Doğal Antikoagülanlar – Laboratuvar Tanı Bilimi – Laboratuvar Ödevleri – Lab Ödevleri – Kimya Mühendisliği – Kimya Ödev Yaptırma Ücretleri
Doğal Antikoagülanlar
İn vivo olarak sürekli düşük dereceli pıhtılaşma aktivasyonu vardır ve aktifleştirilmiş pıhtılaşma faktörlerinin doğal inhibitörleri vardır. Bu faktörlerin eksikliği, protrombotik bir eğilim ile ilişkili olabilir.
Anti-trombin III
Anti-trombin III, in vivo trombinin ana düzenleyicisidir. İmmünolojik tekniklerle ölçüldüğü gibi normal niceleme üreten çeşitli moleküler formlar tanındığından, fonksiyonel deneyler tercih edilir. Çoğu fonksiyonel analiz, eklenen heparin varlığında faktör Xa’nın trombininin nötralizasyonunu ölçer.
Proteinler C ve S
Trombin oluşumunu takiben Protein C aktive olur. Trombin, endotel hücrelerinin yüzeyindeki trombomoduline bağlanır ve protein C’yi bağlar ve aktive eder. Bu durumda trombin prokoagülan aktivitesini kaybeder ve artık fibrinojeni fibrine dönüştüremez. Aktive protein C, faktör V ve VIII’i parçalayarak, daha fazla trombin oluşumunu sınırlayarak doğal bir antikoagülan görevi görür.
Protein S, aktive protein C için bir kofaktör görevi görür. Bir diğer önemli bulgu, faktör V molekülünün bir kusuru olan faktör V Leiden mutasyonu nedeniyle aktive protein C direncinin oluşabileceğidir.
Bu, artan venöz tromboz riski ile ilişkilidir ve bilinen en yaygın kalıtsal protrombotik risk faktörüdür. Bu faktörü dışlamak için protrombotik öyküsü olan hastalarda PCR taraması önerilir. G2020 protrombin mutasyonu için PCR taraması da trombofili taramasının bir parçası olarak rutin olarak gerçekleştirilir.
Fibrinoliz
Fibrinoliz, fibrin pıhtısının parçalanması ile sonuçlanır ve vasküler endotelden doku tipi plazminojen aktivatörü (tPA) ve ürokinaz tipi plazminojen aktivatörü (uPA) salınımı ile başlatılır. Bu aktivatörler, plazminojeni, fibrini parçalayan aktif enzim plazmine dönüştürür.
Ayrıca, plazmin için doğal bir inhibitör, II anti-plazmin ve endotel tarafından salınan, serbest tPA ve uPA’ya bağlanan ve bunları inaktive eden plazminojen aktivatör inhibitörü tip 1 (PAI-1) vardır.
Antikoagülan ilaçlar listesi
Antikoagülanlar
Antikoagülan ilaçlar hangileridir
Antikoagülan nedir
Antikoagülan ilaçlar nedir
Heparin
Antikoagülan ne ise yarar
Antikoagülan tedavi
Aktif pıhtılaşma belirteçleri
Son birkaç yılda hiper pıhtılaşabilirliğe ve tespiti için mevcut testlere artan bir ilgi olmuştur. Pıhtılaşma aktivasyon belirteçleri için tahlillerin, tromboza yatkın klinik durumları olan hastaları karakterize etmek, akut trombotik olayların teşhisine yardımcı olmak ve antikoagülan tedaviyi izlemek dahil olmak üzere çeşitli potansiyel kullanımları vardır.
Bu, pıhtılaşma aktivasyonu sırasında üretilen pıhtılaşma zimojenlerinin enzimatik formlarının ölçülmesiyle veya dolaylı olarak zimojenler aktive edildiğinde oluşturulan aktivasyon peptitlerinin ölçülmesiyle gerçekleştirilebilir. Ek olarak, doğal olarak oluşan plazma inhibitörleri tarafından enzim inaktivasyonundan kaynaklanan kompleksleri ölçerek başka bir yaklaşım da mevcuttur.
Faktör IX ve X aktivasyon peptitleri gibi pıhtılaşma faktörlerinin aktivasyonundan üretilen fragmanları ölçmek için bir dizi immünolojik test mevcuttur. Protrombinin trombin aracılı aktivasyonundan kaynaklanan protrombin fragmanı 1 + 2 ve fibrinojen zincirinden trombin tarafından ayrılan fibrinopeptit A, sırasıyla trombin oluşumunun ve aktivitesinin göstergeleridir.
Protein C aktivasyon peptitini veya aktive protein C’yi ölçmek için immünoanalizler, trombin ve trombomodulin fonksiyonunun indeksleri olarak kabul edilebilir.
Trombin, anti-trombin gibi enzim ile inhibe edilen komplekslerin ve aktive protein C’nin protein C inhibitörü ve anti-tripsin tarafından inhibisyonundan kaynaklanan diğer komplekslerin ölçümü için immünolojik testler de mevcuttur.
Şu anda, pıhtılaşma aktivasyon belirteçlerinin yararlılığı, hiper pıhtılaşmayı değerlendirmek için akut trombotik olayların teşhisinden daha iyidir. İkinci amaç için, D-dimer gibi fibrinoliz aktivasyon belirteçlerini ölçmek daha etkilidir.
Otomatik Pıhtılaşma
Teknolojideki son gelişmeler, pıhtılaşma taraması için otomatik aletlerin kullanıma girmesinin habercisi olmuştur. İş yükündeki artış, daha fazla özgüllük talebi ve el emeğindeki azalma, çoğu laboratuvarın artık yarı veya tam otomasyona sahip olmasını sağlamıştır.
Sonuçlar enstrümanlar arasında büyük farklılıklar gösterse de çoğu manuel yöntem enstrümantasyon için değiştirilebilir. Faktör testleri de dahil olmak üzere tüm rutin pıhtılaşma tarama testleri otomatik cihazlarda analiz edilebilir.
Daha gelişmiş cihazlar, özel pıhtılaşma testleri için kromojenik deneylere izin verir. İlk araçlar, fibrin pıhtısının elektrotlar aracılığıyla tespit edilmesini içeriyordu. Bir elektrot reaktifin/plazmanın içinde ve dışında hareket eder. Kalsiyum eklenir ve ilk fibrin pıhtısı oluşur oluşmaz elektrik devresi tamamlanır ve zamanlayıcı durdurulur.
Günümüz araçlarının çoğu, foto-optik uç nokta algılamayı içerir. Pıhtılaşma süreci gerçekleştikçe sabit bir ışından saçılan ışık artar. Pıhtılaşma süresi, örneğin saçılan ışık yoğunluğunun önceden ayarlanmış yüzdesine ulaşması için gereken süre olarak pıhtılaşma eğrisinden elde edilir.
Tam enstrümantasyon, robotik numune alma, numunelerin barkod okuması, otomatik reaktif dağıtıcılar ve bir veri yönetim sistemi içerir. Bununla birlikte, son nokta saptama yöntemine bağlı olarak farklı cihazlar arasında pıhtılaşma süreleri değiştiğinden, otomasyondan elde edilen sonuçlar kesin olarak karşılaştırılabilir değildir. Bu nedenle, manuel teknikler hala referans yöntemler olarak kullanılmaktadır.
SİTOGENETİK
Kromozom bantlama ve analizi
Sitogenetik, sağlık ve hastalıkta insan kromozomlarının incelenmesini içerir. İnsan çekirdeğinde genetik materyal (DNA), proteinlere kimyasal olarak bağlıdır ve kromozom adı verilen farklı yapılara paketlenir.
Tipik olarak, insan hücreleri, her bir kromozom çiftinin bir üyesi her bir ebeveynden kalıtılan toplam 46 kromozom veya 23 çift barındırır. Her hücrenin DNA’sı, her hücre bölünmesinde genetik materyalin her iki yavru hücreye doğru şekilde ayrılmasını kolaylaştırmak için kromozomlar halinde paketlenir.
İnsan gamet hücreleri, spermler ve yumurtalar üretildiğinde, mayotik hücre bölünmesi yoluyla kromozom sayısı 23’e yarıya indirilir, böylece bir sperm ve bir yumurtanın füzyonuyla yeni bir zigot oluştuğunda, hücreler doğru kromozom sayısına sahip olmalıdır.
Tarihsel olarak 1956, modern insan sitogenetiğinin başlangıcı olarak kabul edilir, çünkü bu zamandan önce normal insan hücresindeki kromozom sayısının 48 olduğu düşünülürdü.
Sitogenetik analiz, kromozom anormalliklerinin saptanmasını sağlar. Bu anormallikler sayısal (fazla veya eksik kromozomlar) veya yapısal (delesyonlar, duplikasyonlar, translokasyonlar vb.) olabilir. Kromozom preparatları, periferik kan, amniyotik sıvı, deri veya kemik iliği dahil olmak üzere çeşitli vücut dokularından hazırlanabilir ve analiz edilebilir.