Doktor dedi ki:
"Teşhis: AIDS."
- Teşekkürler doktor!
- Bahsetme! *
amerikan tıbbı hakkında şaka
(* "Buna değer değil!")
"Teşhis: AIDS."
- Teşekkürler doktor!
- Bahsetme! *
amerikan tıbbı hakkında şaka
(* "Buna değer değil!")
“Üç Silahşörler”, “Kara Ok”, “Aslan Yürekli Richard”, “Romeo ve Juliet” - Çocukluğumuzdan neslimiz, güzel bayanlar adına atılmaya hazır soylu şövalyeler (ha-ha) ile Orta Çağın en güzel zamanlarından bahsetti. -Ho), romantik troubadourlar, cesur silahşörler ve Avrupa soylularının görkemli sarayları ile. Bugünün fantezi romanı yazarları geleneği sürdürüyor: Her yaştan milyonlarca insan Tolkien'in “Orta Dünyası” ile tanınıyor. Rafine görgü, saray görgü kuralları, şövalye turnuvaları, “Güzel Leydi” nin her yerde bulunan kültü. Oh, neden bu güzel zamanlarda doğmadım? - içten genç romantikler. - Neden bu sıkıcı yıllarda, hiçbir şeyin hayalleri bile şaşırttığı bir zamanda yaşamak zorundayım?
Günümüzde toplumun gelişme düzeyi genellikle insan yaşamının ortalama süresi ile belirlenir, yani. tıp, farmakoloji ve genel olarak tüm sağlık sektörünün gelişim düzeyi ile doğrudan ilgilidir. Bugün okuyucuları küçük bir gezi yapmaya davet ediyorum. tarih ortaçağ avrupa tıbbı. Sohbetimiz eğlence şeklinde olacak, çünkü Bu tür gerçekleri ciddiye almak imkansız - bu sadece cehennemsel korku
Manyaklar için öğretici
“Şimdi, efendim, Billy Bones, adınız gerçekten buysa, kanınızın ne renk olduğunu göreceğiz… Jim” dedi bana, “kandan korkmuyor musunuz?”
(R. Stevensen, "Treasure Island")
(R. Stevensen, "Treasure Island")
Ortaçağ'da tıp bilimi Avrupa’da yoktu. Gerçekten, insan vücudunun iç yapısı hakkında temel bilgi olmadan nasıl tedavi edilebilir? XIV. Yüzyılda Vatikan, bir bölüm yürütmeye cesaret eden ya da bir iskelet yapmak için ceset kaynatmaya cesaret eden herkes için ağır bir ceza verdi. O yılların Avrupa tıbbı, büyük Arap alimlerin eserlerine dayanıyordu - Razi, IbnSin (Avicenna), Ali bin Abbas, vb. Başlıca sorun, Arapça tezgâhların Latince'ye çevrilmesiydi - bunun sonucunda Avrupa tıp metinleri hatalarla ve yanlış yorumlarla doluydu.
Avrupa'da tıp çok fazla saygı görmedi: berberler ve banyo görevlileriyle eşleşen cerrahlar. Berber sadece saç kesimi, tıraşı ve diş çıkarması değil aynı zamanda tüm hastalıkları tedavi etmenin evrensel bir yöntemiydi - Kan Alma. Takvime göre hem tedaviye hem de cinsel çekiciliğe karşı mücadele için ve hiçbir sebep olmadan herkese kan verildi. Kanamanın ardından hastanın kan kaybından daha kötü hale gelmesi durumunda, vahşi "tedavi" mantığını izleyerek daha da fazla kan serbest bırakıldı. Ve kan alma işlemi, aynı salgın lanetle toplu salgınlar sırasında nasıl “yardımcı oldu”!
Hemoroitler gibi hemoroitler
Masada değil, söylenecek: Avrupa tıbbı hemoroid tedavisi pratiğinde belirli yüksekliklere ulaşmıştır. Sıcak demir ile koterizasyona tabi tutulur. Kıçından ateşli iğne - ve sağlıklı ol!
Ancak örneğin - bir savaş yarası. Ok uçlarının yaralardan başarılı bir şekilde çıkarılması söz konusu değildi, Araplar özel bir "Abulcasis kaşığı" icat edene kadar. Bacağında yırtık bir yara mı var? Durum ciddi, acil cerrahi müdahale gerektiriyor. İlk olarak, anestezi: kafasında bir tahta çırpıcı - ve hasta temas halinde. Korkma canım! Doktor deneyimli ise hastayı bir veya iki vuruşla keser. Ayrıca, süvari paslı bir kılıcı alır ve hastanın ayağını keser (cerrahi testereler henüz icat edilmedi), daha sonra kaynayan ya da kaynayan su ile güdük üzerine kaynayan yağı döker. Ambroise Pare, yalnızca 15. yüzyılda arterleri giymeyi öğrenecek ve bunun için “ameliyatın babası” olarak anılacak. Bu arada, bu hikayenin “yumuşak bir seçeneği” var - doktorun asistanı varsa, hastaya tütün lavmanı şeklinde “rektal anestezi” verilecek.
Alan tıbbında bir ortaçağ tezinden minyatür. Mizah ile
Cehennemden sonra ameliyattan sonra hastamız canlanıyor. Mucizevi bir şekilde acı bir şoka dayandı ve sepsisten (kan zehirlenmesi) kaçındı. Hiçbir bacak, eşek dönen mavimsi dumandan, durum sürekli ağırdır. Şimdi onu ne yapma zamanı? Bu doğru! Parçalamak. Hasta hala yaşıyorsa, işlemi başlatmaya çalışabilirsiniz ... kan nakli. yani koyun kanı ile bir lavman koymak. Yardım etmeli.
Hasta hala hayatta mı? İnanılmaz bir şekilde, kendisine bir ilaç reçete etmek gereklidir - cıva ya da “emetik taş” (antimon). Arsenikli bir hastayı kurşun tencereden tedavi edebilirsiniz. Hasta hala yaşam belirtileri gösteriyorsa, bacağının geri kalanından asılması gerekir, böylece hastalığın “safsızlığı” kulaklarından aktı.
Kontrast için saf. Arap şifacı Razi (864-925) - ilk olarak su çiçeği ve ateş gibi hastalıkları tanımladı ve tanımladı. Bir başka büyük bilim adamı, İbrahim Jessar (II, 1009), hatta 1000 yıl önce bile, cüzzamın görülme sıklığının sebeplerine dikkat çekti ve tedavisi için yöntemler önerdi.
Ali bin Abbas (NI - 994 g.) Modern cerrahi işlem seviyesine tekabül eden kanser ameliyatı; Tıbbi ansiklopedisi Kitabul-Maliki, bugün bile alaka düzeyini kaybetmedi.
Ibnun-Nafis (1210-1288), 300 yıllarında Avrupalı bilim adamlarının önünde küçük kan dolaşımı döngüsünü açıkladı. En yüksek araştırma seviyeleri Arap Doğu’unda gerçekleştirilirken, Avrupa’daki doktorlar şarlatanlar olarak kabul edildi ve hastaneler Şeytan’a sığındı.
Bu yıllarda en sık görülen hastalıklardan biri sifiliz ve zührevi hastalıklar nedeniyle mesanede durgunluk idi. Sifilizle savaşmak yeterince basitti - civa yardımıyla (kendi içinde zaten komik olan), ancak idrar durgunluğunu önlemek için çok daha karmaşık yöntemler kullanıldı. Örneğin, üretraya yerleştirilmiş çelik bir tüp olan idrar sondası. Tabii ki acı vericidir, ancak kalıcı bir ereksiyon sonsuza dek sağlanır.
Öyleyse, ortaçağ Avrupalı doktorların ve simyacıların profesyonelliği, eczacılar, savaşlardan, Engizisyondan ve vebaların korkunç salgınlarından daha az insan öldürmedi. Fransa nüfusunu 1 / 3’te (İspanya ve İngiltere yarı kaybetti) ortadan kaldıran yukarıda belirtilen vebaya gelince, bu temel hijyen ihmalinin bir sonucudur.
Temiz - sağlık garantisi
Avrupa çamura gömüldü. İspanya Kastilya Kraliçesi Isabella (15. yüzyılın sonları) doğumunda ve düğün gününde tüm hayatı boyunca iki kez yıkadığı için gurur duyuyordu. Fransız kralının kızı bitlerden öldü. Norfolk Dükü asla yıkanmayacağına yemin etti, bedeni ülserlerle kaplıydı. Hizmetçiler lordlarının sarhoş ve sarhoş olmasını beklemiş, zar zor temizlenmişlerdir.
Fransız Kralı Louis XIV (Sun King) hayatında doktorların tavsiyesi üzerine sadece birkaç kez yıkandı. Suyla yıkanan banyo, hükümeti o kadar korku içinde götürdü ki, kendisini asla yıkamak için yemin etmedi. Louis XIV mahkemesindeki Rus büyükelçiler majestelerinin "vahşi bir hayvan gibi koktuğunu" yazdı. Kendileri Avrupa genelinde aynı Rusları ayda bir kez banyoyu ziyaret ettikleri için sapkın olarak kabul edildi - ne iğrenç!
Birçok erkek ve kadın, su birikintileri arasında yürüdükleri durumlar dışında, suyun ayaklarının ayaklarına hiç dokunmadığı gerçeğiyle gurur duyuyorlardı. Su ile bir banyo, sadece tıbbi bir prosedür olarak kabul edildi. Çamur, aydınlanmış Avrupalıların beyninde öyle kökleşmiş ki, “Yeni Doğal Tedavi” adlı kitabında Dr. F. Ye. Bilz (XIX yüzyıl) kelimenin tam anlamıyla insanları yıkamaya ikna etmek zorunda kaldı. “Çocukluktan beri suya hiç girmediklerinden, aslında bir nehirde veya banyoda yüzmeye cesaret edemeyen insanlar var. Bu korku temelsiz, - Bilz yazdı, - "Beşinci ya da altıncı banyodan sonra buna alışabilirsin ..." - Teşekkürler doktor! - Bahsetme!
Saflığa iğrenerek bakıyorlardı. Bitler "inciler" olarak adlandırıldı ve bir dişi büstünde nefis pire sonnetleri oluşturdular. Her yerde istisnalar olmasına rağmen - güneşli İspanya'da, bitler çok saygın bir şekilde tutulmadı, İspanyollar parazitlerle savaşmak için saçlarını sarımsakla boğdular. Genel olarak, kadın güzelliği ile ilgili olarak, ortaçağ Avrupa’nın bu konuda kendi moda trendleri vardı. Güzel Bayanlar, yüzlerine köpek idrarıyla boyanmış hassas ve akıcı bir renk tonu vermek için sirke içmeye zorlandı. Evet, bu talihsiz gerçeği öğrendiğimde de başladım.
Avrupalılar bizim için her zamanki gibi tuvalet odalarını bilmiyorlardı. Gece vazo, Orta Çağ Avrupa'sının ayırt edici özelliği haline geldi ve kokulu gemi doldurulduğunda pencerenin altındaki kaldırıma sıçradı. Fransız kralı Louis IX, yanlışlıkla boka battıktan sonra, Paris sakinleri için özel bir kural getirildi: Bir gece vazosunun içeriğini bir pencereye döktüğünüzde, önce "Dikkat!" Diye bağırmanız gerekir.
Avrupa büyükşehir alanlarının sokakları çamur ve dışkı gömüldü. O zamanlar, Almanlar bir şehir sakininin “ilkbahar ayakkabısı” olarak göründü; bunlar sokaklar boyunca çamurlu bir yola taşınmak çok hoş değildi.
Fransız krallarının manastırında - Louvre'da tek bir tuvalet yoktu (ama akşam yemeği partisinde kraldan pire yakalamak için özel bir sayfa vardı). İhtiyaç duydukları her yerde - merdivenlerde, balkonlarda, saray odalarının karanlık nişlerinde boşaltıldılar. Kalabalık gece vazoları bütün hafta boyunca yatak odalarında duruyordu. Fransız kraliyet mahkemesinin, eski manastırda zaten nefes almak için hiçbir şey olmadığı gerçeğinden dolayı düzenli olarak kaleden şatoya taşınması şaşırtıcı değildir. Tüm @ rali için.
Baharatlı bir an daha. Bütün kızlar, parlayan zırhta asil bir şövalye hayal ediyorlar. Fakat saf kızlar hiç merak etmediler: çelik çıtalar kendi başlarına kaldırılamazsa ve bu işlem onlarca dakika sürerse, soylu şövalye kendini nasıl savundu? Okuyucu muhtemelen cevabın ne olacağını tahmin etti.
Elbette bütün bunlar korkunç, ancak yirminci yüzyılın başından önce, Avrupa'da daha da iğrenç bir gelenek yaygındı -
yamyamlık
Tabii ki, sadece tıbbi amaçlar için. Her şey, modern Avustralya tarihçisi Louise Noble’ın, on altıncı ve on yedinci yüzyılların Avrupa edebiyatında mumyaların ve ölü insan vücudunun neden bu kadar sıkça bahsedildiği sorusuyla ilgilenmeye başladı. Yanıtın basit olduğu ortaya çıktı - bütün Avrupa toplumu - ortaklardan en etkili granitlere kadar insan kemiğine, yağına ve kana dayanan müstahzarlarla muamele edildi. Avrupa medeniyeti her zaman ikiyüzlülük ile ayırt edildi. Yeni keşfedilen Orta Amerika halklarını insan fedakarlığı için şiddetle kınayan Avrupalılar, Eski Dünya'daki memleketlerinde olup bitenlere hiç dikkat etmediler.
Uygar Avrupalılar (sofistike eczacılar-eczacılar şahsen) törene katılmadılar: “chelovechenki'yi denemek ister misiniz?”, Ama dürüstçe gözlere bakmamı istemiştim: “Hangi kısmını uygulaman gerekiyor?” Büyük Paracelsus, pek çok hastalık için mükemmel bir ilaç olduğunu düşünerek insan kanını küçümsemedi. Londra Kraliyet Cemiyeti'nin yaratıcısı olan efsanevi İngiliz doktor Thomas Willis (1621-1675), pudralı insan kafatası ile vuruşları çikolata ile tedavi etti. Sargı yaraları sırasında insan yağı bandajlarla bulaşmıştır. Fransız filozof Michel Montaigne (1533-1592) "On Cannibals" adlı makalesinde, vahşilerin ahlaki değerlerinin Avrupa "tıbbi yamyamlıktan" daha kötü olmadığını belirtti. Aslında, Avrupa kültürlerinde yamyamlık ve diğer kültürlerde yamyamlık arasında çok büyük bir fark vardı: Eski Dünya sakinleri, kanı içecek hiç kimsenin umrunda değildi ve Yeni Dünya'da, yiyen ile yiyen arasında açık bir sosyal bağlantı vardı.
Armin Mayves sana bir hamburger gibi bakıyor.
Gerçek bilimin gelişmesiyle birlikte, tıbbi yamyamlık aşamalı olarak azalmaya başladı, ancak Alman tıp kataloğundaki yirminci yüzyılın başlarında, ilaçlara yönelik mumya satışı ile ilgili duyurular vardı.
Modern Avrupalılar atalarından, piçlerinden değildir. 2000'in, yaşayan bir kişiyi yiyip bitiren Alman Armin Mayves'i denemesini hatırlamak yeterlidir. Davalı, kurbanının kendisine (Aztekler döneminde olduğu gibi) gönüllü olarak kendisine teslim olduğunu belirterek suçluluğunu kabul etmedi. İnternette bir ilan üzerine, yenilmek isteyen insanlardan onlarca mektup aldı.
Bakın, yakında Avrupalılar tamamen vahşidir ve bir zamanlar soylu atalarını parlak zırhla tutturdukları gibi pantolonun içindeki ihtiyacı savunmaya başlayacaklar.