Tarihsel fikir birliği, Başkan Woodrow Wilson'ın Birinci Dünya Savaşı'nın bitiminden sonraki dış politikasının bir başarısızlık olduğu ve İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra Başkan Harry Truman'ın dış politikasının başarılı olduğu olabilir. bu geniş değerlendirme, bu makalenin amaçları doğrultusunda Wilson'un dış politikasına iki açıdan bakmanın önemli olduğuna inanıyorum: fikirler ve uygulama.
Wilson'ın fikirlerinin uygulanması - "zafersiz barış" (Kaufman 48), "demokrasi için güvenli" bir dünya (49), savaş sonrası dünyayı tasarlamak için On Dört Nokta listesi (49) ve Milletler Cemiyeti ( 50) - neredeyse hiç uygulanmadığı veya anlamlı bir kapasiteyle uygulandığı için şüphesiz bir başarısızlıktı. Bununla birlikte, fikirlerin kendileri bir başarısızlık olarak görülemez, zira bunları daha erken uygulamada başarılı olamamaktan öğrenilen dersler, Truman'ın ve aslında İkinci Dünya Savaşı sonrası başkanların çoğunun dış politika felsefesi ve kararlarında açıkça görülmektedir.
Duruma bu şekilde baktığımda, Wilson'un başarısızlıklarının çoğunlukla pratik olduğunu ve pratik başarısızlıklarının nedenlerinin zamanının yerel bağlamında ve uluslararası ortamında bulunabileceğini, Truman'ın başarılarının ise çoğunlukla Wilson'un fikirlerinin pratik olarak gerçekleştirilmesinden kaynaklandığını iddia ediyorum. . Dahası, çağdaş dış politikanın bile Wilson'un fikirlerini pratik olarak gerçekleştirme mücadelesi olarak görülebileceğini savunuyorum, ancak şimdi yerel bağlam ve uluslararası ortam uygulama yöntemlerinin daha fazla yeniden tasarlanmasını gerektirecek kadar büyük ölçüde farklı.
Wilson, toplu güvenliğe, ahlaki ilkelere ve işbirliğine değer veren bir perspektif olan idealist uluslararası ilişkiler perspektifini (11) enerjik bir şekilde savunan ilk ABD başkanıydı. ABD'nin “tesadüfi değişime karşı dayanacak temeller üzerinde özgürlük kurmaya çalışanlar için bir model” (47) ve dünya “barışının siyasi özgürlüğün sınanmış temelleri üzerine yerleştirilmesi gerektiğine” (49) şiddetle inanıyordu. ). Bu sözlerle Wilson, dış politikasına aktif olarak küresel siyasete girme, diğer ülkelerle çalışma, ekonomileri serbest ticaret yoluyla bütünleştirme ve karşılıklı savunmayı sağlama öncülüğünü yaptı; hepsi Amerikan demokrasisini ve özgürlüğünü teşvik etme yüce hedefine bakıyordu; Wilson, bu politikayı "insanlığın onayını kazanacak bir barışı garanti etmenin en iyi yolu" olarak gördü.sadece angaje olmuş ulusların ulusal çıkarlarına ve acil amaçlarına hizmet edecek bir barış değil ”(48).
Bununla birlikte, dünya ve Amerika'nın buradaki rolü hakkındaki bu yeni düşünme biçiminin etrafındaki bağlam, tam da Wilson'ın karşı çıktığı türden "ulusal çıkarlar ve acil amaçlar" idi. Uluslararası ilişkilerin Realist perspektifi, kuruluşundan Wilson'un başkanlığına kadar (16-17) Amerikan dış politikası için çoğunlukla standart model olmuştu. Gerçekte Realizm, dünyayı uluslar arası bir güç mücadelesi olarak görür, bu nedenle bir ulusun dış politikası en iyi şekilde, güvende kalmak ve ulusal çıkarların yerine getirilmesini sağlamak için yeterli gücü elde etmek için kullanılır.
Wilson'un idealizminin ışığında, Gerçekçilik alaycı görünüyor, ancak hiçbir perspektifin tam olarak doğru olduğu kanıtlanmadı (çağdaş dış politika paragrafında bundan daha fazlası) ve Realizmin kesinlikle etkisiz olduğu söylenemez. Profesör Joyce Kaufman, "tek taraflılığın [Realist temelli, bazen saldırgan, siyasi müfrezeyle ekonomik angajman politikasının] ABD'nin" büyük bir güç "olmasına izin verdiğine veya bazılarının on dokuzuncu yüzyılın sonunda emperyalist bir güç olduğunu söyleyeceğine" inanıyor. (16–17). Dolayısıyla, Wilson'un idealist temelli dış politika izleyerek tüm yerleşik doktrinleri altüst etmeyi önerdiği, başarılı ve büyük ölçüde faydalı Gerçekçiliğe dayalı dış politika bağlamında oldu, bu yüzden başarısız oldu.
Birinci Dünya Savaşından sonra Amerika, İngiltere, Fransa ve İtalya liderleri tarafından müzakere edilen Versailles Antlaşması, yenilgiye uğramış ulusların topraklarında olduğu gibi, Wilson'un On Dört Noktasının çoğuna karşı eskisi gibi aynı eski Realist dünya görüşünü dayattı. galipler arasında bölünmüş ve tazminatlar uygulanmıştır (50). Wilson'ın Milletler Cemiyeti bile başarısız oldu: Oluşturulmuş olmasına rağmen, ABD Kongresi büyük ölçüde, dış savaşlara müdahale gibi, ulusal çıkarlara olmayan ülkeden eylemler gerektireceği endişesi nedeniyle katılmaya karşı oy kullandı (51) . Korku, tam da, Birliğe katılmanın tek taraflı dış politikaya aykırı olmasıydı; Amerika'nın otonom güç konumuna zarar vereceğini,İdealist inanç ise, tek taraflılıktan vazgeçmenin aslında kolektif güvenlik yoluyla özerk gücün gerekliliğini azaltacağı yönündeydi.
Birinci Dünya Savaşından sonra ABD, bazı tek taraflılıklarla birlikte daha da tecritciliğe çekildi (53). Bununla birlikte, izolasyonculuk arayışında, iki savaş arası dönemin başkanları İdealizmin artık aslında bu amaca yönelik daha iyi bir model olduğunu keşfettiler (60). Başkan Warren Harding ve Başkan Calvin Coolidge, silahsızlanma anlaşmalarını müzakere etmeye çalıştılar ve 1928'de Amerika, başka bir küresel çatışmaya sürüklenmekten kaçınmak için idealist bir şekilde savaşı yasadışı ilan etmek için tasarlanmış "Kellogg-Briand Paktı" (60) imzaladı. Ancak 1930'larda Japonya, Çin'i işgal ederek bu anlaşmaları ihlal ettiğinde, Amerika bu anlaşmaları angaje etmeden uygulayamayacağını anladı, bu da ilk başta imzalama nedenine aykırı oldu. Dolayısıyla, Wilson'un İdealizmi değerini göstermeye başlarken, İdealizmin izolasyonist bir hedefle birleşmesinin uygulanabilir bir karışım olmadığı hemen anlaşıldı.Ve Amerika yine de 2.Dünya Savaşı'na sürüklendiğinde, dünya ve ABD için Birinci'den çok daha yıkıcı bir savaş, bu çelişki nihayet ele alındı.
Başkan Franklin Roosevelt, Wilson gibi, "dünyanın her yerinde" özgürlüklerin garanti altına alınması çağrısında bulunduğunda ve "dost, medeni bir toplumda birlikte çalışan özgür ülkelerin işbirliğinin" savaştan sonra Truman'ın idealist politikalarının temelini attı. Bunu garanti etme yöntemi (65). Bu noktada, Wilson'un İdealizminin pratik başarısızlıklarından dersler, en azından eskisinden daha büyük ölçüde öğrenilmiş, bu da Lig'den daha güçlü bir kurum olan Birleşmiş Milletler'in kurulmasına yol açmış ve bu sefer de Büyük bir çoğunlukla ABD Senatosu (72–73). Pasif, izolasyonist İdealizm zayıf ve etkisizdi; aktif, angaje İdealizm, ekonomik olarak perişan durumdaki ülkelerin ve rakip süper güçlerin yeni dünya düzeninde gerekli olacaktı.
Son iki Dünya Savaşı çok yıkıcı olduğundan ve dünyanın artık her zamankinden daha fazla bağlantılı olduğu açıktı, ABD ile SSCB arasında başka bir büyük savaş tehdidi göz korkutucuydu. Amerika'nın benimsediği idealist perspektif ve angaje dış politikanın, bu çatışmanın öncelikli olarak tanımlanmasının siyasi, askeri ve ekonomik ittifaklar ve manipülasyon ve vekalet savaşları yoluyla olduğu gibi, Soğuk Savaş'ın Soğuk olmasının başlıca nedeni olduğuna inanıyorum.
Truman'ın Wilson'un fikirlerini başarılı bir şekilde uygulamasının örnekleri, dış politikasını başarılı kılıyor: Barışçıl devletlere karşı ABD'nin gerekçesiz yabancı saldırganlığına daha önceden müdahil olmuş, böylece pek çok eski başkanın halkı gerekliliğe ikna etme konusunda karşılaştığı sorundan kaçınıyor. sadece belirli durumlarda müdahale (82). Siyasi ve ekonomik sorunlarla karşı karşıya olan uluslara yardım sağlama Truman Doktrini, Wilson'un Amerika'yı dünyanın geri kalanı için bir model olarak temsil etme fikrini destekledi ve yardımın yanı sıra, Komünizmi kontrol altına almaya büyük katkıda bulundu (87-88). Ve Savaş Planı ve NATO, barışı sağlamak için ekonomik bağlar kurmak ve belirli idealleri teşvik etmek ve uygulamak için küresel kurumlar oluşturmak gibi idealist değerleri temsil ediyor.
Truman'ın dış politikası, Wilson'un İdealizminin başarılı bir şekilde hayata geçirilmesi iken, şimdi, çağdaş dünyada, İdealizmi yeni bir ortamda gerçekleştirmenin zorluğu bir kez daha zor. Bu, İdealizmin dünyanın en doğru ya da arzu edilen yorumu olduğu ya da her zaman zorunlu olduğu anlamına gelmez; Truman'ın politikaları bile büyük ölçüde Realist düşünceye dayanıyordu. Örneğin, Birleşmiş Milletler ve özellikle NATO, uluslararası kuruluşlarla meşguller, evet, ancak aynı zamanda barış sağlamak için askeri gücün gerekli olduğu ve bu kurumlarda var olan sadece işbirliğinin yeterli olmadığı fikrine dayanıyorlar (71) . Ancak Wilson'ın gösterdiği şey, dünya teknolojik, ekonomik ve politik olarak daha ilerledikçe, uluslar arasındaki bağlantının kaçınılmaz olduğuydu.bu nedenle bu kaçınılmazlığı arzu edilir kılmak için her türlü çaba gösterilmelidir. Wilson'dan Truman'a, farklı boyutlara kadar Başkanlar, dünyanın değiştiğini ve değişmeye devam ettiğini ve idealist politikalarının, ister gerçekçi bir dünya görüşüyle askeri olarak ister ekonomik olarak işbirliği yoluyla arzu edilir bir bağlantı kurma girişimleri olduğunu fark ettiler. değer odaklı.
Şimdi, Amerika ve diğer ülkelerde, İdealist kurumlardaki birçok kusur inceleniyor ve çözüm önermek yerine tüm kurumun değeri sorgulanıyor gibi görünüyor. Örneğin, Başkan Donald Trump askeri ve ekonomik anlaşmalardan çekiliyor, NATO’yu sorguluyor, BM veya WHO’nun değerini sorguluyor. İkinci Dünya Savaşının sonundan bu yana değişen manzara, gördüğüm kadarıyla, bu kurumlar ve anlaşmalardan kaynaklanan artan işbirliği ve bağlantının egemenliğin azalmasına yol açmasıdır. Profesör Walter Russell Mead, Foreign Affairs'de yazıyor"Uluslararası düzenin sadece seçkin fikir birliğine ve güç ve politika dengelerine değil, aynı zamanda ulusal toplulukların özgür seçimlerine de dayanması gereken Jacksonian İsyanı" makalesi. Bu açıdan bakıldığında, Wilsoncu fikirlerin dış politika tartışmalarında varlığını sürdürmesini sağlamanın en iyi yolu, bir kez daha, iç bağlamdaki ve uluslararası ortamdaki değişiklikleri tanımak ve tıpkı bunları uygulama sorunları.
(2020 Yazında Yazılmıştır)
Stagflasyon, ekonomi, aşırı yüksek enflasyon ve yüksek işsizlik oranlarının eşlik ettiği durgun bir büyümeye sahip olduğunda ortaya çıkar. Şu anda dünya ekonomisi iki büyük riskle karşı karşıya: COVID 19 salgınının yarattığı muazzam bozulma ve Rusya ile Ukrayna arasındaki çatışmanın ekonomik etkisi.
Savaşların büyük ekonomik yıkıma neden olduğunu çok az kişi inkar edebilir. Savaşı kovuşturmak için kullanılan kaynakların fırsat maliyeti üzerindeki olumsuz etki ile birlikte fiziksel ve beşeri sermayenin yok edilmesi, Savaşların nadiren karlı girişimler olabileceğini göstermektedir.
Sathya Krishnan Suresh, Shunmupapriya P Bu yazıda, stili ve içeriği iki ayrı görüntüden gelen yeni görüntüler oluşturmak için kullanılabilecek bir yöntem olan “Nöral Stil Transferi” adlı ilginç bir konuyu tartışacağız. Bu makale Leon A Gatys ve arkadaşlarının A Neural Algorithm of Artistic Style (Sanatsal Stilin Sinirsel Algoritması) temel alınarak hazırlanmıştır; burada yazar, Evrişimsel Sinir Ağı (CNN) katmanlarını kullanarak yeni bir görüntünün oluşturulması hakkında ayrıntılı bir açıklama sunar.
2021'de hizmet verdiğiniz müşteriler ve onlara anlattığınız hikayeler hakkında bildiğiniz her şeyi yeniden düşünmenizi tavsiye ediyorum. Geri adım atmak.
İster NFT'lerde yeni olun, ister sahnenin emektarı olun, burada anlattıklarımın faydalı olabileceğini umuyorum. Bu seri, "projelerin" herkesi kendilerine bir miktar para kazandırmak için manipüle etmek için kullandıkları özenle tasarlanmış yöntemleri ortaya çıkarmayı amaçlıyor.
1.Nörogenez, sinirsel düzenleyici gibi davranabilir mi?(biorXiv) Yazar : Lina M.