Siz ve bir eşiniz ayrıldıktan sonra, (eski) favori buluşma noktanızın yanından geçmek sizi acı dolu anılarla doldurabilir, kalbinizin çökmesine neden olabilir ve gününüzü tamamen mahvedebilir. Pekala, sizi tamamen kendi yolunuzdan çıkaracak yeni bir rota tasarlamanın zamanı geldi, böylece o berbat duyguyu bir daha asla yaşamak zorunda kalmayacaksınız. Ya da çalma listenizde “sizin” şarkınız belirdiğinde – ah, karıştırmanın ihaneti – boğazınızdaki yumrudan onu bir daha asla dinleyemeyeceğinize ikna olmuş bir şekilde parçayı silmek için acele edebilirsiniz.
Bir süre geçtikten sonra,özelliği olan şeyleri geri kazanmak ilişkinizin ayırt edici, kendinizle yeniden bağlantı kurmanın harika bir yolu olabilir. Geçmişte yaşamakla ilgili değil, şu anda yeni çağrışımlar yaratarak bu şeyleri yeniden markalaştırmakla ilgili. Ayrılmak o kadar sert olabilir ki, eskiden eski sevgilinizle zevk aldığınız bir şeyin içinde olsa bile, nerede olursanız olun, küçük zevk parıltıları bulmayı hak ediyorsunuz. Nasıl yapıldığını size göstermek için aşağıda, 10 kadın bir ayrılığın kendileri için mahvetmesine izin vermeyi reddettikleri şeyleri paylaşıyor.
1. Pete’s Tavern New York City
“Eski sevgilim beni ilk kez ‘en sevdiği bara’ götürdüğünde şüpheliydim, pis ve gürültülü bir şey hayal ediyordum. Ancak Pete’s Tavern Gramercy’dekiözel bir şeydi. İlk olarak tatillerde gittik ve karanlık iç mekan tavandan dökümlü Noel ışıkları ile aydınlatıldı.
Yemek için ölmek gerekiyordu. Beni bekleyen mutfak muamelesini bilmeden, adını taşıyan Spagetti a la Pete’s sipariş ettim. Garson sosta dört malzeme olduğunu söyledi: San Marzano domatesleri, zeytinyağı, fesleğen ve sarımsak – çok fazla sarımsak. Yüzünüzü eritecek kadar sarımsak. Aman Tanrım. Sahip olduğum en iyi şeydi ve bu Manhattan için bir şeyler söylüyordu.
Eski sevgilim ve ben özel günleri kutlamak için Pete’e giderdik ve Gramercy’ye taşındığımda haftada bir orada yemek yerdim. Ama ayrıldıktan sonra, Pete’in bölünmeye girmesi sezgisel görünüyordu. Ne de olsa, benim iddia ettiğimden daha uzun süredir en sevdiği bar olmuştu.
Bu, eski kocamla eski eşimdenyaklaşık iki ay sonra tanışana kadar sürdü ayrıldıktan. Onu Pete’e sürükledim, heyecanla spagettinin içinde ne kadar sarımsak olduğunu gösterdim. (Cidden,engibi tadı vardı az hafif bir günde11 karanfil.) Coşkumu görmeyi çok sevdi ve düzenli olarak gitmeye başladık.
O zamandan beri New York’tan taşındık ama Pete’e olan sevgim devam ediyor. Şehirde olduğum her seferinde özel bir pit stop yapıyorum. Endişelenmiyorum eski sevgilimi göreceğim. Yapsam bile, şimdi benim de en sevdiğim bar. Bu yüzden orada.” —Katherine I., 35kenarında
2. Suuzun yürüyüşler
“En zor ayrılığımdan sonra, MA Fall River’daki evimin yakınında su kenarında uzun yürüyüşler yapmakta zorlanacağımı düşündüm. Bir daha asla aynı şekilde bakamayacağımı düşündüm. Bu yürüyüşlere çıkmak o zamanlar kız arkadaşımla yapmayı en sevdiğim şeylerden biriydi. Tarihlerimizin çoğu deniz kenarıyla başladı veya bitti. O ve ben yıllardır en iyi arkadaştık ve ilişkimiz yürümediğinde kalbim kırıldı çünkü sadece romantik bir partneri değil, aynı zamanda en sevdiğim insanlardan birini de kaybettiğimden emindim.
Ama benden ayrıldıktan sonra, su katartisine geri dönmeyi buldum. Birkaç yıl sürdü, ama sonunda o ve ben tekrar arkadaş olduk. O hala bugüne kadarki en yakın arkadaşlarımdan biri. Artık o şehirde yaşamıyor olsam da, aslında aynı deniz kıyısındaki bir restoranda düğün duşumu yaptım. Eski sevgilim duşa geldi ve güldük, ağladık ve oraya nasıl yürüdüğümüzü konuştuk. Düğün günümüzde benim ve eşimin nedimelerinden biriydi; babam konuşmasında, onunla çıkmak için izin istediğim için aslında ona nasıl geldiğimi anlattı. İkimiz de güldük. Erkek arkadaşı ve karım da öyle. O rıhtımdan ya da arkadaşlığımızdan asla vazgeçmediğim için mutluyum. ” —Alaina L., 26
3. The Strand kitabevi
“Eski sevgilim ve ben birlikte yaşarken, The Strand kitabevi yakınındaki East Village’da bir apartman dairesini paylaştık. Brunch ve chai’den sonra bazı hafta sonları, dolarlık raflara doğru yürür ve onları ararken kaybolurduk. Bir ucunu arardı, diğer ucunu araştırırdım ve ortada bir yerde buluşurduk. O anlar mükemmeldi. Her zaman New York’ta yaşamayı ve ortağımla yerel bir kitapçıda dolaşmayı hayal etmiştim. Bir yazar için fikir baştan çıkarıcı derecede romantikti. İstediğim her şeyi başardığımı hissettim.
Ama her yüksek yüksek gibi, her zaman bir düşüş vardı. Kaçınılmaz olarak ayrıldıktan sonra, bu kitap yığını kendimden ve olacağımı düşündüğüm kişiden uzak hissetmeme neden oldu. Yeni single, The Strand’ın önünden geçerken titrerdim ve sonunda bloktan kaçınırdım, bu yüzden geçmeyi bıraktım.
Zamanla, kullanılmış kitaplara olan aşkım, olması gerekmeyen şeylerin acısını gölgede bıraktı. The Strand’a geri dönmeye başladım. Kitapların gerçekte nasıl en iyi ve kalıcı aşıklar yaptığını anlamak artık rahatlatıcı. “-Rachel W., 33
4. Yolda binme ayakkabıları
” 25 yıl önce yola çıktım. Beni onunla tanıştıran adam tamamen bacaklıydı. Bir gün, beni ziyaret etmekten çıkarken, fevkalade yetkin görünerek onu tavşan gibi bir hızla seyrettim ve kendi kendime, ‘Bunu istiyorum’ diye düşündüm. (Yemin ederim, beceriler hakkında düşünüyordum.)
O yaz, birsatın aldıktan sonra bisiklet, beni ve erkek arkadaşımı Boston’dan New York’a hayır amaçlı bir yolculuk için imzaladım. 350 mil uzunluğundaydı ve eski erkek arkadaşım bir bisiklet tamircisi, bana bazı gerçek yol ayakkabılarına ihtiyacım olduğunu bildirdi. Pahalıydılar. Onlar da acelesizdi, neon yeşili ve pembe vurgulanmıştı, böylece yoldaki sürücüler sizi daha iyi görebiliyordu.
Dört yıl sonra ayrıldık, ama çirkin ayakkabılara tutundum. İlişkimiz sona erdiğinde zaten bisiklete aşık olmuştum.Adamın asla yapamayacağı bir şekilde hayatımın bir parçası haline gelmişti, bu yüzden ayakkabı giymeye devam etmek doğal geldi.
Bundan bir yıl sonra, başka bir uzun mesafeli bisiklet yolculuğunu tamamladım, bu sefer Montana’da 700 mil bisikletle gittim. Süren ve sonunda dağ bisikleti öğrenen ve bunun için de yeni ayakkabılar alan daha çok arkadaş edindim. uzun, ama o çirkin yol sürme ayakkabısı bana yaklaşık 20 yıl dayandı. Eski sevgilimle iletişim halinde kaldım, o yüzden jw.org tr Sonunda ayakkabılar topuklarından çatlamaya başladı, ona bir fotoğraf gönderdim. Geri döndü. Sonra onları yeni ayakkabılarımın yanına tekrar rafa koydum, çünkü lanet olası şeyleri gerçekten sevdiğim için ve hala birkaç hayır amaçlı bisiklet sürüşünden, birkaç yarı Ironmantaneden daha uzun ömürlü oldukları için. yarışından, bir Ironman’dan ve ikiyol bisikletleri. ” —YiShun L., 45sevgilimGelin’den alıntı yaptık
5. Prenses Gelin
“Eskive ben’Prenses evlilik yeminlerimizde. Filmde memura düğünden mavwiage monologunu kullandırarak başladık ama yeminlerimiz için ‘yaparım’ yerine ‘dilediğin gibi’ dedik. Gerçekten her şeyi kastetmiştim ama 10 yıl sonra ilişki sona erdi. İki çocukla engelliydim. Ayrılmamızdan kısa bir süre sonra Prenses Gelin televizyona çıktı. İlk başta izlememem gerektiğini düşündüm ama sonra ‘Neden olmasın?’ Diye düşündüm.
Prenses Gelin , eski sevgilimi bile tanıdığımdan çok daha uzun süredir en sevdiğim film ve en sevdiğim kitap oldu. Ayrılığımızın benim için mahvetmesine izin vermeyeceğim. Hem kitap hem de film klasiktir. Bu hikayeyi yaşayabilecek biriyle eğleneceğim, hepsi bu. ” —Karolyn M., 41yemeyi
6. Bisküvi ve sos
“Kahvaltıda bisküvi ve sosçok seviyorum. Ne zaman yemek yemeye çıksam ve menüde yazıyor, anlıyorum. Özellikle sosun içinde sosis parçaları varsa hoşuma gider. Yum.
Bisküvileri ve sosları ne kadar sevdiğimi gördükten sonra eski sevgilim bana nasıl yapılacağını öğretti. Çok lezzetliydi ve bu kadar kolay olduğunu bilmiyordum. Ayrıldıktan sonra yaklaşık dört ay bisküvi ve et suyu yemedim çünkü onu özlememe neden olacaktı. Yeniden yemeye başlamamı sağlayan şey, eski sevgilimle o anları yaşamamaya odaklanmak yerine, bisküvi ve sos yapma anlarında ne kadar sevinç hissettiğimi fark etmemdi. Artık bisküvi ve sos yiyebiliyorum ve eski bir erkek arkadaşım hayatıma girmeden önce sevdiğim bir şeyi etkilemesine izin veremiyorum. ” —Megan B., 36
7. Michigan’ın yukarı yarımadası
“Boşandığımda, eski kocamın Michigan’ın Yukarı Yarımadası’nda sahip olduğu bir kulübeye erişimimi kaybettim. Kır evine ve UP’ye gitmek genel olarak özel bir alana gitmek gibiydi. Dünyadan uzaklaşmak veyerleşmek bir şanstı doğaya. Bana rahatlama şansı verdi. Evli olduğumuz altı yıl boyunca, bu yeri ve edindiğimiz arkadaşları sevmeye başladım. Hatta Yukarı Yarımada hakkında iki kitap yazdım.
Ayrılığımızın UP’ye olan aşkımı, geniş doğasını, güzel manzarasını ve muhteşem insanlarını mahvetmesine izin vermedim. Sevdiğim yerlerde değer verdiğim insanlarla vakit geçirmek için defalarca geri gittim (ve gelecek yılın başlarında tekrar gitmeyi planladım). Ölene kadar (kısmi) Yooper olacağım. Bunu benden kimse alamaz. ” —Jennifer B., 36
8. Boyama kitapları
“Yetişkinler için boyama kitaplarının aptalca olduğunu ve renklendirmenin sadece çocuklar için olduğunu düşünürdüm. O zamanlar kız arkadaşım bana ilkini verdiğinde, onu mutlu etmek için bir resmi boyamaya çalıştım.ne kadarsevdiğim ortaya çıktı sakinleştirici Özellikle bölgede hissettiğim zamanolduğunu. Bitmiş ürünü görmek de çok terapötik. Mutlu bir şekilde kendime birkaç boyama kitabı aldım. Bir resimle işim bittiğinde, onu Facebook’a koyardım.
Sonra eski sevgilim ve ben zor bir ayrılık yaşadık. Sırf birlikte boyayabilmek için bana verdiği boyama kitaplarına ve özel kalemlere dokunamadım. Her yan yana oturduğumuzda yürek burkan anılarını geri getirdiler ve sadece birbirimize hangi rengi nerede kullanacağımız konusunda tavsiye istemek için takıldılar. Acı vericiydi.
Sonra bir günizliyordum televizyon. Televizyon izlerken boş ellere sahip olmaktan nefret ediyorum, bu yüzden önümdeki masadan bir kalem aldım ve renklenmeye başladım. Çok sakinleştiriciydi ve o yaratıcılığı özlediğimi hissettim. Tekrar başladığımda duramadım. Eski sevgilimle ilişkilendirmediğim yeni keçeli kalemler ve boyama kitapları almaya gittim. Şimdi ne zaman televizyon izlesem ya da müzik dinlesem boyarım. O olmadan bu hobiyi hala kucaklayabileceğimi ve tadını çıkarabileceğimi fark ettim ve o kadar mutluyum ki sevdiğim bir şeyden başlangıçtaki acı verici ilişki yüzünden vazgeçmedim. ” —Lauren-Tara W., 32Fail’denFail’in
9. Senses’The Priest and the Matador’Senses
“’The Priest and the Matador’ şarkısını ilk dinlediğim zamanı hatırlıyorum Still Searching albümünden. İşçi Bayramı’ndan hemen sonraydı. Yeni erkek arkadaşım ve ben Wildwood, NJ’deki plajda birkaç harika gün geçirmiştik ve beyaz kamyonetiyle Philadelphia’ya geri dönüyorduk. Kederli sözler, kendişeytanlarımla mücadele ettiğim zamanların eski hatıralarını ortaya çıkardı depresyon, endişeve intihar düşüncesi, ancak yutması zor şarkı sözleriyle gülümseyebildim çünkü en iyi moddaydım. epey bir süredir içeride.
Bir buçuk yıl sonra ileri saralım. Ayrılığımız tamamen kalbimi kırmıştı. Ayrılıktan önce, şarkı sözlerinin tüm ağırlığını hissetmeden ‘The Priest and the Matador’u dinleyebiliyordum ama şimdi karanlık ve yalnız bir yerdeydim. Aslındatamamını dinlemek zordu Still Searching albümününçünkü Senses Fail’in birlikte çaldığını görmeye gitmiştik.
Her ne sebeple olursa olsun, o şarkıyı dinlemeyi bırakamadım. Kendimi kederi, acıyı, kaybı hissetmeye zorladım. Sonunda, o kadar acıtmadı. Önce iyi, sonra acı veren bir şarkı, eski ve tanıdık bir arkadaş oldu. ” —Sarah M., 35
10. Bir St. Louis Cardinals tişörtü
“Ailem beyzbolu seviyor. Atlanta bölgesindeki her iki büyükanne ve büyükbabamla birlikte bir Braves hayranı büyüdüm. Ancak, üniversiteli bir erkek arkadaşım yüzünden St. Louis Cardinals için tezahürat yapmaya başladım. Ona katılmak için bağlılıkları değiştirdim, meydan okurcasına bir Cardinals tişörtü alacak kadar ileri gittim. Aile ilişkilerinin bazı unsurlarıyla mücadele etmeye başladığımda, bunun bir kısmı ailemin erkek arkadaşıma karşı olmasıydı.
Ben ayrıldım ondan ama Kardinaller gömlek tuttu. Şimdi kocam St. Louis’de işe girdiğinde, gömleği çekmecemden çıkardım ve hemen bu şehrin hevesli hayranlarıyla kaynaştım. Beyzbol günlük hayatımızın bir parçası değil ama katılmamız gereken maçlardan keyif aldık. Çocuklarım büyüyüp Cardinals hayranı olabilir. ” —Emily H., 35