Isonzo'nun sekizinci savaşı, 9-12 Ekim 1916
Isonzo'nun sekizinci muharebesi, 1916 sonbaharında Isonzo cephesinde başlatılan üç kısa süreli taarruzdan ikincisiydi. Üçüncü İtalyan Ordusu tarafından yapılan yedinci muharebe, dört gün sonra önemli bir ilerleme kaydedilmeden sona ermişti.
Sekizinci savaş için İtalyan İkinci ve Üçüncü Orduları kullanıldı. Bu, İtalyanlara 225 tabur, 26 demonte süvari filosu, 1.305 top ve 883 havan verdi. 538 silahla desteklenen 107 Avusturya taburuyla karşı karşıya kaldılar.
İtalyan bombardımanı 9 Ekim'de başladı. 10 Ekim'de İtalyan piyade şiddetli yağmurda saldırdı ve 5.034 savaş esiri ile birlikte Avusturya cephesinin büyük bölümlerini ele geçirdi. Gorizia'nın doğusundaki Ayık Dağı ve Carso platosundaki Nova Vas ele geçirildi.
Saldırı, yoğun sis nedeniyle 11 Ekim'de askıya alınmak zorunda kaldı. 12 Ekim'de bir günlüğüne yenilendi ve İtalyanlar Avusturyalıları Vallano Nehri'nin doğusuna itmeyi başardılar, ancak günün sonunda taarruz iptal edildi. İtalyanlar, savaş sırasında çoğu 10 ve 12 Ekim'de olmak üzere 24.000 kişiyi kaybetti ve 8.200 savaş esiri ele geçirdi.
Birinci Dünya Savaşı Üzerine Kitaplar |Konu Dizini: Birinci Dünya Savaşı
Dokuzuncu Isonzo, Petrograd'ı Taşlıyor
Altıncı Isonzo Savaşı sırasındaki şaşırtıcı İtalyan zaferinden sonra, İtalyan genelkurmay başkanı Luigi Cadorna, Isonzo'nun Yedinci, Sekizinci ve Dokuzuncu Savaşlarında aynı taktikleri kullanarak ivmeyi korumaya ve bir atılım elde etmeye çalıştı. Ancak başarı kısacık oldu ve siper savaşının kanlı durgunluğu kısa süre sonra Isonzo cephesine yeniden yerleşti.
Bunu daha sonra bilmeyecek olsalar da, İtalyanlar Altıncı Isonzo'nun dersleri sayesinde birkaç kez bir atılıma cesaret verici bir şekilde yaklaştılar. 31 Ekim-4 Kasım 1916 arasında süren Dokuzuncu Isonzo için Cadorna, yüksek, ıssız Carso Platosu'nu kaplayan nispeten dar bir cepheye karşı büyük miktarda topçu topladı ve yaklaşık 1.350 silah onlara üçe bir avantaj sağladı. Burada. İtalyan İkinci ve Üçüncü Orduları, Svetozar Boreović'in Habsburg Beşinci Ordusuna karşı insan gücü bakımından da büyük bir avantaja sahipti.
25 Ekim saat 12:30'da başlayan altı günlük şiddetli bir bombardımanın ardından. 31 Ekim'de, İtalyan Üçüncü Ordu komutanı Aosta Dükü, düşman savunmasındaki boşluklar için Habsburg cephe hatlarını araştırmak için ilk sınırlı saldırıları başlatmaya başladı. Eldeki bu istihbaratla, İtalyan bombardımanı 1 Kasım'da yeniden başladı ve ardından topyekün bir piyade saldırısı yapıldı.
İtalyan İkinci Ordusu kuzeye Gorizia çevresinde bir şaşırtmaca saldırısı düzenlerken, Üçüncü Ordu piyadeleri siperlerinden ileriye doğru aktı (yukarıda, İtalyan birlikleri tepedeydi). İtalyanlar Carso Platosu'nun yüksekliklerine tırmanırken ve sayıca az olan Habsburg birliklerini tekrar tekrar geri iterken, üstün sayılar ve ateş gücü ilk başarıyı sağladı.
Bir kez daha, İtalyanlar, büyük ödül Trieste'ye giden yolu açarak özlemini duydukları atılımı gerçekleştirmek üzereydiler. Aslında, kuşatılmış Habsburg savunucuları daha doğudaki ikinci siper hattına geri çekilmek zorunda kaldılar - bu cephenin bu bölümünde İtalyanları İkili Monarşinin iç eyaletlerinden ayıran yedek savunmaydı.
Komutan Arşidük Joseph komutasındaki Habsburg VII Kolordusu teslim olmak üzereyken, 3 Kasım 1916'da durum, etnik olarak karışık bir birlik olan 61. Alayın 4. Avusturyalılar, Macar Macarlar, Rumenler ve Sırplardan oluşuyor. 30 yaşındaki orta rütbeli bir subay olan Yüzbaşı Peter Roosz tarafından yönetilen tabur, Carso Platosu boyunca uzanan umutsuz bir savaşta tüm beklentileri aştı ve İtalyan kuvvetlerini altı katı büyüklüğünde püskürttü - Habsburg Ordusu'nun demoralize edilmiş olarak klişeleşmiş imajıyla çelişiyordu. ve etnik çekişmelerle parçalanmıştır.
Bu olağanüstü performansın ardından, Doğu Cephesi'nden bir yedek tümen, Habsburg genelkurmay başkanı Conrad von Hotzendorf tarafından yeni Alman mevkidaşı Paul von Hindenburg'un isteksizce kabulüyle transfer edilerek durum nihayet istikrara kavuştu. Bu takviyeler yerindeyken, 4 Kasım'da son bir İtalyan saldırısı çok ağır kayıplarla sarsıldı ve Cadorna saldırıyı iptal etmek zorunda kaldı.
Dokuzuncu Isonzo Savaşı, İtalyanlara öldürülen, yaralanan, kayıp ve mahkumlar dahil 39.000'e, Habsburglar için ise 33.000'e mal olmuştu. Isonzo'nun önceki Yedinci ve Sekizinci Savaşları da dahil olmak üzere, toplam 75.000 İtalyan zayiatı ve 63.000 Habsburg'a ulaştı. Genel olarak, Kasım 1916'ya kadar Avusturya-Macaristan (o yaz Rus Brusilov Taarruzu'nun da yükünü taşıyordu), yaklaşık bir milyon ölü, 1.8 milyon yaralı ve 1.5 milyon esir dahil olmak üzere dört milyondan fazla kayıp verdi. İtalya, bir buçuk yıl süren çatışmalarda yarım milyondan fazla zayiat verdi ve 1916'nın sonuna kadar yaklaşık 185.000 ölü ve 475.000 kişi yaralandı.
Petrograd Kayasını Vuruyor
1916 yılı sona erip sonbaharın yerini kışa bırakırken, savaşın her iki tarafındaki siviller gıda, giyecek, ilaç ve yakıt gibi temel ihtiyaç maddelerinin giderek artan kıtlığıyla karşı karşıya kaldığından, "yurt cephesindeki" durum Avrupa'da içler acısı görünüyordu. Acı hiçbir yerde gıda kıtlığının, enflasyonun, yağmalamanın ve fiyat oymacılığının giderek daha fazla sıradan insanı açlığa mahkum ettiği Rusya'dan daha kötü değildi.
Gerçekten de, 1916 yazında 1,4 milyon Rus zayiatına mal olan Brusilov Taarruzu'nun göreceli başarısı, ekonominin genel olarak kötü yönetimine ve savaş çabalarına karşı artan öfkeyi yatıştırmak için hiçbir şey yapmadı, bu da yaygın olarak resmi yolsuzluk ve her şeyden önce suçlandı. anlaşılmaz, sorumsuz çarlık rejiminin beceriksizliği. Okuma yazma bilmeyen köylüler bile, kötü niyetli “kutsal adam” Rasputin'in mistik eğilimli Tsarina Alexandra üzerinde kullandığı uğursuz etkinin farkındaydı; bu da, kocası II. Nicholas'ın otokratik dürtülerini teşvik ederek feci sonuçlarla - her iki Duma'yı da yabancılaştırmayı başardı ( Rusya parlamentosu) ve monarşinin Ortodoks Kilisesi'ndeki doğal müttefikleri.
30-31 Ekim'de, artan gıda fiyatları ve durağan ücretler, sanayi işçileri tarafından başkent Petrograd ve banliyölerinde bir grev dalgasını tetikledi - bu sefer belirgin bir devrimci tatla. Fransa'nın Rusya büyükelçisi Maurice Paleologue, 31 Ekim 1916'daki günlüğüne girişinde, bilinmeyen bir gücün iş başında göründüğünü belirtti: “Son iki gündür Petrograd'daki tüm fabrikalar grevde. İşçiler herhangi bir sebep göstermeden ve sadece gizemli bir komite tarafından verilen bir emirle dükkanları terk ettiler.”
Daha da kötüsü, grevler rejimin otoritesinin sütunlarının parçalandığını ortaya çıkardı. Petrograd'da bir fabrikası olan bir Fransız sanayici, büyükelçinin günlüğüne kaydettiği bir konuşmada, Paleologue'a grev sırasında yaşanan endişe verici bir olayı anlattı:
“Bu öğleden sonra iş tüm hızıyla devam ederken, Baranovsky fabrikalarından bir grup grevci, 'Kahrolsun Fransızlar! Artık savaş yok. Bu arada polis geldi ve çok geçmeden durumla baş edemeyeceklerini anladı. Bir jandarma ekibi daha sonra kalabalığın içinden geçmeyi başardı ve oldukça yakındaki kışlalarda bulunan iki piyade alayını almaya gitti. İki alay birkaç dakika sonra ortaya çıktı, ancak fabrikamızın kuşatmasını artırmak yerine polise ateş açtılar.” “Polis üzerine!” "Evet, Mösyö l'Büyükelçi duvarlarımızda kurşun izlerini görebilirsiniz... Bunu bir stand-up dövüşü izledi. Sonunda, dört alaydan oluşan Kazakların dörtnala sesini duyduk. Piyadelere hücum ettiler ve onları mızrağın ucundaki kışlalarına geri sürdüler.”
Sıradan askerlerin yalnızca kendi halkına ateş etmeyi reddetmekle kalmayıp, bunun yerine polise de saldırmasıyla, olayların bu dönüşü, devrimin yaklaşmakta olduğunun açık bir işaretiydi. Söylemeye gerek yok, polise ateş açan 150 askerin bir hafta sonra infaz edilmesi durumu yatıştırmak için hiçbir şey yapmadı. Aralık 1916'ya kadar, bir milyondan 1,5 milyona kadar Rus askeri firar ederek cephenin gerisinde devrimci coşkuyu daha da körükledi. Rus otokrasisi ödünç alınan zamanla yaşıyordu.
6 Ağustos'ta Gorizia'ya karşı saldırı başlatıldı. Saldırı iki bölgede yoğunlaştı: Gorizia yakınlarındaki Soča (Isonzo) nehrinin batısındaki tepelik alan, Doberdò del Lago yakınlarındaki Kras platosunun en batı ucu. Doberdò Savaşı'nda İtalyanlar, Duino sahil kasabasından Gorizia'ya giden ana ulaşım yolunu fethetmeyi başardılar ve böylece güneyden Gorizia'ya ilerlemelerini sağladılar. Avusturya-Macaristan kuvvetleri, Gorizia'nın (Skabrijel Dağı) doğu hattında geri çekilmek zorunda kaldı ve ağır hasarlı kasabayı İtalyanlara bıraktı.
8 Ağustos'ta Gorizia, Cadorna'ya düştü ve sonunda Soča (Isonzo) Nehri boyunca bir köprübaşı kuruldu. Avusturya-Macaristanlılar, bir atılımı önlemek için birliklerini Gorizia bölgesine kaydırdı. Köprübaşı kurmakla yetinen Cadorna, taarruza 17 Ağustos'ta son verdi.
Gorizia'ya yapılan saldırı, Isonzo hatları boyunca en başarılı İtalyan saldırısıydı ve İtalyan moralini büyük ölçüde artırdı - özellikle Gorizia, gerçek değeri ne olursa olsun, arzu edilen bir hedef olarak terfi ettirildiğinden, önceki savaşlarda ulaşılamazdı. Savaşın ardından İtalya nihayet 28 Ağustos'ta Almanya'ya savaş ilan etti.
Daha sonraki yıllarda tarihçiler [ kim? ] bu savaşın (İtalyan tarafında 21.000 ölü ile) faydasız ve sınırlı bir fetih, belki de Cadorna'nın tek zaferi olduğunu ileri sürdü. Gerçekte, asker sıkıntısı çeken (iki cephede savaşmak zorunda kalan) Avusturyalılar Sloven topraklarına çekildiler ve burada Cadorna Ljubljana ve Trieste'ye doğru ilerlemek için beyhude girişimlerde binlerce askeri feda etti. Daha donanımlı olan Avusturyalılar güçlerini korumayı tercih ettiler. İtalyan generaller, zayıf ekipmanlarını telafi etme girişiminde, İtalyanları cepheden saldırılara adadılar ve büyük kayıplara neden oldular.
Ölü İtalyanların sayısı ile ölü Avusturyalıların sayısı karşılaştırılırsa, oranın tek yanlılığı bu sınırlı zaferin yüksek maliyetini vurgular. Ek olarak, Soča'daki (Isonzo) diğer tüm savaşlar gibi, üstün Avusturya topçularının kurbanları olan birçok kayıp asker vardı.
Sekizinci Isonzo Savaşı
NS Isonzo'nun Sekizinci Savaşı 10-12 Ekim 1916'da kısa bir süre savaştı, esasen Yedinci Isonzo Muharebesi'nde (14-17 Eylül 1916) Gorizia'da kurulan köprübaşını Ağustos 1916'daki Altıncı Isonzo Muharebesi sırasında genişletmek için yapılan girişimlerin bir devamıydı.
İtalyan Genelkurmay Başkanı Luigi Cadorna, aşağıdaki (dokuzuncu) savaş sırasında eşit bir başarısızlıkla devam eden bir politika olan İtalyan saldırılarını şehrin solunda sürdürmeye kararlıydı.
Daha önce olduğu gibi, Yedinci saldırı, ağır İtalyan kayıpları, ordunun iyileşmesine kadar kısa, keskin yoğun girişimin iptal edilmesini gerektiriyordu.
Görünüşte bitmeyen Isonzo saldırısı, 1 Kasım 1916'da, yılın beşinci ve son saldırısı olan Dokuzuncu Isonzo Savaşı ile yenilendi.
Uzun, Uzun Yol
Ekim 1916, Somme Savaşı sırasında Ancre Vadisi'nde sıcak erzak yiyen İngiliz askerleri. Enformasyon Bakanlığı'nın İmparatorluk Savaş Müzesi'ndeki Birinci Dünya Savaşı Resmi Koleksiyonundan, telif hakkı resmi Q1580, teşekkürlerimle.
Ekim 1916
|Tarih||Olaylar|
|1||Somme Savaşı devam ediyor. Transloy Sırtları Savaşı ve Ancre Tepeleri Savaşı olarak bilinen aşamalar başlıyor|
|1||Alman zeplin L31, Londra yakınlarındaki Potter's Bar'da düştü|
|5||Cerna Bend ve Monastir Savaşı Makedonya'da başladı|
|7||Transilvanya'daki Brasov Savaşı'nda şehir Avusturya-Macaristan kuvvetleri tarafından geri alındı.|
|8||Alman denizaltısı U-53, Newport, Rhode Island, ABD dışında beş gemiyi ele geçirdi ve yok etti|
|9||Sekizinci Isonzo Savaşı başlıyor, dört gün sürüyor|
|10||Müttefik hükümetler, Yunan donanmasının teslim edilmesini talep eden Yunan hükümetine ültimatom gönderdi Yunanlılar kabul ediyor|
|13||Norveç hükümeti, savaşan ülkelerin denizaltıları tarafından Norveç sularının kullanılmasının yasaklanması emrini verdi.|
|14||Alman kuvvetleri Transilvanya sınırını geçerek Romanya'ya girdi|
|22||Dobruca'daki Köstence Alman ve Bulgar güçlerinin eline geçti|
|24||Fransız kuvvetleri Verdun'da savaşın saldırı aşamasını başlattı: Douaumont'u geri aldılar|
|25||Cernavoda Dobruca'da Alman kuvvetleri tarafından ele geçirildi|
|26||Dover Straits'te ilk Alman deniz destroyeri baskını|
|28||İngiliz hastane gemisi "Galecka" Le Havre açıklarında mayınlı|
|29||Mekke Şerifi Arapların Kralı ilan edildi|
|30||Lt-Gen von Stein, Alman Savaş Bakanı olarak Lt-Gen Wild von Hohenborn'un yerini aldı|
|31||Dokuzuncu Isonzo Savaşı başlıyor, beş gün sürüyor|
Bağlantılar
En son site
Benim görevim, Uzun, Uzun Patika'yı Büyük Savaş'ta İngiliz Ordusu hakkında en iyi ve en yararlı referans sitesi yapmaktır.
Destekçi ol
The Long, Long Trail tüm kullanıcılar için ücretsiz olarak sağlanır. Ama çalıştırmak için paraya mal olur. Lütfen siteyi Patreon üzerinden desteklemeyi düşünün. Ayrıntılar için resme tıklayın.
Veya isterseniz Paypal ile bağış yapın
On dört on sekiz
Askerleri araştırma hizmetim şu anda izinli olduğum için askıya alındı!
Tavsiye ettiğim arkadaşlar
Gizliliğe Genel Bakış
Web sitesinin düzgün çalışması için gerekli çerezler kesinlikle gereklidir. Bu kategori yalnızca web sitesinin temel işlevlerini ve güvenlik özelliklerini sağlayan çerezleri içerir. Bu çerezler herhangi bir kişisel bilgi saklamaz.
Web sitesinin çalışması için özellikle gerekli olmayabilecek ve özellikle analizler, reklamlar ve diğer gömülü içerikler aracılığıyla kullanıcı kişisel verilerini toplamak için kullanılan çerezler, gerekli olmayan çerezler olarak adlandırılır. Bu çerezleri web sitenizde çalıştırmadan önce kullanıcı onayının alınması zorunludur.
21/9/1916 Arap İsyanı'nın belirsiz ilerlemesi
Mekke ve Medine Emiri Şerif Hüseyin, Türk İmparatorluğuna isyan etti. Takipçileri yavaş yavaş batı Arabistan'ın Hicaz bölgesinin kontrolünü sağlamlaştırıyor. Mekke ve Cidde asilerin elinde emniyette. Cidde'nin sahildeki kontrolü, Müttefiklerden içeriye doğru silah ve altın akışına izin verdiği için önemlidir. Şimdi, büyük ölçüde İngilizler tarafından gönderilen Mısırlı topçuların yardımıyla, sonunda Taş'ı teslim olmaya zorlamayı da başardılar. Taş'ın düşmesiyle isyancılar, Hicaz'a sığınan Türk valisi Ghalib Paşa'yı da ele geçirdiler.
Ancak, her şey isyancıların yolunda gitmiyor. Medine, Fahreddin Paşa komutasındaki güçlü bir orduyla Türklerin elinde kalır. İmparatorluğun başka yerlerinde Fahreddin daha önce Ermenilere karşı vahşi eylemlere karışmıştı. Şimdi aynı ilacın bir dozunu Araplara vermeyi umuyor. Mekke üzerine yürüyüp isyanı bastırmayı planlıyor.
Brad DeLong'dan Gerçeği Kavramak
1916'da bu gün, I. Dünya Savaşı sırasında İtalyan kuvvetleri, Isonzo Nehri yakınlarındaki Avusturya mevzilerine yönelik önceki bir saldırıyı sürdürerek ve aynı bölgedeki önceki savaşlar sırasında elde edilen kazanımları artırmaya çalışarak Sekizinci Isonzo Savaşı'nı başlattı.
İtalya ve Avusturya-Macaristan sınırındaki Isonzo çevresindeki dağlık arazi, saldırı operasyonları için uygun olmamasına rağmen, girişten sonra 1915 baharının sonlarında başlayan I. İtalya'nın Müttefik güçler tarafında savaşa girmesi. İtalyanlar, Ağustos 1916'da Altıncı Isonzo Muharebesi'nde başarılı bir taarruzda uzun zamandır arzulanan bir köprübaşı da dahil olmak üzere Gorizia'da mevziler kurduktan sonra, İtalyan ordusunun genelkurmay başkanı Luigi Cadorna kazanımlarını genişletmeye kararlıydı. Eylül ortalarında İtalyanlar, Isonzo muharebelerinin yedincisini başlattılar ve Avusturya-Macaristan kuvvetleri tarafından hızla geri püskürtüldüler ve ağır kayıplar verdiler.
10-12 Ekim 1916 tarihlerinde yapılan Sekizinci Isonzo Muharebesi, İtalyanların Gorizia'daki mevzilerini genişletme girişimlerinin bir devamıydı. Geçen ay olduğu gibi, kısa, yoğun çatışma, ağır İtalyan kayıplarına yol açtı ve Cadorna'nın ordusunun iyileşmesine kadar taarruza son vermesine neden oldu. İtalyanlar yılın beşinci ve son saldırısını yapsalar da, 1 Kasım'daki Dokuzuncu Isonzo Muharebesi, Avusturya-Macaristan'ın müttefiki Almanya'yı bölgede takviye için çağırdığı bir sonraki Ekim'e kadar bölgedeki çıkmaz devam etti. . Ortaya çıkan taarruz, Onikinci Isonzo Muharebesi veya Caporetto Muharebesi, Merkezi Güçler için kesin bir zaferdi ve İtalyan kuvvetleri için ezici bir darbeydi - bu, Cadorna'nın görevden alınması ve kapsamlı bir strateji değişikliği ile sonuçlandı. Savaşın sonunda, İtalya yaklaşık 600.000 kayıp verdi - bunların tam yarısı Isonzo bölgesinde geldi.
İçindekiler
Avusturya-Macaristan ve Almanya ile Üçlü İttifak üyesi olmasına rağmen, İtalya, İttifak'ın doğası gereği savunma amaçlı olduğunu ve bu nedenle Avusturya-Macaristan'ın saldırganlığının İtalya'yı katılmaya mecbur etmediğini savunarak Ağustos 1914'te savaş ilan etmedi. İtalya, Avusturya-Macaristan ile uzun süredir devam eden bir rekabete sahipti ve İtalya yarımadasında birkaç bölgeyi Avusturya İmparatorluğu'na veren Napolyon Savaşları'ndan sonra 1815'te Viyana Kongresi'ne kadar uzanıyordu. Daha da önemlisi, Unredeemed Italy adlı radikal milliyetçi bir siyasi hareket (italya irredenta), 1880'lerde kurulan Avusturya Macaristan'ın İtalyanların yaşadığı toprakları, özellikle Avusturya Kıyısı ve Tirol İlçesinde talep etmeye başladı. 1910'lara gelindiğinde, bu hareketin yayılmacı fikirleri, İtalyan siyasi seçkinlerinin önemli bir kısmı tarafından benimsendi. Bu Avusturya topraklarının (yalnızca İtalyanların değil, aynı zamanda etnik Almanların, Güney Slavların ve Friulyalıların da yaşadığı) kurtuluşu ve ilhakı, Alsace-Lorraine sorununun Fransızlar için sahip olduğu işleve benzer bir işlev üstlenerek, ana İtalyan savaş hedefi haline geldi.
Savaşın ilk aşamalarında, Müttefik diplomatlar İtalya'ya kur yaptılar ve İtalya'nın Müttefik tarafta katılımını sağlamaya çalıştılar ve İtalya'nın Üçlü İttifak'a olan yükümlülüklerinden vazgeçtiği 26 Nisan 1915 Londra Antlaşması ile sonuçlandı. 23 Mayıs'ta İtalya, Avusturya-Macaristan'a savaş ilan etti.
Uzun, Uzun Yol
1 Temmuz – 18 Kasım 1916: Somme. 1915 sonlarında Müttefik stratejik konferanslarından sonra gerçekleştirilen, ancak Şubat ayının sonundan Kasım ayına kadar süren destansı Verdun Savaşı'nda Almanların Fransızlara karşı saldırısı nedeniyle niteliğini değiştiren bir Fransız-İngiliz saldırısı. İlk gündeki büyük İngiliz kayıpları ve doğaları gereği yıpranan bir dizi şiddetli çekişmeli adım. Batı Cephesi'ndeki tüm ordular için, Almanların "materialschlacht" dediği şey haline geliyordu: moral, irade ve hatta insan gücü değil, salt endüstriyel malzeme gücü. 15 Eylül 1916, Flers-Courcelette Muharebesi olarak bilinen aşamada tankların ilk kez kullanıldığını gördü. Fransa'daki İngiliz ordusu artık sayıca maksimum gücüne yaklaşıyor ancak taktik, teknoloji, komuta ve kontrol açısından hala gelişiyor.
Somme aynı zamanda Büyük Savaş'ın Gelibolu'daki olası harekat dışında Britanya'nın katıldığı diğer tüm eylemlerden daha fazla mitolojinin ve yanlış yorumlanmasının kaynağıdır.
Savaşın arka planı
Vaux-sur-Somme yolunda İngiliz piyade, 1916. İmparatorluk Savaş Müzesi resmi Q69969
İngiliz Resmi Tarihinde yer alan bir haritanın parçası [Taç Telif Hakkı]. Somme saldırısı, İngiliz Dördüncü Ordusu (kırmızı) ve Fransız Altıncı Ordusu (mavi) tarafından Alman İkinci Ordusuna (yeşil) saldırarak başlatıldı. Harita, taarruz başlamadan hemen önce cephe hattının konumunu gösterir.
İngiliz Resmi Tarihinde yer alan bir haritanın parçası [Taç Telif Hakkı]. İngiliz Dördüncü Ordusu, siperlerden, sığınaklardan, yeraltı sığınaklarından ve derin dikenli tel savunmalarından (yeşil) oluşan üç zorlu Alman savunma sistemiyle karşı karşıya kaldı. Harita, açılış saldırısı için konuşlandırılan İngiliz Tümenlerinin düzenini gösteriyor.
Açılış aşaması: Albert Savaşı, 1 – 13 Temmuz 1916
Bu açılış aşamasında, Fransız ve İngiliz saldırısı, Alman savunma sistemlerinin ilkine girdi ve kademeli olarak ötesine geçti. İngilizler için, 1 Temmuz'daki saldırı, verilen zayiatlar açısından ülkenin askeri tarihindeki en kötü gün olduğunu kanıtladı. Bu, savaşın en çok hatırlanan ve hakkında en çok yazılan yönüdür ve haklı olarak, ancak başarısızlıklara odaklanmak, Somme'nin amacını ve savaşın neden Büyük İmparatorluğun destansı bir dönemine dönüştüğünü tamamen gözden kaçırmak olur. İlk gün, İngiliz hattının güney ucundaki İngiliz kuvvetleri, Fransız Altıncı Ordusu ile birlikte etkileyici bir ilerleme kaydetti, Montauban ve Mametz köylerini ele geçirdi ve düşmanın savunma sistemini kırdı. Mametz'in kuzeyindeki saldırı neredeyse hiç azalmayan bir başarısızlıktı. Bu durum, Ancre Nehri'nin kuzeyindeki saldırının etkin bir şekilde kapatılması ve gelecekteki tüm odakların Thiepval'in güneyindeki hat üzerinde olmasıyla, çabaların yeniden yönlendirilmesine yol açtı. Trones Wood için sert bir mücadele ve 13 Temmuz'a kadar olan dönemin geri kalanında sonunda La Boisselle, Contalmaison ve Mametz Wood'u alan maliyetli, aceleyle planlanmış ve parça parça saldırılar oldu.
Bu aşama için İngiliz savaş düzeni
- 1. Lig
- 8. Tümen
- 12. (Doğu) Tümeni
- 4 Temmuz'da La Boisselle'i ele geçiren 19. (Batı) Tümeni
- 9 Temmuz'da Contalmaison'u ele geçiren 23. Tümen
- 34. Bölüm.
VIII Kolordu (Hunter-Weston) (4 Temmuz'da Yedek Ordu'ya transfer edildi)
- 4. Bölüm
- 29. Tümen
- 31. Tümen
- 48. (Güney Midland) Bölümü.
X Kolordu (Morland) (4 Temmuz'da Yedek Ordu'ya transfer edildi)
- 12. (Doğu) Tümeni
- 25. Tümen
- 32. Tümen
- 36. (Ulster) Tümeni
- 49. (Batı Binme) Bölümü.
- 3. Lig
- 9. (İskoç) Bölümü
- 18. (Doğu) Tümeni
- 1 Temmuz'da Montauban'ı yakalayan 30.
- 35. Bölüm.
- 1 Temmuz'da Mametz'i ele geçiren 7. Tümen
- 2 Temmuz 2'de Fricourt'u ele geçiren 17. (Kuzey) Tümen
- 21. Lig
- 33. Tümen
- 38. (Gal) Bölümü, en iyi Mametz Wood için pahalıya mal olan mücadelesiyle hatırlanır.
Yedek Ordu (Gough)
4 Temmuz'da VIII ve X Corps'u devraldı
1 Temmuz 1916'da Gommecourt'a tali saldırı
Almanların güneye yedek asker gönderememesini sağlamak ve saldırıya uğrayan cephenin gerçek boyutunu gizlemek için tasarlanmış, ana taarruzun kuzey kanadına yerel bir saldırı. Hazırlıkları gizli tutmak için hiçbir çaba gösterilmedi. Kayıplar çok yüksekti ve saldırının saldırının geri kalanı üzerinde hiçbir etkisi olmadığı iddia edilebilir.
Bazentin Savaşı (veya Bazentin Sırtı), 14 – 17 Temmuz 1916
13 Temmuz'a kadar İngiliz ilerlemesi, onu şimdi ikinci Alman savunma sistemiyle karşı karşıya olduğu bir noktaya getirmişti. 14 Temmuz'da iyi planlanmış ve özgün bir gece saldırısı, İngiliz birliklerini Bazentin bölgesinde bu sistemden geçirdi. Onun ötesindeki High Wood'u ele geçirmek için kısacık ama kaybedilen bir fırsat vardı.
Bu aşama için İngiliz savaş düzeni
- 14 Temmuz'da High Wood yakınlarında ünlü bir süvari hücumuna katılan 2. Hint Süvari Tümeni.
- Longueval'i ele geçiren 3. Tümen
- 18 Temmuz'da Longueval'i de ele geçiren 9. (İskoç) Tümeni
- 14 Temmuz'da Trones Wood'u ele geçiren 18. (Doğu) Tümeni.
- 7. Bölüm, High Wood'a giren ilk oluşum
- 21. Lig
- 33. Bölüm.
- 25. Tümen
- 32. Tümen
- 16 Temmuz'da Ovillers'ı yakalayan 48. (Güney Midland) Tümeni
- 49. (Batı Binme) Bölümü.
Fromelles saldırısı, 19-20 Temmuz 1916
Resmi olarak Somme Muharebesi'nin bir parçası olmayan ve oldukça uzakta bulunan Fromelles'e yapılan saldırı, büyük bir oyalama eylemi olarak düşünülmüştü. Denenmemiş 5. Avustralya ve 61. (2. Güney Midland) Tümenleri, 1915'te benzer çabaları zaten başarıyla püskürtmüş olan Alman savunmasına karşı kötü planlanmış bir saldırıya başladı. Saldırı, saptırıcı nitelikte hiçbir şey sağlamadı ve binlerce zayiata mal oldu.
Savaş düzeni
High Wood'a saldırılar, 20 – 25 Temmuz 1916
14 Temmuz'da başlayan High Wood için mücadele Eylül ortasına kadar devam etti. Odun, işgalciye güneyde Montauban sırtına, doğuya Delville Wood'a ve kuzey doğuya Flers ve Guedecourt'a doğru askeri açıdan hayati bir gözlem sağlayan yerde oturuyor. O günün erken saatlerinde Bazentin'de atılım yaptı ve şimdi ahşabın arkasından geçen “Switch Line” hendek sistemini çalıştırıyorlardı. Her iki taraf da ahşaba sahip olmak için inatla savaştı. 14 Temmuz'dan sonra Somme taarruzunun çoğunu karakterize eden kanlı saldırı ve karşı saldırı yıpratma savaşlarının merkez üssü haline geldi.
Savaş düzeni
Delville Wood Savaşı, 15 Temmuz – 3 Eylül 1916
High Wood'un bugün görüş alanında ve kolay yürüyüş mesafesinde olan Delville Wood da benzer nedenlerle sayısız kez savaşmış ve her iki tarafın ölümleriyle boğulan bir kömür ocağına dönüşmüştür. Belki de en çok 9. (İskoç) Tümeni'nin Güney Afrika Tugayı tarafından yapılan sürekli saldırı, cesur çabaları sırasında tüm niyet ve amaçlarla yok edilen bir oluşum için hatırlanır.
Savaş düzeni
XIII Kolordu (Kongre) (16-17 Ağustos geceleri XIV Kolordu tarafından rahatlatıldı)
- 2. Lig
- 3. Lig
- 9. (İskoç) Bölümü
- 24. Tümen
- 18. (Doğu) Bölümü'nün 53. Tugayı.
XIV Kolordusu (Cavan) (16-17 Ağustos gecesi XIII Kolordusu rahatladı)
Pozieres Savaşı, 23 Temmuz – 3 Eylül 1916
Pozieres, Albert-Bapaume ana yolu üzerinde küçük, dağınık bir köydü. Ovillers, La Boisselle, Albert'e giden yol boyunca güneye ve doğuda High Wood, Delville Wood'a ve ötesine ve batıya Thiepval'e doğru yol boyunca işgalcinin gözlemini sağlayan yüksek bir zeminde yer almaktadır. Pozieres'e sahip olmak, Bapaume'ye doğru daha fazla ilerlemeyi, Thiepval sırtını ele geçirmeyi ve High ve Delville Woods'daki direnişi kırmayı mümkün kılmanın anahtarıydı. Pozieres ve yakındaki Mouquet Çiftliği için yapılan savaş, inatçı Alman savunmasının kararlı İngiliz-Avustralya saldırısını birkaç hafta boyunca körfezde tutmasıyla başlı başına bir destan haline geldi. Bu, Fransa'daki ilk büyük ölçekli Avustralya savaşıydı ve toplam zayiat açısından en maliyetli olduğu kanıtlandı.
Savaş düzeni
- 1. Lig
- 15. (İskoç) Bölümü
- 19. (Batı) Bölümü
- 23. Tümen
- 34. Bölüm.
Not: 49. (Batı Binme) Bölümü hariç aşağıdakilerin tümü Mouquet Çiftliği için mücadelede yer aldı
- 12. (Doğu) Tümeni
- 25. Tümen
- 48. (Güney Midland) Bölümü
- 49. (Batı Binme) Bölümü.
Guillemont Savaşı, 3 – 6 Eylül 1916
Delville Wood'un güneyinde, ikinci Alman savunma sistemi Guillemont köyüne doğru kıvrıldı. Saldırı ve karşı saldırı gerçekleşirken, her iki tarafın da binlerce insanının kesildiği başka bir yer haline geldi.
Savaş düzeni
Ginchy Savaşı, 9 Eylül 1916
Cesurca savunulan bir başka yer olan Ginchy, ancak Delville Wood ve Guillemont İngilizlerin eline geçtiğinde saldırıya uğrayabilirdi.
Savaş düzeni
Flers-Courcelette Savaşı, 15 – 22 Eylül 1916
Bu, Pozieres, High Wood, Delville Wood, Guillemont ve Ginchy'deki üçüncü Alman sistemi için haftalarca süren yıpratma savaşından sonra taarruza yönelik geniş çaplı bir genel yenilemeydi. Tankların savaşta ilk kez kullanılması tarihsel olarak dikkate değerdir. Sayıları az, mekanik olarak güvenilmez ve en iyi kullanımları için henüz kanıtlanmış taktikleri olmayan, fiilen harekete geçen az sayıda tankın önemli bir olumlu etkisi oldu. High Wood ve Delville Wood nihayet temizlendi ve Flers'a ve Combles'a doğru derin bir ilerleme sağlandı. Kanada Kolordusu ilk kez Somme savaşına girdi.
İngiliz ordusu ilk kez Flers-Courcelette Muharebesi'nde tank kullandı. Büyük bir gizlilik içinde geliştirildiler, hem Almanlar hem de İngiliz birlikleri için bir sürpriz oldular. Bu Londra basın ilanı, sadece birkaç hafta sonra, 12 Ekim 1916'da yayınlandı. Karikatürist, affedilir bir şekilde, açıkça hiç bir tank görmedi ama elinden gelenin en iyisini yaptı!
Savaş düzeni
- 1. Lig
- Martinpuich'i yakalayan 15. (İskoç) Bölümü
- 23. Tümen
- 47. (2. Londra) Bölümü
- 50. (Kuzeybatı) Tümeni
- 34. Tümen 103. Tugay.
- Muhafız Bölümü
- 5. Bölüm
- 6. Tümen
- 20. (Hafif) Tümeni
- 56. (1. Londra) Bölümü.
- 14. (Hafif) Tümeni
- 21. Lig
- 41. Tümen
- 55. (Batı Lancashire) Bölümü
- Yeni Zelanda Bölümü.
Morval Savaşı, 25 – 28 Eylül 1916
Alman savunmasının hazır hatlarını kıran İngiliz kuvveti, şimdi çok daha düz, açık bir alanda savaşırken ve Transloy sırtlarının uzaktaki yumuşak yamaçlarına yaklaşırken yeni bir dizi zorlukla karşı karşıya kaldı. Savaş, daha önce olduğu gibi şiddetliydi, ancak yavaş yavaş İngilizler yontuldu ve ileri doğru itildi. Hava sonbahara dönmeye başladı, yağmur yağdı, savaş alanını giderek zorlaştırdı ve insanları fiziksel dayanıklılıklarının sınırlarını zorladı.
Savaş düzeni
- Lesboeufs'u ele geçiren Muhafızlar Bölümü
- 5. Bölüm
- Midillileri de ele geçiren 6. Tümen
- 20. (Hafif) Tümeni
- 56. (1. Londra) Tümen, Combles'ı ele geçirdi.
- Gueudecourt'u ele geçiren 21.
- 55. (Batı Lancashire) Bölümü
- Yeni Zelanda Bölümü.
Thiepval Savaşı, 26 – 28 Eylül 1916
Thiepval, 1 Temmuz'daki İngiliz saldırısı için çok imkansız olduğunu kanıtlayan Alman birinci hattındaki güçlü noktalardan biriydi. Şimdi doğuya doğru kuşatılmış olan Thiepval ve oturduğu tepeler, etkili bir şekilde yürütülen bir saldırıya düştü.
Savaş düzeni
Le Transloy Savaşı, 1 – 18 Ekim 1916
Ağır, yapışkan, kireçli Somme çamurunun ve dondurucu, sular altında kalan savaş alanının Almanlar kadar zorlu bir düşman haline geldiği korkunç havalarda bir savaş dönemi. İngilizler, 1917'de taarruzun yenilenebileceği daha yüksek bir zeminde ön cepheye sahip olma çabasıyla, hala sayısız karşı saldırıya karşı savaşarak yavaş yavaş ileri doğru ilerledi.
Savaş düzeni
- 9. (İskoç) Bölümü
- 15. (İskoç) Bölümü
- Le Sars'ı ele geçiren 23. Tümen
- Eaucourt L'8217Abbaye'yi ele geçiren 47. (2. Londra) Tümeni
- 50. (Kuzeybatı) Tümeni.
Not: 50. (Northumbrian) Bölümü hariç yukarıdakilerin tümü, bu aşamada Butte de Warlencourt'a yapılan saldırılarda yer aldı ve daha sonraki bir tarihte bu özelliğe 48. ve 50. saldırıda bulundu.
- Muhafız Bölümü
- 4. Bölüm
- 6. Tümen
- 20. (Hafif) Tümeni
- 56. (1. Londra) Bölümü.
- 12. (Doğu) Tümeni
- 21. Lig
- 30. Tümen
- 41. Tümen
- 55. (Batı Lancashire) Bölümü
- Yeni Zelanda Bölümü
- 29. Tümen 88. Tugay.
- 1. Kanada Bölümü
- 2. Kanada Bölümü
- 3. Kanada Bölümü
- 4. Kanada Bölümü.
Ancre Heights Savaşı, 1 Ekim – 11 Kasım 1916
Thiepval düştüğü için, Almanların artık Ancre Nehri vadisine bakan hakim konumları yoktu. Bu bölgede uzun süredir uykuda olan İngiliz saldırısı şimdi yenilendi.
Savaş düzeni
- Schwaben Redoubt'ı ele geçiren 18. (Doğu) Tümen
- 19. (Batı) Bölümü
- Stuff Redoubt'ı ele geçiren 25.
- 39. Tümen (4 Ekim'de V Corps'tan transfer edildi), Schwaben Redoubt'ı da ele geçirdi
- 4 Kanada Bölümü (4 Ekim'de Kanada Kolordusu'ndan transfer edildi).
Not: 19. (Batı) Tümen hariç yukarıdakilerin tümü Regina Çukuru'nun ele geçirilmesinde rol oynadı.
Canadian Corps (Byng) (withdrawn 17 October)
- 1st Canadian Division
- 2nd Canadian Division
- 3rd Canadian Division
- 4th Canadian Division (transferred to II Corps on 17 October).
The Battle of the Ancre, 13 – 18 November 1916
The battle was now extended northwards across to the far side of he River Ancre. The British force attacked in fog and snow on 13 November from the very same front lines from which the attack had failed so badly on 1 July. Beaumont-Hamel was finally captured but Serre once again proved an objective too far. Considerable casualties were sustained before the battle was called off.
Order of battle
Fifth Army (Gough) (retitled from reserve Army)
- 18th (Eastern) Division
- 19th (Western) Division
- 39th Division
- 4th Canadian Division.
- 2nd Division
- 3. Lig
- 32nd Division
- 37th Division
- 51st (Highland) Division, which captured Beaumont-Hamel
- 63rd (Royal Naval) Division.
End of the Somme offensive
The Somme offensive had been conceived of as part of a huge simultaneous war-winning attack by the Allies on the Eastern and Western Fronts. The strategy was blunted by the German attack at Verdun in late February 1916, which turned French attentions to that area for most of the rest of the year. The strategy had failed. There was no striking territorial or positional benefit to an advance on the Somme: the war would not be won by advancing eastwards into yet more miles of rolling French farmland. It would have been tempting to abandon the offensive, but this was simply not possible: the obligations of coalition meant that the British had to keep on applying pressure on the Somme in order to relieve pressure on the French at Verdun: at least, that was the theory. Once the offensive had been reduced in its weight by the need to concentrate French forces at Verdun, the Somme’s only contribution to winning the war would be the material reduction of the German ability and willingness to fight. It can be argued that it did make such a material reduction, but it came at enormous and at least equivalent cost in Allied manpower and resources due to dogged and skilful German defensive fighting. While the Somme was going on, German high command was already making preparations to give up the ground and to withdraw into the impregnable defences the British would come to know as the Hindenburg Line.
But there is a British positive from the Somme: the army, much of which was a new citizen army raised in 1914, was learning its trade and beginning to match its enemy. Equipment, munitions, tactics, command and control were all rapidly developed as a result of the bloody debacle of the first day and of all the subsequent attritional fighting since. Even in the appalling ground and weather conditions of the later phases of the battle, it does not appear that morale fell. As the awful battles of 1917 would show, there was much necessary development and learning yet to come, and it came at high cost in blood – but the war-winning force of 1918 began its life on the Somme in 1916.