Bu İskoçya'daki Kirriemuir'den amcam Alastair Hardie ile ilgili. Birçok yönden öyküsü istisnai bir hikaye değil. Ama onu, adını aldığım kişiye bir haraç olarak yazıyorum - ölümünden sonra ailede doğan ilk erkek çocuktum ve kaderi, 10'larda dedemle (ebeveynleriyle) 1960 yıl yaşadım. . Savaşı diğer binlerce askerden o kadar da farklı olmasa da, savaşın son eylem gününde, 10.Yüzük Hafif Piyade Taburu (HLI) şirketi tarafından, zamanlamasıyla birlikte öldürüldüğü gerçeğidir. ailesine, savaşın sona erdiğinin duyurulmasıyla aynı zamana denk gelen ve bunu anlatmayı çok çekici kılan duygusal bir etkiye neden olan ölümünün anlatılması.
Peki en baştan başlayalım ………….
Alastair Carnegie Hardie 13 Ağustos 1923'te bugün Angus olan küçük Friockheim köyünde doğdu, ancak o zamanlar İskoçya'da Forfarshire idi. Harry ve Bella Hardie'nin altı çocuğunun ailesinin tek oğluydu. Doğduğunda dört kızları olmuştu ve asla erkek çocuk sahibi olmayacaklarını düşünmeye başlamışlardı. Henüz küçük bir çocukken aile, Peter Pan'ın yaratıcısı olarak bilinen yazar Sir JM Barrie'nin doğum yeri olan, ilçenin merkezinde küçük bir kasaba olan Kirriemuir'e taşındı.
Alastair, Kirrie'de (Kirriemuir'in her zaman bilindiği gibi) sevgi dolu ama özünde fakir bir ailede büyüdü - babası yerel inşaat projelerinde çalışan bir işçiydi. Aile, şehrin eteklerindeki küçük bir çıkmaz sokağın köşesinde duran 63 Knowehead'de nispeten büyük dört odalı bir yerel yönetim evinde yaşıyordu.
Okuldan ayrıldıktan sonra yerel Kooperatif Cemiyeti'nde kasap olarak çalıştı ve en yakın arkadaşı David Reid ile kendi kasap dükkanını kurmayı planladı.
2'de 1942. Dünya Savaşı'nda savaşmak için çağrıldı - 19 yaşındaydı. Kraliyet Topçusu'na katıldı ve ilk iki yıl boyunca kasaplık becerileri aşçı / kasap olarak çalışırken alayı tarafından kullanıldı. Ancak D Day'e yaklaşırken Hastings merkezli The Queen's Own Royal West Kents ile birlikteydi. İşgalin başlamasından iki gün sonra 8 Haziran 1944'te Normandiya'ya çıktı. Aralık 1944'te yoğun bir piyade eğitimi aldığı ve ardından Highland Hafif Piyade'nin 10. Taburu'na transfer edildiği Birleşik Krallık'a dönene kadar Kuzey Fransa'daki sefer boyunca bir topçu olarak savaştı. Avrupa savaş alanlarına dönmeden önce Şubat 1945'te evinde son iznini Kirrie'de yaptı. Almanya'ya son taarruza hazır 1945 Takviye Grubunun bir parçası olarak 101 yılının Mart ayı başlarında Belçika'ya indi.
Kirrie'deki evinde annesine yazdığı mektuplar savaşın son günlerinin hikayesini anlatıyor - dokunaklı bir okuma yapıyorlar. 25 Mart 1945 Pazar günü, 'Almanya'nın hemen içindeki büyük bir ormanın içinde tuval altında uyuyoruz' diye yazıyor. Devam etti 'Ren Nehri'ni geçtiğimizi duydum, uzaktan silahların ateşlendiğini duyduk. Savaşın bitmesi çok uzun sürmeyecek. Öyleyse endişelenmenize gerek yok, ön cephede bize asla ihtiyaçları olmayabilir '. 26 Nisan 1945'te 'Şu anda yapacak pek bir şey yok' diyerek tekrar yazdı, 'Fotoğrafımı bir kameraman çektirttim. O sırada bir tankın üstünde oturuyordum, bu yüzden bir ara beni haberlerde görüyor olabilirsiniz '.
Avrupa'daki savaş, 8 Mayıs 1945'te Alman Yüksek Komutanlığı'nın Hitler'in teslim olması ve Rus ordusunun Berlin'in merkezine yürüdüğü sırada sona erdi. Harry ve Bella Hardie, Winston Churchill'in savaşın sonunu ilan eden radyodaki yayınını dinlediler. Arkadaşlarıyla kutlamaya çıktılar ve komşuları gibi evlerinin ön bahçesine Union Jack Bayrakları koydular. Alastair'in eve dönmesini ve ailesinin normal hayata dönmesini dört gözle beklemeye başladılar.
Ama 13 Mayıs sabahı Harry Hardie işe gidiyordu. Ailenin evinden yaklaşık yarım mil uzakta dik bir yokuş olan Tannage Brae'de yürürken, onu gördüğü an ağlamaya başlayan yerel postacı kadına rastladığında. Ona kahverengi bir zarf verdi ve hemen eve gitmesini söyledi. Harry, zarfın Savaş Bürosundan olduğu gibi işaretlendiğini gördü. Açmadı ama topuklarının üstüne döndü ve brae'yi eve geri koştu. Bella onu mutfak penceresinden gördü ve bahçe yolunda ona doğru koştu - elindeki zarfı gördü ve ona vermeden önce ne olduğunu anladı. Harry mektubu eline soktu ve sadece 'Bu senin kızın hakkında' dedi. Harry doğrudan yatak odasına gitti ve Bella mutfağa döndü - evde başka kimse yoktu ve yavaşça zarfı açtı. İçindekiler 'Sevgili Madam, Savaş Ofisinden, 14246910 Mayıs 2'te Batı Avrupa'daki Yayla Hafif Piyade'den 1945 Er Alastair Carnegie Hardie'nin ölümünü bildiren bir rapor alındığını bildirmek benim acı görevimdir. rapor onun Eylemde Öldürüldüğü sonucuna varıyor. ' Bella günün geri kalanında ya da ertesi gün olan hiçbir şeyi hatırlayamıyordu. Kızları gün içinde dönmeye başladı ve mutfak masasının üzerinde duran mektubu okudu. Anneleri teselli edilemezdi ve babaları yatak odasına kilitlendi.
Sonunda evdeki perdeler çekildi ve kızları Alice bahçedeki bayrakları indirdi. Komşulara Alastair'in öldürüldüğünü ve haberlerin kısa süre sonra küçük Kirriemuir kasabasına yayıldığını söyledi. Kasabanın etrafında genel ve içten bir üzüntü vardı.
Ancak Hardie ailesinin bir üyesinin erkek kardeşinin ölümü karşısında çok özel bir üzüntü hissetmek için bir nedeni vardı ve bu annem Connie idi çünkü 2 Mayıs 1945 onun 17. doğum günüydü.
Ama gelecek daha dokunaklıydı. Alastair'in ölümünden haberdar olduktan birkaç gün sonra ondan bir mektup aldılar. Öldürüldüğü gün yazdığı kesin olmasa da sansürcü, Alastair'in adresini ve tarihini yazacağı mektubun ilk sayfasının sağ üst köşesini yırtmıştı. Ancak zarfın tarihi 3 Mayıs 1945'tir ve bu mektubu 2 Mayıs'ta veya hemen öncesinde yazdığı anlamına gelir. 'Pekala, şimdi Elbe'nin karşısındayım - dün geçtik. Düşündüğüm kadar kötü değildi. Daha uzun süreceğini sanmıyorum. Bana göre Almanlar düzensiz gruplar halinde savaşıyorlar. Geçen gün bazı esirleri aldık ve bazıları on altıdan fazla değildi eminim. '' Mektubu 'Endişelenmene gerek yok - çok sağlıklıyım - Alastair XXX'i çok seviyorum' diyerek bitirdi.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bu mektubun Harry, Bella ve kızları üzerinde yıkıcı bir etkisi oldu, çünkü çevrelerindeki dünya kutlama havasındaydı. Hayatları kesinlikle paramparça olmuştu ve Bella söz konusu olduğunda 83 yaşına kadar yaşamasına rağmen - 1970'lerin başında ölüyordu - sevdiği bir oğlunun ölümünü hayal bile edemeyeceğinden asla unutamadı.
Önümüzdeki birkaç hafta, Alastair'in kaybını keskin bir rahatlama haline getiren ve ölümünün koşullarına biraz bağlam ve gerçeklik kazandıran iki mektup daha getirdi. İlki, HLI'nin 10. Taburunun papazıydı.
12 Mayıs 1945'te şöyle yazdı: 'Sevgili Bayan Hardie, Şimdiye kadar bu Taburda görev yapan oğlunuzun eylemdeki ölümünün üzücü haberini duymuş olacaksınız. 2 Mayıs'ta öldürüldüğünde Almanya'da Elbe Nehri'nin hemen karşısında düşman karşısında görevini cesurca yapıyordu. Eminim acı çekmedi. Ve cesedini küçük bir mezarlığa gömdüm ve mezarına çiçek koydum. '' Mektubunu, 'En derin sempatim, özellikle son günlerde Avrupa Savaşı'nda öldürüldüğü koşullarda, size karşı. Çok samimiyetle seninim - David Dunlop - Papaz. '
Bunu yaklaşık bir hafta sonra HLI 10. Tabur Komutanı Yarbay Noble'dan bir mektup takip etti. Tabur hala Almanya'dayken yazılmış, güzelce yazılmış ve samimi bir not - tam olarak tekrar etmeye değer - şöyle yazdı 'Sevgili Bayan Hardie, kendi adıma ve tüm Subay ve adamları adına ifade etmek istiyorum. Bu Tabur, yaşadığın çok üzücü kayıpta sana en derin sempati. Oğlunuz 2 Mayıs'ta en büyük fedakarlığı yaparak ve görevini sonuna kadar sadakatle yaparak hayatını verdi. Yasınızda size katılıyor ve bu zaferlerin elde edilmesinde onun çok şey başardığı bilgisiyle ayakta kalacağınıza güveniyoruz. Saygılarımla FBB Noble - 10th Ba. HLI '
Her iki mektup da kederli ebeveynlere ve aileye biraz teselli verdi. Gerçek ve insandı ve oğullarını tanıyan ve sonunda onunla birlikte olan insanlar tarafından yazılmışlardı. Ve ilginç bir şekilde Papaz, 1945 yılının Eylül ayında bir Tabur üyesinin 63 Knowehead'e yaptığı ziyaretten sonra Bella'ya bir mektup yazdı. Belli ki Papaz'a Bella'nın kaybıyla yüzleşmek için mücadele ettiğini ve Alastair'in ölürken acı çektiği düşüncesi tarafından tüketildiğini bildirdi. David Dunlop 7 Eylül 1945'te şöyle yazdı: 'Senin büyük üzüntü ve kaybın içinde seni düşündüğümüzü bilmeni isterim. Buna katlanmak senin için korkunç ve onu anlamak çok zor olmalı. Savaşları yapan insanların kötülüğüdür ve bizi ayakta tutabilecek ve bize yardım edebilecek tek başına Tanrı'nın gücüdür. Oğlunuzun acı çektiğini düşünmemelisiniz. Eminim ki yapmadı
Bu Bella'nın kaygılarını yatıştırmak için çok şey yaptı - Dunlop'un Alastair ile birlikte olduğunu ve böylece acı içinde ölüp ölmediğini bileceğini düşünüyordu. Ancak daha sonra, Papaz Dunlop'tan Alastair Hardie'nin ölümü hakkında aldığı mektubu içeren 10. Tabur'dan bir Çavuş Fyffe'den bir mektup aldı. Çavuş Fyffe Padre Dunlop'a yazdığı bu mektupta Alastair'in ölümü hakkında daha fazla ayrıntı verdi. Fyffe'ye 'Gerçekten bizim son eylem günümüzdeydi. Tam olarak nasıl öldürüldüğünü bilmiyorum - sanırım düşman makineli tüfek mermileriydi ama cesedi bana şirketten getirildi ve onu Hohenhorn'a çok yakın olmayan Worth kilisesinin yanındaki küçük mezarlığa gömdüm. Hamburg. Mezarı haçla işaretledik ve üzerine çiçekler koyduk. Sanırım mezarı, mezarlıktaki tek asker olacak. Pte Hardie'yi tanıyan ve mezarının bakımına yardım eden Brechin'li bir Pte Stewart, yakında izinli olduğunda halkını ziyaret edecek. '
Tuhaf bir şekilde yardımcı olan daha fazla ayrıntı.
Hikayenin neredeyse son dönüşü, 1947'de Almanya'da reform yapılırken ve Ren İngiliz Ordusu daha sıkı bir şekilde kurulurken, 63 Knowehead'e aileye Alastair'in cesedinin Worth'daki mezarlıktan taşındığını söyleyen bir mektup geldi. Hamburg, Ohlsdorf'taki ana belediye mezarlığında kurulan İngiliz Savaş Mezarları Mezarlığı. O yıl daha sonra Bella ve kızı Alice, Alastair'in mezarını ziyaret etti. Bella için travmatik bir deneyimdi - mezara götürüldüğünde Alastair'in önünde durduğunu gördüğüne ve onu kucaklamak için bir girişimde bulunduğuna ikna oldu - son derece perişan oldu ve asla Almanya'ya dönmedi.
Alastair'e duyduğu somut duygu onu asla terk etmedi. 1960'ların başlarında, okuldan öğle yemeğinde eve geldiğimi ve büyükannemi mutfak masasında gözyaşları içinde bulduğunu hatırlıyorum - Alastair'in serseriye doğru geldiğini gördüğünü ve onunla buluşmak için yola çıkıp orada kimse bulamadığını söyledi . Hayatı boyunca günlük bilincinde kaldı - fotoğrafı her zaman evde sergileniyordu ve mektuplarını, cüzdanını ve ölünceye kadar yatağının yanında tuttu.
O gerçekten sevildi ve çok özlendi. O hayatımın bir parçası olmaya devam ediyor - onun adı bende ve onunla olan bağlantımın her zaman çok farkındayım. Hamburg'daki mezarını üç kez ziyaret ettim ve her seferinde bir öncekinden daha duygusal. Unutulmadığını hissettiğini ve 1945 yılının o Mayıs akşamı fedakarlığının anne babasının torunlarının anısına kalacağını bildiğini umarım. Ve belki de Alastair'in hikayesini anlatmak benim kaderimdi - 2 Mayıs'ta doğacaktım - annemin doğum günü ve Alastair'in ölüm yıldönümü. İşler ortaya çıktıkça iki gün sonra geldim - ama beni savaşta o kadar geç yaşamını vermiş ki, şimdi aldığımız özgürlüğün tadını çıkarabileceğimiz bir İskoç askere geri götüren garip ve tekinsiz bir bağlantı var gibi görünüyor.
Alastair Hardie, 8 Haziran 1944'te Normandiya'ya çıkan cesur bir askerdi, ancak İkinci Dünya Savaşı'nda 10'uncu HLI Taburu'nun son eylem gününde ölmek için Avrupa boyunca savaştı.
Gerçekten neredeyse başardı ………………………… ..
Fotoğraf: Worth, Alastair'in 2 Mayıs 1945'te gömüldüğü ilk kilise avlusu
İsim: HARDIE, ALASTAIR CARNEGIE
Derece: Özel
Servis No: 14246910
Ölüm Tarihi: 02/05/1945
Yaş: 21
Alay / Hizmet: Highland Hafif Piyade (Glasgow Şehri Alayı), 10th Bn.
Mezar Referansı: 4A. O. 13.
Mezarlık: HAMBURG MEZARLIK
Ek bilgi:
Harry Davidson Hardie ve Isabella Carnegie Hardie'nin oğlu, Kirriemuir, Angus.
OBE
Aralık 2012