1598 kere bakıldı , 8 kere indirildi
yakınında: Sarıyer, İstanbul (Türkiye)
Rumeli Hisarı (Fortaleza de Rumeli), Puente y Torre Gálata.
Sarıyer es un distrito del área metropolitana de Estambul, Turquía, situado en la parte europea de la ciudad, a orillas del Estrecho de Bósforo, en su zona norte.
Llegar a Sariyer desde cualquier punto de Estambul, no es difícil. En taxi (son bastante baratos, pero atención con los atascos), en autobús o en ferri (menos de un euro el trayecto, si se paga con pase electrónico). También se puede llegar en metro hasta la estación de Hacıosman, que está muy cerca, y tomar allí un taxi.
Tal vez la forma más interesante de llegar sea en ferri (en turco, feribot), ya que permite evitar el tráfico y disfrutar de una agradable travesía a o largo de del Bósforo, con una perpectiva diferente de los palacios, mezquitas, castillos, barrios y poblaciones que salpican las empinadas laderas que circundan el Estrecho.
A partir de Sariyer, caminamos hacia el sur por la ancha plataforma, de reciente construcción, que a modo de modesto paseo marítimo semi peatonal recorre el Bósforo a lo largo de su ribera.
Los tres lugares más emblemáticos que encontramos en el recorrido, y que merecen por sí mismos una detenida visita, son: la Fortaleza de Rumeli (Rumeli Hisarı), el Palacio de Dolmabahce y, naturalmente, la Torre Gálata.
La Fortaleza de Rumeli es uno de los mejores ejemplos de arquitectura militar del mundo. Fue construida en tan solo 4 meses, en el año 1452, y ordenada por Mehmet el Conquistador. Está situada estratégicamente en la parte más estrecha del Bósforo, sirvió para que los Otomanos previnieran el paso de la flota bizantina por el estrecho. Tras la conquista de la ciudad, el 29 de mayo de 1453, la utilidad militar de la fortaleza prácticamente desapareció y pasó a ser empleada como aduana y prisión hasta su restauración y apertura al público en 1960.
El Palacio de Dolmabahce fue construido por orden de Sultan Abdulmecit entre los años 1843 y 1856. Se utilizaba generalmente como residencia para los invitados del estado. Tras la República, en 1923, el palacio se asignó al servicio de Ataturk, convirtiéndose en su residencia de verano.
El terreno que ocupa este palacio fue ganado al mar mediante el relleno con piedra y arena. El edificio consta de tres pisos, con 285 habitaciones, 43 salas, 6 baños turcos y 6 salas de culto, con mezcla de los estilos occidentales barroco, rococó y neoclásico, combinados con el estilo tradicional otomano.
La construcción del Palacio de Dolmabahce costó el equivalente a 35 toneladas de oro y supuso la bancarrota del imperio, cuyas finanzas nunca terminaron de recuperarse tras el monumental dispendio.
Tiene dos partes; la parte administrativa y el harén. La sala más llamativa del palacio es una sala majestuosa de ceremonias que tiene una altura de 36 metros, con 56 columnas, una lámpara de araña de 4,5 toneladas, y 2.000 m² de superficie.
La Torre Gálata es uno de los lugares más emblemáticos de la ciudad, y uno de los puntos desde el que mejor se puede divisar la zona más antigua de Estambul.
Originariamente se concibió como un faro, pero pronto se convirtió en punto estratégico importante para la defensa de la ciudad, ya que desde ella se puede dominar perfectamente el Cuerno de Oro y la entrada al Bósforo. También fue utilizada a lo largo de su historia, como torre de vigilancia de incendios, e incluso como prisión.
Su construcción fue ordenada por el emperador Anastasius en el 507, inicialmente en madera. En el 1348, cuando los genoveses conquistaron Estambul, la reconstruyeron en piedra y la rebautizaron con el nombre de Torre de Cristo.
Dos grandes incendios de los siglos XVIII y XIX dañaron la torre, y fue reconstruida por Mahmut II.
La Torre Gálata mide 66,9 metros; el mirador está a 51,65 m de altura; el diámetro de su base es de 16,45 metros y sus paredes de piedra tienen 3,75 metros de grosor.
Índice IBP: 69 HKG
Rumeli Hisarı (Rumeli Hisarı), Köprü ve Galata Kulesi.
Sarıyer, kentin Avrupa yakasında, Boğaz Boğazı kıyılarında, kuzey bölgesinde yer alan İstanbul, Türkiye metropol bölgesindedir.
Sarıyer'e İstanbul'un herhangi bir noktasından gelmek zor değildir. Taksi ile (onlar oldukça ucuz, ama trafik sıkışıklığı dikkat), otobüs ya da feribot ile (bir elektronik geçiş ile ödenirse, yolculuk, bir euro daha az). Oraya çok yakın olan Hacıosman istasyonuna metroyla da gidebilir ve oraya taksiye binebilirsiniz.
Oraya varmanın en ilginç yolu, feribotla (Türk, Feribot'ta) trafikten kaçınmanızı ve saraylar, camiler, şatolar, mahalleler ve farklı bir bakış açısı ile Boğaz boyunca keyifli bir geçişin keyfini çıkarmanızı sağlar. Boğazı çevreleyen dik yamaçları noktalayan nüfuslar.
Sarıyer'den başlayarak, geçtiğimiz günlerde inşa edilen, mütevazı bir yarı yaya mesire olarak, Boğaz'ın kıyısı boyunca uzanan geniş platformda güneye doğru yürüyoruz.
Rotada bulduğumuz ve gözaltında tutulan bir ziyareti hak ettiğimiz en sembolik üç yer: Rumeli Hisarı (Rumeli Hisarı), Dolmabahçe Sarayı ve elbette Galata Kulesi.
Rumeli Hisarı, dünyadaki askeri mimarinin en iyi örneklerinden biridir. 1452 yılında sadece 4 ayda inşa edilmiş ve Fatih Fatih tarafından emredilmiştir. Boğaziçi'nin en dar bölümünde stratejik bir konumda bulunan, Bizans filosunun Boğazdan geçmesini engellemek için Osmanlılara hizmet etti. Şehrin fethinden sonra, 29 Mayıs 1453'te, kalenin askeri yardımı neredeyse ortadan kalktı ve 1960'ta restorasyonu ve kamuya açılıncaya kadar gümrük ve hapishane olarak kullanıldı.
Dolmabahçe Sarayı, 1843-1856 yılları arasında Sultan Abdülmecit'in emriyle inşa edilmiştir. Genelde devletin misafirleri için bir rezidans olarak kullanılmıştır. Cumhuriyetin ardından, 1923'te saray, Atatürk'ün hizmetine tahsis edilmiş ve yazlık ikametgahı olmuştur.
Bu sarayı işgal eden toprak, taş ve kumla doldurularak denize kazandırıldı. Bina, geleneksel Osmanlı stili ile birleştirilmiş Batı Barok, Rokoko ve Neoklasik tarzların bir karışımı ile 285 oda, 43 salon, 6 hamam ve 6 ibadet odası ile üç kattan oluşmaktadır.
Dolmabahçe Sarayı'nın inşası 35 ton altın eşdeğerdir ve imparatorluğun iflas etmişti, ki bu paralar anıtsal atıklardan sonra tam olarak geri kazanılmamıştı.
İki bölümden oluşur; idari bölüm ve harem. Sarayın en çarpıcı salonu, 56 sütun, 4.5 ton avize ve 2.000 m² yüzeye sahip 36 metre yüksekliğindeki görkemli bir tören salonudur.
Galata Kulesi, şehrin en sembolik yerlerinden biridir ve İstanbul'un en eski bölgesini en iyi şekilde görebileceğiniz noktalardan biridir.
Başlangıçta bir deniz feneri olarak düşünülmüştü, ancak kısa süre sonra kentin savunması için önemli bir stratejik nokta haline geldi, ondan beri Haliç'e ve Boğaz'a girişe mükemmel bir şekilde hakim olabilirsiniz. Tarih boyunca, bir yangın gözetleme kulesi ve hatta bir hapishane olarak da kullanılmıştır.
Yapımına ilk olarak 507 yılında İmparator Anastasius tarafından ahşap olarak sipariş verildi. 1348'de Cenevizliler İstanbul'u fethettiklerinde, onu yeniden taşa dönüştürdüler ve Mesih'in kulesini yeniden adlandırdılar.
On sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıldan iki büyük yangın, kuleye zarar verdi ve II. Mahmut tarafından yeniden inşa edildi.
Galata Kulesi 66,9 metre; bakış açısı 51,65 m yüksekliğindedir; tabanının çapı 16.45 metre, taş duvarları 3.75 metre kalınlığındadır.
IBP Endeksi: 69 HKG