We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Amerikan diplomasisinin tarihi, 1778'de Devrim Savaşı sırasında 13 koloninin Fransa ile resmi ilişkiler kurmasına yardım eden ülkenin ilk diplomatı Ben Franklin'e kadar uzanıyor. Amerika ile en erken resmi diplomatik ittifak yapan diğer ülkeler arasında Hollanda (1782), İspanya (1783), İngiltere (1785) ve Rusya (1809) yer alıyor. ABD resmi diplomatik ilişkisini Brezilya ile 1824'te, Hindistan ile 1946'da ve Çin ile 1979'da başlattı.
Amerika'nın dünya uluslarının çoğuyla resmi diplomatik bağları var, ancak İran, Kuzey Kore ve Butan bu listede değil. 1883'te İran'la resmi bir ilişki kurduktan sonra, ABD, İranlı öğrencilerin geçen Kasım ayında Tahran'daki Amerikan Büyükelçiliğini ele geçirmesinin ve 52 ABD vatandaşını rehin almasının ardından Nisan 1980'de İran'la bağlarını kesti. Bu arada, ülkenin 1948'de kuruluşundan bu yana üç kuşak Kim hanedanı tarafından yönetilen Amerika ile Kuzey Kore arasındaki durum hiç bu kadar rahat olmamıştı. Butan'a gelince, ABD ile hiçbir zaman resmi diplomatik bağları olmadı, ancak ikisi arasında herhangi bir düşmanlık olduğu için değil. Gayri safi milli mutluluk sistemi ile tanınan Himalayalar'da uzak, Budist bir ulus olan Butan, Amerika ile iyi geçiniyor ancak Amerika ile ya da Birleşmiş Milletler'in beş daimi üyesi olan Çin, Fransa, Rusya ve Birleşik Krallık ile resmi bir ilişkisi yok. Güvenlik Konseyi.
Amerika'nın çeşitli uluslarla diplomatik ilişkileri, elbette, kayalık yamalardan geçti. Örneğin, ABD Birinci Dünya Savaşı sırasında ve İkinci Dünya Savaşı'nda Almanya ile bağlarını kopardı. 1991'de ABD-Irak ilişkileri Körfez Savaşı'nın ortasında patinaj yaptı, ancak 2004'te (Başkan George W. Bush'un Irak'tan meşhur “şer ekseni” olarak bahsetmesinden iki yıl sonra) diplomatik ilişkiler yeniden kuruldu. 2012'de Amerika, Suriye'deki iç savaş sırasında büyükelçiliğini kapattı; 2014'te diplomatik ilişkiler resmi olarak sona ermemiş olsa da Suriye hükümetine Washington'daki büyükelçiliğinde operasyonları askıya almasını emretti. 2015'te, ABD'nin Fidel Castro hükümetiyle artan gerilimin ortasında Küba ile ilişkileri kesmesinden 50 yıl sonra, komşu ülkeler resmi ilişkileri yeniden kurdular ve birbirlerinin başkentlerinde büyükelçiliklerini yeniden açtılar.
Alakasız diplomat
Büyükelçilik, en azından geleneksel biçiminde, varoluşsal bir krizle karşı karşıya. Yirmi birinci yüzyılın küresel dönüşümleri, ulusların diplomasi uygulama şeklini çarpıcı biçimde değiştirdi. Dijital iletişimin yükselişi, azalan kaynaklar ve artan güvenlik tehditleri, geleneksel elçiliğin hala geçerli olup olmadığı sorusunu gündeme getiriyor.
Küresel Diplomasi Endeksi'ni oluşturduğumuz Lowy Enstitüsü'ndeki araştırmamıza göre, Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü'ndeki (OECD) gelişmiş ülkelerin yarısından fazlası son on yılda diplomatik ayak izlerini azalttı. dünya çapında yaklaşık 660 şehirde diplomatik görevler. Hükümet bütçeleri daraldıkça, büyükelçilikler ve diplomatlar siyasi varlıklardan çok pahalı lüksler gibi görünüyor. Elbette, diplomatların fazla maaş alan ve etkisiz kokteyl devresi müdavimleri olarak klişeleştirilmesi ve dışişleri bakanlıklarının sık sık zamanı yansıtmaması da yardımcı olmuyor. Genellikle çeşitlilikten yoksundurlar ve yeniliği, hatta sosyal medyayı benimsemekte yavaştırlar. Örneğin, Endonezya'nın en önemli elçiliklerinden birinin yeri, Avustralya yardımının en büyük alıcısı ve Asya'daki en önemli komşularından biri olmasına rağmen, Avustralya'nın Endonezya'daki diplomatları 2010'da hala sosyal medyayı kullanmıyorlardı. 2010 yılında “dijital dinozor” olarak tanımlanmasına rağmen, Avustralya Dışişleri Bakanlığı sekreteri 2012 yılında dijital diplomasiyi hala yüksek bir öncelik olarak görmediğini itiraf etti. Ve ekonomik diplomasinin artan önemiyle birlikte, hükümetler büyükelçiliklerden ziyade ticaret ofisleri ve inovasyon merkezleri açmaya daha meyilli. Örneğin, araştırmamız, 2009 ve 2015 yılları arasında Birleşik Krallık Dışişleri ve Milletler Topluluğu Ofisi'nin yaklaşık 30 diplomatik misyondan ayrıldığını, bilim ve yenilik ağının ise kapsama alanını 24'ten 28'e çıkardığını gösteriyor.
Bir zamanlar hükümetin gözü ve kulağı yurtdışındayken, büyükelçilikler artık bilgi edinmenin en yavaş yolu, yıldırım hızında medya raporları ve STK'lar ve risk danışmanları tarafından hazırlanan kapsamlı ülke analizleri ile rekabet edemiyor. Dijital olarak birbirine bağlı dünya, hükümetlerin muadilleriyle doğrudan iletişim kurmasına izin veriyor ve Hindistan Başbakanı Narendra Modi de dahil olmak üzere bazı dünya liderleri, büyükelçiliklerine bile haber vermeden büyük yerli ve yabancı kitlelerle konuşan Twitter, Facebook ve Instagram'ın olağanüstü kullanıcıları haline geldi.
Bazı yönlerden, daha küçük bütçeler, çok ihtiyaç duyulan bazı düzenlemeleri getirdi. 2010'dan bu yana geçen beş yıl içinde, Birleşik Krallık'ın Dışişleri ve Milletler Topluluğu Ofisi, yıllık harcamalarından ve İngiltere merkezli personelinin yaklaşık yüzde onundan 143 milyon doları kesmek zorunda kaldı. Ancak ajansın daha zayıf profili, Ukrayna ve Batı Afrika'daki yeni krizleri ele almak için Afganistan ve Irak'taki azalan önceliklerin yanı sıra en büyük Avrupa görevlerinden kaynakları önceliklendirmesini ve değiştirmesini gerektirdi.
Avustralya, Kanada, Hollanda, İsviçre ve Birleşik Krallık, diğer ülkelerle fiilen ortak elçilikler işleterek bütçe kısıtlamalarına uyum sağlıyor. İsviçre, tesisleri ve işletme maliyetlerini Umman'da Hollanda ile ve Los Angeles, California'da Avusturya ile paylaşıyor. Kanada ve Birleşik Krallık, 2012'de bir dizi kaynak paylaşımı düzenlemesi için planlarını açıkladı ve Kanada ve Avustralya, Asya, Pasifik ve Amerika'da birbirlerinin çıkarlarını temsil etmek için karşılıklı bir düzenleme zaten imzaladılar. 1986 tarihli bir mutabakat zaptı uyarınca, Kanada ve Avustralya diğer ülkenin vatandaşlarına konsolosluk yardımı sağlamayı kabul etti: diğer görevlerin yanı sıra tutuklanan, hastalanan veya hastaneye kaldırılanlara suç mağdurlarına yardım etmek ve kayıp aile üyelerini bulmak gibi. Ayrıca, daha da önemlisi, dünyanın her yerindeki dışişleri bakanlıkları arasındaki uluslararası değişimin giderek daha önemli bir odak noktası olan krize müdahalede işbirliği yapıyorlar.
Ancak elçiliklerin yaşayabilirliğine yönelik en büyük tehdit güvenliktir. Sahadaki bilgilerin kıt olduğu çatışmalı ülkelerde, diplomatik görevler çok önemlidir ve koşullar zorlaştığında rutin olarak kapatılır. Çoğu ülke Libya, Suriye ve Yemen'deki büyükelçiliklerini oradaki çatışmalar nedeniyle kapattı. Daha az tehlikeli ülkelerde bile, büyükelçilikler, yerel halkın erişimini kısıtlayan ve genellikle büyükelçilik personelini ve diplomatları yarı güvenli yeşil bölgelere sınırlayan güvenlik protokollerine saplanmış durumda. Gerçekten de bazı büyükelçilikler, özellikle de Amerikan büyükelçilikleri, diplomatik karakollardan çok ayrıntılı askeri sığınaklara benziyor. Bomba geçirmez yastıklar ve tam hizmet veren yemek alanları ile donatılmıştır. Tabii ki, bunlar hala istisna. Çoğu büyükelçilikte diplomatlar işlerine devam etmekte, ağlar geliştirmekte ve uluslarının çıkarlarını takip etmekte özgürdür.
Bütün bunlar, büyükelçiliklerin dış ilişkilerde önemli bir rolü olmadığı anlamına gelmiyor. Bu yabancı karakollara hala ihtiyaç duymamızın birçok nedeni var. Onlar kendi uluslarının vitrinleridir: ev sahibi ülke ile ev sahibi ülke arasında fiziksel bir arayüz. İyi diplomatlar, hükümetlerle, aksi takdirde ulaşılması zor olacak ilişkiler kurarlar, yerel güç dinamiklerini yönlendirirler, bilgi toplarlar ve yorumlarlar, işletmelerin yabancı yasalara yön vermelerine yardımcı olurlar ve yerel sivil toplumla bağlantı kurarlar. 2011-2015 yılları arasında Birleşik Krallık'ın Lübnan büyükelçisi olan Tom Fletcher, işlevsiz politikalarla parçalanmış ve sınırlarında tehditlerle karşı karşıya olan bir toplumla karşı karşıya kaldı. Yine de onun büyükelçiliği altında Birleşik Krallık, Lübnan'ın sınırlarını savunmasına ve terör saldırılarını savuşturmasına yardım etti ve araçlar ile askeri altyapı sağladı. Fletcher'ın sahadaki karizması ve enerjisi, Birleşik Krallık'ın Lübnan'da ve bölgede daha güçlü ve dayanıklı bir varlık oluşturmasını sağladı. Öte yandan, bir büyükelçiliğin yokluğu, varlığı etkinleştirebileceği kadar zarar verici olabilir. Amerika Birleşik Devletleri'nin 30 yılı aşkın bir süredir Tahran'da olmaması, ABD'li politika yapıcıların bu karmaşıklığıyla bilinen ülkedeki gelişmeleri değerlendirmesini kesinlikle daha da zorlaştırdı. Ve Orta Doğu'daki diğer savaş bölgelerindeki diplomatik noktaların kapatılmasının ciddi sonuçları var: nüfuslara insani yardımın ulaştırılmasını engelliyor, kuşatma altındaki hükümetlere verilen desteği engelliyor ve terörle mücadele çabalarının uygulanmasını çok daha zor hale getiriyor.
Ancak hayatta kalmak için elçiliklerin uyum sağlaması gerekecek.
Hükümetlerinin yabancı bir ülke anlayışına değer katmaya daha fazla odaklanarak başlayabilirler. Elçilikler haber kuruluşlarının ve sosyal medyanın hızıyla rekabet edemezler, etmeye de çalışmamalıdırlar. Ancak bu tür bilgiler için benzersiz bir mercek sağlıyorlar, olayları bağlamsallaştırıyor ve ülkelerinin ulusal çıkarlarını geliştirmeye yönelik eğitimli bir gözle analiz ediyorlar. Bir medya kuruluşunun haber değeri bulabileceği şey, bir diplomatın ülkesi ile ev sahibi ülke arasındaki ilişkiler açısından önemli bir gelişme olarak değerlendirdiği şeyden farklı olacaktır.
Elçilik iş gücünü çeşitlendirmek de yardımcı olacaktır. ABD Dışişleri Bakanlığı, Birleşik Krallık Dışişleri ve Milletler Topluluğu Ofisi ve Avustralya Dışişleri ve Ticaret Bakanlığı'ndaki üst düzey liderlik pozisyonlarının yaklaşık yüzde 60'ı erkekler tarafından yürütülmektedir. Bu dengesizlik, bir ulusun bir bütün olarak yabancı bir kültür anlayışını ve onunla etkileşimini sınırlar. Daha geniş bir geçmişe sahip diplomatlar, toplumun daha çeşitli kesimleriyle etkileşime girebilecekler.
Elçiliklerin ayrıca güvenlik endişeleri ile diplomatların işlerini yapma yetenekleri arasında daha iyi bir denge kurmaları gerekiyor. Büyükelçi Christopher Stevens ve diğerlerinin Bingazi'deki ABD büyükelçiliğinde ölümlerinin de gösterdiği gibi, bu zorlu bir mesele ve ihmal etmenin sonuçları son derece ciddi. Ancak elçilikler, güvenlik tehditlerine, faaliyet gösterdikleri toplumlardan kendilerini keserek yanıt verirlerse, ışıkları kapatıp evlerine gidebilirler. Yeni teknolojilerden, özellikle de sosyal medyadan yararlanmak, yerel halkla güçlü kişisel bağlantılar kurmak için zayıf bir alternatif olsa da, hantal güvenlik kısıtlamalarının etkisini hafifletmeye yardımcı olabilir. Bazı büyükelçilikler ve diplomatlar bu konuda oldukça bilgilidir, ancak bunlar kuraldan çok istisnadır.
Büyükelçilikler olmadan, diğer ülkelerle faydalı ilişkiler kurmak ve sürdürmek çok daha zor olurdu. Yabancı hükümetlerle üst düzey ilişkiler kuran, yabancı kurumlar ve yasama rejimleri hakkında önemli bilgiler toplayan veya yurttaşların ve dış pazarlardaki işletmelerin yolunu kolaylaştıran özel bir kurum olmayacaktı. Yerel koşulları anlayacak ve kilit oyuncuları belirleyecek diplomatlar olmayacaktı. Zor durumdaki vatandaşlarına yardım etmek için eğitilmiş konsolosluk uzmanları olmayacaktı. Elçilikler olmadan, yerel makamlarla kurulan ilişkilere dayanan kriz müdahalesi daha az etkili olacaktır.
Bunlar, çoğu ulusun hala büyükelçiliklere sahip olmanın değerini görmesinin birçok nedeni arasındadır. Ancak önümüzdeki on yılda sayılarının daha da azalıp azalmayacağı büyük ölçüde elçiliklerin daha çevik hale gelip gelemeyeceklerine ve giderek akışkanlaşan küresel bir ortama uyum sağlayıp sağlayamayacaklarına bağlı olacak. Asırlık bir kurum için bu kolay olmayacak.
Hangi Ülkeler Tayvan'ı Hala Tanıyor? Bir Haftadan Kısa Sürede İki Ülke Daha Çin'e Geçiyor
Tayvan'ın birkaç resmi diplomatik bağı, Çin ile ilişki kurmayı seçen iki ülkenin daha tanınmasını kaybettiği için bu hafta daha da azaldı.
Taipei ve Pekin'deki rakip hükümetler kendilerini Çin'in haklı liderliği olarak görüyorlar ve uluslararası toplumun ezici çoğunluğu, komünist güçlerinin 1949'da bir iç savaş kazanmasından bu yana geçen on yıllarda Çin'in yanında yer alıyor. Cuma günü, küçük Pasifik ada ülkesi Kiribati, Tayvan üzerinde egemenlik iddiasında bulunmaya devam eden anakara Çin liderliğine geçen en son ülke oldu.
Tayvan Devlet Başkanı Tsai Ing-wen, kendisi ve yetkililerinin "Kiribati hükümetinin kararından gerçekten pişmanlık duyduğunu" söyledi ve liderin "Tayvan'da sahip oldukları gerçek dostu Çin'in piyonu olarak hareket etmelerini bırakma" olarak nitelendirdi. Tsai, Çin'i Tayvan'ın yaklaşan seçimlerini etkilemeye çalışmakla suçladı ve "Tayvan halkı, Çin'in haydut baskısı karşısında kararlılığından vazgeçmeyecek" dedi.
Ancak Çin Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Geng Shuang, Pekin'de gazetecilere verdiği demeçte, ülkesinin "Kiribati hükümetinin tek Çin ilkesini tanıma, Tayvan makamlarıyla sözde 'diplomatik bağları' koparma ve yeniden tesis etme kararını takdirle karşıladığını söyledi. Çin ile diplomatik ilişkiler kurarak, "Kiribati'yi egemen ve bağımsız bir ülke olarak bu kadar önemli bir karar vermesinde destekliyoruz." dedi.
Sadece dört gün önce, Solomon Adaları pozisyon değiştirdiğinde Tayvan başka bir Pasifik ortağını kaybetti. Geçen hafta Tsai, diğer ada ülkesinden bir "arkadaş heyetini" memnuniyetle karşıladı ve "tarım, sağlık ve eğitim alanlarında karşılıklı yarar için ikili işbirliğini genişletmeyi dört gözle beklediğini" söyledi, ancak Pazartesi günü "Cumhuriyet'i feshettik" dedi. Çin'in Solomon Adaları ile diplomatik ilişkileri."
Tsai, "Hükümetlerinin Çin ile diplomatik ilişkiler kurma kararını içtenlikle kınıyor ve şiddetle kınıyoruz" dedi. "Son birkaç yıldır Çin, Tayvan'ın uluslararası alanını bastırmak için sürekli olarak mali ve siyasi baskı kullandı. Bu eylemlere, yalnızca Tayvan'a yönelik bir tehdit değil, aynı zamanda küstah bir meydan okuma ve uluslararası düzene zarar olarak en sert kınama ile yanıt verdik. "
Yine, Çin Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Hua Chunying'in Geng'in günler sonra söyleyeceğiyle aynı bir yanıt sunduğu anakaradaki ruh hali farklıydı.
Hua, "Dünyada sadece bir Çin var ve Çin Halk Cumhuriyeti hükümeti, Çin'in tamamını temsil eden tek yasal hükümettir." Dedi. "Tayvan, Çin topraklarının ayrılmaz bir parçasıdır. Bunlar, uluslararası toplumun temel gerçekleri ve evrensel mutabakatıdır. Çin, Tek Çin ilkesi temelinde 178 ülke ile resmi diplomatik ilişkiler kurmuştur."
Solomon Adaları ve Kiribati'deki misyonlarını kapattıktan sonra Tayvan, 193 Birleşmiş Milletler üye devletinden yalnızca 14'ü tarafından tanınmaya devam edecek: Belize, Eswatini, Guatemala, Haiti, Honduras, Marshall Adaları, Nauru, Nikaragua, Palau, Paraguay, Saint Kitts ve Nevis, Saint Lucia, Saint Vincent ve Grenadinler ve Tuvalu. Vatikan da Tayvan'ı tanır.
ABD, Çin iç savaşından sonra otuz yıl boyunca Tayvan'ı tanımaya devam etti, ancak sonunda 1979'da, Birleşmiş Milletler'in Pekin Çin'e Güvenlik Konseyi'nin daimi üyesi olarak koltuğunu vermesinden sekiz yıl sonra değişti. Bununla birlikte Washington, Taipei ile gayri resmi siyasi bağları korumaya devam etti ve Tayvan'a askeri yardım sağlamaya devam etti; bu, Çin'i derinden kızdıran ve gerekirse bir dönek eyaleti olarak gördüklerini zorla yeniden birleştirme tehdidinde bulunan bir şey.
Çin Devlet Başkanı Xi Jinping, tartışmalı Tayvan Boğazı da dahil olmak üzere ülkesinin deniz faaliyetlerini yoğunlaştırdı. Ayrıca, Hong Kong ve Makao için geçerli olan aynı "tek ülke, iki sistem" çerçevesi koşulları altında Tayvan'ı yeniden birleştirmeyi teklif etti, iki bölge sırasıyla İngiltere ve Portekiz tarafından sömürgeciler tarafından iade edildikten sonra yarı özerk statü verildi. 20. yüzyılın sonu.
Bununla birlikte, Tsai teklifi defalarca reddetti ve sistemin kendisi, aylarca süren protestoların finans merkezini istikrarsızlaştırmakla tehdit ettiği Hong Kong'da yakın zamanda inceleme altına alındı. Hong Kong İcra Kurulu Başkanı Carrie Lam, bir suçla itham edilen sakinlerin anakaraya iade edilmesine izin verecek tartışmalı bir yasa tasarısını geri çekmeyi kabul etmesine rağmen, giderek şiddetlenen gösteriler, istifasını ve Pekin'den daha fazla özgürlük talep etti.
56g. Üçgen Diplomasi: ABD, SSCB ve Çin
Mao Zedong'un Çin'i 1949'da devraldıktan sonra Amerika Birleşik Devletleri tarafından yıllarca tanınmadı. Çin ayrıca bir Amerikan vetosu ile Birleşmiş Milletler'den men edildi. Bunun yerine ABD, Tayvan'daki Çin Milliyetçi hükümetini destekledi.
Selefinden farklı olarak, Richard Nixon dış politikadaki uzmanlığıyla tanınmayı özlemişti. Vietnam Savaşı ile meşgul olmasına rağmen, Nixon ayrıca Amerikan diplomatik ilişkilerinde birkaç yeni trend başlattı. Nixon, komünist dünyanın iki rakip güçten, yani Sovyetler Birliği ve Çin'den oluştuğunu iddia etti. Bu iki ulus arasındaki uzun düşmanlık geçmişi göz önüne alındığında, Nixon ve danışmanı Henry Kissinger, Amerika Birleşik Devletleri için avantajlar elde etmek için bu rekabeti kullanmaya karar verdiler. Bu politika üçgen diplomasi olarak bilinir hale geldi.
1970'lerde Soğuk Savaş'ın geçici olarak çözülmesinin bir parçası olarak, Sovyet Başbakanı Leonid Brejnev, Amerikan buğdayını Sovyetler Birliği'ne ithal etmeyi kabul etti. İki ülke, Apollo-Soyuz adlı ortak bir uzay araştırma programını da kabul edecek.
ABD'nin Çin'e sunacağı çok şey vardı. Mao Zedong'un 1949'da devralmasından bu yana, Birleşik Devletler komünist hükümeti tanımayı reddetmişti. Bunun yerine, Amerikalılar Tayvan'daki Çin Milliyetçi hükümetine destek sözü verdi. Çin'in Birleşmiş Milletler'e girişi Amerikan vetosu tarafından engellendi ve Tayvan, Çin'in Güvenlik Konseyi'ndeki koltuğunu elinde tuttu.
Haziran 1971'de Kissinger, Başkanlık ziyareti için hazırlıklar yapmak üzere gizlice Çin'e gitti. Kissinger'ın dönüşünden sonra Nixon, Çin'e seyahat edeceğini ve Mao Zedong ile görüşeceğini açıklayarak herkesi şaşırttı. Şubat 1972'de Nixon, Çin Seddi'ni gezdi ve Çinli liderlerle tost içti. Kısa süre sonra ABD, Çin'in Birleşmiş Milletler'e girmesine karşı tavrını bıraktı ve nihai olarak diplomatik ilişkilerin kurulması için zemin hazırlandı.
Başkan Nixon'ın ulusal güvenlik danışmanı olarak Henry Kissinger, 1972'de Çin'e ilk Başkanlık ziyaretini ayarlamak için gizli bir gezi yaptı. Gelecek yıl Nixon'ın dışişleri bakanı olacaktı.
Beklendiği gibi, bu manevra Sovyetler Birliği'nde endişe yarattı. Nixon, SSCB ile bir déacutetente kurmayı veya gerilimleri azaltmayı umuyordu. Mayıs 1972'de Nixon, bir nükleer silah anlaşmasını desteklemek için Moskova'ya eşit derecede önemli bir gezi yaptı. Bu ziyaretin ürünü Stratejik Silahların Sınırlandırılması Antlaşması (SALT I) oldu. Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği, her iki tarafın da inşa edeceği kıtalararası balistik füzelerin sayısını sınırlama ve anti-balistik füze sistemlerinin gelişmesini engelleme sözü verdi.
Nixon ve Sovyet mevkidaşı Leonid Brejnev, Amerikan buğdayının SSCB'ye gönderilmesini içeren bir ticaret anlaşmasını da kabul etti. İki ülke, Apollo-Soyuz olarak bilinen uzay araştırmalarında ortak bir girişime girdi.
Muhtemelen, Nixon bu düzenlemeyi başarabilecek tek başkan olabilirdi. ABD'de komünizm karşıtlığı sürüyordu. Amerikalılar, Sovyetler Birliği veya Çin ile barış yapma girişimlerini büyük bir şüpheyle karşılayacaktır. Nixon'ın komünizm karşıtı kimliğine kimse meydan okumaz, kariyerinin ilk yıllarında sıkı bir kırmızı-yayıcı olarak ününü göz önünde bulundurursak. Önerileri esas olarak Amerikan halkı tarafından kabul edildi. Soğuk Savaş dünya çapında hâlâ hararetli bir şekilde yanmasına rağmen, Nixon ve Kissinger'in çabaları geçici bir çözülmeye yol açtı.
ABD ile Endonezya İlişkileri
Endonezya, Hint-Pasifik Bölgesi'nde hayati bir ortaktır ve ABD-Endonezya ilişkileri artan bir önem kazanmıştır. Endonezya dünyanın en büyük üçüncü demokrasisi, en büyük Müslüman çoğunluklu ülkesi, satın alma gücü bakımından yedinci en büyük ekonomisi ve ASEAN'da bir liderdir. Dünyanın en büyük deniz biyoçeşitliliğine ve ikinci en büyük karasal biyoçeşitliliğine sahiptir. Endonezya ayrıca, dünyanın en yoğun deniz yollarına sahip olan Güney Çin Denizi ile de sınır komşusudur - 5 trilyon doların üzerinde kargo ve her yıl dünyadaki petrol tankerlerinin yüzde 50'si Güney Çin Denizi'nden geçmektedir. Amerika Birleşik Devletleri, Hollanda'dan bağımsızlığını kazanmasının ardından 1949'da Endonezya ile diplomatik ilişkiler kuran ilk ülkelerden biriydi. Endonezya'nın 1998'den bu yana demokratikleşme ve reform süreci, istikrarını ve güvenliğini artırdı ve ABD-Endonezya ilişkilerinin güçlenmesine neden oldu. Amerika Birleşik Devletleri ve Endonezya, diğerlerinin yanı sıra demokrasi ve sivil toplum, eğitim, güvenlik, dayanıklılık ve hafifletme, denizcilik, enerji ve ticaret konularında tutarlı üst düzey katılımı teşvik etmek için 2010 yılında Kapsamlı bir Ortaklık başlatmıştır. 2015'teki başarısına dayanarak, iki ülke ilişkilerini ABD-Endonezya Stratejik Ortaklığına yükselterek işbirliğini bölgesel ve küresel öneme sahip konulara genişletti.
ABD'den Endonezya'ya Yardım
Endonezya, sosyal hizmet ihtiyaçlarını ekonomik eşitsizlik ve çevresel bozulmadan kaynaklanan riskleri yeterince ele alma kapasitesine sahip olmayan, demokratik ve ekonomik ilerlemeden eşit olmayan faydalar sağlayan yerel kalkınma zorluklarıyla karşı karşıya. İşbirliği, bir dizi kilit gelişme alanına yayılır: eğitim ve profesyonel bağların güçlendirilmesi, yönetişimin iyileştirilmesi, sağlık sistemlerinin güçlendirilmesi, güvenliğin geliştirilmesi, uluslararası konularda ortaklık ve çevre yönetiminin desteklenmesi.
ABD Uluslararası Kalkınma Ajansı (USAID), istikrarlı, kendine güvenen ve dirençli bir Endonezya'yı güçlendirmek için ortak ekonomik ve güvenlik çıkarlarını geliştirmek için Endonezya Hükümeti ile ortaklık yapıyor. Sonuç odaklı yatırımlar yoluyla USAID, adil ve hesap verebilir bir demokrasiyi güçlendirmek, temel hizmetleri genişletmek ve karşılıklı güvenlik ve refahı artırmak için Endonezya Hükümeti, yerel liderler, özel sektör, sivil toplum ve diğer kalkınma ortaklarıyla birlikte çalışır.
Endonezya'nın mercan resifleri, tropik ormanları ve mangrov ekosistemleri, dünyadaki en büyük biyolojik çeşitlilik konsantrasyonlarından birini desteklemektedir. Endonezya, deniz biyoçeşitliliğinin küresel merkez üssü olan Mercan Üçgeni'nin merkezinde yer alır ve dünyanın en büyük üçüncü tropikal yağmur ormanına sahiptir. Bununla birlikte, onlarca yıllık kaynak odaklı kalkınma ve yasadışı arazi temizliği, ülkenin benzersiz ekosistemlerine ve biyolojik çeşitliliğine zarar verdi. Yasadışı, kayıt dışı ve kayıt dışı balıkçılık (IUU), Endonezya ekonomisinde 3-5 milyar dolarlık ekonomik kayıplara neden olarak hem yerel geçim kaynaklarını hem de küresel gıda güvenliğini tehdit ediyor. USAID yardım programı, Endonezya Hükümeti'nin IUU balıkçılığıyla mücadele ve yasadışı yaban hayatı kaçakçılığıyla mücadele çabalarını desteklerken, arazi kullanım uygulamalarını iyileştirmeye yönelik yerel çabaları teşvik eder ve Endonezya'nın genel enerji üretiminin bir oranı olarak üretilen yenilenebilir enerji miktarını artırır.
2018'de Millennium Challenge Corporation (MCC), Endonezya hükümetiyle yenilenebilir enerjiyi ilerletmeyi, yaygın bodurluğu azaltmak için beslenmeyi iyileştirmeyi ve Endonezya'nın kamu satın alma sistemini modernleştirmeyi amaçlayan başarılı beş yıllık, 474 milyon dolarlık anlaşmayı sonuçlandırdı.MCC'nin Yönetim Kurulu ayrıca Endonezya'yı ikinci bir sözleşme geliştirmeye uygun olarak seçti ve MM ve Endonezya hükümeti bu yeni program için potansiyel yatırım alanlarını belirlemek için ortaklaşa çalışıyor.
Barış Gücü, yetersiz hizmet alan ve kırsal okullarda ve topluluklarda, halktan insana temas, kültürel değişim ve teknik beceri transferi yoluyla Endonezya'nın eğitim geliştirme hedeflerine ulaşmasına yardımcı olmak için çalışır.
İkili Ekonomik İlişkiler
Güneydoğu Asya'nın en büyük ekonomisi olan Endonezya, ılımlı enflasyon, artan doğrudan yabancı yatırım ve nispeten düşük faiz oranları ile son on yılda ortalama yüzde 5-6 arasında istikrarlı bir ekonomik büyüme yaşadı. Endonezya'nın yıllık bütçe açığı GSYİH'nın yüzde 3'ü ile sınırlandırılmıştır ve Endonezya Hükümeti borç-GSYİH oranını 1999'daki Asya mali krizinden kısa bir süre sonra yüzde 100 olan zirveden 2018'de yüzde 30,1'e indirmiştir. Endonezya'nın büyüyen orta sınıfı, güçlü iç talep, geniş ve genç nüfus ve yeni altyapı ihtiyacı, onu ABD ürünleri ve yatırımları için önemli bir potansiyel pazar haline getiriyor. ABD'nin Endonezya ile ikili mal ticareti 2018'de 29 milyar doları aşarken, ikili hizmet ticareti tahmini 3,9 milyar doları buldu. Endonezya'ya yapılan başlıca ABD ihracatı, soya fasulyesi, uçak, mineral yakıtlar, makineler ve pamuktur. ABD'nin Endonezya'daki doğrudan yabancı yatırım stoku 2018'de 11,1 milyar dolar iken, Endonezya'nın aynı dönemde Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yatırımları 350 milyon dolardı. Amerika Birleşik Devletleri, yatırım ortamını güçlendirmek ve korumacı yasalar, sınırlı altyapı ve eşit olmayan bir şekilde uygulanan yasal yapı gibi ticaret engellerini azaltmak gibi ekonomik reform önceliklerini ilerletmek için Endonezya ile ilişki kurmaya devam ediyor.
Endonezya'nın Uluslararası Kuruluşlara Üyeliği
Endonezya ve Amerika Birleşik Devletleri, Birleşmiş Milletler, ASEAN Bölgesel Forumu, Doğu Asya Zirvesi, Asya-Pasifik Ekonomik İşbirliği forumu, G-20, Uluslararası Para Fonu, Dünya Bankası ve Dünya Ticaret Organizasyonu. Endonezya, 2019 ve 2020'de BM Güvenlik Konseyi'nin daimi olmayan bir üyesi olarak hizmet veriyor. Endonezya ayrıca şiddet içeren aşırılıkla mücadele, terörle mücadele, küresel barışı koruma operasyonları, deniz güvenliği ve sağlık salgınları gibi bölgesel ve küresel meselelerde ABD ile işbirliği yapıyor. .
İkili Temsil
Baş elçilik yetkilileri, Bakanlığın Kilit Görevlileri Listesinde listelenmiştir.
Endonezya, 2020 Massachusetts Avenue NW, Washington, DC 20036 (tel. 202-775-5200) adresinde Amerika Birleşik Devletleri'nde bir büyükelçiliğe sahiptir.
Endonezya hakkında daha fazla bilgi, Dışişleri Bakanlığı'ndan ve bazıları burada listelenen diğer kaynaklardan edinilebilir:
Bu 36 Ülke İsrail'i Tanımıyor
Yukarıdaki harita, İsrail Devleti ile kimlerin diplomatik ilişkisi olup olmadığını gösteriyor. Şu anda 36 ülke İsrail'i tanımıyor ve/veya İsrail ile dış ilişkilere sahip değil.
Bu, geçmişte bir noktada yapan ancak şimdi çeşitli nedenlerle yapmayan 15 devleti içerir. İlginç bir şekilde, buna birkaç Latin Amerika ülkesi de dahildir.
Aşağıdaki devletler İsrail'i hiçbir zaman tanımadı ve/veya İsrail ile dış ilişkileri olmadı:
- Afganistan
- Cezayir
- Bangladeş
- Butan
- Brunei
- Komorlar
- Cibuti
- Endonezya
- Irak
- Kuveyt
- Lübnan
- Libya
- Malezya
- Kuzey Kore
- Pakistan
- Suudi Arabistan
- Somali
- Sudan
- Suriye
- Birleşik Arap Emirlikleri
- Yemen
Aşağıdaki ülkelerin geçmişte bir noktada İsrail ile ilişkileri vardı. (İlişkilerin süresi ve ayrılma nedeni parantez içinde verilmiştir):
- Bahreyn (1996–2000 İkinci İntifada)
- Bolivya (1950–2009 Gazze Savaşı)
- Çad (1960–1972 Filistinlilerle dayanışma)
- Küba (1950–1973 Yom Kippur Savaşı)
- Gine (1959–1967 bilinmiyor ancak 1967 Arap-İsrail savaşıyla ilgili olduğu tahmin ediliyor)
- İran (1948–1951, 1953–1979 İran İslam Devrimi)
- Mali (1960–1973 komşu ülkelerden gelen baskı)
- Fas (1994–2000 İkinci İntifada)
- Moritanya (2000–2009 Gazze Savaşı)
- Nikaragua (1948–1982, 1992–2010 Gazze filosu baskını)
- Nijer (1960–1973, 1996–2002 İkinci İntifada)
- Umman (1996–2000 İkinci İntifada)
- Katar (1996–2009 Gazze Savaşı)
- Tunus (1996–2000 İkinci İntifada)
- Venezuela (1950–2009 Gazze Savaşı)
İsrail'in tarihi ve dış ilişkileri hakkında daha fazla bilgi edinmek ister misiniz? O zaman aşağıdaki kitaplara bir göz atın:
Bu harita hakkında herhangi bir yorumunuz var mı? Lütfen bunları aşağıdaki yorumlar bölümünde bırakın:
Yorumlar
Filistin'i tanımayan ülkelerin bir haritasıyla birleştirin. Kabaca aynı sayıdır, ancak dünyanın aynı parçası değildir.
Çünkü ahlaki denklik bir yanılgı değildir.
İsrail bir ülkedir. Egemen bir devlet. “Filistin” Türkiye, Lübnan, Suriye, Irak, Mısır, İsrail, Ürdün ve Suudi Arabistan olmak üzere sekiz ülkeyi kapsayan bir bölgedir.
Hayır. “İsrail” gayri meşru, icat edilmiş bir ”ülkedir” o bölgeye ait olmayan ve hiçbir geçmişi olmayan Siyonist Yahudi üstünlükçü Hazarlar tarafından "8220Semit”" kılığına girmiş ve yönetilmiştir.
Bütün ülkeler tarih tarafından “bulunmuştur” ve dünyadaki diğer egemen devletlerin üstünlüğü tarafından egemenlik statülerinin tanınmasıyla meşrulaştırılır. İsrail bu statüye sahiptir. Yahudilere olan mantıksız nefretiniz bunu engellemiyor. Bu bağnaz saçmalığı sana kimin öğrettiğini bulmanı ve onları dinlemeyi bırakmanı tavsiye ederim.
Bir bölgenin yerlisi olan insanlar var, olmayan insanlar var. Avrupalı Yahudiler Ortadoğu'nun yerlisi DEĞİLDİR ve bu nedenle topraklarını çalmak için yerli olan masum insanları öldürmeye hakları yoktur. Halkınız için tipik olan aşırı kibirinizi ve yanıltıcı ahlaki üstünlük inancınızı size kim öğrettiyse onu bulmanızı ve onları dinlemeyi bırakmanızı tavsiye ederim. Ama gezegendeki en korkunç soykırımcı varlığın destekçisi olduğunuza göre, bunu yapacağınıza inanmak için hiçbir nedenim yok.
Avrupalılar Kuzey ve Güney Amerika'ya özgü değildir.
Yani milletlerin meşruluğuna dair yanlış varsayımlarınıza dayanarak ABD, Kanada, Brezilya ve diğer iki düzine ülkenin var olmadığını söylüyorsunuz.
Yanlış bilgilendirilmiş, kandırılmış ve yalancısın. Öğretmenlerinizi tokatlayın, aramaya şartlandığınız propagandayı okumayı bırakın ve saçma sapan konuşmalarınızla interneti rahatsız etmeyi bırakın.
İsrail sadece eski sömürgeci güçlerin haritalarında ve zihinlerinde var. İsrail bir yaratımdır ve yok olacaktır….. umarım yakında. Filistin var. Tarihte ASLA İsrail diye bir devlet, hatta bir bölge yoktu. İsrail, Hz. Yakub'un adıdır ve Siyonistler tarafından kaçırılmış ve kendi varlıkları için kullanılmıştır.
Arap veya Müslüman ülkelerinden birinde yaşıyorsanız, korku içinde yaşamak yerine hayatınızın tadını çıkarmak ve insanın hak ettiği ve hak ettiği onurlu bir şekilde yaşamak için en büyük arzunuz o “yanlış” içinde yaşamak olacaktır. Yanlış bir söz söylemek ve herhangi bir Müslüman ülkede haysiyetinizi ve hayatınızı kaybetmekten.
Cenab-ı Hak, ruhunuza huzur getirsin ve aklınızdan kin ve nefreti çıkarsın.
inşaallah
36 ülke diyorsunuz ama neden listede sadece 15 ülke var?
Suudi Arabistan İsrail'i ne zaman tanıyacak? O günü bekleyemem, Suudi Arabistanlıyım ve İsraillilerle barış istiyorum.
Suudi Arabistan İsrail'i zaten tanıyor. Milyonlarca Yemenliyi onlar için katletmek ve açlıktan öldürmektir. They are also proud partners in butchering the populations and leaders of Syria and Libya. In fact, they are united by their love of gold and common Jewish herritage and roots. Jewish and proud, Jewish and Saud!
Shame on you. You coward dare to mention yourself Arabian.
You are desperate to go to these butchers. Who have murdered millions of innocent people in Philistine.
Very soon, assuming Netanyahu wins the upcoming elections. Informaly rumors say there are close ties already
Amen brother Hijazi. Peace from Israel
It doesnt matter if you recognize israel, is still not a real country, israel is just a THING .
Wether you like Israel or not it’s here to stay.
All the Arabs are our muslims brothers , but they do not have the dare to handle Israel. We are just one country having a lot of problems but still we have controlled India which is a terrorist country and and close ally of Israel.
Ask your aba jaan what we did to you in 1971
Ask you mom how we Pashtoons freed Azad Kashimir. Don’t forget when you cried during Kargil war. 1971 was a mistake done by our so called PM. Unfortunately it was a war with our Bangali brothers, they are still our brothers. You Endians can’t face Pak army at all. Your army is hungry, they have no food, so no match with the world’s strongest Pakistan’s army.
Like Iran cares about you. Iran is the oldest country to exist and it doesn’t need a filth like you to approve what ever you are trying to do
Palestinians never existed as a people before Israel. just a bunch of arabs from neighboring counties that came to work there and stayed.
There’s no single Palestinian leader that was actually born in Palestine.
There are not a few Israelis that were… since the British Palestine Mandate was formed in order to make a Jewish state.
They gave over 70% of Israel to create an Arab Palestinian state… now Jordan. it’s population is over 70% Palestinians.
So… Palestine is Jordan.
Palestinians always existed as a group of people that lived on Palestine. The reason that the Palestinians didnt have a king is because they were always living under a diffrnt occupier from the romans (bzyntines) up until the ottman empire but this doesnt mean that the region(s) were not known by their modern names. You can clearly tell that the region was know as Palestine by simply reading the Belford declaration. Jews came in huge numbers at the beginning of 1921 when the British mandate of Palestine was created.
”Since the Palestinians in Jordan make up 70 % then Jordan is Palestine” this sentence is simply false and ridicules. The reason that the Palestinians are in diaspora (Some jews were also in diaspora before the state of israel) is due to the nakba when Palestinians were ethically cleansed which was caused by Jews ( Which is also why modern day Palestinians that are born are mainly not born in Palestine, 70% of their population has been ethically cleansed and are mainly in diaspora). So NO, Jordan is for the Jordanians and Palestine or modern day Israel is for the Palestinians and Jews.
Why recognise any state? There is only one race the human race. There is no need for a heavenly afterlife as this planet is paradise in our lifetime. Only our fellow humans make the existence of some others sheer Hell.
‘Possible Crime-a-Thon’: Experts Weigh in on Bombshell Trump Org May Be Criminally Charged Next Week
Experts in the legal and journalism world are weighing in on the bombshell news that the Trump Organization “will be criminally charged” and “will have faced criminal charges” by this time next week, according to an on-air report from MSNBC’s Tom Winter reports. The New York Times published a similar report stating charges could come “as soon as next week.”
“An indictment of the Trump Organization could mark the first criminal charges to emerge from an investigation by the Manhattan district attorney into Donald J. Trump and his business dealings,” The Times reports. “The Manhattan district attorney’s office has informed Donald J. Trump’s lawyers that it is considering criminal charges against his family business, the Trump Organization, in connection with fringe benefits the company awarded a top executive, according to several people with knowledge of the matter.”
“TrumpNation” author and Bloomberg Opinion columnist Tim O’Brien calls it a “possible crime-a-thon.”
It’s not just individuals now. The Trump Organization itself could get indicted by the Manhattan DA. A possible crime-a-thon. https://t.co/dEAMjNIqKY
— Tim O’Brien (@TimOBrien) June 25, 2021
David Corn, DC bureau chief of Mother Jones, MSNBC analyst, and co-author of “Russian Roulette: The Inside Story of Putin’s War on America and the Election of Donald Trump”:
Trump is responsible for the preventable deaths of about 400,000 Americans.
He tried to overturn American democracy.
But he may be nailed for giving a few Trump Organization officials perks on which taxes were not paid.https://t.co/MYDJtrnNe8 pic.twitter.com/7m1W4YvXbV
— David Corn (@DavidCornDC) June 25, 2021
MSNBC Chief Legal Correspondent and anchor Ari Melber says the charges could potentially bankrupt Trump:
And last week, the former deputy to the current D.A. told me there’s a strong case to indict the whole company:
If they changed valuations, it’s likely Weisselberg led that, and he meets the legal requirement for acting for the company.https://t.co/wC9djFk3VA
— Ari Melber (@AriMelber) June 25, 2021
Bush 43 Chief White House ethics lawyer Richard Painter:
If this suit survives a motion to dismiss, NYC can take Trump’s deposition and ask him questions under oath about what happened on January 6.
Looking forward to it….https://t.co/sVNWXGKq6j
— Richard W. Painter (@RWPUSA) June 22, 2021
Political investigations and impeachment lawyer Ross Garber, teaching at Tulane Law School:
Indicting Trump Org and Weisselberg over fringe benefit tax issues would not be a strong move. Efforts to muscle W into cooperating have failed.
Trump shouldn’t celebrate given ongoing investigations and potential issues w banks.
But could be worse for him https://t.co/CScOulODzH
&mdash Ross Garber (@rossgarber) June 25, 2021
Law professor, former US Acting Solicitor General Neal Katyal:
En son güncellemeler
Yet it is not clear that Paraguay has taken formal steps toward exploring a flip.
Charles Andrew Tang, who heads the China-Paraguay Chamber of Commerce, said he had advised officials at the health ministry this year on the paperwork they would need to fill out to request purchasing Chinese vaccines.
Mr. Tang, who is seen in Paraguay as a key interlocutor with the Chinese government, said it was conceivable that Chinese vaccine manufacturers would sell vaccines to Paraguay even without formal diplomatic relations. But he said the onus was on officials in Paraguay to make the first move.
“If the Paraguayan government would like to speak to China, they can speak to China,” he said. “It’s very simple. China is there, not pressuring Paraguay, not threatening Paraguay.”
Officials in Taiwan recently accused China of using “vaccine diplomacy” to pressure Paraguay to sever ties with Taipei. China’s foreign ministry spokesman, Zhao Lijian, said China was doing nothing of the sort, calling its vaccine deals “completely aboveboard” and humanitarian minded.
“The virus can spread across borders, but mankind’s love also transcends borders,” he told reporters.
This week China’s main Covid-19 vaccine manufacturer, Sinovac, made a gesture that is certain to fuel speculation about Beijing’s plans in Paraguay. The South American soccer federation Conmebol, which is based in Paraguay, said it was receiving a donation of 50,000 doses of CoronaVac, the Covid-19 vaccine produced by Beijing-based Sinovac.
“The leaders of this company have understood the enormous social and cultural value of soccer in South American countries,” the federation’s president, Alejandro Domínguez, said in a statement, calling the donation a “noble gesture.”
Despite all of these signals, Taiwan’s position in Paraguay may be safer than it appears, said Lee McClenny, who served as the U.S. ambassador in Paraguay until last September. While cabinet members and businessmen have pressured President Mario Abdo Benítez to forge ties with China, the Chinese government did not show much interest in getting Paraguay to flip, he said.
“On the ground I didn’t see very effective efforts to make this happen,” Mr. McClenny said.
Besides, Mr. McClenny added, Paraguay’s president takes a special pride in the relationship with Taiwan, which was brokered in the 1950s by his father, who served as the personal secretary to Alfredo Stroessner, the dictator who ran the country for 35 years. And Taiwanese aid has made a major impact in the landlocked, impoverished nation.
“It’s effective and benefits people’s lives in real ways,” Mr. McClenny said about Taiwan’s assistance.
The Biden administration has signaled its unease about the prospect that Paraguay could cut a deal with China. In a phone call with Mr. Abdo Benítez last month, Secretary of State Antony J. Blinken urged the Paraguay government to continue to “work with democratic and global partners, including Taiwan, to overcome this global pandemic,” according to a summary of the call provided by the State Department.
That message rankles opposition lawmakers, including the leftist Senator Esperanza Martínez, who served as health minister from 2008 to 2012. Ms. Martínez has long favored establishing relations with China, arguing that Paraguay stands to benefit in the long run by expanding trade. She said Washington’s exhortation was immoral.
“We’re being loyal to people who impose rules on us while we die,” she said. “Our allies are vaccinating people morning, afternoon and night while they block us from getting vaccines, saying we’ll turn into communists.”
Santi Carneri contributed reporting from Asunción Amy Qin from Taipei, Taiwan and Sui-Lee Wee from Singapore.
Diplomats Are Made, Not Born
Diplomacy and politics may go hand in hand, but their partnership isn’t one of equals. It is logical — especially in a democracy — for a country’s diplomacy to serve its political leaders. Sometimes, however, smart leaders allow diplomacy to influence politics.
For that influence to be truly worthwhile, governments around the world must solve an acute problem: Global diplomacy today is not very effective, in part because it is misunderstood and starved of resources. The best diplomacy carries out foreign policy professionally, yet most countries let amateurs practice it.
I’m talking about appointees who receive diplomatic posts thanks only to political connections. To resolve at least some of the many conflicts, disputes and other problems around the world, governments must start building or strengthening professional diplomatic services, providing them with proper training and career development, and giving them all the tools, resources and authority necessary to get the job done.
Few countries come close to this standard today. No one is born with the ability to practice international diplomacy — to manage a country’s relations with other states, understand and engage foreign societies, influence governments and publics, conduct difficult and consequential negotiations, anticipate threats and take advantage of opportunities. These are skills that have to be acquired.
The mantra among career diplomats has long held that on-the-job training — not lessons in a classroom — is the only way to learn how to practice diplomacy. As a result, many countries’ official representatives don’t get anything that resembles proper training before they are posted abroad. They are left to figure things out as they go along, taking months or even years to get a decent grasp of what exactly their job entails.
Some governments have outsourced a big part of diplomats’ work to lobbyists and consultants. Many embassies in Washington use the costly services of public relations firms to do their bidding. At the same time, some of their own employees arrive with barely any knowledge about how Washington works and how to navigate the government bureaucracy. Another recent trend — no doubt following an example of a regrettable American practice — has been to increase political appointments in ambassadorial and other diplomatic posts.
That is a misguided response to the challenges that diplomats are facing. Countries would be much better served in the long run by having an embassy staff that is well prepared and has all necessary tools, and that benefits from continuity and an institutional memory as diplomats pass the torch to their successors.
Some Western officials say that if Ukraine had better-trained and more-effective diplomats, the international community might have inflicted a harsher punishment on Russia for its 2014 annexation of Crimea and its interference in eastern Ukraine. If India, the world’s second most populous country, had a diplomatic service that was more effective, perhaps it could have achieved its goal of winning a permanent seat on the United Nations Security Council.
The German diplomatic service, while one of the best in the world, has suffered from being led by foreign ministers who have doubled as party leaders of the junior partners in successive governing coalitions. The French service, a historical example of excellence, has made significant progress in addressing the lack of diversity in its ranks, but a majority of its most senior diplomats remain white men.
The United States Foreign Service is under assault by the Trump administration, which is driving out dozens of its members and seeking to cut about a third of its budget, resulting in the lowest morale in recent history. The British Foreign Office neglected formal training for its diplomats for decades it finally established a dedicated center in 2015, but it hasn’t instituted mandatory professional development.
With all the history and professionalism of Western European diplomatic services, why were those countries so shocked by and unprepared for the influx of refugees in 2015? Being intimately familiar with conditions, events and trends in foreign countries is an essential part of a diplomat’s job. Most refugees came from conflict zones. Good diplomats should have anticipated those developments and prepared policy analyses and recommendations for their leaders back home.
And why has it been so difficult for the West to exert meaningful influence with Turkey, a NATO member, to prevent what Western officials view as destabilizing actions, such as its current attack on Syrian Kurds? There are certainly many reasons, but insufficient diplomatic skill and creativity are part of the problem.
Chronic underfunding is also crippling the diplomatic services of rising powers, including those of India and Brazil, which are grossly overextended. India, for example, is struggling to run more than 160 missions with 600 diplomats.
Even China has failed to make a sufficient investment in diplomacy, choosing instead to focus almost exclusively on its military, whose budget is almost 20 times bigger than what it spends on foreign affairs. Not surprisingly, the Chinese Ministry of Foreign Affairs has much less clout in policymaking than its counterparts in other countries.
But most countries do not have proper professional diplomatic services, particularly in Africa, Latin America and the Middle East, and even in some parts of Europe and Asia. True, they do have civil servants in their ministries of foreign affairs, some of whom are sent to work in embassies and consulates from time to time. Many of these officials have degrees in international affairs or a related field, and that’s enough for many governments to assume that they can excel in diplomacy.
Some countries offer only initial training to new recruits, and it tends to focus on area studies, such as the politics and economics of geographic regions, as well as foreign languages. Others put a big emphasis on humanities courses, forgetting that the ability to converse at cocktail parties is not as important today as it was in previous decades — and that there are plenty of other places to get that knowledge.
Skills-based training in specific aspects of diplomatic practice that cannot be obtained elsewhere is largely absent. In addition, instead of having their experienced diplomats pass on their expertise to more junior colleagues, countries hire academics or send their employees to take a university course. Of course, many countries don’t even do that.
Only a handful of countries, such as the United States and Germany, have dedicated centers that provide training in skills, though most of it is voluntary and few diplomats take advantage of it. At a time when the White House doesn’t hide its disdain for diplomacy, the State Department’s Foreign Service Institute is hardly a high priority — as with many parts of the department, it doesn’t have a director.
Governments must end the decades-long culture that views diplomacy training and professional development as a luxury — or worse, as unnecessary. On-the-job training should not be overestimated — it works great if one is lucky to have good mentors, but that’s not a given — and formal preparation should not be undervalued. It can save time and money, and more important, with more professional diplomacy, the world might just become less of a mess.
Who Are Israel's Allies?
Israel's closest diplomatic relations are with the United States. The country has diplomatic ties with 157 other countries including Egypt, Jordan and much of the European Union.
The United States is Israel's largest trading partner and provides over 2 billion dollars in annual military assistance to the country. A "Celebrate Israel Parade," claimed by organizers to be the single largest showing of international support for Israel, is held annually in New York in June. Mexico and Canada are also considered strong allies of Israel.
Israel has strained or hostile relations with many countries in the Middle East and North Africa. Israel has a formal peace treaty with Egypt, which has acted as a mediator in a number of unofficial ceasefire agreements between Israeli forces and Palestinians. Israel also has a formal peace treaty with Jordan and the countries have full diplomatic relations.
In Africa, Israel has diplomatic relations with 40 states that are not members of the Arab League.
In Asia, Israel has formal diplomatic relations with Kazakhstan, Kyrgyzstan, the Republic of the Maldives, Tajikistan, Turkey, Turkmenistan and Uzbekistan. It also has some form of positive relationship or dialogue with several other countries in the region, including South Korea and the Philippines.