Savaş ve Okullar
Eylül 1 çekingen birinci sınıf öğrencilerinin ve olgun lise öğrencilerinin bir kutlamasıdır. Tatil onur ve kaybedenler. Tatil "inekler" ve yaramaz. Birçok çocuk geçmiş yaz ve tatiller için üzülür ve derslere gitmek istemeyebilir, ancak daha sonra okul günlerini hayattaki en iyi gün olarak hatırlarlar. Ve yaz boyunca birileri mutlu arkadaşlarını özledi.
Donbas'ta, 1 Eylül'ün başka bir anlamı var - çocuklar arkadaşlarla buluşuyor ve hayatta kaldıkları için mutlular. Fakat ne yazık ki, okul arkadaşlarını bir daha asla göremeyecek olanlar var ...
Donetsk Halk Cumhuriyeti'ndeki 27 okulları Bilgi Günü kutlamalarına katılmamaktadır. Çünkü ya çok fazla acı çektiler ve geri yüklenmeleri zor ya da doğrudan ön cephenin yakınında bulunuyorlar ve elbette orada çalışmak imkansız. Çocuklar ve öğretmenler diğer okullara transfer edildi. Bazılarında camlar plastik kaplama ile sıkılır veya kontrplakla tıkanır - bombardıman nedeniyle gözlük olmaz. Bu gibi durumlarda, gerilebilir olsa da sınıflar düzenlenebilir.
Daha fazla ölümcül hasar var. Örneğin, Donetsk'in Leninsky bölgesinde, XXUMX numaralı okulda büyük bir hasar meydana geldi. Ukrakrateley'in bombardımanı nedeniyle çatısı yandı ve neredeyse tüm sınıflar acı çekti. Şimdiye kadar, çatı onarıldı, ancak bombardıman izleri hala çok dikkat çekici. Bir restorasyon var. Donetsk şehrinde, 33 okulları çalışmaya başlamıyor - özellikle Kiev ve Petrovsky ilçelerinde.
Öğrencilerin Eylül 1 sabahı geldiği okullar, topları, çocuk çizimlerini, kağıt kesimlerini güzelce süsledi. Büyük çiçek buketlerine sahip zarif okul çocukları çalışmaya gider. Bu arada, Ukrayna'dan kötü haberler geliyor - orada, birçok okulda çocuklar ve ebeveynleri ATO denilen bağışları getirmek, yani Donbass çocuklarını öldürmek için çiçek yerine zorlanıyor.
Ancak bu günlerde en azından okul yılının ilk haftasında bir ateşkes anlaşmasına varmayı başardık. Donetsk ve Cumhuriyetin diğer şehirlerinde normalden daha sakin. AGİT gözlemcileri bile işe girmeye karar verdiler ve bu hassas ateşkesin nasıl yapıldığını izliyorlar.
Cumhuriyet Başkanı Alexander Zakharchenko, ana okulu No. XXUMX'i Kalininsky bölgesinde ziyaret etti ve yeni okul yılının başlangıcında öğrencileri tebrik etti. Ayrıca öğretmenlere özverili çalışmaları için teşekkür etti.
Ayrıca DPR Larisa Polyakova Eğitim Bakanı da geldi. Gazetecilere programda değişiklik olacağını söyledi - Rusça öğrenme zamanı iki katına çıkacak. Ve - ciddi bir ihtiyaç - sivil savunma derslerine saatler eklenecek. Ayrıca, çizim ve bilgisayar grafikleri gibi öğelere daha fazla dikkat edilecektir.
Donetsk'te, ciddi yöneticilerden ve derslerden sonra, onlara parkta büyük bir festival etkinliği düzenlenmesi planlandı. Shcherbakov, ancak güvenlik nedeniyle iptal etmek zorunda kaldı. Yine de, geçici ateşkes çok kırılganlaştı ve çocukların hayatlarını riske atmamaya karar verdi.
Bu gün sadece çocuklardan değil, aynı zamanda öğrencilerden de sorumludur. Ve ayrıca - yetişkinler için. Ebeveynler ve tabii ki öğretmenler için.
Bu gün, Maria adında bir Donetsk öğretmeni ile konuştum (Güvenlik nedenlerinden dolayı ismini söylemedim - sonuçta hiç kimse Peacemaker gibi siteleri iptal etmedi ve karşı taraf kara listelerde en huzurlu meslek mensuplarını bile dahil etmeye hazırdır).
- Maria, lütfen bize şu anki savaşla bağlantılı olarak hayatının nasıl değiştiğini - sıradan bir Donbass öğretmenin hayatı - olduğunu söyle.
- Savaşı sadece TV ekranında izlerdim. Bunu bir tür bilgisayar oyunu olarak algıladı. Zarar görene kadar sanal gibiydi. Ama savaşı ilk kez kendi derimde hissettiğimde, ateş altındayken yapmak zorunda kaldım. Ondan önce bombardımanın çok korkutucu olduğunu düşünmemiştim. Bir dakika içinde tüm öğrencilerimi hatırlayabileceğimi bile düşünmedim. Belki de bir kez kırgın olanlar, bir serseri ya da serseri çağıran, bir açıklama yapan, bir açıklama yapanlar.
Geçen yaz ağır bombardıman altına girdim. Sonra fark ettim ki yaşamla ölüm arasında - çok ince bir çizgi. Ölüm sana geldiğinde, korku hissediyorsun. Size ne olacağı ve ölümün nasıl olduğu açık değildir. Ve sonra yaşam anlayışı geliyor.
- Kaçmayı nasıl başardın?
- Ben her zaman hafif traşsız, hafif sarhoş, "neşeli" erkeklere elli yaşın üzerinde, tefekkür etmek için değil, ironi dokunuşuyla baktım. Böyle insanları ciddiye almadım. Bu, küçük firmalarda bir araya gelerek ve zamanlarını kendi tarzında geçirmeyi seven Donetsk erkekleri kategorisidir. Ve o otobüste eski püskü kıyafetlerle böyle bir köylü kullanıyordu. Belki izinli ve biraz podgulyal olan ve biraz rahatlayan milislerdi. Otobüsümüz Bakü Komiserleri Meydanı'ndan geçiyordu. Berbat bir bombardımana başladım. Sürücü gerçekten korkmuştu, kapıları açtı ve herkesi aradıkları yere koşmaya davet etti. Birdenbire, daha önce doğru şekilde ve kaba olmayan bir şekilde şaka yapan davranan adam - aniden kendini ele geçirdi, hızlı bir şekilde yataklarını buldu - ve otobüsümüzü bombardıman dışına çıkardı. Mermilerin uçtuğunu gördüm. Pencereler kum gibi düştü. Bu gürültüyü hatırlıyorum. Otobüsümüz bir Hollywood filminde olduğu gibi sola, sağa doğru sallandı. Yere düştüm ve tüm öğrencilerimden ve hatta uzun zaman önce kaba davrandığım baş öğretmenimden affetmeyi istedim. Aynı zamanda - hayatım boyunca bana ilk ikisini veren ilk öğretmeninden. Ve muhtemelen. Adam bizi yetenekli, profesyonel, açık şoför ekipleriyle ateşten çıkardı. Bizi kurtardı. İsmini bilmiyorum ama ona hayatımı borçluyum.
- Öğrencileriniz hakkında ne söyleyebilirsiniz? Muhtemelen, hayatları da değişti ...
- Bir sürü insan kaldı. Donetsk bozkırımızda insanlar tüylü ot tohumları gibi dağılmışlar. Birçoğu Kırım'a gitti. Ve Skype'taki kızlarımla konuştuğumda - çoğu ağlıyor, hıçkırık. Eve gitmek istiyorlar. Sık sık bana bir soru sordular: “Peki ya Oktyabrsky köyünde? Salıncaklarımız hala duruyor mu? ”Ama onlara salıncak olmadığına ve evlerin büküldüğüne cevap veremem. Çocukluklarının yetişkin olmayan amcaların “Maidan” hakkında var olmayan fikirleri için mücadelesinin anahtarıydı. Çocuklar ağlarsa, çocukların kanı dökülürse böyle fikirlerin olamayacağına inanıyorum. Ukraynalı askerler tarafından dökülen bir Donetsk çocuğunun ilk kanının onları bizden ayırması. Çocuklar kendileri için sığınmaya zorlanırlarsa, kendi ülkelerinden sürülürlerse, bu değerlendirilmelidir. Öğrencilerimin çoğu gitti. Kırım'dan birileri, Rusya'nın diğer bölgelerinden birisini arar. Herkes eve gitmek istiyor. Gerçekten eve gitmek istiyorlar. Onlara her şeyin nasıl olduğunu açıklayamam ... Ev ayakta duruyordu ve aniden biri onu alıp yok etti.
Rusya onlara yardım eli verdi, onlara değer verdi. Onlar için ikinci vatan oldu. Fakat ruhları burada çizilir - sonuçta burada doğdu. Sanal ve gerçek savaşın farklı olduğunu anlayamazlar. Bir salıncak vardı, bir okul vardı, bir kültür sarayı ve balo salonu dansı vardı - hepsi bu kadardı ve şimdi bunların hiçbiri yok.
26 Geçen yıl mayıs okula gittim öğrencimle - küçük bir çocuk. Sonra Ukrayna uçağının yoldan çıktığını ve havaalanına doğru uçtuğunu gördüm. Isı fişeklerini yağdırdı. O zaman bunu anlamadım - sonra öğrenciler bana her şeyi açıkladı. Bu havaalanının ilk bombalamasıydı. Savaşın başladığını, ölüm getireceğini, evleri yıkacağını hala tam olarak anlamadım. Ve böylece öğrencimden çıktım ve Oktyabrskaya madeninin yanındaki otobüs durağına oturdum. Bir otobüs geçiyordu, durdu. Sürücü bağırdı: “Ne oturuyorsun? Tika. Daha hızlı kene. Ve oturuyorum ve anlamıyorum, bu yüzden birçok arı ve sinek nereden geldi? Etrafta uçuyorlar, ıslık çalıyorlar ve şarkı söylüyorlar. O çıktı - parçaları. Ben bir sivilim, basit bir öğretmenim, bunun ölüm olduğunu anlamadım bile.
Kendimi Galitsky ve Goldman'ın matematik ders kitabı ile kapladım ve en sevdiğim yazarların beni kurtaracağını düşündüm. Ne de olsa, ders kitabı birden fazla kuşaktan fazla öğrenciye ders vermiş olan kişiler tarafından yazıldı. Sonra televizyonda yıkılmış evleri gördüm.
- Bugün okula giden öğrencilere ne dilemek istersiniz?
- Onlara en önemli şeyi dilemelerini istiyorum - kendi güçlerine olan inançlarını. Onlar eşsiz çocuklar. Bunlar savaş çocukları. Bunlar, büyükanneleri ve büyük anneanneleri o korkunç 1941-45 savaşında hayatta kalan çocuklar. Ve bugünün adamları yaşamı ve ölümü takdir edebilir. Bodrum katlarında otururken bile, hayatın tadını ve tadını anlarlar. Çünkü bugün hayattasınız ve yarın bilinmiyor.
Bu çocukların güçlü, güçlü büyüyeceklerini düşünüyorum. Donetsk'i yeniden inşa edecekler. Zamansızlık döneminde büyüyenlerden daha güçlü olacaklar. Bu kuşağın hangi büyümeyi, ne kadar eşsiz olacağını hayal bile edemeyiz. tarihsel deneyim.
***
Böylece yeni okul yılı savaşın aksine başladı. Çoğu zaman bu sözleri tekrarlamak gerekli - “savaşa rağmen”. Çünkü bu doğrudur - Halk Cumhuriyetlerinde çok fazla şey her şeye rağmen yapılır. En sıradan şeyler bile ciddi bir cesaret ve zihinsel güç gerektirir.
(Özellikle "Askeri İnceleme" için)
- Yazar:
- Elena Gromova
- Kullanılan fotoğraflar:
- Elena Gromova