Rahibe olan Kazak
Alena'nın doğum yılı kayboldu hikayeler. Sadece küçük vatanının Arzamas'ın altındaki Exit Sloboda'nın Kazak köyü olduğu bilinmektedir.
O zamanki kadınların çoğunun çekici olduğu söylenemez. Alain, küçük yaşlardan itibaren çalışmak üzere tanıtıldı. Yetişkinlerle birlikte tarlaya girdi ve günbatımında eve döndü. Ayrıca, kıza keten sanatı öğretildi. Ve zor fiziksel işçilikten korkmasa da, her çocuk gibi, en çok da peri masallarını dinlemeyi severdi. Özellikle Arzamas köylüleri ve Kazaklarının askeri sömürüleri hakkında.
Olgunlaştığında Alyona kıskanılacak bir gelin oldu. Nasıl eğireceğini, dokunduğunu, biçildiğini, sığırlarla nasıl idare edildiğini biliyordu. Çok sayıda talip hastası olmasına rağmen, yaşından çok daha yaşlı bir adamla evlendi. İşleri ve sorumlulukları arttı. Evet, bu kötü şans: Kısa bir süre sonra kocası aniden öldü. Sürümlerden birine göre, sahadaki sıkı çalışma onu mahvetti, diğer yandan sadece yaşlılığı nedeniyle öldü. Yine de genç bir kız olan Alain, çocuksuz bir dul olarak kaldı.
Toplu problemlerle yalnız başa çıkmak için yapamadı. Kendisini açlıktan kurtarmak için manastıra gitmeye karar verdi. Ve kısa süre sonra peçeyi Arzamas yakınlarındaki Nikolaev manastırının rahibesi olarak aldı. Bu Kazak'nın zorlu yaşamının ilk aşamasını sona erdirdi.
Bir rahibe haline gelen Alyona, halk bitkisel tıbbının bölümlerini okumayı ve öğrenmeyi öğrendi. O günlerde, manastır cloisters'ından birçok acemi ve acemi, yerel köylülerin hastalıklarıyla başa çıkmalarına yardımcı olmak amacıyla çeşitli bitkiler topladı ve kurutdu. Basit bir Rus adamı, rahiplere ve rahibelere değer verdi çünkü profesyonel bir doktor için parası yoktu. Hizmetlerini yalnızca zengin insanlar kullanabilir.
Alena'ya gelince, yerel köylüler tam anlamıyla onu putlaştırdılar ve onu gerçek bir büyücü olarak kabul ettiler (onlar için bu, Hıristiyan inancına karşı gelmedi). Nicholas manastırının rahibesi rahatsızlıkları huş, kavak ve çam tomurcukları ile tedavi etti, meşe kabuğu ve çeşitli tentürler kullandı. İlk yardım çantasında banyo kalıbı gibi muhteşem bir ilaç vardı. Onun yardımıyla, Alyona cerahatli yaraları iyileştirdi. Ama sadece hasta insanlar ona hitap etmedi. Alain'in hayvanları tanıdığı ve hissettiği düşünülüyordu, böylece saldırgan hastalıktan herhangi bir hayvanı tedavi edebildi.
Küçük bir hazir Sovyet mikrobiyoloğu ve epidemiyolog Zinaida Vissarionovna Yermolyeva'nın Alena'nun yaşam hikayesinden başlayarak küf denemeye karar verdiğine dair kanıtlar var. Kolera ve difteri ile tifo ateşinde etkili bir bakteriyofaj yaratmayı başardı. Zinaida Vissarionovna'nın 1939'taki zor çalışması, Afganistan'daki kolera salgını sırasında birçok hayat kurtardı.
Haksız hayat
Alyona her gün yerel köylülerle tanıştı. Yardım ya da tavsiye için yanına geldiklerinde, "sponsor" olduğunu ziyaret etti. Ve bu ziyaretler yürekten bir rahibenin kalbine derin kanama yaraları bıraktı. Hayatın nasıl haksız olabileceğini gördü. Bazılarının parası ve gücü var. Ve diğerleri - yarı aç varoluş varoluş. Özellikle de onu köylü çocukları için endişelenmeye zorladı. Onlarla ekmek kıpırdatmaya çalıştı ve özellikle onlar için basit kıyafetler dikti. Ancak, elbette, bütün Alena Arzama'ları besleyemedi ve giydiremedi. Rahibe, ona, kökün payını o kadar acı çıkarmayacak şekilde büyü kökünün büyüdüğü bir yer göstermesi için dua etti (daha sonra Leo Tolstoy, benzer özelliklere sahip yeşil bir çubuk hayal ederdi). Ancak Alena’nın duaları cevapsız kaldı. Rusya'da köylülüğün Alexey Mikhailovich Romanov yönetimindeki konumu daha da kötüye gidiyordu. Hoşnutsuzluk ülkede uzun süredir birikmiştir.
Alena bütün kalbi ile ortak insanlarla birlikteydi, ancak tek başına ülkede köklü düzeni değiştiremedi. Cesur ve güçlü bir kadın olan bir örneğe ihtiyacı vardı. Ve bu, Stepan Timofeevich Razin'in şahsında bulundu.
1669'te, Rusya'da köylü isyanı başladı. Alain isyanı öğrendiğinde hemen manastırdan ayrıldı - boyarlarla savaşa girdi. İsyancılar onu açık kollarla kabul etti. Tabii ki, zaten köylülerin yaşamı boyunca, saygın Alena-yaşlı kadını adlandıran efsaneler yapmaya başladılar. Ayrıca, asilerin elindeydi. Sonuçta, rahibe herkes onu tanıyor ve inanıyordu, bu da mükemmel bir “üye” olabileceği anlamına geliyordu. Yani, aslında oldu.
Alena Arzamas köyleri ziyaret etti ve insanlarla konuştu. Konuşmaları özel olmamasına rağmen, saf ve içtendi. Ve köylüler, haklı sebepleriyle "rahip Stepan Timofeevich'e yardım etmek" için onu takip ettiler. Kısa bir süre sonra boyun eğen Alena kadınları iki yüz coşkulu erkeğe dönüştü. Planı basitti: Onları Oka'ya, Kasimov'a yönlendirmek istedi. Ancak kısa sürede bu girişimi reddetti. Neden? Bu sorunun tam bir cevabı yok. Büyük olasılıkla, Alain ilk başta üstün düşman kuvvetleriyle bir yüzleşmeye karışmaya cesaret edemedi. Bu yüzden Temnikov şehrine gittim. Söylentilere göre, Moksha Nehri kıyılarında yaşayan köylüler asilere katılmaya karar verdi. Ve içlerinde Alain, ekibinin iyi bir şekilde güçlendiğini gördü. Söylentiler doğruydu. İnsanlar rahibe kurtarıcı olarak tanıştılar. Dahası, herkes onun Stepan Timofeevich'den bir elçi olduğu konusunda ikna olmuştu. Ancak burada kötü şans - aslında, Razin ve Arzamas bir araya gelmedi. Her neyse, bazı araştırmacılar belli bir rahibe asisinin varlığı hakkında bir şey bilmediğine inanıyor.
Alyona’nın kadrosu her geçen gün daha da arttı. Sadece Rus değil, Mordovyalı ve Tatar köylüler de katıldı. Ceza ordusuna komutan Prens Yuri Alekseevich Dolgorukov, egemenine Alain’in "onunla birlikte birçok insanın çalınmasına ..." yol açtığını bildirdi. Köylü savaşının başlangıcında Dolgorukov zaten deneyimli bir komutandı. Kendisinin mükemmel bir komutan olduğunu gösterdiği Rus-Polonya savaşı (1654-1667 yıl) vardı. Ve en önemli başarı, Verkah savaşındaki zaferdi. Razin'in ayaklanması başladığında, Dolgorukov, Arzamas ve Nizhny Novgorod bölgesinde faaliyet gösteren birlikleri yönetti.
Bir zamanlar vali halkı yaşlı kadının ortaklarından birini yakalamayı başardı. Böylece Dolgorukov, rahibenin başı altında yaklaşık altı yüz insan olduğunu keşfetti. Voyvoda ayrıca, başlangıçta olduğu gibi değil, diğer isyancı gruplarla ittifakta olduğu gibi yalnız davrandığını da keşfetti. Ve hepsi Temnikov'a ilerledi. Yuri Alekseevich, Alyona'nın sözde hareket etmesi gereken bölgedeki askerlerinin mümkün olduğunca fazlasını yerleştirmeye çalıştı. Ancak planı işe yaramadı. İsyancılara yardım etmekten ölüm cezasından korkmayan yerel halk, valiler tarafından tuzağa düşürüldüğü tuzaktan kaçınılmasıyla ormandaki vahşi izlerini gösterdi. Birçok köylü yardım etmekle sınırlı kalmadı, aynı zamanda saflarına katıldı. Dolgorukov tüm bunları biliyordu, ancak durumu düzeltemedi.
Vali Arzamas Leonty Shaysukov'un görevden alınmasının yenilgisini önleyemedi. Alena ve Fyodor Sidorov'un birleşik ordusu onunla ilgilendi. Bu zaferden sonra, yaşlı kadın yolunun ana hedefine gitti. Temnikov 'a göre, Sidorov liderliğindeki bazı isyancılarla bir araya geldi. Onun önderliğinde, yaklaşık beş bin (başka bir versiyona göre, sayı yedi binin üzerinde kişi idi) iyi silahlı insanlar vardı. Bu zaten harika şeyler yapabilen gerçek bir güçtü.
Köylülerin koruyucularının ölümü
1670'te Temnikov kentine isyancı köylüler egemen oldu. Tabii ki Dolgorukov teslim olmayacaktı. Savaşlarında, halkı önce asi yüzbaşı Andrei Osipov'u, ardından Smail Isishev'den Temnik Murzu'yu yakalamayı başardı. İlki, “Red Sloboda'nın Temnikovsky bölgesinin köylü kadını olan dul bir baba olan Baba Vedunya, Shattsky dei'ye gidiyor ... Ve şimdi Shattsky bölgesinde hırsızlarla birlikte ve Shattsky'den Kasimov'a gitmek istedi”. Bu yüzden Dolgorukov medeni hal, ikamet yeri ve rakibinin planları hakkında bazı gerçekleri öğrendi. Sorgulama sırasında (işkence altında okuma) İsyashev, Osipov’un Yuri Alekseevich’e devredildiği sözlerini doğruladı: “Ama yaşlı kadının hırsızları kendine topladığını ve shatsky yerlerde çalınmaya gittiğini duydu. Ve dünyadaki yaşlı erkeğin düzeni neydi ve nereden ve nereden ve insanların onunla toplandıkları ve şimdi nerede oldukları hakkında gerçekten bir şey bilmiyor. ”
Bu arada isyancılar Temnikov’un savunmasını da sürdürdüler. İsyancılar, en önemli ve ciddi soruların “tüm dünya” olduğuna karar verdi. Alena Arzamaskaya ve Fedor Sidorov, halklarına mümkün olduğunca yakın olmaya çalıştı. Ancak yaşlı kadın sadece askeri ve siyasi savaşlara katılmamış. Çok yaralı olduğu için boş zamanlarında pratik yaptı. Tabii ki yalnız baş edemedi. Bu yüzden, bu işi diğer kadınlara öğretti.
Kasım 30 Yılın 1670'u, Alena ve halkı için trajik bir tarihtir. İsyancılar ordu Dolgorukov tarafından saldırıya uğradılar ve mağlup oldular. Yaşlı kadın da dahil olmak üzere yaklaşık yirmi kişiyi yakalamayı başardılar.
Efsaneye göre, Alain'ı yakalamak çok zor bir konuydu. Rahibe, kendisine yakın olanlardan gelen hainleri öldürdükten sonra, Dolgorukov’un kilisesindeki askerlerinden kaçmaya çalıştı. İçeri girdiğinde, sunağın yakınındaki dizlerine düştü ve ona sarıldı. Çarlık ordusundan bir bekar erkek yaşlı kadının ellerini ayıramadı. Üstelik, tek bir savaşçı yayının borazanını çekemedi ... Kadın fiziksel olarak çok farklıydı. Ama yine de Alain, Dolgorukov tarafından ele geçirildi. Bir rahibe “işkence ve ateş yakmak” emri verdi. İşkence sırasında, efsaneye göre Alain, tüm işkencelere katlanan tek bir ses çıkarmadı. Ve uygulayıcılar Yuri Alekseevich'e acı hissetmediğini söyledi çünkü cadı. İşkence gördükten sonra, ahşap bir evde yakılarak ölüme mahkum edildi. Rusya'da bu kadar acımasızca büyücülükten şüphelenilen heretic idam etti. Alan'ın korkunç cümleyi sakince, hatta kayıtsızca alındı. 4 Aralık'ta, 1670, yardımsız bir ahşap kütük evinin kenarında durdu ve kendini geçti, aşağı atladı. Efsaneye göre, günlük ev yanarken, Alain tek bir ses çıkarmadı.
Rahibe'nin infazı yabancılar tarafından geçmedi. Örneğin, 1677'teki Alman Johann Balığı, “Johann Frish'in eğitici boşluğu veya zamanın en önemli olayları hakkında her zaman olduğu gibi faydalı ve öğretici konular hakkında konuştuğumuz dikkat çekici ve düşünceli konuşmalar” başlıklı bir broşür yayınladı. İçinde, Alena'nın yakalanması ve infazını ayrıntılı olarak anlattı: “Razin'in infazından birkaç gün sonra, bir rahibe yakıldı, Amazon gibi onunla birlikte olağandışı cesaretindeki erkekler için üstündü. Birliklerinin bir kısmı Dolgorukov tarafından mağlup edildiğinde, lideriydi, kiliseye sığındı ve oraya inatla devam etti, ilk başta tüm oklarını vurdu, yedi ya da sekiz kişi daha öldürdü ve daha fazla direnişin imkansız olduğunu gördükten sonra Kılıcını çözdü, attı ve uzatılmış elleriyle sunağa geri döndü. Bu pozisyonda, içine girenlerin bulduğu ve yakaladığı. Dolgorukov’un ordusunda kendisine ait olan yayı sonuna kadar çekebilecek hiç kimse olmadığı için benzeri görülmemiş bir güce sahip olması gerekiyordu. Cesareti ayrıca, yürütme sırasında, Moskova'nın ahşap, saman ve diğer yanıcı şeylere göre inşa ettiği ve kendisinin yanına geçip diğer ritüelleri yerine getirdiğinde, cesaretle sıçradığında, her şeyi gizlice fırlattığında, kulübe kenarına sakince tırmandığı, kulübe kenarına tırmandığı zaman da kendini gösterdi. alevlere sarıldı, ses çıkarmadı. ”
Bir tutarsızlık var. Frish'e göre Alain, Razin'i çeyrekledikten sonra idam edildi. Fakat Stepan Timofeevich, Bolotnaya Meydanı'ndaki iskele üzerindeydi 16 Haziran 1671, yani rahibelerin yanmasından altı ay sonra.
Alena, adı bilinmeyen başka bir yabancının ölümünü şöyle tarif etti: “Flinch yapmadı ve kararını duyunca korkmadı: canlı yanmak. Ölmeden önce, olması gerektiği gibi davranacak ve onun kadar cesurca savaşacak daha fazla insanın bulunabilmesini diledi, sonra Prens Yuri muhtemelen geri dönecekti. Ölümünden önce kendini geçti ... sakince ateşe girdi ve küllere yakıldı. ”
Resmen, kilise Alena-yaşlı kadınlardan vazgeçti. Ancak, yine de, Arzamas yakınlarındaki birçok kilise ve tapınakta, uzun yıllar boyunca, ezilen köylülüğün koruyucusunun onuruna anma töreni yapıldı.