Cale, kamptaki çadırları, savaşçıları, tüccarları ve gidip gelen diğer insanları ilgisizce gözlemledi. Bu onun Kim Rok Soo olduğu ve aynı anda birden farklı işte çalıştığı zamanları hatırlamasını sağladı. Aniden yorgun hissetti ve hemen şimdi kitap okumak ve biraz rahatlamak için derin bir arzu duydu. Ancak yüzü her zamanki gibi sakindi.
Cale, Hans’a soru sormak için bakışlarını bir kez daha ona doğru çevirdi.
“Biraz dinlenecek misin?”
“İyiyim, genç efendi-nim!”
Yardımcı uşak Hans, Cale’in onunla her zamanki gibi konuştuğunu görebiliyordu.
“O zaman hadi işe koyulalım.”
Bu Hans’ı daha iyi hissettiriyordu. Cale, Hans’ın sakin olduğunu doğruladıktan sonra herkesi önüne topladı.
İç Savaş çoktan bittiği için Cale ve grubu, kimliklerini gösterdikten sonra Sihirli Kulenin önündeki üsse ulaşabildiler. Üs artık uzun bir savaştan sonra nihayet biraz dinlenen insanlarla doluydu.
Ve grubun şu an bu üsse kadar gelebilmelerinin nedeni, Billos’un İç Savaş sırasında savaşçılarla birçok kez malzeme ticareti yapmış olmasıydı. Flynn Tüccar Loncası adı altında içeriye girmişlerdi.
Ancak, şu andan itibaren farklı bir şey yapacaklardı.
“Bugün Toonka adında biriyle tanışmaya geldik. Bundan önce hiçbir provokasyona cevap vermemeye özen gösterin.”
Sessizce dinleyen Choi Han konuşmaya başladı.
“Toonka adlı bu kişi kim?”
“Ah, önceden bahsettiğimiz Bob denen adam aslında Toonka. Bob takma bir ad.”
Cale, Billos’a bakmak için dönerken Choi Han’a kayıtsızca cevap verdi. Ancak, dönerken Choi Han’ın sessiz mırıldanmasını duyabilmişti.
“…Demek o kişi o.”
“Ha?”
“Bir şey yok.”
Choi Han sakin bir ifadeyle yanıt verdi, bu yüzden Cale, Billos ile konuşmaya başlarken Choi Han’ın şüpheli tavrını boş verdi.
“Billos, şeflerin çadırına gidebileceğini söylemiştin değil mi?”
“Evet. Ancak ben dâhil sadece 6 kişi girebiliyor.”
“Biraz para kazanmışa benziyorsun?”
Şeflerle konuşabilmesi, Billos’un İç Savaş boyunca çok para kazandığını sembolize ediyordu. Billos sadece gülümsedi ve başka bir şey söylemedi.
O anda görünmez Raon, Cale’in zihninde konuşmaya başladı.
– Eğlenceli.
‘Şimdi ne oluyor?’
Cale kaşlarını çatmaya başladı.
– İçimde eğlenceli bir şey olacağına dair bir his var.
‘His mi?’
Cale, Raon’un sözlerini duymazdan gelirken ürperdi ve eliyle kendi boynunu okşadı.
Daha sonra onunla birlikte gidecek dört kişiyi hızla seçti.
“Choi Han, Lock, Hilsman.”
Cale, Rosalyn ile göz teması kurdu. Konuta varıp etrafı kontrol ettiklerinden beri hiçbir şey söylememişti. Cale, onun bu kadar çok büyücü arkadaşının ölmesine kızgın olup olmadığını merak etti.
Ancak Cale, Rosalyn’in gözlerinde bir kraliyet prensesinin bakışlarını gördü. Büyücülerin ölümü yüzünden sinirlenmek yerine, Whipper Krallığının kraliyet ailesinin, vatandaşlar bu şekilde isyan edene kadar her şeye göz yumarak devam etmesinin ne kadar aptalca olduğunu düşünüyordu.
“Leydi Rosalyn, siz de geleceksiniz, değil mi?”
Rosalyn cevap verirken büyük büyülü sopasını deri zırhının üzerine sabitledi.
“Evet.”
Kendisi ile gelecek kişilere karar verilmişti. Cale, gerisini Hans’a bırakmaya karar verdi.
“Sessiz bir yere gideceğiz ve orada bekleyeceğiz! Herkesin güvende olduğundan emin olacağım!”
Cale, On ve Hong’un uşak yardımcısı Hans’ın sözlerine burnundan soluduklarını görebiliyordu. Aynı zamanda Cale’e gözleriyle soruyorlardı.
‘Sihirli Kuleye ne zaman gideceğiz?’
Cale bir bakışla karşılık verdi.
‘Biraz daha bekleyin.’
Yakında yavru kedilerin serbest olabilecekleri yere ulaşabilecektiler.
“Hadi gidelim.”
“Evet efendim.”
Billos, üzerinde Flynn Tüccar Loncası arması olan büyük bir kolye taktı ve liderliği ele aldı. Cale onu takip etti.
Üsse girer girmez, üzerlerine birden fazla keskin bakışın düştüğünü hissedebiliyorlardı.
“Sadece ileriye bakın.”
Cale’in dediği gibi herkes ileriye baktı. Büyücü olmayan grup; vatandaşlar, şövalyeler ve büyüye dayanıklı bireylerden oluşuyordu. Cale’in grubu, tamamı kanla kaplı olan birlik üyeleri arasında ağrılı bir başparmak gibi göze çarpıyordu.
Cale, önündeki büyücü olmayan grup üyelerini de görebiliyordu.
‘Sanırım yeterince yemek yiyemediler.’
Savaş istemişlerdi. Etrafındaki havadaki çılgınlığı ve kaosu hissedebiliyordu. Cale, Toonka’nın Ormanın Kraliçesi ve İmparatorluk ile savaşmak için aceleyle burayı terk etmeden önce Whipper Krallığı kraliyet ailesinin kontrolünü nasıl ele geçirdiğini ve onları nasıl kendi kuklası haline getirdiğini hatırladı.
Toonka gibi bir tiranın komutasındaki askerlere bakmak ve onları iyice incelemek için başını çevirdi. Onları kışkırtmak veya onlarla savaşmak için gelmemiştiler. Sadece içgüdüsel olarak korktukları Toonka tarafından büyülenmiştiler. Ancak hiçbiri de geri adım atmamıştı. Bir asil gibi görünen Cale’e acımasızca bakmaya devam ettiler.
“Geleceğimiz yere vardık.”
Billos bir çadırın önünde duruyordu. Cale’in beklediği gibi merkez üs çok derinde değildi. Girişten sadece biraz uzaktaydı.
“Dürüst olmak gerekirse, şefler-.”
“Billos.”
Cale, Billos’un sözünü kesmişti çünkü Billos’un ne söyleyeceğini biliyordu.
Büyücü olmayan grup, ‘rasyonelliklerini’ yok ettiklerini düşünüyordu, ancak gerçekte, onun yerine farklı bir rasyonaliteye kucak açmışlardı.
Sadece büyücüler mi akıllıydı? Sadece onlar mı eğitimliydi?
Hayır. Eğitimli olan başkaları da vardı. Bilim adamları Toonka’nın altına girmişlerdi çünkü büyücüler tarafından bastırılmaktan bıkmışlardı.
‘Sihirden Toonka’dan bile daha fazla nefret ediyorlar.’
Onları deli olarak düşünebilirdiniz. Akıllı insanların çıldırması daha da korkutucu olurdu.
“Onlarla iletişime geç.”
“Evet efendim.”
Billos, şefler bölümündeki en büyük çadırlara yaklaştı. Bir savaşçı ona rehberlik etmek ve onu izlemek için ona yaklaştı.
Şeflerin çadırı. Burada diğer bölgelerden çok daha fazla savaşçı vardı. Toonka’nın zayıf savaşçıları kenara atmakla ilgili bir sorunu olmaması, ancak bu şefleri yine de koruyor olması ilginçti.
‘Bu yüzden gerçek bir kahraman olamadı.’
Cale, muhafızların keskin bakışlarını görmezden geldi ve Billos’un şeflerle birlikte dönmesini bekledi. Sadece onlardan Toonka ile görüşme talep etmesi gerekiyordu ve muhtemelen bunu kollarını açarak karşılayacaklardı.
Yine de.
‘Neden boynum bu kadar ürperiyor?’
Cale, bu tuhaf duyguya neyin sebep olduğunu anlamak için etrafına bakındı. Billos’un gelmesi beklediğinden daha da uzun sürmüştü. Tek bir kişiyle dönmek bu kadar uzun sürmemeliydi.
– İnsan.
Billos’un girdiği çadırın giriş kapısı hareket etmeye başladığında Raon’un alçak sesi Cale’in zihninde çınladı. Büyük bir insan çadırdan zorla çıkmaya çalışıyor gibiydi.
‘Yok canım?’
Aniden, Cale’in arkasında duran Choi Han, sert bir ifadeyle Cale’in önüne çıktı.
“Choi Han?”
“Bununla ilgili içimde kötü bir his var.”
“Ne?”
Caaaarttt! Çadır girişi yırtılarak açıldı.
“Kokusunu alıyorum! Güçlü bir insanın kokusunu alıyorum! Muahahahaha! Bu harika! Çok sıkılmıştım!”
Kanla kaplı iri bir adam kendini gösterdi. Arkasında, ondan biraz daha küçük ama yine de oldukça büyük olan bir erkek ve bir kadın vardı.
“Offf.”
Cale içini çekti.
Büyücü kanı olduğu tahmin edilebilen kanlar içine bulanmış kalan deli, doğal olarak Toonka’ydı. Her zamanki gibi, Toonka tam olarak belirli bir yere bakıyordu.
“Sensin!”
Cale’i ondan koruyan Choi Han’a bakıyordu. Toonka, Choi Han’ın arkasında Cale’i görmüş gibi görünmüyordu.
“Diğerleri de güçlü kokuyor, ama en güçlüsü sen görünüyorsun! Böyle bir kokuyu koklarken asla rahat uyuyamam!”
Cale öne çıkması gerektiğine karar verdi. Ancak Choi Han çok alçak bir sesle sordu.
“O Toonka mı?”
“Ah, onu hemen tanıdın.”
Cale, Choi Han’ın sorusunu düşünmeden yanıtladı ve Toonka aynı anda Choi Han’ı işaret etti.
“Dövüş benimle. Senin ellerin de kaşınmıyor mu?”
Cale içini çekti. Toonka gerçekten hiç değişmemiş gibi görünüyordu.
Choi Han’ın kişiliği sebepsiz yere savaşmayacak biri olduğu için doğal olarak geri çekilecekti. O yeni tanıştığı biriyle kesinlikle kavga etmezdi.
Cale, önündeki Choi Han’ın yanından geçmeye çalıştı. O sırada Choi Han’ın sesini duydu.
“Tabi neden olmasın.”
‘Ne?’
Raon’un sesi Cale’in kafasında yankılandı.
– Tam da beklediğim gibi. Ben, büyük ve güçlü Raon, akıllıyım!
Raon’un heyecanlı sesinin aksine Cale kaşlarını çatmaya başladı.
Öte yandan Toonka, Choi Han’ın ona nasıl baktığını gördükten sonra dudaklarını yaladı. Gözlerinde sadece Choi Han vardı ve başka kimseyi görmüyordu. Choi Han, buradaki en güçlü kokuya sahipti. Ubarr bölgesinde kendisine bakan Balina insanları düşündüren kokunun aynısıydı.
“Kekeke, evet, bu tür bakışları severim.”
Toonka heyecanlıydı. Büyü gibi saçmalıklara dayanmayan, fiziksel bir dövüş yapabileceğini hissediyordu.
Choi Han, Toonka’nın gözlerindeki çılgınlığı gördükten sonra elini kılıcının kabzasına koydu. Sakindi ama bakışları Toonka’yı ikiye bölmek istiyor gibiydi.
Bıçağın bir kısmı kınından çıktı.
O anda oldu.
Choi Han, omzunda güçlü bir tutuş hissetti ve aniden ürperdi. Bunu daha önce de bir kez hissetmişti.
Balinalarla birlikteyken herkesin dikkatini çeken aynı baskıydı bu. Choi Han’ın kulağına sessiz ama duygusuz bir ses ulaştı.
“Choi Han.”
Cale ona bakıyordu. Cale onu suçlamıyordu ya da ona bir emir vermiyordu ama bakışları son derece derindi. Bu bakış Choi Han’ın bilinçsizce bıçağı bırakmasına neden oldu.
Bıçak kının içine geri girdi.
“Şu anda savaşmaya mı çalışıyorsun?”
Hükmeden Aura şu anda Cale’in tüm vücudunu sarmıştı. Choi Han’ın yanından geçti ve Toonka ile karşılaştı.
Kan kokusu burnunu doldurdu.
“Toonka.”
Cale’in artık Toonka’nın üzerinde durması gerekiyordu. Bu işleri biraz daha karmaşık hale getirirdi, ancak bu fırsatı da kullanabileceğine karar verdi. Cale, kızıl saçlarını arkaya attı ve boş boş bakan Toonka’yı selamladı.
“Uzun zamandır görüşemedik.”
“Sen, sen-“
Toonka onu hemen tanımadı. Fakat kızıl saçları görür görmez aklına tek bir insan geldi. Ancak önündeki bu kişi, son tanıştıklarından çok farklıydı. Yumruğunu sıktı. Önündeki bu piçten açıklanamaz bir his geliyordu.
Onu okyanusun dibine iten ve ona tepeden bakan piç, Cale Henituse. Bakışları iki ay öncekiyle aynıydı. İki ay önce gördüğü adam ona bir soru sordu.
“Kavga mı etmek istiyorsun?”
Cale sorarken sakin bir gülümseme takındı. Ancak Toonka’nın yanıtını beklemedi.
“Choi Han.”
“…Evet efendim.”
Choi Han, Cale’in kayıtsız sesi karşısında başını sallamaktan kendini alamadı.
“İstersen onunla savaşabilirsin.”
Choi Han sadece bir şekilde cevap verebilirdi.
“Kesinlikle kazanacağım.”
Choi Han elini kılıcının kabzasına koydu. Sıkıca sıktığı yumruğu, eskisinden daha güçlü bir arzu hissetmesine izin verdi. Cale daha sonra yavaşça gülümsemeye başlayan Toonka’ya döndü. Toonka daha sonra yüksek bir kahkaha attı.
“Muhahahahahahahah!”
O kadar gürültülüydü ki, ses bütün üste yankılandı. Ancak aslında Toonka hala gergindi. Önündeki kişi kesinlikle zayıftı ama yine de!
Bu alana hâkim olan bir aura vardı. Toonka bu aurayı görmezden geldi ve daha da yüksek sesle bağırdı. Heyecanlıydı. Vücudu ısınıyordu. Kan, kan görmesi gerekiyordu.
“Hadi dövüşelim! Harika! Çok iyi!”
O anda Raon, Cale ile konuşurken Toonka ile alay ediyordu.
– Dayak yemek için çıldırıyor. Ne kadar da salak. Bizim tarafımız çok daha güçlü!
Bu sadece bariz olandı. Toonka muhtemelen ölesiye dayak yiyecekti.
Choi Han, kavgada kolaya kaçan bir tip değildi. Cale, manyak gibi gülen ve böylece daha da çılgın görünen Toonka’ya baktı ve Choi Han ile konuşmaya başladı.
“Kendini tutmana gerek yok.”
Bu Choi Han’ın gülümsemesine neden oldu. Bu gülümseme hiç de saf ve masum görünmüyordu. Bu gülümseme Cale’i tatmin etti ve Toonka’ya seslendi.
“Bob.”
İki ay önceki takma adının ani dönüşü Toonka’nın gülmesini durdurdu. Cale daha sonra Toonka’nın astlarına, şeflerin çadırlarına yavaş yavaş yaklaşan savaşçılara ve hareket etmeye korkan insanlara baktı. Daha sonra Toonka’ya baktı ve konuşmaya başladı.
“Düzeneği kur bakalım.”
Eğer savaşacaklarsa, bunu neden doğru bir yoldan yapmasınlardı ki.Bookmark(0)