We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
23 Ağustos 1941
Ağustos
Doğu Cephesi
Alman birlikleri Gomel'in 60 mil doğusunda bir noktaya ulaştı
Alman birlikleri Kiev'in güneydoğusundaki Çerkasi'yi ele geçirdi
Bir Whitehaven savaş zamanı düğünü, 23 Ağustos 1941
Ağustos 2005 Bu Mary, aile ve arkadaşlar arasında mutlu bir 90. doğum günü kutlamasının tadını çıkarıyor. Mary için daha da mutlu bir gün, sevgili kocası Tom'la evlendiği gündü (23 Ağustos 1941). [Fotoğraf: J. Ritson]
Bu makale, Bayan Mary Ritson (kızlık soyadı Casson) adına (Makale Referans Kimlikleri: A3727857 ve A3723257) Whitehaven, Cumberland'dan (şimdi Cumbria) gönderilen önceki iki makaleyi tamamlamaktadır. Savaş sırasında Mary'nin birçok farklı deneyimi oldu. Meryem'in anılarından bazıları mutlu olaylara ve savaş zamanı olduğu için bazıları üzücü olaylara ait.
Mary'nin hayatının en mutlu günlerinden biri, Ağustos 1941'de Scilly Banks, Cumbria'dan Tom Ritson ile evlendiği gündü. Ne yazık ki Tom, Nisan 2003'te vefat etti, ancak birlikte çok mutlu yıllar paylaştılar.
3 Ağustos 2005, Mary'nin 90. doğum günüydü. Birkaç gün önce, yerel gazete bölümünde Mary ve Tom'un düğünü hakkında herhangi bir referans bulabilecek miyim diye Cumbria İlçe Arşivlerine özel bir ziyarette bulundum. 28 Ağustos 1941 Perşembe tarihli "The Whitehaven News" baskısında, Mary ve Tom'un bir önceki Cumartesi günü olan düğün günü hakkında kısa bir yazı olduğunu gerçekten buldum.
Mary ve Tom'un 'The Whitehaven News'deki düğünüyle ilgili ilk kısa madde, 'Haberler'in (sayfa 5) 'Doğumlar, Evlilikler ve Ölümler' bölümündeki duyurudur ve şöyledir:
RITSON - CASSON
23 Ağustos 1941'de Whitehaven'daki St Begh Kilisesi'nde, Bay ve Bayan T. Ritson, Scilly Banks'in en büyük oğlu Rahip Peder Jackson, Thomas tarafından Fleswick, Bay ve Bayan D. Casson'un büyük kızı Mary Ellen'a Avenue, Woodhouse.
('The Whitehaven News'in izniyle dahil edilmiştir).
Gazetedeki bu tür bir düğün duyurusu için mutlu çiftlerden birinin ebeveynleri bunu yazar ve bedelini öderdi. 'Haber' ofisine teslim edilen orijinal makalenin gönderenin adı ve adresi ile doğrulanması gerekmesine rağmen, ne yazık ki bu bilgilerin yer aldığı orijinal makale artık mevcut değil.
2005'te konuştuğum 'The Whitehaven News' ekibine göre, 1982'den önceki orijinal belge ve fotoğrafların çoğu bir selde yok edildi. Ancak, öğeyi eklemenin maliyetinin 20 kelime için 2 Şilin, artı bundan sonraki her kelime için 1d olduğunu biliyorum. Böylece, 41 kelime uzunluğunda, Mary ve Tom'un düğün duyurusu eski para biriminde 3/9d'ye veya ondalık para biriminde yaklaşık 19p'ye mal olacaktı!
'Beyaz Cennet Düğünü' özelliği
Yukarıdaki duyuruya ek olarak, 'Haberler'in 2. sayfasında aslında düğün hakkında biraz daha fazla bilgi veren, bazılarını daha önce hiç duymadığım kısa bir makale var. Mary ve Tom'un düğünüyle ilgili öğe, Castle Cinema, Egremont ve Hound Trailing fikstürlerinde gösterilecek olan filmler arasına eklendi. Bu herhangi birinin ilgisini çekiyorsa, yakında Castle Cinema'da gösterilecek olan filmler şunlardır: Henry Fonda ile 'Frank James'in Dönüşü', Boris Karloff ile 'Kapının Arkası' ve 'Söz konusu Leydi' ile. Brian Aherne ve Rita Hayworth.
Mary ve Tom'un düğünüyle ilgili yazının ilk bölümü, yukarıda bahsedilen düğün duyurusu ile hemen hemen aynı. Makale daha sonra Mary'nin babası David Casson tarafından 'verildiğini' ve 'uçtan uca mavi ceket ve şapka ve tonda ayakkabılarla çiçekli bir elbise giydiğini' söylüyor.
Bir buket için Mary bir sprey kırmızı gül aldı. Gazete makalesine göre, Mary'nin Nedimesi kız kardeşlerinden biri olan Bayan Evelyn Casson'du (daha sonra Bayan Evelyn Mills olacak). Düğün için Evelyn'in mavi bir ceket, şapka ve tonda ayakkabılarla çiçekli bir elbise giydiği kaydedildi. Evelyn'in buketi bir tatlı bezelye spreyiydi. Evelyn'in nedime olmasının yanı sıra, Mary'nin arkadaşlarından biri olan Bayan Martha Kevin'in nedime olarak görev yaptığını da biliyorum, ancak 1941 gazetesinde bundan bahsedilmiyor. O zamanlar düğünlerle ilgili gazete yazılarında olduğu gibi, damadın ne giydiğine dair hiçbir şey yok!
Bildiğim kadarıyla Mary ve Tom'un düğününün sadece bir fotoğrafı var ama onu hiç görmedim. Bu nedenle, Tom'un düğün gününde ne giydiğini görmek için fotoğrafı kontrol edemedim. Tom elbette en iyi takımını giyerdi. Tom'un en küçük kardeşi Joe Ritson, Sağdıçtı çünkü ikinci en büyük erkek kardeşi Ronald, orduda hizmet etmek için evden uzaktaydı. Bence Joe da en iyi takımını giyerdi. Babam olan Joe Ritson, Mary ve Tom'un düğünü sırasında 18 yaşında değildi.
Gazete makalesine göre Damat ve Sağdıç'ın 'ilikleri' ve nedime buketi Bay Entwistle'dan bir hediyeydi. Cumbria İlçe Arşivleri ofisindeki gazete makalesini okumak, Bay Entwistle'ı ilk defa duydum. Diğer akrabalara ve arkadaşlara Bay Entwistle'ın kim olduğunu sordum. Sorduklarımdan hiçbiri, Mary dahil, Bay Entwistle'ın kim olduğunu bilmiyor. Bay Entwistle, Scilly Banks veya Woodhouse'da yaşasaydı, sorduğum insanlardan en az birinin onu hatırlayacağını düşünüyorum. Sonuç olarak, tahminim Bay Entwistle, Tom'un bir tanıdığı olabilir: ya Walkmill Colliery, Moresby Parks'ta bir iş arkadaşı ya da Tom'un o sırada dahil olduğu St John's Ambulans veya Moresby Ev Muhafızları. Yine de, Bay Entwistle kim olursa olsun, düğün için ilikleri ve çiçekleri hediye etmesi iyi bir jestti. Bu hesaptaki jesti tanımaktan memnunum.
Gazete makalesi ayrıca Tom'un düğün gününde Evelyn'e altın bir mühür yüzüğü hediye ettiğinden bahseder. Mary'nin yeğeni Bayan Margaret Casson (daha sonra Bayan Margaret Hogg olacak), yeni evli mutlu çift kiliseden ayrılırken Geline gümüş bir at nalı hediye etti. Margaret, Mary'nin erkek kardeşi John ve Mary olarak da adlandırılan karısının kızıdır.
Mary'nin ebeveynleri David ve Mary Ellen Casson, 75 Fleswick Avenue, Woodhouse, Whitehaven'daki evlerinde 60'tan fazla misafir için bir resepsiyon düzenledi. Bu, temelde sadece bir oturma odası ve zemin katta "arka mutfak" bulunan yarı müstakil bir evdi. Bu tip bir evde 60 misafirin bulunduğuna baktığımızda, herkesi ağırlamak zor görünüyor.
Mary ve Tom'un düğününe katılan herkesin bir konuk listesine sahip olmasam da, misafirler arasında katılabilecek aile üyeleri, yakın arkadaşlar ve komşular bulunurdu. Böylece, bir şekilde tüm misafirler Fleswick Caddesi'ndeki evde karşılandı ve bu mutlu olayın kutlamalarına katıldı. Herkes bu önemli günde geline ve damada yardım etmek için ellerinden gelen küçük şeylerden bir şeyler katardı. Gazete makalesi Mary ve Tom'un çok sayıda hediye aldığını kaydeder.
Savaş zamanı düğünü olduğu için gelin ve damadın bazı yakın akrabaları düğüne katılmadı. Yukarıda bahsedildiği gibi Tom'un kardeşi Ronald orduda görev yapıyordu ve düğüne gitmedi. Tom'un Tom olarak da bilinen babası da düğüne gitmedi. Bir taş ustası olarak evden çok uzakta çalışırdı ve bence Mary ve Tom'un düğününde bulunmamasının muhtemel nedeni bu. Tom'un annesi Agnes düğüne katıldı. Mary'nin erkek kardeşlerinden bazıları, Kuvvetlerde hizmet ettikleri için düğüne gitmediler: bunlar John, George, Robert ve David olurdu. Bildiğim kadarıyla Mary'nin ailesi ve diğer erkek ve kız kardeşleri düğüne katıldı. Yıllar sonra yaşanan olaylara bakmak tuhaf görünebilir, ancak ister Hizmetlerde ister İç Cephede olsun, ulusal savaş çabalarına olan görev, yakın bir aile üyesinin düğününe katılmadan önce geldi! Yine de, savaş zamanı bağlamında bunun olması olağandışı değildi.
Resepsiyonda olan her şeyden tam olarak emin olmasam da, herkes yiyecek bir şeyler alırdı ve hepsi mutlu etkinliğe katılırdı. Birkaç yıl önce, düğünde Sağdıç olan babam Joe Ritson'ın Mary ve Tom'un düğününde birkaç şarkı söylediğini söylediğini hatırlıyorum. Ne yazık ki, bundan bahsettiği sırada ona resepsiyon hakkında başka bir şey sormadım. Yine de, diğer konukların da şarkı söylemiş olması gerektiğini ve herkesin unutulmaz bir zaman geçireceğini düşünüyorum.
Bu makaleyi 90. doğum günü vesilesiyle Mary'ye ve Tom'la evli olduğu yılların mutlu anılarına ithaf etmek istiyorum. Mary ve Tom'un Ağustos 1941'deki düğünü, birlikte bir aile yetiştirerek geçirdikleri mutlu yılların sadece başlangıcı olan mutlu bir gündü. 2005 yılında Mary'nin çocukları, torunları ve büyük torunları ve diğer aile üyeleri Mary'nin özel doğum gününü kutlamak için bir araya geldi. Mary'nin birçok akrabasıyla birlikte geçirdiği mutlu bir gün daha oldu.
Doğum günü sabahı Mary'yi gören ziyaretçilerden biri yeğeni Margaret Hogg'du (kızlık soyadı Casson). Yukarıda açıklandığı gibi Margaret, evlilik töreninden sonra Mary Tom'la kiliseden ayrılırken Mary'ye gümüş bir at nalı hediye eden küçük kızdı. Savaş yıllarının mutlu anıları olaydan çok sonra yaşıyor! Umarız bu makale, insanların savaş yıllarına dair sahip oldukları güzel anıların en azından bir kısmının gelecekte hatırlanmasını sağlamaya az da olsa katkıda bulunur.
© Bu Arşive katkıda bulunulan içeriğin telif hakkı yazarına aittir. Bunu nasıl kullanabileceğinizi öğrenin.
23 ve 24 Ağustos 1941'de Ryder Cup, Michigan'daki Detroit Golf Kulübü'nde yapıldı.Resimde, 23-24 Ağustos 1941, Detroit Golf'teki bir sergi maçından önce PGA Başkanı Tom Walsh (ortada, Ryder Cup Trophy ile birlikte) ve ABD Ryder Cup Kaptanı Walter Hagen ile Bobby Jones' Challengers'ın kaptanlığını yapan Bobby Jones (solda) Michigan'daki kulüp. Jones' Challengers, Ryder Cup Takımını 8½ ila 6½ yendi. Etkinlikten elde edilen fonlar Birleşik Hizmet Örgütü (USO) ve Kızıl Haç'a fayda sağladı.
Gönderen: Mark Baron
23 ve 24 Ağustos 1941'de Ryder Cup, Michigan'daki Detroit Golf Club'da yapıldı. İkinci Dünya Savaşı nedeniyle, Büyük Britanya ekibi katılamadı, bu nedenle iki ekip, USO ve Kızıl Haç için para toplamak için Amerikalılardan oluşuyordu.
Bobby Jones'un kaptanlığını yaptığı (yaklaşık 10 yıllık emekliliğin ardından geri dönen) "Jones' Challengers" ekibinde Ben Hogan, Jimmy Demaret, Gene Sarazen, Craig Wood, Lawson Little, Clayton Heafner, Ed Dudley, Denny Shute ve Johnny Bulla vardı.
Walter Hagen'in (1927'deki ilk Ryder Kupası'ndan bu yana her Amerikan takımının kaptanlığını yapan) kaptanlığını yaptığı "Ryder Kupası Takımı"nda Henry Picard, Sam Snead, Byron Nelson, Vic Ghezzi, Ralph Guldahl, Horton Smith, Dick Metz, Harold McSpaden, Jimmy vardı. Hines ve Paul “Küçük Zehir” Runyan.
Bobby Jones'un Meydan Okuyanları'nın "Cuppers" 8 ½ – 6 ½'yi yenmesini izlemek için iki günlük etkinliğe 20.000'den fazla kişi katıldı.
Bu slayt gösterisi JavaScript gerektirir.
TAKIM MAÇLARI:
"Jones' Challengers", Jimmy Hines ve Vic Ghezzi'yi 1-up'ı yenmek için bir araya gelen Ben Hogan ve Jimmy Demaret tarafından yönetildi. Craig Wood ve Lawson Little, Sam Snead ve Ralph Guldahl 7 ve 6'yı yendi.
“Ryder Cup Takımı” için Byron Nelson, Bobby Jones ve Gene Sarazen 8 ve 6 takımını yenmek için Harold “Jug' McSpaden ile takım oldu. Paul Runyan ve Horton Smith, Denny Shute ve Ed Dudley 3 ve 2'yi yendi. Henry Picard ve Dick. Metz, Johnny Bulla ve Clayton Haefner 3 ve 2'yi yenmek için bir araya geldi.
"Cuppers", "Challengers"ın 3-2 önünde günü tamamladı.
TEKLİ MAÇLAR:
"Jones' Challengers", Byron Nelson'ı 2'li yenen Ben Hogan tarafından yönetildi. Duygusal favori Bobby Jones, Henry Picard 2 ve 1'i yendi. Craig Wood, Vic Ghezzi 3 ve 2'yi yendi. Jimmy Demaret, Paul Runyan 5 ve 4'ü yendi. Clayton Haefner, Horton Smith 7 ve 6'yı yendi. Denny Shute Harold (Jug) McSpaden 4'ü yendi ve 3.
“Ryder Cup Takımı” için Ralph Guldahl, Gene Sarazen 4 ve 2'yi yendi. Dick Metz, Ed Dudley 5 ve 4'ü yendi. Jimmy Hines, Johnny Bulla 6 ve 5'i yendi.
Sam Snead ve Lawson Little, 36 delikli maçlarından sonra bile bitirdi.
“Challengers” tekli maçları 6 – 3 – 1 kazandı ve onlara zafer kazandı.
Hagen ve Jones, rekabetçi golften emekli olmuşlardı, bu yüzden 1920'lerin ünlü düellolarından bazılarını yenilemediler, bunlardan birinin ardından kesinlik uzmanı Jones, “Bir adam sürüşünü kaçırdığında, ikinci atışını kaçırır ve ardından maçı kazanır. kuşla delik, keçimi alır.”
Şeytanların İttifakı: Hitler'in Stalin ile Paktı, 1939-1941 – inceleme
Yirmi beş yıl önce, 23 Ağustos 1939'da, Hitler'in Almanya'sı ve Stalin'in Rusya'sı, birbirlerinin düşmanlarına yardım etmemeyi veya birbirlerine karşı düşmanca eylemlerde bulunmamayı taahhüt ederek bir saldırmazlık paktı imzaladıklarını açıklayarak dünyayı hayrete düşürdü. Stalin, anlaşmanın popüler olmayacağını biliyordu. "Yıllardır birbirimizin kafasına bok kovaları döküyoruz ve propagandacılarımız bu yönde yeterince yapamadık. Ve şimdi, birdenbire, halklarımızı inandıracak mıyız? her şey unutuldu ve affedildi mi? İşler o kadar hızlı yürümez." Olayların bu gidişatından iğrenen birçok Batı Avrupalı komünist, 1956'da Sovyetlerin Macaristan'ı işgalinden önce muhtemelen en büyük üye göçü olan bu noktada partiden ayrıldı. Münih'teki Nazi partisi genel merkezinin ön bahçesi hızla partiyle doldu. parti üyeleri tarafından oraya atılan rozetler ve nişanlar, hayatlarını karşı savaşarak geçirdikleri komünist düşmanla ittifak düşüncesini dehşete düşürdü.
İnsanlar, anlaşmanın gizli maddelerinden haberdar olsaydı, daha sonra iki devletin Polonya'yı aralarında paylaşmayı kabul ettiği - Almanya'nın daha büyük kısmı - Hitler'in bağımsız Baltık devletlerinin Letonya, Litvanya ve Estonya, Finlandiya ve Romanya'nın bazı bölgeleri Sovyet etki alanına girecekti. Bir haftadan biraz uzun bir süre sonra, Hitler Polonya'yı işgal etti, orduları cesur ama donanımsız Polonya ordusunu bir kenara iterken, kısa bir süre sonra Kızıl Ordu ülkenin doğu kısmına yürüdü. 1940'ta Stalin'in birlikleri Baltık ülkelerine yürüdü. Finlandiya'ya yaptığı saldırı başlangıçta "Kış Savaşı"nda püskürtüldü, ancak sonunda rakamlar söylendi ve ülkenin doğusundaki Finlandiya topraklarının Sovyetler tarafından ilhak edilmesiyle birlikte huzursuz bir barışa ulaşıldı. Daha güneyde, Sovyetler Besarabya ve kuzey Bukovina'yı Rumenlerden ele geçirdi.
Bu olaylar, Roger Moorhouse'un yeni kitabında iddia ettiği gibi "büyük ölçüde bilinmiyor" ya da ikinci dünya savaşının standart tarihlerinde "şüpheli bir anomali olarak göz ardı ediliyor". Savaşın patlak vermesinin çok önemli bir özelliğiydiler ve edebiyata George Orwell'in bir parçası olarak girdiler. Bin dokuz Yüz Seksen DörtAni bir ittifak değişikliği, kahraman Winston Smith'in, yeni ittifak her zaman varmış gibi görünmesi için gazeteleri yeniden yazma görevini yerine getirirken fazla mesai yapmasına neden olur.
Ve ittifak gerçekten de öyleydi. Hitler için pakt, önce Polonya'yı, ardından Fransa'yı ve batı Avrupa'nın geri kalanının çoğunu, doğudan gelecek herhangi bir tehditten endişe duymadan işgal edebileceğinin garantisini veriyordu. Stalin için, Finlandiya'nın beceriksizce işgalinin gösterdiği gibi, önceki yıllardaki tasfiyelerden ciddi şekilde zarar görmüş silahlı kuvvetleri oluşturmak için bir nefes alma alanı sağladı. Aynı zamanda ona Sovyetler Birliği'ni devrim öncesi zamanların eski Rus imparatorluğunun parçalarını içerecek şekilde genişletme şansı verdi. Bu nedenle Moorhouse, Sovyet liderinin devrimin "dünya-tarihsel güçlerini harekete geçirmesi" için altın bir fırsat olduğunu iddia ederken çok ileri gitmesine rağmen, anlaşmanın Stalin için yalnızca savunma amaçlı olmadığında ısrar etmekte haklıdır. On yıllık "tek ülkede sosyalizm"den sonra bunu yapmayacaktı.
Anlaşma sonunda ekonomik alana da yayıldı ve Almanya, petrol, tahıl, demir ve fosfat gibi hammaddeler karşılığında askeri teçhizat sağladı. Moorhouse, bunların Almanya için belirleyici bir ekonomik fark yarattığı veya Sovyetler Birliği'ne çok önemli bir askeri avantaj sağladığı yönündeki iddiaları makul bir şekilde indiriyor, ancak Alman silahlarının ve teçhizatının Sovyet fabrikalarına ulaştığına dair aktardığı istatistikler etkileyici ve Sovyetlerin yakıta aç olanlara petrol teslimatı yapıyor. Almanların etkisi yok değildi. Şaşırtıcı bir şekilde Stalin, Nazilerin iktidarı ele geçirmesinin ardından Sovyetler Birliği'ne sığınan ve tasfiyeler sırasında tutuklanan ve doğrudan Sovyet Gulag'ından bir Alman toplama kampına götürülen önemli sayıda Alman komünistini de geri verdi.
Moorhouse iyi bir hikaye anlatır ve daha önce anlatılmış olmasına rağmen, özellikle Anthony Read ve David Fisher'ın romanlarında. Ölümcül Kucaklama (1988), ilginç yeni ayrıntılar ekleyebilir. Kendi liderlerine dalkavukluk yaltaklayarak kendi ülkelerinin dışişleri bakanı olmuş iki adam olan Ribbentrop ve Molotov tarafından sonuçlandırılan anlaşmanın müzakere edilmesi ve imzalanmasına ilişkin açıklaması ustacadır.
Yine de tüm erdemlerine rağmen bu son derece sorunlu bir kitaptır. Sayfalarca, Stalin'in ve yandaşlarının, anlaşmanın işgal etmesine izin verdiği topraklarda kitlesel tutuklamalar ve sürgünler, kurşuna dizme, işkence ve mülksüzleştirme ile maruz kaldıkları dehşetin ayrıntılı bir açıklamasına ayrılmıştır. Katyn Ormanı'nda ve başka yerlerde binlerce Polonyalı ordu subayının Sovyet gizli polisi tarafından vurulması, bir milyondan fazla Polonyalının Sibirya ve Orta Asya'ya vahşice sürülmesi gibi onlarca yıldır iyi biliniyor, ancak Moorhouse tarafından sağlanan malzemenin çoğu Baltık devletleri nispeten yenidir ve ayık okumalar yapar.
Ancak bunların hiçbiri, Nazilerin Polonya'nın batı kesimini işgallerini takiben Polonya'da işledikleri vahşete karşı karşılaştırılabilir herhangi bir muameleyle dengelenemez: Polonya çiftliklerinin ve işletmelerinin kamulaştırılması, özel mülklerin toplu olarak müsadere edilmesi ve yağmalanması, bir milyondan fazla Polonyalı gencin Almanya'da köle olarak çalışmak üzere sınır dışı edilmesi, Polonyalı nüfusun vahşice yerinden edilmesi, Almanlar tarafından gerçekleştirilen Polonyalı katliamları ve Polonya'daki 3 milyon Yahudi'nin çoğunluğunun aşırı kalabalık, sağlıksız ve ölümcül gettolara hapsedilmesi Nazi bölgesindeki büyük şehirlerde, birkaç ay içinde çok sayıda öldüler.
Pakt, Stalin'in Baltık devletleri üzerindeki öldürücü politikalarını ziyaret etmesine izin verdiyse, aynı zamanda Hitler'in aynı zamanda Batı Avrupa'da işgal ettiği çok daha büyük ve daha yoğun nüfuslu ülkelerle ve hatta daha da fazlası olan bölgelerde aynı şeyi yapmasına izin verdi. 1941'in başlarında güney Avrupa'yı fethetti. Yine de Yahudilerin mülksüzleştirilmesi, Alsas Yahudilerinin Fransa'daki kamplara toplu olarak sürgün edilmesi, Almanlar ve müttefikleri tarafından Yugoslavya'da işlenen katliamlar ve vahşet ve Yunanistan'ın açlığı bu kitapta neredeyse hiç bahsedilmiyor. pakt hala yürürlükteyken olmasına rağmen. Dengesiz muamele, anlaşmanın sona erdiği Haziran 1941'den sonraki döneme kadar uzanıyor: Moorhouse, Sovyet'in Katyn katliamını örtbas etme girişimine büyük önem veriyor, ancak Almanlar tarafından esir alınan Kızıl Ordu birliklerinin kasten öldürülmesinden söz etmiyor.
Kitap, 2009 yılında Baltık devletlerinin emriyle AB tarafından kurulan ve her yıl anlaşmanın imzalanmasının yıldönümü olan 23 Ağustos'ta düzenlenen Avrupa Stalinizm ve Nazizm Kurbanlarını Anma Günü'nü överek sona eriyor. 19 puanı neredeyse tamamen Sovyet vahşetlerine odaklanan ve Naziler için neredeyse hiç düşünmeyen bu "Kara Kurdele Günü"nün kuruluş bildirisinin ruhuna çok uygun bir şekilde yazılmıştır. Bu, deklarasyonun iddia ettiği gibi, iki rejimi sadece eşitlemekten daha da ileri gidiyor. Hem kitapta hem de bildiride Stalinizmin nazizmden çok daha kötü olduğu ortaya çıkıyor.
Bu, SS gazilerinin Ruslara karşı "özgürlük savaşçıları" olarak selamlandığı ve Tallinn sokaklarında engellenmeden yürüyüş yapmalarına izin verildiği Baltık ülkelerindeki komünizm sonrası havayı yansıtıyor. Bu görüşe göre, Batılı müttefiklerin Nazi Almanya'sına karşı yürüttüğü savaş devasa bir hataydı ve elde ettiği tek şey Doğu Avrupa'nın Sovyet boyunduruğu altında köleleştirilmesiydi. Yine de, nihayetinde, Stalinizm olsa da, acımasız ve canice olan Nazizm, "aşağı" ve "Yahudi dünya düşmanı"nın soykırımla ortadan kaldırılması politikalarıyla insanlık üzerinde daha da büyük dehşetler yarattı. 1940'ta tasarlanan Nazi "Doğu için Genel Plan", Estonya nüfusunun %85'inin ve Letonya ve Litvanya nüfusunun %50'sinin yok edilmesini öngörüyordu. Kızıl Ordu bu ülkeleri 1945'te özgürleştirmemiş olabilir, ama onları kesinlikle kurtardı. Nazi-Sovyet paktının bu tamamen taraflı ve tek yanlı anlatımını okuyanlar, bu temel gerçekleri başka yerlerde aramak zorunda kalacaklar.
23 Ağustos 1941 - Tarih
Aşağıdaki sorunlar tartışıldı:
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI, Alman-Japon dostluğunun hiçbir şekilde Sovyetler Birliği'ne yönelik olmadığını belirtti. Daha ziyade, Japonya ile olan iyi ilişkilerimiz sayesinde, Sovyetler Birliği ile Japonya arasındaki farklılıkların düzeltilmesine etkin bir katkıda bulunacak bir konumdaydık. Bay Stalin ve Sovyet Hükümeti isterse, Reich Dışişleri Bakanı bu yönde çalışmaya hazırdı. Japon Hükümeti üzerindeki nüfuzunu buna göre kullanacak ve bu konuda Berlin'deki Sovyet temsilcisiyle temas halinde olacaktı.
HERR STALIN, Sovyetler Birliği'nin Japonya ile ilişkilerinde gerçekten bir gelişme istediğini, ancak Japon provokasyonlarına karşı sabrının sınırlı olduğunu söyledi. Japonya savaş isterse, alabilirdi. Sovyetler Birliği bundan korkmuyordu ve buna hazırlıklıydı. Japonya barış istiyorsa - çok daha iyi! Bay Stalin, Almanya'nın Sovyet-Japon ilişkilerinde bir gelişme sağlamadaki yardımını yararlı buldu, ancak Japonların bu yöndeki inisiyatifin Sovyetler Birliği tarafından alındığı izlenimini almasını istemedi.
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI buna muvafakat etti ve işbirliğinin sadece Sovyet-Japon ilişkilerinde bir gelişme anlamında Berlin'deki Japon Büyükelçisi ile aylardır yürüttüğü görüşmelerin devamı anlamına geleceğini vurguladı. Buna göre Alman tarafında bu konuda yeni bir girişim olmayacaktır.
HERR STALIN, Reich Dışişleri Bakanına İtalyan amaçlarını sordu. İtalya'nın Arnavutluk'un ilhakının ötesinde -belki de Yunan toprakları için- özlemleri yok muydu? Küçük, dağlık ve az nüfuslu Arnavutluk, onun tahminine göre İtalya'ya özel bir fayda sağlamadı.
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI, Arnavutluk'un stratejik nedenlerle İtalya için önemli olduğunu söyledi. Üstelik Mussolini, gözünü korkutamayan güçlü bir adamdı.
Bunu, İtalya'nın düşman bir koalisyona karşı kendi gücüyle amaçlarını ortaya koyduğu Habeş ihtilafında göstermiştir. Almanya bile o sırada İtalya'ya kayda değer bir destek verecek durumda değildi.
Mussolini, Almanya ile Sovyetler Birliği arasındaki dostane ilişkilerin yeniden kurulmasını sıcak bir şekilde karşıladı. Saldırmazlık Paktı'nın imzalanmasından memnun olduğunu ifade etmişti.
HERR STALIN, Reich Dışişleri Bakanı'na Almanya'nın Türkiye hakkında ne düşündüğünü sordu.
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI bu konuda kendisini şöyle ifade etmiştir: Almanya'nın Türkiye ile dostane ilişkiler istediğini Türk Hükümeti'ne aylar önce açıklamıştı. Reich Dışişleri Bakanı bu hedefe ulaşmak için her şeyi yapmıştı. Cevap, Türkiye'nin Almanya'ya karşı kuşatma paktına katılan ilk ülkelerden biri olduğu ve Reich Hükümeti'ni bu durumdan haberdar etmeyi gerekli bile görmediği şeklindeydi.
HERREN STALIN ve MOLOTOV, bunun üzerine Sovyetler Birliği'nin de Türklerin bocalama politikasıyla benzer bir deneyim yaşadığını gözlemlediler.
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI ayrıca İngiltere'nin Almanya aleyhine propaganda yapmak için Türkiye'de beş minyon pound harcadığını belirtti.
HERR STALIN, verdiği bilgiye göre İngiltere'nin Türk politikacıları satın almak için harcadığı miktarın beş milyon poundun oldukça üzerinde olduğunu söyledi.
HERREN STALIN ve MOLOTOV, Sovyet Hükümetine gerçekte ne istediğini asla söylememiş olan Moskova'daki İngiliz Askeri Misyonu hakkında olumsuz yorumlarda bulundular.
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI bu bağlamda, İngiltere'nin her zaman Almanya ile Sovyetler Birliği arasındaki iyi ilişkilerin gelişimini bozmaya çalıştığını ve hala da bozmaya çalıştığını belirtti. İngiltere zayıftı ve dünya egemenliğine dair küstah iddiası için başkalarının savaşmasına izin vermek istedi.
HERR STALIN hevesle hemfikir oldu ve şunları gözlemledi: İngiliz Ordusu zayıftı İngiliz Donanması artık eski itibarını hak etmiyordu. İngiltere'nin hava kolu elbette artırılıyordu, ancak pilot eksikliği vardı. Buna rağmen İngiltere dünyaya hükmediyorsa, bunun nedeni her zaman kendilerine blöf yapılmasına izin veren diğer ülkelerin aptallığıydı. Örneğin, birkaç yüz İngiliz'in Hindistan'a hakim olması gülünçtü.
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI, İngiltere'nin yakın zamanda 1914'e bazı göndermelerle bağlantılı yeni bir algılayıcı ortaya koyduğu konusunda Bay Stalin'e hemfikir oldu ve gizlice bilgi verdi. Bu tipik bir İngiliz, aptal manevra meselesiydi. Reich Dışişleri Bakanı, Führer'e, bir Alman-Polonya çatışması durumunda, İngilizlerin her düşmanca eyleminin Londra'ya bombalı bir saldırıyla karşılık verileceğini bildirmesini teklif etmişti.
HERR STALIN, algılayıcının, Büyükelçi Henderson'ın 23 Ağustos'ta Obersalzberg'de teslim ettiği, Chamberlain'in Führer'e yazdığı mektup olduğuna dikkat çekti. Stalin ayrıca, zayıflığına rağmen İngiltere'nin savaşı kurnazca ve inatla sürdüreceği görüşünü dile getirdi.
HERR STALIN, yine de Fransa'nın dikkate değer bir ordusu olduğu görüşünü dile getirdi.
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI, kendi adına, Herren Stalin ve Molotov'a Fransa'nın sayısal olarak yetersiz olduğuna dikkat çekti. Almanya'nın yıllık 300.000'den fazla asker sınıfı mevcutken, Fransa yılda yalnızca 150.000 asker toplayabiliyordu. Batı Duvarı, Maginot Hattından beş kat daha güçlüydü. Fransa, Almanya ile savaşmaya kalkışırsa, kesinlikle fethedilirdi.
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI, Anti-Komintern Paktı'nın temelde Sovyetler Birliği'ne değil, Batı demokrasilerine yönelik olduğunu gözlemledi. Sovyet Hükümetinin bu gerçeği tamamen kabul ettiğini biliyordu ve Rus basınının üslubundan bunu çıkarabildi.
HERR STALIN, Anti-Komintern Paktı'nın aslında esas olarak Londra Şehri'ni ve küçük İngiliz tüccarlarını korkuttuğunu belirtti.
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI, Bay Stalin'in Anti-Komintern Paktından kesinlikle Londra Şehri ve küçük İngiliz tüccarlardan daha az korktuğu konusunda hemfikirdi ve şaka yollu belirtti. Alman halkının bu konu hakkında ne düşündüğü, nükte ve mizahlarıyla tanınan Berlinlilerle başlayan ve birkaç aydır ortalıkta dolaşan bir fıkradan açıkça anlaşılmaktadır: "Stalin henüz Anti-Komintern'e katılacak. pakt."
7) Alman halkının Alman-Rus Saldırmazlık Paktı karşısındaki tutumu:
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI, Alman halkının tüm katmanlarının ve özellikle basit insanların Sovyetler Birliği ile olan anlaşmayı en sıcak şekilde memnuniyetle karşıladığını tespit edebildiğini belirtti. İnsanlar içgüdüsel olarak Almanya ile Sovyetler Birliği arasında hiçbir doğal çıkar çatışması olmadığını ve iyi ilişkilerin gelişmesinin şimdiye kadar yalnızca yabancı entrikalar tarafından, özellikle İngiltere tarafında bozulduğunu hissetti.
HERR STALIN buna kolayca inandığını söyledi. Almanlar barışı arzuladılar ve bu nedenle Reich ile Sovyetler Birliği arasındaki dostane ilişkileri memnuniyetle karşıladılar.
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI, Alman halkının barış istediğinin kesinlikle doğru olduğunu, ancak diğer yandan Polonya'ya karşı öfkenin o kadar büyük olduğunu ve herkesin savaşmaya hazır olduğunu söylemek için araya girdi. Alman halkı artık Polonya provokasyonuna katlanmayacaktı.
Görüşme sırasında, HERR STALIN kendiliğinden Führer'e şöyle bir kadeh kaldırmayı teklif etti:
"Alman ulusunun Führer'ini ne kadar sevdiğini biliyorum, bu yüzden onun sağlığına içmeyi çok isterim."
HERR MOLOTOV, Reich Dışişleri Bakanı ve Büyükelçi Kont von der Schulenburg'un sağlığına içti.
HERR MOLOTOV kadehini Stalin'e kaldırdı ve Stalin'in bu yılın Mart ayında yaptığı ve Almanya'da çok iyi anlaşılan konuşmasıyla siyasi ilişkilerde terse dönmesine yol açtığını belirtti.
HERREN MOLOTOV ve STALIN, Alman-Rus ilişkilerinin yeni çağı olan Saldırmazlık Paktı'na ve Alman ulusuna defalarca içtiler.
REICH DIŞİŞLERİ BAKANI, buna karşılık, Bay Stalin'e, Sovyet Hükümeti'ne ve Almanya ile Sovyetler Birliği arasındaki ilişkilerin olumlu bir şekilde gelişmesine kadeh kaldırmayı önerdi.
9) Ayrıldıklarında, HERR STALIN, Reich Dışişleri Bakanı'na bu yönde şu sözleri söyledi:
Sovyet Hükümeti yeni Paktı çok ciddiye alıyor. Sovyetler Birliği'nin ortağına ihanet etmeyeceğine dair şeref sözü verebilirdi.
İçindekiler
Sovyetler Birliği, İmparatorluk Rusya'sının 1899 ve 1907 tarihli Lahey Sözleşmelerini bağlayıcı olarak imzalamasını tanımadı ve sonuç olarak, 1955'e kadar onları tanımayı reddetti. sonunda rasyonalize edilir. Sovyetlerin Lahey Sözleşmelerini tanımayı reddetmesi, Nazi Almanya'sına yakalanan Sovyet askeri personeline insanlık dışı muamelesinin gerekçesini de verdi. [9]
Kızıl Ordu ve pogromlar
İlk Sovyet liderleri alenen anti-Semitizmi kınadılar, [10] William Korey şöyle yazdı: "Yahudi karşıtı ayrımcılık, otuzların sonlarından beri Sovyet devlet politikasının ayrılmaz bir parçası haline geldi." Sovyet yetkilileri, özellikle Rus iç savaşı sırasında, Kızıl Ordu birimleri pogromlar [11] [12] ve Baranovichi'deki 1919-1920 Sovyet-Polonya Savaşı sırasında Yahudi karşıtı bağnazlığı sınırlamak için çaba sarf etti. [13] [14] [15] Kızıl Ordu'ya yalnızca az sayıda pogrom atfedildi ve bu dönemde 'toplu şiddet' eylemlerinin büyük çoğunluğu anti-komünist ve milliyetçi güçler tarafından işlendi. [16]
Pogromlar, Kızıl Ordu yüksek komutanlığı tarafından kınandı ve suçlu birimler silahsızlandırılırken, bireysel pogromistler askeri mahkemeye çıkarıldı. [10] Suçlu bulunanlar idam edildi. [17] Bundan sonra Kızıl Ordu'nun Ukraynalı birlikleri tarafından pogromlar yaşanmasına rağmen, Yahudiler Kızıl Ordu'yu kendilerini korumaya istekli tek güç olarak gördüler. [18] Rus İç Savaşı sırasında öldürülen 3.450 Yahudi'nin veya Yahudi kurbanların yüzde 2.3'ünün Bolşevik orduları tarafından öldürüldüğü tahmin ediliyor. [19] Karşılaştırıldığında, Morgenthau Raporuna göre, Polonya sorumluluğunu içeren tüm olaylarda toplam yaklaşık 300 Yahudi hayatını kaybetti. Komisyon ayrıca, Polonya askeri ve sivil makamlarının bu tür olayları ve gelecekte tekrarlarını önlemek için ellerinden gelenin en iyisini yaptığını tespit etti. Morgenthau raporu, Yahudilere karşı bazı ayrımcılık biçimlerinin Yahudi aleyhtarlığından ziyade siyasi olduğunu ve terimin kullanımının çok çeşitli aşırılıklara uygulandığını belirterek "pogrom" terimini kullanmaktan özellikle kaçındığını belirtti. belirli bir tanımı yoktu. [20]
6 Şubat 1922'de Çeka'nın yerini Devlet Siyasi İdaresi veya NKVD'nin bir bölümü olan OGPU aldı. NKVD'nin ilan edilen işlevi, "sınıf düşmanlarına" yönelik geniş çaplı siyasi zulüm ile gerçekleştirilen Sovyetler Birliği'nin devlet güvenliğini korumaktı. Kızıl Ordu, siyasi baskıların uygulanmasında sık sık NKVD'ye destek verdi. [21] Bir iç güvenlik gücü ve Gulag'a bağlı bir hapishane gardiyanı olarak İç Birlikler, Sovyet tarihi boyunca askeri düşmanlık dönemlerinde siyasi muhalifleri bastırdı ve savaş suçları işledi. Gulag'daki siyasi rejimi sürdürmekten ve toplu sürgünleri ve zorunlu yeniden yerleşimi yürütmekten özellikle sorumluydular. Sonuncusu, Sovyet yetkililerinin politikalarına düşman olduğunu varsaydığı ve Çeçenler, Kırım Tatarları ve Koreliler dahil olmak üzere düşmanla işbirliği yapması muhtemel bir dizi etnik grubu hedef aldı. [22]
Sovyet silahlı kuvvetlerinin 1939 ve 1941 yılları arasında Batı Ukrayna, Baltık ülkeleri ve Romanya'daki Besarabya da dahil olmak üzere SSCB tarafından işgal edilen bölgelerde sivillere ve savaş esirlerine karşı işlenen savaş suçları ve 1944-1945'teki savaş suçları süregelen sorunlar olmuştur. bu ülkeler içinde. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından bu yana, bu olayların daha sistematik, yerel kontrollü bir tartışması gerçekleşti. [23]
Kızıl Ordu, Barbarossa Operasyonu olarak bilinen 1941 Alman saldırısından sonra geri çekilirken, Sovyet silahlı kuvvetleri tarafından yakalanan Alman Wehrmacht ve Luftwaffe askerlerine karşı düşmanlıkların en başından beri işlenen çok sayıda savaş suçu raporu, Wehrmacht'ın binlerce dosyasında belgelendi. Nazi Almanyası tarafından Eylül 1939'da Almanya'nın düşmanları tarafından Lahey ve Cenevre sözleşmelerinin ihlallerini araştırmak üzere kurulan Savaş Suçları Bürosu. [24] Daha iyi belgelenmiş Sovyet katliamları arasında Broniki (Haziran 1941), Feodosia (Aralık 1941) ve Grishino (1943) katliamları sayılabilir. İşgal altındaki topraklarda NKVD toplu tutuklamalar, sürgünler ve infazlar gerçekleştirdi. kaynak belirtilmeli ] . Hedefler arasında hem Almanya ile işbirlikçileri hem de Ukrayna'daki Ukrayna İsyan Ordusu (UPA), Estonya, Letonya ve Litvanya'daki Forest Brothers ve Polonya Armia Krajowa gibi anti-komünist direniş hareketlerinin üyeleri yer aldı. NKVD, Nisan ve Mayıs 1940'ta 20.000'den fazla Polonyalı askeri subay mahkumu özet olarak infaz eden Katyn katliamını da gerçekleştirdi.
Sovyetler, Sincan'ın Sovyet işgali sırasında hardal gazı bombaları yerleştirdi. İşgal sırasında siviller konvansiyonel bombalarla öldürüldü. [25] [26]
Estonya Düzenle
Molotov-Ribbentrop Paktı uyarınca Estonya, 6 Ağustos 1940'ta Sovyetler Birliği tarafından ilhak edildi ve Estonya Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti olarak yeniden adlandırıldı. [27] Estonya daimi ordusu dağıtıldı, subayları idam edildi veya sınır dışı edildi. [28] 1941'de, %30'dan azı savaştan sağ kurtulan yaklaşık 34.000 Estonyalı Kızıl Ordu'ya alındı. Bu adamların yarısından fazlası askerlik için kullanılmadı. Geri kalanlar, özellikle savaşın ilk aylarında olmak üzere yaklaşık 12.000 kişinin öldüğü çalışma taburlarına gönderildi. [29] Almanya'nın Estonya'yı işgalinin başarılı olacağı netleştikten sonra, tahliye edilemeyen siyasi mahkumlar, Nazi hükümetiyle temasa geçmemeleri için NKVD tarafından idam edildi. [30] 300.000'den fazla Estonya vatandaşı, o sırada nüfusun neredeyse üçte biri, sınır dışı etme, tutuklama, infaz ve diğer baskı eylemlerinden etkilendi. [31] Sovyet işgalinin bir sonucu olarak Estonya, baskı, göç ve savaş nedeniyle en az 200.000 kişiyi veya nüfusunun %20'sini kalıcı olarak kaybetti. [32]
Estonya'daki Sovyet siyasi baskıları, Alman ordusuna eski askerler, Omakaitse milisleri ve 1950'lerin sonlarına kadar tamamen bastırılmayan bir gerilla savaşında savaşan Fin Piyade Alayı 200'deki gönüllülerden oluşan Orman Kardeşleri tarafından silahlı bir direnişle karşılandı. . [33] Çatışma nedeniyle beklenen insani ve maddi kayıplara ek olarak, bu çatışma sonuna kadar on binlerce insanın sınır dışı edilmesine, yüzlerce siyasi tutsak ve binlerce sivilin hayatını kaybetmesine neden oldu.
Stalinizm, Estonyalılar arasında Hitler'in yönetiminden beş kat daha fazla kayıpla sonuçlandı. [34]
Toplu sınır dışı etme Düzenle
14 Haziran 1941'de ve takip eden iki gün içinde, çoğu kentte yaşayan, 5.000'den fazla kadın ve 2.500'den fazla 16 yaşından küçük çocuk olmak üzere 9.254 ila 10.861 kişi, [35] [36] [37] [38] [39] [40] 439 Yahudi (Estonya Yahudi nüfusunun %10'undan fazlası) [41], çoğunlukla Kirov Oblastı, Novosibirsk Oblastı veya hapishanelere sürüldü. Sürgünler, önceden haber verilmeksizin ağırlıklı olarak demiryolu sığır vagonları aracılığıyla Sibirya ve Kazakistan'a yapılırken, sınır dışı edilenlere eşyalarını toplamaları ve ailelerinden ayrılmaları için en iyi birkaç gece saati verildi, genellikle de doğuya gönderildi. Prosedür Serov Talimatları tarafından kurulmuştur. Leningrad Oblastı'nda ikamet eden Estonyalılar, 1935'ten beri zaten tehcire tabi tutulmuşlardı. [42]
Yıkım taburları
1941'de Stalin'in kavrulmuş toprak politikasını uygulamak için Sovyetler Birliği'nin batı bölgelerinde imha taburları kuruldu. Estonya'da düzinelerce köy, okul ve kamu binasını ateşe verirken büyük bir kısmı kadın ve çocuklar da dahil olmak üzere binlerce insanı öldürdüler. Tullio Lindsaar adlı bir okul çocuğu, elindeki tüm kemikleri kırdı ve ardından Estonya bayrağını kaldırdığı için süngülendi. Estonya Bağımsızlık Savaşı gazisi Karl Parts'ın oğlu Mauricius Parts, asit içindeydi.Ağustos 1941'de, iki yaşında bir çocuk ve altı günlük bir bebek de dahil olmak üzere Viru-Kabala köyünün tüm sakinleri öldürüldü. Yıkım taburlarının vahşetine tepki olarak bir partizan savaşı patlak verdi ve on binlerce adam, yerel halkı bu taburlardan korumak için Orman Kardeşlerini oluşturdu. Bazen taburlar insanları diri diri yaktı. [43] Estonya'da imha taburları 1850 kişiyi öldürdü. Hemen hepsi partizan ya da silahsız sivillerdi. [44]
Yıkım taburlarının eylemlerine bir başka örnek, yirmi sivilin öldürüldüğü ve onlarca çiftliğin yıkıldığı Kautla katliamıdır. Birçok insan işkenceden sonra öldürüldü. Yakılan çiftliklerin sayısına kıyasla insan ölümlerinin düşük olması, Erna uzun menzilli keşif grubunun bölgedeki Kızıl Ordu ablukasını kırarak birçok sivilin kaçmasına izin vermesi nedeniyle. [45] [46]
Letonya Düzenle
23 Ağustos 1939'da Sovyetler Birliği ve Almanya Molotof-Ribbentrop saldırmazlık anlaşmasını imzaladı. Letonya, Sovyet ilgi alanına dahil edildi. 17 Haziran 1940'ta Letonya, Sovyet güçleri tarafından işgal edildi. Karlis Ulmanis hükümeti kaldırıldı ve 21 Haziran 1940'ta listede yalnızca bir parti ile yeni gayri meşru seçimler yapıldı ve Sovyetler Birliği'ne katılma kararı veren sahte bir parlamento "seçildi", karar daha önce Moskova'da hazırlanmıştı. seçim. Letonya 5 Ağustos'ta Sovyetler Birliği'nin bir parçası oldu ve 25 Ağustos'ta Letonya'daki tüm insanlar Sovyetler Birliği vatandaşı oldu. Dışişleri Bakanlığı, Letonya'yı dünyanın geri kalanından izole ederek kapatıldı. [47]
Molotov-Ribbentrop Paktı uyarınca, Sovyet birlikleri 17 Haziran 1940'ta Letonya'yı işgal etti ve daha sonra Letonya Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti olarak Sovyetler Birliği'ne katıldı.
14 Haziran 1941'de binlerce insan evlerinden alınarak yük trenlerine yüklenerek Sibirya'ya götürüldü. Bütün aileler, kadınlar, çocuklar ve yaşlılar Sibirya'daki çalışma kamplarına gönderildi. Suç, Moskova'daki yüksek makamların emriyle Sovyet işgal rejimi tarafından işlendi. Sınır dışı edilmeden önce Halk Komiserliği, tutuklama, arama ve mülke el koyma işlemlerini gerçekleştiren operasyonel gruplar oluşturdu. Letonya'nın kırsal alanlar da dahil olmak üzere her yerinde tutuklamalar gerçekleşti. [47]
Litvanya Düzenle
Litvanya ve diğer Baltık Devletleri, Molotov-Ribbentrop paktının kurbanı oldular. Bu anlaşma, Ağustos 1939'da SSCB ve Almanya arasında imzalandı ve önce Litvanya'nın 15 Haziran 1940'ta Kızıl Ordu tarafından işgal edilmesine ve ardından 3 Ağustos 1940'ta ilhak ve Sovyetler Birliği'ne dahil edilmesine yol açtı. kaynak belirtilmeli ] Sovyet ilhakı, kitlesel terörle, sivil özgürlüklerin reddedilmesiyle, ülkenin ekonomik sisteminin yıkılmasıyla ve Litvanya kültürünün bastırılmasıyla sonuçlandı. 1940 ve 1941 yılları arasında binlerce Litvanyalı tutuklandı ve yüzlerce siyasi mahkum keyfi olarak idam edildi. Haziran 1941'de 17.000'den fazla insan Sibirya'ya sürüldü. Almanların Sovyetler Birliği'ne saldırısından sonra, yeni başlayan Sovyet siyasi aygıtı ya yok edildi ya da doğuya doğru çekildi. Litvanya daha sonra Nazi Almanyası tarafından üç yıldan biraz fazla bir süre işgal edildi. 1944'te Sovyetler Birliği Litvanya'yı yeniden işgal etti. İkinci Dünya Savaşı ve ardından Litvanyalı Orman Kardeşlerinin bastırılmasının ardından, Sovyet yetkilileri, kendilerine yardım etmekle suçladıkları binlerce direniş savaşçısını ve sivili idam etti. Yaklaşık 300.000 Litvanyalı, siyasi gerekçelerle sınır dışı edildi veya esir kamplarında hüküm giydi. Litvanya'nın Sovyet işgali sonucunda yaklaşık 780.000 vatandaşını kaybettiği ve bunların yaklaşık 440.000'inin savaş mültecisi olduğu tahmin ediliyor. [48]
1944 ve 1953 yılları arasında Sovyet hapishanelerinde ve kamplarında tahmini ölü sayısı en az 14.000 idi. [49] 1945 ve 1958 yılları arasında sınır dışı edilenler arasındaki tahmini ölü sayısı 5.000'i çocuk olmak üzere 20.000'di. [50]
1990 ve 1991 yıllarında Litvanya'nın bağımsızlığının restorasyonu sırasında, Sovyet ordusu Ocak Olayları sırasında Vilnius'ta 13 kişiyi öldürdü. [51]
Polonya Düzenle
1939–1941 Düzenle
Eylül 1939'da Kızıl Ordu doğu Polonya'yı işgal etti ve Molotov-Ribbentrop Paktı'nın gizli protokollerine uygun olarak işgal etti. Sovyetler daha sonra Baltık Devletlerini ve Besarabya ve Kuzey Bukovina da dahil olmak üzere Romanya'nın bazı bölgelerini zorla işgal etti.
Alman tarihçi Thomas Urban [53], işgal altındaki bölgelerde kontrolleri altına giren insanlara karşı Sovyet politikasının sert olduğunu ve güçlü etnik temizlik unsurları gösterdiğini yazıyor. [54] NKVD görev güçleri, 'asarak devrim' olarak bilinen şeyde, fethedilen bölgelerden 'düşman unsurları' uzaklaştırmak için Kızıl Ordu'yu takip etti. [55] Polonyalı tarihçi Prof. Tomasz Strzembosz, Nazi Einsatzgruppen ile bu Sovyet birimleri arasında paralellikler olduğunu belirtti. [56] Birçok sivil Sovyet NKVD toplamalarından kaçmaya çalıştı, başarısız olanlar gözaltına alındı ve ardından Sibirya'ya sürüldüler ve Gulaglar'da kayboldular. [55]
İşkence, çeşitli cezaevlerinde, özellikle küçük kasabalarda bulunan cezaevlerinde geniş çapta uygulandı. Przemyslany'deki Bobrka'da mahkumlar kaynar suyla haşlandı, insanların burunları, kulakları ve parmakları kesildi ve Czortkow'da da gözleri çıkarıldı, kadın mahkumların göğüsleri kesildi ve Drohobycz'de kurbanlar dikenli tellerle birbirine bağlandı. . [57] Benzer vahşet Sambor, Stanislawow, Stryj ve Zloczow'da meydana geldi. [57] Tarihçi Prof. Jan T. Gross'a göre:
Şu vargıdan kaçamayız: Sovyet devlet güvenlik organları, mahkumlarına sadece itiraf almak için değil, aynı zamanda onları idam etmek için de işkence yaptı. NKVD'nin saflarında çıldırmış sadistler olduğundan değil, bu geniş ve sistematik bir prosedürdü.
Sosyolog Prof. Tadeusz Piotrowski'ye göre, 1939'dan 1941'e kadar olan yıllar boyunca, yaklaşık 1,5 milyon kişi (hem yerel sakinler hem de Alman işgali altındaki Polonya'dan gelen mülteciler dahil) eski doğu Polonya'nın Sovyet kontrolündeki bölgelerinden Sovyet topraklarının derinliklerine sürüldü. %58,0'ı Polonyalı, %19,4'ü Yahudi ve geri kalan diğer etnik milliyetlerden oluşan birlik. [58] Bu sürgünlerin yalnızca küçük bir kısmı savaştan sonra, anavatanları Sovyetler Birliği tarafından ilhak edildiğinde evlerine geri döndü. Amerikalı profesör Carroll Quigley'e göre, 1939'da Kızıl Ordu tarafından yakalanan 320.000 Polonyalı savaş esirinin en az üçte biri öldürüldü. [59]
22 Haziran 1941'de Almanların Sovyetlere saldırısından (hapishaneler: Brygidki, Zolochiv, Dubno, Drohobych, vb.) birkaç gün sonra, 10 ila 35 bin mahkumun ya hapishanelerde ya da Sovyetler Birliği'ne götürülürken öldürüldüğü tahmin ediliyor. ). [60] [61] [62] [63]
1944–1945
Polonya'da, Alman Nazi vahşeti 1944'ün sonlarında sona erdi, ancak Kızıl Ordu güçlerinin ilerlemesiyle bunların yerini Sovyet baskısı aldı. Sovyet askerleri sık sık Polonyalılara karşı yağma, tecavüz ve diğer suçları işleyerek halkın rejimden korkmasına ve ondan nefret etmesine neden oldu. [64] [65] [66] [67]
Polonya İç Ordusu askerleri (Armia Krajowa) Rus kuvvetleri tarafından doğal olarak zulüm gördü ve hapsedildi. [68] Kurbanların çoğu Donetsk bölgesindeki gulaglara sürüldü. [69] Yalnızca 1945'te, Polonya Yeraltı Devleti'nin Sibirya'ya ve Sovyetler Birliği'ndeki çeşitli çalışma kamplarına sürgün edilen üyelerinin sayısı 50.000'e ulaştı. [70] [71] Kızıl Ordu birlikleri Polonyalı partizanlara ve sivillere karşı kampanyalar yürüttü. 1945'teki Augustów kovalamacası sırasında 2.000'den fazla Polonyalı yakalandı ve yaklaşık 600'ünün Sovyet gözetiminde öldüğü tahmin ediliyor. Polonya'daki savaş sonrası direniş hakkında daha fazla bilgi için bkz. Lanetli askerler. [72] Ölüm cezalarını haklı çıkarmak için kurbanlarını faşist olmakla suçlamak yaygın bir Sovyet uygulamasıydı. Bu Sovyet taktiğinin tüm sapkınlığı, neredeyse tüm sanıkların Eylül 1939'dan bu yana Nazi Almanyası güçlerine karşı savaşmakta olduğu gerçeğinde yatıyordu. O zamanlar Sovyetler, Operasyondan önce 20 aydan fazla bir süredir Nazi Almanyası ile işbirliği yapıyorlardı. Barbaros başladı. İşte tam da bu nedenle, bu tür Polonyalılar, tıpkı Nazilere karşı koymuş oldukları gibi Sovyetlere direnebilecekleri yargısına varıldı. Savaştan sonra, Sovyetler tarafından düzenlenen Polonya Halk Cumhuriyeti'nin yargı yetkisi altında, sahte yargılamalar şeklinde daha ayrıntılı bir adalet görünümü verildi. Bunlar, kurbanların NKVD veya Kamu Güvenliği Bakanlığı gibi Sovyet kontrolündeki diğer güvenlik kuruluşları tarafından sahte suçlamalarla tutuklanmasından sonra düzenlendi. En az 6.000 siyasi ölüm cezası verildi ve bunların çoğu infaz edildi. [73] Komünist hapishanelerde 20.000'den fazla kişinin öldüğü tahmin ediliyor. Ünlü örnekler arasında Witold Pilecki veya Emil August Fieldorf sayılabilir. [74]
Sovyet askerlerinin etnik Polonyalılara karşı tutumu, Almanlara karşı tutumlarından daha iyiydi, ama tamamen daha iyi değildi. Polonyalı kadınlara 1945'te tecavüzün ölçeği, cinsel yolla bulaşan hastalıkların pandemisine yol açtı. Toplam mağdur sayısı bir tahmin meselesi olarak kalsa da, Polonya devlet arşivleri ve Sağlık Bakanlığı istatistikleri, 100.000'i aşmış olabileceğini gösteriyor. [75] Krakov'da Sovyetlerin şehre girişine, Polonyalı kadın ve kızlara toplu tecavüzlerin yanı sıra Kızıl Ordu askerleri tarafından özel mülklerin yağmalanması eşlik etti. [76] Bu davranış öyle bir boyuta ulaştı ki, Sovyetler Birliği tarafından görevlendirilen Polonyalı Komünistler bile Joseph Stalin'in kendisine bir protesto mektubu yazarken, kilise ayinleri Sovyetlerin geri çekilmesi beklentisiyle yapıldı. [76]
Kızıl Ordu ayrıca kurtarılmış topraklarda kitlesel yağmalara da karıştı.
Finlandiya Düzenle
1941 ve 1944 yılları arasında Sovyet partizan birimleri Finlandiya topraklarının derinliklerine baskınlar düzenleyerek köylere ve diğer sivil hedeflere saldırdı. Kasım 2006'da, Sovyet vahşetini gösteren fotoğrafların gizliliği Finlandiya makamları tarafından kaldırıldı. Bunlar arasında öldürülen kadın ve çocukların görüntüleri de yer alıyor. [77] [78] [79] Partizanlar genellikle askeri ve sivil mahkumlarını küçük bir sorgulamadan sonra infaz ettiler. [80]
Beşi kadın olan yaklaşık 3.500 Fin savaş esiri Kızıl Ordu tarafından ele geçirildi. Ölüm oranlarının yaklaşık yüzde 40 olduğu tahmin ediliyor. En sık ölüm nedenleri açlık, soğuk ve baskıcı ulaşımdı. [81]
Sovyetler Birliği Düzenle
9 Ağustos 1937'de NKVD'nin 00485 emri, Sovyetler Birliği'ndeki "Polonya istihbaratının yıkıcı faaliyetlerini" hedef almak için kabul edildi, ancak daha sonra Letonyalıları, Almanları, Estonyalıları, Finleri, Yunanlıları, İranlıları ve Çinlileri de kapsayacak şekilde genişletildi. [82]
Kulakların sınır dışı edilmesi
Milliyetleri ne olursa olsun çok sayıda kulak Sibirya ve Orta Asya'ya yerleştirildi. 1990 yılında yayınlanan Sovyet arşivlerinden elde edilen verilere göre 1930 ve 1931 yıllarında 1.803.392 kişi işçi kolonilerine ve kamplara gönderilmiş ve 1.317.022 kişi hedefe ulaşmıştır. 1931'den sonra daha küçük ölçekte sürgünler devam etti. Sovyet arşivlerinden elde edilen veriler, 1930'dan 1934'e kadar 2,4 milyon Kulak'ın sınır dışı edildiğini gösteriyor. [83] 1932'den 1940'a kadar işçi kolonilerinde ölen Kulak ve akrabalarının rapor edilen sayısı 389.521 idi. [84] [85] Simon Sebag Montefiore, 1937 yılına kadar 15 milyon kulak ve ailelerinin sınır dışı edildiğini tahmin ediyor, tehcir sırasında çok sayıda insan öldü, ancak tam sayı bilinmiyor. [86]
1941'de Sovyet kuvvetleri tarafından geri çekilme
Sürgünler, siyasi mahkumların yargısız infazları ve yiyecek stoklarının ve köylerin yakılması, Kızıl Ordu'nun 1941'de ilerleyen Mihver kuvvetlerinin önünde geri çekilmesiyle gerçekleşti. Baltık Devletleri, Beyaz Rusya, Ukrayna ve Besarabya'da, NKVD ve Kızıl Ordu'ya bağlı birimler ilerleyen Eksen kuvvetlerinden kaçmadan önce mahkumları ve siyasi muhalifleri katletti. [87] [88]
Yunanlıların Sınırdışı Edilmesi
Yunanlıların SSCB'de yargılanması kademeli oldu: önce yetkililer Yunan okullarını, kültür merkezlerini ve yayınevlerini kapattı. Daha sonra, 1942, 1944 ve 1949'da NKVD, 16 yaş ve üzeri tüm Yunan erkeklerini ayrım gözetmeksizin tutukladı. Zengin veya serbest meslek sahibi olan tüm Yunanlılar, önce kovuşturma için arandı. bu durum en çok Krasnodar Krayı'ndaki ve Karadeniz kıyılarındaki Pontus Rumlarını ve diğer Azınlıkları etkiledi. Bir tahmine göre, yaklaşık 50.000 Yunanlı sınır dışı edildi. [89] [90]
25 Eylül 1956'da MVD N 0402 Kararı kabul edildi ve özel yerleşim yerlerinde sınır dışı edilen insanlara yönelik kısıtlamaların kaldırılmasını tanımladı. [91] Daha sonra Sovyet Yunanları evlerine dönmeye veya Yunanistan'a göç etmeye başladılar.
Kalmyks'in Sınırdışı Edilmesi
1943 Kalmık sürgünleri sırasında, kod adı Ulussy Operasyonu (Операция "Улусы"), Sovyetler Birliği'nde (SSCB) Kalmık uyruklu çoğu insanın sınır dışı edilmesi ve Kalmıklarla evli Rus kadınları, ancak diğer milletlerden erkeklerle evli Kalmık kadınları hariç, bunların yaklaşık yarısı (97-98.000) ) Sibirya'ya sürülen Kalmıklar 1957'de evlerine dönmelerine izin verilmeden öldüler. [92]
Kırım Tatarlarının Tehciri
geri çekilmesinin ardından Wehrmacht NKVD, 18 Mayıs 1944'te Kırım'dan yaklaşık 200.000 Kırım Tatarını yarımadadan sürdü. [93]
Ingrian Finlerinin Sınırdışı Edilmesi
1939'da Ingrian Fin nüfusu yaklaşık 50.000'e düşmüştü, bu 1928 nüfus rakamlarının yaklaşık %43'ü idi, [94] ve Ingrian Finn ulusal bölgesi kaldırıldı., [95] Almanya'nın Sovyetler Birliği'ni işgal etmesinin ve Leningrad Ablukası, 1942'nin başlarında Sovyet kontrolündeki topraklarda kalan 20.000 Ingrian Finli'nin tamamı Sibirya'ya sürüldü. Alman işgali altındaki topraklarda yaşayan Oylar ve Izhorians ile birlikte Ingrian Finlerinin çoğu 1943-1944'te Finlandiya'ya tahliye edildi. Finlandiya barış için dava açtıktan sonra, tahliye edilenleri iade etmek zorunda kaldı. [94] Sovyet makamları, teslim edilen 55.733 kişinin Ingria'ya yerleşmesine izin vermedi ve bunun yerine onları Rusya'nın orta bölgelerine sürdü. [94] [96] Ingrian Finlerinin zorunlu yerleşim bölgeleri, Sibirya, Orta Rusya ve Tacikistan'ın iç bölgeleriydi. [97]
Çeçenler ve İnguşların Sınırdışı Edilmesi
1943 ve 1944'te Sovyet hükümeti, birkaç etnik grubun tamamını Mihver işbirliğiyle suçladı. Ceza olarak, birçok etnik grup, çoğunlukla Orta Asya ve Sibirya'ya, çalışma kamplarına sürüldü. Avrupa Parlamentosu, Çeçenler ve İnguşların, yaklaşık dörtte birinin hayatını kaybettiği, 2004 yılında bir soykırım eylemi olarak sınır dışı edilmesini şöyle tanımladı: [98]
. 23 Şubat 1944'te Stalin'in emriyle tüm Çeçen halkının Orta Asya'ya sınır dışı edilmesinin, 1907 tarihli Dördüncü Lahey Sözleşmesi ve kabul edilen Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Bastırılmasına Dair Sözleşme anlamında bir soykırım fiili oluşturduğuna inanır. 9 Aralık 1948'de BM Genel Kurulu tarafından. [99]
Almanya Düzenle
Tarihçi Norman Naimark'a göre, Sovyet askeri gazetelerindeki açıklamalar ve Sovyet yüksek komutanlığının emirleri Kızıl Ordu'nun aşırılıklarından ortaklaşa sorumluydu. Propaganda, Kızıl Ordu'nun tüm Almanları cezalandırmak için Almanya'ya bir intikamcı olarak girdiğini ilan etti. [100]
Bazı tarihçiler, 19 Ocak 1945'te yayınlanan ve sivillere kötü muamelenin önlenmesini gerektiren bir emre atıfta bulunarak buna itiraz ediyorlar. Beyaz Rusya Cephesi askeri konseyinin Mareşal Rokossovsky tarafından imzalanan bir emri, suç mahallinde yağmacıların ve tecavüzcülerin vurulmasını emretti. Stavka'nın 20 Nisan 1945'te yayınladığı bir emir, direnişi azaltmak ve düşmanlıklara daha hızlı bir son vermek için Alman sivilleriyle iyi ilişkiler sürdürmeye ihtiyaç olduğunu söyledi. [101] [102] [103]
Sivillerin öldürülmesi
İkinci Dünya Savaşı sırasında birkaç kez Sovyet askerleri binaları, köyleri veya şehirlerin bazı kısımlarını ateşe verdi ve yangınları söndürmeye çalışan yerel halka karşı ölümcül güç kullandı. Çoğu Kızıl Ordu vahşeti yalnızca düşmanca kabul edilen topraklarda gerçekleşti (bkz. Przyszowice katliamı). Kızıl Ordu askerleri, NKVD üyeleriyle birlikte, 1944 ve 1945'te Polonya'daki Alman ulaşım trenlerini sık sık yağmaladılar. [104]
Almanlar için, ilerleyen Kızıl Ordu'dan önce sivillerin organize tahliyesi, şu anda kendi ülkelerinde savaşan birliklerin moralini bozmamak için Nazi hükümeti tarafından ertelendi. Başlangıçta Nemmersdorf katliamı gibi Kızıl Ordu vahşetini kanlı ve süslü ayrıntılarla anlatarak sivil direnişi sertleştirmeyi amaçlayan Nazi propagandası, genellikle geri tepti ve panik yarattı. Mümkün olduğunda, Wehrmacht geri çekilir çekilmez, yerel siviller kendi inisiyatifleriyle batıya doğru kaçmaya başladılar. [ kaynak belirtilmeli ]
İlerleyen Kızıl Ordu'nun önünden kaçan Alman eyaletlerinin Doğu Prusya, Silezya ve Pomeranya sakinlerinin çok sayıda sakini tahliyeler sırasında, bazıları soğuktan ve açlıktan, bazıları da savaş operasyonları sırasında öldü. Ancak bu ölü sayısının önemli bir yüzdesi, tahliye sütunları Kızıl Ordu birimleriyle karşılaştığında meydana geldi. Siviller tanklar tarafından ezildi, vuruldu veya başka bir şekilde öldürüldü. Kadınlara ve genç kızlara tecavüz edildi ve ölüme terk edildi. [105] [ gerekli sayfalar ] [106] [ daha iyi kaynak gerekli ] [107]
Ayrıca, Sovyet hava kuvvetlerinin avcı bombardıman uçakları, mülteci sütunlarını hedef alan bombalama ve bombalama misyonları gerçekleştirdi. [105] [ gerekli sayfalar ] [106] [ daha iyi kaynak gerekli ]
Kızıl Ordu tarafından sivillerin toplu infazları nadiren kamuoyuna bildirilse de, Treuenbrietzen'de 1 Mayıs 1945'te en az 88 erkek sakinin toplanıp kurşuna dizildiği bilinen bir olay vardır. Olay, çok sayıda kızın katıldığı bir zafer kutlamasından sonra gerçekleşti. Treuenbrietzen'den tecavüze uğradılar ve bir Kızıl Ordu yarbay kimliği belirsiz bir saldırgan tarafından vuruldu. Bazı kaynaklar, olay sırasında 1000 kadar sivilin idam edilmiş olabileceğini iddia ediyor. [not 1] [108] [109]
Savaş bittikten sonra Sovyetler tarafından atanan Berlin'in Charlottenburg semtinin ilk belediye başkanı Walter Kilian, bölgede Kızıl Ordu askerleri tarafından geniş çaplı yağma yapıldığını bildirdi: "Bireyler, mağazalar, dükkanlar, apartmanlar. hepsi kör edildi." [110] [ gerekli sayfalar ]
Sovyet işgal bölgesinde, SED üyeleri Stalin'e, Sovyet askerleri tarafından yağma ve tecavüzün Alman halkının Sovyetler Birliği'ne ve Doğu Almanya'daki sosyalizmin geleceğine karşı olumsuz bir tepkiyle sonuçlanabileceğini bildirdi. Stalin'in öfkeyle tepki gösterdiği söyleniyor: "Kimsenin Kızıl Ordu'nun onurunu çamura bulaştırmasına müsamaha göstermeyeceğim." [111] [ gerekli sayfalar ] [112] [ gerekli sayfalar ]
Buna göre, tüm kanıtlar - raporlar, fotoğraflar ve yağma, tecavüz, Kızıl Ordu tarafından çiftliklerin ve köylerin yakılması gibi diğer belgeler - gelecekteki DDR'deki tüm arşivlerden silindi. [111]
Alman hükümeti tarafından 1974'te yayınlanan bir araştırma, 1945 ve 1948 yılları arasında II. 120.000, çoğunlukla Sovyet birlikleri tarafından ve aynı zamanda Polonyalılar tarafından, 60.000'i Polonya'da ve 40.000'i Sovyet toplama kamplarında veya hapishanelerinde çoğunlukla açlık ve hastalıktan ve 200.000 sivil sürgünler arasında Sovyetler Birliği'nde Almanların zorla çalıştırılması nedeniyle ölümler), 130.000'i Çekoslovakya'da (100.000'i kamplarda) ve 80.000'i Yugoslavya'da (kamp dışındaki ve kamplardaki şiddet nedeniyle 15.000 ila 20.000 ve kamplarda açlık ve hastalıktan 59.000 ölüm). [113] Bu rakamlara, Berlin Savaşı'nda 125 bin sivilin ölümü dahil değildir. [114] Sadece Berlin'deki çatışmalar sırasında yaklaşık 22.000 sivilin öldüğü tahmin ediliyor. [115]
Toplu tecavüzler
Tecavüz kurbanlarının izlenebilir sayısına ilişkin Batılı tahminler iki yüz bin ile iki milyon arasında değişiyor. [116] 1945 Kış Taarruzunun ardından, Kızıl Ordu tarafından ele geçirilen tüm büyük şehirlerde Sovyet erkekleri tarafından toplu tecavüzler yaşandı. Polonya'nın kurtuluşu sırasında kadınlar birkaç düzine kadar asker tarafından toplu tecavüze uğradı. Bazı durumlarda bütün gün bodrumlarda saklanmayan kurbanlar 15 defaya kadar tecavüze uğradı. [75] [117] Tarihçi Antony Beevor'a göre, Kızıl Ordu'nun 1945'te Berlin'i ele geçirmesinin ardından, Sovyet birlikleri Alman kadın ve kızlarına daha sekiz yaşında tecavüz etti. [118]
"İntikam" açıklaması, en azından toplu tecavüzlerle ilgili olarak Beevor tarafından tartışılıyor. Beevor, Kızıl Ordu askerlerinin toplama kamplarından kurtarılan Sovyet ve Polonyalı kadınlara da tecavüz ettiğini yazdı ve bunun intikam açıklamasını baltaladığını iddia ediyor,[119] bunlar genellikle arka kademe birimler tarafından işlendi. [120]
Norman Naimark'a göre, 1945 yazından sonra, sivillere tecavüz ederken yakalanan Sovyet askerleri, genellikle tutuklamadan idama kadar değişen cezalar aldı. [121] Ancak Naimark, tecavüzlerin 1947-48 kışına kadar devam ettiğini, Sovyet işgal yetkililerinin nihayet askerleri sıkı bir şekilde korunan karakollara ve kamplara hapsettiğini iddia ediyor. [122] Naimark şu sonuca varmıştır: "Sovyet işgal bölgesindeki kadın ve erkeklerin sosyal psikolojisi, işgalin ilk günlerinden, 1949 sonbaharında Doğu Almanya'nın kuruluşuna kadar tecavüz suçuyla damgalandı. tartışmak, şimdiki zaman." [123]
Richard Overy'ye göre, Ruslar, kısmen "çok daha kötüsünü yapan bir düşmana karşı haklı bir intikam olduğunu düşündükleri için ve kısmen de galiplerin tarihini yazıyor oldukları için" Sovyet savaş suçlarını kabul etmeyi reddettiler. [124]
Macaristan Düzenle
Araştırmacı ve yazar Krisztián Ungváry'ye göre, Budapeşte Kuşatması sırasında yaklaşık 38.000 sivil öldürüldü: yaklaşık 13.000'i askeri harekat ve 25.000'i açlık, hastalık ve diğer nedenlerden dolayı. İkinci rakama, büyük ölçüde Nazi SS ve Arrow Cross Partisi ölüm mangaları tarafından idam edilen yaklaşık 15.000 Yahudi dahildir. Ungváry, Sovyetlerin nihayet zafer talep ettiğinde, ellerine geçen her şeyin toptan çalınması, rastgele infazlar ve toplu tecavüz de dahil olmak üzere bir şiddet cümbüşü başlattıklarını yazıyor. Tecavüz kurbanlarının sayısının tahminleri 5.000 ila 200.000 arasında değişmektedir. [125] [126] [127] Norman Naimark'a göre, Macar kızlar kaçırıldı ve Kızıl Ordu karargahlarına götürüldü, burada hapsedildiler, defalarca tecavüze uğradılar ve bazen öldürüldüler. [128]
Sovyet askerleri Almanya'daki İsveç elçiliğine saldırdığında belgelendiği gibi, tarafsız ülkelerden elçilik çalışanları bile yakalandı ve tecavüze uğradı. [129]
Budapeşte'deki İsviçre elçiliği tarafından hazırlanan bir rapor, Kızıl Ordu'nun şehre girişini şöyle anlatıyor:
Budapeşte kuşatması sırasında ve daha sonraki haftalarda Rus birlikleri şehri özgürce yağmaladı. En zengini de en fakiri de, hemen hemen her yerleşime girdiler. İstedikleri her şeyi, özellikle yiyecek, giyecek ve değerli eşyalarını aldılar. her daire, dükkan, banka vb. birkaç kez yağmalandı. Alınamayan mobilyalar ve daha büyük sanat objeleri vb. çoğu zaman basitçe yok edildi. Birçok durumda, yağmalamadan sonra evler de ateşe verildi ve büyük bir toplam kayba neden oldu. Banka kasaları istisnasız boşaltıldı - İngiliz ve Amerikan kasaları bile - ve ne bulunursa alındı. [130]
Tarihçi James Mark'a göre, Macaristan'daki Kızıl Ordu'nun anıları ve görüşleri karışık. [127]
Romanya Düzenle
Sovyetler Birliği de Romanya'da veya Rumenlere karşı savaş suçları işledi. Bir örnek, 44-3.000 Rumen'in Romanya'ya kaçmaya çalışırken Sovyet Sınır Birlikleri ve NKVD tarafından öldürüldüğü Fântâna Alba katliamıydı. [131] [132] [133] Böyle bir olay "Romen Katyn" olarak anılır. [134] [135] [136]
Yugoslavya Düzenle
Yugoslav politikacı Milovan Djilas'a göre, en az 121 tecavüz vakası belgelendi ve bunların 111'i cinayeti de içeriyordu. Toplam 1.204 saldırı ile yağma vakası da belgelendi. Djilas, bu rakamları "Kızıl Ordu'nun Yugoslavya'nın yalnızca kuzeydoğu köşesini geçtiği akılda tutulursa, pek de önemsiz" olarak nitelendirdi. [137] [138] Bu, Sovyet müttefikleri tarafından işlenen suç hikayelerinin halk arasındaki konumlarını zayıflatacağından korkan Yugoslav komünist partizanlarını endişelendirdi.
Djilas, yanıt olarak Yugoslav partizan lideri Joseph Broz Tito'nun Sovyet askeri misyon şefi General Korneev'i çağırdığını ve resmen protesto ettiğini yazıyor. "Yoldaş olarak" davet edilmesine rağmen, Korneev Kızıl Ordu'ya karşı "bu tür imalar" teklif ettikleri için onlara patladı. Toplantıda hazır bulunan Djilas, İngiliz Ordusunun Yugoslavya'nın diğer bölgelerini özgürleştirirken hiçbir zaman "böyle aşırılıklara" girişmediğini açıkladı. General Korneev, "Kızıl Ordu'yu kapitalist ülkelerin ordularıyla karşılaştırarak ona yapılan bu hakareti en sert biçimde protesto ediyorum" diye bağırarak karşılık verdi. [139]
Korneev ile görüşme sadece "sonuçsuz sona ermekle kalmadı", aynı zamanda Stalin'in bir sonraki Kremlin ziyareti sırasında Djilas'a kişisel olarak saldırmasına da neden oldu. Stalin gözyaşları içinde "Yugoslav Ordusu'nu ve onun nasıl yönetildiğini" kınadı. Ardından "Kızıl Ordu'nun çektiği acılardan ve binlerce kilometrelik harap olmuş ülkede savaşırken katlanmak zorunda kaldığı dehşetlerden heyecanlı bir şekilde bahsetti." Stalin şu sözlerle doruğa ulaştı: "Ve böyle bir Orduya Djilas'tan başka kimse hakaret etmedi! Böyle bir şeyi hiç beklemediğim Djilas, çok iyi karşılandığım bir adam! Ve kanını esirgemeyen bir Ordu. Kendisi de bir yazar olan Djilas, insan ıstırabı ve insan yüreğinin ne olduğunu bilmiyor mu?Kan, ateş ve ölüm arasında binlerce kilometre yol kat etmiş bir askerin bir kadınla eğlenmesini veya birazcık alır mı?" [140]
Djilas'a göre, Sovyetlerin Yugoslavya'daki Kızıl Ordu savaş suçlarına karşı protestoları ele almayı reddetmesi Tito Hükümetini öfkelendirdi ve Yugoslavya'nın daha sonra Sovyet Bloğu'ndan çıkışına katkıda bulunan bir faktördü.
Çekoslovakya (1945) Düzenle
Slovak komünist lider Vlado Clementis, Mareşal Ivan Konev'e Çekoslovakya'daki Sovyet birliklerinin davranışlarından şikayet etti. Konev'in yanıtı, bunun esas olarak Kızıl Ordu kaçakları tarafından yapıldığını iddia etmek oldu. [138]
Çin Düzenle
Mançurya'nın işgali sırasında, Sovyet ve Moğol askerleri, Japon yönetimine kırgın olan yerel Çin nüfusu tarafından teşvik edilen Japon sivillere saldırdı ve tecavüz etti. [141] Yerel Çin halkı, bazen Sovyet askerleriyle birlikte Japon nüfusa yönelik bu saldırılara katıldı. Ünlü bir örnekte, Gegenmiao katliamı sırasında, yerel Çin nüfusu tarafından teşvik edilen Sovyet askerleri, binden fazla Japon kadına ve çocuğa tecavüz etti ve katletti. [142] [141] [143] Japonların mülkleri de Sovyet askerleri ve Çinliler tarafından yağmalandı. [144] Birçok Japon kadın, kendilerini Sovyet askerlerinin zulmünden korumak için yerel Mançuryalı erkeklerle evlendi. Bu Japon kadınlar çoğunlukla Çinli erkeklerle evlenir ve "mahsur kalmış savaş eşleri" (zanryu fujin) olarak bilinir hale gelirler. [142]
Japon kukla devleti Mançukuo'nun (Mançurya) işgalinin ardından Sovyetler, bölgedeki değerli Japon malzemelerine ve endüstriyel teçhizata hak iddia etti. [145] Bir yabancı, daha önce Berlin'de konuşlanmış olan ve Sovyet ordusunun "üç günlük tecavüz ve yağma için" şehre gitmelerine izin verilen Sovyet birliklerine tanık oldu. Mukden'in çoğu gitmişti. Hükümlü askerler daha sonra onların yerine kullanıldı, "görünürdeki her şeyi çaldıkları, küvetleri ve tuvaletleri çekiçle parçaladıkları, elektrik ışık kablolarını sıvadan çektikleri, yerde ateş yaktıkları ve evi ya da evi yaktıkları ifade edildi. en azından yerde büyük bir delik vardı ve genel olarak tamamen vahşiler gibi davrandılar." [146]
Bazı İngiliz ve Amerikan kaynaklarına göre Sovyetler, Mançurya'daki sivilleri yağmalamayı ve onlara tecavüz etmeyi bir politika haline getirdi. Harbin'de Çinliler "Kahrolsun Kızıl Emperyalizm!" gibi sloganlar attılar. Sovyet güçleri, Çin komünist partisi liderlerinin Mançurya'da askerler tarafından gerçekleştirilen yağma ve tecavüzlere karşı bazı protestolarıyla karşı karşıya kaldı. [147] [148] [149] Mançurya'daki Çin polis kuvvetlerinin çeşitli suçlardan dolayı Sovyet birliklerini tutukladığı ve hatta öldürdüğü ve Mançurya'daki Sovyet ve Çinli yetkililer arasında bazı çatışmalara yol açan birkaç olay yaşandı. [150]
Rus tarihçi Konstantin Asmolov, Uzak Doğu'da sivillere karşı Sovyet şiddetine ilişkin bu tür Batılı açıklamaların münferit olayların abartılması olduğunu ve dönemin belgelerinin toplu suç iddialarını desteklemediğini savunuyor. Asmolov ayrıca Sovyetlerin Almanlar ve Japonlardan farklı olarak askerlerini ve subaylarını bu tür eylemlerden dolayı kovuşturduğunu iddia ediyor. [151] Gerçekten de, Uzak Doğu'da işlenen tecavüz vakası, Avrupa'da Sovyet askerleri tarafından işlenen olayların sayısından çok daha azdı. [152]
Japonya Düzenle
Sovyet Ordusu, Japon sivil nüfusuna karşı suçlar işledi ve İkinci Dünya Savaşı'nın son aşamalarında Sahalin ve Kuril Adaları'na yapılan saldırılar sırasında askeri personeli teslim etti. [153]
10 Ağustos 1945'te Sovyet kuvvetleri, Maoka'daki Japon tesislerinin yanı sıra tahliyeyi bekleyen sivillere karşı şiddetli deniz bombardımanı ve topçu saldırıları gerçekleştirdi. Yaklaşık 1000 sivil işgalci güçler tarafından öldürüldü. [153]
Kuriller ve Karafuto'nun tahliyesi sırasında Aniva Körfezi'nde sivil konvoylar Sovyet denizaltıları tarafından saldırıya uğradı. Sovyet Leninets -sınıf denizaltı L-12 ve L-19 iki Japon mülteci nakliye gemisini batırdı Ogasawara Maru ve Taito Maru aynı zamanda zarar verirken No.2 Shinko Maru 22 Ağustos'ta, Hirohito'nun Japonya'nın koşulsuz teslim olduğunu açıklamasından 7 gün sonra. 2400'den fazla sivil öldürüldü. [153]
Savaş esirlerinin tedavisi
Sovyetler Birliği, Lahey Sözleşmesini resmi olarak imzalamamış olsa da, kendisini sözleşmenin hükümlerine bağlı sayıyordu. [154] [155]
İkinci Dünya Savaşı boyunca, Wehrmacht Savaş Suçları Bürosu, Mihver POW'larına karşı işlenen suç raporlarını topladı ve araştırdı. Küba asıllı Amerikalı yazar Alfred de Zayas'a göre, "Rus seferinin tamamı boyunca, Alman mahkumlara yönelik işkence ve cinayet raporları durmadı. Savaş Suçları Bürosu'nun beş ana bilgi kaynağı vardı: (1) ele geçirilen düşman belgeleri, özellikle emirler, operasyon raporları ve propaganda broşürleri (2) ele geçirilen radyo ve telsiz mesajları (3) Sovyet savaş esirlerinin ifadesi (4) kaçan esir alınan Almanların ifadesi ve (5) cesetleri gören veya sakat bırakılan Almanların ifadesi 1941'den 1945'e kadar Büro, başka hiçbir şey olmasa bile, Alman savaş esirlerinin yakalanma sırasında veya sorgulanmalarından kısa bir süre sonra öldürülmesinin münferit bir olay olmadığını gösteren birkaç bin ifade, rapor ve ele geçirilen kağıt topladı. Fransa, İtalya ve Kuzey Afrika'daki savaşla ilgili belgeler, Alman savaş esirlerinin kasten öldürüldüğüne dair bazı raporlar içeriyor, ancak olaylarla karşılaştırılamaz. Doğu Cephesi." [156]
Kasım 1941 tarihli bir raporda, Wehrmacht Savaş Suçları Bürosu, Kızıl Ordu'yu "ellerine düşen savunmasız Alman askerlerine ve Alman sağlık birliklerine karşı bir terör politikası uygulamakla" suçladı. Aşağıdaki kamuflaj araçlarından biri: 1 Temmuz 1941 tarihli Halk Komiserleri Konseyi'nin onayını taşıyan bir Kızıl Ordu emriyle, Kızıl Ordu'nun Kara Lahey Tüzüğü ruhuna uygun olarak açıkladığı uluslararası hukuk normları. Bunu savaş takip etmelidir. Bunu. Rus düzeni muhtemelen çok az dağıtıma sahipti ve kesinlikle hiç takip edilmedi. Aksi takdirde ağza alınmayacak suçlar olmazdı." [157]
İfadelere göre, Sovyet Alman, İtalyan, İspanyol ve diğer Mihver POW'larına yönelik katliamlar, genellikle Stalin ve Politbüro'nun emirleri altında hareket ettiğini iddia eden birim Komiserleri tarafından kışkırtıldı. Diğer kanıtlar, Savaş Suçları Bürosu'nun, Stalin'in savaş esirlerinin katledilmesi hakkında gizli emirler verdiğine dair inancını güçlendirdi. [158]
1941-42 kışında, Kızıl Ordu her ay yaklaşık 10.000 Alman askerini ele geçirdi, ancak ölüm oranı o kadar yüksek oldu ki, mutlak mahkum sayısı azaldı (veya bürokratik olarak azaldı). [159] [ doğrulamak için teklif gerekir ]
Sovyet kaynakları, savaşta esir alınan 2.652.672 Alman Silahlı Kuvvetlerinden 474.967'sinin ölümünü listeliyor. [160] [ doğrulamak için teklif gerekir ] Dr. Rüdiger Overmans, kayıp olarak listelenen ek bir Alman askeri personelinin Sovyet gözetiminde savaş esiri olarak öldüğünün, kanıtlanabilir olmasa da tamamen makul göründüğüne inanıyor ve bu da Alman savaş esirlerinin SSCB'deki gerçek ölüm bilançosunun tahminlerini yaklaşık 1,0'a koyuyor. milyon. [161]
Feodosia Katliamı
Sovyet askerleri, yaralı Alman savaş esirlerini nadiren tedavi etmeye zahmet ettiler. Özellikle kötü şöhretli bir örnek, 29 Aralık 1942'de Kırım'ın Feodosia kentinin Sovyet güçleri tarafından kısa süreliğine yeniden ele geçirilmesinden sonra gerçekleşti. Geri çekilen Wehrmacht tarafından 160 yaralı asker askeri hastanelere bırakılmıştı. Almanlar Feodosia'yı geri aldıktan sonra, Kızıl Ordu, Donanma ve NKVD personeli tarafından her yaralı askerin katledildiği öğrenildi. Bazıları hastane yataklarında vurulmuş, diğerleri defalarca dövülerek öldürülmüş, yine de bazılarının hastane pencerelerinden atıldığı ve hipotermiden ölene kadar tekrar tekrar dondurucu suyla ıslandığı tespit edilmiştir. [162]
Grishchino Katliamı Düzenle
Grischino Katliamı Kızıl Ordu'nun zırhlı bir bölümü tarafından Şubat 1943'te Ukrayna'nın doğusundaki Krasnoarmeyskoye, Postyschevo ve Grischino kasabalarında işlendi. WuSt (Wehrmacht ceza soruşturma makamı) olarak da bilinen Wehrmacht Untersuchungsstelle, kurbanlar arasında 406 Wehrmacht askeri, 58 Todt Örgütü üyesi (iki Danimarka vatandaşı dahil), 89 İtalyan askeri, 9 Rumen askeri, 4 Macar askeri olduğunu açıkladı. , 15 Alman sivil yetkili, 7 Alman sivil işçi ve 8 Ukraynalı gönüllü.
Yerler 10 ve 11 Şubat 1943 gecesi Sovyet 4. çok sayıda ölüm keşfetti. Cesetlerin çoğu korkunç şekilde parçalanmış, kulakları ve burunları kesilmiş, genital organları kesilip ağızlarına tıkılmıştı. Bazı hemşirelerin göğüsleri kesildi, kadınlara vahşice tecavüz edildi. Olay yerinde bulunan bir Alman askeri yargıcı, 1970'lerde verdiği bir röportajda, bacakları iki yana açılmış ve cinsel organlarına bir süpürge saplanmış bir kadın cesedi gördüğünü belirtti. Ana tren istasyonunun mahzeninde yaklaşık 120 Alman büyük bir depoya toplandı ve ardından makineli tüfeklerle biçildi. [163]
Savaş Sonrası Düzenle
Bazı Alman mahkumlar savaştan kısa bir süre sonra serbest bırakıldı. Ancak diğer pek çok kişi, Nazi Almanyası'nın teslim olmasından çok sonra GULAG'da kaldı. Sovyet esaretinde ölen en ünlü Alman savaş esirleri arasında 1952'de Stalingrad yakınlarındaki bir toplama kampında yaralanarak ve muhtemelen işkence altında ölen Kaptan Wilm Hosenfeld vardı. 2009'da Kaptan Hosenfeld, ölümünden sonra İsrail Devleti tarafından onurlandırıldı. Holokost sırasında Yahudilerin hayatlarını kurtarmadaki rolü. İsveçli diplomat ve OSS operatörü Raoul Wallenberg'in kaderi de benzerdi
Macar Devrimi (1956) Düzenle
Birleşmiş Milletler Özel Komitesi'nin Macaristan sorununa ilişkin raporuna (1957) göre: "Sovyet tankları, ateş altında olduklarını düşündükleri her binaya ayrım gözetmeksizin ateş açtı." [164] BM komisyonu, geri dönüş ateşi olmamasına rağmen, şehrin Buda bölgesindeki yerleşim bölgelerine Sovyet havan ve topçu ateşi açtığına ve "savunmasız yoldan geçenlere gelişigüzel ateş edildiğine" dair çok sayıda rapor aldı.
Çekoslovakya 1968 Düzenle
Çekoslovakya'nın Varşova Paktı tarafından işgali sırasında 72 Çek ve Slovak öldürüldü (19 Slovakya'da), 266'sı ağır, 436'sı da hafif yaralandı. [165] [166]
Afganistan (1979–1989) Düzenle
Alimler Mohammad Kakar, W. Michael Reisman ve Charles Norchi, Sovyetler Birliği'nin Afganistan'da soykırım yapmaktan suçlu olduğuna inanıyorlar. [167] [168] Sovyetler Birliği ordusu, direnişlerini bastırmak için çok sayıda Afgan'ı öldürdü. [167] 2 milyona kadar Afgan, Sovyet güçleri ve onların vekilleri tarafından öldürüldü. [169] Dikkate değer bir olayda, Sovyet Ordusu 1980 yazında sivilleri toplu olarak katletti. [170] Kayda değer bir savaş suçu Nisan 1985'te Kaş-Aziz-Khan, Çarbağ, Bala Bagh köylerinde Laghman katliamıydı. Laghman Eyaletinde Sabzabad, Mamdrawer, Haider Khan ve Pul-i-Joghi [171]. En az 500 sivil öldürüldü. [172] 12 Ekim 1983'teki Kulçabat, Bala Karz ve Muşkizi katliamında, Kızıl Ordu köy meydanında toplandı ve aralarında 20'si kız ve bir düzineden fazla yaşlı olan 360 kişiyi vurdu. [173] [174] [175]
Sovyet ordusu, mücahitleri yerel halktan ayırmak ve desteklerini ortadan kaldırmak için sivilleri öldürüp sürdü ve geri dönmelerini engellemek için kavrulmuş toprak taktikleri kullandı. Ülke genelinde bubi tuzakları, mayınlar ve kimyasal maddeler kullandılar.[170] Sovyet ordusu, yerel halkın boyun eğmesini sağlamak için savaşçıları ve savaşçı olmayanları ayrım gözetmeksizin öldürdü. [170] Nangarhar, Ghazni, Lagham, Kunar, Zabul, Qandahar, Badakhshan, Lowgar, Paktia ve Paktika eyaletleri, Sovyet kuvvetlerinin kapsamlı nüfus azaltma programlarına tanık oldu. [168] Sovyet güçleri, mücahitleri aramak için ülkede uçarken Afgan kadınlarını helikopterlerle kaçırdı. Kasım 1980'de, Laghman ve Kama da dahil olmak üzere ülkenin çeşitli yerlerinde bu tür bir dizi olay meydana geldi. Sovyet askerleri ve KhAD ajanları, Kabil kentinden ve Sovyet garnizonlarının yakınındaki Darul Aman ve Khair Khana bölgelerinden genç kadınları tecavüz etmek için kaçırdı. [176] Rus askerleri tarafından kaçırılan ve tecavüze uğrayan kadınlar, eve döndüklerinde aileleri tarafından 'onursuz' sayıldı. [177] 1984'te Sovyet Ordusu'ndan kaçanlar da Sovyet birliklerinin Afgan kadın ve çocuklarına uyguladığı vahşeti doğrulayarak Afgan kadınlarına tecavüz edildiğini belirtti. [178] Sovyet birliklerinin Afgan kadınlarına tecavüz etmesi yaygındı ve Afganistan'daki Sovyet savaş suçlularının yüzde 11,8'i tecavüz suçundan hüküm giydi. [179] Sovyetler Birliği'nde, Rus "savaş kahramanlarını" "katiller", "saldırganlar", "tecavüzcüler" ve "bağımlılar" olarak tasvir ettiği için basına karşı bir tepki vardı. [180]
Azerbaycan'da Basınç (1988–1991)
Kara Ocak (Azerbaycan: Kara YanvarKara Cumartesi veya Ocak Katliamı olarak da bilinen ), Sovyetler Birliği'nin dağılması sırasında olağanüstü hal uyarınca 19-20 Ocak 1990'da Bakü'de şiddetli bir baskıydı.
22 Ocak 1990 tarihli bir kararla, Azerbaycan SSC Yüksek Sovyeti, SSCB Yüksek Sovyeti Prezidyumu'nun 19 Ocak tarihli, Bakü'de olağanüstü hal ve askeri konuşlandırma için kullanılan kararnamenin bir saldırı eylemi oluşturduğunu ilan etti. [181] Kara Ocak, Azerbaycan Cumhuriyeti'nin yeniden doğuşuyla ilişkilidir. sırasındaki olaylardan biriydi. glasnost ve perestroyka SSCB'nin muhaliflere karşı güç kullandığı dönem.
1995'te Letonya mahkemeleri, eski KGB subayı Alfons Noviks'i 1940'lardaki zorunlu sürgünler nedeniyle soykırım suçundan ömür boyu hapse mahkûm etti. [182]
2003 yılında, bir Estonya vatandaşı olan August Kolk (1924 doğumlu) ve bir Rus vatandaşı olan Petr Kislyiy (1921 doğumlu), Estonya mahkemeleri tarafından insanlığa karşı suçlardan suçlu bulundu ve her biri sekiz yıl hapis cezasına çarptırıldı. 1949'da Estonyalıların sınır dışı edilmesinden suçlu bulundular. Kolk ve Kislyiy, Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'nin (SFSR) 1946 tarihli Ceza Kanunu'nun o tarihte geçerli olduğunu ve aynı zamanda uygulanabilir olduğunu iddia ederek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne şikayette bulundular. Estonya'da ve söz konusu Kanunda insanlığa karşı suçların cezalandırılmasını sağlamamıştır. Mahkeme, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun 11 Aralık 1946'da kabul edilen 95 sayılı Kararının, sivillerin sınır dışı edilmesini uluslararası hukuka göre insanlığa karşı suç olarak onayladığını tespit ettiğinden, itirazları reddedildi. [183]
2004 yılında, İkinci Dünya Savaşı sırasında bir Sovyet partizanı olan Vassili Kononov, Letonya yüksek mahkemesi tarafından biri hamile olan üç kadını öldürmekten savaş suçlusu olarak mahkum edildi. [184] [185] İnsanlığa karşı suçlardan hüküm giymiş tek eski Sovyet partizanı. [186]
27 Mart 2019'da Litvanya, Ocak 1991'de Litvanyalı sivillere yönelik baskılar nedeniyle dört ila 14 yıl arasında hapis cezasına çarptırılan 67 eski Sovyet askeri ve KGB yetkilisini mahkum etti. Sadece ikisi vardı: Eski bir Sovyet tank subayı olan Yuriy Mel ve Gennady Eski bir Sovyet mühimmat subayı olan Ivanov - diğeri mahkum edildi gıyabında ve Rusya'da saklanıyorlar. [187]
14 Eylül 1941: Polis Şiddetine Karşı Yürüyüş
14 Eylül 1941'de Washington DC'deki farklı noktalardan dört yürüyüş başladı ve yaklaşık 2.000 toplam katılımcıyı içeriyordu. Her yürüyüş, polis vahşetinin son dört Afrikalı Amerikalı kurbanından birine ithaf edildi.
Protestocular tarafından taşınan pankartlar arasında “Yaşlı Jim Crow Gitmeli”, “İnsan Haklarımızı Koruyun” ve “Polis Vahşeti, Ülkenin Başkenti İçin Bir Rezalettir” yer aldı. Bir cenaze arabası ve cenaze arabası, geçtiğimiz aylarda polis tarafından vurulan kişilerin anısına işaretler taşıyordu.
14 Eylül 1941 Pazar günü Washington DC'deki polis vahşetini protesto etmek için 10th & U Street NW'de bir kalabalık toplanıyor. Kaynak: D.C. Halk Kütüphanesi. Daha fazla resim için tıklayın.
Yürüyüşler, bir önceki haftaki toplantıda geliştirilen altı talebi yineleyen Howard Üniversitesi'nden profesör Alphaeus Hunton da dahil olmak üzere bir dizi konuşmacıyı dinlemek için yaklaşık 500 kişinin kaldığı bir miting için 10. ve U Streets NW'de birleşti.
Bu protesto, Washington DC'deki polis vahşetine karşı yıllarca örgütlenmeyi takip etti.
Örneğin, 1937 yılının Mayıs ayında, protesto çabası, Washington'un "katil polislerinin" John Wesley A. M. E. Zion Kilisesi'nde "kamuya açık olarak yargılanması" ile sonuçlandı. Mahkemeye göre, dava "Washington'da son on yıldır hüküm süren kanunsuz polis terörünün tam bir resmini sağladı". Chicago Defans oyuncusu.
Sahte davadaki yargıçlardan biri, eğitimci ve atlet Lucy Diggs Slowe idi.
Bu açıklama Washington Bölgesi Kıvılcımı. Washington Area Spark'da okumaya devam edin.
23 Ağustos 1939 Sovyet Alman Saldırmazlık Paktı ve Gizli Protokolü Hakkındaki Gerçek
İkinci Dünya Savaşı'nın bitişinin yıl dönümü, şimdi rutin olduğu gibi, 23 Ağustos 1939 tarihli Molotof-Ribbentrop Saldırmazlık Paktı konusunu yeniden gündeme getirdi.
Konu Putin'in 10 Mayıs 2015'te Merkel ile yaptığı basın toplantısında bile gündeme geldi. İşte Putin'in söylediği:
"Molotov-Ribbentrop Paktı ile ilgili olarak, Sovyetler Birliği'nin… O sırada diplomasiden kimin sorumlu olduğu o kadar da önemli değil. Stalin elbette sorumluydu ama Sovyetler Birliği'nin güvenliğinin nasıl garanti altına alınacağını düşünen tek kişi değil, Sovyetler Birliği Almanya'da Nazizm'e karşı toplu direniş koşullarını yerleştirmek için muazzam çabalar sarf etti ve Avrupa'da Nazi karşıtı bir blok oluşturmak için defalarca girişimlerde bulundu.
"Bütün bu girişimler başarısız oldu. Üstelik 1938'den sonra, Münih'te Çekoslovakya'nın bazı bölgelerini kabul eden ünlü anlaşma imzalandığında, bazı politikacılar savaşın kaçınılmaz olduğunu düşündüler. Örneğin Churchill, meslektaşı Londra'ya döndüğünde bu kağıt parçasıyla barış getirdiğini söyledi ve cevap olarak 'Artık savaş kaçınılmaz' dedi.
"Sovyetler Birliği, Hitler Almanyası ile tek başına yüzleşmek zorunda kaldığını anlayınca, doğrudan karşı karşıya gelmemek için harekete geçti ve bu da Molotof-Ribbentrop Paktı'nın imzalanmasına yol açtı. Bu anlamda Kültür Bakanımızın görüşüne katılıyorum. bu paktın Sovyetler Birliği'nin güvenliğini garanti altına almak açısından mantıklı olduğunu, bu benim ilk noktam.
"İkincisi, Münih Anlaşması'nın imzalanmasından sonra Polonya'nın bizzat Çek topraklarının bir kısmını ilhak etmek için adımlar attığını hatırlatırım. Sonunda, Molotof-Ribbentrop Paktı ve Polonya'nın bölünmesinin ardından, aynı politikanın kurbanı oldular. Avrupa'da takip etmeye çalıştı."
Bu paktın hem Rusya'nın İkinci Dünya Savaşı'ndaki Sovyet zaferini kutlamasıyla hem de bugünkü uluslararası durumla ilgisi, bugünün Rusya'sının SSCB olmadığı ve Putin'in de Stalin olmadığı göz önüne alındığında, açık değildir.
Bununla birlikte, özellikle Rusya'ya düşmanlıklarından dolayı, İkinci Dünya Savaşı'nın başlaması için Almanya ve Rusya arasında eşit bir şekilde paylaştırmaya çalışan Doğu Avrupalı politikacılar tarafından sürekli gündeme getiriliyor.
O iddia yanlış. Gerçeklerin basit bir ifadesinin gösterdiği gibi, doğru olan Putin'in versiyonudur.
Gerçekler çok basit ve anlaşılırdır ve iyi bilinmektedir ve yorumlama sorunları azdır (veya olmalıdır).
Başlangıç noktası, Stalin'in 1939 baharında veya yazının başlarında Polonya'ya saldırmak için hiçbir planının olmaması ve Polonya'ya karşı herhangi bir toprak iddiasının olmamasıdır.
Aksine Hitler yaptı. Aslında Hitler sadece Polonya'ya saldırmayı planlamakla kalmadı, aynı zamanda bunu yapmaya da karar verdi.
Mart 1939'un sonunda, Alman ordusunun komutanı General Brauchitsch'e, Polonya'nın Danzig'i kendisine teslim etmemesi halinde Polonya'ya saldıracağını söyledi.
3 Nisan 1939'da generallerine bunun için planlar hazırlamaları için resmi bir talimat verdi.
28 Nisan 1939'da Polonya ile yaptığı saldırmazlık paktını kınadı ve Reichstag'a yaptığı bir konuşmada Polonya'yı alenen tehdit ederek, eğer Polonya ona Danzig'i vermezse ve onunla ittifakını terk etmezse Polonya ile barışçıl bir çözüm aramayı bırakacağını söyledi. Britanya.
23 Mayıs 1939'da, Yeni Başbakanlık'taki ofisinde üst düzey Alman liderliğine yaptığı gizli bir konuşmada, konuyu daha fazla şüpheye yer bırakmadı ve Polonya'ya saldırma kararını kesinlikle net bir şekilde ortaya koydu.
Hitler'in bir ülkeye saldırmayı taahhüt ettiği ve sonra bunu yapmadığı bir durum yok. Almanya, SSCB ile Saldırmazlık Paktı'nı kabul etse de etmese de, Hitler Ağustos 1939'da Polonya'ya saldıracaktı. Belki de onu caydırabilecek tek şey Polonya, SSCB ve Batılı güçler arasında resmi bir ittifaktı.
Ancak bu olmadı ve 23 Ağustos 1939'da Moskova'da Saldırmazlık Paktı'nın imzalanmasından önceki diplomasinin öyküsü bunun nedenini gösteriyor.
Polonya'ya bir Alman saldırısı olması durumunda, İngiltere ve Fransa, Polonya'ya Mart 1939'da savunmaya geçmeleri için verdikleri garantilerle taahhüt edildi.
Bu nedenle, savaşa yol açan diplomaside öne çıkan tek sorun, İngiltere, Fransa ve Polonya'nın Almanya'yı yenmek veya caydırmak için SSCB ile ittifak kurup kuramayacaklarıydı.
Böyle bir ittifakın gerekliliği açıktı ve Winston Churchill 3 Nisan 1939'da Avam Kamarası'na yaptığı bir konuşmada şöyle açıkladı:
"Polonya'ya garanti vererek burada durmak, her iki siper hattının ateşi altında ve hiçbirinin sığınağı olmadan No-man's Land'de durmak olacaktır. Saldırganlığa karşı Büyük İttifak oluşturmaya başladığımız için başarısız olmayı göze alamayız. Başarısız olursak ölüm tehlikesiyle karşı karşıya kalırız. Kimsenin yapmamızı önermediği en büyük aptallık, Sovyet Rusya'nın kendi derin çıkarları doğrultusunda karşılamayı gerekli gördüğü her türlü doğal işbirliğini caydırmak ve uzaklaştırmak olacaktır."
1939 diplomasisinin hikayesi, SSCB ile “sakin ve uzaklaştırın” işbirliğinin tam olarak Batılı Güçlerin yaptığı şey olduğudur.
Hitler'e karşı SSCB ile ittifak, SSCB ile Nazi Almanyası arasındaki yoğun düşmanlık ve 1930'lar boyunca Sovyetlerin Nazi Almanyası'na karşı bir ittifak kurma çabaları göz önüne alındığında, basit bir mesele olmalıydı.
Bununla birlikte, böyle bir ittifakın kurulması için koşullar, hiçbir zaman 1939 baharındakinden daha kötü olmamıştı.
İngiltere ve Fransa, 1938'de Sovyetlerin ittifak teklifini reddetmiş ve (SSCB'nin hariç tutulduğu) Münih Konferansı'nda SSCB'nin müttefiki Çekoslovakya'yı feda etmişti.
28 Mart 1939'da Franco'nun birlikleri, SSCB'nin diğer tek Avrupalı müttefiki olan Cumhuriyetçi İspanya'nın başkenti Madrid'i işgal etti. Politikaları Cumhuriyetçi İspanya'nın kaderini mühürlemede etkili olan İngiltere ve Fransa, Franco rejimini 27 Şubat 1939'da - Madrid düşmeden önce - İspanya'nın meşru hükümeti olarak tanıdı.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde ve Putin'in doğru bir şekilde söylediği gibi, Nisan 1939'a kadar Stalin sonuç olarak İngiliz ve Fransızlardan derinden şüphe duymaya başladı. Çekoslovakya ve İspanya'daki fiyaskolar ona Britanya ve Fransa'nın Hitler'le anlaşmayı, eğer insani olarak mümkünse, onunla ittifaka tercih ettiğini öğretmiş olacak. Hitler'le bir savaşta İngiliz ve Fransızların onu ve SSCB'yi kurumaya terk etme olasılığı, 1939 baharında ona çok gerçek görünmüş olmalı.
10 Mart 1939'da Moskova'daki Komünist Parti Konferansı'nda yaptığı bir konuşmada Stalin, Batılı güçlerle ilgili şüphesini ve hayal kırıklığını, "ülkemizin, gelenekleri başkalarına izin vermek olan savaş çığırtkanları tarafından çatışmaya sürüklenmesine izin vermeyeceğini" söyleyerek açıkça belirtti. kestanelerini ateşten alın."
Çok az Batılı yazar, 1938'deki Çek krizi sırasında ve İspanya İç Savaşı boyunca Batı politikasının Sovyet politikası üzerindeki etkisini kabul etmeye hazırdı. Gerçek ya da hayali Rus eylemlerine karşı çok hassas olan Batılılar, eylemlerinin Rusya üzerindeki etkisine her zaman kördür. Batı'nın Rusya'nın NATO'nun genişlemesine ve Ukrayna ve Gürcistan'daki Batı politikasına tepkisini yanlış okumasının gösterdiği gibi, bu son yıllarda da doğru oldu. 1939'da da aynı derecede doğruydu.
Şüphelerine rağmen, Stalin yine de Batılı güçlere 17 Nisan 1939'da ittifak teklifinde bulundu. 15 Ağustos 1939'a kadar bunu yapmaya devam etti, ancak bu noktada umudunu kaybettiği açık.
İttifakın gerçekleşmemesinin nedeni, Polonya'nın bunu reddetmesi ve İngiltere ve Fransa'nın Polonya'ya kabul etmesi için baskı yapmaya hazır olmamasıydı.
Polonyalılar, Polonya dışişleri bakanı Beck'in Nisan 1939'un başlarında Londra'yı ziyareti sırasında konumlarını açıkça ortaya koydular.
Beck, özel görüşmelerde İngilizlere şunları söyledi: "Polonya'nın yapması imkansız olan iki şey vardı, yani politikasını Berlin'e ya da Moskova'ya bağımlı kılmak. Berlin'den tepki ve muhtemelen bir çatışmanın patlak vermesini hızlandıracaktır." İngilizler, isterlerse Sovyet Rusya ile müzakere edebilir ve hatta ona karşı yükümlülükler üstlenebilirken, "bu yükümlülükler hiçbir şekilde Polonya'nın üstlendiği yükümlülükleri genişletmez".
Polonyalılar, takip eden kriz boyunca bu pozisyona sıkı sıkıya bağlı kaldılar ve SSCB ile ittifak veya Sovyet birliklerinin Polonya'ya girerek yanlarında Almanlarla savaşmak için tekliflerini kategorik olarak reddettiler.
Polonya'nın bir Sovyet ittifakı ve Sovyet yardımı teklifini kabul etmeyi reddetmesi ve Batılı güçlerin bunu geçersiz kılmaktaki başarısızlığı, nihayetinde SSCB ile ittifak müzakerelerinin başarısız olmasına neden oldu.
Bunun, Batılı güçleri Polonya'yı savunma araçlarından yoksun bırakan Batı politikasının feci bir başarısızlığı olduğu - ki bunu savunmayı taahhüt ettiler - o zaman yaygın olarak anlaşıldı ve Avam Kamarası'ndaki bir konuşmada söylendi. Eski İngiltere Başbakanı David Lloyd George tarafından:
"Eğer Rusya'nın yardımı olmadan giriyorsak, bir tuzağa düşüyoruz. Silahı oraya ulaşabilen tek ülke orası. Eğer Rusya, Polonyalıların sahip oldukları bazı hisler nedeniyle bu meseleye dahil edilmediyse, Polonyalılar istemiyor. Ruslar orada, koşulları ilan etmek bize düşüyor ve Polonyalılar onlara başarılı bir şekilde yardım edebileceğimiz tek koşulları kabul etmeye hazır değilse, sorumluluk onların olmalıdır."
İngilizler ve Fransızlar "koşulları ilan etmeye" hazır değildiler ve Polonyalılar tutumlarını değiştirmeyi reddettiler.
Ağustos 1939'un ortalarına gelindiğinde bu, Stalin için açık hale gelmişti; bu noktada, Polonya'ya yapılacak bir Alman saldırısının kesinliği göz önüne alındığında, Hitler'in sunduğu Saldırmazlık Paktı'nın Stalin için çekicilikleri ezici hale gelmişti. Stalin'in hem Almanlara hem de Batı'ya yönelik derin şüpheleri ve Batı'nın onun ittifak teklifini kabul etmedeki başarısızlığı göz önüne alındığında, Almanya ile batı sınırında düşman bir Almanya'nın SSCB'ye yönelik riskini en aza indiren bir barış anlaşması açıkça mantıklıydı.
Tüm mesele, Doğu Avrupa'nın alaycı bir şekilde bölünmesi için Stalin ve Hitler tarafından yapılan bir anlaşma olarak her zaman yanlış sunulan Saldırmazlık Paktı'nın Gizli Protokolünün sürekli olarak yanlış sunulmasıyla karıştı.
Gizli Protokolün dili (Saldırmazlık Paktı ve onu değiştiren müteakip Protokollerin diliyle birlikte aşağıda verilmiştir) bunu taşımamaktadır.
Gizli Protokol, metninin hiçbir bölümünde Polonya veya Baltık bölgesini SSCB'ye veya Nazi Almanya'sına devretmez.
Gizli Protokolün amacı, hem metni hem de içeriğiyle - Polonya'ya yönelik bekleyen bir Alman saldırısı - açıkça ortaya konmuştur. Alman ordusunun Polonya'yı yendikten sonra, SSCB'nin kendi güvenliği için hayati olduğunu düşündüğü bölgelere (doğu Polonya, Baltık Devletleri ve Besarabya) girmesini önlemekti. Özel görüşmelerde (Gizli Protokol metninde zikredilen) Stalin ve Molotov, Ribbentrop'a bunun kabul edilemez olduğunu ve bu gerçekleşirse Saldırmazlık Paktı'nın öleceğini açıkça belirttiler. Metninin dediği gibi, Gizli Protokol bu konuşmaların özünü yazılı hale getirmeyi amaçlıyordu.
Gizli Protokol, bugünün dilini kullanarak, Stalin'in, Nazi Almanyası tarafından aşılmasına müsamaha gösterilmeyecek ve savaşa yol açabilecek kırmızı çizgilerini belirledi. Polonya'ya yönelik bekleyen bir Alman saldırısı bağlamında, tamamen mantıklıydılar. Saldırmazlık Paktı'nı bir tür gizli ittifaka dönüştürmek şöyle dursun, onlarda ısrar etmek temel bir önlemdi ve Saldırmazlık Paktı'nı Alman genişlemesine bir sınır koyarak mümkün kıldı, ki Stalin ve Molotov için asıl mesele buydu.
Olayda, Nazi Almanyası 22 Haziran 1941'de kırmızı çizgileri geçtiğinde Saldırmazlık Paktı ölmüştü ve savaş takip etti.
23 Ağustos 1939'da Saldırmazlık Paktı'nın imzalanması ile Almanya'nın 22 Haziran 1941'de SSCB'ye saldırması arasında SSCB'nin attığı bazı adımlar nedeniyle mesele bulanıklaştı.
Almanların Ekim 1939'da Polonya'ya saldırmasının ardından, anlaşılır bir şekilde Polonya'da büyük acıya yol açmaya devam eden bir eylemle, SSCB, ağırlıklı olarak Ukraynalılar ve Beyaz Ruslar tarafından doldurulan, ancak hiçbir şekilde münhasıran olmayan doğu Polonya'yı ilhak etti.
1939-1940 kışı boyunca, SSCB Finlandiya ile kısa ama acı bir savaşa girdi ve bu da Karelya'nın Sovyetler tarafından ilhak edilmesiyle sonuçlandı.
Haziran 1940'ta, Fransa'nın Nazi Almanyası tarafından yenilgiye uğratılmasının ardından, SSCB, Ekim 1940'ta daha önce karşılıklı savunma düzenlemeleri üzerinde anlaşmaya varmak için baskı yaptığı üç Baltık Devletini ilhak etti.
Son olarak, Temmuz 1940'ta SSCB, Romanya'dan aldığı Besarabya'yı (bugünkü Moldova) ilhak etti.
Bu eylemler, Gizli Protokol veya SSCB'nin Nazi Almanyası ile imzaladığı diğer Protokollerden herhangi biri tarafından yetkilendirilmemiştir. 23 Ağustos 1939 tarihli Gizli Protokol metninde bu tür ilhaklara izin veren hiçbir şey yoktur. Baltık Devletleri ve Besarabya'nın Sovyetler tarafından ilhakı, Gizli Protokol'ün imzalanmasından neredeyse bir yıl sonra gerçekleşti ve bu, Gizli Protokol'ün bu ilhaklarla ilişkisini en hafif tabirle şüpheli hale getirdi.
O zamanlar bu eylemlerin tümü hem Almanlar hem de Batı tarafından oldukları gibi yorumlandı - Nazi Almanyası'nın Avrupa'daki artan gücü ışığında SSCB'nin konumunu güçlendirmeyi amaçlayan Alman karşıtı eylemler.Hitler, onları kabul ettiği için değil, bunlar olurken Batı'da tamamen işgal altında olduğu için, onları engelleyecek araçlardan yoksun olduğu için onları engellemedi.
Ancak Hitler sonunda 22 Haziran 1941'de SSCB'ye saldırdı ve (doğrudan Gizli Protokol'e atıfta bulunan) SSCB'ye savaş ilan ettiği konuşmasında, Almanya'ya yönelik olarak gördüğünü açıkça belirttiği bu Sovyet eylemlerinden acı bir şekilde şikayet etti.
Finlandiya ve Baltık Devletleri ile ilgili olarak şunları söyledi:
"İlk sonuçlar 1939 sonbaharında ve 1940 baharında belirgindi. Rusya, yalnızca Finlandiya'yı değil, Baltık devletlerini de boyunduruk altına alma girişimlerini, kendilerini yabancı bir tehditten koruduğuna ya da bir tehdit oluşturduğuna dair ani yanlış ve saçma iddiayla haklı çıkardı. Bu tehdidi önlemek için harekete geçmek. Sadece Almanya kastedilebilirdi. Başka hiçbir güç Baltık Denizi'ne giremez veya orada savaş yapamazdı. Yine de sessiz kalmak zorunda kaldım. Kremlin'in yöneticileri devam etti.
"Sözde dostluk anlaşmasına uygun olarak Almanya, 1940 baharında birliklerini doğu sınırından uzaklaştırdı. Rus kuvvetleri zaten ilerliyordu ve bu sayı Almanya'ya açık bir tehdit olarak görülebiliyordu.
Molotov'un açıklamasına göre, 1940 baharında Baltık ülkelerinde zaten 22 Rus tümeni vardı.
"Rus hükümeti her zaman birliklerin orada yaşayanların isteği üzerine orada olduğunu iddia etse de, amaçları ancak Almanya'ya yönelik bir gösteri olarak görülebilir."
Besarabya'nın Sovyetler tarafından ilhakıyla ilgili olarak, bunu ne kadar isteksizce kabul ettiğini açıkça belirterek şunları söyledi:
"Rusya'nın Romanya'ya yönelik tehdit tehdidi, yalnızca Almanya'nın değil, bir bütün olarak Avrupa'nın ekonomik yaşamındaki önemli bir unsuru ele geçirmeyi ya da en azından onu yok etmeyi amaçlıyordu.
"Alman Reich, 1933'ten sonra, sınırsız bir sabırla, güneydoğu Avrupa devletlerini ticaret ortakları olarak kazanmaya çalıştı. Bu nedenle, onların iç istikrarı ve düzenine mümkün olan en büyük ilgiyi gösterdik.
"Rusya'nın Romanya'ya girişi ve Yunanistan'ın İngiltere ile bağları, bu bölgeyi hızla genel bir savaş alanına dönüştürmekle tehdit etti.
"İlkelerimize ve geleneklerimize ve bu sorunları bizzat Romanya hükümetinin getirmiş olmasına rağmen, barış adına onlara acilen Sovyetlerin gaspına boyun eğmelerini ve Besarabya'dan vazgeçmelerini tavsiye ettim."
Polonya ile ilgili olarak bile Hitler, Polonya'ya karşı kazanılan zaferin "yalnızca Alman birlikleri tarafından kazanıldığından" acı bir şekilde şikayet etti ve SSCB'nin doğu Polonya'yı ilhak etmesine öfkesini açıkça ortaya koydu.
Hitler'in 22 Haziran 1941'deki konuşması, Doğu Avrupa'nın alaycı bir Sovyet Alman tarafından Ağustos 1939'da paylaşıldığı iddialarını desteklemediğinden, Hitler'in kariyerinin en önemli konuşmalarından biri olmasına rağmen, Batı'da çok nadiren alıntılanır.
Elbette Hitler'in söylediği tek başına çok az şey ifade ederdi. Ancak bu durumda, sözleri hem tarihsel kayıtlar hem de Saldırmazlık Paktı ve Gizli Protokol metni tarafından tamamen doğrulanmaktadır.
Bu, onlarca yıldır biliniyor ve İngiliz tarihçi A.J.P. Taylor, 1961 kadar eski Saldırmazlık Paktı hakkında şunları söyleyecektir:
"Ancak, kristali çevirip 23 Ağustos 1939'un bakış açısından geleceğe bakmaya çalışsa da, Sovyet Rusya'nın başka nasıl bir yol izleyebileceğini görmek zor. Ancak, bundan tamamen ayrı olarak - Polonya'nın Sovyet yardımını reddetmesi ve ayrıca İngilizlerin Moskova'da müzakereleri ciddi bir sonuca varmak için ciddi bir çaba göstermeden yürütme politikası göz önüne alındığında - resmi bir pakt olsun ya da olmasın tarafsızlık, Sovyet'in en çok kabul ettiği şeydi. diplomasi, Polonya ve Baltık'taki Alman kazanımlarını elde edebilir ve sınırlandırabilirdi, resmi bir anlaşmayı çekici kılan teşvikti."
(A.J.P. Taylor: The Origins of the Second World War, Hamish Hamilton, 1961)
Bu sözler yazıldığından beri bu konuda yazılmış olan geniş literatürde hiçbir şey onların gerçekliğine meydan okumamıştır. Bu konuyla ilgili sürekli kafa karışıklığı olmasına rağmen, bunlar konuyla ilgili en iyi --- ve son sözler olmalıdır --- olmaya devam ediyor.
Putin'in 10 Mayıs 2015'te Merkel ile yaptığı basın toplantısında söylediği sözler, bu konuda da tarihi gerçeğin Rusya'da bilindiğini, siyasi nedenlerle de başka yerlerde reddedildiğini gösteriyor.
Saldırmazlık ve Gizli Protokollerinin metni aşağıdadır.:
23 Ağustos 1939 Tarihli SOVYET ALMAN SALDIRMAZLIK PAKTI METNİ
Alman Reich Hükümeti ve Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği Hükümeti, Almanya ile SSCB arasındaki barış davasını güçlendirmek ve Nisan 1926'da Almanya ile SSCB arasında imzalanan Tarafsızlık Anlaşmasının temel hükümlerinden hareket etmek arzusundadırlar. aşağıdaki anlaşma:
Her iki Yüksek Akit Taraf, her türlü şiddet eyleminden, her türlü saldırgan eylemden ve birbirlerine yönelik herhangi bir saldırıdan, bireysel olarak veya diğer güçlerle birlikte çekilmekle yükümlüdürler.
Yüksek Akit Taraflardan biri üçüncü bir güç tarafından savaşan eylemin konusu olursa, diğer Yüksek Akit Taraf bu üçüncü güce hiçbir şekilde destek vermeyecektir.
İki Yüksek Akit Tarafın Hükümetleri, ortak çıkarlarını etkileyen sorunlar hakkında bilgi alışverişinde bulunmak amacıyla, istişare amacıyla gelecekte birbirleriyle sürekli temas halinde olacaklardır.
İki Yüksek Akit Taraftan hiçbiri, doğrudan veya dolaylı olarak diğer tarafı hedef alan herhangi bir yetkiler grubuna katılamaz.
Yüksek Akit Taraflar arasında şu veya bu türden sorunlar nedeniyle anlaşmazlıklar veya anlaşmazlıklar ortaya çıkarsa, her iki taraf da bu anlaşmazlıkları veya ihtilafları münhasıran dostane fikir alışverişi yoluyla veya gerekirse tahkim komisyonları kurarak çözecektir.
Bu antlaşma, Yüksek Akit Taraflardan birinin bu sürenin bitiminden bir yıl önce feshetmediği sürece, bu antlaşmanın geçerliliğinin otomatik olarak uzatılacağı hükmü ile on yıllık bir süre için akdedilmiştir. beş yıl daha.
Bu antlaşma, mümkün olan en kısa süre içinde onaylanacaktır. Onaylar Berlin'de teati edilecektir. Anlaşma imzalanır imzalanmaz yürürlüğe girecektir.
Almanca ve Rusça dillerinde iki nüsha halinde yapılmıştır.
Alman Reich Hükümeti adına:
SSCB Hükümetinin tam yetkisiyle:
23 Ağustos 1939 tarihli İLK GİZLİ PROTOKOL
Alman İmparatorluğu ile Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği arasındaki saldırmazlık anlaşmasının imzalanması vesilesiyle, iki tarafın aşağıda imzaları bulunan tam yetkili temsilcileri, Doğu Avrupa'da kendi çıkar alanlarının sınırlandırılması sorununu kesinlikle gizli görüşmelerde tartıştılar.
Bu konuşmalar şu sonuca yol açtı:
- Baltık Devletleri'ne (Finlandiya, Estonya, Letonya, Litvanya) ait topraklarda bölgesel ve siyasi bir dönüşüm olması durumunda, Litvanya'nın kuzey sınırı, hem Almanya'nın hem de SSCB'nin çıkar alanlarının sınırını temsil edecektir. Litvanya'nın Vilna bölgesindeki çıkarları her iki tarafça da tanınır.
- Polonya devletine ait toprakların bölgesel ve siyasi dönüşümü durumunda, hem Almanya'nın hem de SSCB'nin çıkar alanları yaklaşık olarak Narev, Vistula ve San nehirlerinin çizgisiyle sınırlandırılacaktır. Her iki tarafın çıkarlarının bağımsız bir Polonya devletinin korunmasını arzu edilir hale getirip getirmediği ve bu devletin sınırlarının nasıl çizilmesi gerektiği, ancak daha sonraki siyasi gelişmeler sırasında kesin olarak belirlenebilir. Her halükarda her iki hükümet de bu sorunu dostane bir anlayışla çözecektir.
- Güneydoğu Avrupa ile ilgili olarak, Sovyet tarafı Besarabya'ya olan ilgisini vurgulamaktadır. Alman tarafı bu topraklara tamamen siyasi ilgisizliğini ilan ediyor.
- Bu protokol her iki tarafça da kesinlikle gizli tutulacaktır.
ALMAN REICH HÜKÜMETİ ADINA: VON RIBBENTROP
SSCB HÜKÜMETİNİN TAM YETKİYLE: V. MOLOTOV Gizli Ek Protokolü
28 Eylül 1939 tarihli İKİNCİ GİZLİ PROTOKOL
Aşağıda imzası bulunan delegeler, Alman Reich Hükümeti ile SSCB Hükümeti arasında aşağıdaki konulara ilişkin bir anlaşmayı tesis ederler:
23 Ağustos 1939'da imzalanan gizli ek protokol, Litvanya topraklarının SSCB'nin ilgi alanına girmesi nedeniyle 1 No'lu olarak değiştirilmiştir, çünkü diğer tarafta Lubin idari bölgesi “Woywodschaft” ve onun bazı bölümleri vardır. Varşova idari bölgesi Alman nüfuz alanına giriyor (bkz., bugün onaylanan sınır ve dostluk anlaşmalarına eşlik eden harita). SSCB Hükümeti, Litvanya topraklarındaki çıkarlarını korumak için özel önlemler alır almaz, mevcut Almanya-Litvanya sınırı, basit ve doğal sınırlandırma çıkarlarına göre düzeltilecektir, böylece Litvanya toprakları, çizilen çizginin güneybatısında yer alacaktır. ekli harita Almanya'ya düşecek.
Ayrıca, Almanya ile Litvanya arasında şu anda yürürlükte olan ekonomik düzenlemelerin, Sovyetler Birliği'nin yukarıda belirtilen önlemleri alması nedeniyle hiçbir şekilde zarar görmeyeceği de tespit edilmiştir.
ALMAN REICH HÜKÜMETİ ADINA VON RIBBENTROP.
V. MOLOTOV, SSCB HÜKÜMETİNİN YETKİSİ HAKKINDA
10 Ocak 1941 tarihli ÜÇÜNCÜ GİZLİ PROTOKOL
Alman Reich Hükümeti adına hareket eden Alman Büyükelçisi Graf von Schulenburg ve SSCB Hükümeti adına hareket eden SSCB Halk Komiserleri Konseyi Başkanı V. M. Molotov, aşağıdaki hususlarda anlaşmışlardır:
- Alman Reich Hükümeti, Litvanya topraklarının 28 Eylül 1939 Gizli Protokolünde belirtilen ve ekteki haritada gösterilen kısmına ilişkin iddialarından vazgeçer.
- Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği Hükümeti, bu protokolün 1. Maddesinde belirtilen topraklar için Alman Reich Hükümetini, Almanya'ya toplam 7.500.000 altın dolar veya 31.500.000 reichsmark ödeyerek tazmin etmeye hazırdır. 31.5 milyon reichsmark, SSCB tarafından şu şekilde gerçekleştirilecektir: bu anlaşmanın onaylanmasından sonraki üç ay içinde demir dışı metal sevkiyatlarında sekizde biri, yani 3.937.500 reichsmark ve kalan sekizde yedisi, 27.562.500 reichsmark, altın olarak. Alman tarafının 11 Şubat 1941'e kadar getireceği altın ödemelerinden bir kesinti. Alman ekonomik heyeti başkanı Bay Schnurre ile SSCB dış ticaret halk komiseri Bay Al Mikoyan arasındaki anlaşmanın ikinci bölümü.
Bu protokol hem Almanca hem de Rusça (iki asıl) olarak hazırlanmış olup, onaylandıktan sonra yürürlüğe girer.
(Okunaklı değil, muhtemelen von Schulenburg) ALMAN REICH HÜKÜMETİ ADINA
V. MOLOTOV, S.S.C.C.
Bu gönderi ilk olarak Russia Insider'da göründü
Herkes, bu içerikteki metni (resimleri veya videoları değil) herhangi bir ortamda veya formatta yeniden yayınlamak, kopyalamak ve yeniden dağıtmak konusunda özgürdür ve sağladıkları sürece ticari olarak bile olsa yeniden düzenleme, dönüştürme ve üzerine inşa etme hakkı vardır. bir geri bağlantı ve kredi Rusya İçeriden. haber vermek gerekli değil Rusya İçeriden. Lisanslı Creative Commons
Yorum yapma kurallarımız: F kelimesi dışında hemen hemen her şeyi söyleyebilirsiniz. Kötü niyetli, müstehcen veya ücretli bir trol iseniz, sizi yasaklayacağız. Editör Charles Bausman'dan tam açıklama.
На главную страницу
". Malacanang ve Comelec'e göre 1949 cumhurbaşkanlığı seçimlerini kaybeden yaşlı adam, Dr. Jose P. Laurel, parti liderleri tarafından Senato'ya aday olması için üstün tutulmuştu. Daha önce olduğu kadar sıkı bir kampanya yürütmek zorunda değildi. Pek çok kişinin beklediği gibi 1951 seçimlerinde birinci oldu. Hem ulus hem de onu zengin bir şekilde hak eden adam için muhteşem bir haklı çıkarmaydı.
Mindanao'nun bazı yerlerinde 1949 başkanlık seçimlerinde kuşlar ve arılar oy kullandı ve ölüler bile oy kullanabilmeleri için diriltildi. Visayas'taki bazı yerlerde, seçimler inanılmaz bir sahtekarlık ve terörizmle gölgelendi. Ancak 1951 seçimlerinde, şiddet ajanlarının seçimlere hile karıştırmasına izin vermeyen yeni Ulusal Savunma Bakanı Ramon Magsaysay sayesinde, ulus, başkan olabilecek bir adama en yüksek onuru verdi.
Ama aslında Japon işgali sırasında bu ülkenin başkanı Dr. Jose P. Laurel idi. Önceki koşulları canlı bir şekilde hatırlıyorum.
Nisan 1942'nin ilk günlerinde Pasig'de tutuklandım ve Japonlara karşı yeraltı faaliyetlerim nedeniyle işkenceye uğradım, Fort Santiago'ya götürüldüm, sonra San Marcelino hapishanesine transfer edildim ve şimdi Claro olan Azcarraga'daki Eski Bilibid Hapishanelerine kapatıldım. M. Rekto caddesi. Haziran 1942'de Muntinglupa'da 15 yıl ağır çalışmaya mahkûm edildim. Ancak 11 Şubat 1943'te Kigen Setsu olarak bilinen Japonya'nın Kuruluş Günü vesilesiyle aniden hapisten serbest bırakıldım. Benim için ev artık Pasig'de değildi. Ailemizi Manila'daki Carriedo sokağında buldum ve birkaç gün sonra Filipin Genel Hastanesinde çok hasta olan annemi ziyaret edebildim.
Neredeyse dört ay sonra, 5 Haziran 1943 öğleden sonra, İçişleri Komiseri Jose P. Laurel, Wack-Wack'te golf oynarken vuruldu. Filipin Genel Hastanesine kaldırıldı ve hayatta kalıp kalmayacağı bilinmiyordu. Birkaç arkadaşım ve akrabam, Dr. Laurel'in bir Japon işbirlikçisi olduğuna inanarak sessizlik içinde sevindiler.
O zamanlar onu şahsen tanımadığım için, bir hukukçu olarak ona derin hayranlığım ile Japon ordusunun suistimallerine ve vahşetine duyduğum tiksinti arasında kaldım. Laurel muhtemelen savaştan önce Yüksek Mahkeme'nin en saygın üyesiydi ve Başkan Manuel L. Quezon tarafından "en güçlü kaleme" sahip Yüksek Mahkeme yargıcı olarak tanımlanıyordu. 1941'de, UP'de kıdemli bir hukuk öğrencisiydim. Siyaset Hukuku inceleme derslerimizde, düşüncesinin netliğinden, dilinin heybeti ve gücünden ve görüşlerinin bilgeliğinden tekrar tekrar etkilendim. Kendime, böyle bir adam nasıl kendi halkına hain olabilir diye sormuştum. Yıllar sonra söylediğim gibi, aldığı kurşun yaraları, UP mezunu, en genç Kabine üyesi olarak, tutkuyla sevdiği ve çok iyi hizmet ettiği insanlar tarafından lanetlenmenin ve yanlış anlaşılmanın katıksız ıstırabından daha fazla incitemezdi. ve sadece üstün zekaya, deneyime ve halka gerçek hizmet geçmişine sahip olanların yapabileceği bir zamanda Senato salonlarını süsleyen bir hukuk profesörü olarak bir Amerikan Genel Valisine onurlu bir konuda cesaret eden Yale. Halkın yetkisine hak kazanır - basketbol yıldızlarında naglakas-loob na pumasok sa Senado öğle saatlerinde wala pang mga film oyuncuları, ardından Haklar Bildirgesi'ni hazırladığı 1934 Anayasa Konvansiyonu'nun parlayan ışığı ve Yüce Adalet'in adaleti olarak Nesiller boyu avukatların ve hukuk öğrencilerinin ezberlemek isteyeceği bir mahkeme.
Dr. Laurel'in ciddi yaralanmalarına rağmen suikast girişiminden kurtulması cennetten gelen bir mucizeydi. Japonlar da dahil olmak üzere birçok insanı, Laurel'in Japon askeri işgali altındaki bir ulusun başkanı olmak için kader tarafından seçildiğine inanmasına yol açmış olmalı.
Ve böylece, yaralı Jose P. Laurel - Ninoy'un babası ve Kalibapi'nin başkanı Benigno Aquino veya Yürütme Komisyonu başkanı Jorge Vargas değil - Japon sponsoru kırmızı Cumhuriyeti'nin başkanı olmaya yazgılıydı. . 25 Eylül 1943'te Ulusal Meclis şu kararı verdi: Laurel başkan seçildi ve Benigno Aquino Sr. Başkan seçildi. Bir hafta sonra, Japonların güvendiği en önemli üç kişi olan Batangas'tan Laurel, Tarlac'tan Aquino ve Manila'dan Jorge Vargas, Japonya İmparatoru tarafından nişanlanmak ve Başbakan Hideki Tojo tarafından "kurallar hakkında bilgilendirilmek üzere Tokyo'ya uçtular. Filipin Bağımsızlığının Tarihi." Ancak İmparator'un dekorasyonu sadece yumuşatıcıydı. Premier Tojo'nun Laurel yönetimindeki yeni Filipin Hükümeti'nin Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya'ya savaş ilan etmesini istediği ortaya çıktı. Dr. Laurel, Hayır demek zorunda olduğu için üzgün olduğunu söyledi—evdeki Filipinliler bunu onaylamazdı, Filipinler'deki en popüler lider değildi ve bunu yapsaydı, arkasından gelen bir lider olmazdı. Batangas'ın korkusuz lideri, ahlaki duygusu ve en iyi çelikten yapılmış inancın sağlamlığı olan lider, reddetmesinden kurtuldu ve üçü Manila'ya döndü.
14 Ekim 1943'te Japon sponsorlu Kızıl Cumhuriyet açıldı. Bir komedi olması gereken Cumhuriyet, Başkan Laurel'in elinde bir savunma aracı ve güçlü bir kale haline geldi. Tüm Japon muhafızları ve Japon danışmanları, Japon komutasıyla bir hesaplaşmadan sonra, Filipinler'e bağımsızlık verdikten ve halkımızı özgürleştirdikten sonra, Japonların iddialarını haklı çıkaracakları yönündeki reddedilemez argüman üzerine Malacanang'dan attırdı. Cumhurbaşkanı olarak, Manuel Roxas'ın gözaltına alınma hakkını savundu ve Japonlara, başkan olduğu sürece, en popüler Filipinli lider Quezon olan Roxas'a el sürmeden önce, ondan kurtulmaları gerektiğini söyledi. geride bırakmıştı ama kalp rahatsızlığından dolayı hasta olması gerekiyordu.
Bu arada Filipinler'de gerilla örgütleri filizlendi. Onları Rizal'da yakaladık, ama Japonlarla savaşmadıklarında sık sık birbirleriyle savaştılar. Pampanga'da, Luis Taruc yönetimindeki Hukbalahap olarak da bilinen Hukbo ng Bayan Laban sa Hapon daha birleşik ve disiplinliydi - ve Luzon'un merkezinde onlardan korkuluyordu.
1943'ün sonlarında, Ağustos 1944'te yapılması planlanan baro sınavlarına hazırlandım. Savaşın patlak vermesiyle son sınıf hukuk öğrencilerinin Japon işgali sırasında bu tek baro sınavına girmelerine izin verildi - bir aylık çile. Baro denetçilerimiz savaştan önce saygın kişilerdi. Baro sınavlarının ardından ailemiz Rizal Taytay'a tahliye edildi. Ekim 1944'te radyo ve tek İngiliz gazetesi Tribune sonuçları açıkladı.Taytay'dan Baş Yargıç Jose Yulo'nun ikametgahı olan Manila, Penafrancia'ya bisiklet sürdüm ve baro sınavı notlarımı aldım. Ama eve gelmek zordu. Amerikan uçakları Manila çevresindeki askeri tesislere baskın düzenledi. Birkaç gün içinde Amerikalılar Leyte'ye indi. Hesap gününün geldiğini biliyorduk.
Aralık 1944'te, Filipinliler arasında Benigno Ramos, Pio Duran ve General Artemio Ricarte liderliğindeki Japon yanlısı unsurlara silah verildi. Görünüşe göre, Başkan Laurel'in Japonya'nın yanında savaşmak üzere bir Filipinli askeri bile askere almayı reddetmesine kızdılar. Ramos, Makapili'yi (Makabayang Pilipino) hükümetin yönetimini devralabilmeleri, Başkan Laurel'i önleyebilmeleri veya tasfiye edebilmeleri ve ulusun gençliğini Japonlara teslim edebilmeleri için örgütlemişti. Savaş öncesi günlerde Manuel Quezon, Sergio Osmena, Claro M. Recto ve Jose P. Laurel gibi siyasi devler arasındaki tartışmaların arenası olan Yasama Binasının önündeki açılışı sırasında, savaş zamanı cumhurbaşkanı buyurgan bir şekilde durdu. General Yamashita'nın mevcudiyeti ve ilk olarak, her Filipinlinin korkutulabileceğini veya terörize edilebileceğini düşünen Japon yüksek komutanlığına ve ikinci ama daha da önemlisi, cehalet veya cehalet nedeniyle kör edilmiş olması gereken Japon yanlısı Filipinlilere iğneleyici bir konuşma yaptı. sırf oportünizmle lekelenmiş.
"Başkanı olduğum tek bir Cumhuriyet var," diye açıkça belirtti Dr. Laurel, "ve hükümetin başkanı olduğum sürece, Filipinli herhangi bir siyasi örgütün var olmasına izin veremem ya da bu örgütün var olmasına izin veremem. o Cumhuriyetin yetki ve kontrolü."
"Gelecek kuşak" diye devam etti dinleyicilerindeki Japon yanlısı Filipinlileri azarlayarak, "gelecek kuşak bizi söylediklerimizden çok yaptıklarımıza göre yargılayacaktır. Ülkemizi sevdiğimizi, onun için acı sona öleceğimizi söylememiz yeterli değildir. Vatanımızın onurunu ve bütünlüğünü kanımızın son damlasına kadar savunmaya hazır olduğumuzu kelimelerle değil, eylemlerle göstermeliyiz. En büyük kahramanımızın yaşadığı gibi hem millet hem de birey olarak yaşayalım. Rizal, hayat dahil her şeyi ülkesine adadı ve kutsadı. Onun hemşehrileri ve takipçileri olarak daha azını yapamayız.''
Göreceli özgürlüğün olduğu bu günlerde vatan sevgisinden ve kahramanlıktan bahsetmek kolay. Ama hukuk profesörü Dr. Laurel, milletimizin en kritik, unutulmaz döneminde, halkına sınıf eğitiminden çok, hayat boyu sessiz bir örnek olarak, özveri ve kamu yararına bağlılığın anlamını öğretti. 039'ların tarihi. Bataan ve Corregidor savaşlarında yenilmiş bir ülkenin başkanıydı.
Onu mevcut liderler neslimizden ayıran şey, Başkan Jose P. Laurel'in (1) bir amaç ve yön duygusuna sahip olması ve (2) tam da ahlaki bir temele sahip olduğu için ahlaki bir üstünlüğe sahip olmasıdır - içsel gücünün ve gücünün kaynağı. akla gelebilecek tüm riskler ve olumsuzluklar karşısında ahlaki dayanıklılık. Bir düşünün, iyi arkadaşlarla kutsanmıştı, ama yakınları yoktu, akrabalarından payları vardı, ama kayınpederi ve kanun kaçağı yoktu. Ve haksız yere kazanılmış bir serveti yoktu.
Ocak 1945'in ikinci haftasında, Amerikan birlikleri Lingayen, Pangasinan'a indi ve 3 Şubat akşamı, Filipinli gerillalar tarafından desteklenen ABD Birinci Süvari filosu UST'nin kapılarına çarptı ve 4.000 Amerikalı ve diğer uzaylıyı serbest bıraktı. kim orada enterne edilmişti. Gece yarısı civarında Malacanang Sarayı'nı ele geçirdiler. Pasig'in kuzeyindeki nüfus, Amerikan askerlerini ertesi güne kadar büyük bir sevinçle karşıladı.
Laurels ve hükümeti ne olacak? Kısa bir süre sonra, Başkan Laurel'in, karısının ve bazı aile üyelerinin Kuzey Luzon'dan Japonlar tarafından Tokyo'ya uçtuğunu öğrendik. Japonlar Ağustos 1945'te Amerikalılara teslim oldu ve bir ay sonra Dr. Laurel ve ailesi ABD makamları tarafından tutuklandı ve 23 Temmuz 1946'da Manila'ya uçtu. Buraya varır varmaz hemen Muntinglupa'da adi bir suçlu gibi hapsedildi. , Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı haince işbirliği suçlamalarıyla yüzleşmek için. Bu arada hayatını kurtardığı adam Manuel A. Roxas, 23 Nisan 1946 seçimlerinde Filipinler Devlet Başkanı seçildi.
2 Eylül 1946'da Dr. Laurel, birçoğu büyük hukuk öğretmeni olarak ayaklarının dibine oturmuş avukatlar ve yargıçlarla dolu bir mahkeme salonunda suçsuz olduğunu iddia etmek ve kefalet talebini savunmak için Halk Mahkemesi'ne çıktı. . Laurel, Filipinler'in Japonya tarafından askeri işgaline ve Japon sponsorlu kırmızı Filipin Cumhuriyeti'nin kurulmasına neden olanın ABD'nin hazırlıksızlığı olduğunu savundu. "Eğer tüm Filipinli yetkililer, 23 Ekim 1944 tarihli MacArthur Bildirisi'nde belirtildiği gibi baskı altında hareket ediyorsa, eylemlerinden nasıl sorumlu tutulabilirler?" Bu kadar belagatli bir şekilde söylediklerine itiraz etmek mümkün değildi.
Ve savunmasının en heyecan verici kısmında, Dr. Laurel o zamanlar ve şimdi birçok Filipinli kamu görevlisinin söyleyemediği şeyi söyledi:
Ben ne Japon ne de Amerikan yanlısıyım, Filipin yanlısıyım. Halkımın refahını Amerika'nınkinden üstün tuttuğum için beni mahkum edebilecek hiçbir yasa yok.
Bir dekorasyon beklemiyorum. Kahraman olduğumu iddia etmiyorum. İnsan adaleti yanılabilir olsa da, önemli olan vicdanım ve Tanrım önünde masum olmamdır. Güçlerimi, yeteneklerimi ve enerjimi, bana en çok ihtiyacı olduğu bir zamanda ülkemin hizmetine adadığıma, Yaratıcımın karşısına tam bir güvenle çıkacağım.
Tanrı ve ülke için - Tanrısal Takdir'in tarihteki rolünün ve bencil olmayan hizmetin anlamının her zaman bilincinde olan Başkan Laurel'in savunduğu şey budur. Bu nedenle, ister öğrenci ister öğretim üyesi olsun, Lyceum'daki bizler gerçeği aramalıyız, çünkü Müjde'nin dilinde bizi yalnızca gerçek özgür kılacaktır. Ve sadece gerçek bize, ister dost ister düşman olsun, her insanla yüzleşmek için içsel gücü ve metaneti verebilir. Lyceum'un sloganı olan Veritas et fortitudo, Dr. Jose P. Laurel için sadece bir slogan değildi, hayatının yol gösterici ilkesiydi.
14 Eylül 1946'da Dr. Laurel'in kefalet talebi kabul edildi ve davanın Temmuz 1947'de görülmesi planlandı.
Şubat 1947 civarında, hukuk alanında yüksek lisans eğitimi almak için Cambridge, Massachusetts'e geldim. İlk kez Dr. Jose P. Laurel'in oğlu Sotero H. Laurel ile tanıştım. 1942'de Harvard'da yüksek lisansını bitirmiş ve savaşın ilk günlerinde taksi şoförü olarak çalıştığı Washington DC'de çok zor bir dönemden sonra hukuk alanında doktorasını sürdürüyordu. Başkan Yardımcısının Sekreteri oldu, daha sonra Başkan Sergio Osmena, Sr. Teroy beni zarafet, güzellik ve incelik sahibi karısı Lorna ile tanıştırdı. Bu arada, Başkan Roxas yönetimindeki yeni Hükümet, işbirliği suçlamasının büyük bir hata olduğunu anladı. Bir af ilan etti ve Dr. Laurel ve suç ortağı aleyhindeki suçlamayı hızla geri çekti.
Şubat 1949'da Filipinler'e döndükten sonra, Dr. Sotero Laurel ve ben birlikte hukuk çalıştık ve akşamları hukuk öğrettik. 1949 seçim kampanyası sırasında, başkanlık kampanyasının içine çekildim ve Dr. Jose P. Laurel'i yakından tanıma şansım oldu. Kısa bir süre sonra Teroy ve ben, Senatör Claro M. Recto ile birlikte ünlü Politbüro davasında göründük ve Senatör Recto'yu daha iyi tanımaya başladım. Yaşlı Laurel'in, milletin uzun vadede tek umudunun ülkenin gençlerinin eğitimi olduğuna inanarak, her zaman kitleler için bir Üniversite inşa etmek istediğini hatırlıyorum. Benden ana sözleşmeyi hazırlamam istendi. Burada, 1952'den başlayarak Lyceum'da Uluslararası Hukuk ve Şirketler Hukuku dersleri verdim ve burada öğretmekten zevk aldım çünkü yaşlı adam Laurel başkandı ve Senatör Claro M. Recto hukuk fakültesinin dekanıydı - 1930'larda hizmet etmiş ve hizmet vermiş iki siyasi rakip. 1934 Anayasa Konvansiyonu'nda ve savaş yıllarında Filipin Cumhuriyeti'nde birlikte çalıştı. Birbirlerine yakınlaştılar. Geriye dönüp baktığımızda, Dış İşleri Bakanı olarak Recto ve Japon işgali sırasında Başkan olarak Laurel, ikisinin galip gelmeyi umabilecekleri tek savaşta, yani zeka savaşında Japonları kurnazlıkla alt etmişti. Ancak Don Claro'ya saygısızlık etmeden, Japonlara karşı açık bir zihin ve saf bir kalpten başka bir şeyle karşılaşmamak ve silahlarının gücü arasında bir kalkan olarak kendini konumlandırmak, Recto'dan çok Dr. Jose P. Laurel'in kaderiydi. ve kendi halkının çaresizliği. Bilgili ve esprili Recto, bir keresinde Jose P. Laurel'i "büyük ve iyi" olarak tanımladı ve ikincisinin erdemlerini insanlığın beceriksiz diliyle yakalama girişiminde bulundu.
1954'te hukuk ortaklığımızı sona erdirdiğimizden beri aramızdan ayrılan Dr. Sotero H. Laurel ve ben 1987'de -Edsa'dan sonraki ilk seçimde- Senato'ya seçildiğimizde tekrar bir araya geldik. Meslektaşlarımız tarafından geçici olarak Başkan seçildi. Eylül 1991'de, yürek burkan bir seçimle karşı karşıya kaldık: ABD Askeri Üslerinin en az on yıl daha devam etmesine izin vererek, Senato'da RP-ABD Üsleri Antlaşması'nı onaylamamıza yönelik halkımızın ezici arzusunu takip etmek. 203 milyon dolar karşılığında takas edebilir veya Antlaşma'yı reddederek kendi kararımızı uygulayabiliriz. Bu, Merkez Luzon'un çoğunu bir çorak araziye çeviren Pinatubo Dağı'nın patlaması nedeniyle, özellikle de evsiz ve işsiz kalan binlerce insanımızın çektiği acılara rağmen.
Dr. Jose Laurel örneğini takiben, eşit derecede seçkin oğlu Senatör Sotero H. Laurel, 16 Eylül 1991'de HAYIR oyu verdiğinde ulusumuzun tarihinde kendi nişini kurdu ve Muhteşem On İkiler'in toplu oyuyla sona erdi. Filipinler'de 400 yıldan fazla yabancı askeri varlık.
Pek çoğu, başkanınıza Japon büyükelçisinin ve birçok sevgili dostun ve yakın akrabanın Üs Antlaşması'na oy vermek için yaklaştığını bilmiyor. Ancak, tüm ülkenin konuşmalarımızı tam anlamıyla izlediği ve dinlediği o tarihi tarihte Senato'nun zemininde durduğunda, "Adillik, adalet, bağımsızlık, kendi kaderini tayin etme, öz saygı ve eşitlik, uygulanamayacak değerlerdir" dedi. para ile ölçülmelidir. Halkımızın çoğunluğunun Antlaşma'nın onaylanmasını istediği söylendi. Ama zamanlar ahlaki cesaret, farklı olma cesareti gerektirir. Şimdi ilham verici ve bilgili liderliğin zamanıdır ve liderlerin liderlik etme zamanıdır."
Bu bariz kaos ve karanlık döneminde, ister profesör ister öğrenci, Lyceum'daki sizlerden -ustalar olarak değil, hizmetçiler olarak - liderlik etmeniz bekleniyor. "Tanrı ve ülke için" - bunlar, burada bu kurumda onurlandırdığımız sevinçli hizmet sözleridir - her şeyden önce kendimize değil, her şeyden önce Tanrı'ya ve halkımıza hizmet. Bir yazarın bilmemizi istediği gibi:
"Hayat bir tenis oyunu gibidir. İyi hizmet eden nadiren kaybeder." Ve bana nasıl olduğunu sorarsanız, cevabım hepimiz için, her durumda, en iyi ışıklarımıza göre gerçeği aramamızdır, böylece harekete geçme cesaretine ve metanetine sahip olabiliriz. Şimdi derin bir kriz içinde olan bir ulusun sorunları ve zorluklarıyla yüzleşmek ve üstesinden gelmek.
O halde, büyük bir filozof ve ilahiyatçı olan Rheinold Niebuhr'un duasını yorumlamama izin verin: Tanrım, artık değiştiremeyeceğimiz şeyleri kabul etmek için bize zihin dinginliği, değiştirebileceğimiz ve değiştirmemiz gereken şeyleri değiştirme cesareti ver ve farkı bilmenin bilgeliği."
KISS 2000 - Şu Anda
10 Şubat 2000 - KISS duyurusu veda öpücüğü 11 Mart'ta Phoenix, AZ'de başlayan tur, yılın en iyi konser turlarından biri haline geldi.
Ocak 2001 - Avustralya/Japonya ayağının arifesinde veda öpücüğü Tur, Peter Criss gruptan ayrıldı ve yerine şimdi Catman makyajını yapan eski KISS davulcusu Eric Singer geldi.
20 Kasım 2001 - ÖPÜŞ Kutu seti serbest bırakılır.
Ocak, 2002 - KISS, Amerika'nın 1 numaralı Altın Rekor Şampiyonu oldu.
24 Şubat 2002 - KISS, Salt Lake City'deki XIX Kış Olimpiyatları Kapanış Töreni'nde dünya çapında üç milyardan fazla TV izleyicisi önünde performans sergiliyor.
6 Mart 2002 - KISS, Jamaika, Trelawney'de özel bir konserde sahne alıyor. Jamaika'ya gitmeden önce, Ace Frehley gitmeyi reddeder ve yerine Spaceman makyajını ve kostümünü giyen gitarist Tommy Thayer gelir.
19 Nisan 2002 - KISS, ulusal televizyonda yayınlanan primetime performansında görünüyor. Dick Clark'ın Amerikan Orkestrası 50. Yıldönümü ABC'de göster.
28 Şubat 2003 - KISS, Melbourne, Avustralya'daki Telstra Dome'da 70 parçalık Melbourne Senfoni Orkestrası ile sahnede birlikte sahne alıyor, plaklar ve filmler Öpücük Senfoni Canlı IV.
2 Ağustos 2003 - NS KISS Dünya Hakimiyeti tur Hartford, CT'de başlıyor. Aerosmith ile ortak manşet turu, orijinal KISS davulcusu Peter Criss'in diziye geri dönüşünü görüyor.
9 Eylül 2003 - Öpücük Senfoni Canlı IV DVD piyasaya sürüldü ve RIAA tarafından platin sertifikası aldı.
8 Mayıs 2004 - KISS Rock'ı başlatır Millet Perth, Avustralya'da tur. Davulcu Eric Singer derilere geri döndü. Grup, Temmuz 2004'te Washington DC ve Virginia Beach konserlerini filme alıyor ve kaydediyor.
1 Nisan 2005 - KISS, Camp Pendleton'da 40.000 kişilik performans sergiliyor Rockin'in Kolordu Irak ve Afganistan'daki ABD birliklerine adanmış konser.
13 Aralık 2005 - KISS, iki diskli KISS DVD'sini yayınladı ulusu sallamak Canlı olarak! eleştirileri övmek için.
25 Mayıs 2006 - "VH1 Rock Honors" un KISS açılış onurları.
18 Temmuz 2006 - Nagoya'da KISS açık Japonya turu. Ayrıca UDO Müzik Festivali'nde performans sergileyin.
31 Ekim 2006 - KISSOLOJİ Cilt 1 yayınlandı. Sertifikalı 5 X platin.
21 Temmuz 2007 - KISS, Wisconsin, Cadott'taki Rock Fest'e katılım rekoru kırdı. 40.000'den fazla katılım var!
14 Ağustos 2007 - KISSOLOJİ 2. cilt yayınlandı. Sertifikalı 6X platin.
18 Aralık 2007 - KISSOLOJİ Cilt 3 yayınlandı. Sertifikalı 8X platin.
Ocak, 2008 - KISSOLOJİ RIAA 20X platin sertifikalı DVD serisi!
16 Mart 2008 - KISS, Melbourne Grand Prix'de 80.000 hayrana ALIVE 35 dünya turunu açtı. Tüm Avrupa'da (Yaz aylarında ང) biletleri tükenmiş arenalarda ve stadyumlarda şimdiye kadarki en başarılı Avrupa turlarında oynayın. Rusya, Yunanistan, Bulgaristan ve Letonya'da ilk kez sahnelendi
4 Ağustos 2008 - Güney Dakota'daki Sturgis Bisiklet Rallisi'nde KISS 50.000'den fazla sallandı. Vali Rounds, Güney Dakota'da KISS Günü ilan etti.
3 Nisan 2009 - KISS, Şili, Santiago'da ALIVE 35 Güney Amerika turunu açtı. Güney Amerika'da tükenmiş stadyumlarda oynayın. Kolombiya, Venezuela ve Peru'da ilk kez sahnelendi.
Mayıs, 2009 - KISS, American Idol sezon finalinde 30 milyondan fazla TV izleyicisine sahne aldı.
10 Temmuz 2009 - KISS, Sarnia Bayfest'te katılım rekoru kırarak ALIVE 35 Kanada turunu açtı.
25 Eylül 2009 - KISS, ALIVE 35 Tour'un ABD ayağını Detroit'teki COBO Arena'daki muzaffer SOLD OUT gösterisiyle açıyor.
6 Ekim 2009 - KISS, 11 yıl aradan sonra ilk stüdyo albümleri olan Sonic Boom'u yayınladı. Albüm, hayranlardan ve basından dünya çapında eleştirel beğeni topladı!
7 Şubat 2010 - KISS'in yeni Dr. Pepper Reklamı Super Bowl XLIV sırasında galası.
1 Mayıs 2010 - KISS, SONIC BOOM OVER EUROPE turunu Sheffield, İngiltere'de başlattı.
23 Temmuz 2010 - KISS, Cheyenne, WY'de rekor kıran kalabalıkla Hottest Show on Earth Turunu başlattı.
15 Mart 2011 - KISS, Rodeo Houston sırasında Reliant Stadyumu'ndaki turda 70.000'den fazla taraftarı salladı.
13 Ekim 2011 - KISS, dünyanın dört bir yanından 2500'den fazla hayranıyla ilk KISS KRUISE'ı piyasaya sürdü.
15 Mart 2012 - KISS, Las Vegas, NV'deki KISS by Monster Mini Golf'ün büyük açılışında göründü.
20 Temmuz 2012 - KISS & Motley Crue, TOUR'u Bristow, Virginia'da (Washington D.C.'nin hemen dışında) açar
9 Ekim 2012 - KISS, 20. stüdyo albümleri MONSTER'ı yayınladı.
7 Kasım 2012 - KISS, Arjantin, Buenos Aires'teki River Plate Stadyumu'nda 60.000'den fazla hayranla Güney Amerika MONSTER Turunu açtı.