Beatriz Montañez, dışarıdan gelen gürültünün ortasında bazen fısıltıdan çığlığa dönüşen o iç sese dikkat etti. Ve dikkat edin, burada bir kişi, « sunucusunun ön yargısına varmıştır.ara»Televizyondan kaybolduğunda yeni profesyonel bahsinin pek iyi sonuçlanmayacağını düşünürsek.
Her şeyin çok farklı bir karardan kaynaklandığı ortaya çıktı, onu günümüzün bir çileci, egzotik bir keşişi yapan romantik ve maneviyat arasındaki bir fikir. Ve elbette, bunun bir kızışma ya da geçici bir geri adım olmadığı anlaşıldığında mesele daha da büyüyor. Din yüzünden ya da din aracılığıyla herhangi bir proselitizmin yayıldığı bu kitapta hiçbir mesaj olmadan her şeyden yıllar uzakta.
Bunlarla ilgiliydi, yeniden buluşmak üzere uzaklaşmak ve anlatmak için yazmaktı. Yeni bir felsefe ya da derinlik keşfetmedik varoluşçuluk Beatriz'in tenha yeni evine geri çekilmesinde. Biz sadece, hiç kimsenin geri dönmediği o doğayla bütünleşmiş yaşamdan, izlenimlerden, duyumlardan ve duygulardan zevk alırız, sinüs ölür...
Ayrıca herhangi bir ideolojiye kimseyi inandırmak da söz konusu değil çünkü alınan karar ve inzivada geçirilen zaman zaten meselenin dikkat çekmek için olmadığını gösteriyor. Bu kitaptan ezici bir samimiyet akıyor ve "yalnızca" savunma olarak hayvan gibi çevreye uyum sağlayan bir armoni arayışını aktarmak, aynı zamanda aynı renklerle o bütünün bir parçası olabilmekle ilgili.
Özet
Diyelim ki yıllardır televizyonda çalışıyorsunuz, 'prime time'da bir program sunuyorsunuz. Her şeye sahipsiniz: ün, para, profesyonel tanınma, zengin bir sosyal hayat... Ama bir şeyin 'çatlak' olduğunu hissediyorsunuz. Ve her şeyi bırakıyorsun. Ama gerçekten duruyorsun. Çünkü ne şöhretin, ne paranın ne de tanınmanın iyileştiremediği derin ve çok eski bir yarayı sürüklediğinizi biliyorsunuz. Ve o yaraya bakmanın zamanı geldi.
Bu Beatriz Montañez'in hikayesi. On yıllardır terk edilmiş olan eski bir köylü kulübesi olan taş bir kulübede yaşamaya karar verdi. On beş mil içinde elektrik, sıcak su ve insan yoktu. Mükemmeldi, çünkü onları o boş ya da boş kadınla baş başa görmenin zamanı gelmişti. Aşırı hapsetme? Bir deney? Bir patlama mı? Daha az değil. Beatriz Montañez, beş yıldan fazla bir süredir mütevazı sığınağında yaşıyor...
Sadece yazmaya adanmış. Nihayetinde, Niadela'da bize anlattığı hikaye, mülksüzleştirmenin hikayesidir: kişinin gerçekte kim olduğunu bulmak için kendini terk etmesi. Ama bu hareketsiz yolculuk nasıl yapılır? Binlerce yıldır yapıldığı gibi: hareketinizi durdurmak, kendinizi gruptan veya kabileden ayırmak, doğanın size söylemek istediğini anlamak için gözlerinizi ve kulaklarınızı keskinleştirmek. Böylece, 'Niadela' olağanüstü bir dikkat, gözlem ve dinleme egzersizi haline gelir; başka bir deyişle, yazarın, çevresinde ortaya çıkan yaşamın, harika olduğu kadar kısa ömürlü, sürekli evrimini sabırla, kesinlikle ve olağanüstü şiirsel bir nefesle anlattığı saf 'doğa yazısı'.
Beatriz Montañez'in yazılarına hem (okuyucunun yararlandığı) bilimsel merakı hem de doğanın kelimeler arasında yapılıp yapılmadığı ve zaman zaman hayvanın bitkisel olanla ya da mineralin onunla birleştiği daha yüksek bir sezgi tarafından yönlendiriliyor gibi görünüyor. atmosferik ya da anlatıcı algıladığı şeyle ve şaşırtıcı bir şekilde doğal bir şekilde metin bize bir bütünden bahseder, sadece şiirsel dilin ortaya çıkardığı, bilincimize yerleşmesi hafızanın açtığı yaraların aşamalı olarak iyileşmesine izin veren şeydir.
Bu şekilde bir tilki ile olan dostluğunun hikayesi, babanın hatırası, yokluğu, ölümü ve daha da kötü ve daha acılı bir şeyle iç içe geçmiştir; parmağını elektrikli testereyle kestiği (ve kopan parçayı aldığı, kurtardığı ve bir poliklinikte yeniden takılmak üzere otuz kilometre yol aldığı) o günün öyküsü, yaban domuzu yetiminin ölüm döşeğinde olduğunu doğrulamanın derin sevinciyle dolup taşıyor. hayatta kaldı ya da partnerinden mantıksal olarak yabancılaştığını ve nihai olarak ayrıldığını doğrularken üzüntüyle ya da bir avcı tarafından tehdit edilme korkusuyla ya da daha önce hayatının bir parçası olan herkes tarafından unutulmuş hissetmenin güvensizliği ile ya da daha önce hayatının bir parçası olan ya da kaderini şimdi paylaştığı yeni bir vahşi ailenin parçası hissetmenin mutluluğu.
O zaman, hırpalanmış olarak gelen ve tam da kendi önemsizliğini ve insanlara olan hayranlığını kabul ederek iyileşen o benliğinkinden birdenbire çok daha büyük bir önem kazanan (insanın ötesine geçen) bir biz'i yeniden formüle etme olasılığı ortaya çıkar. sizi çevreleyen vahşi güzellik.
Beatriz Montañez'in «Niadela» kitabını buradan satın alabilirsiniz: