Hepimiz yaş ayrımcılığından suçluyuz, yaşamak için yaşlanmayı bildiren veya yaşlanma üzerine çalışan bizler bile. Her yerde – reklamlarda, filmlerde, iş yerinde, sağlık bakım ortamlarında, aile ve sosyal ilişkilerde. Ancak, yaş önyargısının farkında olana ve kabul etmeye istekli olana kadar, toplum olarak bunun üstesinden gelemeyiz.
Bu yüzden okumaya çok hevesliydim. Yaş ayrımcılığı Yazan: Tracey Gendron, Ph.D., Virginia Commonwealth Üniversitesi gerontoloji bölümü başkanı ve Virginia Yaşlanma Merkezi’nin yönetici direktörü. İyi araştırılmış ve yazılmış bu kitap, çocukluktan beri “yaşlı kötüdür, genç iyidir” kinayesine maruz kalmamızı araştırıyor.
Gendron, okuyuculara örtük ve açık önyargılarımızı nasıl tanıyacakları konusunda rehberlik ediyor ve yaşlanmayı olumsuz bir deneyim yerine olumlu bir deneyim olarak yeniden şekillendiriyor. Ayrıca, yaştan bağımsız olarak herkese nasıl daha düşünceli davranabileceğimizi tartışıyor.
Bu Soru-Cevap bölümünde Gendron, yaşlanmayla ilgili endişeleri haber yaparken gazetecilerin akıllarında tutmaları gerekenleri paylaşıyor. Bu konuşma, kısalık ve netlik için düzenlendi.
“Yaş ayrımcılığı, gelecekteki benliklerimize karşı ön yargımızdır” derken ne demek istiyorsunuz?
Herkes yaşlı ayrımcılığının yaşlı insanlarla ilgili olduğunu düşünüyor. Biz tüm yaşlanma Sadece sonraki yıllarda değil, ömrümüz boyunca. Kendimizi yalnızca gelecekteki benliklerimize karşı ayrımcılık yapmakla kalmayıp, sağlığımızı da olumsuz yönde etkilediğimizi göremiyoruz. İnsanların kurması gereken güçlü bağlantı, hepimizin eğitimde yaşlı olduğumuzdur. Birine daha büyük yaşına göre ayrımcılık yaptığınızda, kendinizi de aynı düzeyde ayrımcılığa hazırlıyorsunuz.
Neden yaşlı ayrımcılığı Batı kültürlerinde diğer toplumlardan çok daha yaygın görünüyor?
Bu tam olarak doğru değil. Şimdi literatüre giderseniz, yaş ayrımcılığının her yerde olduğunu göreceksiniz. Tüm kültürlerde, tüm kıtalarda ve tüm ülkelerde vardır. Bunun çoğu ailelerin ayrılmasıyla ilgili çünkü artık nesiller arası topluluklarda yaşamıyoruz. Belki çok yerli kültürler ve toplumlar değil, ama çoğunlukla çocuklar uzaklaşıyor. Ebeveynlerinin yaşadığı yerde yaşamıyorlar. Böylece yaşlıları kurumsallaştırıyorlar ve bir yük olarak bakıcılık çünkü biz bunu böyle konuşuyoruz. Her yerde yaş ayrımcılığında bir artış görüyorsunuz, ancak bunun bir kısmı, nesiller arası retoriği yaş ayrımcılığı olarak kabul etmediğimiz için.
Yaşlı olmanın kötü bir şey olduğu bir noktaya nasıl geldik? Bir zamanlar büyüklere hürmet ve hürmet ederdik.
Yaş ayrımcılığı her yerde, o kadar ki bunu kabul etmeyi unutuyoruz. Görmeyi unutuyoruz. Bu kitabı “buraya nasıl geldik” kısmını anlamaya çalışmak için yazdım çünkü bu uzun ve karmaşık bir hikaye. Yaş ayrımcılığı karmaşıktır çünkü yaşlanma karmaşıktır. Yaşlanma tek bir şey değildir. Ve bence birçok insan aynı anda iki zıt şeyi kafalarında tutmakta zorlanıyor. Yaşlanma, düşüşle ilgilidir. Yaşlanma da büyüme ile ilgilidir.
Toplumlarımızın yapıları, onu yapmak için tuğla tuğla inşa edilmeye devam etti. [aging] daha görünmez. Normalde yaşlı insanları ayırmamız gerçeği, bunun gibi olacak kadar açık olmalı, neden böyle? Neden bu toplulukları kuruyoruz ve yaşlı insanları oraya koyuyoruz?
Daha yaşlı insanlar toplulukta olmak istiyorum. Ait olacakları bir yere sahip olmak istiyorlar. Yaş ayrımcılığının itici güç olduğunu düşünüyorum sosyal izolasyon. Değer verildiğini hissettiğin bir yerin yoksa izole olmak kolaydır.
Kitapta, yaşlı insanlar hakkında konuştuğumuz bazı yolların yerine ırkı veya dini koyarsak bunun kabul edilebilir olmayacağını belirtiyorsunuz. Bunu genişletebilir misin?
Yaşlı ve genç sözcükleri genellikle değer yargılarıyla birlikte gelir. Yani “yaşlanmayı önleme bir endüstridir” deseniz bile, o yerde başka bir şeyi, cinsiyet karşıtı, ırk karşıtı, her neyse yerine koyacak olsaydınız, onu saldırgan bulursunuz. İnsanları bunu yapmaya teşvik ediyorum.
65 yaş ve üzerindekilerin demografik dağılımını gördüğümde bir gazeteci olarak benim için genellikle sinir bozucu oluyor – sanki tüm yaşlılar büyük ve homojen bir grupmuş gibi. Bu nüfus arasında çok çeşitli yetenekler ve zorluklar olduğu için buna nasıl karşı koyabiliriz?
İnsanları tanımlamak için bazı parametrelere sahip olmamız gerektiğini anlıyorum. Ama sen haklısın. Tehlike şu ki, bu planları yarattığımızda, insanların neyi seveceklerini veya sevmeyeceklerini, neye değer vereceklerini ve neyi satın alacaklarını tahmin ediyoruz.
Aynı yaştaki iki kişiyi aynı duruma koyabilirsiniz ve onlar bu durumu farklı yorumlayacaklardır. Yaş tek başına sağlığın veya başka bir şeyin iyi bir göstergesi değildir. Ancak, bunu söylemenin veya sınıflandırmanın daha iyi bir yolunu henüz bulamadık. Bu zor bir soru.
Gazeteciler bu demografi hakkında yazarken dil veya önyargıların nasıl daha fazla farkında olabilirler?
Bir adım geri atın ve dil krizine katkıda bulunup bulunmadığınızı görün. Örneğin, gümüş tsunamiyi doğal bir afete benzetmek yerine, birçok yaşanmış deneyim getiren zengin, çeşitli yaşlı insanlardan oluşan bir grup yerine onu tersine çevirmeye ve fırsatlara bakmaya ne dersiniz?
Hepimiz önyargılı olacağız; yardım edemeyiz. Beynimiz bu şekilde çalışır. Bahsettiğiniz şey çok alakalı çünkü tüm bu bilgileri getirip sentezlememiz gerekiyor.
Muhabirler olarak, bir hikaye veya bir açı arıyorsanız, durun ve tüm insan grupları hakkında yaptığınız geniş genellemeler hakkında düşünün. Bunu yapsaydık ve yaşlanan nüfustan bu homojen insan grubu olarak bahsetmeyi bırakıp, bunun yerine zengin çeşitliliği yansıtmaya başlasaydık ve heterojenliği tanımak bu onun içinde, bu bir adım kritik olurdu. Yaşlanmayı yaşlı olarak düşünmeyi bırakın ve yaşlanmayı gelişimsel olarak düşünmeye başlayın. Yaşlı insanları bu büyük yekpare, homojen grup gibi düşünmeyi bırakın. Kendi önyargılarınızı sorgulamaya başlayın.
Ayrıca, başarılı yaşlanmayı fiziksel ve bilişsel yeteneklerle bir tutmayı bırakmalıyız. Sonunda, hepimiz bir düşüş yaşayacağız. Hepimiz öleceğiz. Biz ölümlü varlıklarız. Peki bu, bir noktada her birimizin yaşlanmakta başarısız olduğumuz anlamına mı geliyor? Bu, öldüğümüzde bunun yaşlanmanın başarısızlığı olduğu anlamına mı geliyor? Hepimizin düşünme, hissetme ve bedenlerimizin çalışma biçimindeki değişiklikleri içeren farklı yollara sahip olduğumuzu kabul edemez miyiz? Birçok insan bu başarı tanımının dışında kaldığını düşünüyor. Yine de hayatlarında çok fazla neşe, anlam ve amaç bulabilirler.
Kaynaklar
Kaynak : https://healthjournalism.org/blog/2022/06/new-must-read-book-for-health-care-reporters-tackles-ageism/