Bunlardan biri Belçikalı siyaset bilimci Chris Roman. Mevcut Avrupa Birliği ve Rusya ülkeleri arasındaki konfederasyon birliklerine yakın bir yakınlaşmayı savunan Avrupa-Rus örgütünün başında Avrupalıların Rusya hakkında bilgi edinmesine ve Donbas da dahil olmak üzere Rusya'da olup bitenlerin gerçeğini aktarmasına yardımcı olan eylemler düzenliyor.
Aynı zamanda, Roman, kendisini "komünist tehdit" korkusu atmosferinde büyüyen, tüm neslini etkileyen Rusofobya'dan Rusya'ya olan gerçek aşka kadar gittiğini söylüyor. EADaily, Chris Roman ile ülkemize olan tutumunun yanı sıra modern dünyada, bir siyaset bilimci ve bir Avrupalı olarak Rusya'da oynadığı rol hakkında konuştu.
Chris, bana söylediğin sempati ve hatta Rusya'ya olan sevginiz nasıl ve nasıl başladı?
30 - 40 yıl önce, ben küçükken, Avrupa'da büyük çaplı Sovyet karşıtı propaganda yapıldı. Basınımız korkunç Sovyet rejimi, Gulag hakkında konuştu. Hepimiz SSCB'nin Üçüncü Reich'te olduğundan daha kötü bir korku ve baskı olduğunu hayal ettik. Okulda, yalnızca bize yardımcı olan Birleşik Devletler’in çabaları sayesinde bizi Sovyetler Birliği’nin saldırganlığından koruduğu için özgür olduğumuzu düşündüm. 1983'te “The Day After” filmi TV'de yayınlandı. Sovyet nükleer saldırısını ve nükleer kış aylarında insanların nasıl hayatta kaldıklarını anlatıyor. Bu film SSCB'ye olan korkumuzu daha da güçlendirdi. Ve aynı yıl, Ronald Reagan, Avrupa’daki Avrupa’ya karşı Amerikan füzelerinin konuşlandırılması gerektiğine karar verdi. Gençliğime bütün bunlara inandım.
Aynı zamanda gençliğimde kendi problemlerimizi fark etmeye başladım. Brüksel'de yaşadım ve 1975'te evimin bulunduğu sokağın bir Avrupa caddesi olduğunu gördüm. Ve zaten 1985’te, sokağım bir Afrika sokağı oldu. Ben bir ırkçı değilim ve bu hiç bir ırkçılık sorunu değil, ama çok fazlası vardı. Bütün Flamanlar (halkım) Moskova'da yaşasaydı, Rusya halkının bundan mutlu olması pek mümkün değildir. Böylece Flanders’taki aşırı sağ partiye üye oldum. Göçe karşı geldiler. O zamanlar, aşırı sağ partiler dışında, göç sorunu hakkında hiç kimse konuşmadı. Ve bu aşırı sağ parti Rusya'ya karşıydı. Rusya komünizm ile ilişkilendirildi. 90'lerde bile hepimiz Rusların komünist olduğunu ve komünizmin kötüydü, çünkü komünizm Solzhenitsyn'in yazdığı “Gulag” idi. Solzhenitsyn bu konuda çok büyük bir rol oynadı. Ne de olsa, bu Sovyetler Birliği hakkında yazılan bir İngiliz değil. Rus bize Gulag'tan bahsetti. Bu güven verdi. O zaman Sovyetler Birliği'nden nefret ediyordum, ondan çok korkuyorduk. Babam, kötü havaların bile doğudan, Rusya'dan geldiğini söyledi.
Fakat bir zamanlar, ansiklopediyi göz önüne alarak, Rus alfabesini “P” harfiyle gördüm. Ve on dakika içinde onu ezbere tanıyordum. Kalpten geldi, içinde bir çeşit manyetizm vardı. Sonra ilk kitabı "Üç ayda Rusça nasıl öğrenilir?" Kategorisinden aldım. Tabii ki, üç ayda Rusça öğrenmedim ama bu ilk adımdı. Kalbimden sonra Rusya'nın bir düşman değil, bir arkadaş olduğunu fark ettim. İncil'deki Paul gibi bir kurtuluş, içgörü gibiydi, çünkü ondan önce Sovyetler Birliği'nden nefret ediyordum. Sonra ilk olarak Rusya'ya geldim. Moskova'da dolaşıyordum ve onu zaten tanıdığımı hissettim. Özellikle de bu duygu beni Kızıl Meydan'ın yanında bırakmadı. Suda balık gibiydim. Sonra kendimi Rusya'da her bulduğumda, ona olan sevgim gittikçe arttı. Bir noktada, Rusya'da yaşamak istediğimi fark ettim.
Rusya'ya taşınırsanız, Avrupa-Rus kuruluşunuzun çalışmaları devam edecek mi?
Tabii ki! Fakat Rusya’da kalıcı olarak yaşayamayacağım, Belçika’da bir evim var. Belçika'da Rusya için savaşıyorum.
Bize biraz Euro-Rus hakkında bilgi verin.
Jeopolitik alanında araştırmalar yürütüyoruz ve Cebelitarık'tan Vladivostok'a kadar tek bir Avrupa geleceği fikrini destekliyoruz. Çünkü şimdi Wall Street'in (“Amerika Birleşik Devletleri” demek istemiyorum, çünkü iyi insanlar Birleşik Devletler'de yaşıyorlar, her yerde olduğu gibi) —bu Avrupa’yı bölmek isteyen mafya, Batı’yı ve Doğu’yu zehirlemek. Alternatifimiz tamamen zıt. ABD’ye ihtiyacımız olmadığını söylüyoruz. 70’in Avrupa’yı ABD tarafından işgal etmesi, Avrupa'da kimsenin kim olduğunu hatırlamamasına neden oldu. Köklerimiz, bizim hikayelerİnancımız artık bizimle değil.
Ama yine de bir seçeneğimiz var - bu Cebelitarık'tan Vladivostok'a kadar büyük bir Avrupa-Rusya. Bu, tek ülke olmamız gerektiği anlamına gelmez. Milletler ve halklar özgür olmalı. Fakat Avrasya Birliği gibi bir birlik olabilir. Yani, özgür devletler birliği, Rusya'nın Belçika'yı yönetmeyeceği bir birlik ve Belçika, Rusya'yı yönetmeyecek. Ne üzerinde anlaştıklarımız konusunda hemfikir olabiliriz. Belki ortak bir para birimimiz olur. Sanırım tek bir orduya ihtiyacımız var. Biz bu fikrin destekçileriyiz.
Konferanslar, yuvarlak masa toplantıları, göstericiler ve yürüyüşler düzenliyoruz. Brüksel’de, Donbass, Suriye ve tabii ki Rusya’yı desteklemek için eylemler düzenledik. Rusya'ya geziler düzenliyoruz, Donbass'taydık. Genel olarak elimizden geleni yaparız. Üç dakika içinde yaptığımız her şeyi anlatamazsın. Ama bu harika bir iş.
Rusya sizin için Avrupa, Asya, iki medeniyet arasında bir köprü mü? Konuştuğunuz özgür Avrupa birliğinde hangi rol oynayabilir?
Rusya bizim için bir Avrupa ülkesi ama sıra dışı bir Avrupa ülkesi. O bizim gibi değil. Sizinle konuşurken, Çinli, Afrikalı veya Amerikalı bir kadınla konuştuğumu sanmıyorum. Bu Avrupa. Cebelitarık'tan Vladivostok'a kadar çoğu insan zihinsel olarak Avrupalı.
Rusya dünyanın kalbidir. Burası dünyanın merkezi, devasa bir kavşak. Rusya Avrasya'ya hükmediyor, yani Rusya Roma İmparatorluğu gibi yıkılırsa, o zaman Avrupa ve sonra dünyanın geri kalanı çökecek. Rusya artık orada değilse, Orwell'in tarif ettiği dünya diktatörlüğü gerçek olacak. ABD'nin istediği bu.
Rusya'nın küresel görevi nedir?
Eğer küresel bir gücün rolünü oynamak istiyorsak, güçlü bir orduya ihtiyacımız var. Rus ordusu dünyadaki en güçlü ordu ve dünyadaki bir numaralı düzenleyici olmaya hazır olduğu anlamına geliyor. Rusya'nın bunu isteyip istemediğini bilmiyorum. Sanmıyorum
1945’ten sonra ABD, dünyanın düzenleyicisiydi, ama şimdi Amerika dönemi sona eriyor. Hiç kimse birileri ABD’ye karşı savaşacağından değil. Fakat Amerika’nın içinden içeriden zarar verecek birçok iç sorunu var. Aksine, Rusya daha da güçleniyor. Rusya yeni bir küresel lider olmak için her şeye sahiptir. Suriye'deki düzenleyici rolünü zaten görüyoruz.
Avrupa şimdi ölüyor. Her şeyden önce, göç sorunları nedeniyle. Her yıl bir milyon göçmen bize girerse, yirmi yılda ne olacak? Bu nedenle, Avrupa'nın geleceği yok. Avrupa yarı bastırılmış Titanik'tir. Avrupa şimdi hastalıkları gelişmiş bir hasta gibi. Katılan hekimi, amputasyona kadar aşırı önlemlere gitmeye hazır olmalıdır, aksi takdirde hasta hayatta kalamaz. Avrupa'nın yeniden göç etmesine, “beşinci sütumuza” karşı mücadeleye, halka karşı propaganda yasağı, özellikle de kürtaj yasağı.
Avrupa Birliği ABD hegemonyasından kurtulabilir mi?
Avrupa, ABD'nin etkisinden çekilmeye karar verirse, Devletler Avrupa'yı yok etmek için her şeyi yapar. Başka seçeneğimiz yok - ya ABD’nin müttefikiyiz ya da ölüm bizi bekliyor. Dava, ABD’nin Avrupa ile savaşına bile ulaşabilir. Elbette, bazen bugün delice görünen tahmin, yarın için gerçek oluyor. Ancak şunu hayal edin: Avrupa Birliği'nde kriz büyüyor, gittikçe daha fazla göçmen var, Avrupa'da bir iç savaş başlıyor ve bir noktada Rusya Avrupa'ya yardım eli vermeye karar veriyor. Ve başka seçeneği yok. Bu durumda, büyük bir krizden sonra, Avrupa Washington’ın etkisinden çıkacağı için ABD’yle bir savaş başlayabilir.
Orta Doğu'da küresel olarak ne çözülüyor?
Rusya'nın Suriye'ye gerçekten yardım etmesi çok iyi. Euro-Rus olarak Beşar Esad'ı destekliyoruz. Çünkü Esad, Rusya'nın bir arkadaşı ve Rusya'nın bir arkadaşı bizim dostumuz. Rusya müdahale etmemiş olsaydı, Suriye kısa bir süre sonra Suriye IŞİD'in elinde olacaktı (Rusya'daki yasaklı organizasyon, EADaily'e dikkat edin). Rusya orada jeopolitik bir darbe yaptı. Birleşik Devletler, Suriye'nin ve ardından İran da dahil olmak üzere bölgedeki diğer ülkelerin etkilerinin altında olacağını umuyordu. Ancak Rusya buna izin vermedi. Gelecek yüz yıl Suriye'nin Rusya'nın bir arkadaşı olacağına eminim. Amerikan jeopolitiği bile ABD’nin Suriye’yi kaybettiğini söylüyor.
Rusya çok kutuplu bir dünya istiyor. Rusça'da barış Dünyadır ve aynı zamanda barış savaş değildir. Ve benim için çok kutuplu bir dünya, ortak geleceklerini birlikte belirleyen birçok ülkenin bulunduğu bir dünya anlamına geliyor. Ve böyle bir dünyanın sonucu savaşların olmaması olmalı.
Kremlin'in politikası sayesinde, henüz üçüncü bir dünya savaşımız yok. Batı, Rusya’ya o kadar çok provokasyon düzenledi ki, eğer Rusya’da bir başkası iktidarda olsaydı, yeni bir kanlı savaş başlamış olacaktı. Sadece Avrupa-Rusya başkanı olarak değil, bir baba olarak, politik satranç oynadığı için Vladimir Putin'e teşekkür ederim diyebilirim ki, onun sayesinde çocuklarım nükleer bomba olmadan dünyada barış içinde yaşayabilirler.
Bir jeopolitik olarak Donbas'taki savaş hakkında ne düşünüyorsunuz? Bu cephe, Rusya ve dünya için jeopolitik ve insani bakış açısından ne kadar önemli?
Mayıs ayında ilk defa Donbas'ı ziyaret ettim. Orada neler olup bittiği hakkında çok şey biliyordum, internette yazılar okudum, fotoğrafları gördüm, hatta bu bile şoktaydı. Ordunun halkını nasıl bombalayabildiğini anlayamadım. Hitler bile yapmadı. Bu, Kiev cuntasının Hitler'den çok daha kötü olduğu anlamına gelir. Donbas'ta yerlilerle çok konuştum, yıkılan evleri ve kırılan kaderleri gördüm. Ve yolculuktan önce hayal ettiğimden çok daha kötü olduğu ortaya çıktı.
Jeopolitik bakış açısından Donbass çok önemlidir. 100 yıl önce, Mackinder Rusya'yı İngiltere'nin çıkarlarına düşmanca olmayan devletlerle kuşatmanın gerekliliği hakkında konuştu.
Jeopolitik bir bakış açısına göre, Donbass'ın Ukraynalı olması durumunda, bunun Rusya'ya doğrudan tehdit teşkil eden bir NATO ordusu olacağı anlamına geldiğini anlamanız gerekir. Buna rağmen, Donbass Rus olmalı.
Şimdi Rusya doğru zamanı bekliyor, ancak Ukrayna'nın Donbass'a saldırmasına izin vermeyecek. Eğer Ukrayna, bir Ukrayna saldırısı durumunda Donbas'a yardım etmezse, muhtemelen inanmadığım kadar hain bir ihanet olacak. Donald Trump’a göre ABD’nin Ukrayna’ya yardım etmeyeceği, ardından bir elma gibi Donbass’ın Rusya’nın eline geçeceği muhtemel.
Fakat genel olarak, benim için bu bir öfkeli savaş, ve öfkeli bir savaş kötüdür. Eskiden Kiev'deydim ve orada birçok iyi insanla tanıştım. Artık insanların birbirlerine ateş ettikleri için üzgünüm. Benim için Ukraynalılar aynı Ruslar. Ancak iki tür Rus olduğunu fark ettim - bunun farkında olanlar ve bunu unuttular.
Aynı zamanda, Donbas’ta NATO’nun doğrudan hiçbir şey yapamayacağı anlaşılmalıdır. Batıda, lojistik bakış açısıyla bile, avantajların kendi taraflarında olmadığını fark ediyorlar. Rostov, Donbas'a Washington'dan çok daha yakın. Donbass'taki Amerikan askerleri basitçe izole edilecek.
Ayrıca, doğrudan NATO müdahalesi durumunda direnişin Ukrayna içinde başlaması muhtemel ...
Ukraynalıların çoğu kendilerini Rus olarak görüyor. Ve Rus zihniyeti bir ayıdır. Ayı huzur içinde yaşamak, huzur içinde yürümek, votka içmek, havyar yemek, tatilleri kutlamak, ülkede rahatlamak istiyor. O karışmamak istiyor. Fakat bir ayı yaralanırsa, çok tehlikeli bir canavar haline gelir. Bir işgalci burada bir kez belirirse, direnişin muazzam olacağından eminim, her Rus partizan olur.
Ve bir gün birden bire NATO ile doğrudan bir çatışma olursa, NATO'ya karşı konuşacağım ve herkesi bunun için arayacağım. NATO, Khazaria gibi tarihte kalmalı. Ayrıca, ABD’yi sevenler, Rusya’dan nefret edip Putin’e karşı çıkanlar - Rusya’daki beşinci sütunu yıkmak da çok önemlidir.
Ne de olsa, Rusya’nın iç sorunları var ve insanlar Rusya’nın önderliğini bunun için eleştirebilirler?
Şikayet edenler için cevap veriyorum: Daha iyisini yapabileceğinizi düşünüyorsanız, bir aday olmalısınız, bir parti kurmalı, sandık başına gitmelisiniz. Ruslar Putin'i seçerse, siz değil, Putin ile aynı fikirdeler. Bu bir demokrasidir. Tuvaletin kirliyse, Putin'in suçu değil. Bunu sen yaptın. Girişte idrar kokuyorsa, o zaman Putin değil. Sen yaptın.
Yeltsin bir keresinde oligarşilere güç verdi ve Putin uzun zamandır bilinmeyen bir kişi oldu. Rusya 1990 ve Rusya bugün tamamen farklı ülkelerdir. 15 yıl önce, Rusya, Avrupa'nın en fakir ülkesi olan Portekiz'den daha kötüydü. Şimdi Rusya yine büyük bir güç.
Rusya'nın sosyal korumayı en iyi şekilde nasıl organize edeceğimizi düşünmesi gerektiğini düşünüyorum. Sovyet döneminde Rusya, bütün kaynaklar petrolün halka ait olduğu zamanlarda iyi yasalara sahipti. Sonuç - hastaneler, okullar ve ücretsiz konaklama. Bu iyi bir sistem ve bence oraya geri dönmek zor değil. Doğru, eğer Putin kaynakları halka geri döndürmeye karar verirse, onları oligarşlerden uzaklaştırıp, oligarşler bir iç savaş düzenlemeye çalışacaklar.
Ve sadece dış kaynakların dahil olması demokrasiyi koruma kuvveti altında olabilir mi?
Bu da dışlanmadı. Rusya benim en sevdiğim ülke ama her şeyin mükemmel olmadığını biliyorum. Kaddafi ve Chavez kaynakları halka geri verdiler ve bunun nasıl bittiğini görüyoruz. Rus bankası yine Rus ise, korkunç bir savaş başlayacak.
Nasıl engellenir?
Burada bir kızsın, eğer biri sana saldırmak isterse, bir bıçağın ya da gaz tüpünün varsa, ne yapacaksın? Söyler misiniz - Ben dünyayım, düşmanınız değilim? Ama bu yardım etmeyecek! Putin savaşın kötü olduğunu söyledi, ancak eğer bir kavga kaçınılmazsa, o zaman önce yenmeliyiz. Putin haklı.
Christina Melnikova'nın röportajı