"Adam asmaca oynar mısın?" diye soruyor Theophile. Eğer iletişim sistemim repliklerimi çivilemiş olmasaydı, ona felçliyi oynamanın beni yeterince meşgul ettiğini söylerdim. Sözcükleri bir araya getirmek için dakikalar harcayınca en ince esprili bile anlamını yitiriyor. Sonunda da kelime kelime ifade etmeden önce neyin bu kadar eğlenceli göründüğünü kendin bile çok iyi anlamıyorsun. Kural, zamansız çıkıntılardan sakınmak. Bu da konuşmayı detaylardan, top oynar gibi karşılıklı laf atışmalardan mahrum bırakıyor. Bu zoraki espri yoksunluğunu, içinde bulunduğum şartların önemli zorluklarından biri olarak görüyorum.Kelebek ve Dalgıç, Jean Dominique Bauby (Sayfa 81)
Yedinci sınıfların ulusal sporu adam asmacaya gelince... Bir kelimeyi, bir diğerini buluyorum. Derken üçüncüde tıkanıyorum. Aslında aklım oyunda değil. İçimi bir hüzün kapladı. Oğlum Theophile yanımda uslu uslu oturuyor, suratı sırtımdan 25 santim uzakta. Babası olan benim ise, ellerimi onun kalın telli saçlarının arasında gezdirmeye, ince tüylü ensesini avucumun içine almaya, yumuşak ve ılık küçük vücudunu kucaklamaya bile hakkım yok. Nasıl demeli? İçinde bulunduğum durum korkunç, iğrenç, adaletsiz. Birden artık daha fazla dayanamayacağımı hissediyorum. Yaşlar gözlerime doluyor.Korkma, küçük adam seni seviyorum. Hala oyunun etkisinde olan oğlum kelimeyi tamamlıyor. İki harf daha: o kazanıyor, ben kaybediyorum. Defterin bir köşesin darağacını, ipi ve ucundaki adamı çiziyor.
Kırk yaşında hala bir bebek gibi temizleniyor, döndürülüyor, siliniyor ve kundaklanıyor olmayı gün geliyor çok komik buluyorum. Tam bir çocukluğa dönüş ruhu içinde bunlardan karmaşık bir zevk bile alıyorum. Ertesi gün ise bunlar bana çok acı veriyor ve hasta bakıcının yanaklarıma sürdüğü traş köpüğünün içine bir damla gözyaşı süzülüyor.Kelebek ve Dalgıç, Jean Dominique Bauby
Bütün bu neşeye ben de katılmak isterdim ama tek gözümü onlara yönelttiğim anda genç adam, nine ile evsiz, hepsi birden başını çeviriyor ve tavandaki yangın alarmını seyretmek için acil bir ihtiyaç sergiliyorlar. Anlaşılan "turistler" yangından çok korkuyorlar.Kelebek ve Dalgıç, Jean Dominique Bauby
Bir Başka TesadüfKelebek ve Dalgıç, Jean Dominique Bauby (Sayfa 55 - nemesis)
Alexandre Dumas okurlarına,yazarın karakterlerinden hangisi olarak yeniden dünyaya gelmek istediklerini sorsanız,oylar D'artagnan'a veya Edmond Dantes'e gider ve kimsenin aklına Monte Kristo Kontu'ndaki uğursuz Noirtier gelmez. Dumas tarafından boş bakışlı bir ceset,dörtte üçü mezara göre biçimlendirilmiş bir adam olarak betimlenen bu özürlü varlık,tüyleri diken diken eder. Güç yoksunu ve sırların en korkunçlarını saklayan bu dilsiz emanetçi,hayatını bir tekerlekli sandalyede geçirmektedir ve yalnızca göz kırparak iletişim kurmaktadır:bir kırpış ever,iki kırpış hayır anlamına gelir. Aslında kız torununun onu sevgiyle çağırdığı adıyla 'Noir-tier dede' edebiyatta yer verilen ilk ve bugüne kadar tek locked-in sendromu hastasıdır.