Uzun zaman önce hissettikleri tekrar zihninde beliriyordu. İç hesaplaşmaları son hızla sürüyordu ve içindeki küflenmiş nefret yeniden dışarı çıkmak istiyordu. Kendiyle olan konuşmasına kulak verdi:
“Sen kimsin ki mutlu olacaksın? Sana bunu garanti eden oldu mu? Ne bu pervasız beklentilerin? Ki sen mutluluğa yabancı insan, ona yaklaştığını hissettiğinde bile korkup kaçarsın. Mutsuz olmak için varsın sen, bunu unutmadan rolünü sahiplen. Yok eğer ben rolümü beğenmedim oynamak istemiyorum dersen, kapı orada. Varsa cesaretin çıkıp gidersin. Yok kalmayı seçip bir şeyleri değiştirebileceğini sanıyorsan işte o zaman eğlence başlıyor, adıysa hayat. İstersen ilk olarak kendini değiştirmeyi dene, belki biraz zaman kazanırsın. Olmadı mı? Kimyasalları dene, belli bir süre için mutsuzluğunu unutursun. Ama sonunda o kapıdan çıkacağını unutma. Kapının ardında ne olabilir diye merak etmiyor musun? Öyle ya, herkes bu kapıdan çıkıyor. Sen neden sonuna kadar bekleyesin ki? Mutlu da değilsin, bari çık git de mutlu olma ihtimali olanlara engel olma. Onların en azından oyalandıkları bir mutlulukları var, kafaları karıştırma! Ya onlardan uzak dur ya da çık git şu kapıdan, belki merakını giderirsin.
Rumuz: @kira