Eskiden insanlar göçebe olarak yaşamlarını sürdürüyordu. Bunun sebebi avcılığın en önemli besin kaynağı olmasıydı. İnsanların sürekli göç eden hayvan sürülerini takip etmeleri gerekiyordu. Ayrıca bir coğrafyada çok fazla zaman harcayan bir kabile mevcut yiyeceğini tükettiğinden, bitkilerle ve göç etmeyen hayvanlarla yiyecek ihtiyacını karşılasa bile, taze yiyecek elde etmek için başka yere taşınmak zorunda kalıyordu.
İnsanlar çobanlık yapmaya başladıktan sonra bile, göçebe olarak yaşamak zorunda kaldılar. Çünkü ya mevsimlerin değişmesi ya da hayvanların aşırı otlaması sonucu, sürülerin her zaman yeni otlak alanlara götürülmesi gerekiyordu. Ancak MÖ 8000 yıllarına ulaşıldığında hayvanların ilk kez evcilleştirildiği bölgeye, ateşin kullanılmasından beri en büyük değişimi müjdeleyen yeni bir şey geldi.
Bu büyük buluş bitkilerin evcilleştirilmesiydi. Yani tarımdı. Her nasıl olduysa insanlar bilerek tohum ekmesini, büyümesini beklemeyi, sulama yapmayı ve yabani bitkileri temizleyerek ekinlerin olgunlaşmasını beklemeyi keşfettiler. Sonra bitkiler toplanabiliyor ve besin görevi görüyorlardı. Bitkilerin bakımı hayvanların yetiştirilmesinden daha kolay ve bereketliydi. Tarım sayesinde insanlar daha fazla yiyecek temin edebildi. Bu keşif sayesinde açlık büyük ölçüde azaldı ve nüfus giderek yükseldi.