Joel Cudmore Cudmore itibaren Arjuna, West Bengal 732125, Hindistan
Bu kitap korkunç derecede kurudur ... Birçoğunu gözden kaçırdım çünkü içinden geçmek için çok zor bir zaman geçirdim.
Kısmi Anılar Birkaç kitap dünya görüşümü "Samimiyet ve Orijinallik" kadar etkiledi. İki kişiyi isimlendirmek zorunda olsaydım, Karl Marx’ın “Ekonomik ve Felsefi El Yazmaları” (“Genç Marx”) ve Sigmund Freud’un “Uygarlık ve Hoşnutsuzlukları” diyebilirim. Eğer üçte birini isimlendirmek zorunda kalırsam, Erich Fromm’un “Sevme Sanatı” olduğunu söyleyebilirim. Eğer dördüncü bir isim vermek zorundaysam, Herbert Marcuse’un “Eros ve Uygarlık” ’’ dan bahsetmekte tereddüt eden tek şey, gerçekten okuyup okumadığımı hatırlamam. Belki de içimdeki taklit, onu okuduğumu iddia ediyor. Belki de sadece ünvanı beğendim ve bu yeterliydi. Gerisini tahmin edebilirim. Partizan Görüşleri Bütün bu okumalar otuz yıl önce, İngiliz Edebiyatı ve Siyaset Bilimi dalında bir Sanat Derecesini yeni bitirdiğimde gerçekleşti. Bu tutku alanlarında okumalarıma devam ederek fikrimi canlı tuttuğuma karar verdim. "Partisan Review" ve "Dissent" dergileriyle ilgili yazar ve eleştirmenlere ömür boyu süren bir saplantı başlattım. Bunların çoğu, yirminci yüzyılın başlarında aileleri Rusya ya da Doğu Avrupa'dan Amerika'ya gelen Yahudilerdi. Felsefe ve psikanaliz ekleyeceğim edebiyat ve siyaset bilimi konusunda tutku duydular. Bir çoğu kurgu yazmamış, en azından inandırıcı olmamış, ancak yine de stille yazmışlar ve yazdıkları kişilerin tarzını takdir ediyorlar (özellikle Freud ve öyküleri söyleyebilme yeteneği). Bunca yıl sonra, hala onların düşünme ve yazmalarından, düşündüğüm ve yazdığım gerçeği onlardan öğrendiklerime çok şey borçluyum. Toplamdan Az Hatırlama İki favori New York Yahudi Entelektüelim Lionel Trilling ve Irving Howe idi. İkisi de edebiyat hakkında geniş kapsamlı yazılar yazarken, Howe'un daha açık bir şekilde felsefi ve politik olduğunu söyleyebilirim. Daha felsefi bir çekiciliği içeren kişisel bir okuma projesi başlatmak üzereyim (Kant, Hegel, Marx ve Zizek'e kadar Kıta Filozofları). Bununla birlikte, birkaç gün önce Trilling'i tekrar okuyarak biraz hazırlıklı bir dikkat dağıtıcı şımartmaya başlayabileceğimi düşündüm, bu yüzden öncelikle tarzını ve kritik otoritesini bir kez daha beğenebilecektim. Kitabın adı o kadar kesin ve kesin ki, benim için bu bölgeyi neredeyse en azından 1970’e kadar, Harvard’ın üzerine yazdığı dersleri sunarken Trilling’in olduğu gibi gösteriyor. Çağrılırsa, Samimiyet ve Orijinallik'in kişisel felsefemle nasıl ilişkili olduğunu tanımlayan bir öfke ile karşılaşabilirim. Kitabın konusu aklımda bu kadar taze idi. Kitabın ne kadar azını hatırladığımı (başlığında neyin ima edildiğinin dışında) ve mevcut okuma ilgi alanımla ilgili ne kadar fazla içerdiğini keşfettiğimde ne kadar şaşırdığımı hayal edin. Bunu söylemek yeterli, Trilling'i yeni bir bakış açısıyla okumaktan heyecanlandım. Bir Samimiyet Anı Kitap, samimiyetin ve orijinallik kaynağının kökeni ve yükselişini edebiyatın konusu olarak keşfetmeyi amaçlamaktadır. Sürecin 400 yıl önce başladığını ve iki kavramın hem kültürde hem de toplumda paralel olarak geliştiğini çabucak bulur. Bununla birlikte, unutmuş olduğum şey Trilling'in hikayesinin Rousseau, Hegel, Marx, Sartre, Marcuse ve Foucault gibi filozoflar olduğu Diderot, Goethe, Flaubert, Wordsworth, Jane Austen ve Joseph Conrad gibi yazarlardan ve psikanalistlerden bahsetmemesiydi. Freud, Norman O. Brown ve RD Laing. Bu sadece edebi eleştiri değil, en üst düzeye sahip tam teşekküllü kültürel eleştiri. Ayrık bir çalışma olarak düzgün bir şekilde meşgul olmak için, Hegel'in bir anlayışına sahip olmanız durumunda yardımcı olur. Hegelci yolculuğumun başlangıcında, büyük ölçüde Avrupa felsefesi tarafından yeni benimsendiği ölçüde başladı (bu kitabın Amerika’nın 50’lerde ve 60’larda böyle bir girişimde bulunduğunu düşünmeme rağmen). Bununla birlikte, “Samimiyet ve Orijinallik” in Hegelci yönleriyle uğraşmaya çalıştığım sürece, Hegel'i yanlış anlayabilir ve istemeden kendime söz etmemek yerine, Trilling’in kimyasal niyetini istemeyebilir veya bilinçsizce kaybedebilirim. Umarım yaparsam beni yukarı çekersin. Beguine'ye Başlayın Bu kitabın hikayesini anlatmak için, gerçekten bazı anahtar terimleri tanımlamalıyım. Ancak, Trilling bu görevi benim için kolaylaştırmadı. Kitabın sonlarında, bir patrici eğlencesine dair bir ipucu ile: “İroni, herhangi bir anlam kuvveti elinde tutup tutmayacakları hakkında konuşulmaması gereken, aşk gibi, sözlerden biridir.
Suçla ilgili progamlar - hem gerçek hem de kurgusal olan - ilk televizyon televizyonunda ve günlük basında çıkan haber bültenlerinde yayınlanan haberlerde, bunun bir suç hikayesi olacağını varsayabilirsin. Gerçek şu ki, Capote'nin yanı sıra bir ailenin acımasız cinayetinin ve onu işleyenlerin soruşturması, yargılanması ve idamının acımasız bir açıklamasıdır. Cinayet mahallini ilk kez bulan ve ilk araştıranların ve Perry Smith'in (katillerden biri) itirafını açıklayanlar, şimdiye kadar okuduğum en güçlü sürükleyici pasajlar arasında. Capote'nin amaçlarından biri, kişiliğini etkileyen travmalar nedeniyle kendisini kontrol edemediği takdirde, eylemlerinden sorumlu tutulması gerekip gerekmediği sorusunu gündeme getirmektir. Psikiyatri uzmanları topluluğunun bu konuda bölünmüş olduğunu ve o sırada mahkemelerin bireyin hesap verme sorumluluğunu üstlenme eğiliminde olduğunu gösteriyor. Bir gün içinde Cennetin Doğusunu okuduktan sonra, Cold Blood'da yardımcı olamadım, ancak Steinbeck'in her birimizin özgür iradeye sahip olduğu ve bu nedenle içimizde sürekli olarak savaşan iyiyle kötülük arasında yaptığımız seçimlerden sorumlu olduğu görüşünü zıt kılar. hangi Capote’in yalın olduğu görülüyor - bu koşullar bizi iyiler ile kötüler arasında seçememize neden olarak harekete geçirmemize neden olabilir. Kitap, gündeme getirdiği birçok soruya cevap vermese de, sonunu zaten bilseniz bile, geç okumaya devam etmenizi sağlayacak bir kitaptır.
En sevdiğim Jennifer Weiner kitabı değil, yine de eğlenceli bir okuma. Kitapta tamamen farklı şekilde tanımlanmış olmasına rağmen, Cameron Diaz'ı ana karakter olarak düşünmeye devam ettim. (Kitabı okumadan önce bir film gördüğünüzde risk alırsınız.)
Translating...
Harika okuma, Mariah beni asla yarı yolda bırakmaz!
Bu kitabı gerçekten beğendim. Bütün kurt adam hikayesini iyi bir şekilde ele aldığını hissediyorum. Benim için, hikaye neredeyse yarıya kadar dikkatimi çekmedi, ama bir kez bitti, kitap harikaydı. Ana karakterleri ve hikaye çizgisini beğendim. Yine de bir uçurum var, bu yüzden bundan sonra ne olacağını okumak istiyorum! Gerçekten umursamadığım tek şey, Sam'in karakterinin sürekli şarkı sözleri oluşturmasıydı. Biraz sevimsiz buldum. Genel olarak, iyi bir kitap ve bir sonrakini okumak için sabırsızlanıyoruz.
Bu kitap birçok yazı dizisini bir araya getiriyor: anı, tarih, folklor, sosyal ve politik analiz. Her şeyden önce bu bir aşk hikayesi; bir yer ve bir aile için aşk. David Thomson, Anglo-İrlandalı aristokrat ailesine öğretmenlik yapmak için İrlanda'nın batısındaki kırsal Roscommon'a gitti. Kirkwood ailesi yüzyıllardır İrlanda'daydı, ancak frivolite, sorumsuzluk ve kötü şansın bir kombinasyonu servetlerinin azalmasına ve zor günlerde düşmesine neden olmuştu. Thomson, Kirkwood ailesinin tarihi hikayesini ve İngiliz-İrlanda tarihinin daha büyük hareketlerine nasıl uyduklarını anlatıyor. Ayrıca, sevgiyle, Kirkwoods'un şahsen tanıdığı hikayesini anlatıyor; özellikle hareket etmek onun Phoebe Kirkwood'un tasviri. Phoebe'ye olan sevgisi kitabın duygusal çekirdeğini oluşturur ve birçok yönden Woodbrook ona saygı olarak yazılmıştır. Kitap, solmuş bir medeniyetin güzel bir sunumudur, izole edilmiş ve yoksul Batı İrlanda'da asılı kalmayı başaran geç ortaçağ İrlanda toplumunun son kalıntılarının bir belgesidir. Kitap ilerledikçe okuyucu gittikçe daha çok Kirkwood'lara bağlanır ve hikayenin kaçınılmaz trajik sonu daha az acı olmaz çünkü okuyucu onun geldiğini görebilir. Woodbrook, bir aile ve temsil ettikleri yaşam biçimi için zarif bir elegy ve yürekten tavsiye ederim.
Konsept: Rand, sağlam bireyciliği, sanatsal vizyonu ve bütünlüğü çevresindeki toplumun sıradanlığına ve öznelliğine boyun eğmeyecek bir mimarın yaşamını ve çalışmasını takip eder. 2005-2006 yıllarında Ayn Rand tarafından Fountainhead ve Atlas Shrugged'ı okuduktan sonra hayatım daha iyiye doğru değişti. Rand'ın fikirlerini kendi yaşamıma uygulamak aklımı daha net hale getirdi ve ulaşılamaz olduğunu düşündüğüm hedeflere ulaşmama yardımcı oldu. Rand'ın fikirleri Mike'la olan ilişkimin temelini oluşturuyor (2 yıldır önemli olanım) ve benim için “büyümenin” ve “çeyrek yaşam krizinin” üstesinden gelmenin büyük bir parçası oldular. Rand'ın kitaplarını fikirleri ve felsefesinin uygulamasını daha iyi anlamak için okurken, birçok farklı seviyede de okunabilirler. Onları okuyarak, sadece özenle hazırlanmış ve iyi işlenmiş muhteşem bir hikaye okumakla kalmadım, aynı zamanda çok şey öğrendim. Ancak, Fountainhead veya Atlas Shrugged'ın tadını çıkarmak için Rand'ın felsefi arka planını derinlemesine incelemek zorunda değilsiniz - aynı zamanda insan dayanıklılığı, bireysellik, özgürlük, ilişkiler ve bütünlük hakkında harika hikayelerdir. Rand'ın felsefesi Objectivism'i anlamak için bu kitabı okuyorsanız, önce The Fountainhead'i ve sonra Atlas Shrugged'ı okumanızı tavsiye ederim. Fountainhead bu çalışmaya başlamak için daha düz bir yer. Bu kitabı şiddetle tavsiye ediyorum ve eğer ilgileniyorsanız ödünç bir kopyam var. Okurken, kitap hakkında konuşmak için kahveye gidebiliriz - bu konuda düşünecek çok şey var.