Takht-e Süleyman'ın kutsal gölü
Kuzeybatı İran'ın dağlık bir bölgesinde ve Takab köyünün 42 kilometre kuzeyinde bulunan Taht-ı Süleyman ('Süleyman'ın Tahtı'), İran'daki en ilginç ve esrarengiz kutsal yerlerden biridir. Konumu ve yeryüzü şekilleri, kesinlikle arkaik zihnin efsanevi hayal gücüne ilham vermiş olmalı. Küçük bir vadide, çevredeki toprakların yirmi metre üzerinde yükselen düz bir taş tepenin ortasında yer alan gizemli güzellikte küçük bir göl. Parlak berraklığında ancak derinliği nedeniyle gece kadar karanlık olan gölün suları, yüzeyin çok altında gizli bir kaynak tarafından besleniyor. Bunun gibi yerler efsanevi zamanlarda yeraltı dünyasına açılan kapılar, dünya ruhlarının meskenleri olarak biliniyordu.
Arkeolojik çalışmalar, yakın bölgede insan yerleşimlerinin en azından MÖ 1. binyıldan beri var olduğunu ve en erken yapının Ahameniş kültürüne (MÖ 559-330) ait göl höyüğü üzerinde bulunduğunu göstermiştir. Bu dönemde Adur Gushasp (Azargoshnasb) ateş tapınağı ilk inşa edildi ve yaklaşık bin yıl boyunca üç hanedan (Ahameniş, Parthian, Sasani) aracılığıyla işlev gören Zerdüştlüğün en büyük dini tapınaklarından biri haline geldi. MS 3. yüzyılın erken Sasani döneminde, tüm plato devasa bir duvar ve 38 kule ile güçlendirilmiştir. Daha sonraki Sasani zamanlarında, özellikle Hüsrev-Anuşirvan (MS 531-579) ve II. Hüsrev (MS 590-628) dönemlerinde, çok sayıda hacıyı barındırmak için gölün kuzey tarafında geniş tapınak tesisleri inşa edildi. Pers sınırlarının ötesindeki türbe. MS 624'te II. Hüsrev'in ordusunun Romalılar tarafından yenilmesinin ardından tapınak yıkıldı ve bir hac yeri olarak önemi hızla azaldı. Moğol döneminde (1220-1380), çoğunlukla gölün güney ve batı taraflarında bir dizi küçük bina inşa edildi ve bunların dini işlevlerden ziyade idari ve siyasi işlevler için kullanıldığı görülüyor. Site, 17. yüzyılda bilinmeyen nedenlerle terk edildi ve son 100 yılda Alman ve İranlı arkeologlar tarafından kısmen kazıldı.
Taht-ı Süleyman Harabeleri
Taht-ı Süleyman Harabeleri
Daha fazla bilgi için: