ücretsiz diye bir şey yoktur. ücreti başkasına ödetip beleşe getirmek vardır. bu örnekte de ücreti, toplu taşımayı kullanan kişinin değil vergi mükellefinin ödemesi vardır.
çünkü her durumda bir ücret çıkar, çünkü her hizmetin bir bedeli, çünkü bir maliyeti vardır. metro kazılarının, boğaz köprülerinin, yolların, metroların, otobüslerin benzini, elektriği, şöförlerin, bakımcıların maaşları birileri tarafından ödenir. bunları ya hizmetten yararlanan, metro otobüs kullanan kişi öder, ya da kullanan kullanmayan bakılmadan bütün vergi mükelleflerinin cebinden ödenir.
ücretsiz diye bir şey yoktur.
çünkü ücretsiz olursa moral hazard
ortaya çıkar, nasılsa başkası ödüyor diye sınırsızca ve ihtiyaç olmadığı halde kullanmalar başlar, istanbulu şöyle bir gezeyim diye otobüsten otobüse inip binenler gereksiz kalabalık oluşturur. kullanan kişi katkıda bulunmadığı için her şey belediye bütçesinden karşılanır, belediye de bunun bütçesini cepten verdiği için zamanla sadece maliyet unsuru olarak bakmaya başlar, ne kadar para kıssam o kadar iyi diye bakar, her bedava hizmette olduğu gibi zamanla otobüsler bakımsız, pis yerlere dönüşür, serseriler doluşur, sonra hindistana dönersin.
ne gerek var. ulaşımın faydası kullanana değil mi, madem toplum sana bir hizmet verdi, sen de bunu kullandın bir fayda elde ettin. o zaman topluma borcunu öde, bedavacılık yapma.