Bir adı olmalı bu sonsuz armoninin.
Sokakta, yanından geçen birinin
kokusu gibi kalmalı aklında.
Her an zihninde, kanserli bir hücre gibi
çoğalıp büyürken
hissetmelisin varlığını.
Tarif ederken,
arındığın;
evrenin tüm boyutlarından...
Sonsuz olmalı diyorum,
bir çemberin etrafını dolaşır gibi
durmaksızın.
Bir adı olmalı,
sen, bilmemelisin...
Pencereni kapadığında
dışarda kalan aydınlık gibi,
çatlağına sinmiş yanık kokusuyla bir eski tahta masada, buruk kızıllığın genzini yakarken
içerdeki senin yalnız sessizliğini
anlatan acı bir çığlık gibi...
Bir adı olmalı bu sonsuz armoninin.
Hiç bilmeden sevmelisin ki
her gün doğumu senin
doğum günün olsun.