Zheng hızla sakinleşti. Lori’nin elini sanki hiçbir şey olmamış gibi tuttu. O tam bir beyaz yaka çalışanı gibi görünüyordu ve bu Lori’nin şuan içinde bulunduğu endişe/sıkıntı ile birleşince, onlar normal insanlara benziyordu.
Birkaç polis memuru, pencereden arabanın içine baktı. Onlardan ikisi plakayı kontrol etmeye gitti, ardından hızlı bir şekilde koşarak geri geldiler. Diğerlerinin ifadeleri aniden değişti ve silahlarını çektiler.
Zheng’in sol eli seğirdi. O hafif makineli tüfeğini çıkarmak üzereydi ama o bu polislerin silahları onlara değil de taksi şoförüne doğrulttuklarını görünce rahatlayıp, sol elini geri çekti.
Taksi şoförü şaşkına dönmüştü. Biraz önce, bir genç adam koltuğu yumruklarayak delmişti – bunu görünce tek kelime etmekten korktu – ve şimdi de çok fazla silahın namlusu ona doğru çevrilmişti. Bugün onun şanssız günü müydü?
Polis kapıyı açtı be onu dışarı çıkardı. Ardından vücudunu hızlıca ararken eline kelepçeyi taktı.
“Sizi rahatsız ettiğimiz için özür dileriz. Bu şoför, aranan bir suçlu.” Polislerden biri Zheng’in bulunduğu pencereye doğru yürüdü ve ona polis kimliğini gösterdi.
Zheng rahat bir nefes aldı, ancak yine de biraz tedirginlik hissetti. Sakin bir şekilde gülümsedi. “Hepinize teşekkürler, aksi halde o bizi arabanın içinde soymaya çalışabilirdi… biz şimdi ayrılabilir miyiz?”
Polis de gülümsedi. “Elbette, ama öncesinde prosedür gereği birkaç belge imzalamanız gerekiyor, lütfen bizi takip edin. Bu bir sivilin sorumluluğu. Sorun yok, değil mi? “
Zheng’in Lori ile birlikte arabadan çıkmaktan başka çaresi yoktu. Sonra polis, onları bir polis minibüsüne götürdü. “Seninle içeri girmeyeceğim. Sadece biriniz birinizin imzalaması yeterli, sonra ayrılabilirsiniz.” Ardından o etrafında dönüp uzaklaştı.
Zheng, polisin gidişini izledi, sonra Lori’ye dedi. “İçeri gireceğim, sen biraz bekle burada … Ben aşırı duyarlı/alınganlık yapmış olabilirim. Keskin nişancı o sürücüye nişan almış olabilir. Bunu hallettikten sonra lisemize bakmaya gidebiliriz.” Sonra minibüsün içine yürüdü.
Minibüs oldukça karanlıktı. Gözlerini karanlığa göre ayarladığında, kalbi aniden tekrar sıkıştı. Birkaç silah karanlıkta hemen hemen aynı anda belirdi. Bir silah kafasına bile dokunuyordu.
“Hareket etme, kılını bile kıpırdatma, yoksa eklemlerini yerinden çıkarmaktan çekinmeyiz.”
O kişi konuşurken minibüsün kapısı aniden kapandı. Zheng şimdiye kadar arabada altı kişi olduğunu bilmiyordu. Onlardan beşi ellerindeki silahı ona doğrultmuştu. Hayır, altı kişi oldu, sonuncusu da şimdi silahını Zheng’in başına koydu.
İki adam ona doğru yürüdü. Biri, Zheng’i yere dayayıp bedenini aradı, diğeri bedenini bir cihazla taradı. Bir süre sonra ayağa kalktılar. “Efendim, silah yok!”
Zheng’in arkasındaki kişi silahı bırakıp dedi. “Li, aracı polis karakoluna sür. Ve sorgulama odasının izolasyonunu tamamlamak için acele etsinler. “
Bir kişi başıyla onayladı ve sürücü koltuğuna doğru yürüdü. 2 kişi hala Zheng’e doğru silah doğrultmaya devam ediyorlardı.
‘…Yapamam, aracın içindeki alan çok küçük, çok kolay bir şekilde vurulabilirim.’
Zheng yerden kalktı ve soğuk bir ifadeyle sordu. “Neden beni tutukluyorsunuz? Kimsiniz siz?”
Zheng’in arkasındaki kişi koltuğa oturdu. O yaklaşık 29 yaşındaydı ve oturuşundan onun ordunun içinden olduğunu rahatça anlaşılabilirdi. O soğuk bir şekilde yanıtladı.“Biz ikimiz de zeki insanlarız. Herhangi bir bilgi göndermeye çalışma sakın. Bu araba tamamen –elektronik sinyal yalıtım aygıtı– ile izole edildi. Bu cihazı, kaçırdığınız Albay Chu Xuan icat etti. Bana bilmediğini söyleme. Biz Sosyal Güvenlik’ten Grup 1 olarak biliniriz. Peki sen kimsin?”
‘Sosyal Güvenlik? Lanet olsun sana Xuan! Bu onun bir oyunu/dolabı.’
Zheng’in zekası 187’e kadar çıktığından beri, onun düşünce süreci daha hassas hale geldi. O bazı tahkikatları hızlıca çıkartabiliyor/çözebiliyordu.
Evet, Her ne kadar Xuan’ın hükümete nasıl haber ettiğini bilmese de, Xuan onu oyuna getirdi.
O kişi Zheng’e bir göz attı, O Zheng’in itiraf edeceğini düşündü ve gülümsedi. “Şimdi anladın mı? Evet, yaklaşık 20 gün önce, Albay Chu Xuan’ın saatinden GPS sinyali aldık. Ama sinyal, kesik kesik/aralıklarla geliyordu. Ta ki birkaç gün önce sana kilitlendiğimiz zamana kadar. Gözlemin yapıldığı bu birkaç gün boyunca Albay’a ait iz bulamadık. Tek ihtimal, başka yere taşınırken o saatini senin üzerinde bıraktı. O zaman bana şimdi anlatmak ister misin? Kim baz istasyonuna sızıp Albay Chu Xuan’ı kaçırdı ve size yardım eden içerideki hain kim? Sen kimin için çalışıyorsun? “
Zheng ağzını kapalı tuttu. Xuan’ın mesajı nasıl gönderdiğini anlamaya çalışıyordu. Sinyalin kesik kesik gelmesi bir ipucuydu, ama nasıl? Tek olasılık, sinyal izole edildi ya da müdahale edildi. O zaman onun yüzüğünde bir şey olmalı. Platin olamazdı, Xuan onlara hiç dokunmadı. Düzenli olarak çıkardığı diğer tek şey, bıçaktı! Xuan’ın onun için değiş tokuş yaptığı silah!
Yanlarındaki kişilerden biri, Zheng’in ağzını kapalı tuttuğunu gördü. Gözlerini kapatıp şöyle dedi: “Sana şunu söyleyebilirim … Albay Chu Xuan birkaç ileri teknolojiyi biliyor. Ülke menfaati her şeyin üstündedir. Sen ülkeni unutsan bile, biz asla hatasını telafi eden birinden kolayca vazgeçmeyeceğiz… Ama sen böyle devam edersen, sonrasında gerizekalı/salak olmana neden olsa da, sana nörolojik bir ilaç vererek, bilmek istediğimiz her şeyin cevabını alacağız. Bu senin cezan! “
Zheng hala çömelmiş bir vaziyetteydi. Sol elini gölge olan bir alana koydu ve yüzüğünü çıkardı. Ayağa kalktığında bunu ağzının içine, dişlerinin arkasına sakladı. “Ya o ne olacak? Minibüsün dışındaki kız? “
“O mu? Biz onun dosyalarını da bulduk, ancak dosyalarda 10 yıl önce öldüğünü yazıyordu. O 15 yaşında birine benziyor. Heh. Bu, sizin hizmet ettiğiniz güçlü bir parti, gizlice onu götürüp onu 10 yıl boyunca eğitmiş gibi görünüyor. İşin tuhaf tarafı, bu kadar yıl geçmesine rağmen onun yüzü biraz bile değişmemiş. O da sorgulama odasında sorgulanacak.”
Zheng rahatladı. “Bana ne zaman ilaç vermeye başlayacaksınız? Bugün? Yarın?”
O kişi gözlerini açtı ve dikkatle Zheng’e baktı. “Heh. Ülkesini sadece bir kaç milyon dolar platin için satan bir haine göre oldukça sadıksın. Sorgulayıcılarımız sizi bekliyor, eğer gerçeği yarına kadar söyleyemezseniz … hayatınızın geri kalanını salak olarak yaşayacaksınız.”
Hala şansı vardı! Onun kaçmak için hala şansı vardı!
Korku filmlerini tecrübe ettikten sonra, Zheng artık normal bir beyaz yakalı değildi. O normal bir insandan daha güçlüydü, onun bir çok kez ölüm ile yüz yüze geldiği savaş deneyimleri vardı, ve en önemlisi o yaşamaya kararlıydı.
Zheng, mevcut durumu hızlı bir şekilde değerlendirdi.
Birincisi 12’ye kadar ofisine geri dönmeli, yoksa o ve Lori ölecekti.
İkincisi, Tanrı’nın dünyası hakkında hiçbir şey söylememeli.
Bu insanların onu yerel polis karakoluna götürmelerinin nedeni, onlar da aynı zamanda zamana karşı yarışıyorlardı. Xuan’ın başka bir yere taşınacağını düşünüyorlardı.
Çok gelişmiş teknolojiyi bilen üst düzey bir yeteneğin, başka bir ülkenin eline geçmesine izin veremezlerdi. Bir başka deyişle, Xuan’ın götürüldüğü yeri mümkün olan en kısa sürede bulmaları gerekiyordu.
Saat 12:00 civarıydı. Zheng, evden çıktıklarında saatin neredeyse 11.00 olduğunu hatırladı. O zaman şimdiye kadar saat yaklaşık 12 olmalıydı.
Şu andan gece yarısına kadar tam on iki saat vardı. Bu süre zarfında Lori ile ofisine geri dönmeliydi.
Ancak çok erken ofisine geri dönemezdi. Yakın dövüş kabiliyeti, normal insanlardan daha güçlü olmasına rağmen sadece bir kişiydi, o bir süpermen değildi. Ofisi çok uzun süre koruyabileceğini düşünmüyordu.
Bu yüzden en iyi yol, saat 12’ye yakınlaştığında ofise gitmekti. Yaşamasının tek yolu buydu!
Minibüs on dakika sonra yavaşladı. Zheng sordu “Ben evimden çıktığımda, birisi keskin nişancı tüfeği ile bana nişan almış mıydı?”
O kişi başıyla onayladı. “Bu doğru. Seni anestezi kurşunlarıyla vurmayı planladık. Sen ve kız anında bilincinizi kaybedecek ve mesaj gönderemeyecektiniz. Ancak senin duyuların keskindi, bu yüzden bunların hepsini sizi yakalamak için ayarladık. Aslında, o taksi şoförü sadece normal bir sivildi. “
Arabadan çıkarken, o kişi onun ellerini kelepçeledi. “Bu kelepçe elektronik sinyalleri de emiyor. Kimse seni kurtarmaya gelmeyecek.”
Zheng gülümsedi. Çevredeki yeri tanıdı, bu polis karakolu ofise yaklaşık bir saatlik mesafedeydi. Eğer bir arabası olsaydı, oraya gitmesi sadece yirmi dakikasını alırdı.
‘Kaçış saati….23:20’
Aniden, Zheng en az üç kaynağın/kişinin ona öldürme niyetiyle baktığını hissetti. Biri minibüsün içinde, diğeri polis karakolunda, diğeri de binanın üstündeydi. Herhangi bir şekilde garip bir harekette bulunacak olursa, muhtemelen o saniyesinde vurulacaktı.
Çaresiz, o kişiyi polis karakolunun içine kadar takip etmek zorundaydı. Üçüncü katta bir cam duvarla ayrılmış bir sorgulama odası vardı. Film izleyen herkes, onu camın arkasında izleyen insanların olduğunu bilirdi.
“Buna katlanmak zorundayım.”
Zheng gözlerini kapattı ve Qi’si üzerinde yoğunlaştı. Sahip olduğu tek endişe Lori idi, ona hiçbir şey olmayacağını umuyordu … Aksi takdirde geri döndüğünde, Xuan’ı öldürecekti!
Birkaç dakika sonra bazı insanlar odaya girdi ve Zheng’i milliyetçilik ve geleceği üzerine ders vermeye başladı. Ayrıca, ona enjekte edecekleri nörolojik bir ilacı göstererek, olan biten herşeyi onlara anlatmasını umdular. Hükümet kendisini kurtarmak isteği olan insanları bağışlama eğilimindeydi.
Zheng önceden polis vahşeti hakkında bir şeyler duymuştu, ancak bu insanlar herhangi bir güç kullanmıyorlardı. Başka birisi içeri girip diğerlerine düşük sesle bir şeyler söyleyene kadar sadece ona ders vermeye devam ettiler. Zheng sadece ‘platin’ ‘oda ‘ ‘arama’ kelimelerini duyabildi. Kalbi sıkıştı, muhtemelen onlar ailesinin evini aramışlardı.
“Zheng Zha, ilacın beynini kaos içinde bırakacağını anlamalısın. Senden bir şey çıkaramamak gibi bir ihtimal var, bu yüzden seni ikna etmeye çalışıyoruz. Eğer işbirliği yapmazsan, ilacı kullanmaktan başka şansımız yok… “
Zheng onun sözünü kesti. “Aileme nasıl davranacaksın?”
Bu insanlar gülümsedi. Zheng bütün zaman sessiz kalmıştı. Bu onun buradaki ilk konuşmasıydı. “Masum insanlara haksızlık yapmayacağız, fakat bu gerçekleri ne kadar iyi anlattığına bağlı …”
Zheng sakin bir sesle dedi. “Bana bir saat ver. Bunu dikkatle düşünmek zorundayım. Ve o kıza uyuşturucu kullanmayın. O bizim buluşma yerimizi bilmiyor. Eğer ona bir şey yaparsan, Xuan’ın nerede olduğunu söylemektense kendimi öldürmeyi yeğlerim… O hala bu şehirde yaşıyor, onu yarından sonraki güne kadar taşımayacağız. Size bugün içerisinde bir cevap vereceğim. “
Bu insanlar birbirlerine baktı, sonra bir kişi başıyla onayladı. Saatini çıkardı ve Zheng’e verdi. “Bugün bize cevap vermelisin. Cevabını saat 12’ye kadar almazsak, senin üzerinde ilacı kullanacağız bilesin.”
Zheng başka bir şey söylemedi. O saate baktı; 18:40. Sorgulanırken zaman beklediğinden daha hızlı ilerlemişti.
Saati tuttu ve gözlerini kapattı. Odaya ilk girdiklerinde, onlar gömleğindeki düğmeler de dahil olmak üzere, ondan her şeyini almışlardı. Neyse ki yüzüğünü ağzına saklamayı akıl edebilmişti.
19:00…20:00…21:00…22:00…23:00…
Bu insanlar onu kontrol etmeye çoktan birkaç kez gelmişlerdi. Saat 12’de yaklaşırken, Zheng aniden ayağa kalktı ve sordu. “Kız nerede?İlacı hala onun üzerinde kullanmadınız değil mi? “
Yaklaşık on saniye sonra, hoparlörden şunları duydu: “Onun durumu iyi. Biz onun üzerinde herhangi bir ilaç kullanmadık, hatta akşam yemeğini bile zamanında verdik. “
Zheng başını salladı. “Onu görmek istiyorum. Eğer iyiyse, Xuan’ın nerede olduğunu derhal söyleyeceğim. Ben de işbirliği yapacağım, onu kurtarırken size eşlik edeceğim ve size hainin kim olduğunu da söyleyeceğim.”
On saniye daha geçtikten sonra, “Tamam, isteğini yerine getirebiliriz. O polis karakolunun içinde… “
23:20… Zheng saatine baktı, sonra Qi’sini vücudu boyunca dolaştırdı.
Birkaç dakika sonra birkaç asker kapıyı açtı ve Lori odaya girdi. O Zheng’in üstüne atlayıp ağlamaya başladı.
“Lori, kıpırdama, beni dinle … ne olursa olsun, beni bırakma, anladın mı?”
Zheng, Lori’nin onların görüşlerini engellemesini fırsat bilip yüzüğünü çıkardı. Yüzüğü çalıştırdı ve sol elinde bir bıçak ortaya çıktı … ardından kapıyı boydan boya kesti.