Genel bir izleyici için felsefi fikirleri erişilebilir kılmaya çalışan filozoflar olarak karşılaştığımız ilginç sorulardan biri, herkesin “felsefe yapıp yapmaması gerekip gerekmediği” dir.
Bazı filozoflar ister akademide felsefe bırakmak veya üniversite ortamı. Buna karşılık diğerleri iddia Modern felsefenin çöküşü, konunun araştırma üniversitesi ortamında kurumsallaştırıldığı 19. yüzyılın sonlarında geldi. Felsefeyi yalnızca bir ciddi Çalışmanın konusu, filozofların değeri için çok yaygın destek ve halkın tanınmasını kaybetti.
Bertrand Russell'ın 'Laymen Felsefesi'
1946 yılında Bertrand Russell yazdı bir kompozisyon adlı Laymen için Felsefefelsefenin 'genel eğitimin bir parçası' olması gerektiği görüşünü savundu. Bunu öneriyor,
Teknik becerilerin öğrenilmesine zarar vermeden kolayca kurtulabilecek zamanlarda bile, felsefe, öğrencinin bir insan olarak ve bir vatandaş olarak değerini büyük ölçüde artıracak bazı şeyler verebilir.
Clare Carlisle ne zaman Russell’a atıfta bulunur o yazar,
Russell, kozmik anlam ve değer sorularının varoluşsal, etik ve manevi bir aciliyete sahip olduğu konusunda ısrar etmede eski bir felsefe anlayışını canlandırıyor. (Elbette, bu terimlerle ne demek istediğimiz filozofların uğraşması gereken başka bir konudur.)
Burada felsefe fikrini bir praksis olarak görüyoruz; Yaptığımız bir şey ve her rasyonel insan için faydalı bir düşünce şekli. Russell'ın söylediği gibi
Belirsizliğe dayanmak zor, ama diğer erdemlerin çoğu da öyle. Her erdemin öğrenmesi için uygun bir disiplin vardır ve askıya alınan kararın öğrenilmesi için en iyi disiplin felsefedir.
Russell, felsefenin duygusal meseleler hakkında daha nesnel düşünmelerine yardımcı olacak 'meslekten olmayan' okuyuculara öğretilebileceğine inanmaktadır. Carlisle, stresli bir ahlaki ikilemle veya duygusal bir durumdayken hızlı bir karar vermenin zorluğuyla karşılaşmadığında bunun daha kolay olduğunu kabul eder.
Yine de, fikir, felsefi düşünme alışkanlığını benimsememiz ve bu konuda daha iyi olmamızdır.
Gençlerle felsefe
Geçenlerde 2016'e katıldım Okul Derneklerinde Avustralya Felsefe Federasyonu (FAPSA) Yeni Zelanda'nın Wellington kentinde düzenlenen konferans, herkese ve özellikle de gençlere ne tür felsefe (ler) öğretilmesi gerektiği fikrini çevreleyen sohbetten etkilendi.
Bu konferanstaki sunum yapanlar ve katılımcılar, 3'ten 17'e kadar olan okul çağındaki çocuklara yönelik bir felsefe sunma konusunda kararlıdırlar. Sahibim daha önce yazılmış Çocuklar İçin Felsefe (P4C) ve gençlere felsefe öğretiminin yararları.
Yani, P4C, öğrencilere sadece eleştirel düşünme becerilerini değil aynı zamanda özenli, işbirlikçi ve yaratıcı düşünme becerilerini öğrenme ve uygulama şansı sunar. Bunu, P4C uygulayıcıları tarafından tercih edilen Sorgulama Topluluğu (CoI) pedagojisini kullanarak yapar. CoI, kapsayıcı ve demokratik bir şekilde birbirleriyle diyalog içerisinde olan öğrencileri içerir. Bu diyalog öğretmenleri tarafından yaşa uygun felsefi metinler ve sınıfta teşvik edici materyaller kullanılarak kolaylaştırılmıştır.
Fakat her öğrenci 'bütün' felsefesini incelemeli mi?
FAPSA Konferansı’nda verilen bildirilerden biri Michael Hand Birmingham Üniversitesi'nden, belki de değil, savundu. El diyor ki
Sadece felsefede değil, akademik çalışmanın tüm dallarında kültürel değeri olan ile sadece profesyonel olarak ilgilenenlerin arasında bir ayrım vardır.
Hand'in gençlere felsefe öğretisini ve ayrıca okul çağındaki öğrenciler için bir seçenek olarak sunmayı savunduğunu belirtmek gerekir. Felsefenin müfredata bir seçenek olarak dahil edilmesini savunmanın 'kolay' olduğunu belirtti;
- diğer akademik konular gibi, özünde değerli bir aktivitedir.
- Diğer akademik konular gibi entelektüel erdemleri geliştirmede ve düşünme kalitesini arttırmada araçsal olarak değerlidir.
Bununla birlikte, felsefenin müfredat içindeki zorunlu bir konu olarak dahil edilip edilmeyeceğini savunabileceğimiz sorulduğunda, her öğrenciye, aksi takdirde elde edemeyecekleri belirgin bir fayda sunduğunu kanıtlamamız gerekir.
Felsefe çalışarak kazanılan belirgin fayda
Carrie Winstanley'in böyle bir iddiada bulunduğunu unutmayın. O, içinde kitap Hand ile birlikte düzenlenen, diğer konular eleştirel düşünme becerilerini de öğretse bile, felsefenin öğrencilere eleştirel düşünme becerilerini öğretmenin en iyi konusu olduğunu, çünkü eleştirel düşüncenin felsefenin özü olduğunu iddia eder.
Felsefe, çocukların etkili eleştirel düşünürler olmalarına yardımcı olmak için mümkün olan en iyi konudur. Onlara nedenlerini değerlendirmeyi, pozisyonları savunmayı, terimleri tanımlamayı, bilgi kaynaklarını değerlendirmeyi ve argümanların ve kanıtların değerini değerlendirmeyi diğerlerinden daha iyi öğretebilen bir konudur.
Ancak eğer diğer dersler öğrencilere eleştirel düşünme becerilerini de öğretiyorsa, neden felsefe için kalabalık bir müfredatta yer açmalıyız?
El bu noktayı göz önünde bulundurur ve öğrencilere benzersiz biçimde yararlı olacak şeylerin ahlaki ve politik felsefeyi çalışmak olacağını belirtir. Bize bunu söyledi.
Ahlaki ve politik felsefe, elbette bize yaşamanın en iyi yolunu söylemiyor. Ancak yaptığımız seçimler ve takip ettiğimiz hedefler hakkında daha derinden ve titizlikle düşünmemizi sağlar. Ve seçimlerimizi yapmamız ve hedeflerimizi takip etmemiz gereken bazı ahlaki ve politik kısıtlamaları haklı çıkarırlar.
El, bu sonuca varıyor
ahlaki ve politik felsefe, onu inceleyenlere, nasıl yaşayacakları hakkında akıllıca düşünebilmenin ve onların davranışları üzerindeki ahlaki ve politik kısıtlamalar… [ve] herkesin bu sorunla karşı karşıya kalması nedeniyle güçlü bir ilgisi olduğunu ortaya koyar. nasıl yaşayacağı ve ahlaki ve politik kısıtlamalara uyma sorumluluğu.
Bu, diğer felsefe alanları (estetik, biçimsel mantık, epistemoloji ve ontoloji) ek veya isteğe bağlı ekstralar olsa bile, okullarda zorunlu bir konu olarak ahlaki ve politik felsefeyi öğretme lehine bir argümanla sonuçlanır.
Herkes için felsefe
Kimin felsefesi yapması gerektiğine gelince, herkesin kendi hayatlarına anlamlarını yansıtan makul vatandaşlar olarak 'gidebileceğine' inanıyorum. Evet, felsefe en iyi uzmanların yetiştirildiği üniversite ortamına uygundur. Evet, sınıfta çocuklarla felsefe yapılabilir. Ve evet, kesinlikle felsefe, farklı yetkinlik seviyelerinde de olsa herkesin yapabileceği ve yapması gereken bir şeydir.
Ancak Hand'in ahlak felsefesine ve özellikle de etik konularına odaklanmasına da sempati duyuyorum. Etikten bahsederken, filozoflar, dikkat çekici düşünme becerilerinin zor ve karmaşık senaryolara ne kadar yararlı bir şekilde uygulanabileceğini gösterebilecekleri kamuya açık alanda tekrar yerini alır.
Elbette, bu ahlaki ikilemlere 'mükemmel bir cevap' yoktur, ancak eleştirel, özenli, yaratıcı ve işbirlikçi düşünme becerileri, en kötü cevapların dışlanmasında değerlidir. Bu tür felsefi düşünme becerileri, karar vericilere daha iyi politikalar, kamuoyu anlayışı ve insanların yaşamlarını etkileyen konulara yaygın katılım yönünde yol gösterici olur.
Felsefi diyalogu okullara ve kamusal alanlara yaymak, her zaman insan düşüncesini meşgul eden temelde önemli 'büyük' soruların dikkatlice değerlendirilmesini sağlamak ve teşvik etmektir. Ve merkezi olarak, bu günlerde, bu sorular ahlaki ve politiktir, çünkü bunlar bireysel özerkliğimizi ve ortak insanlığımızı etkiler.
Yazar Hakkında
Laura D'Olimpio, Felsefe Kıdemli Öğretim Üyesi, Notre Dame Avustralya Üniversitesi