büyülü bir dünyaya çok çekici bir giriş.
Ağaç temasında oynayan başka bir kitap kapağı.
Ama işte tamamen farklı bir ağaç türü.
Görünüşe göre güneşin çizgileri, görüntünün altında biraz kirleniyor.
Çingenelerin zihin okuyabilen eğitimli bir maymunları olduğunu duydum.
Adil bir uyarı: Bazı kasabalarda çok fazla Latince konuşursanız, kısa süre sonra kendinizi bir ağaca bağlı bulacaksınız.
Daha fazla kırmızı karıncalar! Ve sarmaşıklar için sadece süslemeler olan evler.
'Konuşabildikleri sürece domuz yavrularım olsun umurumda değil.'
Bir başka güzel botanik tedavi.
Macondo, her zaman burada göründükleri kadar canlı olmasalar da kuşların istila ettiği bir yerdir.
Şu sarı kelebek var.
Dürüst olmak gerekirse, bu bir yağmur ormanından çok bir bozkıra benziyor.
Birçoğunu temsil edecek bir kuş.
Gözler buna sahiptir (veya belki de gözleri vardır).
Bunaltıcı bir ormandan çok yüzen bir dağ köyü gibi ama yine de güzel bir tedavi.
Belki sadece parıltıdır, ama bu bana sihir gibi görünüyor.