Avustralya hükümetinin çalışan annelere verdiği destek, kadınların 1970'lerin serbest bırakılma hareketlerinden önce asgari düzeyde kaldı. Shutterstock
Geçtiğimiz birkaç on yıllık Avustralya yaşamında, hükümet politikaları, çalışan annelere, özellikle çocuk bakımı sübvansiyonları ve ebeveyn izni yoluyla giderek daha fazla destek verdi.
Peki Avustralya ebeveynlerini iş ve çocuk bakımı konusundaki seçimlerinde motive eden şey nedir?
Hangi bakım ve ücretli iş kombinasyonunu seçtiklerini ve neden seçtiklerini öğrenmek için birbirini takip eden Avustralyalı anneler ile röportaj yaptım. Sonuçlar, çalışan aileler hakkında konuşma biçimimizde bir esneme açığını ortaya koyuyor.
Kamusal tartışmalarımız rasyonel ve ekonomik olarak sağlam bir şekilde dururken, anneler karar alma süreçlerini duygular tarafından önemli ölçüde motive edilmiş olarak tanımlamaktadır.
1970: Çalışan annelere çok az destek
Avustralya hükümetinin çalışan annelere desteği, kadınların kurtuluş hareketinden önce çok azdı. 1970’lerde işgücünü desteklemek için çocuk bakımı hizmetleri getirildi kadınların katılımıAncak çalışan anneler hala tartışmalı olarak kabul edildi.
Sally'nin hikayesi
Sally ve kocası, ilk çocukları 1978'te doğduktan sonra günü ikiye böldüler; ücretli işlerini paylaşdılar ve sorumluluklarını eşit şekilde karşıladılar:
… Çünkü ben birincil ekmek kazananıydım, çocuk altı haftadan biraz daha eskiyken geri döndüm. […] Yarı zamanlı öğretmenlik yapıyordum ve sabahları bebeğin yanındaydı. Eve gelirdim, göğüsler cesaretlendi ve beslenmeye hazırdı, sonra öğleden sonraları ve akşamları derslerine devam etti.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Ancak Sally, bebeğiyle birlikte olması gerektiği konusunda çelişkili hissetti ve çalışan anne ve çocuk bakımı ile ilgili tutumların hala şiddetle itiraz edildiğini hatırlattı.
1980: Çocuk bakımı eksikliklerinde gezinme
1980’lerde İşçi Hükümetleri kapsamında çocuk bakımı hizmetleri genişletildi ve kadın istihdamını kolaylaştırmak. Aynı zamanda, Avustralya anneleri, işgücüne katılımın önündeki engellerle, özellikle de onların ihtiyaçlarını ve isteklerini karşılayan çocuk bakımı sıkıntısı ile karşı karşıya kaldı.
Hazel hikayesi
Hazel'ın ilerici işveren onu doğum izni alma hakkına sahipti ve yerinde çocuk bakımı sağladı. Çocuğu küçükken çalışmak için başkaları tarafından yargılandığını hissetmesine rağmen, anne öncesi kariyerinin sürdürülmesinin duygusal iyiliği için önemli olduğunu fark etti:
Çok erken fark ettim, dünyanızın büzüldüğünü biliyorsunuz […] Bir hokkabazlık olmasına rağmen işe döndüğümde daha fazla zaman ayırmaya cazip gelmedim […] Biri bana dedi ki: mutlu anne, mutlu Çocuk, işe dönme konusunda endişelendiğimde. Özellikle kayınvalidem bunu çok ama çok eleştiriciydi.
Genevieve'nin hikayesi
Genevieve, ilk çocuğu doğduğunda reklamcılıkta işini bıraktı çünkü “anneliğin değerli bir rol olduğunu” ve “saygı ve eşit statü hak eden bir iş” olduğunu düşünüyordu. Ancak bazı insanların kadınları “sadece” evde kaldıkları için yargıladıklarını ve profesyonel çocuk bakımını anne bakımından daha üstün gördüklerini hissetti:
Bu, 'Çocuklar onu seviyor! Çok uyardılar! Evde sıkılırlar! Tüm bu oyuncakları aldılar ve diğer çocuklarla sosyalleşiyorlar ve bu muhteşem. Bunu yıllar ve yıllar boyunca yaşadım.
1990: ebeveyn izni tanıtıldı
Ebeveyn izni, her iki ebeveyne hak kazanan 1990'ta federal ödüllere verildi. ücretsiz izin bir bebeğin doğumundan sonra. 1990’lerde, Avustralya’nın annelerin ücretli işe girip girmemesi gerektiği ve çocukların çocuk bakımında olup olmadığına dair görüşleri karıştırıldı.
Caitlyn'in hikayesi
Küçük bir bölge kasabasında yaşayan Caitlyn, ilk doğduğu ay 15'te 1991 iken, ücretli işine geri döndüğü için yargılandığını düşünüyor:
Çocuk bakımı o zamanlar kirli bir kelime gibi görünüyordu. Burada çocuk bakım merkezi yoktu […] ve çocuğunuzu başkasının bakımına bütün gün bırakacağınız gerçeği neredeyse sizi kötü bir ebeveyn yaptı çünkü sorumluluklarınızı veya başka bir şeyleri küçümsüyordunuz…
Katherine'nin hikayesi
Büyük şehirlerde bile, seçenekler sınırlıydı. Katherine'in ortağının yarı zamanlı maaşı masraflarını karşılayamadığında, bebeği üç aylıkken isteksizce ücretli işe geri döndü. Yerel merkezler için uzun bekleme listelerine bakarken, bunun yerine yakınlarda aile gündüz bakımı sunan bir kadın buldu:
… Benim için bunların hepsi, her şekilde mükemmel olmayabilir bir kadına gidiyor, ama o onların bir kişiydi, biliyorsun, bu bir kurum değildi.
1990'lerin sonunda, çocuk bakımı hala kadınların özel sorumluluğu (ve sorunu) olarak görülüyordu. Avustralya anneleri giderek ev dışında ücretli işlerle uğraşıyorlar, ancak karışık mesajlar gönderen tutarsız bir politika ortamında mücadele etmeye devam ettiler.
2000: yeni çocuk bakımı sübvansiyonları
2000’te sunulan yeni bir vergi indirimi düzenlemesinde, Howard hükümeti çalışan ailelere, her çocuğa haftalık 50 saatlik çocuk bakımı yardımı yapma hakkını verirken, maaşlı olmayan ebeveynler 24 saatleri talep edebilir.
Bir 2005 anket Ebeveynlerin çocuk bakışı konusundaki görüşleri, şunu buldu:
- % 27 maliyetten endişe duyuyor
- % 22 tercih ettikleri merkezde yer bulamadı
- % 20, ihtiyaç duydukları saatleri alamadı
- % 18, doğru yerde bir servis bulamadı.
Zaman kullanımı anketleri annelerin boş zamanlarını azaltarak bu imkansız kargaşayı yönettiğini, böylece yetersiz politika desteklerinin yükünün kendilerine düştüğünü ortaya koydu işveren ya da çocuk yerine.
Kristen'ın hikayesi
Kristen, ilk çocuğunu 2009'te buldu ve en küçükleri anaokuluna gelene kadar ücretli işe geri dönmemeye karar verdi. Orta sınıf profesyonel kadın banliyösünde, bu karar kendisini sosyal olarak izole hissetmesine neden oldu:
Beklenen şeyi yapan ve on iki ay sonra işe geri dönen bir arkadaşım […] çok stresliydi, işe geri döndü ve bir karar vererek kendimi bu stres ve bu endişeden kurtardım. Bir anne olarak çok net bir vicdanı vardı […] Felsefi olarak, benim için annelik kolaydı ve bence bu konuda birçok arkadaşımdan oldukça farklıydım…
2010'ten itibaren: daha fazla destek, ancak karışık duygular
2007'ten 2013'e kadar, İşçi hükümetleri erken çocukluk eğitiminde ve bakım amaçlarında reform yaptılar. işgücüne katılımın arttırılmasıve bu nedenle verimlilik. Devlet tarafından finanse edilen doğum izni 2011'teki birincil bakıcı için, 2013'te ise baba ve eş izni kabul edildi. Bu kazanımlara rağmen, birçok anne karışık duygular hissetti.
Rowena'nın hikayesi
Rowena, tam zamanlı çalışıp sürekli suçlu ve gergin hissetme ile kendi annesinin savaşını izledikten sonra annesinin etrafında yarı zamanlı çalışmaya karar verdi:
… Eğer çocuğum olacak kadar şanslıysam, onlara sahip olduğunuzu ve başka hiçbir şeyin gerçekten önemli olduğunu bilmenize odaklanmak istiyorum. Mesela, insanlar işte vazgeçilmez olduklarını düşünüyor ama herkes değişebilir.
Çocuk bakımı hakkında konuşma şeklimizi değiştirme
Bu hesaplar, Avustralyalı annelerin geniş çeşitlilikteki deneyimlerini yansıtmaktadır, ancak anlatılarında tutarlı başlıklar vardır. Annelerin çoğu, annelik öncesi kimlikleriyle bir miktar devamlılık, toplumlarına anlamlı bir katkı hissi hissetmek ve çocuklarıyla ilişkilerinden zevk almak istemektedir.
Hükümet, annelerin farklı desteklerle uğraşmayı seçmelerinin nedenlerini anlamada başarısız olursa, aile politikası sınırlı bir etkinliğe sahip olacaktır. İş gücüne katılım ve ekonomik verimlilik, hükümet politikasının makul amaçlarıdır, ancak kendi başlarına yeterli değildir.
Anne ve çocuk refahının eşit derecede önemli hedeflerini göz ardı etmek, zaten yüksek perinatal depresyon ve endişe oranlarını şiddetlendirmektedir. Artan sayıda Avustralyalı kadın makul soruyu soracak: toplumunuz bu seçimi yeterince destekleyemediğinde neden anneliği seçmelisiniz?
Yazar hakkında
Carla Pascoe Leahy, Avustralya Araştırma Konseyi DECRA Üyesi, Melbourne Üniversitesi
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = anneliği ve işi dengelemek; maxresults = 3}