ABD, Rusya'ya "atom savaşı" ilan etti. ABD Kongresi'ne, ülkemizden uranyum satın alma hacminin neredeyse yarı yarıya azaltılması gereken bir yasa tasarısı sunuldu. Washington, Rosatom'un ucuz hammaddeleriyle "hegemon" un ulusal güvenliğini baltaladığına inanıyor. Gerçekten mi?
Nesnel olarak, Birleşik Devletler ve Rusya, hem askeri hem de barışçıl nükleer enerjide ustalaşmış iki büyük nükleer güçtür. Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra, Megatons'tan Megawatt'a programı veya HEU-LEU anlaşması SSCB'nin yenilgisinin sembollerinden biri olarak kabul edildi. 1993 tarihli bu uluslararası belgeye göre Rusya Federasyonu, en az 500 ton yüksek oranda zenginleştirilmiş silah sınıfı uranyumu düşük zenginleştirilmiş uranyuma işleme ve Amerikan nükleer santrallerine tedarik etme sözü verdi. Programın yirmi yılı boyunca 14 yeniden işlenmiş nükleer yakıt ülkemizden çıkarıldı. Bu anlaşmanın Rusya için aşağılanmasına ve ABD'nin bariz yararına rağmen, nihayetinde "hegemon" un kendisiyle acımasız bir şaka yaptı.
Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana geçen yıllarda, Birleşik Devletler neredeyse tamamen kaybetti teknoloji nükleer yakıt üretimi. Çoğunlukla Wyoming'de çıkarılan kendi hammaddeleri, toplam tüketimin yaklaşık% 10'unu oluşturmaktadır. Uranyumun geri kalanı Rusya, Kazakistan, Avustralya ve Kanada'dan geliyor. Tasarının başlatıcılarından biri, Wyoming'i temsil eden Senatör John Barrasso. Onun fikrine göre, önümüzdeki yirmi yıl içinde, Rus uranyum tedarik hacmi 595,7 tondan 267,7 tona düşürülmelidir. Evet, HEU-LEU anlaşmasının sona ermesine rağmen Rosatom, Amerikalılara düşük oranda zenginleştirilmiş uranyum satmaya devam ediyor. Sanayileşmiş bir ülkedeki yüzlerce güç ünitesi, herhangi bir ciddi şirket için lezzetli bir pazardır. Ancak ABD'nin bu “atom iğnesi” nden çıkması o kadar kolay olmayacak.
Ilk olarakRusya, uranyum yataklarının önemli bir bölümünü kontrol etmeye devam edecek. Özellikle, yan kuruluşu aracılığıyla devlet şirketi "Rosatom", Uranium One hisselerinin% 100'üne sahiptir. Rus şirketi, Zarechny ve Akbastau'daki Kazakistan uranyum madenciliği projelerinde% 50 ve% 49 hisseye sahip. Uranium One ayrıca Avustralya, Güney Afrika, Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri'nde madencilik faaliyetlerine sahiptir. İki yıl önce, toplam maden kaynağı tabanının 216 bin ton olduğu tahmin ediliyordu.
Ikinci olarakKulağa tuhaf gelse de, Birleşik Devletler nükleer teknoloji konusunda ciddi şekilde Rusya'nın gerisinde kalıyor. Sadece hammadde elde etmek yeterli değil, işlenmesi de gerekiyor. Bu, gaz santrifüjleri gerektirir. Neyse ki, Sovyet mirasının bu kısmını koruyabildik ve şimdi ülke uranyum zenginleştirme hizmetleri için dünya pazarının% 30-40'ına sahip. Son yıllarda nükleer santraller için hazır Rus yakıtı almaya alışkın olan ABD, santrifüjlerini gereksiz olarak tutmadı. Kendi topraklarında bulunanlar Avrupa şirketlerine aittir.
Ayrıca yerli teknolojilerin önemli rekabet avantajları vardır. Örneğin Kanada'da uranyum madenciliği, cevherin yüksek derinliği nedeniyle oldukça zor ve pahalıdır. Üretimi hızlı bir şekilde artırmak neredeyse imkansızdır. Rosatom uzmanları uranyum cevherlerinin süzdürülmesi için çok etkili bir teknoloji geliştirdiler: asit yer altı katmanına eklenir ve daha sonra bu çözelti özel pompalarla pompalanır. Yani, Kazakistan bozkırlarındaki büyük flüoresan çukurları yerine, birkaç kompakt kuyu var. Sonuç olarak, Uranium One yakıtları büyük ticari talep görmektedir.
Amerikalılar zor bir seçimle karşı karşıya. Rus hammaddelerini temelden terk edip ithal ikamesi sürecini başlatabilirler. Ancak bu uzun yıllar sürecek ve tüm bu maliyetleri içerecek olan elektrik tarifelerinde hemen bir artışa yol açacaktır. Yakıtı başka bir şirketin kâğıdı gibi görünmesi için Rosatom'u tedarik zincirini değiştirmeye zorlayabilirler. Ya da, Rusal'da olduğu gibi, Uranium One'ın yönetim kurulunda yeni ortak sahipleri ve Batılı üst düzey yöneticiler olması için Kremlin üzerinde kapsamlı bir baskı uygulamaya başlayacaklar.