Nisha Blackwell, çocukken çok fazla eski kıyafet giydiğini ve annesi ve büyükannesiyle denemek için bir şeyler hazırladığını hatırlıyor. Tasarruf, ileri dönüşüm olarak yeniden adlandırılmadan çok önce herkesin yaptığı bir şeydi, diyor.
"Tasarruf etme fikri, bir insan olarak kim olduğumla iç içedir," diyor Blackwell. "Başkasının giydiği bir şeyi giymeniz gerektiğinde, modaya uygun olmak için becerikli olmayı öğrenmelisiniz."
Mevcut her kumaş parçasının kullanılması, Blackwell'in 2014 yılında Pittsburgh'da kurduğu ısmarlama papyon şirketi Knotzland'ın temeli oldu. çevreyi korumaya ilgi.Nisha Blackwell, Knotzland'ın 3.000 pounddan fazla kurtardığını söylüyor papyonları için tekstil atıkları.
İleri dönüşüm süreci, bir giysi parçası veya eski bir mobilya parçası gibi bir öğeyi alır ve onu yeni bir şeye dönüştürür, genellikle ona yeni bir işlev ve ikinci bir hayat verir.Yükseltilmiş bir öğenin orijinal materyali vardır, yeni sunulur veya yeni bir nihai forma dönüştürülür. Giyim ve diğer tekstiller için doğal bir süreçtir.
İleri dönüşüm, üretimde kullanılan enerji ve sudan, ürünlerin mağazalara taşınmasından kaynaklanan hava kirliliğine kadar daha az çevre dostu üretim süreçlerinin dengelenmesine de yardımcı olur. Blackwell'in belirttiği gibi, son on yılda popülaritesi artsa da, ileri dönüşümün kökleri çok daha eski geleneklerde yatmaktadır.
"Bu, bu malzemelerin yaşam döngüsünü gerçekten geliştirmemize yardımcı oluyor ve ardından aslında onların çöplüklere girmesini engelliyoruz," diyor Blackwell.Blackwell kendi kendine dikiş dikmeyi öğrendi ve tasarruf tutkusunu tam zamanlı bir işe dönüştürdü.
Çevre Koruma Ajansı'na göre, yalnızca 2018'de ABD çöp sahaları 11,3 milyon ton tekstil atığı aldı. Blackwell, giyimde kullanılan birçok malzemenin - özellikle hızlı moda çizgileri olarak adlandırılanlarda - polyester gibi plastik bazlı sentetikler olduğunu belirtiyor.İnsanların aktarıp gelecek nesillere aktarabilecekleri kaliteli şeyler yaratıyoruz” diyor.
Knotzland'ın ilk yılının çoğu, insanları onun neden önemli olduğunu düşündüğü konusunda eğitmekle geçti. Blackwell, malzemeleri yeniden kullanmak için diyor.
"Geri kazanılmış malzeme kullanmak istediğimi biliyordum. Tekstil atıklarını azaltmak için çözümün bir parçası olmak istedim” diyor. "Pittsburgh'daki moda buluşmalarına ve Pittsburgh Dünya Günü gibi şeylere giderdim ve sanki tüm bunlar benim için iç içe geçmiş gibiydi."
Knotzland'ın müşterilerinin çoğu, modanın yaşam döngüsünün farkında değildi. bir parça giysi ve papyonlarının sadece yeniden şekillendirilmiş bir kumaş parçasından daha fazlası olduğunu. "Sürdürülebilirlik hakkında bir giriş konuşması olarak hizmet ediyoruz," diyor, "böylece artık müşteri dünyaya çıkıp onun hakkında konuşabilir. Artık dünyada bu küçük bilgi parçalarına sahibiz ve müşterilerimiz bu konuda heyecan duyuyor çünkü bu etkileyici, doğru ve kendilerine özgü ve çevre için iyi bir ürün."
Knotzland malzemeyi döşemeden alıyor. şirketler, örtü üreticileri ve diğer tasarruf mağazaları. Blackwell, bunların ölü stok, üretimi durdurulan ürünler veya hala yeni kumaşlar olan ancak bir üretici veya tekstil tedarikçisi tarafından kullanılamayan geçen yılın modası olabileceğini söylüyor.İnsanlar, Pittsburgh Yaratıcı Yeniden Kullanım Merkezi'nde diğer mağazalarda bulunmayan kullanılmış el sanatları malzemeleri için bağışta bulunabilir ve alışveriş yapabilir .
PCCR yönetici direktörü Ash Andrews, "Normal bir ikinci el mağazasına bağışlanması zor olabilecek ıskartaları ve diğer bağışları alıyoruz" diyor. "Birinin yarısı kullanılmış bir boya tüpü olabilir. Bu tür pek çok şey atılabilir çünkü onları gerçekten bağışlayamazsınız.”
Modada ileri dönüşüm, tasarruf sahipleri ve bağımsız tasarımcılarla başlamış olsa da, daha büyük ana akım markalar tarafından da Endüstrideki israfı azaltmanın yolu. Örneğin, kadın giyim markası Eileen Fisher'ın Yenileme programı, müşterilerden kıyafetleri geri satın alıyor ve ikinci kez satıyor. Olduğu gibi yeniden satılamayan giysiler, üçüncü bir yaşam için sanat eserlerine, yastıklara ve duvar askılarına dönüştürülür.
Blackwell, Knotzland'ın bugüne kadar 3.000 pound'dan fazla tekstil atığını "kurtardığını" tahmin ediyor. Ayrıca, Knotzland'ın pandemi vurmadan çok önce papyon yapan terziler için evden çalışma işleri yaratmasından gurur duyuyor ve bu da şirketin geçen yılın belirsizliğini atlatmasına yardımcı oldu. Knotzland, 2020'de planladığı düğünlere odaklanmak yerine maske yapmaya yöneldi. Süreç, Blackwell'e neden Knotzland'ı hızlı bir şekilde değil de etik olarak ölçeklendirmeye kararlı olduğunu hatırlattı. "Bu yavaş moda," diyor ve "çevre için çok daha iyi."
Andrews, Knotzland gibi bir şirketin benzersiz bir Pittsburgh türü şirket olduğunu söylüyor. "Pittsburgh gibi post-endüstriyel bir kasabada, yeniden kullanım, işleri nasıl yaptığımızın sadece bir parçası" dediler, üretim merkezleri ve alışveriş plazaları gibi şeylere dönüştürülen eski çelik fabrikalarına ve eski bir US Steel patlaması olan Carrie Furnace'a işaret ettiler. Monongahela Nehri üzerinde fırına dönüştürülmüş müze.
“Pittsburgh çok zor zamanlar geçirdi, ancak bu bir tür 'kullan, yap veya onsuz yap' zihniyeti. Özellikle çok fazla kaynağa sahip olmayan insanlar arasında, bu bizim büyüme şeklimiz," dedi Andrews.
Blackwell, Los Angeles gibi daha büyük bir şehir yerine Pittsburgh'da kurulu bir moda şirketine sahip olmanın dezavantajları olduğunu söylüyor. “Batı Sahili'ne gidiyorum ve ne yaptığımız hakkında konuşuyorum ve onlara ikinci bir doğa gibi geliyor, sürdürülebilirlik yolculuklarında çok uzaktalar” diyor, ileri dönüşüm ve gıdayla ilgili çevresel kaygılar gibi kavramlarla çok daha kökleşmiş. gündelik pratiklere "İkna edici" konuşmalar o kadar uzun sürmedi, diyor.
"Ancak karşılığında, Pittsburgh'un kendi hızımızda daha çok yönlü olmamıza izin verdiğini düşünüyorum." Blackwell, yatırım yapılmayan bir toplulukta büyüdüğünü ve kendisini her zaman biraz daha fazla çalışması gereken mazlum gibi hissettirdiğini de ekliyor.
“Sürdürülebilirlikte Siyah bir kadın, bir erkek giyim firmasında Siyah bir kadın olmak, kabullenmek biraz zaman aldı. "Papyon yapmaya devam edecek mi?" Ancak insanlar bunun sadece bir hobi olmadığını, toplum ve çevre için gerçekten iyi şeyler yapmaya kendimizi adadığımızı anladılar.".