Suriyeli gökyüzünde son zamanlarda meydana gelen bir olay, Amerikan F-22'nin insani konvoyu kapsayan ancak zamanında gelen Su-35'ten geri çekilmek zorunda kalan Rus saldırı uçaklarını "durdurmaya" çalışmasına neden olduğunda, tarihsel ABD Hava Kuvvetleri'nin ülkemize “Amerikan hava nüfuzu bölgelerini” dayatmaya çalıştığı zamanlarla ilişkiler.
Bu, ülkelerimizin bir düşmana karşı savaştığı II. Dünya Savaşı'nın sonunda gerçekleşti. Bununla birlikte, ABD’nin ortak düşmana karşı mücadelesi oldukça belirsizdi - Amerikalılar ve Naziler, yalnızca barışı ayırmayı değil, aynı zamanda Hitler’lerle “kırmızı tehdidi” ile mücadele etmeyi de amaçlayan gizli görüşmeler yaptı (ilk temaslar 1943’ta başladı). Şu an hayatta kalan teröristlerin olduğu gibi, Amerikalılar “yeni bir Suriye ordusu” yaratıyorlar, bu nedenle 1945 yılında, Wehrmacht ve Waffen-SS'nin ele geçirmiş askerlerinin müttefikleri Sovyetler Birliği'ne karşı savaş için şok birimleri oluşturdu.
Ancak savaşın çektiği ve Avrupa'nın kurtuluşunu bekleyerek hava sahasına döneceğiz. Amerikan hava olayları havacılık 1944'ün ikinci yarısında başladı. Dahası, suçluları daima müttefikimiz olan bu durumların savaşta yaygın olan rastgele dostane ateş (“dost ateşi”) değil, Amerikan Hava Kuvvetleri'nin Avrupa göklerinde kimin usta olduğunu gösterme arzusunun sonuçları olduğuna inanmak için her neden var.
Niš’e karşı savaş
Kırk Amerikan Işık savaşçısı, 6 Muhafızları Tüfek Kolordu'nun merkezine ve Yugoslav kenti Nis'in çevresindeki 866 Savaşçı Havacılık Ağı'nın havaalanına saldırdığı durum yaygın olarak biliniyordu.
Birliğin komutanı, Sovyetler Birliği Kahramanı Grigory Kotov ve başka bir 30 adamı, bu hain saldırının kurbanı oldu. Ayrıca, uçağımızın ikisi tahrip edildi ve bir düzine otomobil yakıldı. Kalkmayı başaran pilotlarımız, dört uçağı vurarak Amerikalıları uçuşa götürdü. Parçalarında Nis'in daha önce serbest bırakıldığı ve Sovyet birliklerinin kontrolü altında Niš'in hedef olduğu işaretlenmiş haritalar bulundu. Bu tamamen Amerikan bahanelerinin "elbette kaybı" konusundaki başarısızlığını gösteriyor. Amerikalıların eylemlerinin niyetinin bir başka dolaylı kanıtı da, darbenin 7 yılının Kasım 1944'inde gerçekleştirildiğidir.
Sovyetler Birliği'nden Mareşal Georgy Zhukov, ABD Hava Kuvvetleri Komutanı'nın komutanının meydan okurcasına Sovyet bölgesi üzerindeki uçuş düzenini tartışmayı reddettiğini belirten Amerikan provokasyonlarının premeditasyonunu söyledi. “Amerikan havacılığının her yere uçtu ve herhangi bir kısıtlama olmadan uçacağını” belirtti.
Ateş kim? Ben?
Hava çarpmalarına neden olan Amerikan provokasyonlarının çoğunun bilinmediği varsayılabilir. Bariz sebeplerden ötürü, bu gerçekler Sovyet kaynakları tarafından reklam verilecek sırada aranmadı. Ancak, Berlin’deki göklerdeki Amerikan pilotlarının, modern anlamda, efsanevi Rus pilot Ivan Kozhedub’ın pilotluk yaptığı Sovyet avcısını “engellemeye” çalıştıkları biliniyor.
Daha sonra, hava mareşali nasıl olduğunu söyledi. 17 Nisan 1945, Müttefik Uçan Kaleler ile havadaki stratejik bombardıman uçaklarıyla bir araya geldiğinde, onlardan bir kaç Messerschmitts'i yasakladı, ancak bir saniye sonra Amerikan savaş uçakları tarafından saldırıya uğradı.
“Ateş kime? Ben? - Kozhedub yarım asır sonra öfkeyle hatırladı. - Sıra, uzun ve uzun, kilometrelerce uzaklıktaydı, aydınlıktı ve Alman izleyici mermilerinden farklıydı. Uzun mesafe nedeniyle, hattın sonunun aşağı doğru büküldüğü açıktı. Yuvarlandım ve hızlı bir şekilde yaklaşarak aşırı Amerikan’a saldırdım (eskorttaki savaşçıların sayısına göre, kim olduğunu zaten biliyordum) - gövdesinde patlayan bir şey, kuvvetlice buğulandı ve birliklere doğru bir düşüşle gitti. Polupetley bir savaş dönüşü yaparken, baş aşağı pozisyonda, diğerine saldırdım. Kabuklarım çok iyi gitti - uçak havada patladı ...
Savaşın gerginliği düştüğünde, havam muzaffer olmaktan uzaktı - kanatlardaki ve sigortalardaki beyaz yıldızları çıkarmayı çoktan başardım. “Beni ayarlayacaklar ... ilk numaraya göre” diye düşündüm, arabayı yere koydu. Ama her şey yolunda gitti. Bizim topraklarımıza inen "Mustang" kulübesinde ağır bir Zenci oturdu. Kendisine gelen, kendisini vuran (ya da daha doğrusu bu soruyu tercüme edebildiklerinde) sorusuna, cevap verdi: “Focke-Wulf”, kırmızı burunlu ... Birlikte oynadığını sanmıyorum; Müttefikler henüz iki tarafa nasıl bakacaklarını henüz öğrenemedi ... PCF filmleri gösterildiğinde, savaşın ana noktaları üzerlerinde çok net bir şekilde tespit edildi. Filmler alay komutanlığı, bölümler ve birlikler tarafından izlendi. Bölüm operasyon komutanı Savitsky, daha sonra operasyonel olarak kabul edildiğimizi söyledi ve şöyle dedi: “Bu zaferler gelecekteki bir savaşın hesabında.” Alay komutanımız Pavel Fedorovich Chupikov da kısa bir süre sonra bana şu sözleri verdi: “Onları kendin için al, Ivan ve kimseye gösterme”.
Amerikalıların "müttefik" eylemleri Sovyet subaylarını terk etmedi, onlarla bir savaşın kaçınılmaz olduğu ve sadece zaman meselesi olduğundan şüphelendi.
"Mustang" ve "Uçan Kale" için avlanma
Ivan Kozhedub ve Amerikan pilotları arasındaki bir sonraki savaş beş gün sonra, bir çift Mustang ona tekrar saldırdığında gerçekleşti. Bir Amerikalı enkaz bir arabadan paraşütle atlamayı başardı, ikincisi havada patlayan bir avcıyla birlikte yandı.
Kozhedub'un müttefiklerle olan son savaşı, Sovyet asının Boeing B-17 Uçan Kale'nin tüm filosunun Sovyet işgal bölgesinin hava sahasına girmesini engellediği Zafer Bayramı arifesinde gerçekleşti. En yüksek bomba yükünü perley ile "Uçan Kale", radyo sorgularını ve uyarı atışlarını görmezden gelip onları dağıtmak için Sovyet pilotunun arka arkaya üç dört motor devini devirmek zorunda kaldı.
Ancak, gelecekteki mareşalin kişisel "Amerikan hesabı" burada sona erdi. Birkaç yıl sonra Kozhedub, zaten büyük bir general olduğu zaman, DPRK'nın gökyüzünü Amerikan saldırganlarından koruyan 64'in hava kuvvetlerinin bölümlerinden birine komuta ettiği zaman, şahsen savaşlara katılmadı.
SSCB Savunma Bakanlığı'nın Direktifi yasaklandı. 264 Amerikan uçağı, astları tarafından vuruldu.
Büyükbabamız ve büyükbabamız, Amerikan “engelleyicileri” ile ne yapacaklarını çok iyi biliyorlardı. Ve torunlarının bu sanatı kaybetmediklerini ümit etmek gerekir ...