2018 Mutlak En İyi Orta Makaleler
Eh… gerçekten senin göre.
İyi bir hikaye ile kötü bir hikaye arasındaki fark şudur: İyi bir hikaye görünüşte hiçbir şey hakkında olabilir, ancak sizi beklenmedik bir şekilde çıngırak, sallamak veya hareket ettirmek olabilir. Nesir, bir kömür yatağının ortasında bir elmas gibi parlayacak ve sen - okuyucu - görüntüde kendini kaybetmiş bulacaksın.
Kötü bir hikaye, yalnızca üzücü, küçük bir atlı karıncaya çevrilen çemberlere doğru giden çentikli bir parkın sonunda olmak için Six Flags Eğlence parkına gittiğinizi söylemek gibidir.
Ama harika bir hikaye yapan şey, hatırladığınızlardır. Bunlar, topaçın titreştirilip değiştirilmediğinin üzerinde durmaya bıraktığınız Inception filminin bitiş sırasına benziyor. Bir rüya sırasına sıkışmışlar mı? Ve bu nagging, kemiren düşünce, önümüzdeki haftalarda size musallat olmak için kafatasınızın içine gömülüyor.
Bu yüzden daha fazla giriş yapmadan, bunlar benim bir tıkırtı gibi sıkıştığım en sevdiğim yazılardı (ve binlerce okudum). Onları dört kategoriye ayırdım: Alarming, Authentic, Hilarious ve The Absolute Best.
korkutucu
Her gün bilgisayarımı açıyorum ve tanımadığım insanlarla konuşuyorum, ancak kendilerini öldürmek istiyorlar ya da çalışamayacak kadar depresyondalar. Bu, HeartSupport'ta yaptığım işin bir parçası. Fakat arkadaşlarınız aynı hissettiğinde ve duygularını sosyal medyaya gömdüğünde ne olur? Peki ya sosyal medya bir tedavi yerine suçlu ise? Peki ya herkes ne kadar yalnız ve depresyonda oldukları hakkında sosyal medyanın boşluğuna bağırmaya devam ederse? Michael R. McBride, size çok tanıdık bir hikaye getirmek için T. S. Eliot’un “The Hollow Men” ini yansıtarak kendi şeytanlarının derinliklerine bakıyor.
Müzikal müzik dinleyen ve çok büyük bir takip eden (yüzbinlerce) bir arkadaşım var. Genç bayan hayranlardan yüzlerce mesaj aldıktan sonra uzandı. Birçoğu kendine zarar verme, yeme bozuklukları ve intihar düşüncesiyle ilgileniyordu. En kötü yanı? Hepsi bu sorunları yüceltmek gibiydi. Anastasia Basil’in müzikal.ly’in rahatsız edici ve belirgin bir karanlık tarafının ne olduğu ile ilgili olarak bir kanalizasyonda şişelendiğinizi keşfettiğiniz içme suyu gibiydi. Ebeveyn iseniz, bunu okumak pazarlık konusu olamaz.
Otantik
Jonathan Parks-Ramage yazabilir. Sadece yazmakla kalmıyor, aynı zamanda sizi sayfalarına sızan kendi duygularının girdabına çekiyor. Hollywood'da popüler bir mega kiliseye katıldığı zaman, kilisenin teolojik inançlarıyla mücadele ederken yolculuk duygusal bir bağ ve topluluk haline gelir. Varoluşsal krizi, kendi iblislerini ve neye ibadet ettiğini ortaya çıkarır, ancak okuyucu düzgün bir papyon sona ermez. Bunun yerine, herhangi bir inanç yolculuğu gibi, cevaplardan daha fazla soru var.
Haftada iki kez spor salonunda günde iki gün çeken insanlar tanıyorum. Dış kısımda, mükemmel bir sağlık resmi ortaya çıkıyor. Ancak, kalori sayımını ve onların hayatlarının spor salonuna ne zaman gidebilecekleri konusunda nasıl döndüklerinin saplantılı doğasını ekleyin - tatildeyken bile - ve 21. yüzyılın yeni yeme bozukluğuna sahipsiniz. Tek sorun, kimsenin buna yeme bozukluğu dememesidir. Onların arkadaşları sadece “jimnastik faresi” dir. Meagan Prins, hayatının sağlık adına nasıl dev bir yeme bozukluğu haline geldiğini paylaşmak için ileri adım atıyor.
Hilal İşler, içmediği bir barda çalışıyor. Bunun yerine rastgele alır - genellikle çok komiktir - Türk arkadaşları onu içmeye teşvik ederken patronlarını gözlemler. Takip eden hikaye, Suudi Arabistan'da yetişen bir kadının atış yapıp yapmamaya yattığına dair bir çağ hikayesi.
Neşeli
Christopher Daniels'ı (Notorious DCI) bu yılın başlarında buldum ve okuduğum ilk makale bu oldu. Ben bir komedi tarafı ile başıboş karışıklıklar için bir enayi değilim. Bu yüzden mayo ve romantik ilişkileri karıştırdığınızda, bir süredir okuduğum en komik şeylerden birini çalkalayın - Ev Williams bile vurgulamaktadır - katı komedi altını ürettiniz.
Devon Henry, o kadar çılgınca bir filmin peşinden koşuyor ki, öylesine çılgına döndüğüm parçanın ortasındaki o kadar çılgına döndü ki, karım bana neyin yanlış olduğunu sormaya devam etti. Film, Devon'ın Katy Perry’nin doppelgänger'i olma ve bir kedi kafesi kurmasını içeriyor. Ciddi anlamda.
En güzel hiciv, komik adam Luke Trayser, Medium'da hepimizden nefret ettiğimiz saçmalıkları üstleniyor: Elon Musk'u alıntı yaparken size milyoner olmayı öğreten milyoner olmayan insanlar.
Mutlak En İyi
Biliyorum diyerek bu bölümün ön kısmına geçmeme izin verin. Tüm ev yapımı yazarlar yerine iki Orta uzun metrajlı makale seçtiğimi düşüneceksiniz. Ayrıca, Medium'daki editörlerin bile bu yıl en sevdikleri yazılardan birini seçtiğini, ancak olağanüstü oldukları gerçeğini değiştirmedi.
Yazar Meghan Daum, uzun zamandır kutuplaşmakta olan siyasal, bilimsel ve ahlaki meselelerden bıkıp yorulduğunu okumaktan, onu garip bir şekilde dublajlı olan - The Entellectual Dark Web'deki kadın ve erkeklerle olan bir aşk ilişkisine zorladı. Kayıp bir anlatı (evliliği) dokumak ve entelektüel düşüncede (Ürdün Peterson fanboys buluşmaları için) arkadaşlık arayışında olan bu hikaye, kırılan zamanlarımızda yansıttığım bir ipi vurdu.
Bir kısım şiir, diğer yansıma Caroline Grace Stefko’nun eseri, beni doğanın tadını çıkarmaktan başka hiçbir sebep olmadan bir hafta sonu ormanda dolaşmaya zorladı… yalnız. Daha basit, analog bir çocukluğa yansımaları, bir gazetede film zamanları izlemeyi, dış mekanı keşfetmeyi, kaleler inşa etmeyi ve düşüncelerimizle yalnız kalmak için çok zaman harcayanları hatırlayacaktır. Bu makale beni tüm duygularıyla yumrukladı ve farklı bir Saudade duygusu yarattı - İngilizce'de eşdeğer olmayan bir Portekizce kelime (Saudade, birisinin ya da sevdiği bir şeyin bulunmadığı bir özlemi arzulayan derin nostaljik ya da derin bir melankolik duygusal halidir). Dahası, sık sık özlem nesnesinin asla geri dönmeyebileceği konusunda sıkıntılı bir bilgi taşır.
Ama en sevdiğim yazı? Bu başlık Stephanie Georgopulos'a aittir. Elbette, aynı zamanda Orta derecede bir editör olması da haksızlık, ama umrumda değil. Bunun nedeni, mobil oyunlar hakkında - hiçbir şey umursamadığım ve saçma olduğunu düşündüğüm - ve on beş dakika boyunca dikkatimi çektiği bir hikaye aldı. Hikaye anlatımı bana Patrick Rothfuss'u ve onun en çok satan satıcısı olan The Wind of Name'i hatırlatıyor. Kitapta pek bir şey olmuyor, ancak hikaye anlatımı o kadar mükemmel ki, elma toplama konusunda yazabiliyordu ve siz de kendinize hayran kalacaksınız. Stephanie burada da aynısını yapıyor. Tüm yazıyı bir yana, çoğumuzun 21. yüzyılda duygularımızı nasıl uyuşturacaklarını bulduğumuzu ele alıyor. Bu makalede herkes kendi başına bir parça bulacaktır. OKB'mi haftada bir kez tüm evini temizlediğini söylediğinde gördüm, benim de yaptığım bir şey. Oyun sahibi, bağımlısı veya kendi kendine yardım gurusu kimse bu parçaya dokunmadan kaçamaz.
Siz benden önce, bu benim kişisel listem. Ancak, okumam gerektiğini düşündüğün birini kaçırırsam duymaya açığım. Yorumlarda bana bildirin!
Not; 2018'de ne yazdığımın favorim olduğunu merak ediyorsanız, bu ikisi arasında bir bağ var: