İmam Gazali, çocukluğunda fıkıhtan bir miktarını kendi memleketinde okur, daha sonra Cürcan’a gider. Burada, İmam Ebu Nasr İsmaili’den bir müddet ders alır. Sonra Tus’a döner. Cürcan’dan Tus’a dönerken başından geçen bir hadiseyi şöyle anlatır:
“Yolda giderken bir grup eşkiya karşımıza çıktı. Yanımızda olan her şeyi alıp gittiler. Arkalarından gidip kendilerine yalvardım. Ne olur işinize yaramayan ders notlarımı bana verin.
Reisleri; ‘Onlar nedir? Nasıl şeylerdir?’ diye sorunca; ‘Onları öğrenmek için memleketimi terk ettim, gurbetlere gittim. Filan yerdeki birkaç tomar kâğıttır’ dedim. Eşkıyaların reisi güldü; ‘Sen o şeyi bildiğini nasıl iddia ediyorsun, biz onları senden alınca ilimsiz kalıyorsun’ dedi ve onları bana geri verdi.
Sonra düşündüm ve ‘Allah Teâlâ, yol kesiciyi beni ikaz için o şekilde söyletti’ dedim. Tus’a gelince üç yıl bütün gayretimle çalışarak, Cürcan’da tuttuğum notların hepsini ezberledim. O hale gelmiştim ki, yol kesici önüme çıksa hepsini alsa, bana zararı dokunmazdı.”