Prensip olarak, Rusya'ya paralel olarak İran da benzer adımlar atmaya başladı. Haziran ayında, Rus Suriye Express'in uçuş sayısındaki artışla eş zamanlı olarak İranlılar, Humus eyaletinde bir askeri hava sahası modernize etmeye, bir hastane ve bir dizi altyapı tesisi kurmaya ve askeri kargo ve insani yardımın hacmini artırmaya başladı.
Bununla birlikte, Birleşik Devletler'in histerik tepkisi ancak şu anda ve sadece Rusya’nın eylemleri üzerinde durdu. Neden bu kadar geç kalmıştı - işte ayrıntılı değerlendirme için ilginç bir soru.
İran yardımının yoğunlaştırılması, İran nükleer programına ilişkin anlaşmaların imzalanmasını engellemedi. Evet, prensip olarak, hiç kimse (İsrail hariç, İran yanlısı Hizbullah’ın güçlenmesi konusunda endişe duyuyor) farketmiyor. Rus askeri müşavirlerinin düşmanlıklarına katılımın parçalanmış ve tartışmalı kanıtlarına rağmen - IRGC (İslam Devrimi Muhafızları Birliği) savaşlarına katılmak neredeyse hiç kimsenin haberi değildir. Bu, İran’ın büyük Orta Doğu savaşına katılmasının ABD için oldukça kabul edilebilir olduğu ve hatta belki de arzu edildiği anlamına geliyor.
General Breedlove’a göre ABD’nin Suriye’deki Rusya’nın gerçek planlarının ne kadar saçma olduğunu bilmediğini söylüyorlar. Rusya’nın hedefinin teröristleri yok etmek ve Suriye’nin devletliğini geri kazanmak olduğu anlaşmazlığın başından beri biliniyor. Suriye'ye Rus askeri yardımı bugün başlamadı. Birleşik Devletler bununla görüşmeye başladı ve hesabıyla bölgeyi daha da istikrarsızlaştırmayı planlıyor. Suriye’ye yapılan teslimatların yoğunlaştırılması ve Rus uzmanlarının faaliyetlerinin açıkça fark edilememesi, JCS masasına askeri istihbarat raporları (Genelkurmay Başkanları - Genelkurmay Başkanları - ABD ordusunun en yüksek planlama otoritesi) - günlük olarak verildiği için fark edilemedi. Sonuç olarak, Amerikan bürokratik sistemi korkutucu derecede yavaştır ya da Eylül ayının başında Amerikalıların öngöremediği bir şey oldu. İkinci seçenekten devam edersek, neler olabileceğini anlamak için mevcut durumu daha ayrıntılı olarak ele alalım.
Öncelikle, geniş kitleler arasında geçerli olan, “herkese karşı savaş” ın Ortadoğu çatışmasında devam ettiği görüşünün yanlış olduğunu belirtmekte fayda var. Gözlemciler, çok sayıda silahlı parti tarafından ihtilafa karışıp, sanki bağımsız gibi davranıyorlar. Ve zaten kurulmuş koalisyonlardaki birleşik yönetim organlarının dış eksikliği. Koalisyonlardan birinin uzun süredir böyle bir organı olmasına rağmen - bu, Suriye savaşını çok başarılı bir şekilde serbest bırakan ve genişlemesini azami coğrafi sınırlara ustaca uygulayan ABD'nin askeri-politik liderliğidir.
Amerikan yetersizliğinin bir sonucu olarak, İslam Devleti'nin (IG) ortaya çıkışının tartışmalı olarak görülmesi gerektiğine dair bir diğer yaygın inanç. Silahlı çatışmaların tırmanışı teorisi Amerikan askeri bilimi tarafından uzun süredir çalışılmış ve sonuçlandırılmıştır. Temel olarak, dış politika alanı ve ABD'nin ulusal güvenliği ile ilgili tüm program belgeleri ve direktifleri oluşturulmuştur. Diğer bir deyişle, Amerikalılar çelişkilerin, dengesizleşmenin ve dünyanın herhangi bir köşesinde çatışmanın genişlemesine yol açan uzun zamandır bilinen faktörleri sistematik ve istikrarlı bir şekilde arttırdıklarında - yardım edemezler, ne yaptıklarını bilirler.
Netlik için. Belirgin biçimde yükselişe yol açan en temel ve en temel faktör, kaynakların sağlanmasıdır (dahil olmak üzere). silah) çatışmanın zayıf tarafı. Libya’da olan, Suriye’de Amerikalıların, başlangıçta hükümet güçlerine karşı çıkma şansı olmayan gangsterler için düzenli olarak silah ve diğer maddi ve bilgilendirici destekleri pompalamasını sağladı. Ayrıca, savaşta motivasyonlarını ve dayanıklılıklarını arttırmak için Amerikalı uzmanlar ve ajanlar, orijinal suçluların saflarındaki ikinci unsuru güçlendirdi - ideolojik temel. Yerel koşullardaki en iyi tabanın Cihad fikri olduğu gerçeği, Afganistan'daki OXV'ye yaygın bir muhalefet örgütlemeleri gerektiğinde bile Amerikalılar tarafından anlaşıldı. Ve bu nedenle, suçlu substratı Libya ve Suriye'nin laik rejimlerini bırakabilecek bir kuvvete dönüştürmek için, Birleşik Devletler rutin olarak Cihad propagandasını kullandı. Aynı zamanda, Amerikalıların, cihatçıların daha sonra bir yerde kaybolacağını ya da kendilerini demokrasi ve "medeni dünyanın değerleri" lehine yeniden eğiteceğini ciddi bir şekilde ümit ettiği şüphelidir. Ürdün ve Türk kamplarında Amerikalı eğitmenler tarafından yetiştirilen radikallerin Amerika'yı ana düşmanı olarak görmeleri bile önemli değil. Bu sorunu evde yaratanlar, Amerikalıların yarattığı sorunla savaşmak için maddi ve insan kaynaklarını harcamalıdır. Yani hesaplama, çatışmanın tırmanması üzerine, yeni katılımcıları içine çekmek üzerinedir. İşte olan bu. Buradaki yetersizlik nerede?
ABD’nin Orta Doğu’daki çıkarlarını artırmak için ne tür bir koalisyon koyabildiğini görelim. Hayır, "IG ile savaşmak için koalisyon" ile ilgili değil. Bu koalisyon oluşturan ortak çıkarlarla ilgilidir. İlgi alanları taktik ve stratejiktir. Bu savaşta azami ortak çıkar sadece iki. Bunlardan ilki, savaştan önce bölgede hüküm süren güç dengesindeki değişiklik. İkincisi, bu dengenin yenilenmesidir.
Amerika Birleşik Devletleri bölgenin dönüşümü için oyuna başladı. Daha iyi ya da daha adil bir şey gibi görünüyor. Gelecekte ilgilenen taraflara istenen sonuç bile gösterilmiştir - Büyük Ortadoğu'nun bir haritası (BBI). Aslında, daha sonra ne kadar iyi olacağına dair net bir görüntü olmadan büyük bir karmaşaya başlamak imkansız. Yani hiçbir müttefik bulamazsınız. Ve Amerikalılar böyle bir “imaj” çizdiler. Ancak, bizim için bu resmin belli bir süre sonra gerçekliğe ne kadar rastlayacağı ve bu resmi çizerek Amerikalıların ne kadar sinsice olacağı ilginç olacak. Avrasya kıtasının güneyinde başlatılmış bir süreçle, vektörlerle ilgileniyoruz. Ve başlatıcıların kendilerinin de süreçle daha fazla ilgilendiklerine dair büyük bir kuşku var. Ve bu süreç denir - iktidar (silahlı mücadeleden geçmek) siyasi bir haritanın dönüşümü. Bu dönüşümün sonucu ilke olarak tahmin edilemez, ancak uzun süreceği ve sürece katılan ülkelerin tüm kaynaklarını özümseyeceği sözünü veriyor.
Birçok güç sürece heyecanla katıldı. Her şeyden önce, halifeliği yeniden yaratmayı ve tüm dünyada olmasa da, bunun önemli bir kısmında güç kazanmayı hayal eden radikal Sünni mezhepler. Bir başkası hatırlarsa, şu anki dünya korkusu - IG - Saddam’ın iktidarında olan Sünni azınlığın Irak’ı rahatsız eden Amerikan işgalinden büyüdü. Başlangıçta, Sünni mezhepleri ve grupları, elbette, kalıtımsal güçlerini kaybetmek istemeyen, ancak bölgenin birçok ülkesinde büyüyen İran'ı ve beraberindeki Şii topluluklarını ciddi şekilde vurmayı ümit eden, Pers Körfezi'nin monarşilerini aktif olarak besledi. Türkiye etkisini büyük ölçüde arttırmayı ve aynı zamanda Kürt sorununu çözmeyi umuyordu. Görünüşe göre Erdoğan'a, başka bir BBI haritası gösterildi ve “bu hazine haritası emiciler için, gerçek olanı göstereceğiz.
Avrupa ülkeleri veya Avustralya gibi diğer tüm Amerikan "ortakları" bu çatışmada gözle görülür bir rol oynamaz. Bu, BM'de oy kullanma ve Amerikan girişimleri için evrensel destek görünümü yaratma amaçlı bir kalabalık. Hiç kimse görüşlerini sormadı ve bir bildirim prosedürüyle sürece bağlandılar.
Amerikan koalisyonunun en motive ve verimli kısmı, bölgenin politik yeniden yapılandırılması için mücadele eden bütün haydut gruplarıdır. Aslında, haydutların derecelerini sıralamak mantıklı olmaz çünkü stratejik çıkarları çakışıyor. Bunları “ılımlılık” veya radikalizm derecesine göre sınıflandırmak - neredeyse anlamsız - hepsi gelecekteki bir İslam devletinde güneşin altındaki bir yer için savaşıyorlar. Grupların periyodik olarak birbirleriyle kavga ettikleri gerçeği aldatıcı olmamalıdır - hepsi er ya da geç birleşecek ve IG'ye yemin edecektir. Ne de olsa, IG, Jabhat al Nusra, İslami Ön Koalisyon veya Jaish al Hurr arasında ideolojik bir fark yoktur (aynı zamanda Özgür Suriye Ordusu). Bu nedenle, Amerikan’ın IG’ye karşı mücadelesini duymak saçma, çünkü Amerikan’ın siyasi haritasının yeniden çizilmesi görevini en verimli şekilde çözen ABD müttefikleri arasında en başarılı olanı.
Şimdi ikinci koalisyon hakkında. Hayır gibi görünüyor. Dünyanın kanlı değişimini durdurmakla ilgilenen güçler var. Bu sadece Suriye'nin meşru hükümeti değil.
Her şeyden önce, bu Rusya. Hem kendi barışçıl hem de ilerici gelişimine ve Avrasya kıtasındaki barışın korunmasına ilgi duyan Rusya. Bağımsız Ukrayna’dan oldukça memnunduk - onlar “Doğu’ya saldırı” için köprü kurdu. Teorik olarak, eğer bu oluşum soğutulmuş, şekil almış ve genişlemesini her yöne durdurmuş olsaydı IG'ye karşı hiçbir şeyimiz olmazdı. En paradoksal yolla, bir tür kana susamış, agresif planlarla sürekli olarak kredilendiriliriz, ancak aslında gezegenin Doğu Yarımküresi'nin barışçıl gelişiminin garantörü olmak için gelecekte en gerçek potansiyele sahip olan biziz. ABD küresel bir istikrarsızlık faktörüne döndükten sonra, dünya garantörünün görevi boşaldı. Ve büyük olasılıkla, eski hegemonun adına bizim için böyle bir “hoşlanmadık”, tam da bu durumun anlaşılmasıyla bağlantılı. Doğal ve tarihi koşulların toplamına göre, Rusya barış ve istikrarın garantisi olarak tüm dünya için daha fazla tercih edilebilir hale gelebilir.
Koalisyonun bir diğer üyesi, daha önce de belirttiğimiz gibi, çatışmanın başlangıcından itibaren Rusya gibi meşru Suriye yetkililerine haydutlarla mücadelede yardımcı olan İran'dır. Rusya gibi, İran da, kendi çıkarları doğrultusunda aşamalı olarak gelişmeye cesaret sahibi olan tüm devletlerin kanlı dönüşümünü hedefleyen ABD politikasının bir sonraki hedeflerinden biri olması gerektiğinin farkındadır. Aynı zamanda, Amerikan planlarında, İran'ın yerini aldı - büyük Sünni-Şii savaşında Şii grup liderinin yeri. Irak'ın işgali sırasında, Amerikalılar şimdi İslam Devleti olan Sünni gruplarla ilgili bir gösteri düzenlemek için İran yanlısı Mehdi Ordusuna müdahale etmedi. İran’ın Yemen’deki savaşa katılımı (Suudi Arabistan’ın beldesi) ve IRGC’nin Esad’lara yardım etmesi - yukarıda da belirttiğimiz gibi - yaptırımların kaldırılmasını engellemedi. İran, çatışmayı sürdürmek ve genişletmek için gerekliydi - yangının yakıtı olarak. Fakat şimdi, Beşar Esad, İran ve Rusya askerleri arasındaki eylemlerin koordinasyonu belirginleştiğinde, her şey değişti. İran artık bölgesel emellerine bağlı olarak Türkiye gibi bağımsız bir oyuncu değil.
Ayrı olarak, iki oyuncu hakkında söylenmelidir.
İlk olarak, İsrail hakkında. Bu oyuncu bölgenin barış ve huzuruna daha fazla ilgi duyuyor - bu düşmanca bir ortamda fiziksel olarak hayatta kalmasıyla ilgili bir konu. Bu oyuncu hiçbir zaman koalisyona katılmayacak (özellikle Lübnan Hizbullah'ı içeren İran ile) ve her zaman yalnızca kendine güvenecektir. Ancak, Rusya ile İsrail, Suriye çatışmasının en başından beri, özel hizmetler aracılığıyla gayri resmi bir koordinasyona sahipti. Teğmen General Gadi Ayzenkot, Benjamin Netanyahu’nun Moskova’sı ve İsrail Savunma Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı (IDF) ziyaretlerini görüyoruz. Rusya ve İsrail'in stratejik çıkarları çakışıyor. Bununla birlikte, Suriye Demokratik Güçlerinin Suriye topraklarında silahların Hizbullah'a devredilmesi tehdidini ortadan kaldırmaya çalıştığı birkaç bölümden sonra, vizyon takası yapmak ve başka eylemlerde anlaşmak gereksiz olmayacaktı.
İkincisi, Kürtlerdir - çatışmaya hazır savaş partilerinden biri. İlk bakışta, Kürtlerin stratejik çıkarları - kendi devletlerinin yaratılması - onları otomatik olarak Amerikan koalisyonuna üye kılıyor. ABD, Irak savaşından bu yana, Kürt kuvvetlerinin bir kısmı ile çalışmakta. Bugün (Türklerin öfkesine bağlı olarak) Kürtler, Amerikalılardan askeri yardım alıyor (kuşkusuz, Amerikalılar genellikle abartıyorlar). Bununla birlikte, Kürtlerin Amerikan planlarındaki rolü, İran'a benzer - Türkiye ve İran'a yayılması gereken bir yangının yakıtı. Irak'ta Kürtler yasal olarak özerkliğe ve Suriye'de aslında var. Kürt devletliği sorunu neredeyse kaçınılmaz olarak çözülecek - bu hemen anlaşılmalıdır. Ancak bir başka soru, devletin Kürtlere ne kadara mal olacağını. Gerçek müttefikler olmadan, bu yol çok zor olacak.
Bugün Suriye hükümeti Kürtlere silah ve malzeme tedarik etmiyor ve anayasa değişikliği olmadan yasal özerklik sağlayamıyor. Ancak bu, yakın zamana kadar, Kürt birliklerinin Rusya, Suriye ve İran koalisyonuna katılmalarını engelledi. Ve eğer Rus danışmanlar Beşşar Esad'ı bu durumu değiştirmenin zamanı geldiğine ikna etmeyi başardılarsa, Amerikalıların gerçekten endişelenmeye başlaması gerekir.
Bu yapılandırmada, terörle mücadelede gerçek koalisyon Rusya'nın yetkisi altında olacak. Daha sonra Suriye’nin BM Daimi Temsilcisi Beşar Jaafari’nin de belirttiği gibi, Rusya’nın en azından ABD’nin teröristlere saldırma hakkına sahip olduğunu belirtti. Ve eğer Amerikalılar buna katılmıyorlarsa, teröristlerin müttefikleri olduklarını itiraf etmek zorunda kalacaklar, gerçekte oldukları gibi.