Dokuzuncu sınıftayken bir Hint okuluna giren Neha, Hintçe dalma ya da yüzme stilini öğrenir.
Hintçemin işe yarayacağını düşündüm.
Hintçe benim ana dilim değil, evde konuşmadık, ama temel sohbeti takip ettim - her hafta sonu izlediğim Bollywood gişe rekorları kıran filmleri sayesinde - ve devnagri senaryosunu biliyordum, hafta sonu derslerinde ailemin katılmamda ısrar ettiği bir kez daha öğrendim . Zaten bir ayağınız kapıdayken Hintçe'yi öğrenmek ne kadar zor olabilir?
Dokuzuncu sınıftayken ailem Hindistan'a geri döndü. Bu yeni bir okul, yeni arkadaşlar, yeni bir akademik kültür ve yeni konular anlamına geliyordu - Hintçe ilk defa müfredatımın bir parçasıydı.
Ama hepsi bu kadar değildi. Dokuzuncu sınıf, bir Hint okulunda korkunç bir zamandır. Onuncu sınıf devlet sınavları, ülkedeki en rekabetçi, yüksek basınçlı sınavlar arasındadır. Bir öğrencinin performansı gelecekteki eğitiminin seyrini belirler ve hazırlıklar bir sınıftan önce başlar.
Hayatımın en önemli sınavlarından hemen önce, bana hala yabancı olan bir dilde dizeleri parçalayıp şiiri analiz etmek, sadece formüle dayalı filmsel olaylar değil, gramer ve edebiyattı: İşte buna giriyordum. Çok cesurca ve neredeyse hiç ipucu olmadan, aileme bunu halledebileceğime dair temin ettim. Bana birden fazla öğretmen buldular ve dua etmeye başladılar.
İlk Hintçe dersim takip etmediğim bir şiirle başladı. Bir sonraki ders daha da kötüleşti - bir mısra okumam istendi.
Yapamam. Tek tek kelimelerde sorun yoktu ama tam harflerle birleşen yarım alfabelerle veya bir kelimenin üzerine veya yanına sürünen noktalarla, telafuzunu herhangi bir uyarı olmadan değiştirerek ne yapmam gerekiyordu? Ve bu sözler beyit kılığına girerek birbirini takip ettiğinde ne yapmalıydım.
Çizgiler arasında mücadele ettim ve kekeledim. Sınıfın etrafındaki bastırılmış kıkırdamalar, aceleyle içeri itilen küçük gıcırtılı sesler, kaçırmak zordu. Daha da kötüsü, öğretmenin bakışıydı. Kırık gözleri ve kızgın kaşları asla arkadaş olamayacağımızı söyledi.
Nefret ettim. Benim açılı Hintçem sürekli bir şaka haline geldi. El yazım ikinci sınıf öğrencisi kadar kötüydü, yazımlarım daha kötüydü. Denemelerim maviden daha kırmızı geri döndü, cevaplarım daha başlamadan sona erdi ve öğretmenle diyalog ayrıntılı bir Ji Maam ve Nahi Maam'a (Yes Maam ve No Maam) genişletildi. O yıl ilk iki Hintçe sınavında başarısız oldum.
Ailem bana harika bir öğretmen buldu. Bana ulaşmanın bir yolunu buldu.
Okul öğretmeninin aksine, rakip dil olan İngilizceyi küçümsemiyordu. Bunun yerine kavramları açıklığa kavuşturmak ve kuralları yıkmak için kullandı. İlk derslerde İngilizce paragraflar yazmamı ve sonra bu fikirleri Hintçeye çevirmemi istedi.
Her paragrafta içerik biraz daha güçlendi ve biraz daha az rahatsız oldum. Öğrenmek için çok daha fazla alan açtı.
Dersleri Hintçe-İngilizce karışımı olan Hinglish ile sohbet ederek geçirdik. Yol boyunca bir yerlerde dilbilgisini de öğrendim, kavi'nin (şairin) gerçekte ne anlama geldiğini deşifre ettim ve yazımları öğrendim. Çok ihtiyaç duyulan konuşma becerilerini geliştirmeme yardımcı oldu.
Artık birinci kattaki bakkal, rickshawalalar ve yaşlı teyze ile kovanlara girmeden konuşabiliyordum. Aksan hâlâ oradaydı, hâlâ komikti ama o kadar korkmuyordum.
Sahne olarak popüler kültür referanslarını kullandı; Hintçe erişilebilir hale geldi. Daha fazlasını televizyonda takip ettim ve bu da dile alışmama yardımcı oldu. Ders kitabımdaki kelimeleri duymaksızın film izledim.
Bağlamı takip ettim ve cevaplarımda kullandım. Çok sevdiğim Bollywood şarkılarının arkasındaki şiiri anlamaya başladım ve hoşuma gitti.
Ve ortak zemin için çalışma kitaplarını - daha önce İngilizce olarak ele aldığım hikayeler ve dersler - kaynak aldı; Hintçe tanıdık hatta eğlenceli hale geldi. Zamanla notlarım yükselmeye başladı. Bir sınavı geçtim ve sonunda Dokuzuncu sınıfı% 55 ile hatırı sayılır bir oranda geçtim.
Ertesi yıl yoğun geçti, tamamen derslere ve ders kitaplarına harcandı. Şizofrenik matralar ve pusuya düşüren chandra bindus'lu bir kılıçla, yılı geride bırakma olasılığı üzerimde asılıydı. Onuncu sınıf sınavının yapıldığı gün yürüyen kalp krizi geçirdim. Gazeteden önce okul öğretmeni “Neha, hiçbir öğrencim 10'unda başarısız olmadı. İlk olmayın. "
Sınavlarda oldukça başarılı oldum, düzgün bir 76 puan aldım (Math'da aldığımdan bir fazla). Bunu en büyük başarılarımdan biri olarak görüyorum. Ama yara izleri çok derine indi. Hintçe'ye olan bu ilk tiksintinin üstesinden gelmek yıllar aldı (üniversitede Fransızcaya geçtim).
Ama yaptım. Bugün korku gitti - sadece sözler kaldı ve tabii ki o lanet aksan.