2004 yılında, 15 yaşımdayken, bir Pazar ayini sırasında Wisconsin’deki kilisemin çevresinde, taşlaşmış küçük bir yarasanın kanat çırptığını gözlemledim. Bilmiyordum ama bu gürültü hayatımı değiştirecekti.
Yarasa vitray pencerelerin arasında ileri geri zıplayarak kaçmaya çalışıyordu. Kiliseye gidenler şapkalarıyla ona vurdular. Birisi bir salıncak indirdi ve salıncak sersemlemiş halde yere düştü. Bir hayvansever olarak anneme onu dışarıya koyabilir miyim diye sordum. Başını salladı ve ben de onu kapıya kadar taşıdım. Korkunç bir şekilde çığlık attı.
Dışarı çıktığımda dinlenmek için mükemmel olacağını düşündüğüm bir çam ağacı buldum ama daha fırsat bulamadan parmağıma sımsıkı yapıştı. Delinme yeri bir iğne batmasından daha büyük değildi ama kan sızıyordu ve çok acı veriyordu.
Eve geldiğimizde annem yarayı antiseptikle temizledi. Pazar ayininde yaşananların sıra dışı bir şey olduğunu düşünen birkaç kişiye anlattık, ancak ısırığın daha da kötüleşebileceği fikri herkesin aklına gelen son şeydi.
Üç hafta sonra kendimi inanılmaz derecede yorgun hissettim. Birkaç gün sonra ayağa kalkamıyordum, çift görmem vardı ve kontrolsüz bir şekilde kusuyordum. Çok geçmeden yanıt vermeyi bıraktım. Doktorum beni menenjit veya Lyme hastalığı belirtileri aramak üzere CT taramasına gönderen bir nöroloğa yönlendirdi. Eve gönderildik ama iki gün sonra, belirtilerimin düzelmediği bir cumartesi günü ailem beni hastaneye götürdü. Daha fazla tarama yaptılar ve beni hastanede tuttular.
Pazartesi günü annem bir çocuk doktoruna yarasa ısırığından bahsetti ve yüzü bembeyaz oldu. Yakındaki özel bir çocuk hastanesine kaldırıldım. Cildimden ve omurilik sıvımdan örnekler aldılar.
Salı günü kuduz tanısı doğrulandı. Aileme bunun neredeyse kesin bir ölüm cezası olduğu söylendi. Hiç kimse aşı olmadan kuduzdan kurtulamadı. Hastanede ölmeme izin verme veya beni eve götürme seçenekleri vardı. Ailem perişan haldeydi. Her şey o kadar hızlı gelişti ki, anlayamadılar.
Çocuk doktoru beni kurtarabilecek bir şey bulmak için çaresizce interneti taradı. Annemle babama daha önce hiç denenmemiş bir şeyi denemek istediğini söyledi. Çok çaresiz oldukları için hemen evet dediler.
Kuduz sinirler ve omurilik yoluyla beyne doğru ilerleyerek virüsün vücudu felç etmeye başlamasıyla yayılır. Doktor ilerlemeyi yavaşlatmak istedi ve beyin fonksiyonlarımı baskılamak için beni komaya sokmayı planladı. Bu, bağışıklık sistemime virüsle savaşması için zaman kazandıracaktır.
10 Ekim’de komaya girdim. Her zaman o kadar hastaydım ki, ilk hastalandıktan sonra hiçbir şey hatırlamıyorum – o zamandan beri her şeyi başkalarından uydurdum. Komadan uyandıktan iki hafta sonrasına kadar hafızam geri gelmiyor. Çığlık atmaya çalıştım ama ses çıkmadı. Yürüyemiyorum, konuşamıyorum, oturamıyorum ve başka hiçbir şey yapamıyorum.
11 hafta hastanede kaldım ve ardından iki yıl ayakta tedavi ünitesinde kaldım, burada konuşmayı ve hareket etmeyi yeniden öğrendim. Tekrar kendi başıma yürümeyi öğrenmem iki ay sürdü ve artık yardıma ihtiyacım kalmaması da iki yıl sürdü. O zamanlar aşı olmadan kuduzdan kurtulan tek kişi olduğum için küresel bir haber kaynağı haline geldim ve film ekiplerinin her dakikayı belgelemesiyle iyileşmem üzerinde çalışmak zorunda kaldım. Çok büyüktü. Bana yardımcı olan ailemin ve doktorlarımın desteği ve dünyanın her yerinden gelen mektuplardı.
O zamandan beri kendimi daha iyi hissediyorum, ancak hâlâ sinir hasarım var. O günden bu yana çok sayıda kişi aynı yöntemi kullanarak kuduzdan kurtuldu. Her vakada aynı olumlu sonuç olmasa da, bir zamanlar ölümcül olduğu düşünülen bir hastalıktan aşı olmadan kurtulma şansının artık mevcut olması inanılmaz. Bu değişimin önünü açmaya yardımcı olduğumu bilmek beni çok mutlu ediyor.
Bu deneyim, başka kimsenin başına gelmemesi için kuduz konusunda farkındalık yaratma isteği uyandırdı; bunu başarmak için düzenli olarak hayır kurumlarıyla çalışıyorum. Şu anda üç çocuğum var ve bir çocuk müzesinde çalışıyorum. Ve her şeye rağmen hayvanlara olan sevgim hala güçlü. Yarasa koruma yardım kuruluşlarında gönüllü olarak çalışıyorum ve bunlardan biri neredeyse hayatıma mal oluyordu ama onları korumanın hala benim görevim olduğunu hissediyorum.
Elizabeth McCafferty’ye söylendiği gibi
Paylaşmak istediğiniz bir deneyiminiz var mı? [email protected]’a e-posta gönderin