Kurgu veya montaj, bir filmin hiç kuşkusuz vazgeçilmez bir unsurudur, hatta filmi film yapan başlıca etkendir. Ancak elbette ki sinemaya dair kavramlar kinetografın, lenslerin veya kameraların icadıyla birlikte doğmamış, zaman içinde kuramcılar ve sinemacılar sayesinde literatüre girmiştir. İşte bu bağlamda, 20. yüzyılın başında gelişen film endüstrisi ile birlikte Rus sinema kuramcısı Lev Kuleşov, teknik anlamda ilk defa “montaj” terimini kullanmış ve 1918’de “kuleşov etkisi” diye adlandırılan teorisini göstermek için bir film çekmiştir. Buradaki esas amaç, iki farklı sahne arasında bir bağ olduğunu, kesmeler ile izleyicinin perdedeki karakterler hakkındaki fikirlerinin kolaylıkla değişebileceğini göstermekti.
1964 yılında Fletcher Markle’ın sunduğu Telescope adlı programa takılan gerilim filmlerinin usta yönetmeni Alfred Hitchcock, sinema üzerine pek çok konuya değinirken, yine kendisinin de rol aldığı kısa bir örnek filmle “kuleşov etkisi”ni olabilecek en basit ve anlaşılır şekliyle ifade ediyor. Bir adamın çocuklu bir kadına bakıp gülümsemesi ile, yine aynı adamın ama bu sefer bikinili bir kıza bakıp yine aynı şekilde gülümsemesi arasında çok ciddi bir fark olduğunu, “saf sinema”nın izleyicinin kanısını bu şekilde kesmelerle kökten değiştirebileceğinin altını çiziyor.