Eski bir sinema artistinin bir fotoğrafını bulmuştu, kadın kürklüydü, elinde gül vardı, kokluyor gibi yapıyordu. Kim olduğunu bilmiyordu, gülün kırmızı olduğunu tahmin ediyordu, kürkün kırçıllı kahverengi…
Fotoğrafı eve götürüp aynanın çerçevesine sıkıştırdı. Ayna banyodaydı, fotoğraf günden güne nemlenip durdu. Kadın ağladı, rimeli akmış olacak, simsiyah ağladı. Gül terledi sabah çiyi yemiş gibi, kürk ıslandı yağmurda kalmış bir sokak köpeği gibi.
İşe çıkmamaya başladı, arkadaşları merak ettiler. Evini bilen yoktu, bulamadılar ama çok aradılar. Kokusuna uyandı komşular. Hiç görmedikleri, dokunmadıkları adamın kokusunu aldılar.
Kokuyu dışarı salmak için kapıyı kırdı polisler, pencereleri açtılar. Hem bittiği yerin, yani banyonun küçük penceresini de açtılar.
Burnunu tıkayanlar bir aşkın kokusunun bu denli yoğun olabileceğini anlamadılar.
Gül solmuştu, kadın artık görünmüyordu.
*Cem Mumcu’nun Muallakta, Araf’ta ve Düşlerde kitabından alıntıdır.