Hareketsizleştirme – tanım
Hareketsizleştirme, hareketsizlik (lat. Immobilis – “sabit”), vücudu veya uzuvları zorlamak, yaraların daha hızlı iyileşmesini sağlamak ve ağrıyı azaltmak için zorunlu bir pozisyona veya dinlenme durumuna sokan tıbbi prosedürlerden biridir. En eski tıbbi prosedürlerden biri olmasına rağmen, yaralıların bakımının bir biçimi olarak, hareketsizleştirmenin standart uygulaması ancak 20. yüzyılın başında başlamıştır.
Antibiyotiklerin keşfedilmesiyle desteklenen modern cerrahi tekniklerin gelişmesi, 20. yüzyılın ortalarında lokomotor yaralanmaların immobilizasyon kullanılarak tedavi edilmesi yaklaşımında önemli değişikliklere yol açsa da, birincil ve ana yöntem olarak immobilizasyon olmadan konservatif tedavi hala düşünülemez. tedavi. Böylece modern operatif cerrahide immobilizasyon, cerrahi tedavinin başarısını sağlayacak, iyileştirecek ve hızlandıracak yardımcı bir yöntem haline gelmektedir.
21. yüzyılda bir yöntem olarak immobilizasyon, sürekli olarak yeni yaklaşımlar ve yardımcılarla desteklenmekte ve yeni (daha sofistike) araç ve materyallerin ortaya çıkması, klasik immobilizasyon prosedürlerinin daha hızlı, daha basit, daha ucuz ve hasta için daha kabul edilebilir hale gelmesini sağlamaktadır.
İmmobilizasyon geçici, nakliye (uygun tedavinin uygulandığı yere) veya kalıcı (iyileşene kadar) olabilir. Uzuvlardaki kemik kırıklarının hastane tedavisinde immobilizasyon ekstansiyon ile kombine edilebilir.
AMAÇ VE HEDEFLERİ
Hareketsizleştirme – tanım