We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Kongre, Herbert Hoover'ın 1932'nin başlarında eski askerler için bir miktar rahatlama sağlayan bir gazi tazminatı yasasını vetosunu geçersiz kıldı, ancak aynı zamanda ödemelerin nakit olarak yapılmasına yönelik hissi de körükledi. Bu tür talepler, bu tür sorumsuz hareketlerin yalnızca ulusun sıkıntılarını derinleştireceğine inanan Cumhuriyetçi liderler tarafından hızla reddedildi.Mayıs ayı sonlarında, sayıları 1.000 civarında olan bir grup gazi, davaları için lobi yapmak üzere Washington DC'ye geldi. Artan rakamlara rağmen, devam eden gösteriler esasen barışçıl kaldı. 15 Haziran'da Temsilciler Meclisi, gazilerin ikramiye sertifikalarının nakde çevrilmesi için kullanılmak üzere 2,4 milyar dolarlık fiat para basılmasına izin veren bir tedbir olan Patman Bonus Yasası'nı kabul etti. . Metropolitan polisi bu kalıntıyı dağıtmak için çağrıldı ve iki polis memurunun ve iki gazinin ölümüyle sonuçlanan şiddet patlak verdi. Hoover, ülkenin mafya egemenliğine girme eşiğinde olduğundan ve bir dizi radikalin ön planda olduğundan korkuyordu. hareket. 28 Temmuz'da, tükenmiş Bonus Ordusu, Pennsylvania Bulvarı'na yürüdü, slogan attı:
Mellon düdüğü çaldı,
Hoover zili çaldı,
Wall Street sinyali verdi
Ve ülke cehenneme gitti.
Hoover'ın yeterince ihtiyacı vardı ve federal birlikleri çağırdı. "Aylarca sabrettikten sonra, hükümet, özyönetimin aziz süreçlerinin korunması için her zaman karşılanması gerektiği gibi, aleni kanunsuzlukla karşılaştı" dedi.
Ordu Genelkurmay Başkanı Douglas MacArthur komuta ediyordu, Dwight D. Eisenhower, George S. Patton Jr. ve diğerleri tarafından desteklendi. Çeşitli tanklar, süvariler, piyadeler ve bir makineli tüfek müfrezesi, gösteri yapan gazilerin peşinden hareket ederek Bonus Ordusunu şehrin dışına çıkmaya zorladı. Anacostia Flats'teki topluluğu dağıtmak için göz yaşartıcı gaz kullanıldı ve gecekondu mahallesi yakıldı. Yakın dövüşte 100'den fazla gazi yaralandı ve üç aylık bir bebek göz yaşartıcı gaz solunması nedeniyle öldü. Başkan, Ordunun emirlerinin çok üzerinde güç kullandığını iddia etti, ancak bu açıklama kamuoyunda çok az etki yarattı. Hoover'ın yeniden seçilme olasılığı 1932'nin ortalarında kaldıysa, o Temmuz günü sona erdi. Çoğu Amerikalı, sadece birkaç yıl önce ülkeleri için savaşan yoksul eski askerler olan Bonus Ordusu'na karşı hareket eden ağır silahlı birliklerin görüntüsünden iğrendi.
* Ülke genelindeki evsizlerin ve işsizlerin kamplarına, ülkenin sorunları için giderek artan miktarda suç yüklenen adamın tanınması için genellikle “Hoovervilles” adı verildi. Hoover'ın iç politikasının diğer yönlerine bakın.
Washington'da Bonus Ordu Yürüyüşü - Tarih
Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden altı yıl sonra Kongre, çatışma gazilerini hizmetleri için nakit bir ikramiye ödüllendirecek bir yasa tasarısını kabul etti. Ancak mevzuat, gazilerin ikramiyelerini 1945'e kadar tahsil etmeyeceklerini şart koşuyordu.
|Tanklar ve süvariler hazırlanıyor|
Bonus Ordusunu tahliye edin
28 Temmuz 1932
Gaziler, hurda odun, demir ve bulabildikleri diğer gevşek malzemeleri kullanarak şehir genelinde harap kamplar kurdular. En büyüğü tahminen 10.000 kişiyi barındırıyordu. Kongre'nin harekete geçmesini boşuna beklediler. 17 Haziran'da Senato, Bonus Yürüyüşçülerine yardımlarının derhal ödenmesini sağlayacak olan Meclis'ten geçen yasaya karşı oy kullandı.
Gidecek başka bir yeri olmayan Bonus Ordusunun çoğunluğu, Kongre'nin yaz için ertelenmiş olmasına rağmen, şehirde kamp kurdu. Sonunda, Başkan Hoover Orduya gazileri zorla kaldırmasını emretti. 28 Temmuz'da General Douglas MacArthur komutasındaki bir tank ve süvari kuvveti kampları bastı ve gazileri sürdü. Sonra derme çatma evleri ateşe verildi.
"Yüzlerinde açlığın açık kanıtlarını görmekten korktum."
Evalyn Walsh McLean, Washington Post'un sahibinin karısı ve Washington Society'nin bir direğiydi. Bonus Ordusunun Washington'a ilk girdiği ve zarif malikanesinin önünden geçtiği sahneyi anlatıyor:
"1932 yılının Haziran ayında bir gün, tozlu bir otomobil kamyonunun yavaş yavaş evimin önünden geçtiğini gördüm. Arabaya binen adamların tıraşsız, yorgun yüzlerini ayakta gördüm. Birkaçı arkada oturmuş, bacakları alçaltılmış arka panelden sarkıyordu. Kamyonun yanında, üzerinde kabaca siyah harflerle bir efsane olan BONUS ARMY yazan beyaz bir bez parçası vardı.
Diğer kamyonlar dağınık bir şekilde izledi ve. Diplomatların ve Washington'un diğer modacılarının çoğunun gezindiği Massachusetts Bulvarı'nın kaldırımlarında, eski üniformaların artıkları giyen bazı pejmürde yürüyüşçüler vardı. Yürüdükleri sopalar sopalardan çok sopalara benziyordu. Arkadaş canlısı görünmüyorlardı ve kıtanın her yerinden geldikleri dairesel caddelerin her biri boyunca başkente yürüyüşe çıktıklarını ve at sürdüklerini öğrendim. Büyük evlerimden birinin yanından geçen bu adamların böyle zengin barınaklarda bir tür meydan okuma görmeleri benim için bir kayıp değildi.
Yanıyordum, çünkü o erkek, kadın ve çocuk kalabalığının kıtada kaynaşmasına asla izin verilmemesi gerektiğini hissettim. Ama aynı adamların diğerleriyle birlikte Pennsylvania Bulvarı'nda yürürken alkışlandıklarını hatırlayabiliyordum. O savaş zamanı geçit törenlerini hatırlarken, gazetelerde Washington'da ek askerlerin aç kaldığını okuyordum.
O gece daha bir saat uyumadan uyandım. Başkentte yürüyen o zavallı şeytanları düşündüm. Sonra bu yürüyüşü görmenin ve anlamaya çalışmanın oğlum Jock'un eğitiminin bir parçası olması gerektiğine karar verdim. Saat birdi ve Capitol güzelce aydınlatılmıştı. O zaman gücün ışıkları söndürmesini ve bu sayede biriktirilen parayı açları beslemek için kullanmasını diledim.
Jock ve ben bivoued adamların arasında dolaşırken, yüzlerinde açık bir açlık kanıtı görmekten korktum, birbirlerinden sigara almaya çalıştıklarını duydum. Bazıları kaldırımlarda yatıyordu, dağınık kafaları kollarına yaslamıştı. Birkaç küme ortalıkta dolaşıyordu. İçlerinden birinin yanına gittim, gözleri kafasına derinden çökmüş bir adam.
'Hiç yedin mi?' Kafasını salladı.
Tam o sırada Washington polis şefi General Glassford'u gördüm. 'Onlara kahve alacağım' dedi.
'Tamam' dedim, 'Ben Childs'a gidiyorum'.
O beyaz restorana girdiğimde saat ikiydi. Siparişimi almak için bir adam geldi. 'Sandviç servisi yapıyor musunuz? Bin istiyorum" dedim. "Ve bin paket sigara.'
'Onları hemen istiyorum. Yanımda beş sentim yok ama bana güvenebilirsin. Ben Bayan McLean.
Yöneticiyi konferansa çağırdı ve çok geçmeden ekmekleri bir makineyle dilimliyorlardı ve Glassford'un kahvesiyle de (kendi parasını harcıyordu) ikimiz de görünen tüm açları doyurduk.
|Sonrası - içinde Capitol ile|
arka plan, Bonus'un kulübeleri
Ordu yakıldı. 29 Temmuz 1932
"Günlerdir yolda," dedi Waters, "ve otobüsle yeni geldi."
Banyo yapmanın hoş bir değişiklik olacağını düşündüm ve onu yukarı, babamın Kral Leopold için tasarladığı misafir odasına götürdüm. Hizmetçimi banyo yapması için gönderdim ve genç kadına uzanmasını söyledim.
'Sen soyun' dedim, 've sen uyurken ben senin tüm eşyalarını temizleteceğim ve ütüleyeceğim.'
'Ah, hayır' dedi, 'ben değilim. Bu kıyafetleri vermeyeceğim. Onları bir daha asla göremeyebilirim.'
Dudağı dışarıdaydı ve bu yüzden tartışmadım. Kendini yatağa attı, çizmeleri falan, ben de parmak uçlarında çıktım.
O gece Başkan Yardımcısı Charlie Curtis'i aradım. Sandalyemin yanında duran Waters adına konuştuğumu söyledim. Dedim ki: 'Bu adamlar çaresiz bir durumdalar ve onlar için bir şey yapılmazsa, doyurulmadıkça çok sıkıntı olur. Ne paraları var, ne de yiyecekleri.'
Charlie Curtis bana senatörleri gizli bir toplantıya çağırdığını ve Howell yasa tasarısı üzerinde derhal harekete geçilmesi için Meclis'e bir delegasyon göndereceğini ve bonus ordu üyelerini evlerine geri göndermek için para sağlayacağını söyledi.
Referanslar:
Evalyn Walsh McLean'in açıklaması şurada yer alır: Peder Struck it Rich (1936) Daniels, Roger, The Bonus March an Episode of the Great Depression (1971).
ABD Ordusu tarafından tahliye edilen Bonus Yürüyüşçüler
Büyük Buhran sırasında Başkan Herbert Hoover, General Douglas MacArthur komutasındaki ABD Ordusuna Bonus Yürüyüşçüleri ülkenin başkentinden zorla tahliye etmesini emreder.
İki ay önce, gazilerinin 2019 ikramiye sertifikaları için nakit ödeme arayan yaklaşık 1.000 I. umutsuz mali sıkıntılar içinde. Haziran ayında, diğer kıdemli gruplar kendiliğinden ülkenin başkentine doğru yol aldı ve Bonus Yürüyüşçüleri yaklaşık 20.000 güçlüye çıkardı. Columbia Bölgesi Polis Şefi Pelham D. Glassford tarafından boş hükümet binalarında ve açık alanlarda kamp kurarak, Temsilci Wright Patman tarafından sunulan gazilerin 2019 ödeme faturasının geçmesini istediler.
Konuyla ilgili oylamayı beklerken, gaziler düzenli ve barışçıl bir şekilde hareket ettiler ve 15 Haziran'da Patman tasarısı Temsilciler Meclisi'nden geçti. Ancak, iki gün sonra, Senato'daki yenilgisi, eve dönmeyi reddeden yürüyüşçüleri çileden çıkardı. Giderek gerginleşen bir durumda, federal hükümet protestocuların 2019'daki eve dönüşü için para sağladı, ancak 2.000 kişi teklifi reddetti ve protesto etmeye devam etti. 28 Temmuz'da Başkan Herbert Hoover orduya onları zorla tahliye etmelerini emretti. General MacArthur'un adamları kamplarını ateşe verdi ve gaziler şehirden sürüldü. Ülkenin birçok yoksulunun ihtiyaçlarına karşı duyarsız olarak görülen Hoover, tepkisinin ciddiyeti nedeniyle halk ve basın tarafından çok eleştirildi.
Amerikan Deneyimi
Büyük Buhran'dan birkaç görüntü, Bonus Yürüyüşçülerin bozgunundan daha silinmezdir. O sıralarda, federal hükümetin kendi vatandaşlarına - gazilere, daha az değil - sırt çevirmesi, cumhuriyetin kaderi hakkında şüpheler uyandırdı. Hala onlarca yıl sonra şok etme gücüne sahip.
Bonus Ordusu, 5 Temmuz 1932'de Capitol Washington, DC'ye yürüyor. Kongre Kütüphanesi
Başından beri, 1932, Buhran derinleştiği ve hayal kırıklıklarının arttığı için ülke için zor bir yıl olacağına söz verdi. Aralık 1931'de, birkaç hafta sonra Washington'da komünistlerin önderliğindeki küçük bir açlık yürüyüşü yapıldı, bir Pittsburgh rahibi, işsizlik yasası için ajite etmek için orada 12.000 işsiz adamdan oluşan bir orduyu yönetti. Mart ayında Ford'un Michigan'daki River Rouge fabrikasında çıkan bir isyanda dört ölü ve elliden fazla kişi yaralanmıştı. Böylece, Walter W. Waters adlı eski bir konserve işçisi tarafından yönetilen bir grup işsiz gazi, Mayıs ayında başkente gelmeye başladığında, gerilim yüksekti. Kendilerine "Bonus Sefer Kuvvetleri" adını vererek, Birinci Dünya Savaşı'ndaki hizmetleri karşılığında Kongre'nin kendilerine vaat ettiği ikramiyenin erken ödenmesini talep ettiler.
Ordu Genelkurmay Başkanı MacArthur, yürüyüşün ABD hükümetini baltalamak için bir komünist komplo olduğuna ve "hareket aslında neredeyse tükenmiş bir federal hazineden fon sağlama çabasından çok daha derin ve daha tehlikeli" olduğuna ikna olmuştu. Ama durum böyle değildi. MacArthur'un kendi Genelkurmay istihbarat bölümü Haziran ayında Bonus Mart'ın yirmi altı liderinden sadece üçünün komünist olduğunu bildirdi. Ve tabandaki yüzde muhtemelen daha da küçüktü, birkaç komutan MacArthur'a, adamların çoğunun, eğer varsa, şiddetle anti-komünist göründüğünü bildirdi. Gazeteci ve görgü tanığı Joseph C. Harsch'a göre, "Bu devrimci bir durum değildi. Bu, büyük sıkıntı içinde yardım isteyen bir grup insandı. Bunlar sadece şanssız, parasız ve para isteyen Birinci Dünya Savaşı gazileriydi. ikramiyelerini almak için -- ve o anda paraya ihtiyaçları vardı."
İlk başta, düzen korunabilir gibi görünüyordu. Askeri hatlar boyunca çeşitli kampları organize eden Walters, "dilencilik, içki içme, radikalizm" olmayacağını ve yürüyüşçülerin "gazilerin tasarısı geçene kadar kalacaklarını" açıkladı. Washington Polis Müfettişi Pelham D. Glassford gazilere büyük saygı ve özenle davrandığı için hükümet de üzerine düşeni yaptı. Ancak Haziran ayının sonunda hareket, 20.000'den fazla yorgun, aç ve hüsrana uğramış erkeğe ulaştı. Çatışma kaçınılmazdı.
Yürüyüşçüler, Başkan Hoover'ın veto etme sözüne rağmen, Temsilciler Meclisi 15 Haziran'da Patman gazileri yasasını kabul ettiğinde cesaretlendiler. Ancak 17 Haziran'da tasarı Senato'da reddedildi ve her iki tarafta da sinirler yükselmeye başladı. 21 Temmuz'da, Ordu her an devreye girmeye hazırlanırken, Glassford'a Pennsylvania Bulvarı'ndaki birkaç binayı, gerekirse güç kullanarak tahliye etmeye başlaması emredildi. Bir hafta sonra, 28 Temmuz'un buğulu sabahında, birkaç Yürüyüşçü Glassford'un polisine koştu ve tuğla atmaya başladı. Başkan Hoover, Savaş Bakanı'na "etkilenen bölgeyi çevrelemesini ve gecikmeden temizlemesini" emretti.
Dikkat çekici bir şekilde MacArthur liderliğindeki Ordu birlikleri (Binbaşı George S. Patton, Jr. dahil) piyade kordonları oluşturdu ve gazileri dışarı itmeye başladı, onlar giderken geçici kamplarını yok ettiler. Hiçbir silah ateşlenmemesine rağmen, süvariler kılıçları çekilerek ilerledi ve biraz kan döküldü. Akşama kadar yüzlerce kişi gaz (ölen bir bebek dahil), tuğlalar, sopalar, süngüler ve kılıçlarla yaralandı.
Ardından, tüm olaydaki en tartışmalı an geldi -- General MacArthur'u doğrudan ilgilendiren bir an. Savaş Bakanı Hurley, MacArthur'a iki kez emir gönderdi ve Başkan'ın, hükümetin tepkisinin aşırı sert görünebileceğinden endişe ettiğini ve Ordunun Bonus Yürüyüşçüleri köprüden Anacostia Nehri'nin diğer tarafındaki ana kamplarına kadar takip etmesini istemediğini belirtti. Ancak yardımcısı Dwight Eisenhower'a göre MacArthur, "çok meşgul olduğunu söyledi", "insanların aşağı inip emir getiriyormuş gibi davranmasından" rahatsız olmak istemedi ve birkaç saat ara verdikten sonra adamlarını yine de köprünün karşısına gönderdi. Mümkün olduğu kadar çok insanın tahliyesine izin verin. Kısa süre sonra kampta yangın çıktı. Yangını hangi tarafın başlattığı belli olmasa da, büyük yangının görüntüsü, ulusumuzun başkentinin gördüğü en büyük huzursuzluğun imzası haline geldi.
Pek çok Amerikalı, hükümetin eylemini talihsiz ama kanun ve düzeni korumak için gerekli bir hareket olarak alkışlasa da, basının çoğu daha az anlayışlıydı. "New York Times" hesabının ilk cümlesini okudu: "Bu gece yarısı ıssız Anacostia dairelerinin üzerinde alevler yükseldi," ve son iki ayda Dünya Savaşı'nın zavallı bir mülteci gazileri akışı evlerini terk etti. nereye gittiğini bilmiyorlardı."
28 Temmuz 1932: Bonus Ordu Saldırıya Uğradı
28 Temmuz 1932'de ABD hükümeti ders kitabı kahramanları Douglas MacArthur, George Patton ve Dwight D. Eisenhower'ın önderliğinde I. Dünya Savaşı gazilerine tanklar, süngüler ve göz yaşartıcı gazla saldırdı. Birinci Dünya Savaşı gazileri, vaat ettikleri savaş zamanı ikramiyelerini talep etmek için Washington DC'ye gelen bir Bonus Ordusunun parçasıydı.
Bonus Ordusu yürüyüşçülerini tahliye etmek için birlikler gaz maskeleri taktı, süngüleri sabitledi ve kılıçları çekili olarak Pennsylvania Ave'den aşağı indi. Kaynak: National Archives
Mickey Z.'nin aşağıdaki makalede açıkladığı gibi,
Avrupa'da ayrı bir ordu olarak savaşmış olsalar da, Bonus Ordusu Jim Crow'u bu savaşa davet etmedi. Ülkenin dört bir yanından tek başlarına ya da eşleri ve çocuklarıyla gelen hem Siyah hem de beyaz gaziler, çoğunlukla Capitol'den Potomac Nehri boyunca, kararlı bir şekilde başkanın onuruna ‘Hoovervilles’ olarak adlandırılan yerde toplandılar. yalvarışlarını duymayı reddetti.
Mickey Z.
Her zaman büyük bir savaşın ardından gelen üzücü sonuçta, geri dönen askerlerin genellikle halkın başına bela olarak kabul edildiklerini keşfettiklerinde yaşadıkları şaşkınlıktan daha üzücü bir şey yoktur. Ve çok da dürüst değil.” — H.L. Mencken
Her acımasız ABD askeri müdahalesi sırasında “birlikleri destekleyin” çığlıkları olağan hale gelmeden çok önce, iktidarlar kendi tavsiyelerine ne kadar uymayı düşündüklerini açıkça ortaya koydular.
1787'deki Shays İsyanı'ndan bugün çeyrek milyon evsiz veterinere kadar, nesilden nesile ABD askeri personeli hükümetlerinden destek eksikliği çekti. Birinci Dünya Savaşı'nda savaşan Amerikan askerleri de bir istisna değildi. 1924'te Birinci Dünya Savaşı gazileri, Kongre tarafından 'Ayarlanmış Tazminat' olarak oylandı: Yurtdışında hizmet verilen her gün için 1,25 dolar, Amerika'da hizmet verilen her gün için 1,00 dolar. “doughboys,” için bir bonus olarak görüldü.
50 $ veya daha az borcu olan gazilere hemen ödeme yapıldı. Diğer herkese, ödeme üzerine ek olarak yüzde 25'lik bir faizle yüzde 4 faiz toplayacak bir sertifika verildi. Ancak bir sorun vardı: Sertifika 1945'e kadar paraya çevrilemezdi. . ve “Bunalım” adında küçük bir şey ufukta beliriyordu.
Böyle bir çıkmaza saplanan erlerden biri Camden, New Jersey'den Joe T. Angelo'ydu. 1918'de Er Angelo, Fransa'daki bir savaş alanında Binbaşı George S. Patton'ın hayatını kurtardı (Angelo, Patton'ın emrindeydi). Çabalarından dolayı Üstün Hizmet Haçı ile ödüllendirildi.
1932'nin ilkbahar ve yazında, Angelo gibi huysuz, meteliksiz ve işsiz gaziler, yukarıda bahsedilen sertifikaların gelecekteki değeri için ödeme talep etme fikrine kapıldılar. Herhangi bir yerde 17.000 ila 25.000 eski ahbap, “Bonus Ordusu” olarak da bilinen bir Bonus Sefer Gücü (BEF) kurdular ve -ellerindeki ikramiye sertifikaları- Kongre ve Başkan Herbert Hoover'ı greve almak için Washington'a yürüdüler.
Avrupa'da ayrılmış bir ordu olarak savaşmış olsalar da, BEF'in adamları Jim Crow'u bu savaşa davet etmediler. Ülkenin dört bir yanından tek başlarına ya da eşleri ve çocuklarıyla gelen hem Siyah hem de beyaz gaziler, çoğunlukla Capitol'den Potomac Nehri boyunca, kararlı bir şekilde başkanın onuruna "Hoovervilles" denilen yerde toplandılar. yalvarışlarını duymayı reddetti.
Temsilciler Meclisi, 15 Haziran 1932'de gazilere yardım için Patman Yasa Tasarısını kabul etti, ancak yasa tasarısı sadece iki gün sonra Senato'da yenilgiyle karşılaştı. Ülkenin başkentine daha fazla veteriner akın etti. Barakalar, çadırlar ve barakalar her yere yayılmaya devam etti ve hükümet ve gazeteler onuncu kez komünist kozu oynamaya karar verdi. BEF'in yüzde 95 gazilerden oluşmasına rağmen, grubun tamamı “Kızıl kışkırtıcılar” olarak etiketlendi - ezilen bir grup ABD vatandaşına açık sezon ilan etmekle eşdeğer. Tam o sırada Hoover birlikleri çağırdı. . . yakında üç ders kitabı kahramanı tarafından yönetiliyor.
Bonus yürüyüşçüler polis ve orduyla karşı karşıya, 1932. Kaynak: National Archives
Operasyonun komutanı, BEF hainlerini hükümeti devirmeye kararlı olarak damgalayan Genelkurmay Başkanı Douglas MacArthur'du. . . “Pasifizm ve onun yakın komünizminin her yanımızda olduğunu ilan etti.” MacArthur'un genç yardımcısı Dwight D. Eisenhower'dan başkası değildi, Patton ise Bonus Ordusunun nihai tahliyesine öncülük eden Üçüncü Süvari'ye liderlik etti. Patton, MacArthur'un “reds” nefretini paylaştı ve birliklerine BEF ile nasıl başa çıkılacağı konusunda ders verdi: “Ateş etmeniz gerekiyorsa iyi bir iş yapın - birkaç zayiat şehit olur, çok sayıda nesne bir ders olur. . . . Bir mafya hareket etmeye başladığında, onu kaçmaya devam edin. . . . Geri çekilmesini teşvik etmek için bir süngü kullanın. Eğer koşuyorlarsa, kalçalarındaki birkaç iyi yara onları cesaretlendirecektir. Direnirlerse öldürülmeleri gerekir.”
Üç askeri ikon, 28 Temmuz 1932'de BEF ve DC polisi tarafından yapılan bir arbedede iki ölümcül yaralı gazi ile sonuçlandığında şansını yakaladı. ABD Ordusu saldırısı, dört süvari birliği, dört piyade bölüğü, bir makineli tüfek filosu ve altı tankı birleştirdi. BEF lideri Walter Waters, Hoovervilles kampçılarına sütunlar oluşturma, eşyalarını kurtarma ve düzenli bir şekilde geri çekilme fırsatı verilip verilmeyeceği sorulduğunda, MacArthur şu yanıtı verdi: "Evet, dostum, elbette. Ancak, Pennsylvania Bulvarı'na yürüdükten sonra, MacArthur'un askerleri bazı çadırları ateşe verirken göz yaşartıcı gaz kullandılar ve süngü savurdular. Bir anda, tüm BEF kampı alevler içinde kaldı.
Tarihçi Kenneth C. Davis, “emirleri dikkate almayarak -kariyeri boyunca uzanan ortak bir konu- MacArthur'un Bonus Ordusunu tamamen yok ederek işi bitirmeye karar verdiğini yazıyor. Gece çöktükten sonra, tanklar ve süvariler, karmakarışık çadır kamplarını ve sandıklı barakaları yerle bir etti. Meşale konuldu.”
Saldırıda iki gazi hayatını kaybetti ve on bir haftalık bir bebek gazla ilgili olduğuna inanılan bir hastalıktan öldü. Buna ek olarak, sekiz yaşındaki bir çocuk gazdan kısmen kör oldu, iki polisin kafatasları kırıldı ve bin gaziye gaz nedeniyle yaralandı.
İçin için için yanan sonrasında, sersemlemiş, zayıf bir Joe Angelo eski patronuna yaklaştı, ancak sert bir şekilde azarlandı. "Bu adamı tanımıyorum," diye hırladı Binbaşı Patton. “Onu götürün ve hiçbir koşulda geri dönmesine izin vermeyin.”
Ertesi gün, New York Times şu başlık altında bir makale yayınladı: “A Calvary Binbaşı Tahliye Ediyor Savaşta Hayatını Kurtaran Gazi.”
Bu etkileyici askeri başarıdan sonra, BEF üyeleri Washington'dan ayrılmak zorunda kaldı ve birçoğu Büyük Buhran sırasında hayatlarını yollarda yaşayan diğer iki milyon kadar Amerikalıya katıldı.
Davis, California gibi bazı eyaletlerin, “yoksulları geri döndürmek için muhafızlar görevlendirdiğini belirtiyor.
On yıldan kısa bir süre sonra, MacArthur, Patton ve Eisenhower, haklarından mahrum bırakılmış yoksulların birçoğunu Avrupa ve Pasifik'teki savaş alanlarında korkunç ölümlere göndererek tarih kitaplarında yer alacaklardı.
Franklin Delano Roosevelt, 1932'de başkan adayıydı. BEF'in tahliyesinden sonraki gün, bir yardımcısına, Herbert Hoover'a karşı kampanya yürütmesine artık gerek olmadığını söylediği söyleniyor. Haklı olabilirdi. . . ancak sonraki seçimleri Birinci Dünya Savaşı gazilerine pek yardımcı olmadı. FDR sadece ikramiyeleri ödemeyi reddetmekle kalmadı, aynı zamanda MacArthur'u Genelkurmay Başkanı olarak yeniden atadı.
Roosevelt, ikramiye arayanlara Florida Keys'teki gibi “Gazi Rehabilitasyon Kamplarında” çalışma fırsatı verildiğinde, bazı gazilere New Deal kemiği attı. Orada, 1935 İşçi Bayramı'nda, Birleşik Devletler'de şimdiye kadar kaydedilen hiçbir kasırgaya benzemeyen bir kasırganın vurduğu, rezil bir sonla karşılaştılar.
"Saatte iki yüz mil olduğu tahmin edilen rüzgar, Florida'nın yukarı Keys bölgesindeki çalışma kamplarına çarptı ve kum taneciklerini insan yüzlerinden et fırlatan küçük füzelere dönüştürdü," diye yazıyor Paul Dickson ve Thomas B. Allen Bonus Ordu: Bir Amerikan Destanı. “Fırtına en az 259 gaziye ölüm getirdi. Son rezalet toplu yakma oldu.
Böyle bir muameleye rağmen, Bonus Ordusunun mirası sadece G.I. 1944'te Bill, ama her oturma grevinde, her yürüyüşte ve ekonomik adalet için her gösteride. olarak Washington Akşam Yıldızı Bonus Ordusu'nun DC'de kaldığı süre boyunca, “Bu adamlar, yurttaşlarının gurur duyabilecekleri vatanseverlik üzerine yeni bir sayfa yazdılar.
PBS belgeseline, “The March of the Bonus Army”'e bakın ve aşağıda daha fazla ilgili kaynak bulabilirsiniz.
Bonus Ordu: Bir Protesto GI Yasasına Nasıl Yol Açtı?
1932'de Portland, Ore.'de bir grup Birinci Dünya Savaşı gazisi, vaat edilen ikramiyelerinin erken ödenmesi için lobi yapmak için Bonus Ordusunu Washington'a topladı. Mayıs ayında Anacostia Nehri boyunca kamp kurdular. Ancak Temmuz ayına kadar yetkililer sabrını yitirdi ve yürüyüşçüleri tahliye etmek için kampa girdi. Şiddete dönüştü. Bir asker bir çadırı ateşe verdi ve Ordu ayakta kalan her şeyi yakmaya başladı. AP başlığı gizle
1932'de Portland, Ore.'de bir grup Birinci Dünya Savaşı gazisi, vaat edilen ikramiyelerinin erken ödenmesi için lobi yapmak için Bonus Ordusunu Washington'a topladı. O Mayıs ayında Anacostia Nehri boyunca kamp kurdular. Ancak Temmuz ayına kadar yetkililer sabrını yitirdi ve yürüyüşçüleri tahliye etmek için kampa girdi. Şiddete dönüştü. Bir asker bir çadırı ateşe verdi ve Ordu ayakta kalan her şeyi yakmaya başladı.
Wall Street'i İşgal Et protestoları ABD genelinde ve dünyanın dört bir yanındaki şehirlerde ortaya çıktı. Aralarındaki ortak payda, protestocuların dışarıda kalma ve kamp yapma taahhüdü. Çadırlar kurdular ve büyük, doğaçlama topluluklar kurdular.
Amerikan tarihi boyunca yankılanan bir protesto biçimi.
1932'de başka bir grup protestocu kamp kurdu ve sesleri duyuluncaya kadar kalmaya yemin etti.
Bonus Ordu
1918'de Birinci Dünya Savaşı sona ererken, milyonlarca Amerikan gazisi, denizaşırı hizmetlerinin karşılığı olan nakit ikramiye vaadiyle evlerine döndüler.
Yine de bir sorun vardı: Para 1945'e kadar ödenmeyecekti.
Ardından Büyük Buhran vurdu. Milyonlarca Amerikalı aç ve evsiz kaldı. Savaş gazileri yardım için çaresizdi.
Böylece 1932'de Portland, Ore.'de Walter Waters adında bir adam tarafından yönetilen bir grup gazi, vaat ettikleri ikramiyenin erken ödenmesi için lobi yapmak üzere Washington'a gitmeye karar verdi.
13 Temmuz 1932'de Brig. Washington, DC polis şefi General Pelham D. Glassford, Capitol topraklarında bir grup savaş gazisinden, Fransa'da görev yapmışlarsa ve yüzde 100 Amerikalılarsa ellerini kaldırmalarını istedi. AP başlığı gizle
13 Temmuz 1932'de Brig. Washington, DC polis şefi General Pelham D. Glassford, Capitol topraklarında bir grup savaş gazisinden, Fransa'da görev yapmışlarsa ve yüzde 100 Amerikalılarsa ellerini kaldırmalarını istedi.
Bir borazan ve bir Amerikan bayrağıyla demiryollarına indiler ve yük trenlerine atladılar. Kendilerine Bonus Ordu diyorlardı.
Doğuya doğru ilerledikçe fikirleri tuttu. Radyo istasyonları ve gazeteler hikayeyi almaya başladı. Ülkenin dört bir yanından gaziler yük trenlerine binerek başkente doğru ilerlemeye başladı.
Tom Allen, ortak yazar Bonus Ordu: Bir Amerikan Destanı, hareketin "gaziler ve hiçbir şeyleri olmayan aileleri için bir mıknatıs olduğunu söylüyor.
"Aniden, tüm Depresyondan bir şeyler yapan erkekler çıkıyor" diyor. "Orada umut vardı. Bir misyonları var, bir hedefleri var - ve adı Washington, D.C."
1932'de Fred Blacher, 16 yaşında bir Washingtonluydu.
"Kamyonlarla ve eski otobüslerle geldiler" diyor. "Eski harap Ford'larda yük vagonlarında asılıydılar, 20 kişi üzerlerinde asılıydı."
Lillie Linebarrier, Bonus Ordusu'nu duyduğunda kıdemli kocasıyla Kuzey Carolina'da yaşıyordu. Friendly Bonus Expeditionary Force String Band'i kurdular ve "sadece bir teneke küvet, bir bulaşık makinesi ve ihtiyacımız olan birkaç giysiyi ve banjo'mu topladık. Ve müziğimizi çalarak dışarı çıktık."
kamplar
İlk Bonus Yürüyüşçüleri, ikramiyelerinin ödenmesini talep ederek 25 Mayıs'ta Washington DC'ye geldi. Birkaç hafta içinde kasabada 20.000 gazi vardı.
Lillie Linebarrier ve grubu, Friendly Bonus Expeditionary Force String Band, Bonus March'ta sahne aldı. Bill Linebarrier'ın izniyle başlığı gizle
Lillie Linebarrier ve grubu, Friendly Bonus Expeditionary Force String Band, Bonus March'ta sahne aldı.
Bill Linebarrier'ın izniyle
Boş arazilerde, boş binalarda ve Anacostia Nehri boyunca Ordu tarzı bir kampta kamp kurdular. Kampın bir ucunda, gazilerin evlerini inşa etmek için malzeme topladıkları bir çöplük vardı: harap arabalar, tavuk kafesleri ve odun parçaları.
Kamp ayrıntılıydı. Devletlerin adlarını taşıyan sokaklarla düzenlenmiştir. Kendi kütüphanesi, postanesi ve berberleri vardı. Bonus Yürüyüşçüler kendi gazetelerini çıkardılar. BEF Haberleri.
Linebarrier, "Evde yaptığımızdan daha iyi yedik" diyor. "Bizi sebzelere, ballı çöreklere, donutlara yüklerlerdi. Bizim evde böyle bir set yiyecek paramız hiç olmadı."
Anacostia'daki kamp, ülkedeki en büyük Hooverville - ya da gecekondu mahallesiydi. Organizatörler serseri olmamakta kararlıydı. Katı kurallar koydular: alkol yok, kavga yok, dilenci yok ve komünistler yok.
Gaziler birçok Washingtonlunun desteğini aldı. Locals came down and brought them cigarettes and food, came to be entertained by the bands that played in the camp, or came down just to talk to the veterans.
Makes me so damn mad, a whole lot of people speak of you as tramps. By God, they didn't speak of you as tramps in 1917 and '18. Take it from me, this is the greatest demonstration of Americanism we have ever had.
Retired Marine Corps Gen. Smedley Butler
Retired Marine Corps Gen. Smedley Butler came to speak to the marchers.
"I never saw such fine Americanism as is exhibited by you people," he said. "You have just as much right to have a lobby here as any steel corporation. Makes me so damn mad, a whole lot of people speak of you as tramps. By God, they didn't speak of you as tramps in 1917 and '18.
"Take it from me, this is the greatest demonstration of Americanism we have ever had. Pure Americanism. Don't make any mistake about it: You've got the sympathy of the American people. Now don't you lose it," he said.
On June 15, the House of Representatives passed a bill to pay out the bonus. The Bonus marchers celebrated. But then the Senate turned it down and adjourned.
Army Attacks The Camp
Officials in Washington expected that the Bonus Marchers would all go home. But they didn't. The numbers dropped, but the hard core among them stayed. And there was no indication they were ever going to leave.
Waters, the organizer of the Bonus March, said, "We intend to maintain our Army in Washington, regardless of who goes home."
Herbert Hoover was in the White House, and his administration began to panic.
On July 28, officials sent in the Washington police to evict the marchers. The action was peaceful until someone threw a brick, the police reacted with force, and two bonus marchers were shot. The situation quickly spiraled out of control. The National Archives başlığı gizle
On July 28, officials sent in the Washington police to evict the marchers. The action was peaceful until someone threw a brick, the police reacted with force, and two bonus marchers were shot. The situation quickly spiraled out of control.
On July 28, officials sent in the Washington police to evict the marchers. The action was peaceful, until someone threw a brick, the police reacted with force, and two bonus marchers were shot.
The situation quickly spiraled out of control, and the Hoover administration sent in the Army, led by Gen. Douglas MacArthur.
At the time, Blacher was standing on the corner waiting for a trolley. All of a sudden, he says he saw cavalrymen coming up the avenue toward the National Mall.
"The horses were so beautiful, I thought it was a parade," he remembers. "I asked a gentleman standing there, 'Do you know what's going on? What holiday is this?' He says, 'It's no parade, bud. Army's coming in to wipe out all these bonus people down here.' "
A newsreel called it the greatest concentration of fighting troops in Washington since 1865.
"These guys start waving their sabers, chasing these veterans out," Blacher says. "And then they start shooting tear gas. There was so much noise and confusion, hollering. There was smoke and haze. People couldn't breathe."
As night began to fall, the Army crossed into the Anacostia camp. MacArthur gave the marchers 20 minutes to vacate. Thousands of veterans and their families fled. A soldier took a torch and ignited one of the tents. And the Army began torching everything that was still standing.
John diJoseph was a wire service photographer in Washington. He remembers the night they burned everything.
"The sky was red," he says. "You could see the blaze all over Washington."
Within a week, the images of that night were all over the country. In every little town, people watched the newsreels, and they saw the tanks in the street, the tear gas, and MacArthur driving out the troops that had won the first World War.
"The reaction to it was, we can't let that happen again," author Tom Allen says.
Four years later, the WWI vets received their bonuses. And in 1944, Congress passed the GI Bill to help military veterans transition to civilian life, and to acknowledge the debt owed to those who risk their lives for their country.
This story was produced by Joe Richman and Samara Freemark of Radio Diaries, and edited by Deborah George. Thanks to Alexis Gillespie.
Bibliography
Barber, Lucy G. Marching on Washington: the Forging of an American Political Tradition. Berkeley: University of California, 2002.
Daniels, Roger. The Bonus March: An Episode of the Great Depression. Westport, CT: Greenwood Press, 1971.
Keene, Jennifer D. Doughboys, the Great War and the Remaking of America. Baltimore, MD: Johns Hopkins University Press, 2001.
Lisio, Donald J. The President and Protest: Hoover, Conspiracy, and the Bonus Riot. Columbia: University of Missouri Press, 1974.
Soldier Against Soldier: The Story of the Bonus Army
Soldiers who served in World War I were paid $1 a day, plus a 25-cent stipend for every day spent overseas. In 1924, Congress passed a law calling for every veteran of The Great War to receive an additional dollar for every day served. But the payment was not due for 20 years.
With the advent of the Great Depression, frustration over the delayed bonus turned to anger. A new bill was introduced in Congress to pay the bonus immediately. And thousands of veterans gathered in the nation's capital to demand their money.
Author Paul Dickson says the violence that followed has often been overlooked, and the impact on the 1932 presidential election underestimated. He is the co-author of a new book entitled The Bonus Army: An American Epic .
Dickson believes that what happened to the Bonus Army made politicians think long and hard when WWII veterans began to return. The result was the GI Bill, which Dickson credits with propelling millions into the middle class and changing the very fabric of the United States.
Revisiting the scene of the soldiers' camp on the Anacostia River, Dickson recounts the tale for Sheilah Kast.
Bonus Army March in Washington - History
O yılın Mayıs ayında, çoğu işsiz ve yoksul olan yaklaşık 15.000 gazi, ikramiyelerinin derhal ödenmesini talep etmek için Washington DC'ye geldi. Kendilerini Bonus Sefer Gücü ilan ettiler, ancak halk onlara "Bonus Ordusu" adını verdi. Şehrin çeşitli yerlerinde harap kamplar kurarak beklediler.
Gaziler en büyük kamplarını Capitol'den nehrin karşısındaki Anacostia Flats'te kurdular. Yaklaşık 10.000 gazi, kadın ve çocuk, yakınlardaki bir hurda yığınından sürüklenen malzemelerden inşa edilen barınaklarda yaşıyordu - eski kereste, ambalaj kutuları ve sazdan çatılarla kaplı hurda teneke.
Kamptaki disiplin, asılsız "Kızıl Korku" söylentileri yayan birçok şehir sakininin korkularına rağmen iyiydi. Sokaklar düzenlendi, helalar kazıldı ve günlük oluşumlar düzenlendi. Yeni gelenlerin kayıt yaptırmaları ve onurlu bir şekilde terhis edilmiş iyi niyetli gaziler olduklarını kanıtlamaları gerekiyordu. Liderleri Walter Waters, "Bu süre boyunca buradayız ve açlıktan ölmeyeceğiz. Kendimizi saf bir gaziler örgütü olarak tutacağız. İkramiye ödenirse, büyük bir kesimi rahatlatacaktır. içler acısı ekonomik durum."
17 Haziran yerel bir gazete tarafından "savaştan bu yana başkentte en gergin gün" olarak tanımlandı. Senato, veterinerlere bonus paralarını hemen vermek için Meclis tarafından zaten kabul edilen tasarıyı oylıyordu. Alacakaranlıkta 10.000 yürüyüşçü Capitol alanını doldurdu ve sonucu bekledi. Bonus Sefer Gücü'nün lideri Walter Waters, kötü haberlerle ortaya çıktı. Senato, tasarıyı 18'e karşı 62 oyla yenmişti. Kalabalık şaşkınlık içinde bir sessizlikle tepki gösterdi. "Amerika'yı söyle ve kütüklerine geri dön" diye emretti ve yaptılar. Capitol'ün önünde sessiz bir "Ölüm Yürüyüşü" başladı ve Kongre'nin ertelendiği 17 Temmuz'a kadar sürdü.
Bir ay sonra, 28 Temmuz'da, Başsavcı Mitchell, gazilerin tüm devlet mülklerinden tahliyesini emretti, İş emanet edildi, Washington polisi direnişle karşılaştı, ateş açıldı ve iki yürüyüşçü öldürüldü. Öğle yemeğinde vurulduğunu öğrenen Başkan Hoover, orduya gazileri temizlemesini emretti. Infantry
|Askerler bölgeyi boşaltmaya hazırlanıyor|
Bonus Ordu
28 Temmuz 1932
16:45'e kadar birlikler, Capitol'ün altındaki Pennsylvania Bulvarı'nda yığılmıştı. Binlerce Kamu Hizmeti çalışanı işten döküldü ve izlemek için sokakları doldurdu. Gaziler, askeri gösterinin onurlarına yapıldığını varsayarak alkışladılar. Birden Patton'ın askerleri döndü ve saldırdı. "Ayıp, Yazık" diye bağırdı seyirciler. Sabit süngüleri olan askerler, kalabalığın üzerine gaz bombası atarak onları takip etti.
Akşama doğru BEF, Hoover'ın MacArthur'a durmasını emrettiği Anacostia Nehri boyunca geri çekildi. Komutanı görmezden gelen general, piyadelerini ana kampa götürdü. Sabahın erken saatlerinde 10.000 kişi bozguna uğradı ve kamp alevler içinde kaldı. İki bebek öldü ve yakındaki hastaneler yaralılarla dolup taştı. Eisenhower daha sonra şöyle yazdı: "Bütün sahne acınasıydı. Gaziler yırtık pırtık, kötü beslenmiş ve kendilerini kötü bir şekilde suistimal edilmiş hissettiler. Aniden tüm kampın alevler içinde yandığını görmek acıma eklendi."
Referanslar:
Bartlett, John Henry, The Bonus March and the New Deal (1937) Daniels, Roger, The Bonus March an Episode of the Great Buhran (1971).
When Patton Rolled Tanks Over Veterans in Washington, D.C.
Every generation of soldiers has problems, but most haven’t left the military only to later be attacked tarafından it. But that’s what happened to thousands of veterans who served in the trenches of World War I.
In 1932, 17,000 former soldiers marched on Washington, D.C. to demand wartime pay owed to them. The Great Depression ravaged the country, and a president took desperate measures to disperse the angry veterans.
Tanks rolled down the streets. Soldiers held people at bayonet-point. Veterans and their families took lungs full of tear gas. People died.
The fight between veterans and the White House had been brewing for more than a decade. Since the Revolutionary War, American soldiers received a bonus for serving during wartime.
Basically, this was some extra cash to make up the difference in pay the soldiers istemek have made as civilians during the same period. But in 1917 and 1918, while American soldiers fought and died in Europe, the Woodrow Wilson administration increased government employees’ salaries to help compensate for a rising inflation rate. It didn’t increase soldiers’ ödemek.
When the troops returned home, they were angry. So the American Legion organized the vets and helped push bills through Congress legislating a commiserate increase in pay. Opponents of the payment called it a bonus. Veterans called it compensation.
“This measure is known as the Adjusted Compensation Bill,” American Legion representative John Herbert explained. “It cannot be made, by the enemies of that bill, ‘bonus,’ because bonus has come to mean ‘full payment plus,’ and there has not yet been full payment, or anywhere near full payment, so there cannot be any plus.”
Pres. Warren G. Harding fought the bill with tooth and nail. He even visited the Senate in 1921 and argued against it — arguing the government didn’t have the money and that it would set a dangerous precedent. Harding’s impassioned arguments succeeded and the bill died on the floor. He vetoed a different version of it in 1922.
Harding’s successor Calvin Coolidge vetoed the bill again in 1924. Congress overrode his veto four days later and the bill passed. World War I veterans would get their pay … but there were a few catches.
Instead of just paying out each veteran, Washington awarded each soldier a credit based on the amount of time they served in Europe. Troops received a dollar for every day stateside, and $1.25 for every day in Europe for a maximum of $500.
Anyone set to receive less than $50 could cash out immediately. Everyone else had to wait … until 1945. Washington allowed veterans to use the credit as collateral in loans and millions did, racking up debts of more than a billion dollars.
It wasn’t a great system for the veterans, but they would eventually get the money they felt the country owed them. Then came Black Friday in 1929. America’s economy collapsed, the Great Depression savaged the world and threw many veterans into unemployment.
And they remembered that Washington owed them back pay.
The depression worsened, and legislators in Congress pushed to allow the veterans to cash out their credits immediately. But the Herbert Hoover administration opposed the measure on the grounds that paying out billions of dollars to veterans would further weaken the economy.
Walter W. Waters would have none of that. The Oregonian veteran had served during the Pancho Villa Expedition before shipping out to the war in France. In 1932, he called for a march on Washington and left his home state with 300 men following behind him.
The Bonus Army — as the media now called them — moved east, picking up soldiers and their families. Toll roads and bridges allowed them to pass without paying. When they reached Indiana and Pennsylvania, those states’ National Guard units volunteered trucks to help shuttle the protesters across.
Waters and his army — now 43,000-strong — arrived in the nation’s capital in March. But only 17,000 of that number were veterans seeking compensation, the rest were family members and supporters.
The protesters camped on the muddy Anacostia Flats and assembled a shanty town. They repeatedly marched on the U.S. Capitol building, but ran short of food in early July. In an attempt to halt the brewing crisis, the White House offered the crowd $10,000 to leave Washington.
Some of the soldiers took the money and left, but most stayed behind. Waters saw tensions growing between the army and the government, so he agreed to lead his irregular troops out of Washington, so long as they could leave in stages and remain unmolested by the police.
In late July, Attorney General William Mitchell ordered D.C. police to clear out the protesters. Waters felt he had been double crossed.The Bonus Army’s shanty towns on fire after losing to the U.S. Army. National Archives photo
When the police arrived at the shanty town, the veterans fought back. The police drew their revolvers and fired into the crowd, killing World War I veterans Eric Carlson and William Hushka.
The situation had spiraled out of control.
Hoover ordered the military to remove the protesters from the city at once. Gen. Douglas MacArthur — then the U.S. Army’s Chief of Staff — led the 12th Infantry Regiment and the 3rd Cavalry Regiment into the fray.
The cavalry regiment contained six Renault FT tanks commanded by Maj. George Patton. The Army troops, with bayonets affixed to their rifles, charged into the shanty town and launched tear gas into the crowds.
“Cavalrymen and infantrymen jerked gas masks out of their haversacks,” the Baltimore Evening Sun bildirildi. “The spectators, blinded and choking with the unexpected gas attack, broke and fled. Movie photographers who had parked their sound trucks so as to catch a panorama of the skirmish ground away doggedly, tears streaming down their faces.”
Patton’s tanks crushed the makeshift buildings.
The veterans fled across the Anacostia River, and Hoover ordered the assault to stop. But MacArthur saw the protesters as communist agitators intent on overthrowing the U.S. government, and continued the operation.
More than 1,000 injured veterans ended up in area hospitals. One veteran died and a veteran’s wife miscarried.
Dwight D. Eisenhower was then MacArthur’s junior aid. He didn’t approve of the action. “I told that dumb son-of-a-bitch not to go down there,” he said during a later interview. “I told him it was no place for the Chief of Staff.”
The catastrophe further sank Hoover’s re-election chances, already badly damaged by the economic crisis. Sending in soldiers to crush a veterans’ protest didn’t help his public image, and he lost his re-election bid to Franklin Roosevelt later that year.
The veterans organized another smaller Bonus Army in 1933 and Roosevelt — though he didn’t want to pay money to the veterans — treated the men and their families with respect. He established a camp site for them, fed them and sent his wife to discuss their concerns.
In 1936, Congress passed a bill freeing up the veterans’ pay. Roosevelt vetoed the bill, but Congress overrode it. The federal government then paid out more than $2 billion to the veterans.
The former soldiers got their due. But they had to fight their own country and its military to get it.