-
andrei tarkovsky'nin ilk uzun metraj filmi. 1962 yapımı film türkçe'ye "ivan'ın çocukluğu" adıyla çevrilmiştir. kanımca tarkovsky'nin hazmedilmesi en kolay filmidir; öyle yoğun, karmaşık sembolik öğeler içermez. görsel açıdan etkileyicidir tabii yine.
-
tarkovsky'nin fotoğraf ve sinemayı çözümlediği filmidir. bir romandaki gibi bölümlenmiştir film. ivanova'nın küçük bir çocuk iken asker rolüne soyunmasını anlatır. filmi çekmeden önce ivanova'nın fotoğraflarını zihninde çekmişti. kamera hareketlerine hayran kaldığımı ve günümüzde bile bu kadar ustaca yapan çok nadir işler var. gözünüzün önüne hendekte masha'yı öptükleri sahne geldi mi bilmiyorum. kameranın hendekten çıkıp aynı dinamiklik ile masha'nın ağaca yaslanmış kadrajına pürüzsüz girdiğini hatırladım şuan. buna benzer birçok görüntü pırıltısıyla dolu.
-
* ivan"ın çocukluğunda savaş, yaşamla ölüm arasındaki yolun metaforudur. - savaş (yaşamla ölümün naif, şiirsel çekişmesi) anlık, dönemlik veya zamansal bir form değil diyor tarkovski; o, insanlığın destanımsı kaderiyle aynı yaştadır ve insanlık var oldukça, savaş da devam edecektir -
* eski notlarıma göz attığımda ivan hakkında şöyle bir cümle yazmışım. ivan: savaşın masum yüzü. peki, gerçekten öyle mi? bir savaş (maddi, manevi, metafiziksel olsun) masum olabilir mi? herşeyin iki çıkış noktası varsa, neden olmasın?
tarkovskinin sinemaya "merhabası"... kaybolmuş çocukluğumuza şiirsel ağıttır.