İspanya Pompeu Fabra Üniversitesi Öğretim Üyesi Vicenç Navarro'nun, Brexit sonuçları hakkındaki analizini Evrensel’den Elif Görgü çevirdi. Yazıda, Brexit sonucunun çıkmasında Birleşik Krallık içerisindeki demografik, sosyal ve sınıfsal değişikliklerin nasıl etken olduğu aktarılıyor.
İŞTE EVRENSEL’DE YAYIMLANAN O ÇEVİRİ:
Avrupa Birliği kurumlarını yöneten siyasi iktidar ve medya yapılarında (Anglosakson terminolojisinde siyasi-medyatik yapı deniyor) aynı şekilde Birlik’i oluşturan ülkelerin kurumlarını yönetenlerde, AB’de olup bitenlerin ve aynı kurumların önerdiği ve dayattığı politikaların, üye ülkelerin halkları tarafından nasıl karşılandığı hakkında hiçbir bilgi ve farkındalık mevcut değil.
Birlik’in kurulmasının ardından, yıllar boyunca, bu halk kesimleri (emekçi sınıflar ve düşük ve orta gelirli orta sınıflar) arasında bir memnuniyetsizlik filizlenegeldi, sık sık görünür olan bu memnuniyetsizlik AB’nin sürekliliğini tehdit etti.
HALK KESİMLERİNİN AB’Yİ REDDİ
Bu memnuniyetsizliğe dair belirtiler birçok olayda ortaya çıktı. Bunların bazıları AB’nin çeşitli ülkelerinde, anayasal zorunluluk nedeniyle, Avrupa anayasasını onaylamak zorunda oldukları için gerçekleştirilen referandumların sonuçları oldu.
Bu referandumun yapıldığı ülkelerde emekçi sınıflar karşı oy kullandılar. Veriler net ve kesin. Fransa’da kol işçilerinin yüzde 79’u, kamu hizmetlerinde çalışanların yüzde 67’si, sendikalı işçilerin yüzde 98’i; Hollanda’da emekçilerin yüzde 68’i, Lüksemburg’da yüzde 69’u red oyu kullandı.
Referandum yapılmayan ülkelerde dahi -örneğin Almanya’da- anketler kol işçilerinin yüzde 68’inin, kamu hizmetlerinde çalışanların yüzde 57’sinin red oyu vereceğine işaret ediyordu. Benzer oranlar İsveç’te de ortaya çıktı, kol işçilerinin yüzde 74’ü ve kamu sektöründe çalışanların yüzde 54’ü karşı oy kullanacaklardı.Danimarka’da da kol işçilerinin yüzde 74’ü reddedecekti.
EMEKÇİ SINIFLARIN AB KARŞITLIĞI ARTTI
Bir başka veri, Avrupa Birliği’ni reddeden partilerin ortaya çıkması oldu, bu partilerin seçmen tabanı özellikle işçi sınıfı ve emekçi kesimlerdi; önceden, tarihsel olarak sol partilere oy vermiş kesimlerdi. Bunlardan en bilineni (tek bilineni değil) Le Pen’in liderliğindeki parti ve anketlere göre Fransa’da önümüzdeki seçimleri kazanabilir.
Aslında, geleneksel sol partilerin Avrupa Birliği ile (ve bu Birlik’in kurumlarının dayattığı neoliberal politikalarla) birlikte kimlikleşmesi AB’deki partilerin yaşadığı büyük seçmen krizinin nedenlerinden biri oldu (ve bu özellikle en sadık seçmenleri, yani emekçi sınıflar arasında ortaya çıktı).
Örneğin Fransa’da, Le Pen’in partisini destekleyen oyların yarısı (ağırlıkla işçi sınıfının oyları) sosyalist aday Ségolène Royal’e verilmiş olsaydı, Fransa Cumhurbaşkanı seçilmişti. AB’nin sosyal demokrat partileri, seçmen desteğini kaybetmemelerine paralel olarak üyelerinin de önemli bir bölümünü kaybetti. Bunu en dramatik yaşayan Almanya sosyal demokrat partisi oldu, seçmen kaybının yanı sıra, üyelerinin neredeyse yarısını kaybetti; 1997’de 400 bin olan üye sayısı 2008’de 280 bindi.
Kanıtlar ezici, bahsedilen sol partilerin (çoğunluğu iktidar olmuş, AB’nin sosyal politikalarının geliştirilmesinde kilit rolü bulunan sosyal demokrat partilerdir) AB ile kimlikleşmesi büyük seçim yenilgilerinin ve üye kayıplarının temel nedenlerinden biridir.
AB KARŞITLIĞI DİĞER KESİMLERE DE YAYILDI
Ne yazık ki, AB hakkındaki inanılabilir ve güvenilir anketler (ki bunlar azınlıktadır, çünkü anketlerin çoğu AB organları tarafından yaptırılmakta ve finanse edilmektedir; ya da AB’ye yakın kurumlar bunları finanse etmektedir) AB üzerine halk görüşlerine dair verileri toplumsal sınıflara göre ayırmamaktadır.
Eğer tüm ülke ele alınırsa, bu anketlerde açıkça görünen AB’nin popülerliğinin sert düşüş gösterdiğidir. Pew Araştırma Şirketinin anketine göre; AB’ye olumlu bakan kişilerin sayısı, AB’nin en büyük 10 ülkesinin çoğunda (Polonya hariç) düşmektedir. Bu gerileme -2004 ile 2016 arasında- en az Almanya’dadır (yüzde 58’den yüzde 50’ye) en fazla ise Fransada’dır (yüzde 78’den yüzde 38’e), İspanya’da yüzde 80’den yüzde 47’ye düşmüştür. Yunanistan ise AB’ye olumlu bakanların en az olduğu (yüzde 27) ülkedir. Fakat, her ne kadar sosyal sınıfa göre veri nadiren verilse de, hane gelirinin düzeyine göre AB’nin popülerlik düzeyi ele alınmaktadır. Bu veriler de aile gelirine düştükçe AB desteğinin düşüşüne işaret etmektedir.
Bazı anketlerde ortaya çıkan bir başka durum da, (AB’yi) reddin nedenlerinden birinin emekçi sınıfların AB’nin siyasi-medyatik kurumlarının önerdiği politikalardan olumsuz etkileniyor olduğudur.
Bu algı, halk kesimleri (işçi sınıfı ile düşük ve orta gelirli orta sınıflar) arasında çok daha negatiftir. Bu reddediş emekçi kesimler arasında daha keskin ve nüfusun salt çoğunluğunu da açık ki onlar oluşturuyor.
Pew anketine göre, Yunanistan nüfusunun yüzde 92’si AB’nin Avrupa’daki krizi ele alış biçimini onaylamıyor; bu oran İtalya’da yüzde 68, Fransa’da yüzde 66 ve İspanya’da yüzde 65, bu ülkeler AB’ye olumlu bakan nüfusun özellikle en çok azaldığı ülkeler.
BİRLEŞİK KRALLIK EMEKÇİLERİ ARASINDA AB KARŞITLIĞI
Bu bağlamda, Birleşik Krallık’taki emekçi sınıfların (AB) karşıtlığını da anlamak gerekiyor, ki bu karşıtlık ülkenin, en çok da İngiltere ve Galler’in işçi mahallelerinde merkezileşmiş durumda.
AB’de kalmayı reddetme oyu çoğunlukla emekçi sınıflardan geldi. Sadece AB karşıtı bir oy da olmadı, ayrıca (ve özellikle) Britanya kurumsallaşmasına, en çok da İngiliz kurumsallaşmasına karşı oldu; Britanya kurumsallaşmasının merkezinde ülkenin en büyük finans ve ekonomi kurumları bulunuyor.
Britanya ve AB kurumları, referandum sonucu (AB’de) alma yönünde olsun diye her türlü baskı yöntemini (havadan, karadan ve denizden) harekete geçirdiler. Bu açıdan bakıldığında emekçi sınıflar bu kurumlara karşı çıkmış ve kazanmıştır. Öte yandan veriler, olacak olanı zaten gösteriyordu.
AB’nin popülerliği 2004’te Birleşik Krallık’ta yüzde 54’e (AB’nin en düşüklerinden), 2016’da yüzde 44’de gerilemişti (Pew’e göre). Birleşik Krallık, AB’ye daha fazla yetki verilmesine karşı olan nüfusun, Yunanistan’ın ardından (yüzde 68) en çok olduğu (yüzde 65) ülkeydi. Ve diğer anketlere göre de, AB’ye karşı en az heyecan duyanlar da emekçilerdi, onlar da desteklerini dereceli olarak İşçi Partisi’inden UKİP’e (AB karşıtı parti) kaydırdılar.
İSPANYA’NIN SÖZDE SIRADIŞILIĞI
Büyük medyanın genel söylemi, İspanya’nın en AB destekçisi ülkelerden biri olduğu, bu bir gerçek, fakat (Yunanistan’da da olduğu gibi) sadece kısmen. AB’nin yıllar boyunca demokratik güçler için bir referans noktası olmayı sürdürmesi; demokratik koşullar ve toplumsal duyarlılığı açısından anlaşılırdır; aşırı sağcı diktatörlerden uzun yıllar acı çekmiş, ciddi olarak ezilmiş, toplumsal vicdanı yaralanmış İspanya, Portekiz ve Yunanistan gibi ülkeler için takip edilecek bir “model”e dönüşmüştür. Diktatörlüğe karşı savaşanlar için Batı Avrupa varılacak bir düş olmuştur.
Fakat, AB’nin siyasi-medyatik kurumsallığındaki noliberal düşüncenin aşırı etkisi ve kontrolü nedeniyle (mali sermaye ve Alman ihracat sermayesine yakınlık, AB’nin her ülkesinin siyasi medyatik kurumlarının neoliberal kamu politikalarını şekillendirdi, kendi politikaları haline getirdi) bu düş, noliberal politikalardan en çok etkilenen emekçi sınıflar için bir kabusa dönüştü.
Bu sınıfların yaşam standardını tahrip eden iş reformları ve kamu harcamalarında yapılan kesintiler, sosyal korumacılığın ve refah devletinin zayıflaması ile birlikte, sermayenin ve emeğin hareketindeki düzensizlik de eklenince, demokrasi ve emekçi sınıfların refahına cepheden bir saldırıya dönüştü. AB ile birlikte ulusal egemenliklerin tahrip olması, refahındaki düşüşle birlikte halkın egemenliğinin de ortadan kalkmasını beraberinde getirdi. Bunun böyle olduğunun kanıtları güçlü, açık ve ikna edicidir.
Avrupa’nın, halkların Avrupa'sı olmadığı, finans şirketlerinin ve büyük ekonomik birliklerin Avrupası olduğu şüphesizdir.
AB KARŞITLIĞININ NEDENİ ŞOVENİZM DEĞİLDİR
Avrupa’nın siyasi-medyatik kurumları, (AB) karşıtlığını gerici milliyetçiliğinde sıkışmış emekçi sınıfların kültürel geriliğinin bir sonucu olarak sunmak istemekte, hatta göçmen karşıtı bir şovenizme bağlamaktadır ki bunu teşhir etmek gerekir.
John Clarin, 24.06.2016 tarihli el Pais gazetesinde bu karşıtlığı (Brexit) AB’de kalmaya karşı oy verenlerin “alçaklığı, cehaleti, geri kalmışlığı, yabancı düşmanlığı ve ilkelliğinin” sonucu olarak tarif etmektedir. Avrupa medyasının büyük bölümü de, Britanya emekçi sınıflarının AB’ye karşı oy kullanmasını böyle yorumlamıştır. Bu mesaj, karşıtlığın –bu makalede yazılan- gerçek nedenlerini gizleme niyetidir.
Evet, yabancı düşmanları Birleşik Krallık’ın AB’de çıkmasına oy vermiştir ama bu yönde oy verenlerin hepsi yabancı düşmanı değildir, bu unutulmaktadır.
Bu manipülasyon, Avrupa sosyaldemokrat güçleri tarafından da paylaşılmaktadır, kendi tabanları arasında gerçekte ne olduğunu hâlâ anlamamaktadırlar. Reddedilenin, yaratılmasında sosyal demokrasinin de payı olan, demokratik işleyiş ve toplumsal duyarlılıktan uzaklaşan Avrupa olduğunu anlamak istememektedirler.
SOSYAL DEMOKRASİNİN ROLÜ
Sosyaldemokrasilerin yönetim kadrolarıyla AB’deki (ve her üye ülkesindeki) mali çıkarları ve ekonomik egemenlerinin evliliği, kendi büyük düşüşünün sebebidir, hâlâ bu anlaşılmamakta çünkü anlamak istenmemektedir.
Sendikaları ortadan kaldırmak isteyen (Thatcher’ın Birleşik Karllık’ta yaptığı gibi) sosyal demokrat bir hükümetin olduğu Fransa’da, ya da PSOE’nin (Sosyalist Parti) kemer sıkma politikalarını ilk başlatan olduğu İspanya’da olan bitenler, AB’de neler olduğunu anlamadaki bu eksikliğin ve solun emekçi sınıfların ihtiyaçlarına hizmet etmekteki başarısızlığın göstergeleridir. Partilerin sadakatleri yer değiştirmiştir.
Neoliberal politikaların ve onları uygulayan partilerin emekçi sınıflar tarafından reddedilmesi anlaşılır ve öngörülebilirdir; çünkü bu politikalardan, sermaye ve işgücü hareketinin deregülasyonundan da en çok zarar gören onlar olmuştur.
Birleşik Krallık’ın tüm bölgeleri tahrip edilmiş, sanayisi Avrupa’nın doğusuna taşınmış, bu bölgelerde büyük bir işsizlik yaratılmıştır. Dünya işgücü piyasasındaki deregülasyon ve cansızlık, sosyal korumanın tahribi ile birlikte büyük bir istikrarsızlık ve iş güvencesi sorunu yarattı. Blair ve Brown Hükümetleri (1997-2010), bu büyüyen AB karşıtlığının temellerinde oturmaktadırlar. Bu Üçüncü Yol hükümetler sermayedarların en düşük maaşlara çalıştırdıkları göçmenlerin gelişini kolaylaştıranlardır. Ve Avrupa Birliği ile yolları ayırma böyle başlamıştır.
İspanya’da, sosyal demokrat partinin (PSOE) güvenilirliğini kaybetmesi, diğer nedenlerin yanı sıra bu tür bir Avrupa’nın inşasına katkısından dolayıdır, buna karşın hem merkezde hem çevrede (Unidos Podemos ve türevleri) bir dizi siyasi güç ortaya çıkmıştır, bunlar halk memnuniyetsizliğini, bunun bizim Avrupamız olmadığına haklı vurgular yaparak kanalize etmekte, ihtiyacımız olan ve kurulması gereken demokratik ve sosyal bir Avrupa için derin değişimler talep etmektedirler.
Odatv.com
Biz "Türkiye İncirlik'i kapatacak mı" diye tartışırken...