Basınç sistemi - Pressure system
Bir basınç sistemi , deniz seviyesi basınç dağılımındaki göreceli bir tepe veya durmadır . Deniz seviyesindeki yüzey basıncı, ölçülen en düşük değer 87 kilopaskal (26 inHg) ve kaydedilen en yüksek değer 108,57 kilopaskal (32.06 inHg) ile minimum düzeyde değişir. Yüksek ve düşük basınçlı sistemler, atmosferdeki sıcaklık farklılıklarının etkileşimleri, okyanuslar ve göller içindeki atmosfer ve su arasındaki sıcaklık farklılıkları, üst düzey rahatsızlıkların etkisi ve ayrıca güneş enerjisi ile ısıtma veya radyasyonlu soğutma miktarı nedeniyle gelişir. alan alır. Basınç sistemleri, havanın yerel olarak yaşanmasına neden olur . Düşük basınçlı sistemler , gün boyunca sıcaklık değişikliklerini en aza indiren bulutlar ve yağışlarla ilişkilendirilirken , yüksek basınçlı sistemler normalde kuru hava ve çoğunlukla açık gökyüzü ile, geceleri daha fazla radyasyon ve gün boyunca daha fazla güneş ışığı nedeniyle daha büyük günlük sıcaklık değişiklikleri ile ilişkilendirilir. Basınç sistemleri alanında kişiler tarafından analiz edilir meteoroloji içinde yüzey hava haritaları .
Düşük basınçlı sistem
Düşük basınçlı bölge, veya "düşük" terimi, bir bölgedir atmosfer basıncı ile deniz seviyesinin altındadır çevreleyen yerleri olduğu. Düşük basınçlı sistemler , troposferin üst seviyelerinde meydana gelen rüzgar sapma alanlarının altında oluşur . Düşük basınçlı bir alanın oluşum süreci siklogenez olarak bilinir . Atmosfer dinamikleri alanında, havada rüzgar sapma alanları iki alanda meydana gelir:
- Westerlies içinde bir Rossby dalgasının yarısını oluşturan üst çukurların doğu tarafında ( troposfer boyunca uzanan büyük dalga boyuna sahip bir çukur ).
- Daha küçük dalga boylarına sahip gömülü kısa dalga oluklarının önünde .
Bu çukurların önünden uzaklaşan rüzgarlar , aşağıdaki troposferde atmosferik yükselmeye neden olur , bu da yukarı doğru hareket yerçekimi kuvvetini kısmen dengelediği için yüzey basınçlarını düşürür.
Çöllerde ve diğer kara kütlelerinde daha fazla güneş ışığının neden olduğu bölgesel ısınma nedeniyle termal düşükler oluşur. Bölgesel sıcak hava alanları çevrelerinden daha az yoğun olduğundan, bu daha sıcak hava yükselir ve bu da Dünya yüzeyinin o kısmının yakınında atmosfer basıncını düşürür . Üzerinde büyük ölçekli termik alçak kıtalarda sürücü, basınç geçişlerini oluşturmaya yardımcı muson sirkülasyonlarında. Sıcak su üzerindeki organize fırtına faaliyeti nedeniyle de düşük basınçlı alanlar oluşabilir. Bu, Tropik bölgelerde Intertropical Yakınsama Bölgesi ile uyum içinde gerçekleştiğinde , muson çukuru olarak bilinir . Muson çukurları Ağustos ayında kuzeyde, güneyde ise Şubat ayında ulaşır. Konvektif bir düşük, tropik bölgelerde iyi tanımlanmış bir sirkülasyon elde ettiğinde, buna tropikal bir siklon adı verilir . Tropikal siklonlar küresel olarak yılın herhangi bir ayında oluşabilir, ancak Kasım ayında kuzey yarımkürede veya güney yarımkürede meydana gelebilir.
Düşük seviyeli rüzgarın yüzeye yakınlaşmasının neden olduğu atmosferik yükselme, bulutları ve potansiyel olarak yağışları getirir . Düşük basınçlı bölgenin bulutlu gökyüzü, günlük sıcaklık değişimini en aza indirecek şekilde hareket eder . Bulutlar güneş ışığını yansıttığından , gelen kısa dalga güneş radyasyonu daha azdır ve bu da gün içinde daha düşük sıcaklıklara neden olur . Geceleri , yüzeyden gelen ısı enerjisi gibi , bulutların giden uzun dalga radyasyonu üzerindeki soğurucu etkisi, her mevsim daha sıcak gündüz düşük sıcaklıklara izin verir. Düşük basınç alanı ne kadar güçlü olursa , çevresinde o kadar güçlü rüzgarlar yaşanır. Dünya çapında, alçak basınç sistemleri en çok Tibet Platosu üzerinde ve Rocky dağlarının rüzgârında bulunur . Avrupa'da - özellikle Birleşik Krallık ve Hollanda'da - tekrarlayan düşük basınçlı hava sistemleri tipik olarak depresyon olarak bilinir. Kaydedilen en düşük kasırga olmayan barometrik basınç, 12 Ekim 1979'da Batı Pasifik'te Tayfun İpucu sırasında meydana gelen 870 hektopaskal (26 inHg) idi .
Yüksek basınç sistemi
Yüksek basınçlı sistemler genellikle yüzeydeki hafif rüzgarlarla ve troposferin alt kısmındaki çökme ile ilişkilendirilir . Genel olarak çökme, bir hava kütlesini adyabatik veya sıkıştırmalı ısıtma ile kurutur . Bu nedenle, yüksek basınç tipik olarak açık gökyüzü getirir. Gün boyunca, güneş ışığını yansıtacak bulut bulunmadığından, daha fazla gelen kısa dalga güneş radyasyonu olur ve sıcaklıklar artar. Geceleri bulutların yokluğu, giden uzun dalga radyasyonunun (yani yüzeyden gelen ısı enerjisi) absorbe edilmediği anlamına gelir, bu da her mevsimde daha soğuk günlük düşük sıcaklıklar verir . Yüzey rüzgarları hafiflediğinde, doğrudan bir yüksek basınç sistemi altında üretilen çökme, sırtın altındaki kentsel alanlarda partikül birikimine yol açarak yaygın bulanıklığa yol açabilir . Düşük seviyeli bağıl nem bir gecede yüzde 100'e yükselirse, sis oluşabilir.
Kuzey yarımkürede daha yüksek enlemlerden daha düşük enlemlere hareket eden güçlü ancak dikey olarak sığ yüksek basınçlı sistemler, kıtasal arktik hava kütleleri ile ilişkilidir. Düşük, keskin sıcaklık değişimi , halk dilinde antisiklonik kasvet olarak bilinen kalıcı stratokümülüs veya stratus bulutu alanlarına yol açabilir . Bir antisiklonun neden olduğu hava durumu, kökenine bağlıdır. Örneğin, Azorların yüksek kabarcık basıncının uzantıları, tabanda ısındıkları ve daha sıcak okyanuslar üzerinde hareket ettikçe nemi hapsedecekleri için kış aylarında antisiklonik kasvet yaratabilir. Kuzeye doğru yükselen ve güneye doğru uzanan yüksek basınçlar genellikle açık hava sağlar. Bunun nedeni, bulutların oluşmasını engellemeye yardımcı olan (ısıtmanın aksine) tabanda soğutulmasıdır. Dünyada şimdiye kadar kaydedilen en yüksek barometrik basınç , 19 Aralık 2001'de Moğolistan'ın Tonsontsengel kentinde ölçülen 1.085,7 hektopaskal (32.06 inHg) idi .
Yüzey hava durumu haritaları
Bir yüzey hava durumu analizi, yüksek ve düşük basınçlı alanların yanı sıra ön bölgeler gibi çeşitli sinoptik ölçek sistemlerini gösteren bir tür hava durumu haritasıdır . Eşit sıcaklıktaki çizgiler olan bu haritalarda izotermler çizilebilir. İzotermler, normal olarak tercih edilen bir sıcaklık aralığında düz çizgiler olarak çizilir. Büyük sıcaklık gradyanlarının sıcak tarafında bulunan cephelerin bulunmasında faydalı olabilecek sıcaklık gradyanlarını gösterirler. Donma hattını çizerek, izotermler yağış tipinin belirlenmesinde faydalı olabilir. Tropikal siklonlar , dışarı akış sınırları ve fırtına hatları gibi mezoskale konvektif sistemler de yüzey hava analizlerinde analiz edilir.
Eşit ortalama deniz seviyesi basıncına sahip hatların inşasını içeren bu haritalarda izobarik analiz yapılır . En içteki kapalı çizgiler, basınç alanındaki bağıl maksimum ve minimum konumlarını gösterir. Minimumlar düşük basınçlı alanlar olarak adlandırılır ve maksimumlar yüksek basınçlı alanlar olarak adlandırılır . Bir yüksek sıklıkta olarak gösterilmiştir , H , ve bir düşük olarak gösterilmiştir L . Uzun alçak basınç alanları veya çukurlar bazen çukur ekseni boyunca kalın, kahverengi kesikli çizgiler olarak çizilir. İzobarlar genellikle at enlemlerinden yüzey sınırlarını kutuplara doğru yerleştirmek için kullanılırken, tropik bölgelerde aerodinamik analizler kullanılır. Akış çizgisi analizi, belirli bir coğrafi alandaki rüzgar hareketini gösteren, rüzgara paralel yönlendirilmiş bir ok dizisidir. Cs, siklonik akışı veya muhtemelen düşük basınçlı alanları gösterirken As, antisiklonik akışı veya yüksek basınçlı alanların olası konumlarını gösterir. Kesişen akış çizgilerinin bir alanı , tropik ve subtropikler içindeki kayma çizgilerinin konumunu gösterir .