Çocuk işçiliği günümüzde de devam etmektedir; hatta bunun hakkında bir liste bile yazdık. Ama Hıristiyan Âleminin (bugünlerde büyük ölçüde Batı’yı dikkate alacağımız) tarihine geri dönersek, sunduğumuz en kötü işler için genç erkek çocukların neredeyse sürekli kullanıldığını görüyoruz. Yetişkin erkeklerin ya istemediği ya da tam olarak aynı şekilde donatılmadığı işler (örneğin çok büyük olması nedeniyle). Bu liste, erkek çocuklarımıza katlanmak zorunda kaldığımız en kötü on işi keşfetmek için nispeten yakın tarihe bir yolculuk yapıyor.
Çiftçilik
Çocuklar için bir iş olarak çiftçilik, bugüne kadar, aileye ait çiftliklerde yaşamın büyük bir bölümünü oluşturmaya devam ediyor, ancak geçmişte çocuklar, yapabildikleri her yerde ve yapabildikleri herkes için çalışıyorlardı. Bu, kavurucu güneşin altında bir kuruş ödenen yorucu saatler anlamına geliyordu. Ebeveynlerin sorumluluğu olmadığında, bir çocuk hastalandığında ya da iş bunaldığında çok az hoşgörü gösterildi. Bu, aynı zamanda meyve ve sebze ayıklamak gibi daha az zahmetli işler için birçok kızı işe alan bir endüstridir.
Çocuklar, son derece zor zamanlarda ufacık olan kar marjları olan çiftçiler için son derece ucuz (ve bazen neredeyse ücretsiz) işgücü sağladı. Sadece depresyon şiddetlenmekle kalmadı, aynı zamanda toz çanağı oluşuyordu ve dünya Büyük Savaş’ın ardından sarsılmıştı.
Çocuk işçiliği, Büyük Buhran ile başa çıkma çabalarının bir parçası olarak 1938’de ABD’de büyük ölçüde sona erdi. Çocukların çalışmasını yasaklayarak işsiz erkeklerin bu işleri üstlenebilecekleri düşünüldü. Bazı sektörlerde sendikalaşma çabalarının yanı sıra daha yüksek ücretlerin ödenmesini zorunlu kılan yasalarla birleştiğinde, istenen etkiyi yaptı ve modern tarihte ilk kez çocukların çocuk olmalarına izin verildi.
Pikolo
Madeline’in çocuklar için kitap serisinin yazarı Ludwig Bemelmans, İmparatorla Öğle Yemeğindeyken Fantastik kitabında Picolos’un hayatını anlattı. Kitap, büyük buhran sırasında New York Ritz’de çalışan Avusturyalı göçmen bir çocuk olarak gençliği hakkında. Kitap, Avusturya-Macaristan’dan göç ettikten sonra Büyük Buhran sırasında genç bir adam olarak çalıştığı New York Ritz’in göbeğinden canlı ve keyifsiz hikayeler anlatıyor.
“Çocuk pikolo, tüm Avrupa restoranlarında bir kurumdur. Başı zar zor masanın üzerine çıkıyor; kulakları kırmızı ve göze çarpıyor çünkü herkes onları çekiyor. Ve bir erkek olduğunda, ona yakın biri aniden hareket ederse, yine de başını hızla bir tarafa çeker, çünkü bunu her zaman, sahibinden son oda hizmetçisine kadar üzerine yağan darbeleri yumuşatmak için yapardı; Ona çoğunlukla alışkanlıktan vurdular.” Eklemeye devam ediyor: “kişi [ . . . ] şu eski garsonlardan biri [ . . . ] bir sandalyeye yaslanmış, çirkin, ışıksız gözleri ve sefalet ve anlam dolu ölü bir yüzle, o küçük çocuğun yaşlandığını, düz, sakat ayaklarla, işe yaramaz yaşamının neredeyse sonuna kadar ölülerini sürüklediğini görüyor. çocukluk.”
Picolo sabah 6’dan akşam 11’e kadar çalıştı ve işi, kimsenin yapmak istemediği istenmeyen her şeyi yapmaktı. Küllükleri temizledi. Eski yemekleri tabaklardan kazıdı. Gazeteleri katladı, bulaşıkları yıkadı, su taşıdı ve günün yarısını amirlerinin önünde eğilerek geçirdi. Buna rağmen, o zamanlar bir çocuk için picolo’nun işi, göreceğimiz gibi, onun için mevcut olan en kötü seçenek değildi.
1993 yapımı Tepenin Kralı (animasyon dizisiyle ilgisi olmayan), koşullar tarafından pikolo olmaya zorlanan genç bir çocuğun hayatına dayanmaktadır. Steven Soderbergh’in en az değer verilen resmi olarak kabul edilir, bu yüzden bir göz atmaya değer.
Çıraklık
Bir erkek çocuğu için çıraklık, genellikle on ile on dört yaşları arasında başlar. Ludwig Bemelmans’ın yukarıdaki sözleriyle devam ederek: “picolo’ya tesisatçı ve ayakkabıcı çırakları tarafından kıskançlıkla bakıldı; onların da kulakları kırmızıydı, ama yemek yiyemeyecek kadar değildiler, sigaraları, içkileri, bahşişleri yoktu.” Orta çağda bir erkek çocuğunun çırak olmak için para ödemek zorunda olduğu düşünülürse, 19. ve 20. yüzyıllarda ona iş için para bile ödenecek olması bir yenilikti.
Bununla birlikte, zor bir işti ve bu çocukları alan esnaflar tarafından cezalar cömertçe verildi. Ancak, bu listedeki diğer işlerin çoğundan farklı olarak, çıraklığınızın rekabeti üzerine, eşit derecede iyi bir maaşla iyi bir işin sizi beklediğine dair en azından makul bir kesinlik vardı. Böyle bir açlık ve yoksulluk zamanlarında böyle bir olasılık, eğitime başlayacak kadar “şanslı” olan çocuklar için gerçek bir nimet gibi görünebilirdi. Benim dünyam nasıl değişti!
Konserve İşçisi
Konserve fabrikalarında çalışmak, dondurucu Atlantik kışlarında saatlerce balık ve diğer yiyecekleri doğramak, paketlemek ve taşımak anlamına geliyordu. Konserve hala oldukça genç bir girişimdi ve bu listedeki diğer pek çok iş gibi, vasıfsız işçilerden oluşan büyük bir işgücüne ihtiyaç duyuyordu. Yukarıdaki çocuk gibi dokuz yaşındaki çocuklara, işledikleri kutu başına beş sente kadar ödeme yapıldı.
Böyle korkunç koşullarda (yetişkin erkekler için yeterince korkunç!) çalışmanın tehlikelerine rağmen, çocukların ayrıca son derece tehlikeli kesme aletlerini ve metali kesmek ve mühürlemek için tasarlanmış konserve makinelerini kullanmaları gerekiyordu. Bu çocukların çalıştığı hangarlardan ve tersanelerden ortaya çıkacak zayiatlar ancak hayal edilebilir.
Ne yazık ki, genç erkekleri işe alan bu endüstrilerin çoğu, iyi niyetli kişiler tarafından yönetiliyordu. Çocuğa emek sunarak daha iyi bir yaşam sağladıklarını hisseden erkekler (ve bazen kadınlar). Bu, kesinlikle C.S. Lewis’in şu ünlü sözünü akla getiriyor: “Tüm tiranlıklar arasında, kurbanlarının iyiliği için içtenlikle uygulanan bir tiranlık, en baskıcı olabilir. Hırsız baronlar altında yaşamak, her şeye gücü yeten ahlaki meşguller altında yaşamaktan daha iyi olurdu. Hırsız baronun zulmü bazen uykuya dalabilir, açgözlülüğü bir noktada doyurulabilir; ama bizim iyiliğimiz için bize eziyet edenler, kendi vicdanlarının tasvibiyle yaptıkları için bize sonsuz eziyet edeceklerdir.”
Ayakkabı Boyacısı
Bize Joe Kennedy’nin (eski Başkan Kennedy’nin babası), ayakkabı boyacısı bir çocuktan hisse senedi tüyoları aldıktan sonra, hayatını kazanmak için kirli eski çizmeleri cilalayan bir çocuğun piyasada hisse senedi ticareti yapabileceğini fark ettiğini söyleyen bir anekdot vardır. ondan kurtulmak için! Hemen tüm hisselerini sattı ve ertesi gün Büyük Buhran’ı başlatan büyük piyasa çöküşünü önledi.
Anekdotlar bir yana, bootblack işi zordu. Katılan çocuklar, köşeleri için sık sık aynı ticarette başkalarıyla savaştı ve açlıktan ölmek üzere olan çocuklar söz konusu olduğunda bunun ne kadar kötü olabileceğini hayal edebilirsiniz. İş, yaşamak için zar zor yeterli para üretecekti ve bu, haftanın yedi günü, yağmur veya güneş ışığı olduğu anlamına geliyordu. Ancak, ihtiyaç duyulan pahalı cila ve kiti elde edebilenler için, o zamanlar diğerlerinden çok daha iyi bir seçenekti.
Bir kişinin kaydedilen ilk görüntüsü, ayakkabılarını çizme siyahıyla cilalayan bir adamın görüntüsüdür. Fotoğraf 1838’de çekildi ve burada görebilirsiniz. İnsanlar sol alt kadranda. Fotoğrafın çekildiği sırada Gregory XVI Papa’ydı; seçildiğinde basit bir rahip olan son papaydı (Papa olduktan dört gün sonra Piskopos olarak atandı). Atlantik köle ticaretine katılımı kınayan ve yasaklayan Papa’ydı.
Bootblack ile ilgili bir başka gerçek de, muhteşem televizyon dizisi Boardwalk Empire’daki Enoch “Nucky” Thompson karakterinin, hızlı yükselişini Ragged Dick veya New York’ta Boot Blacks ile New York’ta Sokak Hayatı adlı çocuklar için kitap okumasına borçlu olmasıdır. Dizideki karakterlerin aksine kitap gerçektir ve 1867 yılında Horatio Alger Jr. tarafından yazılmıştır. New York sokaklarında zavallı bir çocuk olarak hayata başlayan genç Dick’in çizmelerini siyaha boyayarak kendini kaldırmasının öyküsünü anlatır. azim, tutumluluk ve akıllılık yoluyla yükselir.
Pamuk Fabrikası İşçisi
Kısa süre sonra çırçır makinesinin ve çeşitli diğer mekanik cihazların icadı, kölelik sonrası batıda bir Tanrı lütfuydu. Amerikan iç savaşı ve köle ticaretinin Cumhuriyetçi başkan Lincoln tarafından kaldırılması, Avrupa’da ulus için bir krizin eşiğine gelen pamuk kıtlığına yol açtı. Ancak, pamuk ekimi ve toplanmasına yönelik yeni bir yaklaşımla eyaletlerde hayat bir şekilde normale döndüğünde, endüstriyel icatlar her şeyi zirveye ve ötesine geri getirdi.
Yeni makineler bir insandan daha hızlıydı, bir insandan daha hassastı ama çok daha ölümcüldü. Çırçır ve eğirme makinelerinin kullanımı nedeniyle çok ciddi bir can veya uzuv kaybı riski vardı. Güvenlik mekanizmaları önemsenmiyordu ve fabrikalarda gözetim eksikti. Ve çocuklar çocukken, ara sıra aksilikler yaşanması kaçınılmazdı. Resimde 1912’de pamuk fabrikasında bir eğirme makinesi tarafından iki parmağı koparılmış on iki yaşındaki Giles Newsom. Kaymıştı ve kolu makinenin dişlilerine takılmıştı. Giles’ın on bir yaşındaki erkek kardeşi de aynı zamanda fabrikada çalışıyordu.
Ailesinin kazaya verdiği tepki, modern ilkelerimizle oldukça uyuşmuyor: “Artık annesine yardım edebileceği bir yere geldi ve o zaman bu oluyor ve artık asla gerektiği gibi çalışamıyor. ” Çocuğun teyzesinden gelen bu görünüşte kalpsiz alıntı, merkez bankacılığı ve kolay kredi öncesi günlerde çocuk işçiliğinin ailenin hayatta kalması için ne kadar önemli olduğunun altını çiziyor. Ya da belki de teyze sadece fabrika sahibine büyük bir tazminat ödemesi için bir mesaj gönderiyordu.
Asker
Çocuk askerlerin bugün var olduğu biliniyor, ancak bu, Romalıların genel ordu için düzenli olarak on dört yaşında erkekleri işe aldığı eski zamanlara kadar doğrudur. Son zamanlarda (örneğin 1990’larda El Salvador) erkek çocuklar isyancı birlikler için savaştı ve sıkıntıları sırasında Balkan bölgesinde çok sayıda çocuk asker görüldü.
Tarihi bir doğanın en şok edici örneği, bir Sırp ordusuna kabul edilen ve bir yıl sonra sekiz yaşında onbaşı olan yedi yaşındaki Momcilo Gavric’tir. Ailesi savaşta ölünce yetim kaldığı için katıldı. Ailesinin canını alan birliklerin yok edilmesinde orduya yardım etti. Savaştan sonra İngiltere’ye okula gönderildi, ancak zamanında geri döndü ve 1993’te 86 yaşında vefatına kadar Sırbistan’da kaldı. Onun anısına birçok anıt dikildi.
Momcilo Gavric’in hayatının masalsı hikayesine rağmen, ordudaki çocuklar önlenmesi gereken korkunç bir durumdur ve neyse ki çoğu ulus (en azından batılı olanlar) çocukların savaşta kullanılmasına karşı yasalara sahiptir.
Maden İşçisi
Çocuklarımızın güneşte oynamaları gerekirken video oyunları oynamaları veya rahatsız edici YouTube videoları izlemeleriyle meşgulken, tüm çocukluğunu denizin derinliklerinde geçirmiş olan geçmiş günlerin erkek çocukları için bir düşüncemiz olmalı. Dünya, makinenin dönmesini sağlamak için kömürü yüzeye çıkarmak için emek veren insanlar için önemsiz işler yapıyor.
Bu çocuklar (1908’de resmedilen, şapkasına bir gazlı bez lamba takılı olan çocuk gibi), her gün sabah 7’den akşam 5:30’a kadar madenlerde, kömür vagonlarını çeken hayvanları süren, madencileri tutan kapıları açıp kapatan madenlerde çalıştılar. ortaya çıkmaları halinde potansiyel tehlikelerden korunmaları veya temelde kendilerine verilen ve küçük bedenlerinin veya ellerinin yetişkin erkeklerden daha uygun olduğu herhangi bir görevi yerine getirmeleri.
Çocuklarımız fırsatlarla dolu bir gelecek vaadinde bulunurken, bu madenlerde çalışan çocukların akciğer rahatsızlıkları ve ömür boyu ağır işlerden başka bir geleceği yoktu. Ve bu iyi haberdi; Kötü haber ise her gün bir mayın çökmesi sonucu ölme riskini göze almanızdı. Burada resmedilen çocuğun gözleri, bu gerçeğin keskin farkındalığını gizleyemez.
Baca Temizleyici
Baca temizleyicisinin trajik hayatı çoğu zaman ölümle sonuçlandı. Ne yazık ki, temiz bacaların olmaması, kontrolsüz yangınlar ve donma sıcaklıkları nedeniyle şehir sakinleri için çok daha büyük ölçekte felaket olacağından ölüm riski gerekli bir kötülük olarak kabul edildi. Aslında, 1666’daki Büyük Londra Yangını, erkek çocukların (bazıları dört yaşında) bu görev için evlat edinilmesine yol açtı. Küçük çocuklar ebeveynlerinden satın alındı ve bazı bacaların keskin açıları ve hatırı sayılır uzunluğu nedeniyle başka türlü imkansız olan bir işi yapmak için fırçalı küçük bacalara zorlandı.
İyi bir günde genç bir baca temizleyicisi, gün ışığının tüm saatlerinde bacaları temizler ve sonra efendisinin kendi köhne pansiyonunun zemininde uyuyan sefil bir yemeğe çekilir. Her gün günün ilk bacasını süpürmeye hazırlanırken bir çatının tepesinde dururken, gördüğü gün doğumunun sonuncusu olabileceğini bilirdi, çünkü bu bacanın nihayet baca olabileceğine dair gerçek bir olasılık vardı. onu öldürün: düşerek, boğularak veya sıkışarak.
Zaten trajik bir hikayede korkunç bir şekilde üzücü bir bükülmede, bu masum çocukların birçoğunun cesetleri, onları öldüren bacalarda Londra’nın her yerinde gömülü kalıyor. İngiliz Parlamento Binası’nın ölü çocukların cesetleriyle dolu olduğuna dair spekülasyonlar bile var. Zavallı bir çocuğun hayatının bu kadar değersiz olduğu bir dönemde, cesetler bulunsa bile, kayıtların eksikliği, ölülere isim vermek imkansız olurdu.