20. yüzyılın ilk çeyreğinde Doğu'dan, Samsun'dan doğan güneşi -Cumhuriyeti- 'batıda' batırmak isteyen çoktu. Uygarlık saati, Orta Asya'nın steplerine geri yollanmak istenen aziz bir milleti gösteremezdi, göstermeyecekti.
Ağız sulandıran toprakları bölüşmek isteyen kara sinekler, dört bir yanı tekrar sarmıştı.
Gözleri
kapatılan bir millete göz olmak istedi. Kulakları sağır eden savaş tam
tamlarında kulak olmamazlık etmedi. Uzaktan yardımla ulusların sesini
kısanlara inat ulusuna ses oldu.
Ortadoğu'da kim kurşun sıkıyorsa
sözünü ona hedef belledi. Ak alından akan ter, kimin cebine düşüyorsa
kalemi onu nişan aldı. Canı burnunda yetimin kim canını yakıyorsa
hesabını soracaktı...
Parsel parsel satılmış basının müstakil nadir mensuplarından biriydi.
Bilinmezleri bildirdi.
Ve bir sabah...
Bilinmezleri bildiren adam, çok bilinen bir 'bilinmez'e şehit gitti.
1993 yılıydı, ocaktı.
24'ü gösterse mi göstermese mi kararsızdı takvimler.
Bütün sokaklar tüm betonlarıyla yalnız bir sokağa gözünü dikmiş bekliyordu.
Bütün katiller, ellerine bulaşacak aydın bir kan için geri sayıyordu.
Eller, yaratılışlarına ilk küfrü o gün ediyordu.
Bomba saymasa da hayat geri sayıyordu.
3 adım, 2 adım, 1 adım...
Ve bir kontak.
Bir
ışığı parçalarına ayıran C-4'ün sesi yankılandı, kapısı az önce
kapanmış binanın ışıksız duvarlarında. Karlı Sokak, artık kanlı
anılıyordu.
Güneş, gölgelere biraz daha yenildi; gölgeler, biraz daha yayıldı sanıyordu.
1993 yılıydı, ocaktı.
Göğe yükselen Mumcu'ya az önce kalkmış bütün kuşlar eşlik ediyordu.
Güneş'i gölgeleyebileceğini sananlar kıyı bucak gülüyordu.
Bedeninin girdiği o toprakta, yeni filizler yeşeriyordu.
Bir Mumcu gidiyor, ikisi geliyordu.
İkisi bitmemişti beşi geliyordu.
Bendeniz Üçüncü Şahıs.
Geliyoruz...
twitter.com/selamordaki
email@example.com