Bu haftanın başlarında, Ulusal Kitap Vakfı İcra Direktörü Lisa Lucas sordu Twitter : 'Sence yaygın olarak kim yazar olarak kabul ediliyor?' Soru, hem çevrimiçi ortamda hem de Literary Hub ofisinde çok az tartışmaya ilham vermedi ve böylece terimi dolduran saygın kaynaklardan alıntılar topladığım bu liste doğdu.
Ama önce ne dır-dir bir 'yazarın yazarı' mı? Benim için bu terim, seçtikleri formla alışılmadık veya ekstra etkileyici bir şey yapan bir yazarı öneriyor - özellikle başka bir yazarın hayret edeceği bir şey, çünkü bunun ne kadar zor olduğunu ilk elden anlayacaklar. Çoğu zaman bu, söz konusu yazarın genel kamuoyu tarafından anlaşılmaz olduğu anlamına gelir, ancak her zaman değil. Belki bundan daha fazla paralı askerdir ve bir yazarın yazarı, etkileyici görünmek istediklerinde diğer yazarların birbirlerinden bahsettiği biridir. Ya da belki göründüğü kadar basit: yalnızca (veya çoğunlukla) diğer yazarların okuduğu bir yazar. (Hangisi soruyu soruyor: Yazar olmayanlar hala kitap alıyor mu? Saf okuyucu nereden geliyor?
Cynthia Ozick ifadeyi tarif etti 'Belirsizliğin eşanlamlısı. Her yazar, bu korkulu sahiplenmenin neye işaret ettiğini tam olarak anlar: halkın daha az tanınması ve hatta daha sönük satışların eşlik ettiği veya altüst ettiği bir nebze profesyonel hayranlık. Yine de yazarın yazarının şöhret umuduyla değil, sessiz bir tutkuyla yazdığı söyleniyor ve bu nedenle ev ismine verilmeyen bir saflık kazanıyor. '
Veya Anna Fitzpatrick olarak olurdu , 'Birine' yazarın yazarı 'demek iğrenç geliyor,' Bu kitap sivil gözler için değil. Şunlardan biri olmalısın bize Onu almak için.' Bu şekilde düşünen insanlar için daha iyi bir kelime biliyorum: pislikler. '
Şimdi, 'yazarın yazarlarının' - en azından internette onları bulabildiğim yerlerdeki eleştirmenlerin belirttiği gibi - beyaz adam olma eğiliminde oldukları konusunda adil bir uyarı. Şok edici! Elbette bu, edebiyat dünyasında hala var olan hegemonik övgü yapısından (yavaş yavaş iyileştiğini söylemeye cüret etsem de) ve - en azından Edebiyat Merkezi ofisinde bilinen bir erkeğe göre - eğitimli beyaz erkeklerin yüksek / belirsiz tat seviyeleri olmakla övünmek için garip bir ihtiyaç. Kim bilir, beyaz olmayan kadınların karanlık kitaplarını okumakla neden övünemediler.
Öyleyse şimdi, değeri ne olursa olsun ve anlamı ne olursa olsun, değerlendirmeniz için 40 “yazar yazar” ve sonunda bizden bir ikramiye olarak birkaç tane daha sunuyorum.
Jim Shepard
Boris Kachka'ya göre Akbaba :
Jim Shepard, adını hiç duymadığınız en iyi yazarlardan biridir. . . . Yine de Shepard kendisini, bir tür teselli ödülü olarak aldığı bir 'yazarın yazarı' olan 'yarı belirsiz' olarak tanımlıyor: 'Eskiden,' yazarlar her neyse onun gibi. '”Edebiyat kültüründeki yerinden memnun değil; ticari zamanlaması her zaman biraz yanlış olduğu için de olmamalıydı.
(2015)
Richard Stern
Christopher Borrelli'ye göre Chicago Tribune :
Diğer Erkek Kızları New York Review of Books tarafından, romanın zaman içindeki yerinde bir 'mikroskop' olduğunu yazan ve 'Amerikan adetlerinde belirleyici bir dönüm noktasını' gösteren Philip Roth'un bir girişiyle yeniden yayınlandı. . . gelenek, uygunluk ve yerleşik inanç üzerine yapılan muazzam saldırı, yüksek ve alçak otoriteye ve bunun neden olduğu enkaza meydan okumaya başladığında. ' Ayrıca kendi 1973 tarihli incelemesinden Stern’in kitabının 'Çehov' Lolita 'yazmış gibi olduğunu' aktarıyor.
Yine de başarı Stern için geçerli değildi.
Daha pek çok roman ve deneme koleksiyonuna rağmen, Sanat ve Edebiyat Akademisi'nden bir madalya (ve The Academy of Arts and Letters'dan 1995 Heartland Ödülü) Tribün ), Stern uzun zamandır korkunç, ters bir itibara yerleşmişti: Bir yazarın yazarı oldu. Yani, halkın gözü kapalı kaldı ve çok fazla kitap satmadı, ancak kitap satmayan hosannalar dağıtan önemli hayranları (aralarında Norman Mailer, Joan Didion ve Anthony Burgess) vardı. Kariyeri, Velvet Underground hakkındaki o ünlü diziye bir şekilde edebi bir eşdeğer oldu, sadece birkaç bin plak sattılar, ancak bir tane alan herkes bir grup kurdu.
(2017)
Henry Green
David Lodge'a göre The New York Review of Books :
Henry Green, modern İngiliz kurgu tarihinde özel ama biraz kafa karıştırıcı bir yere sahiptir. Gerçek adının Henry Yorke olması, edebi kimliğinin genel anlaşılmazlığının simgesidir. Kurgusal tarzının bir tarafında duruyor gibi görünüyor sanat eseri , esrarengiz bir şekilde gülümsüyor ve bize bir etiket ve bir değer koymamız için meydan okuyor. Terry Southern'a göre 'yazarın yazarı' ve hatta 'yazarın yazarı' olarak anılıyordu. WH Auden, Eudora Welty, VS Pritchett, Rebecca West ve John Updike, onu çeşitli zamanlarda ve çeşitli şekillerde kuşağının en iyi romancısı olarak tanımladılar, ancak ne ticari başarısından ne de edebi şöhretinden hiç hoşlanmadı. Evelyn Waugh, Graham Greene ve Christopher Isherwood gibi çağdaşlar.
Edebiyat kariyerinin gelişiminde ne zeki ne de şanslıydı. Erken gelişmiş ve ümit verici bir başlangıçtan sonra, Körlük (1926), henüz okuldayken başladı, işçi sınıfı hayatı hakkında parlak bir roman yazdı, Yaşam (1929), bu konunun moda olmasından birkaç yıl önce ve sonra bir sonrakini yazmak on yıl aldı. Parti gidiyor (1939) - Bir grup narsisist sosyetenin Kıta tatiline çıkmasıyla ilgili endişeleri, II.Dünya Savaşı'nın yaklaşan gölgelerinde oldukça anlamsız görünen bir çalışma. 1940'larda daha üretken hale geldi ve daha geniş kitlelerce okundu ( Sevgi dolu [1945], ABD'nin en çok satanlar listelerinde kısaca yer aldı), ancak ciddi eleştirel ilgiyi çekmeye başladığı sırada, yeni bir İngiliz yazarlar dalgası, sözde Angry Young Men tarafından ilgi çekildi. ikonoklastik enerjileri çok az ilgisi vardı. Tesadüfen ya da sebep ve sonuç yoluyla, yaratıcılığı bu zamanda aniden kurumuş gibiydi. Son romanının yayımlanmasından itibaren hayatının ikinci bölümü, Süsleyen 1952'de, 1973'te ölümüne, artan münzevi, alkolizm ve melankolinin üzücü bir hikayesiydi. Romanları baskıdan çıktı ve adı, modern İngiliz kurgu kanonundan neredeyse kayboldu.
(1993)
Sergio Pitol
Daniel Saldaña Paris'e göre Edebiyat Merkezi :
Pitol, hiç ayrılmayan yazarlardan biridir. Çalışmalarının her zaman yeni bir mercek altında okunabilecek bir köşesi vardır. Bana öyle geliyor ki boşuna değil, son Latin Amerika anlatısında bir “yazarın yazarının” açık bir örneği olarak görülüyor. Enrique Vila-Matas ve Mario Bellatin gibi yazarların onu kendi kurgularında bir karaktere dönüştürmüş olmaları, yalnızca okuyucunun onu okuduktan sonra hissettiğini doğrulamaktadır: Pitol anlaşılmazdır; neredeyse kendisinin bir edebiyatı olduğu söylenebilirdi.
(2015)
John Williams
Tim Kreider'e göre The New Yorker :
Geç kalmış sanatsal adaletin bu az sayıdaki tatmin edici örneklerinden birinde, John Williams'ın 'Stoner' adlı eseri, Fransız yazar Anna Gavalda tarafından çevrilip desteklendikten sonra Avrupa'da beklenmedik bir çok satanlar haline geldi. Yaklaşık her on yılda bir, benim gibi biri ABD'de aynı hizmeti yapmaya çalışıyor ve 'Stoner' ın harika, kronik olarak az değer verilen bir Amerikan romanı olduğunu savunan bir makale yazıyor. (Bu türden daha önceki birkaç makaleyi de listeleyen bunların en sonuncusu, Morris Dickstein'ın Zamanlar Yine de, kendi ülkesinde büyük ölçüde keşfedilmemiş olmaya devam ediyor, sadece kitapsever bir cognoscenti arasında dolaşıyor ve övülüyor ve yazarı John Williams, Richard Yates ve James Salter gibi ağlayan bir şirketin yaşadığı bu sevimsiz kategoriye gönderildi: yazarın yazarı.
(2013)
Paula Fox
Jonathan Franzen'e göre bir röportajda PBS :
[Fox] daha çok bir yazarın yazarı olabilir, en azından yetişkin romanlarında. Geç bir başlangıç yaptıktan sonra - tamamen kaotik bir çocukluktan, iki erken evlilikten ve çocuk yetiştirdikten sonra - çok üretkendi, ancak çıktısının çoğu YA edebiyatıydı (“çocuklar için kitapları” tercih ettiği bir terim). Ve yazdığı çoğu zaman boyunca erkek egemen bir edebi dünyada yaşadı. Bütün bunları, Harvard'dan çıkan, yirmili yaşlarında sahneye çıkan, zengin Amerikan banliyölerinin melankolileri ve seks hayatları hakkında yazan ve tam ve uzun bir kariyere sahip bir erkek yazarın modeline uyan Updike ile karşılaştırın. Listeleri kendim umursamıyorum, bu yüzden burada uzun bir liste yapmayacağım, ancak genel olarak kadınların yazdığı harika yazıların erkek meslektaşlarından daha çok gözden kaçtığını düşünüyorum. Jessica Anderson’ın kitabını okuyup okumadığını merak ediyorum Nehir kenarında Tirra Lirra veya Christina Stead’s Çocukları Seven Adam ya da Joy Williams'ın hikayeleri, romanları ve denemeleri. Yapmadıysanız, yapmalısınız!
(2017)
James Salter
Terry McDonnell'e göre Edebiyat Merkezi :
Aşkın mahremiyetleri, hayal kırıklığı, kayıp ve pişmanlığın ayrıntılarıyla ilgili betimlemelerinde bu muazzam derinlik, okumayı kendinden geçmiş bir deneyim haline getirdi. Ne olacağını görmek için okursunuz, elbette, ama her cümlenin anlamını ve dengesini anlamak için her kelimeyi okursunuz - bu, hayata geçerken bakmanın bir yoluydu.
Belki de bu yüzden eleştirmenler onu 'yazarın yazarı' olarak nitelendirdi, onu ve sanırım diğer herkesi kızdıran bir etiket. Jim’in arkadaşı Bruce Jay Friedman, haftalık yazarların bir parçası olduğu ve Mario Puzo’yu da içeren Hamptons’taki öğle yemeğiyle ilgili bir hikaye anlattı ( Godfather ), Joe Heller ( 22'yi yakala ) ve Mel Brooks ( Yapımcılar ). Grup işleri canlandırmak için yeni bir üye arıyordu ama Salter'a sormamaya karar verdi çünkü Puzo'nun dediği gibi Jim 'çok iyi bir yazar'.
Eğer bir editörseniz böyle bir şey yoktur, ancak yazar olmanın ima edilen sorunu, bunun yarı belirsizlik ve ticari başarı eksikliğidir. Jim iyi yapmadığı için değil; Yeteneğinin ününden ve maaş günlerinden daha ağır bastığı çok açıktı. Elbette Jim bunların hiçbirinden bahsetmedi. Ardından, 2012'nin sonlarında romanla birlikte Hepsi bu, Yeteneğinin yıllardır umut vaat ettiği isabete hazırdı.
(2017)
Stephen Wright
Deidra McAfee'ye göre New York :
Tamamen Amerikalı ve az sayıda olduğu gibi tam anlamıyla edebi bir yazar, aynı zamanda daha geniş bir izleyici kitlesini hak eden bir okuyucu yazarıdır.
(2007)
Maggie Nelson
Göre Milyonlarca :
Maggie Nelson, en çok kurgusal olmamasıyla tanınır. Çoğunlukla 'lirik' ve 'felsefi' nin bir bileşimi olarak tanımlanan Nelson’un kitap uzunluğundaki beş kurgusal olmayan eseri ona sadık bir takipçi kazandırdı. Bir 'yazarın yazarı' olarak tanımlanabilir. Kanıt, yıllık Okuma Yılı serimizde diğer yazarlar tarafından kitaplarının ne sıklıkla isimlendirildiğidir. Bluets , mavi renk üzerine bir meditasyon, David Shields ('tamamen parlak'), Stephen Elliott ('mükemmel'), Haley Mlotek ('Bluets'ı aynı uçak yolculuğunda iki kez okudum'), Leslie Jamison, Jaquira Díaz'dan övgü aldı. ve Margaret Eby. Meaghan O’Connell Nelson hakkında şunları yazdı: “O benim için o insanlardan biri, tüm sınırları aşmak istediğim yazarlar, kendisinden çok şey istediğim yazarlar. Bir okuyucu olarak hak ettiğimden fazlasını istememi sağlıyor. Şimdiden bize hak ettiğimizden fazlasını veriyor. Bu adil değil. ' Yukarıdaki yazarların çoğu, Nelson’ın daha yakın tarihli Argonotlar , Bijan Stephen, Olivia Laing (“Derinlemesine ve büyük bir nüans ve zarafetle düşünüyor”), Karolina Waclawiak (“Kendimi neredeyse her sayfada altını çizerken buldum”) ve Parul Sehgal'in yaptığı gibi “türlerin değiştiği bir anı”. Nelson, geçen yıl Okuma Yılımızda göründü ve diğerlerinin yanı sıra Eileen Myles ve Ellen Miller'ın kitaplarına ışık tuttu.
(2016)
Lydia Davis
Ali Smith'e göre Gardiyan :
En azından Birleşik Krallık'ta, 2010 yılında yayımlanana kadar Toplanan Hikayeler (Penguin), dört koleksiyonunun kopyalarını bulmak oldukça zordu: Yerle bir etmek (1986), Neredeyse Hafıza Yok (1997), Samuel Johnson Kızgın (2001) ve Rahatsızlık Çeşitleri (2007), bunlardan birkaçı ve yalnız bir roman olsa da, Hikayenin sonu (1995), 90'larda Serpent's Tail tarafından yayınlandı. Bulması zordu, ancak onu okuyanlar arasında o kadar saygı görüyordu ki, başından beri yazar olarak tanınan bir yazar oldu.
Ama o öyle bir okur yazarı, bu cüretkar, heyecan verici zeki ve çoğu zaman çılgınca komik bir yazar, hakkında söylediklerini çarpıtmaktan hoşlanan bir dünyada, ekonomi, kesinlik ve özgünlük gibi kelimelerin gerçekte ne anlama geldiğini size hatırlatıyor. Her şey nasıl okuduğunuzla ve abartısız, konsantre bir şekilde ve genellikle ana akım radarın altında kayan bir biçimde çalışan Davis ile neyin ve ne anlama geldiğinin yeniden yansımasıyla ilgili. Tekrar bakın, çünkü bu Kafka kadar güçlü, Flaubert kadar incelikli ve Proust kadar kendi tarzında çığır açan bir yazar. Bir çevirmen olarak, yakın zamanda son ikisi tarafından klasiklerin muhteşem İngilizce versiyonlarını üretti, ancak bu, disiplini mükemmel olan bir stili geliştirmek için otuz yılı aşkın bir süredir kendi haline getirdiği ve hatta potansiyelini değiştirdiği kısa öykü formu. neşe, efsane, acımasız keskinlik ve en önemlisi düşüncenin, yaşamsal, verimli zihnin kutlanması anlamına gelir.
(2013)
David Markson
Corey Messler'e göre Popmatters :
David Markson ulusal bir hazinedir. David Foster Wallace gibi genç Türkler de dahil olmak üzere birçok kişi tarafından destekleniyor. Genellikle yazarın yazarı olduğu söylenir. Bunun anlamı, en iyilerden biri olabileceğidir. okunmamış Amerika'daki yazarlar, kariyerinin başlarında kitaplarından biri büyük bir Hollywood filmine dönüştürülmüş olsa da ( Dingus Magee ) ve Ann Beattie onun hakkında, 'Markson, Joyce kadar titiz ve göz kamaştırıcı.' dedi.
(2007)
Eimear McBride
Gabrielle Bellot'a göre Edebiyat Merkezi :
Eimear McBride’ın parlak ilk romanının düzyazısı, Bir Kız Yarım Biçimli Bir Şeydir , Gertrude Stein'dan James Joyce'a pek çok Modernist yazarı hatırladı - o kadar ki Joyce'la karşılaştırılmaktan bıktı. Ve başarı öyküsü de hem eski hem de yeni: romanının alınması ve kabul edilmesi neredeyse on yıl sürdü, bu noktada hem Bailey's hem de Goldsmiths Ödüllerini kazandı. Bir sonraki romanı, Küçük Bohemyalılar , drama okuyan İrlandalı genç bir kızla yaşlı bir aktör arasındaki fırtınalı bir aşk hikayesini içeren 1990'larda Londra'ya taşınır. McBride, yazması 'neredeyse ölüyordu' dedi. Muhafız Ağustos ayında. McBride, daha fazlasını okumaktan her zaman heyecan duyduğum türden bir yazar.
(2016)
Barry Hannah
Michael İncil'e göre Edebiyat Merkezi :
Barry’nin yazar olarak statüsü onu rahatsız etti sanırım. Her zaman Kurt Vonnegut numaralarına sahip olmak isterdi. Ama hayatında hiç bu seviyeye ulaşmadığı için mutluyum. Şöhret, onunla karşılaşan herkesi etkileyen bir hastalıktır. Dışarıdan bir kariyerin zirvesi, yaratıcı çalışmanın nihai amacı gibi görünüyor. Ancak yazı dünyası, şöhretleri çalışmalarını gölgede bırakan ve onları içten dışa yok edenlerle doludur. Halkı dışlamak için eksantrik olduğu düşünülen Harper Lee ve J.D. Salinger gibi insanlar. Ancak geçmişe bakıldığında şöhretten uzaklaşmanın daha mantıklı bir yol olduğu görülüyor. Sık sık Carson McCullers'ın The Ballad of the Sad Cafe bir dizi vuruştan sonra bir parmağınızla. 22 yaşında ünlüydü ve 50 yaşında öldü.
(2018)
Lucia Berlin
Nadja Spiegelman'a göre New York Times :
Lucia Berlin'in 1936'da Juneau, Alaska'da doğduğu gün, bir çığ kasabanın üçte birini yok etti ya da daha sonra yazdı. Efsanevi hikayeler ona çekildi ve ölümde bir tane daha kazandı: çok genç yaşta ölen ve hayatı boyunca tanınmayan bir yazarın hikayesi. Gerçekte, 2004'te 68 yaşında öldüğünde, 76 öykü ve altı koleksiyon yayınlamıştı ve bunlardan birçok ödül aldı. Yine de, tıpkı yazısında olduğu gibi, efsane gerçeklerden daha doğrudur. Daha fazla yazmalıydı. Daha çok kutlanmalıydı. 2015 yılında Farrar, Straus & Giroux yayınlandı Kadınları Temizlemek İçin Bir Kılavuz , yeniden topladığı masallarından oluşan 400 sayfalık bir cilt . Coşkuyla karşılandı: İşte, aynı zamanda muazzam bir popülerliğe sahip olan bir yazarın yazarı. Kitap, New York Times'ın en çok satanlar listesine girdi. Richard Yates ve Raymond Carver ve kendi kahramanları William Carlos Williams ve Chekhov ile birlikte kanonlaştırıldı.
(2018)
Joy Williams
Claire Burgess'e göre Rumpus :
Joy Williams'tan yeni bir hikaye koleksiyonu olmadan geçen on uzun yılın ardından, nihayet bu hafta ödüllendirildik Ziyaret Ayrıcalığı Williams'ın kariyeri boyunca toplanan on üç yeni hikaye ve otuz üç hikaye içeren. Williams, kendi alanındaki en büyükler tarafından eserleri üzerinde çalışılan ve sevilen en yüksek kalitede bir hikaye ustasıdır. Arkası Ayrıcalık Ziyaret Raymond Carver, George Plimpton ve James Salter gibi isimlerden beğeni topluyor. Williams'ın harika bir profili New York Times Dergisi geçen hafta George Saunders komedisine övgüde bulunurken, Karen Russell ona “vizyoner” diyor ve Ann Beattie ünlem işareti kullanması nedeniyle haykırıyor. NPR'de bir eleştirmen, onu 'Amerika'nın yaşayan en iyi kısa öykü yazarı' olarak nitelendirdi. Ve içindeki hikayeler Ayrıcalık Ziyaret her santim övgüye değer.
(2015)
Paul Horgan
Beth Kephart'a göre Edebiyat Merkezi :
Horgan o mektubu postaladıktan birkaç gün sonra öldü. Kalp DURMASI. 91 yaşındaydı - David McCullough'un sözleriyle 'yazarın yazarı, biyografi yazarının biyografisi'; Walker Percy, 'o kadar nadir bulunan kuşlar' dedi; hikaye bulan ve anlatan kişi genellikle Henry James, Leo Tolstoy ve Thomas Hardy ile karşılaştırılır. Hatıra olarak, kütüphanemi daha fazla Paul Horgan ile doldurdum. Horgan alevini birlikte yakabileceğim başkalarını aradım.
(2017)
Richard Yates
Don Lee'ye göre Elektrik Literatürü :
Yine de bu tür bir kendine acıma durumuna düştüğümde, muhtemelen şimdiye kadar tanıştığım en sefil insan olan bir yazarı düşünüyorum: Richard Yates. Stewart O’Nan’ın yaptığı retrospektif sayesinde, çalışmaları artık pek çok okuyucuya aşinadır. The Boston Review 1999'da, Blake Bailey’in biyografisi, Trajik Bir Dürüstlük, 2003'te ve Yates’in ilk romanının film uyarlaması, Devrim yolu, 2008'de, ancak 1992'de öldüğünde, büyük ölçüde unutulmuştu ve tüm kitapları hızla baskıdan düştü.
Yaşamı boyunca bile, bir yazarın yazarıydı, yani edebiyatçılar arasında küçük bir takipçisi vardı, ancak aksi halde neredeyse tamamen bilinmiyordu. Yirmili yaşlarımın başlarında onun çalışmalarına tamamen şans eseri rastladım. California, Burbank'taydım, o sırada boş oturmuş, garip işlerde çalışan ve Boston'da yüksek lisans okulunun başlamasını bekliyordum. Hafta sonlarını Burbank şehir merkezindeki geniş bir kullanılmış kitapçıda, koridorlarda dolaşarak ve neredeyse rasgele, elli sente, hırpalanmış ciltsiz kitaplar seçerek geçirdim. Yates’in ilk koleksiyonunu satın aldım. Onbir Çeşit Yalnızlık (bu unvana nasıl direnebilirim?), bağımlısı oldum ve bulabildiğim her şeyi okudum.
(2018)
Elmore Leonard
Göre Suç Okumaları :
Elmore Leonard, 'Detroit'li Dickens', 'tabancalı vahşi pisliklerin şair ödülü' ve her şeyden önce usta bir zanaatkardı. Yazarlık yazarı olan Leonard, altmış yılı kapsayan bir kariyeri ve westernlerden, gibi çağın belirleyici polisiye romanlarına kadar neredeyse bir o kadar çok kitabı kapsayan kariyerinde titizlikle ustalaştı. Shorty alın ve Görüş Dışı bugün hala pop ve gizem kültürünü aşılayan kısa öykü koleksiyonlarına. Leonard’ın 'Yazmanın On Kuralı', New York Times 2001 yılında, birçok yazar için müjde haline geldi, 'okuyucuların atlama eğiliminde olduğu kısmı dışarıda bırakmak' gibi zamansız mücevherler ve en ünlüsü, '[i] yazmak gibi geliyorsa, onu yeniden yazıyorum . ' Leonard aynı zamanda açılış replikleriyle de ünlüydü. ('Kurallar' da yazarları önsözleri atlamaları ve asla hava durumunu tarif etmeye başlamamaları konusunda uyarır.) Haklı olarak, suç kurgu tarihinin en büyük baş yazarlarından biri olarak hatırlanıyor, bir okuyucuyla etkileşime girebiliyor, bir ruh halini ve birkaç kısa kelimeyle bir dünya kur.
(2018)
Koğuş Sadece
Gail Godwin'e göre New York Times :
Ward Just, hem bir yazar yazar hem de ikiyüzlülük ve baskı altındaki insan ruhlarının zeki bir izleyicisidir. Çarpıcı görüntüler ve iktidardaki insanların nasıl davrandığına dair derin bilgiyle, dünyanın sıcak noktalarına karşı koyan büyükelçilerden yerel bir suçu bastıran Ortabatı toplum liderlerine kadar, isabetli bir şekilde yazıyor. Pek çok seçkin romancı gibi Just, ilk romanı 1970'de yayımlanmadan önce Washington, Londra ve Saygon'u kapsayan bir gazeteciydi. Amerikan Romantik 18'i, en iyilerinden biri. Just’un sıradan okuyucularının dört gözle beklediği tüm niteliklere sahip, ancak onun çalışmalarıyla tanışmak için eşit derecede iyi bir yer.
(2014)
Frederick Busch
Mary Rourke'ye göre Los Angeles zamanları :
Sık sık 'yazarın yazarı' olarak anılıyordu ve çalışmaları, Raymond Carver ve John Cheever gibi edebi ustalarınkiyle karşılaştırıldı. Busch, 1986'daki Amerikan Sanat ve Edebiyat Akademisi kurgu ödülü ve 1991'deki PEN / Malamud ödülü de dahil olmak üzere bir dizi prestijli ödül aldı. Busch bir keresinde amacının “20. yüzyılın gerçekten dürüst, küçük bir yazarı” olduğunu söylemişti.
(2006)
Susan Choi
Hillary Kelly'ye göre Akbaba :
Eleştirmenler, özellikle de romancı olanlar, onun çalışmalarını her zaman sevmişlerdir: 'Şanslıysak, [ İlgili kişi ], 21. yüzyılın prototip bir romanı olabilir, ”diye yazmıştı Francine Prose New York Times . En son romanından, Eğitimim Meg Wolitzer şöyle yazdı: “Onunla takıntılı bir ilişki içinde olduğumu hissettim. Her zaman okumak istedim. ' Pulitzer ödüllü romancı Jennifer Egan, ilk olarak Choi’nin işine inceleme yaparken geldi Amerikalı kadın . İkisi artık Fort Greene'de arkadaş ve komşudur. 'O gerçekten orijinal,' dedi Egan. 'Her zaman büyüleyici olan bölgeye doğru dahili bir dümeni takip ediyor.'
Yani Choi bir yazarın yazarıdır: 'Yüksek görüşe sahip olduğum birçok insan onun hakkında yüksek görüşe sahip' diyor yazar Sigrid Nunez başka bir arkadaş. Ancak halk Choi'nin işine asla tam anlamıyla dalmadı ve bunu biliyor. 'Zamanla Amerikalı kadın kritik övgüler alıyordu ”diyor“ zaten düşük performans gösteriyordu ”.
(2019)
Paul Yoon
Roxane Gay'e göre Millet :
Paul Yoon’un ince romanı Kar Avcıları zarifçe yazılmış - sizi düşündüren türden bir kitap, bu bir yazarın eseridir.
(2013)
Sigrid Nunez
Emily Bobrow'a göre 1843 :
Neden daha fazla insan Sigrid Nunez'in çalışmalarına aşina değil? 66 yaşında, bir yazarın yazarı olmaya mahkum görünüyor, sadık bir azınlık tarafından açık, keskin nesiriyle seviliyor, ancak maalesef neredeyse herkes tarafından gözden kaçırılıyor. Belki de Arkadaş - yedinci romanı - bunu değiştirecek. Kitap samimi, güzel bir şey, yaklaşık 200 sayfada aldatıcı derecede hafif ama içgörü ile mırıldanıyor. En iyi arkadaşının beklenmedik intiharının ardından bir kadın, geride bıraktığı hantal, melankolik Danua'nın bekçisi olur. Başka bir yazarın elinde bu çok zayıf bir öncül gibi görünebilir, ancak Nunez kitabını arkadaşlık, aşk, ölüm, yalnızlık, köpek arkadaşlığı ve New York'ta yaşlanan bir yazarın yaşamı üzerine ustaca söylemsel bir meditasyon haline getirdi. Merhum arkadaşa bir mektup olarak yazılan bu roman, ağır olmaktan çok, alaycı gözlemlerle doludur, özellikle de lisans öğrencilerine öğretmenlik yapmakta sıkışmış bir yazarınkiler. (Örneğin, neden öğrenciler karakterleri her zaman gözleri ve saç rengiyle, 'bir hikaye bir sürücü ehliyeti gibi bir kimlikmiş gibi' tanımlarlar?) Bir saksağan gibi Nunez'in kahramanı, yazarlardan, filozoflardan ve filmlerden bilgelik alır. karanlık zamanlarda anlam arayışı hakkında bir hikaye örer.
(2018)
Karl Ove Knausgaard
Hermione Hoby'ye göre Gardiyan :
[Zadie] Smith ayrıca şunları yazdı: 'Geçen yıl gittiğim her yerde, kitapseverler arasındaki konuşma bu Norveççeyle yapıldı.' Ve Knausgaard, gerçekten de en sık karşılaştırıldığı Marcel Proust'unki gibi bir 'yazarın yazar' statüsüne ulaşmış gibi görünüyor. (Knausgaard şöyle dedi: 'Ben sadece okumuyorum Kayıp Zamanın Peşinde ama neredeyse özümsedi. ')
(2014)
Janet Malcolm
Sarah Nicole Prickett'e göre Bookforum :
Bir öğleden sonra tanıdığım bir psikanalistin ofisindeydim, Melanie Klein'ın kıskançlık ve minnettarlık üzerine yazdığı bir kitap için alfabetik rafları tararken, Janet Malcolm'un eski kopyalarına bir göz attığımda Psikanaliz (1981) ve Freud Arşivlerinde (1984) ve bir bakış açısı kazanma şansı gördü. Malcolm, bir dergi yazarıdır: Kendi boyuna sahip hiçbir gazeteci, bilmediğini tanıdığım insanlar tarafından tartışılmazken 'parça' yazan tanıdığım insanlar arasında bu kadar sık tartışılmaz.
(2019)
W. G. Sebald
Arthur Lubow'a göre New York Times :
Ne zaman Göçmenler İngilizceye çevrilen ilk kitabı 1996 yılında çıktı, zaten Almanca'da beğendiği eleştirel itibarı kazandı ve bir yazar olarak İngilizce konuşulan dünyaya yerleşti. Susan Sontag, 'şimdiye kadar okuduğu herhangi bir kitaba benzememekle birlikte mükemmel görünen' 'şaşırtıcı bir başyapıt' olarak nitelendirdi. Bir sonraki kitabında, Satürn'ün Halkaları , İngiltere'nin güneydoğusundaki fantastik bir seyahat günlüğü yazdı. Norwich'te yaşayan ve kitabın yazarı olan biyografi yazarı Richard Holmes Ayak sesleri kendisi biyografi ve seyahat yazısının bir karışımı. Satürn'ün Halkaları 'Bu neredeyse hiç bitmeyen mizah ve bu harika değişimlerle harika bir kitap ve çok, çok orijinal - oldukça sihir.'
(2001)
David Huddle
Rebecca Makkai ile bir röportajda göre BOMBA :
O gerçekten de en iyilerden biri olan Güneyli bir beyefendi. Ve bir yazarın yazarı. David Huddle'ı seven başka bir yazar bulduğumda, hemen kucaklaşma eğilimindeyiz.
(2015)
Alice Munro
Joyce Carol Oates'e göre The New Yorker :
İlk okumaya 1960'larda Ontario, Kanada'da yaşarken başladığım harika bir yazar. Alice Munro, diğer özelliklerinin yanı sıra her zaman 'yazarın yazarı' olmuştur - çalışmalarını okumak bir zevktir. Ve kısa öyküleri seven bizler için ne kadar yüreklendirici, gerçekçi, 'Çehovyalı' kısa öykünün ustası bu kadar onurlandırıldı. Çılgınca siyasallaşmış ve partizan bir dünyada Alice Munro'nun başarısı gerçekten olağanüstü.
(2013)
Mavis Gallant
Chris Power'a göre Gardiyan :
Bana göre yaşayan hiçbir yazar, 'yazarın yazarı' terimini ve onun uzaktan anlaşılmazlık anlamına gelen anlamını Mavis Gallant'tan daha az hak ediyor gibi görünmüyor. Michael Ondaatje'nin sözleriyle, 'yazarlar arasında paylaşılan, sevilen ve ürkütücü bir sırdır' ve çok az bilinmesine rağmen, onu okuyanların benim yaptığım gibi cehaletten bağlılığa geçme eğiliminde olduğu anlaşılır bir ayrıntı gibi görünüyor. alışılmadık acele.
(2007)
Breece D'J Pancake
Jon Michaud'a göre The New Yorker :
Bazı yazarlar için Pancake'in neden bir tür laik aziz olduğunu anlamak zor değil. Yazmak bir inanç eylemidir. Yazarlar sonsuz reddedilmeyle, sürekli kendinden şüphe duyarlar. Pek çok yazar için sanatını uygulamak, bir yoksulluk yemini ya da en azından onsuz yapma yemini gerektirir. Pancake tüm bunlardan ve daha fazlasından acı çekti ve yine de yayın ve takdirin öbür dünyasına teslim edildi.
Yine de, Pancake bir yazarın yazarından daha fazlasını hak ediyor. Hikayelerinde sürekli olarak nesneler gün yüzüne çıkarılıyor: yeryüzünden fosiller ve kömür, Hint mezarlıklarından iskeletler ve ok uçları. Breece D'J Pancake'nin Hikayeleri keskin, çakmaktaşı bir nesne, yetenekli ve trajik genç bir yazarın geride bıraktığı bir ok ucu. Onun bir hikaye koleksiyonunun her yıl yayınlanan kitapların heyelanının altına gömülmesine izin vermek kolay olurdu. Ama kazmak için biraz kazı yapmaya değer. Son birkaç yıl, Renata Adler, Elena Ferrante ve John Williams gibi yazarların gün geç saatlerde ve ölümünden sonra yeniden canlanmalarına tanık oldu. Kazmalarınızı çıkarın. Gözleme canlanmasının tam zamanı.
(2014)
Patricia hampl
Jennifer Brice'a göre Pulluk demirleri :
Çalışmaları geniş çapta okunmasına rağmen, Patricia Hampl aynı zamanda bir yazarın yazarıdır - sözlü, serebral, yazar yolculuğunun herhangi bir aşamasında bir nimet arkadaşıdır. Kariyerinin eğrisi, son yarım yüzyılda Amerika'da kişisel yazımın yükselişiyle paralellik gösteriyor. Hafızayla en yakından ilişkili tür - 'büyüleyici gizem' dediği tür - onu seçmiş olabilir, tam tersi değil. Aslında, yazma sürecini tanımlamak için teslimiyet dilini kullanıyor. 2007'de National Public Radio’dan Diane Rehm’e “Kendimi bu kitapların baş kahramanı olarak görevlendirdim” dedi. “Anılar güçlenmeye başladığında, bu tuhaf kaplana bindiğimi fark ettim.”
(2012)
Gary Lutz
Amy Hempel'e göre bir röportajda Anten :
Gary Lutz'un birkaç yıl önce yaptığı konuşma, Diane'in dediği kadar önemli. Gary, yıllardır olağanüstü bir 'yazar yazarı' olmuştur ve daha fazla insan onu okuyup dinledikçe etkisi büyür. Gary Lutz kimseye benzemiyor. Aklıma gelen en kesin ve cüretkar yazarlardan biridir. Kurmaca ile ilgili duruşunda yarım ölçü yoktur. O konuşmada söylediği bazı şeylere göre bir rota belirleyebilirsin, ki bence de yayınlandı Mümin . Her zaman okumaya ve yeniden okumaya değer!
(2011)
Robert Walser
Joe Winkler'a göre Cilt 1 Brooklyn :
Robert Walser'da yazarın yazar statüsüyle ilgili bir şeyler var. Ölümünden beri çok az kişi tarafından okudu, ancak doğru insanlar tarafından hayranlık duyuldu (Franz Kafka, Walter Benjamin, Giorgio Agamben, WG Sebald, Susan Sontag, JM Coetzee ve daha yakın zamanda Ben Lerner, Rivka Galchen ve Benjamin Kunkel) - Walser okumakla ilgili bir his. Yazıları neredeyse tamamen çevrildikçe, giderek daha fazla yazar bu genellikle uysal, oyuncu ve gizli sanatçıyı keşfeder ve bulduğu dehanın varlığında hisseder.Bir yazarın yazarının bu statüsü sadece keşif eylemi, tökezleme armağanı ile konuşmaz. bu bilinmeyen parlak kişi üzerine, ama aynı zamanda zevkin doğasına. Diğer yazarların yazarları gibi Walser, kelimelere, cümlelere ve edebiyatın temel yapı taşlarına değer veren herkesi tek bir cümleyle zemine oturtacak kadar çok şey yapabilir.
(2013)
Daniel Woodrell
Benjamin Percy'ye göre Esquire :
Woodrell uzun zamandır dünya çapında bir düzyazı stilisti ve hikaye anlatıcısı olarak kabul edildi: bir yazarın yazarı. Yine de beğeni toplayan romanlarına rağmen - aralarında karanlık parlak Tatlı Bayın Ölümü (bir mezarlıkta yaşayan derinden dertli bir anne ve oğlu hakkında) ve PEN West'i kazanan Domates kırmızısı (doğruyu yapmaya çalışan ama her zaman yanlış sonuçlanan kontrolden çıkmış bir suçlu hakkında) - bir şekilde Amerikan edebiyatının en iyi korunan sırlarından biri olarak kaldı. Kadar değildi Winter's Bone 2006 yılında yayınlanan, Woodrell'in geniş ilgi gördüğü, ailesini kurtarmak ve meth pişiren babasını bulmak için bir görevde olan fakir, çaresiz ve unutulmaz Ree Dolly'yi konu alan 2010 Oscar adayı filme uyarlandı.
(2013)
Donald E. Westlake
Scott Bradfield'a göre Los Angeles Kitap İncelemesi :
Son mermi voleybolu geldiğinde Komedi Bitti , kaçıranlardan biri Koo'ya şunları söylüyor: 'Görünüşe göre eleştirmenler seni buldu.' Ve eleştirmenlerin bir romanı bu kadar iyi bulamamış ya da takdir etmemesi muhtemel olsa da, yazıldığı dönemde yayınlanmış olsa bile, Westlake açıkça 'ciddiye alınmayı' pek umursamadı ve ciddiye almaya devam ediyor. o ölünceye kadar hiç bitmeyen olağanüstü bir kariyere sahip harika kitaplar bile komikti. Birkaç on yıl boyunca sakin, tutkulu edebi prodüksiyonla, asla kötü bir cümle ya da kötü bir sahne yazmadı ve o kadar çok iyi kitap üretti ki, sırf ayak uydurmak için bir rumuz dolabına ihtiyacı vardı. Düşünün ki, onu en nadir canavar olarak nitelendirebilir: yazarın yazarının yazarı. Her zaman etrafta dolaşmak için çok fazla vardı - bu da geri kalanımızın yetişmek için bolca vaktimiz olduğu anlamına geliyor.
(2017)
Ben Lerner
Alexander Helmintoller'e göre Zyzzyva :
Her şeyden önce bir şair olan Lerner, yazarın yazarıdır. İlk romanı, Atocha İstasyonundan Ayrılma , 2011'de büyük beğeni topladı. Sürekli biçim ve akla yatkınlığın sınırlarını deniyor ve bu edebi gelenekleri kurgusal olmayan kurguyu kurgulayarak bozuyor - kurguyu ve kurgusal olmayanı harmanlamak ve yazarın emrindeki mekanizmaları ortaya çıkarmak için sık sık kesme işareti kullanıyor. Yazarın stüdyosundan çok daha samimi bir alana davet edilmiş gibiyiz: In 10:04 , ilişkilerini, en yakın arkadaşı Alex'in rahim içi tohumlama ile ilerleyebilmesi için test için bir “örnek” vermesi gereken utanç verici doğurganlık randevularına yaptığı yolculuğu gözlemliyoruz. Yazarın (D-line tren koltuklarına değen) pantolonunun ve kliniğin dijital 'görsel uyaran' kütüphanesinde gezinmek için kullandığı uzaktan kumandanın örneğini kirleteceğinden endişe ettikten sonra ellerini tekrar tekrar yıkarken, yazarın yanındayız. New York'taki yaşamını, Teksas'taki ikametgahını, akıl hocalarıyla tanışmak için zamanda geriye gidiyoruz ve hatta birden fazla öngörülen geleceğe atlıyoruz. Bu yüzden roman büyük ölçüde olay örgüsünden yoksun olmasıyla tanımlanırken, sahneler birbirlerinden ne kadar uzak olursa olsunlar, tek başlarına duruyorlar ve mizahları ve zekaları ile dikkat çekiyorlar.
(2014)
John Fante
Charles McGrath'a göre New York Times :
70'li yılların sonlarında Fante'yi yeniden keşfeden ve baskıya geri dönmesine yardımcı olan Charles Bukowski'ye büyük ölçüde teşekkür eden Bandini'nin bir yazar olarak şeffaf muhtaçlığı, onu genç yazarların nesiller boyu sevdirdi. Toza sor kült bir kitap haline getirildi - bir yazarın yazarının romanı - ancak ilk çıktığında birkaç binden fazla satmadı.
(2006)
Elizabeth Hardwick
Michelle Dean'e göre Yeni Cumhuriyet :
Elizabeth Hardwick olmak gerçekten çok zor olmalı. 1949'da Robert Lowell ile evliliği ona hem aşkın tutkusu hem de korkunç bir felaket getirdi. O, defalarca akıl hastanelerine bağlı olduğu ve sadakatsizliklerini deliliğinin bir işlevi olarak taşıdığı için yıllarca hemşiresini oynadı. Belki de daha kötüsü, profesyonel hayatında o iki ucu keskin şeydi, bir yazarın yazarı. Etrafı dünyanın önemsediği önlemlerin çoğuna göre ondan daha fazlasını yapmayı başaran insanlarla çevrili bir edebi dedikodu karmaşası içinde yaşadı: daha fazla kitap yazmak, daha fazla ödül kazanmak, daha fazla okuyucu çekmek. Mary McCarthy, Joan Didion ve Susan Sontag, arkadaşları olarak sayılsa da, onlar kadar ünlü olmadı. Bir şekilde ikincil statüsünü daha ciddiyetin kanıtı olarak sunmayı başardı. Entelektüeller için, dünyevi başarı hakkında her zaman biraz kaba bir şeyler vardır ve Hardwick, en iyi kurgunun, en iyi eleştirinin kitlelerden biraz uzaklaşarak gerçekten başarılı olduğu fikrinden yararlanmıştır.
(2017)
Steven Millhauser
Jonathon Sturgeon'a göre Lezzet teli :
Amerikan yazarının, eleştirmenlerin yazarı ya da her neyse, Steven Millhauser uzun zamandır kurgunun üç ana biçiminde mükemmelleşti. 1997'de, Amerikan rüyasının kaplumbağa kabuğunun altında Modernist can sıkıntısını keşfeden kimerik bir 19. yüzyıl çalışması olan Martin Dressler adlı romanıyla Pulitzer Ödülü'nü kazandı. O da Jim Shepard ve formun Amerikan enkarnasyonunda az çok ustalaştığını ima eden romanları için övgüler aldı - Millhauser'in alaycı bir şekilde açıkladığı gibi, roman bir form olmasa bile ama bir uzunluk.
(2015)
Denis Johnson
Christian Lorentzen'e (bir çeşit) göre Akbaba :
Fuckhead'e ne olduğu sorusuna cazip bir cevap, 24 Mayıs 2017'de 67 yaşında karaciğer kanserinden ölen yazarı olması. Bazen biyografik yanlışlık bir yanılgı değildir ve Johnson'ın 20'li yaşlarının çoğunu alkol, eroin ve yoluna çıkan diğer şeylerle dolu bir ortamda geçirdiğini biliyoruz. 1978'de 29 yaşında içkiyi bıraktı ve ilk romanı, Melekler , 1983'te ortaya çıktı. Öldüğünde, 19 roman, oyun, şiir ve röportaj kitabının yazarıydı - bunlardan biri Vietnam Savaşı romanı Duman Ağacı , 2007'de Ulusal Kitap Ödülü'nü kazandı. Bir yazarın yazarı olarak adlandırılıyor, ancak okuyucu kitlesi aslında lejyon. Etrafta kitaplarını ezbere bilen insanlar var. Muhtemelen böyle birini tanıyorsundur.
(2018)
Ve belirlediğimiz gibi, 'yazarın yazarı' tanımı en iyi ihtimalle öznel olduğu için, Lucas’ın Twitter başlığından ve Literary Hub ofisinin yazarlarından ve okurlarından daha fazla öneri burada:
Clarice Lispector, Bruno Schulz, Marie NDaiye, Rachel Cusk, John Keene, Penelope Fitzgerald, Annie Dillard, Marguerite Duras, Marguerite Yourcenar, Violette Leduc, Roberto Bolaño, Carole Maso, William Maxwell, Angela Carter, Oakley Hall, Chester Himes, Elizabeth Tallent , Mary Robison, Tom McCarthy, Lidia Yuknavitch, Vasily Grossman, Sara Gran, Ryu Murakami, Charles Baxter, Andre Dubus, Joseph Roth, James Lasdun, Alexander Chee, Toni Cade Bambara, Georges Perec, Fernando Pessoa, Gayl Jones, Anna Kavan, Kathryn Davis, Kiese Laymon, Amy Hempel, Donald Antrim, Renee Gladman, Anne Carson, Helen DeWitt, James Alan McPherson, George Saunders, Gene Wolfe, Stephen Dixon, Geoff Dyer, Eileen Chang, Muriel Spark vb.