Emperor’s Of The Solo Play Bölüm 31: Kertenkele Bataklığı (3)
Aggro çekmek de bir çeşit sanattı.
Belirlenen bir yere hedef canavarı getirmek, düşünülenden daha zordu. Ayrıca, Warlord canavarlarının da kendine has özellikleri vardı. Bunlardan bazıları yoldaşlarına sinyaller göndermeleri ya da sürülerinden çok uzaklaşmışlarsa geri dönmeleriydi.
Canavarın davranış biçimi hakkında ayrıntılı bilgileriniz olsa dahi, kazalar olabilirdi. Bu gerçek, ilk 30 lonca için bile değişmezdi. Canlı yayınlarda, yanlış yemleme nedeniyle baskınların başarısız olması çok yaygındı. Bu işi eğlenceli hale getiren bir detaydı. Önceden yapılmış planlara aykırı olarak gelişen kazalar izleyicileri sürekli heyecanlı ve tetikte olmaya itiyordu.
Kertenkele Bataklığında canavar çekmek nispeten daha zordu. Kertenkele Adamların aggrosunu çekmek çok kolaydı. Başka bir deyişle, belirlenmiş bir avlanma yerine giderken başka bir Kertenkele Adama rastlarsanız, bir Kertenkele Adam bir anda iki tane olurdu. Bu durumda, oyuncu artık avcı sayılmazdı. Sadece takip edilen bir av olurdu.
Aynısı mevcut durum içinde geçerliydi.
Dokuz.
Üç güzellikle birlikte olan Hyrkan, dokuz Kertenkele Adamı başarıyla haklamıştı. Şimdiye kadar her şey hiç aksamadan gitmişti. Partileri bir tanktan yoksundu, ancak Hyrkan ve İskelet Savaşçısı mükemmel destekler olduklarını çoktan ispatlamıştı.
Aslında, bütün avı Hyrkan yapıyordu. Diğer üçü sadece sivrisinekler gibi deneyim puanlarını emiyordu.
Ama aniden!
“Yardım edin!”
Ilya peşinde iki kertenkele adamla birlikte ortaya çıkmıştı. Hyrkan’a doğru koşarken ondan yardım istiyordu. Hyrkan parmağını iki kez çıtlattı ve beklemede olan İskelet Savaşçıları kafalarını Kertenkele adamlara doğru çevirdi.Gözlerindeki alevler, iki Kertenkele adama doğru saldırdıkları sırada dahada şiddetlenmişti.
Ilya, İskelet Savaşçılarının güvenliğindeki alana başarıyla girdi.
Onun arkasından…
Clang, clang!
Savaşın sesi duyulmaya başladı. Hyrkan, metallerin çarpışma sesi eşliğinde sordu.
“Bu nasıl oldu?”
“Biz bir sorunla karşılaştık.”
İlya şaşkın ve özür dileyen bir ifadeyle devam etti.
“Bir grup Kertenkele adamla karşılaştık. Sonunda da, üçümüzün ayrılması gerekti… ”
Hyrkan ondan daha ayrıntılı bir açıklama istemişti.
Ancak…
“Üzgünüm, çok ama çok özür dilerim.”
İlya, Hyrkan bir şey söylemeden önce özür dilemeye başladı ona bir konuşma fırsatı bile vermedi. Sadece onu affetmesini istemedi. Bunu birde ağlayan bir yüzle yaptı. Onun bu şekilde hareket ettiğini gören Hyrkan hiçbir şey söylememeyi tercih etti.
“Önce bu durumla ilgilenelim. İkisiyle birden tek başıma başa çıkamam. Desteğine ihtiyacım var.”
“Tabii ki!”
İlya sonunda gülümsemeye başladı. Onun üzgün yüzünde açan gülümseme, mağdur ve güzel görünmesini sağlıyordu. Sağanak yağmurda açmış bir çiçek gibiydi.
Hyrkan o yüzü görünce daha fazla bir şey söyleyemedi. Sadece Hyrkan değil, herhangi bir erkek de kendilerini böyle bir durumda zorlardı. Hyrkan ses etmeden kılıcını eline aldı. Kertenkele adamlarla savaşmaya hazırlandı. Hyrkan’ın sırtını seyreden, Ilya’nın gülüşü çarpıklaştı.
‘Hehehe, tamamen elime düştü.’
Memnuniyet gülümsemesiydi.
‘Sadece seviyemdeki bir güzellikten beklenebilecek kaliteli bir oyunculuktu.’
Oltasına büyük bir balık vurmuş bir balıkçı gibi gülümsüyordu.
Endişeleri vardı. Hyrkan’ın yetenekleri normal değildi. Onu şaşırtıcı olarak kabul etmelerine rağmen, üç İskelet Savaşçısı normalden öte geçemezdi. Hyrkan’ı canavarlarla ve ya güzellikleriyle yakalamanın zor olacağını düşünmüştü.
Ancak endişeleri uzun sürmedi.
İlya için oyuncuları kandırmak canavar avlamaktan çok daha eğlenceliydi. Bakışlarını ve oyunculuk becerilerini kullanarak, erkek oyuncuların duvarlarını içeriden yıkıp onları öldürmek içinse canavarların gücünü ödün alıyordu. Ona göre, herhangi bir intikam hakkında endişelenmesine gerek kalmadan erkekleri avlamak oldukça da eğlenceliydi. Sadece kızların zevk alabileceği türden bir eğlenceydi ve aynı zamanda gerçek dünyada mümkün olmayan bir şeydi.
İlk başta şaka olarak başlamıştı, bir çeşit iddia. ‘Bu erkek oyuncuyu ilk önce kim kazanabilir?’ Bu tür bir bahis. Sadece göz açıp kapayıncaya kadar, şu anda olduğu yere kadar gelmişti. Artık WarLord’u oynamaya devam etmesinin tek nedeni bile olmuştu.
Kalın surları olan Hyrkan’ı ilk gördüğünde, eğlenceli olacağını anlamıştı. Soğuk ve düz tepkileri ona bir meydan okuma gibiydi. Hırsını ateşlemişti. Ilya, ekipmanlarından çok onun düşmesini dört gözle bekliyordu.
Uzun sürmemeliydi. Çok yakında, Hyrkan oracıkta düşecekti.
‘ Az sonra iki tanesi daha gelecek.’
Kalan ikiside birer kertenkele adam getiriyordu. Hyrkan ne kadar kuvvetli olursa olsun, dört Kertenkele Adamı birden tek başına tutması imkansızdı. Eğer yapabilseydi, zaten burada olması için hiçbir sebebi olmazdı.
Dahası, güçlü bir büyü ‘kazayla’ Hyrkan’a ya da İskelet Savaşçılarından birine çarparsa?
Hyrkan’ın sırtını izleyen, Ilya tıpkı bir yılan gibi dudaklarını yaladı.
‘Ha!’
Sahneyi hayal ederken, tüyleri diken diken oldu. Birinin Warlord’da algılayabileceği bir his olmasa da, vücudunda olanları hissedebilirdi. Vücudunun gerçek dünyadaki kolları elbette onlarla kaplı olacaktı.
‘Bu hissi çok seviyorum.’
Bu duygu. Warlord’u oynamak için uğruna büyük miktarda para ödediği şeydi. Böyle bir coşku hissi, gerçek dünyada hissedebildiği bir şey değildi. Söylemek gerekirse, hiçbir yasal sorun çıkarmayacak bir eylemdi, tamamen yasal bir suçtu!
Tabii, henüz bitmemişti. Bir balıkçının işi balığın midesini kesinceye kadar bitmezdi.
Ilya, Hyrkan’a ve onun, Kertenkele Adamlara karşı şiddetle savaşan iskelet savaşçısına doğru baktı.
Crack!
Birdenbire yıldırım gibi düşen sert bir nesnenin sesi ortalığı doldurdu.
‘Eh?’
İskelet Savaşçılarının kertenkele adamlara karşı çaresiz kaldığı sahneler gözlerine takıldı.
‘Neler oluyor?’
Şimdiye kadar güçlü olarak düşündüğü İskelet Savaşçıları, birer birer kertenkele adamların elinde can veriyordu. Bu kadar güçlü İskelet Savaşçıları edinmek için ne kadar para harcamak zorunda olduğunu bile merak etmişti. Parası olmasa bile, büyücü sınıfını denemek istemişti.
Fakat birdenbire, o İskelet Savaşçıları kaybetmeye başlamıştı.
Sadece kaybetmiyorlardı. Tamamen tek taraflı olarak katlediliyorlardı.
Crack! Crack!
Kertenkele Adamların kılıçları İskelet Savaşçılarının kemik kalkanlarını kolayca kırıyordu.
Crack!
Sürekli saldırılar altındaki, İskelet Savaşçıları onarılamaz bir duruma gelmişti. Ayrıca, İskelet Savaşçıları en ufak bir darbeye bile karşı koyamıyordu. Kum torbalarından farklı değillerdi.
Ilya şaşırdı.
Böyle olmamalıydı.
Kertenkele adamların Hyrkan’ı öldürmeleri gerekiyordu, ancak böyle bir durum senaryosunun bir parçası değildi.
O sırada…
“Büyü gücüm bitti!”
Hyrkan Ilya’ya bağırıyordu. Sanki bu yeterli değilmiş gibi Hyrkan Ilya’ya yaklaştı ve tekrar konuştu.
“Hiç büyü gücüm kalmadı. Geri kazanırken biraz zaman kazan. ”
“Sen ne…”
“Sadece birazcık zaman kazanman gerekiyor. Acil bir durumdayız, bu yüzden lütfen beni birazcık tankla.”
Ilya’nın Hyrkan’ın isteğini reddetmesinin hiçbir yolu yoktu. Herkes Warlord’da büyü gücü olmayan bir büyücünün işe yaramaz olduğunu bilirdi.
Sonunda, İlya isteksizce ve dikkatlice Kertenkele adamlara doğru ilerledi.
Ilya’nın Kertenkele adamlara yaklaşmasını izleyen, Hyrkan sessizce sırıttı.
‘Kiminle dans ettiğini sanıyorsun?‘
Şimdiye kadar ki her şey Hyrkan’ın beklentileri içindeydi. On Kertenkele adamdan sonra ayrılıp gitmeleri mümkün olsa da, Hyrkan, hayatını almaya çalışacaklarına adı kadar emindi.
Warlord böyleydi. Yeni bir sayfa açmak gibi bir şey yoktu. Atasözünde de dendiği gibiydi, yedisinde neyse yetmişinde de oydu. PK’leri sevenler yaşamları boyunca PK yapardı ve başkalarını sevindirmeyi sevenler de tüm yaşamlarını başkalarına adardı. Warlordda da hiçbir şey değişmiyordu.
Hyrkan, İlya’nın iki Kertenkele adam getirdiğini gördüğünde planlarının başladığını biliyordu. Diğer ikisininde daha fazla Kertenkele adam getirdiğinden şüphesi yoktu.
Bunu anlamak için dâhi olmaya da gerek yoktu.
Hyrkan, kendisine kertenkele adam adında bir bomba atmayı ve Hyrkan yakın dövüşteyken, ona ‘kazayla’ bir büyü saldırısı yapmayı planladıklarından emindi. “Yanlışlıkla” İskeletlerine Şifa büyüsü bile yapabilirlerdi. Durum ne olursa olsun, Hyrkan öldüğünde kahkahalara boğulacaklardı. Bugünün hatırası da onlar için başka bir değerli hazine olacaktı.
Hyrkan’ın böyle bir şeye izin vermesine imkân yoktu.
Yani o…
‘Geliyorlar.’
Bombayı onlara geri fırlatacaktı.
Basitti. En baştan bombayı eline almak zorunda değildi.
Hyrkan parmaklarını çıtlattı.
Çıt, çıt!
Bir iki.
Çıt!
Sonra üç!
Parmaklarını üç kez çıtlatmıştı.
Sonrasındaysa, savaşın ortasında, İskelet Savaşçıları bir anda dans etmeye başlamıştı.
Michael Jackson dan Thriller’ın zombi dansı savaş alanını süslüyordu!
★★★
ÇN: Olduğu gibi yazıyorum hata yok 😀
Michael Jackson’ın Thriller’ı. Bu başyapıtın ritmi, Hyrkan’ın göğsünü ve kulak zarlarını titretiyordu. Ama sadece Hyrkan bu şarkıyı duyabiliyordu.
Böylelikle, İlya sadece yanında savaşan İskelet Savaşçılarının aniden iki kollarını birden öne uzattıklarını ve yan yana hareket ettiklerini görebiliyordu.
Daha önce Michael Jackson Thriller’ı hiç görmediğini söylemeye bile gerek yoktu.
‘Ne?’
Böyle saçma bir durumu farkedince paniklemişti. Ne olduğunu anlayamadı.
Bu sırada, iki arkadaşıda gelmişti.
“Yardım edinn!”
Daha önce anlaştıkları gibi, ikisi de yardım için çığlık atarken peşlerinden birer kertenkele adam getirmişti. Önlerindeki sahneyi gördüklerinde, onlarda paniğe kapılmaya başladı.
Bu arada da Kertenkele adamlar dans eden İskelet Savaşçılarından kolayca kurtulmuştu. Başları bir kılıç darbesiyle uçurulmuş ve ardından kalan vücutlarıda aynı kaderi paylaşmıştı. Sonunda, İskelet Savaşçıları düştü.
Kertenkele adamlar dillerini titretti. Daha bitirmemişlerdi. Daha fazlasını istiyorlardı. Hızlıca, hedeflerini halihazırda zaten bir Kertenkele adamla savaşan Ilya olarak değiştirdiler.
Clang!
Ilya kılıcını, Kertenkele adamın kılıcını savuşturmak için savurdu.
Bu sahneyi izleyen Ilya’nın iki arkadaşı sadece şaşırmaya devam edebilirdi.
‘Neler oluyor?’
‘Neden ablamda savaşıyor?’
Liderleri tehlikeye giriyordu.
Öte yandan, asıl tehlikede olması gereken kişi olan Hyrkan arkada yavaşça dans ediyordu.
Bunu gördükten sonra, ne olduğunu anlamaları çok da zor değildi.
‘…Allah Kahretsin.’
‘Nasıl öğrendi?’
Önündeki sahneyi izleyen Hyrkan, gülümsüyordu.
‘Kahretsin gene çok havalıyım, işte nekromensır oynamayı bu yüzden seviyorum.’
İskelet Savaşçılarını savunma moduna geçirdi, kaçınmak yerine kalkanları ile engellemelerini emretti. Onları kertenkele adamların kum torbaları olmaya iten şey de buydu.
Hepsi bir taktikti.
Sonra, en kritik anda, onları dans ettirmişti.
‘Yeminlen, bunu videoya alsam patlar gider.’
Aslında, onları dans ettirmeyi planlamıyordu. Onları sadece yeniden iskelet parçalarına dönüştürmek istiyordu.
Ancak ruh hali buna izin vermemişti.
Kızlar onunla kavga etse veya canavarını çalmış olsaydı, uygun şekilde davranırdı. Bunun yerine, onu yok etmeye ve onu mahvetmek için müttefiki gibi oyun oynamaya çalıştılar.
Kralın gazabını uyandırdılar.
biranda, Hyrkan rol yapmayı bıraktı bıraktı. Savaş alanından uzak bir mesafade bekleyen güzelliklere doğru konuştu.
“Buralarda bir sürü bataklık bölgesi var, bu yüzden kaçmak yerine dövüşmenizi öneririm.”
Kızlar cevap vermedi. Planlarının ters gittiğine şaşırırken, suskun kaldılar.
Clang!
Ilya, Hyrkan’ı dinleyemezdi. Dikkatini yalnızca Kertenkele adamlarla savaşmaya adayabilirdi. Ayakları tuzağa benzer bataklığa battığında neredeyse sınırına ulaşmıştı. Bataklıklarda hareket etmek kolay değildi. Koşması daha da zordu. Uzak bir mesafeden ayrılabilmesi mümkündü, ama savaşın ortasındayken kaçması tamamen imkansızdı. Rakibine sırtını dönmekle aynı şeydi.
Dahası, bir kertenkele adamı zar zor tutuyordu, ama şimdi iki tanesi vardı. Kendini delirmek üzereymiş gibi hissetti.
Büyücü ve şifacı için de aynıydı. Şimdi kertenkele adamların arkasından kaçamayacakları için de işler çok daha karmaşıklaşmıştı. 1’e karşı 1 kazanabilirler miydi? Büyücü için belki mümkün olabilirdi, ama şifacı için imkansızdı. Yardıma ihtiyaçları vardı.Ancak, onlara yardım edebilecek tek bir kişi vardı …
Ve o da Hyrkan’dı.
Tabii ki de, Hyrkan onlara geri yardım edecek kadar aptal değildi.
Bunun yerine, onlara bazı önerilerde bulundu.
“30 yıl önce çıkan Hoodwinked* adlı bir film var. Yalancılara sonunda ne olduğunu gösteriyor, o yüzden bir kontrol edin derim. ”
ÇN: ‘Kırmızı başlıklı kız’ ın orjinal adı.
Gerçekten paha biçilmez bir tavsiyeydi.
“Bekle!”
Biri ona seslenmiş olsa da, Hyrkan sadece olay yerinden ayrılırken el salladı.
Üçü de gitmesini izlerken aynı anda bağırdı.
“Allah belanı versin!”
Bu onların son sözleriydi.