Tİlk kez yüksek sesle oğluma söyledim. Televizyon izliyordu ve küçük bir çizgi film kızı, aşık olduğu küçük bir çizgi film çocuğundan saklanıyordu. Bana sordu, “Anne, sen gençken deli miydin?”
6 yaşındaydı, romantik dürtüleri veya ezilmeleri ya da bu duyguların vücudunuzu sürekli kutup değiştiren bir mıknatısa nasıl çevirdiğini anlamak için çok gençti: çekmek, itmek, çekmek, itmek. Bir düzine farklı cevap beynimde uçuştu ama dudaklarımdan çıkan basit gerçekti: “Aslında ben gençken erkeklerden hoşlanırdım. ve kızlar.”
“Ah,” dedi.
Oğlum şovunu izlemeye geri döndü, ama az önce yaptığım şeyin büyüklüğü beni çok etkiledi. 36 yaşında ve hayatımda ilk kez birinci sınıf öğrencime biseksüel olarak mı çıkmıştım?
Devamını oku: Biseksüellik Onur Bayrağı Hakkında Bilmeniz Gerekenler
Belki de beni cinselliğim hakkında bu kadar uzun süre gerçeği söylemekten alıkoyan Katolik yetiştirilme tarzımdı. Ya da belki de, benim için temizlenmiş alana dönüşmeye hevesli olmamı sağlayan, çocuklara koyduğumuz “varsayılan olarak” varsayımdı. Beni heteroseksüelliğe çeviren şey, en az direniş yoluna yerleşmek için Ortabatı içgüdülerim olabilirdi: “Ope! Karmaşık cinselliğimle sizi rahatsız etmeyeyim! Ben burada heteroseksüel insanlarla oturacağım! Lütfen benim için endişelenme!” Sebep ne olursa olsun, aşklarımın neredeyse erkekler kadar kızları hedef aldığını fark etmeye başladığımda bile sessiz kaldım.
Yolculuğumun karşı cinsten biriyle ilişkisi olan birçok biseksüel insan için ortak olduğunu biliyorum. Çoğu zaman romantik partner seçimimiz tarafından silinmiş hissederiz. Kendimize queer diyecek kadar queer olmadığımızdan endişe ediyoruz. Düz bir şekilde geçme ayrıcalığına sahip olduğumuzda, marjinalleştirilmiş bir toplulukta yer kapmaktan endişe ediyoruz. Ve kendimize tekrar tekrar soruyoruz, eğer karşı cinsten bir partnerle uzun süreli bir ilişkim varsa, biseksüel olmam gerçekten önemli mi?
Ama oğlumun sorusunu yanıtladığımda bunların hiçbiri için endişelenmeme gerek yoktu. Yargılama, tartışma, olduğumu bildiğim kişiyi haklı çıkarmaya gerek yoktu. Bakın, çocuklarla ilgili olan şey şu ki, onlar utanç içinde değiller. Eğer onların utanç duymalarını istiyorsanız, önce onlara bunu öğretmelisiniz. Aksi takdirde, dünyayı çoğunlukla, hepsi aşağı yukarı aynı ağırlığı taşıyan bir dizi tarafsız gerçek olarak görürler: Benim iki kız kardeşim var; Ohio’da doğdum; Erkeklerden ve kızlardan hoşlanıyorum.
Devamını oku: Gay Diyemeyen Floridalı Bir Genç Olmanın Nasıl Bir Şey Olduğunu Biliyorum. Ben Birdim
Ne zaman bir valinin “gey deme” yasasını yasalaştırdığı ya da okullarda Onur bayraklarını yasaklamak isteyen bir eyalet meclisi ya da LGBTQ+ karakterli çocuk kitaplarını yasaklayan bir kütüphane hakkında bir haber okuduğumda o günü düşünüyorum. Bir şeyin etrafında sessizlik yarattığımızda, çocuklara bu şeyin utanç verici olduğu, gizlenmesi veya görmezden gelinmesi gerektiği mesajını göndeririz. Ve eğer içlerinde herhangi bir şey hissederlerse, bunun hakkında konuşmamalılar. Durmadan.
Bu konuşmalardan çekinmememiz, damgalanmayı sürdürmememiz için önemli toplumsal nedenler var ama o anda oğluma yalan söylemek istemedim. Ben de yapmadım. Ona gerçeği söyledim. Çocuklarımla olan yakın bağım hayatımdaki en önemli şey ve onların gerçekte kim olduğumu bilmelerini istiyorum.
Oğlumun dışarı çıkmama kayıtsız tepkisi, şimdiye kadar aldığım en büyük hediyelerden biriydi. Beni tam bir açıklıkla ve kim olmam gerektiğini düşündüğüne dair herhangi bir varsayımda bulunmadan duydu. Bunu ona yüksek sesle söylemek, cinselliğim hakkında daha açık konuşmam için kapıyı açtı. Herkes kim olduklarını paylaşma ayrıcalığına sahip değildir, ancak aramızda olan bizler, başkalarının da aynı şeyi yapması için alan yaratmak için görünürlüğümüzü kullanabiliriz.
Umarım dürüstlüğüm oğluma da bir hediye olur. Kim olacağı gizemi hala çözülüyor. Ama zamanla ve büyümeyle ortaya çıkan kişi ne olursa olsun, umarım karşılığında bana gerçeğiyle güvenebileceğini biliyordur.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gereken Hikaye
Kaynak : https://time.com/6186255/coming-out-bisexual-essay/