Yaklaşık dokuz yıl önce, şimdiki güçlü dostluğumuzun yıllar içinde öğrendiğime göre, iş yerinde, kesinlikle yaşam yanlısı olan bir kadınla arkadaş oldum. Ona göre argüman hem bilimsel hem de dinidir: Hayat gebe kalmakla başlar ve kürtaj cinayettir (istisna yok). Bununla birlikte, ölüm cezasına karşı olma ve ücretli ebeveyn izni gibi aileler için daha güçlü sosyal programlar arama konusunda ahlaki açıdan tutarlıdır. Artık birlikte çalışmıyoruz, ancak yakın arkadaşız ve kürtaj konusundaki görüşlerimizi sık sık tartışıyoruz (tercihten yanayım). Tek bir yaşam yanlısı ideoloji hakkında daha güçlü bir anlayışa sahip olmanın, düşüncemi genişlettiğini hissediyorum. Onun dünyayı son derece önemseyen iyi bir insan olduğuna inanıyorum.
özellikle sonra Roe v. Wade davasının devrilmesi, Yine de, vücudum hakkında kendi seçimlerimi yapma haklarımın kısıtlanması olduğunu düşündüğüm şeyi destekleyen bir arkadaşa sahip olmakta zorlanıyorum. Ben de ikiyüzlülük olarak düşündüğüm şeyle mücadele ediyorum: Hayata dair görüşlerini kimlere anlatacağını aktif olarak kısıtlıyor çünkü bunun ilerleme umutlarını zedeleyeceğinden ve arkadaşlıklarını sonlandırabileceğinden korkuyor. İnsanların onu iyi bir insan olarak görmesini ve kürtaj karşıtı görüşleriyle ilk kez yargılamamasını umuyor. Bunun yalan olup olmadığına karar veremiyorum. Ve onun görüşlerine katılmasam da, benim için en şüpheli olan yalan söyleme potansiyelidir.
Belki queer olmak ve dolapta kalmayı seçmek gibi bir şey ama neyin seçim olduğu ve neyin doğuştan olduğu meselesi var. İtibarı ve dostlukları uğruna kendini korumak için gerçeği saklaması, hatta yalan söylemesi doğru mudur? İnsanlar onun gibi görüşlere sahip biriyle arkadaş olmak ya da çalışmak istemezlerse sorun olur mu? Görüşlerini uygularken, kürtaj karşıtı olduğunu bilerek, birçok insanın onurlu bir hayat yaşamak için hayati olarak gördüğü hakları elinden alacağını bilerek, kendisini insanların olumsuz etkilerinden koruyabileceği fikriyle mücadele ediyorum.İsim Gizli
John Stuart Mill İnsanların fikirlerini ifade ettiği ve farklı görüştekileri dinlediği bir toplumun bana çekici gelen bir resmini çizdim. Böyle bir serbest değiş tokuşun yokluğunda, “Özgürlük Üzerine”de, insanlar kaçırır: “Eğer görüş doğruysa, hatayı gerçekle değiş tokuş etme fırsatından mahrum kalırlar: yanlışsa, kaybederler, neredeyse aynı derecede büyük olanı kaybederler. bir fayda, gerçeğin hatayla çarpışmasıyla üretilen daha net algı ve daha canlı izlenim.”
Bugünlerde bazı insanlar çok hızlı bir şekilde Mill’in özgür ifadenin değeri hakkındaki yargısının kendisinin bir hata olduğu sonucuna varıyor. Ancak tartışmalı konuların güçlü bir şekilde kamuoyunda tartışılması, demokratik yaşamın değerli bir parçası olmaya devam ediyor ve bu hepimizin katkıda bulunabileceği bir şey. Sonuçları olabileceğine inandığımız şeyler hakkında konuşmak ve onlarla yüzleşmeye istekli olmalıyız – ancak bunlar yalnızca haklarımıza saygılı eylemlerin sonuçlarıysa.
Zorluk, görüşlerinizin bilinmesine izin vermek sizi yanlış bir şekilde zarar riskine maruz bıraktığında ortaya çıkar – tıpkı işte ilerlemenin reddedilmesi gibi. İşverenler, işçileri makul siyasi görüş aralığındaki görüşler için cezalandırmamalıdır, ancak yapıyorlar. Arkadaşınızın kürtaj konusunda yanıldığı konusunda sizinle aynı fikirde olsam da, sizin de belirttiğiniz gibi, onun konumu tutarlı ve vicdani bir tutumdur ve çoğu yurttaşımız tarafından genellikle daha az tutarlı bir şekilde benimsenmektedir. Arkadaşınızın konuyla ilgili görüşü profesyonel olarak ona zarar vermemelidir. (Sonuçta kürtajla ilgili felsefi literatüre bakılırsa, bu doğru olması zor bir konudur.)
Bu nedenle, homofobik bir işyerinde gizli çalışan ile benzetme yapmak faydalıdır. Cinselliğinizi gizlemek, utanmayla değil de sağduyuyla motive ediliyorsa, öz saygıyla tutarlıdır. En derin inançlarımız da tamamen isteğe bağlı değildir: Kürtajı yanlış olarak görmeyi seçebilir misiniz? İnsanlar meslektaşlar arasındayken kürtajla ilgili görüşleri hakkında sessiz kalabilirler – zaten mesleki yeterlilikleriyle ilgili olmayan görüşler – ve yine de bu görüşlere tam bir ahlaki ciddiyetle devam edebilirler.
Arkadaşlıklarıyla ilgili potansiyel serpinti ne olacak? En iyi arkadaşlık türünde, kabul ediyorum, bir arkadaşı öfkelendirecek veya bağları koparacak bir gerçeği saklamazsınız. (Onunla arkadaş kalmasından etkilenmediğini fark ettim. sen, sizin görüşlerinize rağmen o üzülmelidir.) Ama – “arkadaşlığın” gevşek ve geniş bir kategori olduğu gerçeğini bir kenara bırakırsak – arkadaşlarına onun bunu yaptığını bildirmek senin işin değil.
Son olarak, onunki gibi görüşleri uygulamanın etkisi göz önüne alındığında, damgalanmayı hak edebileceği konusundaki önerinize ne dersiniz? Konumlarınızı tersine çevirmeyi deneyin. Çoğu insanın kürtajın cinayet olduğunu düşündüğü bir işyerinde olduğunuzu hayal edin. Bir arkadaşın senin aksini düşündüğünü biliyor ve bunu yaymaya karar veriyor çünkü gördüğü kadarıyla senin görüşlerinin uygulanması milyonlarca masum insanın ölümüne yol açtı. (Düşündüğünüz durumda olduğu gibi, bu sonuçlardan kendiniz sorumlu değilsiniz.) Başka bir deyişle, bu tartışmanın her iki tarafındaki insanların, dışarı çıkma, iş ilerlemesini reddetme ve diğerleriyle arkadaşlıklarını kesme politikasını benimsediğini varsayalım. başka. Demokrasinin dayandığı güçlü kamusal tartışmalara sahip olabilecek miyiz?
88 yaşındaki arkadaşım çok unutkandır. Ne zaman bir şey yapmak için plan yapsak, planın ayrılmadan bir saat önce yapılmış olmasına rağmen unutuyor. O da benim gibi güzel bir apartman dairesinde tek başına yaşıyor. Ama 92 yaşındayım ve tüm yeteneklerime sahibim ve onun bunama geliştirmesinden endişeleniyorum.
Onunla herhangi bir ilişkiden vazgeçmekten nefret ediyorum; Onu onlarca yıldır tanıyorum ve ne zaman hayati, eğlenceli ve her şeyi yapmaya hazır olduğunu hatırlıyorum. Ama buluşmamız gerektiğini unuttuğunda onu defalarca aramak zorunda kalmak beni deli ediyor. Beni “anne” yaparak iyi zamanlarımı mahvetti. Tanıştığımızda, kendini defalarca tekrar ediyor. Hatta arkadaşlığı sürdürmeye çalışmalı mıyım?
2.000 mil uzakta yaşayan oğlu, mali düzenlemelerinin devasını alıyor. Onu çok iyi tanımasam da arayıp tüm bunları konuşmalı mıyım? Lütfen onun ve benim tarafımdan doğru olanı yapmama yardım et.İsim Gizli
İnsanların bilişsel olarak kapasiteler azalır, onlarla zaman geçirmek giderek daha talepkar hale gelebilir. Uzun süreli ilişkilerimiz olan insanlar için kendimizi genişleteceğiz ve yapmalıyız. Ancak arkadaşlığın gerektirdiği ahlaki sınırlar vardır. Yani geri adım atma hakkınız var. Ancak bunu yaparken, arkadaşınızın azalan yetenekleriyle başa çıkmasına yardımcı olmak için elinizden geleni yapmalısınız. Oğlunu dahil etmek bunun bir parçası olabilir.
Ben eşcinsel bir erkek ilkokul öğretmeniyim ve sınıfımı LGBTQ onaylayan bir alan haline getirmeye çalışıyorum. Ayrıca, destekleyici öğrencilerime, ailelerime ve meslektaşlarıma tanıttığım dinler arası ve ırklar arası bir ilişki içindeyim. İyi bir arkadaş yakın zamanda Ortodoks Yahudiliğe geçti ve bir Yahudi okulunda ilkokul çocuklarına öğretmenlik yapıyor ve bu okullarda öğrencilere kasıtlı olarak eşcinsel veya dinler arası ortaklık örnekleri sunulmuyor, çünkü okul liderleri bu ortaklıkların yanlış olduğuna inanıyor. Örneğin, çeşitli aileleri sunan çok çeşitli çocuk edebiyatına sahip değiller ve okulunda dışarıdan öğretmen yok. Arkadaşım kişisel olarak eşimi ve beni sever ve desteklerken, okulunun politikalarına uyar. Bunu özellikle çeşitli eyaletlerde LGBTQ haklarına yönelik saldırılar ışığında incitici ve yanlış buluyorum. Arkadaşım sonbahar için sınıfını hazırlamasına yardım etmemi istedi. Normalde hem ona duyduğum sevgiden hem de çocuklar için bir öğrenme alanı kurmanın verdiği sevinçten dolayı ona yardım etmekten mutlu olurdum. Ancak okulun politikası nedeniyle ona yardım etmekte tereddüt ediyorum. Tereddütümü bir kenara bırakıp ona yardım mı etmeliyim yoksa yerimde mi durmalıyım?Kevin Hersey, Brooklyn
tanımayı reddetmek dini nedenlerle yapılan bazı evlilikler, içindeki insanlara saygı ile tutarlıdır. Varlığını inkar etmek mi? O kadar saygılı değil. Politika gereği, bu tür dini okullara, onlara yardım etmemeyi tercih ederken geniş bir serbestlik tanınması gerektiğini düşünebilirsiniz. Dini hoşgörü, şiddetli anlaşmazlıkları ifade etmeyi engellemez. Arkadaşlığınızın hayatındaki değişikliklerden kurtulduğuna sevindim, ama ona bana söylediklerinizi söylemelisiniz: eğer şartlar farklı olsaydı, yardım etmekten mutlu olurdunuz.
Kwame Anthony Appiah, NYU’da felsefe öğretiyor Kitapları arasında “Cosmopolitanism”, “The Honor Code” ve “The Lies That Bind: Rethinking Identity” yer alıyor. Bir sorgu göndermek için: email@example.com adresine bir e-posta gönderin; veya The Ethicist, The New York Times Magazine, 620 Eighth Avenue, New York, NY 10018’e posta gönderin. (Bir gündüz telefon numarası ekleyin.)