

Yayımlanan Sayı : 445
Maurice Béjart'ın son sözü - 28.11.2007
Tesadüf, gerçekten bir tesadüf müdür? İstanbul'a son ziyaretim beş ay önceydi. Maurice Béjart'ın kurduğu ve kendi adını taşıyan dans topluluğu Béjart Ballet Lausanne'ı izlemek üzere gelmiştim. İstanbul Kültür Sanat Vakfı'nın davet ettiği topluluk Mevlana Yılı dolayısıyla özel bir programla İstanbul'daydı. Gösterisi öncesinde bir söyleşi yapmak üzere İKSV'den Leman Yılmaz'la Lozan'a, Maurice Béjart'ın yanına gitmiştim. Leman'la birlikte Béjart'ın yakınında durup, ölümlüler âlemindeki son aylarına beraberce tanık olmuş, derinliği ve zarafetiyle kendisinden çok etkilenmiştik. Beş ay sonra, birkaç günlüğüne geldiğim İstanbul'da, yolum İKSV'ye düşmüştü ve Béjart'ın ölüm haberini tam da Leman Yılmaz'ın yanında otururken beraberce aldık.
Son nokta 'devinimsizlik'
Gösteri için İstanbul'a gelemeyeceğinden, dansçılarının yanında olamayacağından dolayı üzgündü Maurice Béjart. Ağır bir ameliyattan henüz çıkmıştı ve çok bitkindi. Sezgisel bir şekilde, hayatının son söyleşisini benimle yaptığını anlamıştım. Dinleneceğine soluğu dans merkezinde almış, dansçılarının İstanbul gösterisinin hemen öncesindeki provalarını izliyordu. Çok yorgun ve rahatsız olduğundan sadece 10 dakikalık bir söyleşi mümkündü. Oysa Béjart'ın özellikle felsefe ve tasavvufa yakın duran varoluş tarzı, bunu dansla bütünleştirebilme çabası hakkında konuşmak istediğim çok şey vardı...
Önceden hazırladığım sorularımdan çoğunu soramadım, biri dışında. Her koreografin dansta aradığı bir mutlak devinim vardır. Dansın ulaşabileceği en son nokta; bir zirve belki de... Söyleşimizi bitirirken büyük bir merakla Béjart'a bu mutlağın kendisi için ne olduğunu sorduğumda, hiç tereddüt etmeden 'devinimsizlik' demişti. Béjart'ın yorgun sesinden duyduğum bu son sözcüğü asla unutmayacağım.