İçinde OppenheimerYazar-yönetmen Christopher Nolan’ın hit biyografisinde Kitty Oppenheimer’ın karakteri iki kez sahneye çıkıyor.
Kitty’nin canlandırdığı Emily Bluntadamın arkasındaki kadındır: Aynı zamanda bir bilim adamı olmasına rağmen, Los Alamos, New York’ta 2. Dünya Savaşı sırasında atom silahının geliştirilmesine öncülük eden Amerikalı fizikçi J. Robert Oppenheimer’ın (Cillian Murphy) ötekileştirilmiş karısıdır. Meksika. Oppenheimer Bu onun filmi, öyle ki senaryonun büyük bir kısmı birinci şahıs ağzından yazılmıştır (“Gözlerimi açıyorum – yataktan atlıyorum – giyinmek için acele ediyorum”).
Dahası, Kitty, Robert’ın karısı olmasına rağmen (iki çocuğu vardı), onun ne ilk aşkı ne de filmin önerdiği gibi en yoğun aşkıydı. Psikiyatrist Jean Tatlock (Floransa Pugh) ilk olarak Robert’la üç yıl boyunca çıktı ve ikisi, Oppenheimer’lar evlendikten sonra bile birbirlerini görmeye devam etti. Filmin yarısında Kitty, kocasının onun ölümü üzerine çıldırdığını fark eder.
Blunt, “Onu başka bir kadın için bu halde görmek onun için ne kadar yürek parçalayıcı olmuştur” dedi.
Bütün bunlar, Londra doğumlu aktris Blunt’un şu tür filmlerle tanındığını gösteriyor: Şeytan Marka Giyer, Mary Poppins Geri Dönüyor Ve Sessiz bir yerPulitzer ödüllü biyografiye dayanan bu üç saatlik destanda kaybolmuş olabilir, Amerikan Prometheus’u.
Ancak Blunt’s, film yıldızları ve beğenilen oyuncularla dolu bir filmdeki en unutulmaz performanslardan biri. Blunt, Screen Actors Guild Ödülü’nü kazandı. Sessiz bir yer 2019’da, şu anda ilk Akademi Ödülü adaylığı için muhtemel bir yarışmacı. Geçen ay verdiği bir video röportajında, talihsiz bir karakteri empatik bir şekilde canlandırmanın nasıl bir şey olduğunu anlattı ancak pek de sevimli biri değil. Bunlar konuşmadan düzenlenmiş alıntılardır.
-Christopher Nolan oyunculardan karakterlerinin gerçek hayatlarını bilmelerini istedi. Kitty Oppenheimer’ın hangi özellikleri performansınızı etkiledi?
-Hepimiz okuyoruz Amerikan Prometheus’u. Albuquerque’ye uçarken, diğer insanların kitabı yutmaya çalıştıklarını görebiliyordum. Los Alamos’un eşleri onu şimdiye kadar tanıştıkları en kötü insanlardan biri olarak tanımladılar. Erkekler onunla ilgileniyordu ama biraz korkmuşlardı. Kitty havadan sudan konuşmazdı. Sadece önemli şeylerden bahsetti.
Oynaması zor bir sahne
-Robert ve Kitty Oppenheimer küçük oğullarını geçici olarak arkadaşları Chevaliers’a verdiler çünkü çok bunalmışlardı. O sahneyi canlandırmak zor muydu?
-9 ve 7 yaşlarında kızlarım var ve anne olmayı seviyorum. Ben her zaman oğlanları sevdim. O yüzden setteki miniklere bu kadar soğuk davranmak oldukça zordu. Kitty’nin bununla ilgili bir travması olduğu açık, o zamanlar adı olmayan bir travma. İçkiye düşmüş. Olağanüstü bir beyne sahip olan, iyi bir ev hanımı olabilmek için türlü zorluklara katlanmak zorunda kalan bu kadınla empati kurmaya çalıştım. Onun gibi bu kadar vahşi, bu kadar zeki, asla anne olmaması gereken ve bebeğinin doğumundan sonra açıkça ağır bir depresyona giren biri için bu bir işkence olsa gerek.
-Potansiyel olarak insanların sizi sevmesi pahasına, empatiyi karaktere sadakatle nasıl birleştirirsiniz?
-Benim için birinin beni sevmesi asla önemli değil. Sadece kişiyi anlamam gerekiyor. Karakterin o sessiz çaresizliğini, huzursuzluğunu ve sahip olduğu o kadar ateşli ve ilginç o dizginsiz tarzı canlandırabiliyordu. Yine de onun için oldukça dengeleyici bir güçtü. Onun en enerjik koruyucusuydu. Bir kişi olarak onu zayıflatan diğer niteliklerin yanı sıra, oldukça sıra dışı niteliklere sahip olduğunu düşünüyorum. O kaba ve kusurlu ama kendisini heyecanlandıracak entelektüel uğraşlar peşinde koşması gerekirken birinin ütü masasının başında kötüleşmesi fikriyle özdeşleştim.
-Kitty’yi anlamanı sağlayan başka bir sahne var mıydı?
-Cillian’la kayanın altındaki sahneyi hatırlıyor musun? Sevgilisi hakkında tutarsız bir şekilde gevezelik ediyor. Sahneyi okuduğumda şöyle düşündüm: “Vay canına, bu çok ilginç, sanki karısıyla konuştuğunu göremiyormuş gibi.” Ve ona tokat attım. Chris “Ona tokat at” dedi. Bu filmde yok ama o meşhur elmacık kemiğine pek çok kez vurdum. Belki de en çok yorumladığım şey itibarını kurtarma çabasıydı. Sanki şöyle diyormuş gibi: “Kendine hakim ol, buradaki insanlar sana bağlı.” Ama dahası var: “Sana güveniyorum.”
-Senaryonun alışılmadık birinci şahıs karakteri role yaklaşımınızı nasıl etkiledi?
-Tek bir bakış açısı olduğu hepimiz için açıktı. Oppenheimer’ın karakteri ekranda yürüyor ve sizi kafasının içine sürüklüyor, çevresinde ise çok daha çılgın ve renkli karakterler var. O karakterin farklı yönlerini duygusal olarak ortaya çıkarmak için oradaydık.
-“Oppenheimer”ın galasından kısa bir süre önce Nolan ile IMAX 70 mm formatıyla ilgili röportaj yapmıştım.
-Bu onun için saçmalık olsa gerek. Sinema tutkusu bulaşıcıdır.
-IMAX kameralarıyla çekim yapmak nasıldı?
-Onları dev bir buzdolabına koydular. Ve çok gürültülüler: Chewbacca’nın içeri girmesine benziyorlar. Bunda özgürleştirici bir şeyler var çünkü herkesin yüzündeki her küçük titreşimi ve nüansı yakalayacaklarını biliyorsunuz. Ama gürültülüler ve ilk başta “Nasıl çalışacağım?” diye merak ediyorsunuz. Mesele şu ki, Chris’in setlerinin ayıklığı, konsantrasyon ve kaosun yokluğu, IMAX girdiğinde hiçbir zaman tumturaklı bir anın yaşanmamış olması.
-Nolan’ın “sessiz” setlerini, bulunduğunuz diğer setlerle nasıl karşılaştırırsınız?
-Bazı setlerde içgüdü ve tecrübeyle hareket edersiniz. Bu her iki şekilde de işe yarayabilir: Bir komedide ya da daha özgür bir şeyde, bazen işlerin biraz daha kaotik olması harikadır. Ama Chris’in hazırlığı önemli, böylece sahneye çıktığınızda oyuncu olarak kendinizi baskı altında hissetmiyorsunuz. Teknisyenlerin her gün akşam 7’de yatay durumda olduğundan eminim.
New York Times ve Clarín
Tercüme: Elisa Carnelli