Bölüm 1238: Kara Bulutlarla Kaplı Dünya
Luo Changsheng, elini göğüs kafesine doğru tutarken kaynak enerji akımlarıyla göğsündeki devasa yarayı yavaşça mühürledi. Ardından, kan havuzunda hissiz bir şekilde yatan Yun Che'ye doğru yavaşça yürüdü, daha önce var olmayan şeytani ve kötü niyetli bir aura vücudunda ortaya çıktı.
Ancak, Saygıdeğer Qu Hui savaşın sona erdiğini henüz duyurmamıştı. Çünkü Yun Che’nin aurası son derecede zayıf olmasına rağmen, hâlâ bilinci yerindeydi ve bayılmamıştı. Ayrıca, yenilgiyi de kabul etmemişti… Aksine gözlerinde hafifçe toplanmış bir ışık halen hoşnutsuzlukla parlıyordu ve mücadelesini sürdürme arzusunu haykırıyordu —Bu noktada bu mücadele arzusu içgüdüsel olarak bilinçsizce oluşmuş gibiydi.
“Kardeş Yun, o… Bilincini kaybetmedi mi?” Huo Poyun alçak bir sesle sordu.
Luo Changsheng, Yun Che'nin önünde rahat bir şekilde yavaşça geziniyordu. Luo Changsheng kolunu kaldırırken karanlık, soğuk, uğursuz bir aura Yun Che'yi sardı… Ve tam herkes çaresiz rakibini Sunulmuş Tanrı Sahnesinden atmak için bir fırtına yaratacağını düşündüğü sırada, aniden avucunda korkutucu bir rüzgar fırtınası oluşmaya başladı. Bundan sonra, sayısız dehşete kapılmış inançsızlık bağırışının ortasında acımasızca Yun Che'ye doğru inen bir saldırı yolladı.
Zirve halinde olsaydı bile Yun Che bu darbeye karşı koyamazdı, korkunç bir şekilde yaralandıktan sonra ve bu saldırıyı engellemek için kaynak gücünü zar zor toplayabilen Yun Che için bu daha da olanaksızdı. Devasa patlamada Yun Che’nin iç organları bir volkan gibi patladı, ancak o bir inilti bile çıkaramamıştı. Bedeni uzaklara uçurulmadan önce rüzgar fırtınasının içinde parçalanmış kanlı bir et çuvalına dönüştü.
"Yun Che!"
“Kar… Kardeş Yun!”
“Ahhhhhhhhhh!”
Kar Şarkısı Diyarı ve Alev Tanrı Aleminin toplanmış üyelerinin tamamı, bu olaylardan sonra o kadar şaşkın ve dehşete düşmüşlerdi ki yüzleri ölü gibi solgun beyaz bir hal almıştı. Diğer yıldız alemlerinden insanların hepsinin yüzlerinde hayrete düşmüş ifadeler vardı. Saygıdeğer Qu Hui’nin kaşları buna karşılık büyük ölçüde çatılmıştı ve bu savaşın sonunu duyurmak için zar zor bekliyordu.
O, otuzlu yaşlarında İlahi Kral Alemine ulaşmış kıyaslanamaz bir varlık olan seçkin Genç Usta Changsheng'di. Yine de, ağır yaralı ve çaresiz bir durumda olan Yun Che'ye karşı aslında bu derece şiddetli bir saldırı başlattığını düşünmek...
Yun Che gökten yere düştü, vücudu Sunulmuş Tanrı Sahnesinin zemininde kayarken arkasında oldukça uzun bir kan izi bıraktı. Uzun bir süre boyunca dağılmayan havadaki büyük kan bulutunu izleyen kaynak gelişimcileri kalplerinde büyük bir baskı hissetti.
Yun Che'nin nihayet durduğu yer, Sunulmuş Tanrı Sahnesinin sınırından sadece birkaç adım ötedeydi. Orada hareketsiz ve sessiz bir şekilde yatıyordu. Luo Changsheng’in şiddetli acımasız saldırısı, Yun Che’nin savunabileceği bir şey değildi. O zaman orada ölümüne paramparça edilmiş olsa bile kimse şaşırmazdı.
Bununla birlikte, Saygıdeğer Qu Hui’nin ifadesi değişmiş olsa da, düellonun sona erdiğini ilan etmemişti.
“Luo Changsheng… Onun gerçekten bunu yaptığını düşünmek…” Huo Rulie'nin öfkesi doruğuna ulaştığında zorlukla nefes aldı.
Yan Juehai derin bir sesle, “Ah, bu onun gerçek doğası gibi görünüyor.” dedi. Fakat ondan sonra ten rengi aniden değişti, “Huh, dövüşün bittiği neden ilan edilmedi? Yun Che… Hâlâ kendinden geçmemiş olabilir mi? O ne yapıyor? Neden hâlâ direnmeye devam ediyor!?”
Yun Che’nin vücudu ağır yaralarla kaplıydı ve aurası bir örümcek ağı kadar inceydi. Bu tür durumda başka herhangi bir kişi ölümün kıyısında olurken diğerinin harekete geçmesine bile gerek kalmazdı. O yüzden Yun Che'nin halen bilincini sürdürmesinin düşünülebilecek sadece tek bir nedeni olabilirdi, o da Yun Che'nin halen mücadele ediyor olmasıydı. Üstelik, bu bayılmasını önlemek için kalan iradesinin her bir zerresini kullandığı aşırı bir mücadeleydi.
Luo Changsheng’in vücudu bir kez daha Yun Che’nin önüne geldiğinde titredi.
Yun Che, kendi kanının havuzunda tamamen felç geçirmiş bir halde yatıyordu, tüm vücudu açık yaralarla doluydu. Yaralanmaları o kadar şiddetliydi ki, kana susamış bir insan bile ona bakmakta zorluk çekerdi, ayrıca aurası da son derece ince ve zayıftı. Yun Che’nin vücudu böyle korkunç bir haldeyken ve zayıf bir şekilde seğirmeye devam etmesine rağmen yine de bulanık gözlerinde halen zayıf ama inanılmaz derecede inatçı bir ışık parlıyordu.
Luo Changhsheng bir koluyla uzandı ve Yun Che'yi boğazından tuttu. Onu yerden kaldırdı ve şiddetli bir şekilde, belli belirsiz sönük ışıkla parıldayan bu gözlere baktı… Yun Che'yi her şekilde manipüle edebileceği kırılmış bir bebeğe indirgemişti bununla birlikte Yun Che kendisi tarafından bu derece ezilmiş olmasına rağmen neden olduğunu bilmiyordu ama hala kalbinde çok fazla tatmin olmuş hissetmemişti ve hâlâ inatla kalbini ve ruhunu sıkan bir şey olduğunu hissediyordu.
Çünkü gerçek şu ki, konu Yun Che'ye gelince, kıskançlık ve korku Luo Changsheng'in Yun Che'ye karşı güttüğü nefreti katbekat aşmıştı.
Tanrı Tezahürleri kullanabiliyordu, ilahi alevleri bir araya getirip kaynaştırabiliyordu, dahası o abes derecede güçlü olan ejderha ruhunu bile salıverebiliyordu…. Onun kaynak gücü, yalnızca İlahi Musibet Aleminde idi, yine de İlahi Öz Aleminin zirvesinde olan Luo Changsheng'i yenebiliyordu. Ve şimdi, bir kez daha, Yun Che halen İlahi Musibet Aleminde olmasına rağmen aslında onun İlahi Kral bedenini ciddi bir şekilde yaralayabilmişti.
Bunlar onun asla yapamayacağı şeylerdi, dahası bu şeyleri bütün hayatı boyunca asla yapamazdı.
Bu yüzden nasıl kıskançlık hissetmezdi? Nasıl korkuyu hissetmezdi?
Fakat o bu meseleyi asla kabul etmezdi. O Doğu İlahi Bölgesi’nin genç nesli arasındaki bir numaralı kişiydi, o yüzden nasıl birisine karşı kıskançlık hissedebilir ya da başkasından korkabilirdi?
Bu noktaya geldikten sonra bile, Yun Che hâlâ pes etmemişti ve bu hissettiği tatminlik duygusundan son derece uzaktı. Kolunu havaya kaldırdı, Yun Che'yi havada asılı tutuyordu... Sunulmuş Tanrı Sahnesinin sınırı tam önlerinde duruyordu ve onu Sunulmuş Tanrı Sahnesinden çıkarıp bu dengesiz olan anlamsız savaşı sona erdirmek için sadece Yun Che'yi hafifçe uçurması yeterliydi. Böylece bu turun Kutsal Tanrı Savaşına son verilecekti.
Fakat bunun yerine Luo Changsheng aniden onun vücudunu büktü. Yun Che'yi Sunulmuş Tanrı Sahnesine şiddetli bir şekilde çarpmadan önce vücudunun etrafında kaynak ışığı dalgalandı ve derinden kükredi.
“Yun Che!!” Mu Bingyun, kar gibi teni birden tüm renklerini kaybederken bağırdı.
BANG!!!!
Birisi Luo Changsheng’in şu anki kaynak gücünün ne kadar korkunç olduğunu sadece hayal edebilirdi ve bu muazzam kuvvetin altında, tüm kaynak gücünü kullanan bir İlahi Ruh'un kaynak gelişimcisi bile olsa, anında parçalara ayrılır ve karmakarışık berbat bir pisliğe dönerdi..
Yun Che’nin bedeninin zemine çarpmasıyla birlikte büyük bir patlama meydana geldi ve Sunulmuş Tanrı Sahnesinin tabanı gerçekten çatlamıştı. Bundan sonra, Yun Che’nin bedeni parlak kırmızı kan yağmuru eşliğinde gökten düşmeden önce, havada yaklaşık on kilometre savrulmuştu.
Bang!
Yun Che hareketsiz bir şekilde yere yıkılmıştı ama o anda Luo Changsheng aniden havaya doğru yükseldi. Daha sonra direkt Yun Che'ye doğru fırladı ve sayısız şok olmuş gözün önünde dirseğini sert bir şekilde Yun Che'nin kalbine doğru indirdi.
BANG!!!!!!
Sunulmuş Tanrı Sahnesinin Yun Che’nin vücudunun altındaki kısmının çatlayıp parçalanmasıyla birlikte Yun Che onlarca metre havaya yükselen bir kan oku püskürdü... Sanki vücudunda kalan tüm kanı tükürmüş gibiydi.
“Sen…” Saygıdeğer Qu Hui’nin kaşları aniden çatıldı, bununla birlikte onun sakinliğini bir miktar kaybettiği apaçıktı.
Savaştan uzakta bir bulutun üstünde, Jasmine’in tüm bedeni titrerken parmaklarını sıkıca sıkmıştı ve aralarından kan sızıyordu. Öldürme isteğini bastırmak için çaresizce savaşırken kan kırmızı ışık gözlerinde parlıyordu. Her an çıldırmanın eşiğinde olan vahşi bir hayvan gibiydi:
“Bu… Piç… Ölüm arıyor!!”
Bang!
Ejderha Hükümdar aniden oturduğu yerden yükselirken avuç içini masasına çarptı, yüz ifadesinde kıyaslanamayacak kadar ağır bir karanlık belirdi.
Ani hareketi, tüm büyük tanrı imparatorlarının bakışlarını çekti, kalpleri bu eylemden dolayı şaşkına dönmüştü.
Ejderha Hükümdarı kısa bir süre sessiz kaldıktan sonra yavaşça yerine oturdu, “Özür dilerim, bu ejderha bir an için kendini tutamadı.”
“....” Toplanmış tüm büyük tanrı imparatorları başlarını hafifçe sallayarak selam verdiler ve tek bir kişi bile ses çıkarmaya cesaret edemedi.
“Seçkin Ejderha Hükümdarının kendini kaybetmesine neden olabilmek. Yun Che’nin vücudundaki ejderha ruhu… Anlaşılan gözle görülenden çok daha fazlası.” Qianye Ying'er düşünceli bir halde mırıldandı.
Brahma Cennet Tanrı İmparatoru, “Gevezeliği kes.” diye uyardı, “Bu dünyada, kesinlikle kışkırtmaman gereken tek şey, bir ejderhanın gazabıdır.”
“Luo Changsheng!!” Diğer yandan, Luo Shangchen, şiddetli bir kükreme atarken artık kendini dizginleyememişti, “Ne yapıyorsun!? O kadar çileden çıktın ki sonunda tamamen çıldırdın mı!?”
“Söylemedim mi? Bırak istediğini yapsın." Luo Guxie soğuk bir şekilde söyledi. “Bütün bu öfke, hınç, aşağılama ve kıskançlığından kurtulmasına izin vermezsek… Eğer herhangi bir sonuç doğurursa, hepsine katlanacak kişi ben olacağım!”
“Onun itibarının tamamen ayaklar altına alınacağından endişelenmiyor musun?” Luo Shangchen, hafifçe titreyen bir sesle bağırdı.
“Hmph,” Luo Guxie soğuk bir şekilde burnundan soludu. “O Changsheng. O senin gibi değil, şöhret ve yüzü en önemli şey olarak gören ve Kutsal Saçak Alemi Alem Kralı mı sandın onu!"
Luo Shangchen "...”
Yaşananlar ve söylenenler kalabalığı şok etmişti. Ünlü “Genç Usta Changsheng”in bu kadar çılgınca ve zalimce hareketler gerçekleştireceğine inanamıyorlardı, ama asıl inanamadıkları şey… Bu savaşın aslında henüz sona ermediğiydi.
“Luo Changsheng, sen… Seni asla affetmeyeceğim! Eğer hala Büyük Kardeşe zarar vermeye cüret edersen yemin ederim ki büyüyünce seni kesinlikle öldürürüm… Wuuuuuuu…”
Shui Meiyin sesi daha önce hiç görülmemiş bir öfke içeriyordu. Fakat bağırmayı bile bitiremeden önce, Shui Qianhang, sesini kuvvetlice bastırmak ve minyon bedeninin hareketlerini sınırlamak için kaynak enerjisi kullandı. Kısıtlamalarına karşı şiddetle mücadele ederken birden üzüntü gözyaşları bilinçsizce yıldızlı gözlerinden çıktı.
Kendisi tarafından fark edilmemiş bir karanlık kin ışıltısıyla birlikte...
“Yun Che, o… Hâlâ bilincine tutunuyor… Çoktan bu hale geldi, öyleyse neden… Hâlâ devam ediyor?” Shui Yingyue umutsuz bir ses tonuyla söyledi.
Yun Che'nin yalnızca doğal bir şekilde kendini bırakıp bayılmasına izin vermesi gerekiyordu böylece her şeye son verecekti. Yine de, Luo Changsheng'in şiddetli ve ağır darbelerine rağmen, halen inatla bilincine sarılmış ve karanlığa teslim olmayı reddetmişti. Bu tür bir gücün etkisi altında, hâlâ hayatta olduğu gerçeği zaten küçük bir mucize olarak sayılabilirdi ve hiç kimse bir kişinin bu derece dayanmaya devam etmesi için nasıl bir iradesinin ve inancının olması gerektiğini hayal bile edemezdi.
Tüm bunlara tam olarak neden katlanıyordu? Bu olay dönüşümünden memnun değil ve hâlâ bir zafer elde etmeye mi çalışıyor muydu? Fakat bu senaryoyu tersine çevirmek için aslında ne umudu vardı? Bu, kendisinin oldukça farkında olması gereken bir şeydi... O zaman tam olarak ne için tutunuyordu? Bilincini çağıran karanlığa teslim olmak yerine Luo Changsheng'in onun her tarafını çiğnemesine izin veriyordu….
Bang!
Luo Changsheng, Yun Che’nin göğsüne bastırdı ve şiddetli bir şekilde ayağının ağırlığının altında bükülüp gömülmesine neden oldu. Gözleri karanlık ve ağır bir sesle konuşurken kısıldı, “Yun Che, birden sana karşı hayranlık duygusuna kapıldım. Şu zamana kadar dayanmana rağmen halen bilincinin yitip gitmesini reddettiğini düşünmek. Bu kesinlikle tuhaf. Sanırım sağlam ve boyun eğmez olduğunu söylemeliyim. Yoksa basitçe olabildiğince aptal olduğunu mu söylemeliyim?”
BOOOOOM——
Şiddetli bir patlamayla birlikte Yun Che’nin göğsünden et ve kan fırladı.
"Yun Che!" Mu Bingyun istemsiz bir şekilde haykırdı. Luo Changsheng’in tekmesinin arkasındaki güç, Yun Che’nin kaynak damarlarına ulaşabilecek kadar şok ediciydi. Mu Bingyun bir anda ayağa kalktı ve Sunulmuş Tanrı Sahnesinin üstündeki gökyüzüne geldi. Oradayken, yalvaran bir ifadeyle söyledi, “Saygıdeğer Qu Hui, bu küçüğün Yun Che'ye birkaç kelime söylemesine izin vermenizi rica ediyorum. Bu küçük, Kutsal Tanrı Savaşının kurallarının ihlal edilemeyeceğinin farkındadır, fakat böyle devam ederse… Yun Che'nin hayatta kalması sadece şansa bağlı olacak.”
Saygıdeğer Qu Hui ona baktı ama rıza göstermedi. Mu Bingyun'un tekrar yalvarışına hazırlanmışken, Saygıdeğer Qu Hui’nin alçak sesi aniden Sunulmuş Tanrı Sahnesini sardı:
“Yun Che! Bu savaşta açıkça kaybedecek olan sensin. Kendini zorlamayı bırak ve bu yarışma sona ersin. Turnuvada ikinci olacak, şan ve şöhretle kaplanacaksın. Ancak, inatla devam etmeyi sürdürürsen, Luo Changsheng'in sana kural dışı olmayan saldırılarda bulunmaya devam etmesine izin vermiş olacaksın ve kimse buna müdahale edemez! Kendi geleceğini açıklanamaz gururundan kaynaklanan bir öfke ile mahvetme!”
Saygıdeğer Qu Hui’nin sesi etrafı sararken, her yer sessiz kaldı.
Fakat Yun Che’nin inatçı iradesi solup gitmeyi reddetti.
Yun Che’nin dünyası zaman zaman kan kırmızısı iken bazende ölü gibi solgun bir şekilde beyazdı. Zaten çoktandır herhangi bir acı hissedemiyordu ve varlığı bile kendine son derece belli belirsiz geliyordu. Hâlâ hissedebildiği tek şey Luo Changsheng’in aurası ve dışarıdan karışmış diğer bazı seslerdi.
Açıklanamaz gururumdan kaynaklanan bir öfke….
Heh… Ne şaka ama….
Sadece bir Luo Changsheng… Beni hoşnutsuz hissettirmeye yeter mi?
Yun Che’nin kahkahası, kalbinde ve ruhunda yankılandı… Bir kez kırmızı bir figürün hayal meyal görünümü düşündüğünde, kalbinin ve ruhunun eşsiz bir sıcaklıkla dolduğunu hissetti.
Jasmine….
Senin için Ölüler Diyarının Udumbara Çiçeğini yolabildim….
Senin için Tanrılar Alemine gelebildim….
Yine de şu anda… Bu Kutsal Tanrı Savaşının galibi olamıyorum….
Bu kader olabilir mi… Seni bir daha görecek olmamın alın yazımda olmayışı….
İkimizin de birbirimizin işlerine karışmamasını sağlamak için ve bir daha asla karşılaşmamamız için…. Heh, bu ne tür bir şaka? Bu hayatta… Bu asla mümkün olmayacak!
Buna rağmen, işe yaramaz ben zaten bu Kutsal Tanrı Savaşını senin için kazanamadım...
Ama en azından, senin için son ana kadar, irade ve inancımın son kırıntıları ortadan kalkıncaya kadar dayanmama izin ver.
Bu… Adanmışlığımın kanıtı… Ve aynı zamanda… Beceriksizliğimin cezası….
Bang!!
Vücudu bir kez daha Luo Changsheng'den gelen sert bir tekmeyle uçuruldu…
Nereye düştüğünü bilmiyordu ve şu ana kadar aldığı hasarın boyutunu da kontrol edemiyordu. Çünkü sahip olduğu her şeyi bilincinin son parçasına tutunmak için harcıyordu.
Hiçbir acı hissedemiyorum, hatta kendi bedenimi bile hissedemiyorum. Şu anda, kaynak damarlarımın varlığını bile hissedemiyorum….
Kaynak gücüm tamamen ortadan kalkmış olsa bile… Ya da belki de… Kaynak damarlarım… Yok edilmiş olsaydı...
Aynı zamanda... Bilincim...
Yun Che’nin bakışı, vücudundan çıkan ve aniden dağılmış olan son kaynak enerji ipliğine kayıtsızca yaklaşmıştı. Ondan sonra, içinde veya dışında olsun, vücudunun herhangi bir kısmı tarafından yayılan bir miktar bile kaynak enerji aurası yoktu.
“Heh, fena değil, fena değil! Hâlâ dayanabildiğini düşünmek,” dedi Luo Changsheng, Yun Che'ye doğru kasıtlı ve telaşsız adımlar atarken. Yun Che ne kadar fazla dayanırsa, o kadar fazla memnuniyet hissiyle doluyordu. Ama aynı zamanda, bu olay sürmeye devam ederken gittikçe daha fazla tedirgin ve kızgın oluyordu. Adımları daha da yavaşladı, ama iki acımasız ve şiddetli kasırga enerjisinin fırtınası sessizce avucunun içinde toplanmaya başladı.
Bu kez, direkt Yun Che’nin kollarını kesmek istedi.
Fakat Yun Che'nin on adım yakınına geldiğinde dünya aniden ve beklenmedik bir şekilde karanlıklaştı.
Herhangi bir aurada hiçbir değişiklik olmadı, garip sesler yoktu, bu olayın gerçekleşmesi için bir önsezi ya da alâmet yoktu, ancak gökyüzündeki ışık birdenbire kıyaslanamaz biçimde sönükleşmişti. Herkes istemsizce, yüzlerinin her tarafına hızlı bir şekilde yayılan şok ve şaşkınlık ifadeleriyle birlikte kafalarını kaldırdı.
Üstlerindeki cennetin mavi kubbesinde kara bulutlar toplanmaya başladı. Gökyüzündeki tüm ışığı yuttuklarından bitmek bilmeyen bir şekilde sınırsız görünüyorlardı.
Ancak, bir saniye önce gökyüzü binlerce kilometre açıktı ve göze çarpan hiçbir bulut yoktu.
Toplanan büyük İlahi Üstatlar ve Tanrı İmparatorları yavaş yavaş birbiri ardına ayağa kalktı. Herkesin kaşları çatılmıştı, çünkü onlar bile bu kara bulutların nereden geldiğini tespit edemediler —Masmavi bir gökten tamamen bulutlu bir gökyüzüne geçmek, bunların hepsi bir anda gerçekleşmişti... Açıklanamaz ve kıyaslanamaz biçimde tuhaf bir an.
Karanlık ve yoğun kara bulutlar göz açıp kapayıncaya kadar etrafa bulandı, görmek neredeyse imkansız hale geldi. Üstelik, Sunulmuş Tanrı Sahnesinde toplanmış insanlar bir şeyi bilmiyorlardı. Bilmedikleri şey ise şu anda, tüm Doğu İlahi Bölgesinin üstündeki gökyüzünün kara bulutlar tarafından sarıldığıydı.
Kara bulutlar çalkantılı bir şekilde hareket ederken yavaşça yukarıdan aşağı doğru baskı oluşturmaya başladılar. Sanki karanlık bir şeytan tanrısı aniden uyanmış ve bütün Doğu İlahi Bölgesini karanlık bir uçurumun içine atmış gibiydi.
Çeviri [ oneautumnleaf ]