Birlik türlerindeki farklılıklar, bilindiği gibi, öncelikle farklı silahlanmalardan oluşmaktadır. Silahlanma, bu tür birliklerin taktiklerini ve ayrıca savaştaki rolünü büyük ölçüde belirler. Bununla tarih Silahlı kuvvetlerin her bir kolunun rolünün, az ya da çok modern ve sofistike silahlarla donanmasıyla doğrudan orantılı olarak artması ya da azalması öğretilir.
Altı yüzyıl boyunca - feodal şövalyelik savaş yönteminin yirminci yüzyıla dek çöküş döneminden - piyadelere kara ordularının ana ve ana gücü oldu. Bu süre zarfında, silahlar, orduların ve savaş tekniklerinin organizasyonu birçok kez değişti, topçu ve süvari gibi birlikler geliştirildi ve güçlendi, ancak en yüksek manevra kabiliyetinin avantajlarına sahip olan piyade (hareketlilik değil, manevra kabiliyetinin uygun olması nedeniyle - eylemlerinin bağımsızlığı nedeniyle Arazi şartları, hava durumu, yılın ve günün ve yeterli ateş ve etki araçlarının sağlanması) hâkim durumlarını korudu.
XVIII. Yüzyılda topçu mermilerinin iyileştirilmesi. önemli ölçüde, 19. yüzyılın başlarında olan topçuların önemini arttırdı. “savaş kraliçesi” adını bile haketti. Napolyon savaşında topçu ateşi, birlikler tüm kayıpların% 65'ine çıkarıldı. Şu anda çakmaktaşı çakma tüfeği ile donanmış olan piyade, sünnete kurşundan çok güveniyordu. Hem kullanım kolaylığı açısından hem de hedeflenen atış menzilini kolaylaştırmak ve arttırmak için tüfek geliştikçe, piyade ateşi çok daha önemli hale geldi ve tüfek namlusu ve uzun mermilerin kullanımı (top yerine), tüfek ateşi ve keskinliğini arttırdı. , piyadeleri gücün doruklarına götürdü.
Rus askeri için XIX yüzyılın orta ve ikinci yarısının düşüncesi için. Aşağıdaki ifadeler karakteristiktir: “Saha savaşları için topçuların tamamen gereksiz olduğu, tüfek zincirinin eylemlerinin üzümlerin eyleminden başka bir şey değil, iyileştirilmiş ve yoğunlaştırılmış eylem olduğu ve bu nedenle tüfek taburları ve şirketlerinin (taburlar ve şirketler hakkında konuştuklarını; tüfekli silahlarla donanmış olan) kesinlikle topçuları savaş alanından çıkaracak yeni bir hizmet dalı oluşturacak. Silahlı tüfeğe karşı ne beklenebilir silahlara? Napolyon'un tüm savaşlarında oynadığı harika rolü üstlenmek için kendisine ne gibi yeni araçlar verilmeli? ” [General Kryzhanovsky'nin halka açık konuşmaları, Muhafızlar topçusu ile okundu, ed. 1858 örn.; op. Korgeneral Fedorov VG kitabına göre Piyade ateşinin topçu eylemine etkisi. C. 20 - 21.].
"Piyade, savaşın yürütülmesinde lider oldu ve şimdi 80'tan yüzde 90'a kadar olan kayıpların çoğu, savaşın eski kraliçesi olan topçu silahlarını bile silahların ve mermilerin tasarımını saygılı tutmaya zorlayan bir piyade mermisine atfediliyor" [Volotsky N. Gunfire savaşta. 1880., C. 21.].
Böylece, sadece bir buçuk yüzyıl bizi piyade ateşinin topçu ateşi ile "rekabet ettiği" zamandan ayırdı ve piyade silahları topçu ile savaşmanın gerçek bir yolu idi. Elbette, topçuların anlamını yitirdiğini takip etmiyor: tüm savaşlarda olduğu gibi, 19. yüzyılın ikinci yarısında da savaş alanlarındaki rolü çok önemli kaldı.
19. yüzyılın ortalarında küçük silahların gücünün muazzam büyüme koşullarında, topçu teknolojisi elbette yerinde uzun süre dayanamadı.
Topçu gövdelerinin, her şeyden önce ve sonra (suçlama için) dumansız tozların kullanılması, topçu gelişiminde yeni bir dönemin başlangıcına işaret ediyordu. O zamandan beri topçu ateşinin gücü hızla arttı ve piyade ateşinin göreceli önemi giderek azaldı.
En belirleyici yenilikler XIX'in sonlarında - XX. Yüzyılın başlarında - başladı. Bu süre zarfında, üniter kartuş yangın oranını önemli ölçüde artırmak için yaygın olarak kullanılmaktadır. Yüksek kaliteli çelikten alet üretimi yapılmaktadır. Merminin yıkıcı gücünü arttırır.
Tablo 1, Rus ordusunun topçu mermilerinin 1867'ten 1902'e kadar gelişim verilerini göstermektedir.
Tablo No. 1
1902'in 1867 silahlarına kıyasla, tarla silahlarının zaten arttığı tablodan sonra: silah - 2,5 süreleri, ateş hızı - 10 süreleri, merminin namlu enerjisi - 4,5 süreleri, yangının dakika gücü - 43 defa.
Bir piyadecinin silahının yaklaşık olarak aynı sürede nasıl geliştiği, Tablo No. 2'ten değerlendirilebilir.
Tablo No. 2
1869'ten 1908'e (sivri kurşunlu tüfek kartuşunun hizmete alındığı yıl), tüfek atış hedef aralığının, 2,6 sürelerini, ateş hızını - 1,5 - 2 sürelerini, namlu çıkış enerjisini - 2,2 sürelerini, dakika yangın gücünü - artırdığını görüyoruz. 4 kez.
Sonuç olarak, bu dönemde küçük silahların teknik gelişimi, topçu teçhizatının geliştirilmesinden önemli ölçüde düşüktü.
Zaten XIX geç - XX yüzyılın başlarında. Topçunun teknik gelişimi, piyade ateşinin topçu ateşi ile “rekabet edebileceği” günleri geride bıraktı.
Ancak, tekniğin topçu gücünde keskin bir artış için yarattığı ön şartlar uzun süredir tam olarak yerine getirilememiştir.
Çok gelişmiş bir endüstrinin yokluğu, bir silah olarak göreceli olarak yüksek topçu maliyeti, bir bütün olarak askeri bilimin teçhizatı ve yeni silah ve teçhizat yeteneklerinden kaynaklanmaktadır ve taktik düşüncenin iyi bilinen muhafazakarlığı, Birinci Dünya Savaşı'na kadar tüm topçuların topçu oranının biraz değişmesine neden olmuştur. Topçunun önemi açıkça göz ardı edildi. Hizmete giren silah sayısı yavaşça arttı. Yeni araçların teknik yeteneklerinden yararlanıldı. Shell tüpleri ve manzaraları yeterince geliştirilmemiştir ve yeni saha silahlarından atış mesafenin yarısında gerçekleştirilmiştir.
Piyade ateşinin gücündeki nispi düşüş hemen gerçekleşmedi. 1885'te Kabul - 1900 piyade ateşinin gücünü büyük ölçüde güçlendiren hızlı atıcı tüfekler, yeni koşullarda piyadelerin kabiliyetlerinin fazla tahmin edilmesine katkıda bulundu. Genel olarak, bilindiği gibi, yalnızca bir piyade bir savaşın sonucuna karar verdiğine inanılıyordu. Genel Manikovski, Birinci Dünya Savaşı sırasında Rus Ordusu Ana Topçu Genel Müdürlüğü başkanı olan bir askeri araştırmacı şöyle yazdı: “Japon Savaşı'ndan önce, ana top işinin düşman topçusu ile savaş başlatmak ve böylece ateşi piyademizden uzaklaştırmak olduğuna dair bir inanç vardı. Zaten piyade davası " [Manikovsky A. A. II. Dünya Savaşı'nda Rus Ordusunun Arzı ile Mücadele. T. 1. Devlet Yayınevi, 1930. C. 198.].
Piyadelerin gücü ve ateşi, her şeyden önce askeri uzmanların aklını işgal etmeye devam etti - asıl odak, en büyük devletlerin piyadelerinin yangın rekabeti idi. Tam da şu anda ordunun teknisyenlerin ve mucitlerin otomatik silah tasarlama alanındaki çalışmalarına özel ilgisi de geçerli. Makineli tüfekler ortaya çıktı - piyade topçularının rolünü oynamak zorunda kaldılar ve tüfek ve topların ateşi arasındaki boşluğu doldurdular, piyade ve topçuların ateş yeteneklerini bir araya getirdiler.
Makineli tüfekler ilk önce Rus-Japon savaşının savaşlarında test edildi. Sadece Japonlar tarafından kullanılan birkaç düzine makineli tüfek Rus ordusunda büyük sıkıntılara neden oldu. Rus ordusu da kendi elleriyle makineli tüfekleri kullandı (kampanyanın başında, yalnızca 8 vardı ve sonunda 56), ateşi de çok etkili olduğu ortaya çıktı: bu nedenle, Rus birliklerinin savunduğu pozisyonlara saldırıyor, Japon 8 Bölümü 28 sırasında (Ocak ayında 28, 1905) onlara karşı birçok parlak saldırı yaptı, ancak her seferinde esasen Rus makineli tüfeklerinin ateşiyle itildi ” [Hamilton I. Notebook personeli görevlisi. Ed. Berezovsky, 1907, S. 318.].
Makineli tüfekler - önce ağır makineli tüfekler ve daha sonra manuel olanlar - piyade ateşini yoğunlaştırdı ve aynı zamanda bu tür birliklerin doğasına yeni bir şey getirdi: piyadeleri toplu silahlanma ile donatmak, içindeki “aktif süngü” sayısını azalttı.
Makineli tüfek servis için 7 - 8 muharebe ekibi adam, manuel - 3 - 4 aldı. Böylece piyade ateşi, el ele savaşa giren asker atıcılarının sayısını azaltarak arttı.
Tablo numarasından 3, Birinci Dünya Savaşı dönemi makineli tüfek piyade ateşinin gücündeki artışa nasıl katkıda bulunduğunu görebiliyor.
Tablo No. 3.
Tüm göstergeler tabloda gösterilmemiştir. Aslında, makineli tüfek ateşinin tüfekten daha karlı hale geldiğini ve makineli tüfek mürettebatının bir kısmının (50 -% 75) atıcıda atışın aynı bölümünü alabileceğini düşünürsek, makineli tüfeklerin kullanılmasından elde edilen kazanç daha önemliydi. O zamanki tüzük ve el kitaplarının yazarlarına, ağır makineli tüfek ateşinin okçuluk müfrezesinin ateşinin yerine geçtiğini ve 2 - 3 hafif makineli tüfek ateşinin bir ağır makineli tüfek ateşine eşdeğer olduğunu yazmak mümkündü.
Makineli tüfeklerin ortaya çıkışıyla eşzamanlı olarak, daha güçlü bireysel silahlar yaratma girişimlerinin yapıldığı belirtilmelidir - otomatik yükleme ve otomatik tüfekler. XX yüzyılın başlarında atış teknolojisi. Ancak, bu sorunu çözmek için başarısız oldu ve askerlerin kendi kendini yükleyen ve otomatik tüfeklerle silahlanma ihtiyacı henüz gerçekleşmedi.
Ağır makineli tüfek ve hafif makineli tüfek ile piyade teçhizatının büyümesi ve tabur ve şirketler ile hizmete girmesiyle piyade ateşinin gücü belirgin şekilde arttı. 1914 - 14000 tüfeklerinde Rus ordusunun piyade bölümünde bulunan 15000 yalnızca 32 ağır makineli tüfekler için hesaplandıysa ve buna göre, bölümün tüfeklerinden 140000 - 150000 atış hızında ve makineli tüfekten - 8000, 5, 6, 1918, 25, - Toplam atış sayısının% 30'i, daha sonra Kızıl Ordu'nun bölümlerinde 40'te, makineli tüfek ateşinin oranı% XNUMX'e, Fransız ve Alman ordularında (makineli tüfeklerle piyadelerin yoğunluğunun en fazla olduğu yer)% - XNUMX -% XNUMX'a kadar.
Ancak küçük silah ateşinin gücündeki artış artık piyadeye eski anlamını geri getiremezdi; çünkü aynı zamanda diğer savaş koşulları da çarpıcı biçimde değişti ve topçu ateşi ve ortaya çıkan harçlar savaşın sonucunu belirleyici bir etkiye sahip görünüyordu. Bahsedilen Manikovski'ye göre, Birinci Dünya Savaşı açıkça “ciddi bir operasyonun topçuların dikkatli ve düşünceli bir yardımı olmadan başarıya güvenemeyeceğini” ve “bu savaşta topçuların hem başladığına hem de öncülüğüne dair hiçbir şüphe bulunmadığını açıkça gösterdi. ve esasen savaşı sonlandırır, çünkü piyadelerin ilerlemesini engelleyen herşeyi saldırıya karşı temizlemesi gerekir ... ” [Manikovsky A. A. Kararnamesi. Op. C. 194.].
Savaşta piyade rolündeki gerileme, ateş gücünün göreceli olarak zayıflamasıyla birleştiğinde, küçük silah ateşinden kaynaklanan toplam yara sayısındaki keskin düşüşle ve ayrıca Birinci Dünya Savaşı'ndaki topçu ateşinden kaynaklanan kayıplardaki artışla doğrulandı. Aşağıda Tablo No. 4'te verilen bazı karşılaştırmalı veriler, bu bağlamda çok önemlidir.
Tablo No. 4 (Fransa-Prusya savaşındaki kayıplar Orlov I. A.'ya göre verilmiştir. İlköğretim taktikleri. Yayıncılık. Genelkurmay'dan Nicholas Akademisi, 1897. S. 76.; Rus-Japon savaşındaki kayıplar Fedorov V. G. Tekniğine göre verilmiştir. diyagram ve tablolardaki savaş C. 37, tablo No. 2, Birinci Dünya Savaşı'nın getirdiği kayıplara oranla, farklı kaynaklarda, 10 -% 15'e ulaşan dalgalanmalara göre çeşitli rakamlar verilmiştir.
Bu tablodaki rakamlar, ciddi hatalar olmadan, çeşitli silah türlerinden toplam asker kaybını karakterize edebilir, zira tüm düşünülen savaşlardaki toplam kayıplarla ilgili olarak öldürülenlerin yüzdesi, 14,8 - 15,6'e eşittir.
Tablo No. 5'te verilen asker türlerine göre savaş kayıpları için daha az gösterge yoktur. Bu rakamlardan, ilk önce piyadelerde en çok kaybedilen; ikincisi, piyade ve süvarilerdeki kayıplar ordunun diğer kollarından daha hızlı arttı.
Tablo No. 5 (Fransa-Prusya Savaşı'na uygulandığı gibi, kaynak aynıdır - Orlov I. A. Kararnamesi. Op., Rus-Japon Savaşı'na uygulandığı gibi. “Japonya 1904 ile Savaş - 1905 ile Savaş” kitabında verilen verilere göre derlenmiştir. 1914, I. Dünya Savaşı ile ilgili olarak, “Savaşın Sıhhi Etkileri Araştırması Komisyonunun Bildirileri 1914 - 1920, 1923., C. 174” kitabında yer alan verilere göre derlenmiştir. savaşlar ve akut seksüel olduğumuz insanların eksikliği “Savaşlara katılanların sayısı” ile “birlik türlerinin sayısı” arasındaki farkın, komisyon çalışmalarında kabul edilen toleransı aşmadığına,% 10 -% 15 dahilinde) olduğuna inanıyoruz.
Tablo No. 5'te gösterilen ölü ve yaralı sayısı “kayıp kişi” sayısına eklenirse, 1914 için asker servisinin kaybı 1917'tir. Bunlar: piyadelerde -% 68, toplarda -% 16,5 ve süvarilerde -% 26.
Dahası, savaşın sadece son yılında savaşan Amerikan ordusunda ve diğer taktik ve teknik koşullarda, piyadelerdeki kayıplar topçu silahlarında yaklaşık% 50 idi - sadece% 6,5, tank birlik -% 9 [Amerika Birleşik Devletleri ordusunun dünya savaşında sıhhi servisi. Askeri Yayıncılık, 1939., S. 70.].
Tankların görünümü (anlamı havacılık bu bakımdan küçüktü, çünkü savaş sırasında sadece yardımcı bir rol oynamıştır). İlk tanklar - bu hareketli zırhlı toplar ve piyadeleri yok etmek için tasarlanmış makineli tüfekler - hemen onun müthiş düşmanı olduğu ortaya çıktı.
Ne Birinci Dünya Savaşı'ndan gelen zayıf bir zırh delici mermi, ne de el bombaları, piyade tanklarına karşı savaşmak için yeterince güvenilir bir araç olamaz. Ancak bilim ve teknoloji, I. Dünya Savaşı'nın sonunda daha güçlü bir bireysel tanksavar silahı yaratmadı ve piyade toplara döndü. Savaşın sonunda piyade tarafından görevlendirilen küçük kalibreli topçu silahları (37-mm), piyadelerin ateş gücünü büyük ölçüde artıran, ancak yalnızca silahlı asker sayısını azaltarak, ikinci (makineli tüfekler) tipindeki bir silah türü idi.
I. Dünya Savaşı'nın sonunda resmi askeri düşünce, piyadeleri ordunun ana ve belirleyici gücü olarak görmeye devam etti.
I. Dünya Savaşı'nı II. Dünya Savaşı'ndan ve özellikle II. Dünya Savaşı yıllarından ayıran yirminci yıldönümü, bildiğimiz üzere, askeri teknoloji alanındaki muazzam ilerleme, özellikle de bunun sonucu olarak, bağımsız kitle ve güçlü havacılık ve tank güçlerinin yaratılması olarak işaretlenmiştir. En büyük ordularla hizmet veren uçaklar ve tanklar zaten onbinlerce kişiydi.
Uçağın 1918'ten 1945'e savaş aracı olarak geliştirilmesi, uçuş hızının 3,5 - 5 süreleri, tavan - 2,5 - 3 süreleri, uçuş menzili - 7 - 9 süreleri, avcı uçağının uçuş ağırlıklarının - 6 - artmasıyla sonuçlandı 8 süreleri ve bombardıman uçağı - 10 - 13 süreleri, bombardıman uçağı bomba yükleri - 40 - 50 süreleri, silahının bir voleybolunun namlusu - 30 süreleri, dövüşçünün savaş gemisi voleybolu - 60 süreleri.
Tankların aynı periyottaki gelişimi, 15 - 20 - 50 - 60 km / s, hız aralığı - 60 - 80 - 200 - 250 km, zırh kalınlığı - 25 - 65 mm arasındaki hız artışı ile karakterize edilir. 45 ila 50 mm ağırlığında ve daha da makineli tüfeklerinin ve topçu silahlarının gücünde daha da önemli bir artış: Birinci Dünya Savaşı'nın silahlarının namlu enerjisi (200 - 1 mm'lik bir konvansiyonel kalibre silahı ve 2 mm'ye kadar bir kalibreli silahı) 37 - 7000 kg'a kadar, bir tank için kendinden tahrikli kurulum) İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda, 10000 kgm'ye, yani Neredeyse 800000 kez büyüdü.
Topçunun gücü artmaya devam etti. Bu bakımdan, üretim rakamları özellikle karakteristiktir: özellikle, Birinci Dünya Savaşı sırasında, ABD, İngiltere ve Fransa gibi ülkeler, çeşitli sistemlerden 63 bin topçu parçasını bir araya getirdiler; Daha sonra, İkinci Dünya Savaşı'nın son üç yılında, yalnızca SSCB'de yılda 120'e kadar bin adet silah üretildi.
Aynı zamanda, Birinci ve İkinci Dünya Savaşları arasında tüfek ve makineli tüfeklerin savaş özelliklerinde ciddi bir gelişme olmadı. Tüfeklerin geliştirilmesi, performanstaki değişikliklerden kaynaklanıyordu - manzaralar ve sinekler düzeldi, sandıklar kısaldı, zâviye değişti, vb. Kendiliğinden yüklenen tüfekleri donatmak için girişimler yapıldı, ancak yalnızca ABD'deki yabancı ordulardan (1936) kabul edildiler. hizmete girdi (kendiliğinden yükleme tüfeği Garand). Hafif ve ağır makineli tüfekler hafifçe aydınlandı; otomasyon parçalarının güvenilirliğinin arttırılması; Uçağa karşı savaşmak için ikiz ve dört makineli tüfek tesisatları tanıtıldı.
Güç atış küçük silahlar neredeyse değişmeden kaldı. Bu nedenle, birliklerin makineli tüfek silahlarının muazzam büyümesine rağmen - İkinci Dünya Savaşı sırasında bir piyade alayında hafif ve ağır makineli tüfeklerin 200'ine kadar - piyade ağır bir şekilde “topçulaşmıştı”. Ordu, herhangi bir tabur, alaycı harç ve topçu olmadan Birinci Dünya Savaşı'na girerse, İkinci Dünya Savaşı'nın en büyük yabancı ordularının piyade alayı, 20'e çeşitli silahlar ve 100 harçları verdi. Aynı dönemde piyade bölünmelerinin yeniden düzenlenmesi, 4 topçu ve harç silahlarının - 5 sürelerinde bir artışa ve bir dakika içinde piyade bölünmesi tarafından üretilen olası topçu ve harç mermilerinin, 7 - 10 tarafından artmasına neden oldu.
Kolektif piyade silahlarının hacmindeki, özellikle de harç ve topçu hacmindeki artışın yanı sıra piyadeleri diğer yardımcı teknik araçlarla donatmanın büyümesiyle birlikte, piyade savaşçılarının spesiyalitelerdeki bileşimi değişti. 1918'te, en büyük kolektif silah uzmanları ordusunun piyade alayı, 15 -% 20, taburda -% 15 hakkında, şirkette - 5% 'den daha fazla değilken, II. Dünya Savaşı sırasında bu uzmanların oranı 3'ten - 5 kez arttı . II. Dünya Savaşı sırasındaki bazı ordulardaki (özellikle ABD'deki) atıcılar, piyade alayı personelinin yarısından önemli ölçüde daha azdı.
İkinci Dünya Savaşı, bazı küçük silah türlerinin daha da geliştirilmesi üzerinde büyük bir etkiye sahipti.
Orduların hareket kabiliyetindeki genel bir artış koşullarında, piyade küçük silahlardan büyük miktarda yangın çıkması gerekiyordu. Bu gereksinim, İkinci Dünya Savaşı'nda büyük miktarlarda makineli tabancalar tarafından büyük ölçüde karşılandı. Savaşın ortasında, silahlı orduların bir kısmı, bazı ordulardaki piyade taburlarının sayısının% 30'ini oluşturuyordu. Hafif makineli tüfeklerin yoğun kullanımı, mesafedeki küçük silahların yoğunluğunun görüntüsünü değiştirdi. Öyleyse, Amerikan taburunun tüfek, makineli tüfek ve makineli tüfekleri 1944 - 1945. 800 - 1000 m (makineli tüfekler) - 2,5%, 400 - 800 m (şövale ve hafif makineli tüfekler) - 5%, 200 üzerinde - 400 m (şövale, hafif makineli tüfekler ve tüfekler) - 51% 200 üzerinde, m - 100% (ikinci durumda, makineli tüfekler açıldı, tüm mermilerin yarısına kadar verildi). Diğer bazı ordularda, tabanca-makineli tüfek atışlarının üstünlüğü, bir makineli tüfekten yapılan toplam atış sayısının üçte ikisine kadardı. Böylece, otomatik tüfekler kullanarak, piyade, 2 - 3 zamanlarında en yakın mesafedeki ateşinin yoğunluğunu arttırdı.
Savaşın ikinci yarısında piyade, 3-4 katında kartuşları olan silahlı silahlarla donanmış, savaş alanının daha yüksek doğruluğu, atış menzili ve kurşunla öldürücü etkisi var.
Savaş sırasında, düşman tanklarını imha etmek için kullanılan piyade birimleri kümülatif el bombaları ve mayınları kullandılar ve uçaklarla savaşmak için büyük kalibreli makineli tüfekler kullandılar.
Kendi piyade savaş araçlarımızın gücünün artırılması süreci savaşın sonuna kadar tükenmedi. Bununla birlikte, piyadeleri daha güçlü, uzun menzilli ve aynı zamanda oldukça manevra kabiliyetine sahip bireysel ve kollektif savaş araçlarıyla donatmanın önemini abartmak zordur.
Ateş ve grevlerin yanı sıra, iyi bilinen askeri teçhizatın geliştirilmesi, piyadelerin manevra kabiliyeti üzerinde çarpıcı bir etki yaptı. Mekanizasyonun büyümesi ve orduların motorizasyonu ile eski hareketliliği açıkça yetersizdi. Daha önce çok iyi hizmet etmiş olan piyadelerin önceki hareket hızı savaşın hızını yavaşlatmaya başladı. Motor piyade yardımına geldi. Bu ciddi soruyu burada detaylı olarak ele almayacağız, yalnızca motorizasyonun piyadelerin hareketliliğini kara kuvvetlerinin en hareketli seviyesine çıkardığını ve ikincisi, aynı zamanda, mücadele olasılığını tamamen koruduğunu not ediyoruz. piyade birimlerinin kullanımı - makinelerden, her türlü arazi koşulunda, hava koşullarında ve görünürlük koşullarında sökülürken.
Bunlar, incelenen dönemde piyade silahlarının gelişmesindeki ana eğilimlerdir. Birleşik silah savaşındaki zafer, silahlı kuvvetlerin tüm silahlarının birleşik çabalarıyla elde edilmeye başlandı - ve ikincisinin etkileşimi çok önemli bir öneme sahip oldu.
Ateş kasırgasında
- Yazar:
- Oleynikov Alexey
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter