RAFFI YÜKSELTMEK
İlk Beş Yıl
Keith Gessen tarafından
244 sayfa. Viking. 27 dolar.
Marshall McLuhan, bebek bezinin geriye dönük olduğunu fark etti, büyülerin “geri ödendi”.
Yazarlar Keith Gessen ve Emily Gould, yedi yıl önce Raffi adında bir oğulları olan ilk çocukları olduğunda, yumuşak bir varlık bekliyorlardı. Bunun yerine, bir destroyer, bir çıldırtıcı, güçlerini sürekli test eden küçük bir büyücü var.
Raffi’nin davranışlarının listesi, genç okuyucular arasında prezervatif koridorunda bir kaçışa yol açabilir. Gessen’i kaşıyor, kafasına vuruyor, bacaklarının arasına sert bir tekme atıyor, burnuna yumruk atıyor. Raffi uyumuyor, sürekli çığlık atıyor ve kreşten atılıyor.
Topluluk bahçelerinden çiçek koparır, ağzına dev bir ölü hamamböceği koyar, diğer çocuklara çarpar, yemeklerini yere fırlatır, fırlar ve yakalanmaz. Bütün çocuklar zaman zaman böyle şeyler yaparlar. Raffi onları her zaman yapıyor gibi görünüyor.
Gessen’in tepkileri genellikle komiktir. (“Burnuma vurulmaktan nefret ederdim!”) Ama Raffi de onu biraz korkutur. Raffi neredeyse ne yaptığını biliyor gibi görünüyor. Onun kahkahası sinir bozucu olabilir. Gessen, diğer çocuklardan daha mı kötü davrandığını merak ediyor? O kötü bir tohum mu? Ve eğer öyleyse, en önemlisi, “Bunun ne kadarı bizim suçumuzdu?”
Başka hiçbir şey üzerinde çalışamayan Gessen, “Raising Raffi: The First Five Years” adlı bir ebeveynlik anı kitabı yazmaya karar verdi. Kaotik bir sahne hakkında akıllıca, yumuşak ve kıskanılacak derecede anlaşılır bir kitap. Raffi olsaydım, alt yazıdan korkardım: Bu, babamın aklında güncellemeler olduğu anlamına geliyor.
Çocuğunu böyle dışarı çıkarmak doğru mu? Art Buchwald, ailesi ona haftada en az iki sütun için malzeme sağlayamazsa, onları evden atacağı konusunda şaka yapardı. “Her şey,” dedi Nora Ephron, “kopyadır.”
Bu kitap neredeyse tamamen kasvetli bir portre değil. Raffi, Gessen’e göre, bazen sevimli ve sevimli, aynı zamanda güzel, zeki ve sevilendir. Yine de, bundan birkaç on yıl sonra Raffi mutlu ve sağlıklıysa ve kendi National Geographic dergisini hak edecek kadar vahşi ve ne kadar kaba olduğuna kıkırdayarak kendi çocuklarına yüksek sesle okuyabilirse bu hatıra daha iyi bir fikir gibi görünecek. özel.
Gessen ve Gould’un kim olduğunu bilmiyorsanız, büyük olasılıkla gazetecilik veya yayıncılık alanında çalışmıyorsunuzdur. Edebiyat dergisi n+1’in kurucusuydu, iki roman yayınladı ve The New Yorker’a katkıda bulunan bir yazar. Gawker’da editördü, feminist yayıncılık baskısı yaptı, iki roman yazdı ve Twitter’da canlı, alaycı, anne ayı yorumu yaptı.
Ünlü-ünlü değillerse, en azından Joshua Cohen’in “Sayılar Kitabı”, “yazarca ünlü olmayan-karşıtı” romanından kelimeler ödünç alırlar.
Tüm ebeveynlik anıları gibi, “Raising Raffi” de ideallerin ve beklentilerin gerçeğe dönüşmesiyle ilgilidir. Gessen Rusya’da doğdu; Raffi’nin iki dilli olmasını umuyor. Ne yazık ki, Gessen, “Rusça’da İngilizce’den daha çok bağırdığım ortaya çıktı” diyor.
Raffi’yi Gessen’in coşkuyla oynadığı buz hokeyi ile ilgilenme girişimleri başarısız olur. Gessen, çocuk edebiyatının kurnaz bir ayrıştırıcısıdır. “Bir kez kitap okuduğunuzda, bazı fikirler geliştirirsiniz” diye yazıyor. “Bir kitabı yüz kez okuduğunuzda, gelişirsiniz. çok güçlü görüşler.” Ebeveynlik kılavuzlarında da bir o kadar iyidir.
Gessen ve Gould Brooklyn’de yaşıyor. Bu ilçenin benzersiz şekilde aydınlanmış ve kendini beğenmiş ebeveynleri gibi, oğullarını yeni, daha iyi bir toplumun temellerini atıyormuş gibi yetiştirmeyi planlıyorlar. Burada da sık sık engelleniyorlar.
Örneğin, ayrılmış bir şehirde okul seçmek söz konusu olduğunda, doğru şeyi yapma seçenekleri umduklarından daha zayıftır. Yapmayacaklarına yemin ettikleri tek kullanımlık bebek bezlerini kullanıyorlar; Raffi’yi uyuttuğu için çirkin plastik salınımı tutuyorlar.
“Raising Raffi”, Trump ve Biden yönetimlerinin kesiştiği yerde edebi hayatlar sürdürmenin nasıl bir şey olduğuna dair bir bakış sunuyor. Gessen ve Gould, evde, dünyaya karşı iki kişi, Kenneth Tynan’ın edebi bir parti tanımını hatırlatıyor: “yetersiz döşenmiş bir odada aşırı döşenmiş beyinler.”
Ikea mobilyaları var, bir barda yaşıyorlar ve para sorunları var. Gessen evliler arasındaki tartışmaları anlatıyor mükemmel bir şekilde: “Kavgalarımız ortam, belli bir nem seviyesinin ürünü. Nem bir süre yükselir ve ardından yağmur yağar.”
Gessen’in ailesi, o 6 yaşındayken Amerika Birleşik Devletleri’ne taşındı (Kardeşi yazar Masha Gessen’dir.) Ailesi Newton, Mass’ta yaşıyordu; Annesi Harvard’da bir Rus araştırma merkezinde çalışan bir edebiyat eleştirmeniydi. Altın Maryland’de büyüdü.
New York’ta tanıştılar. Gessen daha önce kısaca evlenmişti. Evlenmeden önce çıktılar ve ayrıldılar – “beni Cobble Hill’deki bir Starbucks’a terk etti”. Gould, Raffi’yi evde doğurdu, çünkü çift bir takside çocuk sahibi olmaktan korkuyordu. Korkunçtu ve çok kan vardı.
Raffi, bir pandemi sırasında eve sahip olmak için zorlayıcı bir çocuktu. Çocukların yaptığı gibi, Gessen’in kendisi hakkındaki fikirlerine, özellikle de paraya ilişkin olarak meydan okudu. Gessen şöyle yazıyor:
Raffi’den önce, daha fazla parası olan insanların sahip olduğu, gerçekten istediğim hiçbir şey yoktu. Şimdi vardı. Parası olan arkadaşlarımız, geceleri de dahil olmak üzere sonsuz çocuk bakımı kiralayabilirdi ve aldılar. Bazıları çocuklarını özel okula gönderdi. Kendi evlerinde yaşadıkları için ev sahiplerinin çıkardıkları gürültüden şikayet etmelerinden asla endişe duymuyorlardı. O zamanlar en azından kimseye zarar vermeyen bir erdemimiz olan para eksikliğimiz, şimdi diğer çocukların sahip olduğu şeyleri çocuğumuzdan mahrum bırakıyordu. Bu ona haksızlık gibi geldi. Ama o bizimle kaldı.
Birinin çocukları için paraya ihtiyaç duyması, tarih boyunca, ebeveynleri umutsuz şeyler yapmaya zorladı – hatta açıklayıcı ebeveynlik anıları yazmasına.
Gessen’in kısa kitabı, cevaplar sunduğu için değil, “zaman tek çözümdür” gibi mülayim yorumların ötesinde sürükleyicidir. Sürükleyici çünkü Gessen sakin ve dikkatli bir yazar – eğer bir şarkıcı olsaydı, kendisi ve dünya hakkında doğru soruları gündeme getiren ve bunlarla mücadele eden – her zaman ritmin biraz gerisinde kalırdı.
Sonunda bu kitap bana, kısa öykülerinden birinde sürtüşen Joy Williams’ı düşündürdü: “Çocuklar. Onlar farklı bir şeritte.”