daimon, daemon olarak da yazılır, Eski Yunan dininde doğaüstü bir güç. Homeros’ un theos (tanrı) ile hemen hemen eşanlamlı kullandığı terim, büyük tanrılardan herhangi birinin eylemlerini ifade edebilir. Ama Homeros’ta sözcüğün dişil ya da çoğul kullanımına rastlanmaz. Homeros geleneğini sürdüren şairler ise insan özellikleri taşıyan tanrılardan sürekli söz etmekle birlikte, olaylara bu tanrıların değil, bir daimon’ un neden olduğunu kabul ederler. Dolayısıyla terim, belirli bir tanrı kastedilmeden, beklenmedik herhangi bir doğaüstü müdahaleyi anlatmak için kullanılmıştır. Daimon’un yazgı anlamında da kullanıldığı görülür; örneğin Herakleitos, “insanın kişiliğini belirleyen onun daimon’udur,” der. Terim belirli kült tanrıları için çok ender, ama o ölçüde iyi tanımlanmamış tanrılar için sık sık kullanılmıştır. Hesiodos’un Altın Çağın ölülerini daimon olarak adlandırması, sözcüğün daha aşağı tanrılar için kullanımına örnektir.
Platon’dan başlayarak daimon tanrılarla insanlar arasındaki varlıkları tanımlamak için kullanıldı. Hıristiyanlıkta da pagan tanrıların eylemleri, düşmüş melekler olarak kabul edilen kötü daimon’lara yüklendi.
Sokrates, sözcük anlamına sadık kalarak daimon’u kendisini iyi eylemlere yönelten, kötü eylemlerden alıkoyan bir “iç ses” olarak tanımladı. Sokrates’in bir daimon’un idaresinde olduğu inancı, çevresindekilerin onun ölüm kararını vermesine kadar varmıştır.