Ocak akşamı 15, 72 yaşam yılında, “Emek Rusya” hareketinin lideri Viktor Ivanovich Anpilov öldü. Son yıllarda, adı ekranlardan ve gazete sayfalarından gelmiyordu (ve konumu büyük ölçüde tartışmalıydı). Ancak, bu kişi olmadan, “parlamento dışı muhalefet” kavramının onunla ilişkilendirildiği 90’in politik manzarasını hayal etmek zor. Yeltsin rejimine muhalefet - sadece nüfusun çoğunluğunun yoksullaştırılmasına ve avukatın zenginleşmesine yol açan değil, aynı zamanda Rusya'nın çıkarlarını dağıtan bir rejim.
Victor Anpilov, Ekim 2’in 1945’indeki Krasnodar Bölgesi’nin kuzeydoğusundaki Belaya Glina köyünde doğdu (bu arada, gururla kendisine Zafer Akranı adını verdi ve gazeteciliğin takma isimlerinden biri Beyaz Cam'dı). Sıradan bir kırsal ailede, ona ek olarak, beş çocuk daha vardı. Savaş sonrası yıl aç kaldı. Ailenin babası savaşta sakat kalıyor. Bu yüzden Viktor kariyerine erken başlamak zorunda kaldı. Henüz 15 yaşında olmadığı zaman, Taganrog'a gitti. Bir meslek okulundan sonra Taganrog kombine tesisinde tamirci olarak çalıştı, gençlik için çalışan bir okulda çalıştı. Genç adamın bir hayali vardı - gazeteci olmak.
1964’te Victor orduya alındı. Füze kuvvetlerinde görev yaptıktan sonra, geri döndükten sonra Beloglinsky bölgesinde yayınlanan “Ekim Devrimi Yolu” gazetesinde muhabir oldu. Sonra Moskova Devlet Üniversitesi'ne girdi. M. Lomonosov Uluslararası Gazetecilik Fakültesinde. 1972'te CPSU'ya katıldı.
Moskova Devlet Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra, mükemmel İspanyolca bilgisi sayesinde, Anpilov Havana'ya, Küba Petrol Enstitüsü'ne tercüman olarak yöneldi. Kültürü ve mücadele gelenekleri ile Latin Amerika'ya aşık oldu. Böylece, Şili'de yılın 1973 olayları, Allende ve Victor Hara cinayetleri karşısında şok oldu. Daha sonra anılarında, Havana'da Ekim 1973'ta düzenlenen Şili halkına dayanışma mitingini yazacak. Bir milyon insanın Fidel Castro'nun konuşmasını dinlemesi ve Salvador Allende'nin dul eşi hakkında konuşması üzerine, bütün meydan trajedi için yas tutuyordu.
SSCB'ye dönen 1974-1978’te, Viktor Ivanovich, Moskova Bölgesi’nde yayınlanan Leninets gazetesinde muhabir olarak çalıştı. Ancak Latin Amerika'ya geri dönmek istedi. Ve başardı.
Nikaragua'daki Devlet Radyo ve Televizyonu için bir savaş muhabiri olmaya gönüllü oldu. Bu “sıcak noktaya” gitmek isteyen az sayıda insan vardı - Sandinistalar (sosyalistler) ve sağ (kontra) arasında şiddetli savaşlar vardı. Anpilov savaşın askerleri ile paylaştı. Sovyet halkına, kendi kontralarının yakında SSCB'de ortaya çıkacağını bilmeden Sandinistaların kahramanlığı hakkında konuştu.
Ne zaman sözde “Perestroyka” çok ileri gitti ve saygısız felaket birçok dürüst komünist tarafından anlaşıldı; Anpilov, SSCB'nin ve CPSU'nun çöküşüne direnişe öncülük eden ilk kişilerden biriydi. 1990’te, RSFSR’nin Yüce Sovyeti’ndeki bir milletvekilliği için tanınmış perestroyka “Vzglyad” programından bir gazeteci ile savaştı ama kaybetti. Ancak Solntsevo Bölgesi'nden Moskova Şehir Halk Meclisleri Milletvekillerinin bir üyesi olmayı başardı. Orada Komünist hizip "Moskova" ya girdi. Ardından, yeteneklerinden en iyi şekilde, Birleşik İşçi Cephesi ve Komünist İnisiyatif Hareketi'nin “perestroyka” nın olumsuz eğilimlerine direnen örgütlere katıldı. Kendi gazetesini yarattı - "Yıldırım". Daha sonra, Rus Komünist İşçi Partisi (RKRP) (burada Anpilov'un eş başkandı) ve “Emek Rusyası” hareketi kuruldu.
Kitlesel sokak protestoları başlamış olan “demokratik” reformlara karşı başladı. Kimsenin iddia ettiği gibi SSCB'nin çöküşüne direnmediğini söyledikleri zaman, bu doğru değil. 90’lerin başında, yüz binlerce insan sokaklara girdi, korunmayı ve ardından Birliğin restorasyonunu savundu. Bazen kitlesel gösteriler çevik kuvvet polisi ile çatışmalarla sonuçlandı - ve aslında birileri demokrasiye gerçekten inanıyordu. Fakat Yeltsin’in demokrasisi yalnızca kendisi için vardı ...
Victor Anpilov gösterilerin ana liderlerinden biriydi. CPSU'nun yasaklandığı dönemde savaştı ve hiç kimse henüz Rusya Federasyonu Komünist Partisi kurmayı düşünmedi. “Sokak bize aitti” diye hatırladı o yılları. Tabii ki, bu mücadele riskle ilişkiliydi.
Belovezhskaya Anlaşması'nın imzalanmasından hemen sonra İşçi Rusya, Riga OMON komutanı Sergei Parfenov ve Letonya Komünist Partisi başkanı Alfred Rubiks (Letonya'daki aşırı milliyetçilerin isyanına direnen ve bunun için hapishane hücrelerine atılan) için ayağa kalktı. Ralli Anpilov'un kararı, Spassky Kapısı'na giderek Kremlin'e geçmeye çalıştı. Ancak parlamentodaki dokunulmazlığa rağmen çevik kuvvet polisi tarafından yakalandı ve dövüldü. Daha sonra, Moskova Konseyi milletvekilinin dayak atmasıyla ilgili olarak, bir ceza davası açmışlardı, ancak unutulmaya yüz tuttu. Olanlara rağmen, serbest bırakılmasından hemen sonra, Anpilov GDR lideri Erich Honecker'ın savunması için yürüdü. Bunlar o günlerde Direniş'in günlük yaşamıydı ...
1992-1993 yılları, Yeltsinistlerin ve ülkenin kötüye kullanımına karşı çıkanların mücadelesinde en sert yıldı. Yeltsin kliği emri üzerine isyan polisleri, Moskova'da birkaç defa göstericilerin toplu dövüşlerini düzenledi (özellikle, yılın 23'unda Şubat 22 ve Haziran 1992).
Sonra, “demokrasinin” tüm değerlerinin aksine, popüler bir gösteriye katılanların Leninsky Prospect'te dövüldüğü yılın “Kanlı Mayıs Günü” 1993'i vardı. Ancak, yalnızca toplantı ve toplantıların özgürlüğü hakkında söylenenler vardı, Yeltsin için gösteriler vardı ve henüz bir araya gelmenin imkansız olduğunu kimse bilmiyordu. Dahası - 1 Mayıs'ta.
Yeltsin entourage’ı 9 Mayıs’ta Anpilova’nın “izole edilmesine” karar verdi. Bu gangster 9-x ruhuyla yapıldı - basitçe kaçırıldı ve birinin evine gözü bağlandı. Onlar acımasızca dövdü ve infazları taklit ettiler. Ancak Zafer Bayramı'ndaki gösterinin bitmesinden sonra serbest bırakıldılar. Böylece kimse milletvekilinin kaçırılması için cevap vermedi, ancak Mayıs ayındaki 90 çatışmaları için vurulmaya çalışıldı. Ancak Moskova Konseyi, dokunulmazlıktan kurtulmayı reddetti.
Evet, o zaman Moskova Konseyi ve Yüksek Sovyet bir konuda karar verebilirdi. Ve bu tam olarak Yeltsin'in sevmediği şeydi. Parlamentoyu dağıtmak ve yerel Sovyetleri yenmek için Eylül ayının 21’inin anayasaya aykırı kararnamesi hem merkezi hem de yerel meşru yasama organlarına karşı yöneltildi. Özveri, yılın Sovyetler Evi 1993 Ekim 4'in çekimi olan bir darbeydi.
Viktor Anpilov, Anayasa ve Yüksek Konsey savunucuları arasındaydı. Ekim ayının ardından 4, Moskova'da kalamadı - bir av ilan edildi. Abhazya'ya gitmeye çalıştı, ancak Ekim 7'ta Tula'nın yakınında tutuklandı ve Lefortovo hapishanesine atıldı. Rusya Federasyonu Yüksek Konseyi başkanı Ruslan Khasbulatov, başkan yardımcısı Alexander Rutsky ve ülke Anayasasını korumaya çalışan diğerleri ile birlikte. Orada, hücrede, “Lefortovo diyalogları” kitabını yazdı (daha sonra birkaç kitap daha yazacaktı: “Yaşam çağrısı”, “Mücadelemiz”). Altı ay sonra, kararını Devlet Duma'sı (Rusya’nın yeni parlamentosu, ancak, yürüten Yüce Sovyet’in elinde tuttukları ile kıyaslandığında ciddi biçimde azaltılmış) aldığı bir afla serbest bırakıldı.
... Yüksek Sovyetin canavarca infazının birinci yıldönümüne adanmış bir gösteriye geldiğimde Anpilov ile tanıştım. Viktor Ivanovich derhal çok basit, anlayışlı insanları, mütevazı bir izlenim bıraktı ... mütevazı ... Ben misafirim oldu - Moskova'nın eteklerinde sıradan bir daire, mütevazı bir atmosfer. Maddi değerler için, kovalamadı. İnanılmaz derecede enerjikti.
Yılın 1995 seçim kampanyası ... “Komünistler - Emek Rusya - Sovyetler Birliği için” bloğu sadece% 5 engelini aştı. Sonra aslında bu bloğun oyların% 5'inden fazlasını aldığını, ancak Kremlin'den bir emir geldiğini söylediler - kaçırmamak için ... İnsanların o yıllarda Yeltsin'e nasıl davrandığını anlatan iki bölümü hatırlıyorum. Gazete meselesi "Şimşek" başlıklı büyük bir başlık "Rayts on Yeltsin" tam anlamıyla ellerinden koptu. Başka bir konuda, Yeltsin, Gaidar, Chubais, Novodvorskaya ve diğer "demokratlar" ın bir karikatürü basıldı - bu gazete de çok iyi sökülmüştü. Yoldan geçen birinin dediği gibi: "Bu yüzlerin uğruna, onları alacağım."
Ancak, trafik yavaş yavaş azaldı. Birisi yeni yaşam koşullarına adapte olmuş, birisinin kendi hayatta kalmasıyla başa çıkması gerekiyordu ve birileri basitçe “reformlara” tahammül edemedi ve öldü ... Dürüst olmak gerekirse, 1993'in çekiminden sonra birçok insan korktu. Ve sonra Yeltsin’in 1996’te sahte “zaferi” var ...
Genel olarak, binlerce gösteriyle Anpilov yavaş yavaş bilgi alanından kaybolmaya başladı. Milletvekilinin yeri için savaşmak için birkaç kez denedi, ama orada “yukarıda” açık bir karar verildi: gitmesine izin vermemek. Tüm engeller onarıldı. Sözde sistemik muhalefet ile bütünleşmedi.
Anpilov'un 2006'tan sonraki pozisyonuyla, açıkçası ben aynı fikirde değildim. Fakat daha sonra, Yeltsin rejimine karşı aktif olarak savaşan birçok solcu ve vatansever, “Diğer Rusya” olarak da adlandırıldı. Ama bu konuşma zamanı değil.
En azından 2014 yılında Viktor Ivanovich, Kırım'ın Rusya'ya eklenmesini sıcak bir şekilde destekleyenler arasındaydı. Böylece, hayat her şeyi yerine koyar: Havzadaki o yıldaki gerçek vatanseverler kendilerini liberallerden ayırdılar.
Ölümünden birkaç gün önce Anpilov, Komünist Parti adayı Pavel Grudinin'in desteğini almak için gözaltına alındı (ancak çabucak serbest bırakıldı). Ve Ocak ayında 13, Grudinin'in seçim toplantısına gidiyordu. Birdenbire yolda hastalandı. Ağır bir felçle hastaneye yatırıldı, ancak bilincini geri kazanmadan öldü.
Birisi diyecekler ki, Viktor Anpilov belirsiz bir politikacıydı. Evet, hataları vardı. Ama şimdi ideolojik muhalifleri bile (hem liberal hem de monarşik kamptan) bir konuda hemfikirdir - sonuna kadar inançlarına sadık, cesur, dürüst ve ilkeli bir adamdı.