We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Duyarlılığı bilimsel bir bakış açısıyla düşündüğümde, paramecium, köpek, insan ve süper bilgisayar arasındaki biyo-elektrik zihinsel fark konusunda kafam karıştı.
Elektrik hangi noktada rastgele ve genetik olmaktan, algılanan "duyarlılık" / zeka için mantık kapıları oluşturmaya geçiyor?
300 nöronunuz varsa ve bunlardan 10 tanesi sizi depresif bir duruma sokabiliyorsa, üzgün bir ökaryotsunuz.
Bir solucanın ve bir farenin mantık kapılarını karşılaştırmak için mi? hangisi duygusal? bir sümüklü böcek tam anlamıyla 10k nörona sahiptir ve bir sineğin 250k nöronu vardır. bu, bir sümüklü böcek bir insandan 25 kat daha az duyarlı ve bir köpek bir insandan daha az duyarlı olur, ancak bir insan bir köpek kadar eşit derecede duyarlıdır, bu yüzden sayısal olarak artık daha düşük sınırlar olabilir.
Logic Gates, VE/OR/NOT/EQUALS veri türleri veya nesneleri için yönlendirme sağlayan elektronik anahtarlardır. İlk kirpiklere ve duyu hücrelerine sahip olduğunuzda ortaya çıkarlar. 20 sinir bir sinyal yönlendirme motoru, mantık sistemidir.
Bir nöron kabaca 4-8 transistör ile temsil edilebilir ve bir mantık kapısı basit bir transistör yönlendirme/talimattır, bu nedenle bir solucanın yaklaşık 2000 mantık kapısı eşdeğeri vardır. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_animals_by_number_of_neurons
Bir mantık kapısı dijitaldir, bir beyin analogdur, yazılım yoktur, bu yüzden sorunuzu netleştirmek için istemeden duman ve aynalar örersiniz.
Soru elektriksel duyarlılığı uyandırır, sinapslar elektrokimyasaldır, elektrikten daha yavaştır ve kimyasal olarak birçok yönden değişebilir ve kendi kendini organize ederler.
hissetmek, farkında olmak ve bilmek (duyarlılığın indirgemeciliği) bilimde çok daha fazla tartışılan konulardır. Zeka için rastgele ve genetik mantık kapılarına göre, bu belirsiz ve özgür irade ve karar (felsefe) hakkında tartışıyorsunuz, zekanın duyarlılık/duygu ile belirsiz bir ilişkisi var.
Sorunuz, bilimde nadiren kullanılan duyarlılık terimini kullanarak çok çeşitli bilimsel ölçüleri karıştırıyor. Bilim adamları yazıyor gayri resmi olarak deneyimlerine dayalı olarak etik bir sorun olarak duyumsama hakkında, ancak hayvan duyarlılığı üzerine yalnızca kenar araştırmalar var. https://scholar.google.fr/scholar?hl=tr&as_sdt=0%2C5&q=sentience+fish&btnG=
Hayvan psikolojisi bilimsel bir konudur ve duyarlılık metafiziktir, hissetmek, farkında olmak ve bilmek anlamına gelir, orantısız ve kesin değildir.
Dolayısıyla bilim adamları orada böyle bir duyarlık noktası olduğunu düşünmüyorlar. Gibi belirli duyarlılık işaretlerini ölçerler.
öz farkındalık,
stres tepkisi,
duygusal kuyruklar,
sayma,
karşılaştırma,
hafıza,
bulmaca çözümü,
sosyal davranış,
hormonlar, bu tür şeyler.
Balıklarda duyarlılık hakkında belki 2 yayın vardır, kertenkeleler veya böcekler hakkında hiçbiri yoktur ve böceklerde ve diğer hayvanlarda duyarlılık hakkında binlerce kitap ve görüş vardır.
Beyin, düzinelerce nörondan milyarlarca nörona kadar büyür. Dolayısıyla ilerleme aşamalar halindedir, bu nedenle farkındalık muhtemelen karmaşık bir dizi adım olacaktır.
İyi bir hayvan psikoloğu, hayvanlarda duyguların ortaya çıkışı ve biliş hakkında size koca bir kitap verebilir.
Gen varyantları evrime nasıl dahil olur?
Evrim, organizma popülasyonlarının nesiller boyunca değiştiği süreçtir. Bu değişikliklerin temelinde genetik varyasyonlar yatmaktadır. Genetik varyasyonlar, gen varyantlarından (genellikle mutasyonlar olarak adlandırılır) veya bir hücre bölünmeye hazırlanırken (genetik rekombinasyon olarak bilinir) genetik materyalin yeniden düzenlendiği normal bir süreçten kaynaklanabilir. Gen aktivitesini veya protein fonksiyonunu değiştiren genetik varyasyonlar, bir organizmada farklı özellikler ortaya çıkarabilir. Bir özellik avantajlıysa ve bireyin hayatta kalmasına ve üremesine yardımcı oluyorsa, genetik varyasyonun bir sonraki nesle aktarılması daha olasıdır (doğal seleksiyon olarak bilinen bir süreç). Zamanla, bu özelliğe sahip bireylerin nesilleri çoğalmaya devam ettikçe, avantajlı özellik bir popülasyonda giderek daha yaygın hale gelir ve popülasyonu atalardan farklı kılar. Bazen popülasyon o kadar farklı hale gelir ki, yeni bir tür olarak kabul edilir.
Tüm varyantlar evrimi etkilemez. Sadece yumurta veya sperm hücrelerinde meydana gelen kalıtsal varyantlar gelecek nesillere aktarılabilir ve potansiyel olarak evrime katkıda bulunabilir. Bazı varyantlar, bir kişinin yaşamı boyunca vücudun yalnızca bazı hücrelerinde meydana gelir ve kalıtsal değildir, bu nedenle doğal seçilim bir rol oynayamaz. Ayrıca, birçok genetik değişikliğin bir gen veya proteinin işlevi üzerinde hiçbir etkisi yoktur ve yararlı veya zararlı değildir. Ek olarak, bir organizma popülasyonunun yaşadığı çevre, özelliklerin seçiminin ayrılmaz bir parçasıdır. Varyantların getirdiği bazı farklılıklar, bir organizmanın bir ortamda hayatta kalmasına yardımcı olabilir, ancak diğerinde değil - örneğin, belirli bir bakteriye karşı direnç, yalnızca o bakteri belirli bir yerde bulunursa ve orada yaşayanlara zarar verirse avantajlıdır.
Öyleyse neden genetik hastalıklar gibi bazı zararlı özellikler, doğal seleksiyonla ortadan kaldırılmak yerine popülasyonlarda devam ediyor? Birkaç olası açıklama vardır, ancak çoğu durumda cevap net değildir. Nörolojik durum Huntington hastalığı gibi bazı durumlar için, belirti ve semptomlar yaşamın ilerleyen dönemlerinde, tipik olarak bir kişinin çocuğu olduktan sonra ortaya çıkar, bu nedenle gen varyantı zararlı olmasına rağmen geçebilir. Diğer zararlı özellikler için, hastalıkla ilişkili varyantı olan bazı bireylerin durumun belirti ve semptomlarını göstermediği, penetrasyonun azalması adı verilen bir fenomen, zararlı genetik varyasyonların gelecek nesillere aktarılmasına da izin verebilir. Bazı durumlarda, her hücrede bir genin değiştirilmiş bir kopyasına sahip olmak avantajlı iken, değiştirilmiş iki kopyaya sahip olmak hastalığa neden olur. Bu fenomenin en iyi çalışılmış örneği orak hücre hastalığıdır: HBB Her hücredeki gen hastalığa neden olur, ancak yalnızca bir kopyaya sahip olmak sıtmaya karşı bir miktar direnç sağlar. Bu hastalık direnci, orak hücre hastalığına neden olan varyantların, özellikle sıtmanın yaygın olduğu bölgelerde, birçok popülasyonda neden hala bulunduğunu açıklamaya yardımcı olur.
Kumsal
PZ Myers, modern evrim teorisinin durumu, düşündüğünüz gibi olmayabilir hakkında ilginç bir makale yayınladı. Evrimde doğal seleksiyondan daha fazlası olduğuna dikkat çekiyor.
Bunun önemli bir nokta olduğunu düşünüyorum ama bunu PZ ile aynı şekilde açıklamam. Dikkatini Nötr Teoriye ve nötr veya neredeyse nötr mutasyonların rastgele genetik sürüklenme ile sabitlendiği gerçeğine odaklar. İşte bunu nasıl tarif ediyor.
Adaptasyonculuk tartışması, evrim mekanizmaları üzerine bir tartışmadır. Rastgele genetik sürüklenme, doğal seçilimden bağımsız olarak alellerin sabitlenmesi veya ortadan kaldırılmasıyla sonuçlanan bir evrim mekanizmasıdır. Nötr mutasyonlar diye bir şey olmasaydı, rastgele genetik sürüklenme hala önemli bir mekanizma olurdu.
Diyelim ki, 0.1 (s = 0.1) gibi büyük bir seçim katsayısına sahip, açıkça faydalı bir mutasyonunuz var. Popülasyon genetiği bize, sabitlenme olasılığının 2s veya bu durumda %20 olduğunu söyler. Bu, alelin zamanın %80'inde popülasyondan elimine edileceği anlamına gelir. Bu rastgele genetik sürüklenme. Benzer şekilde, bazı oldukça zararlı mutasyonlar bazen rastgele genetik sürüklenme ile sabitlenebilir.
Rastgele genetik sürüklenme, Nötr Teori sahneye çıkmadan 30 yıl önce keşfedilmiş ve tanımlanmış bir evrim mekanizmasıdır.
Nötr Teorinin bize söylediği, çok sayıda mutasyonun nötr olduğu ve rastgele genetik sürüklenme ile sabitlenen çok daha fazla nötr mutasyon olduğu, doğal seçilim tarafından sabitlenen faydalı mutasyonların olduğudur. Sonuç kaçınılmazdır. Rastgele genetik sürüklenme, evrimin açık ara baskın mekanizmasıdır.
Pek çok insan, Nötr Teoriyi rastgele genetik sürüklenme ile eşitler gibi görünüyor. Rastgele genetik sürüklenmenin yalnızca aleller nötr (veya neredeyse nötr) olduğunda önemli olduğunu düşünüyorlar. Daha sonra bu sahte eşdeğerliği rastgele genetik sürüklenmeyi reddetmenin bir yolu olarak kullanırlar çünkü bu sadece "arka plan gürültüsü" ile ilgilenir, doğal seçilim ise evrimin tüm ilginç kısımlarının mekanizmasıdır. Bence evrim mekanizmalarını (doğal seleksiyon, rastgele genetik sürüklenme ve diğerleri) mutasyon tarafından üretilen alellerin kalitesinden (faydalı, zararlı, nötr) ayırarak bu fikri düzeltmeye çalışmalıyız.
Devrim bitti ve katı Darwinizm kaybedildi. Artık rastgele genetik sürüklenmenin önemli bir evrim mekanizması olduğunu biliyoruz ve evrimde doğal seçilimden daha fazlası var. Ne yazık ki, bu apaçık gerçek, insanların ve öğretmenlerin büyük çoğunluğu tarafından anlaşılmamaktadır. Evrimi anlamayan birçok bilim adamı bile var.
53 yorum:
PZ'nin makalesinde size ve Arlin Stoltzfus'a seslendiğim yorumumu gördünüz mü? Meraklı Bağlantıyı Kes dizisi harikaydı, ondan başka konuk gönderileriniz var mı?
Yapıcı tarafsız evrim fikrini seviyorum. Görünüşe göre Lenksi'nin sonuçları bunun önemini vurguluyor çünkü Cit+ geni, onu geliştiren popülasyonlarda sabitlenmiş birkaç nötr mutasyona bağlıydı. "Darwinizm"e saldırdıklarında bir Idiot'un ödevini yapmadığını her zaman söyleyebilirsiniz. "Evrim teorisi "orada bunu yaptı" ve şimdi yarım yüzyılı aşkın bir süredir devam ediyor!
Neyin kanıtlandığından emin değilim:
1. Bu genetik sürüklenme, diğer evrimsel güçlerden daha fazla gen frekansı değişikliğinden sorumludur? Doğru, ancak bunlar zilyonlarca gen frekansı çalkantısı olduğundan ve bazıları birbirini iptal ettiğinden, bunun genetik sürüklenmeyi evrimdeki ana güç yapıp yapmadığı sorgulanmaya açıktır. "Büyük kuvvet" ne anlama gelirse gelsin.
2. Gördüğümüz birçok uyarlamanın doğal seçilimin sonucu olmadığını mı? Gould ve Lewontin, "Spandrels of San Marco" makalelerinde, gördüğümüz herhangi bir uyarlamanın, bu amaç için doğal seçilim tarafından doğrudan meydana getirildiğini varsayamayacağımıza değindiler. Ancak canlı sistemlerin yüksek düzeyde adaptasyonu (sahip olmaları gereken bir seviye, aksi takdirde hayatta kalamazlar ve çoğalamazlar) zorunlu doğal seçilimin sonucu olmuştur. Tek başına mutasyon süreçleri ve/veya tek başına genetik sürüklenme, uçan bir kuş ya da yüzen bir balık yaratamazdı, asla.
3. Nötr mutasyonun, doğal seçilime ek olarak, türler içinde ve türler arasında birçok moleküler farklılığa neden olduğu sonucuna varırsak, Modern Sentezi reddettik mi? Bu sadece anlambilimdir, ancak sonuçları ve talihsiz sonuçları vardır. Okuyucular, okulda öğrendikleri, canlı organizmaların adaptasyonlarının doğal seçilimin sonucu olduğunu söyleyen derslerin artık bir kenara atılması gerektiği sonucunu mu çıkaracaklar?
Bir dizi daha yeni ve daha yeni evrim teorisinin tanıtılması, insanların önemli bir noktayı unutmasına neden olursa, bunun bir trajedi olacağını düşünüyorum - eğer doğal seçilim yoksa, uyarlamaları alamazsınız (veya sürdüremezsiniz).
Evet, evrimsel güçlerin çeşitliliğini kutlayalım ama bebeği banyo suyuyla birlikte atmayalım.
1. Bu genetik sürüklenme, diğer evrimsel güçlerden daha fazla gen frekansı değişikliğinden sorumludur? Doğru, ancak bunlar zilyonlarca gen frekansı çalkantısı olduğundan ve bazıları birbirini iptal ettiğinden, bunun genetik sürüklenmeyi evrimdeki ana güç yapıp yapmadığı sorgulanmaya açıktır. "Büyük kuvvet" ne anlama gelirse gelsin.
Son derece faydalı alellerin bile sürüklenme ile kaybolduğu yerde verdiğim örneği bir kenara bırakırsak, asıl soru fenotipik değişikliklerin önemli bir bölümünün sürüklenmeden kaynaklanıp kaynaklanmadığıdır. Öğrencilerime sınıfta etraflarına bakmalarını ve bazı popülasyonlarda sabitlenmiş olan insan popülasyonundaki tüm genetik çeşitliliği gözlemlemelerini söylüyorum. Tüm bu evrim, çoğunlukla doğal seleksiyondan mı yoksa rastgele genetik sürüklenmeden mi kaynaklanıyor?
Genel bir kural olarak, yakın akraba türler arasındaki farklılıkların çoğunun seleksiyondan değil sürüklenmeden kaynaklandığını düşünüyorum. Bu, sürüklenmeyi evrimde büyük bir güç yapar.
2. Gördüğümüz birçok uyarlamanın doğal seçilimin sonucu olmadığını mı?
Doğal seçilimin gücünü kimse inkar etmiyor.
3. Nötr mutasyonun, doğal seçilime ek olarak, türler içinde ve türler arasında birçok moleküler farklılığa neden olduğu sonucuna varırsak, Modern Sentezi reddettik mi?
İlk olarak, rastgele genetik sürüklenme hakkında konuşurken sadece "moleküler farklılıklar"dan bahsettiğimizi söylemeyi bırakalım. Bu, içine girmek için kötü bir alışkanlıktır ve genellikle sürüklenme ve nötr mutasyonların önemini göz ardı etmenin bir yolu olarak kullanılır.
Sorunuzun cevabı, evet, Modern Sentez'in türetilmiş, sertleştirilmiş versiyonunun rastgele genetik sürüklenmeye gereken önemi vermediği ve Nötr Teoriyi tamamen görmezden geldiği gerçeğiyle yüzleşmemiz gerektiğini düşünüyorum. Herkes drift ve Nötr Teorinin farkında olmalı olsa da, gerçek şu ki çoğu değil. Modern Sentez'in öğretilen versiyonu yanıltıcıdır ve 21. yüzyıl evrimine devam etmek için muhtemelen en iyisi onu tamamen bir kenara bırakmaktır.
Bu sadece anlambilimdir, ancak sonuçları ve talihsiz sonuçları vardır. Okurlar, okulda öğrendikleri, canlı organizmaların adaptasyonlarının doğal seçilimin sonucu olduğunu söyleyen derslerin artık bir kenara atılması gerektiği sonucunu mu çıkaracaklar?
Bazı durumlarda, evet. Onlara adaptasyon olduğunu düşündükleri pek çok şeyin sadece hikayeler olduğu söylenecek ve rastgele genetik sürüklenme şeklinde mükemmel bir bilimsel açıklama daha var. Doğal seçilimin tek olasılık olmadığını bile anlamazlarsa, adaptasyon için bilimsel kanıtları asla değerlendiremeyecekler.
Evrimsel psikoloji ilk kurban olacak ama bu kötü bir şey olmayacak.
Bir dizi daha yeni ve daha yeni evrim teorisinin tanıtılması, insanların önemli bir noktayı unutmasına neden olursa, bunun bir trajedi olacağını düşünüyorum - eğer doğal seçilim yoksa, adaptasyonları alamazsınız (veya sürdüremezsiniz).
Bu noktada hepimiz sizinle hemfikiriz. Tartıştığımız şey, evrimin tek önemli mekanizması olarak neredeyse tamamen adaptasyona odaklanan adaptasyonculuğun, evrim anlayışına zararlı olup olmadığıdır. olduğundan eminim.
Prof. Moran, yaratılışçılık hakkında yorum yapan ve biyolog olmayan birçok kişinin (örneğin, serbest düşünce bloglarında fizikçi olan Mano Singham) yalnızca doğal seçilim yoluyla evrime atıfta bulunduğunu belirtmelidir. Bu, biyolog olmayan bilim camiasında baskın mem gibi görünüyor.
Darwin, evrimsel güçlerin çeşitliliğini ilk fark eden oldu! Yani Darwin, PZ Myers'ın yanlış anladığı gibi katı bir Darwinist değildi. Başka bir deyişle - her zaman optimal adaptasyonla ilgili değildir.
Örneğin Darwin, 1871 tarihli The Descent of Man and Selection in Relation to Sex adlı kitabında Cinsel Seçilim üzerine etkili bir konuşma yapmıştır.
Cinsel seçilim ayrı bir evrimsel güç değildir
Türleşme türleri (türleşme ve "makroevrim" eşanlamlı mıdır?), doğal seçilim ve rastgele genetik sürüklenme arasındaki ilişki hakkında daha fazla bilgi edinmek ister miydiniz?
Hayır, türleşme ve makroevrim eş anlamlı değildir. Türleşme genellikle mikro ve makro arasındaki ayrım çizgisi olarak görülür. Talebinize gelince, okudunuz mu? türleşme Coyne & Orr tarafından?
Pharyngula hakkında, cinsel seçilimin doğal seçilimden ayrı bir şey olup olmadığı konusunda zaten bir tartışma var. Bazıları öyle olduğunu düşünüyor ve ben nedenini hiçbir zaman anlayamadım. Görünüşe göre Kevin Padian bu pozisyonun büyük bir savunucusu. Ama yine nedenini anlamıyorum.
Hayır, türleşme ve makroevrim eş anlamlı değildir. Türleşme genellikle mikro ve makro arasındaki ayrım çizgisi olarak görülür.
Şaşkın - İkinci cümlenizin ilk cümlenizin tersini ima edeceğini düşünürdüm. Başka bir deyişle, türleşmeyi gördüğünde makroevrimden bahsettiğini biliyorsa.
A ve B arasındaki ayrım çizgisi A ya da B olmak zorunda değildir. Bazı insanlar türleşmeyi makroevrim olarak kabul etseler de, bu insanlar bile onu makroevrimin tamamı olarak görmez. Kırmızı bir renktir, ancak kimse "alıntı"nın "renk" ile eşanlamlı olduğunu düşünmez.
Son derece faydalı alellerin bile sürüklenme ile kaybolduğu örneği bir kenara bırakırsak, asıl soru fenotipik değişikliklerin önemli bir bölümünün sürüklenmeden kaynaklanıp kaynaklanmadığıdır. Öğrencilerime sınıfta etraflarına bakmalarını ve bazı popülasyonlarda sabitlenmiş olan insan popülasyonundaki tüm genetik çeşitliliği gözlemlemelerini söylüyorum. Tüm bu evrim, çoğunlukla doğal seleksiyondan mı yoksa rastgele genetik sürüklenmeden mi kaynaklanıyor?
Genel bir kural olarak, yakın akraba türler arasındaki farklılıkların çoğunun seleksiyondan değil sürüklenmeden kaynaklandığını düşünüyorum. Bu, sürüklenmeyi evrimde büyük bir güç yapar.
Tabii ki, çok fazla sürüklenme var. Elbette, genomun çoğu çöp olduğundan, varyasyonlar doğal seçilimin sonucu değildir.
Ancak, popülasyon büyüklüğü N ise, 1/N'den çok daha büyük bir seçim katsayısının uzun vadede oldukça etkili olacağını unutmayın. Dolayısıyla, N 1 milyon ise, 0.000001 kadar düşük bir seçim katsayısı göz ardı edilemez. (Evet, hominoidlerde N, 1 milyondan önemli ölçüde daha düşüktür, ancak daha tipik türlerden bahsediyorum).
Bu nokta bir yana, teorilere hangi etiketi koyacağımız konusu dışında genel olarak anlaştığımızı düşünüyorum.
Sorunuzun cevabı, evet, Modern Sentez'in türetilmiş, sertleştirilmiş versiyonunun rastgele genetik sürüklenmeye gereken önemi vermediği ve Nötr Teoriyi tamamen görmezden geldiği gerçeğiyle yüzleşmemiz gerektiğini düşünüyorum. Herkes drift ve Nötr Teorinin farkında olmalı olsa da, gerçek şu ki çoğu değil. Modern Sentez'in öğretilen versiyonu yanıltıcıdır ve 21. yüzyıl evrimine devam etmek için muhtemelen en iyisi onu tamamen bir kenara bırakmaktır.
Modern Sentezin bu türetilmiş, sertleştirilmiş biçimini kim öğretiyor? Ne zaman ortaya çıktı? Tarafsız Teori ilk olarak 1966-1968'den önce ortaya çıkmaz. Bundan önce George Gaylord Simpson genetik sürüklenmeyi görmezden mi geldi? Sewall Wright mı? Ondan sonra, John Maynard Smith tarafsız teoriyi görmezden mi geldi (olduğu gibi onun üzerine makaleler yazdı)? Brian Charlesworth mu? (Muller's Ratchet'i çağırarak Y kromozomlarının dejenerasyonunu açıkladı).
Büyük bir sorun, 1970'lerden 1980'lerden başlayarak kendilerine ait "yeni bir paradigma"yı teşvik etmeleri gerektiğini ya da (dehşet verici!) yalnızca "normal" bilim yapacaklarını düşünen çok sayıda genç bilim adamının olmasıydı. Bu nedenle, bir miktar netlik ve anlayış elde etmeye çalışanlarımız, paradigma tacirlerinin dalgalarını sürekli olarak yenmek zorundaydı. (Ya da belki de kelime paradigma tacirleri olmalıdır). Sürekli olarak yepyeni Jim-Blotz-ian Sentezinin gerçekten yanlış olduğunu ve yepyeni Jane-Smith-ian Sentezinin yeni şişelerde gerçekten eski şarap olduğunu belirtmek zorunda kaldık. Bu çok yorucu oluyor.
Ve bir olumsuz etkisi daha var. Halkı, popüler bilim basını aracılığıyla, bu kadar iyi adaptasyonlara sahip olmamızın nedeninin doğal seçilim olduğuna dair duydukları tüm o eski şeylerin, şimdi tüm bunların çöpe atıldığına ikna ediyor ve yeni teori, bunun "gen yüzünden" olduğunu gösteriyor. duplikasyon" veya "gelişimsel düzenleyici dizilerin mutasyonu nedeniyle" veya "bir poliploid olay nedeniyle". Ve doğal seleksiyonun bu tür olayların çoğunu savurduğu gerçeğinden bahsedilmiyor veya takdir edilmiyor.
Güzel, belki artık Yeni Evrim Teorisine sahibiz. Ve 5 yıl içinde bunun yanlış olduğu kanıtlanacak ve daha Yeni Evrim Teorisi ortaya çıkacak ve bu sonsuza kadar devam edecek. Fakat genel halk, mevcut evrim teorilerinin devrilmesine ilişkin bu sonu gelmeyen beyanlardan ne anlayacak? 'Nuf dedi.
3. Farklı Olguların Açıklanması
Neo-Darwinci çerçevenin, popülasyon genetiğinin modellerinin ve evo-devo'nun temeli olarak, en azından şu anki tartışmaya dahil olanlar tarafından tartışmasız bir şekilde üzerinde anlaşmaya varılan şeylere daha yakından bakmak, bunların farklı şeyleri açıkladığını göstermeye yardımcı olur. Aşağıdaki dördüncü bölümde, neo-Darwinizm ile evo-devo arasında göreceli bir önem meselesinin var olduğunu iddia etmek için bunu ve John Beatty'nin (1995, 1997) çalışmasını kullanıyorum.
3.1 Neo-Darwinizmin Nüfus Genetiği Temeli
1918 ve 1932 arasında, popülasyon genetikçileri Ronald Fisher, Sewell Wright ve JBS Haldane, nesiller boyunca gerçek popülasyonların gen frekansları üzerindeki mutasyon, göç, sürüklenme ve doğal seçilimin dinamik etkilerini açıklamak için gereken istatistiksel modelleri geliştirdiler ve böylece uyumluluğu gösterdiler. Mendel kalıtımı ve Darwinci doğal seçilim (örneğin, Provine 1971 Lewontin 1980 Beatty 1986 Ridley 2004 Millstein ve Skipper 2007). Basitçe söylemek gerekirse, William Provine'e göre bu istatistiksel modeller, mutasyon, göç, sürüklenme ve doğal seçilimin evrimi nasıl açıklayabileceğini gösterdi (1980, s. 55). Gerçekten de Provine (1971), Fisher, Wright ve Haldane'in teorik popülasyon genetiği geliştirmekten daha fazlasını yaptıklarını iddia ediyor - onlar, Mendel kalıtımı, Darwinci seçilim ve geliştirme yoluyla istatistiksel yöntemleri nicel olarak sentezlemeyi başardıkları Modern Sentezin mimarlarıydılar. popülasyon genetiği modelleri (139-140). Ancak Provine daha sonra Modern Sentez ile ilgili ilk tanımının yanlış olduğunu kabul etti ve buna karşılık olarak Modern Sentezin daha doğru bir şekilde “evrimsel bir daralma” olarak tanımlandığını savunuyor (1989, s. 165). Provine (1989), Modern Sentezin, çeşitli alanlardan biyologların Darwinci olmayan alternatifleri elendiği bir dönem olduğunu iddia eder (s. 176) çünkü Fisher, Wright ve Haldane'in matematiksel ve teorik çalışmaları evrimin açıklanabileceğini açıkça göstermiştir. nispeten az sayıda değişken, biyologların tahmin ettiğinden çok daha az değişken. Modern Sentez sırasında, popülasyon genetiği araçlarına dayalı daralma, evrim çalışması boyunca yayıldı ve popülasyon genetiği, “evrimsel biyolojiyi görmenin yeni bir yolu” ile sonuçlandı (s. 177).
Fisher'ın Genetical Theory of Natural Selection (GTNS)5 olarak adlandırdığım genel evrim teorisinin en ayrıntılı açıklaması, aynı adlı kitabında bulunur, Doğal Seleksiyonun Genetik Teorisi ([1930b] 1958a). Burada Fisher, Darwinci doğal seçilim ile Mendel kalıtımı arasındaki ilişkiyi göstermek için istatistiksel mekanikle bir analojiye güveniyor. Fisher'in özel amacı, Mendel kalıtımı ilkeleri göz önüne alındığında, doğal seçilimin popülasyonlardaki evrimsel değişimi nasıl etkilediğini açıklamaktı (Fisher 1930 Skipper 2002, s. 343). Fisher'in GTNS'sinin ayrıntıları, incelemesinin ilk baskısının yayınlanmasından sonra 80 yıl boyunca bir tartışma konusu olmaya devam ediyor. Örneğin, George Price (1972), Warren Ewens (1989), Anthony Edwards (1994), Anya Plutynski (2006) ve Robert Skipper (2007) tarafından yazılan makalelerin her biri, Fisher'ın “Doğal Seleksiyonun Temel Teoremi, Fisher'in ikinci bölümünde tartıştığı Doğal Seleksiyonun Genetik Teorisi.
Genel olarak Fisher's GTNS şu şekilde anlaşılır:
GTNS: Evrim, büyük, rastgele çiftleşen veya panmiktik popülasyonlarda meydana gelir ve temel olarak, diğer tüm lokuslardan bağımsız olarak tek bir lokustaki tek alel değişikliklerinin (zayıf etkinin) ortalama etkileri üzerinde hareket eden düşük seviyelerde doğal seçilim veya kitle seçilimi tarafından yönlendirilir ( Kaptan 2002, s. 343). 6
Wright'ın Değişen Denge Teorisi (SBT) olarak adlandırdığı şeyin ilk sunumları, 1931'deki oldukça matematiksel uzun makalesi ve onun teknik olmayan 1932 tamamlayıcısıdır (Wright 1931, 1932 Skipper ve Dietrich 2012, s. 16). Dört ciltlik eserinde Popülasyonların Evrimi ve Genetiği (1968, 1969, 1977, 1978), Wright SBT'sini daha da geliştirir. Çalışması boyunca Wright, SBT'sinin hedefini çeşitli şekillerde açıklar. 1931 ve 1932'de Wright, SBT'nin amacının evrimsel değişim için gereken ideal koşulları açıklamak olduğunu iddia etti. Ancak 1978'de Wright, SBT'nin “doğada kümülatif evrimsel değişimin meydana geldiği temel süreci” açıkladığını belirterek bu iddiayı güçlendirdi (Skipper 2002, 344). Wright, 1931 ve 1932 makalelerinden yaptığı açıklamayı yeniden seçti ve bir kez daha SBT'sinin amacının evrimin gerçekleşmesi için gereken ideal koşulları açıklamak olduğunu iddia etti (Skipper 2002 Skipper ve Dietrich 2012).
Wright'ın evrimin ilerlediğine inandığı üç fazlı değişen denge sürecini göstermek için, evrimsel biyolojide en etkili diyagramlardan biri haline gelen iki boyutlu bir metaforik adaptif manzarayı grafiksel olarak tasvir etti (Wright'ın adaptif manzarası için Dietrich ve Skipper 2012 Skipper ve Dietrich 2012 şekiller, bu makalenin sonundaki Şekil 1'e bakın). Diyagram, uyarlanabilir değerleriyle birlikte olası gen kombinasyonlarını temsil eder. Diyagramın kontur çizgileri, genler arasındaki epistatik ilişkilerden dolayı peyzajın “tepelik” yüzeyini göstermektedir. Peyzajın "+" ile gösterilen uyarlanabilir "tepeleri", yüksek uyarlanabilir değere sahip olası gen kombinasyonlarını temsil eder. “-” ile gösterilen adaptif “vadiler”, düşük adaptif değere sahip olası gen kombinasyonlarını temsil eder. Wright, olası gen kombinasyonlarının sayısı nedeniyle, evrimin nasıl ilerlediğinin gerçek popülasyon genetiğinin birkaç bin boyutu gösteren bir diyagram gerektireceği konusunda netti (Wright 1932 Skipper 2002, s. 344 Dietrich ve Skipper 2012).
Wright'ın uyarlanabilir peyzaj figürleri (Wright 1932: 358, 361). 1A, olası gen kombinasyonlarını ve bunların ilgili adaptif değerlerini temsil eder. 1B, farklı koşullar altında 1A manzarasındaki evrimi temsil eder. A–E'de, seçilim(ler)in yoğunluğu ve mutasyon oranı (u) ve popülasyon büyüklüğü (N, nm) değişir. Wright'ın SBT'de açıkladığı görüş F.
Wright'ın uyarlanabilir peyzaj figürleri (Wright 1932: 358, 361). 1A, olası gen kombinasyonlarını ve bunların ilgili adaptif değerlerini temsil eder. 1B, farklı koşullar altında 1A manzarasındaki evrimi temsil eder. A–E'de, seçilim(ler)in yoğunluğu ve mutasyon oranı (u) ve popülasyon büyüklüğü (N, nm) değişir. Wright'ın SBT'de açıkladığı görüş F.
Wright, bir popülasyonun optimal uyarlanabilir zirveye ulaşması için ideal koşullar olduğuna inandığı şeyleri tanımlamak için uyarlanabilir manzarayı kullandı. İdeal olarak, Wright'a göre, tepe kaymaları üç aşamada veya aşamada gerçekleşir. İlk olarak, tipik olarak uyumsuz olan genetik sürüklenme, yarı izole alt popülasyonları uyumlu vadilere taşır. Bu ilk aşamada, sürüklenme, alt popülasyonların gen frekans dağılımını, alt popülasyonların uyumunu kaybedecek şekilde değiştirir ve böylece onları adaptif vadilere indirir. İkincisi, alt popülasyonlar içinde, kitlesel seçilim, alt popülasyonları uyarlanabilir zirvelere ve uyarlanabilir vadilerin dışına taşımak için hareket eder. Bu ikinci aşamada, kitle seçimi, alt popülasyonların gen frekans dağılımlarını, bu alt popülasyonların uygunluklarını yükseltecek şekilde değiştirir, böylece onları uyarlanabilir vadilerden uyarlanabilir zirvelere iter. Üçüncüsü, farklı dağılım veya daha uygun alt popülasyonların bazı üyelerinin daha az uygun alt popülasyonlara göçü, interdemik seçimi veya alt popülasyonlar arasındaki seçimi yönlendirir, bu da küresel popülasyonu optimal zirvesine çeker. Bu üçüncü aşamada, interdemik seçilim, küresel popülasyonun gen frekans dağılımını, tüm popülasyonun uygunluğunu artıracak şekilde değiştirir.
Neo-Darwinizm'in temeli olarak, Fisher'in GTNS'si ve Wright'ın SBT'si, çerçeve tarafından açıklanan evrimsel fenomen türlerini gösterir. Fisher ve Wright, dinamik mikroevrimsel süreçlerin ve popülasyon büyüklüğünün ve yapısının evrimsel değişime nasıl neden olduğunu açıklamaya çalışan matematiksel modeller sağlamışlardır; burada evrimsel değişim, popülasyonların genetik bileşimlerindeki değişim olarak tanımlanır. Popülasyon genetiği modelleri, farklı türdeki gerçek popülasyonlardaki evrimsel değişimin olası nedenlerini araştırmak için gereken teorik ve istatistiksel araçları sağladı.
3.2 Evo-Devo Araştırması
Evo-devo kısmen, çoğu örtüşen çeşitli araştırma alanlarından oluşur. Müller (2007), alandaki baskın araştırma alanlarına bir giriş sağlar. Bu araştırma alanlarına hızlı bir bakış, evo-devo tarafından açıklanan olgulara ışık tutmaktadır.
Evo-devo alanındaki baskın bir araştırma alanı, karşılaştırmalı embriyoloji, morfoloji ve genetiği bütünleştirerek biyolojik organizasyonun genetik, moleküler ve hücresel seviyelerden başlayarak çoklu seviyelerindeki benzerliklere ve farklılıklara odaklanmak için, türlerin ontogenileri ve morfolojileri zamanla değişmiştir. Fosilleşmiş embriyolar ve paleontolojiden elde edilen diğer kanıtlar, ilkel ve mevcut türler arasındaki morfogenetik ve embriyolojik farklılıkların karşılaştırılmasına olanak tanır (Müller 2007, s. 943). Karşılaştırmalı genomik, dizileri, ifade modellerini ve gen ürünlerini ve etkileşimleri karşılaştırır, bu da gelişim dizilerinin karşılaştırılmasına olanak tanır (Laubichler 2007, s. 349). Karşılaştırmalı yaklaşım, jeolojik zaman içinde türlerin gelişim yollarında ve morfolojilerinde önemli değişiklikler olduğuna dair kanıt sağlar ve filogenetik ilişkilerin kanıtını sağlar. Bu özel araştırma alanı, gelişimin yönlerinin zaman içinde nasıl değiştiğini belirlemek için karşılaştırmalı teknikler kullanır. Paleontoloji, karşılaştırmalı embriyoloji, karşılaştırmalı morfoloji, karşılaştırmalı genomik ve sistematikten gelen kavram ve metodolojiler, gelişim süreçlerinin ve sonuçlarının evrimini daha iyi anlamak için entegre edilmiştir.
Evo-devo'daki ikinci bir araştırma alanı, gelişim sistemlerinin hem genetik olarak belirlenmiş hem de genetik olarak belirlenmemiş özelliklerinin bileşenleri ve etkileşimlerine odaklanır. Burada ilgi çekici olan, kendi kendine organizasyon, hücre-hücre sinyali ve gelişimsel zamanlama gibi doğrudan genler tarafından kontrol edilmeyen gelişimin özellikleri ve bu epigenetik faktörlerin evrimsel değişiklikleri nasıl etkilediğidir. Hücre sayısındaki veya gelişimsel zamanlamadaki değişiklikler, atasal organizmalarda bulunan fenotipleri üretebilir (Alberch ve Gale 1985). Bu araştırmanın amacı iki yönlüdür. Hedeflerden biri, gelişimin karmaşık dinamiklerini ve ayrıca çevresel etkilerin gelişim sistemleri ve bunun sonucunda ortaya çıkan morfolojiler üzerindeki etkilerini daha iyi anlamak ve açıklamaktır. Bu araştırmanın ikinci amacı, gelişim sistemlerindeki belirli değişikliklerin evrimsel değişimi nasıl etkileyebileceğini anlamak ve açıklamaktır. Bu tür araştırmalar deneysel embriyoloji ile yakından ilişkilidir (Laubichler 2007, s. 349) ve bu nedenle öncekinden metodolojiler ve kavramlar ödünç alır. Bu araştırmaya ayrıca gelişimsel genetik, sistem biyolojisi, epigenetik ve ekolojinin yönleri de dahil edilmiştir. 7
Bir başka evo-devo araştırma alanı, genetik seviyedeki değişiklikleri hücresel ve doku seviyelerindeki değişikliklerle ilişkilendirmek için hesaplamalı modelleme ve simülasyonu kullanır (Müller 2007, 943). Bu araştırmanın heyecan verici sonuçları arasında, üç boyutlu embriyonik gelişim sırasında gen ekspresyonunu yeniden yapılandırmaya yönelik hesaplama yeteneği ve ontogenetik şekillerin yörüngelerini modellemek için nicel bir yaklaşımın geliştirilmesi yer almaktadır (Müller 2007, s. 943). Müller, bu araştırmada kullanılan teorik araçların “fenotipik değişimin ontogenetik bileşenlerini lokalize etmeye yardımcı olduğunu, verilerin organizasyonuna yardımcı olduğunu ve evo-devo'yu nicel genetik ve morfolojik entegrasyon çalışmasıyla ilişkilendirdiğini” iddia ediyor (s. 943-4). .
3.3 Açıklayıcı Farklılıklar
Evo-devo'daki araştırma alanları, çeşitli zaman aralıklarında taksonomik düzeyler içinde ve arasında morfolojik veya fenotipik değişimi açıklar. Bu tür açıklamalar, yeni morfolojilerin kökenini ve gen düzenlemesindeki değişiklikleri, ontogenetik süreçleri ve bu süreçlerin çeşitli nedensel olarak ilgili bileşenlerini, örneğin genleri, moleküler ve çevresel sinyalleri, transkripsiyon faktörlerini içerir. Yukarıda bahsedilen araştırma alanlarının her biri, en azından genetik, moleküler, hücresel, doku ve organizma seviyeleri dahil olmak üzere biyolojik organizasyonun çoklu seviyelerinde varlıkların, faaliyetlerin ve bu varlıkların ve faaliyetlerin organizasyonunun araştırılmasını içerir. evo-devo'nun fenotipik değişimi mekanik olarak açıklamaya yönelik çok seviyeli yaklaşımında hiçbir özel seviye ayrıcalıklı değildir.
Mevcut tartışmanın karakterize ettiği gibi, neo-Darwinizm, mikroevrimsel süreçlerin, özellikle de doğal seçilimin ve popülasyon yapılarının, fenotiplerin dar bir şekilde genleri izlemenin bir aracı olarak düşünüldüğü organizma popülasyonlarının genetik yapısı üzerindeki etkilerini açıklar. . Bu tür açıklamalar, bireysel gelişimde yer alan varlıklara ve süreçlere önemli bir ilgi göstermez ve genel açıklayıcı odaklar, genetik ve popülasyon seviyeleridir. Neo-Darwinizm ile evo-devo arasındaki açıklayıcı farklılıkların belki de en göstergesi, ikisinin genler ve fenotipler arasındaki ilişkileri ele alma biçimleridir. Buradaki ilgi tartışmasına göre neo-Darwinizm, genler ve fenotipler arasındaki fizyolojik bağlar olan nedensel olarak karmaşık gelişim süreçlerini bir kara kutuya yerleştirir ve bu kutuyu açıklayıcı bir şekilde alakasız olarak bir kenara koyarken, evo-devo kara kutunun içeriğini alır. ve kökeni ve sonraki evrimi hakkında çok yönlü bir açıklama yapmaya çalışır. Daha basit olarak, evo-devo, neo-Darwinci çerçeve içinde açıklayıcı olarak alakasız görünen fenomenleri açıklar, çünkü bu çerçeve mevcut tartışma tarafından tasvir edilir. Neo-Darwinian çerçevesi, önemli embriyolojik ve gelişimsel etkinin bulunmadığı, popülasyondaki değişiklikleri nesiller boyunca gen izlemeye izin veren bir fenotip konsepti kullanarak açıklar.
Bununla birlikte, her biri tarafından açıklanan fenomenler evrimsel fenomenlerdir. Popülasyonların genetik bileşimlerindeki değişiklikler ve bunların korunması ve morfolojilerdeki ve gelişim süreçlerindeki kalıtsal değişiklikler, popülasyonlar ve türler gibi süper-organik varlıkları içerdiği anlaşılan biyolojik varlıkların zaman içinde atalarına göre değiştirilme biçimleridir. Doğal seçilim, mutasyon, göç, sürüklenme, çevresel faktörler ve kalıtım, her iki tür değişiklikte de rol oynar. Neo-Darwinizm ve evo-devo'nun farklı evrimsel olguları açıklamaları, evrimsel değişimin gerçekten de heterojen olduğunu göstermektedir. Yani, tüm evrimsel fenomenler aynı değildir. Evrim, farklı açıklayıcı çerçevelerle açıklanan farklı fenomenleri kapsar. Bu heterojenlik, mevcut ihtilafta açıkça görülmektedir - bununla ilgilenenlerin hepsi, örtük olarak da olsa, neo-Darwinizm'in bazı evrimsel fenomenleri açıkladığını ve evo-devo'nun diğerlerini açıkladığını kabul etmektedir.
Gördüğüm kadarıyla bu heterojenlik ve bunun farklı kısımlarını açıklayan farklı açıklayıcı çerçeveler göreceli bir önem sorununa işaret ediyor. Ayrıca, göreceli önem sorununun, heterojen alandaki tüm fenomenleri açıklayan sentetik bir teori oluşturmaktan ziyade, bu açıklayıcı çerçevelerin her ikisinin de evrimsel biyolojide hayatta kalacağını öne sürdüğüne inanıyorum. Yine, göreli önem meselesinin, her iki çerçevenin de sentezlenmeden gelişmeye devam edeceğini gösterdiğine dair iddiam, bir sentez olasılığı hakkında hiçbir şey söylemez ve iddiamın neo-Darwinizm ile evo-devo'nun uyumlu olup olmadığı konusunda bir iddiada bulunmak olarak yorumlanması gerekmez. Bunun yerine, devam eden tartışmanın kavramsal araçlarını kullanarak inşa ettiğim iddiam, tartışmada üzerinde anlaşmaya varılan şeyi kullanır, yani, iyi desteklenen her iki çerçevenin farklı evrimsel fenomenleri açıkladığı, tartışma: neo-Darwinizm ve evo-devo'nun muhtemel yönü.
Şans ve Gereklilik
YORUM: Bu size kalmış.
Evrimci biyologlar ve "akıllı tasarım" destekçileri arasındaki ana anlaşmazlıklardan biri, biyolojik nesnelerin ve süreçlerin (özellikle adaptasyonların) kökeninde "şans" ("rastgelelik" olarak da adlandırılır) rolüdür. Pek çok durumda, bu anlaşmazlığın "şans" zıt anlamlısının ne olabileceğine dair bir anlaşmazlıkla daha da kötüleştiği görülüyor. Tecrübelerime göre, EB/ID anlaşmazlığının her iki tarafındaki birçok kişi, "şans" olayının tersinin "neden olan" bir olay olduğunu düşünüyor. Ancak bu, birçok bilimsel açıklamanın artık doğal nesnelerin ve süreçlerin nedensel açıklamalarında "şans" veya "rastgele" süreçleri içerdiği gerçeğini görmezden geliyor.
Bu bağlamda, MÖ 4. yüzyılda Abderalı Demokritos'un iki ünlü özdeyişiyle ilk kez işaret ettiği gibi, "şans" kelimesinin zıt anlamlısının "zorunluluk" olduğunu öneriyorum:
"Her şey tesadüfün ve zorunluluğun meyvesidir"
"Atomlar ve boşluk dışında hiçbir şey yoktur".
"Şans ve zorunluluk" ifadesi, modern bilimde genellikle tanımlayıcı bir terim olarak kullanılır. Esasen "tüm doğal/fiziksel nedenler" veya "Newtoncu" dünya görüşü olarak kabul edilebilecek şeyler anlamına gelir.Evrimci biyologların, biyoloji bilimini Darwin'in kurduğunu düşünmelerinin nedeni, Darwin'in, tamamen "şans ve zorunluluk"a dayalı, modifikasyonla soy ve adaptasyonların kökeni teorisini öne sürmesi ve böylece biyolojiyi diğer doğa bilimleriyle "birleştirmesi"dir.
Ancak evrende tamamıyla "tesadüf ve zorunluluğun meyvesi" olmayan sayısız nesne ve süreç olduğu gibi, "atom" veya "boşluk" olmayan "şeyler" olduğu da açıktır. Tamamen fiziksel terimlerle, artık doğada en az üç "şey" tanıyoruz: kütle, enerji ve bilgi. Ne enerji ne de bilgi "şeyler" olarak nitelendirilmediğinden, bu üçünden yalnızca ilki Demokritos'un ikinci özdeyişine uygundur. Einstein'ın ünlü enerji/madde denklemine göre, enerji elbette madde ile birbirine dönüştürülebilir. Bununla birlikte, "saf" enerji biçiminde (elektromanyetik radyasyon gibi), enerji, madde ile etkileşime girmedikçe ve etkileşime girene kadar algılanamaz (bu yüzden dış uzay ışıkla dolu olmasına rağmen siyah görünür).
Enerjinin "tespit edilebilirlik" sorunu, bilgi durumunda daha da zordur. Tüm bilgi biçimlerinin, madde/enerji ilişkilerinin bilgiye "çevrildiği", orijinal madde/enerji biçimlerine tamamen indirgenemeyen biçimlerde depolanabilen ve iletilebilen bir tür "çeviri" içerdiği açıktır. onlar temsil eder. Korbzybski'nin ünlü bir şekilde söylediği gibi, "harita bölge değildir" temsil (bilgi biçiminde) temsil edilen "şey" değildir.
Sert çekirdekli "natüralistler" de dahil olmak üzere hiç kimse, bilginin var olmadığını öne sürmez. Sorun (ve EB ve ID'nin ciddi zorluklarla karşılaştığı yer burasıdır), bilginin ilk etapta nasıl (ve belki de kim tarafından) "çevrildiği"dir. Basit "doğal" süreçlerin (fotoelektrik etki gibi) bir "bilgi" değişiminin yanı sıra bir enerji alışverişini (örneğin bir foton şeklinde) içermediği bile tam olarak açık değildir. Kuantum elektrodinamiğinde, bir fotonun (veya daha da kötüsü, sanal bir fotonun) değiş tokuşu, etkileşen parçacıklar arasında bir "bilgi" alışverişi mi oluşturur?
Klasik fizikte "zamanın oku" yoktur. Newton mekaniği, hiçbir çelişki olmaksızın (ve sürecin hangi şekilde gerçekleştiğini söylemenin hiçbir yolu olmadan) zamanda ileri veya geri çalıştırılabilir. Bununla birlikte, rastgele süreçlerin rol oynadığı modern fiziğin dallarında (istatistiksel mekanik, termodinamik ve kuantum mekaniği), rastgelelik zorunlu olarak "zamanın okuna" bağlıdır. Görünüşe göre en azından Shannon biçiminde bilgi için de durum aynıdır.
Dolayısıyla, bana öyle geliyor ki, bilgi sorunu zorunlu olarak "şans" kavramıyla bağlantılıdır. Gerçekten de bilginin, bilgi olmadan doğadaki "şans" işlemlerinden birinin tezahürü olduğunu, tesadüfün her şeyi alt ettiğini ve evrenin kalıcı bir tutarsızlık içinde dağıldığını düşünmeye başladım.
Biyolojide bu açıkça böyledir. Genetik materyalin fiziksel formundaki bilginin "sabitlenmesi" biyolojiyi mümkün kılan tek şeydir. Bilginin (DNA, RNA, proteinler vb. şeklinde) bu tür "fizikselleştirilmesi" olmadan, biyolojik sistemler tutarsızlığa dönüşecekleri için imkansız olurdu.
Bu nedenle, "çevrilmiş" bilgilerin çevirisini ve aktarımını içermeyen tamamen fiziksel (yani mekanik/Newton) süreçlerden biyolojik süreçlere geçiş. mutlaka "çevrilmiş" bilgilerin tercümesini ve transferini içermek, hem biyolojinin hem de fizik bilimlerinin temel sorunudur. Daha önce de yazdığım gibi, geçiş, dinamiklerini çıkarabileceğimiz hiçbir iz bırakmayan bir zamanda (ve belki de bir yerde) gerçekleştiğinden, tarihsel bilgileri kullanarak bu soruna cevap verme yeteneğimiz konusunda iyimser değilim.
Bu bizi, elbette gerçeklikle ilgili metafizik varsayımlara dayanan teorik modellerle baş başa bırakır. Tanımlayıcıların bilginin fiziksel bir referans olmadan (yani bilgiyi "taşıyan" veya "ileten" bir şey) var olabileceğini varsaydıklarını söylemenin adil olacağına inanıyorum, oysa EB'ler (diğer çoğu doğa bilimciyle birlikte) bilginin bir fiziksel gönderge (yani tamamen "bedensiz" biçimde var olamaz).
Ayrıca, bu forumdaki önceki tartışmalardan açıkça görülüyor ki, ID'ler bilginin "öngörülü" olabileceğini varsayıyorlar, yani geçmişten gelen "tümevarım" ile değil, gelecekten bir tür "tümdengelim" ile bir şekilde gelecekteki sonuçları tahmin edebiliyorlar. . EBers (yine, diğer çoğu doğa bilimci gibi), "zamanın okunun" geriye dönük olamayacağını ve bu nedenle geleceğin amansızca geçmiş tarafından yönlendirildiğini varsayar.
Bana öyle geliyor ki, yukarıdakiler, herhangi bir bilimsel "köken" teorisinin kavraması gereken sorunları ortaya koymaktadır:
• bilginin fiziksel bir referans olmaksızın doğada tamamen "bedensiz" biçimde var olup olamayacağı
• bilginin fiziksel biçime "çevrilmesinin" kökeninin olup olmadığı (yani canlı organizmaların genetik çeviri mekanizmasının kökeni) yapamam "bedensiz" bilgi girişi olmadan gerçekleşir
• herhangi bir bilgi aktarımı biçiminin gerçekten "öngörülü" olup olmadığı (yani, geçmişte gerçekleşmiş olaylara dayalı olarak gelecekteki olayları basitçe tahmin etmek yerine, henüz gerçekleşmemiş olaylar tarafından değiştirilebilir).
Evrimsel biyologlar (ve tüm doğa bilimcilerinin büyük çoğunluğu), başlangıç varsayımlarının bu üç soruyu HAYIR ile yanıtladığı metafizik bir dünya görüşüyle başlarlar. Buna karşılık, bu tür tartışmalar yaptığım ID taraftarlarının çoğu, başlangıç varsayımlarının tam tersi olduğu metafizik bir dünya görüşüyle yola çıkıyorlar: bu üç soruyu EVET olarak yanıtlıyorlar.
Şahsen, çoğu bilim insanının metafizik dünya görüşüyle çalışmanın daha kolay olduğuna inanıyorum, çünkü bu sorulara daha az "EVET" yanıtı gerektiriyor (yani, evrenin çalışması için var olması gereken şeyler hakkında daha az doğrulanamaz varsayım gerektiriyor). Ancak, bu inancın, bilimsel açıklamanın temel bir ilkesi olarak "Occam'ın usturası"nı kabul etmemle aynı düzeyde olduğunu özgürce kabul ediyorum. Yani, "Occam'ın usturası" açıkça "doğru" değildir, sadece bilim yaparken temel bir kural olarak faydalıdır.
Peki, bu bizi nereye bırakıyor? Sanırım bu, çoğu bilim insanının biyolojik nesnelere ve süreçlere uygulanan "tasarım" kelimesinden neden rahatsız olduğunu açıklıyor. Daha önce de belirttiğim gibi, Ernst Mayr, biyolojide tasarım kavramının meşruiyetini savundu. çevreleriyle etkileşimleri. Bunun nedeni, bu biyolojik "tasarım" görüşünün, çoğu bilim adamı tarafından yanıtlandığı üzere, yukarıda sıralanan üç soruya verilen üç yanıta uymasıdır.
Bununla birlikte, Mayr (ve neredeyse tüm diğer evrimsel biyologlar), genomların ve ortamların ortaya çıktığı sürecin de "tasarlanmış" olduğu fikrinden rahatsızdı - yani, niyetin, yaşamda bir rol oynadığı bazı öngörülü bir süreç vardı. Biyolojide fiziksel olarak somutlaşan nesnelerin ve süreçlerin ortaya çıkarılması. Yine bunun nedeni, bu biyolojik "tasarım" görüşünün, çoğu bilim adamı tarafından yanıtlandığı üzere yukarıda sıralanan üç soruya verilen üç yanıta uymamasıdır.
Her zaman olduğu gibi, yorumlar, eleştiriler ve öneriler memnuniyetle karşılanır!
7 Yorumlar:
Her zaman şans ve zorunluluk arasındaki tartışmanın bir sorun olmadığını düşündüm. Her ikisi de evrimin izlediği kısıtlı ve öngörülemeyen yolu yanlış tanımlıyor gibi görünüyor.
Neden "şans" ve "zorunluluk" arasındaki etkileşimi tek bir kelimeyle yansıtmak yerine "olasılık" kullanmıyorsunuz?
Veya Stephen Jay Gould'un Panda'nın Başparmağı'nda dediği gibi:
“Organizmalar, basit ve ölçülebilir dış güçler tarafından hayatın bilardo masasında öngörülebilir yeni pozisyonlara itilen bilardo topları değildir. Yeterince karmaşık sistemler daha fazla zenginliğe sahiptir. Organizmaların geleceklerini sayısız, incelikle sınırlayan bir geçmişi vardır.”
Veya Francois Jacob'ın 1977 tarihli "Evolution and Tinkering" adlı makalesindeki ifadesi:
“Bildiğimiz şekliyle yaşayan dünyanın, gerçek yapısının dünyanın tarihinden kaynaklandığı birçok olasılıktan sadece biri olduğunu anlamak zor. Yine de canlı organizmalar tarihsel yapılardır: kelimenin tam anlamıyla tarihin yaratımlarıdır. Mükemmel bir mühendislik ürünü değil, fırsatların ortaya çıktığı zaman ve yerde bir araya getirilmiş tuhaf setlerin bir yamasını temsil ediyorlar. Çünkü doğal seçilimin oportünizmi, ürünlerinin yapısı ve işleyişiyle ilgili bir kayıtsızlık meselesi değildir. Olumsallıkla dolu tarihsel bir sürecin doğasını yansıtır.”
Zaten bu sadece benim bakış açım. Her zamanki gibi harika bir yazı Allen. :-)
İşte iyi arkadaşım Will Provine'den bir yorum:
Ne kadar düşünceli bir yorum yaptın. Bunun için 2 ciddi dezavantajım var.
Biyolojideki birçok şey rastgele faktörleri içerir. Rastgele genetik sürüklenme bunlardan biridir. Tüm evrimciler, mayoz bölünmede kromozomların rastgele bir şekilde ayrıldığına ve sonraki nesilde rastgele üreme olduğuna inanırlar. Bu rastgeleliğin tüm anlamları, deterministik rastgele sayı üreteçlerine dayanmaktadır. Fizikte, deterministik rasgele sayı üretecimiz olmayan rasgele süreçlere sahibiz. Biyolojide deterministik rastgele sayı üreteçlerine dayanmayan rastgelelik yoktur. Bu, fizik ve biyoloji arasında büyük bir fark yaratır. Başka bir deyişle, şans ve zorunluluk ayrımı fizikte bir anlam ifade eder, ancak tüm şansın zorunluluk olduğu biyolojide anlamsızdır.
İkinci noktam, bilim yapmak için bir numaralı seçeneğiniz ile ilgili:
• bilginin fiziksel bir referans olmaksızın doğada tamamen "bedensiz" biçimde var olup olamayacağı
Evrimsel biyolojide, doğal seçilime fiziksel bir referansı yokmuş ya da uydurulmuş bir şeymiş gibi davranan meslektaşlarıma sövüyorum. Rastgele sürüklenme daha kötüdür. Gerekli olan tek şey, cinsel olarak üreyen organizmalardan oluşan küçük bir popülasyondur. Ve hemen hemen herkes, bakterilere ve mayozu olmayan ve kesinlikle hiçbir biyolojik anlamı olmayan diğer organizmalara rastgele sürüklenme uygular. Bu sonuncusu için biyologların hiçbir referansı yoktur ve sadece rastgele genetik sürüklenmeye başvururlar.
Görüşünüze katılıyorum, ancak çalışan birçok evrimsel biyolog bu soruna hiç dikkat etmiyor. Ardından, evrimcilerin yaptıkları gibi yaptıklarına dikkat çektiklerinde, tanımlayıcılara sıfır saygı duyuyorlar.
Son zamanlarda, kuantum düzeyinde olmayan doğa olaylarını tanımlarken "şans" kelimesinin kullanılmasından kaçınmaya başladım. Biyolojide, en azından kuantum seviyesinin üzerindeki fenomenlerde, "şans" ve "rastgelelik" fikrini tamamen reddeden arkadaşım ve akıl hocam Will Provine ile aynı fikirdeyim. Örneğin, özgeçmişten bağımsız çeşitlemenin sonucunun, bir el turunu dağıtmadan önce bir deste iskambil kağıdının "rastgele" karıştırılmasıyla elde edilene benzer şekilde, "şans" veya "rastgele çeşitleme"nin sonucu olduğu sıklıkla belirtilir. . Bununla birlikte, "mükemmel karıştırma" (yani, alternatif ellerden gelen diğer tüm kartlar) yapabilen bir sahne sihirbazının torunu olarak, ne mayoz bölünmenin ne de kart karıştırmanın (ya da yazı tura atmanın vb.) gerçekten "rastgele" olmadığına ikna oldum. Aynı şekilde, radyoaktif bozunma veya diğer kuantum süreçleri "rastgele" veya "şans"ın sonucudur. Yani, makroskopik evrendeki tüm olaylar, zorunluluğun sonucudur ve bize "rastgele" olaylar gibi görünen şeyler, aslında büyük bir olumsallığın sonucudur.
Bu arada, benim hayatım da dahil olmak üzere (elbette) Dünya'daki yaşamın kökeni ve evrimi olduğuna inandığım şeyin makul ölçüde kısa bir açıklaması.
"Tasarım" teriminin biyolojide uygun kullanımına gelince, bu konuda da ciddi çekincelerim var. Vrba ve Gould'a, eksaptasyonun biyolojide adaptasyon kadar önemli olduğu konusunda katılma eğilimindeyim. Aslında, daha da ileri gidip, canlı organizmaların neredeyse tüm özelliklerinin, eşit uzunlukta bir teleolojik süreçler zincirinin hedefi olmaktan ziyade, uzun bir olumsal deterministik süreçler zincirinin sonucu olarak var olmaları anlamında, exaptation'lar olduğunu iddia edeceğim. İlk başta bu ikisi arasındaki farkın sadece bir bakış açısı meselesi olduğu anlaşılıyor, ancak bence fark daha da derinleşiyor.
Eksaptasyonlar birer sonuçsa, var oluşlarıyla sonuçlanan nedensel/deterministik zincirlerin başlangıcında "bedensiz" planlar veya programlar gerektirmeyen süreçler tarafından üretilirler. Bununla birlikte, eğer uyarlamalar hedef ise, o zaman bu, var olmalarıyla sonuçlanan nedensel/deterministik zincirlerin somutlaştırılmasından önce hedefin "bedensiz" biçimde a priori varoluşunu gerektirir.
İşleri daha da karıştırmak için, matematikçilerin farklı rastgelelik düzenlerinden bahsedebileceğini not ediyorum.
Genomda mutasyonlara ("sıcak noktalar") özellikle duyarlı bölgeler vardır. Belirli bölgelerde diğerlerinden daha olası olan bazı nokta mutasyonları vardır. Bu, biyologlar için radikal bir şey değil, ancak geçen yıl bir UD posteri, bu tür mutasyonların bu nedenle "rastgele olmadığını" öne sürerek bu konuda bir hooplah yaptı, bu da evrimin yönlendirildiği anlamına geliyor, bu da Darwinizm'i yanlış kılıyor, bu da "önden yüklemeyi" doğruluyor , falan, falan, falan.
Hm. Her zaman evrimde çağrılan tek "şans" veya "rastgele" duygusunun, seçici ortamdaki (kabaca, yakındaki fitness manzarasının topografyası) varyasyon dağılımı ile meydana gelen mutasyonların dağılımı arasındaki sıfır korelasyon olduğunu düşündüm. . Bir şey mi kaçırdım?
"Bilgi"yi bir şey değil, bir özellik olarak gördüğümü de eklemeliydim. Bu nedenle, cisimsiz bilginin mevcudiyeti hakkında endişelenmek, cisimsiz sıcaklığın mevcudiyeti hakkında endişelenmekten daha mantıklı değildir. "Varoluş" kavramı orada oldukça kayganlaşıyor.
İsim: Allen MacNeill Konum: Ithaca, New York, Amerika Birleşik Devletleri
NY, Ithaca'daki Cornell Üniversitesi'nde biyolojiye ve evrime giriş dersi veriyorum.
Evrim, Ekoloji ve Davranış İlkeleri
Bölüm 1. Giriş [00:00:00]
Profesör Stephen Stearns: Bugünkü ders nötr evrim hakkında. Öyleyse devam edelim. Size hatırlatmak isterim ki, insanlar evrim hakkında düşündüklerinde genellikle bunun sadece doğal seçilim olduğunu düşünürler. Ama öyle değil. Hem mikro hem de makrodur. Yani makro bize tarih ve kısıtlama verir ve mikro temelde doğal seçilim ve sürüklenmeden oluşur ve gelişim biyolojisi her ikisinde de yer alır.
Dolayısıyla bugün hakkında konuşacağımız şey temelde nötr evrimdir. Üreme başarısında herhangi bir fark yaratmadıkları için doğal seçilimi deneyimlemeyen genlere veya özelliklere ne olur? Aslında devam eden pek çok şey var ve yapması çok faydalı. Bize bir temel verir, bize bir şeyleri ölçmek için bir yöntem verir ve bize tarih hakkında birçok bilgi verir.
Bugün hatırlamanı istediğim üç mesaj olacak. Biri mayozun nasıl adil bir madeni para gibi olduğu olacak. Bir genin mayoz bölünmede belirli bir gamete girme olasılığı %50'dir. İkinci nokta, bir popülasyonda nötral alel fiksasyonunun nasıl radyoaktif bozunma gibi olduğu ve bu anlamda ona benzediğidir: ne nötr alellerin fiksasyonu durumunda, ne de örneğin bir grama bakılması durumunda. uranyum-238, hangi mutasyonun sabitleneceğini veya hangi atomun bozunacağını biliyor musunuz? Ancak bunlardan çok fazla olduğu için, her iki durumda da belirli bir zaman diliminde kaç tane olayın gerçekleşeceğini çok kesin olarak bilirsiniz. Peki?
Bu, rastgele olaylar için bir tür büyük sayılar yasasıdır. Bir sürü rastgele olay devam ederse, ortalama çok tahmin edilebilir bir şeydir. Ancak bir genomdaki bir nükleotidi veya bir gram uranyumdaki bir atomu incelerseniz, ne zaman mutasyona uğrayacağını, ne zaman sabitlenebileceğini, ne zaman bozunacağını tahmin edemezsiniz.
Hatırlamanızı istediğim üçüncü şey, nötr alellerin bu düzenli fiksasyonu, bu istikrarlı süreç, eğer belirli bir zaman periyodunda bütün bir genoma bakarsanız, ,000 yıl, 100.000 yıl–a oldukça tahmin edilebilir, ortalama. nötr ise mutasyon sayısı sabitlenecektir. Yani genomdaki nötr olanları bulabilirseniz, onları son ortak atalara kadar olan ilişkileri ve süreleri tahmin etmek için kullanabilirsiniz. Peki?
Yani bu derste aslında bazı ilginç, oldukça soyut ve oldukça büyük fikirler var. Rastgelelik herkesin sezgisel bulduğu bir şey değildir. Beynimiz görünüşe göre doğal seçilim tarafından Las Vegas veya borsa ile son derece iyi başa çıkmak için tasarlanmamıştır. Peki? Bu yüzden rastgele süreçlerin nasıl çalıştığına dair sezgilerinizi biraz geliştirmemiz gerekiyor.
Bu arada, kalkülüs ve analizde gerçekten iyi olan insanlar genellikle olasılık ve istatistik konularına girişlerini biraz kafa karıştırıcı bulurlar. Burada olan şey, bir masaya vuran bilardo topları ya da gezegenlerin yerçekimi tarafından güneş tarafından çekilmesi yerine, nesnelerin tüm popülasyonları ve dağılımları ve frekansları hakkında düşünmeyi öğrenmeniz gerektiğidir. . Bu farklı bir düşünce tarzı. Nüfus düşüncesi.
Yani dersin ana hatları biraz tarafsızlığın nasıl ortaya çıktığıyla ilgili. Bazı genlerin neden nötr olduğunu mekanik olarak bilmenizi istiyorum, genetik varyasyonun neden uyumda herhangi bir varyasyon üretemeyebileceğinin nedenlerini bu, nötr ile kastettiğimiz şeydir, bir düzeyde varyasyon vardır, ancak herhangi bir değişiklik yapmaz. üreme başarısındaki fark, rastgele değişime neden olan mekanizmalar ve daha sonra moleküler evrim için nötrün önemi. Ve şimdi kısaca uyumsuz evrimden bahsedeceğim, böylece evrimsel bir sürecin aslında organizmaların habitatlarına iyi uyum sağlayamadıkları bir duruma nasıl yol açabileceğini görebilirsiniz. Ve bununla evrimin olası başlıca sonuçlarını ele almış olacağız: adaptasyon, tarafsızlık ve uyumsuzluk.
Bölüm 2. Fenotiplerde Yansıtılmayan Genler ve Amino Asit Değişiklikleri [00:04:56]
Tamam, işte tarafsızlığın neden ortaya çıktığını açıklayan güzel bir soyut diyagram. Hayal etmenizi istediğim şey, o organizma için tüm olası genotiplerin meydana gelebileceği bir genotip alanıdır. Bunu, annen ve babandaki tüm olası rekombinasyon olayları tüm olası gametleri ve tüm olası zigotları üretmiş olsaydı, oluşturabileceğin tüm farklı yollar olarak düşün. Sizin için bir genotip alanı var.
Bu genotiplerin çoğu aynı fenotipi üretecektir ve bunun nedeni, genomdaki birçok genin ve nükleotidlerin birçoğunun, genomdaki DNA dizilerinin birçoğunun, üretilen proteinlerde herhangi bir fark yaratmamasıdır. Olan başka şeyler var ve biz onların üzerinden geçeceğiz. Birçok fenotip aynı uygunluğa sahiptir.
Kaçınız tek çocuklu ailelerden geliyorsunuz? Tamam, tüm anne baban aynı zindeliğe sahip. İki çocuklu ailelerden kaç kişi var? Ebeveynlerinizin hepsi aynı zindeliğe sahip. Peki? Bu çok oluyor. Temel olarak, birçok fenotipin aynı uygunluğa sahip olduğunu söylediğimizde, herhangi bir popülasyonda, hepsinin iki çocuğu olan veya hepsinin üç çocuğu veya buna benzer bir şeyi olan çok sayıda organizma olacağını kastediyoruz. İki yavru sınıfın hepsi aynı uygunluğa sahiptir.
O zaman burada bütünün yarısına baktığımızda [bu sadece şekle bakıldığında anlamlı olacaktır], G1, G2 ve G3'ün belirli bir ortamda ölçüldüğünde birbirlerine göre nötr olduğunu ancak farklı olduklarını görebiliriz. G4. Yani burada nötr olan ve çeşitli nedenlerle nötr olan birçok genetik varyasyonumuz var. Bu nedenlerden bazılarını gözden geçireceğiz.
İlk olarak, DNA dizilerindeki bazı mutasyonlar eş anlamlıdır. Bu, proteinlerde kodlanan amino asitlerde herhangi bir değişiklik üretmedikleri anlamına gelir. İkinci olarak, genomda psödojenler ve kopyalanmayan diğer DNA türleri vardır. Bir psödojen, geçmişte bir gen çoğaltma olayından kaynaklanan ve hiçbir zaman hiçbir şey yapmaya alışmamış bir gendir. Ve eğer bütün bir genomu gözden geçirirseniz, ki bunu şimdi birçok organizma için yapabilirsiniz, bu şeyleri ararsanız, onların her yerde olduğunu göreceksiniz.
Geçmişte birçok gen kopyası olmuştur ve bunların bazıları daha sonra seçilim yoluyla edinilen ve gelişimsel olarak bazı işlevler için kullanılan genlerle sonuçlanmıştır. Diğerleri değildi. Sözde genler, kullanılmayanlardır. Her zamanki kaderleri mutasyon tarafından aşındırılmaktır. Böylece, bir zamanlar içlerinde bulunan yararlı bilgiler yavaş yavaş mutasyon tarafından yok edilir ve yeterince uzun süre otururlarsa, artık saptanamaz hale gelirler ve kopyalanmadan önce bir zamanlar gerçekten işlevsel bir gen olduklarını artık söyleyemezsiniz.
Çeşitli nedenlerle nötr amino asit varyasyonu vardır. Bazı amino asitler çok benzer moleküler boyut ve yük özelliklerine sahiptir, bu nedenle onları bir proteinde değiştirirseniz, protein üzerindeki şekil veya yük dağılımı üzerinde gerçekten çok fazla fark yaratmazlar. Ve eğer genellikle oldukça büyük bir şey olan bütün bir proteine bakarsanız, diyelim ki bu bir enzim ise normal olarak çok küçük bir uzaysal bölümünde aktif bir siteye sahip olacaktır, böylece amino asit alt istasyonları, aktif bölgede meydana geliyorsa, işlevinde büyük bir fark yaratıyor ve daha sonra potansiyel olarak uygunluk çizgisine iniyor ve bu aktif bölgeden çok uzakta meydana gelen amino asit ikamelerinin proteinin işlevi üzerinde çok az etkisi var. , farklı bir boyuta veya farklı bir şarj yapısına sahip olsalar bile.
Yani nötr amino asit varyasyonu var ve nihayet biraz daha soyut olan bir şey var ve temelde soyut çünkü onu çok iyi anlamıyoruz bu gerçek bir fenomen ama anlamıyoruz. mekanizmaların ne olduğunu her zaman bilir ve bu da gelişimin kanalizasyonudur. Bu yüzden, bunların üzerinden geçeceğim ve ardından birkaç slaytta kanalizasyonu biraz açıklamaya çalışacağım.
İşte genetik kod ve temel olarak burada çeşitli amino asitlere çevrilmiş nükleotid üçlülerini görebilirsiniz. Ve buradan alınan ilk nokta, herhangi bir özel amino asit için fenilalanin için, örneğin, burada fenilalanin için iki kod var ve bakın lösin için altı kod var. Dolayısıyla bu nükleotid dizisindeki herhangi bir değişiklik, proteine giren amino asitte hiçbir değişiklik yaratmaz. Birbirlerine karşı nötrdürler çünkü eş anlamlıdırlar.
Ve pozitif-negatif yüklü amino asitler, aromatik amino asitler vb. sınıflarına bakarak başka bir eş anlamlılık düzeyine dair bir ipucu elde edebilirsiniz. Her ikisi de negatif yüklü olan aspartik asit ve glutamik asit arasındaki ikamelerin, glutamik asit için lizin ikamesinden daha uygunluk farkı yaratma olasılığı daha düşüktür. Yani proteinde de bir seviye var.
Biraz bahsettiğim psödojenler. Bunlar kopyalanmazlar ve tüm nükleotidleri rastgele ayrılmakta serbesttir. Bu, devam eden gerçek bir düzenleme sürecinin olmadığı anlamına gelir; doğal seçilim, bir mutasyonu diğerine tercih etmek değildir. Çocuklarda veya torunlarda ortaya çıkma olasılığı diğerinden daha fazla değil. Bu gen kapatılmıştır ve kaçınılmaz olarak aşınacaktır çünkü tüm DNA dizileri mutasyona uğrar ve bir psödogende bir mutasyon meydana gelirse, onarım mekanizmalarının ona olduğundan daha fazla dikkat etmesinin özel bir nedeni yoktur. başka bir şeye. Peki?
Dolayısıyla bunlar özellikle onarım mekanizmaları tarafından tamir edilmiyorlar ve doğal seleksiyonla hiç tamir edilmiyorlar. Dolayısıyla bu yorum, kopyalanmayan birçok DNA için geçerli olacaktır. Şimdi on beş, yirmi yıl önce, bu DNA sınıfı keşfedildiğinde, insanlar onu 'çöp DNA' olarak etiketlediler çünkü bunun bir şey yaptığını düşünmediler ve elbette o zamanlar genç bilim adamlarının yaşlıları göstermekten zevk aldıkları bir şeydi. bu şeylerin aslında çoğu zaman bir işlevi olduğu ve bu genellikle düzenleyici bir işlev olduğudur. Bazıları düzenlemede kullanılan küçük RNA molekülleri yapar, ancak bazıları da siteler ve sinyal yolları olarak kullanılır ve gelişimi düzenlemeye yardımcı olur.
Ancak, bazıları gerçekten çöp. Örneğin, çeşitli türlerdeki virüslerin kendilerini konaklarının genomlarına eklediği sabit bir süreç vardır ve bu, virüslerin kendilerini bir genoma yapıştırarak ve etrafta dolaşarak bahislerini riske atabilecekleri uyarlanabilir stratejisinin bir parçasıdır. bir süre için ve sonra onlar için avantajlı olabilecek, ancak ev sahibi için uygun olmayan bir noktada ortaya çıkıyor.
Ancak, bu tehlikeli bir stratejidir çünkü bazen kendilerini genomun asla kopyalanmayan kısımlarına sokarlar ve asla dışarı çıkmazlar. Yani aslında dünyadaki organizmaların çoğunun genomları, virüslerin fosil iskeletleriyle dolu. Bir keresinde insan genomunun içinde önemli miktarda fosil virüsü bulunduğuna dair bir tahmin okumuştum. O zamanki tam rakamı unuttum. Bu tür şeyler, DNA dizileri ilk kez çok sayıda ortaya çıkmaya başladığında popülerdi. Ama şunu bil yeter. Peki?
Yani hurda DNA var ve bir kısmı orada çünkü ya fosil virüsleri ya da transpozonlar, zıplayan genler, artık kopyalanamayacakları pozisyonlara girdiler ve sonra bir mezarlık haline geldiler. Viral bir mezarlıkta taşıman biraz rahatsız edici bir düşünce değil mi? Fakat sen.
Bölüm 3. Yaşam Tarihinde Tarafsız Evrim [00:14:29]
Tamam, nötr amino asit varyasyonu. Genetik kodu tanıtırken bundan biraz bahsetmiştim. Yani bunlar, bir protein içindeki fonksiyonel bir bölgenin geometrisinde veya geometrisinde ve elektrokimyasında herhangi bir yük değişikliği meydana getirmeyen amino asit ikameleridir. Ve alfa-globin durumu gibi çok erken bir moleküler evrim vakasından biraz bahsetmek istiyorum. Yani hemoglobininizin iki alfa ve iki alfa olmayan zinciri vardır. Bir yetişkinseniz bir beta zincirine ve bir embriyo iseniz bir gama zincirine sahiptir. Bir gamadan betaya dönüşmesinin nedeni oksijen bağlama özelliklerini değiştirmektir, çünkü embriyolar annelerinin kanından oksijeni emmek zorundadırlar. Peki?
Oldukça geniş bir omurgalı yelpazesindeki bu alfa-globin dizilerine bakarsak ve oldukça geriye gidebilecek şekilde örnekler alırsak, bu dal noktalarını yaklaşık olarak fosil kayıtlarından tarihlendirebiliriz. Peki? Yani köpekler ve insanlar, muhtemelen Kretase'nin sonlarında, Kretase'nin ortalarında bir yerde bir ata paylaştılar. Kanguru ile son ortak atamız, belki de 140 milyon yıl civarındaydı. Dinozorlar oradayken memeliler de oradaydı. Onlar sadece küçük çocuklardı ama orada memeliler vardı. Köpekbalığı ile son ortak atamız yaklaşık 440 milyon yıl öncesine geri döndü.
Bu nedenle, bu şeylerden çıkardığın tüm alfa hemoglobinlerin dizilerini al - bu uygun bir molekül, sadece bir kan örneğine ihtiyacın var ve bunları bir grafik üzerinde çiz. Yani fosillerden zamanı tahmin ediyorsun ve ortalama farklılıkları tahmin ediyorsun. Bu "k", bir proteindeki amino asit farklılıklarının bir ölçüsüdür ve düz çizgi, amino asit ikame oranı rastgele, sadece tekdüze, sadece sabit ise elde etmeyi umduğunuz şeydir. Peki?
Çizgiye oldukça yakın. Bazı sapmalar var. Ancak bu, DNA dizilimi kolay hale gelmeden önceki en eski kanıtlardan bazılarıdır, bu, protein dizilemenin DNA dizilemesinden daha kolay olduğu zamandı—bu, moleküler saat gibi bir şeyin olduğuna dair en eski kanıtlardan bazılarıydı. Başka bir deyişle, daha önce hiç görmediğimiz, unutulmuş bir ormanda yaşayan, tuhaf bir morfolojisi olan ve akrabalarının kim olduğunu bilmediğimiz bir omurgalı olsaydık ve ne zaman olabileceğini öğrenmek istedik. sahip olduğumuz bir şeyle bir ata paylaştı ve tam burada, şu anda karşılaştırdığımız bir şeyle farkını çizdi, tam burada çizildi, o zaman son ortak ataya kadar iyi bir zaman tahminimiz olurdu, bu yeni için, keşfedilmemiş türler, tüm bu diğer adamlar gibi evrim geçirdiği varsayımına dayanıyor.
Tamam, genetik varyasyonun nötr olmasının dördüncü nedeni kanalizasyondur. Kanalizasyon genel olarak, fenotipik varyasyon aralığını sınırlayan gelişimsel mekanizmalar olduğu anlamına gelir, böylece genomda bir mutasyon olsa veya genetik olarak kontrol edilen bir yol üzerinde rahatsız edici bir çevresel etki olsa bile, hala devam ediyorsunuz. aynı fenotipi elde etmek için
Fenotipinizle ilgili bazı şeyler son derece kararlıdır. Mutasyona pek tepki vermezler. Dört uzvunuzun olması, beş parmağınızın olması gibi şeyler eski ve sabittir ve onları bu şekilde tutan gelişimsel tamponlama mekanizmaları vardır. Yani bu şeyler, bu kanalize edici mekanizmalar, onu sabit bir durumda tuttukları fenotipi bozmak için genetik veya çevresel faktörlerdeki varyasyon eğilimine direnir.
Peki bu fenotipi oluşturan ama bu gelişim mekanizmaları tarafından tamponlanan genlere ne oluyor? Eh, o zaman nötr varyasyon biriktirmekte daha özgürdürler, çünkü temel olarak bu genlerdeki bir mutasyonun uygunluk sonuçları ortadan kaldırılmıştır, tamponlanmıştır. Kanalizasyonun neden evrimleşebileceği veya bunun sadece bir yan ürün olup olmadığı konusunda birçok spekülasyon var. Ve açıkçası çoğu durumda hiçbir fikrimiz yok. Bu açık bir araştırma sorusudur.
Dolayısıyla, insanların, örneğin beş parmak veya dört uzuv gibi tüm organizma özelliklerinin arabelleğe alınabileceğini düşünmelerinin nedenlerinden biri, bu özellikleri tamponlamak için seçilimden değil, hücrelerde mikro düzeyde işleyen çok, çok güçlü seçilim kuvvetlerinin olmasıdır. gen sinyal yollarında Böylece bunları tamponlarsınız ve daha sonra bunun bir yan ürünü olarak daha yüksek bir seviyede tamponlama elde edersiniz. Durumun ne olduğunu bilmiyoruz, ancak kanalizasyonun var olduğunu biliyoruz ve bunun gizli genetik varyasyonun birikmesine izin veren bir sonucu olduğunu biliyoruz. Bu, nötr genlerin olmasının dördüncü ana nedenidir.
Şimdi, rastgele veya genetik sürüklenmeye ne sebep olur? Bu tarafsızlık üretecek, peki o zaman nötr olan genlere ne olacak? Pekala, evrime rastgeleliği sokabilecek mekanizmalar bunlar, çoğu, muhtemelen birkaç tane daha var.
Bölüm 4. Nötr veya Rastgele Evrim Mekanizmaları [00:20:38]
Birincisi mutasyondur. İkincisi, mayozun adil bir madeni para gibi olduğu fikri olan Mendel piyangosu. O zaman bazı nüfus düzeyinde etkilerimiz var. Yani mutasyonu moleküler bir olay olarak düşünebilirsiniz. Mendel piyango hücresel bir olaydır. Kurucu etkiler ve genetik darboğazlar popülasyon etkileridir. Ve sonra, herhangi bir büyüklükteki bir popülasyonda üreme başarısındaki varyasyon olan demografik bir etkimiz var. Bütün bunlar rastgele değişime katkıda bulunur. Şimdi bunların üzerinden geçmek ve nasıl çalıştıkları konusunda size daha somut bir fikir vermek istiyorum.
Mutasyonun rastgele olmadığı bazı duyular vardır. Peki? Mutasyonlar, bazı sitelerde diğerlerinden daha sık meydana gelir. Zorlu bir ortamla karşılaşan patojenik bir bakteride, DNA onarımını aşağı regüle ederek tüm mutasyon oranını artıracaktır. Bütün bir genomdaki mutasyon oranını artırmak oldukça basit bir şey. Sadece tamir etmeyi ihmal edersiniz ve daha hızlı mutasyona uğrayacaktır. Peki? Yani bakteriler yeni bir ortama taşınırsa veya örneğin çok aktif ve tehdit edici bir bağışıklık sistemine sahip bir omurgalının içine patojenik bir bakteri konursa mutasyon oranını arttırır.
Pürinden pürine, pirimidin'den pirimidine' gibi nükleotid sınıfları arasındaki geçişler, transversiyonlardan daha sıktır. Bu yüzden pürinler, pürinlerin pirimidinlere dönüşmesinden daha sık olarak pürinlere mutasyona uğrayacaktır.
Ve mutasyonlar fenotip uzayında rastgele değişiklikler üretmez. Bu da yine biraz soyut. Peki? Ancak bir mutasyon, yalnızca kalıtsal olasılıklar dizisinde bir değişikliğe neden olabilir. İnsan popülasyonunda, sırtımızın ortasında büyüyen ve meleklerin kanatlarına çok az dönüştürülebilen altıncı bir uzantı grubu için çok, çok az mutasyonel varyans vardır. Peki? Hava solumasına dahil olabilecek herhangi bir organ için bir midyede çok az mutasyonel varyans vardır.
Dolayısıyla mutasyonlar akla gelebilecek tüm fenotipik alanı kapsamaz. Mutasyonlar, yalnızca belirli bir evrimsel soyun ürettiği kalıtsal olasılıklar dizisinde bozulmalara neden olur. Yani fenotip uzayında rastgele değişiklikler yapmıyorlar. Ancak son derece önemli bir anlamda rastgeledirler. Bir mutasyonun fenotipik etkisi ile meydana geldiği organizmanın ihtiyacı arasında sistematik bir ilişki yoktur. Zindelik açısından rastgeledirler.
Dolayısıyla, bu bakteriler omurgalıların bağışıklık sistemlerine girdiğinde ve ev sahibi tarafından bu belirli savunma manevrasından kaçınmak için ihtiyaç duydukları doğru şey olan bir mutasyona sahip olmaları onlar için son derece uygun olacaktır. anla. Peki? Doğanın onlara vereceği tek şey, o belirli işleve göre rastgele mutasyonlardır ve eğer çok sayıda dölleri varsa, şans eseri bir tanesi doğru olana sahip olabilir.
Aynı şekilde, 48 saat boyunca baş ağrısı çekmeden ve tuvalete gitmeden bilgisayar ekranına bakmanızı sağlayan bir uyarlamaya sahip olmak sizin için son derece uygun olabilir. Peki? Bu mutasyon olmayacak çünkü o fonksiyona ihtiyacınız var. Genomunuz rastgele mutasyonlarla kaplanacak ve çocuklarınızdan biri o ekrana sizden biraz daha uzun süre bakabilecek durumda olabilir. Ancak bunun nedeni, bunun rastgele gerçekleşmesi olacaktır, çünkü bir şekilde gelişme veya evrim, bu işlevin yararlı olacağını öngörebilir.
Yani mutasyon süreci çok fazla çeşitlilik üretir ve sonra doğal seçilim onu düzenler, sıralar, eler. Ve bu varyasyonun üretildiği noktada, varyasyonun potansiyel işlevi bir soru değil, bir sorun değil, sadece varyasyonlar yapıyor.
Tamam, ikincisi, mayoz adil bir madeni para gibidir. Yani bu sıkıcı bulabileceğiniz bir şey. Mayoz bölünmeyi hepiniz duymuşsunuzdur. Hepiniz Mendel'in Kanunlarını duymuşsunuzdur. Bir gametin belirli bir gamete girme olasılığının, bir genin belirli bir gamete girme olasılığının %50 olduğunu biliyorsunuz. Ve hepiniz buna aşinasınız çünkü bir çocuğun kız veya erkek olma olasılığının %50 olduğunu biliyorsunuz ve bu, cinsiyet kromozomlarında ve sahip olduğumuz diğer tüm kromozomlarda, olasılık kromozomun şu ya da bu yöne gideceği %50'dir.
Bu kesinlikle harika. Neden Y kromozomlarım aksiyonun %80'ini almıyor? Neden %50? Aslında burada çok derin bir şey var. Potansiyel olarak rekabet eden öğelerin her birinin aynı şansa sahip olmaya zorlandığı bir sistem kurarsanız, bu öğeler işbirliği yapmalıdır, çünkü kendi şanslarını artırmalarının tek yolu, diğerlerini de artırmaktır.
İşte bu yüzden bu özel etkiye genlerin parlamentosu denir. Doğanın, muhtemelen yaklaşık iki milyar yıl önce, insan siyaset biliminin Aydınlanma'ya kadar keşfetmediği bir ilkeye, yani demokrasilerin istikrarlı olduğuna dair bir keşif. Mayoz bir demokrasidir. Mayoz bölünmede her genin adil bir şansı vardır ve bu bir anlamda tek gen, tek oy durumuna sahip olduğunuz anlamına gelir.
Bu yüzden, mayotik ayrışmanın adilliğine geri döneceğim, ancak bunun arkasında genel bir fikir var. Size neden seçildiğini, çatışmayı bastırmak için seçildiğini gösteren küçük bir senaryo verdim. Genetiğin diğer her yönü gelişti. Yani genetiği aldığınızda, hücre biyolojisini aldığınızda veya gelişimsel biyolojiyi aldığınızda, çalıştığınız şeyi üreten seçici süreçler vardı ve reddedilen alternatifler vardı ve siz sadece bunların bir örneğine bakıyorsunuz. doğa üretebilir. Ve bu kendi içinde ilginç bir araştırma programı haline geliyor.
Tamam, genler meclisine geri dönelim. çatışmaya değindim. İşte çatışma. Mayotik sürücüler denen şeyler var. Yani Mendel'in Kanunlarını gerçekten değiştiren genler var, bir sonraki nesle geçme olasılıklarını değiştiriyorlar. Bir mayotik sürücünün nasıl çalıştığını zaten duyan var mı? Harika bir sistem. Uzun menzilli bir zehir ve kısa menzilli bir panzehir kullanırlar. Bu nedenle, bir mayotik sürücü genellikle kendisinin veya geninin bir kopyasına sahip olmayan herhangi bir hücreyi öldürerek ve kendi hücresine bir panzehir vererek çalışır.
Hücreler orada, yumurtalıkta veya testislerde veya belirli bir organizmanın sahip olduğu herhangi bir organda otururken, biyotik sürücüler temelde rekabeti ortadan kaldırıyor ve kendi çıkarlarını destekliyor. Bu şeyler her yerde. Drosophila'da yaygındırlar ve insan genomunda mayotik sürücülerin olduğuna dair kanıtlar vardır. Peki?
Diploid durum bir kez evrimleştiğinde, özyozlu etkenler tarafından istila edilmesinin uzun bir tarihi vardı ve buna verilen yanıt, diğer tüm genlerin bu özyönetimsel etkenlerin ortadan kalkmasını sağlamak istemesiydi. Kendi çıkarlarını çarpıtıyorlar. Orada bir kromozom üzerinde oturuyorsun, masumsun. Bazı vahşi haydutlar gelir ve ilgi alanlarınızı gasp eder ve şimdi bir sonraki nesle geçme olasılığınız %50 yerine sadece %20'dir. Bunu kim ister, biliyor musun? Bu iyi bir anlaşma değil. Böylece genom boyunca mayotik dürtüyü bastırmak için çeşitli mekanizmalar ortaya çıktı ve sonuç çok karmaşık bir mekanizma oldu ve biz buna mayoz diyoruz.
Demek ki mayoz bölünmenin adaletindeki karmaşıklığın tek olası nedeni bu değil. Bu makul bir şey. Sizi demokrasinin kültürel evrimini düşünmeye ve özellikle de artık halklarının çıkarlarını temsil etmeyen liderlerin ihaneti olmak üzere bir aldatma geçmişi tarafından yönlendirilip yönlendirilmediğine karar vermeye davet ediyorum. Bence bir benzerlik var ve bunun Bağımsızlık Bildirgesi'nde ifade edildiğini göreceksiniz.
Tamam, rastgele değişime neden olan mekanizmalar da nüfus düzeyinde ortaya çıkıyor. Bunlardan biri kurucu etkisidir. Diyelim ki sadece seninle yeni bir popülasyon kuracak olsaydım, mavi gözlü olma olasılığı yüksek olurdu. Ve seninleyken kahverengi gözlü olma olasılığı yüksek olurdu. Ve seni seçmek için yazı tura attım. Peki? Bu popülasyonun kuruluşunda, büyük bir popülasyondan sadece birkaç bireyi örnekleyen rastgele bir olay vardı.
Ve bunun sonucu, genel olarak insan popülasyonunda nadir görülen, ancak Quebec'teki Tay-Sachs hastalığı, porfiri dahil olmak üzere sadece birkaç kişi tarafından kurulan popülasyonlarda yaygın olan belirli hastalıklar, insan genetik hastalıkları vardır. Cape Afrikalıları ve Pitcairn Adası'nda diyabet. Yani büyük bir popülasyondan küçük bir örnek alırsınız ve temsili olmayan ve bazen genetik bir hastalık içeren bir şey elde edersiniz.
Rastgelelik sağlayan bir başka popülasyon düzeyinde fenomen, bir darboğazdır. Bu, bir popülasyon çok, çok küçük bir boyuta düştüğünde ve sonra sadece birkaç alel bunu başardığında olacak. Yani büyük bir popülasyonda bir genin birçok versiyonuna sahip olabilirsiniz, ancak yalnızca iki veya üç bireyden oluşan yeni bir popülasyon oluşturuyorsanız, bunlar diploiddir ve iki birey yalnızca dört kopya taşır. gen. Dolayısıyla, orijinal popülasyonda yirmi alel olsaydı, bu darboğazdan geçebilecek maksimum olası sayı yalnızca dörttür ve on altıyı geride bırakırsınız.
Görünüşe göre çitalara olan da bu. Ve görünüşe göre, özellikle bağışıklık genlerine göre neredeyse tamamen homozigotlar. Bir çitadan deri grefti alıp onu bir çitaya, dünyadaki herhangi bir çitaya aşılayabileceğiniz ve greftin alacağı garip bir biyolojik gerçektir. Başka bir deyişle, bağışıklık sistemleri dünyadaki herhangi bir çitadan alınan deri örneğini kendi derileri olarak bulur. Bir fark algılamıyorlar. Ve bu muhtemelen çitaların son birkaç bin yıl içinde çok küçük bir nüfus darboğazından geçtiğinin bir işaretidir.
Genetik sürüklenme o zaman tarafsızlığın bir sonucudur. Nötr genlerin frekanslarının rastgele dolaşmasıdır. Bir mikroskoptan bakarsanız, Brown hareketi, mikroskopta gördüğünüz küçük toz parçacıklarının sallanmasıdır ve aslında su moleküllerinin o toz parçacığına çarpan rastgele etkilerinin sonucudur. Sudaki ısının nüfus seviyesi analoğu, nüfus büyüklüğündeki değişikliktir, afedersiniz, aile büyüklüğündeki değişiklik. Mendel mayoz piyangosundan geçen bir gen, bir zigotta bulunur. Peki? Zigot içine girdi. Zigot büyür.
Bu özel gen nötrdür. Üreme başarısında hiçbir fark yaratmıyor. Ancak, genin işleviyle hiçbir ilgisi olmayan nedenlerden dolayı, indiği o birey, küçük bir aileye veya büyük bir aileye sahip olabilir. İki çocuklu, sıfır çocuklu veya çok çocuklu bir ailede olup olmayacağını belirleyen sadece bir yazı turasıdır. Peki?
Mayoz bölünme piyangosunu üreme başarısındaki çeşitlilikle birleştirerek kastettiğim bu. Ve bu, tüm popülasyonlarda devam eden bir süreçtir. İnsanlar genetik sürüklenmeyi ilk öğrendiklerinde, bunun küçük popülasyonlarda olan bir şey olduğunu düşünürler, çünkü küçük popülasyonlar Büyük Sayılar Yasasının tüm yumuşatıcı etkilerine sahip değildir. Ancak bu, herhangi bir büyüklükteki bir popülasyonda olacaktır. Peki? Ve temelde bununla demek istediğim üreme başarısındaki varyasyonun bu ilginç sonucu. Bir özellik veya bir gen ile güçlü bir şekilde ilişkiliyse, doğal seçilim üretir. İlişkili değilse, sürüklenme üretir.
Bölüm 5. Nötr Evrimin Moleküler Saati [00:35:29]
Dolayısıyla evrimin gerçek bulmacalarından biri, bir genin bir bireyde rastgele bir şekilde sona ermesine neden olan şeyin, uyarlanabilir ve nötr bir gen arasındaki farkı yaratan yaşam başına bir, iki veya üç veya sıfır üye oluşturmasıyla ilgilidir. Bu soruya dört olası yanıt çizdim. Herhangi bir özel durumda, normalde hangisinin buna en çok katkıda bulunduğunu tam olarak bilemeyiz.
Peki, nötr alellere ne oluyor? [Bu işe yaramayacak. Sadece bunun üzerinden çizmem gerekecek.] X ekseninde zaman çizersek ve Y ekseninde frekans çizersek ve bir mutasyon meydana gelirse, bir mutasyonun başına gelen olağan şey, bir mutasyonun artacağıdır. biraz ve yok ol. Sonra bir süre bekleriz, başka bir mutasyon meydana gelir. Bu arada, popülasyondaki birçok farklı gene bakıyoruz. Bir süre bekleriz, başka bir mutasyon meydana gelir. Nüfusa giriyor.
Sabitlenme olasılığı oldukça düşüktür çünkü olasılık frekansla orantılıdır pardon, 1/N ile orantılı, frekans 1/N'ye eşittir. Nadir olduğunda frekansı çok düşüktür ve bu nedenle sabit olma olasılığı düşüktür. Ancak arada bir, tüm bu sürüklenmeden geçmeyi başaran bir mutasyon ortaya çıkar ve bunu, yaşam başına ortalama olarak ikiden fazla döle sahip organizmalar aracılığıyla yapar ve sabitlenir.
Ve sadece bu mutasyon sınıfına bakarsanız, onları düzeltmeleri için gereken süre popülasyon büyüklüğü ile orantılıdır. Bu nedenle, küçük popülasyonlarda işler büyük popülasyonlara göre daha hızlı düzelecektir. Daha fazla olacak, büyük bir popülasyonda daha fazla mutasyon meydana gelecek, ancak sabitlenmeleri daha uzun sürecek.
Şimdi, daha büyük popülasyonlar daha fazla mutasyona sahip olduğundan, boyutlarının daha uzun fiksasyon sürelerini tam olarak telafi ettiği ortaya çıktı. Dolayısıyla, yalnızca kaç kişinin sabitleneceğini sayıyorsanız, küçük bir popülasyonda mı yoksa büyük bir popülasyonda mı olduğunuzun önemi yoktur. Her iki durumda da aynı sayıda mutasyon sabitleniyor. Bu, evrimsel tarih boyunca popülasyonların çöküşler ve patlamalar yaşayabileceği anlamına gelir ve bunun sonunda, eğer DNA'yı inceleyen bir genetikçiyseniz, geriye dönüp baktığınızda, popülasyonların sahip olduğu herhangi bir fark yaratmaz. Kaç tane nötr alelin düzeltildiğine göre çökmeler ve patlamalar. Nüfus büyüklüğünün hiçbir etkisi olmadan sürekli olarak sabitleniyorlardı.
Bu yüzden hangisinin düzeltileceğini bilmiyoruz. Kaç tanesinin düzeltileceğini biliyoruz. İşte bu yüzden moleküler saat bir atomik saat gibidir, radyoaktif bozunma tarafından yönlendirilir. Hangi atomun bozunacağını bilmiyoruz, ancak bir saniye içinde belirli bir radyoaktif madde için kaç atomun bozunacağını biliyoruz.
Bunun nedeni, çok sayıda düzenliliğin olmasıdır. Çok sayıda bağımsız olay olduğu için ortaya çıkar. Haploid genomumuz yaklaşık üç milyar baz çiftine sahiptir. Bir mol uranyum yaklaşık 6 çarpı 10 23 atoma sahiptir. Aslında bir mol ise tam olarak bu kadar atoma sahiptir ve bu büyük sayılar sürecin düzenliliğini verir.
Tamam, mikroevrimi makroevrime bağlayan şey bu. Genomun nötr kısımlarında tek tip ikame oranları yaratır. Ve bu, moleküler evrimin Hayat Ağacı'nı yeniden yapılandırırken yaptığı varsayımdır. Dal uzunluklarını ve dal noktalarını son ortak atalara kadar tahmin etmemizi sağlar. Filogenetik ağaçlar üzerinde karşılaştırmalı çıkarımlar yapmamızı sağlar. Ve bu nedenle nötr evrim, evrimsel çerçevenin inşasında aslında merkezi bir araçtır. İhmal edilecek bir şey değil, anlaşılması gereken bir şey, çünkü bize derin zamana geri götürebilecek bir düzenlilik kaynağı veriyor.
Örnek olarak, burada gripte meydana gelen nükleotid ikameleri verilmiştir. Bunlar hala dondurucuda bulunan izolatlardır. Peki? Ve yaklaşık 1925'ten 1990'a kadar buradalar. İzole olduklarında bildiğimiz yaşla ilgili herhangi bir tahmin hatasına sahip değiliz. Peki? Nüfus büyüklükleri önemli ölçüde dalgalanmıştır. Bir noktada, bu grip suşlarından bazıları, güneydoğu Çin'de birkaç ördek veya domuzun içinde oturuyordu. Diğer noktalarda, dünya çapında bir milyar insanı yaşıyorlardı. Büyük dalgalanmalar ve güzel bir sabit ikame oranı yaşadılar. Peki?
Burada mayoz dışında tüm genetik sürüklenme mekanizmaları devreye girer, çünkü grip bir virüstür, mayoz bölünmeden geçmez. Popülasyon büyüklüğündeki varyasyonun etkisi, daha büyük popülasyonlarda nötr mutasyonların çok daha yavaş sabitlenme oranıyla tam olarak telafi edildi. Yani grip gibi bir salgın hastalıkta bile moleküler saat güzel ve sabittir.
Bununla ilgili birkaç uyarı. Farklı proteinler ve proteinlerin farklı kısımları farklı oranlarda gelişir. Sadece kopyalanmamış DNA dizilerini kullanırlar. Farklı nesil süreleri nedeniyle soylar arasında bazı farklılıklar vardır.
Ve uyumsuzluk hakkında konuşmayacağım çünkü tarafsızlıktan bahsetmem çok uzun sürdü. Uyumsuzluk hakkında bir şeyler okuyabilirsiniz, ben de size sadece temel fikri vereceğim. İşte uyumsuzluğun temel fikri. Doğal seleksiyon bir yerde güçlüyse ve organizmalar buna gerçekten iyi adapte oluyorsa, ancak başka bir yere taşınıyorsa ve herhangi bir nedenle başarılı olamıyorlarsa, fazla organizma üreten yere kaynak deriz, ve organizmalar için iyi olmayan yer bir lavabo. Lavabodaki genler, genellikle kaynağa adapte edilmiş organizmaları temsil eder. Yani organizmalar bir yerde iyi adapte olurlar ve oldukça farklı olan başka bir yere taşınırlarsa ve lavabo dediğimiz o yeni yerle evrimsel dengeye asla girme fırsatı bulamazlarsa, o zaman lavaboya uyumsuz olurlar. Uyumsuzluğun nasıl meydana gelebileceğinin arkasındaki temel fikir budur. Peki?
Öyleyse önden atlayayım. Bir dahaki sefere ne olacağını size bildirmek için bu örnekleri hızlıca gözden geçireceğim ve sona geleceğim. Bunlar hatırlamanı istediğim anahtarlar. Mayoz bölünmenin adil bir madeni para gibi olduğunu hatırlamanı istiyorum. Nötr alel fiksasyonunun radyoaktif bozunma gibi olduğunu hatırlamanı istiyorum. Ve nötr alellerin düzenli olarak sabitlenmesinin, mikro evrimi makro evrime bağlamamıza izin veren bir moleküler saat ürettiğini hatırlamanızı istiyorum. Tamam, işte bu.
# Lewis'in Evrim Üzerine Görüşleri
Lewis, kimliği daha dar anlamda reddettiğine göre, Evrim hakkında ne düşünüyor? Lewis, hem kozmik hem de biyolojik evrimi oldukça doğrulanmış bilimsel teoriler olarak kabul etti. Bir doğal fenomenin nasıl bazı doğal mekanizmalardan kaynaklandığına dair bir öneri olan bilimsel bir teori birçok faktör tarafından onaylandığında, buna bir gerçek deriz. Şartları anlamamalıyız teori ve hakikat sanki "teori", "gerçek değil" veya "yeterli destekten yoksun" anlamına gelir. Bazen Lewis, birçok bilim adamının yaptığı gibi “hipotez” terimini bilimsel bir teori ile eşanlamlı olarak kullanır.
Kozmik evrimle ilgili olarak Lewis, Uzay Üçlemesi'nin okuyucunun hayal gücünü sıradanlıktan uzaklaştırmaya yetecek kadar "bilim" içerdiğini, ancak içerdiği bilimin kozmos, uzay ve gezegenlerin temel bilimsel resmi tarafından bilgilendirildiğini söyler. Daha açık bir şekilde felsefi (ve özür dileyen) kitaplarında, Lewis bazen evren hakkında iyi bilinen bilgilere atıfta bulunur. İçinde Ağrı Sorunu, O yazıyor,
Evrene bakın… Şimdiye kadarki en büyük kısmı boş uzaydan oluşuyor, tamamen karanlık ve hayal edilemeyecek kadar soğuk. Bu uzayda hareket eden cisimler... uzayın [genişliğine] kıyasla çok az ve çok küçükler#8230 (s. 13)
Başka bir yerde Lewis, kozmosun erken tarihinde ortaya çıkan “bulutsulardan” söz eder, bu nedenle kozmoloji ve astronomi hakkında bir şeyler biliyordu.
Lewis daha sonra aynı pasajda biyolojik evrime geçer. Ağrı Sorunu:
Kendi [galaksi ve güneş] sistemimizde, Dünya dışında herhangi bir gezegenin yaşamı sürdürmesi olası değildir. Ve Dünya'nın kendisi milyonlarca yıldır hayatsız olarak var oldu ve hayat onu terk ettiğinde milyonlarca yıl daha var olabilir. Ve sürdüğü sürece hayat nasıldır? … [A] tüm formlar … ancak birbirlerini avlayarak yaşayabilirler. (s. 13-14)
Burada, bilimin bize organik evrimin temel unsurları hakkında - hayatta kalma mücadelesi ve doğal seleksiyon - hakkında söylediklerini yansıtıyor. Diye devam ediyor:
[T]insan fiziksel olarak hayvanlardan türemiştir, itirazım yok… Tanrı, insanlığın aracı ve Kendi sureti olacak olan hayvan formunu yüzyıllar boyunca yetkinleştirdi… Yaratık, bu halde olmadan önce çağlar boyunca var olmuş olabilir. adam … Zamanın tamamında, Tanrı bu organizmanın üzerine indirdi … “Ben” ve “ben” diyebilen … Tanrı'yı bilen … [ve] hakikat, güzellik ve iyilik hakkında hükümler verebilen yeni bir bilinç türü. (s. 72-77)
Açıkça, Lewis Darwinci "değişimli ortak ata" kavramını kabul eder. Diğer yazılarında, biyolojik evrimi "gerçek bir bilimsel hipotez" (“The Funeral of a Great Myth”, s. 83) ve onu inceleyen bilim adamlarını "gerçek biyologlar" ve "gerçek bilim adamları" olarak adlandırır. (s. 85) Hatta çeşitli yerlerde memeli yaşamının ortaya çıkabilmesi ve gelişebilmesi için geçmesi gereken “canavarlar”, “ejderhalar”, “dev, çok ağır zırhlı yaratıklar”, büyük sürüngenler, dinozorlar çağına atıfta bulunuyor. . (s. 87 sırf hristiyanlık, P. 218)
Bu nedenle Lewis, Evrim'in bilimsel gerçeklerine, sanki ortodoks Hıristiyan doktrinleriyle bir şekilde uyumsuzmuş gibi hiçbir itirazda bulunmaz - ve aslında, Evrimi kapsamlı bir dünya görüşüne entegre etmekten tamamen rahattı. Lewis için, insan bilgisinin büyüyen gövdesiyle olumlu bir şekilde ilgilenmek, en son modaya uyum sağlamak değil, Hıristiyan vizyonunun bilimler de dahil olmak üzere çeşitli kaynaklardan öğrendiğimiz gerçekleri ve geniş ilkeleri en iyi nasıl anladığını sorumlu bir şekilde yansıtmak anlamına gelir. Lewis'in zamanından bu yana, elbette, bilimlerin bulguları, Evrim'in gerçekleri üzerinde daha güçlü bir şekilde birleşti, öyle ki, şimdi bilimde bildiğimiz her şey kadar yüksek bir doğrulama derecesine sahip.
Neden bazı dini gruplar Evrim ile ilgili sorunlar yaşamaya devam ediyor? Bir faktör, tüm tarafların bilimin yöntemlerini ve amaçlarını yeterince anladığı bilinçli bir tartışmayı zorlaştıran okullarımızdaki düşük kaliteli fen eğitimidir. Ayrıca, Evrim'in Yaratılış'ın harfi harfine okunmasıyla çeliştiği algısını daha önce belirtmiştik ki bu, Hıristiyan köktenciliğine göre İncil'in otoritesini ihlal eder. Ancak burada dikkat edilmesi gereken husus, hem Hıristiyan hem de Hıristiyan olmayan bazı kişilerin, Evrim'i bir ateizm biçimi olarak Tanrı'nın olmadığını ima ettiğini görmeleridir. Böylece Evrim, yalnızca maddenin gerçek olduğu, tesadüf ve rastlantısallığın tasarım ve amacı ortadan kaldırdığı, ahlaki mutlakların olmadığı ve insanın özel bir onuru olmayan karmaşık bir hayvan olduğu görüşüyle özdeşleşir. Ancak bunlar, Naturalizmin (ya da Materyalizmin) felsefi dünya görüşünü tanımladıkları bilimsel iddialar değildir.
Lewis, elbette, Natüralizmin yeminli bir rakibiydi, ama Evrim'in değil. Bir bilim olarak Evrim'i, felsefi natüralizm tarafından seçilen Evrim'den dikkatle ayırdı (“The Funeral of a Great Myth”, s. 83). Natüralizm, 2500 yıl önce Yunanistan'da felsefi düşüncenin doğuşundan beri var olmuştur. Savunucuları her zaman “Doğalcılık artı günün bilimi”nin açıklanması gereken her şeyi açıkladığını ve bu nedenle teolojik ve metafizik açıklamaların modasının geçtiğini iddia ettiler. Günümüzde bu yaklaşımı benimseyen düşünürlere “Yeni Ateistler” denilmiştir. Lewis, onların dönüşüne kanmamamız için kurnazca bizi uyarıyor:
Lütfen bu görüşlerden birinin [yani Natüralizm veya Doğaüstücülük] uzun zaman önce tutulduğunu ve diğerinin yavaş yavaş yerini aldığını düşünmeyin. Düşünen insanların olduğu her yerde her iki görüş de ortaya çıkar… Hangi görüşün doğru olduğunu bilimle sıradan anlamda bulamazsınız (sırf hristiyanlık, P. 22).
Lewis iki önemli noktaya değiniyor: (1) İnsanlar bilim öncesi ve entelektüel açıdan karmaşık değilken Doğaüstücülüğe inanıldığının saf propagandası olduğu, ancak bilimin şimdi Natüralizmin doğru olduğunu gösterdiği. Gerçekte, klasik Hıristiyan ortodoksisi her zaman herhangi bir yeni bilgiyle en karmaşık ilişki kurma yeteneğine sahiptir. (2) Meşru olarak metodolojik natüralizm tarafından işleyen bilim, Naturalizm ve Doğaüstücülük gibi iki felsefi seçenek arasında karar veremez. Natüralistlerin bilimin kendisinin Natüralizm için kanıt sağladığını düşünmeleri, ironik bir şekilde, daha önce ID'ye atfedilen aynı kategori hatasını yapmaktır: sırasıyla bilim ve felsefe alanlarında ne tür konuların gerektiği gibi ele alındığını ayırt edememek.Yeni Ateistler yanıltıcı bir şekilde, felsefi konumlarının evrimsel bilim tarafından desteklenen bilimsel bir ateizm vakasıyla yakından bağlantılı olduğunu iddia ederken, ID savunucuları yanıltıcı bir şekilde kendi bilim versiyonlarının evrimsel yaklaşımlardaki zayıflıkları ortaya çıkardığını ve böylece Teizm gibi bir şeyin olduğunu düşünmek için zemin sağladığını iddia ediyorlar. doğru.
Lewis'in evrimsel bilim gibi görünen Natüralizm'e yönelik keskin eleştirileri, büyüyen kültürel tartışmayla hala çok alakalı. Bilim adına Natüralizmi destekleyen iki ünlü bilim insanı örneğini ele alalım. 1980'lerde Cornell astronomu Carl Sagan, kitabıyla sahneye çıktı. Evren (New York: Ballantine, 1980) ve ilham aldığı PBS serisi. Kitabın ilk cümlesi şöyle diyor: “Kozmos, var olan, olmuş ve olacak olan her şeydir.” (s. 1) Gerçekliğin toplamı, uzayda sürekli ve sonsuz bir şekilde değişen maddedir. Bütün bunların arkasında akıllı ve hayırsever bir varlık yoktur.
Daha yakın zamanlarda, Oxford zoolog Richard Dawkins, New York Times Zaman zaman Evrim'in felsefi natüralizmle birleştiğini savunan kitaplarla En Çok Satanlar Listesi, dünyanın eksiksiz ve zorlayıcı bir açıklamasını sağlar. Yeni Ateizm'in bir lideri olarak şunları yazıyor: Kör Saatçi (New York: W.W. Norton & Co., 1986),
Darwin'den önceki bir ateist, Hume'un ardından şöyle diyebilirdi: "Karmaşık biyolojik tasarım için hiçbir açıklamam yok. Tek bildiğim, Tanrı'nın iyi bir açıklama olmadığı, bu yüzden beklemeli ve birinin daha iyi bir açıklama yapmasını ummalıyız." Mantıken sağlam olsa da böyle bir pozisyonun insanı oldukça tatminsiz bırakacağını ve ateizmin Darwin'den önce mantıksal olarak savunulabilir olmasına rağmen, Darwin'in entelektüel olarak tatmin olmuş bir ateist olmayı mümkün kıldığını hissetmekten kendimi alamıyorum. (s. 6, vurgu eklendi)
Dolayısıyla, Sagan ve Dawkins için, fiziksel maddenin nihai gerçeklik olduğuna dair felsefi görüş, şimdi fiziksel alemin nasıl geliştiğine ve işlediğine dair kapsamlı bir bilimsel açıklama ile birleştirilebilir. Eksiksiz bir pakete sahipsiniz: Naturalism, Evrimsel Bilimi destekler. Bir Yaratıcı-Tanrı'ya gerek yok, fiziksel alan kendini basitçe açıklar!
DNA: Evrimi Deviren Minik Şifre
Bir UCG.org hesabıyla, daha sonra okumak ve çalışmak için öğeleri kaydedebileceksiniz!
Yarım yüzyıldan daha uzun bir süre önce 1953'te iki büyük başarı gerçekleşti.
Birincisi, dünyanın en yüksek dağı olan Everest Dağı'nın başarılı bir şekilde tırmanışıydı. Sir Edmund Hillary ve rehberi Tenzing Norgay, o yıl zirveye ulaştı ve bu, hala dağcılar için nihai başarı olarak kabul edilen bir başarı. O zamandan beri binden fazla dağcı zirveye ulaştı ve her yıl yüzlercesi daha buna teşebbüs ediyor.
Yine de 1953'ün ikinci büyük başarısının dünya üzerinde daha büyük bir etkisi oldu. Her yıl binlerce kişi, şöhret ve servete yükselmeyi umarak bu başarıya katılanların saflarına katılıyor.
1953'te James Watson ve Francis Crick imkansız görünen şeyi başardılar - hücrelerimizin çekirdeğinin derinliklerindeki genetik yapıyı keşfettiler. Bu genetik materyale, deoksiribonükleik asidin kısaltması olan DNA diyoruz.
DNA molekülünün çift sarmal yapısının keşfi, bilim adamlarının içine gömülü kodu incelemesi için taşkın kapılarını açtı. Şimdi, ilk keşiften yarım yüzyıldan fazla bir süre sonra, DNA kodunun şifresi çözüldü - her ne kadar birçok unsuru hala iyi anlaşılmamış olsa da.
Bulunanların, tüm dünyada okullarda öğretilen, tüm canlıların mutasyon ve doğal seleksiyon yoluyla doğal süreçlerle evrimleştiği teorisi olan Darwinci evrimle ilgili derin etkileri vardır.
DNA hakkında şaşırtıcı açıklamalar
Bilim adamları insan DNA molekülünün şifresini çözmeye başladığında, oldukça beklenmedik bir şey buldular - bazı kelimelerden oluşan mükemmel bir "dil". 3 milyar genetik harf. Washington, Seattle'daki Keşif Enstitüsü'nün Bilim ve Kültür Merkezi direktörü Dr. Stephen Meyer, "Yirminci yüzyılın en olağanüstü keşiflerinden biri," diyor, "DNA'nın aslında bilgiyi depolamasıydı. proteinler—dört karakterli bir dijital kod şeklinde" (Lee Strobel tarafından alıntılanmıştır, Bir Yaratıcı Davası, 2004, s. 224).
Anlaması zor, ancak insan DNA'sındaki bilgi miktarı kabaca 12 sete eşdeğerdir. Britannica Ansiklopedisi—inanılmaz 384 48 metrelik kütüphane raflarını dolduracak ciltler dolusu ayrıntılı bilgi!
Yine de moleküler biyolog Michael Denton'a göre, gerçek boyutlarında -ki bu bir milimetrenin yalnızca milyonda biri kalınlığındadır- bir çay kaşığı DNA içerebilir. herşey proteinleri oluşturmak için gerekli bilgiler herşey Yeryüzünde şimdiye kadar yaşamış organizma türleri ve "şimdiye kadar yazılmış her kitaptaki tüm bilgiler için hala yeterli yer kalacaktı" (Evrim: Krizdeki Bir Teori, 1996, s. 334).
Kim veya ne bu tür bilgileri minyatürleştirebilir ve bu muazzam sayıdaki "harfleri" genetik bir talimat kılavuzu olarak uygun sıralarına yerleştirebilir? Evrim yavaş yavaş böyle bir sistemle ortaya çıkmış olabilir mi?
DNA genetik bir dil içerir
Önce bu genetik 'dilin' bazı özelliklerini ele alalım. Doğru bir dil olarak adlandırılabilmesi için, aşağıdaki unsurları içermesi gerekir: bir alfabe veya kodlama sistemi, doğru yazım, dilbilgisi (kelimelerin uygun bir şekilde düzenlenmesi), anlam (anlambilim) ve amaçlanan bir amaç.
Bilim adamları, genetik kodun tüm bu temel unsurlara sahip olduğunu buldular. "DNA'nın kodlama bölgeleri" diye açıklıyor Dr. Stephen Meyer, " kesinlikle bir bilgisayar kodu veya dili ile aynı ilgili özellikler" (Strobel tarafından alıntılanmıştır, s. 237, vurgu orijinaldir).
Gerçek diller olduğu tespit edilen diğer kodların tümü insan kaynaklıdır. Köpeklerin tehlikeyi algıladıklarında havladıklarını, arıların diğer arıları bir kaynağa işaret etmek için dans ettiklerini ve balinaların ses çıkardığını, diğer türlerin iletişimine birkaç örnek vermek gerekirse, bunların hiçbiri bir dil bileşimine sahip değildir. düşük seviyeli iletişim sinyalleri olarak kabul edilir.
Üst düzey olarak kabul edilen iletişim türleri, insan dilleri, bilgisayar ve Mors kodları gibi yapay diller ve genetik koddur. Bir dilin temel özelliklerini taşıyan başka bir iletişim sistemi bulunamamıştır.
Microsoft'un kurucusu Bill Gates, "DNA bir yazılım programı gibidir, sadece şimdiye kadar tasarladığımız her şeyden çok daha karmaşıktır" yorumunu yaptı.
Bir süper bilgisayarda çalışan en karmaşık programdan daha karmaşık bir şeyin tasarlandığını hayal edebiliyor musunuz? kazayla evrim yoluyla - ne kadar zaman olursa olsun, kaç mutasyon ve ne kadar doğal seçilim hesaba katılırsa?
DNA dili, DNA molekülü ile aynı değil
Bilgi teorisindeki son çalışmalar, bazı şaşırtıcı sonuçlara ulaştı - yani, bilginin madde ve enerji ile aynı kategoride değerlendirilemeyeceği. Maddenin veya enerjinin Taşımak bilgi, ancak bunlar aynı değil bilginin kendisi.
Örneğin, Homeros gibi bir kitap İlyada bilgi içerir, ancak fiziksel kitabın kendisi bilgi midir? Hayır, kitabın malzemeleri - kağıt, mürekkep ve yapıştırıcı içeriği içerir, ancak bunlar yalnızca anlamına geliyor onu taşımaktan.
Kitaptaki bilgiler yüksek sesle söylenmişse, tebeşirle yazılmışsa veya bir bilgisayarda elektronik olarak çoğaltılmışsa, bilgi taşıma araçlarından niteliksel olarak zarar görmez. Profesör Phillip Johnson, "Aslında mesajın içeriği, ortamın fiziksel yapısından bağımsızdır" diyor.Zihinleri Açarak Darwinizm'i Yenmek, 1997, s. 71).
Aynı ilke genetik kodda da bulunur. DNA molekülü taşır genetik dil, ancak dilin kendisi bağımsız taşıyıcısının. Aynı genetik bilgi bir kitaba yazılabilir, bir kompakt diskte saklanabilir veya İnternet üzerinden gönderilebilir, ancak mesajın taşıma şekli değiştirilerek mesajın niteliği veya içeriği değişmemiştir.
George Williams'ın dediği gibi: "Gen bir bilgi paketidir, bir nesne değil. Bir DNA molekülündeki baz çiftlerinin modeli geni belirler. Ancak DNA molekülü ortamdır, mesaj değildir" (Johnson tarafından alıntılanmıştır, s. 70).
Akıllı bir kaynaktan bilgi
Ayrıca, bu tür üst düzey bilgilerin yalnızca akıllı bir kaynaktan geldiği tespit edilmiştir.
Lee Strobel'in açıkladığı gibi: "Yaşamın özündeki veriler düzensiz değildir, sadece tuz kristalleri gibi düzenli değildir, aynı zamanda şaşırtıcı bir görevi gerçekleştirebilen karmaşık ve spesifik bilgilerdir - insanın teknolojik yeteneklerini çok geride bırakan biyolojik makinelerin inşası" (s. 244).
Örneğin, bu genetik dilin kesinliği öyledir ki, yakalanmayan ortalama bir hata ortaya çıkar. 10 milyar harf başına bir hata. Kodun en önemli bölümlerinden birinde, yani genlerde bir hata meydana gelirse, orak hücreli anemi gibi bir hastalığa neden olabilir. Yine de dünyanın en iyi ve en zeki daktilo yazarı bile 10 milyar harfte yalnızca bir hata yapmaya yaklaşamadı - ondan çok uzak.
Dolayısıyla, genetik kodun Darwinci tarzda yavaş yavaş evrimleştiğine inanmak, maddenin, enerjinin ve doğa kanunlarının nasıl işlediğine dair bilinen tüm kuralları yıkacaktır. Aslında, hücre içindeki bir bilgi sisteminin kademeli olarak başka bir işlevsel bilgi programına evrildiğine dair doğada herhangi bir örneğe rastlanmamıştır.
Pennsylvania'daki Lehigh Üniversitesi'nde biyokimyacı ve profesör olan Michael Behe, genetik bilginin öncelikle bir kullanım kılavuzu olduğunu açıklıyor ve bazı örnekler veriyor.
Şöyle yazıyor: "[genetik] talimatların adım adım bir listesini düşünün. Mutasyon, bir talimat satırlarından. Bu nedenle, "1/4 inçlik bir somun alın" demek yerine, bir mutasyon "3/8 inçlik bir somun alın" diyebilir. Veya "Yuvarlak pimi yuvarlak deliğe yerleştirin" yerine, "Yuvarlak pimi kare deliğe yerleştirin" alabiliriz. . . ne mutasyonu yapamam tek adımda tüm talimatları değiştirmek, örneğin radyo yerine bir faks makinesi yapmak için [talimatlar sağlamak]" (Darwin'in Kara Kutusu, 1996, s. 41).
Bu nedenle genetik kodda, insanlardan daha akıllı bir kaynak tarafından görkemli bir şekilde tasarlanmış son derece karmaşık bir talimat kılavuzuna sahibiz.
Genetik kodun kaşiflerinden biri olan agnostik ve yakın zamanda ölen Francis Crick bile, şifreyi çözmek için onlarca yıl çalıştıktan sonra, "Şu anda elimizde olan tüm bilgilerle donanmış dürüst bir adam, ancak bir anlamda bunu söyleyebilirdi. , hayatın başlangıcı şu anda neredeyse bir mucize gibi görünüyor, devam etmesi için yerine getirilmesi gereken koşullar o kadar çoktur ki" (hayatın kendisi, 1981, s. 88, vurgu eklendi).
Evrim cevaplar sağlayamıyor
Dünya çapında on yıllardır çalışan tüm bilimsel laboratuvarların tüm çabalarına rağmen, tek bir insan saçı kadar üretemediklerini hatırlamakta fayda var. 100 trilyon kadar hücreden oluşan bir vücut üretmek ne kadar da zor!
Şimdiye kadar Darwinci evrimciler, hayatın karmaşıklığına ilişkin bazı olası açıklamalarla kendilerini eleştirenlere karşı koymaya çalışabilirlerdi. Ama şimdi bilgi ikilemiyle yüzleşmek zorundalar: Anlamlı, kesin bilgi nasıl olabilir? yaratıldı kazayla— mutasyon ve doğal seçilim yoluyla mı? Bunların hiçbiri mekanizmayı içermez. zeka, genetik kodda bulunanlar gibi karmaşık bilgiler yaratmak için bir gereklilik.
Darwinci evrim hala çoğu okulda sanki gerçekmiş gibi öğretiliyor. Ancak giderek artan sayıda bilim insanı tarafından giderek daha fazla eksik olarak görülüyor. Eski ateist Patrick Glynn, "Yirmi beş yıl kadar kısa bir süre önce," diyor, "konuyla ilgili salt bilimsel kanıtları tartan makul bir kişi, muhtemelen [bir Yaratıcı hakkında] şüphecilikten yana olurdu. durum." Şunları ekliyor: "Bugün somut veriler güçlü bir şekilde Tanrı hipotezi yönündedir. Bu en basit ve en açık çözümdür..." (Tanrı: Kanıt, 1997, sayfa 54-55, 53).
Genetik bilginin kalitesi aynı
Evrim bize canlıların tesadüfi mutasyonlar ve doğal seleksiyon yoluyla evrimleştiğini söyler. Oysa evrimleşmek, bir canlının belirli yönlerini, başka bir canlı türü haline gelinceye kadar kademeli olarak değiştirmek demektir ve bu ancak genetik bilgiyi değiştirerek yapılabilir.
Peki genetik kod hakkında ne buluyoruz? Aynı temel bilgi kalitesi, bir insanda olduğu gibi mütevazı bir bakteride veya bir bitkide bulunur. Bir bakteri daha kısa bir genetik koda sahiptir, ancak niteliksel olarak bir insanınki kadar kesin ve zarif talimatlar verir. Bir dilin önkoşullarının aynısını -alfabe, gramer ve semantik- insanlarda olduğu gibi basit bakteri ve alglerde de buluruz.
Moleküler biyolog Michael Denton'a göre, bakterilerden insana genetik bilgiye sahip her hücre, "yapay dillerden ve onların kod çözme sistemlerinden, bilgi depolama ve geri alma için bellek bankalarından, parçaların ve bileşenlerin otomatik montajını düzenleyen zarif kontrol sistemlerinden oluşur, hata başarısız olur. - kalite kontrol için kullanılan güvenli ve prova okuma cihazları, prefabrikasyon ve modüler yapı ilkesini içeren montaj süreçleri... [ve] kapasite, en gelişmiş makinelerin hiçbirinde eşit değildir, çünkü tüm yapısını kopyalayabilecektir. birkaç saat içinde" (Denton, s. 329).
Peki, bakterinin DNA'sındaki milyonlarca harfteki bir veya birkaç küçük hata onu öldürebilirken, bakterilerin genetik bilgileri nasıl yavaş yavaş başka bir canlı türü için bilgi haline dönüşebilir?
Yine evrimciler bu konuda alışılmadık bir şekilde sessizdirler. Bununla ilgili çalışan bir hipotezleri bile yok. Lee Strobel şöyle yazıyor: "Vücudumuzun yüz trilyon hücresinin her birinin içine sarılmış altı fitlik DNA, vücudumuzun yapıldığı tüm proteinler için kesin montaj talimatlarını belirten dört harfli bir kimyasal alfabe içerir... Hiçbir hipotez yoktur. bilginin doğal yollarla biyolojik maddeye nasıl girdiğini açıklamaya yaklaşın" (Strobel, s. 282).
Bilgi sistemleri profesörü Werner Gitt veciz bir şekilde ifade ediyor: "Tüm evrimci görüşlerin temel kusuru, canlılardaki bilginin kökenidir. Bir kodlama sisteminin ve anlamsal bilginin kendi kendine [madde aracılığıyla] meydana gelebileceği hiçbir zaman gösterilememiştir. ... Bilgi teoremleri bunun asla mümkün olmayacağını öngörür. Yaşamın tamamen maddi bir kökeni böylece [dışlanır]" (Gitt, s. 124).
Kattığı
DNA bilgisinin akıllı tasarımı için ele aldığımız tüm kanıtların yanı sıra, hala şaşırtıcı bir gerçek daha var: DNA kodundaki depolama ve çeviri için ideal genetik harf sayısı.
Ayrıca, DNA'nın kopyalama mekanizması, maksimum etkinliği sağlamak için, her kelimedeki harf sayısının çift sayı olmasını gerektirir. Tüm olası matematiksel kombinasyonlardan, depolama ve transkripsiyon için ideal sayı dört harf olarak hesaplanmıştır.
Yeryüzündeki her canlının genlerinde bulunan şey tam olarak budur - dört harfli bir dijital kod. Werner Gitt'in belirttiği gibi: "Canlılar için kullanılan kodlama sistemi mühendislik açısından optimaldir. Bu gerçek, bunun [şanslı] bir şanstan ziyade amaçlı bir tasarım olduğu argümanını güçlendirir" (Gitt, s. 95).
Daha fazla tanık
Darwin'in zamanında, kitabının Türlerin Kökeni 1859'da yayınlandı, hayat çok daha basit görünüyordu. Günün ilkel mikroskoplarından bakıldığında, hücrenin basit bir jöle damlası veya karmaşık olmayan protoplazma olduğu ortaya çıktı. Şimdi, neredeyse 150 yıl sonra, bilim hücrenin içinde sanal bir evren keşfettikçe bu görüş çarpıcı biçimde değişti.
Profesör Behe, "Yaşamın temelinin son derece basit olacağı bir zamanlar bekleniyordu. Bu beklenti paramparça oldu. Görme, hareket ve diğer biyolojik işlevlerin televizyon kameraları ve otomobillerden daha az karmaşık olmadığı kanıtlandı. yaşam kimyasının nasıl çalıştığını anlamada muazzam ilerleme kaydetti, ancak biyolojik sistemlerin moleküler düzeydeki zarafeti ve karmaşıklığı, bilimin kökenlerini açıklama girişimini felç etti" (Behe, s. x).
Dr. Meyer, DNA hakkındaki son keşifleri evrim teorisinin Aşil topuğu olarak değerlendiriyor ve şöyle diyor: "Evrimciler hala Darwin'in on dokuzuncu yüzyıl düşüncesini yirmi birinci yüzyıl gerçeğine uyarlamaya çalışıyorlar ve bu işe yaramıyor. Bence biyolojide meydana gelen bilgi devrimi, Darwinizm ve kimyasal evrim teorileri için ölüm çanını çalıyor" (Strobel'den alıntı, s. 243).
Dr. Meyer'in vardığı sonuç? "İnanıyorum ki bilimin tanıklığı destekler teizm. Her zaman gerilim noktaları veya çözülmemiş çatışmalar olacak olsa da, son elli yılda bilimdeki büyük gelişmeler güçlü bir şekilde teistik bir yönde ilerliyor" (ibid., s. 77).
Darwinci evrimle ilgili daha önceki kitabını -çoğunlukla DNA'da bulunan bilgilerin keşifleri nedeniyle- reddeden bir biyoloji profesörü olan Dean Kenyon şöyle diyor: Dünya" (ibid., s. 221).
Kısa bir süre önce dünyanın en ünlü ateistlerinden Profesör Antony Flew, DNA'nın evrimle nasıl yaratıldığını ve geliştiğini açıklayamadığını itiraf etti. Artık DNA kodunun yapımında yer alan akıllı bir kaynağa olan ihtiyacı kabul ediyor.
"Bence DNA malzemesinin yaptığı şey, bu olağanüstü çeşitlilikteki unsurları bir araya getirmede zekanın rol oynadığını göstermektir," dedi (Richard Ostling tarafından alıntılanmıştır, "Leading Ateist Now Believes God," Associated Press raporu, 9 Aralık , 2004).
"Titizlik ve mükemmellikle yaratılmış"
Binlerce yıl önce yazılmış olmasına rağmen, Kral Davut'un muhteşem insan bedenlerimiz hakkındaki sözleri hala doğru geliyor. Şöyle yazdı: "Çünkü içimi sen yarattın, Ana rahminde beni örttün. Seni öveceğim, çünkü ben korkunç ve harika yaratılmışım . . . Ben gizli yaratıldığım zaman, çerçevem Senden gizli değildi ve ustaca işlenmiş. . " (Mezmurlar 139:13-15 Mezmurlar 139:13-15 [13] Dizginlerime sahip olduğun için, annemin rahminde beni örttün. [14] Seni öveceğim, çünkü ben korkunç ve harika yaratılmışım: yaptıkların harikadır ve nefsim çok iyi bilir.[15] Ben gizli olarak yaratıldığımda ve dünyanın en aşağı yerlerinde garip bir şekilde çalıştığımda, malım sizden gizlenmedi.
Amerikan Kral James Versiyonu× , vurgu eklendi).
Bütün bunlar evrimi nereye bırakıyor? Agnostik bir bilim adamı olan Michael Denton şu sonuca varıyor: "Nihayetinde Darwinci evrim teorisi, yirminci yüzyılın büyük kozmojenik mitinden ne fazla ne de eksiktir" (Denton, s. 358).
Bütün bunların toplumumuz ve kültürümüz için çok büyük etkileri var. Profesör Johnson bunu şöyle açıklıyor: "Yirminci yüzyılın her tarihi, nüfuz bakımından önde gelen üç düşünürü listeler: Darwin, Marx ve Freud. Üçü de 'bilimsel' (ve dolayısıyla 'dini' olan her şeyden çok daha güvenilir) kabul edildi. en parlak günlerinde.
"Yine de Marx ve Freud düştüler ve azalan takipçileri bile artık içgörülerinin deneysel biliminkiyle uzaktan yakından karşılaştırılabilir herhangi bir metodolojiye dayandığını iddia etmiyorlar. Darwin'in bir sonraki blokta olduğuna inanıyorum. üçünün en güçlüsü" (Johnson, s. 113).
Evrim, okullarda, üniversitelerde ve basında yaklaşık 150 yıldır devam ediyor. Ama şimdi, DNA kodunun neyle ilgili olduğunun, hücrenin karmaşıklığının ve bilginin madde ve enerjiden çok farklı bir şey olduğu gerçeğinin keşfedilmesiyle, evrim artık nihai sonuçtan kaçamaz. Kanıtlar kesinlikle evrim için büyük bir şah mat olduğuna işaret ediyor! GN
"Akıllı Tasarım" Hakkında Sıkça Sorulan Sorular
Q: Akıllı tasarım nedir?
C: Akıllı tasarım (ID), dünyadaki yaşamın bilimsel evrim teorisiyle açıklanamayacak kadar karmaşık olduğu ve bu nedenle doğaüstü bir varlık tarafından tasarlanmış olması gerektiği fikrine dayanan sözde-bilimsel bir inançlar dizisidir.
Q: Kimlik bilimsel bir teori midir?
C: Hayır. Bilimsel bir teori test edilebilir olmalı ve gözlemlenebilir kanıtlara dayanmalıdır. Bilimsel bir teori, doğal dünyadaki olaylar hakkında daha sonra bilimsel deneylerle test edilebilecek tahminlerde bulunur. ID hiçbir tahminde bulunmaz ve bilimsel yöntemle incelenemez. Dolayısıyla ID savunucuları görüşlerini bilimsel terimlerle ifade etseler de ID'nin bilimsel bir teori olduğu iddiaları yanlıştır.
Q: Kimlik, geleneksel yaratılışçılık ve yaratılış bilimi gibi ve ondan nasıl farklı?
C: Kimlik, yaratılışçılığın en son vücut bulmuş halidir. Geleneksel yaratılışçılık biçimlerinden farklı olarak ID, İncil'in harfi harfine bir yorumuna açıkça dayanmaz. Farklı görüşlere sahip yaratılışçılardan geniş bir destek tabanı elde etmek için dünyanın yaşı gibi konularda da tavır almaz. Yaratılışçılığın geleneksel biçimleri gibi, onlardan farklı olarak biyolojik dünyada tasarımın varlığına dair bilimsel kanıtlara sahip olduğunu iddia eder, tasarımcının Tanrı olduğunun tespit edilebileceğini iddia etmekten kaçınır. Yine de, bazı savunucular tasarımcının bir uzaylı veya gelecekten gelen bir zaman yolcusu olabileceğini öne sürseler de, bu tür olasılıklar ciddi şekilde ele alınmamaktadır. Bilimsel olarak yersiz evrim eleştirilerinde, ID'nin argümanları, yaratılışçılığın geleneksel biçimleri tarafından kullanılanların bir alt kümesidir.
Q: Biyolojik evrim nedir?
C: Biyolojik evrim, dünyadaki yaşamın zaman içinde nasıl değiştiğini açıklayan bilimsel bir teoridir. Türlerin evrimleştiği inancı Darwin'den önce de vardı ve ilk olarak artık var olmayan hayvan fosillerinin bulunmasıyla teşvik edildi. Evrim, Darwin'den bu yana pek çok önemli gelişmeden geçmiştir, özellikle de genetiğin dahil edilmesiyle.
Q: Neden kimlik evrime olası bir alternatif değil mi?
C: ID bilimsel bir teori değildir ve bu nedenle bilimsel evrim teorisine alternatif olarak ileri sürülemez. ID'nin açıklayıcı gücü veya öngörücü gücü yoktur. Basitçe, çok karmaşık görünen bazı şeylerin doğal nedenlere dayalı olamayacağını söylüyor. Dolayısıyla karmaşıklık gördüğü yerde, doğaüstü bir varlık tarafından yaratılmış olması gerektiğini beyan eder. Bu bilim değil.
Q: Kimlik hareketinin arkasında kim var?
C: Kimlik hareketi, Seattle, WA'daki Discovery Enstitüsü'nün Bilim ve Kültür Merkezi'nde (eski adıyla Bilim ve Kültür Yenileme Merkezi) merkezli küçük bir grup aktivist tarafından yönetiliyor. Grubun liderliği arasında çok az sayıda güvenilir bilim insanı var ve bilim adamları olanlar tipik olarak biyoloji ile ilgisi olmayan alanlarda çalışıyorlar. Onların dine yaklaşımları, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki dindar önde gelen bilim adamlarından çok farklıdır. İnançlı, meşru bilim adamlarının çoğu, bilimsel evrim teorisini destekleyen ezici delilleri kabul etmekte ve ikisi arasında bir çelişki görmemektedir.
Q: "Kama Stratejisi" nedir?
C: Wedge Stratejisi, Discovery Institute tarafından 1999'da internete sızdırılan bir iç memorandumdur. Kimlik savunucuları, dini motivasyonlarıyla ilgili birçok soruda tarafsız olduklarını alenen beyan etseler de, Wedge belgesi, iddialarını açıkça ortaya koymaktadır. en iyi ihtimalle aldatıcıdır. Belge, özellikle geçerli bilimsel uygulamaları ve yöntemleri tersine çevirme planlarını özetlemekte ve ID'nin ana destekçilerinin motivasyonlarının bilimsel değil dini olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Dini inançlarını ilerletmek için aldatmayı seçmeleri gerçekten ilginç.
Q: Neden "her iki tarafı da öğretmiyorsunuz"?
C: Bu, astronomi dersinde astroloji veya kimya dersinde simya öğretmeye benzer. Bilimin "iki yönü" yoktur. Evrim, dünyadaki yaşamın zaman içinde nasıl değiştiğini açıklamaya çalışan bilimsel bir teori iken ID, bilime saldıran ve fikirlerinin gerçekmiş gibi kabul edilmesini isteyen bir ideolojidir. Evrim ve kimlik farklı konuları ele alır, farklı yöntemler kullanır ve kesinlikle tamamen farklı standartlarla değerlendirilmelidir.
Q: Kimlik fen eğitimini nasıl baltalar?
C: ID'yi evrime sözde "alternatif" olarak öğretmek, öğrencileri evrim teorisinin bilimsel konumu ve bilimsel yöntemin işleyişi konusunda yanlış bilgilendirecektir. Ayrıca, onları uygunsuz bir şekilde ortaöğretim sonrası fen eğitimine hazırlayacak ve akranlarına karşı önemli bir dezavantaja sokacaktır. SARS ve AIDS gibi hastalıkları araştıran tüm bilim adamları ve doktorlar, bakterilerin antibiyotiklere nasıl direnç gösterdiğinin izini sürenler, inceledikleri olguyu anlamak için tamamen evrim teorisine güvenmektedir. SARS veya AIDS'in akıllı tasarım tarafından yaratıldığına ve sadece akıllı tasarımla açıklanabileceğine inanan bir bilim adamı yerine, kimlik savunucularının bile bu bilim adamlarına güvenmeyi tercih edeceğinden eminiz.
Q: Kimlik, din özgürlüğünü nasıl baltalar?
C: ID, belirli dini inançlarını bilim eğitimine - sanki bilimmiş gibi - sokmaya çalışıyor. Tartışmalı teorilerine prestijli "bilim" etiketini vermek için hükümetleri kullanmaya çalışarak çocukları ve ebeveynleri yanıltıyorlar. Tek bir dini bakış açısını diğerlerine üstün tutmaya çalışarak ve dini bilimle çelişerek konumlandırarak, tüm Amerikalıların dini özgürlüğünü tehlikeye atıyorlar. İlahiyatçı John F. Haught'un sözleriyle, "Eğer bir çocuğum, öğretmenin öğrencilerin kimliği evrime bir alternatif olarak düşünmelerini önerdiği bir biyoloji dersine katılsaydı, hem dini hem de entelektüel olarak rahatsız olurdum." (Haught, J, temsilci Ek. 3, sekme F, 7'de)
Q: Evrimin "sadece bir teori" olduğu iddiasının nesi yanlış?
C: Evrimi "sadece bir teori" olarak adlandırmak, son derece yanıltıcıdır, çünkü "teori" kelimesinin (bir "önsezi" veya bir "görüş") günlük anlamını bilimsel anlamıyla (test edilebilir, temellendirilmiş bir açıklama gerektiren) karıştırır. kanıtlar ve doğal fenomenleri rakip teorilerden daha iyi tahmin edebilir). Bilimsel evrim teorisi, modern bilimdeki en sağlam teorilerden biridir. Yüzbinlerce bağımsız gözlem tarafından doğrulanmış ve paleontolojiden moleküler genetiğe biyolojik bilimlerin her alanında doğal olayları tahmin etmeyi başarmıştır. Son 150 yılda evrim teorisiyle çelişecek hiçbir ikna edici delil ortaya konulamamıştır. 20. yüzyılın en önde gelen genetikçilerinden Theodosius Dobzhansky'nin sözleriyle, "Evrimin ışığı olmadan biyolojide hiçbir şey anlamlı değildir."
Q: Bilimsel evrim teorisi, akıllı bir tasarımcının veya Tanrı'nın varlığını inkar mı ediyor?
C: Hayır. Tanrı'nın varlığı sorusu bilimin dışında olduğu için evrim teorisi bu konuda sessiz kalmaktadır. Darwin'in kendisi de yaşamı boyunca bir üstün tasarımcının varlığını açıkça merak etmiş, ancak bu soruları bilimsel çalışmalarından ayrı tutmuştur. Evrimi kabul etmek ve Tanrı'ya inanmak birbirini dışlayan şeyler değildir. İnsan Genom Projesi'nin lideri ve evanjelik bir Protestan olan Dr. Francis Collins ve bir Katolik ve önde gelen bir biyolog olan Dr. Kenneth Miller dahil olmak üzere birçok bilim insanı kişisel dini inançlara sahiptir. Kitzmiller v. Dover .
Q: Bilim adamları arasında evrim konusunda tartışmalar yok mu?
C: Bilimde herhangi bir teorinin yönleri hakkında birçok tartışma vardır ve bilimsel teoriler yeni ve zorlayıcı bilgiler öğrenildikçe sürekli olarak revize edilmektedir. Bilimin her alanında olduğu gibi evrimde de bilgimiz eksiktir. Evrim teorisi içinde birçok önemli tartışma vardır. Örneğin, hayvanların hangi özellikleri doğal seçilimin aksine cinsel seçilimden kaynaklanmaktadır? Rastgele genetik değişime karşı değişen ortamlara uyum sağlama ihtiyacı nedeniyle evrimsel değişimin ne kadarı gerçekleşir? Doğal seçilim sadece bireysel organizma düzeyinde mi meydana gelir, yoksa gruplar ve hatta türler düzeyinde de olabilir mi? Liste devam ediyor. Ancak bu tartışmaların hiçbiri, evrimin kendisinin bilimsel konumunu sarsmaz. Aslında, her biri evrimin nasıl işlediğine dair anlayışımıza katkıda bulundu ve teorinin temel unsurlarını güçlendirdi.
Q: Neden kimliği diğerleriyle birlikte evrim hakkında sadece bir tartışma olarak öğretmiyorsunuz?
C: Gerçek bilimsel teorilerden farklı olarak ID, vardığı sonuçlar lehine herhangi bir kanıt sağlayamaz - bunun bir bilim değil bir ideoloji olduğu anlamına gelir.
Q: Peki ya evrim teorisindeki bilim adamları tarafından açıklanamayan boşluklar?
C: En önemli bilimsel teorilerin doldurulması gereken boşlukları vardır ve cevaplanmamış sorular bir teoriyi geçersiz kılmaz. Galileo'nun dünyanın güneş etrafındaki dönüşü teorisinden şüphe duyanlar, dünya dönüyorsa neden hepimiz ondan uçup gitmiyoruz? Isaac Newton'un bu soruyu cevaplayan yerçekimi kuvveti teorisini geliştirmesi yaklaşık yarım yüzyıl aldı. Bilimsel bir teori sırf yeni sorular ortaya çıkardığı için diskalifiye edilmez, aslında bir teorinin yeni sorulara ve deneylere ilham verme yeteneği onun kalitesinin bir ölçüsüdür. Ayrıca, kimlik savunucuları tarafından işaret edilen "açıklanamayan boşluklar" olarak adlandırılanların çoğu, aslında bilim adamları tarafından yanıtlanmıştır. "Yaratılışçılar" uzun yıllar "fosil kayıtlarında" ciddi boşluklar olduğunu ve ara türlere ait hiçbir fosil kaydının bulunmadığını savundular. Son yirmi yılda, bu tür birkaç geçiş türü bulundu -kimlik insanlarının kabul etmekte isteksiz olduğu bir şey - orijinal iddiayı giderek daha şüpheli hale getiriyor.
Q: Evrim teorisinin kimlik eleştirileri hakemli bilimsel dergilerde yayınlandı mı?
C: Akran değerlendirmesi, bilim adamlarının birbirlerinin çalışmalarını değerlendirdiği ve bilimsel dergilerde yayınlanması için kabul edilebilir gördüğü standart bir süreçtir. Hakemli bir dergide şimdiye kadar kimliği destekleyen yalnızca bir makale yayınlanmıştır - Washington Biyoloji Derneği Bildirileri - ve daha sonra Topluluğun yönetim konseyi tarafından reddedildi. Yazar, pratik yapan bir bilim insanı değil, bir bilim filozofuydu ve makale hiçbir orijinal veri bildirmedi. ID'ye bağlı yazarların diğer bilimsel yayınları konular üzerineydi. ondan başka İD. Bu bir örnek dışında, ID savunucuları, uzmanların incelemesinden kaçınarak çalışmalarını popüler basında yayınladılar.
Q: Kimlik savunucuları "indirgenemez karmaşıklık" ile ne demek istiyor ve bu kavramın tasarımı ima ettiğini nasıl savunuyorlar?
C: Discovery Institute üyesi Michael Behe, "indirgenemez karmaşıklık" terimini, yavaş yavaş var olamayacak kadar karmaşık organizmaların tanımı olarak ortaya attı. Örnek olarak bir fare kapanı kullanır: bir fare kapanının birçok farklı parçası vardır ve bunlardan biri işe yaramazsa, daha düşük bir fare kapanınız olmaz, bunun yerine fare kapanınız hiç çalışmaz. Bu nedenle, fare kapanı tüm parçalar yerine oturana kadar çalışamazdı. Biyolojide, işlev görmeyen yapılar doğal seçilim tarafından ayıklanır, bu nedenle Behe, karmaşık biyolojik sistemlerin de tüm parçaları yerinde olacak şekilde tasarlanmış olması gerektiği sonucuna varır. Bununla birlikte, evrim, her yeni parçanın birer birer eklenmesiyle doğrusal bir ilerlemede mutlaka gerçekleşmez. Bunun yerine, yapılar bir amaç için gelişir ve daha sonra farklı bir görev için seçilir. Bilim adamları, doğal seçilimin aynı yapı taşlarından nasıl çarpıcı çeşitlilikler üretebileceğini göstererek, mevcut formlarında indirgenemez derecede karmaşık görünen birçok organizmadaki bu değişiklikleri grafik haline getirebildiler. Behe'nin indirgenemez karmaşıklık argümanının başarısızlığı, bir bütün olarak ID'nin başarısızlığının mükemmel bir örneğidir: evrimin nasıl çalıştığını yanlış anlayan ID'nin savunucuları, ilahi müdahale lehine onu reddederler.
Kumsal
Kaç tanesine gerçek biyolojik işlevler atandığını bulmak için lncRNA'lar (uzun kodlamayan RNA'lar) üzerinde bazı okumalar yapıyordum. Okumam, insan genom dizisindeki en son güncellemelerden biri olan Haziran 2015'teki GRCh38.p3 derlemesi tarafından yönlendirildi. Topluluk web sitesi 14.889 lncRNA genini listeliyor ancak bunların çoğunun sadece spekülatif olduğundan eminim [Topluluk Bütün Genom].
Toronto Üniversitesi'ndeki (Toronto, Kanada) biyokimya bölümündeki meslektaşlarım tarafından yapılan en son inceleme, bu varsayılan lncRNA'ların yalnızca küçük bir bölümünün bir işlevi olduğu sonucuna varıyor (Palazzo ve Lee, 2015). İşlev için kanıt yokluğunda, boş hipotezin bu RNA'ların önemsiz olduğu ve genlerin var olmadığı olduğuna dikkat çekiyorlar. Bu, yorumcuların yaptığı görüş değil Topluluk almak.
Bu tanıdık bir nakarat olmaya başlıyor. Modern bilim adamlarının, Merkezi Dogmanın Watson ve Crick versiyonları arasındaki fark konusunda nasıl kafalarının karıştığını anlıyorum [bkz. Moleküler Biyolojinin Merkezi Dogması]. Pek çok ders kitabı, Crick'in dizi hipotezinin aslında Merkezi Dogma olduğu efsanesini sürdürür. Bu yeterince kötü ama pek çok araştırmacı, Merkez Dogma hakkındaki yanlış görüşlerinin daha da ileri gittiğini düşünüyor. Bunun, genomunuzdaki TEK gen türünün mRNA ve protein üretenler olduğu anlamına geldiğini düşünüyorlar.
Böyle saçma bir fikrin nasıl ortaya çıkabileceğini anlamıyorum ama bu yaygın bir yanlış anlama olmalı, aksi halde bu yazarlar neden kodlamayan RNA'ların Merkezi Dogma için bir meydan okuma olduğunu düşünsünler? Ve neden gözden geçirenler ve editörler bunun iyi olduğunu düşünsünler?
Anlamlarını doğru yorumladığımdan oldukça eminim. İşte makalelerinin giriş bölümünün açılış cümleleri.
Merkezi Dogma'nın "protein merkezli bir önyargı" olduğunu düşünüyorlar. Merkezi Dogmanın, kodlamayan RNA'ları belirleyen genleri dışladığını düşünüyorlar. (tRNA ve ribozomal RNA gibi mi?)
Geçmişte bilim adamlarının tüm kodlamayan DNA'ları, en azından bilgili bilim adamlarını [Genomunuzda Ne Var?] önemsiz olarak gördükleri doğru değil. Ayrıca, hiçbir bilgili bilim adamı, Moleküler Biyolojinin Merkezi Dogmasını, bir genomdaki tek işlevsel genlerin proteinleri kodlayanlar olduğu şeklinde yorumlamamıştır.
Görünüşe göre Lee, Vincent, Picler, Fodde, Berindan-Neagoe, Slack ve Calin, bu tür saçmalıklara inanan bilim adamlarını biliyorlardı. Belki kendileri bile inanmışlardır.
Bu tür ifadelerin bilimsel literatürde görülme sıklığına bakılırsa, bu inancın biyokimyacılar ve moleküler biyologlar arasında yaygın olduğunu varsayabilirim. Bu nasıl oldu? Kaç tane kumsal okuyuculara, Merkezi Dogma'nın kodlamayan RNA'lar için tüm genleri dışladığı öğretildi mi? Genlerin rolü hakkında böylesine protein merkezli bir önyargınız var mıydı? Öğretmenleriniz kimlerdi?
1989'da Nobel Ödülü'nü kimin kazandığını size kimse öğretmedi mi? snRNA'ları öğrenmedin mi? RNA polimeraz I ve III'ün hücrede ne yaptığını düşündünüz?
Referanslar
Barad, Karen, 2007. Evrenle Yarı Yolda Buluşmak: Kuantum Fiziği ve Madde ile Anlamın Dolaşması, Duke University Press.
Carter, Christopher, 2010. İnsan genomu viral DNA'dan oluşur: Protein ürünlerinin viral homologları, Alzheimer hastalığına ve diğerlerine otoimmün mekanizmalar, doğal öncüller yoluyla neden olur.: http://precedings.nature.com/documents/4765/version/1.
Chaisson, Eric J., 2001. Kozmik Evrim: Doğada Karmaşıklığın Yükselişi. Harvard University Press: Cambridge, MA.
Dennett, Daniel. 1995. Darwin'in Tehlikeli Fikri. New York: Simon & Schuster.
Dyson, Freeman, 1999. Yaşamın Kökenleri: Gözden Geçirilmiş Baskı. Cambridge University Press: Cambridge.
Folsome, Clair, 1985. "Mikroplar", içinde Biyosfer Kataloğu, ed. T. P. Snyder (Fort Worth, Teksas: Synergetic Press), 51-56.
Flegr, J., Klose, J., Novotná, M., Berenreitterová, M. ve Havlícek, J., 2009. ölçekli prospektif kohort çalışması." BMC Bulaşıcı Hastalıklar 9 (72): 72.
Loomis, R.S. ve D.J. Connor, 1992. Mahsul Ekolojisi: Tarım Sistemlerinde Verimlilik ve Yönetim. Cambridge University Press: Cambridge, İngiltere.
Helmreich, Stefan, 2009. Uzaylı Okyanus: Mikrobiyal Denizlerde Antropolojik Yolculuklar. Kaliforniya Üniversitesi Yayınları.
Hird, Myra J., 2009. Sosyal Yaşamın Kökenleri: Bilim Çalışmalarından Sonra Evrim.Palgrave Macmillan.
Margulis, Lynn ve Sagan, Dorion, 1997. Seks nedir? Simon ve Schuster.
McFall-Ngai, Margaret, 2011. “Bağışıklık Sisteminin Kökenleri,” Bölüm 17, Kimeralar ve Bilinç: Duyusal Benliğin Evrimi, (Lynn Margulis, Celeste A. Asikainen, Wolfgang E. Krumbein, editörler), MIT Press.
Milius, Karen, 2011. “Yeşil Deniz Salyangozu Kısmen Hayvan, Kısmen Bitkidir” Bilim Haberleri, Kablolu Bilim:http://www.wired.com/wiredscience/2010/01/green-sea-slug/
Mitteldorf, J. ve J. Pepper, 2009."Hastalığın yayılmasını sınırlamak için bir adaptasyon olarak yaşlanma." Teorik Biyoloji Dergisi, 260(2): 186-195.
Sagan, Dorion, 1992. “Metametazoa: Biyoloji ve Çokluk. İçinde Birleşmeler (İnsan Vücudunun Tarihi için Bölge 6 Fragmanları), Jonathan Crary ve Sanford Kwinter, der. Bölge, s. 362-385.
Sagan, Dorion ve Margulis, Lynn, 2005. “Kandidiyazis ve Palyaçoların Kökeni,” New England Havzası, Ekim, s. 16-19. (Dazzle Gradually: Reflections on the Nature of Nature'da yeniden basılmıştır. Chelsea Green, s. 146-152).
Schneider, Eric D. ve Sagan, Dorion, 2004. ISerinliğe: Enerji Akışı, Termodinamik ve Yaşam, 2. baskı, ciltsiz. Chicago Press Üniversitesi, Chicago.
Teresi, Dick, 2011. Discover Röportajı: “Lynn Margulis Onun Tartışmalı Değil, Haklı Olduğunu Söylüyor: Neo-Darwinistler, popülasyon genetikçileri, AIDS araştırmacıları ve bir bütün olarak İngilizce konuşan biyologlar, her şeyi yanlış biliyorlar” http:// Discovermagazine.com/2011/apr/16-interview-lynn-margulis-not-controversial-right/article_view?b_start:int=1&-C=
Whitehead, Alfred Kuzey, 1962. Bilim ve Modern Dünya, Lowell Dersleri 1925. Yeni Amerikan Kütüphanesi, s. 10.