Bütçe açığını azaltmanın iki yolu vardır: vergileri artırmak veya harcamaları azaltmak. Vergiler yükseltilirse, zenginlerden para alınır ve maliyetler düşürülürse fakirdir. Tabii ki, bu her zaman böyle değildir: bazı yerlerde vergilendirme gericidir ve bazı devlet harcamaları parayı sıradan vatandaşlardan bankalara, askeri-sanayi kompleksine, petrol baronlarına ve çiftçilere transfer anlamına gelir. Ancak çoğu durumda, devlet fonları yoksullar lehine yeniden dağıtır ve vergi indirimleri zenginlere yarar sağlar.
Bu nedenle, nominal demokrasiye sahip bir ülkede, zenginler zor bir görevle karşı karşıya kalmaktadır: Nüfusun geri kalan% 99'inin kendi çıkarlarına karşı oy kullanmaya ikna etmek - devlet harcamalarını azaltmak için değil. Ve Amerika'da başarıyla başa çıktıkları anlaşılıyor.
Kısmen Bush yönetiminin 2001, 2003 ve 2005'teki (ki, utanç verici bir şekilde Barack Obama'nın olduğu) yaptığı vergi indirimlerinin bir sonucu olarak, cumhurbaşkanının kendisine göre zengin Amerikalıların vergilendirilmesi "son yarım yüzyılda" en düşük seviyesinde oldu. " Bu gerileyen vergi politikasının sonucu, dünyanın gelişmiş ülkelerinde emsali olmayan eşitsizliğin artmasıydı. Nobel ödüllü Joseph Stiglitz (Joseph E. Stiglitz) notları: Geçtiğimiz 10 yıllarında, en zenginlerin (ABD nüfusunun% 1'i)% 18 oranında artarken, erkek işçiler arasında% 12 oranında düştü.
Bir gazetenin bu sayısının basıldığı anda Kongre’den geçen anlaşma, yalnızca harcamaların düşmesini sağlar. Eski Cumhuriyetçi senatör Alan Simpson (Alan Simpson) bu bağlamda söylediği gibi, “küçük adam” krematoryuma gönderilir ”. Bu, ekonomide bir gerileme ve dolayısıyla bütçe açığında bir artış anlamına gelir. Saf delilik ortaya çıkıyor. Fakat bu nasıl olabilir?
Bunun hemen nedeni, Çay Partisi hareketi tarafından desteklenen Cumhuriyetçi kongre üyelerinin taviz vermek istememeleridir. Ancak bu hiçbir şeyi açıklamıyor. “Çay içmek”, esasen fakir ve orta sınıfın zararına yapılan zengin ve harcama kesintileri lehine vergi indirimi çeken insanlardan oluşur. Neden kendi refahlarına karşı savaşıyorlar? Şu anda Washington'da olanları anlamak için, herkesin önceden unutmuş gibi göründüğünü hatırlamak gerekir: bu hareketin kökenleri.
Pazar günü, Gözlemci sayfalarında şu açıklama yayınlandı: “Merkezde çay içmek” federal Merkez'in harcamaları, özellikle de bankalara mali yardım ”nedeniyle öfkeye yol açtı. Yani katılımcıların kendilerini söyleyin. Ama bu saçmalık.
Her şey CNBC'deki Rick Santelli'nin çağrısıyla başladı. Chicago merkezli tüccarların “Boston Tea Party” i tekrarladı: Obama’nın “kaybedenleri sübvanse etme” planlarını protesto etmek için Michigan Gölü’ne menkul kıymetler attı. Başka bir deyişle, finansçıların mağdurlarına yardım etmelerine yönelik seferberlik çağrısıydı: konutlarını kaybeden insanlar. Aynı gün, Refah Amerikalıları (AZP) grubu Facebook'ta Facebook'ta “Çay Partisi” adlı bir sayfa hazırladı ve protestolar düzenlemeye başladı. Bu, programı hala ARQ desteği olan bir hareketin başlangıcına işaret ediyordu.
Fakat “refah için Amerikalılar” nedir? Organizasyon Koch - Charles ve David kardeşler tarafından kuruldu ve finanse edildi. Kardeşlerin kendilerinin dediği gibi “hiç duymadığınız kişilerin en büyük şirketi” dir ve Charles ve David'in toplam başkenti 43 milyar dolardır. Koch Industries, orman ve kimya endüstrilerinde çalışan güçlü bir petrol ve mineral madenciliği şirketidir. Geçtiğimiz 15 yıllarında kardeşler, endüstrinin zengin ve gevşeten devlet düzenlemesi için vergi indirimlerini savunan lobi kuruluşlarına en az 85 milyon dolar ödedi. Ayrıca, Charles ve David Koch tarafından finanse edilen kuruluşlar ve politikacılar, toplu sözleşmelerin kaldırılması için lobi, atmosfere karbondioksit salınımının azaltılması için yasalar, sağlık reformu ile mücadele ve bankacılık sisteminin kontrol altına alınma çabaları ile finanse edildi. Yılın 2010 seçim kampanyası sırasında, APP “ideolojik olarak yakın” adayları desteklemek için 45 milyonlarca dolar harcadı.
Ancak, kardeşlerin temel siyasi zaferi “Çay Partisi” hareketinin yaratılmasıydı. Taki Oldham’ın kukla savaşı ((Astro) Çim Savaşları) belgeselinde, 2009’teki Çay Partisi organizatörlerinin David Koch’a bildirdiği ve hangi olayları ve promosyonları anlattığı bir bölüm var. ARQ'nun yardımıyla bir protesto gösterisi düzenlediler. O da şöyle sıralıyor: “Beş yıl önce, Brother Charles ve ben“ Refah için Amerikalılar ”yaratmanın yollarını sağladık. Ancak ARC'nin sizinki gibi devasa bir organizasyon haline geleceğini hayal bile edemedim. ”
ADP, insanların yaşam standartlarındaki düşüşe karşı öfkesini oynayarak, durumlarını daha da kötüleştirecek bir politik kampanyanın ana akımına gönderdi. Sonuçta, “Çay Partisi” katılımcıları, milyonerlerin vergilendirilmesini azaltmayı talep eden sokaklara döküldü ve aslında - tıbbi bakım, eğitim ve sosyal destek kalitesini kendileri için daha da kötüleştirdi.
Çok mu aptallar? Öyle bir şey yok. Medya - "büyük işletmelerin" etkisinin başka bir aracı tarafından aldatıldılar. Harekete yönelik sürekli propaganda desteği, milyarlarca Koch kardeşinden daha ünlü olan Fox News adlı bir televizyon kanalına sahip. Ancak, onlar gibi, Rupert Murdoch (Rupert Murdoch), bizim için değil, çıkarları için oy kullanmaya ikna etmek için seçim yapma hakkımızın özünü bozar.
Bugün Kongre’de gerçekleşen bir çeşit darbedir. Bir grup milyarder önce yasama sürecini sabote etti ve şimdi “satın alınan” adaylar ve “cep” hareketi sayesinde sistemi kendi çıkarlarına uygun şekilde yeniden düzenledi. Bir zamanlar bu tür olayların özünü anladık, ama şimdi unutmayı başardık. Göremediğimiz bile bir kuvvete nasıl karşı koyabiliriz?