Sakatlık hepimiz için birdir
dokunma tarih Lösemiden muzdarip genç bir Hiroşima sakini olan Sadako Sasaki, bela ve hastalığa karşı koyabilmek için kağıt vinçleri katladı, birçok çocukça naif görünüyor. Ancak bu origami, Sadako'nun öldüğü hemen hemen ölümcül hasta bir hastaneye gitti. Bu davranış, tapınağın duvarlarına atılan binlerce küçük kâğıt vinçten oluşan bir çelenkin talihsizlik ve hastalıkları ortadan kaldıracağı ve evlere neşe ve mutluluk getireceği inancına uygundur. Ama yine de daha fazla - insan umutsuzluğu.
Savaşta yenilgiyle adalara geldi. Mutlu origamiye güvenmeden, beş yüzden fazla üst düzey askeri lider ve yetkili kendilerini hara-kiri yaptı. Sadece Hiroşima ve Nagazaki değil - bütün ülke yıkılmış durumda. Amerikalıları her zamanki bombardımanları ütülenmişti ve atomik grevler Japonya’nın ABD’ye karşı tamamen çaresiz olduğunu gösterdi.
İnsanlar bu çaresizliği bir kerede anladılar ve General Douglas MacArthur liderliğindeki Amerikalılar gerekli olduğunu düşündüğü her şeyi yaptığında pratikte direnmedi.
Gerçek güç imparatorluğunu, yerel feodal lordlar - toprak mülkleri ve mülk imtiyazlarını yoksun bırakmalarına uygun olarak, ülke için yeni bir anayasa yazdılar, parlamento ve kabine yetkilerini güçlendirdiler, polis ve yerel makamlara çorba gibi karışık toplumlar için seçim hakkı sağladılar. plaka üzerinde, elitin önceden erişilemeyen yüksekliklerinden çıkarılması.
Millet için sallamak ciddiydi. Kamera önünde duran rahat General MacArthur ve imparator Hirohito'nun gazetecilere poz verdiği Eylül 1945’teki Amerikan Büyükelçiliği tarafından Eylül ayında çekilen tanınmış fotoğraf nedir? Japonlar daha önce yüzünü hiç görmediler. İmparatoru yaşayan bir tanrı olarak gördüler ve yaklaşırken yüzünü görünce kör olmayacak şekilde geri döndüler. Amerikalılar Hirohito'yu gökten yeryüzüne indirdi ve Japonya'nın yönetimindeki yeri General Douglas MacArthur tarafından alındı. Çağdaşlar, bu fotoğrafın yayınlanmasından sonra, generalin Atsugi havaalanından Yokohama'ya sürdüğünü ve binlerce Japon askerinin 30'inin sırtını yola koyulduğunu hatırlıyor. MacArthur, imparatora eşit bir rakam oldu.
Savaş sonrası yıkımdan Japonya kendisini seçti. Avrupalıların aksine, borç para almadılar, ancak teknolojiye yardımcı oldular ve ihracat ürünlerinin tanıtımını engellemediler. İlk aşamada, bunlar başta giyim ve kumaş olmak üzere hafif sanayi ürünleri idi. Metalurji iç piyasada canlandı ve bu da balık avlama filosunu yükselten gemi yapımı sağladı. Öyle ki, balık üretimi açısından Japonya dünyada en üst sırada yer aldı. Avı, dünya genelinde yüzde 15'e yükseldi.
MacArthur ekibinin reformları, Japonların emek geleneklerini yüksek kültür ve disiplinleri, kolektivizme bağlılıkları, yaşam boyu çalışmanın güvenceleriyle etkilemedi. Bu nedenle, dünyada savaş sonrası Japon mucizesi hakkında konuşmaya başladıklarında, Nobel Ödülü sahibi Paul Krugman bunu “ilham yerine ter” olarak nitelendirdi. Amerikalı iktisatçı ve yayıncı, Japonca'nın sıkı çalışmasını takdir etti; yalnızca kendi dillerinde işyerinde fazla çalışmadan ölüm anlamına gelen “karos” kelimesini karşıladığını belirtti.
Bu yoğurda Japonya'nın savaş sonrası ekonomisi yükseldi. Verdiği hız inanılmazdı. Büyüme yüzdeleri çift haneli idi. Askeri harcamalardan sıkılmayan ülke (Amerikalılar tarafından öngörülen anayasada kesin olarak düzenlenmiştir), ulusal ürününü, ana elektroniğini, modern ev aletlerini ve otomotiv endüstrisini arttırdı. 1968 ile gezegenin ikinci ekonomisi haline geldi.
Kırılmaz Kazanan Hak
Kimse Japonya'nın gelişimini engellemiyor gibiydi. Sadece 1985'te ciddi şekilde aşağı çekin. Şimdi Barack Obama, Sovyetler Birliği'nin yalnızca ABD’nin baskısı altında kaldığı ve iç nedenlerden ötürü çöktüğü gerçeğiyle ilgili hikayeler anlatıyor. İnsanlar, seksenlerin ortalarında, yalnızca SSCB'nin zorluklarla karşılaştığını unutmuşlardır. Amerika Birleşik Devletleri ekonomisinde ciddi sorunlar ortaya çıktı. Bu, o zamandan beri Amerikalıların artan kamu borcunun hikayesidir.
Büyük bir federal bütçe açığı olan Reaganomics onlara yaşamayı öğretti. Ama başka bir tehlike vardı - Japon yen. Dolarla rekabet etmeye başladı ve şu anki Çin Yuanından bile daha güçlü. Sorun basitçe çözüldü. Ağustos ayındaki 1985’te, Japonya’nın maliye bakanı Amerikalı meslektaşı tarafından New York Plaza Hotel’e davet edildi. Şirket için Almanya, İngiltere, Fransa'dan finansal bölüm başkanları davet etti. Amerika'yı desteklemek için doların bir dünya para birimi olarak tasarruf edilmesi için tasarlanan böyle bir "beşli grup" ortaya çıktı. Herkes güç yükünü aldı, sadece Japonya tam yüklendi - yen bir buçuk kez yeniden değerlendirip, taban, kredi ve diğer oranların yanı sıra ihracat politikasını da gözden geçirmek zorunda kaldı.
Japonya imparatorunun yerini alanlara gökyüzüne uymadılar. 1985'in dördüncü çeyreğinde atalet nedeniyle, GSYİH'da hala yüzde yedi artış sağladı. Ancak kısa sürede neredeyse otuz yıldır var olan durgunluğa geçti. Bu yüzyıldaki nadir görülen kısa canlanmalar, trendi bozmaz. 2010’te Çin’in ekonomisi dünyada ikinci sırayı alarak Japonya’yı üçüncü sıraya itti. Bir nesil tarafından yen'in gerisinde kalmış gibi görünen kişiler de yaklaştı.
Japon şehirlerinin seksenlerde donduğunu söylüyorlar. Yeni binalar yok, geçen yüzyılın mimarisi günümüz vitrini haline geldi. Belki de bu tartışılabilir. Tartışılmaz sadece istatistikler. Şunu gösteriyor: Bu zor yıllarda, Japon erkeklerin ölümünün ana nedeni 30-45 intihar. Bütün insanlar durgun bir ekonominin baskılarına dayanamazlar.
Temel çıkarlarını savunmayı reddeden Japonlar, Amerikalılar için küçük şeylerden daha düşüktür. Bunun birçok örneği var. En azından Ukrayna ve Kırım nedeniyle Rusya karşıtı yaptırımlarla ilgili bir hikaye edinin. Amerikalıların politikasını destekleyen Tokyo'daki otoriteler, astronotizm alanında işbirliği, yeni bir yatırım anlaşması ve vize rejiminin kolaylaştırılması, tehlikeli askeri faaliyetlerin önlenmesi ve hükümet düzeyinde verimli temasların önlenmesi konusunda Rusya ile müzakereleri askıya aldı.
Yüzünü kurtarırken, yerel basında Japon yaptırımlarının sembolik olduğunu ve hatta bazı şartların şartlı olduğunu yazdı. Ancak işimiz kesinlikle tepki gösterdi - Japonya'nın Japonya'ya ihracatı düştü. Japon erkeklerinin zaman zaman kendilerini hara-kiri yaptıkları, kendilerini suya atıp bir döngüye girdikleri ada devleti ekonomisinin gelişmesine katkıda bulunmayan şey.
Son zamanlarda, Japonya yeni bir utanç yaşadı. Wikileaks, "ABD'nin Japon şirketlerine, devlet yetkililerine ve hükümet bakanlıklarına casusluk ettiğini" bildirdi. Beyaz Saray, Tokyo’nun IEA dahil uluslararası kuruluşlarla yazışmalarını, Başbakan’ın kapalı brifinglerini, müzakerelere dair bilgileri, ticari anlaşmazlıkları ve kalkınma planlarını ele aldı.
Japonya Bakanlar Kurulu Genel Sekreteri Yosyhide Suga, ABD Ulusal İstihbarat Direktörü J. Klepper'den Wikileaks'in bilgilerini kontrol etmesini istedi ve casusluğun doğrulanması halinde “Japonya'nın bir müttefik olarak bu kadar üzücü olduğunu düşüneceğini” belirtti. Başka ne yapmalı? ABD'den casusluk için özür dilemesi mi gerekiyor?
Ayrıcalıklarına güvenen barış ve cennetin fatihlerinin sürdüğü yola geri döndüğünüzde bunu yapmak zordur. Ağustos ayındaki yas olaylarında, barbar bombardımanı için Japonya'dan affetmesini istemek için nükleer bombaları düşüren ülke hükümetine çağrı yapmak keyifli. Bu yüzden bugün Hiroşima yıldönümü rallisinde. Ancak şimdi ülkeyi kendisi aramak kabul edilmiyor, Japon şehirlerini bombaladı. Ve burada daha çok ne olduğunu anlamak zordur - siyasi doğruluk veya deneyim için kesintisiz korku.
... Bazı Asya ülkelerinde, atom bombası konusu, sağır bir rahatsızlığa neden olmaktadır. Ne de olsa, dünyanın Japonya'daki trajediye olan ilgisi, kıtanın kendisinde milyonlarca samuray kurbanının gölgesinde kalıyor. Bu fakir adamların ıstırabı Hiroşima ya da Nagazaki'den daha az değildi, ama dünya Japonlarla empati kuruyor. Empati kurar, çünkü anlar: bu sadece bir hava saldırısı değil, aynı zamanda küresel ölçekte bir savaş suçu idi. Japonya'yı, trajediden yetmiş yıl sonra bile, ulusun tamamen iyileşemediği bir şoka soktu.