Bildiğiniz gibi ABD, sistemlerin konuşlandırılmasını yasaklayan bir anlaşmanın sonucuna aktif olarak direniyor оружия uzayda (şu anda yörüngedeki nükleer silahlar üzerinde sadece bir anlaşma var). Ancak bu konudaki görüşmeler periyodik olarak devam etmektedir. Aynı zamanda, hiç kimse uydu karşıtı silahların yasaklanmasından bahsetmiyor. Ancak, böyle bir antlaşmadan ciddi olarak bahsediyor olsak bile, önce bu tür silah sistemlerinin en azından bir sınıflandırmasını hazırlamamız gerekecek. Ve bu bir problem. Hiç kimse bunu gerçekten ciddi bir düzeyde yapmaya çalışmadı, ancak uzman düzeyinde böyle girişimler gerçekleşti.
Sınıflandırma problemleri
Böyle bir sınıflandırma yaratmaya yönelik bir girişim, C4ISRNET kaynağı tarafından yayınlanan bir makalede Stratejik ve Uluslararası Araştırmalar Merkezi'nden (CSIS) Todd Harrison tarafından yapılmıştır. Orada bir uzay ve uzay karşıtı silahlar sınıflandırması oluşturmaya çalışıyor. Araştırması, Japonya, Fransa, Güney Kore ve Amerika Birleşik Devletleri dahil olmak üzere birçok ülkenin alana özgü askeri organizasyonları genişlettiği veya genişlettiği bir dönemde sunuldu ve bu ülkelerdeki yetkililer ihtiyaç hakkında (açıkça belirtmediyse) uzay silahları alanındaki yeteneklerini genişletmek. Buna ek olarak, hem Hindistan hem de Çin ve şüphesiz Rusya, hem hedeflerin fiziksel olarak yok edilmesi hem de geçici veya kalıcı olarak yörüngesel hedeflere karşı hareket edebilen esas olarak uydu karşıtı silah sistemleri veya sistemleri aktif olarak geliştiren bu konuyla ilgilenmektedir. ekipmanların üzerlerinde yetersizlik veya parçalar.
Silahların uzaya yerleştirilmesiyle ilgili bazı sözleşmeye bağlı kısıtlamalara rağmen, Harrison, bir dizi devletin zaten uzay silahlarına sahip olduğunu inkar etmek imkansız olsa bile, uzayda silah yerleştirilmesi anlamına gelen gerçek bir fikir birliği olmadığını savunuyor:
“Neyin uzay silahı olarak kabul edilip neyin olmadığı konusunda fikir birliğine varmak için, yaygın olarak kabul edilecek müzakere bir mekanizmaya ihtiyacınız olacak. Bunun gerçekleşme olasılığı ihmal edilebilir. Bu nedenle, pratik anlamda ülkelerin uzay silahlarını istedikleri her şeyi ifade edecek şekilde kendi hedeflerine ulaşacak şekilde tanımlamaya devam edeceklerini düşünüyorum. Ve müttefikler ve ortaklarla iletişim kurmak ve kamuoyu ile iletişim kurmak için bundan geçmemiz gerekecek.
Harrison Kategorileri
Harrison'un raporuna göre, uzay tabanlı ve uzay karşıtı silahlar, Dünya'dan uzaya, Uzaydan Uzayya ve Uzaydan Dünyaya sistemlerin kinetik ve kinetik olmayan versiyonları da dahil olmak üzere altı kategoriye ayrılıyor, toplamda altı. Bu kategoriler:
1. Kinetik silahlar "Dünya - uzay". Dünya'dan fırlatılan füze sistemleri.
Bu tür silahlar uzay enkaz alanlarının gerisinde kalma riski taşır. Bu füze sistemleri geleneksel (kinetik veya yüksek patlayıcı parçalanma ücretleri) veya nükleer savaş başlıkları ile donatılabilir. Bu tür anti-uydu füze testleri Çin tarafından 2007'de veya Hindistan'da 2019 yılında gerçekleştirildi. Harrison'un ABD-3 uydusunun 193 yılında Amerikan anti-füze sistemi tarafından ABD-2008 uydusunu ele geçirdiğinden bahsetmeyi unutması gariptir - belki de zaten düşen bir cihaza yapılan saldırıyı başarılı bir anti-uydu testi olarak görmüyor. uyduların genellikle uçmadığı ve sadece aşağı uçtukları yerden. Harrison, Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya'nın "Amerika ve Rusya'nın 1960'larda uzayda nükleer testler yapmasıyla bu yeteneği gösterdiğinden" bahsediyor. Sovyetler Birliği'nin nükleer testler yaptığını varsayalım. Ayrıca, düşük yörünge hedefleri üzerinde çalışabilen çok sayıda füze savunma sistemi A-35, A-35M ve A-135 testleri gerçekleştirdi. Nedense Harrison unuttu. Ancak öte yandan, "Rusya bu yeteneği Nisan ayında bu deneyimi yaşadı." Bu, uydu karşıtı bir yönelime sahip olan ve başarılı olan A-235 ABM sisteminin füze karşıtı uzun menzilli müdahale "Nudol" un bir sonraki lansmanı ile ilgili. Bununla birlikte, son yıllarda çok sayıda Nudoli lansmanı yapıldı ve Batı kaynaklarına göre neredeyse biri başarılı oldu. Ancak Nudol, her şeyden önce, bir füze karşıtı savunma sistemi ve ikincisi, bir uydu karşıtı füzedir ve tüm testlerin uydu karşıtı bir yönü yoktur. Harrison aynı zamanda en yeni süper geniş yarıçaplı hava savunma sistemi olan uydu karşıtı özelliklere sahip S-500'ü de “unuttu”.
2. Kinetik olmayan silahlar "Dünya - uzay." Burada Harrison, uydu iletişimi veya radyo mühendisliği veya radar keşif sistemleri için çeşitli sıkışma sistemleri, istihbarat araçlarını kandırmaya yönelik sistemler, ekipmanı geçici veya kalıcı olarak körleştirmeye ve bozulmaya izin veren sistemler, örneğin lazer veya mikrodalga içerir. "Siber saldırıların" yanı sıra iletişim kanallarını ve kontrol cihazlarını hacklemenin yanı sıra. Harrison, ABD, Rusya, Çin ve İran da dahil olmak üzere birçok ülkenin bu potansiyele sahip olduğuna inanıyor.
Potansiyel var, ancak lazer silahlarını körleştirmek ve yakmaktan bahsedersek, sadece Rusya'da bu tür sistemler şu anda hizmet veriyor. Başkanımızın ünlü 76 Mayıs mesajından sonra bilinen Peresvet lazer kompleksi hakkında. Ayrıca, yeni nesil Sokol-Echelon sisteminin, yani IL-XNUMX uçağındaki lazer sisteminden bahsediyoruz. Doğru, soru şu: "Dünya - uzay" gibi bir silahı düşünmek mümkün mü yoksa ayrı bir sınıflandırma getirmeye değer mi? Ancak uyduları sıkıştıran ve uyduları kıran sistemler hem Rusya hem de Amerikalı "ortakları" ile hizmet veriyor.
3. Kinetik silahlar "Uzay - uzay". Yani, diğer uyduları, onları yok etmek için fiziksel olarak engelleyen uydular, aynı zamanda, aynı zamanda patlayan önleyicinin kaybıyla veya bu önleyicinin silahlarını kaybetmeden kullanması nedeniyle - örneğin roketler, toplar, lazer sistemleri vb.
Burada yine, çöp sorunu ve bir dizi sistem için sonuçları olabilecek nükleer silahların potansiyel kullanımı ortaya çıkıyor. Sovyetler Birliği, tek kullanımlık ve diğer yıkım ilkelerine dayanarak bu önleme uydularını tekrar tekrar test etti. Bu önleyiciler ("Uçuş", IS, IS-M, IS-MU gibi uydular) birkaç kuşaktı ve bu sistemler alarma geçti. Dahası, SSCB'deki Soğuk Savaşın sonunda, geostationary istasyonundaki hedeflere ulaşmaya izin veren benzer bir sistem oluşturuldu. Bununla birlikte, bu tür silah sistemlerinin dezavantajı, kitle kullanımının imkansızlığıdır - uydu önleyicileri yörüngeye başlatmak için birçok uzay roketi fırlatmaya ihtiyaç vardır, önde gelen güçlerin kozmodromlarının yetenekleri günde birkaç fırlatmadan daha fazla organize edilmesine izin vermez. Balistik füzeler geri çekilmek için uyarlanmış olsa bile, çift askeri dışında yüz askeri araç için mevcut askeri yörünge gruplarıyla, hızla ihtiyaç duyulan uyduları yok edemezler. Tekrar kullanılabilir silahlarla donatılan uydular, genel olarak pratikten daha fazla teoridir. Batı'da "Seviye" 14F150 tipi (indeks ve kod olduğu varsayılmaktadır) Rus "uydu müfettişleri" nin, sadece bilinmeyen türden de olsa, sadece bir denetim değil, üzerlerinde hasar sistemlerinin varlığından şüphelenilmesine rağmen, bunun için henüz sağlam bir kanıt yoktur. “Müfettiş” i genel olarak bu sınıflandırma maddesine veya aşağıdakilere atfetmek çok açık değildir.
4. "Evren - evren" (kinetik olmayan). Uydu yörüngeye yerleştirilir ve başka bir uzay tabanlı sistemin elemanlarını veya tamamını yok etmek veya devre dışı bırakmak için güçlü mikrodalgalar, elektromanyetik darbeler, sıkışma sistemleri veya diğer araçlar gibi kinetik olmayan yıkım silahlarını kullanır.
Açık kaynaklarda böyle bir sistemi kullanma vakası yoktur, ancak Harrison dış gözlemcilerin bunun olup olmadığını söylemenin zor olacağını belirtmektedir. Fransa, savunma bakanının ağzından, Rusya'yı 2018'de Paris'in askeri iletişimi engelleme girişimi olarak tanımladığı bu tür eylemlerde bulunmakla suçladı. Doğru, Fransız bakanın başını salladığı uydu, casuslara değil röle uydularına atıfta bulunuyor.
Ayrıca, bazı kaynaklara göre, Rus tipi "uydu müfettişleri" bu tür bir uzay silahına aittir, ancak henüz bir kanıt yoktur.
Genel olarak, sınıflandırmadaki silah türü ve herhangi birisine sahip olup olmadığı belirsizdir. Bununla birlikte, birkaç ülke Fransa da dahil olmak üzere bir tane yaratma planlarını ima etti veya duyurdu.
5. Kinetik silahlar "Uzay - Dünya". Bilim kurgu klasikleri, Hollywood sineması (Rus vatandaşı Stephen Seagal ile "Under Siege-2" filmi), ortalama bir insan için politik ve gazetecilik korkulukları.
Sıradan insanlara ve kanepeden İnternet uzmanlarına göre, dünyevi bir hedefi uzaydan bombalama yeteneği, onu alan ve geliştiren herhangi bir ülkeye gerçek bir üstünlük verecektir. Hasar, yörüngeden düşen nükleer ve konvansiyonel savaş başlıkları veya lazer ışınları gibi bir silahın kinetik enerjisi kullanılarak meydana gelebilir. ABD ordusu bunu geçmişte ele almıştı, ancak böyle bir sistemin nasıl biri tarafından yaratıldığı veya yaratıldığına dair açık bir örnek yok. Her ne kadar sıradan insanlar ve kanepe uzmanları ve çeşitli politikacılar geç Uzay Servislerinden şüphelenmeyi sevseler de (herhangi bir sebep olmaksızın), yani Amerikan yeniden kullanılabilir ölümcül olmayan keşif aracı X-37B.
Aslında böyle bir silah kesinlikle umutsuz. İlk olarak, yörüngedeki silahların yörüngeden çıkarılması, teslim edilen ICBM'lerden veya SLBM'lerden çok daha kolaydır. Yörüngesel bir hedefi vurmak daha kolaydır, sabit bir yörüngeye ve sabit bir hıza sahiptir. Tabii ki yörüngeye ulaşmak için bir yol olmadığı sürece.
İkincisi, yörüngeden yük atma hiç mantıklı değil. Yörünge tabanlı bir savaş başlığı (Sovyet R-36orb gibi yörüngeden bile tek turlu veya daha az) çok daha büyük bir kütleye, gerekli termal korumaya sahip, yörüngeden ayrılmak için fren motorlarına ihtiyaç duyuyor ve en önemlisi balistik iniş sırasında bile çok düşük bir doğruluğa sahip. Yörünge bloğunun ICBM savaş başlıklarının uzun zamandır yapabildiği sapma değerlerine ulaşması imkansızdır, ya da sadece son derece zordur ve kendisi için ödeme yapmayacaktır. Böyle bir silah da anında kullanılan bir silah değildir - yörüngeden çıkmak, rakiplere “hediyeler” sunmak için herhangi bir ICBM'den çok daha uzun sürecektir. Ve ani kullanım silahı da değil. Yörüngeden iniş, ICBM'lerin lansmanı tespit edilmeden önce tespit edilecektir. Yörüngeden gelen çeşitli "ölüm ışınlarına" gelince, dünya atmosferi, yüzeydeki hedeften bu tür grevlere karşı, her durumda, yörünge yollarıyla elde edilebilecek ışınların gücünü güvenilir bir şekilde korur. Uydunun dünya yüzeyinde istenen noktaya asılmadığını ve kural olarak günde iki kez ziyaret edebileceğini unutmayın. Geostationary yörünge hariç, ancak oradan yük çok uzun bir süre, onlarca saat boyunca serbest bırakılacak ve yeterli yakıt ve pahalı olmayacak. Genel olarak, bu madde muhtemelen en muhteşem, aynı zamanda sınıflandırmada en yararsızdır. En azından önümüzdeki birkaç on yıl içinde.
6. Kinetik olmayan sistem "Cosmos - Cosmos". Sinyallere müdahale ederek veya uzay aracını veya balistik füzeleri işaretleyerek bir hedefi vurabilen bir sistem. Amerika Birleşik Devletleri füze savunması için nükleer pompalı röntgen lazerlerine dayanan uzay tabanlı lazer sistemlerini kullanma arzusundan bahsetti, ancak bu 80'lerde yapıldı ve gerçekleşemezliği uzun zamandır unutuldu.
Sonuç olarak iki nokta daha
Görünüşe göre Bay Harrison iki noktayı daha unutmuş. Kinetik ve kinetik olmayan silahlardan bahsediyoruz "Hava - Uzay". Bunlar havadan gelen uydu karşıtı füzeler. Özel olarak dönüştürülmüş bir F-15 ile donanmış bir ASAT füzesinin geliştirilmesi ile kapalı bir Amerikan teması gibi, hafif bir Kontak füzesine sahip bir Sovyet teması ve MiG-31D'yi ve en son Rus Burevestnik füzesini (nükleer hava kaynaklı bir karasal seyir füzesi ile karıştırılmamalıdır) Jet motoru) MiG-31BM avcı uçağı ile hizmette, ayrıca değiştirildi. Tu-160 ağır bombardıman uçağı için de benzer bir gelişme oldu, 90'lı yıllarda zaten küçük uyduları başlatmak için bir platform olarak teklif edildi, ancak proje o zaman gitmedi. Ancak, aynı konuyla "İletişim" konusunu dönüştürme girişimi gibi. Ancak son zamanlarda Rusya bu konuya geri döndü.
Yer tabanlı uydu karşıtı füzeler gibi uyduları vurmanın bu yöntemi, uydulara büyük bir saldırı düzenlemenizi sağlar. Havadaki kinetik olmayan darbe sistemlerinin yanı sıra, uçak körleme ve bozma ekipmanlarına lazer kurulumları şeklinde, bunlar yer tabanlı “meslektaşları” ile birlikte, düşmanın yörünge gruplamasına büyük karşı saldırı problemlerini çözebilirler. Tabii ki, bu sadece savaş zamanında veya büyük ölçekli düşmanlıkların başlamasından hemen önce mümkündür. Ancak, her uyduya müdahale veya karışan bir uyduyu örtülü bir şekilde devre dışı bırakma yoluyla "küçük numaralar" barış zamanında zaten mümkündür. Batı basında, düşman uydusunun köpüğünü veya boyasını gözlemlemenin optik yollarını kapatan küçük uydu müfettişleri gibi tamamen egzotik yöntemler bile tartışılıyor. Paris tuvaletinde okuyabileceğiniz bir kelime de söyleyebilir, yazabilirsiniz. Ama bu tamamen egzotik.
Harrison, özellikle Dünya'ya dayanan ve oradaki yörünge takımyıldızının iletişimini ve kontrolünü etkileyen silahlar hariç olmak üzere tüm alan karşıtı potansiyeli içermiyor:
Uzay sistemlerimizi yok etmek veya düşürmek için kullanılan uzay karşıtı silahlar, bir yer iletişim istasyonunda veya kontrol odasında başlatılan bir seyir füzesi olabilir. Bu alan kullanmamızı engelleyebilir. Ama buna uzay silahı demem, çünkü asla uzaya gitmez ve yörüngedeki nesneleri etkilemez.
Geniş anlamda, uzay silahlarının geliştirilmesinin ve konuşlandırılmasının yakın gelecekte devam edeceğini tahmin edebiliriz, ancak raporlar, sadece savunma önlemleri için kullanılan yeteneklere vurgu yaparak - belirttiği gibi, “aynı sistem farklı bir kapasitede kullanılıyor. ”
Her halükarda, tüm bu anti-uzay silahlarının önümüzdeki on yıllarda aktif olarak gelişeceği görülüyor ve sadece aktif olarak gelişmekte oldukları ülkemizde değil. Ancak bu konuda son derece sağlam potansiyelinin konumundan hareket eden ve bu ırkı sınırlamayı savunan Rusya'dır. Amerikalıların hemfikir olmadığı garip, yine bu açıdan bizi atlatma planlarını besledikleri açık. Ve boşuna umut ediyorlar: Rusya bu kadar önemli bir alanda kendi başına üstünlüğe ulaşmaya izin vermeyecek.