

Ankara, 17 Mart 1971
Ahırdakiler olsun, Çopurun Dursun olsun, başarılı parçalar. Dil ve anlatım, yetenekli bir yazarın kaleminden çıkmış izlenimini veriyor. Kurgu iyi. Umut verici bir başlangıçla işe girişmişsin. Gide gide, daha da başarılı öyküler yazacağının öncüleridir bunlar.
Yerel sözcüklere öykülerde yer verilebilir, ama bunun ölçüsünü kaçırmamalı. Anlamı herkesçe bilinmeyenleri de dipnotlarında açıklamalı. İki öykünde de geçen sözcükler var ki, okur bunları bilmeyecektir. Onlara tutamak vermek gerek.
Öykülerinin tekniği, olaylara dayalı. Belirli bir olayı baştan alıp sona dek götürüyorsun. Klasik öykü çizgisinden yani. Bunu bir eksiklik saymıyorum ve kendi payıma, bu tür öyküleri seviyorum. Öykü dediğin, insana bir şeyler söylemeli, bir takım düşlerin, ipe sapa gelmez lafların kağıda geçirilmesi olmamalı.
Ahırdakiler parçasını Yazı Kurulu'na gönderdim, uygun bulurlarsa basılır Türk Dilinde. Orada olmazsa, başka yer buldum. Şimdi anlatacağım orasının neresi olduğunu.
Öykünün çıkacağı yer, Ulus gazetesinin sanat sayfası. Bu sayfayı, bizim Kurum görevlilerinden Ali Püsküllüoğlu yönetiyor. Ona verdim öyküyü. Basılınca sana gönderecek. Çopurun Dursun da Türk Dilinde çıkmazsa yine orada yayımlanacak. (Şimdi Ali Püsküllüoğlu yanıma geldi, Çopurun Dursunu beğenmiş, onu da Ulus gazetesinde yayımlayacak. Ardı ardına iki öyküsü çıkarsa, dikkati çekeriz diyor. Doğru. Ali Püsküllüoğlunun adresini aşağıda veriyorum. Ona, kısa biyografin ile bir de fotoğrafını göndereceksin, gazetede tanıtacak. Bundan sonra yazacağın öyküleri de hep ona gönderiver.) Dergi Yazı Kuruluna giden yazılar geç çıkıyor, bu nedenle günlük bir gazetede çıkması daha iyi.
İşte sana söyleyeceklerim. Sevgiyle gözlerinden öperim.
Hikmet DİZDAROĞLU