Kanadalı David Orr, o sabah sabah saat 4’te başlayan koşunun son zorlu adımlarını atarken, Avrupa’nın en yüksek aktif yanardağı Etna Dağı’nın zirvesine yakın, ufalanan volkanik kayalarla kaplı bir yolda Haziran sonu akşamı.
Kolları ve bacakları, “vahşi” olarak tanımladığı aşırı büyümüş yoldan kaynaklanan çiziklerle kaplı.
Kendini keşfetmeye giden yol, insanları alışılmadık yerlere götürebilir, ancak çok azı, İtalya’da yaklaşık üç ay süren 3.500 kilometrelik bir koşunun ilk gününde olan Orr kadar ileri gidebilir. Bu, güneyde patlayan Etna’dan kuzeyde karla kaplı Mont Blanc’a (İtalyanca Monte Bianco) kadar mistik olarak tanımladığı bir yolculuk.
Etna Dağı için “Bu sabah Kanada bayrağını ve İtalyan bayrağını oraya götürdüm” diyor. “Sonra bir çeşit lav kaydırağı üzerinde bin metre aşağı kaydım. Kendimi akışına bıraktım.”
Stratford, Ontario’dan Floransa’da yaşayan bir bilgisayar mühendisi olan Orr, bu yılın başlarında başarısız oldu. Hayatına yeni bir anlam kazandırabilecek bir meydan okuma arayışı içinde, büyük ölçüde bilinmeyen ve kısmen ihmal edilen Sentiero Italia’ya (SI) veya Büyük İtalyan Yolu’na dikkat çekerken, benimsediği ülke hakkındaki anlayışını derinleştirmeye karar verdi.
Dünyanın en büyük yürüyüş parkurlarından biri
Yaklaşık 8.000 kilometre uzunluğundaki yol, dünyanın en uzun yollarından biridir ve 16 Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Dünya Mirası Alanı ile çok sayıda milli parkın içinden geçmektedir. 1995 yılında İtalyan Alp Derneği tarafından açılan yol, İtalyan yarımadasını Alpler’den Apeninler’deki Boot yoluyla Sicilya ve Sardunya adalarına bağlar.
Patika bakımı, eğitim ve ağaçlandırmadan kurtarma istasyonlarının işletilmesine ve birçoğu sıcak yemek servisi yapan 750 acil barınaktaki yaklaşık 21.000 yatağa kadar her şeyi yapan binlerce gönüllüden oluşan personele sahiptir.
Sentiero Italia 12’nin bir bölümünü yazan, güney İtalya’daki Calabria’da yürüyüş rehberi olan Marco Garcea, “SI, yavaş ve sürdürülebilir turizmi teşvik etmenin yanı sıra yürüyüşçülerin yerel bitki örtüsünün tadına varmalarına ve yol boyunca yerel halkla tanışmalarına da olanak tanıyor” dedi. – uysal seyahat rehberi.
Alp Kulübü, 2019 yılında özellikle güneyde bazı kesimlerde bakıma muhtaç hale gelen yolu yenilemeye başladı.
Garcea, “Kuzeyde daha ünlü dağlar var, ancak güney İtalya’daki yürüyüş parkurları daha fazla keşif seviyesi ve yerel kültürle daha fazla temas sunuyor” dedi.
Yol bazı yerlerde “cehenneme gitti”.
Güneydeki patikaların, bir zamanlar uzak olan dağ yerleşimlerini, yakacak odun arayan, üzüm toplayan veya otlayan sakinler tarafından kullanılan diğer dağ yerleşimleriyle birbirine bağladığını söylüyor. Yaylacılık Mevsimlik büyükbaş hayvan gezileri için güzergahlar.
Orr, Calabria ve Basilicata boyunca uzanan görkemli Pollino Ulusal Parkı gibi parklar dışında, güney İtalya’daki yolun “çoğunlukla içinden geçmek zorunda kaldığım Akdeniz bitki örtüsü nedeniyle cehenneme döndüğünü” söylüyor.
Ancak kırmızı ve beyaz “SI” plakalar mükemmel durumdaydı.
Çiftlik tarlaları ve dikenli bitki örtüsünün arasından geçen yollar hakkında “Sanki birisinin sadist bir mizah anlayışı varmış gibiydi” dedi. “Ama bu kimin suçu? Doğa değil. Bu yüzden bir mizah anlayışı geliştirmem ve onunla mücadele etmeyi bırakmam gerekiyordu.
Yaklaşık ilk ay boyunca, Calabria’nın yüksek dağ ormanlarında onu o kadar şaşırtan ve kaybolup kaybolmadıklarını sorduran bir çift dışında hiçbir yürüyüşçüyle karşılaşmadı.
Hayattaki yerlilerden daha büyük
Bunun yerine, olağanüstü yerel halkla, toplayıcılarla ve hasır sepetli mantar toplayıcılarla karşılaştı. Onu soru yağmuruna tuttular ve evlerine davet ettiler. Calabrian ‘Ndrangheta suç grubunun üyesi olduğundan şüphelendiği bir grup piknikçi, büyük bir parça yerel peynir alması konusunda ısrar etti. (“Bunun reddedemeyeceğim bir teklif olduğunu biliyordum,” dedi gülerek.)
Günlerce onu takip eden vahşi bir köpekle arkadaşlık kurdu ve kilise sıralarındaki ibadetçiler gibi sessizce yol üzerinde dönen yüzlerce ateşböceğiyle gece arkadaşlığı yaşadı.
Orr’un karısı Kristin Sullivan, iki küçük çocuğuyla birlikte birkaç hafta boyunca karavanda kalmıştı ve bir arkadaş ağı, her günün sonunda onunla buluşup yiyecek, barınak ve diğer ihtiyaçları organize ediyordu. Koşunun finansmanı bizzat Orr’un yanı sıra taraftarlardan ve ekipmanı sağlayan bir İtalyan spor giyim şirketinden gelen bağışlarla geldi.
Toskana, Prato yakınlarındaki bir sığınakta çalışan ve yolda koştuğunu duyduğu “çılgın Kanadalı” ile fotoğraflanan Alberto Moldavi, “Yaptığı şey inanılmaz” dedi.
“İtalya’nın korunması gereken omurgası Apeninler’e dikkat çekiyor. İtalya’nın ihtiyaç duyduğu turizm türünü uyguluyor ve destekliyor.”
32 km koşusu bir “iyileşme günü”dür.
Yaklaşık iki ay sonra, 56. günde Orr, Toskana sığınağında akşam yemeği için ormandan çıktı. 40 millik bir günü yeni tamamlamıştı, ardından 20 millik bir “iyileşme” günü geldi.
Dağınık saçları ve kalın sakalıyla Orr, bazı dayanılmaz zorluklarla karşılaştığını söyledi.
Kuadriseps ve Aşil tendonunu erkenden sakatladı, bu da onu yavaşlamaya ve daha uzun koşmaya zorladı. Uzak bölgelere su taşımak çok zor olduğundan uzun süre susuz kalmayı tercih etti. Kat edilen mesafenin yüzde beşinin kaybolmanın ardından yaşanan aksiliklerden kaynaklandığını tahmin ediyor.
Ancak yolu koşmanın, daha kalabalık Abruzzo ve kuzey İtalya’ya yer açmak için rüzgarlı sarımsı renk paletiyle nüfusu az olan güney-orta Molise bölgesini terk etmek gibi güçlü geçiş anları deneyimlediğini söyledi.
“Floresan spor kıyafetleri giyen insanlarla neredeyse modern dünyaya açılan bir portal gibiydi” dedi. “Ve bisikletlerde!”
“Kendinize annelik yapın”
Orr ultra koşmayı maratonlara tercih ediyor çünkü odak noktası zamana değil dayanıklılığa odaklanıyor, bu da onun sakinleşmesine ve bazen mücadele ettiği depresyonun ayırt edici özelliği olan döngüsel düşünmeyi engellemesine yardımcı oluyor.
“O kadar uzun mesafeler kat ediyorsunuz ki, kendinizle anaç bir şekilde baş edebilmek için zihninizle ve bedeninizle baş etmek zorunda kalıyorsunuz” dedi. “Bunu yapan, demir kafalı ve iyimser insanları da gerçekten takdir ediyorum. 100 kilometrelik bir yarış yapmak için böyle olmanız gerekiyor.
Orr, ayrıldıktan yaklaşık üç ay sonra son mücadelesiyle karşı karşıya kaldı: İtalya-Fransa sınırındaki Avrupa’nın en yüksek dağı olan karla kaplı Mont Blanc’ın zirvesine tırmanmak.
4.800 metre rakıma alışmak için zirveye üç günde çıkmayı planlamıştı. Ancak barınaklar tamamen doluydu. Bunu bir günde başardı; İtalya’nın Valle d’Aoste bölgesinde 73 kilometre koşarak, 2.300 metre yükseklikte Fransa’yı geçerek zirveye ulaştı ve ardından kayaların düşme tehlikesiyle karşı karşıya olduğu 100 metre uzunluğundaki “ölüm sırtı”nı geçti.
“Korkunç bir gündü” dedi.
85. gün sabah saat 3’te 3.500 kilometrelik yolculuğunu tamamladı.
Şimdi Floransa’ya döndüğünde, bunu karısının ve diğerlerinin yardımıyla başardığı için gurur duyduğunu söylüyor.
“İzle uzun vadeli bir ilişki içinde olduğumu hissettim ve bu ona sadakat gerektiriyordu” dedi.
Üç ay boyunca tek ebeveyn olarak kaldıktan sonra karısına kariyerine konsantre olması için zaman tanımak amacıyla artık çocuklarına bakıyor.
Onu bekleyen zorluk ise günlük yaşamdır.
“İşin püf noktası, bunu bir kez yaptıktan sonra, hayatınızın geri kalanını aynı derecede efsanevi bir yolculuk haline getirmektir. Ve bu o kadar da kolay değil.”