"Geleceğin bombardıman uçağı" PAK DA'dan bahsederken, medya genellikle fantastik anahatlara sahip bir uçağın görüntülerini kullanıyor: çok geniş, düz bir gövdeye, geri çekilebilir kanatlara ve geniş aralıklı omurgalara sahip. Kamusal alanda PAK DA'nın gerçek görüntüleri yok - uçak projede ve bu derinlemesine sınıflandırılmış - ve "geleceğin uçağı" resimlerinin Sukhoi Tasarım Bürosu tarafından 4'lerin başında geliştirilen gelecek vaat eden T-70MS füze gemisini tasvir ettiğini herkes bilmiyor, "silâh Rusya ". Sukhoi'nin geliştirmesinin Hava Kuvvetleri tarafından açıklanan yarışmayı kazanmasına rağmen, rakibin Tupolev Tasarım Bürosu'ndan bir otomobil olan ünlü Tu-160 çeşitli nedenlerle üretime girdi.
"Dokuma"
T-4MS'nin öncülü, uçak gemisi gruplarını aramak ve yok etmek için tasarlanmış süpersonik bir saldırı ve keşif füzesi taşıyıcısı olan T-4'tür (ürün 100 veya "dokuma"). Uçağın fantastik olduğu ortaya çıktı: titanyum gövde, yeni kontrol prensipleri, en son elektronikler ... T-4'te yaklaşık 600 icat kullanıldı.
"Yüz" ün seyir hızı 3000 km / saatin altındaydı, bu yüzden süpersonik modda mürettebat kör bir şekilde uçtu - kalkıştan sonra burun konisi yatay bir konuma getirildi ve camı bu hızda kaçınılmaz olarak eriyecek olan kokpit kanopisini kapladı. Her ihtimale karşı, komutanın periskopu vardı, ama pek işe yaramadı.
İlk prototip 22 Ağustos 1972'de havalandı. Testler başarılı oldu, ordu 250 uçak sipariş etti, ancak 10 başarılı uçuştan sonra proje kapatıldı. Bunun birkaç nedeni vardı. O sırada Sukhoi Tasarım Bürosu, T-10 ağır avcı uçağıyla uğraştı - daha sonra muhteşem Su-27 olduğu ortaya çıktı - ve hükümet güçlerini dağıtmamaya karar verdi. Tasarım bürosu için temel olan Tushinsky makine üretim tesisi, yenilikçi füze gemisinin seri üretimini çekmeyecekti ve bunun için olduğu varsayılan Kazan uçak fabrikası Sukhoi'ye devredilmedi.
Bakanlar Kurulu, Kazan'da T-4 üretimi hakkında kararname hazırlamaya başladığında, Pavel Sukhoi'nin ana rakibi Andrey Tupolev, Tu-22'sinin üretildiği seri teşebbüsünü kaybettiğini fark etti ... Ve bunu önlemek için her türlü çabayı gösterdi. Özellikle, Kazan'da Tu-22M modifikasyonunun üretimini kurmayı önerdi - bunun için, iddiaya göre üretimi yalnızca biraz yeniden tasarlamak için yeterliydi. Çıktının tamamen yeni bir uçak olduğu ortaya çıksa da, Kazan fabrikası Tupolev'de kaldı.
Titanyum kasa nedeniyle T-4 çok pahalı çıktı ve KB'nin üretim ve kaynakta metal tüketimini azaltma konusundaki bilgi birikimi bile sanayicileri ve ekonomistleri ikna edemedi. Pilot üretimde gelişmiş gelişmeleri uygulamanın bir şey olduğunu ve bunları hat içi montaj sırasında başka bir tesiste tanıtmanın başka bir şey olduğunu haklı olarak değerlendirdiler.
Buna ek olarak, 1969'da Hava Kuvvetleri, füze gemisinin performans özellikleri için gereksinimleri değiştirdi ve o zamana kadar yaratılmış olan "yüz" proje bunları karşılamadı. 1976'da bakan havacılık endüstri Peter Dementyev, T-4 projesini kapatmak ve Tu-160'ın oluşturulması için tüm gelişmeleri Tupolev Tasarım Bürosu'na aktarmak için bir emir imzaladı. "Yüz" ün tek kopyası Monino'daki Hava Kuvvetleri Müzesi'ne gönderildi ve yükselen kaporta, pencereli de olsa bir Tu-144 aldı. Neyse ki, ilk girişin seyir hızı hikayeler yolcu "süpersonik" o kadar yüksek değildi - "sadece" 2300 km / s.
"İki yüz"
"Uçak gemisi katili" ile başarısız olan Sukhoi Tasarım Bürosu, stratejik bir bombardıman uçağı için yarışmaya katılmak için projeyi yeniden düzenledi. T-4MS (modernize edilmiş stratejik) böyle doğdu. Üçgen gövdenin kenarları boyunca, değişken taramalı küçük kanatlar belirdi, omurga çatallandı, kanat altı gondollarındaki motorlar geri kayarak silahlara yer açtı. Projeye göre, uçak iç bölmelerde ve dış askıda süpersonik hızlarda aerodinamiği iyileştiren özel konteynerlerde 24 X-2000 balistik füze veya dört büyük X-45 seyir füzesi taşıdı. T-4MS, 200 tona yakın olan kalkış ağırlığı için "ürün 200" kodunu aldı.
Bir rüzgar tünelindeki modelin testleri, "iki yüz" ün harika aerodinamiğe sahip olduğunu gösterdi: ses altı hızlarda 17,5 ve Mach 7,3'te 3. Döner kanat konsollarının küçük alanı ve sert merkez düzlem, yere yakın yüksek süpersonik sesle uçmayı mümkün kıldı. Uçak ordu üzerinde büyük bir etki yarattı - aerodinamiğe ek olarak, hız, ses hızından üç kat daha yüksek ve düşük radar imzası tarafından baştan çıkarıldı. Tüm hesaplara göre, T-4MS, mevcut ve gelecekteki hava savunma sistemlerinin engelleyemeyeceği "çığır açan bir uçaktı".
Stratejik bir bombardıman uçağının geliştirilmesine yönelik yarışmanın sonuçlarına ayrılan toplantının sonunda, Sovyet Hava Kuvvetleri Başkomutanı Hava Mareşali Pavel Kutakhov şunları söyledi: “Biliyorsunuz, bu şekilde karar verelim. Evet, Sukhoi Tasarım Bürosu'nun tasarımı daha iyi, ona hakkını verdik, ama gerçekten ihtiyacımız olan Su-27 savaş uçağının geliştirilmesine şimdiden dahil oldu. Bu nedenle, böyle bir karar vereceğiz: Yarışmanın galibinin Sukhoi Tasarım Bürosu olduğunu kabul ediyoruz ve tüm malzemeleri Tupolev Tasarım Bürosu'na devretmekle yükümlü olacağız, böylece daha fazla çalışabilir ... "
O zamana kadar, Tupolev firması zaten Tu-160'ı yapıyordu ve Sukhoi'nin geliştirmelerini terk etti. Bununla birlikte, devrimci çözümler "yüz" ve "iki yüz" sonunda XXI.Yüzyılın Tu-160, Su-27, MiG-29 ve uçaklarında ortaya çıktı.
T-4 bombacı bombacısına saldırdı