Oyuncu kadrosu: Kamal Haasan, Vijay Sethupathi, Fahadh Faasil, Suriya
Müdür: Lokesh Kanagaraj
Lokesh Kanagaraj’ın fotoğrafı. vikram iki sinema evreninin Tanrı-çocuğudur. Buna gerçekten bir aşk çocuğu diyemezsiniz çünkü bu evrenlerin tek bir birleşik vizyonda birleşme biçiminde bir miktar aşk eksik. “Tanrı çocuğu” belki de daha iyi bir kelime çünkü ne zaman söylemeye çalıştığını unuttuğunda filmi tekrar tekrar kurtaran, Lokesh’in kendi evreninin yanı sıra Kamal Haasan’ın eski filmlerine yapılan göndermeler. Konuşmaya nasıl başladığın gibi, sadece cümlenin ortasında, söylediğin noktayı artık hatırlamadığını fark etmek için, vikram Ekranda gerçekten oynayan anın boşluğundan sizi uzaklaştırmak için geçmişten yüzlerce filmin ve gelecekten en az birkaç filmin koltuk değneğine ihtiyacı var.
En yetenekli yönetmenlerimizden birinin, kitlesel anlarını metinlerarasılık etrafında inşa etmek için Marvel yolunu izlediğini görmek hayal kırıklığı yaratıyor. Noktaları birleştirme oyunu gibi, birinin gerçekten anlaması kolay olmayacak. vikram belirli bir film listesi izlemeden, en önemlisi Kaithi. ödünç alır Kaithi’nin atmosfer, bir karakter ailesi, merkezi MacGuffin ve bir kamyon dolusu silah ve ardından devasa bir büyüklük bloğu ile sonuçlanan çok ve çok iyi bir şey varsaymak için her şeyi 10 ile çarpar. Böylece çok daha büyük silahlar, çok daha büyük yıldızlar, çok daha karanlık geceler ve iki Rocky Bhais almaya yetecek kadar kokain parası alıyoruz.
Ancak bu değiş tokuşta Lokesh, ikinci filmini mükemmele yakın yapan senaryonun basitliğini unutuyor. Herhangi bir noktada, ne kadar uzakta olduğumuzu, nereye ulaşmamız gerektiğini ve gecenin sonunda tüm bunların neyle ilgili olduğunu biliyorduk. Kötü ağ gibi küçük şeyler, en boş şarkı seçiminin gerilimden ödün vermeden kahkahalar eklemesi gibi, kitlesel bir an oluşturmakta büyük rol oynadı. Ama bolluk okyanusunda en çok özlediğim şey Lokesh’in berraklığıydı.
Büyük doruk için aksiyonun nasıl ve neden belirli bir yere kaydığına dair hala hiçbir fikrim yok. Hâlâ erken dönemde çok önem kazanan bir dinleme cihazının önemini anlamaya çalışıyorum ve bir annenin bir kriz sırasında oğlunu panik odasına götürmeyi neden unuttuğundan gerçekten emin değilim. İkinci bir izlemenin size bu cevapları vereceğini varsaysanız bile, her zaman bir sonraki büyük aksiyon setine geçtiğiniz hissi vardır, daha bir öncekinin amacını tam olarak anlamamış olsanız bile.
Çeviride de çok şey kaybolmuş gibi görünüyor. Örneğin, Vijay Sethupathi’nin karakteri Sandhanam hakkında ne hissetmemiz gerekiyor? Söylediklerinin tek kelimesini zar zor anlayabiliyordum. Bu aileden uyuşturucu lorduna dönüşen bu aileye gülsem mi, yoksa Bhavani’nin bile gurur duyacağı meth-güçlü mega yumruklarından korksam mı, aynı derecede emin değildim.
Bütün bunlar, film bir gönderme niteliğinde olsa bile, yüksek noktalardan yoksun olduğu anlamına gelmiyor. Benim için gerçekten işe yarayan anlar, Kamal Haasan’ın eski filmlerine bir övgüydü. Kalp sorunu olan küçük bir çocuk, çok komik bir sahnenin ustaca bir alt yapısıydı. panchatanthiram. Şuradan güncellenen diyaloglar: Kuruthipunal ve Nayakan görünüşte kuru sahneleri başka bir seviyeye taşıdı. Filmin eskiye göndermeleri geri getirme şekli vikram da belli bir incelikle yapıldı. Yine de kişisel olarak, filmin en iyi aksiyon sahnesinin, burada kabul edilmesini beklediğiniz son filmin genel fikri üzerine bir oyun olduğunu düşünüyorum. Hangisi? Avvai Shanmugi!
büyük bir mecaz olduğu gerçeği Baaşa çok şapka bahşişi de filmin tasarlandığı fanboyun heyecanını artırıyor. Yine de, filmin, hepimizin görebileceğimiz bir ara nokta oluşturmak için neden bu kadar çok zaman harcadığını anlayamıyor. Sır çoktan ortaya çıkmış olsa bile, beklediğiniz büyük anı size vermeye devam ediyor. Ancak o zamana kadar film, bir “hayalet”in yaşamını bir araya getirmek için çoklu bakış açısına o kadar derinden daldı ki, sonunda ne kadar az şey ortaya çıkardığı konusunda yorgun hissediyorsunuz.
Bu nedenle, film ilk yarının karmaşık anlatımını basit bir şekilde aksiyon moduna geçirmek için döktüğünde çok fazla rahatlama oluyor. Film, iyi adamların nasıl (ve ne sıklıkla) kıç tekmeleyeceklerine odaklandığı sürece, nedenler artık önemli değil. O andan itibaren, silahın boyutu olan tek farkla, büyük bir aksiyon sahneleri karışıklığı var. Çocuğun kalp sorunu, saatli bir bomba olarak kullanılmak içindir, ancak bu, yargılamaya neredeyse hiç gerilim katmaz. Duygusal açı bile size sevdiğimiz birinin tehlikede olduğu hissini verecek hiçbir şey katmaz. Ancak saf bir adrenalin açısından, yumruklar düşmeye devam ediyor ve mermi yağmuru gerçek drama için bir bahaneden sonra rahatlatıcı geliyor.
Anirudh Ravichander’ın müziği burada her şeyi bir arada tutuyor ve orduya giren bir adamın cüretini asla gözden kaçırmamamızı sağlıyor. Bu heyecanlar tam olarak eskisi gibi kazanılmıyor Kaithi ama kesinlikle çok eğlenceli. Bu aynı zamanda filmin ikinci zirvesini ortaya çıkarması için Lokesh’e vermeniz gerekmesinin nedeni de budur. Çok ünlü kamera hücresi olmasaydı, oturup söyleyecek fazla bir şeyi olmayan zayıf senaryoyu fark etmek zorunda kalırdınız. Umursamadığımız bir dizi insanı içeren tam olarak anlamadığımız bir durum için bir son nokta gibi hissettirirdi. Bunu daha da büyük şeylerin geleceği vaadiyle maskeleyerek, vikram eksikliğinin sahibidir ve sizi resmin tamamı için beklemeye bırakır. Diğer filmlerin (ve onun devasa yıldızının) yansıyan görkemi içinde yaşamaktan çok mutlu olan ve bunu unutan bir film hakkında daha ne yazabilirsiniz? vikram film de mi