3042-bolum-8
Bölüm 8
Düz bir burun, keskin bir çene ve şehvetli dudaklar herkesin dikkatini çeker. Siyah güneş gözlüklerinin altından görünen tek şey bu. Herkesin partiye odaklanmasını engellemeye yetiyordu. O – parlak sarışın, uzun boylu, güçlü yapılı – zaten kör edici güneş gibiydi ve zarif ve pahalı kıyafetleriyle bir aktör ya da iç çamaşırı modeli gibi görünüyordu.
Hollywood sokaklarında bile böyle göze çarpan bir adam göremezdiniz, bu yüzden etrafındakilerinin gözlerini fal taşı gibi açılması doğaldı. Soğuk ve çekingen – tüm görünüşü ev kadınlarının bakışları için bir mıknatıs gibiydi. Böyle bir insanın doğum günü partisinde ne işi vardı?
“Vay canına, gerçekten de çok fazlalar.”
La Joya’daki büyük bir özel evin arka bahçesi kelimenin tam anlamıyla küçük çocuklarla dolup taşıyordu. Felix dilini şaklattı ve orada olduğuna hemen pişman oldu: partinin yapıldığı veranda zaten tam bir karmaşaydı.
Oyuncaklarını sağa sola fırlatan çocuklar, parmaklarıyla pasta yiyen obez bir çocuk, koşan bir çocuk… çoktan düşmüştü. Bir de ağlayan bebek var. Ah, iğrenç. Felix tüm bunlardan iğrenmiş görünüyordu, bu yüzden hemen bir adım geri çekildi. Isaac orada durmuş ve onu izliyordu. Yatta sıcak bir gece geçirdikten sonra, sabah olur olmaz spor iskelesine yanaşmış ve karaya çıkmışlardı… Felix ‘sokak köpeği’ moduna geçmenin harika bir fikir olduğunu düşünüyor gibiydi.
“Beni daha ne kadar takip edeceksin?” Sonunda Isaac onu tanımıyormuş gibi davranarak caddede yürümek yerine başını çevirip ona bağırdı.
Felix gayet doğal bir şekilde “Ne, sen doğum günü partisine gidiyorsan, ben de gidiyorum,” diye cevap verince Isaac’in ya hayal kırıklığı ya da öfke dolu bir bakış fırlatmaktan başka çaresi kalmadı.
“Gelmek zorunda değilsin.”
“Zorunda olmadığımı biliyorum ama istiyorum.”
“Reddediyorum.”
“Neden reddediyorsun? Gitmemem için bir neden mi var?”
Elbette, reddetmek için gerçek bir neden yoktu… Her gün doğum günü olmuyordu, fazladan bir tebrik asla zarar vermezdi, bundan yararlanmalıyım çünkü Felix YAZILI olarak Benjamin’i korumaya söz verdi.
Yapmamalıyım… Herhangi bir sorun olmamalı. Ancak yürümek gittikçe zorlaşıyordu, bu yüzden Isaac bir sonraki hamlesini düşünmek için bir an durmak zorunda kaldı. Kahretsin, tam olarak ne yapabilirdi? Onu yanında götürmek istemediğini anlatmaya çalıştığında, adam anlamak istemiyor gibiydi ve kabul etmekten başka çaresi kalmayana kadar onu takip etmişti. Arabasına binerek birlikte annesinin evine doğru yola koyuldular. Bu nasıl bir durum böyle? Gerçek dışı, tamamen gerçek dışı…
Araba bir banliyö otoyolunda hızla ilerlemekteydi. Yolculuk sırasında Isaac üzgün görünüyor ve pencerenin dışındaki manzaraya bakmaktan başka bir şey yapamıyordu… Felix ise eğlenmiş görünüyordu. Pikniğe giden bir çocuk gibi telefonuna bakıyor ve İngilizce bir pop şarkısı mırıldanıyordu. Ancak oraya varıp partinin yapıldığı geniş bahçeye bakar bakmaz neşeli Felix, depresif bir Felix’e dönüştü.
Bir çocuk gibi davranmasına rağmen, çocukların doğum günlerinden nefret ediyordu. Arkasında duran Isaac, onun rahatsız olduğunu fark etti. Siyah güneş gözlüklerinin altına gizlediği yüzünü avucunun içiyle ovuşturdu… Allied Fansub tarafından çevrilmiştir. Ancak Isaac’in canı sıkılan adamla ilgili endişesi geçici oldu: Bir grup çocuğun rengarenk balonlarla oynadığı bahçenin bir köşesinde Benjamin, kendisine küçük mavi bir balon kılıç veren bir palyaçoyla oynuyordu.
Gözleri elmas gibi parlıyor ve kılıcı neşeyle sallıyordu. Tüm kötü düşünceler bir anda yok oldu.
“Benjamin!”
“Babacığım!”
Çocuk el salladı ve babasının çağrısına uydu. Koşabildiği kadar koştu ve ne yapacağından emin olmayan Isaac, onun koştuğunu görünce çok heyecanlandı. Gülerek kollarını iki yana açtı ve
“Oh, beni tanıdın mı?” Felix öne doğru bir adım attı. Elini Benjamin’e doğru salladı ve bağırdı: “Hey Benjamin!”
Üstelik ona yüksek sesle ismiyle hitap edecek cesareti bile var… Bu arada Benjamin hala Isaac’e koşuyor ve ona “Baba!” diyordu. Sarı saçlı adam ellerini tekrar salladı, parlak bir şekilde gülümsedi ve şöyle dedi: “Bugün sana bisküvi de getirdim!”
Ve sonra herkesin dikkatini çekti. Benjamin’e tıpatıp benzeyen Felix, çocuğun babası olmalıydı. Yani… benzer görünüşlü bir adam, heyecanlıydı, elini sallıyordu, bisküvilerden bahsediyordu ve çocuk Baba diye bağırıyordu.
Diğer ebeveynler telaşlandı, “Benjamin’in babasına bakın.” Isaac donakaldı. Böyle bir şey olmasını beklemiyordu ve oldukça utanç vericiydi.
“Bak, o da bana gülümsedi. Bu Benjamin’in benden hoşlandığı anlamına geliyor, değil mi?”
Fısıldaşmaya başlayan diğerlerinin tepkilerinin hızından habersiz olan Felix, başardığı şeyle gurur duyuyormuş gibi Isaac’e baktı. Yüzündeki ifadeden kendinden geçmiş olduğu belliydi. Ona baktı, söylemek üzereydi… İtiraf etmek üzereydi… Ama yine de gerçeği söyleyemezdi. Buna katlanmak zorundaydı.
“Ben de öyle düşünüyorum. Senden hoşlanıyor.”
Isaac bunu kısa süre sonra sessizleşmeye başlayan zayıf bir sesle mırıldandı. Bakışlarını onun yüzünden ayırdı.
“Bisküviler!”
“Hepsi bu değil, balkabağı için bir hediye almak benim için bir zevkti.”
“Ne dedin sen?”
Isaac şaşırmıştı. İsteksizce adama tekrar baktı. Siyah güneş gözlüklerinin ardında adamın gözleri tamamen gizlenmişti. Ne düşündüğünü anlamak imkânsızdı ama belli ki ona bakıyordu… Sonra Felix omuz silkti:
“Bugün onun doğum günü, değil mi? Dün gece bir şeyler hazırladım. Bu bir sürprizdi, bu yüzden sana söylemedim.”
“Hayır, ondan önce… Benjamin’e balkabağı mı dedin?”
“Evet, evet.”
“Oğlum neden bir balkabağı?”
“Çünkü o sarı saç rengiyle olgun bir balkabağına benziyor.”
Çoğu insan sarıya bakınca tavukları düşünmez mi? Benji’me balkabağı demeye cüret mi ediyor?
“Sen aklını kaçırmışsın.
“Kabak gibi yuvarlak.”
“Oğluma şişman mı dedin?!
“Yuvarlak ile şişman aynı şey değildir.”
Her şeyi yine kendince yorumlayan Felix’i izlerken adamın kaşlarının kalkmaya başladı.
“Neden bana öyle bakıyorsun? Seni öpmek istemekten ölmeme neden oluyorsun.”
“Sanırım yeterince öpücük aldım.”
“Ama bugün değil.”
“Beni sadece pazartesi günleri öp.”
“İnek.”
Bu kez Felix’in yüzü kocaman bir somurtma ifadesi aldı, bu yüzden Isaac onu görmezden gelmek için elinden geleni yapmak zorunda kaldı. Kendini tamamen Benjamin’ini izlemeye adadı. Çocuk her şeyi çoktan unutmuştu, şimdi palyaçonun balonu bir uçtan diğerine çevirmesini izliyordu. Palyaçonun önce bir köpek yavrusu, sonra da bir çiçek yapmayı nasıl başardığına bakarken çok heyecanlanmıştı.
Isaac o parlayan gözleri, kırmızı yanakları, tombul yüzü ve kocaman gülümseyen pembe dudakları ne kadar da çok seviyordu… Çocuğu diğer günlerde görememesi inanılmaz bir talihsizlikti. Diğer ebeveynler gibi olamamak ve onun fotoğraflarını çekememek korkunçtu. Doğum gününde bile.
“Peki, nasıl bir hediyen var?”
Isaac, üzücü duygularından zorla kurtulmaya çalışarak Felix’e döndü. Adam safça omuzlarını silkti.
“Gördüğünde anlayacaksın.”
“Teşekkür ederim, çok ayrıntı verdin. Umarım iyi bir şeydir.”
Isaac garip hissediyordu. Benjamin’in doğum günü partisi olduğunu söylememeyi tercih ederdi ama Felix’i tanıştı, istediği cevabı almak için onu yorardı.
“Benjamin buna bayılacak.”
“Benjamin’in zevklerini bile bilmezken bunu nasıl söylersin?”
“Çünkü bütün çocukların sevdiğini duydum… Çocukken ben de severdim.”
Bunun ne tür bir hediye olduğunu bilmiyordu ama Felix’in yüz ifadesi güven doluydu. Adam Benjamin’e baktı, kollarını göğsünün üzerinde kavuşturdu ve kibirli bir şekilde gülümsedi… küçük oğluna gururla bakan bir baba gibi. Bu düşünce o kadar çabuk aklına geldi ki Isaac dikkatini dağıtmak için gözlerini başka tarafa çevirmek zorunda kaldı. Benji balon almak için bir palyaçoyu görmek üzere sıraya girmişti. Çocuğa üzerinde itfaiye aracı resmi olan bir balon verildi ve doğruca babasına koştu.
“Baba! Bak! Bir itfaiye aracı!”
Elinde balonla koşan Benjamin’in birden ayağı takıldı ve yüzüstü düştü… Çok hızlı oldu, çimlerin üzerinde yatan çocuk tabii ki ağladı.
“Ahhh! Baba! Baba! Baba! Baba!”
Yüksek ses her yere gitti… Ama Isaac çoktan Benjamin’e sarılmak için koşmuştu. Dizleri kirlenmişti ama neyse ki çimenlerdi. Kan yoktu.
“Ugh…çok kötü acıyor”
“Sorun yok, bir şey olmadı. Bak, hiç kan yok.”
Isaac nazikçe sırtını okşarken, endişeli bir yüze sahip yaşlı bir kadın dizlerini alkolle silmek için arkasından geldi.
“Büyükanne Pina.
“Ağlama canım. Üzerine bir yara bandı yapıştırınca her şey yoluna girecek. Söz veriyorum artık acımayacak.”
Isaac’in annesi histerik çocuğu sakinleştirmek için elinden geleni yaptı… ta ki tepesinde dev bir gölge olduğunu fark edene kadar. Allied Fansub tarafından çevrilmiştir. Ancak o zaman Felix’e yakından baktı ve yuvarlak gözlerle Isaac’e döndü. Benjamin’e benzeyen bir adam tam orada duruyordu ve son derece bunaltıcı görünüyordu.
“Bu…”
Isaac, bakışlarını Felix’ten torununa kaydırmaya devam eden annesine sessizce başını salladı. Derin bir nefes alarak ve dikkatini çocukla dağıtarak kendini toparlamak zorunda kaldı:
“Benji, bak, baban haklı… Sende kan yok. Tenin her zamanki gibi çok güzel.”
Benjamin başını salladı ama gözyaşları akmaya devam ediyor, kalbi daha hızlı atıyordu. Sanki nefes bile almıyor gibiydi. Benjamin’e dikkatle bakmaya devam eden Felix ona biraz daha yaklaştı ve yavaşça konuştu:
“Hey, sen cesur bir çocuksun, değil mi? Eğer ağlamayı kesersen sana hemen bir doğum günü hediyesi vereceğim.”
“Hediye mi?”
İşe yaradı. Bebek anında ağlamayı kesti ve Felix’e döndü. Hâlâ çocuğun burnunu silen Isaac başını çevirip Benjamin’le aynı merakla ona bakıyor.
“Bu senin günün değil mi?”
Çocuğun merakının karşı konulmaz olduğunu fark eden Felix, onu daha da sinirlendirecek şekilde farklı tepkiler vermeye başladı. Çocuğun mavi gözleri yeniden parladı.
“Hediyeler!”
“Görmek istiyor musun?”
“Evet!”
Ve Isaac kendini tutamadı, büyükanne torununu Felix’e uzattı… Felix de onu göğsüne bastırdı ve yine ona gülümsedi. Benjamin ağlarken gülmeye başladı.
“Eğer aynı anda hem ağlayıp hem gülersen, saçların gerçekten çirkinleşir. Yakında kel kalırsın.”
“Bu doğru değil!”
“Değil mi? Bahse girelim mi? Baksana kaç yaşındasın ve saçların bok gibi.”
“Bay Felice!” Isaac hemen yaklaştı ve onu dinlemiyor gibi görünen Felix’e ters ters baktı.
“Felix!!!”
Felix kaşlarını kaldırdı ve ona doğru döndü “Ne?”
“Bırak onu.”
“Ben ne yaptım ki?”
“Biraz önce üç yaşındaki oğluma saçının berbat olduğunu söyledin.”
“Ne, şey, bu doğru.”
Felix’in yüzünde öfkenin nedenini anlamamış gibi bir ifade var. Neyin doğru neyin yanlış olduğunu anlamasını sağlamak kesinlikle imkansız! Burada kim gerçekten üç yaşında?
“Bunun bir önemi yok.”
Isaac çabucak pes etti ve başını salladı. Felix tekrar gülümsedi ve Benjamin’e yumuşak bir oyuncağa sarılır gibi sarıldı. Sanki Isaac ve annesinin önlerinde olduğunu unutmuşlar gibi bahçeyi geçtiler.
“Peki nereye gidiyorsunuz?”
Felix basitçe cevap verdi:
“Ona hediyemi vermeye!”
Isaac çok şefkatli bir babaydı ama şimdi hiçbir şey olmamış gibi avluda durmuş, Felix’in oğlunu arka kapıya taşımasını izliyordu. Küçük bir çocuk ve büyük bir çocuk.
“Benjamin’in babası o mu?”
Dışarıdan gelen mırıldanma sesi onu uyandırdı ve dehşet içinde irkilmesine neden oldu. Isaac içini çekti ve dönüp annesine baktı… Küçük bir beden, zarif bir yüz, her yerde gri saçlar. Sıradan görünümlü orta yaşlı bir beta kadınıydı. Yüzüne bakmaya çalışan Isaac, endişelenmekten daha fazlasını yaptı.
“Hayır,” diye kayıtsız bir ifadeyle cevap vermeye çalıştı ama sesi titriyordu. Annesi dudaklarını birbirine bastırdı, oğlunun sırtını sıvazladı ve onu tenha bir ağacın gölgesine götürdü. Güneş ışıl ışıl parlamaya devam ediyordu. Çocuklar gürültü yapıyor ve gülüyorlardı… Isaac annesinden bir adım ötede durdu ve tekrar uzaklara baktı. Ancak etrafını saran misafirlerin huzurlu kahkahalarının aksine göğsü ağırlaşmıştı.
“Anne…”
“Aynı görünüyorlar. Benjamin ve adam”
“Hayır.”
“İnkar etmek istiyorsan onu getirmemeliydin.”
Bu konuda yapabileceği bir şey yoktu. Her şeyden önce, elmas bir gözü vardı. Isaac içgüdüsel olarak yalan söylemenin bir yolu olmadığını hissetti ama risk almıştı. Çocukluğundan beri neyin doğru neyin yanlış olduğunu annesi biliyordu. Allied Fansub tarafından çevrilmiştir. Rol yapmak faydasızdı… çünkü Benjamin yeni doğduğundan beri onunla birlikteydi. Benjamin’in her yüz ifadesi, sözü ve hareketi gözlerine kazınmış ve sonsuza dek hafızasında yer edinmişti. Ve bu adam her şeye sahipti: gözler, saçlar, alışkanlıklar.
“Bana neler olduğunu sorma… Hiçbir şey söyleme ve beni dinle. Bu adam hala Benjamin’in oğlu olduğunu bilmiyor.”
“Isaac.”
“Ve bu şekilde kalmalı, tamam mı?! Çünkü anne, o gerçekten Benjamin’in babası değil.”
Öyle demek istemedi ama ağlamak üzereymiş gibi görünüyordu. Annesi ona öyle baktı ve anlayamadı.
“Benjamin’in babası benim. Başka kimse değil. Anlaşıldı mı?”
Söylediği son kelimeyle annesi başını salladı ve dudakları gerilerek sustu.