We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Herhangi bir bilgilendirilmiş öneri hoş geldiniz
1960'lara kadar Cumhuriyetçi parti merkezci, "Kuruluş" partisiydi ve Demokratlar, George Wallace ve George McGovern dahil olmak üzere sağ ve solun olası bir karışımı değildi. Bunun nedeni, İç Savaş'tan sonra Demokrat partinin, kuzeyli işçiler, kırsal yoksullar ve Güney toprak sahibi seçkinler de dahil olmak üzere, Cumhuriyetçi olmayan hemen hemen herkesi barındırmasıydı.
Modern partileri oluşturan belirleyici olay, muhtemelen Demokratik himaye altında geçirilen 1964 tarihli Sivil Haklar Yasasıydı. Bir yandan, bu, yeni oy hakkına sahip Afrikalı-Amerikalıları (eskiden "Lincoln partisine" sempati duyan) sürüler halinde Demokrat partiye itti. Öte yandan, muhafazakar beyazları, özellikle de Güneylileri Demokrat partiden Cumhuriyetçi partiye itti. Son olarak, Demokrat partiyi liberal (çoğunlukla beyaz) eski Cumhuriyetçiler için tercih edilen parti yaptı.
Başkan Lyndon Johnson, Sivil Haklar yasasını imzaladıktan sonra, Demokratların bu yüzden "Güney'i kaybedebileceğinden" korktu. Haklıydı. Bu gerçek Cumhuriyetçi partiyi daha muhafazakar hale getirdi, çünkü Demokratlar en muhafazakar destekçilerini kaybetti ve Cumhuriyetçiler onları kazandı.
Demokratlar, 1968'de Nixon'ın Chicago'daki kendi aday gösterme kongresi üzerindeki kontrolünü kaybeden bir partiye karşı "yasa ve düzen" adayı olarak yarışabileceği ve 1972'de delegelerin özellikle genç olduğu yerlerde daha liberal parti "markalandı". ve orantılı olarak çoğu gruptan daha fazla kadın, Başkanlığa ultra liberal George McGovern'ı aday gösterdi.
Parti uyumunun çalışma şekli nedeniyle, yaklaşık 40 yıl öncesine kadar hiçbir parti aynı şekilde sola veya sağa meyletmiyordu.
ABD 2 partili sisteminde, başka bir yerde olacak olan partiler, mevcut iki partide "kanatlar" haline gelir. Hangi kanatlar iki taraftan hangisini tanımlıyor ve destekliyorsa "uyum" olarak adlandırılır. Önceki uyumda (1930'lardan 1970'lere "Yeni Anlaşma" uyumu), ABD'nin iki büyük partisinin her ikisinin de liberal ve muhafazakar kanatları vardı. Genellikle çok sayıda isimle anılırlar, ancak burada kolaylık olması için eski Muhafazakar Demokrat kanadı "Dixiecrats" ve Liberal Cumhuriyetçi kanadı "Rockefeller Cumhuriyetçileri" olarak adlandırabiliriz.
Rockefeller Cumhuriyetçileri sadece Jim Crow'un yürürlükten kaldırılması gibi sosyal konularda değil, aynı zamanda New Deal'in desteklenmesi de dahil olmak üzere bugün "mali" olarak adlandırdığımız birçok konuda da liberaldi. Aslında birçok farklı isimle anıldılar, ancak sonunda bu kanat, geriye kalan tek önde gelen üyeleri Nelson Rockefeller'den sonra Rockefeller Cumhuriyetçileri olarak anıldı.
Barry Goldwater ve himayesindeki Ronald Regan liderliğindeki partinin daha muhafazakar kanadı bu kanada aktif olarak saldırdı. Özellikle Regan, "Liberal" kelimesini "Cumhuriyetçi olmayan" ile eşanlamlı kılmak için elinden gelen her şeyi yaptı. Richard Nixon sürece büyük ölçüde yardımcı oldu, büyüyen siyasi yeniden düzenlemeyi besledi ve Goldwater'a Cumhuriyetçi Parti'ye katı bir şekilde oy veren Demokrat partinin hoşnutsuz ırkçı muhafazakar Dixiecrat kanadını karşıladı. Bu, Cumhuriyetçilere, aralarındaki Liberallere artık ihtiyaç duymayacakları kadar seçmen gücü verdi. Esasen solup gittiler ve seçmenleri ya öldü (zaman berbat) ya da Demokrat oldular.
Dixiecrats, özellikle Güney'deki beyaz üstünlükçü sosyal düzeni destekleyerek bir araya gelen, sosyal olarak muhafazakar seçmenlerden oluşan bir gruptu. Demokrat partinin kendisi, 20. yüzyılın ortalarında Sivil Haklar hareketinin ılık ve aktif desteği arasında kararsız kaldı; bu, Dixicrats'ın tahammül edilemez bulduğu bir durumdu. 1940'ların sonlarında ve 1950'lerde kendi partilerini kurmaya başladılar. Goldwater, Nixon ve Regan'ın bu oylamayla yıllarca aktif olarak kur yapmasından sonra, sonunda Cumhuriyetçi partiye geçtiler.
Bu yeniden düzenlemeyle ilgili bildiğim tek kitap Nixonland. Ama 1948 ve 1964 seçim haritalarına bakarsanız, Jim Crow seçmenlerinin Demokrat Parti'ye bir alternatif aradıkları oldukça açık.
Kesin bir tarih yok, ancak 1970'lerin sonları, Rockefeller Cumhuriyetçileri için sonun geldiği zaman. Nelson Rockefeller 1977'de öldü ve Regan'ın 1980'deki galibiyeti onları siyasi bir güç olarak oldukça etkiledi. Muhafazakarlığın geçerli bir seçim stratejisi olmadığı eyaletlerde 2000'lerin başına kadar birkaç kişi kaldı, ancak Maine Senatörü Susan Collins'in geriye kalan tek kişi olduğuna inanıyorum.
1866 Pensilvanya Valilik Yarışı. Clymer bir Demokrat ve Geary bir Cumhuriyetçi.
İlk Ku Klux Klan üyelerinin çoğunun Demokrat olduğu doğrudur. Erken Demokrat Parti'nin sivil haklara karşı olduğu da doğrudur. Ama dahası var.
İç Savaş dönemi GOP, medeni haklarla ilgili değildi. Ayrıldığı için Güney'i cezalandırmak ve yeni siyah oyu tekelleştirmekle daha çok ilgileniyorlardı. (Gelecek bir gönderide bu konuda daha fazla bilgi.)
Her halükarda, 1890'larda Cumhuriyetçiler kendilerini uzaklaştırmak medeni haklardan.
Başlangıçta, Amerikan Anayasası yazıldığında, partilere sahip olmak gibi bir niyet yoktu. Aslında, bazı kurucu babalar siyasi partilerin düşüncesine bile karşıydılar. Alexander Hamilton ve James Madison, siyasi hiziplerin tehlike genç ülke için ve Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk başkanı George Washington, siyasi partilerin asla kurulmayacağını umuyordu.
Ancak Hamilton ve Madison başlangıçta bir parti sistemine karşı olsalar da, görünüşe göre daha sonra fikirlerini değiştirdiler ve ilk iki partide çekirdek liderler ve muhalifler haline geldiler: Federalistler ve Demokratik Cumhuriyetçiler.
AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ BAŞKANLARI:
Ulusal Birlik (Cumhuriyet)
(a) Ofiste Öldü
(b) Başkanlıktan İstifa
Bazı nedenlerden dolayı Birleşik Devletler esas olarak tarafından yönetilmektedir. iki parti o zamandan beri. Siyaset bilimciler bu fenomeni tartışıyorlar, neden bir ülkenin neden olduğunu açıklamaya çalışıyorlar. serbest seçimler ikiden fazla parti olmayacak. Önde gelen teoriye Duverger yasası denir ve iki tarafın bir anlaşmanın doğal sonucu olduğunu belirtir. kazanan hepsini alır oylama sistemi. Ve bu, ABD eyaletlerinin çoğunun seçimlerinde kullandığı sistemdir.
Ama küçük partiler bir rol oynamıştır. ABD siyaseti, yine de ve federal ve eyalet düzeyinde birçoğu vardı ve hala var. Bunlar örneğin Ulusal Kadın Partisi (1900'lerin başında kadınların oy hakkı ve eşit haklar için mücadele eden), Liberter Parti (bireysel özgürlüğü ve minimal hükümeti destekler) ve Yeşil Parti (yeşil siyaset, ilerlemecilik ve savaş karşıtı) veya Gaziler Partisi, ABD Komünist Partisi, Yasaklama Partisi (ABD'deki en eski üçüncü taraf) ve daha pek çoğu.
Cumhuriyetçi-Demokrat Efsanesi 'Switch'
Demokratların köleliği desteklediği, kölelik karşıtı Cumhuriyetçi Parti'nin Başkanlığı kazandığında İç Savaş'ı başlattığı, yeni serbest bırakılan köleleri vahşileştirmek ve oy kullanmalarını engellemek için Ku Klux Klan'ı kurduğu, Sivil Haklar Hareketi'ne karşı çıktığı, modern zaman liberalleri olduğu ayıltıcı gerçekle karşı karşıya kaldıklarında 1950'lerin ve 1960'ların ırkçı güneyli Demokratlarının Cumhuriyetçi oldukları ve partilerin sözde "değişimine" yol açtığı yönündeki oldukça zararlı efsaneyi refleksif olarak sürdürürler.
Bu kolayca çürütülmesi kadar gülünç.
Cumhuriyetçi Parti, elbette, 1848'de köleliğin kaldırılmasıyla temel misyonu olarak kuruldu. İkinci başkan adayı Abraham Lincoln, 1860 seçimlerini kazandıktan hemen sonra, Demokrat kontrolündeki güney eyaletleri, Lincoln'ün köle temelli ekonomilerini yok edeceği varsayımıyla ayrıldı.
İç Savaş sona erdiğinde, yeni serbest bırakılan köleler beklendiği gibi Cumhuriyetçi Parti'ye akın etti, ancak Yeniden Yapılanma'dan Sivil Haklar Dönemi'ne kadar Güney'in Demokrat kontrolü neredeyse tamdı. 1960 yılında Demokratlar, Mason-Dixon hattının güneyindeki her Senato koltuğunu tuttu. Bir asır önce Konfederasyonu oluşturan 13 eyalette Demokratlar Temsilciler Meclisi'nde 117-8 gibi şaşırtıcı bir avantaja sahipti. Demokrat Parti güneyde o kadar güçlüydü ki, bu 117 Meclis üyesi Demokratların Meclisteki 283-153 avantajının tam %41'ini oluşturuyordu.
Aynı şekilde, 1950'lerin sonlarında ve 1960'ların başlarında, Demokratik valiler ve ezici bir çoğunlukla Demokratik Eyalet Yasama Meclisleri, sivil haklar için baskıya kararlı bir şekilde karşı çıkan Güney'i kontrol etti. Tersine, Cumhuriyetçi Başkan Dwight D. Eisenhower, okullarda ırk ayrımcılığının kaldırılmasını açıkça övdü Brown v. Eğitim Kurulu Demokratik Vali Orval Faubus onları daha önce tamamen beyaz bir liseden uzak tutmakla tehdit ettikten sonra dokuz siyah öğrenciyi korumak için federal Arkansas Ulusal Muhafız birliklerini Little Rock'a gönderdi.
Eisenhower 1952'de seçildiğinde olağanüstü popüler bir savaş kahramanıydı ve Seçim Koleji'nde daha önce sadece bir Cumhuriyetçinin güney eyaletlerini kazanmasına rağmen (1928'de Herbert Hoover), Eisenhower Cumhuriyetçi Parti'nin Florida'yı kazanması için ilerlemeye başladı. Teksas, Virginia ve Tennessee. Eisenhower dört yıl sonra kazandığı zaferle Louisiana ve Kentucky'yi aldı.
Bununla birlikte, kişisel çekiciliği Demokrat Parti'nin Güney'deki hakimiyetini aşamadı ve 1961'de görevi bıraktığında, bu hakimiyet on yıllardır olduğundan daha güçlüydü. Güney Demokratlar geleneksel ayrımcılığa tutunurken, ülkenin geri kalanı değişiyordu ve sivil haklar için baskı başlamıştı.
Sivil hakların güçlü bir savunucusu olan Başkan John F. Kennedy'nin 1963'ün sonlarında öldürülmesinden sonra, Güney Demokrat Lyndon B. Johnson, görevi Sivil Haklar Yasası öldürülmeden beş ay önce tasarıyı öneren Kennedy'ye bir haraç olarak. Ancak Senato'daki demokratlar bunu gözden kaçırdılar.
1964 Haziran'ında tasarı tekrar gündeme geldi ve geçti.. Güney Demokratların yoğun itirazları üzerine. Demokratların sadece %61'i ile karşılaştırıldığında, Temsilciler Meclisi Cumhuriyetçilerinin %80'i tedbire oy verirken, Demokratların %69'una kıyasla Senato'daki Cumhuriyetçilerin %82'si bunu destekledi.
Muhalefetin neredeyse tamamı, doğal olarak, hâlâ neredeyse oybirliğiyle Demokratik olan ve değişen ülkeye neredeyse oybirliğiyle direnen Güney'deydi. Yine de kesinlikle değişmeyen bir şey parti üyeliğiydi. Senato'daki toplam 21 Demokrat, Sivil Haklar Yasasına karşı çıktı. İçlerinden sadece biri, "Dixiecrat" Strom Thurmond, Cumhuriyetçi oldu. Geri kalanlar, Al Gore, Sr. ve Ku Klux Klan'daki eski bir Yüce Tepegöz olan Robert Byrd, öldükleri güne kadar Demokrat olarak kaldılar.
Ayrıca, ömür boyu süren bu 20 Demokrat emekli olurken, Senato koltukları daha sonra birkaç on yıl boyunca Demokratların elinde kaldı. Aynı şekilde Güney'deki Meclis koltuklarının ezici çoğunluğu, bir Cumhuriyetçi dalga seçiminin 1952'den bu yana ilk kez GOP'u Meclis'in kontrolüne soktuğu 1994 yılına kadar yaptı. 1994, aynı zamanda Cumhuriyetçilerin Meclis sandalyelerinin çoğunluğunu ilk kez elinde tuttukları zamandı. Güney'de - Medeni Haklar Yasası'nın kabulünden tam 30 yıl sonra.
Oradan, Cumhuriyetçiler 2010 ve 2014'teki iki dalga seçime kadar Güney'deki desteklerini kademeli olarak oluşturdular, ta ki onlara bugün sahip oldukları ezici çoğunlukları verene kadar.
Bu, eski Demokrat ayrılıkçılar için Cumhuriyetçi Parti'ye ani bir "geçiş"se, gerçekleşmesi kesinlikle uzun zaman aldı.
Gerçek şu ki, olmadı. Sonrasında 1964 seçimleri--Medeni Haklar Yasası'nın yürürlüğe girmesinden sonraki ilk ve ırkçı Demokrat seçmenlerin partiyi Cumhuriyetçiler lehine terk etmeleri için uygun zaman -- Demokratlar, bir zamanlar Konfederasyonun parçası olan eyaletlerde hâlâ 102-20 Meclis çoğunluğuna sahipti. 1960'da hatırlayın, bu avantaj 117-8'di. 12 sandalyelik (yarısı Alabama'da) bir toplama, ırkçı seçmenler aniden Demokrat Parti'yi GOP lehine terk ederse, beklenebilecek büyük bir değişim değil.
Aslında, Güney'deki oy verme biçimleri Sivil Haklar döneminden sonra pek değişmedi. Demokratlar, on yıllar sonra Senato, Meclis ve valilik seçimlerine hala hakim oldular. Örneğin, Alabama, 1986 yılına kadar bir Cumhuriyetçi vali seçmedi. Mississippi 1991'e kadar birini seçmedi. Gürcistan 2002 yılına kadar birini seçmedi.
Senato'da, Cumhuriyetçiler 1960'larda ve 1970'lerde dört güney Senato koltuğu alırken, Demokratlar da dört tane aldı. Demokratik görevdekiler rutin olarak kazandı. Bir şey olursa, bu ırkçı güneyli seçmenler Demokratlara oy vermeye devam etti.
Peki bu ani "değişim" efsanesi nasıl başladı?
Richard Nixon'ın 1968 başkanlık kampanyasının, beyaz güneyli seçmenlerin doğuştan gelen ırkçılığını gizlice sömürmekle suçlanan, ırkçı olduğu varsayılan "Güney Stratejisi"nin eşit derecede zararlı bir efsanesine dayanıyor.
Bununla birlikte, bundan önce bile, günümüz Demokratları, 1964 Sivil Haklar Yasasını desteklemeyi reddeden Cumhuriyetçi Barry Goldwater'ın 1964 başkanlık kampanyasına, GOP'un aktif olarak ırkçı güneyli seçmenlere kur yaptığını kanıtlıyor. Ne de olsa Goldwater'ın yalnızca altı eyalet kazandığını iddia ediyorlar - ana eyaleti Arizona ve derin güneydeki beş eyalet. "Devletlerin Hakları" platformu, ayrılmış bir topluma ırkçı bir dönüş için kod olmalıydı, değil mi?
Zorlukla. Goldwater aslında medeni hakları çok destekliyordu siyah Amerikalılar için, 1957 ve 1960 Sivil Haklar Yasası'na oy vermek ve hatta Arizona'nın NAACP bölümünün kurulmasına yardım etmek. 1964 Yasasına muhalefeti ırkçılıktan değil, federal hükümetin devlet egemenliğini ihlal etmesine izin verdiği inancındaydı.
Lyndon B. Johnson kampanyası, Goldwater'ın pozisyonuna saldırdı ve 1964 kampanyasının zirvesi sırasında, Goldwater'ı oldukça saçma bir şekilde Ku Klux Klan'a (hatırlayın, Demokratik bir örgüttü) bağlayan "Bir Cumhuriyetçinin İtirafları" başlıklı bir reklam yayınladı. ).
Reklam Johnson'ın 1920'den bu yana en büyük heyelanı kazanmasına yardımcı oldu ve ilk kez Demokratlara Cumhuriyetçileri ırkçı olmakla suçlamanın (bunu destekleyecek kesinlikle hiçbir kanıt olmasa bile) güçlü bir siyasi silah olduğunu gösterdi.
Bunu son kez kullanmayacaklardı.
Dört yıl sonra, azalan popülerlik dereceleri ve Eugene McCarthy ve Robert Kennedy'den gelen güçlü birincil zorluklarla karşı karşıya kalan Johnson, yeniden seçilmemeye karar verdi. Martin Luther King, Jr.'ın ölümünün ardından Vietnam Savaşı protestoları ve ırk ayaklanmaları Amerika sokaklarında alevlenirken, eski Başkan Yardımcısı Cumhuriyetçi Richard Nixon bir kampanya başlattı. "yasa ve düzeni geri getirme" vaatlerine dayanmaktadır.
Güneyli Johnson yarış dışı ve Minnesota yerlisi Hubert Humphrey rakibi olarak, Nixon, Goldwater'ın güney eyaletlerini ırkçılıkla değil, ülkenin Cumhuriyetçilerin daha önce gözden çıkardığı bir bölgede agresif kampanyalar yoluyla kazanma fırsatı gördü.
Yine de işe yaramadı. Nixon'ın güneyli ırkçılara (aynı yıl Senato ve Meclis yarışlarında hâlâ oy veren) sözde çağrıları için, güneyin neredeyse tamamını bir Demokrat'a - American Independent biletine katılan ve beş kazanan George Wallace'a kaybetti. eyaletler ve 46 seçim oyu.
Yine de Nixon'ın Güney'de rekabetçi bir şekilde koşması şaşırtıcı olmamalıydı. 32 eyalet taşıdı ve 301 seçim oyu kazandı. Dört yıl sonra Massachusetts hariç her eyaleti kazandı. Irkçılığından dolayı mıydı? Gelecek nesiller için Cumhuriyetçilerin ırkçı çağrılarına zemin hazırlamış mıydı?
Tabii ki değil. 1972'de Nixon'a oy veren sözde ırkçı güneyli Cumhuriyetçiler Demokrat Senatörlerin yeniden seçilmesi için de oy kullandı Arkansas, Louisiana, Mississippi, Alabama ve Georgia'da. Cumhuriyetçiler, başkan adayları rekor 520 seçim oyu kazanmasına rağmen, Meclis'te yalnızca sekiz güney sandalye kazandı.
Nixon 1974'te utanç içinde istifa ettikten sonra, Demokrat Jimmy Carter 1976'da cumhurbaşkanlığı yolunda Güney'i süpürdü. Carter benzer şekilde ırkçı temalar üzerinde çalıştı mı? Yoksa sadece daha güçlü bir aday mıydı? Ronald Reagan güneyi iki heyelanda taşıdıktan sonra (1984'teki ABD tarihinin en büyüğü dahil) ve George H.W. Bush, 1988'de benzer şekilde güçlü bir şekilde koştu ve "üçüncü bir Reagan dönemi" olma sözü verdi, Demokrat Bill Clinton güney eyaletlerini 1992'de Bush ve 1996'da Bob Dole ile böldü.
Tüm bu süre boyunca Demokratlar Meclis, Senato ve valilik seçimlerini kazanmaya devam etti. Güneyli seçmenler yalnızca 2000 yılında Cumhuriyetçi bir başkan adayı için oybirliğiyle alınan Seçim Kurulu desteğine geri döndüler.
O zamandan beri güney, Senato, Meclis ve Vali yarışlarında sürekli olarak Cumhuriyetçilere oy verdiği için her başkanlık seçiminde güvenilir bir şekilde Cumhuriyetçi (Florida ve Kuzey Carolina hariç) oy kullandı.
Yine de bu değişim, 1960'ların Sivil Haklar hareketine yanıt olarak ani bir "değişim" değil, kademeli, on yıllarca süren bir geçişti. Irkçılık Güney Cumhuriyetçiyi döndürmedi - eğer öyleyse, neden bu ırkçı seçmenlerin sonunda GOP'a güneydeki Meclis koltuklarının çoğunluğunu vermesi 30 yıl sürdü? Gürcistan'daki ırkçı seçmenlerin sonunda bir Cumhuriyetçi valiye oy vermesi neden 38 yıl sürdü? Ve neden sadece bir güneyli Demokrat Cumhuriyetçi Parti'ye geçti?
Büyük Cumhuriyetçi-Demokrat "değişim" miti, gerçek tarihsel analizin ağırlığı altında özetle bocalıyor ve açıkça ortaya çıkıyor ki, uzun süreli seçim kaymaları, 1972'de Cumhuriyetçiler Richard Nixon ve 1980 ve 1984'te Ronald Reagan'ın ülke çapında olağanüstü popülaritesi ile birleşti. güneydeki Cumhuriyetçi gücün gerçek nedeni.
Özellikle Reagan, tüm ulusu sevdiğini bulduğu muhafazakar politikalarla tanıştırdı ve bugün hala muazzam bir etkiye sahip olan yeni nesil Cumhuriyetçi seçmenleri ve politikacıları ateşledi.
Dünyadaki çoğu siyasi parti gibi Demokrat Parti de hem parti sembolüne hem de renge sahiptir. Ancak, hem renk hem de sembol gayri resmidir ve ne parti yetkilisi ne de parti üyeleri tarafından resmi olarak seçilmemiştir. Partinin sembolü bir eşek veya bir eşek. Siyasi bölünmenin hangi tarafında olduğuna bağlı olarak, sembol olumlu ya da olumsuz olarak yorumlanabilir. Demokrat Parti karşıtları için maskot, Demokratlar için zeka, güç ve genellikle yüksek sesle ve inatçı olarak yorumlanır, eşek akıllı, cesur ve alçakgönüllüdür. Mavi, Demokrat Parti'nin rengi, kırmızı ise Cumhuriyetçi Parti'nin rengi olarak kabul edilir. İki renk, onları seçim haritasında renk şemaları olarak kullanan büyük medya kuruluşları tarafından popüler hale getirildi.
Bir eşeğin bir parti sembolü olarak kökeni ve kullanımı hem ilginç hem de tartışmalıdır.Başlangıçta, sembol, Andrew Jackson'la alay etmek ve rakipleri tarafından saldırmak anlamına geliyordu. Ondan aşağılayıcı bir şekilde "ahmak" olarak bahsettiler. Andrew, hakaretlerden rahatsız olmak ve sinirlenmek yerine, karşılaştırmayı beğendi ve bunu siyasi çıkarları için kullanmaya karar verdi. Kampanya sembolü olarak eşek veya eşek sembolünü kullandı. Rakipleri, görevdeyken bile inatçılığını temsil etmek için eşeği kullanmaya devam etti, Jackson'ın kısmen kabul ettiği bir gerçek.
Kutuplaşmış Amerika: Partizan Ayrımı On Yıllar Boyunca Nasıl Büyüdü ve Liberaller ve Muhafazakarlar Neden Bir Arada Geçmiyor?
Protestocular ve karşı protestocular 15 Ağustos 2020 Cumartesi, Stone Mountain Village, Ga'da karşı karşıya geldi. Uzmanlar, on yıllardır büyüyen ideolojik bölünmelerin ABD'deki siyasi kutuplaşmanın artmasına katkıda bulunduğunu söylüyor (Jenni Girtman/Atlanta Journal-Constitution) AP aracılığıyla) AP
CLEVELAND, Ohio – Geçtiğimiz iki hafta boyunca Demokrat ve Cumhuriyetçi cumhurbaşkanlığı adaylık toplantılarını izleyen herkes, iki partinin tek bir ortak yanı olduğu sonucuna varabilir: diğer taraf için karşılıklı küçümseme.
Her iki toplantıda da konuşmacılar, siyasi manzaranın çılgınca farklı bakış açılarını sundular, ancak aynı temel mesajı sundular. Muhalif partinin Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yaşam biçimine varoluşsal bir tehdit oluşturduğunu ve bu tehdide karşı oy kullanmanın onu durdurmanın tek yolu olduğunu savundular.
Seçim döngüleri partizan ayrımlarına dikkat çekiyor ve anket rakamları Başkan Donald Trump'ın ABD siyaset tarihinde benzersiz bir şekilde kutuplaştırıcı bir figür olduğunu gösteriyor. Ancak anketler, kutuplaşmanın Trump'ın yükselişinden çok önce oluşmaya başladığını da gösteriyor. Uzmanlar, Demokratlar ve Cumhuriyetçiler arasındaki düşmanlığın, partiler arasında büyüyen ideolojik bölünmenin yol açtığı ve sosyal medya ve kablolu TV haberleriyle güçlendirildiği, on yıllardır iltihaplandığını söylüyor.
Küresel bir pandemi, son derece çekişmeli bir seçim ve ırksal adaletsizlik üzerine ülke çapında protestolar tarafından tanımlanan 2020'de, bu bölünme görünüşte bir kreşe ulaştı.
“Güç için rekabetin ötesine geçiyor ve kamu politikası konusundaki konumların ötesine geçiyor. Akron Üniversitesi'ndeki Ray C. Bliss Uygulamalı Politika Enstitüsü'nün eski müdürü John C. Green, "Bu, birbirimizden gerçekten hoşlanmadığımız bir durum" dedi. “Her zaman bunlardan bazıları vardı, ama çok daha yaygın hale geldi.”
Uzmanlar, insanların bu kadar bölünmesinin bir nedeninin, iki büyük partinin daha homojen hale gelmesi ve kendilerini bu partilerin üyeleri olarak tanımlayan vatandaşlarla aynı ideolojik değerlerin çoğunu paylaşması olduğunu söylüyor. Ayrıca, uzlaşmaya istekli olan adaylardan ziyade tabana en çok hitap eden değerleri desteklemekte ateşli olan adayları aday gösterme eğilimindedirler.
Ancak uzmanlar bunun bundan daha derine indiğini iddia ediyor. Siyasi mesajlar, biz farkında olmasak bile hayatımızın neredeyse her alanına nüfuz etti. Araştırmacılar, sosyal medyada bir av gezisinin fotoğrafını paylaşan birinin Cumhuriyetçi, bir çiftçi pazarının fotoğrafını paylaşan birinin ise Demokrat olarak kabul edildiğini buldu.
Coğrafya bile daha partizan hale geldi. Şehirler ezici bir çoğunlukla liberal olma eğilimindeyken, kırsal alanlar çok daha muhafazakar. Amerikan Üniversitesi Kongre ve Başkanlık Araştırmaları Merkezi direktörü David Barker, bunun etkisi, siyasi inançlarımızı paylaşmayan insanlarla çok az etkileşimimiz olduğunu söyledi.
Barker, "Hayatımızla ilgili her şey partizan çizgilerle bölünmüştür" dedi. “Koridorun karşı tarafından insanlarla çok sık karşılaşmıyoruz. Ve onlarla karşılaşmazsanız, konumunuzu değiştirebilecek veya yumuşatabilecek herhangi bir bilgiye maruz kalmanız da olası değil.”
İronik olarak, pek çok Amerikalı'nın hemfikir olduğu bir şey, kutuplaşmanın kendisinden hoşlanmadığıdır. Hepimiz iyi geçinebilseydik çoğu insan bunu tercih ederdi. Vanderbilt Üniversitesi'nde siyasi kutuplaşma üzerine çalışan felsefe profesörü Robert Talisse, sorunun diğer tarafı suçlayacaklarını düşünmeleri olduğunu söylüyor.
Talisse, "Herkes daha uygun, daha az ateşli ve daha az agresif bir siyaset türü istiyor" dedi. Ancak saldırganların sadece karşı taraftaki insanlar olduğunu düşünüyoruz” dedi.
İdeoloji, parti üyeliği ile yakından uyumludur
Zamanla, Demokrat ve Cumhuriyetçi partiler daha homojen hale geldi. Brown Üniversitesi politik ekonomisti Jesse Shapiro ve Stanford Üniversitesi ekonomistleri Levi Boxell ve Matthew Gentzkow, 2020 yılında yaptıkları bir çalışmada, ABD'nin dünyadaki diğer demokrasilerden daha hızlı kutuplaştığını buldu. Çalışma, olası bir açıklamanın, iki büyük partinin belirli ırklar, dinler ve siyasi ideolojilerle geçmişte olduğundan daha yakın hale gelmesi olduğunu söylüyor.
Bu ideolojiler de somut olma eğilimindedir. Uzmanlar, kürtajın yasa dışı olması gerektiğini düşünen veya ırkçılığın ABD'de ciddi bir sorun olduğuna inanan birinin fikrini değiştirmenin zor olduğunu söylüyor.
Seçmenler, bu temel ideolojileri yansıtan adayları aday gösterme eğilimindedir. Siyaset bilimci ve Baldwin Wallace Üniversitesi Toplum Araştırma Enstitüsü müdürü Thomas Sutton, bunun partileri daha da uzaklaştırma etkisi olduğunu söyledi.
Siyasi liderler ise bu kültürel ve ideolojik farklılıkları benimsediler. Araştırmalar, olumsuz reklamların bir adayın tabanını motive edebileceğini gösterdi, bu nedenle Sutton, kutuplaşmaya yönelik bir teşvik olduğunu söyledi.
Sutton, "İnsanlardan bir araya gelebilmeleri, uzlaşabilmeleri ve birbirlerini dinleyebilmeleri için aşırılıktan vazgeçmelerini isteyeceğiniz fikri, bir seçim kazanmak için işe yaradığı kanıtlanmış şeylerin karşısında doğrudan uçuyor" dedi. "İşe yaradığı kanıtlanan şey tam tersi."
Diğerleri de bu kültürel ve ideolojik farklılıkları benimsedi. Uzmanlar, özel çıkar gruplarının gündemlerini ilerletmek veya kâr elde etmek için bölünmeyi teşvik ettiğini söylüyor.
Daha da kötüsü, Güney Yoksulluk Hukuk Merkezi, 2018'de ABD'de en az 1.000 nefret grubu tespit etti ve bunların çoğu, bölünmeyi ekmek için ırk ve göçmen karşıtı duyguları kullandı. Ve QAnon gibi, güçlü bir pedofil ve yamyam çetesinin Trump'ı devirmeye çalıştığını temelsizce iddia eden komplo teorisi grupları, yanlış bilgi yaydılar ve hatta muhafazakar siyasete girdiler.
Liberaller şehirlerde, muhafazakarlar ülkede yaşıyor
Irk, din ve ideoloji, bir kişinin siyasetini güçlü bir şekilde düşündüren tek şey değildir. Uzmanlar, bir kişinin yaşadığı yere göre nasıl oy verebileceğini belirlemenin de giderek daha mümkün olduğunu söylüyor.
ABD şehirleri uzun süredir Demokratları tercih ediyor, ancak fark bugün daha da belirgin. 2018'de kentsel seçmenlerin yüzde 62'si Demokrat, yüzde 31'i Cumhuriyetçi olarak belirlendi. Pew Araştırma Merkezi'nin yaptığı bir araştırmaya göre 1997'de kentli seçmenlerin yalnızca yüzde 55'i Demokrat olarak tanımlanırken bu oran yüzde 37'ydi.
Seçmenler kırsal ilçelerde eşit olarak bölünmüştü, ancak daha muhafazakar hale geldiler. Kırsal seçmenler 1997'de Demokratları 45-44'lük bir farkla destekledi. Aynı araştırmaya göre, 2018 itibariyle, kentsel seçmenlerin yüzde 54'ü Cumhuriyetçi, yüzde 38'i Demokrat olarak belirlendi.
Green, “Fiziksel alanın bunun gerçekten önemli bir parçası olduğunu düşünüyorum” dedi. “İnsanlar giderek homojen mahallelerde yaşamayı tercih ediyor.”
Partizan algısı günlük yaşamda yaygındır
Uzmanlar, kendimizi bir Cumhuriyetçi veya Demokrat olarak tanıttığımızı fark etmesek bile, partizan kimliklerimizin başkalarının bizi nasıl gördüğüne de sızdığını söylüyor.
Tamamen apolitik görünen şeyler bile partizan mesajlar taşıyabilir. Siyasi Psikoloji akademik dergisinde 2018 yılında yapılan bir araştırma, liberallerin ve muhafazakarların evlerini farklı şekilde dekore ettiğini ortaya koyuyor. Muhafazakarlar saatleri tercih ediyor ve haritalar ve sanat gibi liberalleri işaret ediyor.
Talisse, çalışmaların Demokratlar ve Cumhuriyetçilerin farklı işletmelerde alışveriş yapma eğiliminde olduğunu da bulduğunu söyledi. Demokratlar, kahvelerini kozmopolit kahve dükkanları ve İtalyan fincan boyutları ile Starbucks'tan almayı tercih ediyor. Dunkin', "Amerika Dunkin'e Koşuyor" sloganında vurguladığı işçi sınıfı imajıyla muhafazakarlığı çarpıtıyor.
Talisse, giydiğimiz kıyafetlerin bile partizan olarak görülebileceğini söyledi. Kamuflaj, yoga kıyafetlerinin liberal olarak kabul edildiği muhafazakar olarak görülüyor.
Talisse, "Partizan kimliğimiz tüm hayatımızı doyurdu" dedi.
College of William & Mary'de hükümet doçenti olan Jaime Settle, bu örtük mesajların sosyal medyada yayınlandıklarında kutuplaşmayı artırabileceğini söyledi.
2018 tarihli Frenemies: Sosyal Medya Amerika'yı Nasıl Kutuplaştırıyor adlı kitabında konuyu derinlemesine inceleyen Settle, ortalama bir insanın bu liberal ve muhafazakar klişelerini nasıl öğrendiğinin net olmadığını söyledi. Ama onları günlük yaşamda tanırlar.
“Seçim ya da [siyaset] hakkında konuşmasalar bile, insanların klişelere dayalı dolu bir sohbeti veya sohbeti yapması çok kolay” dedi.
Sosyal medya ve kablolu haberlerin etkisi
Sosyal medya ve Fox News, CNN ve MSNBC gibi kablolu TV haber ağlarının yükselişi, ABD'deki siyasi kutuplaşmanın artmasından sıklıkla sorumlu tutuluyor. Sutton, Fox News muhafazakar sesler için bir TV platformu sağladı, ancak bu sesler zaten talk radyoda başarılı oldu, dedi.
Talisse, kablolu haber ağları ve sosyal medya platformlarının nihayetinde insanların gördüklerini, duyduklarını ve paylaştıklarını sevdikleri için başarılı olduklarını söyledi. Görüşlerini onaylar ve kendilerini benzer düşünen bir topluluğun parçası hissederler. Bu fenomen “onay yanlılığı” olarak bilinir.
Talisse, “Kimse bu türden 'demokrasi karşıtı güçlere karşı gladyatör dövüşü olarak demokratik siyaseti' sevmeseydi… seyirci olmazdı” dedi.
Akron Üniversitesi'nde sosyal medya üzerine araştırma yapan iletişim profesörü Amber Ferris, sosyal medyanın kutuplaşmayı tetiklemese de, onu güçlendiriyor olabileceğini söyledi. İnsanların, bir bilgisayar veya akıllı telefon ekranının ardındaki anlık sonuçlarla uğraşmak zorunda olmadıkları için, sosyal medyada yüz yüze olmaktansa olumsuz bir şey söyleme olasılığının daha yüksek olduğuna inanıyor.
"Yüzüne söyleseydim, gözlerindeki acıya bakmak zorunda kalırdım," dedi Ferris. "Bence bu bir caydırıcılık."
Settle, ABD'nin daha önce kutuplaştığına dikkat çekti. Amerikalılar, 20. yüzyılın başındaki endüstriyel dönüşüm sırasında ve ülkenin Büyük Buhran'dan kurtulduğu New Deal döneminde çok farklı görüşlere sahipti. Şimdi daha kötü görünebilir çünkü sosyal medya kutuplaşmayı daha görünür hale getirdi.
Settle, tüm bu görünürlüğün en önemli etkisinin ılımlılar üzerinde olduğunu söyledi. Partizanlar sosyal medyada agresif bir siyaset markasını teşvik ettiğinde, uzlaşmak için en iyi konumda olabilecek ve iki taraf arasındaki uçurumu kapatmaya yardımcı olabilecek ılımlıları kapatabilir, dedi.
Settle, "En gürültülü sosyal medya kullanıcıları, siyasetle pek ilgilenmeyen, ancak artık bundan kaçınamayan herkes için sorun yaratıyor" dedi.
Değişen / Değişen / Gelişen Tarafların Temel Unsurları Üzerine Notlar
SİYASİ PARTİ NEDİR? Partilerin nasıl değiştiğini/değiştiğini/geliştiğini anlamak için siyasi hizipleri anlamak gerekir. Siyasi hizip, temel seçmen sorunları veya bir seçmen platformu (seçmen sorunlarına ilişkin “planks” AKA duruşlarını içeren) etrafında koalisyon oluşturan bir grup insandır. Kilit seçmen konuları arasında hükümetin büyüklüğü, ticaret konusundaki konumlar, refah konusundaki konumlar, sosyal adalet konusundaki konumlar, çevre konusundaki konumlar vb. sayılabilir. Bu açıdan bakıldığında, en iyi ABD partileri, hizip koalisyonları olarak düşünülür. Örneğin, Demokratlar hümanistleri, çevre aktivistlerini, iş fikirli “neoliberalleri,” işçi haklarına odaklanan ilericileri, elit karşıtı ilericileri, sosyal adalet ilericilerini vb. içerirken, modern Cumhuriyetçiler dini hakkı, iş fikirlilerini içeriyor. 8220neocons,” paleocon Çay Partisi türleri, liberterler, anayasacılar vb. Her parti, ABD'nin farklı coğrafi bölgelerinden, bazı şehirlerden, bazı kırsal alanlardan, kilit konularda genel ideolojiyi paylaşan seçkin ve popülist hizipleri barındırır. Birçok değişikliğe izin veren partilerdeki hizipler arasındaki farklılıklardır.
BİLMEYENLER VE LINCOLN: Kapsamlı tartışmadaki önemli bir not, Hiçbir Şey Bilinmeyenlerin İç Savaştan önce Whig partisindeki yerlici popülistler olduğudur. 1844'te, üyelerinin İyi Duygular Çağında Jackson Demokratlarına oy vermesinden birkaç iyi yıl sonra kuruldular. Kuruluş günlerinde Kuzeyli anti-Federalistler ve sosyal olarak muhafazakar Federalistler gibi, bunlar da modern Kuzey Çay Partisi Cumhuriyetçilerine benziyordu. Hiçbir Şeyi Bilmeyenler Whig Partisi'ndeyken, “hiçbir şey değişmedi” gibi görünebilir. Hiçbir Şey Bilmeyenler'den kuzey McKinley Cumhuriyetçilerine, Hoover'a ve modern çağa kadar neredeyse bir çizgi izleyebiliriz. Tarih boyunca bu tür Amerikan ideolojisinin izini sürdüğümüzde, fraksiyonun Lincoln zamanında Whigler'de olmadığını görürüz (1860'da dört açık fraksiyon vardı). Lincoln, kendi kabulüyle, 'hiçbir şey bilmiyor' idi. Belirtildiği gibi, özellikle İç Savaş'tan sonra Amerika'ya gittikçe daha fazla göçmen geldikçe, adları Cumhuriyetçi partide olma eğilimindeydiler. Göçmenler tipik olarak herhangi bir dönemde Demokratlar tarafından desteklenir. Bu notta, Cumhuriyetçiler, Federalistler ve Whiglerin diğer tüm değişikliklere rağmen göçmenlere genellikle daha az sıcak baktığını da açıklığa kavuşturmak isterim. Tarih boyunca 'milliyetçi parti' olma eğiliminde olmalarının bir nedeni de budur. Burada Konfederasyonların bir tür milliyetçi olduğuna dikkat edilmelidir (sadece ulusun neye benzemesi gerektiği konusundaki fikirleri ulusun geri kalanıyla uyumlu değildi). Bu, “temiz bir geçiş olmadığının bir göstergesidir.” Değişen birçok grup, platform, tahta, ideoloji vb. vardı.
BRYAN, HALKIN SİYASETÇİSİ: Ayrıca, 1890'ların sonlarında kısa bir an için popülistlerin Bryan'ın altında ve McKinley'e karşı bir araya geldiğini açıklığa kavuşturmak isterim. Burada, Solid South ve Progressives olarak kabul edilenlerin çoğu, Jefferson'da gördüğümüze benzer bir ittifak içindeydi. Bu noktada ikisi de hala Demokrattı, ancak kısmen kuzeydeki fabrika işçileri ve kırsal çiftçilerin farklı ihtiyaçları olduğu ve o sırada ırksal ve cinsel eşitlik konusunda farklı düşünceleri olduğu için seçimi büyük para seçkinlerine kaybettiler. Bryan ilericiydi, ama aynı zamanda erken bir dini aktivist ve kırsal bir ortabatılıydı.
NEOLİBERALLER VE NEOKONLAR: Yaldızlı Çağ'da, Roosevelt'ten önce, her iki tarafın da bugün neocon ve neoliberal yapabileceğimiz büyük iş kanatları vardı. Yine de iş gruplarının hikayesi garip. Teksas'ı Amerika Birleşik Devletleri'ne kabul ettiğimizde, eski Bourbon liberalleri için bir zafer olarak görüldü. Bush'un eski bir Bourbon gibi olduğunu söyleyebilirsiniz, ama belki de değil (sonuçta Clinton da biraz eski bir Bourbon'a benziyor). Cleveland ve Wilson çizgisi, Gore ve Clinton'ı bazı açılardan yeni burbon liberalleri veya neoliberaller yapıyor. Bununla birlikte, Bugün bu, Cumhuriyetçi partinin Güneylileşmesi ve Demokrat partinin kanatlarının elitizm ve ilerlemeciliğe doğru ilerlemesi ile karıştırılmaktadır. Bu hikayenin temiz ve basit bir yanı yok (çünkü mevcut seçkinler gerçekten de her dönemde olduğu gibi ideolojiye göre bölünmüş durumda). Şeyler sadece “bir kez dönmezler,” akışkan ve değişkendirler.
DIXIECRATS ÜZERİNE DAHA AZ ODAKLANMALI MIYIM? Modern geçişin hikayesi her zaman Solid South Confederate States'in Calhoun, Thurmond ve Wallace gibi Haklar Dixie Konfederasyon-Crat'larına ve onların Wilson ve Cleveland gibi Bourbon liberal Kurtarıcı-crats ve ilerici Jefferson-Van-Buren'den farklılıklarına geri döner. -Bryan benzeri Demokratlar. Devletlerin haklar “Dixiecrat” hizbi, krallara, bankalara ve seçkincilere karşı savaşacak kadar liberal olan Güneyli radikal liberallerden oluşuyordu. Bu, sonraki 240 yıl boyunca her şeyi kafa karıştırıcı hale getirdi. Köle sahibi olma hakları için savaştılar ve Amerika'nın başlarında Kuzey ile rekabet ettiler. Başka bir deyişle, siyasi sistemimizin başlangıcından beri var olan ve bugün muhafazakar dediğimiz, ancak daha sonra Georgia ve Güney Carolina gibi Katı Güney eyaletlerinde Demokratlar olarak adlandırılanlardan oluşan bir hizip var. Bugün, “büyük burbon liberal zaferi Teksas”'i bunların arasında sayıyoruz. Teksas gibi eyaletler daha çok Florida veya Arkansas'a benziyor ve Mississippi, Alabama, Georgia ve Güney Carolina gibi eyaletlerle çok fazla ortak noktası yok, ancak bu bölgelere göre büyük farklılıklar gösteriyor. Klasik terimle, orijinal 13'ten çekirdek katı Güney eyaletleri, en çok Georgia ve Güney Carolina gibi, radikal liberal ve sosyal muhafazakar, bir zamanlar köleliğin, İç Savaş Konfederasyonu'nun ve ayrımcılığın merkezinde olan eyaletlere hükmetti. Köle devlet olma hakkına sahip olmak için devletlerin hak partilerini kurdular. Eskiden Demokratlardı ve şimdi Cumhuriyetçiler. İç Savaş'ın modern bir penceresinden bakarsak, onları şeytanlaştırmak belki de kolaydır. Modern bir Demokrat, Clinton, Obama ve Kennedy'ye (kuzey ve güney müttefiklerimiz) sempati duyabilir ve Byrd, Thurmond ve Wallace'a (eski ve şimdiki eski Demokrat müttefiklerimiz) sempati duymayabilir. Demokrat Parti, seçmen tabanının bir kısmını, eski eyaletlerin hak muhafazakarı Dixie'yi kendine çeken Cumhuriyetçi Güney stratejisine kaptırdı. Dixie, Nixon-Cumhuriyetçiler ile birlikte Obama karşıtı ilerici karşıtı mesajı büyük ölçüde yönlendirdi. Dinesh D'8217souza (birçoğundan biri olarak) şimdi Hillary ve Demokratların Konfederasyon olduğunu iddia ediyor. Bu bana adil gelmiyor, değil mi? Calhoun, Andrew Johnson, Thurmond ve hatta Byrd, Gore, Bill Clinton veya Lyndon B. Johnson'a hakaret etmiyorum, güneyden kırsal bir Amerikalıya da hakaret etmiyorum. Diyorum ki, Kuzeydoğudan ilericiler ve onların Gore benzeri müttefikleri, dünyanın modern David Dukes'leriyle aynı şey değil. David Duke bugün açıkça bir Demokrat değil, ancak Teddy'nin “kare anlaşma“ için kampanya yürüteceğini düşünmüyorsanız, 1900'lerin başlarında açıkça Demokrat olabilirdi. Andrew Jackson'ın zamanında, köleliğin daha az bölücü bir konu olduğu zamanlarda bile, Jackson ve Calhoun aynı değildi ve Jefferson, Madison veya Van Buren ile aynı değildiler. Bugün gruplar o kadar bölünmüş durumda ki, hiçbirimizin o eski Demokratların aynı takımda olacağından emin olamayız. Bazıları Çay Partisi, bazıları İlerici olurdu, ki bu böyle.Bryan gibi isimler altında bir araya gelmek yerine, Yaldızlı Çağ'dan yararlanan ekonomik seçkinlerle birlikte çalıştık. Bu garip mi? Belki de haritada görebildiğimiz tam kırmızı durumlu mavi durum anahtarından daha tuhaf değil. Ve bu, Amerikan tarihinde meydana gelen birçok tuhaf şeyden sadece biridir. Bu, tartışmanın merkezinde yer alır, ancak hikayenin tamamı değildir.
Sonra Tekrar, Bourbonlar: Bu yüzden hiçbir şey bilmemek piyango gibiydi ve Konfederasyonlar kesinlikle her zaman Güney'deydi ve Sivil Haklar'dan sonraki döneme kadar Demokratlardı (sonra sonunda Cumhuriyetçi olmadan önce Dixiecrat ve Amerikan Bağımsız partilerini test ediyorlar). Bu oldukça açık. Ancak, yukarıdaki noktada, Bourbon Liberal Kurtarıcıları denen çok gerçek bir şey ve Parti Patronları denen çok gerçek bir şey daha var. Bunlar, Yaldızlı Çağ Demokratlarında olan ve bugün hala partide olan unsurlardır. Onları modern Güney'in bazı sorunlarına neden olan “Elit Oligarklar” olarak görebiliriz. Bu adil ve bu bakış açısının adil bir versiyonu V. O. Key'in klasiğinde görülebilir. Devlette ve Ulusta Güney Siyaseti. Ayrıca adil olmak gerekirse, elit muhafazakar neoconlar ile modern güney arasındaki ilişkiyi bu aynı F's (yani, sosyal meseleler bir yana, elitlerin hala yoksul beyazları kullanması) olarak görebiliriz ve bu çok daha iyi değil, değil mi? ) Kuzey Gettosu bir utançtır, ancak Kuzey'in Cumhuriyetçi olduğu Bill'in NYC'deki Kasap'ın zamanında (aynı şekilde, siyah kuşak bir utançtır, ama aynı zamanda bir utançtı) o zamanlar utanç vericiydi ve bunun Kuzey ile hiçbir ilgisi olmadı). Bu düşünce tarzı parti geçişini kanıtlamaz veya çürütmez, sadece tarihin ne kadar karmaşık olduğunu gösterir. Carter, Byrd, Gores ve Clinton'ın tarihini biliyoruz, ancak Strom Thurmond, Lester Maddox ve Bo Callaway'in tarihini de biliyoruz (ve değişiklikleri bu mercekten görüyoruz). Bugün Demokrat'a yöneltilen suçlama, eski Radikal Cumhuriyetçiye yöneltilen suçlamayla aynı. Bir D’souza'nın yaptığı modern suçlama, “Demokratlar zavallı beyaz adamı refah” altında ezmek için siyah oyu / göçmen oyu almaya çalışıyorlar ama İlericiler/Radikaller 1800’'lerden bu yana sahip oldukları şeyi söylüyorlar, “hayır, bu Hobbesçu tahakkümün meselesi değil, ahlaki bir meseledir”. Belki de bu sadece Bernie ve Billy-Bob'un bölücü sosyal meseleler üzerine birbirlerine çamur atıp, diğerini dinlemeyip, seçkinler böler, fetheder ve fayda sağlarken mi? Ama yine ahlaki meselede, Bryan'dan Roosevelt'lere, Henry A. Wallace'a kadar İlericiler, ana meselelerini sosyal adalet ve medeni hakların insan hakları olduğu fikrini yaptılar. Yani, eğer mantıklıysa, ilericilerin “Devletlerin’ Hakları”'i gibidir. Muhtemelen tartışmaya yer var, ancak bunu Konfederasyonla “son derece kafa karıştırıcı” ve “süper sinir bozucu” gibi küstah bir şekilde birleştirmek (işte bunun gerçek versiyonu). O zamanlar bile Bryan fraksiyonu ve Devletlerin Haklar fraksiyonu aynı fraksiyon değildi. Ancak Demokrat Parti adında bir birlik kurdular. Peki geleceğin ne getireceğini kim bilebilir?
İPUCU: Eğer Solid South'un parti değiştirdiğine inanmıyorsanız, kendinize "Konfederasyon bayrağının dalgalanmasını hangi parti destekliyor?" diye sorun. Coğrafyayı pek çok şey değiştirdi ve insanlık da bunlardan biri değil. Tabii yalan söylemeyen diğer şey ise 'oylama haritası'.
“SWITCH” TERİMİNİN ANLAMI: Anahtar terimi bazı düzeylerde işe yarar, diğerlerinde ise çalışmaz. Bu, temiz bir anahtarın olduğunu, olmadığı anlamına gelir. Bunun yerine, 1896 ile 2000 yılları arasında temiz bir geçiş gibi görünen birçok karmaşık faktör yol açtı. Gerçekte taraflar gelişti. Cumhuriyetçiler daha muhafazakar ve Demokratlar daha liberal olurken, Katı Güney Demokratlar Cumhuriyetçileri desteklemeye “geçtiler” ve bazı İlericiler Demokratları desteklemeye geçti. Her partinin diğer fraksiyonları gelişti, ancak esasen belirli bir partide kaldı. Elbette değişen gruplarda her seçmen veya politikacı taraf değiştirmedi. Haritanın temiz bir geçiş yapmasına ve partilerin genel platformlarının değişmesine yetecek kadar değişti. Bir partinin ancak şapkasını kapatıp adını değiştirdiği zaman “değiştirdiği” iddia edilebilir. Kilit seçmen meselelerinde değişen tutumlar her partiye yeni hizipler çektiği için, 'partiler değişti ve gelişti' diyebiliriz.
Başkanları, Seçimleri ve Fraksiyonları Karşılaştırarak Amerikan Siyasi Partilerindeki Değişiklikleri Karşılaştırma
Partilerdeki değişiklikleri Hamilton ve Jefferson, Adams ve Jackson, Lincoln ve Johnson, Grant ve Cleveland, William J. Bryan ve McKinley, Teddy Roosevelt, Taft ve Wilson, Hoover gibi belirli bir dönemdeki önemli siyasi figürleri karşılaştırarak görebiliriz. ve FDR, Truman, Dewey, Thurmond, Henry Wallace (hepsi 1948'de yarıştı ve ilericiler dışındaki her fraksiyonun eyaletleri kazandığı), Kennedy, Byrd ve Nixon, LBJ ve Nixon veya Clinton ve Bush. 1828, 1860, 1876, 1896, 1912, 1932, 1964, 1968, 1980, 1992 ve 2000 gibi kilit önemdeki seçimlere ve şimdi de 2016 seçimlerine işaret edebiliriz. Değişiklikler, evrim ve geçişler belki de en iyi Amerikan tarihindeki her bir parti sisteminin karşıt fraksiyonlarını inceleyerek örneklenebilir. Bunlar arasında Federalistler ve Anti-Federalistler, Whig'ler ve İkinci Parti Demokratları, Know Nothing ve Free Soilers gibi üçüncü taraflar, Birlik ve Konfederasyon, Kurtarıcılar ve İlerici Parti üçüncü taraflar ve son olarak modern partileri özetleyen hizipler yer alıyor. Anlaşma Koalisyonu ve Muhafazakar Koalisyon ve bunlara karşılık gelen ilerici, eyaletlerin hakları, geleneksel muhafazakar ve burbon liberal hizipleri.
Jefferson, Jackson, Calhoun, William Jennings Bryan ve Cleveland, Wilson, FDR, LBJ'yi karşılaştırın diyebilirim. Hamilton, Adams, Clay, Lincoln, Grant, Theodore Roosevelt, Hoover, Eisenhower, Reagan'ı karşılaştırın. Sonra farklı popülist ve elitist hizipleri ve değişen zamanları hesaba katın. 1824'ten sonra ve yeniden yapılanmadan sonra ve ilerici dönemden sonra ve kırmızı korku nedeniyle işlerin nasıl değiştiğini açıklayın. Oylama haritasının nasıl değiştiğini görün. Irk sorunlarının sol ve sağ popülistlerin birlikte çalışmasını nasıl engellediğine dikkat edin. İş konusunda hemfikir olan, ancak hangi işletmeleri veya ticareti veya maliye politikasını destekleyeceğini bilmeyen sol ve sağ seçkinleri görüyor musunuz? Hangi partinin hangi grupları desteklediğini ve seçmen sorunlarının değiştiğini görün. Parti ilerlemeciliğe ve Cumhuriyetçiler sağa kayarken Dixie'nin Demokratları nasıl terk ettiğini görüyor musunuz?
Ya da şöyle de söyleyebilirim:
- Jefferson, daha merkezi bir hükümeti tercih eden ancak köleliğe daha az tolerans gösteren daha seçkin Hamilton'un aksine, kölelik yanlısı gruplarla ittifak yaptığı ölçüde bireysel hakları destekleyen orijinal popülistti.
- İlk Demokrat Parti Başkanı olan Jackson, banka karşıtı devletlerin haklara karşı duruşunun modern Çay Partisi ile ilişkilendirilmesi kolay olan, ancak Sanders'ın elit karşıtı duruşundan çok uzak olmayan ve özellikle farklı olan yerlici bir popülistti. parti liderlerinin duruşundan Dixiecrat-öncül Calhoun ve Lincoln-öncül Clay.
- Clay'den ilham alan Birinci Cumhuriyetçi Parti Başkanı Lincoln, ilk gelir vergisini uyguladı ve köleliği kaldırmak ve Güney Konfederasyonları (eski Demokratlar) Birliğe geri vermek için savaşa gitti, ancak Savaş Demokrat Başkan Yardımcısı ile aynı değildi. Andrew Johnson veya aşağıdaki Cumhuriyetçi Hibe.
- Bir Bourbon Liberal Kurtarıcı olan Cleveland, Yeniden Yapılanma sırasında Güney'i Kurtar'a yardım eden iş yanlısı fraksiyonun partisi.
- Williams Jennings Bryan, Demokrat partiyi, her iki büyük partinin de iş odaklı hale geldiği Yaldızlı Çağ sırasında İç Savaş sonrası ilerici partiye geri döndürmek için Jefferson ve Jackson'dan ilham aldı.
- Jefferson, Hamilton ve Lincoln'den ilham alan Teddy Roosevelt, Yaldızlı Çağ'ın yozlaşmasını merkezi güç ve kare anlaşma kullanarak çözmeye çalıştı. liberal, popülist Bryan ile takım kurdu.
- FDR, ekonomideki klasik liberal pozisyonunun partiden 10 yıldan daha kısa bir süre önce ayrılan Teddy ile çok az ortak noktası olan Cumhuriyetçi Hoover ile tam bir tezat oluşturuyordu.
- Sağcı popülistleri Demokrat partiden daha da uzaklaştıran ve muhafazakarları Cumhuriyetçilerin artan düzenleyici ve anti-komünist duygularına çeken FDR'nin New Deal siyasetini ikiye katlayan LBJ.
- 2000 yılına gelindiğinde güney ve orta batının Cumhuriyetçi, Kuzey ve Sahillerin mavi olduğu partilerde ve seçmen haritasında gördüğümüz son değişiklikleri belirleyen Clinton ve Bush, Bryan'ın gününden tam bir geçiş.
Seçkin ve popülist olmak üzere farklı hizipler var. Büyük partileri oluşturmak için bir araya gelen hizipler, günün ihtiyaçlarından, kültürlerinden ve oylama sorunlarından olduğu kadar coğrafi konumdan da etkilenir. Bir zamanlar işçilerin Bryan altında birleştiği yerde, bugün Cumhuriyetçilerin ve Demokratların sırasıyla Çay Partisi ve Bernie Sanders'ı var. Her durumda, aynı temel gerçeğe geri dönüyoruz: Partiler hiziplerden oluşuyor, aynı sınıfı paylaşsalar bile tüm konularda anlaşamıyorlar. Sağlam güney Dixiecrats, Wilson'dan sonra ve bugüne kadar Demokratları desteklemekten Cumhuriyetçilere geçti. Bu hikaye Byrd ve Thurmond tarafından iyi anlatılmış ve devletlerin hak ilerlemeciliği ile sosyal adalet ilerlemeciliğinin yakın bir karşılaştırması yapılmıştır. Tüm işçiler aynı adaletsizliklerden muzdariptir, ancak tüm işçiler aralarından hangisinin eşitliği hak ettiği konusunda hemfikir değildir. Bu, 240 yıllık bir yapışma noktasıdır.
Binlerce farklı değişikliğe işaret edebilir ve bunu binlerce farklı şekilde açıklayabilirim, ancak her biri zaman alır ve ortalama okuyucu için işleri yalnızca karmaşıklaştırır (ve başka türlü olamaz, tarih karmaşıktır).
Her durumda, değişen her şey için DEĞİŞMEYEN şeyler vardır.
Güneyden muhafazakar, güneyden muhafazakardır. Dixie hala Dixie'dir. Büyük şehir patronları hala patron. NYC hala NYC'dir. Bir şehir yine bir şehir bir çiftlik yine bir çiftlik bir birlik yine bir birlik. Bir çiftçi veya fabrika işçisi, herhangi bir çağda işçi sınıfıdır. Kuzeyli bir iş adamı her zaman Wall Street'i tercih eder. Bir elitist, bir elitist, bir popülist, bir popülist, bir yerlici, bir yerlicidir. Sol soldur sağ sağdır. Çay partisi sağcı popülist bir tepkidir. Sosyal adalet, solcu popülist bir tepkidir. Kuzey şehirlerinin ırk sorunları var ve her iki tarafı da barındırıyor, Güney ve Ortabatı hala birçok ilerici içeriyor. Güneye burbon liberal bir kurtarıcı olmak için giden ve halı torbacıları ve scalawags toplayan ve böylece “güneyin kurtarılması” olan kuzeyli bir iş adamı hala gerçek bir Konfederasyon Dixie Southerner değil.
Bazı şeyler değişmez, asla olmaz. Yapacaklarından emin değilim, ancak belirli bir çağda hangi partinin hangi tür Amerikalıyı desteklediğini ve hayati olarak, belirli bir dönemde klasik muhafazakar, klasik liberal, sosyal liberal ilerici ve sosyal muhafazakar hiziplerden hangilerinin bir araya geldiğini bilebiliriz. önemli oylama sorunları üzerinde dönem. Bu, İç Savaş, Yeniden Yapılanma, Sivil Haklar, Komünizmin yükselişi, göç, modernleşme ve ekonomi, dış politika ve din üzerine tartışmalardan etkilenen karmaşık bir makaleyi içermesine rağmen tanımlayabileceğimiz bir şey.
Parti Sistemlerini Özetlemek
Bu nedenle, Amerikan siyasi partilerinin ve değişen hiziplerinin tarihinin hikayesi en iyi şekilde şöyle anlatılır:
- Amerika'nın ilk Birinci Taraf gruplarını inceleyin. Thomas Jefferson'un Anti-Federalist partisinin Birinci Parti Sisteminde Virginian hanedanı altında nasıl neredeyse birleşik Demokrat-Cumhuriyetçiler haline geldiğini görmek için şehir Federalistlerine ve tarımsal Anti-Federalistlere bakabiliriz. Yerlici popülist Güney Birlikçi Demokrat Andrew Jackson ve onun güney eyaletlerinin insan hakları lideri VP, Jackson'ın kafa kafaya çarpıştığı eski İttihatçı John C. Calhoun'un kutuplaşmış partisi haline gelmesini izleyebiliriz. Bu, İkinci Parti Sisteminin başlamasıyla birlikte üç güney demokrat ideolojisi arasında açık bir fark olduğunu gösterdi: Jeffersoncılar, Jacksoncılar ve Calhoun'un “states’ hakları Tarım cumhuriyetçiliği markası).
- İç Savaş öncesi “eyaletler’ ve “genişleme” politikalarının nasıl giderek kutuplaştığını, bölündüğünü ve büyük partileri & amp; Kanayan Kansas'a kadar, İyi Duygular Çağını sona erdiren 1824 tarihli #8220uzlaşma#8221. John Quincy Adams ve Henry Clay ve Daniel Webster (Calhoun ile birlikte, zamanın fraksiyonlarını çok iyi gösteren Büyük Üçlü Yönetim'i oluşturan) gibi seçkin iş fikirli liberal-muhafazakar Whig liderlerinin nasıl sona erdiğini görebiliriz. buna yanıt olarak giderek daha sosyal ilerici.
- 1860'lardan 1912'ye kadar Üçüncü ve Dördüncü Parti Sistemlerinin klasik liberal, sosyal liberal (AKA “ilerici”), klasik muhafazakar ve sosyal muhafazakar fraksiyonlarını inceleyin ve sosyal olarak liberal eski Whig'in Cumhuriyetçi partisinin nasıl hareket ettiğini görün. Abraham Lincoln ve “Bull Moose” Aşamalı Teddy Roosevelt, İç Savaşa tepki olarak değişti. Bu çağda, Progressives ve Bourbon liberal kurtarıcıları, tarihin en kafa karıştırıcı değişikliklerine yol açan Demokrat partiyi devralmaya başlar. Burada Demokrat partinin Konfederasyon'dan Lincoln'ün öncülü Savaş Demokratı Güney Sendikacı Andrew Johnson'a, büyük Bourbon Demokratı Cleveland gibi iş fikirli şahsiyetlere, fabrika işçisi ve çiftçi yanlısı ilerici popülist William Jennings'e nasıl gittiğini inceleyebiliriz. Bryan'dan İlerici Güney Bourbon Demokratı Woodrow Wilson'a ve onun tarım 'Yeni Özgürlük' reformlarına. Hikâyenin bu karmaşık ve anlatımlı kısmı, 13., 14. ve 15. Değişiklikler, Yeniden Yapılanma, yeniden yapılanma sırasında ticari çıkarları güneye taşıyan “Kurtarıcılar” ve Yeniden Yapılanmayı sona erdiren 1877 tarihli “Uzlaşma”'nin incelenmesini içeriyor. Aynı zamanda Yaldızlı Çağ'ın adam kayırmacılığını ve modernleşmesini, Melez ve Yiğit Cumhuriyetçilerin hikayesini ve Yeniden Yapılanma ve Yaldızlı Çağ siyasetine yanıt veren ve Amerikan tarihinin yeni bir çağını başlatan ilerlemeciliğin yükselişini içerir. İlerici Demokratlar, Bourbon Demokratları ve Dixie Demokratları aynı partide çok farklı hiziplerdi, evet hepsi geleneksel muhafazakarlara karşı durdular, ancak her biri farklı bir nedenden dolayı ve aynı sıklıkla birbirlerine karşı durdular. Bir örnek için 1896 seçimlerine bakın. Cumhuriyetçilerin tipik olarak herhangi bir çağda göçmenlik karşıtı olduklarına dikkat edilmelidir, çünkü göçmenler Yaldızlı Çağ'da Amerika'ya taşındıklarında Demokrat partiye çekildiler. Böylece, gelecekteki Bidens ve Kennedys gibi Kuzey İlerici Demokratlar elde ediyoruz ve bu Demokrat partiyi değiştiriyor.
- Williams J. Bryan ve İlerici popülistlerin Demokrat partiyi nasıl değiştirmeye devam ettiğini görmek için Aşamalı dönem gruplarını inceleyin Teddy Roosevelt, Cumhuriyetçi partiden kitlesel bir ilerici göçüne neden oldu ve partiyi sonsuza dek değiştirdi Wilson, Demokrat partinin gruplarını Aşamalı olarak yeniden birleştirdi , Bourbon liberal, Güneyli, çiftçi yanlısı, seçkinci, entelektüeldi.
- Yeni Anlaşma Koalisyonu ve Muhafazakar Koalisyon gibi 1930'lar ve 1990'lar arasındaki hizipleri inceleyin, eski Katı Güney Muhafazakar Demokratlarının (AKA Dixiecrats) kaçının giderek daha ilerici Demokrat partiyi desteklemekten giderek artan bir şekilde giderek artan Demokrat partiyi desteklemeye geçtiğini görmek için. sosyal olarak muhafazakar Cumhuriyetçi parti. Burada, 1920'lerin klasik liberal anti-Komünist Cumhuriyetçileri Harding, Coolidge ve Hoover'a, sosyal olarak ilerici FDR'ye, onun New Deal'ına ve eski Cumhuriyetçi İlerici Başkan Yardımcısı Henry A. Wallace'ın yükselişine bakarak evrimi inceleyebiliriz. “Dini Sağ” (ve onun daha az örgütlü [Amerika'daki] muadili Dini Sol) ve İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Sosyal Adalet meselelerine ve Kızıl Korku siyasetine yeniden odaklanma, Kennedy'yi destekleyen Sivil Haklar ve yasayı çıkaran güney liberal LBJ Sivil Haklar , Oy Hakları ve Büyük Toplum Programları, liberal-muhafazakarlar Nixon ve Reagan'ın Cumhuriyetçi partinin bir “Güneylileşmesine” neden olan ve resmen kırmızı ve maviyi değiştirmeye başlayan güney stratejisi. eyaletler ve 'neoliberal' Bill Clinton ve 'neomuhafazakar' Bush. Burada, Teddy'nin Cumhuriyetçilerden çıkışının Cumhuriyetçi partide Harding, Coolidge ve Hoover'ın iş odaklı klasik liberalizmi ve Komünizme (ve ilerlemeciliğe) karşı artan bir duyarlılıkla doldurulmuş bir "ilerici boşluk" nasıl bıraktığını inceleyebiliriz. ) ve Solid South, modern "hukuk ve düzen" olmak için “Duke tarzı” Cumhuriyetçilere katılırken, Demokratların sonunda Demokrat partide yalnızca Bourbon liberalleri/neoliberalleri ve İlericilerle kalmasına nasıl yol açtığını görebiliriz. #8221 “küçük hükümet” Cumhuriyetçi Parti.
- Geçmiş dönemlerdeki hizipleri ve parti liderlerini Hillary Clinton ile karşılaştırarak bunun modern siyaset ve 2016 seçimleriyle ilişkisini inceleyin. neoliberal-ilerici Barack Obama ve “Obama Koalisyonu,” ilerici Bernie Sanders, eski yeni muhafazakarlar Yeni Nativist Jeb Bush gibi Çay Partisi, özgürlükçü hareketler ve yeşil hareketler ve büyük sonuç, Obama karşıtı, Clinton ve Bush neo-con-nativist-popülist Çay Partisi Donald Trump'ı destekledi.
Amerika'nın tarihi bundan çok daha karmaşık. Sizi daha iyi görebilmek için yukarıdaki bağlantıdaki makaleyi görebilir veya bağlantılara tıklayarak her dönem, hizip veya büyük Amerikalı hakkında daha fazla bilgi edinebilirsiniz.
Büyük Partilerin İdeolojisi Değişti mi?
Bazıları partilerin 'ideoloji'sinin değişmediğini söylüyor. Bu, göçmenlik gibi bazı konular için geçerlidir. Bununla birlikte, refahın köleliğe eşit olduğu ve dolayısıyla modern Demokratın gerçekten kölelik yanlısı bir zihniyete sahip olduğu (bunun gibi kaynaklar tarafından sunulduğu gibi) iması bence yanlıştır. İnsanlar, dünyanın Gores ve Clinton'larını eski güneye bağlayarak güneydeki muhafazakar Dixie'yi Demokratlara atfetmeye çalışıyorlar, ama onlar daha çok bir Bush gibiler. Bunlar çoğunlukla “burbon liberalleri”, sadık devletlerin hakları istemeyen Dixiecrats değil.
Demokratların Nixon'dan sonra Bourbon liberal hiziplerini koruduklarını iddia edebiliriz. Onların ilerici hiziplerinin (burbon neoliberalleriyle her zaman gergin olan) Bryan'dan bugüne kadar güçlü kaldığını görebiliriz.Byrd gibi bazı reforme edilmiş Dixiecrat'ları koruduklarını görebiliriz ve Tammany Hall tarzı büyük şehir patronlarına açıkça işaret edebiliriz. Modern Demokrat tipik olarak Dixie'den sosyal olarak muhafazakar bir güneyli değildir. Güney muhafazakar Dixie çoğunluğu şimdi Cumhuriyetçilere oy veriyor, bu yüzden haritalar eskiden böyle görünüyorlardı.
Bryan bir Jeffersoncu ve Jacksoncuydu ama Calhoun değildi. Bryan, İncil'i kelimenin tam anlamıyla aldı ve tüm erkekler VE küçük hükümet VE refah arasındaki eşitliğe inandı.
Aynı şekilde, Cleveland, gelecekteki birçok Demokrat parti liderinin peşinde olduğu gibi bir Bourbon Liberal'dir. Hepsi Demokrat ama “İç Savaş Konfederasyonları” diye düşündüğümüzde aklımıza gelen ana grup onlar değil.
Bazıları partilerin 'ideoloji'sinin değişmediğini söylüyor. Bu, örneğin göçmenlik gibi bazı konular için doğru olsa da, refahın köleliğe eşit olduğu ve dolayısıyla modern Demokrat'ın gerçekten kölelik yanlısı bir zihniyete sahip olduğu (bunun gibi kaynaklar tarafından sunulduğu gibi) iması bence yanlıştır (yine insanlar deniyor). dünyanın Gores ve Clinton'larını eski güneye bağlayarak güneydeki muhafazakar Dixie'yi Demokratlara katkıda bulunmak için, ama onlar daha çok bir Bush'a benziyorlar. Sivil Haklar'ı gerçekten istemeyen Dixiecrats ).
Demokratların Nixon'dan sonra Bourbon liberal fraksiyonlarını koruduklarını iddia edebiliriz, onların ilerici fraksiyonlarının (burbon neoliberalleriyle her zaman gergin şartlar içinde olmuştur) Bryan'dan bugüne kadar güçlü kaldığını görebiliriz, Byrd gibi bazı reforme edilmiş Dixiecrats'ı koruduklarını görebiliriz, ve Tammany Hall tarzı büyük şehir patronlarına açıkça işaret edebiliriz, ancak modern Demokrat tipik olarak Dixie'den sosyal olarak muhafazakar bir güneyli değildir. Güney muhafazakar Dixie çoğunluğu şimdi Cumhuriyetçilere oy veriyor, bu yüzden haritalar eskiden böyle görünüyorlardı.
Bryan bir Jeffersoncu ve Jacksoncuydu ama Calhoun değildi. Bryan, İncil'i kelimenin tam anlamıyla aldı ve tüm erkekler VE küçük hükümet VE refah arasındaki eşitliğe inandı.
Aynı şekilde, Cleveland, gelecekteki birçok Demokrat parti liderinin peşinde olduğu gibi bir Bourbon Liberal'dir. Hepsi Demokrat ama “İç Savaş Konfederasyonları” diye düşündüğümüzde aklımıza gelen ana grup onlar değil.
Jefferson birçok yönden sol ilerici ve Jackson ilerici sağ (çay partisi gibi), Bryan her ikisiydi, ancak hiçbiri Calhoun değildi, aynı partideydiler, ancak aynı gruptan değillerdi. Bugün Calhoun'un fraksiyonu Cumhuriyetçidir, ancak bugün Cumhuriyetçi hala birçok fraksiyondur.
Bu, modern Demokratları aziz yapmaz (yani LA, NYC, Chicago veya Las Vegas'ta bulundunuz mu?) ve Demokratları tamamen kuzeyli yapmaz, ancak Dinesh D'nin mantığında delikler açar. 8217souza ve alternatif medya mevcut.
Aynısı, “küçük devlet” ve “büyük devlet” ideolojisi için de geçerlidir. Demokratlar ve selefleri, İlerleme dönemine kadar küçük hükümet partisiydi. Cumhuriyetçiler ve onların selefleri, aynı döneme kadar genellikle “daha büyük hükümetin” partisiydiler. Coolidge ve Wilson'ı karşılaştırın veya Teddy'nin Cumhuriyetçi ve FDR'nin Demokrat olduğunu düşünün.
Gerçekte, her iki parti de günün seçmen sorunlarına göre değişen hiziplere sahip. Şu anda bile partiler burnumuzun dibinde değişiyor. Bush'u Trump'la ya da Bernie'yi Hillary ile karşılaştırın. İnsanlık durumu siyah beyaz değildir ve oluşturduğumuz gruplar da değildir.
Yine de, tüm değişikliklerle birlikte, büyük modern partiler, herhangi bir geçmiş hizip veya başkanı tamamen temsil etmiyorlar. Dolayısıyla, modern bir Cumhuriyetçi olarak Lincoln'e veya Demokrat olarak Jefferson'a, Cumhuriyetçi olarak Jackson'a veya Demokrat olarak Teddy'ye veya Cumhuriyetçi olarak Cleveland'a veya Demokrat olarak Hamilton'a hayran olmak için çok yer var.
Bunu şu şekilde ifade edeceğim, 'atalarımız İç Savaş'a, modern sosyal muhafazakarlar modern kuzeyli ilericileri İç Savaşta Güney Konfederasyon'un bir parçası olmakla suçlayabilsin diye savaşmadı. kiraz tarihi seçer ve parti sistemlerine isimlerini veren değişiklikleri görmezden gelir. Bu bir yana, işlerin tam olarak nasıl değiştiği, sonuçları ayrıntılı olarak incelememek için çok karmaşık, genel suçlamayı çürütebiliriz, ancak gerçek hikayenin tamamının basit veya tutarlı bir kırmızı takım mavi takımı bulmak kadar kolay olduğu anlamına gelmez.
Modern Sosyal İlericiler aynı zamanda Dük tarzı anti-komünist muhafazakarlar, en azından Birinci Dünya Savaşı'ndan beri Cumhuriyetçilerle birlikte olan ve hükümet açısından klasik olarak muhafazakar ve ticaret açısından klasik olarak liberal olan bir hizip. Dini Hak, her ikisi de püriten olabilse de, Sosyal Adalet Savaşçısı İlericiler değildir. Liberter bir Sosyalist değildir ve bir elma bir portakal değildir.
“Büyük partiler fraksiyonlardan oluşuyor” ve güneydeki muhafazakar Dixie fraksiyonu artık Demokrat partiye oy vermiyor, klasik muhafazakar Duke tarzı Cumhuriyetçiler, neoconlar ve Cumhuriyetçi partideki Dini Sağ ile oy veriyorlar. Cumhuriyetçi parti, Konfederasyon Dixie bayrağını dalgalandırma hakkı için savaştı. Wilson, Gore, LBJ ve diğer güneyli ilerici Demokratların bu konuyu nasıl karıştırdığını anlıyorum, ancak bunlar genellikle “burbon liberalleri” ve Wallace, Byrd gibi daha sert “eyalet’ hak liberallerine” sahip olan aynı fraksiyon değil. , ve Thurmond. Demokrat parti, geçmişinin bazı yönlerini taşır, ancak Cumhuriyetçiler, mevcut Solid South'un favori partisidir.
John Calhoun, Jefferson Davis ve diğer güneyli ikonlar gibi insanların modern Demokratlar olacağını düşünüyor musunuz? Olursa, Demokrat parti neden muhafazakar güneyden destek alamıyor? Bu gerçekler, bir partideki her fraksiyonun belirli bir çağda aynı meseleleri önemsediğini veya aynı nedenlerle genel platformları, tahtaları ve politikaları desteklediğini ima etmez. Geleneksel muhafazakarların kendilerini neden güneyli sosyal muhafazakarlarla “aynı” olarak görmediğini anlıyorum. Sonuçta, New Deal Progressives, FDR döneminde aynı fraksiyonun hemen yanında oturuyordu. Benzer hedefler verildiğinde empati kurmak kolay olabilir. Tüm bunların kesin sonuçları tartışmaya açıktır, ancak genel gerçekler değildir. Soru sormaktan veya aşağıya yorum yapmaktan çekinmeyin.
LINCOLN CUMHURİYETİ MİYDİ? Bununla ilgili makalemizi buradan veya Ulusun Cumhuriyetçiler Gerçekten Lincoln Partisi Olduğunda Okuyabilirsiniz. Aksi takdirde, hayal gücünüzü kullanmanıza ve sözlerinin kendisi için konuşmasına izin vereceğim. Bir ulus olarak bir araya gelmenin Jefferson, Jackson, Lincoln veya Roosevelt'leri kimin alacağı konusunda kavga etmekten daha önemli olduğunu düşünüyorum (gerçi hayatımda hiçbir zaman muhafazakar bir Roosevelt'i ele geçirme girişimi görmedim).
“Köleliğin uzatılmasına karşıyım, çünkü yargılarım ve hislerim beni çok heyecanlandırıyor ve aksine bir yükümlülüğüm yok… Ben Hiçbir Şey Bilmiyorum. Bu kesin. Nasıl olabilirim? Zencilerin baskısından nefret eden biri nasıl olur da beyazlardan oluşan sınıflardan yana ya da aşağılayıcı olabilir? Dejenerasyondaki ilerlememiz bana oldukça hızlı görünüyor. Millet olarak, “bütün insanlar eşit yaratılmıştır” diyerek başladık. Şimdi onu pratik olarak okuyoruz, “zenciler dışında tüm insanlar eşit yaratılmıştır” Hiçbir Şey Bilmeyenler kontrolü ele geçirdiğinde, “zenciler, yabancılar ve Katolikler dışında tüm insanlar eşit yaratılmıştır” yazacaktır. Konu bu olduğunda, özgürlüğü sevmek gibi bir iddiada bulunmadıkları bir ülkeye göç etmeyi tercih etmeliyim - örneğin, despotizmin saf ve ikiyüzlülüğün [sic] basit alaşımı olmadan alınabileceği Rusya'ya. - Abraham Lincoln 1855
İPUCU: Hiçbir şey bilmemek, Solid South ve Anti-Komünist veya Anti-Göçmen muhafazakarlarının bir karışımıdır. Amerika'nın Anglo ve Yahudi-Hıristiyan kalmasını sağlamak isteyen yerlici popülistlerdi. Lincoln öyle değildi, ama 'Çay Partisi'nin belirtilen gündemi nedir?' Ayrıca, hafif bir notla bitirmek gerekirse, Rusya'yı herhangi bir çağda bir günah keçisi olarak kullanmak aynı güvenilirlik eksikliğini taşıyor.
"Büyük Tarafların Nasıl Değiştiğinin Özeti" ile etiketlendi: Amerikan Siyaseti, İnsan Hakları, Parti Değiştirme, Amerika Birleşik Devletleri
Nefret Amerikan Siyasetine Nasıl Hakim Oldu?
Amerikan siyasetini takip eden biri için, Demokratlar ve Cumhuriyetçilerin birbirlerinden hoşlanmadıkları tam olarak haber değil. Geçen hafta cumhurbaşkanlığı tartışmasında olanları ele alalım. Başkan Trump ve eski Başkan Yardımcısı Joe Biden, birbirlerini küçümsemelerini gizlemek için çok az şey yaptı. Tartışma, ulusal söylemimizde düşük bir noktaya işaret etse de, uzun süredir gelişen bir eğilimin kristalleşmesiydi: karşı partiden nefret etmek.
Bu aslında yeni bir trend değil, Amerikan seçmenleri arasında giderek yaygınlaşıyor. Ancak, siyaset bilimcilerin &ldquonegatif partizanlık&rdquo dediği bu nefret düzeyi, yalnızca demokrasi için kötü olmayan, aynı zamanda potansiyel olarak yıkıcı olan düzeylere ulaştı. Ve aşırı partizan düşmanlığı, demokratik çöküşün başlangıcıdır.
Anket 101: 2020'de Anketlere Güvenmeli misiniz? | BeşOtuzSekiz
Yine de her zaman bu kadar kötüydü. Kırk yıl önce, her bir parti hakkındaki görüşlerinin ne kadar "olumlu ve sıcak" olduğu sorulduğunda, ortalama bir Demokrat ve Cumhuriyetçi, karşı taraf hakkında iyi hissettiklerini söyledi. Ancak kırk yıldır, partizanlar giderek artan bir hoşlanmama ve güvensizlik döngüsü içinde birbirlerine düşman oldular ve diğer tarafa yönelik görüşler şu anda tüm zamanların en düşük seviyesinde.
Peki bu noktaya nasıl geldik?
Genel olarak, işaret edebileceğimiz üç eğilim var. Birincisi, Amerikan siyasetinin istikrarlı bir şekilde ulusallaştırılmasıdır. İkincisi, Demokratlar ve Cumhuriyetçiler'in kentsel/kırsal ve kültürel olarak liberal/kültürel olarak muhafazakar çizgilere göre sınıflandırılması ve üçüncüsü, ulusal seçimlerde giderek daralan marjlardır.
Bu üç eğilimin birleşimi, Washington DC'yi taraflar arası uzlaşmanın zor olduğu ve her iki tarafın da tam kontrol için giderek daha fazla direndiği yüksek bahisli bir savaşa dönüştürdü.
Altmış yıl önce, eyalet ve yerel siyaset şimdi olduğundan daha büyük görünüyordu, bu da ulusal partilerin daha çok, ana işlevi her dört yılda bir o partinin başkanlığına kimin aday olacağını tartışmak için bir araya gelmek olan gevşek etiketler gibi çalıştığı anlamına geliyordu. Başkan Eisenhower'ın 1950 gibi geç bir tarihte söylediği gibi, &ldquoBir tane Cumhuriyetçi Parti yok, 48 eyalette Cumhuriyetçi parti var.&rdquo Aynı şey o zamanlar Demokrat Parti için de geçerliydi. Aslında, 1970'lere gelindiğinde, birçok siyasi gözlemci, adayların yerel meseleler üzerinde başarılı bir şekilde yarıştığı ve seçmenlerine daha iyi hizmet etme sözü verdiği için bölünmüş oyların rekor seviyelere çıkmasıyla partizan siyasetinin sonuna geldiğini ilan etti.
Ancak yüzeyin altında taraflar yeniden hizaya giriyordu. 1960'ların sivil haklar hareketi ve 1970'lerin ve 1980'lerin kültür savaşları sadece muhafazakar Demokratları Cumhuriyetçilere ve liberal kuzeydoğu Cumhuriyetçilerini Demokratlara dönüştürmekle kalmadı, aynı zamanda siyasetin odağını Washington'un ulusal değerlerin hakemi haline gelmesine neden oldu. Ulusal partiler, büyük bağış toplama ve kampanya danışmanları tarafından yönlendirilen operasyonlar oluşturmaya başladılar ve mesajlarını standartlaştırmaya yardımcı oldular, böylece aslında bir Demokrat veya Cumhuriyetçiye oy vermek için bir anlam ifade etti.
Yerel medyanın istikrarlı düşüşüyle birleştiğinde, bu, ulusal siyasete daha fazla vurgu yapılmasına ve yerel ve eyalet siyasetine daha az ilgi gösterilmesine neden oldu. Pratik olarak konuşursak, seçimler giderek artan bir şekilde başkan ve Beyaz Saray'ı kontrol eden parti hakkında referandum olarak görülüyor ve Kongre'nin bireysel üyelerine kendilerini ulusal partilerinden ayırmaları için çok az yer bırakıyor.
Bu bizi olumsuz partizanlığın artmasına katkıda bulunan ikinci eğilime getiriyor: sıralama. 40 yıl önce partinin ideolojileri daha az sert ve hızlıydı. Cumhuriyetçi Parti, ılımlı ve liberallerden önemli bir paya, Başkan Lincoln'e dayanan ılımlı bir iyi hükümet Yankee cumhuriyetçiliği geleneğinin mirasçılarına sahipti ve Demokrat Parti bir zamanlar Güney ve Büyük Ovalardan muhafazakar popülistlerin önemli bir payına sahipti. .
Bu anlamda, Amerikan siyaseti, iki parti içinde ve arasında karmakarışık liberal ve muhafazakar koalisyonlarla, daha çok dört partili bir sistem gibi işledi. Senatörlerin ve temsilcilerin farklı coğrafi görünümleri, her iki partide de kentsel liberaller ve kırsal muhafazakarlardan oluşan karmaşık koalisyonlarla, partilerinden daha önemliydi. Ancak siyasetimiz giderek millileştikçe, partilerin siyasi olarak sınıflandırılması hızlandı. Sivil haklar hareketi bunun en bariz örneğidir: Siyaset bilimindeki birçok kişi, her iki tarafın da ağırlık merkezini değiştirdiği için, siyasi sıralamayı yönlendiren en önemli konu (tek sorun olmaktan uzak olsa da) olarak görmektedir.
Bugün, seçmenlerin partileriyle uyuşmayan bir bakış açısına sahip olmaları daha da zor. Örneğin, 30 yıl öncesine göre çok daha az kürtaj karşıtı Demokrat veya kürtaj hakkı Cumhuriyetçisi var çünkü bu tür duruşlar partide hoş karşılanmıyor. Bazı seçmenler partilerini inançlarına uyacak şekilde değiştirdi, bazıları da inançlarını partilerine uyacak şekilde değiştirdi. Ancak nihayetinde, her iki değişim de partilerin giderek artan sayıda sosyal meselede daha net ve daha belirgin duruşlar almasına katkıda bulundu ve bu da giderek daha fazla seçmenin görüşlerini kendi partizanlıklarına uyacak şekilde ayarlamasına yol açtı.
Siyaset bilimciler bu sürece "çatışma uzantısı" adını verdiler. Temel fikir şu ki, daha fazla konu ulusallaştıkça, partizan çatışmaları bu sorunları içine alacak şekilde genişledi. Partiler, özellikle kültürel ve kimlik temelli konularda daha net ulusal duruşlar edindikçe, seçmenler bu duruşlara göre daha net bir şekilde partilere ayrılıyorlar.
Kültürel değerler, ekonomik değerlerden çok coğrafyaya bağlıdır. Hem zenginler hem de fakirler şehirlerde, banliyölerde ve banliyölerde yaşıyor. Ancak sosyal olarak liberal olanlar şehirlerde yaşama eğilimindeyken, sosyal olarak muhafazakar olanlar küçük kasabalarda yaşama eğilimindedir. Kültürel konulardaki bu partizan sınıflandırması, böylece önemli bir partizan yoğunluk bölünmesi yarattı. Ve coğrafya aynı zamanda ırksal ve etnik çeşitliliğe de tekabül ettiğinden (temelde, şehirler çok kültürlüdür ve taşkınlar çoğunlukla beyazdır), bu partizan ayrımına başka bir bölünme ekler: ırk.
Siyaset bilimci Lilliana Mason'ın savunduğu gibi, tüm bu kimlikler üst üste yığılırken partizanlık, parti kimliğinin çok, çok daha fazlasını temsil ettiği bir tür "mega-kimlik" haline geldi. Aslında öyle bir noktaya geldi ki, birisiyle tanıştığınız zaman onu hemen &ldquoTrump seçmeni&rdquo veya ldquoBiden seçmeni&rdquo olarak değerlendirebilirsiniz. Bu tür kolay klişeleştirme, karşı tarafı uzak ve farklı görmemize neden oluyor. Ve tipik olarak, uzak ve farklı şeyler de daha tehditkardır.
Ancak iki taraf da baskın hale gelmedi. Bunun yerine Amerika, iki taraf arasında uzun bir ulusal eşitlik dönemi yaşadı. Seçimler 1992'den bu yana neredeyse öngörülebilir bir sarkaç tarzında ileri geri sallandı ve bir partinin birleşik kontrolü, bölünmüş hükümet, diğer partinin birleşik kontrolü ve benzeri, tekrar tekrar.
Bu ileri geri, sürekli Cumhuriyetçi ve Demokrat çoğunlukların tahminlerine meydan okudu, ancak seçimlerin yakınlığı, bu tür anlaşılması zor toplam hakimiyet tahminlerini hem cezbedici bir şekilde (bir taraf için) hem de tehlikeli bir şekilde yakın (diğer taraf için) tuttu. Aynı zamanda, iktidardaki dalgalanmalar, aşağı indiğinizde yapılacak en iyi şeyin diğer tarafı şeytanlaştırmak, uzlaşmayı reddetmek, kamuoyunun iktidardaki partiye karşı durmasını beklemek ve sarkacı çoğunluğa geri döndürmek olduğu dersini verdi.
Bu çelişkili dürtüler, birleşik hükümet dönemlerinde ve giderek artan bir şekilde yürütme organı faaliyetlerinde birkaç büyük politika dalgalanmasına (Trump yönetimi altındaki sağlık hizmetleri ve vergi politikasındaki değişiklikleri düşünün) yol açmaktadır. Ayrıca başka bir yerde tıkanıklık yaratırlar ve Beyaz Saray'ı geri kazanmaya çalışan partinin hiçbir zaman taviz vermeye teşviğinin olmadığı sıfır toplamlı mesajlaşma politikasına yol açarlar çünkü bu sadece mesajı bulanıklaştırır ve iktidardaki partinin daha başarılı ve meşru görünmesine yardımcı olur. . Böylece, hayal kırıklığı &mdash ve seçimlerin riskleri &mdash yükselmeye devam ediyor.
Yine de aşırı partizan siyasetin yüzeyinin altında, partilerin kendi içlerinde aslında çok fazla iç bölünme var, bu da aynı ikilemin bir versiyonunu paylaştıkları anlamına geliyor: Cumhuriyetçiler ve Demokratlar lütfen yapabilir. herşey partilerine giren ve isteyen farklı seçmenler ve gruplar onların öncelik verilmesi gereken konu. Ancak kutuplaşmış iki partili bir sistemde, bunun nedenini açıklığa kavuşturabilirler. başka parti kötü.
Örneğin, kongrelerine giren Demokratlar, başkanlık ön seçimi sırasında görünür olan ilericiler ve ılımlılar arasındaki bölünmeleri onarmak zorunda kaldılar. Ancak sözleşme, politikaya daha az ve ikinci bir Trump döneminin sunduğu varoluşsal riske daha fazla odaklandı. Parti, insanlara Biden ile ilgili endişeleri ne olursa olsun, Biden'a oy vermenin aynı zamanda Trump'a karşı bir oy olduğunu hatırlattı.
Cumhuriyetçiler de benzer şekilde Demokratlara karşı mesajlaşmaya odaklandılar (Trump'ın 2016 ön seçimlerinde galip gelmesinin nedenlerinden biri, partinin o kadar bölünmüş olmasıydı ki, yapamadı karar ver). Trump partiyi kendi imajına göre yeniden yarattı, ancak geriye kalan Trump'a şüpheyle bakan birkaç Cumhuriyetçi için bile hiçbir şey ortak bir düşman gibi birleşmez. Ve iki partili bir sistemde, Trump karşıtı olmak, Trump yanlısı olmakla aynı şeydir.
Bütün bunlar sürdürülemez görünüyorsa, olmalıdır. Mevcut aşırı partizanlık seviyeleri açıkça tehlikelidir. İnsanların yüzde 60 ila 70'inin diğer partinin yurttaşlarını ciddi bir tehdit olarak görmesi, demokrasi için kötü bir haberdir. Ve taraflar karşı tarafı düşman olarak göstererek taraftarlarını birleştirmeye devam ettikçe bu sayı daha da artacaktır.
Bunun bitmesinin iki olası yolu vardır. Birincisi, hepimizin korktuğu ve demokrasimizin çözülmesinden korktuğumuz, çünkü bir veya iki taraf birbirinden o kadar nefret ediyor ki, iktidarı korumak için anti-demokratik ve otoriter liderliği desteklemeye istekliler. (Bu, Demokratların son aylarda açıkça dile getirdiği tehdittir.)
Diğer senaryo, Amerikan siyasi koalisyonlarını yeniden yönlendirebilecek ve daha önceki bir dönemin örtüşmelerinden bazılarını yeniden canlandırabilecek, büyük bir yeniden düzenleme ve/veya iki büyük partiden birinin (veya her ikisinin) çöküşüdür. Artan partizan nefretleri ve onları harekete geçiren güçler uzun zaman oldu. Sonlarına gelmeleri mümkün. Ancak son bir buçuk yüzyıldaki diğer zamanlardan daha fazla, Amerikan demokrasisinin temellerini test ediyorlar.
Günümüzün kutuplaşmış Kongresinin kökleri 1970'lerdedir.
Siyasi kutuplaşmanın kanıtlarını görmek için sert bakmanıza gerek yok — sadece kablolu haberleri izleyin, radyo sohbetlerini dinleyin veya sosyal medya tartışmalarını takip edin. Gerçekten de, Pew Araştırma Merkezi'nin yeni bir raporu, Amerikalıların bugün en az yirmi yıldır olduğundan daha ideolojik olarak kutuplaştığını ortaya koyuyor. Kongredeki temsilcileri de bölünmüş durumda ve son günlerden beri ayrılıyorlar. PÜRE ve Billy Bira.
Demokratlar ve Cumhuriyetçiler her zamankinden daha ideolojik olarak ayrı olduklarından, uzlaşmalar daha az ve elde edilmesi daha zor hale geldi ve mevcut Kongre'nin sonuçların çoğunu elde edememesine katkıda bulundu. Ancak kongre kutuplaşmasını daha titiz bir şekilde incelemek için anekdotsal kanıtların ötesine geçmek zor olabilir.
Neyse ki siyaset bilimciler Keith Poole ve Howard Rosenthal, her senatörü ve temsilciyi aynı ideolojik ölçekler dizisine yerleştiren, geniş çapta kabul gören bir ölçü olan DW-NOMINATE geliştirdiler. Verilerini kullanarak, on yıllar boyunca görece küçük bir kutuplaşmadan sonra, kongre partilerinin 1970'lerin ortalarında dağılmaya başladıkları açıktır. Bugün diyorlar ki, “Kongre, Yeniden Yapılanmanın sona ermesinden bu yana hiç olmadığı kadar kutuplaşmış durumda.”.
Araştırmacılar, 1789'dan günümüze kadar her Kongre üyesini iki boyutlu bir ızgarada bulmak için yoklama oylarını topladı. Bir boyut geleneksel liberal-muhafazakar yelpazeyi temsil eder, ikincisi ise 1950'ler ve 1960'larda Kuzey ve Güney Demokratlar arasındaki sivil haklar konusundaki bölünme gibi bölgesel mesele farklılıklarını ele alır. Poole ve Rosenthal'ın belirttiği gibi, eskiden önemli olan bu bölgesel ayrımların önemi azaldı — ya da daha doğrusu genel liberal-muhafazakar ayrımıyla birleşti: “ Kongrede oy kullanmak artık neredeyse tamamen tek boyutlu [politik]. ideoloji], 113. Meclis ve Senato'daki yoklama oylama seçeneklerinin yaklaşık yüzde 93'ünü oluşturuyor.' Bu yüzden analizimizde sadece ideolojik boyutu kullandık.
Son elli yılın her birinde bir tane olmak üzere beş Kongrede her senatör ve temsilci için oy puanlarını aldık ve onları en liberalden (-1'den 0'a kadar puanlar) en muhafazakardan (0'a +1'e) sıraladık. Daha sonra Demokratlar ve Cumhuriyetçiler arasında ne kadar örtüşme olduğunu görmek için onları partilere göre sıraladık (eğer varsa — — ise (basit olması için bir avuç bağımsızı hariç tuttuk).
1973-74'te aslında önemli bir örtüşme vardı. Meclis'te 240 üye en muhafazakar Demokrat (Louisiana'dan John Rarick) ve en liberal Cumhuriyetçi (Ohio'dan Charles Whalen) arasında puan aldı. 29 senatör New Jersey'deki Clifford Davası (en liberal Cumhuriyetçi) ve Alabama'dan James Allen arasında puan aldı. (en muhafazakar Demokrat).
Ancak on yıl sonra, bu zaten değişmeye başlamıştı. 1983-84'e gelindiğinde, sadece 10 senatör ve 66 temsilci (her Cumhuriyetçiden daha muhafazakar puan alan Rep. Larry McDonald (D-Ga.) hariç) odalarının en liberal Cumhuriyetçi ve en muhafazakar Demokratı arasına düştü. 1993-94'te, en muhafazakar Demokrat ve en liberal Cumhuriyetçi arasındaki örtüşme, dokuz Meclis üyesine ve üç senatöre düştü. 2011-12'ye kadar her iki odada da hiçbir örtüşme olmadı.
Ne oldu? Büyük ölçüde, ılımlı-liberal Cumhuriyetçilerin (esas olarak Kuzeydoğu'da) ve muhafazakar Demokratların (öncelikle Güney'de) ortadan kaybolması. 1970'lerden bu yana, kongre partileri kendilerini hem ideolojik hem de coğrafi olarak sıraladılar. Örneğin, altı New England eyaletinin birleşik Meclis delegasyonu, 1973-74'te 15 Demokrat ve 10 Cumhuriyetçiden 2011-12'de 20 Demokrat ve iki Cumhuriyetçiye gitti. Güney'de, birleşik Meclis delegasyonu esas olarak pozisyon değiştirdi: 1973-74'te 91 Demokrat ve 42 Cumhuriyetçiden, 2011-12'de 107 Cumhuriyetçi ve 47 Demokrat'a.
Siyaset bilimciler, Kongre'deki kutuplaşmanın daha geniş halk arasındaki kutuplaşmadan önce mi yoksa sonra mı geldiğini tartışıyorlar ve (1994'te başlayan) verilerimiz bunu çözmeyecek. Yine de açık olan bir şey var: Kutuplaşmış bir Kongre kutuplaşmış bir halkı temsil ettiğinde, yasal olarak pek bir şey yapılmaz. Mevcut Kongre, Ocak 2013'te açıldığından bu yana, Mayıs ayı sonuna kadar (önceki Fact Tank gönderilerinde kullandığımız metodolojiye dayalı olarak) 89 adet önemli yasa çıkardı. On yıl önce, görev süresinin eşdeğer noktasında, Kongre, neredeyse iki kat daha fazla maddi yasa çıkarmıştı.
Tarihsel olarak, uzlaşma, yasaların geçmesinin anahtarı olmuştur. Ancak karşı tarafla uzlaşmaya isteksiz olan kutuplaşmış senatörler ve temsilciler, kendi ülkelerindeki partizanlardan çok fazla baskı görmeyecektir. Çalışmamıza göre, Amerikalıların %56'sı uzlaşmaya istekli politikacıları tercih ettiklerini söylerken, pratikte hem geniş muhafazakarlar hem de liberaller, uzlaşmanın sonucunun, taraflarının daha fazlasını elde etmesi gerektiğini söylüyor. ne istiyor.
Demokratlar ne zaman ve neden ABD'deki iki ana partiden daha liberal oldular? - Tarih
ABD gibi çeşitli ülkelerde iki partili sistemler öne çıkmakta ve hem avantajları hem de dezavantajları barındırmaktadır.
Öğrenme hedefleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki iki partili sistemin tarihsel kökenlerini ve avantajlarını ve dezavantajlarını tartışın
Önemli Çıkarımlar
Anahtar noktaları
- İki partili sistemin avantajları, daha az aşırı olma eğiliminde olmaları, nüfusun daha geniş bir kesimine hitap eden politikaları desteklemeleri ve genellikle daha istikrarlı olmalarıdır.
- İki partili bir sistemin dezavantajları, alternatif görüşleri görmezden gelme, tartışmayı boğma ve partiler arası uzlaşmayı teşvik etmeyebilmeleri, sadece nüfusa partizan çağrıları yapma eğiliminde olmalarıdır.
- Üçüncü taraflar iki partili sistemde olabilir ve var olurlar, ancak çok fazla etkiye sahip değillerdir.
Anahtar terimler
- iki partili sistem: İki partili bir sistem, iki büyük siyasi partinin hükümetin her düzeyinde neredeyse tüm seçimlerde oy kullanmaya hakim olduğu ve sonuç olarak seçilen ofislerin çoğunluğunun iki büyük partiden birinin üyesi olduğu bir sistemdir.
- Kazanan hepsini alır: Kazanan her şeyi alır oylama sistemi, olası her yasama koltuğu için yalnızca tek bir kazanana izin verir ve bazen çoğul oylama sistemi veya tek kazanan oylama sistemi olarak adlandırılır.
İki partili sistem
İki partili bir sistem, iki büyük siyasi partinin hükümetin her düzeyinde neredeyse tüm seçimlerde oylamaya hakim olduğu ve seçilen ofislerin çoğunluğunun iki büyük partiden birinin üyesi olduğu bir sistemdir. İki partili bir sistemde, bir parti tipik olarak yasama organında çoğunluğa sahiptir ve genellikle parti olarak anılır. çoğunluk partisi diğeri ise azınlık partisi. Amerika Birleşik Devletleri, seçilmiş yetkililerin çoğunluğunun Demokrat veya Cumhuriyetçi olduğu iki partili bir sisteme bir örnektir.
Amerika Birleşik Devletleri İki Partili Sistemi: 112. Kongre sırasında Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi'ndeki siyasi parti temsilinin dağılımı. Mavi: Demokrat Kırmızı: Cumhuriyetçi.
ABD'deki modern siyasi parti sistemi, Demokrat Parti ve Cumhuriyetçi Parti'nin hakim olduğu iki partili bir sistemdir. Bu iki parti 1852'den beri Amerika Birleşik Devletleri'ndeki her başkanlık seçimini kazandı ve en az 1856'dan beri Amerika Birleşik Devletleri Kongresi'ni bir ölçüde kontrol etti. Ancak, siyasi parti sistemi vergi reformuna kadar gelişmedi. Amerika Birleşik Devletleri'nin Birinci Parti Sistemi, Federalist Parti ve Demokratik-Cumhuriyetçi Parti'yi (Anti-Federalist) içeriyordu. 1829'da, İkinci Parti Sistemi, Demokrat-Cumhuriyetçi Parti'nin, Andrew Jackson liderliğindeki modern Demokrat Parti'ye ve Henry Clay'in liderliğindeki Whig Partisi'ne dönüşen Jacksonian Demokratlara bölündüğünü gördü. Üçüncü Parti Sistemi 1854'ten 1890'ların ortalarına kadar uzanıyordu ve ulusal bankalar, demiryolları, yüksek tarifeler, çiftlikler ve Whigs'in ekonomi politikalarının çoğunu benimseyen kölelik karşıtı Cumhuriyetçi Parti'nin ortaya çıkmasıyla karakterize edildi. hibe kolejleri arazi için yardım. Dördüncü Parti Sistemi, 1896'dan 1932'ye kadar, Üçüncü Parti Sistemi ile aynı birincil partileri korudu, ancak merkezi tartışma konularında büyük değişiklikler gördü. Bu dönem aynı zamanda Terakki Dönemi'ne de tekabül etmekte ve Cumhuriyet Fırkası'nın egemenliğindedir. Beşinci Parti Sistemi, 1933'te başlayan Yeni Anlaşma Koalisyonu ile ortaya çıktı. Cumhuriyetçiler, Büyük Buhran'dan sonra desteklerini kaybetmeye başladılar ve Demokrat Başkan Franklin D. Roosevelt ve aktivist New Deal'a yol açtılar. Uzmanlar, bu dönemin New Deal koalisyonunun kurulduğu 1960'ların ortalarında, Ahlaki Çoğunluk ve Reagan koalisyonunun kurulduğu 1980'lerin başında, 1990'ların ortalarında Cumhuriyet Devrimi sırasında mı yoksa günümüze kadar devam edip etmediğini tartışıyorlar. 1930'lardan bu yana, Demokratlar kendilerini daha fazla Liberalizme doğru konumlandırırken, Muhafazakarlar giderek GOP'a hakim oldular.
Bazı sistemlerde iki büyük partinin genellikle siyasi manzaraya hakim olmasının birkaç nedeni vardır. ABD'de kırk sekiz eyalette bir standart vardır. kazanan hepsini alır Seçim Kurulu sisteminde başkanlık oylarını toplamak için seçim sistemi. NS kazanan hepsini alır ilke cumhurbaşkanlığı seçimlerinde geçerlidir, bu nedenle bir başkan adayı herhangi bir eyalette en çok oyu alırsa, o eyaletten gelen tüm seçmen oyları adaya verilir. Maine ve Nebraska dışındaki tüm eyaletlerde, başkan adayının tüm seçim oylarını kazanması için çok sayıda oy alması gerekir, bu uygulamaya birim kuralı denir.
iki ana nedeni var kazanan hepsini alır sistemler iki partili bir sisteme yol açar. İlk olarak, daha zayıf taraflara bazen ittifak adı verilen bir ittifak kurmaları için baskı yapılır. füzyon, büyük bir baskın partiye meydan okuyacak kadar büyük olmaya çalışmak ve bunu yaparken yasama organında siyasi nüfuz kazanmak. İkincisi, seçmenler zamanla, üçüncü taraf adaylarına verdikleri oylar genellikle etkisiz olduğundan, iki büyük partiden birinin dışındaki adaylara oy vermemeyi öğrenirler. Bu nedenle, zayıf partiler zamanla seçmenler tarafından elenir. Seçmenlerin iki ana partiden birine yönelmesine ne ad verilir? polarizasyon.
Avantajlar ve dezavantajlar
Siyaset bilimindeki bir görüş, iki partili bir sistemin merkezciliği, daha az aşırılığı teşvik ettiği ve iki partili bir sistemin, asılı bir parlamento haline gelebilecek çok partili sistemlerden genellikle daha istikrarlı ve daha kolay yönetildiğidir. Bununla birlikte, iki partili sistemler, alternatif görüşleri görmezden geldiği ve bir ulus içindeki tartışmalara engel oluşturduğu için eleştirildi. Çok partili hükümetler, hükümette daha geniş ve daha çeşitli bakış açılarına izin verme ve baskın tarafları, kazanan koalisyonlar oluşturmak için daha zayıf partilerle anlaşma yapmaya teşvik etme eğilimindedir. ABD'nin iki partili sistemine kıyasla en yaygın demokrasi biçimi İngiliz çok partili modelidir.
Kazanan her şeyi alır mekanizmasının, bağımsız veya üçüncü taraf adayları göreve gelmekten veya görüşlerini ilan etmekten caydırdığına dair tartışmalar olmuştur. Bir analist, tipik olarak doğası gereği çok partili olan parlamenter sistemlerin hükümette daha iyi bir “politika uzmanlığının merkezileşmesine” yol açtığını öne sürdü. Çok partili hükümetler, hükümette daha geniş ve daha çeşitli bakış açılarına izin verir ve baskın tarafları, kazanan koalisyonlar oluşturmak için daha zayıf partilerle anlaşmalar yapmaya teşvik eder. Birleşik Devletler gibi bir anayasal düzenlemeye karşı İngiltere gibi bir parlamenter düzenlemenin göreli değerleri hakkında önemli tartışmalar olsa da, analistler dünyadaki çoğu demokrasinin İngiliz çok partili modelini seçtiğine dikkat çekti.