Saldırı vektör
Pigfat operasyonunun başarısızlığından sonra, her şey daha da kötüye gitti - Komünistlere karşı çıkan ana askeri güç şimdi Hmong'du ve ikamet alanlarına ve kutsal yerlerine yakın savaşa odaklandılar.
Ve sponsorları olan Amerikalılar, bir galibiyete ihtiyaç duydular ya da en azından Vietnam’da yenilgiye uğramadılar - ve bu aynı saldırı vektörünü belirledi, ancak farklı bir hedefle “yolu” kesmek için.
Sonuçta, Sürahiler Vadisi (daha önce kaybedilmiş Nam Bak bölgesinin güneyinde bulunan), Laotian topraklarının en dar kısmının sadece 100 kilometresidir, bir yandan darboğaz, bir yandan Tayland'ı sınırlar - o yıllarda bölgede büyük bir Amerikan üssü. - Annam sırtının kayaları ... içinden “yol” başlıyor. Sürahiler Vadisi'ni alarak, güneydoğuya giden tek yol boyunca hareket edebilirsiniz - ve zayıf iletişim nedeniyle, düşmanın bu yürüyüşe karşı koyacağı hiçbir şey olmayacak. Yan kanattan vurmayın, çünkü kenarlar doğal bariyerler ve Tayland tarafından korunur. İki yüz kilometreden sonra "sola" dağlara dönmek gerekiyor ... ve "yol" kapanıyor. Ancak ilk önce Laos'un orta kısmını, tam Kavunlar Vadisi'ni ve güneyindeki bölgeleri (Doğu'dan batıya giden ve Vietnam'ın gerçek Lao savaşı için takviye gönderdiği alanlar dahil) alması gerekiyordu. Bu olmadan, "yol" kesilmemiştir - Amerikalılar savaş sırasında bir kereden fazla mantıklı bir sonuçla bunu yapmaya çalışmaktadırlar. Bu yüzden önce burada Vietnamlıları yenmelisin.
Yeşil dikdörtgen - savaş alanı Nam Buck. Sürahi Vadisi çevresinde kırmızı - mücadele bölgesi. Buck'ı bize götürürsek, takviyelerin Sürahiler Vadisi'ne transferinde Vietnamlılar sınırlı olacak ve kendisi batıdan ve kuzeyden saldırıya uğrayabilir. Sürahiler Vadisi'ni alırsanız, Vietnam birliklerinin Orta Laos'a geçişi kapalıdır ve tek bir yol boyunca güneybatıya ilerlemek için bir saldırı gücü oluşturabilirsiniz (saldırının yönü mavi oklarla gösterilir). Orada hızlı bir şekilde büyük takviye yapılan Vietnamlılar dağları engelleyemedi. Ve sol kanattan Tayland dostu olacak. O zaman sadece "Yol" üzerindeki "girişleri" kapatmanız gerekir "yolu", kırmızı oklarla gösterilir) Lao tarafından - dağlarda sonsuz sayıda yoktur. Güney Vietnam'daki Vietcong da ölecek. Ve Laos'ta, Pathet Lao ölecek. Her şey doğru hesaplandı, ancak yeterli güç yoktu.
Bu da Kavanozlar Vadisi'ne ve etrafındaki araziye girmeye sonsuz girişimler anlamına geliyordu. Yavaş yavaş iç savaş, Vadi'nin bulunduğu ülkenin bir bölümünde yerelleştirildi.
Tabii ki, savaşlar sadece orada değildi, üstelik Vadi etrafındaki savaşlardan “ayrı” olarak da, Amerikan yanlısı güçler “yol” a karşı ve ülkenin güneyinde, gerçekte gerçekleştiği ülkenin diğer yerlerinde ayrı operasyonlar düzenlediler. Laos kraliyet ordusu bile Kamboçya'yı ve bir kereden fazla işgal etti - ve ayrıca “yolu” kesmek için. Ancak her iki taraf için belirleyici olan Laos'un orta kesimindeki savaşlardı.
İlginçtir ki, Vietnamlıların eylemleri, muhaliflerinin eylemlerinin mantığına tamamen uyuyordu - Kavanozlar Vadisi'nden batı yönünde operasyonel alana geçiş, teorik olarak, Muay Sui'deki bölgedeki Hmong üslerini sert bir yüzeyle yakalarken Vientiane ve Luangphangang arasındaki yolu kesmeye izin verdi. . Ve bu, Komünistlerin Laos savaşındaki zaferi ve sonuçta Güney Vietnam savaşındaki iletişimdeki göreli güvenlik anlamına geliyordu.
Bu yüzden Vietnamlıların eylemleri aynı zamanda ana çabaların yoğunlaşma yönünü de belirledi.
Sürahiler Vadisi, güneyden bitişik bölgeler ve ondan batıya çıkışlar basitçe bir savaş alanına dönüşmek zorunda kaldı - ve buna dönüştü.
Yağmurda Dans Operasyonu
Hmong'ların ağır hasara uğraması onlar için son derece tehlikeli bir durum yarattı - Vietnamlılar konutlarının geleneksel alanlarından onlarca kilometre uzaktaydı, üstelik arkalarında malzemelerine güvenebilecekleri lojistik bir rota vardı - 7 Lao rota numarası Laotian yol ağının bir parçası, Lao rota numarası Bu da sağlam bir yol yüzeyi idi - ve bu nedenle, yağışlı mevsimlerde bile trafiği atlama yeteneği.
Ancak Vietnamlılar saldırı yapmadı - üstelik askeri varlıkları yaklaşık dört taburun gücüne indirdi. Fakat rakipleri tarafından bilinmiyordu.
ABD Büyükelçisi Sullivan ve Sadık Devlet Hükümeti Başbakanı, tarafsız partinin lideri Souvanna Fouma ve dahası, ülkedeki yönetici ailenin bir üyesi, Wang Pao’nun Vietnamlı’nın Hmong bölgelerine yakınlığı ve Laos’u bir bütün olarak tutmak için en önemli iletişimi dile getirdi. Bu şartlar altında, Vietnamlıların başarılı bir şekilde saldırıya uğramasına verilen cevap kaçınılmazdı. Şubat ayındaki 1969'ten itibaren aktif planlama başladı. Başta Raven Forward Air kontrol uçaklarından olan Amerikan hava keşif uçağı, bu kez Vietnam’ın yetersiz örtüsünden faydalanarak, bombalama bölgesindeki hedeflerin detaylı bir şekilde keşfedilmesini sağlayarak, Vietnam askeri altyapısının bir parçası olan 345 objelerini belirledi ve Hava Kuvvetleri komutasının ... kararlaştırılan tür sayısını azaltmayacaktır. Doğru, seksen istenen sıralama yerine, yalnızca altmış beş garanti edildi, ancak kesin olarak garanti edildi.
Hafif uçaklar Amerika Birleşik Devletleri'ne rehberlik etti. Laos'taki o günlerde kullanılanlar
Amerikalılar Hmong'lara o kadar güçlü hava desteği vermeyi planlamıyorlar ki, direniş mümkün olamazdı. Ek olarak, önceki atılımdan farklı olarak, savaş alanını izole etmek için ayrı bir kuvvetler ekibi tahsis edildi - 7 güzergah numarası boyunca düzenli grevler, bunun üzerine rezervlerin yaklaşılmasını önlemeyi amaçladı.
Amerikalıların eylemleri, Kuvshin Vadisi'nin doğusunda o sırada ciddi bir bombalama gerçekleştirmedikleri için kolaylaştırıldı - kraliyetçi hükümet, onlardan korkarak, tarihsel Vadinin anıtları. Sonuç olarak, Vietnamlılar nesnelerinin çoğunu orada yoğunlaştırdı ve kılık her zamanki gibi ciddiye alınmadı.
17 Mart 1969, Amerikalılar Yağmur Dansı Operasyonunu başlattı (“Yağmurda Dans”). Hava saldırılarının ilk üç günü gelişmiş pozisyonlarda değil, Vadi'nin doğusunda bulunan arka tesislerde yapıldı. Yerde, Vietnamlıları, askerlerin dağılmasının gerekli olduğu fikrine, o zamanlar baskın kontrol altında tutulan eylemlere karşı savunmasız olan arka nesnelerin tam olarak alınması gerektiğine dair hiçbir eylem yapılmadı.
Amerikalılar, cephane ve yakıtın ikincil patlamalarının bombalanmasının sonuçlarını takip etti. "Dans" ın üçüncü gününde, 486'e sabitlendiler. Ayrı olarak, 570 binalarının imhası, 28 bunkerlerinin imhası, hala 288, 6 topçu pozisyonlarında yangınlar ve ayrıca bir obüs de tahrip edildi. 345 tarafından tanımlanan iz nesnelerinden, 192 büyük ölçüde tahrip edildi. Fakat istihbarat yenmek için daha fazla 150 grubu nesnesi buldu.
Mart ayındaki 23, altı gün süren bombalamadan sonra Hmongs, bu kez müttefikleri olan “nötristler” gruplandırmasıyla - taarruzculara karşı tarafsız ancak yabancılara karşı olan ve Vietnamlılara karşı dostça olmayan - politik bir hareket. Tarafsızlar, Vietnamlıları Muang Sui'de daha önce ele geçirilen hava alanından "sıkıştırırken" Hmong, Vadi'nin güneyine taşındı ve 7 güzergah numarasını aldı. Sonra yolu kesmek için bir girişim yapıldı, ancak Vietnamlılar savaştı. Sonra Hmong yol boyunca döndü ve ateşin altında hareket etmesini sağlamak için kazıldı.
Tarafsız askerler
Bu arada nötristler Muang Sui'yi aldı. Amerikalılar operasyonu 7 Nisan'a kadar uzattılar ve o güne kadar tedarikli stok sayıları 1512'e ulaştı.
O anda, operasyonun emri, Hmong'ları bazı yeni birimlerle güçlendirmek ve bütün Vadiyi işgal etmek için bir plan yaptı - Kraliyetçilerin, 60'lerin başlangıcında, Patet Lao cephesinin Vadi'de yerleşmesiyle başaramadıklarını yapmak. Operasyon, günlük muharebe görevlerinde 50’e bir indirim yapılmasına rağmen yine uzatıldı. Kraliyet Laot Ordusu'nun 103'inci Paraşüt Taburu, Wang Pao ve halkına yardım etmek için konuşlandırıldı, bundan sonra Hmong ve paraşütçüler kuzey batıya geri döndü, bir zamanlar kalenin merkezine "Pathet Lao" ve Vietnamlı müttefikleri - Phonsavan şehri.
Bu, Laos'taki savaşın ABD'de “Gizli Savaş” olarak adlandırıldığı bir şey değil - ülkedeki çok az sayıda insan bunu biliyordu ve Amerikalıların elleri tamamen çözülmüş. Bir dizi hava saldırısı ve ardından meydana gelen bombalama, şehri doğal olarak yeryüzünden tahrip etti. Hmong tek bir atış yapmadan girdi. Kalıntılar üzerinde bir çift BTR-40, 18-ti kamyon, 37-mm silahlı bir çift uçaksavar aküsü ve eski bir 75-mm kalibreli obüs kalıntıları bulundu. Hmongs, Nisan ayında 29 şehrini ele geçirdi ve iki gün sonra kuzey-batıya gitti, 4 rota numarasıyla Vietnamca iletişimine ulaşana kadar önemsiz direnişin üstesinden geldi.
Orada, Laos için muazzam tıbbi tesisler keşfettiler. 300 tonlarca depolanmış ilaç ve tıbbi malzeme. 1000 yataklarında yer altı hastanesi. Ciddi bir hastane, Hmong'ların çoğu hiç böyle bir şey görmemişti - donanımlı tıp laboratuarları, giyinme odaları, ameliyathaneler ve hatta iki röntgen cihazı.
Bir gün sonra, Air America helikopterleri zaten patlayıcı taşıyorlardı, böylece Hmong tüm bunlara zarar verebilirdi. Vietnamlıların bu kadar büyük ölçekli tesislerinin nadir olmadığını söylemeliyim. Bir hafta önce, tek bir roketin havadan keşfedilen bir mağaraya etkisi, 16 saat süren ve köyün bir kilometre uzaktaki bir dizi yeraltı patlamasına yol açtı.
İlk bakışta, hepsi bir zafer gibi gözükse de, Mayıs ayının ortasına kadar, istihbarat ilk Vietnam birimlerinin Vadi yönünde ilerlemesini keşfetti. İstihbarat raporlarına göre, yaklaşık üç tabur vardı. Mayıs 21'te, bu üç tabur, düşmanın önünde VNA'nın 174. Piyade Alayı olarak gerçekleşti. Hmong böyle bir durumda ne yapacağını çok iyi biliyordu ve çekilmeye başladı. Ancak 103'inci paraşüt taburu seçkin birlikler oynamaya karar verdi. Aynı gün, ağzından biri Phonsavan çevresindeki tepelerde savaşçıların yarısından fazlasını terk etti ve neredeyse hemen Vietnamlılar taburun geri kalanına şehrin kendisinde kaldı, ya da ondan geriye kalanlar. “Seviye” arasındaki farkı fark ederek, kraliyetçiler geri çekilmeye başladı, ancak daha önce de belirtildiği gibi, VNA rakiplerini Laos'un zorlu dağlık arazisinde manevra yapma kabiliyetlerinden sayıca üstün etti. Günün sonunda, 103 Taburu, zaten 200 adamını kaybetmişti, gerisi ise örgütlenmemiş ve dehşet içinde, daha hareketli Vietnamlı piyadelerden kopmaya çalıştı.
Kraliyet askerleri
VNA, kraliyetçilerin kalıntıları ve nötrlerin kalıntıları için savaşan Muang Sui ve Hmong'ların sert bir şekilde savaştıkları, ancak en önemlisi, yeryüzündeki proteinlerine rağmen, bombalamayı durdurmaya niyetli olmayan Amerikan pilotları hariç tüm bölgeyi hızla yeniden ele geçirdi. hangi operasyon Strangehold olarak devam etti. Vietnamlılar sürekli hava saldırıları altında çalışmak zorunda kaldılar. Bu şartlar altında Muang Sui başarılı olamadı ve VNA taarruzu durdurdu.
Vietnam halkının kayıpları Amerikalılar tarafından bilinmiyordu, ancak maddi kayıplar harikaydı ve Amerikalılar krizin bir süredir aşıldığından emindiler.
Çok geçmeden onların sürprizleri vardı.
Counter strike
Kısa süre sonra Vietnam'ın sadece üç piyade taburunu vadiye transfer etmediği ortaya çıktı. Aslında, Amerikalılar bombalamanın yoğunluğunu azalttığında ve Hmongs, “yaraları yalamak” ın mümkün olduğuna karar verdi, 312. VNA Piyade Tümeni ve 13. Özel Amaçlı Tabur birimleri bölgede yoğunlaştı. Dahası, bu kez Vietnamlılar saldıran parçaları zırhlı araçlarla güçlendirmeye karar verdi ve Vadiye teslim edildi tanklar.
Dac Kong'un Parçaları - Ordu Özel Kuvvetleri VNA. Sonra tamamen aynı görünüyorlardı, hatta kapaklar aynıydı
Doğru, hafif zırhlı PT-76 ve sadece on tane vardı. Savaşın yapılacağı arazideki yol koşulları, Vietnamlılara daha ağır tankların arazide etkin şekilde çalışabileceği konusunda kesin bir güvence vermedi. Sonra böyle bir güven ortaya çıktı ve daha ağır araçlar da zafere katkıda bulundu, ancak ilki ışık amfibi oldu. Ancak, düşman tanksavar silahlarının yokluğunda, her tank mutlak bir değere dönüşür.
Tanklar PT-76 Vietnam ordusu
Vietnamlıların hedefi Muang Sui'yi yakalamak için geri gönderilen bölgelere bir artı oldu.
Aslında, Muang Sui, pistteki köy, şu anda Lao tarafsızlarının askeri kanadına ait eski 85 paraşüt taburunu, Hmong'dan küçük bir "kazanç" ve silahları kontrol eden Taylandlı paralı askerlerin çıkarılmasını savundu. Savunmacıların sayısı 4000 kişiyle ilgiliydi.
Bu birimlerden sonraki savaşların gösterdiği gibi, Düşünceli bir şey sadece Amerikan belgelerinin altında “Özel gereklilik [birim] 8” olarak geçen ve bir obur (XSUMX kalibreli) taburunun (Sovyet ve Rus terminolojisinde - bölümü) taburcu olan bir Tayland takasıydı. ve 105 mm.
312 bölümünün yüksek ismine rağmen, bölümden yalnızca bir 165 alayı ve az sayıda yardımcı birim vardı. Genel olarak, Vietnam birliklerinin sayısı savunma sayısına göre üç kat daha düşüktü.
Lao tarafsızları neredeyse hemen "bir çıkış yolu istedi". Tek Vietnamlı tanklarla yapılan ilk silahlı çatışmalar saflarına korku attı - tanklara karşı silahları yoktu ve Vietnam piyadelerine karşı kesinlikle hiçbir şey yapamadılar.
24 Haziran'da şafaktan önce, 165. VNA alayı birimleri, 13. taburdan tankçılar ve özel kuvvetler, birkaç gruba ayrıldı, çalılıklar arasından sızdı ve nötristler ve Tay paralı askerlerinin pozisyonlarını kuşattı. Yollarına çıkan tüm nötristler kolayca dağıldılar. Şafak vakti, Vietnamlılar ana savunma pozisyonlarına geldi. Bu zamana kadar Amerikalılar VNA'larının “gücünü uyandırdılar” ve tam gücünü düşürdüler havacılık. İlk sıralarında, sadece ilerleyen birliklere hassas kayıplar vermeyi değil, aynı zamanda on tanktan dördünü de devre dışı bırakmayı başardılar. Ama bu yeterli değildi. Vietnamlılar, kasırga hava saldırılarına rağmen, piyade atma mesafesine nötristlerin pozisyonlarına ulaşmayı ve hatta geri kalan altı tankın tümünü saldırı hattına getirmeyi başardılar. Bir yangın savaşı başladı. 76 mm'lik tank silahlarının ateşi ile karşı karşıya kalan nötristler, tanklara karşılık verecek hiçbir şey yoktu. Sadece iki kişiyi öldükten sonra, savunma pozisyonlarından kaçarak yaralıları sürüklediler, ancak 64 kişi olduğu ortaya çıktı. Muang Sui'yi bu kadar zayıf bir baskı altında bile bırakacaklardı, ancak arkasında Thais ve Hmong'lar vardı.
Nötristler topçulardan önce kaçtılar, ayrıca omuzlarında Vietnamlılar sol pozisyonlara girdiler ve 6 uluyanları yakalayabildiler - üç 155-mm ve üç 105-mm. Ancak, daha uzaktaki Hmong, bir metre geri çekilmeden dinlenip ateş etti - arkasındakiler toprakları ve köyleriydi ve özellikle geri çekilmek istemediler. Bizi hayal kırıklığına uğratma ve Thais. Howitz'lerini sığınaklarından doğrudan ateşe atarak, ilerleyen Vietnam askerlerine ateş açmaya başladılar. Ve gökten yine Amerikan uçağı çöktü.
Gündüz saatlerinin sonunda, bir avuç Vietnamlıya saldıran bir avuç Amerikan uçağının sayısı 77'e ulaşmıştı. Onlara doğrudan ateş eden iticiler ateş açtılar, geceden yarım günden fazla bir süre boyunca sürekli ve ağır bir saldırı düzenlediler ve daha fazla gidemediler.
Alacakaranlıkta, Amerikan "Ganship" AU-47 uçtu ve Muang Sui'nin savunmasını pekiştirdi.
Gece vakti, VNA birimleri geri döndü ve yangın ablukasını savunuculara bıraktı.
Ertesi gün, Vietnamlılar ağır bir saldırıdan ayrıldılar ve bitki örtüsünün altına saklanarak kendilerini düzene soktular. Mutlulukları için bugün hava kötüleşti ve düzinelerce hava saldırısı yerine, Amerikalılar yalnızca 11 uygulayabildiler.
Bir süre için boşluğun ve Vietnamlıların yakında onlardan sonra geleceğini anlayan nötristler arasında ve her yönden, çölleşme başladı - bu boşluğun avantajından yararlanarak, yalnız askerler ve küçük gruplar, konumlarından çıkarıldı ve ormana girdiler; çok fazla.
Bu şartlar altında ordunun askeri ataşesi bir hata yaptı. Nötralist askerlerin aileleri ve sevdikleri güvenli bir yere götürüldüklerinde daha güvende hissedeceklerini göz önüne alarak ataş, hava savaşına izin verdiği sürece tüm savaşçı olmayanları hava yoluyla tahliye etmeyi planlıyordu.
Tahliye Haziran XNUM'da Air America helikopterleri ve özel amaçlı filolar tarafından başladı. Fakat tarafsızlara daha cesurca mücadele etmeleri için ilham vermek yerine, tam tersine panik ve sızmaya neden oldu. Bütün gün, Thais, ateşle destekledikleri birliklerin, bütün ekip ve takımlarla pozisyonlarından nasıl ayrıldığını ve ormana girdiğini görünce şaşırdı. Akşamın ilerleyen saatlerinde, paralı askerlerin eylemlerini denetleyen Tay General Fitun Inkatanavat, orada neler olduğunu öğrenmek için Muang Sui'deki pozisyonuna uçtu. Kraliyet ordusundan birkaç subay ve askerlere malzeme getirildi.
Gece, Vietnamlılar toplarını toplayabildiler. Kötü hava koşulları onlara tekrar yardım etti ve Amerikalılara sadece 13 dizileri verdi. Geceleri, Vietnam kabukları Muang Sui'ye çarptı. O zamana kadar, Tayland'daki tabur ve birkaç yüz Hmong'a ek olarak, sadece 500 Laotian askerleri pozisyonlarında kaldılar, gerisi çoktan terk etmişti. Sabahları, kalan beş yüzün 200'i çoktan uzaktaydı.
Sabah Muang Sui'de, uçuşan general de dahil olmak üzere Taylandlı komutanlar ile Tayland taburuna en başından beri eşlik eden ABD askeri danışmanları arasında bir toplantı yapıldı. Birliklerin çoğunluğunun terk edilmesiyle bağlantılı olarak daha sonra ne yapılması gerektiğine karar verildi. Thais, direnişin devamında ısrar etti. Amerikalılar, daha fazla insan alacak bir yere sahip olmadıklarına dikkat çekti ve bu gerçekten de böyleydi, kraliyetçiler seferberlik kaynaklarını neredeyse Hmong'u tamamlamışlardı ve çocukları zaten eğitim kamplarına alıyorlardı.
Tarafsızlar az önce tüm ihtişamlarıyla kendilerini kanıtlamışlardı ve o zaman Tayland kamplarında hazırlanan paralı askerler henüz hazır değildi. Bu şartlar altında savaşacak kimse yoktu ve Tayland taburu sayıları yavaş yavaş büyüyen ve tankları olan Vietnamlılara karşı Muang Sui'yi tek başına tutmak zorunda kalacaktı. Bu şartlar altında, Thais, direnişin faydasız olduğunu kabul etmek zorunda kaldı.
Günün hava durumu tahmini önceki ikisine göre iyimser ve 14.45'a tahliye operasyonu atandı.
Havadan yararlanan ABD uçakları, Vietnam askerlerine saldırmak için yarım günde 12 dizileri uyguladı, kraliyetçi Lao Hava Kuvvetleri'ne bir başka 15 uçağı daha eklendi. Zamanında, 14.45'te Amerikan helikopterleri, Muang Sui'de kalan iki savaşçı olmayanın, iki yüz kişi, elli bir Hmong ve iki yüz otuz bir Thais miktarında büyük miktarda ihracata başladı. Güçlerin geri kalanı, kuşatmadan yürüyerek çıkıp gelen AC-47'in arkasına saklanmaya başladı. Vietnamlılar bunu yapacak güce sahip değildi ve bir hava saldırısından etkilenme arzusu gözlenmedi, bu yüzden tek yapabildikleri, Amerikalıların da mürettebatı kurtarmayı başardıkları yerden bir Amerikan helikopteri ateş ederek düşürmekti.
16.45'te Amerikan yanlısı son savaşçı Muang Sui'yi terk etti. Yakında, Vietnam birlikleri tarafından işgal edildi.
Vietnamlılar hemen kazdılar ve Vietnam'ın kendi yönünden, takviyeler çoktan geliyordu - bir tabur için bir tabur. Ve, tankların zorlu bir Lao bölgesinde kullanımı başarılı olduğundan ve tanklar da biraz da olsa başarılı oldu.
Muang Sui ile mücadele, ancak orada bitmedi.
"Off Balance" İşlemi ("Off balance")
Ertesi gün, Wang Pao zaten bir karşı saldırı planlıyordu. Doğru, hiç kimsesi yoktu. Ulaşılan meraklar. CIA'dan bir iletişim görevlisi olan 29 Jun, Wang Pao ile konuşmak için Hmong pozisyonuna geldiğinde, Wang Pao'nun Vietnamlı'da bir siperde harçla ateş ettiğini keşfetti. Bu ön cephede savaşmak istediğinden kaynaklanmıyordu, sadece harcı o anda koyacak kimseden fazla olmadığı ortaya çıktı.
Wang Pao ve insanları
Ancak, hem Wang Pao hem de CIA teslim olmayı planlamamıştı. Muang Sui'de, bölgedeki tek bölge olan stratejik bir öneme sahip güçlü bir hava pisti vardı; bu, kontrolünü bir kraliyetçiye, Vietnam ve Tayland'dan gelen Amerikalıların beklentisi olmadan, Laos'un merkezinde hızlı hava desteği sağlama fırsatı verecek. İkincisi, zamanın Vietnamlılar için çalıştığı ve güçlerini rakiplerinden daha hızlı geliştirecekleri açıktı.
Nötristler, birkaç gün boyunca, piyade taburuna benzer bir şeyden çok sayıda çölden toplanabildiler. Başka bir 600 adamı, Wang Pao'yu Hmonglar arasında bir araya getirmeyi başardı - doğru, insan eksikliği nedeniyle mayın taşımak zorunda kalması pahasına ve yaz aylarında işe alınanlar 12-17'i eğitim kamplarına götürdü. Ve en önemlisi, bu noktada kraliyet ordusu paraşütçüler taburunu tahsis edebildi - 101.
Hmonglar iki tabur halinde organize edildi - 206 ve 201, savaşabilecek en az fakir nötralistlerin tümü, komando taburu, 208 piyadelerinde, 15. Kraliyet ordusu 101 paraşütçü taburu ile birlikte, orada Muang Sui'den gelen Vietnam birimlerini atmaya çalışmak zorunda kaldılar. Forward'ların sayısal üstünlüğü vardı ve hava izin verdiği zaman havadaki Amerikan desteğine güvenebilirdi.
Operasyon Temmuz 1’ta Amerikan hava saldırılarıyla başladı. Amerikan hava saldırıları depolara yakıtla çarptı ve silahve ekipman için barınaklar - havadan keşif yardımı ile ne bulunabileceği üzerine. İlk gün, Amerikalılar, her biri oldukça başarılı olan 50 hava saldırıları düzenlediler.
Aynı gün, Amerikan helikopterleri saldıran birliklerini Muang Sui'ye yaklaşımlara transfer etti. Kraliyetçi 101 paraşüt taburu, hedefin güney-batısına, Hmong Xtalon taburu ve 201 tarafsızcı filosu Muang Sui'nin kuzeyine; "komando" tarafsızcılarının 15 taburu ile bağlantı kurma yürüyüşü yapıldı.
Temmuz 2'te hava havacılığın uçmasını engelledi ve ilerleyen birimlerin Muang Sui'ye ilerlemesini yavaşlattı. Temmuz 3’ta, Amerikalılar tekrar uçtu ve 24’in savaş sıralamalarını yaptılar ve 4-21’ler tekrar yere zincirlendi.
Beşinci temmuz ayına kadar, 15'inci tarafsızcı taburu tam olarak terkedilmişti. Kalan birimler hareket etmeye devam etti ve Hmong taburları Vietnamlılarla temasa geçti. İkincisi, Muang Sui'yi birkaç tabur hakkında savundu ve geri çekilmeyecekti.
Temmuz 5’te Amerikan ve kraliyetçi uçaklar ortaklaşa Vietnam’a karşı 30 savaş misyonları yürüttüler, bu da Hmong’un Muang Sui’deki hava alanına beş kilometreye kadar ilerlemesine yardımcı oldu. Hava desteğindeki kesintiler için olmasa da günde beş kilometre yürüyebilirlerdi, ancak Temmuz 6'ten bu yana hava tamamen kötüleşti. Bundan kısa bir süre önce Amerikan hava keşif gezisi, Vietnamlı savunuculara yardımcı olmak için 1000 kamyon ve sekiz tank saydı. Ancak onlarla bir şeyler yapmak imkansızdı. Temmuz 11'ten önce, havacılık sadece altı sıralama yapmayı başardı. Ve 1-th Lao tarafsızcılarının ikinci taburu terk edildi.
Bu sondu. Hava desteği olmayan mevcut güçler bile Vietnamlıların savunmasını kıramadılar, ancak bunlara baskı yaptı. Şimdi, başka bir taburun ve uygun Vietnam takviyelerinin kaybedilmesiyle, taarruz tüm anlamlarını yitirdi. Aynı gün Hmong ve kraliyet paraşütçüleri geri çekilmeye başladı.
Kavanozlar Vadisi için bir sonraki savaş serisi kaybedildi. Ama şimdi öncekinden çok daha ciddi sonuçlarla.
Bulgular
Kısa bir süre sonra Vietnamlılar, son saldırının başladığı yerler de dahil olmak üzere daha fazla alana karşı saldırdı ve işgal etti. Wang Pao, birçoğu Hmong'un ağır kayıplar nedeniyle savaştan çekilmesini talep eden kabile liderlerinin baskısıyla karşı karşıya kaldı. Ancak, kabile liderlerinin desteğiyle bile şimdi saldıramadı - yeni “askerler” yetiştirmek için en az bir yıla ihtiyacı vardı. Amerikalılar, merkezi Laos'un kontrolünü ele geçirerek oradan güneydoğuya doğru hareket etmeye ve "yolu" kesmenin işe yaramayacağına inandılar.
Laos'ta bir yerde VNA parçalarının saldırısı. Gerçek şu ki 1969'ta değil, üç yıl sonra. Ama sonra aynıydı
Her biri iletişim açısından çok daha zor olan ve başarı için önemli ölçüde daha az şansı olan başka seçenekler aramamız gerekecek. Kamboçya'da geniş çaplı bir tırmanış yapmak zorunda kalacağız, Tayland'daki paralı askerlerin eğitimini şiddetle güçlendirmek zorunda kalacağız ve aynı zamanda Laos'un merkezi için mücadele etmek zorunda kalacağız, ancak o zaman insanlar bunun için tekrar ortaya çıkacak. Ve bu yakında söz vermedi.
Bu arada, Amerikalılar sadece defalarca mağlup olmuş yerel müttefikleri hayata geçirmeye çalışabildi ve mümkün olduğunca bombaladı.
Devam edecek ...