Japon piyadeleri Hong Kong'a yapılan saldırı sırasında yürüyüşe çıktı. Aralık 1941
80 yıl önce, Japon birlikleri İngiliz kolonisi Hong Kong'a saldırdı. 25 Aralık 1941'de Japonlar Hong Kong'u ele geçirdi. Aynı zamanda, Japon kuvvetleri Amerikan kolonisini - Filipinler'i ele geçirmek için bir operasyon başlattı. Filipinler'in başkenti Manila, 2 Ocak 1942'de Japonlar tarafından ele geçirildi.
Tüm Filipin Adaları, 1942 yazında Japon kuvvetleri tarafından ele geçirildi. Birleşik ABD-Filipin kuvvetleri yenildi. Hava ve deniz desteğinden yoksun, ikmal üslerinden kopan Amerikalılar ve Filipinliler teslim oldular (100 ordu). Adalar iki buçuk yıl boyunca Japonlar tarafından işgal edildi.
Uzak Doğu ve Pasifik Okyanusu'ndaki genel durum
Avrupa'daki Büyük Savaş, Batılı güçlerin kendi kolonilerine ve üslerine sahip olduğu Asya-Pasifik Bölgesi'nde (APR) hemen büyük değişikliklere neden oldu. Avrupa tiyatrosunda savaşa çekilen İngiltere ve Fransa, APR'deki konumlarını kaçınılmaz olarak zayıflattı. Polonya'nın yenilgisi, "garip savaş" politikası ve ardından Nazi Almanyası'nın Avrupa'daki düşmanlarının görkemli yenilgisi, Japon İmparatorluğu'nun saldırgan isteklerini yoğunlaştırdı.
Japonya, Asya ve Pasifik Okyanusu'nda egemenliğini kurmayı planlayan "sarı ırk halklarının birliği" programı tarafından yönlendirildi. Japon seçkinleri, Avrupa ve SSCB'nin sömürge imparatorluklarından kâr elde edecekti. Japonya, Batı'nın Rusya'ya karşı bir sonraki "haçlı seferi" başladığında "Rus pastasının" bölünmesine katılmayı umarak Almanya ve İtalya ile bağlarını güçlendirdi. Güney ve kuzeyde saldırganlığın gelişmesine hazırlanan Japon militaristleri, orduyu ve donanmayı aktif olarak güçlendirdi. Yalnızca Ağustos 1939'dan Ağustos 1940'a kadar 12 yeni bölüm oluşturuldu (tüm ordu 250 bin kişi arttı), 1'den fazla uçak kabul edildi. filo 1,25 milyon tondan fazla deplasmana sahip sivil gemiler inşa edildi ve yenilendi.
1939-1940 kışında. Japon komutanlığı hızlandırılmış bir hızla Kwantung Ordusunu kuzeye bir yürüyüş için hazırladı. Ordu genişletildi, silahlanmasına modern teçhizat sağlandı. Batı, Japonya'nın kuzeye doğru genişlemeyi geliştirme isteklerini destekledi. Bu, Rusya'yı batıdan Almanya ve doğudan Japonya'dan darbelerle ezecek olan Büyük Britanya ve ABD efendilerinin planlarının bir parçasıydı. Bu sırada Fransız yetkililer, Sovyet karşıtı duygular temelinde Japonya ile müzakere etmeyi ve Çinhindi'yi korumayı umuyorlardı. Bu nedenle Fransa, Japon saldırganlığını püskürtmek için Çin'e yardım etmeyi reddetti.
Büyük Britanya da Asya'daki kolonilerini Çin pahasına tutmayı planlıyordu. Haziran 1940'ta, Çin'deki "düzen ve güvenliği ihlal edenlere" karşı ortak eylem konusunda bir İngiliz-Japon anlaşması imzalandı. Ayrıca, Tianjin'deki İngiliz ve Fransız temsilciliklerinde saklanan 40 milyon dolarlık Çin gümüşünün Japonlara verilmesine karar verildi.
Ağustos ayında İngiltere, Burma üzerinden Orta Krallık'a geçişi kapatarak Çin'in Japon ablukasını destekledi. Ağustos 1940'ta İngilizler Pekin, Şanghay ve Tianjin'den birliklerini geri çekti. Böylece İngiltere, Gök İmparatorluğu'nun Japon İmparatorluğu'nun etki alanına dahil olduğu gerçeğini kabul etti.
ABD pozisyonu
Washington, Çin ve Rusya pahasına Tokyo ile müzakere etmeye de hazırdı.
Ancak Amerika açgözlüydü ve Çin'deki tüm pozisyonları teslim etmeye hazır değildi. ABD'nin konumu, ekonominin gücü ve Amerika'nın Avrupa'daki savaşa bağlı olmadığı gerçeğiyle desteklendi. Amerikalılar, Japonların Çin'de zaten çok şey ele geçirdiğine ve kuzeye dönme zamanının geldiğine inanıyorlardı. Bu nedenle, yaptırımların yardımıyla Japonya'yı "uyarmaya" çalıştılar.
Eylül 1940'ta, Amerikan Başkanı Franklin Roosevelt, Japonya'ya hurda metal tedarikini kontrol etmeyi önerdi. Ancak aslında 1941 yılında ABD'den Japonya'ya yapılan pik demir, çelik sac ve hurda ihracatı 1940 yılına göre 4-5 kat artmıştır. Petrol ve petrol ürünleri teslimatları da devam etti. 1940 yılında Japonya, gerekli petrol ve petrol ürünlerinin %60'ını ABD'den aldı. Ve onlar olmadan, Çin'de başarılı bir şekilde savaşa giremezdi.
1941'in başlarında, Washington'da hala Japonların yakında kuzeye döneceğine inanılıyordu. Ancak, Japon imparatorluk karargahı ve hükümetinin Almanlardan daha akıllı olduğu ortaya çıktı. Almanya ve Rusya güçlerinin kapsamlı bir analizini yaptıktan sonra, Japonlar, Üçüncü Reich'in bir yıldırım savaşı sonucunda kazanamayacağına dair mantıklı bir sonuca vardı.
Japon seçkinleri bunu riske atmak istemedi ve Almanların SSCB'ye saldırısının sonuçlarını beklemeye karar verdi. Japonlar, Pasifik ve Asya'daki stratejik durumun kendi lehlerine geliştiğini gördüler. Ve güneyde zafere ulaşmak daha kolay ve ganimet daha zengin olacak. Kuzeyde, Japonlar Khalkhin Gol üzerinde zorla keşif yapmışlardı ve Rusların gücüne ikna olmuşlardı.
Japon İmparatorluk Donanmasının keşif deniz uçakları uçuşta. 1939 gr.
Japon bombardıman uçakları Mitsubishi Ki-21, Çin'deki hedeflere uçuyor. 1940 gr.
Çin'de savaş
Gök İmparatorluğu'nda Japonlar büyük başarı elde ettiler: Kuzey, Orta ve Güney Çin'in geniş bölgelerini işgal ettiler, ana sanayi merkezlerini ve iletişim hatlarını işgal ettiler.
Doğru, Çan Kay-şek hükümeti direnmeye devam etti ve işgal altındaki topraklarda komünistler tarafından yönetilen bir gerilla savaşı sürüyordu. Saldırganlara karşı savaşmak için, en büyük iki siyasi güç olan Kuomintang ve Komünist Parti'nin işbirliğine dayanan birleşik bir ulusal cephe oluşturuldu. Chiang Kai-shek'in ordusu, Komünist Parti birlikleri, gerillaları ve milisleri 6 milyondan fazla insandan oluşuyordu.
Komünistler hızla birliklerini inşa ediyorlardı. 1940'ın başında, 8. ve 4. Halk Kurtuluş Orduları 30 ve 10 bin savaşçıdan oluşuyorsa, o zaman yılın sonunda zaten 400 ve 100 bin kişi vardı. Komünist Parti 40'de 1937 üyeden 800'e yükseldi. Sosyal tabanının temeli, köylüler (% 80-90), kırsal aydınlar ve işçiler tarafından temsil edildi.
Japonlar, dizginsiz bir terör ve Çin halkını sömürme politikası izledi. Kırsal kesimde köylüler soyuldu, tahıl, sığır, ordu için erzak alındı ve kızların şerefi lekelendi. Bu, sıradan insanlardan büyük bir direnişe neden oldu.
Sonuç olarak, Kızıl gerillalar Kuzey ve Orta Çin'in kırsal bölgelerinde başarılı bir şekilde faaliyet gösterdi ve 1940'ın sonunda, on milyonlarca insanın yaşadığı Japonların arkasında tamamen özgür alanlar yarattı.
Ülkenin kuzeybatısında, Kuomintang'ın arka tarafında, komünistler Shaanxi, Gansu ve Ningxia'nın özel sınır bölgesini kontrol ettiler. Komünist Partinin merkez ofisi Yenan şehrinde ve yerel mağaralarda bulunuyordu. Partizanlar ve komünistler, ya Japon garnizonlarının bulunmadığı ya da onlara direnmek için küçük oldukları şehirlerden ve ana iletişimden uzak kırsal alanlarda faaliyet göstermeyi ve yerleşmeyi tercih ettiler. Zengin kentsel nüfusa güvenen çok az işbirlikçi de vardı.
Komünistler yerel özyönetim ve öz savunma organları, partizan müfrezeleri yarattı. Askeri harekatlar, artan oranlı vergilerle ("zenginler daha fazla öder"), Japonların koruması altına giren işbirlikçilerin ve kaçakların mallarına el konulmasıyla finanse edildi.
Çinliler kendilerini oldukça sağlam bir şekilde savundular, ancak eğitim, organizasyon, silah ve malzeme ve teknik temel bakımından Japon birliklerinden çok daha aşağıdaydılar. Ayrıca, Kuomintang generalleri zayıftı, ayrılıkçılığa ve işbirliğine yatkındı. Pek çok general, komünistler yerine Japonlarla müzakere etmeyi tercih etti.
Kuomintang ile Komünist Parti arasındaki düşmanlık, Çinlilerin müdahalecilere karşı daha güçlü bir direniş oluşturmasını engelledi. Bu düşmanlık birçok kez silahlı çatışmalara dönüştü ve Çin'i iç savaşın eşiğine getirdi. Kuomintang, Sınır Bölgesini zorla bastırmaya çalıştı, ancak Kızıllara karşı saldırı başarısız oldu.
Çin halkının Japon işgalcilere karşı mücadelesinde büyük bir rol, SSCB'nin askeri uzmanlar tarafından yardımı ile oynandı. silah ve mühimmat. Çin göklerinde Sovyet pilotları düşmanı ezdi. Birlik, Sovyet uzmanları tarafından inşa edilen Sincan Otoyolu boyunca Çin'i mali olarak destekledi. Sovyet yardımı 1941'e kadar geldi.
Moskova, Kuomintang ile komünistler arasındaki çatışmanın gelişmesini engellemeye çalıştı. Kuomintang hükümeti, silahların halka yöneltilmesi halinde yardımın kesileceği konusunda uyarıldı.
Çin'de Japonlar, 1940 baharında Çin Cumhuriyeti'nin kukla hükümetinin başkenti Nanjing'de - Wang Jingwei rejiminin kurulmasıyla konumlarını güçlendirdi. Wang Jingwei hükümeti, Chongqing hükümetini (Kuomintang) düşmanlıkları durdurmaya ve komünizme karşı savaşmak için güçlerini birleştirmeye ve "Doğu Asya'daki yeni düzeni" tanımaya çağırdığı bir bildiri yayınladı.
Japonlar, Çinli işbirlikçilerin Japon ordusunun arkasındaki durumu kontrol etmesi gereken kendi ordularını yaratmalarına yardım etti. Wang Jingwei rejiminin ordusu, esas olarak, Japon işgalcilerin yanında yer alan veya gönüllü olarak teslim olan eski Kuomintang generallerinin liderliğindeki mağlup ve teslim olmuş Kuomintang birliklerinden oluşuyordu. Ordunun büyüklüğü 800 bin kişiye ulaştı.
1939 sonbaharından bu yana Japonlar, Çan Kay-şek hükümetini teslim olmaya zorlamak için Çin'deki savaşta belirleyici bir dönüm noktası elde etmeye çalıştılar. Japon karargahı, kuzeyde veya güneyde belirleyici bir saldırı için kuvvetleri serbest bırakmak istedi. 1939'da 25 Japon bölümü Çin'de ve 1940 - 27'de faaliyet gösterdi.
Eylül 1939'da Japonlar, Changsha şehrini ele geçirmek için bir operasyon gerçekleştirdi, ancak yenildi. Japonlar, bu alanda büyük bir gruplaşmayı yoğunlaştıran ve tiyatronun özelliklerini dikkate almayan düşmanı hafife aldı. Kasım 1939'da Japon birlikleri Nanning'i ele geçirdi. Aralık ayında Guangzhou'dan Shaoguan'a bir saldırı başlattılar, ancak başarısız oldular. 1940 kampanyası sırasında, Japon birlikleri, Kuomintang birliklerini Hanzhui ve Yangtze nehirlerinin vadilerinde yenmeye ve Yichang'a girmeye çalıştı. Haziran 1940'ta Japonlar Yichang'ı aldı.
1941'in başlarında, Japon ordusu Orta Çin'deki (Hubei ve Henan eyaletleri) Kuomintang güçlerini yenmeye çalıştı. İlk başta Japonlar başarılı oldular, ancak Çinlilerin inatçı direnişi tarafından durduruldular ve orijinal konumlarına geri çekildiler. Mayıs ayında, Japonlar Shanxi eyaletinde bir saldırı başlattı, ancak fazla bir başarı elde edemedi. Aynı zamanda, Japon Hava Kuvvetleri Kuomintang Çin'in başkenti Chongxing'e saldırdı. Ancak ne Japon ordusunun saldırıları ne de saldırı havacılık Çan Kay-şek hükümetini teslim olmaya zorlamadı.
Japon topçuları Nanchang bölgesindeki Çin birliklerine ateş ediyor. Mayıs 1939
Japon askerleri, Çin'in Yichang şehri için yapılan savaş sırasında caddeden aşağı koşuyor. Temmuz 1941
Kuzey Çinhindi'nin ele geçirilmesi
15 Mayıs ve 22 Haziran 1940'ta Hollanda ve Fransa'nın teslim olmasıyla Tokyo için yeni umutlar açıldı.
Japonlar, kauçuk, antrasit (kömür), çinko, kalay, tungsten, manganez, altın ve yiyecek bakımından zengin Fransız Çinhindi'nin kuzey kesimini işgal etmeyi planladı. Çinhindi, Japonya için yalnızca bir hammadde üssü olarak değil, aynı zamanda Güney Denizi ülkelerinde saldırganlığın gelişmesi için stratejik bir sıçrama tahtası olarak da önemliydi. 1939'da Japonlar Hainan ve Spratly adalarını ele geçirerek Çinhindi'nde daha ileri bir saldırı için kaleler elde ettiler.
Fransa Çinhindi'ndeki konumunu güçlendirmeye çalıştı. Kolonilerin savunması için ek fonlar tahsis edildi. Orada 50 kişilik bir ordu konuşlandırıldı. Yerinde askeri üretim yaratmaya çalıştılar. Özellikle, Hanoi'de yılda 150 uçak üreten bir uçak fabrikası kuruldu. Yeni tahkimatlar ve direkler inşa edildi, ulaşım altyapısı geliştirildi, silah ve mühimmat stokları yenilendi. Saygon ve Haiphong'da deniz üsleri oluşturuldu, Donanma güçlendirildi (amiral gemisi hafif kruvazör Lamotte Piquet, birkaç tavsiye notu ve savaş gemisiydi).
Fransız kruvazörü "Lamotte Piquet" Şanghay'da. 1939 gr.
Ancak, Avrupa'daki yenilgi ve ülkenin bir kısmının işgalinden sonra Fransa, Çinhindi'nde Japonya'ya direnemedi. Metropolle iletişim minimal hale geldi. Fransa, Çinhindi'ndeki kuvvetlerine yardım sağlayamadı ve hatta tam bir tedarik düzenleyemedi.
19 Haziran 1940'ta Çinhindi Genel Valisi General Georges Catroux, Japonlardan Çin ile sınırları kapatmayı ve Japon birlikleri için Fransız Çinhindi topraklarından serbest geçiş sağlamayı talep eden bir ültimatom aldı. Vali zaman kazanmaya çalıştı, ancak genellikle Japonya'ya boyun eğdi. Vichy hükümeti onun yerine daha önce Uzak Doğu'daki Fransız Donanması'na komuta eden Koramiral Jean Deco'yu getirdi. Deku, Japonlarla işbirliğini sürdürmek zorunda kaldı. 29 Haziran'da Fransız sömürge yetkilileri, Çin'in ablukasına katılarak Japonya'nın taleplerini karşılamak zorunda kaldılar.
Fransız Çinhindi'nde bir yürüyüş sırasında Japon ordusunun bisikletçileri
Ağustos 1940'ta Japonlar Çinhindi'yi "karşılıklı refah alanına" dahil ettiler.
Japonya, Fransızlara ültimatom talepleri sunuyor: Çinhindi'nde deniz ve hava üsleri inşa etme, Japon birliklerinin geçişini sağlama, Haiphong'daki hava limanlarını ve Haiphong-Kunming demiryolunu kullanma hakkı. Japonlar, Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetlerinin büyük kuvvetlerini Hainan adasına, güney Çin sularına ve Çinhindi kıyılarına aktararak taleplerini güçlendirdi.
Vichy hükümeti, Japonya'nın bölgedeki baskın çıkarlarını kabul etmek zorunda kaldı. 22 Eylül'de, Kuzey Çinhindi'nde Japon birliklerinin konuşlandırılması konusunda bir anlaşma imzalandı. Japon kuvvetleri hemen kuzeyden Çin topraklarından bir saldırı başlattı ve kıyıya asker çıkardı. Önemsiz Fransız kuvvetlerine (kuzeyde yaklaşık 5 bin asker vardı) direnme girişimleri bastırıldı.
Eylül ayının sonunda, Kuzey Çinhindi esas olarak Japon birlikleri tarafından işgal edildi. Japon uçakları, Çin direnişi için büyük önem taşıyan Burma-Çin yolunu bombalamayı başardı. Japonlar, Fransızlarla olan anlaşmayı ihlal etti ve Kuzey Çinhindi'nde anlaştıklarından daha fazla asker konuşlandırdı.
Aynı zamanda Japonya, İngiltere'den Hong Kong'u Çin'in Wang Jingwei hükümetine devretmesini talep etti.
İngiliz komutanlığının koloninin Anglo-Hint garnizonunu güçlendirme talebi üzerine Kanada hükümeti, 16 Kasım 1941'de şehre gelen Hong Kong'a iki Kanadalı piyade taburu, Kraliyet Tüfekleri ve Winnipeg Grenadiers gönderdi. Daha sonra, her iki Kanada taburu da Hong Kong garnizonunun kaderini paylaştı. 1 Kanadalı'nın dörtte birinden fazlası eve dönmeyecek ve geri kalanı savaşın sonuna kadar esaret altında kalacak.
Devam edecek ...