Edouard Louis - Yazar
Édouard Louis, 30 Ekim 1992de doğdu ve Hallencourtda büyüdü. Longpré-les-Corps-Saintsdeki Collège des Cygnesde eğitim gördü ve daha sonra Lycée Madeleine-Michelis d'Amiensde tiyatro bölümüne girdi. 2008'den 2010'a kadar Amiens akademisinin Lise Yaşamı Ulusal Konseyi temsilcisi olarak görev yaptı, ardından Picardie Üniversitesinde tarih okudu ve burada Didier Eribon tarafından keşfedildi.
2011de l'École normale supérieure de la rue d'Ulme dinleyici öğrenci olarak girdi. Burada lisansının üçüncü yılını tamamladıktan sonra yüksek lisans yaptı. 2014 yılında mezun oldu. Aynı zamanda Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales'de sosyal bilimler eğitimine devam etti.
2013te Pierre Bourdieu üzerine yapılan kolektif çalışmanın yönetimini üstlendi. LInsoumission en héritage, Bourdieunun eleştirel düşünce ve özgürleşme politikaları üzerindeki etkisinin analiz edildiği bir çalışmadır.
Eylül 2014te Picardie Üniversitesinde Didier Eribon danışmanlığında sınıfsal kaçakların güzergahları hakkındaki doktora tezini yazdı.
En finir avec Eddy Bellegueule ve ilk çalışmaları
Arkadaşları ona Édouard demeye başladığında lisedeydi; onlara göre Eddy yalnızca Édouard'ın kısaltması olabilirdi. 2013te lisede kendisine verilen bu "takma ismi" ilk ismi, Jean-Luc Lagarce'ın yazdığı Alt tarafı Dünyanın Sonu adlı oyundaki karakterin ve aynı zamanda bir arkadaşının ismi olan Louis'yi soyisim olarak aldı ve ismini Édouard Louis olarak değiştirdi.
Ocak 2014te güçlü bir otobiyografik boyuta sahip olan romanı En Finir avec Eddy Bellegueulei yayımladı. Medyada üzerine pek çok yorum yapılmış, yaklaşık yirmi dile çevrilmiş ve niteliklerinden ötürü büyük oranda övgü görmüş olan kitap, aynı zamanda özellikle ailesini ve kendi kökeninin sosyal geçmişini anlatış şekliyle ilgili birçok tartışmaya yol açmaktadır.
Temmuz 2014te Édouard Louis, Geoffroy de Lagasnerie ile birlikte Libération gazetesinde Rendez-vous de lHistoire de Bloisnin açılış konferansını yapmak üzere davet edilen Marcel Gauchetnin katılımına karşı bir çağrıya imza attı. Çağrı sert eleştiriler ve ironik yorumlar aldı ancak kısa bir süre sonra yayımlanan bir bildiride çok sayıda entelektüel ve sanatçı tarafından desteklendi.
27-28 Eylül 2015 tarihli Le Mondeda yine Geoffroy de Lagasnerie ile birlikte Solun entelektüelleri, yeniden hareketlenin başlıklı bir bildiriye imza attı. Tartışmaya yol açan metin, aşırı sağın yükselişi karşısında solun sessiz kalmasını, hatta büyülenmesini kınıyor ve gerici entelektüellere bırakılan medya alanına saldırıyordu.
Genel olarak Édouard Louis, Geoffroy de Lagasnerie ile birlikte düzenli bir şekilde politik alana müdahale etmektedir. 2016da Manuel Vallsa açık mektup yazarak onu terörizmin nedenlerini anlamaya çalışmamakla suçladılar. Ayrıca Ekim 2015te, göçmenlerin insan haklarına daha saygılı bir şekilde karşılanmasını savunan Appel de 800ün imzacılarındandı ve bu gerekçe ile Paris, Louxorda düzenlenen basın konferansına Laurent Cantet, Arnaud Desplechin, Catherine Corsini, Rachidna Brakni ve daha pek çok sinemacı, sanatçı ve entelektüelle birlikte katıldı. 2015te Les Inrockuptibles dergisi tarafından her alanda kültürü yeniden inşa eden yüz yaratıcı isim arasında gösterildi.
Şiddetin Tarihi ve Babamı Kim Öldürdü
Histoire de la violenceda (Şiddetin Tarihi) (2016), Édouard Louis şiddetin kökenleri ve nedenlerini analiz etmek için bir Noel akşamı maruz kaldığı cinsel saldırıya başvurur. Bu kitabında, kendisine saldıran Redayı, çocukluğunu, içine doğduğu yoksulluğu ve aynı zamanda Fransanın sömürgeci tarihini hatırlayarak şiddeti anlamaya, hatta affetmeye çalışır: Affetmek, insanları sorunun dışında bırakmak, nedenleri kişilerden başka yerde, (...) onlardan daha büyük tarihsel güçlerde aramak anlamına geliyorsa, evet, bununla bir sorunum yok ve affediyorum. Bunun üzerine Édouard Louis tarafından kayda geçirilen saldırı dosyasının soruşturulması kapsamında, savcılık olayın cinsel saldırı olarak yeniden sınıflandırılmasını talep eder. Le Monde tarafından çok güçlü ve sarsıcı, Les Inrocksa göre ilk romanından bile güçlü diye değerlendirilen kitap, aynı zamanda ciddi saldırılara maruz kalır; özellikle yazarın şiddet konusunda "rahatlığından" söz eden Marianne dergisi tarafından. Libérationda Philippe Lançon tarzın ağırlığı yönünde bir eleştiri yapar. Slate.fr gazetesinde yazar ve Éric Ciottinin danışmanı olan Jérémy Collado ise romanı sosyolojiye bir şantaj ve aşırı determinizm ve entelektüel saçmalıkla dolu prolofobi kokan bir otokurgu olarak değerlendirir.
Mayıs 2018de Édouard Louis üçüncü kitabı Babamı Kim Öldürdüyü yayımladı. Bu hikâyede Picardieyi terk ettiğini, bir iş kazası sonucunda korkunç acı çektiğini ve sağcı Ulusal Cepheye oy vermeyi bıraktığını öğrendiğimiz babasıyla ilişkisine döner. Bu çalışma, daha öncekiler gibi farklı şiddet biçimlerini ele alır: elitlerin savunmasız olan sosyal sınıflar üzerinde kurduğu politik hâkimiyetin şiddeti, erkek egemenliğinin acı mağdurları ve hatta acı failleri üzerindeki şiddeti, bir baba ve oğlu arasındaki sessizliğin şiddeti, homofobi şiddeti. Kitap, politikanın şiddetine karşı suçlamalarla sona erir ki bu durum yazara göre ancak en korunmasızları etkilemektedir. Babasının bedenini mahvetmekle sorumlu gördüğü bir politik hikâye üzerinden verdiği isimler, metnin tamamının küçük bir bölümünü kaplamasına rağmen, eleştirmenlerin en çok odaklandığı kısımdır.
RSAyı getirdiği için suçlanan Martin Hirsch birkaç ay sonra Comment jai tue son pèrei (Babanı Nasıl Öldürdüm) yayımlayarak kurgusal bir biçimde ona yanıt verdi.