Manny Granillo , 59, dokuz yıldır Tucson Miraval Resort ve Spa bir masaj terapisti olmuştur.
S. Masaj terapisti olarak kariyer seçtiniz mi?
A. Bu benim ilk tercihim değildi. San Manuel, Arizona’daki bakır madenciliği kasabasında dünyaya geldim. Bildiğim herkes – babam, amcamlarım ve kuzenlerim dahil – Magma Bakır madenleri için çalıştı. Üniversiteye gitmek istemiştim, ama lisedenden hemen sonra evlendim ve 18 yaşında beklenen bir babaydı, bu yüzden mayınlar için çalışmaya başladım, sonuç olarak bir boru takımı haline geldi. Planım güzel bir emeklilik paketi ile 30 yıl sonra emekli oldu. Bu rüya, 22 Haziran 1999’da sona ererken, bakıcı madenlerin kapanacağını açıkladı, çünkü bakır fiyatı çok düştü.
Size bir başka madende çalışmak için bir fırsat sundular mı?
Bir sosyal hizmet uzmanı başka bir mayın için çalışabileceğimi önerdi, ancak diğer mayınların da kapanacağından korktum. Ellerimle çalışmaktan keyif aldımdan beri belki bir masaj terapisti olarak insanlara yardım eden bir kariyer için çalışmak istediğimi söylediğimde, İspanyol kökenli bir erkek olarak Tucson bölgesindeki kaplıcalarda asla işe alınmayacağımı söyledi. Ama asla vazgeçmedim. İspanyolca’da bir ifade var: Si, se puede – evet, yapabilirsin.
Masaj terapisti olma tecrübenizi nasıl elde ettiniz?
Üç günlük hafta sonlarını Miraval’da bir garson olarak çalıştım ve masaj okulunda gece derslerine katılıyorum. Hâlâ bir işe ihtiyacım vardı, küçük bir düzeltme tesisinde çalışan ikinci karım Gina, rüyamı desteklemek için oradaydı. Hiçbir zaman tatil yapmadım ve dokuz ayda 12 aylık bir programı bitirdim. Herkese masaj yapardım ellerimi uzatabilirdim – arkadaşlar, aile, bebekler, köpekler! İki yıl boyunca özel olarak çalıştım; Masamla ev aramalarına başladım. Miraval’ın asistanı spa müdürü cesaretlendirmekle spa’ya başvurmak için can attı, ancak teste geçmedim. Uygulamaya devam ettim ve bir yıl sonra testten geçtim ve Miraval’ın spa ekibine katıldım.
Yaptığınız işten öylesine tutkulu görünüyorsunuz ki.
Kaliteli bir insan elinin dokunuşunun ne kadar rahatlatıcı olabileceğini görmek şaşırtıcıdır. Hayatımızda çok fazla stres yaşıyoruz. Çoğu, çoğunlukla sessizlik içinde acı çekiyoruz. Kaslarımız bu stresi ve travmayı anıyor ve uzun süre bekletiyor. Bu stresin bir kısmını hafifletmek ve hafifletmek zorunda olduğum gücü gördüğümde, insanların masada şükran içinde ağladığını gördüğümde, bu işi baştan başa yapmam gerektiği biliyorum.