- Akciğerin oskültasyonu, solunum muayenesinin önemli bir parçasıdır ve çeşitli solunum rahatsızlıklarının teşhisinde yardımcı olur. Oskültasyon, trakea-bronşiyal dallanmadaki hava akışını değerlendirir. Doğru tanı koymak için normal solunum seslerini anormal seslerden ayırmak önemlidir, örneğin hışırtılar, hırıltılar ve plevral sürtünme. Hastalık süreçlerinin daha iyi anlaşılması için çeşitli akciğer sesleri oluşumunun altında yatan patofizyolojiyi anlamak gereklidir.
- Solunum sisteminin oskültasyonu, doktorların çeşitli akciğer hastalıklarını teşhis etmek için kullandıkları ucuz, invazif olmayan, güvenli, uygulaması kolay ve en eski tanı tekniklerinden biridir. Sağlık bilimleriyle ilgili teknolojideki patlayıcı ilerlemeyle 21. yüzyılda bile, geçmişe yönelik inceleme, palpasyon, perküsyon ve oskültasyon dizisini içeren ayrıntılı bir fizik muayene, klinik muayenenin önemli bir parçası olarak düşünülmelidir. Oskültasyon kavramını, iletilen nefes seslerini duymak için hastanın göğsüne kulak vererek başlatan ve bu prosedürü ‘acil oskültasyon’ olarak adlandıran Hipokrat’tır. Bunu doğrudan oskültasyon yöntemi olarak tanımladı. Ancak stetoskopun 1816’da Laënnec’te Rene Theophile Hyac tarafından icat edilmesiyle; Oskültasyon sanatı sadece dünya çapında popüler olmakla kalmadı, aynı zamanda hastalar ve doktorlar için de rahat oldu. Laënnec, ufuk açıcı çalışmasını 1819’da başyapıtı ‘Göğüs Hastalıkları Üzerine Bir İnceleme’de yayınladı. Başlangıçta; haddelenmiş kağıt koni ve daha sonra tahta bir tüp kullandı.
- Modern stetoskop, mevcut şekle dönüştürülmeden önce birkaç değişikliğe uğramıştı. Akciğerlerin oskültasyonu nefes seslerini içerir – karakteri ve yoğunluğu ve vokal rezonansı.
Nefes Seslerinin Fiziği
Nefes sesinin üç karakteri vardır; frekans, yoğunluk ve tını veya kalite; Bu, iki benzer sesi ayırt etmemize yardımcı olur.
Frekans ve perde
Frekans, saniyedeki ses dalgalarının veya titreşimlerin sayısını ölçer ve objektif olarak ölçülür. Hertz (Hz) cinsinden ölçülür. Frekans, saniyedeki dalga boyu sayısına bağlıdır. Dalga boyu, bir basınç dalgasının tepe noktasından sonraki basınç dalgasına olan mesafedir ve genellikle Yunanca lambda (ë) harfi ile gösterilir. Dalga boyu, ses dalgalarının hızına, ses dalgalarının geçtiği ortama ve ortamın sıcaklığına bağlıdır. Dalga boyları daha kısa olduğunda, saniyede daha fazla sayıda ses dalgası alanı vardır ve frekanslar daha yüksek olacaktır. Öte yandan, daha uzun dalga boylarında frekanslar daha düşüktür. Perde, sesin frekansının öznel algısıdır. Adım frekansa bağlıdır ve genellikle frekansın 5 Hz içindedir. İnsan kulağı, 20 ila 20.000 Hz arasında değişen geniş bir frekans aralığında ses dalgalarını algılayabilir.
Genlik veya ses yüksekliği
Genlik, ses dalgalarının enerjisi ile ilgilidir ve ortalama pozisyondan ses dalgalarının yüksekliği ile ölçülür. Gürültü, öznel genlik algısıdır. Genlik aralığı son derece geniştir, bu nedenle logaritmik bir ölçekte ölçülür ve desibel (dB) ile gösterilir. 10 dB’de ölçülen ses, ses yoğunluğunda 10 kat artışa sahiptir.
Kalite veya Tını
Kalite veya tını, aynı perde ve yüksekliğe sahip iki sesi birbirinden ayıran önemli bir ses özelliğidir. Ses, çeşitli frekanslardan oluşur. Temel frekans veya birincil frekans, bir ses dalgasının en düşük frekansıdır ve sesin perdesini belirler. Temel frekanslardan daha yüksek frekanslara armoni denir. Harmonikler, frekansları temel frekansın tam sayı katları olan üst tonlardır.
Oskültasyon gerçekleştirme yöntemleri
- Oskültasyon sessiz bir odada, tercihen oturma pozisyonunda yapılmalıdır. Hasta oturma pozisyonunu alamıyorsa, sırtını incelemek için hastayı bir taraftan diğerine döndürün.
- Çıplak vücut üzerine yerleştirmeden önce daima soğuk stetoskopu ellerinize sürterek ısıtın. Oskültasyon asla kıyafet yoluyla yapılmamalıdır.
- Hastadan açık ağızdan derin nefes almasını isteyin.
- Stetoskopun diyaframını kullanarak, apekslerden anterior olarak oskültasyona başlayın ve nefes sesi duyulmayana kadar aşağı doğru hareket edin. Daha sonra, apekslerden başlayıp aşağı doğru hareket ederek arkayı dinleyin. Her bölgede en az bir tam solunum döngüsü duyulmalıdır.
- Daima her iki taraftaki simetrik noktaları karşılaştırın.
- Nefes seslerinin kalitesini, nefes seslerinin yoğunluğunu ve gelişigüzel seslerin varlığını dinleyin.
Nefes Sesleri Üretim Mekanizması
Normal nefes sesi üretimi için ön koşul, trakea-bronşiyal dallanma boyunca hava akışıdır; ancak, tüm hava akışı türleri nefes sesi üretmez. Nefes sesi üretiminden yalnızca türbülanslı ve girdaplı hava akışı sorumludur. Laminer akış, düşük akış durumlarında oluşur ve sessizdir. Hava akımları duvarlara paraleldir. Merkezi katmanlardaki hava, çok az çapraz akışla veya hiç çapraz akış olmadan, çevresel katmanlardaki havadan daha hızlı hareket ettiği için şekli paraboliktir. Bu nedenle, gaz katmanları arasında çok az karışım veya çarpışma vardır.
Q’nun hacimsel akış hızı olduğu yerde, P tahrik basıncı, r yarıçap, n viskozite ve l uzunluğu gösterir. Laminer akış, sürüş basıncıyla doğru orantılıdır. Buradaki akış doğası gereği laminer olduğundan ve bu nedenle sessiz olduğundan, küçük hava yolları (2 mm) nefes sesi üretim alanı değildir. Türbülanslı akış, büyük çaplı bir hava yolundan, özellikle trakea ve bronşlar gibi düzensiz duvarlara sahip bir hava yolundan veya ani dallanma ile hava yolunda yüksek hızda geçtiğinde meydana gelir. Laminer akıştan farklı olarak, yüksek eksenel akış hızına sahip değildir. Türbülanslı akış düzensiz ve kaotiktir. Viskoziteden çok havanın yoğunluğuna bağlıdır. Daha hafif bir gaz karışımının solunması; örneğin helyum; türbülanslı akışı azaltır ve laminer akışı daha olası hale getirir. Türbülans, hava molekülleri birbirleriyle ve hava yolu duvarı ile çarpıştığında gürültü üretir. Hava akışının laminer mi yoksa türbülanslı mı olacağı, Reynaud’un sayısına bağlıdır. Reynaud’un sayısı 2.000’i aştığında çalkantı meydana gelir.
Girdapların gelişimi, nefes sesi üretimi için başka bir mekanizmadır. Dairesel bir delikten daha geniş bir kanala çıkan bir gaz akışı olduğunda girdaplar oluşur. Bronş ağacının beşinci ve 13. nesli arasında meydana gelir. Göğüs duvarında duyulan solunum sesleri, akciğerler ve göğüs duvarı tarafından zayıflatılır. Akciğer parankimi ve göğüs duvarı, yüksek frekanslı seslerin geçmesine izin vermeyen, alçak geçiren bir filtre görevi görür. Bu nedenle göğüs duvarı üzerinden işitilen ses esas olarak düşük frekanslardan oluşur. Alçak geçiren filtreleme işlevi, 100 ile 200 Hz arasındaki ses enerjisinde keskin bir düşüşten sorumludur. Frekansa bağlı olarak, solunum sesleri şu gruplara ayrılır: Düşük (100 Hz altında), orta (200-600 Hz) ve yüksek frekans (600-1.200 Hz).
Akciğer sesleri, iletilen ses seslerinden farklıdır. Akciğer sesleri, gırtlak tarafından üretilen iletilen ses seslerinin aksine akciğerlerde üretilir. Akciğer sesleri, nefes seslerinden ve göğüste duyulan veya algılanan tesadüfi veya anormal seslerden oluşur. Göğüs duvarı veya trakea üzerinden normal nefes sesleri duyulur. Temel olarak, nefes sesleri, bazen üzerine gelişigüzel seslerin üst üste bindirildiği arka plan seslerini içerir. Nefes sesleri normal trakeal ses, normal akciğer sesi veya veziküler nefes sesleri ve bronşiyal nefes sesi olarak sınıflandırılır. Bronşiyal nefes sesleri ayrıca üç türe ayrılır: Tübüler, kavernöz ve amforik.
Çeşitli Veziküler Nefes Sesi Türleri
Abartılı veya çocukça veziküler nefes sesleri
Nispeten daha fazla netlikte normal veziküler solunumdur. Çocuklarda ve ince yapılı bireylerde yaygındır. Akciğerlerin bir kısmı hasar gördüğünde, diğer kısımları daha fazla işlev görüyor; ikinci alan abartılı veziküler nefes sesleri üretebilir.
Azalan veya eksik nefes sesleri
Oskültasyonun önemli bir özelliği nefes sesinin yoğunluğunu kaydetmektir. Birkaç faktör nedeniyle yoğunluk azaltılabilir: Zayıf ses oluşumu ve / veya bozuk iletim. Çeşitli nedenler sığ solunum, hava yolu tıkanıklığı, bül, hiperinflasyon, pnömotoraks, plevral efüzyon veya kalınlaşma ve obezitedir.
Uzun süreli ekspirasyon ile normal veziküler nefes sesi
Astım ve kronik bronşit gibi tıkayıcı hava yolu hastalıklarında ortaya çıkabilir. Bazen ilham kalite açısından sertleşir.
Nefes sesi yoğunluğu (BSI) puanı
- Pardee ve ark. tarafından 1976’da önerilen kantitatif bir sistemle yapılabilir. Mümkün olduğunca yüksek ses elde etmek için hastalardan kalan hacimden ağız yoluyla hızlı ve derin nefes almaları istenir.
- Göğüs oskültasyonu, oturan hastada nefes sesinin yoğunluğunu altı bölgeye not etmek için yapılır: göğsün üst ön kısmı, orta aksiller bölge ve bilateral arka bazal bölge.
- Ses yoğunluğu her bölgede şu şekilde derecelendirilir:
- 0-yoksun nefes sesi,
- 1-zar zor duyulabilen nefes sesi,
- 2-zayıf ama kesinlikle duyulabilir nefes sesi,
- 3-normal nefes sesi ve normal nefes sesinden
- 4-yüksek sesli.
- Olası nihai BSI skoru 0 (nefes sesi yokluğu) ile 24 (çok yüksek nefes sesleri) arasında değişebilir.
- Bohadana ve ark., KSE’yi değerlendirdi ve 1 saniyedeki zorlu ekspiratuar hacim (FEV 1) ve akciğer hacimleri ile anlamlı korelasyon buldu. Pulmoner fonksiyon laboratuarının olmadığı alanlarda, BSI çok faydalı olabilir.
İnspirasyon, yukarı inme ve aşağı inme ile sona erme ile temsil edilir. Yukarı vuruş ve aşağı vuruş uzunluğu sırasıyla inspirasyon ve ekspirasyon uzunluğunu gösterir. Kalınlık, sesin yoğunluğunu gösterir. İnspirasyon aralığı, dikey çizgiyle yaptığı açı ile ölçülür.
Normal akciğer veya veziküler nefes sesleri
Veziküler nefes sesi, veziküller alveoller anlamına geldiği için yanlış bir isimdir ve bu, nefes sesinin alveolar seviyeden kaynaklandığı izlenimini verir. Bununla birlikte, hava akışı alveoller içinde laminer olduğundan, alveolar seviyede nefes sesleri üretilemez. Ekspiratuar ses yalnızca erken aşamada duyulabilir. Kısa ekspiratuar faz, ekspirasyonun pasif doğasından kaynaklanır ve bu da daha az türbülanslı hava akışının oluşmasına neden olur. Solunumun her iki aşamasının kaynağı da kayıtsız bölgelerdir. İnspiratuar bileşen lober ve segmental hava yollarından kaynaklanırken ekspiratuar bileşen daha merkezi hava yollarından kaynaklanır. Bu nedenle ekspirasyon sırasında oluşan türbülans göğüs duvarından uzaklaşır ve soluklaşır. Akciğer sesleri normalde 100 Hz’nin altındaki frekanslarda pik yapar, 100 ile 200 Hz arasında keskin bir ses enerjisi düşüşü, ancak yine de hassas mikrofonlarla 800 Hz’de veya üzerinde tespit edilebilir. Nefes sesinin yoğunluğunda bölgesel farklılıklar vardır. Tepe noktasında, kalıntı hacimden gerçekleştirilen inspirasyonun ilerlemesi ile yoğunluk azalırken, tabanda başlangıçta ses daha az yoğun olur ve inspirasyonun ilerlemesi ile yoğunluk kademeli olarak artar.
Özellikler
- Yumuşak, düşük perdeli ve hışırtılı
- İnspiratuar faz, tidal solunum sırasında yaklaşık 2: 1 inspiratuar ekspiratuar oran (I: E) ile ekspiratuar fazdan daha uzun sürer
- İnspiratuar yoğunluğu, son kullanma yoğunluğundan daha fazla
- İnspiratuar, son kullanma tarihinden daha yüksek adımdır
- İnspiratuar ve ekspiratuar arasında duraklama yok
Bronşiyal nefes sesi
Normalde önden manubrium üzerinden ve arkadan C7 ve T3 omurları arasında duyulur. Bronşiyal nefes sesleri, konsolidasyonda meydana geldiği gibi, alveollerin alveollerin düşük geçiş filtreleme işlevinin değişmesi nedeniyle normal nefes seslerinden çok daha yüksek frekans bileşenleri içerir.
Özellikler
- Gürültülü, içi boş ve tiz
- Ekspiratuar faz inspiratuar fazdan daha uzundur ve I: E normal 3: 1’den 1: 2’ye değişir
- Alveolar fazın olmaması nedeniyle inspirasyon ve ekspirasyon arasında belirgin bir duraklama vardır.
- Fısıldayan pektorallikle ilişkilidir.
- Normalde manubrium üzerinden ve sağ üst göğüs ve interskapular alanda duyulur.
Bronşiyal solunumun varlığından şüphe duyulduğunda fısıldayan pektoralis olup olmadığını kontrol edin, çünkü fısıltılı pektoralis her zaman bronşiyal nefes sesiyle birlikte mevcuttur. Bronşiyal nefes sesleri ayrıca tübüler, kavernöz ve amforik nefes sesine bölünmüştür.
Tübüler nefes sesi
Yüksek perdeli, bronşiyal nefes sesidir. Aşağıdaki durumlarda görülebilir:
- Konsolidasyon
- Plevral efüzyon seviyesinin üstünde
- Pulmoner fibroz
- Distal kollapsda kollaps segmenti göğüs duvarı ile temas halinde ve bronş açık ise bronşiyal solunum mevcut olabilir.
- Büyük bir açık bronş üzerinde mediastinal tümör.
Amforik Nefes Sesi
Yüksek perdeli armonilerle birlikte düşük perdeli bronşiyal nefes sesidir. Metalik bir karaktere sahiptir. Amforik solunum boş bir cam veya kil kavanozun ağzına üflenerek üretilebilir. Yunanca amphoreus kelimesi kavanoz anlamına gelir, bu nedenle buna amforik solunum denir. Açık bronşlar ve açık pnömotoraks ile yüzeysel geniş bir kavite (çapı 5-6 cm’den az olmayan) varlığında ortaya çıkar. Sesi yansıtabilme özelliğine sahip olduğu için pürüzsüz duvar da bir gerekliliktir. Ses dalgalarının kavite duvarı veya plevral boşluk içindeki güçlü rezonansından dolayı yüksek perdeli tonlar oluşur. Kavite içinde mantar topunun veya sıvının bulunması, amforik nefes sesinin kaybolmasına neden olur. Normal alveoller mevcutsa amforik solunum da duyulmaz, bu nedenle amforik solunumun varlığı alveolar yıkım anlamına gelir.
Kavernöz nefes sesi
Açık bronş, apse ve bronşektatik boşluklu yüzeysel geniş boşluk üzerinden duyulan alçak sesle bronşiyal nefes sesidir.
Normal Trakeal Nefes Sesi
Soluk borusunda sert, çok yüksek ve tiz bir ses duyulur. Trakeal nefes sesinin tipik frekansı, keskin bir şekilde yaklaşık 800 Hz’lik bir kesme frekansının üzerine güçte bir düşüş ile 100 ila 1.500 Hz arasında değişir. Trakeal nefes sesi, solunum döngüsünün her iki fazına da eşit aralıklarla eşittir. Trakeal sesin frekans aralığı, 100 ila 5.000 Hz arasında değişen frekanslarda normal akciğer sesinden çok daha geniştir ve yaklaşık 800 Hz frekansta enerjide keskin bir düşüş vardır. Trakea üzerinden oskültasyon rutin olarak yapılmaz, ancak belirli durumlarda faydalı olabilir. Birincisi, içi boş tübüler kaliteye sahip olduğundan bronşiyal nefes sesini incelemek için iyi bir modeldir. İkincisi, trakeal nefes sesi, üst hava yolu tıkanıklığını (ÜSYT) tespit etmede yardımcı olabilir. ÜSYT durumunda gürültülü hale gelir. Ekstratorasik ÜSYTstridor karakteristiklerini üretir; oysa intratorasik ASYT hırıltılı solunum ile ilişkilidir. Trakeal sesin spektral analizi de bu konuda yardımcı olur. Normalde 1 kHz’de gözlenen küçük bir spektral tepe vardır. Önemli trakeal stenozu olan hastalar; bununla birlikte, 1 kHz’de pik spektral güçte bir artış olduğunu ve ayrıca ortalama spektral güçte 600’den 1.300 Hz’e bir artış olduğunu gösterir. Trakeal ses analizi, uyku apnesi-hipopne sendromlu hastaların izlenmesinde de faydalıdır.
Bronkovesiküler nefes sesi
Bronşiyal ve veziküler solunum arasında orta düzeydedir. Aynı inspiratuar ve ekspiratuar faz süresine sahip orta şiddette ve perdeye sahiptir. Normalde anteriorda 1. ve 2. interkostal aralıklarda ve arkada skapulalar arasında duyulur. Diğer yerlerde anormaldir.
Kesikli veya dişli çarklı nefes
Bazen, vesiküler solunum, inspirasyon sırasında kesintiye uğrar ve buna dişli solunumu denir; örneğin, mediastinal lenf düğümlerinin bronşiyal tıkanması veya aort anevrizması veya sinirlilik ve yorgunluk.
Ağızdan Nefes Sesleri
Merkezi hava yollarında üretilen nefes sesi hem yukarı hem de aşağı doğru hareket edebilir. Aynı bölgelerden gelseler de, alveolar hava ve göğüs duvarı tarafından göğüs duvarında ses duyulması durumunda 200 Hz’nin üzerindeki frekanslar filtrelendiğinden akustik olarak farklıdırlar. Ağızdan duyulan nefes sesleri, normal beyaz gürültü gibi 200 ila 2.000 Hz arasında geniş çapta dağılmış frekans içerir. Sağlıklı kişide nefes ağızda sessizdir, ancak kronik bronşit ve astımı olan hastalarda uzaktan bile kolayca duyulabilir. Bununla birlikte, bu işaret günümüzde daha az sıklıkla kullanılmaktadır. Bunun bir nedeni, stridor ve hırıltıların sıklıkla gürültülü solunumla karıştırılması olabilir. Ancak, çıplak kulakla duyulan ağızdaki gürültülü inspirasyonu gözlemlemenin bu basit yöntemi önemli bir klinik belirti olabilir. Gürültülü ilham, kronik bronşit ve astımda yaygındır, ancak amfizemli hastalarda değildir. Ağızdaki gürültülü nefes sesi, hava yollarındaki yüzey düzensizliklerinin neden olduğu artan türbülanstan, akış yönündeki ani değişikliklerden veya daha hızlı akışla sonuçlanan hava yollarının daralmasından kaynaklanır. Forgacs, ana veya lober bronşlardan birinin fokal stenozu ve amfizemi olan hastalar dışında ağızdaki inspiratuar sesin yoğunluğu ile hava akımı obstrüksiyonunun derecesi arasında anlamlı bir doğrusal korelasyon bildirdi. Stenotik segmentteki türbülans tarafından üretilen gürültü, FEV 1 tarafından tahmin edilenden çok daha yüksek. Amfizemde ağızdaki ses ya duyulamaz ya da normalin biraz üzerinde duyulabilir. Amfizem hastaları, küçük hava yolu obstrüksiyonuna ve merkezi hava yollarının dinamik kompresyonuna neden olan akciğerin elastik geri tepme kaybına bağlı olarak hava akımı obstrüksiyonu geliştirir. Bununla birlikte, kronik bronşit ve astım hastalarında, inspirasyon sırasında merkezi hava yollarının kalibresi normal kalır.
Vokal Rezonans veya Ses Sesleri
Ses gırtlak tarafından üretilir. Vokal kıvrımlardan hava kabarcıkları geçerken titreşimini üreterek üretilirler. Bu nedenle; nefes sesleri ve gelişigüzel seslerin aksine, akciğerlerde üretilmezler. Vokal sesleri daha sonra supralaringal hava yolunun filtre fonksiyonu ile modüle edilir. Vokal sesleri temel bir frekanstan ve birlikte armonik olarak adlandırılan birkaç armoniden oluşur. Temel frekans, ses kıvrımlarının 1 saniyede kaç kez titreştiği ile belirlenir ve hertz cinsinden ölçülür. Temel frekans, titreşen kordonların en düşük rezonans frekansıdır. Üst tonlar, temel frekansın katlarıdır. Ünlü ses, formants adı verilen yüksek ve düşük frekanslı armonilerin bir karışımını içerir. Normalde sağlıklı bir insanda hava dolu akciğerlerin filtreleme etkisinden dolayı yüksek frekanslar kaybolduğundan vokal sesleri anlaşılmazdır. Bununla birlikte, akciğerlerdeki hava sıvı veya katı maddelerle değiştirildiğinde veya akciğerler atelektaziye uğradığında, vokal sesleri daha iyi iletilir ve daha belirgin hale gelir. Üç tür iletilen ses sesi vardır: Fısıldayan pektoralililik, bronkofoni ve egofoni.
Bronkofoni
Hastadan ‘doksan dokuz’ kelimesini normal bir sesle okumasını ve her akciğer alanına stetoskopla göğsü dinlemesini söyleyin. Yoğunluk ve netlikte artışla birlikte sesler duyulabiliyorsa bronkofoni mevcuttur.
Fısıldayan pektoral
Fısıldama sırasında ses kıvrımları titreşmez, birbirine yakın tutulur. Bu, türbülanslı bir hava akışı üretir ve bu da fısıltı gibi rüzgarlı bir ses özelliğine neden olur. Hastadan ‘bir-iki-üç’ veya ‘doksan dokuz’ gibi bir kelime fısıldamasını ve bir stetoskopla dinlemesini isteyin. Normalde kelimeler zayıf bir şekilde duyulur. Bununla birlikte, konsolidasyon durumlarında, fısıldayan sesler net ve belirgin bir şekilde duyulacaktır.
Egofoni
Egofoni kelimesi, keçi anlamına gelen Yunanca ‘ego’ kelimesinden gelir. Laënnec, 1916’da ilk kez ‘egofoni’ işaretini tanımladı. Egofoni, hastadan ‘Ee’ kelimesini söylemesi istendiğinde ortaya çıkar ve bu kelime ‘A’ya dönüştürülür. Konsolidasyon veya plevral efüzyon durumlarında mevcuttur. Plevral efüzyonda; egofoni, donukluk alanının hemen üzerinde mevcuttur. Ses E, 2.000-3.500 Hz’lik yüksek frekans ve 100-400 Hz’lik düşük frekanstan oluşur. A sesinde, düşük frekans E’den yüksektir ve 600 Hz’ye kadar ulaşır. Normal akciğerden farklı olarak, konsolide akciğerler hem yüksek hem de düşük frekansı iyi iletir, ancak 1.000 Hz frekansın üzerinde önemli bir iletim gerçekleşmemiştir. Bu nedenle, konsolide akciğerler e’nin daha yüksek frekansını iletemez, ancak A’nın daha düşük frekansını iletebilir, bu nedenle Ee > A olur. Büyük plevral efüzyonlu hastalar, akciğerin efüzyon seviyesinin üzerinde yukarı doğru yer değiştirmesine ve sıkışmasına sahiptir. Plevral boşluktaki sıvı, üstteki akciğer parankimini sıkıştırarak normalden daha katı hale getirir. Akciğerin akustik özelliklerinde, yüksek frekanslı sesin daha iyi bir vericisi haline gelen ve egofoni görünümüne neden olan modifikasyonla sonuçlanır. Hayvan çalışmaları, plevral efüzyonun sesin ses tellerinden göğüs duvarına geçişini değiştirdiğini göstermiştir. Plevral sıvı, 100 ile 300 Hz (temel konuşma frekansı) arasındaki dalga boyundaki sesin iletimini azaltır ve daha yüksek frekansların iletilebilirliğini artırır.
Tesadüfi akciğer sesleri:
- Hırıltılar
- Crackles
- Gıcırtı
- Plevral ovma
- Stridor
Beklenmedik sesler, normal nefes seslerinin üzerine eklenen ek solunum sesleridir. 1957 gibi erken bir tarihte, Robertson ve Coope, rastlantısal akciğer seslerinin basitleştirilmiş bir sınıflandırmasını iki ana kategoriye ayırmayı önerdiler; sürekli ve kesintili sesler. Sürekli sesler ayrıca yüksek ve düşük perdeli hırıltılar olarak sınıflandırıldı ve kesilen sesler üç kategoriye ayrıldı: Kaba, orta ve ince çıtırtılar. Uluslararası Akciğer Sesi Derneği, 1976’da terminolojiyi daha da basitleştirdi: Kesikli sesi ince ve kaba çıtırtılara ve sürekli sesi hırıltı ve ronkilere çevirdi.
Sürekli gelişen ses 250 ms’den fazla sürer. Hırıltılar ve ronchi sürekli müzikal akciğer sesleridir. Amerikan Toraks Derneği (ATS) Pulmoner isimlendirme Komitesi, hırıltıları 400 Hz veya daha fazla baskın frekansa sahip yüksek perdeli sürekli sesler ve ronchi’yi yaklaşık 200 Hz veya daha düşük baskın frekansa sahip düşük perdeli sürekli müzik sesleri olarak tanımlar. Sürekli sesin ATS tanımı 250 ms’den daha uzun bir süre içermekle birlikte, hırıltı 250 ms’nin ötesine uzanmak zorunda değildir ve tipik olarak 80-100 ms’den uzundur. 3 Hırıltılar genellikle alttaki nefes seslerinden daha yüksektir ve sıklıkla hastanın açık ağzında veya trakea üzerinden ve bazen hastadan belli bir mesafede oskültasyonla duyulabilir. Rhonchi, alçak sesle en iyi göğüs duvarı üzerinden duyulur. Rhonchi, zift tipik olarak 150 Hz’ye yakın olduğundan horlama kalitesine sahiptir. Hem hırıltı hem de rhonchi sinüzoidal dalga formlarıyla karakterizedir
Patolojik nefes sesi
- Akciğerler ve göğüs duvarı arasındaki sönümleme araçları (plevral efüzyon, pnömotoraks) veya artan artık hacimle hava tutulması (pulmoner amfizem, bronşiyal astım) nedeniyle zayıflamış veya iptal edilmiş solunum sesi
- Silent lung („silent chest“);
- Solunum kaslarının tükenmesi nedeniyle şiddetli bir astım krizi bağlamında ortaya çıkabileceğinden, neredeyse iptal edilmiş bir solunum gürültüsünün akut bulgusunu tanımlar.
- Hastalar daha sonra yüksek derecede bronş spastisitesi nedeniyle akciğer hacmini dışarı veremezler.
- Bununla birlikte, günlük klinik uygulamada bu terim, ileri amfizemde kronik olarak zayıflamış veya ortadan kaldırılmış solunum gürültüsünü tanımlamak için de kullanılır.
Hırıltı Mekanizmaları
Hışıltı üretimi için önemli ön koşul hava akımı sınırlandırmasıdır, ancak hırıltı yokluğunda hava akımı sınırlaması meydana gelebilir. Forgacs, 1967’de, hava akımının başlattığı bronşiyal duvarların salınımlarından hırıltıların oluştuğunu ve vızıltının yükselmesinin bronş duvarlarının mekanik özelliklerine bağlı olduğunu öne sürdü. Hırıltı müzikal bir sestir ve Forgacs, sesi titreşen kamış tarafından üretilen bir oyuncak trompetle karşılaştırdı. Atoy trompetiyle yapılan karşılaştırma, keskin kenarların yakınından dökülen girdapların bronşiyal duvar titreşiminden sorumlu olduğunu ortaya koymaktadır. Trompetin perdesi, kamışın kütlesi ve esnekliği ile belirlenir. Benzer şekilde, hırıltı yüksekliği hava yolu duvarlarının kütlesine ve elastikiyetine ve akış hızına bağlıdır, ancak hava yolunun uzunluğuna veya boyutuna bağlı değildir. Hasta bir helyum-oksijen karışımına maruz kaldığında hırıltılı solunum karakterinde gözle görülür bir değişiklik olmadığından, ses yüksekliği akan gazın yoğunluğuna da bağlı değildir.
Flutter teorisi
Gavriely ve diğerleri, daha sonra hışıltı mekanizmalarını açıklamak için deneysel bir matematik modelinde akışkan dinamik flutter teorisini kullandılar. Bu hipoteze göre, hava yolu duvarlarının ve sıvının birlikte çırpınmasıyla hırıltılar üretilir. Çırpınma, hava akış hızı, çarpıntı hızı adı verilen kritik bir değere ulaştığında başlar. Çırpınma hızının büyüklüğü, tüpün ve gazın tematik ve fiziksel özelliklerine bağlıdır. Dar kanal ile flutter frekansı artmasına rağmen, hava akış hızı hırıltı üretimi için gerekli kritik flutter hızına ulaşmak için çok düşük olduğundan, küçük bir hava yolu genellikle hırıltı üretiminin yapıldığı yer değildir. Hava yolunun ilk beş ila yedi nesli, hırıltı üretimi için en olası bölgedir. Flutter mekanizması Bernoulli’nin prensibi ile açıklanabilir. Bu ilke, havanın dar bir tüpten yüksek hızda akması durumunda, hava yolu içindeki basınçta düşüşe neden olduğunu belirtir. Düşük hava yolu içi basınç, hava yolunun çökmesine neden olur. Çökme kötüleştikçe tıkanma ve hava yolu içi basıncı artırır. Artan hava yolu içi basıncı, hava yolu duvarını dışarıya iterek tıkanıklığı azaltır ve fluttering döngüsü yeniden başlar.
Hırıltılar ayrıca polifonik veya monofonik hırıltı olarak sınıflandırılır.
Monofonik hırıltı
Monofonik hırıltı, farklı zamanlarda başlayan ve biten tek bir müzik notasından oluşur. Tümör tarafından lokal patoloji benzeri bronşiyal tıkanma, iltihaplanma ile bronkostenoz, mukus birikimi veya bir yabancı cisim bunu üretebilir. Sert tıkanma durumunda, hırıltı solunum döngüsü boyunca duyulabilir ve tıkanma esnek olduğunda hırıltı inspiratuar veya ekspiratuar olabilir. Yoğunluk, tümör nedeniyle kısmi bronşiyal obstrüksiyonu olan hastalarda olduğu gibi, duruştaki bir değişiklikle değişebilir. Sabit monofonik hırıltı sabit bir frekansa ve uzun bir süreye sahipken, rastgele monofonik hırıltı, solunumun her iki fazında da değişen bir frekans ve süreye sahiptir. Astımda rastgele monofonik hırıltı görülebilir.
Polifonik hırıltı
Polifonik hırıltı, aynı anda başlayan ve biten birden fazla müzik notasından oluşur ve tipik olarak büyük, daha merkezi hava yollarının dinamik olarak sıkıştırılmasıyla üretilir. Polifonik hırıltı yalnızca ekspiratuar fazla sınırlıdır. Eşit basınç noktası çevreye doğru hareket ettikçe, polifonik hırıltının yüksekliği ekspirasyon sonunda artar.
Ciyaklar
Ciyaklamalar, 200 ms’den daha kısa süreli inspiratuar hırıltılardır ve gıcırtı olarak da bilinir. Akustik analiz, 200 ile 300 Hz arasında değişen temel frekansı gösterir. Özellikle aşırı duyarlılık pnömonisinde olmak üzere çeşitli nedenlere bağlı pulmoner fibrozda bulunur. Pnömoni ve bronşiyolit obliteranlarda başka nedenler de saptanmıştır. Gıcırtılar genellikle geç inspirasyonda ortaya çıkar ve genellikle öncesinde geç inspiratuar çatlaklar görülür. Kesin mekanizma bilinmemektedir, ancak Forgacs’a göre ciyaklar, duvarları daha uzun süre temas halinde kaldığında ve geç inspirasyonda açıldığında sönmüş akciğer bölgelerindeki periferik hava yollarının salınımları tarafından üretilir. Kısıtlayıcı akciğer hastalığı kanıtı yoksa, ciyaklama olan hastalarda pnömoniden şüphelenilmelidir. Ekstrinsik alerjik alveolitli hastalardaki gıcırtılar, küçük hava yollarının titreşiminde yüksek frekans meydana geldiğinden, diğer hastalarda meydana gelenlere göre daha kısa süreli ve daha sıktır.
Çatırtılar
Çatlaklar, normalde inspirasyonda ve bazen de ekspirasyon sırasında duyulan kesintili, patlayıcı ve müzikal olmayan, gelişigüzel akciğer sesleridir. Çatlaklar genellikle süre, ses yüksekliği, ses kalitesi, solunum döngüsündeki zamanlama ve öksürük ve vücut pozisyonunun değişmesi ile olan ilişkisine göre ince ve kaba çıtırtılar olarak sınıflandırılır. Orta çıtır çıtırlardan da bahsedilmiştir. Crofton’a göre çatırtı tipi hava yollarının boyutu ile ilgilidir.
Küçük hava yollarında ince krakerler, küçük bronşlarda mukustan hava kabarcıkları orta çıtırtılara neden olur ve büyük bronşlardan veya bronşektatik segmentlerden kaba çıtırtılar oluşur. Tanımı gereği, ‘sürekli’ akciğer sesleri 250 ms veya daha uzun sürerken, ‘süreksiz’ sesler 25 ms veya daha az sürer. Kesikli sesler olan Crackles tipik olarak 20 ms’den daha kısa sürelidir. Çatırtıların farklılaşması, Murphy ve ark. Tarafından önerildiği gibi zaman genişletilmiş dalga formu analizi ile objektif olarak yapılabilir.
İlk sapma genişliği (IDW), çatlakların taban çizgisinin üstünde veya altında ilk sapması ile başlangıcı arasındaki süredir (ms). İki döngü süresi (2CD), çatırtıların başlangıcı ile çatırtıların ilk iki döngüsü arasındaki süredir. TDW, çatırdamanın toplam süresi anlamına gelir. ATS kriterlerine göre, kaba çatlakların ortalama IDW ve 2CD süreleri 1.5 ve 10 ms, ince çatlaklar ise sırasıyla 0.7 ve 5 ms’dir. Bilgisayarlı Solunum Ses Analizi (CORSA) kılavuzunda kaba çatırtı 2CD 10 ms ve ince çatırtı 2CD 10 ms olarak tanımlanmıştır. Çıtırtı sesinin frekans aralığı 60-2,000 Hz’dir ve ana katkısı 60-1,200 Hz aralığındadır. Hoevers ve Loudon, çatırtıları karakterize etmek için en büyük sapma genişliği (LDW1); bu, çıtırtının en büyük sapmasının süresidir.
Çatlak üretim mekanizmaları
Başlangıçta, çıtırtıların oluşması, havanın büyük ve orta büyüklükteki hava yollarında biriken salgılardan geçişine atfedildi ve bu da fokurdama sesleri yarattı. Bununla birlikte, birçok hastada öksürük sonrası hışırtıların devam etmesi ve esinlenmede baskın lokalizasyon bu teoriye karşı çıkar. [46] Dahası, sekresyonlardan geçen hava hem inspiratuar hem de ekspiratuar sesler üretecektir. Daha sonra Forgacs, ikinci crackle teorisini önerdi. Forgacs’a göre, soluk verme sırasında çökmüş olan küçük hava yolları, soluk hava yollarında bir gaz basıncı gradyanı geliştiği için nefes alma sırasında aniden açılır. Çöken hava yollarının aniden patlayarak açılması, gaz basıncının hızlı bir şekilde dengelenmesine neden olarak gaz kolonunda salınımlara ve çatlakların oluşmasına neden olur.
Gerilme gevşeme dört kutuplu hipotezi
Fredberg ve Holford, 1983 yılında stres gevşetme dört kutuplu hipotezini önermişlerdir. Bu hipoteze göre, hava yollarındaki hava sütunu tarafından değil, küçük hava yollarının duvarlarındaki titreşimden çatırtılar üretilmektedir. Hava yolunun aniden açılması ve kapanması nedeniyle çatlaklar ortaya çıkar ve stres dalgalarının akciğer parankiminde yayılmasına neden olur. Vyshedskiy ve arkadaşları, ekspiratuar çatlakların, hava yollarının patlayıcı şekilde açılmasıyla oluşturulan inspiratuar çatırdaklardan çok daha az enerjik olan ani hava yolu kapanmasıyla üretildiğini gösterdi. Almeida ve arkadaşları, çatırtıları açıklamak için sıvı köprü hipotezini önerdiler. Küçük hava yollarındaki anormal mekanik kararsızlıklardan dolayı sıvı köprüler oluşur. İnspiratuar çıtırtı sesinden sıvı köprü kopmaları sorumludur ve sıvı köprünün oluşumu ekspiratuar çatlağı açıklar.
Kaba çıtırtılar yüksek, düşük perdelidir ve nefes başına daha az sayıdadır, oysa ince çıtırtılar yumuşaktır, daha yüksek perdelidir ve nefes başına sayı olarak daha fazladır. Çatlaklar, örneğin pnömoni, KOAH, pulmoner ödem, interstisyel akciğer hastalığı ve kalp yetmezliği gibi pulmoner bozukluklarda kaydedilmiştir. İnterstisyel akciğer hastalığında ince çatlaklar görülürken, kronik bronşit ve şiddetli akciğer ödemi olan hastalarda erken konjestif kalp yetmezliği ve kaba çatlaklar görülür.
Solunum Fazına İlişkin Çatlaklar
Erken inspiratuar çatlaklar
İlhamın başlangıcında ortaya çıkarlar ve inspirasyon ortasından önce biterler, örneğin KOAH. KOAH hastalarında çatlaklar yetersizdir, yerçekiminden bağımsızdır, genellikle ağızda duyulabilir ve şiddetli hava yolu tıkanıklığı ile güçlü bir şekilde ilişkilidir. Çatlaklar, inspirasyon erken döneminde başlar ve genellikle inspirasyon orta noktasından önce biter. 2CD ile 9 ms’den fazla çatlaklar kabadır. Çatlaklar genellikle geniş hava yolu içindeki hava yolu salgılarına bağlıdır ve öksürük ile kaybolur. Bazen solunumun her iki aşamasında da hışırtılar duyulabilir. Muhtemelen proksimal bronşların ardışık olarak kapanması ve açılması ile ilişkilidir, kıkırdak desteğinin iltihaplanma aracılı kaybı nedeniyle daralmıştır.
Bronşektazi
Bronşektazideki çatlaklar gürültülüdür ve solunumun her iki aşamasında da mevcuttur. Çatlaklar inspirasyon erken döneminde başlar, inspirasyon ortasına doğru devam eder ve inspirasyon sonunda kaybolur. İdiyopatik pulmoner fibroziste (İPF) oluşan çatlakların aksine inspirasyonun sonuna kadar devam etmezler. Bronşektazideki çatlakların inspirasyonun orta fazına kadar uzanmasının iki nedeni vardır. Birincisi, bronşektatik segmentlerin açılması için daha uzun süre gereklidir. İkinci; bronşektazide, özellikle varis ve kistik çeşitte, bronşların aşağı yönde (ağza doğru) çökmesi ile dilate keselerin boşalması engellenir, böylece sekresyonlar içlerinde tutulur. Bu durumda, erken inspiratuar çatlaklar bronşektatik hava yollarının açılmasıyla çakışabilir ve inspirasyonun orta fazında devam etmeleri, inspirasyon ilerledikçe tutulan salgılarda kabarcık oluşumundan kaynaklanır.
Hava yolu tıkanıklığı şiddetli olduğunda ortaya çıkan erken inspiratuar çatlakları olan kronik bronşit hastalarının aksine, bronşektazideki çatlaklar genellikle hafif hava yolu tıkanıklığı ile ortaya çıkar. Çatlaklar, inspirasyon geç evresine göre erken ve orta aşamada daha fazladır. KOAH’a benzer şekilde, ağızda proksimal hava yolu tutulumunu gösteren çatırtılar duyulabilir. Öksürük, çatırtı sayısını azaltır. Bronşektazi çatlakları 2CD 9 ms ile kabadır.
Geç inspiratuar çatlaklar
İnspirasyonun başlangıcından sonra herhangi bir zamanda ortaya çıkarlar ve inspirasyonun sonuna kadar devam ederler, örneğin diffüz parankimal akciğer hastalığı (DPLD). Çatlaklar genellikle IPF / olağan interstisyel pnömoni (UIP), asbestoz ve deskuamatif interstisyel pnömoni (DIP) olan hastalarda görülür. Epler ve ark., akciğer biyopsisi ile belgelenen 272 DPLD olgusunu içeren bir çalışmada, patolojik tanı ile IPF’nin% 60’ında bilateral ince çatlaklar ve % 53 DIP vakasında asbestoz bildirmiştir. Bununla birlikte, pulmoner alveolar proteinoz gibi intra-alveolar dolgu hastalığında ve sarkoidoz, eozinofilik granülom ve milier tüberküloz gibi granülomatöz hastalıklarda ince çatlaklar daha az yaygındır. Sarkoidoz ve diğer granülomatozluların sadece % 20’sinde duyuldu. İPF’li hastaların aksine sarkoidozda çatlakların daha az görülmesinin çeşitli nedenleri vardır. Her şeyden önce; fibroz dağılımı farklıdır. Üst lobda peribronşiyal yerleşim özelliği ile daha sık görülen sarkoidozdan farklı olarak IPF genellikle akciğerlerin tabanında baskındır. Çatlaklar bal peteği görünümünde daha sıktır ve subplevral fibroz, her ikisi de IPF ile daha sık görülür. Dahası; pulmoner fibroz, sarkoidozda IPF hastalarına göre daha az yaygındır. IPF hastalarında ince çıtırtılara ‘velcro crackles’ da denir çünkü ses, kan basıncı manşonu (veya koşu ayakkabısı üzerinde bulunan birleşik cırt cırtlı yapışkan şeridi nazikçe ayırmaya çalışırken çıkan sese benzerdir. ). İPF’deki çatlakların benzersiz bir özelliği vardır. İnspirasyon orta ve hatta erken safhasında başlayabilirler, ancak inspirasyon sonuna kadar devam edebilirler. Dolayısıyla; inspirasyon boyunca duyulabilirler. Çatlaklar da ilhamın sonunda bollaşır. KOAH ve bronşektazinin aksine İPF’deki çatlaklar ağza bulaşmaz. İPF hastalarında hastalığın seyrinde erken dönemde çatlaklar tespit edilir. İnspiratuar süre boyunca çatırtılar mevcutsa ve birkaç derin nefesten sonra devam ederse ve 60 yaşındaki bir denekte birkaç hafta arayla birkaç kez mevcut kalırsa, IPF şüphesini artırmalı ve daha fazla araştırmaya yol açmalıdır. Çatlaklar 2CD 8 ms, frekansı 200Hz civarında. İPF’deki çatlaklar ilk olarak tabanda ortaya çıkar ve hastalık ilerledikçe yukarı doğru genişler.
Akciğer iltihaplanması
Çatlakların karakterleri, zatürree aşamalarına bağlıdır. Akut pnömonide, çatlaklar orta solunum ve oldukça kabadır (2CD 9-11 ms). Bununla birlikte, rezolüsyon aşamasında, IPF’dekilere benzer şekilde, daha uç-inspiratuar ve daha kısa sürelidirler. Akut pnömonide, ödem ile kapatılan hava yollarının yeniden açılması ve inflamatuar hücrelerin infiltrasyonu kaba çatlaklara neden olur. Pnömoninin çözülmesi sırasında akciğer parankimi giderek daha kuru hale gelir.
Kalp yetmezliğinde çatlaklar
Kalp yetersizliğinde peribronşiyal ödem ile daralan hava yollarının açılması nedeniyle çatlaklar oluşur. Forgacs, kalp yetmezliğindeki çatırtıları geç, tiz inspiratuar ve ekspiratuar çatlaklar olarak tanımladı. Piiril ve arkadaşları, bilgisayarlı bir akciğer sesi analizinde, kalp yetmezliğindeki çatırtıların, 11,8 ms’lik 2CD ile IPF, bronşektazi veya KOAH’a kıyasla en kaba olduğunu kaydetti. Solunum döngüsündeki çatırtıların oldukça geç zamanlanmasıyla birlikte toplam çatırtı süresi de uzundur. Kalp yetersizliğinde çözüldükçe çatlaklar hızla kaybolur. Kalp yetmezliğinde, çatlaklar tipik olarak arka bazaldir, ancak sırtüstü yatan hastalarda, anterior çatlaklar tespit edilirse, alternatif çatlak nedenleri arayın. Konjestif kalp yetmezliğine bağlı pulmoner ödem, inspirasyonun başlangıcında ortaya çıkan ve inspirasyonun sonuna kadar süren pan-inspiratuar çatlaklara neden olabilir.
Ekspiratuar çatlaklar
Çatlaklar ağırlıklı olarak doğası gereği inspiratuar olmakla birlikte ekspirasyon sırasında da ortaya çıkabilir. KOAH, bronşektazi ve IPF’de tanımlanmıştır. Fredberg ve Holford stres gevşeme dört kutuplu teorisinden ayrı olarak, ekspiratuar çatlakların varlığını açıklamaya yönelik bir diğer mekanizma da “hapsolmuş gaz hipotezi” dir. Bu hipoteze göre erken ekspirasyon sırasında bazı hava yolları çöker ve hava hapsolması gelişir. Ekspirasyon ilerledikçe, sıkışan bölgedeki basınç kademeli olarak artar ve hava yolları boyunca genişletilmiş bir basınç farkına yol açar. Bu basınç farkı kritik açılış basıncına ulaştığında, hava yolu ekspirasyon sırasında açılır ve çatırtı oluşturur.
Duruş kaynaklı krakerler (PIC)
Bunlar, örneğin oturma pozisyonundan sırtüstü pozisyona ve / veya sırtüstü pozisyondan pasif bacak kaldırma gibi duruşlardaki değişikliğin neden olduğu ince çatlaklardır. Bu çatlakları ölçme prosedürü aşağıda yazılmıştır: Hastadan 3 dakika yatakta oturması istenir ve 8., 9. ve 10. interkostal boşluklarda arka koltuk altı hattı boyunca oskültasyon yapılır. En az beş ardışık nefes için ince çıtırtıların varlığı veya yokluğu not edilir. Hastadan daha sonra sırtüstü pozisyon alması istenir ve 3 dakika sonra aynı yerde tekrar oskültasyon yapılır. Daha sonra hastanın her iki bacağı 30 ° açıyla pasif olarak kaldırılır ve 3 dakika sonra tekrar oskültasyon yapılır. PIC, sırtüstü ve pasif bacak kaldırma pozisyonunda ince çatlaklar tespit edildiğinde ancak oturma pozisyonunda tespit edilmediğinde mevcuttur. PIC sıklıkla iskemik kalp hastalığı olan hastalarda saptanır ve bu grupta kötü prognoz taşır. Yasuda ve ark., Akciğer tabanında PIC olan hastalarda hava yolu kapanma insidansının arttığını bildirdiler ve PIC’nin sırtüstü pozisyonda akciğerlerin tabanındaki hava yolu kapanması ile ilişkili olabileceğini öne sürdüler.
Tusif sonrası hışırtılar
Bu çıtırtılar normal olarak oskültasyonda mevcut değildir, ancak bir öksürük nöbetinden sonra ortaya çıkabilir. Öksürük kalın salgıları yerinden oynatırken çatlaklar ortaya çıkar. Erken pnömoni, erken tüberküloz ve akciğer apsesinde bulunur.
Stridor
Stridor, üst solunum yolu tıkanıklığı tarafından üretilen yüksek, tiz, müzikal bir sestir. Aşağıdaki nedenlerle hırıltıdan farklıdır. Boynun üzerinden göğüs duvarından daha gürültülü. İkincisi; stridor esas olarak inspiratuardır. Son kullanma sırasında ortaya çıkarsa, genellikle bifaziktir. Diğer yandan; hırıltı esas olarak ekspiratuardır ve her iki fazda da oluşur. İnspirasyonda duyulduğunda ekstratorasik üst hava yolu tıkanıklığını (larengomalazi gibi supraglottik lezyonlar, vokal kord lezyonu) gösterir. İntratorasik trakeobronşiyal lezyonlar (trakeomalazi, bronkomalazi ve ekstrinsik kompresyon) ile ilişkili ise ekspirasyonda ortaya çıkar. Stenoz gibi lezyon sabitlenmişse her iki aşamada da ortaya çıkar. Stridor, üst solunum yolunun daralmış bir bölümünden geçen türbülanslı akıştan kaynaklanır.
Plevral ovma
müziksiz, kısa patlayıcı sesler, ızgara, sürtünme, gıcırtılı veya kösele karakterlidir ve solunumun her iki aşamasında da mevcuttur. Tipik olarak ekspiratuar bileşen, inspiratuar bileşeni yansıtır. [35] Nefes alırken iltihaplı plevral yüzeyin birbirine sürtünmesi sonucu oluşur. Klinik olarak, onu çatlaklardan ayırmak önemlidir.
Diğer Oskültatuar İşaretler
Para testi
Bazen pnömotoraks, büyük bül ve hidropnömotoraks vakalarında faydalı olabilir. Hastalar oturur veya ayakta durmalıdır. Orta klavikulanın hemen altındaki sandığa metal bir madeni para yerleştirin ve bir asistan yardımıyla başka bir madeni paranın kenarıyla madeni paraya vurun. Stetoskopunuzun diyaframını göğsünüzün arkasındaki aynı noktaya yerleştirin. Yüksek perdeli, metalik, zil benzeri sesler duyulursa madeni para testi pozitiftir.
Çizik işareti testi
Bu, pnömotoraksta nadiren kullanılan başka bir işarettir. Test oturarak veya sırtüstü pozisyonda yapılmalıdır. Stetoskopunuzun diyaframını sternumun orta noktasına ve göğüs duvarının yüzeyine aletin soluna ve sağına eşit uzaklıkta parmaklarınızla çizilen noktaya yerleştirin. Pnömotoraks içeren bölge çizildiğinde, işitilen ses daha yüksektir.
Hipokrat succusion
Aynı zamanda succusion sıçraması olarak da bilinir. Bu işaret hidro- veya pyo-pnömotoraks vakalarında tespit edilir. Diyafram ve akciğerlerde hava ve sıvı içeren geniş bir boşluk yoluyla mide veya bağırsak fıtıklaşması durumlarında da tespit edilebilir. Perküsyon ile hava ve sıvı içeren bölgeyi seçin ve stetoskopu o tarafa yerleştirin. Doktor daha sonra hastayı iki yana sallar. Oskültasyonda veya yardımsız havada bile sıçrayan bir ses duyulacaktır.
Hamman bulgusu
Bu belirti ilk olarak 1939 yılında Louis Hamman tarafından tanımlanmıştır. Bu işaret, pnömomediastinum ve pnömotorakslı hastalarda, özellikle sol taraflı pnömotorakslı hastalarda görülmektedir. Hamman işareti veya mediastinal gevreklik, prekordiyumda en iyi 3 ila 5. interkostal boşluklarda duyulan ve kalp atışıyla eşzamanlı olan çatırtılı bir sestir. Hamman bulgusu pnömomediasten için patognomiktir ve genellikle pnömomediastin saptanmasında akciğer grafisinden daha duyarlıdır, hastaların sadece yaklaşık% 20’sinde mevcuttur. Hamman’a göre mediastinal havanın varlığı ve atan kalp ile devamlılığı bu işaretin doğuşuydu. Mediastende kalbin kasılması, hava kabarcıklarının doku yer değiştirmesine neden olur ve bu klasik gıcırtılı sesi üretir. Baumann ve arkadaşları, mediastinal havası olmayan pnömotorakslı hastalarda Hamman belirtisinin gelişimini açıkladı. Kardiyak doldurma-boşaltma döngüsünün, anterior-posterior kardiyak hareketin veya her ikisinin kombinasyonunun plevral havayı döngüsel olarak plevral fissüre ve göğüs duvarına atıp pnömotoraksta bu işareti oluşturabileceğini öne sürdüler.
Zorlanmış ekspiratuar süre (FET)
FET, yatak başında hava akışı tıkanıklığını tespit etmek için basit, ucuz ve hassas bir testtir. FET, bir bireyin maksimum inspirasyondan sonra güçlü bir ekshalasyonu tamamlaması için geçen süre olarak tanımlanır. Hava akışı tıkanıklığını ölçmek için basit, hassas, ucuz, tekrarlanabilir bir yatak başı prosedürüdür.
Yöntem
Hastaya toplam akciğer kapasitesine kadar nefes alması ve olabildiğince hızlı ve eksiksiz şekilde üflemesi talimatını verin. Stetoskop çanını suprasternal çentiğe yerleştirin ve en yakın yarım saniyeye kadar duyulabilir son kullanma süresini ölçün. 5 saniyeden az bir FET, FEV 1: VC’nin% 60’tan fazla olduğunu gösterdi; oysa 6 saniyeden fazla bir FET,% 50’lik bir FEV 1: VC oranını gösterir.
d’Espine İşareti
Fransız bir doktor olan Jean Henri Adolphe D’Espine, ilk olarak, bazı hastalarda üst torasik omurların sivri uçlu süreçleri üzerinde fısıltılı bir ses duyulabildiğini ve bunu trakea-bronşiyal lenf düğümlerinin genişlemesinin en erken fiziksel belirtisi olarak kabul ettiğini belirtti.