Geçtiğimiz haftalarda, cumhurbaşkanlığı yarışının son aylarında dolaşan çevrimiçi sahte haber miktarı, ülkenin demokratik sürecini baltalamakla tehdit eden rahatsız edici bir vahiy ortaya çıkmaya başladı. Şimdiden bazı gerçek dünya sonuçları görüyoruz. Sahte haber öykülerinden sonra, Washington koordineli bir çocuk seks halkasının yeri olarak bir Washington, DC pizza dükkanı, AR-15 saldırı tüfeği kullanan bir adam olarak ima edildi. 4 mağazasında “araştırmak” için atış yaptı ve ateş etti.
Ancak, eğer insanlar buna düşüp paylaşmasaydı, sahte haberler sorun olmazdı. Çevrimiçi haber tüketiminin psikolojisini anlamadığımız sürece, The New York Times’ın ne dediği için bir tedavi bulamayacağız. “Dijital virüs.”
Bazıları bunu söyledi onay önyargı sorunun köküdür - seçici olarak inançlarımızı doğrulayan bilgileri aradığımız fikri, hakikaten lanetlenir. Ancak bu, partizan olmayan konular hakkında neden sahte haberlere düştüğümüzü açıklamıyor.
Daha makul bir açıklama, haber kaynağının güvenilirliğine olan göreceli dikkatsizliğimizdir. Yirmi yıldan fazla bir süredir çevrimiçi haber tüketiminin psikolojisini inceliyorum ve birkaç deneyde dikkat çekici bir bulgu da, çevrimiçi haber okuyucularının gazetecilik kaynaklarının önemini gerçekten önemsemediği görünüyor - akademi’de ne diyoruz “ profesyonel kapı bekçiliği. ”Bu yanlış-dolandırıcılık tutumu, çevrimiçi haber kaynaklarını ayırt etmenin zorluğuyla birlikte, pek çoğunun sahte haberlere neden inandığının temelinde yer alıyor.
İnsanlar bile haber editörlerini güvenilir buluyorlar mı?
İnternetin ilk günlerinden beri, sahte haberler çevrimiçi yayında. 1980'lerde, aldatmacaların komplo teorisyenleri ve duygu satıcıları arasında paylaşılacağı Usenet haber grupları adlı çevrimiçi tartışma toplulukları vardı.
Bazen bu komplolar ana akıma sızacaktı. Örneğin, 20 yıl önce, Başkan Kennedy'nin eski basın sekreteri Pierre Salinger, iddia için televizyonda gitti TWA Flight 800’in e-posta ile gönderildiği bir belgeye dayanarak ABD Donanması füzesi tarafından vurulduğu. Ancak bu kaymalar TV ve gazete kapı bekçileri nedeniyle nadirdi. Olduklarında, gerçekler kontrol edilmezse hızlıca geri çekildiler.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bugün, sosyal medya çağında, yalnızca e-posta yoluyla değil, aynı zamanda diğer çeşitli çevrimiçi platformlarda da haberler alıyoruz. Geleneksel kapı bekçileri bir kenara atıldı; politikacılar ve ünlülerin milyonlarca takipçisine doğrudan erişimi var. Sahte haberler için düşerlerse, herhangi bir aldatmaca, sosyal medya yoluyla doğru teftiş ve gerçek kontrolü olmadan milyonlara yayılabilir.
1990’e geri döndüm, tezimin bir parçası olarak çevrimiçi haber kaynaklarında ilk deneme. Bir haber sitesi aştım ve dört katılımcı grubuna aynı makaleleri gösterdim, ancak bunları farklı kaynaklara bağladım: haber editörleri, bir bilgisayar, çevrimiçi haber sitesinin diğer kullanıcıları ve katılımcılar (sözde seçim görevi aracılığıyla daha büyük bir setten haberleri seçtiklerini sanıyorlardı).
Katılımcılardan, güvenilirliğe (inançlılık, doğruluk, adalet ve tarafsızlık) bağlı niteliklerle ilgili hikayeleri derecelendirmelerini istediğimizde, tüm katılımcıların kaynağından bağımsız olarak benzer değerlendirmeler yaptıklarını keşfetmekten şaşırdık.
Diğer özellikler konusunda aynı fikirde değiller, ancak hiçbiri gazetecilik kaynağını tercih etmedi. Örneğin, bir hikaye diğer kullanıcılara atfedildiğinde, katılımcılar onu okumayı çok severdi. Haber editörleri bir hikaye seçtiğinde katılımcılar, kalitenin diğer kullanıcıların görünüşte aynı hikayeyi seçtiğinden daha kötü olduğunu düşündü. Kapı bekçisi olarak bilgisayar bile haber editörlerinden daha iyi hikaye kalitesi elde etti.
Katmanlı kaynak problemi
İnternet haberlerine gelince, görünen o ki, profesyonel haber ajanslarının duruşu - orijinal kapı bekçileri - çok etkilendi. Bunun bir nedeni, herhangi bir haberin arkasındaki kaynak miktarı olabilir.
Facebook haber akışınızı kontrol ettiğinizi ve arkadaşınızın paylaştığı bir şeyi gördüğünüzü hayal edin: bir politikacının bir gazete hikayesiyle ilgili tweet'i. Burada aslında beş kaynak zinciri var (gazete, politikacı, Twitter, arkadaş ve Facebook). Hepsi mesajı iletmede, orijinal kaynağın kimliğini gizlemede rol oynadı. Bu tür bir “kaynak katmanlama”, çevrimiçi haber deneyimimizin ortak bir özelliğidir.
Bu kaynaklardan hangisinin “ana kaynak” olarak okuyucularla rezonansa girmesi daha muhtemeldir?
Öğrencilerim ve ben bu konuya Yahoo News (yüksek güvenilirlik) ve Drudge Raporu (düşük) gibi çeşitli güvenilirlikteki haber toplayıcı sitelerini analiz ederek yaklaştık. Bu siteler genellikle başka bir yerden çıkan makaleleri yeniden yayınlayacak veya bunlarla bağlantı kuracaktır, bu nedenle okuyucuların bu web sitelerinde görünen öykülerdeki orijinal kaynaklara ne kadar dikkat ettiklerini bilmek istedik.
Bulduk Okuyucular genellikle kaynak zincirine ancak hikayenin konusu onlar için gerçekten önemliyse dikkat ederler. Aksi takdirde, öyküyü yeniden yayınlayan veya yayınlayan kaynak veya web sitesi tarafından salınırlar - başka bir deyişle, onlara doğrudan öyküyü veren araç. Öyleyse, insanların kendi haberlerini yaratmayan ve düzenleyen “kaynaklardan” haber aldıklarını duymak şaşırtıcı değildir: Verizon, Comcast, Facebook ve vekil olarak arkadaşları.
Ne zaman arkadaşlar - ve öz - kaynak olur
Çevrimiçi haberleri okurken, en yakın kaynak genellikle arkadaşlarımızdan biridir. Çünkü arkadaşlarımıza güvenme eğilimindeyiz, bilişsel filtrelerimiz zayıflar ve bir sosyal medya, sahte haberlerin bilincimize gizlice girmesi için verimli bir zemin oluşturur.
Akranların uzmanlara karşı ikna edici çekiciliği, kişisel alanımızdaki haberlerle karşılaştığımızda muhafızları daha da aşağı indirmeye meyilli olduğumuz gerçeğiyle birleşiyor. Giderek daha fazla, çevrimiçi hedeflerimizin çoğu - ister portal siteleri (Yahoo News ve Google News gibi), sosyal medya siteleri, perakende siteleri veya arama motorları olsun - siteyi kişiselleştirmemize, kendi çıkarlarımıza göre düzenlememize olanak tanıyan araçlara sahiptir. ve kimlik (örneğin, en sevdiği spor takımı hakkında bir profil fotoğrafı ya da haber bülteni seçmek).
Araştırmamız, internet kullanıcılarının bu özelleştirilmiş ortamlarda görünen bilgilerin daha az şüpheci olduğunu göstermektedir. Bir deneyde eski bir öğrenci olan Hyun Psikoloji Dergisi Media Psychology dergisinin şu anki sayısında yayınlanan ve kendi çevrimiçi haber portallarını kişiselleştiren çalışma katılımcılarının “Arayüzün kim olduğumun gerçek bir temsili olduğunu düşünüyorum. ”Ve“ Web sitesinin temel kişisel değerlerimi temsil ettiğini hissediyorum ”
Bu gelişmiş kimliğin bilgileri işleme biçimini değiştirip değiştirmediğini görmek istedik. Böylece sahte sağlık haberleri (güneş kremi ve pastörize süt içmenin olumsuz etkileri hakkında) portallarına sunduk.
Haber portallarını kişiselleştiren katılımcıların sahte haberleri daha az inceleme ve inanmaya daha yatkın olmadıklarını keşfettik. Dahası, hikayelerde sunulan tavsiyelerde bulunma eğiliminde olduklarını (“güneş kremi kullanmayı bırakmayı düşünüyorum”) ve arkadaşlarının da aynısını yapmalarını tavsiye ettiler.
Bu bulgular sahte haberlerin neden Facebook ve Twitter'da büyüdüğünü, arkadaşlarımızla bağlantıda olduğumuz sosyal medya sitelerinde kendimizi yansıtmak için kendi sayfalarımızı küratörlüğünü yaptığını açıklıyor. Sahte bir güvenlik hissine kapıldıkça, önümüzdeki bilgileri incelememiz daha az olası.
Gerçek haber ile sahte haber arasında ayrım yapamayız, çünkü çevrimiçi olduğumuzda haber kaynağının güvenilirliğini bile sorgulamıyoruz. Neden kendimizi ya da arkadaşlarımızı kaynak olarak düşündüğümüzde?
Yazar hakkında
S. Shyam Sundar, Seçkin İletişim Profesörü ve Medya Etkileri Araştırma Laboratuvarı Koordinatörü, Pennsylvania Eyalet Üniversitesi
İlgili Kitaplar:
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = sahte haberler; maxresults = 2}