We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
İkinci Dünya Savaşı, tıpta büyük gelişmelerin gerçekleştiği bir zamandı ve bu tıbbi gelişmeler, 1939-1945 yılları arasında geliştirilen yeni silahlara doğrudan bir tepki ve zaman ilerledikçe beklenen doğal bir ilerleme idi.
|“Savaşın iyi olduğu söylenebilirse, İkinci Savaş, 20. yüzyılın İnsan'a verdiği en büyük nimetlerden birine yardım etmek ve hızlandırmak olarak kayıt altına almalıdır - tıbbi bilgi ve cerrahi tekniklerdeki büyük gelişmeler. Savaş, çok fazla ve bu kadar korkunç zayiatlar vererek ve hastalığın gelişebileceği yaygın koşullar yaratarak, tıp mesleğini muazzam bir zorluk ile karşı karşıya bıraktı - ve dünya doktorları son savaşın mücadelesine muhteşem bir şekilde yükseldi. ”Brian J Ford.|
1939 ve 1945 arasındaki savaşın doğası tıp dünyasını tıptaki ilerlemenin hızına itmeye zorladı. Enfeksiyon tedavisindeki ilerlemeler savaş öncesi gerçekleşti, ancak savaşın kargaşasıyla birlikte, araştırma öncüleri çok acil sorunlara çözüm bulmak için itti. 1936'da 'M + B' May ve Baker firması tarafından üretildi - çeşitli enfeksiyonlarda kullanılabilecek ilk etkili sülfonamidler. 'M + B 693' olarak adlandırılan boğaz ağrısı, zatürree ve belsoğukluğu tedavisinde kullanılmıştır. 'M + B 693' gelişimi 'M + B 760' idi. Her ikisi de enfeksiyonlara karşı tedaviler olarak çok etkili olduğunu kanıtladı. Bununla birlikte, savaşın niteliği, her iki tedaviye de barış süresinden daha fazla miktarda ihtiyaç duyulması anlamına geliyordu. Bu nedenle, muhtemelen Birinci Dünya Savaşı'ndan bu yana ilk kez tıbbi üretim, gerekli malzemelerin üretilmesi için bir savaş temeline alındı. 1943'te Winston Churchill'e pnömoni tedavisi için 'M + B 693' verildi ve 29 Aralık 1943'te ülkeye şunları söyledi:
|“Herhangi bir rahatsızlık hissetmediğim bu takdire şayan 'M + B' ilk anda kullanıldı ve bir hafta süren ateşin ardından davetsiz misafirler püskürtüldü.”|
Penisilin, savaş öncesi Sir Alexander Fleming tarafından keşfedilmiş olmasına rağmen, şirketleri endüstriyel ölçekte yüksek etkili tıbbı yapmak için bir yol geliştirmeye zorladı. Bunun kredisi Howard Florey'e gidiyor (yukarıdaki fotoğraf) ve Ernst Chain ve çatışmada yaralanan birçok asker hem erkeklere hem de ekibine teşekkür edecek. Bu araştırma ve başarı için, Florey, Chain ve Fleming, 1945'te Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'nü paylaştı. Savaşın sonunda, çeşitli suşların geliştiği penisilinle ilgili araştırmalar yapıldı. Ayrıca 1945 penisilin versiyonu 1939 versiyonundan 20 kat daha etkiliydi. Penisilin kitlesel üretimi Müttefikler için her zaman büyük öneme sahipti, ancak elde edilmesi de zordu. İngiltere'de ilk fermantasyon penisilin üretim birimi 1945'te Barnard Kalesi'nde kuruldu. Bundan önce, İngiltere'nin penisilinlerinin çoğunluğu Glaxo tarafından yapılmıştı. Penisilin, D-Day'ten sonra yaralı erkeklerde toplu olarak kullanıldı ve özellikle kangrene karşı etkili olduğu bulundu. Savaştaki değişikliklere rağmen, çok az değişen bir problem, bir erkeğin yaralandığı zaman ve bir cerrah tarafından ne zaman ameliyat edilebileceği arasındaki zaman atlamalıydı. İngiliz Ordusunda, ortalama zaman atlamalı 14 saat olarak kabul edildi. Penisilin kullanılmadan önce, böyle bir süre bir yaranın iltihaplanmasına izin verdi. Penisilin sargısının kullanılmasıyla, bir yaranın enfekte olma şansı büyük ölçüde azalmış ve hayatta kalma şansı büyük ölçüde artmıştır.
Yaralılar için hayatta kalma şansını arttırmanın yanı sıra, İkinci Dünya Savaşı'ndaki diğer büyük gelişme ağır yaralar alanların tedavisi oldu. Archibald McIndoe’nun efsanevi eserleri ve Queen Victoria's Hastanesi, East Grinstead’deki Burns Ünitesindeki ekibi iyi belgelenmiştir. Daha az bilinen, cilt greftleri için verilen çalışmalara öncülük etmekte olan Rus Filatov'un çalışmasıdır. Ruslar ayrıca iyileşmeyi ve hasarlı bir alanın yeniden büyümesini teşvik eden “biyojenik ajanlar” üzerinde de çalıştılar.
İkinci Dünya Savaşı ayrıca, kan nakli hizmetinin, savaşın başlangıcındaki nispeten ilkel bir organizasyondan, sonunda iyi bir yağlanmış makineye, kanı depolamak ve ihtiyaç duyduğu yere dağıtmak için de büyümesini gördü.
Savaş ayrıca sivrisinek ısırıklarına ilişkin ilk tam kapsamlı soruşturmayı da gördü. Avustralyalı asker gönüllülerinin kullanıldığı Sir Neil Hamilton Fairley, sorunu ayrıntılı olarak araştırdı ve 1948'de Shortt ve Garnham'ın çalışmalarının önünü açtı. Fairley, günde bir tabletin mepakrinin sıtmayı uzak tutabildiğini gösterdi. Eserleri atebrin üreten Almanlar tarafından eşleştirildi - Alman askerleri tropik savaşa karışmamıştı.
Tetanoz ile ilgili çalışmalar Birinci Dünya Savaşı'nda başlamış olmasına rağmen, savaş yıllarında geliştirilmiş ve iyileştirilmiştir. Askerleri aşılayarak, tetanoz riski büyük ölçüde düştü. 1940’taki Dunkirk’te, Fransa’daki limana geri çekilen yaralı askerlere zeminde serum verilmesi mümkün olmazdı. Bununla birlikte, Dunkirk'te yaralanan ve kampanya başlamadan önce aşılanan 17.000 erkekten hiçbiri tetanoz alamadı.
Hiç kullanılmamış bir silahla başa çıkabilmek için çok fazla araştırma yapıldı - kimyasal savaş. Uyuşturucuların bir gaz saldırısı ile başa çıkmasına yardımcı olduğu bulunsa da, çoğu başarı gaz maskelerinin gelişiminde geldi. Bir gaz maskesinin fiziksel görünümü savaş sırasında çok az değişirken, maskenin yüzünde bulunan zehirli gazları emmek için kullanılan karbonda önemli gelişmeler vardı. Amerikalılar bilinen zehirli gazlara karşı yapılan testlerde oldukça etkili olduğu kanıtlanan beyaz bir malzeme geliştirdiler. Hastanede kafa yaralanmasından iyileşenler için kafa yarası gaz maskesi geliştirildi - normal gaz maskesi takılması, bandajlar vb giyilmesi imkansız olurdu.
İkinci Dünya Savaşı'ndaki tıbbi gelişmelerin tümü, savaş sona erdikten sonra topluma fayda sağladı. Bu gelişmelerin barış döneminde aynı hızda gerçekleşip gerçekleşmeyeceği asla bilinmeyecektir.