İsa'nın gözlükleriyle evangelizmi görün
Eve giderken, radyoda beni ilgilendirebilecek bir şey aradım. Vaizlerin söylediği bir Hıristiyan yayıncıya gittim: "Müjde sadece çok geç olmadığında iyi haber!" Onun kaygısı, Hristiyanların henüz İsa'yı Rab ve Kurtarıcı olarak kabul etmedikleri takdirde komşularını, arkadaşlarını ve ailelerini evanjelleştirmeleri gerektiğiydi. Temel mesaj açıktı: "Müjdeyi çok geç olmadan vaaz etmelisin!" Her ne kadar bu görüş çokProtestanlar Protestanlar paylaşılıyorsa, hem şimdi hem de geçmişte Ortodoks Hristiyanlar tarafından temsil edilen başka görüşler var. Tanrı'nın insanları nasıl ve ne zaman kurtuluşa götürdüğünü tam olarak bilmemize gerek olmadığını düşündüren bazı görüşleri kısaca anlatacağım, böylece bugün Kutsal Ruh'un varoluşçuluk çalışmalarına aktif olarak katılabilirler.
Restriktivismus
Radyoda duyduğum vaiz müjdenin (ve itfa), kısıtlama olarak da bilinir. Bu görüş, İsa Mesih'i ölümünden önce açıkça ve bilinçli olarak Rab ve Kurtarıcı olarak kabul etmeyen bir kişi için artık kurtarılacak bir fırsat olmadığını ileri sürmektedir; Tanrı'nın lütfu artık geçerli olmazdı. Kısıtlama böylece ölümün Tanrı'nın insanları kurtarmasını önleyecek "kozmik kelepçe" gibi Tanrı'dan bir şekilde daha güçlü olduğunu öğretir (onların suçu olmasa bile) yaşamları boyunca İsa'ya Rab'leri ve Kurtarıcıları olarak açıkça itiraf etmeyenler. Kısıtlama doktrine göre, Rab ve Kurtarıcı olarak İsa'ya bilinçli inanç pratiğinin olmaması, 1. müjde duymadan ölenlerin, 2. ölenlerin, ancak yanlış İncil'i kabul edenlerin ve 3. Ölenler, ancak müjdeyi anlamalarını engelleyen zihinsel engelli bir hayat yaşadılar. Kurtuluşa giren ve onu reddeden insanlar için böyle zor koşullar yaratarak, kısıtlama şaşırtıcı ve zorlayıcı sorular ortaya çıkarır.
dahil edimcilik
Birçok Hıristiyanın savunduğu evanjelizme bir başka bakış açısı kapsayıcılık olarak bilinir. Kutsal Kitabın yetkili olduğunu düşündüğü bu görüş, kurtuluşu sadece İsa Mesih aracılığıyla elde edilebilecek bir şey olarak kabul eder. Bu doktrin içinde, ölümünden önce İsa'ya inançlarını açıkça itiraf etmeyenlerin kaderi hakkında birçok görüş var. Bu görüş çeşitliliği kilisenin tarihi boyunca bulunabilir. Şehit Justin (2. yüzyıl) ve CS Lewis (20. yüzyılda) her ikisi de Tanrı'nın insanları sadece Mesih'in çalışmasıyla kurtardığını öğretti. Kutsal Ruh'un yardımıyla Tanrı'nın lütfuyla çalışan "örtük bir inanca" sahip olmaları koşuluyla, bir kişi Mesih'i bilmeseler bile kurtarılabilir. Her ikisi de Tanrı koşulları yönlendirdiğinde “örtük” inancın “açık” hale geldiğini öğretti;
Postmortal evangelizm
Başka bir görünüm (Kapsayıcılık içinde) postmortem evanjelizm denilen inancı ifade eder. Bu görüş, evangelize edilmemiş olanların ölümden sonra bile Tanrı tarafından kullanılabileceğini ileri sürmektedir. Bu görüş ikinci yüzyılın sonunda İskenderiye Clement'i ve modern zamanlarda teolog Gabriel Fackre (b 1926) popülerleştirildi. Teolog Donald Bloesch (1928-2010) bu hayatta Mesih'i tanıma fırsatı bulamayan, ancak Tanrı'ya güvenenlerin ölümden sonra Mesih'le karşılaştıklarında bunu yapma fırsatına sahip olacaklarını da öğretti.
tüm insanların affedileceği doktrini
Bazı Hıristiyanlar evrenselcilik olarak bilinen görüşü benimser. Bu görüş şunları öğretir (herhangi bir şekilde) herkes iyi, kötü ya da tövbe olsun, İsa'ya Kurtarıcı olarak inanılıp inanılmadığına bakılmaksızın kurtarılacaktır. Bu deterministik yön, sonunda tüm ruhların (insan, melek ya da şeytani olsun) Tanrı'nın lütfu ile kurtarılır ve bireyin Tanrı'ya cevabı önemsizdir. Bu görüş, görünüşe göre ikinci yüzyılda Hıristiyan lider Origen tarafından geliştirildi ve o zamandan beri takipçileri tarafından temsil edilen çeşitli türevler üretti. Bazı (hepsi değilse de) evrenselcilik doktrinleri İsa'yı Kurtarıcı olarak tanımıyor ve insanın Tanrı'nın cömert armağanına tepkisini alakasız olarak görüyor. Çoğu Hıristiyan için, bir kişinin lütfu reddedip Kurtarıcıyı reddedebileceği ve hala kurtuluşa ulaşabileceği fikri tamamen saçmadır. Biz (GCI / WKG) evrenselciliğin görüşlerini betimsiz olarak görür.
GCI / WKG neye inanıyor?
Ele aldığımız tüm doktrinel meselelerde olduğu gibi, öncelikle Kutsal Yazılarda ortaya çıkan gerçeğe bağlıyız. İçinde Tanrı'nın Mesih'teki tüm insanlığı kendisi ile uzlaştırdığını ifade ediyoruz (2 Korintliler 5,19). İsa bizimle bir insan olarak yaşadı, bizim için öldü, yükseldi ve cennete yükseldi. Mutabakat işi İsa tarafından, ölümünden hemen önce çarmıhta dediğinde tamamlandı: "Tamam!" İncil'deki vahiy nedeniyle, sonunda insanlara ne olursa olsun Tanrı'nın motivasyonundan, amacından ve amacından yoksun olmayacağını biliyoruz. Üçlü Tanrımız, herkesi "cehennem" denilen korkunç ve korkunç durumdan kurtarmak için mümkün olan her şeyi yaptı. Baba, o zamandan beri bizim için yüksek rahip olarak duran yerli oğlunu bize verdi. Kutsal Ruh şimdi tüm insanları Mesih'in kendileri için sahip olduğu kutsamalarda paylaşmaya çekmek için çalışıyor. Bildiğimiz ve inandığımız budur. Ama bilmediğimiz çok şey var ve sonuç çıkarmamaya dikkat etmeliyiz (mantıklı çıkarımlar), güvenli bilgi olarak bize verilenin ötesine geçen şeyler hakkında.
Örneğin, Tanrı'nın lütfunu, bütün insanlar kurtarıldığında Tanrı'nın sevgisini kasten ve kararlı bir şekilde reddeden, böylece O'ndan uzaklaşıp O'nun Ruhunu dağıtanların seçim özgürlüğünü ihlal edeceği evrenselci görüşü dogmatik bir şekilde yayarak kullanmamalıyız. Birisinin bu kararı verdiğine inanmak zor, ama eğer kutsal yazıları içtenlikle okursak (Söz ve Kutsal Ruh'a karşı çıkmamak için sayısız uyarıları ile), bazılarının Tanrı ve sevgisini reddetmesinin mümkün olduğunu kabul etmeliyiz. Böyle bir retin sadece kaderlerine değil, kendi kararınıza dayandığını hatırlamak önemlidir. CS Lewis bunu ustaca ifade etti: "Cehennemin kapıları içeriden kapalı". Diğer bir deyişle, cehennem, Tanrı'nın sevgisine ve lütfuna sonsuza kadar direnmeniz gereken yerdir. Tüm insanların eninde sonunda Tanrı'nın lütfunu kabul edeceğini kesin olarak söyleyemesek de, umarız. Bu umut, kimsenin kaybolmaması, ancak herkesin tövbe etmeye gelmesi Tanrı'nın dileğiyle. Kuşkusuz daha az umut edebiliriz ve yapmamalıyız ve insanları onun aracılığıyla tövbe etmeleri için Kutsal Ruh'a katkıda bulunmalıyız.
Tanrı'nın sevgisi ve Tanrı'nın gazabı birbirlerine simetrik olarak bakmazlar: bir başka deyişle, Tanrı, iyi ve sevgi dolu amacına karşı çıkan her şeye direnir. Eğer aynı şeyi yapmazsa, Tanrı sevgi dolu bir Tanrı olamazdı. Tanrı günahtan nefret eder, çünkü sevgisine ve insanlık için iyi amacına meydan okur. Bu yüzden öfkesi sevginin bir yönüdür - Tanrı direnişimize direniyor. Sevgiyle motive edilen lütfunda, Tanrı sadece bizi affetmez, aynı zamanda bizi mürit eder ve değiştirir. Tanrı'nın merhametinin sınırlı olduğunu düşünmemeliyiz. Evet, bazılarının sonsuza dek Tanrı'nın sevgi dolu ve bağışlayıcı lütfuna karşı koymaya karar vermeleri için gerçek bir olasılık var, ancak bu, Tanrı'nın düşüncelerini değiştirdiği için gerçekleşmeyeceği anlamına geliyor - anlamı İsa Mesih'te açıkça anlaşılıyor.
İsa'nın gözlüğünden bakın
Kişisel ve ilişkisel kurtuluş Tanrı'yı ve insanları birbirleriyle ilişkili olarak etkilediğinden, Tanrı'nın yargısını göz önünde bulundurduğumuzu veya Tanrı'nın ilişki arzusuna sınırlar koyduğumuzu varsayamayız. Yargının amacı her zaman kurtuluş - ilişkilerle ilgilidir. Yargı yoluyla Tanrı çıkarılan şeyi ayırır (bir kişinin ilişki kurması (Birlik ve topluluk). Bu nedenle, Tanrı'nın günah ve kötülüğün kınanacağına karar verdiğine inanıyoruz, ancak günahkar kurtarıldı ve uzlaştı. Bizi günahtan ayırır, böylece "sabah akşama kadar" olduğu kadar "uzak" olur. Eski İsrail'in günah keçisi gibi Tanrı da günahımızı vahşi doğaya gönderir, böylece Mesih'te yeni bir hayat yaşayabiliriz.
Tanrı'nın yargısı, yargılanan kişiyi kurtarmak için Mesih'te yanar ve temizler. Bu nedenle, Tanrı'nın yargısı, sıralama ya da ayrılma sürecidir - doğru ya da yanlış olan, bizim için ya da bizim için ya da yaşam için yol açmayan şeylerin ayrılması. Hem kurtuluşun hem de yargılamanın doğasını anlamak için, Kutsal Kitabı okumalıyız, kendi deneyimlerimizin gözünden değil, İsa'nın insanının ve bakanlığının, Kutsal Kurtarıcımız ve Hakimin gözlüğüyle. Bunu akılda tutarak, aşağıdaki soruları ve bariz cevaplarını göz önünde bulundurun:
- Tanrı, lütfuyla sınırlı mı? HAYIR!
- Tanrı zaman ve mekanla sınırlı mı? HAYIR!
- Tanrı, bizler gibi, sadece doğa yasaları bağlamında hareket edebilir mi? HAYIR!
- Tanrı bilgi eksikliğimizle mi sınırlı? HAYIR!
- Zamanın efendisi mi? EVET!
- Zamanımıza istediği kadar fırsat koyabilir mi, böylece Kutsal Ruh'uyla lütf etmeye kendimizi açalım? KESİNLİKLE!
Sınırlı olduğumuzu ancak Tanrı değil olduğumuzu bilerek, kalbimizi iyi ve tamamen bilen Baba'ya olan sınırlarımızı yansıtamayız. Sadakatinin ve lütfunun, her insanın yaşamında, hem o yaşamda hem de bir sonraki yaşamda nasıl ayrıntılı olduğuna dair kesin bir teorimiz olmasa bile, sadakati üzerine inşa edebiliriz. Kesin olarak bildiğimiz şey şu: Amo'nun sonu hiç kimse demeyecek: "Tanrım, eğer biraz daha merhametli olsaydın ... X kişisini kurtarabilirdin". Hepimiz Tanrı'nın lütfunun fazlasıyla yeterli olduğunu göreceğiz.
İyi haber şu ki, tüm insanlık için ücretsiz kurtuluş armağanı tamamen İsa'nın bizi kabul etmesine bağlıdır - onu kabul etmeye değil. "Rab'bin adını çağıran herkes kurtarılır" çünkü ebedi yaşam armağanını almamamız ve sözüne ve Babanın bize gönderdiği ruha göre bugün doldurabilmemiz için yaşamamıza gerek yok. İsa'nın hayatında paylaşın. Bu nedenle, Hıristiyanların evangelizmin iyi çalışmalarını desteklemelerinin - insanları tövbe ve imana yönlendiren Kutsal Ruh'un çalışmalarına aktif olarak katılmaları için her neden var. İsa'nın bizi hem kabul ettiğini hem de hak ettiğini bilmek ne kadar güzel.
Joseph Tkach tarafından