The Sciences dergisine göre kanguru uzun koşullarda birçok hayvanı geride bırakabilir.
Bir kanguru saatte 65 km, hızla koşabilir ve asla nefes nefese kalmaz. Bunun sırrı hayvanın topuğunun arkasındaki kiriştedir (Aşil kirişi). Hayvan sıçrarken bu kiriş yay görevini yapar.
Bir yaya depo edilen enerji o yayı etkileyen kuvvetle doğru orantılıdır, kuvvet ise kütle X hız’dır.
Bu bakımdan kanguru ne kadar hızlı koşarsa kirişine o kadar fazla enerji depo edilir ve hayvan o ölçüde ileriye sıçrar.
Hoplama enerjisinin büyük bir kısmı bir önceki hoplamadan elde edilir.
Oysa diğer hayvanlar hızları arttıkça daha çok enerji yakarlar ve aldıkları oksijen besinleri yakmaya yetmeyince de (oksijen borcu) nefes nefese kalırlar.
Kanguruların Avustralya’da kalabilmesini bazı araştırıcılar şu nedene bağlamaktadır kanguru çok hızlı ve yorulmadan koştuğundan dolayı ilkel avcı insanları ve onların köpeği dingoyu çok gerilerde bırakmıştır.