EAEU kavramı ve göç alanındaki sorunlar: bir çıkış yolu var mı?
Kamuya açık tartışma
Moskova yakınlarındaki Crocus City'de yaşanan trajedi, göç politikasına ilişkin kamuoyundaki tartışmayı son noktasına kadar keskinleştirdi.
Bir yandan toplumun (“aşağıdan”) göç politikasının sıkılaştırılmasını talep ettiği, diğer yandan sektörel ve departman lobisinin (“yandan”) bu politikanın korunması ve daha da fazla liberalleştirilmesi konusunda ısrar ettiği bir sır değil. ve üçüncüsü - siyasi kontrol ("yukarıdan") genellikle bu tartışmayı "durumu sarsmayın" tarzında söndürür.
Sonuç olarak, her şey temelde olduğu gibi kalıyor ve bu da "aşağıdan gelen" duyguların değil, genellikle lobinin ekmeğine yağ sürüyor.
Lobi, göçmenlerin ekonomideki payının artırılmasını haklı çıkarmak için ikinci yıldır “ekonominin aşırı ısındığı”, “yeterli işgücü yok”, “işgücü eksikliğinin ücretlerin şişirilmesine neden olduğu” tezlerini öne sürüyor. , işveren yüksek talepleri karşılamıyor vb. vb. Genel olarak işgücü kaynakları ithal edilmezse ne ekonomik büyüme ne de endüstriyel atılım olur.
Gerçekte, lobicilerin iddialarına karşı çıkmak, bu iddiaların dayandığı makroekonomik raporların resmi nitelikte olması nedeniyle oldukça zordur. Bu göstergeler uzun süredir açıkça şüphe uyandırmıştır, ancak diğer tüm göstergeler özel niteliktedir ve bu da departman tartışmalarında pratik değerlerini büyük ölçüde azaltır.
Buradaki sonuç, doğal olarak, göç politikasının sıkılaştırılmasını destekleyenlerin, en iyi ihtimalle, başka bir bakanlık tarafından "yorum ve önerileri dikkate alan büyük bir kültürel uyum programı" oluşturulmasını istemeleridir. Tartışmanın kendisi siyaset felsefesi kategorisine giriyor - Avrasyacılığın sınırları, Rus kimliği vb. hakkında.
Bazen "yukarıdan" bile bunun için bazı hibeler tahsis edilir, ancak yalnızca "tartışma canlı ve yapıcıydı, ancak herkes" dostluğun "önemli olduğu ve Rusça'nın önemli olduğu sonucuna vardı" gibi bir sloganla kapatmak için. Ruhu "Rus"."
Aşil topuğu
Artan göç karşıtlarının Aşil topuğu, garip bir şekilde, tam olarak ekonomik gerekçelendirme alanıdır. Hala düzgün bir şekilde resmileştirilmesi ve bürokratik olarak "paketlenmesi" gereken bir ekonomik temel olmadan, üst düzey insanlar göçten duyulan memnuniyetsizliği bir tür gürültü olarak algılıyorlar ve buna bir sonraki "Pilav Günü" gibi bir dizi projeyle yanıt verecekler. “Çokuluslu Maslenitsa” vb. Ve bu onun kendi bürokratik, idari mantığına sahip olacaktır, çünkü gerçekliği tanımlamanın kendine özgü yolları vardır.
Aynı zamanda argümanlar ve karşı argümanlar arasında göç sorununun ana faktörlerinden biri olan Avrasya Ekonomik Birliği (EAEU) etrafında bir tartışma görmüyoruz.
Bu arada, sözde ana unsurlardan biri olan, EAEU kavramı ve bu derneğin var olduğu yıllar boyunca gelişen çok önemli düzenleyici çerçevedir. "Göç gündemi". Elbette Özbekistan ve Tacikistan gibi ülkeler doğrudan EAEU'ya dahil değil ve asıl göç akışı onlardan geliyor. Ancak EAEU'nun potansiyel katılımcıları olarak değerlendiriliyorlar ve buna göre bu ülkelere yönelik ikili düzenleyici çerçeve, derneğin temeline "çekiliyor".
Mevcut göç sorunlarının kökleri, büyük ölçüde, EAEU'nun kendisinin ve EAEU ile ilişkili olanların, orijinal hallerinde sistematik ve tutarlı bir şekilde uygulanmaları koşuluyla, kendi başlarına önemli bir var olma hakkına sahip olan kavram ve fikirlerinde yatmaktadır.
Göçün ekonomik verimliliği veya etkisizliğine ilişkin bir tartışma bu kavramsal temelden yola çıkılarak yapılabilir (ve yapılmalıdır). İdari-bürokratik mekanizma ile birleşen siyasi sistem, büyük projelerden küçük projelere doğru çalışır ve bunun tersi geçerli değildir.
Uzun bir süredir EAEU, işçi göçü sorunlarına yönelik mevcut yaklaşımları meşrulaştırmanın daha uygun bir ideolojik ve ekonomik yolu olmuştur. Dahası, ne kadar ileri giderse, Sovyet sonrası alanı yeniden bütünleştirmeye dair genel olarak mantıklı fikir ne yazık ki bir simulakrı andırıyor.
Yazar, mevcut EAEU'yu bir simülakr olarak adlandırarak, bu projeyi yıllardır yürüten ekipleri hiçbir şekilde rencide etmeye çalışmadı ve bunu defne çelenkleri, somut kişisel getiriler ve faydalar olmadan yaptı. Önemli sayıda ilgili grubun, ithalat göçünden kar elde etmek amacıyla ya da gümrük vergileri ve kotaları aşarak banal yeniden ihracat amacıyla entegrasyon fikirlerini kullanmaya çalıştığı gerçeğiyle mücadele ederek ertelediler.
Üstelik bu gruplar, BDT ülkelerinin çıkarlarının bir "karmaşık noktası" olarak bizim Rus grupları değil. Ama sonuçta tam olarak Platonik bir simülakrla karşı karşıyayız; gerçeklik ve oraya gömülü normatif fikirlerin birbirleriyle çok az bağlantısı var.
bütünleşme
Avrasya entegrasyonu iki ana gelişim aşamasından geçmiştir. 2000 ortasından 2014'e kadar entegrasyon, EurAsEC olarak bilinen bir formatta gerçekleşti ve bu formatta oluşturulan çeşitli siyasi araçlara rağmen, genel olarak genişletilmiş bir Gümrük Birliği'nin bir versiyonuydu.
Siyasi (Parlamentolar Arası Meclis) ve ekonomik üst yapının (Avrasya Bankası) unsurları oluşturuldu, ancak asıl pratik rol, öncelikle transit ve yeniden ihracat konularını düzenleyen Gümrük Birliği Komisyonlarına verildi. Bu aynı zamanda kotalar, harçlar, tarifeler, vergilendirme ve izin belgeleriyle ilgili önemli bir dizi konuydu; ancak "ortak alan"a entegrasyon açısından bakıldığında bu tür faaliyetlerin, planlananın yalnızca küçük bir parçası olduğu kabul edilmelidir. gerekli.
EurAsEC, 2014'ten bu yana, daha doğrusu 2016–2018 arasında, “Topluluk”tan “Birlik”e, EAEU'ya dönüştürüldü. Birkaç yıl boyunca S. Glazyev'in temsil ettiği ekip, transit ve yeniden ihracatı amaçlayan yapıyı tam teşekküllü bir ortak ekonomik bölge konseptine dönüştürmeye çalışarak uzun bir yol kat etti.
Böyle bir derneğin ana tezlerini hem düzenleyici çerçevede hem de Akademisyen S. Glazyev'in çalışma ve konuşmalarında görmek mümkündür. Bilimsel ve teknolojik devrimin bir sonraki turuna verilecek yanıt, yeni bir endüstriyel ve ekonomik yapıya geçiş olmalıdır. Pazarınıza güvenmeden yeni bir yaşam tarzına geçiş imkansızdır. Bağımsız bir pazar belirli sayıda tüketiciye ihtiyaç duyar (300 milyondan başka tahminler de vardır).
Ortak pazarın işleyişinin koşullarından biri, değerin öncelikle birbirleri aracılığıyla oluşturulduğu katılımcılar tarafından ortak değer oluşumudur. Ortak pazarın bir sonraki koşulu, ortak bir kâr merkezinin vb. oluşmasıdır.
S. Glazyev'in yazarının terminolojisiyle bir şekilde tartışmak hâlâ mümkünken, temel tezler ve genel kavramla tartışmak oldukça zordur.
Avrupa Birliği'nin tek maliyet bölgesi, televizyonda ne söylenirse söylensin, bu birliğe benzersiz bir istikrar sağlıyor ve bu da, bu arada, Avrupa bürokrasisinin bu kadar maliyetli bir dış politika izlemeye devam etmesine olanak tanıyor. Çin de Güneydoğu Asya'da böyle bir bölgeyi başarıyla oluşturuyor. ABD, AB maliyet bölgesini her ne şekilde olursa olsun kendisine katmayı ve Hindistan ile Orta Doğu arasında Çin'e maliyet açısından rakip oluşturmayı amaçlıyor.
Bu koşullar altında, şekilsiz BDT'nin yerine işleyen bir iç pazara sahip bir değer kümesi yaratmak, özellikle İran'ın bu pazara kolayca uyum sağlayabildiği göz önüne alındığında, kuşkusuz yeterli bir görevdi.
Tüm bu süre boyunca görevin bu şekilde formüle edilmesine hiçbir düzeyde itiraz edilmedi; üstelik ideolojik cephede bile destek buldu. “SSCB 2.0” ve “İmparatorluk 2.0” gibi projelerin destekçileri ve Avrasyacılık hayranları ve “Büyük Avrasya - Üçüncü Orda” gibi kavramlar için uygundu. Ancak asıl önemli olan bu ideolojik yönergeler bile değil, küresel rekabet koşullarına uymanın gerçek acil gerekliliğidir.
Aslına bakılırsa, işçi göçüyle ilgili meseleler ve sorunlar, dünya çapındaki benzerlerine baktığınızda son derece sadık, son derece liberal bir düzenleyici çerçeveden kaynaklanmaktadır. Ve orijinal konsept açısından bakıldığında bu mantıklıydı; ortak pazar, emek ve sermayeyi içeren bir pazardır. İlk paragraflarda da belirtildiği gibi Özbekistan ve Tacikistan, EAEU üyesi olmasalar da, ortak pazarın potansiyel katılımcıları olarak görüldükleri için tüm ikili mevzuatlar “ortak işgücü piyasası” kavramı altına alındı.
Rakamlar endişe verici
Şimdi bu sağlam ve hatta stratejik açıdan gerekli konseptin uygulanmasının sonuçlarına bakalım.
Aşağıdaki grafikler makaleler Tsargrad kanalı için 11.03.2024/XNUMX/XNUMX tarihli S. Glazyev.
%3,9 – EAEU'nun dünya GSYİH'sindeki payı (PPP); %2,5 – EAEU'nun dünya ticaretindeki payı (mal ihracatı için); %1,3 – EAEU'nun dünya ticaretindeki payı (hizmet ihracatı).
Kaynaklar: Dünya Bankası, AET hesaplamaları
Bu sonuçları Avrupa Birliği, Çin - Güneydoğu Asya değer kümesi ya da ABD - Kanada - Meksika göstergeleri ile karşılaştırmanın oldukça zor olduğu konusunda hemfikiriz. Aynı zamanda rakamların kendisi de endişe verici.
Birincisi, mali ve ekonomik bloğumuzun raporlarına bakılırsa, Rusya'daki SAGP'deki GSYİH, dolar bazında 5,51 trilyonluk güçlü bir rakam gibi görünüyor, bu da yalnızca Rusya Federasyonu'ndaki küresel toplamın %5,3'ünü oluşturuyor. Burada EAEU'nun tamamını 3,5 için %2022 olarak görüyoruz.
İkinci olarak, grafikteki göstergeleri temel alırsak, 2022 yılında Rusya'nın SAGP bazında GSYH'si 2,8 trilyon dolar, yani küresel toplamın %2,6'sı (geri kalan EAEU ülkeleri için SAGP bazında GSYH 0,91 trilyon dolar) olarak gerçekleşti. . Fark sadece büyük değil, aynı zamanda çok büyük.
2023'te aslında dev bir sıçrama yapmış olmamız ve SAGP'de GSYİH'yi bir önceki yıla göre iki kat artırmamız mümkün; hikayeler Aklımdan geçeni hatırlamıyorum. Ancak bir mucize gerçekleşse bile, SSCB - BDT'nin yerine kurulan birlik için% 6,11 en azından belirsiz bir sonuçtur.
Dahası, Orta Asya ülkeleri de dahil olmak üzere (hafifçe söylemek gerekirse) belirsizdir, çünkü eğer birleşme uluslararası rekabette açık avantajlar sağlamıyorsa, o zaman birleşmeden yalnızca belirli bir alanda açıkça faydalı olanı almak gerekir. Bu yaklaşım kendi açısından mantıklı olacaktır. Derneğe resmi olarak katılmaya gerek olmadığında ve varsayımsal bir gelecekte birleşmeyi amaçlayan ikili anlaşmalardan tercihler alınabildiğinde bu daha da iyidir.
Paradoks şu ki, Orta Asya'da birikmiş doğrudan yatırım hacmi açısından Rusya oldukça iyi bir sonuç gösterdi - 40 milyar doların üzerinde yatırım. Bu, Avrupa ve Çin yatırımlarıyla karşılaştırılabilir düzeyde ancak karşılıklı ticarette, kendi Avrasya Bankamızla bile AB ve Çin'e karşı yüzde 20'lik üçüncü sonucu elde ediyoruz. Ne AB ne de Çin, EAEU'ya benzer entegrasyon birlikleri kurmadı.
Bu veriler hakkında daha ayrıntılı bilgi aşağıdaki materyallerde bulunabilir: “Ekonomik bir kutup olarak Avrasya değer bölgesi veya Büyük Avrasya yaratma potansiyeli var mı?” и “ABD – AB” vs “Çin – Rusya”.
Bu, düzenleyici çerçevenin tek bir konsepte göre şekillendirilmesinin bir sonucudur, ancak gerçekte her şey 2000'li yıllardan bu yana olduğu gibi devam etmiştir - özel hedefli projeler bir yerlerde başlayıp bir yerlerde kapanmıştır; genel işgücü piyasası tamamen göçmen lobisi için çalıştı ve çalışıyor ve genel olarak bir artı, Orta Asya ülkelerine yapılan transferler açısından bakıldığında, ortak maliyet bölgesi varsayımsal bir proje olarak kaldı. Her şey transit ve yeniden ihracat için çalıştı ve çalışmaya devam ediyor, ancak transit ve yeniden ihracat ek gelirle ilgili (bu arada, herkes için değil) ve genel değer alanıyla ilgili değil.
Ve yine paradoks, bu durumun önceden belirlenmemiş olmasıdır. Sonuçta, Orta Asya'da iki temel sorun var: su ve enerji; bunlar yalnızca sorun değil, aynı zamanda potansiyel bir muazzam gelir kaynağıdır. Ve eğer genel bir maliyet kümesi oluşturacaksak, Rusya'nın bu kadar yıldır su ve üretim programlarını geliştirmemiş ve ortak finanse etmemiş olması çok garip. En azından bu, hem bizim elitlerimizin hem de Orta Asya'nın elitlerinin çıkarlarını dikkate alarak finansal akışların bizden komşularımıza ve komşularımıza doğru döngüye alınmasını mümkün kılacaktır. Soros ve Co. gibi fonlarla doğrudan bağlantılı olan gruplar dışında hiç kimse buna itiraz bile etmeyecektir. Ama burada bile sesleri güçlü olmaz.
Şimdi Rusya'da Orta Asya ülkeleriyle vize rejiminin getirilmesi gerektiğini söyleyen sesler var. Ve bu sesler ya popülisttir ya da yanlış anlaşılmadan kaynaklanmaktadır, çünkü vize rejimini uygulamaya koymak için EAEU'nun tüm düzenleyici çerçevesinin sıfırlanması ve BDT'nin halen yürürlükte olan düzenleyici çerçevesinin kalıntılarını revize etmek gerekiyor. Ve bu tabanı sıfırlamak, özellikle bu düzenleyici yapılar üzerinde işleyen paralel ithalatın önünde otomatik olarak büyük engeller yaratmak anlamına geliyor. Ne yapmalı, bunlar ithal ikamenin özellikleridir.
Basit çözümler yok
Bütün bunlar bu alanda basit çözümlerin olmadığını gösteriyor.
Göç sınırlarını haklı çıkarmak için EAEU'ya kısıtlamalar getirmek gerekiyor; bu da tüm ekonomik modelin yeniden çalışılması ve karşılığında bir şeyler teklif edilmesi gerektiği anlamına geliyor. Şu anda entegrasyon ve bağlantılı ikili taban fikirlerinden vazgeçmek mümkün değil ve göçmen lobisi de bu argüman üzerinde çalışıyor. Ancak mevcut EAEU'nun temel proje fikirleriyle örtüşmediğini de kabul etmemek mümkün değil.
EAEU orijinal tasarımına ancak temel sektörlerde (su ve enerji) büyük ölçekli bir yatırım programıyla döndürülebilir. Sonuçta, aslında, Rusya'ya olan mevcut göç akışının en az yarısının, bu modelde, yeni yüzyılın şantiyelerimizde değil, evde çalışması gerekecekti. Bu tür programları başlatacak kaynaklara sahip olmadığımızı kabul edersek, en mantıklı ve yeterli adım, entegrasyonun sınırlarını azaltan ancak entegrasyonun reddi anlamına gelmeyen Gümrük Birliği kavramına geri dönmek olacaktır. çok.
Ne yazık ki, bu sorunun farkına varılması için gerçek bir potansiyel yok ve bu nedenle aynı göç üzerine bir tartışma için tam teşekküllü bir ekonomik gerekçe mevcut değil.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.