COVID öncesi dönemde, kocam David ve ben düzenli olarak evimize partiler verirdik. Yazın havuz partileri, Aralık ayı tatil partileri, film temalı partiler. Küvette uykuya dalabilecek olan ara sıra sarhoş adam dışında, oldukça tahmin edilebilirlerdi. Bu yüzden, kısa bir süre önce küçük bir havuz partisi için yaklaşık on kişiyi ziyaret ettiğimizde, güvendiğimiz insanlardan birinin evimize girip eşyalarımızı alacağına dair hiçbir fikrimiz yoktu.
Birkaç yıldır bu arkadaşımız çevremizde vardı. Yıllık Noel partilerimize gitmiş ve bizimle şarap için şehir merkezinde buluşmuştu. Sosyal medyada binlerce takipçisi vardı. Bu yüzden tabii ki havuz partilerimize hoş geldiniz. Aile gibiydi. Bu yüzden bu küçük yaz buluşmasına davet edildi.
Bir noktada tuvaleti kullanmak için eve girdi ve dışarı çıktı. İçeride ne kadar kaldığına dikkat etmedik çünkü güvenilir arkadaşlarıyla bir partide bunu kim takip ediyor? Başkaları da bunu yapıyordu. Hiçbir şey düşünmedik.
Parti bittikten ve biz temizlik yaptıktan sonra, alkol şişelerini geri koyuyordum ve düğünümüz için aldığımız birkaç şişe de dahil olmak üzere şarabımızın, votkamızın, viskimizin ve tekilamızın yarısından fazlasının kayıp olduğunu gördüm. resmimizle üzerlerine özel etiketler. Etrafa baktım ve evin etrafındaki bazı şeyler de gitmişti. Bir anlığına hepimizin her zamankinden daha fazla alkol aldığımızı ve belki de diğer şeylerin yanlış yerleştirildiğini düşündüm. Bu, biri bunu çaldığında oldukça çabuk değiştirildi .
Ama kim?
David, doğası gereği bir problem çözücüdür, bu yüzden oldukça hızlı bir şekilde olası bir çözümü vardı ve sosyal medyayı da içeriyordu.
Facebook çok etkileşimli olduğu için, olayla ilgili ayrıntılı bir paylaşım yaptı ve ardından Florida Emniyet Teşkilatı Departmanında çalışan bir arkadaşını aradı ve yazısının altına birinin konuyla ilgilenmesi hakkında bir yorum yazmasını istedi. Meslektaşlarından birinin parmak izi almak için toza gelmek için onu arayacağını yazdı. Senaryoya göre David, "Sanırım önce o kişiye, bunu yapmadan önce eşyalarımızı iade etme şansı vereceğim." Dedi. Daha sonra orijinal gönderisini düzenledi ve ekledi: "Hırsız tüm bunları görürse: Çaldıklarınızı geri getirmek için 24 saatiniz var. Kapıda bırakabilirsin. Sonra da güvenlik kameraları kuruyoruz, böylece bir daha kimse bizden çalarsa bunu bileceğiz. "
O gece kapıyı çaldık. Hırsızdı, içinde eşyaların bulunduğu büyük bir çantayı tutuyordu.
Kredisine göre, ona sahipti. Büyük bir risk aldığını bilmek zorundaydı. Gözyaşları içindeydi. Bize bağışlanmamız için yalvardı. Belki de sistemde olduğu için hepsi bir eylemdi ve tutuklanmaktan korkuyordu. Belki gerçekten pişmanlık duyuyordu. Kim bilir. Ama bence David o gönderiyi hiç yapmasaydı, bırakın eşyalarımızı iade etmek şöyle dursun, özür dilemezdi. Bunu her zaman yaptığını ve sıfır pişmanlık duyduğunu ve bu sefer korkudan tepki verdiğini ve bize kendimizi kötü hissettirmek ve davayı olduğu gibi bırakmak için duygu açısını kullandığını düşünüyorum.
Biz de yaptık. Ve sonra onu bıraktık ve her şeyi bir öğrenme deneyimi olarak aldık: Güven, bazı ciddi kriterleri geçmek zorunda kalacaktı ve o zaman bile, nöbetimizi düşürme konusunda dikkatli olmamız gerekecekti. Bizi kandıran insanlar, o nöbetçinin düşmesini beklemekte iyidir.
Bir kişiden bir şey almanın en iyi yollarından biri, bir şekilde güvenini kazanmaktır. İyi bir dolandırıcı, dolandırıcı veya yalancı, gerektiği kadar düz ve dar yoldan yürüyerek onların güvenilir görünmesini sağlar. Şüphenin üstündedirler. Kendilerine güvenen insanlar tarafından çağrılma şansı çok az çünkü bu insanlar onlara güveniyor. "Dolandırıcı" teriminin özgüven sanatçısı için kısa olmasına şaşmamalı .
Bizi soyan kişinin ders kitabındaki bir dolandırıcı olduğuna dair yeterli kanıtım yok, ama kesinlikle bizi yönlendiren bir yalancı. Ve hiç değişmediğine ikna oldum. Sadece yakalandı. Ağlamaklı itirafı, muhtemelen gerekli gördüğünde kullandığı bir stratejiydi. Ve bir dahaki sefere daha dikkatli olacak.
Bizimle, onun veya evimize veya garajımıza gelen başka biri için bir dahaki sefer olmayacak. Virüs Batı Kıyısı'nı vurmadan çok önce toplantılarımızı sınırlamaya başladık. Ve her yerde, düz görüşte, fiziksel bağlantılı hareket algılayan güvenlik kameraları var. Onları tanıyan insanlar, herhangi bir zamanda bir sürücüye bir video koyup polise götürebileceğimizin farkındadır.
Soyulmak, kandırılmak veya arkadan bıçaklanmak söz konusu olduğunda çok daha kötü olabileceğini biliyorum. Bir sürü kötü. Yukarıdaki hikayem, başkalarının hissettiği ihanet düzeyiyle karşılaştırıldığında hiçbir şey değil.
Örnek olarak babamı ele alalım.
On yıldan fazla bir süre önce, babam kuzenlerinden birine Gürcistan'daki araba bayilerinden birini yönetmesini emanet etti. Birçok bayinin araçları bir kat planında bulunuyor, bu da finans şirketinin - onun durumunda GMAC - bayilerin arabaları önce doğrudan satın almaları gerekmeyen arsaya koymalarına izin verdiği anlamına geliyor. Anlaşma, bir araba satıldığında, bayinin o arabanın ilk maliyetini finans şirketine göndermesidir. Dolayısıyla, bir kamyon 29.000 $ 'a 3.000 $ karla satılırsa, bayinin finans şirketine 26.000 $ göndermek için belirli bir son tarihi vardır.
Babamın kuzeni bunu bir süre yaptı ve sonra bir noktada kaydı. Her ne sebeple olursa olsun, parayı dağıtmaya ve maaşları ödemeye karar verdi ve GMAC'a borçlu olduğu parayı göndermek için 72 saatten az olduğunu bildiği halde. Başkası ne olup bittiğini bilmeden önce, bu bayinin GMAC'a 250.000 $ borcu vardı.
Sonra o ve denetçi, babam işlerin nasıl yürüdüğünü görmek için oraya gitmeden hemen önce kitapları pişirdi.
Birden bir yer planı şirketine borçlu olmak, duyulmamış bir şey değil. Ya çalışanlara ödeme yapmak ya da finans şirketine ödeme yapmak söz konusu olduğunda, her halükarda risk alan bir araba satıcısı - bu bir nevi bölgeyle birlikte geliyor - başka seçeneği yokmuş gibi hissedebilir. Parayı uçurma zorunluluğunu hissetmek ve borcunu ödeyebilmek için paranın kısa süre sonra ortaya çıkacağını varsaymak kolaydır. Belki de babamın kuzeninin yaptığı buydu. Ama her zaman oldukça gösterişliydi, bu yüzden görünüşe ayak uydurmaya çalıştığından ve muhtemelen af dilemek zorunda kalacağını bilerek para harcamaya ve başka şeyler yapmaya alıştığından şüpheleniyorum.
Babam pek çok yönden zekidir, ama aynı zamanda hem yanlış insanlara güvenmek hem de onlara şüphenin faydasını sağlamak gibi talihsiz çifte beceriye sahiptir.
Ve ne yazık ki, kuzeninin risk aldığı biliniyordu. Bazıları buna değerdi. İşler yolunda gittiğinde daha büyük bir ev alırdı. Bir keresinde kendi uçağı vardı. Çocuklarının devasa mülklerinde bir go-kart pisti, devasa tren setleri ve lüks bir oyuncakçıda veya Londra'daki Harrod's gibi bir yerde görebileceğiniz gibi devasa doldurulmuş hayvanlar vardı. O ve eşi yurtdışına çıktı.
Diğer zamanlarda, adam yanlış riskler alır ve para kaybeder, bir startupı kapatır veya bu kadar umut verici olan her şeyi kapatır ve sıfırdan başlar.
Bu yüzden babamın, araba işinde sıfır deneyimi olan bir adam tarafından yönetilecek bir bayinin çoğunluk hissedarı olmayı kabul ettiğinde, görünüşe göre geçmişe baktığı birkaç uyarı vardı.
Ne yazık ki, bu uyarı işaretleri yerinde idi. Babam GMAC'dan, 24 saat içinde çeyrek milyon doları bulamazsa, bayiyi kapatacaklarını bildiren onaylı bir mektup aldı. Her nasılsa kuzenine bir şans daha vermek için onlarla konuşmayı başardı. Bu sadece ofis açısından bir çaylak hatasıydı, bunun nasıl olduğunu biliyorsun. Ödenmemiş bakiyeyi kendisi iyileştirdi ve sonra Gürcistan'a gitti ve bir daha olmayacağına dair güvence veren kuzenine bağırdı.
Yine oldu.
Ve GMAC bayiyi kapattı.
Sonra babamın peşinden gittiler.
Sadece Georgia bayisinin ana şirketi olan şirketini dava etmekle kalmadı, aynı zamanda şahsen de dava açtılar.
Kelimenin tam anlamıyla milyonlar için dava açtılar.
Babam davayla mücadele edecek bildiği en iyi avukatlara sahipti, ancak GMAC için çalışan firmaya rakip olamadılar. Aylar süren sırt-bel, evrak işleri, mahkeme celbi ve tartışmalardan sonra, kaybetti. Kötü.
My wonderful, trusting father was not only stabbed in the back by his own blood, he was forced to sell every dealership and every piece of real estate he had. Every share of stock that was worth anything. He borrowed money from people who trusted him. The money he’d set aside for his three children’s inheritances was given to GMAC. He scraped together as much as he could manage, and then his lawyers got GMAC to agree on a payment plan.
And this was right before the 2008 Recession hit.
All because he trusted someone who ended up betraying him. Someone who had no trouble lying to him. A family member. A first cousin, which is one step away from being a sibling.
Because of that cousin, my father is just a few more months away from paying GMAC whatever amount the settlement was. His cousin didn’t get away with it; he’s paying Dad back for pretty much the rest of his life. But the damage was done. Dad was still stabbed in the back, and his mistake of trusting the wrong person cost him nearly everything.
He ended up recovering (discussed in a previous story of mine), but it was a very hard lesson that I’d be hard pressed to wish on anyone.
So many of us get robbed in ways other than stolen liquor and embezzlement. We get let down by people who didn’t do what they promised. We invest time into someone who takes advantage of us. We say something in confidence to a person who ends up using that information against us. So we end up feeling robbed. And it’s pretty much true. Being robbed of your dignity is very real and very hard to get over. Being robbed of your trust is just as bad. Being robbed of your innocence is heinous, because once that’s gone, you can’t really ever get that back.
In my experience — and hopefully my dad’s — I just have to call it a learning experience. And actually learn from it. If I survive a snake bite, I’m going to make damn sure I know what to look for every time I’m in the woods going forward. The same applies to people. I’m less likely to get taken if I study up on body language, patterns, and hallmarks of people who shouldn’t be trusted. As with snakes, people like our ex-friend and Dad’s cousin are good at camouflage. Coming across as trustworthy is one of the most important skills to have for people like them.
One of my top tools that I now use to learn how not to get taken in the future is Maria Konnikova’s book The Confidence Game: Why We Fall for It…Every Time. It’s about con artists, but I’ve found it incredibly useful to look at the psychology behind people’s behavior. I think it’s important to know what drives people to believe liars and cheaters and hustlers.
As an example, I learned that con artists appeal to people’s emotions. Intelligence and education often take a back seat when a person’s emotions are in control of their thinking. People who are good at the hustle have become adept at things like getting sympathy or admiration in order to get closer to getting whatever it is they want. The guy who robbed us had made his way to our friend circle by building himself up to be a highly successful business owner, one who had respect and influence. None of it was true, but he’d never given us any reason to fact check until after he stole from us and confessed that he was desperate and had no money and whatever else he could say to gain our sympathy for the moment.
Knowing some of the tactics people like him use to get their way primes me to look out for warning signs. And to keep my emotions in check.
The key to avoid getting robbed — of anything — by manipulative people is to be prepared. Know your weaknesses. Look for every chance to observe people’s behavior. Take note of how they behave around people besides yourself. Observations like these are along the lines of a doctor who’s looking to rule out a condition or disease. Ruling something out when it comes to people is different from straight up expecting everyone to take advantage of you. You’re looking to ensure that someone is not likely to end up being another lying backstabber.
When it comes to identifying and getting rid of the bad folks in your life, you pretty much have to be your own security system. But once you’ve got that system up and running on knowledge and, likely, past experiences, your chances of getting robbed in the future will become slim. People who hustle will be more likely to see the signs that you aren’t easily duped, and they’ll weed themselves out.
And what you’ll end up with will be the people who are worth their weight in gold.
*The book mentioned is an affiliate link.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Gerçek aşk ayrıntılarda gizlidir. "En çok aşık olduğumuzda yaşıyoruz.
Artık çizgi romandan keyif aldığına göre. Noktaya gelelim.
Yakın zamanda yeni biriyle bağlantı kurmaya ve konuşmaya başladım. Karşılıklı duygular var gibi görünüyor ve pek çok ortak yönümüz var.
Bugün, insanlar hayatlarında birçok kez hayal kırıklığına uğradıklarında, ayrıldığında veya boşandıklarında, gönülden yeni bir ilişkiye başlamanın çok zor olduğunu biliyorum. Tam bir G giyerken herkes kırmızı bayrakları ve şüpheli işaretleri arıyor.