1620 yıl önce, 6 Eylül 394, Bizans İmparatoru Theodosius I. Ben son kez büyük hikayeler Doğu ve Batı Roma imparatorluklarını birleştirdi. Bu günde, Frigid Nehri üzerinde bir savaş gerçekleşti. Doğu Alpler'in Doğu Roma İmparatorluğu ordusu ile İmparator Eugene komutasındaki Batı Roma İmparatorluğu ordusu arasındaki genel savaş Theodosius askerlerinin zaferiyle sona erdi. İmparator Eugene'in kendisi yakalandı ve hemen başını kesdi.
Sonuç olarak, Theodosius imparatorluğun birliğini birkaç aylığına restore etti. 395'teki ölümünden sonra, imparatorluk nihayet batı ve doğu bölgelerine dağıldı. Modern tarihçilikte Roma İmparatorluğu'nun doğu kısmı Bizans (Bizans İmparatorluğu) adını almıştır.
İmparatorluğun çöküşü
III-IV. Yüzyılda, Roma İmparatorluğu derin bir krizdeydi. İmparatorluk bozuldu, Romalılar hedonizmde ustalaştı, zevk aradı, (iyi bilinen Roma'yı yaratan) askeri işleri “barbarların” ellerine verdi. İmparatorluk internecine iç savaşlarla sarsıldı. Sosyo-politik kriz, kültür ve din alanındaki sürtüşmeyi tamamladı. Eski pagan kültleri Hıristiyanlıkla çarpıştı. Hristiyanlığın kendisi bir dizi savaş akımına bölündü. Hıristiyanlık, dördüncü yüzyılın başında Büyük Konstantin tarafından tanındı. Aynı yüzyılın sonunda, imparator Theodosius, Hristiyanlığın Nicene şubesini egemen devlet dini olarak tanıdı.
Hristiyanlık, reddedilenlerin zulmünün öğretilerinden aşamalı olarak, Hristiyan-Yunan kültürünün devlet ideolojisine dönüştürüldü. Merkezi Roma İmparatorluğu'nun yeni başkentiydi - Konstantinopolis.
Diocletian (284 - 305’lerde hüküm sürdü) tetrarşi sistemini başlattı (Yunanca'dan. "Dörtlü saltanat, dörtlü"). İmparatorluktaki güç, iki ağustos arasında bölündü. 285’te, imparator muhalif Maximian’a yardımcı ortak yönetici ("Sezar") ve 286 yılında - "Ağustos" a atadı. Ve 293 yılında askeri ve sivil sorunların daha fazla uzmanlık gerektirdiğini düşünen Diocletian, Ağustos ayında asistanlara iki Sezar atadı: Galerius ve Constance Chlorine. Diocletian, 20 yılı hükümdarlığından sonra Ağustos’un istifaya geleceğini ve Sezar’ın yerine geçeceğini ve yerine yeni Sezar’ların atanacağını planladı. İlk tetrarşi bu şekilde göründü. Tetrarşi uzun zamandır vardı, zaten 306'ta, internecine savaşı, 324'ta Constantine'nin zaferiyle sona eren emperyal tahtın yarışmacısı arasında başladı. İmparator Konstantin Licinius'u mağlup etti, Roma İmparatorluğu'nun her iki parçasını tekrar birleştirdi ve kendisini tek ağustos ayında ilan etti. Ancak, imparatorluğu parçalara bölme fikri varlığını sürdürdü.
İmparatorluğun en başarılı devlet adamlarından biri olarak kabul edilen Konstantin döneminde, devletin gücü restore edildi ve çelişkiler geçici olarak ortadan kalktı. Bununla birlikte, imparatorlukları bölen oğulları, iki kardeşin ölümü ve Konstanz zaferi ile sona eren, (Persler ve Germen kabileleri ile zorlu mücadeleye ihtiyaç duydukları için karmaşık bir) mücadeleye başladı. Kuralların galibi 361'e kadar.
Constantius, bir Arianizm destekçisi idi (MS 4. - 6. yüzyıllarda Hristiyanlıktaki öğretilerden biriydi. Tanrı'nın yarattığı doğayı teyit eden, Mesihlere göre, Mesih'e göre Tanrı'nın yarattığı ve bu nedenle de onunla sınırlı olmayan pagan küfürlere maruz kaldı.) Paganizm baskıya maruz kaldı. Fedakarlık, pagan tapınaklarının kapatılması, ölüm cezası ve malların el konulması tehdidi altında ziyaret edilmelerini yasaklayan birkaç kararname çıkarıldı. Hıristiyan din adamlarının dokunulmazlığı büyük ölçüde genişletildi, piskoposlar laik mahkemeden kurtarıldı.
Constance, Julian (Apostate Julian) tarafından başarıldı. Vefat eden imparatorun kuzeni Büyük Konstantin'in kardeşi Julius Constance'ın oğluydu. 355'te, tahtın artısı sorusu ile meşgul olan Constantius, Julian Caesar'ı ilan etti, kız kardeşi Helen'le evlendi ve onu Gaul'a birlik şefi olarak gönderdi. Julian, Alman kabileleriyle başarılı bir şekilde savaştı ve askerler tarafından sevildi. 360'te, imparator Pers kampanyasına hazırlanırken, en iyi lejyonları Doğu'ya göndermeyi istedi. Birlikler bu haberi büyük bir memnuniyetsizlikle çekti ve isyan etmeye başladı. Julian, imparator ilan edildi. Persler ile savaşın işgal ettiği Kostantius, isyanı bastıramadı. Bu sırada, Julian Alp koridorlarını, Illyria, Pannonia ve İtalya'yı işgal ederek Constance ile savaşa hazırladı. Ancak, imparatorun ölümü onu savaşmadan Ağustos'a çevirdi. Aralık ayında 361, Bay Julian Konstantinopolis'e doğrudan ve meşru bir mirasçı olarak katıldı.
Julian çok ilginç ve eğitimli biriydi. İmparator-filozof idi. Dini hoşgörüyü açıkladı, putperest tapınakları ve mallarını restore etmesine izin verdi. Julian, pagan geleneklerini neo-Platonizm ve Hristiyanlığın belirli özelliklerinin (hiyerarşi, kişisel kusursuz hayat, sadaka vb.) Ödünç alma temelinde yenilemeyi planladı. Ancak reformlarını tamamlamak için zamanı yoktu. İran'a karşı kampanya sırasında, imparator gizemli koşullar altında öldü.
Julian, eski mahkeme muhafızı Jovian'sının komutanı tarafından başarıldı. Ağustos ordusu seçildi. 364'teki ölümünden sonra, Valentinianus (364 - 376) imparator oldu. Askerlerinin talebi üzerine ağabeyi Valens'e ağustos ayında ve eş-muhabir (364 - 378) olarak onayladı. Valentinianus, imparatorluğun batı kesiminde, doğu kesimini Valens'e emanet etti. Batıdaki Valentinianus oğlu Gratian (375-383) tarafından başarıldı. Aynı zamanda ordu, Gratian'ın dört yaşındaki üvey kardeşi Augustus Valentinianus II'yi (375-392) ilan etti. Valens'in ölümünden sonra (378'te, Adrianople Muharebesi'ne düştü), Gratian, Ağustos ayının sonunda Theodosius'u onayladı ve Roma İmparatorluğu'nun doğu kısmının idaresine emanet etti.
Büyük Theodosius
Flavius Theodosius, 346 yılı hakkında Galiçya (İspanya) şehrinde doğdu ve bazı bilgilere göre ünlü İmparator Trajan'ın soyundan geldi. Babası komutan Theodosius'du. İmparator Valentinianos’un altında, süvari komutanlığı görevine terfi etti. Gelecekteki imparator Theodosius, araştırmacılara göre, babasının yetkisi altında askerlik hizmetine başladı ve Romalıların resim ve İskoçlarla savaştığı Roma Britanya'daki savaşlara katıldı.
Ağustos’u Theodosius’a dikkat eden askeri zaferdi. Bu dönemde imparatorluğun doğusunda kritik bir durum vardı. Gotikler, Adrianopolis Muharebesi'nde Roma ordusunu tamamen yendi. İmparator Valens savaşta düştü. Onun yeğeni, imparator Gratian, İtalya'daki Gotiklere giden yolu kapatmaya çalıştı. Theodosius bir dizi başarıya imza attı ve taarruzu hazır hale getirmeyi başardı. 380'ta Theodosius başkenti Konstantinopolis'e girdi. Theodosius ordusuna birçok barbar çekti ve 382'te Goth'lerle barışı sağladı. Gotik kabileleri, Aşağı Moesia ve Trakya'da (modern Bulgaristan) Roma İmparatorluğu'nun federasyonları olarak yerleşti.
Sonra Theodosius doğuya düzen getirdi. Bir çok Arap'ı mağlup etti ve Suriye'ye federasyon olarak bir dizi Arap kabilesi yerleştirdi. İmparatorluğun sınırlarını korumaya başladılar. Pers İmparatorluğu'nda iktidar mücadelesi vardı, üstelik Theodosius hızla değişen Pers kralları ile iyi ilişkiler kurmayı başardı. Bu nedenle, bu yöndeki tehdit de ortadan kaldırılmıştır. Dahası, 387'ta Theodosius, Perslerle imparatorluklar arasındaki “uyumsuzluk elmasını” ortadan kaldıran Ermenistan'ı etki alanlarına bölme konusunda bir anlaşmaya vardı.
Bu dönemde imparatorluğun batı kısmında başka bir distemper vardı. 383'te, İngiltere'de, bir sonraki imparatoru askerler ilan etti. Komutan Magnim Maxim oldu. Ordusu Galya'ya indi ve Alman ordusunun bir kısmı Maxim'e savundu. Yakında Gratianu ordunun geri kalanını değiştirdi. Graziana öldürüldü. İmparatorluğun batı kısmında, Maxim ve Gratian'ın üvey kardeşi, İmparator Valentinianus hükümeti böldü. Theodosius güçlerini tanıdı.
Ancak dünya kısaydı. 387’te Maxim, İtalya’ya asker gönderdi. Valentinianos Theodosius himayesinde kaçtı. Sendikaları, Theodiusius'un Valentinianus'un kız kardeşi Halle'de evlenmesiyle mühürlendi. 388'ta savaş başladı. İçinde Theodosius ve Valentiniada birlikleri kazandı. Bazı haberlere göre, Theodosius'un zaferine Maxim askerleri arasında ihanet neden oldu. Maxim, oğlu gibi idam edildi. İtalya'da imparator üç yıl geçirdi.
Soğuk Nehir Savaşı
391'ta Theodosius, Konstantinopolis'e döndü. 392’te, Valentinianus ile İtalya’nın iktidarını ele geçiren baş komutanı Frank Arbogast arasında bir çatışma çıktı. Yetişkin Valentinianus komutanına teslim olmak istemedi. Arbogast'ı kaldıramayan Valentinianus bundan Theodosius'a şikayet etti. Yakında asıldı bulundu. Valentinianus'un halefi, Frankevik komutanı Devlet Bakanı Yevgeny'nin destekçisi olarak atandı.
İmparator Theodosius, bir süre müzakere ettikten sonra (Arbogast'ın emrinde güçlü bir orduydu), sonunda Eugene'nin gücünü tanıyamadı ve katili Valentinianus yerine oğlu Honorius'u eş yönetici olarak atadı. 394'ta savaş başladı.
Belirleyici savaş yılın Eylül 394'unda Frigid Nehri üzerindeki doğu Alpler'in eteklerinde (Slovenya ve İtalya'da akan modern Vipava Nehri) gerçekleşti. Savaş şiddetliydi ve doğal bir fenomen yoluna karışmıştı - güçlü bir fırtına. Çok dindar olan Theodosius, bu doğal felaketi, Tanrı'nın dağıtılmasına müdahale etti. Hristiyan kaynaklarına göre, savaştan önceki gece peygamberin kehanet ettiği bir rüya vardı, ordusu küstahça Arbogast'ın (imparatorluğun batı kesiminde pagan restorasyonuna katkıda bulunan senato aristokrasisiyle ittifaktaki Frankay komutanı) ordusunu yenmekti. Her iki ordunun da temel olarak paganlardan - barbarlardan oluştuğu belirtilmelidir.
Arbogast ordusunun yüzüne kuvvetli bir rüzgâr esti, oklar, dartlar ve mızraklar patladı, ayrıca görünürlük kötüleşti. Ancak, "ilahi müdahaleye" rağmen, Theodosius ordusu savaşı neredeyse kaybediyordu. Ordunun ilerleyişindeki muhafız Arbogast tarafından imha edildi, arka kısımda düşman işgalinde bulunan ve zirveye yerleşti. Theodosius'un ordusu tuzağa düştü, durum kritikti. Sadece karanlığın başlangıcı orduyu yıkımdan kurtardı. Ek olarak, imparatorluğun batı kısmının imparatoru Eugene, savaşın sona ermesinden sonra zaferi erken kutlamaya ve ödülleri dağıtmaya başladı. Ancak, Roma tarihinde sık sık olduğu gibi çözemedi. silâhAltın çözdü. Arbogast ordusunun komutanlarından bazıları komutanlarına ihanet etti. "Onur" için Theodosius'un yanına gitmeyi teklif ettiler.
Düşman kampının "zaferi" kutladıkları gece saldırısı, başarı ile sonuçlandı. Seçici bir ekip imparatorun çadırına girdi (ya da yönlendirildi). Eugene yakalandı ve hemen öldürüldü. Lider olmadan kalan askerler direnmedi ve Theodosius'un tarafına geçti. Arbogast kaçmayı başardı, ama takipçilerinden ayrılmadığını görünce kendini bıçakladı. Demek imparatorluk tekrar birleşti.
Theodosius, oğlu Honorius'u Roma'da imparator olarak ilan etti. Gardiyanı (imparator 10 yıldı) deneyimli bir komutan Stilihon olarak atandı. Theodosius ayrıca birçok putperest törenini iptal etti ve Konstantinopolis'e geri dönmeyi planladı. Ancak sevinci kısa sürdü. 17 Ocak 395, Büyük Theodosius, Mediolan'da (modern Milan) öldü. Ölümünden önce imparatorluğun başka bir bölümünü yaptı: Honorius, Roma İmparatorluğu'nun batı kısmını ve en büyük oğlu Arkady'yi (doğu) aldı.
Ondan sonra, imparatorluğun iki kısmı hiçbir zaman tek bir liderlik altında birleştirilmedi. Roma İmparatorluğu (batı kısmı), Komutan Odoacer'in Romulus Augustus'u iktidardan çıkarması ve kendisini İtalya kralı ilan etmesiyle resmen 476'ta sona ermişti. İmparatorluğun doğu kısmı (Roma İmparatorluğu, Bizans) bin yıldan fazla bir süredir varlığını sürdürdü ve Osmanlıların fırtınayla Konstantinopolis'i aldığı 1453 yılında düştü.Konstantinopolis ve Bizans İmparatorluğu'nun yıkılışı; Bizans dersleri).
sonuçlar
Theodosius Büyük lakap takıldı. Bunun nedeni, devletin birliğini geçici olarak geri kazanabilmesi ve Roma İmparatorluğu'nun yıkılmasına neden olan iç çelişkileri zorlaştırmasıydı. Theodosius iki çok zor görevden düştü: 1) imparatorluk içinde birliği kurmak için siyasal entrikalar ve çok çeşitli dini gruplar tarafından parçalandı; 2) imparatorluğu askeri bir pogromdan kurtarmak için, Adrianopolis Savaşı'ndaki Roma askeri zaferine son veren Gotikler, 378 “sonsuz Roma” nın varlığını tehdit etti.
Her iki sorunu da çözdü (geçici olarak da olsa). Araplar ve Persler ile sınırlarda göreceli barış sağlandı. Gotlar müttefik oldu. Barbarların savaştan koparamayacağının farkına varan Theodosius, onlarla barışçıl bir yakınlaşma yolunu izledi, onları Roma kültürünü tanıyarak ve orduya dahil eden kitleleri takip etti. Sonuç olarak, bazı barbarlar imparatorluğu Roma toprakları dışında kalan diğer barbarlardan korumak için kıskandı (vandal-veneda Stilihona gibi). Aslında, Roma'nın varlığının sonunda, bazı barbar mangalar diğerleriyle savaştı. Barbarlar, ordunun yüksek emrinde Roma'da görevler üstlendiler ve en sorumlu görevlerin alındığı yönetimin bir parçası oldular. Bu şaşırtıcı değil. Aynı Arbogast bozulma, cesaret ve servet kayıtsızlığı ile ayırt edildi.
Ancak, bu soruna geçici bir çözüm oldu. “Varvarizasyon”, Romalıların eşzamanlı olarak bozulmasıyla, çok hızlıydı. Almanlar ve Slavlar geldiler ve geldiler, imparatorluğun herkesi özümseyecek zamanı yoktu. Gelecekte, bu süreç çürümüş Roma imparatorluğunu öldürecek.
Dini anlaşmazlıklar Nicene halkının lehine çözüldü. Nicene Creed’in Hıristiyan destekçileri (325’taki İlk Nicaea Konseyi’nde kabul edilen ve “Oğulun Tanrı’nın“ Baba ile Bir Olduğu ”olduğuna göre kabul edilen din formülü) Arians’a karşı kazanıldı. Theodosius'a göre, Katolik ("Katolik" - "evrensel, evrensel" kilisenin temsilcisi, Yunan καθολικός - "evrensel" ten) ve sapkınlık arasındaki ayrım kuruldu. Yasaya göre, katholik, Nicene inancının destekçisi olarak anlaşılmaya başlandı, diğer dini eğilimlerin temsilcileri (Hristiyan da dahil olmak üzere) sapkınlaştı. İnsanlar putperestleri seçti.
Heretiklere ve putperestlere verilen cezalar sürekli arttı. Bazı Theodosius kararnameleri, sadece Nicene sembolünün destekçilerinin toplanmasına izin veren, dini veya özel nitelikteki tüm toplantıları heretic'i yasakladı. Heretik medeni haklarda kısıtlamalara tabi tutuldu. Paganlığa karşı kararlı bir saldırı yapıldı. Tapınaklara erişimde olduğu gibi fedakarlık ve kehanet de yasaklandı. Tapınak binaları devletin ihtiyaçlarına hizmet etmeye başlamış ya da tüm mimari anıtlarla birlikte, heykel, resim Hıristiyan fanatiği tarafından tahrip edilmiştir. 392’te Theodosius, son olarak fedakarlık, kehanet, bütün ayinleri yasaklayan ve eski dinin batıl inancı olarak adlandırılan paganlara karşı son yasasını çıkardı. Bu yasanın bütün suçluları, bundan sonraki sonuçlarla birlikte, egemen ve dine hakaret etmekten suçlu bulundu. Bu kanuna "cenaze putperestliği" denir.
İmparatorluğun batı kesiminde, Zafer heykelinin Roma Senatosu'nun binasından kaldırılması özellikle ünlüydü. "Pagan partisini" gizlice temsil eden birçok senatör, bu olayda Roma'nın geçmiş büyüklüğünün ölümünü gördü. 393'te en son Olimpiyat Oyunları gerçekleşti. Phidias tarafından Zeus'un heykeli de dahil olmak üzere birçok antik anıt, Olympia'dan Konstantinopolis'e transfer edildi. Eski dünyanın sembolleri gitti.
Böylece, diğer dinsel alanlara toleransı olan Julian'dan farklı olarak Theodosius, Nicene formülünü tek doğru yöntem olarak seçti ve devlet iktidarının gücüyle ve imparatorluğun cezalandırıcı makinesiyle doğruladı. (Theodosius'un ölüm alanı olmasına rağmen) rakipleri çabucak bastırarak tek bir Nicene kilisesi kuruldu. Tüm diğer dinler ve sürgünler yasaklandı. Paganizm nihayetinde tek bir örgütlü bütün olarak yenildi. Tabii ki, paganlar kaldı, ancak bunlar ayrı insanlardı, aileler, geleneklerini onlara değer veren küçük gruplardı. Aynı zamanda, Theodosius, kilisesi ve deneklerinin dini inançlarını, otorite kapsamı dahilinde değerlendirdi.