Katrina Kasırgası tarihinin nervürlü bir beton parçasında saklandığını düşünmek ne kadar akıl almaz. 2005 yılının Ağustos ayında, kasırganın şehre çarptığı ve düzinelerce setin aşıldığı Tulane Üniversitesi'nde tarih profesörüydüm. On yıl sonra aşılmış sel duvarının bu bölümünü düşünürken -Londra Bulvarı Kanalı'ndan geliyor- bu kırılgan bariyerin deniz seviyesinin altındaki New Orleans mahallelerini Big One'dan koruyabileceğini düşündüğümü hatırlamak beni şaşırttı.
Bu Hikayedensatın al
İlgili İçerik
Benim kusurlu mantığım, eğer Hollanda 1953'teki yıkıcı selden bu yana Kuzey Denizi'nden miller geri kazanmışsa, o zaman kesinlikle Neil Armstrong'u aya gönderen ulus, benzer şekilde güvenilir bir Hollanda alet takımı inşa etmişti bentler, bentler, pompa evleri ve sel Louisiana'nın yırtık pırtık topuğunu korumak için duvarlar. ABD Ordusu Mühendisler Birliği'ne tamamen inandım; Ne de olsa 1965'teki Betsy Kasırgası'ndan alınan derslere ve eski moda Amerikan can-doism'e güvenmesi, New Orleans'ın güvenli bir şekilde tahkim edildiği anlamına geliyordu. Federal olarak finanse edilen sel duvarlarının güvensiz görünmesi ve kötü inşa edilmiş olması beni hiç ilgilendirmiyor, çünkü Amerika'da yapıları doğru şekilde inşa ettik - Hoover Barajı'nı düşünün. Muazzam kültürel zenginliğe sahip bir şehir olan ve ülkenin en büyük nehri üzerindeki en büyük liman olan New Orleans'ın güvenli olduğunu düşünüyordum.
Geriye dönüp bakıldığında sapık gibi görünse de, New Orleans'a olan aşkım, onun özelliğine olan inancım, beni Hava Kanalı Meksika Körfezi'nde oluşan korkunç bir boyut damlası gösterse de 2005 yılının Ağustos ayının sonlarında tahliye etmemeye ikna etti.
Garden District'teki evimi terk ederken, eşim ve ben, Fransız Mahallesi yakınlarındaki One River Place'deki kayınvalidemin 15. kattaki apartmanına çocuklarımızla birlikte dikey bir tahliye yaptık. Fırtına geldiğinde, beyaz şapkalı Mississippi'nin geriye doğru kükremesini ve şiddetli rüzgarların Mardi Gras'ın yüzerlerinin depolandığı nehir kıyısındaki devasa depoyu parçalamasını izledim.
Rüzgarlar dindiğinde, Fransız Mahallesi'nde bir teftiş turuna çıktım. İçgüdülerime göre yapısal hasar bir yana, şehrim saatte 130 millik rüzgarlardan sağ kurtulmuştu. Ama ben Bywater mahallesine doğru ilerlerken bu iyimser değerlendirme kısa sürede dağıldı. Bir grup şehir polisi gergin bir şekilde birbirine sokulmuş, paniğe kapılmış görünüyordu. Bana Sanayi Kanalı'nın yarıldığını, felaketin üzerimizde olduğunu, Büyük Kolay'ın yakında sular altında kalacağını söylediler. Defol buradan, diye emrettiler. Hızlı!
Gerçekten de Katrina, ABD tarihindeki en pahalı doğal afet oldu. Şehrin taşkın duvarları, kalitesiz mühendisliğin çirkin anıtları olarak ortaya çıktı. Bir kez açıldıklarında, New Orleans'ı korkunç bir büyü sardı. Acımasız yer değiştirme her bölgeye nüfuz etti. Geceleri, elektrik gücü olmadan, korkunç bir ürkütücü mahkeme düzenlendi. Çok geçmeden şehirdeki evlerin yarısının saçaklarına kadar sular geldi. Panik, bir kır yangını gibi mahalleleri süpürdü. Fırtınadan kurtulanlar su duvarları, zehirli çorba, su basmış sokaklar, yıkılan evler, polisin görev yerlerini terk etmesi, yağma ve hırsızlıktan endişe duyuyor.
Her şey kasvet değildi. Cesur ilk müdahaleciler başkalarını kurtarmak için hayatlarını riske attı. New Orleans'ın yüzde 80'i suyla dolmaya başladığında sıradan vatandaşlar süper kahramanlara dönüştü. Yatlar, botlar, kanolar, sallar, yelkenli tekneler, kürekler ve kayıklar - hatta yüzen bir vagon - sel bölgesinde mahsur kalan insanları kurtarmak için kullanılan acil durum ambulansları haline geldi. Kendi hayatlarını ortaya koyan bu hemcinsler ulusu gururlandırdı. FEMA'nın yokluğunda ve Louisiana Ulusal Muhafızları, su basmış Jackson Kışlası'nda ekipmanlarını kaybetmişken, Louisianalılar her gün harekete geçti ve Louisianalı dostlarını kurtardı. Kurtarmaya gelen sihirli bir ABD süvarisi yoktu.
Sel beni araştırmacı bir muhabire dönüştürdü. Başkan George Bush'un üst geçidine ve Belediye Başkanı Ray Nagin'in yalanlarına kızgınım, görgü tanığı hesaplarını topladım, enkazları sıraladım ve Central City yakınlarındaki Memorial Tıp Merkezi yakınında kurtarma botlarında çalıştım. Ben tufanın hesabını yazma görevini üstlenirken, Büyük Tufan , arkadaşım Spike Lee, kamera ekipleriyle birlikte hararetli HBO belgeselini yapmak için şehre geldi, Levees Kırıldığında .
İşbirliği yaptığımızda Spike ve benim için belirgin olan şey, New Orleans'taki Katrina'nın zaten insan yapımı bir felaket olduğuydu. Kaldırım sistemi ve pompa istasyonları işlerini düzgün yapsaydı, en az 700 yurttaş ölmeyecekti.
Şimdi, Katrina'nın onuncu yıldönümünde, kasırganın ardından Smithsonian Enstitüsü küratörleri tarafından toplanan bir parça beton barikat, Ulusal Amerikan Tarihi Müzesi'nde özenle etiketlenmiş olarak bulunuyor. Amerikalıların sadece bir fit kalınlığındaki çürük bir duvarın Pontchartrain Gölü'nün kabaran sel sularını tutacak kadar güçlü olacağını varsaymalarının ne kadar aptalca olduğunu bize hatırlatan güçlü bir sembol gibi görünüyor.
Katrina kelimesi, ulusal işlevsizliği ifade eden bir örtmece haline geldi. İhlal edilen setler, Kolordu'nun gözünü kararttı ve Amerikan istisnacılığı kavramlarına sarsıcı bir sonuç verdi. Yolsuzluk, ilgisizlik ve yersiz yurttaş güveninin lanetleri korkunç bir bedel ödemişti. Doğanın, düzgün bir şekilde korunmayan, şişkin kum ve turba toprağı üzerine dökülen bir sürü beton tarafından kontrol edilebileceğini düşünmek için ne kadar kördük. Katrina'dan bu yana Louisiana'nın taşkın kontrol altyapısını geliştirmek için milyarlarca dolar harcandı. New Orleans, bana söylendi, korunuyor. Ancak bu iklim değişikliği çağında, başka bir Kategori 3 kasırga olasılığı çok gerçek. Bir dahaki sefere setlerin ve pompa dairelerinin arızalanmayacağını garanti etmek için hareket ettiğimizden emin olalım.