Bulimia nervoza, insanların düzenli olarak binge (ya da overeat) geçirdikleri ve daha sonra kusmayı ya da laksatifler gibi sağlıksız davranışlarda bulundukları ve kilo almayı engellediği bir yeme bozukluğudur. Bu durum dehidratasyon, kalp ritmi sorunları ve yemek borusunda kalıcı hasar gibi ciddi komplikasyonlara yol açabilir. Genellikle genç yaşlarda veya genç erişkinlikte başlar, ancak bozukluk her yaşta ortaya çıkabilir.
Amerika Birleşik Devletleri'nde kadınların yaklaşık yüzde 1.5'i ve erkeklerin yüzde 0.5'i yaşamlarında bulimia tanısı alacak.
Ulusal Sağlık Enstitüleri'ne göre, Bulimia sık sık sık sık yeme yiyen ataklarla karakterizedir - bazen günde birkaç kez gibi sık sık - arındırma.
Miami Çocuk Hastanesi'ndeki ergen tıp uzmanı Dr. Metee Comkornruecha, bu bing atakları sırasında, hastaların yemeğinde kontrol kaybına uğradıklarını söyledi. Hastalar, suçluluk, utanma veya iğrenme hakkında tiksinti hissedebilirler ve Amerikan Psikiyatri Birliği'ne göre davranışı gizlemeye çalışabilirler.
Bu yeme davranışını telafi etmek için, bulimileri olan insanlar, zorla kusmayı, laksatifleri, lavmanları veya diüretiklerin kullanımını veya hatta aşırı egzersizi içerebilen "arınma" ile uğraşırlar. Böyle bir arınma her zaman büyük bir yemekten sonra meydana gelmeyebilir - bu bir atıştırmalık veya normal büyüklükte bir yemekten sonra olabilir.
Bulimia'lı insanlar kilo alma korkusu veya çarpık bir vücut imajı olabilirler - onlar olduklarından çok daha ağır olduklarını düşünüyorlar, dedi Comkornruecha.
Bulimia olan insanlar genellikle normal bir ağırlık olduğundan, durumları başkaları tarafından fark edilmeden geçebilir. Biyolojik Psikiyatri dergisinde yapılan bir araştırmaya göre, bulimili insanların yaklaşık yüzde 65'i normal kilodur (vücut kitle indeksi 18,5 ile 29,9 arasındadır) ve sadece yüzde 3,5'i zayıftır (BMI 18.5'ten küçüktür).
Arkadaşlar ve aile bulimia olan bir kişinin yemeklerden hemen sonra tuvalete düzenli seferler yapacağını fark edebilir. Bulimia'nın çocuklarının ebeveynleri de, satın aldıkları büyük miktardaki yiyeceklerin aniden ortadan kaybolduğunu fark edebilirler, diye açıklıyor Comkornruecha.
Comkornruecha, diğer bulimia belirtilerinin ağırlıkla meşgul olma veya sürekli kilo verme yolları üzerinde çalışmayı kapsayabileceğini söyledi. Buliminin fiziksel belirtileri arasında hasarlı dişler ve diş etleri, ağız yaraları, düzensiz adet döngüsü veya anormal kalp atışı yer alır.
NIH'e göre bulimiye neden olan şey net değil, genetik, psikolojik veya kültürel faktörler rol oynayabilir. Düşük benlik saygısı ve katı diyet gibi davranışlar gibi mevcut psikolojik problemler, bozukluğu geliştiren bir kişinin riskini artırabilir. Sağlık ve İnsan Hizmetleri Dairesi Kadın Sağlığı Dairesi'ne göre, bir bireyin annesinin veya kız kardeşinin bulimiadan muzdarip olması halinde bulimia riski artmaktadır. Kadınlar da zayıf olmak için kültürel baskı hissedebilirler.
Fizik muayenesi, kan ve idrar testleri (elektrolit dengesizlikleri veya dehidratasyonun aranması) ile bulimia tanısı konulur ve psikolojik değerlendirme tamamlanır. Doktor ayrıca kalbi, akciğerleri ve kemikleri incelemeye de karar verebilir.
Bulimia bir ruhsal bozukluk olarak sınıflandırıldığı için, doktorlar bir tanı belirlemek için DSM olarak bilinen Zihinsel Bozuklukların Tanısal ve İstatistiksel El Kitabında belirtilen kriterleri kullanırlar. El kitabının son baskısı olan DSM 5, bulimia teşhisi konması için, bir kişinin haftada en az bir kez, üç aylık bir süre için ağızlık ve püskürme ataklarına sahip olması gerektiğini söylüyor.
Kadınların erkeklerden daha fazla bulimiye sahip olma olasılığı daha yüksektir. Kadın Sağlığı Dairesine göre, bulimia hastalarının yaklaşık yüzde 85 ila 90'ı kadındır. Ancak bulimia da erkekleri etkileyebilir. Comkornruecha, yeme bozukluğu olan erkeklerin damgalanabileceğinden, erkeklerde bulimia tanısı konulmayabilir.
Mayo Clinic'e göre, jimnastikçiler, koşucular ve güreşçiler gibi sporcularda yeme bozuklukları da daha yaygındır.
Buliminin üstesinden gelmek zor bir süreç olabilir, çünkü hastalar binging ve purging döngüsünde sıkışıp kalırlar.
Comkornruecha, "Bu tedaviden çıkmanın zor hale gelmesi, özellikle de tedavinin olması gerektiği kadar yoğun değilse," dedi.
Genel olarak, hastaların yaklaşık üçte biri iyileşir, hastaların üçte biri aynı kalır ve üçte biri zamanla kötüleşir.
Bulimia tedavisi, psikoterapi, ilaç, beslenme eğitimi ve destek gruplarının bir kombinasyonunu içerebilir.
Terapi veya danışmanlık, bilişsel davranışçı terapi veya aile terapisinden oluşabilir. Bilişsel davranışçı terapi, bireylere zararlı davranışları ve düşünceleri nasıl tanıyacaklarını öğretmeyi amaçlamaktadır. Aile terapisi daha genç bulimikler veya bilişsel tedaviye cevap vermeyenler için kullanılabilir. Aile terapisi, sağlıklı beslenme davranışlarına girmeye cesaret edebilmek için kardeşlerin ve ebeveynlerin desteğine güvenir.
NIH'e göre, diğer sağlık sorunlarına sahip olmayan hafif bulimikler için destek grupları yararlı olabilir.
Comkornruecha, bazı hastaların tedavi görecek haftalarca veya aylarca kaldıkları bir ikamet tedavisi merkezine girebileceğini söyledi.
Antidepresanlar, bulimia ile ilişkili herhangi bir depresyon ve anksiyeteyi tedavi etmek için reçete edilebilir.
Bir diyetisyen, normal beslenme alışkanlıkları hakkında sağlıklı bir diyet ve danışmanlık geliştirmeye yardımcı olabilir.Aşırı ya da zayıf olan bulimikler için, bir diyetisyen, bireyi normal ağırlık aralığına geri götürmek için bir program oluşturmaya yardımcı olabilir.
Comkornruecha, bazen bulimia olan kişilerin elektrolit dengesizliğini düzeltmek için hastaneye yatırılabileceğini söyledi. Ancak, hastanede kalış süreleri tipik olarak yalnızca bir ya da iki gün sürüyor, ki bu da bozukluğun altında yatan psikolojik sorunları ele almak için yeterli zaman değil, dedi Komkornruecha.
Comkornruecha, arkadaşlarının ya da sevdiklerinin bulimia belirtilerini fark eden ailelerinin en kısa zamanda bir doktora görünmelerini sağlamalıdır.
Amber Angelle bu yazıya raporlamada katkıda bulundu.
Rachael Rettner takipçisi ol @RachaelRettner. Takip et Canlı Bilim @wordssidekick, Facebook & Google+.