''şeylerin'' tuhaf bir biçimde yoluna girmesi beni endişelendiriyor. şeyler kendi kendine mahfolup, kendi kendine düzeliyor. ve ben evden çıkmaya hazırlandığım, herşeyin muhteşem olacağını hissettiğim bir öğle vakti, aniden çalacak telefonun, birden karşıma çıkacak bir insanın bunu bozmaması için hiçbirşey yapamam. çünkü geçen gün aydınlandım. aslında birkaç yıl önce aydınlanmıştım, bir 23 mayıs günüydü ama, geçen günkü başka türlü bir pırıltıydı. kendi sesimi duydum, bana dedi ki ''hayat böyle bebeğim (kendime tatlı bir şekilde hitap etmekten hoşlanırım) ne mutluluk, ne üzüntü kalıcı değil, sürekli birbirlerini kovalayacaklar'' kendime böyle dedim ve elimi avuçlarımın arasına aldım (yani o an üç tane elim vardı, en az) ''üzülme. ya da boşver üzül, çünkü nasılsa fazla uzun sürmeyecek.''
şeylerin sırrı budur dostlarım, sizinle de paylaşıyorum ki, ruh hallerinize aldanmayın, onları yatıya gelmiş sanmayın, çünkü siz daha temiz çarşaf çıkarırken kalkıp gidiverecekler.
şuanda herşey yolundaysa, o güzel suratına, güzel kocaman bir gülücük yerleştir. eminim şimdi çok daha güzel gözüküyorsundur. bu halinle bir resmini çizmek isterim.