Transcript
[Müzik]
CLIFTON FADIMAN: Prenses Victoria, 1837'de Kraliçe Victoria oldu. 1901'de öldü. Ve bu 64 yıllık uzun süre, kolaylık için Viktorya dönemi diyoruz. Charles Dickens'ın romanlarını yazdığı bu dönemin ilk yarısında - ah, diyelim ki 1837'den 1870'e kadar - Victorialı olmak nasıldı? Sonraki yarım saat boyunca Dickens'ın yansıttığı, saldırdığı ve aştığı yaş hakkında biraz fikir edinmeye çalışalım.
Nereden başlayalım? Neden çağın doğduğu sembolik bir an ile olmasın?
20 Haziran 1837, sabahın erken saatleri. George III'ün torunu 18 yaşındaki Victoria'nın ve Kent Düşesi annesinin, Londra'daki Kensington Sarayı'na bakıyoruz. yaşıyor ve tam da bu anı bekliyorlar: Canterbury başpiskoposu ve lord mabeyincinin acil devlet işleri üzerine bir ziyaret. İngiltere.
KENT DÜŞESİ: Zarafetiniz. Lord Cunningham. Bizim için haberlerin var mı?
LORD CHAMBERLAIN: Majesteleri prenses için haberlerimiz var hanımefendi.
KENT DÜŞESİ: Ah, o zaman kral?..
LORD CHAMBERLAIN:.. .öldü.
KENT DÜŞESİ: Kızım şimdi mi?..
LORD CHAMBERLAIN:... İngiltere kraliçesi.
KENT DÜŞESİ: O zaman, sonunda geldi. Ve ben kraliçe anneyim.
LORD CHAMBERLAIN: Hayır hanımefendi. Majesteleri kraliçe anne değil.
KENT DÜŞESİ: Değil mi?
LORD CHAMBERLAIN: Majesteleri kraliçenin annesidir. Fark budur. Majesteleri ancak en başta kraliçe olsaydı, şimdi diğer unvan takip ederdi.
KENT DÜŞESİ: Kanunlarınıza göre benim değilse, bana verecek.
LORD CHAMBERLAIN: Korkarım bu hanımefendi imkansız olacak.
KENT DÜŞESİ: Kendim gidip onunla hemen konuşacağım. Bu halleder.
LORD CHAMBERLAIN: Hanımefendi, majesteleri kraliçeyi acil bir iş için görmeye geldik ve geciktirilmemeliyiz. Röportajda bulunmanız, hanımefendi, majesteleri sizi göndermedikçe gerekli olmayacak.
KENT DÜŞESİ: Buna katlanılmaz.
CANTERBURY BAŞBİSKOBU: Hanımefendi, bu çok tarihi bir olay. Sadece resmi olarak buradayız. Görgü kuralları ve eski gelenek, uyulması gereken belirli kuralları belirler. Majesteleri onları kırmak istemeyecek mi?
LORD CHAMBERLAIN: Majesteleri, geliyor. Majesteleri.
CLIFTON FADIMAN: Ve tam da bu andan itibaren, 64 uzun, kalabalık yıl boyunca, bu genç kız, bu orta yaşlı kadın, bu yaşlı bayan, Victoria İngiltere'sinin her şeyden çok uzak olmasına rağmen çok şey ifade edecek. idi.
Bu neydi? Cevap yok, kısa cevap yok. Şaşırtıcı zıtlıkların, bazı alanlarda sanatsal kötü zevkin ve diğerlerinde sanatsal zaferin, ahlak ve ikiyüzlülük, ihtişam ve sefalet ve hepsinin en çarpıcı karşıtlığı, refah ve yoksulluk.
Benjamin Disraeli, Kraliçe Victoria'nın iki katı başbakanıydı. Ayrıca romanlar yazdı. Ve bunlardan birinde, İngiltere'nin iki ulusuna -ayrıcalıklı ve halk- ayrıcalıklı ve halk, zenginlik ve ezici yoksulluktan bahseden bir karakter yapar. Bu ne kadar doğruydu? Eh, 1842'de İngiltere'nin kömür madenlerindeki çalışma koşullarının resmi bir soruşturması vardı. Ve çeşitli tanıklar komisyon huzurunda ifade vermeye geldi. İçlerinden biri şu sözleri söyledi:
"Ben Sarah Gooder, sekiz yaşındayım. Gawber madeninde kömür taşıyıcısıyım. Beni yormuyor ama ışıksız tuzağa düşmek zorunda kalıyorum ve korkuyorum. Sabah dörtte ve bazen üç buçukta çıkıyorum ve akşam beş buçukta çıkıyorum. Çukurda asla uyumam. Bazen ışığım varken ama karanlıkta değilken şarkı söylerim. O zaman şarkı söylemeye cesaret edemem. Çukurda olmayı sevmiyorum. Sabah gittiğimde çok uykum var. Pazar okuluna gidiyorum ve okumayı öğreniyorum ve bana dua etmeyi öğretiyorlar. Birçok kez İsa'dan bahsettiğini duydum. Neden dünyaya geldiğini bilmiyorum. Neden öldüğünü bilmiyorum. Ama başını dayaması için taşları vardı."
Sarah Gooder, kömür taşıyıcısı, sekiz yaşında. Peki ya madalyonun diğer yüzü? Küçük Sarah Gooder'ın ifade vermesinden sadece dokuz yıl sonra, İngiltere adına başka bir tanık konuştu ve bu tanık Londra Hyde Park'ta inşa edilen ve Kristal olarak bilinen cam ve dökme demirden yapılmış geniş ve harika bir yapı. Saray. 1851'de Victoria'nın Almanya doğumlu kocası Prens Albert'in sponsorluğunda Crystal Palace halka açıldı. Büyük Sergi ve Büyük Sergi, Victoria İngiltere'sinin ticaret, sanayi, bilim ve teknolojideki gerçekten harikulade başarılarını tüm dünyaya sergiledi.
19. yüzyılın ortalarında Büyük Sergi, İngiliz ilerlemesini ve gücünü simgeliyordu. Bir uçta duruyor. Diğer uçta, sekiz yaşındaki bir kömür taşıyıcısı Sarah Gooder'ın, "Bazen ışığım varken ama karanlıkta değilken şarkı söylüyorum. O zaman şarkı söylemeye cesaret edemem." Crystal Palace ve Sarah Gooder arasında İngiltere'nin geri kalanı yatıyor.
Şimdi, belki de en büyük gözlemcisi olan adam, Charles Dickens açısından bazı temel özelliklerini bloke edelim. Dediğim gibi, Dickens onun yaşını yansıttı, ona saldırdı ve onu aştı. Ama yaşına Dickens'ın dördüncü bir ilişkisini eklemeliyiz - o bunu görmezden geldi. İngiliz yaşamının Dickens'ı ilgilendirmiyor gibi görünen belirli alanları var, en azından romanları için malzeme gittiği sürece. Örneğin, zamanının din adamlarının ya da dönemin siyasi yaşamının ya da onun yaşamının geniş ve gerçekçi bir resmini elde etmek için. toprak sahibi soylular ve tilki avcısı yaverler, bütün bunlar için, başka bir sakallı Viktorya dönemi romancısı Anthony'ye dönmek daha iyidir. Trollope. Ve aristokrasinin büyük, moda dünyasının bir resmini arıyorsanız, William Makepeace Thackeray'ın eserlerinde daha iyi tasvir edildiğini bulursunuz. Dickens da Thackeray gibi, sınıf bilincine sahip İngiltere'nin züppelikleri ve ikiyüzlülükleri hakkında yazdı. Ama doğuştan bir centilmen olan Thackeray, aristokrasinin dünyasını baştan sona biliyordu. Oysa Dickens, bir bakıma, mutsuz, alt orta sınıf kökenlerinden asla kaçamadı. Ve Dickens'ta yansımasını bulamayacağınız başka bir şey daha var; Viktorya dönemi İngiltere'si ve ruhunun değişmesine yardımcı olan: Modern bir modern gördüğümüzde hatırlamamız gereken Florence Nightingale. hastane; Birkaç yıl içinde İngiliz demiryolu sisteminin temelini oluşturan adamlardan biri olan George Stephenson; evrim teorisiyle dünyayı temellerinden sarsan Charles Darwin; Kardinal Newman, Katolikliğe dönüşen, kurnaz ilahiyatçı ve parlak eğitim filozofu; John Stuart Mill, özgürlük ve kadınların kurtuluşu savunucusu, bir düzine cephede reformcu. Bu tür insanlara Dickens'ın romanlarında rastlanmaz ama yine de Viktorya dünyasını şekillendiren devler arasındaydılar. Birçokları için refah ve güvenlik çağı olan bir çağda yaşayarak, bu çağın temelini sorgulamaya cüret ettiler. Zamanlarının mayası gibi davrandılar, yurttaşlarını ruhen gelişmeye zorladılar. Ve onlardan biri, bazı yönlerden en büyüğü, Dickens'ın kendisiydi. Diğerlerinde olmayan bir yeteneğe sahipti: İnsanların kalplerine dokundu, bir müzisyen gibi onların duygularına hitap etti, hayal güçlerini ele geçirdi. Kendi zamanından önce hiçbir romancı bu kadar çok kişiye bu kadar doğrudan ulaşmamıştı.
O günlerde romanın ve özellikle Dickens'ın romanlarının ne kadar güçlü bir etkisi olduğunu anlamak bizim için zor. Genellikle iki haftada bir, her seferinde bir taksit olarak ortaya çıktılar. Ve G.K. Chesterton, "Dickens'in çalışmalarının seri olarak yayınlandığı günlerde, insanlar sanki gerçek hayatın kendisi bir konu arasındaki ara bölümmüş gibi konuşuyorlardı. 'Pickwick' ve bir başkası." Dickens bir filozof değildi, entelektüel değildi, hatta çok iyi eğitimli bir adam bile değildi, yaş. Saldırdığında bile, onun bir parçasıydı.
Bu yaşı nasıl karakterize edeceğiz? Daha önce sözünü ettiğimiz tüm çelişkilerin arkasında, altta yatan, itici bir güç, büyümeye yönelik dürtü yatmaktadır. Ona başka kelimeler uygulandı; emperyalizm, yayılma, ticaret, ilerleme, iyimserlik çağı olarak adlandırıldı. Ancak tüm bu kelimeler büyümeyi öneriyor. Dickens ruhu birçok yönden yansıttı ve en eğlenceli olanlardan biri "Büyük Beklentiler"de ortaya çıkıyor. Genç kahraman Pip'in hayatta yükselme hırsları vardır. Londra'ya gelir ve orada başka bir genç adam olan Herbert Pocket'in vesayeti altında bir beyefendi olarak eğitimine başlar. Pip'in sorusuna, "Herbert Pocket ne yaptı? Neydi o?” diye yanıtlıyor o genç adam, kapitalist olduğunu söylüyor.
PIP: Kapitalist mi?
HERBERT POCKET: Evet, gemi sigortacısı.
PIP: Ah, anlıyorum.
HERBERT POCKET: Ancak sermayemi sadece gemileri sigortalamakla yetinmeyeceğim. Bazı iyi Yaşam Güvencesi hisseleri satın alacağım ve Yönü keseceğim. Ben de madencilik yolunda biraz yapacağım. Bunların hiçbiri benim kendi hesabıma birkaç bin tonluk kiralamamı engellemeyecek. Sanırım ipekler, şallar, baharatlar, boyalar, ilaçlar ve değerli ahşaplar için Doğu Hint Adaları ile ticaret yapacağım. Bu ilginç bir ticaret.
PIP: Ve kârlar büyük mü?
HERBERT CEP: Muazzam!
PIP: Muazzam.
HERBERT POCKET: Sanırım Batı Hint Adaları'na da şeker, tütün ve rom karşılığında ticaret yapacağım. Ayrıca Seylan'a, özellikle fillerin dişleri için.
PIP: Çok sayıda gemi mi isteyeceksiniz?
HERBERT POCKET: Mükemmel filo.
PIP: Ve-- ve şu anda kaç gemiyi sigortalıyorsunuz?
HERBERT POCKET: Şey, henüz sigortalamaya başlamadım. bana bakıyorum.
PİP: Ah.
CLIFTON FADIMAN: Elbette Dickens, Victoria dönemi girişimcilik ruhuyla nazikçe dalga geçiyor. Ancak Herbert Pocket'in rüyaları, yine de, Victoria İngiltere'sinin ticari sınıflarının ne istediğini ve elde ettiğini yansıtıyor. Sadece etraflarına bakmakla Herbert gibi tatmin olmuyorlardı. Herbert'in de aralarında olmak istediği bu yeni girişimci insanlar orta sınıftı. Ve onlar, orta sınıf, dönemin yaşamına hükmediyor, fikirlerinin çoğunu sağlıyor, yüksek yetenekli erkek ve kadınlarının çoğunu üretiyor. Ticarete, makinelere, ticarete, pazarlara, genişlemeye, tek kelimeyle, büyümeye olan tutkularıyla bu yeni orta sınıf adamlarının şaşırtıcı bir enerjisi vardı. İş adamları olarak cesur, yaratıcı ve çoğu zaman acımasızdılar, ancak sosyal ve özel yaşamlarında saygınlığı ve gelenekleri vurguladılar. Ve burada onların modeli muhtemelen kraliyet ailesiydi. Kraliçe ve Prens Albert, iyi bilinen bir aile içi erdem, dindarlık ve terbiye hayatı yaşadılar. Ve orta sınıf tebaaları da çoğunlukla onları taklit etti. O halde orta sınıfın davranışlarına saygınlık hakimdi, ama zihinlerine iyimserlik hakimdi. Bugün bize, ahlaki, entelektüel, tüm alanlarda ilerlemenin kaçınılmazlığı konusunda biraz naif görünen inanç. ekonomik. Ve aslında, bu iyimserlik için bir gerekçe gibi görünüyordu. Sanayi Devrimi toplumu dönüştürüyordu. Sıklıkla adlandırıldığı gibi buhar çağı, dünyanın her köşesine doğru akan geniş bir ürün akışını mümkün kıldı. Ve İngiltere'nin uçsuz bucaksız sömürge mülkleri de dahil olmak üzere her köşeden, ipekler, şallar, boyalar, değerli ağaçlar ve hatta fil dişlerinden oluşan Herbert Pocket'in yankısı olan bir geri dönüş akışı geldi. Son olarak, bu iyimserlik, tıpkı belirsizliğimizin savaş korkusuna dayanması gibi, barış gerçeğine dayanıyordu. 50'li yaşlarımda olan ben, iki dünya savaşı ve yarım düzine daha küçük savaş yaşadım. Ancak Kraliçe Victoria'nın 64 yıllık saltanatı boyunca büyük bir savaş olmadığını unutmayın.
Bunlar, Dickens'ın romanlarını yazdığı insanlardı. Hâkim orta sınıfın bu saygın, dindar, enerjik, iyimser ve çoğu zaman materyalist insanları, bir zamanlar başarıya ulaştıktan sonra kendisinin de ait olduğu sınıf. Bazı inançlarını paylaştı. Bazıları, göreceğimiz gibi, aştı. Ama diğerlerinden nefret ediyordu. Örneğin, Herbert Pocket'in masum zenginlik hayallerinin ardında yatan sefil gerçekliğin farkındadır. Belki de "A Christmas Carol"daki Marley'nin Hayaleti'ni ve Scrooge'a yaptığı şikayeti hatırlarsınız. "Ruhum asla sayma evimizin ötesine geçmedi. Hayatta ruhum asla para değiştirme deliğimizin dar sınırlarının ötesine geçmedi." Ama Victorialılar hiçbir şekilde Marley ve Scrooge değildi. Refah güvencesiyle, çoğumuz gibi onlar da hayatın bazı güzel şeylerini istediler. Ve buldukları bu güzel şeyler, aile hayatının rahatlığında ve haysiyetinde kraliyet örneğini takip ederek. Bu rahatlıklar ve bu saygınlık, büyük ölçüde, şeylere sahip olmaya, zevk almaya bağlıydı. büyük telaşlı evlerde yenen büyük ağır akşam yemekleri, sanat eserlerinin sergilenmesi, çoğu zaman kötü Sanat.
Bu resmin adı Augustus Egg'in "Acı Çeken Koca"dır. Koca neden acı çekiyor? Elinde umutsuzca sardığı mektupta neler var? Karısı neden ağlıyor? Charles Dickens, dindar ahlaka yapılan bu vurgunun saçmalığının çok iyi farkındaydı. Tekrar tekrar saldırır. "Little Dorrit" adlı romanında, genç kadın kahramanın kibar Mrs. Genç Viktorya dönemine ait bayanlara uygun bir tavırda genel.
BAY. DORRIT: Ah! Amy, canım. Dua edin, oturun. Amy, ben ve Mrs. Genel. Burada pek rahat göründüğünüz konusunda hemfikiriz. Bu nasıl?
AMY: Sanırım baba, biraz zamana ihtiyacım var.
BAYAN. GENEL: Papa tercih edilen bir hitap şeklidir canım. Baba oldukça kaba. Ayrıca Papa kelimesi dudaklara hoş bir şekil verir. Papa, patates, kümes hayvanları, kuru erik ve prizma dudaklar için çok iyi kelimelerdir, özellikle kuru erik ve prizma. Bazen kendinize şöyle derseniz, bir tavır oluşumunda işe yarar bulacaksınız. şirket - örneğin bir odaya girerken - Baba, patates, kümes hayvanları, kuru erik ve prizma, kuru erik ve prizma.
BAY. DORRIT: Dua et çocuğum, Mrs. Genel.
AMY: Ben--ben deneyeceğim baba... Baba.
BAY. DORRIT: Umarım. Ben--en içtenlikle öyle umuyorum, Amy.
BAYAN. GENEL: Eğer Bayan Dorrit, bir yüzeyin oluşmasındaki zavallı yardımımı kabul ederse, Bay Dorrit'in daha fazla endişeye mahal kalmayacak. Ve bu fırsatı değerlendirebilir miyim, bir örnek olarak, bakmak pek de hassas görünmüyor. serseriler ve diğer aşağılık yaratıklar, çok sevgili bir genç arkadaşımın onlara gösterdiği ilgiyle benimki. Ama bunlara bakılmamalıdır. Hoş olmayan hiçbir şeye asla bakılmamalıdır. Yüzeyin o zarif sakinliğinin önünde duran böyle bir alışkanlığın yanı sıra, iyi terbiyeyi çok iyi ifade eder, aklın arıtılmasıyla pek uyumlu görünmez. Gerçekten rafine bir zihin, tamamen uygun, sakin ve hoş olmayan herhangi bir şeyin varlığından habersiz görünecektir.
CLIFTON FADIMAN: Uygun, sakin ve hoş. Çoğu Viktorya dönemi ev yaşamının amacı, her şeyi uygun, sakin ve hoş olmayan hiçbir şey olmayacak şekilde düzenlemekti. Bu yüksek ahlaki ton, Viktorya dönemi babası tarafından her zaman evin dışında olmasa da evinin içinde belirlendi. Hane genellikle küçük bir krallık gibi düzenlenirdi; otokratik tiran olarak ağır bir baba, onun oğlu. mahkeme hizmetlileri olarak eş ve çocuklar ve özenle derecelendirilmiş sıradan olarak hizmetçilerden oluşan bir ordu konular. Davranış resmi, görgü kuralları katıydı.
Böyle bir evin atmosferi hakkında biraz fikir edinmek ister misiniz? İşte Dickens "Zor Zamanlar"da Bay Gradgrind kızı Louisa ile konuşuyor.
BAY. GRADGRIND: Louisa, canım. Dün gece, ciddi dikkatinizi şimdi birlikte yapacağımız sohbete vermeniz için hazırladım.
LOUISA: Evet baba.
BAY. GRADGRIND: Sevgili Louisa, bana yapılan bir evlilik teklifinin öznesisin. Evlenme teklifi canım.
LOUISA: Seni duyuyorum baba. Katılıyorum, sizi temin ederim.
BAY. GRADGRIND: Belki de benim sorumluluğumda olan duyuruya hazırlıksız değilsiniz.
LOUISA: Duyana kadar o babayı söyleyemem.
BAY. GRADGRIND: Söylediğin şey, sevgili Louisa, tamamen mantıklı. O halde, kısacası Bay Bounderby'nin ilerlemenizi uzun zamandır özel bir ilgiyle izlediğini ve bana evlenme teklifini yaptı ve bunu size bildirmemi ve bunu lehinize kabul edeceğinizi umduğunu ifade etmemi rica etti. dikkate.
CLIFTON FADIMAN: Louisa tabii ki hiçbir şey söylemiyor. Hiçbir iyi yetiştirilmiş Viktorya dönemi genç hanımı buna cesaret edemezdi.
Ve orada Viktorya dönemi zayıflığınız var. Bütün bu saygınlık, kibarlık, yüksek ahlaki üslup için çabalama; bütün bunlar insan doğasına aykırıydı. Viktorya dönemi bunun bedelini ödemek zorundaydı ve o da bunu içsel bir mutsuzlukla ödedi. Ev yaşamının pürüzsüz, resmi yüzeyinin arkasında genellikle sürtüşme, ikiyüzlülük ve bölünmüş ruhlar yatar. Yine "Little Dorrit"ten iki karakter Bay Merdle ve karısı Mrs. Merdle'ın oturma odası.
BAYAN. MERDLE: Bay Merdle. Bay Merdle!
BAY. MERDEL: Eee? Evet? Bu ne?
BAYAN. MERDEL: Ne var? Sanırım şikayetimden tek kelime bile duymadınız.
BAY. MERDLE: Şikayetiniz hanımefendi. Merdle? Ne şikayeti?
BAYAN. MERDLE: Bir şikayetiniz.
BAY. MERDEL: Ah! Benden bir şikayet.
BAYAN. MERDLE: Haklılığını tekrarlamaktan daha kesin olarak gösterebileceğim bir şikayet. Bunu duvara da belirtmiş olabilirim. Ama size karşı yaptığım şikayeti bilmek istiyorsanız, bu çok açık sözlerle, kendinizi Topluma uydurmadan gerçekten Topluma girmemelisiniz.
BAY. MERDLE: Şimdi, tüm öfkeler adına, Mrs. Merdle, kim toplum için benden daha fazlasını yapar? Bu binaları görüyor musunuz, Mrs. Merdle? Bu mobilyayı görüyor musunuz, Mrs. Merdle? Aynada kendinize bakıp kendinizi görüyor musunuz, Mrs. Merdle? Tüm bunların maliyetini ve bunların kime verildiğini biliyor musunuz? Ve bana sosyeteye girmemem gerektiğini söyleyecek misin? Ben, hayatımın her günü üzerine bu şekilde para yağdıran ben.
BAYAN. MERDLE: Dua edin, şiddet uygulamayın Bay Merdle.
BAY. MERDLE: Şiddet mi? Beni çaresiz bırakmaya yetersin. Topluma uyum sağlamak için yaptıklarımın yarısını bilmiyorsun. Bunun için yaptığım fedakarlıklar hakkında hiçbir şey bilmiyorsun.
BAYAN. MERDLE: Ülkedeki en iyiyi aldığınızı biliyorum. Ülkenin tüm sosyetesinde hareket ettiğinizi biliyorum. Ve sanırım (aslında, bu konuda gülünç bir iddiada bulunmamak için, biliyorum, biliyorum) sizi bu işte kimin desteklediğini biliyorum, Bay Merdle.
BAY. MERDEL: Mrs. Merdle, bunu senin kadar ben de biliyorum. Sen Toplumun süsü olmasaydın, ben de toplum için hayırsever olmasaydım, sen ve ben asla bir araya gelemezdik. Ve hayırsever dediğimde, ona yemesi, içmesi ve bakması için her türlü pahalı şeyi sağlayan kişiyi kastediyorum. Ama bunun için yaptığım onca şeyden sonra buna uygun olmadığımı söylemek için - ne de olsa bunun için yaptığım onca şeyden sonra! Her şeye rağmen buna karışmamam gerektiğini söylemen, güzel bir ödül.
BAYAN. MERDLE: Daha "degage" ve daha az meşgul olarak kendinizi buna uygun hale getirmeniz gerektiğini söylüyorum. İş meselelerinizi sizinle olduğu gibi taşımakta olumlu bir bayağılık var.
BAY. MERDLE: Onları yanımda nasıl taşırım, Mrs. Merdle?
BAYAN. MERDLE: Onları nasıl taşıyorsun? Aynada kendinize bakın Bay Merdle.
CLIFTON FADIMAN: Aynaya yansıyan Merdle Bey'in yüzü intihar edebilecek bir adamın yüzü. Ve sonunda, yaptığı şey bu.
Böylece, daha kritik anlarında, Victoria, başarısının ve refahının, Sözde ahlakı bile, biri küçük Sarah olabilecek diğerlerinin mutsuzluğu üzerine inşa edildi. Daha iyi. Çoğu zaman suçluluk duygusuyla delik deşik edildi, melankolinin tuzağına düştü. Çoğu zaman kişiliği bölünmüştü. Robert Louis Stevenson'ın "Dr. Jekyll ve Bay Hyde" adlı iki kişiliği olan bir adam hakkındaki hikayesinin 1886'da Viktorya döneminin gücünün en yüksek olduğu dönemde ortaya çıkması tesadüf değil. Viktorya döneminin kendisi hem Jekyll'dı hem de Hyde, Bay Merdle gibi, aynaya baktı ve genellikle gördüklerinden hoşlanmadı. İlerleme gördü, büyüme gördü, refah gördü, ama aynı zamanda bunların bedelini de gördü. İşte bu yüzden bu büyük dönemi sadece bir büyüme ve iyimserlik dönemi değil, bir reform dönemi olarak tanımlamalıyız.
Viktorya döneminin gönül rahatlığına, iyimserliğine ve dindarlığına tepki reform oldu. Florence Nightingale, Matthew Arnold, John Stuart Mill, Charles Dickens - bunlar vahşi doğada ağlayan sesler değildi. Dinlendiler; işaret ettikleri suistimaller yavaş yavaş da olsa düzeltildi ve Disraeli'nin iki ulusu arasındaki korkunç uçurum yavaş yavaş kapandı. Tüm Victorialılar Gradgrinds ve Merdles olsaydı bu mümkün olmazdı. Onlar değildi. Ünlü Viktorya dönemi vicdanı tıkalı görünebilir, ama gerçekti. O oradaydı. İtiraz edilebilirdi ve oldu. Tarih çalışmalarınızda karşılaşmış olabileceğiniz birkaç parlamenter reformu düşünün.
Şimdi Viktorya İngiltere'sinde belirli kalıpların izini sürdük, iyimserlik, ilerleme, büyüme kalıpları; kendinden şüphe etme kalıpları; reform kalıpları ve insan terbiyesi. "Büyük Beklentiler"i incelerken bu kalıplardan bazılarını somut biçimde bulacağız. Ve bu romana, belki de Dickens'ın şimdiye kadar yazdığı en güzel dengeli romana dönüyoruz.
Zaman zaman, kitabı düşündüğümüzde, oyuncu topluluğumuz bizim için önemli sahneleri canlı tutmaya devam edecek ve, bu yüzden, Charles Dickens'ın "Büyük Beklentiler"in ilk bölümüne, kesinlikle en sürükleyici açılış sahnelerinden biri. kurgu.
SAHNE EKİPMANI: İşaretle, yedi iki al.
YÖNETMEN: Eylem.
PIP: Philip Pirrip'in Anısına Kutsal...
KAÇAN HÜKÜMLÜ: Sesini kes! Kıpırdama, seni küçük şeytan, yoksa boğazını keserim!
PIP: Lütfen boğazımı kesmeyin efendim. Lütfen yapmayın efendim.
KAÇAN HÜKÜMLÜ: Bize adını söyle! Hızlı!
PIP: Pip, efendim.
KAÇILAN HÜKÜMLÜ: Bir kez daha. Ağzına ver!
PIP: Pip. Pip, efendim.
KAÇAN HÜKÜMLÜ: Bize nerede yaşadığınızı gösterin. Yeri işaret et.
PIP: Şurada efendim.
KAÇILAN HUKUK: Seni genç köpek, ne şişman yanakların var. Onları yiyemezsem kahretsin.
PIP: Lütfen efendim. Umarım yapmazsınız efendim.
KAÇAN HÜKÜMLÜ: Buraya bak. Annen nerede?
PIP: Buyrun efendim! İşte efendim! Ayrıca Georgiana. Bu benim annem.
KAÇILAN HÜKÜMLÜ: Babanız annenizin yanında mıydı?
PIP: Evet efendim, o da; bu mahallenin geç
KAÇAN HÜKÜMLÜ: Buraya bak. Kiminle yaşıyorsun, yaşamana izin verildiğini farz ediyorum, ki henüz karar veremedim?
PIP: Kız kardeşim, efendim--Mrs. Joe Gargery, demirci Joe Gargery'nin karısı efendim.
KAÇAN HÜKÜMLÜ: Demirci, ha? Şimdi asıl soru, yaşamana izin verilip verilmeyeceği. Dosyanın ne olduğunu biliyor musun?
İP: Evet efendim.
KAÇAN HÜKÜMLÜ: Zekanın ne olduğunu biliyor musun?
İP: Evet efendim. Yemek.
KAÇAN HÜKÜMLÜ: Bana bir dosya getir. Ve bana sümüklüböcek getiriyorsun. İkisini de bana getir. Yoksa kalbini ve karaciğerini çıkarırım.
PIP: Lütfen dik durmama izin verirseniz, belki hasta olmamalıyım ve belki daha fazla katılabilirim.
KAÇILAN HÜKÜMET: Bana yarın sabah erkenden o dosyayı ve o küçükleri getir. Bunu yaparsın ve benim gibi birini ya da herhangi birini şimdiye kadar gördüğüne dair tek bir söz söylemeye ya da işaret etmeye cesaret edemezsin ve yaşamana izin verilir. Ama başarısız olursun ya da ne kadar küçük olursa olsun, özellikle benim sözlerimden çıkarsan, kalbin ve ciğerin parçalanacak, kavrulacak ve yer. Şimdi, ne diyorsun?
PIP: Onları alacağım, efendim.
KAÇILAN HUKUK: Söylemezsen Tanrı seni öldürür.
PIP: Eğer yapmazsam Tanrım beni öldür.
KAÇILAN HÜKÜMLÜ: İyi. Şimdi, üstlendiğin şeyi hatırlıyorsun ve eve gidiyorsun.
PIP: İyi geceler efendim.
KAÇILAN HUKUK: Bunların çoğu!
[Müzik]
CLIFTON FADIMAN: Ve böylece, bu kaçak mahkumla tesadüfen karşılaşan Pip, büyük beklentilerinin ilk aşamasına başlamış oldu.
Gelen kutunuza ilham verin – Tarihte bu günle ilgili günlük eğlenceli gerçekler, güncellemeler ve özel teklifler için kaydolun.