1873
AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ YÜKSEK MAHKEMELERİ
403 ABD 713
26 Haziran 1971
30 Haziran 1971 [*]
İKİNCİ DEVRE İÇİN BİRLEŞİK DEVLETLER TEMYİZ MAHKEMESİNE CERTIORARI
1873, 44 F.2d 544, tersine çevrildi ve geri gönderildi; 1885, ___ U.S.App.D.C. ___, 446 F.2d 1327, onaylandı.
Görüşler
Curiam'ın Görüşüne Göre
[p*714] CURIAM BAŞINA
Amerika Birleşik Devletleri'nin New York Times ve Washington Post'un "Viet Nam Politikası Üzerine ABD Karar Alma Süreci Tarihi" başlıklı gizli bir çalışmanın içeriğini yayınlamasını engellemeye çalıştığı bu durumlarda sertifika verdik. Posta, s. 942, 943.
"Her türlü ifade kısıtlaması sistemi, bu Mahkemeye anayasal geçerliliğine karşı ağır bir karineyle gelir." Bantam Books, Inc. Sullivan, 372 U.S. 58, 70 (1963); ayrıca bkz. Near v. Minnesota, 283 U.S. 697 (1931). Hükümet "böylece böyle bir kısıtlamanın dayatılması için gerekçe göstermenin ağır bir yükünü taşımaktadır." Daha İyi Bir Austin Organizasyonu - Keefe, 402 U.S. 415, 419 (1971). New York Times davasında New York Güney Bölgesi Bölge Mahkemesi ve Washington Post davasında Columbia Bölgesi Bölge Mahkemesi ve Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesi, Hükümetin bu yükü karşılamadı. Katılıyoruz.
Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesinin kararı bu nedenle onaylanmıştır. İkinci Daire Temyiz Mahkemesi'nin kararı bozuldu ve dava, New York Güney Bölgesi Bölge Mahkemesi'nin kararını onaylayan bir karar verilmesi için talimatla birlikte geri gönderildi. Mahkeme tarafından 25 Haziran 1971 tarihinde girilen konaklamalar boşalır. Hükümler derhal verilecektir.
Yani sipariş edildi.
BAY. ADALET SİYAH, kiminle MR. ADALET DOUGLAS katılıyor, aynı fikirde.
Hükümetin Washington Post aleyhindeki davasının reddedilmesi ve davalar bu Mahkemeye ilk kez sunulduğunda New York Times aleyhindeki tedbir kararının sözlü argüman olmaksızın iptal edilmesi gerektiği görüşüne katılıyorum. Ben [p*715], bu gazetelere karşı tedbir kararlarının her an devam etmesinin, Birinci Değişikliğin açık, savunulamaz ve sürekli ihlali anlamına geldiğine inanıyorum. Ayrıca, sözlü savunmadan sonra, Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesinin kararını onaylamamız ve İkinci Daire Temyiz Mahkemesinin kararını, DOUGLAS ve BRENNAN kardeşlerim tarafından belirtilen nedenlerle bozmamız gerektiğine tamamen katılıyorum. Benim görüşüme göre, bazı Kardeşlerimin haberlerin yayınlanmasının bazen yasaklanabileceğini kabul etmeye istekli olmaları talihsiz bir durumdur. Böyle bir tutma, Birinci Değişikliği karmakarışık hale getirecektir.
Hükümetimiz 1789 yılında Anayasa'nın kabulü ile göreve başlamıştır. İlk Değişiklik dahil Haklar Bildirgesi, 1791'de takip edildi. Şimdi, Cumhuriyetin kuruluşundan bu yana 182 yıl sonra ilk kez, federal mahkemelerden Birinci Değişikliğin söylediği anlamına gelmediğini, ancak bunun yerine, Hükümetin bu ülkenin insanları için hayati önem taşıyan güncel haberlerin yayınlanmasını durdurabileceği anlamına gelir.
Yürütme Şubesi, bu gazetelere karşı tedbir talep ederken ve Mahkemeye sunarken, Birinci Değişikliğin temel amacını ve tarihini unutmuş görünüyor. Anayasa kabul edildiğinde, birçok kişi buna şiddetle karşı çıktı çünkü belgede bazı temel özgürlükleri koruyan Haklar Bildirgesi yoktu. [n1] Özellikle [p*716] merkezi bir hükümete verilen yeni yetkilerin, hükümetin din, basın, toplanma ve konuşma özgürlüğünü kısıtlamasına izin verecek şekilde yorumlanmasından korktular. Ezici bir kamu yaygarasına yanıt olarak, James Madison vatandaşları bu büyük özgürlüklerin güvenli kalacağı ve hükümetin sınırlandırma gücünün ötesinde kalacağı konusunda tatmin etmek için bir dizi değişiklik önerdi. Madison, daha sonra Birinci Değişikliği, ikisi aşağıda belirtilen ve biri ilan edilen üç bölüm halinde önerdi:
Halk konuşma, yazma ve duygularını yayınlama hakkından mahrum bırakılmayacak veya kısıtlanmayacak ve özgürlüğün en büyük kalelerinden biri olan basın özgürlüğü dokunulmaz olacaktır. [n2]
(Vurgu eklenmiştir.) Değişiklikler, orijinal Anayasa'da iki yıl önce Yürütme, Yasama ve Yargı Organlarına verilen genel yetkileri kısıtlamak ve kısıtlamak için önerilmiştir. Haklar Bildirgesi, orijinal Anayasayı, hükümetin hiçbir organının insanların basın, konuşma, din ve toplanma özgürlüklerini kısıtlayamayacağı yeni bir tüzüğe dönüştürdü. Yine de Başsavcı, Hükümetin orijinal Anayasada kabul edilen genel yetkilerinin, daha sonra kabul edilen Haklar Bildirgesi'nin özel ve vurgulu garantilerini sınırlamak ve kısıtlamak için yorumlanması gerektiğini savunuyor ve Mahkeme'nin bazı üyeleri hemfikir görünüyor. Tarihte bundan daha büyük bir sapkınlık hayal edemiyorum. Madison ve Birinci Değişikliğin diğer Düzenleyicileri, yetenekli adamlar [s*717], asla yanlış anlaşılmayacağına içtenlikle inandıkları bir dilde yazdılar: "Kongre, basın özgürlüğünü kısaltan hiçbir yasa yapmayacaktır." Birinci Değişikliğin hem tarihi hem de dili, basının, kaynağı ne olursa olsun, sansür, ihtiyati tedbir veya önceden kısıtlama olmaksızın haberleri yayınlamak için özgür bırakılması gerektiği görüşünü desteklemektedir.
Birinci Değişiklik'te, Kurucu Atalar özgür basına demokrasimizdeki temel rolünü yerine getirmesi için sahip olması gereken korumayı verdi. Basın yönetenlere değil yönetilenlere hizmet edecekti. Hükümetin basını sansürleme yetkisi kaldırıldı, böylece basın Hükümeti kınamak için sonsuza kadar özgür kalacaktı. Basın, devletin sırlarını açığa çıkarmak ve halkı bilgilendirmek için korunmuştur. Yalnızca özgür ve kontrolsüz bir basın, hükümetteki aldatmacayı etkili bir şekilde açığa çıkarabilir. Ve hür bir basının sorumluluklarından en önemlisi, hükümetin herhangi bir bölümünün insanları aldatmasını ve onları yabancı ateşlerden ve yabancı kurşun ve mermilerden ölmeleri için uzak diyarlara göndermesini engellemektir. Bana göre, New York Times, Washington Post ve diğer gazeteler, cesur haberlerinden dolayı kınanmayı hak etmek şöyle dursun, Kurucu Ataların açıkça gördüğü amaca hizmet ettikleri için övülmelidir. Gazeteler, Vietnam savaşına yol açan hükümetin çalışmalarını ifşa ederken, tam da Kurucuların yapacaklarını umdukları ve güvendikleri şeyi soylu bir şekilde yaptılar.
Hükümet'in buradaki davası, Birinci Değişikliğin Hazırlayıcılarına rehberlik edenlerden tamamen farklı öncüllere dayanmaktadır. Başsavcı dikkatli ve vurgulu bir şekilde şunları söyledi:
Şimdi, Sayın Adalet [SİYAH], yapınız . [Birinci Değişiklik] iyi biliniyor ve buna kesinlikle saygı duyuyorum. Hiçbir yasanın yasa olmadığı anlamına geldiğini söylüyorsunuz ve bu açık olmalı. Sadece [p*718], Sayın Adalet, benim için "yasanın olmaması"nın "yasanın olmaması" anlamına gelmediğinin eşit derecede açık olduğunu söyleyebilirim ve Mahkemeyi bunun doğru olduğuna ikna etmeye çalışacağım. [T] burada Yürütme'ye yetki ve sorumluluklar veren Anayasa'nın diğer bölümleri ve . Birinci Değişiklik, Yürütme organının işlevini yerine getirmesini veya Amerika Birleşik Devletleri'nin güvenliğini korumasını imkansız hale getirmeyi amaçlamamıştır. [n3]
Ve Hükümet, özetinde, Birinci Değişikliğe rağmen,
Yürütme Departmanının, ifşası ulusal güvenliği tehlikeye atacak bilgilerin yayınlanmasına karşı ulusu koruma yetkisi birbiriyle ilişkili iki kaynaktan kaynaklanmaktadır: Başkanın dışişlerinin yürütülmesi üzerindeki anayasal gücü ve Başkomutan olarak yetkisi. Şef. [n4]
Başka bir deyişle, Birinci Değişikliğin vurgulu emrine rağmen, Yürütme, Kongre ve Yargı'nın "ulusal güvenlik" adına güncel haberlerin yayınlanmasını yasaklayan ve basın özgürlüğünü kısaltan yasalar çıkarabileceğini kabul etmemiz isteniyor. " Hükümet, Kongre'nin herhangi bir eylemine güvenmeye çalışmaz bile. Bunun yerine, mahkemelerin adalet, başkanlık gücü ve ulusal güvenlik adına basın özgürlüğünü kısaltan bir yasayı “yapmayı” üstlenmeleri gerektiğine dair cesur ve tehlikeli bir iddiada bulunuyor. Kongrede Birinci Değişikliğin emrine bağlı kaldılar ve böyle bir yasa yapmayı reddettiler. [n5] MR'ın ortak görüşüne bakınız. ADALET DOUGLAS, [p*719] 721-722'de gönderi. Başkanın mahkemelere başvurarak haberlerin yayınlanmasını durdurmak için "doğal yetkisi" olduğunu bulmak, Birinci Değişikliği ortadan kaldıracak ve Hükümetin "güvenli" hale getirmeyi umduğu insanların temel özgürlük ve güvenliğini yok edecektir. Hiç kimse, Madison ve işbirlikçilerinin bu Millette sonsuza kadar yasaklamayı amaçladıkları, burada arananlar gibi emirler olduğuna şüpheye yer bırakmayacak şekilde ikna olmadan Birinci Değişikliğin kabul tarihini okuyamaz.
"Güvenlik" sözcüğü, Birinci Değişiklik'te yer alan temel yasayı yürürlükten kaldırmak için sınırlarına başvurulmaması gereken geniş ve belirsiz bir genelliktir. Askeri ve diplomatik sırların bilgili temsili hükümet pahasına saklanması, Cumhuriyetimiz için gerçek bir güvenlik sağlamaz. Hem yeni bir ulusu savunma ihtiyacının hem de İngiliz ve Sömürge hükümetlerinin suistimallerinin tamamen farkında olan Birinci Değişikliği Çerçeveleyenler, bu yeni topluma konuşma, basın, din ve toplanma özgürlüğünü sağlayarak bu yeni topluma güç ve güvenlik vermeye çalıştılar. kısaltılmamalı. Bu düşünce 1937'de, Mahkeme bir adamın Komünistler tarafından yönetilen bir toplantıya katıldığı için cezalandırılamayacağına karar verdiğinde, büyük bir adam ve büyük bir Başyargıç olan Bay Baş Yargıç Hughes tarafından belagatli bir şekilde ifade edildi.
Toplumu, kurumlarımızı zorla ve şiddetle devirmeye yönelik kışkırtmalardan korumanın önemi ne kadar büyükse, anayasal hakların ihlal edilmemesi için konuşma özgürlüğü, özgür basın ve özgür toplantı yapma özgürlüğünün [p*720] korunması ihtiyacı da o kadar zorunludur. hükûmetin halkın iradesine cevap verebilmesi ve istendiği takdirde değişikliklerin barışçıl yollarla elde edilebilmesi için hür siyasi tartışma imkânını muhafaza etmek. Anayasal hükümetin temeli olan Cumhuriyetin güvenliği burada yatmaktadır. [n6]
1. Haklar Bildirgesi'ni Temsilciler Meclisi'ne sunarken Madison şunları söyledi:
[Ancak], [Anayasaya] karşı çıkan büyük kitlenin, belirli haklara yönelik tecavüzlere karşı etkili hükümler içermediği için onu beğenmediğine inanıyorum. .
1 Annals of Cong. 433. Kongre Üyesi Goodhue şunları ekledi:
[I] birçok seçmenimizin isteği, özgürlüklerini iktidarın baskınlarından daha güçlü bir şekilde güvence altına almak için Anayasa'ya bir şeyler eklenmesidir.
İD. 426'da.
New York Times Co. / Amerika Birleşik Devletleri
Mahkeme, sözde "Pentagon Belgeleri" adlı belgenin yayınlanmasını yasaklayan geçici bir tedbiri kaldırarak, yayınlarının Birinci Değişikliğin koruması kapsamında olduğunu ve Amerikan kuvvetlerinin güvenliğini tehlikeye atmayacağına hükmetti.
|I. SORUNLAR||II. DURUM ÖZETİ||III. AMICI CURIAE||IV. KARAR||V. KAZANMAK MI KAYBETMEK Mİ?|
|I. SORUNLAR:|
A. Tartışılan Konular: Basın özgürlüğü, ifade özgürlüğü
B. Sunulan Hukuki Soru:
Hükümetin, “ulusal güvenlik” adına haberlerin yayınlanmasını durdurma “doğal gücü” var mı?
Arka plan:
New York Times ve Washington Post, Savunma Bakanlığı tarafından yürütülen gizli bir araştırmanın çalıntı kopyalarını ele geçirdi. Her iki gazete de "Viet Nam Politikası Üzerine ABD Karar Alma Sürecinin Tarihi"ni veya halk arasında bilinen adıyla Pentagon Belgelerini yayınlamaya başladı.
Adalet Bakanlığı, her iki gazetenin de gizli belgenin geri kalanını yayınlamasını önlemek için New York ve Columbia Bölgesi'ndeki federal mahkemelerden ihtiyati tedbir kararı istedi.
ABD Yüksek Mahkemesi, certiorari üzerine, İkinci Daire Temyiz Mahkemesinin kararını bozdu ve Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesinin kararını onayladı.
Alexander M. Bickel, 1873 No'lu davada davacının davasını savundu. Dava dilekçesinde William E. Hegarty ve Lawrence J. McKay ve William R. Glendon davalıların davasını 1885 sayılı davada savundu. Onunla birlikte dava dilekçesinde Roger A. Clark, Anthony F. Essaye, Leo P. Larkin, Jr. ve Stanley Godofsky.
|Başsavcı Griswold, her iki durumda da ABD'nin davasını savundu. Onunla birlikte Başsavcı Yardımcısı Mardian ve Daniel M. Friedman da vardı.|
“‘Herhangi bir önceki ifade kısıtlaması sistemi, bu Mahkemeye, anayasal geçerliliğine karşı ağır bir karine ile gelir…’ Hükümet ‘böylece, böyle bir sınırlamanın getirilmesi için gerekçe göstermenin ağır bir yükünü taşımaktadır…’ New York Times davasında New York Güney Bölgesi Bölge Mahkemesi ve Washington Post davasında Columbia Bölgesi Bölge Mahkemesi ve Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesi Hükümetin bu yükü karşılamadığına karar verdi. . Katılıyoruz.
Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesinin kararı bu nedenle onaylanmıştır. İkinci Daire Temyiz Mahkemesi'nin kararı bozuldu. ”
ACLU, amicus curiae olarak, İkinci Daire Temyiz Mahkemesi kararının bozulmasını ve Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesinin kararının onaylanmasını talep etti, Yüksek Mahkeme 5-3 oyla bozdu ve onayladı, ACLU'ya bariz bir kazanç sağlıyor.
NEW YORK TIMES CO. v. AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ.
Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesinin kararı bu nedenle onaylanmıştır. İkinci Daire Temyiz Mahkemesi'nin kararı bozuldu ve dava, New York Güney Bölgesi Bölge Mahkemesi'nin kararını onaylayan bir karar verilmesi için talimatla birlikte geri gönderildi. Mahkeme tarafından 25 Haziran 1971 tarihinde girilen konaklamalar boşalır. Hükümler derhal verilecektir.
BAY. ADALET SİYAH, kiminle MR. ADALET DOUGLAS katılıyor, aynı fikirde.
Hükümetin Washington Post aleyhindeki davasının reddedilmesi ve davalar bu Mahkemeye ilk kez sunulduğunda New York Times aleyhindeki tedbir kararının sözlü argüman olmaksızın iptal edilmesi gerektiği görüşüne katılıyorum. Bu gazetelere yönelik tedbir kararlarının her an devam etmesinin, Birinci Değişikliğin açık, savunulamaz ve sürekli ihlali anlamına geldiğine inanıyorum *715. Ayrıca, sözlü savunmadan sonra, Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesinin kararını onaylamamız ve İkinci Daire Temyiz Mahkemesinin kararını, DOUGLAS ve BRENNAN kardeşlerim tarafından belirtilen nedenlerle bozmamız gerektiğine tamamen katılıyorum. Benim görüşüme göre, bazı Kardeşlerimin haberlerin yayınlanmasının bazen yasaklanabileceğini kabul etmeye istekli olmaları talihsiz bir durumdur. Böyle bir tutma, Birinci Değişikliği karmakarışık hale getirecektir.
Hükümetimiz 1789 yılında Anayasa'nın kabulü ile göreve başlamıştır. İlk Değişiklik de dahil olmak üzere Haklar Bildirgesi, 1791'de takip edildi. Şimdi, Cumhuriyetin kuruluşundan bu yana 182 yıl içinde ilk kez, federal mahkemelerden Birinci Değişikliğin söylediği anlamına gelmediğini, ancak bunun yerine, Hükümetin bu ülkenin insanları için hayati önem taşıyan güncel haberlerin yayınlanmasını durdurabileceği anlamına gelir.
Yürütme Şubesi, bu gazetelere karşı tedbir talep ederken ve Mahkemeye sunarken, Birinci Değişikliğin temel amacını ve tarihini unutmuş görünüyor. Anayasa kabul edildiğinde, birçok kişi buna şiddetle karşı çıktı çünkü belgede bazı temel özgürlükleri koruyan Haklar Bildirgesi yoktu.[1] Özellikle, merkezi bir hükümete verilen *716 yeni yetkinin, hükümetin din, basın, toplanma ve konuşma özgürlüğünü kısıtlamasına izin verecek şekilde yorumlanmasından korktular. Ezici bir kamu yaygarasına yanıt olarak, James Madison vatandaşları bu büyük özgürlüklerin güvenli kalacağı ve hükümetin sınırlandırma gücünün ötesinde kalacağı konusunda tatmin etmek için bir dizi değişiklik önerdi. Madison, daha sonra Birinci Değişikliği üç bölüm halinde önerdi; bunlardan ikisi aşağıda, biri de ilan edildi: 'İnsanlar konuşma, yazma veya duygularını yayınlama hakkından mahrum bırakılamaz veya kısaltılamaz. ve özgürlüğün en büyük kalelerinden biri olan basın özgürlüğü dokunulmaz olacaktır.“ [2] (Vurgu eklendi.) kısıtlama ve kısıtlamak Orijinal Anayasada iki yıl önce Yürütme, Yasama ve Yargı Organlarına verilen genel yetkiler. Haklar Bildirgesi, orijinal Anayasayı, hiçbir hükümet organının halkın basın, konuşma, din ve toplanma özgürlüklerini kısıtlayamayacağı yeni bir tüzüğe dönüştürdü. Yine de Başsavcı, Hükümetin orijinal Anayasada kabul edilen genel yetkilerinin, daha sonra kabul edilen Haklar Bildirgesi'nin özel ve vurgulu garantilerini sınırlamak ve kısıtlamak için yorumlanması gerektiğini savunuyor ve Mahkeme'nin bazı üyeleri hemfikir görünüyor. Tarihte bundan daha büyük bir sapkınlık hayal edemiyorum. Madison ve Birinci Değişikliğin diğer Düzenleyicileri, yetenekli adamlar *717, asla yanlış anlaşılmayacağına içtenlikle inandıkları bir dilde yazdılar: “Kongre hiçbir yasa yapmayacaktır. . . özgürlüğü kısaltıyor. . . basının . . . .” Birinci Değişikliğin hem tarihi hem de dili, basının, kaynağı ne olursa olsun, sansür, ihtiyati tedbir veya önceden kısıtlama olmaksızın haberleri yayınlamak için özgür bırakılması gerektiği görüşünü desteklemektedir.
Birinci Değişiklik'te Kurucu Atalar, özgür basına demokrasimizdeki temel rolünü yerine getirmesi için sahip olması gereken korumayı verdi. Basın yönetenlere değil yönetilenlere hizmet edecekti. Hükümetin basını sansürleme yetkisi, basının Hükümeti sansürlemek için sonsuza kadar özgür kalması için kaldırıldı. Basın, devletin sırlarını açığa çıkarmak ve halkı bilgilendirmek için korunmuştur. Yalnızca özgür ve kontrolsüz bir basın, hükümetteki aldatmacayı etkili bir şekilde açığa çıkarabilir. Ve hür bir basının sorumluluklarından en önemlisi, hükümetin herhangi bir bölümünün insanları aldatmasını ve onları yabancı ateşlerden ve yabancı kurşun ve mermilerden ölmeleri için uzak diyarlara göndermesini engellemektir. Bana göre, New York Times, Washington Post ve diğer gazeteler, cesur haberlerinden dolayı kınanmayı hak etmek şöyle dursun, Kurucu Ataların açıkça gördüğü amaca hizmet ettikleri için övülmelidir. Gazeteler, Vietnam savaşına yol açan hükümetin çalışmalarını ifşa ederken, tam da Kurucuların yapacaklarını umdukları ve güvendikleri şeyi soylu bir şekilde yaptılar.
Hükümet'in buradaki davası, Birinci Değişikliği Hazırlayanlara rehberlik edenlerden tamamen farklı öncüllere dayanmaktadır. Başsavcı dikkatli ve vurgulu bir şekilde şunları söyledi:
Ve Hükümet, özetinde, Birinci Değişikliğe rağmen, Yürütme Dairesinin ulusu, ifşası ulusal güvenliği tehlikeye atacak bilgilerin yayınlanmasına karşı koruma yetkisinin birbiriyle ilişkili iki kaynaktan kaynaklandığını ileri sürer: anayasal Cumhurbaşkanının dışişlerinin yürütülmesi üzerindeki yetkisi ve Başkomutan olarak yetkisi.
Başka bir deyişle, Birinci Değişikliğin vurgulu emrine rağmen, Yürütme, Kongre ve Yargının, 'ulusal medya' adına güncel haberlerin yayınlanmasını yasaklayan ve basın özgürlüğünü kısaltan kanunlar çıkarabileceğini kabul etmemiz isteniyor. güvenlik.” Hükümet, Kongre'nin herhangi bir eylemine güvenmeye çalışmaz bile. Bunun yerine, mahkemelerin eşitlik, başkanlık gücü ve ulusal güvenlik adına basın özgürlüğünü kısaltan bir yasa yapmayı üstlenmeleri gerektiğine dair cesur ve tehlikeli bir iddiada bulunuyor. Kongre'deki insanlar Birinci Değişikliğin emrine bağlı kaldılar ve böyle bir yasa yapmayı reddettiler. [5] MR'ın ortak görüşüne bakınız. ADALET DOUGLAS, *719 İleti, 721-722'de. Başkanın mahkemelere başvurarak haberlerin yayınlanmasını durdurmaya “doğal yetkisi” sahip olduğunu bulmak, Birinci Değişikliği ortadan kaldıracak ve Hükümetin “güvenli kılmayı umduğu insanların temel özgürlük ve güvenliğini yok edecektir.& #8221 Hiç kimse, Madison ve işbirlikçilerinin bu Ulus'ta sonsuza kadar yasadışı ilan etmeyi amaçladıklarının burada arananlar gibi emirler olduğuna şüpheye yer bırakmayacak şekilde ikna olmadan Birinci Değişikliğin kabul tarihini okuyamaz.
“emniyet” sözcüğü, Birinci Değişiklikte yer alan temel yasayı yürürlükten kaldırmak için sınırlarına başvurulmaması gereken geniş ve belirsiz bir genelliktir. Askeri ve diplomatik sırların bilgili temsili hükümet pahasına saklanması, Cumhuriyetimiz için gerçek bir güvenlik sağlamaz. Hem yeni bir ulusu savunma ihtiyacının hem de İngiliz ve Sömürge hükümetlerinin suistimallerinin tamamen farkında olan Birinci Değişikliği Çerçeveleyenler, bu yeni topluma konuşma, basın, din ve toplanma özgürlüğünü sağlayarak bu yeni topluma güç ve güvenlik vermeye çalıştılar. kısaltılmamalı. Bu düşünce 1937'de Bay Başyargıç Hughes'un büyük adam ve büyük Başyargıç tarafından, Mahkeme bir adamın komünistler tarafından yönetilen bir toplantıya katılmaktan dolayı cezalandırılamayacağına karar verdiğinde, belagatli bir şekilde ifade edildi.
BAY. ADALET DOUGLAS, kiminle Mr. ADALET SİYAH katılır, aynı fikirde.
Mahkemenin görüşüne katılırken, görüşlerimi daha tam olarak ifade etmenin gerekli olduğuna inanıyorum.
İlk Değişikliğin “Kongre'nin hiçbir kanun yapmayacağını öngördüğüne dikkat edilmelidir. . . ifade veya basın özgürlüğünü kısaltmak.' Bu, bana göre, hükümetin basın üzerinde kısıtlama yapmasına yer bırakmıyor. [1]
Ayrıca, Times ve Post'un kullanmayı amaçladığı materyalin basın tarafından yayınlanmasını engelleyen hiçbir yasa yoktur. Başlık 18 U. S. C. § 793 (e), herhangi bir belgeye yetkisiz olarak sahip olunan, bu belgeye erişim veya bu belge üzerinde kontrol yetkisi olan her kim olursa olsun, yazılı olarak . . . veya ulusal savunmayla ilgili, sahibinin ABD'nin zararına veya herhangi bir yabancı ulusun yararına kullanılabileceğine inanmak için sebepleri olan bilgiler, kasten iletir. . . almaya hakkı olmayan herhangi bir kişi için aynıdır. . . [s]hukuk cezasına çarptırılır *721 10.000 dolardan fazla olamaz veya on yıldan fazla olmamak üzere hapis cezasına çarptırılır veya her ikisi birden.
Hükümet, “iletişim kuruyor” kelimesinin yayını kapsayacak kadar geniş olduğunu öne sürüyor.
Casusluk ve sansürle ilgili bölümde sekiz bölüm vardır, §§ 792-799. Bu sekiz “yayın”'den üçünde özellikle belirtilmiştir: § 794 (b) “savaş zamanında, aynı şeyi düşmana iletmek niyetiyle kim olursa olsun, toplar, kaydeder, kaydeder. yayınlar, veya iletişim kurar. . . [silahlı kuvvetlerin düzeni].”
797. madde, çoğaltan herkes için geçerlidir, yayınlar, savunma tesislerinin fotoğraflarını satar veya başkalarına verir.
Kriptografiyle ilgili Bölüm 798, iletişim kuran, sağlayan, ileten veya başka bir şekilde kullanıma sunan kişilere uygulanır. . . veya yayınlar” açıklanan malzeme. [2] (Vurgu eklendi.)
Bu nedenle, Kongre'nin Casusluk Yasası'nın çeşitli bölümlerinde yayıncılık ve iletişim arasında ayrım yapma yeteneğine sahip olduğu ve yaptığı açıktır.
§ 793'ün basın için geçerli olmadığına dair diğer kanıt, § 793'ün reddedilmiş bir versiyonudur. Bu versiyon şöyledir: “Birleşik Devletler'in taraf olduğu bir savaştan veya böyle bir savaş tehdidinden kaynaklanan herhangi bir ulusal acil durum sırasında Başkan, ilan yoluyla, böyle bir olağanüstü halin varlığını ilan edebilir ve ilanla, ulusal savunma ile ilgili, kendi kararına göre bu nitelikte olan herhangi bir bilginin yayınlanmasını veya iletilmesini veya yayınlanması veya iletilmesine teşebbüs edilmesini yasaklayabilir. *722 düşman için yararlı olduğunu veya olabileceğini söyledi.” 55 Cong. Kayıt 1763. Senato'daki tartışmalar sırasında Birinci Değişikliğe özel olarak atıfta bulunuldu ve bu hüküm reddedildi. 55 Kong. Kayıt 2167.
Yargıç Gurfein'in tutukluluk hali Zamanlar Bu Yasanın bu davaya uygulanmadığı dava bu nedenle son derece sağlamdı. Ayrıca, 23 Eylül 1950 tarihli Kanun, 18 U.S.C. § 793'ü değiştirirken, § 1 (b)'de şunları belirtir:
Böylece Kongre, bu alanda Birinci Değişikliğin emrine sadık kalmıştır.
Dolayısıyla Hükümetin sahip olduğu herhangi bir güç, onun “doğal gücünden” gelmelidir.
Savaşma gücü, “savarı başarıyla yürütme gücüdür.” Bkz. Hirabayaşi v. Amerika Birleşik Devletleri, 320 U. S. 81, 93. Ancak savaş gücü, bir savaş ilanından kaynaklanır. Maddesine göre Anayasa. I, § 8, Başkan'a değil, Kongre'ye Savaş ilan etme yetkisi verir. Hiçbir yerde başkanlık savaşlarına izin verilmez. Bu nedenle, Kongre'nin savaş gücünün ne tür bir dengeleyici etkisi olabileceğine karar vermemize gerek yok.
Bu açıklamaların [3] ciddi bir etkisi olabilir. Ancak bu, daha önce basına *723 uygulanan bir kısıtlamayı onaylamanın temeli değildir. Baş Yargıç Hughes tarafından belirtildiği gibi Yakın v. Minnesota, 283 ABD 697, 719-720:
Daha geçen gün belirttiğimiz gibi Daha İyi Bir Austin Organizasyonu v. Keefe, 402 U. S. 415, 419, “[a]önceden ifadeye getirilen herhangi bir kısıtlama, bu Mahkemeye, anayasal geçerliliğine karşı 'ağır bir karine' ile gelir.
Hükümet, bu davada ulusal güvenlik olduğu iddia edilen ulusal çıkarları korumak için mahkemeye gitme ve ihtiyati tedbir alma yetkisine sahip olduğunu söylüyor.
Yakın v. Minnesota, 283 U. S. 697, bu kapsamlı doktrini belirsiz olmayan bir şekilde reddetti.
Birinci Değişikliğin baskın amacı, hükümetin utanç verici bilgileri bastırmasının *724 yaygın uygulamasını yasaklamaktı. Birinci Değişikliğin, iktidarları utandıran materyallerin yayılmasını cezalandırmak için kışkırtıcı iftira ortak yasasının yaygın kullanımına karşı kabul edildiği yaygın bir bilgidir. Bkz. T. Emerson, İfade Özgürlüğü Sistemi, c. V (1970) Z. Chafee, Amerika Birleşik Devletleri'nde İfade Özgürlüğü, c. XIII (1941). Bence mevcut vakalar, bu ilkenin en dramatik örneği olarak tarihe geçecektir. Ulus'ta Vietnam'daki duruşumuzla ilgili büyük oranlarda bir tartışma sürüyor. Bu tartışma, mevcut belgelerin içeriğinin açıklanmasından önceydi. İkincisi, devam etmekte olan tartışmayla oldukça ilgilidir.
Hükümette gizlilik, temelde anti-demokratiktir ve bürokratik hataları devam ettirir. Kamusal konuların açık şekilde tartışılması ve tartışılması, ulusal sağlığımız için hayati öneme sahiptir. Kamuya açık sorularda 'sınırsız, sağlam ve geniş kapsamlı' tartışmalar yapılmalıdır. New York Times A.Ş. v. Sullivan, 376 ABD 254, 269-270.
Yargıtay'ın bu konudaki kararını onaylıyorum. Postalamak durumda, Yargıtay'ın bekleme süresini boşaltır. Zamanlar Davayı ve Bölge Mahkemesini onayladığını bildirir.
Bu davalarda bir haftadan uzun süredir yürürlükte olan ertelemeler, 1. Değişikliğin ilkelerinin ihlal edildiği anlamına gelir. Yakın v. Minnesota.
BAY. ADALET BRENNAN, aynı fikirde.
Bu davalarda sadece aşikar olması gerekeni vurgulamak için ayrı ayrı yazıyorum: mevcut davalardaki kararlarımız gelecekte geçici ikamet ve yasaklama verilmesinin uygunluğunu göstermek için alınmayabilir *725 aranan materyalin yayınlanmasını engellemek için emirler. Hükümet tarafından bastırılacak. Belirleyebildiğim kadarıyla, Amerika Birleşik Devletleri daha önce hiçbir zaman bir gazetenin elindeki bilgileri yayınlamasını yasaklamaya çalışmadı. Sunulan soruların görece yeniliği, kararların alınmasında gerekli acele, ileri sürülen çıkarların büyüklüğü ve tüm tarafların argümanlarını kalıcı kısıtlamaların uygun olup olmadığı sorusu üzerinde yoğunlaştırması gerçeği, en azından bazılarını haklı çıkarmış olabilir. Bu davalarda şimdiye kadar uygulanan kısıtlamalar. Aşağıdaki birkaç mahkemeyi, burada söz konusu olan hususların bu Mahkeme tarafından nihai inceleme için muhafaza edildiğinden emin olmaya çalıştıkları için suçlamak kesinlikle zordur. Ancak, önümüzde duran iki davada bazı geçici kısıtlamaların uygun olduğu varsayılsa bile, bu varsayımın gelecekte benzer bir adli işlemin uygunluğu üzerinde hiçbir ilgisi yoktur. Başlangıç olarak, temyiz incelemesi için yeni soruların korunmasında ne tür değerler olursa olsun, gelecekte herhangi bir kısıtlamayı desteklemeyebilir. Daha da önemlisi, Birinci Değişiklik, bu davaların sunduğu türden koşullarda yargısal kısıtlamaların uygulanmasına mutlak bir engel teşkil etmektedir.
Bu davaların başından beri yaygın olan hata, geçici veya başka bir şekilde herhangi bir ihtiyati tedbir kararı verilmesiydi. Bu davalar boyunca Hükümetin iddiasının tüm itici gücü, yasaklanmaya çalışılan materyalin yayınlanmasının, çeşitli davalarda ulusal çıkarlara zarar verebileceği yönündeydi. yollar. Ancak Birinci Değişiklik, basının, istenmeyen sonuçlara *726 yol açabileceği varsayımına veya varsayımına dayanan önceden hiçbir yargısal kısıtlamaya kesinlikle müsamaha göstermez. [*] Davalarımız, doğrudur, Birinci Değişikliğin ön yargı kısıtlamasına ilişkin yasağının geçersiz kılınabileceği tek, son derece dar bir dava sınıfı olduğunu göstermiştir. Şimdiye kadarki davalarımız, bu tür davaların ancak Milletin savaşta olduğu zaman ortaya çıkabileceğini göstermiştir. Schenck v. Amerika Birleşik Devletleri, 249 US 47, 52 (1919), bu zamanlarda hiç kimsenin sorgulamadığı, ancak bir hükümetin askere alma hizmetinin önündeki fiili engellemeyi veya nakliyelerin sefer tarihlerinin veya birliklerin sayısı ve yerlerinin yayınlanmasını engelleyebileceği .” Yakın v. Minnesota, 283 U.S. 697, 716 (1931). Mevcut dünya durumunun bir savaş zamanına denk olduğu varsayılsa veya şu anda mevcut silahların gücü, nükleer bir soykırımı harekete geçirecek bilgilerin bastırılmasını barış zamanında bile haklı çıkarsa bile, bu eylemlerin hiçbirinde Hükümet, söz konusu materyale dayanan veya bu materyale dayanan öğelerin yayınlanmasının bu tür bir olayın meydana gelmesine neden olacağını sundu ve hatta iddia etti. [Birinci Değişikliğin] garantisinin temel amacı, yayımlanması üzerine önceki kısıtlamaları önlemektir. Yakın v. Minnesota, yukarıda, Bu nedenle, yalnızca hükümetin, yayının kaçınılmaz olarak, doğrudan, *727 ve halihazırda denizde olan bir nakliyenin güvenliğini tehlikeye atacak türden bir olayın meydana gelmesine neden olması gerektiğine dair iddia ve kanıt, bir geçici kısıtlama emrinin verilmesini bile destekleyebilir. Hiçbir durumda sadece varılan sonuçlar yeterli olamaz: çünkü Yürütme Organı yayının engellenmesi için adli yardım isterse, kaçınılmaz olarak bu yardımın yargı tarafından incelenmesine ilişkin temeli sunmalıdır. Bu nedenle, biçimi ne olursa olsun, bu davada uygulanan her kısıtlama, Birinci Değişikliği — ihlal etmiştir ve daha az değil, çünkü bu kısıtlama, mahkemelere talebi daha kapsamlı inceleme fırsatı vermek için gerekli olduğu için haklıdır. Hükümet davasını açıkça ortaya koymadıkça, Birinci Değişiklik hiçbir tedbir kararı çıkaramayacağını emreder.
BAY. ADALET STEWART, kiminle Mr. ADALET BEYAZ katılır, aynı fikirde.
Anayasamız tarafından oluşturulan hükümet yapısında, Yürütme, ilgili iki ulusal savunma ve uluslararası ilişkiler alanında muazzam bir güce sahiptir.Yasama [1] ve Yargı [2] dalları tarafından büyük ölçüde kontrol edilmeyen bu güç, nükleer füze çağının başlangıcından bu yana sonuna kadar baskı altına alındı. İyi ya da kötü, basit gerçek şu ki, Birleşik Devletler'in bir *728 Başkanı, bu iki hayati güç alanında, örneğin hükümetten bir parlamentoya sahip bir ülkenin başbakanından çok daha fazla anayasal bağımsızlığa sahiptir.
Ulusal hayatımızın diğer alanlarında mevcut olan hükümet kontrol ve dengelerinin yokluğunda, ulusal savunma ve uluslararası ilişkiler alanlarında yürütme politikası ve gücü üzerindeki tek etkili sınırlama, bilgili ve eleştirel bir kamuoyunda aydınlanmış bir vatandaşta olabilir. burada demokratik yönetimin değerlerini tek başına koruyabilen şey budur. Bu nedenle, belki de burada uyanık, bilinçli ve özgür bir basın, Birinci Değişikliğin temel amacına en hayati şekilde hizmet eder. Çünkü bilgili ve özgür bir basın olmadan aydınlanmış bir halk olamaz.
Ancak, uluslararası diplomasinin başarılı bir şekilde yürütülmesi ve etkili bir ulusal savunmanın sürdürülmesinin hem gizlilik hem de gizlilik gerektirmesi esastır. Diğer milletler, sırlarının korunacağından emin olmadıkça, bu Milletle karşılıklı güven ortamında pek anlaşamazlar. Ve kendi yürütme departmanlarımızda, onların formüle edilmesinden sorumlu olanlar birbirleriyle özgürce, dürüstçe ve güvenle iletişim kuramazlarsa, düşünülmüş ve akıllı uluslararası politikaların geliştirilmesi imkansız olurdu. Temel ulusal savunma alanında, sık sık mutlak gizliliğe duyulan ihtiyaç, elbette, aşikardır.
Bence bu ikilemin tek bir cevabı olabilir, eğer ikilem ise. Sorumluluk, gücün olduğu yerde olmalıdır. [3] Anayasa Yürütme'ye *729 dış ilişkilerin yürütülmesinde ve ulusal savunmamızın korunmasında büyük ölçüde paylaşılmamış bir güç veriyorsa, o zaman Anayasa uyarınca Yürütme, yürütmenin derecesini belirlemek ve korumak için büyük ölçüde paylaşılmamış bir göreve sahip olmalıdır. bu gücü başarılı bir şekilde kullanmak için gerekli iç güvenlik. Yüksek düzeyde muhakeme ve bilgelik gerektiren müthiş bir sorumluluktur. Ahlaki, politik ve pratik düşüncelerin, bu bilgeliğin ilk ilkesinin, sırf sırf kendi iyiliği için gizlilikten kaçınmakta ısrar etmek olduğunu dikte edeceğini varsaymalıyım. Çünkü her şey sınıflandırıldığında, hiçbir şey sınıflandırılmaz ve sistem, alaycı veya dikkatsizler tarafından göz ardı edilen ve kendini koruma veya kendini terfi ettirme niyetinde olanlar tarafından manipüle edilen bir sistem haline gelir. Kısacası, gizliliğin en iyi şekilde ancak güvenilirlik gerçekten korunduğunda korunabileceğini kabul ederek, gerçekten etkili bir iç güvenlik sisteminin ayırt edici özelliğinin mümkün olan maksimum açıklama olacağını varsaymalıyım. Ancak, her ne olursa olsun, mahkemelerin yürütme düzenlemelerinin yayımlanması ve uygulanması yoluyla yasayı bildiği gibi bir hukuk meselesi olarak değil, bir egemen imtiyaz meselesi olarak Yürütmenin anayasal görevi olduğu bana açıktır. , *730 uluslararası ilişkiler ve ulusal savunma alanındaki sorumluluklarını yerine getirebilmesi için gerekli olan gizliliği korumak.
Bu, Kongre ve mahkemelerin oynayacak bir rolü olmadığı anlamına gelmez. Kuşkusuz Kongre, devlet mülkiyetini korumak ve devlet sırlarını korumak için belirli ve uygun ceza yasalarını yürürlüğe koyma yetkisine sahiptir. Kongre bu tür yasaları kabul etti ve bunların birçoğu, bu davaların görünen koşullarıyla çok renkli alakalı. Ve bir ceza kovuşturması başlatılırsa, suçlamanın yapıldığı ceza kanununun uygulanabilirliğine karar vermek mahkemelerin sorumluluğunda olacaktır. Ayrıca, Kongre'nin bu alanda hukuk davalarına izin veren özel bir yasa çıkarması durumunda, mahkemelerin de aynı şekilde böyle bir yasanın anayasaya uygunluğuna ve kanıtlanmış gerçeklere uygulanabilirliğine karar verme görevi olacaktır.
Ancak önümüzde duran durumlarda bizden ne belirli düzenlemeler yorumlamamız ne de belirli yasaları uygulamamız istenmektedir. Bunun yerine, Anayasa'nın Yargıya değil, Yürütme'ye verdiği bir işlevi yerine getirmemiz isteniyor. Bizden, basitçe, Yürütme Şubesinin ulusal çıkarlar için yayımlanmamasında ısrar ettiği materyalin iki gazete tarafından yayınlanmasını engellememiz isteniyor. Yürütmenin ilgili belgelerden bazılarıyla ilgili olarak doğru olduğuna ikna oldum. Ancak bunlardan herhangi birinin ifşa edilmesinin, Milletimize veya halkına doğrudan, acil ve onarılamaz zararlar vereceğini söyleyemem. Hal böyle olunca, Birinci Değişiklik kapsamında, önümüze çıkan meselelerin yalnızca bir yargısal çözümü olabilir. Mahkeme kararlarına katılıyorum.
BAY. ADALET BEYAZ, kiminle MR. ADALET STEWART katılıyor, aynı fikirde.
Bugünün kararlarına katılıyorum, ancak bunun tek nedeni, anayasal sistemimiz altında basının yararlandığı önceki kısıtlamalara karşı kabul edilen olağanüstü koruma *731. Birinci Değişikliğin hiçbir koşulda hükümet planları veya operasyonları hakkında bilgi yayınlamaya karşı bir ihtiyati tedbire izin vermeyeceğini söylemiyorum. [1] Hükümetin en hassas ve yıkıcı olarak nitelendirdiği materyalleri inceledikten sonra, bu belgelerin ifşa edilmesinin kamu çıkarlarına önemli zararlar vereceğini de inkar edemem. Gerçekten de, açıklamalarının bu sonucu vereceğinden eminim. Ancak yine de, Amerika Birleşik Devletleri'nin, en azından bu gibi durumlarda önceden kısıtlamalar için açık ve uygun bir şekilde sınırlı kongre yetkisinin yokluğunda, bu davalarda yayına karşı bir ihtiyati tedbir kararı vermek için yerine getirmesi gereken çok ağır yükü yerine getirmediğini kabul ediyorum.
*732 Hükümetin tutumu basitçe ifade edilir: Yürütmenin dışişlerinin yürütülmesinden ve ulusun güvenliğinden sorumluluğu o kadar temeldir ki, Başkan her fırsatta bir gazete haberinin yayınlanmasına karşı ihtiyati tedbir alma hakkına sahiptir. bir mahkemeyi, ifşa edilecek bilgilerin kamu yararına [2] ağır ve onarılamaz bir şekilde zarar verdiğine [2] ve yayımlanacak materyalin sınıflandırılıp sınıflandırılmadığına, yayının ilgili mevzuata göre yasal olup olmayacağına dair ihtiyati tedbir kararı vermesi gerektiğine ikna etmek Kongre tarafından çıkarılan ceza kanunları ve gazetenin bilgilere hangi koşullar altında sahip olduğuna bakılmaksızın.
En azından Kongre'nin kendi araştırmalarına ve bulgularına dayanan bir mevzuatının yokluğunda, Yürütme ve mahkemelerin içkin yetkilerinin, yayınları engellemek için bu kadar kapsamlı bir potansiyele sahip çözümlere izin verecek kadar ileri gittiği konusunda hemfikir değilim. basmak. Zorlukların çoğu, Amerika Birleşik Devletleri tarafından önerilen “mezar ve onarılamaz tehlike” standardından kaynaklanmaktadır. Amerika Birleşik Devletleri bu davalarda böyle bir standart altında karar verecek olsaydı, kararımız diğer davalardaki diğer mahkemeler için çok az yol gösterici olurdu, çünkü burada söz konusu malzeme Mahkeme'nin görüşünden veya kamu kayıtlarından elde edilemezdi. , ne de basın tarafından yayınlanmayacaktı. Gerçekten de, Amerika Birleşik Devletleri'nin yükünü yerine getirmediğini düşündüğümüz bugün bile, malzeme mahkeme kayıtlarında mühürlü kalıyor ve bugünün görüşlerinde *733 düzgün bir şekilde tartışılmıyor. Ayrıca, materyal ulusal çıkarlar için önemli tehlikeler oluşturduğundan ve cezai yaptırımların tehlikeleri nedeniyle, sorumlu bir basın daha hassas materyalleri asla yayınlamamayı seçebilir. Bu davalarda Hükümeti ayakta tutmak, mahkemeleri, en azından kongre rehberliği ve yönlendirmesi olmadan, gitmek istemediğim uzun ve tehlikeli bir yola sokacaktır.
Amerika Birleşik Devletleri'nin öne sürdüğü önermeyi reddetmek ve yayının ülkeye ciddi zararlar vereceğine dair bu durumlarda iyi niyetli iddialarının hafifletilmesini reddetmek kolay değildir. Ancak bu rahatsızlık, önceden kısıtlama vakalarının seyrekliği ile önemli ölçüde ortadan kaldırılmıştır. Normal olarak, Hükümetin bastırma fırsatı ya da gerekçesi olmadan yayın yapılır ve zarar verilir. Yani burada, yayın çoktan başladı ve tehdit edilen hasarın önemli bir kısmı zaten gerçekleşti. Güvenlikte büyük bir çöküntü olduğu gerçeği biliniyor, birçok yetkisiz kişinin belgelere erişimi yadsınamaz ve bu veya diğer gazetelere karşı beklenen zararı önlemek için adil bir yardımın etkinliği en iyi ihtimalle şüphelidir.
Dahası, Hükümet'in şu anda bastırmaya çalıştığı nispeten az sayıdaki hassas belgenin yayımlanması yasağını sona erdirmek, yasanın gazeteleri veya diğerlerini bunları yayınlamaya davet ettiği veya gerektirdiği ya da yaparlarsa cezai işlemden muaf olacakları anlamına gelmez. Önceki kısıtlamalar, Birinci Değişiklik kapsamında alışılmadık derecede ağır bir gerekçe gerektirir, ancak Hükümetin önceki kısıtlamaları haklı çıkaramaması, cezai yayın için mahkumiyet için anayasal hakkını ölçmez. Hükümetin yanlışlıkla ihtiyati tedbir kararı almış olması, başka bir şekilde başarılı bir şekilde devam edemeyeceği anlamına gelmez.
*734 1917'de Casusluk Yasası ele alınırken, Kongre, Başkan'a savaş zamanında ceza tehdidi altında, casuslukla ilgili çeşitli kategorilerdeki bilgilerin yayınlanmasını yasaklamak için geniş yetkiler verecek bir hükmü tasarıdan çıkardı. Ulusal Savunma. [3] Kongre o sırada Başkan'a basını denetlemek için bu kadar geniş kapsamlı yetkiler verme konusunda isteksizdi ve yasanın bu kısmına karşı çıkanlar, bu tür bir yetkiyle birlikte gelen gerekli bir gücün, bir adam aracılığıyla insanlara haber.” 55 Cong. Kayıt 2008 (Sen. Ashurst'ün açıklamaları). Ancak, aynı kongre üyelerinin, Kongre'nin kendisinin ifşa edilmemesi gerektiğine karar verdiği türden bilgileri yayınlamakta ısrar etmeleri halinde, gazetelerin cezai kovuşturmaya tabi tutulacağı konusunda çok az şüpheleri olduğu görülüyordu. Örneğin Senatör Ashurst, filonun hareketleri, birlikler, uçaklar, barut fabrikalarının yeri, savunmanın yeri hakkında bilgi yayınlarsa, böyle bir gazetenin editörünün cezalandırılacağından oldukça emindi. işe yarıyor ve bunun gibi şeyler.” İD., 2009'da. [4]
*735 Ceza Kanunu, potansiyel olarak bu davalarla ilgili çok sayıda hüküm içermektedir. Bölüm 797 [5], askeri tesislerin belirli fotoğraflarını veya çizimlerini yayınlamayı suç sayıyor. Bölüm 798, [6] yine kesin bir dille, Amerika Birleşik Devletleri'nin kriptografik sistemleri *736 veya iletişim istihbarat faaliyetleri ile ilgili herhangi bir gizli bilginin yanı sıra iletişim istihbarat operasyonlarından elde edilen herhangi bir bilginin bilerek ve isteyerek yayınlanmasını yasaklar. [7] Burada söz konusu olan materyallerden herhangi biri bu nitelikteyse, gazeteler muhtemelen şu anda Birleşik Devletler'in durumu hakkında tam bilgi sahibidirler ve eğer yayınlarlarsa bunun sonuçlarına katlanmak zorundadırlar. Hakkaniyetin müdahalesini ve önceden bir kısıtlamanın dayatılmasını haklı çıkarmayacak gerçekler hakkında bu bölümler uyarınca mahkumiyetleri sürdürmekte hiçbir zorluk çekmem.
Aynı şey, Ceza Kanununun ulusal savunmayı korumak için daha geniş bir ağ oluşturan bölümleri için de geçerli olacaktır. Bölüm 793 (e) [8], 'ulusal savunma ile ilgili' bir belgenin yetkisiz herhangi bir sahibinin (1) bu belgeyi almaya yetkili olmayan herhangi bir kişiye kasıtlı olarak iletmesini veya bu belgenin iletilmesine neden olmasını suç haline getirir. veya (2) belgeyi kasten alıkoymak ve onu almaya yetkili Birleşik Devletler memuruna teslim etmemek. Bu fıkra 1950'de eklenmiştir, çünkü mevcut kanun, belgeleri talep etmedikçe yetkisiz zilyetliğe *738 ceza vermemiştir. [9] “Bu tür eşyaların izinsiz olarak bulundurulmasıyla ilgili tehlikeler aşikardır, *739 ve böyle bir durumda, talep ne olursa olsun, özellikle de yetkisiz olarak sahip olunanların yetkili makamlar tarafından bilinmeyebileceğinden, bu tür bir durumda teslimlerinin talep edilmesi tavsiye edilir. aksi takdirde talepte bulunun.” S. Rep. No. 2369, pt. 1, 81. Cong., 2d Sess., 9 (1950). Elbette, önümüze çıkan davalarda, yayımlanmamış belgeler Amerika Birleşik Devletleri tarafından talep edilmiş ve bunların ithali, en azından ilgili gazetelerin danışmanlarına bildirilmişti. İçinde Gorin v. Amerika Birleşik Devletleri, 312 US 19, 28 (1941), § 793'ün selefinde kullanıldığı şekliyle 'ulusal savunma' sözcüklerinin, 'iyi anlaşılmış bir çağrışım' '8221' askeri ve deniz teşkilatları ile ilgili ulusal hazırlık faaliyetlerine atıfta bulunan çağrışımlar ve “yasaklanmış faaliyetler hakkında kamuoyunu bilgilendirmek için yeterince kesin” *740 ve usulüne uygun olmalıdır. 312 U. S., s. 28. Ayrıca, Mahkeme tarafından şurada yorumlandığı gibi Gorin, Ulusal savunmayla ilgili “bağlantılı bilgiler açıkça ABD'yi tehdit eden “ağır ve onarılamaz” bir yaralanmayla sınırlı değildir. [10]
Bu nedenle, Kongre'nin, ülkenin güvenliğini ve ulusal savunmayı, potansiyel olarak zarar verici bilgilerin yetkisiz ifşasına karşı koruma sorunlarına yöneldiği açıktır. Bkz. Youngstown Sheet & amp Tube Co. v. Sawyer, 343 U.S. 579, 585-586 (1952) ayrıca bkz. İD., 593-628'de (Frankfurter, J., aynı fikirde). Ancak, yayın tehdidine karşı ihtiyati tedbire izin vermemiştir. Suçlu ve sorumsuz basın üzerindeki cezai yaptırımlara ve caydırıcı etkisine güvenmek görünüşte tatmin olmuştur. Tabii ki, bu gazetelerden herhangi birinin henüz bir suç işlemediğini ya da elindeki tüm materyalleri yayınlarsa ya da suç işleyeceğini söylemiyorum. Bu mesele, Amerika Birleşik Devletleri tarafından başlatılırsa, cezai takibat bağlamında çözülmesini beklemelidir. Bu durumda, suçluluk veya masumiyet konusu, bu ihtiyati tedbir işlemlerini yönettiği iddia edilenlerden oldukça farklı prosedürler ve standartlar tarafından belirlenecektir.
BAY. ADALET MARSHALL, aynı fikirde.
Hükümet, bu davalardaki tek sorunun, Birleşik Devletler'in açtığı bir davada, bir mahkemenin bir gazeteyi *741 ifşası "güvenlik için ciddi ve acil bir tehlike" oluşturacak materyal yayınlamasını yasaklayıp yasaklamadığı olduğunu iddia etmektedir. of the United States.#8217 ” Amerika Birleşik Devletleri Özeti 7. Tüm saygımla, bu davalardaki nihai sorunun Başsavcı tarafından ortaya atılandan bile daha temel olduğuna inanıyorum. Mesele bu Mahkemenin mi yoksa Kongrenin mi yasa yapma yetkisine sahip olduğudur.
Bu durumlarda, Başkanın bilgileri “gizli” veya “çok gizli” olarak sınıflandırma yetkisiyle ilgili bir sorun yoktur. Belgeleri ve bilgileri sınıflandırmak için sipariş 10501 (1953). Görmek, e. G., 18 U.S.C. § 798 50 U.S.C. § 783. [1] Burada ayrıca, Başkan'ın İcra Kurulu Başkanı ve Başkomutan olarak bilgileri ifşa eden çalışanları disipline ederek ve sızıntıları önleyecek önlemler alarak ulusal güvenliği koruma yetkisine ilişkin bir husus da yoktur.
Buradaki sorun, bu özel durumlarda, Yürütme Organının, ulusal çıkar olduğuna inandığı şeyi korumak için mahkemelerin hakkaniyet yargı yetkisini kullanma yetkisine sahip olup olmadığıdır. Görmek yeniden Debs'de, 158 U.S. 564, 584 (1895). Hükümet, herhangi bir hükümetin kendisini koruma konusundaki doğal gücüne ek olarak, Cumhurbaşkanının dış işleri yürütme yetkisinin ve Başkomutan olarak konumunun, kendisine, başkalarıyla etkili bir şekilde başa çıkma yeteneğini korumak için basına sansür uygulama yetkisi verdiğini ileri sürmektedir. yabancı milletler ve ülkenin askeri işlerini yürütmek. Elbette, dışişlerimizin yürütülmesinde birincil sorumluluğu ve Başkomutanlık konumu nedeniyle Cumhurbaşkanı'nın geniş yetkilere sahip olması saçmalığın ötesindedir. Chicago ve Güney Hava Yolları v. Waterman S.S. Corp., 333 ABD 103 (1948) Hirabayaşi v. Amerika Birleşik Devletleri, 320 ABD 81, 93 (1943) Amerika Birleşik Devletleri v. Curtiss-Wright *742 şirket, 299 ABD 304 (1936). [2] Ve bazı durumlarda, Hükümetin sahip olduğu yetkiler ne olursa olsun ve Cumhurbaşkanının dış işleri yürütme ve Başkomutan olarak hareket etme yetkisinden doğan örtülü yetki kapsamında olabilir. Bu Mahkemenin hakkaniyet yargı yetkisinin, “ulusal güvenliğe” zarar veren materyalin yayınlanmasını önlemeye yardımcı olması amacıyla kullanılması, ancak bu terim tanımlanabilir.
Bununla birlikte, bu Mahkemenin, Kongre'nin özellikle yasaklamayı reddettiği davranışları önlemek için hor görme gücünü kullanması kuvvetler ayrılığı kavramıyla tamamen tutarsız olacaktır. Yürütme Organı, Kongre tarafından “ulusal güvenliği” korumak için verilen yeterli yetkiye sahip olduğunda, bunun yerine bir mahkemenin aşağılama yetkisine başvurmayı seçebilirse, Hükümetin bu eşit şubelerinin temel kavramına benzer bir zarar olacaktır. tehdit edilen davranışı emredin. Anayasa, Kongre'nin yasa yapmasını, Başkanın yasaları yürütmesini ve mahkemelerin yasaları yorumlamasını sağlar. Youngstown Sheet & amp Tube Co. v. Sawyer, 343 ABD 579 (1952). Mahkemelerin ve Yürütme Organının Kongre'nin eylemine bakılmaksızın "yasa yapabileceği" bir ihtiyati tedbir kararı öngörmedi. Yürütme Organı için, Kongre'den bir yasa çıkarmasını istemek yerine yalnızca bir yargıcı davranışı yasaklamaya ikna etmesi gerekiyorsa daha uygun olabilir ve bir jüri yargılamasında cezai mahkumiyet talebinde bulunmaktansa bir aşağılama emri uygulamak daha uygun olabilir. . Ayrıca, Yürütme Organının yasaları ihlal ettiğine inanmak için muhtemel nedenleri olan kişilerin tutuklanması sorumluluğunu bir mahkemenin paylaşmasını sağlamak siyasi açıdan akıllıca kabul edilebilir. Ancak 743 anının uygunluğu ve siyasi mülahazaları, hükümet sistemimizin ilkelerinden temel bir ayrılmayı haklı çıkarmaz.
Bu durumlarda, Kongre'nin Yürütme'ye Milleti zarar verici devlet sırlarını ifşa etmekten korumak için geniş bir yetki vermediği bir durumla karşı karşıya değiliz.Kongre, birkaç kez, Birleşik Devletler'in askeri ve stratejik sırlarını koruma sorununa kapsamlı bir şekilde eğildi. Bu düşünce, belirli belgeleri, fotoğrafları, araçları, araçları ve bilgileri almayı, açıklamayı, iletmeyi, alıkoymayı ve yayınlamayı suç haline getiren yasaların çıkarılmasıyla sonuçlandı. Bu tüzüklerin büyük kısmı U.S.C.'nin Casusluk ve Sansür başlıklı 18. Başlık 37. bölümünde bulunur. [3] Bu bölümde, *744 Kongre, çeşitli tüzükleri ihlal etmek için 10.000 $ para cezasından ölüme kadar değişen cezalar öngörmüştür.
Dolayısıyla, bu Mahkemenin bir tedbir kararı çıkarabilmesi için, böyle bir tedbirin Hükümetin halihazırda mevcut olan hareket etme gücünü artıracağının gösterilmesi gerekecek gibi görünmektedir. Görmek Bennett v. Laman, 277 N.Y. 368, 14 N.E. 2d 439 (1938). Eşitliğin bir suçun işlenmesini emretmeyeceği geleneksel bir aksiyom olduğu gibi, bir adalet mahkemesinin de yararsız bir şey yapmayacağı geleneksel bir eşitlik aksiyomudur. Bkz. Z. Chafee & E. Re, Equity 935-954 (5. baskı 1967) 1 H. Joyce, Injunctions §§ 58-60a (1909). Burada böyle bir gösteri yapma girişimi olmadı. Başsavcı, özetinde, Hükümet'in bir suçun işlendiğine inanmak için muhtemel bir neden olup olmadığını veya gelecekte suç işlemek için bir komplo olup olmadığını dikkate alıp almadığından bile bahsetmemektedir.
Hükümet, geleneksel ceza hukuku kapsamında etkili bir hukuk yolu olmadığını göstermeye çalışsaydı, uygulanabilir bir kanun olmadığını göstermek zorunda kalacaktı. Elbette, bu aşamada Mahkeme, belirli bir kanunun ihlal edilip edilmediğini veya herhangi bir kanunun anayasaya uygunluğuna karar veremez ve edemez. Bununla birlikte, herhangi bir yasaya göre iyi niyetli bir kovuşturma başlatılıp başlatılamayacağı belirlenebilirdi.
*745 Bu alandaki birçok yasadan en az biri bu davalarla ilgili görünmektedir. Kongre, 18 U.S.C. § 793 (e)'de, herhangi bir belgeye, yazıya, kod kitabına, sinyal kitabına yetkisiz olarak sahip olan, bunlara erişim veya bunlar üzerinde kontrol sahibi olan her kim olursa olsun . . . ya da ulusal savunmaya ilişkin not ya da ulusal savunmaya ilişkin, sahibinin ABD'nin zararına ya da herhangi bir yabancı ulusun yararına kullanılabileceğine inanmak için sebepleri bulunan bilgiler, kasten iletir, iletir, iletir. . . aynısını almaya yetkili olmayan herhangi bir kişiye veya kasten aynısını elinde tutar ve onu almaya yetkili Birleşik Devletler memuruna veya çalışanına teslim etmez. . . [s] 10.000 dolardan fazla olmayan para cezasına veya on yıldan fazla olmayan hapis cezasına veya her ikisine de çarptırılabilir.'
Yargıç Gurfein'in, Kongre'nin § 793 (e)'de belirtilen öğeleri ve materyalleri yayınlamayı suç haline getirmediğini tespit ettiği doğrudur. “iletişim kurar, iletir, iletir sözcüklerinin . . .” gazete haberlerinin yayınlanmasına atıfta bulunmadı. Ve bu görüşün yasama tarihinde bir miktar desteği vardır ve tüzüğü yalnızca sıradan casuslukla suçlananları kovuşturmak için kullanma konusundaki geçmiş uygulamayla uyumludur. Ama bkz. 103 Cong. Kayıt 10449 (Sen. Humphrey'in açıklamaları). Ancak Yargıç Gurfein'in yasaya ilişkin görüşü, verilebilecek tek makul yapı değildir. Kardeşim WHITE'ın hemfikir görüşüne bakın.
Hükümetin iyi niyetle New York Times ve Washington Post aleyhine cezai kovuşturma başlatamayacağı tespit edilse bile, Kongre'nin Başkan'a burada aradığı gücü açıkça verecek olan yasayı geçirmeyi özellikle reddettiği ve bunu yapmasını istediği açıktır. gazetelerin mevcut faaliyetleri yasa dışıdır. Kongre, davranışları yasa dışı kılmayı özellikle reddettiğinde, bu konuları yeniden karara bağlamak *746'nın Kongre'yi geçersiz kılma görevi değildir. Görmek Youngstown Sheet & amp Tube Co. v. Sawyer, 343 ABD 579 (1952).
En az iki kez Kongre, burada işlenen davranışı yasa dışı kılacak yasaları çıkarmayı reddetti ve Başkan'a bu davada istediği gücü verdi. 1917'de, orijinal Casusluk Yasası üzerindeki tartışmalar sırasında, hala § 793'ün temel hükümleri, Kongre, Başkan'a savaş veya savaş tehdidi zamanında, ulusal savunma ile ilgili bilgilerin yayınlanmasını doğrudan ilan ederek yasaklama yetkisi verme önerisini reddetti. düşmana faydalı olabilir. Teklif şunları sağladı:
Kongre, Almanya'ya karşı savaş ilan edildikten sonra bu öneriyi reddetti, ancak birçoğu ciddi bir ulusal acil durum olduğuna ve güvenlik sızıntısı ve casusluk tehdidinin ciddi olduğuna inanıyordu. Yürütme Şubesi Kongre'ye gitmedi ve bu yetkiyi verme kararının yeniden gözden geçirilmesini istedi. Bunun yerine, *747 Yürütme Organı bu Mahkemeye gelir ve Kongre'nin vermeyi reddettiği yetkinin kendisine verilmesini ister.
1957'de Amerika Birleşik Devletleri Devlet Güvenliği Komisyonu, uçak dergilerinde, bilimsel dergilerde ve hatta günlük gazetelerde, güvenlik nedenleriyle tamamen veya kısmen silinmesi gereken bilgi ve diğer verileri içeren makalelere yer verildiğini tespit etti. Bu soruna cevaben Komisyon, 'Kongre'nin, 'gizli' veya 'çok gizli' olarak sınıflandırılan bilgileri, herhangi bir amaçla, herhangi bir amaçla, herhangi bir kişinin uygun yetkilendirme olmaksızın kasten ifşa etmesini suç haline getiren bir yasa çıkarmasını önerdi. bu tür bilgilerin bu şekilde sınıflandırılmış olduğunu bilmek veya inanmak için makul gerekçelere sahip olmak.” Hükümet Güvenliği Komisyonu Raporu 619-620 (1957). Önerge üzerinde önemli ölçüde tartışıldıktan sonra reddedildi. 103 Kong. Kayıt 10447-10450. Senatör Cotton'un zeminde savunduğu öneri yasalaşmış olsaydı, burada yer alan belgelerin yayınlanması kesinlikle bir suç olurdu. Ancak Kongre bunu bir suç haline getirmeyi reddetti. Hükümet burada Mahkeme'den bu kararı yeniden vermesini istiyor. Bu Mahkemenin böyle bir yetkisi yoktur.
Ya Hükümetin kanuni izin kapsamında ülkeyi korumak için geleneksel ceza hukukunu kullanma yetkisi vardır ya da Kongre'nin faaliyeti suç haline getirdiğini savunmak için bir temel yoksa, Kongre'nin Hükümete yetki vermeyi özellikle reddettiği açıktır. bu Mahkemeden talep etmektedir. Her iki durumda da bu Mahkeme, talep edilen rahatlamayı sağlama yetkisine sahip değildir. Bir hükümet yetkilisi tarafından algılanan her ihlale kendini atmak ne bu Mahkemenin ne de yasayı, özellikle de Kongre'nin geçirmeyi reddettiği bir yasayı yürürlüğe koyma yükünü üstlenmek değildir.
Amerika Birleşik Devletleri Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesinin kararının *748 tasdik edilmesi gerektiğine ve Birleşik Devletler İkinci Daire Temyiz Mahkemesinin kararının, davayı daha sonraki duruşmalar için geri gönderdiği ölçüde iptal edilmesi gerektiğine inanıyorum.
BAY. ADALET HARLAN, ADALET BAŞKANI ve Sn. ADALET BLACKMUN katıl, muhalif.
Bu davalar, şiddetle karşı çıkan Sayın Yargıç Holmes'un akıllıca öğütlerini akla getiriyor. Kuzey Menkul Kıymetler A.Ş. v. Amerika Birleşik Devletleri, 193 U.S. 197, 400-401 (1904):
Tüm saygımla, Mahkemenin bu davaları ele alırken neredeyse sorumsuzca hararetli davrandığını düşünüyorum.
Hem İkinci Daire Temyiz Mahkemesi hem de Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesi 23 Haziran'da karar verdi. New York Times'ın certiorari dilekçesi, hızlandırılmış değerlendirme talebi ve ihtiyati tedbir başvurusu reddedildi. 24 Haziran'da saat 11:00'de bu Mahkemeye başvurdu. m. ABD'nin geçici yardım başvurusu Postalamak dava da burada 24 Haziran'da saat 19:15'te açıldı. m. Bu Mahkeme, 26 Haziran saat 11:00'de önümüze bir duruşma yapılması emrini verdi. m., Mahkeme tarafından daha da kesin bir eylem olasılığını önlemek için katıldığım bir kurs, 24 saatten daha kısa bir süre önce verildi. içindeki kayıt Postalamak Dava, saat 1 'den kısa bir süre önce Katip'e sunuldu. m. 25 Haziran'da rekor Zamanlar dava aynı gece saat 7 veya 8'e kadar gelmedi. Tarafların özetleri, 26 Haziran'daki tartışmadan iki saatten az bir süre önce alındı.
Bu çılgınca olaylar dizisi, Birinci Değişiklik tarafından yaratılan önceki kısıtlamalara karşı karine adına gerçekleşti. Bu davalarda yer alan olağanüstü derecede önemli ve zor sorulara gereken saygının gösterilmesi, Mahkemenin böyle hızlı bir takvimden kaçınmasına yol açmalıydı. Bu davaların esasına uygun bir şekilde karar verebilmek için aşağıdaki soruların bir kısmı veya tamamı ile karşılaşılmış olmalıdır:
1. Başsavcının bu davaları Amerika Birleşik Devletleri adına getirmeye yetkili olup olmadığı. Karşılaştır *754 yeniden Debs'de, 158 U. S. 564 (1895), ile Youngstown Sheet & amp Tube Co. v. Sawyer, 343 ABD 579 (1952). Bu soru, aynı zamanda, tekil olarak şeffaf olmayan bir kanunun inşasını ve geçerliliğini de içerir; Casusluk Yasası, 18 U.S.C. § 793 (e).
2. Birinci Değişikliğin federal mahkemelere, ulusal güvenliğe ciddi bir tehdit oluşturacak haberlerin yayınlanmasını emretme izni verip vermediği. Görmek Yakın v. Minnesota, 283 U.S. 697, 716 (1931) (söz).
3. Çok gizli belgeleri yayınlama tehdidinin, belgelerin içeriği ne olursa olsun, sırf böyle bir gizlilik ihlalinin gösterilmesinden yeterli zararın ortaya çıkacağı teorisine yönelik bir tedbiri haklı çıkarmak için kendi başına yeterli bir ulusal güvenlik iması olup olmadığı.
4. Bu belirli belgelerden herhangi birinin izinsiz olarak ifşa edilmesinin ulusal güvenliğe ciddi şekilde zarar verip vermeyeceği.
5. Hükümetin Yürütme Organındaki yüksek görevlilerin görüşlerine 3. ve 4. sorularla ilgili olarak ne ağırlık verilmelidir?
6. Belgelerin veya asıllarının nüshalarının Hükümet'in mülkiyetinden çalındığı ve gazetelerin bunları, sahip oldukları bilgisiyle aldığına ilişkin görünürde ihtilafsız gerçeklere rağmen, gazetelerin belgeleri saklama ve kullanma hakkına sahip olup olmadığı. suçüstü edinildi. Bkz. Özgürlük Lobisi, Inc. v. Pearson, 129 ABD Uyg. D.C. 74, 390 F. 2d 489 (1967, 1968'de değiştirildi).
7. Ulusal güvenliğe zarar verme tehdidinin mi yoksa Hükümetin belgelerdeki zilyedlik menfaatinin mi?
a. Yayınla ilgili önceki kısıtlamalara karşı güçlü İlk Değişiklik politikası
*755 b. Ceza kanunlarına aykırı davranışların emredilmesine karşı doktrin ve
C. Söz konusu materyallerin görünüşe göre başka bir şekilde dağıtılma derecesi.
Bunlar gerçek, hukuk ve yargı gibi zor sorulardır, hatalı kararın potansiyel sonuçları çok büyüktür. Bize, alt mahkemelere [*] ve taraflara verilen süre, bu davalara hak ettikleri türden bir değerlendirme yapmak için tamamen yetersizdi. Mahkemede bulunduğum süre boyunca ortaya çıkanlar kadar önemli olan bu büyük meselelerin, Türkiye'den gelen bu davalara katılan tanıtım selinin yarattığı baskılar altında karara bağlanması, yargı sürecinin istikrarının bir yansımasıdır. onların başlangıcı.
Bu davaların esasına ulaşmak zorunda olduğum için Mahkemenin görüş ve kararlarına katılmıyorum. Çalışmam gereken zaman kısıtlamaları tarafından dayatılan ciddi sınırlamalar dahilinde, farklı koşullarda yukarıda belirtilen kapsamlı incelemedeki vakalarla ilgilenmek zorunda hissedecek olsam da, nedenlerimi yalnızca teleskopik biçimde belirtebilirim.
İkinci Daire Temyiz Mahkemesini onaylamak için yeterli bir temeldir. Zamanlar Davanın, zaman unsurları nedeniyle Hükümet'e davasını Bölge Mahkemesine sunma *756 için yeterli fırsatın verilmediği sonucuna dayanması gerektiğini gözlemlemek için bir dava. En azından bu sonuç, takdir yetkisinin kötüye kullanılması değildi.
İçinde Postalamak Davayı hazırlamak için Hükümetin daha fazla zamanı olduğu, görünüşe göre Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesinin kararını İkinci Dairenin kararına uydurmak için prova yapmayı reddetmesinin temeliydi. Ancak, bu kararın geçerli olmamasının başka ve daha temel bir nedeni olduğunu düşünüyorum, bu da Bölge Mahkemesi'nin kararının yerel mahkemede eski haline getirilmemesi için ek bir gerekçe sağlıyor. Zamanlar Dava, Yargıtay tarafından iptal edildi. Hükümetin Yürütme Organının dışişleri alanındaki faaliyetlerini aktarırken yargı işlevinin kapsamının çok dar olduğu bana açıktır. Bu görüşün, anayasal sistemimizin dayandığı kuvvetler ayrılığı kavramı tarafından dikte edildiğini düşünüyorum.
Temsilciler Meclisi katında yaptığı konuşmada, o zamanın bir üyesi olan Baş Yargıç John Marshall şunları söyledi:
O zamandan, Ulusun kuruluşundan kısa bir süre sonra, buna, yürütme gücünün kapsamının bu tanımına önemli bir meydan okuma olmamıştır. Görmek Amerika Birleşik Devletleri v. Curtiss-Wright Corp., 299 U.S. 304, 319-321 (1936), toplama makamları.
Dış ilişkiler alanındaki bu anayasal öncelikten, bana öyle geliyor ki, zorunlu olarak bazı sonuçlar çıkıyor. Bunlardan bazıları, Jay Antlaşması'nın müzakeresine yol açan belgeler için Temsilciler Meclisi'nin talebini reddeden Başkan Washington tarafından özlü bir şekilde ifade edildi:
Ancak, vaktinden önce ifşaatın “zararlı etkisini” değerlendirme yetkisi yalnızca Executive'e ait değildir. Birinci Değişikliğin değerlerini siyasi baskılara karşı koruma görevini yerine getirirken, yargının, uyuşmazlığın konusunun, Sözleşmenin uygun kapsamı içinde yer aldığından emin olmak için ilk Yürütme kararını gözden geçirmesi gerektiğini kabul ediyorum. Başkanın dış ilişkiler gücü. Anayasal mülahazalar, “ayargı kontrolünün tamamen terk edilmesini yasaklamaktadır.” Bkz. Amerika Birleşik Devletleri v. Reynolds, 345 U.S. 1, 8 (1953). Ayrıca, yargı, konunun ifşa edilmesinin ulusal güvenliği onarılamaz bir şekilde bozacağının belirlenmesinin, ilgili Yürütme Dairesi başkanı tarafından, burada Dışişleri Bakanı veya Savunma Bakanı tarafından fiili olarak kişisel değerlendirmeden sonra yapılması konusunda gerektiği gibi ısrar edebilir. subay. Bu koruma, devlet sırları için yürütme imtiyazı iddialarına benzer bir alanda gereklidir. Görmek İD., 8 ve n. 20 Duncan v. Cammell, Laird & Co., [1942] A.C. 624, 638 (Lordlar Kamarası).
Ancak benim görüşüme göre yargı, bu iki soruşturmanın ötesine tam olarak geçemeyebilir ve açıklamanın ulusal güvenlik üzerindeki olası etkisini kendisi için yeniden belirlemeyebilir.
Yargının yürütmenin kararını geçersiz kılabileceği bir alan olsa bile, incelemenin kapsamının son derece dar olması gerektiği açıktır. Ne Bölge Mahkemesinin ne de Temyiz Mahkemesinin mütalaasında herhangi bir emare göremiyorum. Postalamak Yürütmenin vardığı sonuçlara idari bir kurum nedeniyle, hatta Hükümetin anayasal ayrıcalığı alanında faaliyet gösteren eşit bir şubesi nedeniyle bile saygı gösterildiğine dair bir dava.
Buna göre, Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesi'nin bu gerekçeyle kararını bozacak ve davayı Bölge Mahkemesinde daha sonraki işlemler için geri göndereceğim.Bu tür ilave işlemlere başlamadan önce, Hükümete, Dışişleri Bakanından veya Savunma Bakanından veya her ikisinden de ulusal güvenlik konusunda görüşlerini beyan etmesi için gerekli fırsat tanınmalıdır. Bölge Mahkemesinin müteakip incelemesi, bu görüşte ifade edilen görüşlere uygun olmalıdır. Ve yukarıda belirtilen nedenlerle, İkinci Daire Temyiz Mahkemesi'nin kararını onaylayacağım.
Uygun temel kurallar çerçevesinde yürütülen her davada daha fazla duruşma beklerken, *759 yayın kısıtlamasına devam edeceğim. Önceden kısıtlamaları yasaklayan doktrinin, mahkemelerin davayı sürdürmesini engelleme noktasına geldiğine inanamıyorum. statüko burada yer alanlar gibi ulusal öneme sahip konularda sorumlu davranmaya yetecek kadar uzun.
BAY. ADALET BLACKMUN, muhalif.
MR'a katılıyorum. ADALET HARLAN muhalefetinde. Ben de bu MR ile büyük ölçüde uyum içindeyim. ADALET WHITE, görüşünün son bölümünde nasihat yoluyla diyor.
Bu noktada odak noktası bir tek Hükümet tarafından kritik olarak belirtilen nispeten az sayıda belge. Miktar olarak çok büyük olan diğer materyal söz konusu olduğunda, gazeteler, gerilim geçtikten ve sansasyon bir kez hafifledikten sonra, yine de bunu yapma dürtüsünü hissediyorlarsa, derhal yayınlansın ve yayınlansın.
Ancak burada 47 ciltten belirtilen birkaç belge ile ilgileniyoruz. Neredeyse 70 yıl önce, ünlü bir davada muhalif olan Sayın Yargıç Holmes şunları gözlemledi:
Mevcut vakalar, büyük olmasalar da, duruşları ve etkileri bakımından en azından olağandışıdır ve Holmes gözleminin kesinlikle yerinde bir uygulaması vardır.
New York Times, izinsiz olarak eline geçen 47 cildi incelemeye gizlice üç aylık bir süre ayırdı. Bu ciltlerden 760 materyalin yayınlanmasına başladıktan sonra, şimdi önümüzde duran New York vakası ortaya çıktı. Hemen, çılgın bir hız ve karakter kazandı ve o zamandan beri devam etti. Görünüşe göre, yayın bir kez başladığında, materyal yeterince hızlı bir şekilde kamuya açıklanamadı. Görünüşe göre, o andan itibaren, kısıtlama veya başka bir şekilde, her erteleme veya gecikme iğrençti ve Birinci Değişikliği ve halkın "hemen bilme hakkını" ihlal ettiği kabul edilecekti. Yine de o gazete karşımızda duruyordu. Sözlü tartışma ve Hükümetin protestosunu ilk Pazar yayınını izleyen Pazartesi telgrafından daha erken yapmadığı için açık eleştirisinde.
Columbia Bölgesi davası hemen hemen aynı.
İki federal bölge mahkemesi, iki Birleşik Devletler temyiz mahkemesi ve bu Mahkeme, başlangıcından bugüne kadarki üç haftadan kısa bir süre içinde, yeterince gelişmemiş ve büyük ölçüde varsayılmış gerçekler hakkında dikkatli bir müzakere olmaksızın, derin anayasal meseleleri aceleyle karara bağlamak zorunda kaldılar. umarız ki, Amerikan yargı sürecini karakterize etmelidir. Kanun hakkında çok yazı yazıldı, çok az bilgi ve gerçeklerin daha az sindirilmesi var. New York davasında, hem yargılama hem de temyiz yargıçları, dava buraya getirildiğinde henüz temel materyali incelememişlerdi. Columbia Bölgesi davasında, çok az şey yapıldı ve bu konuda elde edilen şey, yalnızca gerekli tutukluluk halinde, Washington Post ile, bilgi kaynağını korumaya çalıştığı bahanesiyle, başlangıçta hangi materyalin ne olduğunu açıklamayı reddettiği için yapıldı. fiilen sahip oldu ve Bölge Mahkemesi bu mülkiyete ilişkin varsayımlarda bulunmak zorunda kaldı.
Aksi görüşten kaynaklanabilecek saygıyla, kanaatimce bu büyüklükte ve önem arz eden bir davanın yolu bu değildir. Federal mahkemelerin, Ulusun hayati refahını ilgilendiren iddia edilen konularda karar vermesi ve hüküm vermesinin gerekmesinin yolu bu değildir. Vakalar çabucak, ama alışılmış ve uygun bir şekilde müzakere edilerek yargılansaydı, ülkenin durumu daha da kötü olmayacaktı. Malzemenin en sonuncusunun 1968'den daha geç olmadığı, zaten yaklaşık üç yıl önce olduğu söyleniyor ve Times'ın prosedür planını formüle etmesi üç ay sürdü ve böylece kamuoyunu o dönem için mahrum bıraktı.
Ne de olsa Birinci Değişiklik, bütün bir Anayasanın yalnızca bir parçasıdır. Büyük belgenin II. Maddesi, dışişlerinin yürütülmesinde birincil yetkiyi Yürütme Organına vermekte ve bu şubeye Milletin güvenliğinin sorumluluğunu yerleştirmektedir. Anayasanın her hükmü önemlidir ve diğer hükümlerin derecesini düşürme pahasına Birinci Değişiklik için sınırsız mutlakiyetçilik doktrinine katılamam. İlk Değişiklik mutlakiyetçiliği bu Mahkemenin çoğunluğuna hiçbir zaman komuta etmedi. Örneğin, bkz. Yakın v. Minnesota, 283 U.S. 697, 708 (1931) ve Schenck v. Amerika Birleşik Devletleri, 249 ABD 47, 52 (1919). Burada ihtiyaç duyulan şey, basının geniş basım hakkının ve Hükümetin çok dar olan engelleme hakkının uygun şekilde geliştirilmiş standartlar üzerinde tartılmasıdır. Bu tür standartlar henüz geliştirilmemiştir. Buradaki taraflar, bu standartların ne olması gerektiği konusunda anlaşamıyorlar. Ancak gazeteler bile kısıtlamanın yerinde ve anayasal olduğu durumlar olduğunu kabul ediyor. Sayın Yargıç Holmes bize bir öneride bulundu. Schenck,
Bu nedenle, bu davaların, elbette, hızlı bir şekilde, ancak her iki taraftan da kanıtların düzenli bir şekilde sunulmasına izin veren bir program dahilinde, gerekirse, kurallar tarafından izin verildiği şekilde keşif kullanımıyla ve özetler, sözlü argümanlar ve bu noktaya kadar görülenden daha kaliteli mahkeme görüşleri. Bu son açıklamayı yaparken hiçbir avukatı veya hakimi eleştirmiyorum. Davaların hazırlanmasında zaman baskısının ıstırabını geçmiş kişisel deneyimlerimden biliyorum. Ancak bu davalar ve ilgili meseleler ve bu dava dahil mahkemeler, şimdiye kadar üretilenden daha iyisini hak ediyor.
Bu davaların geliştirilmesi gerektiği gibi gelişmesine izin verilseydi ve avukat olarak yargılanmaları için onları yargılamalı ve mahkemeler onları görmeli, baskıdan, panik ve sansasyondan uzak bir şekilde, duruma başka bir ışık tutabilirdi. ve karşıt düşünceler benim için geçerli olabilir. Ancak davanın mevcut durumu bu değildir.
Ancak Mahkeme, bugün davaları başka şekilde karara bağlamaktadır. Bu nedenle son bir yorum ekliyorum.
Bu iki gazetenin Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı nihai sorumluluklarının tamamen farkında olacaklarını kuvvetle teşvik ediyor ve içtenlikle umuyorum. Columbia Bölgesi davasında muhalif olan Yargıç Wilkey, yalnızca mahkemesi önündeki yeminli ifadeleri inceledikten sonra (temel belgeler o zaman taraflardan herhangi biri tarafından sunulmamıştı), eğer Postaya sahip olmak ve eğer yayınlanırsa, “açıkça ulusa büyük zarar verebilir” ve “zarar”'i “askerlerin ölümü, ittifakların yok edilmesi, büyük ölçüde artması anlamına geldiğini tanımladı. düşmanlarımızla müzakere zorluğu, diplomatlarımızın pazarlık yapamaması. . . Ben, birincisi, artık sadece yeminli ifadelere değil, malzemenin kendisine de en azından biraz üstünkörü bir çalışma verebildim. Bu incelemeden, Yargıç Wilkey'nin ifadelerinin olası bir temele sahip olmasından korktuğumu üzülerek söylüyorum. Bu nedenle endişesini paylaşıyorum *763. Umarım bu hasar daha önce yapılmamıştır. Ancak zarar verilmişse ve Mahkemenin bugünkü kararıyla bu gazeteler kritik belgeleri yayınlamaya devam ederse ve bundan askerlerin ölümü, ittifakların yok edilmesi, müzakerelerin büyük ölçüde güçleşmesi gibi sonuçlar ortaya çıkarsa, düşmanlarımızla, diplomatlarımızın pazarlık yapamamalarıyla, savaşın uzaması ve ABD tutsaklarının serbest bırakılmasının daha da gecikmesi faktörlerini hangi listeye ekleyeyim, o zaman Ulus halkı nerede olduğunu bilecek. bu üzücü sonuçların sorumluluğu bize aittir.
BAY. BAŞ ADALET BURGER, muhalif.
İfadeye karşı önceden kısıtlamaya ilişkin anayasal sınırlamalar o kadar açıktır ki, Yakın v. Minnesota, 283 U. S. 697 (1931), yakın zamana kadar Daha İyi Bir Austin Organizasyonu v. Keefe, 402 U. S. 415 (1971), kamuyu ilgilendiren konularda haberlere karşı önceden kısıtlamalar içeren davalarla ilgilenmek için çok az fırsatımız oldu. Bu nedenle, yayına karşı önceki kısıtlamalara direnç açısından Mahkeme üyeleri arasında çok az farklılık vardır. Ancak bu temel anayasal ilkeye bağlılık, bu davaları basitleştirmez. Bu durumlarda, özgür ve dizginsiz bir basının zorunluluğu, başka bir zorunlulukla, karmaşık bir modern hükümetin etkin işleyişiyle ve özellikle Yürütme'nin belirli anayasal yetkilerinin etkin bir şekilde kullanılmasıyla çatışır. Yalnızca Birinci Değişikliği her koşulda mutlak olarak görenler' görüşe saygı duyuyorum, ancak reddedenler bu gibi durumları basit veya kolay bulabilirler.
Bu vakalar başka ve daha acil bir nedenle basit değildir. Davaların gerçeklerini bilmiyoruz. Hiçbir Bölge Yargıcı tüm gerçekleri bilmiyordu. Hiçbir Yargıtay hakimi tüm gerçekleri bilmiyordu. Bu Mahkemenin hiçbir üyesi tüm gerçekleri bilmiyor.
Neden sadece Birinci Değişikliğin mutlak olduğu ve hiçbir koşulda veya herhangi bir nedenle hiçbir kısıtlamaya izin vermediği yargıçların gerçekten hareket edebilecek durumda olduğu bu durumdayız?
Bu durumda olduğumuzu öneriyorum çünkü bu davalar çok aceleyle yürütüldü. BAY. ADALET HARLAN, bu davaların işlendiği yoğun baskıları gösteren olayların kronolojisini ele alıyor ve bunları yeniden ifade etmem gerekmiyor. Bu vakaların hızlı *749 ayarı, önceden kısıtlamaya yönelik evrensel nefretimizi yansıtıyor. Ancak hızlı yargı eylemi, yargısız acele anlamına gelmez.
Ayrıca buradaki çılgın acele, büyük ölçüde Times'ın çalınan belgeleri elde ettiği tarihten itibaren izlediği yoldan kaynaklanmaktadır. Acelenin, bu davaların makul ve kasıtlı yargısal muamelesini engellediği ve garanti edilmediği şimdi oldukça açık görünüyor. Bu Mahkemenin henüz sonuçlanmayan davaları iptal eden acele davası, büyük bir meselenin halline katılması gereken türden bir yargısal davranış değildir.
Gazeteler, bu hakkı zımnen “kamuoyunun bilme hakkı” olarak adlandırdıkları Birinci Değişikliğe göre bir türev iddiasında bulunurlar, Times, gazetecilik “scoop” sayesinde bu hakkın yegane vesayetini ileri sürer. mutlak olduğu ileri sürülmektedir. Elbette, Yargıç Holmes'un çok uzun zaman önce kalabalık bir tiyatroda ateş olmadığında “ateş” diye bağırma hakkıyla ilgili aforizmasında işaret ettiği gibi, Birinci Değişiklik hakkının kendisi mutlak değildir. Başka istisnalar da vardır, bunlardan bazıları Baş Yargıç Hughes'un dava dilekçesinde örnek olarak belirttiği Yakın v. Minnesota. Hiç kimsenin tarif etme veya tartışma fırsatı bulamadığı başka istisnalar da yoktur. Muhtemelen bu tür istisnalar, bu davalarda gizleniyor olabilir ve yargılama mahkemelerinde usulüne uygun olarak, yersiz süreler ve çılgın baskılardan arınmış olsalardı, ortadan kalkardı. Bu kadar önemli bir konu, Times'ın kendi seçimiyle yayımlamayı ertelediği uzun dönemin ışığında, özellikle saat cinsinden acelenin yersiz olduğu, üzerinde düşünülmüş, derinlemesine düşünülmeye elverişli bir adli atmosferde yargılanmalı ve dinlenmelidir. [1]
*750 Times'ın üç ila dört ay boyunca belgelere yetkisiz olarak sahip olduğu ve bu süre zarfında uzman analistlerinin onları incelediği, muhtemelen onları sindirdiği ve materyali yayına hazırladığı tartışılmaz. Tüm bu süre boyunca Times, muhtemelen halkın “bilme hakkının” mütevellisi sıfatıyla, uygun gördüğü amaçlarla yayını durdurmuş ve bu nedenle kamuoyunun bilgilendirilmesi gecikmiştir. Şüphesiz bu, çok daha büyük hacimli bir materyalden alınan 7.000 sayfalık karmaşık materyalin analizinin kaçınılmaz olarak zaman alacağı ve iyi haberlerin yazılmasının zaman alacağı iyi bir nedendi. Ancak, bu bilgilerin birileri tarafından yasa dışı bir şekilde elde edildiği Birleşik Devletler Hükümeti, tüm avukatlar, dava hakimleri ve temyiz hakimleri ile birlikte neden gereksiz baskı altına alınsın? Aylarca süren bu ertelemeden sonra, iddia edilen “bilme hakkı”, bir şekilde ve birdenbire, derhal haklı gösterilmesi gereken bir hak haline geldi.
Gazete, Hükümet'in gizli materyalin serbest bırakılmasına yönelik itirazlarını önceden tahmin edebileceğinden, Hükümet'e tüm koleksiyonu gözden geçirme ve yayın konusunda anlaşmaya varılıp varılamayacağını belirleme fırsatı vermesi mantıksız olur muydu? Çalınmış olsun ya da olmasın, güvenlik gerçekten tehlikeye girmemiş olsaydı, 1968'de biten bir dönemi kapsadığı için, kuşkusuz, çoğu materyalin gizliliği kaldırılabilirdi. Böyle bir yaklaşımla, büyük gazetelerin geçmişte uyguladıkları ve editoryal olarak ifade ettikleri bir yaklaşımdı. onurlu bir basının görevi olarak, gazeteler ve Hükümet, neyin yayınlanıp yayınlanmayacağına ilişkin anlaşmazlık alanını daraltabilirdi *751 ve geri kalanı gerekirse düzenli bir dava yoluyla çözülmeye bırakabilirdi. Amerikan yaşamında uzun süredir büyük bir kurum olarak kabul edilen bir gazetenin, çalınan malları veya gizli devlet belgelerini keşfetme veya bulundurma konusunda her vatandaşın temel ve basit görevlerinden birini yerine getirmede başarısız olması bana pek inandırıcı gelmiyor. Bu görev, belki de safça, sorumlu kamu görevlilerine derhal rapor vermek olduğunu sanıyordum. Bu görev taksi şoförlerine, Justice'lere ve New York Times'a aittir. Times'ın izlediği yol, hesaplanmış olsun ya da olmasın, meselelerin düzenli bir şekilde yargılanması olasılığını ortadan kaldırdı. Yargıçların şimdiye kadarki eylemi doğruysa, bu sonuç tamamen tesadüftür. [2]
Nihai karardan önce certiorari emrini vermemiz Zamanlar Dava, İkinci Daire Temyiz Mahkemesi'nin görevi uyarınca tam bir tutanak oluşturmadan önce Bölge Mahkemesindeki yargılamayı iptal etti.
Tüm bu melankolik olaylar dizisinin sonucu, kelimenin tam anlamıyla neye göre hareket ettiğimizi bilmememizdir. Gördüğüm kadarıyla, yeterli bir kayıt olmaksızın ve kesinlikle ne önceki yargılamalarda ne de bu Mahkemede yeterli muamele için zaman olmaksızın büyük haklarla ilgili davalarla uğraşmak zorunda kaldık. Her iki tarafın avukatının bu Mahkeme önünde sözlü olarak tartışırken, olgusal noktalara ilişkin sorulara sıklıkla yanıt veremediğini belirtmek ilginçtir. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, kelimenin tam anlamıyla saat” çalıştıklarını ve bu davalara yol açan belgeleri gözden geçiremediklerini ve *752'nin bunlara aşina olmadıklarını belirttiler. Bu Mahkeme daha iyi bir konumda değil. MR'a genel olarak katılıyorum. ADALET HARLAN ve Sn. ADALET BLACKMUN ama esasa ulaşmaya hazır değilim. [3]
İkinci Daire Temyiz Mahkemesini onaylar ve Bölge Mahkemesinin certiorari hibemiz tarafından iptal edilen davayı tamamlamasına izin verirdim, bu arada davadaki statükoyu korurdu. Postalamak durum. Bölge Mahkemesinin tutuklu yargılanmasına öncelik vermesini emrediyorum. Zamanlar davayı o mahkemenin diğer tüm işlerini hariç tutar, ancak keyfi süreler belirlemezdim.
MR'ın çoğuyla genel olarak aynı fikirde olduğumu da eklemeliyim. JUSTICE WHITE, ulusal savunmaya ilişkin belge veya bilgilerin iletilmesi veya saklanmasına ilişkin cezai yaptırımlarla ilgili olarak ifade etmiştir.
Hepimiz daha hızlı yargı süreçleri için can atıyoruz ama bu davalarda olduğu gibi yargıçlara baskı yapıldığında sonuç yargı işlevinin bir parodisi oluyor.
Pentagon Belgeleri Davası için Columbia Rehberi
1971'de ABD hükümeti davayı durdurmak için dava açtı. New York Times Gizli belgeleri yayınlamaktan, çok önemli bir Yüksek Mahkeme savaşını ateşledi. Elli yıl sonra, mezunlar ve fakülte bize bu davanın neden her zamankinden daha önemli olduğunu anlatıyor.Sol üstten saat yönünde: Bettmann / Getty Images New York Post Arşivleri / Getty Images Ulusal Arşivler Bettmann / Getty Images
Max Frankel '52CC, '53GSAS Pentagon Belgelerini ilk gördüğü zamanı hatırlıyor.
Mart 1971'di ve Frankel, Washington Büro şefiydi. New York Times. Bir muhabir, Neil Sheehan, kendisine isimsiz bir kaynağın sunduğu gizli bir hükümet raporunun bazı sayfalarını getirmişti. Materyal Vietnam'daki savaşla ilgiliydi ve Frankel sayfaların çok gizli, hassas damgalı olduğunu gördü.
Katılan Pulitzer ödüllü bir gazeteci olan Frankel, "Belgelerin meşru olduğunu ve diplomasi ve askeri meseleleri ele alırken gördüklerime çok benzediğini anlayabiliyordum" diyor. Zamanlar üniversiteden mezun oldu, yönetici editör pozisyonuna yükseldi ve 2000 yılında gazeteden emekli oldu.
Şimdi doksan bir yaşında olan Frankel, gazeteleri okurken heyecanını hatırlıyor. “General Westmoreland ve [Savunma Bakanı] McNamara arasındaki mesajları gördüğünüzde ve bu çok gizliyse, hükümetin nasıl çalıştığıyla ilgilenen herkes için çok dramatik bir okuma olacağını bilirsiniz” diyor.
Sayfalar 1964 Tonkin Körfezi olayını kapsıyordu ve Kuzey Vietnam teknelerinin Amerikan gemilerine ateş açtığına dair resmi iddiayla ilgili soruları gündeme getirdi; bu, Başkan Lyndon B.Johnson'ın geniş savaş yetkileri arama gerekçesi.
“Bu bilgiyi halkın ilgisini çektiğini gördüm: Bu savaşın içine nasıl çekildiğimize dair çok önemli soruyu yanıtlayan, bizzat hükümetin yaptığı bir tarih. 'Eğer bu belgeden çıkaracağımız kalite buysa, o zaman bu harika bir hikaye olacak' dedim.
O gün masasında oturan Frankel, bu "bir ömür boyu kepçe"nin, selamlanacak şekliyle, bu "ömrün kepçesinin", onun tüm hayatını özümseyeceğini hayal edemezdi. Zamanlar entrika, gazetecilik kahramanlığı, başkanlık paranoyası ve savcılık tehlikesiyle dolu yüksek bahisli bir yasal ve ahlaki dramada. 15 Haziran 1971 Salı günü, iki gün sonra Zamanlar Başkan Richard Nixon yönetimindeki Adalet Bakanlığı, Pentagon Belgelerinden alıntılar yayınlamaya başlayınca, yayının durdurulması için bir ihtiyati tedbir davası açtı. Federal hükümet daha önce hiçbir zaman bir gazeteye önceden sınırlama -söylenebilecek veya yazılabilecek şeyler üzerinde önleyici kısıtlamalar- empoze etmeye çalışmamıştı. Birçokları için, Birinci Değişikliğin “Kongre, konuşma veya basın özgürlüğünü kısaltan hiçbir yasa yapmayacak” vaadine düşünülemez bir meydan okumaydı.
İle Zamanlar Giderek artan kanlı bir savaşın evrimi hakkında halkı bilgilendirme hakkını öne süren ve Nixon'ın ulusal güvenliğe tehdit oluşturduğunu iddia eden dava, Yüksek Mahkeme'ye götürüldü ve Birinci Değişiklik içtihatlarının anında mihenk taşı oldu.
Birinci Değişikliğin önde gelen araştırmacılarından Üniversite Başkanı Lee C. Bollinger, “Pentagon Belgeleri davasının modern çağın en önemli ve ilginç iki veya üç İlk Değişiklik vakasından biri olduğunu düşünüyorum” diyor. “Her demokratik toplum, bu sorunla nasıl başa çıkacağını bulmak zorundadır: Hükümetler, faaliyet gösterebilmek için gizliliğe ihtiyaç duyarlar, ancak aynı zamanda aşırı derecede gizli olma eğilimindedirler. Gizlilik ve halkın bilme hakkı arasındaki dengeyi nasıl kuracaksınız?”
Dava, çeşitli karar ve görüşleriyle sürekli değişen bir yanıt sunuyordu ve vurguladığı konular hâlâ parlak bir şekilde yanıyor. Neyin yayınlanacağına kim karar vermeli? Sınıflandırmanın doğası nedir? Basına bilgi sızdıranlar vatan haini mi yoksa vatansever mi? Koruma veya ceza almaları gerekir mi? Basın sansürü hiç uygun mudur?
Bollinger, "İlk Değişiklik ile ilgili en güzel şey, her zaman siyasi sistemimizin ve sosyal sistemimizin en temel unsurlarını nasıl anladığımızın bir yansıması olmasıdır" diyor. “Vatandaşların rolü, basının rolü, kamu görevlilerinin rolü ve mahkemelerin ve özellikle Yüksek Mahkemenin rolü hakkındaki tutumlarımız - Pentagon Belgeleri, tüm bu hayati soruların cevaplandığı o büyük anlardan biridir. keskin bir rahatlamaya gelin.”
Bu önemli bir vaka gazetecilik, dış ilişkiler ve anayasa hukukunun kesiştiği noktada bir Kolombiyalı oyuncu kadrosuna sahip olması şaşırtıcı değil, ancak başlangıçta, bu kilit oyuncuların hiçbiri hikayenin nereye gideceğini tahmin edemezdi.
Bu, 1967 Haziran'ında savunma bakanı Robert McNamara'nın yirmi dokuz yaşında bir yaveri olan Morton Halperin '58CC için kesinlikle doğruydu. Columbia'da siyaset bilimi uzmanı olan Halperin, Harvard'da Henry Kissinger ile ders veren ve 1966'da Johnson Pentagon'da çalışmak üzere hükümete giren parlak genç bir akademisyendi. Şimdi, bir yıl sonra, savaşın yoğunlaşmasıyla birlikte, McNamara Halperin'den kritik bir projeyi yönetmesini istedi: 1945'ten bu yana ABD'nin Vietnam'a müdahalesine ilişkin “ansiklopedik” bir çalışma. McNamara için, tasarımına yardım ettiği Vietnam Savaşı kazanılamaz görünüyordu ve gelecekteki araştırmacılar için bataklığın anatomisinin izini sürmek istedi.
Ayrıca projenin gizli tutulmasını istedi.
Üç başkan altında dış politika analisti olarak görev yapan seksen iki yaşındaki Halperin, “Bunu Ruslardan veya Çinlilerden değil Lyndon Johnson'dan saklamaya çalışıyorduk” diyor. “Çünkü LBJ, Pentagon'da onun politikasını baltalamaya ve bizi Vietnam'dan çıkarmaya çalışan siviller olduğuna inanıyordu ki bu doğruydu. 'Bunu yaptığımızı öğrenirse, hemen kapatır' diye düşündük. Bu yüzden konuştuğumuz herkese çalışma hakkında kimseye söyleyemediklerini, bunun McNamara'nın yönetimi altında olduğunu ve çok hassas olduğunu söyledik. sıkı sıkıya tutulmuştur.”
Halperin, projeyi tam zamanlı olarak yürütmek için Savunma Bakanlığı yetkilisi Leslie Gelb'i getirdi ve yazarları işe almaya ve denetlemeye devam etti. Raporun gizli statüsü nedeniyle, bu yazarların güvenlik iznine ihtiyacı vardı, bu nedenle Halperin, hükümet sözleşmeleri olan bir savunma politikası düşünce kuruluşu olan RAND Corporation'a döndü. RAND'ın işe aldığı kişiler arasında, bir zamanlar savaş konusunda şahin olan Harvard eğitimli bir savunma analisti olan Daniel Ellsberg de vardı.
Proje on sekiz ay boyunca süründü. Sonunda, Ocak 1969'da, Nixon göreve başlamadan beş gün önce, Savunma Bakanlığı Vietnam Görev Gücü Ofisi Raporu - yakında Pentagon Belgeleri olarak bilinecek - tamamlanmıştı. Otuz altı politika uzmanı, tarihçi ve subay tarafından yazılan rapor, kırk yedi cilde bölünmüş yedi bin sayfa anlatı, analiz ve destekleyici belgeden oluşuyordu. Dört yönetim üzerindeki Vietnam politikasının iç işleyişini ortaya çıkardı ve hükümetin halkı her noktada savaş hakkında aldattığına dair patlayıcı kanıtlar içeriyordu.
Halperin ve Gelb çalışmanın on beş kopyasını çıkardılar ve Halperin her sayfanın “çok gizli” olarak işaretlenmesini sağladı.
Her biri Johnson ve Kennedy kütüphanelerine birer kopya koydular, birkaçını eski yetkililere ve birini (Nixon'ın ulusal güvenlik danışmanı olan) Kissinger'a verdiler, beşini Pentagon'da bir kasaya koydular ve bir kopyasını kendilerine sakladılar. RAND. RAND başkanı Henry Rowen, bunu en yüksek yetkiye sahip olan Ellsberg ile paylaşmakta ısrar etti. Halperin boyun eğdi ama Ellsberg her şeyi görürse ne olacağından endişelendi. Halperin, “Dan, insanlara bilgi sağlamanın kalplerini değiştirebileceğine çok inanıyordu” diyor. "Kağıtları sızdıracağını biliyordum."
Tabii ki, Ellsberg, meslektaşı Anthony Russo'nun yardımıyla, gizli raporun kendi kopyasını çıkardı, sempatik senatörlere sundu ve alıcı bulamayınca Şubat 1971'de bir telefon aldı ve Vietnam Savaşı muhabiri Neil Sheehan'ı aradı. NS New York Times.
Gazeteler Cambridge'den (Ellsberg'in yaşadığı yer) Washington DC'ye, New York'a gönderildi. Zamanlar editörler, sıcak malzemeyi incelemek ve düzenlemek için Midtown Hilton'dan gizli bir operasyon başlattı. Bir muhabir ve editör ekibi, askerleri tehlikeye atacak veya CIA ajanlarının kimliklerini ortaya çıkaracak herhangi bir askeri sırrın yayınlanmamasını sağlamak için gazeteleri taradı. Ardından özet makaleler hazırladılar. Üç ay sürdü.
Anksiyete tavan yaptı Zamanlar. Editörler, yayıncı Arthur Ochs “Punch” Sulzberger Sr. '51CC, '92HON'u gazetenin yayınlamak için bir gazetecilik yükümlülüğü olduğuna - ve yapmazsa bütünlüğünü kaybedeceğine - ikna etmek zorunda kaldı. Şirketin dış danışmanı Louis Loeb 1922LAW, '70HON, Lord Day & Lord'un kıdemli ortağı, Zamanlar savaş zamanında sırları yayınlamanın sadece Sulzberger'i hapse göndermekle kalmayıp bir ihanet eylemi olacağını söyledi. Frankel, “Punch Sulzberger eski bir denizciydi ve kendisini hükümetine karşı yükümlülüğü olan çok sadık ve vatansever bir adam olarak görüyordu” diyor. Bu yüzden bu tavsiyeyi çok ciddiye aldı.”
Sulzberger, yasal risklerini azaltmak için yalnızca muhabirlerin özetlerini yayınlamalarını önerdi. Efsanelerin benimsediği inanca bağlı olan Frankel, Zamanlar muhabir James Reston '63HON - "yayınla ve lanet olsun" - diğerleriyle birlikte destekleyici belgelerin gerekli olduğunu savundu.
Sulzberger sekiz yıl önce yayıncı olmuştu ve ani ölümü mütevazi, gösterişsiz Punch'ı geniş bir nüfuz konumuna getiren kayınbiraderi yerini almıştı. Olarak Zamanlar makale daha sonra şunları kaydetti: “Birçok Zamanlar yöneticiler ve yakın akrabalar, Arthur'un çok genç olduğunu ve mücadeleye hazır olmadığını hissetti.” Ancak şüphecileri, onun makaleyi genişleten ve düzenlemeyi editörlerine bırakan ilkeli bir yayıncıya dönüşmesini izlemişti. Şimdi, olası bir cezai kovuşturmayla karşı karşıya ve ailesinin gazetesinin kaderi elindeyken, kariyerinin en büyük kararını vermek zorundaydı.
Haziran 1971'de, Londra'ya yapacağı geziye saatler kala, Sulzberger editörleri toplantı odasına çağırdı. Frankel, "Punch masanın bir ucunda oturuyordu," diye hatırlıyor. “Bir karara vardım: Belgeleri basabilirsin ama anlatıyı değil” dedi. Bu onun şakacı deme şekliydi: Yayınla ve kahretsin.”
13 Haziran Pazar günü gazetenin birinci sayfası. Zamanlar Nixon'ın kızının düğünüyle ilgili bir makale yayınladı. Bunun yanında, kasıtlı olarak abartısız bir başlığı olan “Vietnam Arşivi: Pentagon Çalışması, ABD'nin Artan Müdahalesinin 3 Yıldır İzini Sürüyor” başlıklı bir yazı vardı.
Ertesi gün, olaydan sonra Zamanlar Başsavcı John Mitchell, Pentagon Belgeleri serisinin ikinci bölümünü yayınlamıştı. Zamanlar Sızıntıların “Amerika Birleşik Devletleri'nin savunma çıkarlarına onarılamaz bir zarar vereceği” iddiasıyla daha fazla yayınlanmasını durdurma ve belgeleri devretme talebi. Ayrıca, I. Dünya Savaşı sırasında casusları cezalandırmak için çıkarılan bir yasa olan 1917 Casusluk Yasasını da gündeme getirdi.
Londra'daki Sulzberger gazetesini sansürlemeyi reddetti. (Daha sonra “korktuğunu” söyleyecekti.) 15 Haziran'da federal hükümet davayı durdurmak için dava açtı. Zamanlar yayından.
Frankel, "Bir sonraki bildiğimiz şey, mahkemeye gidiyorduk" diyor.
Floyd Abrams, Yüksek Mahkeme önünde on üç davayı tartışan ve şu anda Columbia'da hukuk öğretim görevlisi olan ünlü bir avukat, 1971'de otuz dört yaşında bir avukattı. Birinci Değişiklik uzmanı Alexander Bickel ile öğle yemeğinde olduğunu hatırlıyor, Yale'deki profesörü, ertesi gün Zamanlar hikayeyi kırdı. Abrams, "İnsanlar bize gazetelerin yayınlanması hakkında ne düşündüğümüzü soruyordu" diyor. "Ve Bickel ve ben, müdahil olmadıkları davalar hakkında yorum yapan avukatların muazzam özgürlüğü ile, 'Oh, Zamanlar güvenlidir. Amerika'da hangi haberlerin yayınlanabileceği konusunda önceden kısıtlamalarımız yok.'”
Ancak hükümet dava açtıktan sonra, gazeteyi yirmi yıldır temsil eden avukat Loeb, gazetenin davalarını mahkemede savunmayı reddetti. "Böylece Zamanlar Bickel'i aradılar ve sonra beni davada onunla çalışmak için çağırdılar" diyor Abrams. "O andan itibaren hayatım değişti."
Birçok insan için resmi bir gizlilik damgası tartışılmaz bir otoritenin ağırlığını taşır. Çoğu avukat ve yargıç 1971'de bu şekilde davrandı, ancak Frankel, Washington'un sırları nasıl kaçırdığını gerçekten anlayan birkaç Amerikalıdan biriydi. Abrams'ın firmasından dava üzerinde çalışan avukatlar, davanın ne olduğunu sorduğunda, Zamanlar yapmıştı, Frankel öfkeliydi. "Sırların sır olduğu ve herhangi bir yargıcın bunu böyle göreceği izlenimi altındaydılar."
Buna karşılık, Frankel davanın bir başka ünlü belgesi haline gelecek dikkate değer bir not hazırladı: hukuk ekibini eğitmek için otuz yedi maddelik bir mektup. “Hükümetin eşi benzeri görülmemiş bir meydan okuma Timküçük ve uzmanlaşmış bir muhabirler birliğinin ve birkaç yüz Amerikalı yetkilinin sözde gizli, gizli ve çok gizli bilgi ve belgeleri düzenli olarak kullanma biçimi takdir edilmeden anlaşılamaz veya karar verilemez” dedi. yazdı. “Yargı hatalarını gizlemek, kişilerin itibarını korumak, para kayıplarını ve israfını örtbas etmek için devlette hemen her şey bir süre gizli tutulmakta ve dış politika alanında 'gizli' ve 'hassas' olarak sınıflandırılmaktadır. herhangi bir kuralın, kanunun veya sebebin ötesinde.” Not o kadar açıklayıcıydı ki Bickel ve Abrams bunu mahkeme dosyalarına eklemek üzere Frankel tarafından imzalanmış bir yeminli beyan olarak hazırladılar.
15 Haziran Salı günü, avukat Zamanlar ve hükümet, Nixon'ın ABD New York Güney Bölgesi Bölge Mahkemesi'ne yeni atadığı Yargıç Murray Gurfein '26CC'nin Foley Meydanı mahkeme salonunda bir araya geldi. Bu, Gurfein'in yedek kulübesindeki ilk davasıydı. İkinci Dünya Savaşı sırasında askeri istihbarat subayı olan Gurfein, dört günlük bir yasaklama emri çıkardı. Zamanlar - gazete ve basın özgürlükleri için acı verici - ve hükümetin avukatlarına gazeteleri incelemelerini ve yayınlanması halinde ulusal güvenliğe zarar verecek belirli öğeleri göstermelerini söyledi. Frankel, "Ulusal güvenlik için en gevşek önem kriterlerini bile karşılayan tek bir belgeyi gösteremediler" diyor.
Gurfein, hükümetin ihtiyati tedbir teklifini - aslında bir ön kısıtlama - reddetti ve onun görüşü bir Birinci Değişiklik klasiği haline geldi. “Ulusun güvenliği sadece surlarda değil” diye yazdı. “Güvenlik aynı zamanda özgür kurumlarımızın değerinde de yatar. Huysuz bir basına, inatçı bir basına, her yerde hazır ve nazır bir basına, ifade özgürlüğü ve halkın bilme hakkının daha da büyük değerlerini korumak için otorite sahipleri zarar vermelidir.”
ABD bu karara itiraz etti ve bir yargıçlar heyeti davayı başka bir duruşma için Gurfein'e geri gönderdiğinde, Zamanlar Yargıtay'a başvurdu. 26 Haziran'da açılış tartışmaları başladı. New York Times Co. / Amerika Birleşik Devletleri.
Columbia Hukuk Fakültesi'nden yeni mezun olan Bollinger, habere yapıştırılmıştı. “Bu dava benim için önde ve merkezdi” diyor. “Babam küçük bir kasaba gazetesi işletiyordu, gazete ortamında büyüdüm, gazetede çalıştım. Dolayısıyla Pentagon Belgeleri derin bir kişisel öneme sahipti.”
30 Haziran'da mahkeme, 6-3'lük bir kararla, hükümetin önceden kısıtlama için gerekçe göstermenin “ağır yükünü” karşılayamadığına karar verdi. izin verdi Zamanlar (aynı zamanda Washington Post, davaya katılmıştı) Pentagon Belgelerini yayınlamaya devam etmek.
Sonunda, diyor Frankel, savunma, “aslında yasa haline gelen formülü kabul etmek için bazı yargıçlar elde etti: hükümetin yayınlayacağımız bir şeyin 'kesinlikle doğrudan, ülkeye ani ve onarılamaz bir zarar verir. Yargıç Potter Stewart'ın görüşünden gelen bu sözler davanın kalbiydi."
Ancak aynı fikirde olan yargıçlar bile, materyalin zararlı olacağını düşündüler ve hükümetin yayını durduramasa da, bu materyalin yayınevine karşı suç duyurusunda bulunabileceğini belirttiler. Zamanlar gerçeğinden sonra.
Frankel, “Mahkemenin tamamından net bir karar alamadığımız için hayal kırıklığına uğradık” diyor. “Ama geriye dönüp baktığımızda bu büyük bir zaferdi: mahkeme bir formül buldu - doğrudan, acil ve onarılamaz bir hasarı kanıtlama yükü - bu, meydan okumaya direndi. O zamandan beri önceden kısıtlamaya yönelik başka hiçbir girişim çok ileri gitmedi.”
Nixon yönetimi dava açmamayı tercih etti. Zamanlar, ancak Ellsberg'i (ve Anthony Russo'yu) Casusluk Yasası uyarınca suçladı. 115 yıla kadar hapis cezasına çarptırılan Ellsberg, Los Angeles'taki federal mahkemede yargılandı. Ancak dava, Mort Halperin'in Ellsberg'in sesini alan telefonunun 1969 ve 1970'te yasadışı olarak dinlenmesi de dahil olmak üzere, hükümetin görevi kötüye kullandığına dair ifşaatlarla o kadar delik deşik oldu ki, yargıç davayı reddetti.
“Pentagon Belgeleri davası konuşma özgürlüğünü savunmak için 2016 yılında kurulan Columbia'nın Knight First Amendment Enstitüsü'nün yönetici direktörü Jameel Jaffer, Amerikan serbest konuşma geleneğinin ve özellikle basın özgürlüğünün bir direğidir ve önemi ancak zamanla büyüdü" diyor. ve dijital çağda basın. Jaffer, dijital teknolojinin manzarayı değiştirdiğini söylüyor - Ellsberg yedi bin sayfanın fotokopisini çekmek zorunda kaldı, bugünün sızdıranları yüz binlerce belgeyi bir flash sürücüye indirebilir - ancak ulusal güvenlik, basın özgürlüğü ve ihbarcıların muamelesi sorunları her zamanki gibi acil.
başlıklı yeni bir deneme kitabında Ulusal Güvenlik, Sızıntılar ve Basın Özgürlüğü: Pentagon Belgeleri Elli Yıl Sonra, Bollinger ve Chicago Üniversitesi hukuk profesörü Geoffrey R. Stone, davayı çağdaş bir mercekle değerlendirmek için önde gelen hukuk alimleri, gazeteciler ve ulusal güvenlik uzmanlarından oluşan bir kadroyu bir araya getiriyor. Columbia World Projects'in eski müdür yardımcısı ve şimdi ABD ulusal istihbarat direktörü Avril Haines, gizlilik ve şeffaflık güçleri arasındaki “denge için mücadeleyi” tartışıyor Jaffer, ABD'nin istihbarat ve benzeri sırları ifşa eden ulusal güvenlik muhbirlerini koruma ihtiyacını inceliyor. Abu Ghraib'in insansız hava aracı saldırılarının suistimalleri ve görgü tanıklarının kayıpları ve diğerleri, aşırı sınıflandırma, Casusluk Yasası, 11 Eylül sonrası güvenlik durumu ve basın ve sızıntı yapanlar için yasal korumalardaki eşitsizlikleri ele alıyor.
Jaffer, “Mahkemelerin basına sağladığı güçlü korumaları kutlarken, gazetecilerin kaynaklarının konumu kötüleşti” diyor. “Suistimalleri ifşa etmek için hükümet sırlarını ifşa etme eğiliminde olan insanlar, ifşaları tamamen savunulabilir olsa bile artık uzun bir hapis cezası olasılığını düşünmelidir: teknoloji onları izlemeyi kolaylaştırıyor ve hükümet Casusluk Yasasını çok kullandı. daha agresif."
Jaffer, gizli uydu fotoğrafları veren Ellsberg, Russo ve Samuel Morison hariç, 11 Eylül'den önce, Jane'in Savunma Haftalık 1980'lerde ve daha sonra Başkan Clinton tarafından affedildi, hiç kimse basına bilgi verdiği için Casusluk Yasası uyarınca yargılanmadı. “Fakat 11 Eylül'den beri birçok vaka oldu” diyor. “Şimdi, casuslarla ilgili olması gereken bu 1917 yasasına göre gazetecilerin kaynaklarının kovuşturulması alışılmadık bir durum değil. Ahlaki olarak, gizli sırları yayınlayan gazetecilere neden ödül verildiğini açıklamak zor. Zamanlar Pentagon Belgeleri kapsamı için 1972 Pulitzer Kamu Hizmeti Ödülü'nü kazandı], bu sırları ifşa edenler ise hapisle tehdit ediliyor.”
Sızıntılar konusunda uzman olan Columbia hukuk profesörü David Pozen bu endişeyi paylaşıyor. “ABD'de sızıntıya karşı yasaları oldukça acımasız buluyorum” diyor.“Sızıntı yapanın lehine olan sistemdeki herhangi bir 'vergi' yasalardan değil, yasaların uygulanmamasından kaynaklanır.”
Bollinger, "Casusluk Yasası'nın değiştirilmesi gerekiyor, bu hukuk sistemimizde bir anormallik" diyor. "Biden yönetimi altında ve Pentagon Belgelerinin ellinci yıldönümünde şu anda yasayı değiştirmek için bir kongre eylemi yapabileceğimizi umuyorum."
Çevrimiçi söylemi korumak için dava, araştırma ve halk eğitimini kullanan Knight Enstitüsü, yönetimi Jaffer'in “basın özgürlüğüne yönelik büyük bir tehdit” olarak gördüğü WikiLeaks kurucusu Julian Assange aleyhindeki davayı düşürmeye çağırdı. 2019'da Assange, Ordu askeri Chelsea Manning tarafından sağlanan ve bazıları ABD'nin savaş vahşetini ve Irak ve Afganistan'daki savaşlarla ilgili yalanları ortaya çıkaran binlerce belgenin 2010 yılında yayınlanması nedeniyle Casusluk Yasası kapsamında on yedi suçlamayla suçlandı. Jaffer ayrıca Edward Snowden'a yönelik Casusluk Yasası suçlamalarını "bir gülünç" olarak nitelendiriyor ve yetkisiz gizli bir gözetim programıyla ilgili veriler de dahil olmak üzere 1,5 milyon NSA dosyasını kopyalayan ve bunları şirketteki gazetecilere veren eski CIA yüklenicisinin olduğunu söylüyor. Muhafız, birden fazla mahkemenin daha sonra programı yasa dışı bulduğunu belirterek “muazzam bir kamu hizmeti” gerçekleştirdi.
Snowden hakkında farklı görüşler Bollinger ve Stone'un kitabında ortaya çıkıyor, ancak Bollinger'in bilgisayarların ve internetin “geleneksel medyanın geleneksel modelini baltaladığı” ve potansiyel sızıntıların alanını genişlettiği iddiasına çok az kişi itiraz edebilir. "Pentagon Belgeleri zamanında, New York Times ve Washington PostBelgeleri gözden geçireceğine, ulusal güvenlik çıkarlarını halkın bilme hakkıyla karşılaştıracağına ve bir karara varacağına güvenebileceğin kesinlikle sorumlu kurumlar” dedi. “Artık WikiLeaks gibi temel felsefesi her şeyin kamuya açık olması ve hükümetlerin gizlilik içinde çalışma hakkının olmaması olan kuruluşlar var. Bu, ifşaatlara zarar verme riskini büyük ölçüde artırıyor.”
Abrams aynı fikirde. “Bu Zamanlar Bu yoğun şekilde sınıflandırılmış çalışmanın yedi bin sayfasından çok daha azını yayınladı ve belirli materyallerin yayınlanmasından kaçınmak için çaba sarf etti, her düzeyde övgüye değerdi” diyor.
Abrams'a göre, Pentagon Belgeleri davasından kalıcı bir ders, hükümet yayının ciddi zarar vereceğini iddia ettiğinde bazı sağlıklı şüpheciliği saklamamız gerektiğidir. “Her durumda, elbette, doğru olabilirler” diyor. “Ancak elli yıl önce, sadece Nixon yönetiminde değil, iktidardaki önemli sayıda insan tarafından iddia edilen, Pentagon Belgelerinin yayınlanmasına izin verilmesinin ulusa büyük zarar vereceği yönündeydi. Ve bu olmadı."
Bu bahar Columbia'da sivil özgürlükler uzmanı Vincent Blasi ile birlikte öğrettiği İlk Değişiklik Fikirleri adlı kursunda, ders programı James Madison'ın 1799-1800 Virginia Raporu, Uzaylı ve İsyan Eylemleri John Stuart Mill'in Özgürlük Üzerine ve Abrams'ın iyi bildiği ve sonuna kadar savunacağı bir davadan seçmeler de dahil olmak üzere Amerikan hukuk tarihindeki İlk Değişiklik görüşleri.
“Yıllar boyunca Pentagon Belgeleri kararı, basın özgürlüğünün devam eden bir koruyucusu olarak hizmet etti” diyor. "Bu görüşüm hiç değişmedi."
Curiam'ın Görüşüne Göre
Yüksek Mahkeme, altı yargıç çoğunluğuyla curiam kararı başına üç paragraf yayınladı. "Per curiam", "mahkeme tarafından" anlamına gelir. Curiam başına bir karar, mahkeme tarafından tek bir adalet yerine bir bütün olarak yazılır ve verilir. Mahkeme, New York Times lehine karar verdi ve herhangi bir ön kısıtlama eylemini reddetti. Hükümet, "böyle bir kısıtlamanın dayatılması için gerekçe göstermenin ağır bir yükünü taşıyor", yargıçların çoğunluğu kabul etti. Hükümet bu yükü kaldıramadı ve yayın yasağını anayasaya aykırı hale getirdi. Mahkeme, alt mahkemeler tarafından verilen tüm geçici yasaklama emirlerini iptal etti.
Yargıçların üzerinde anlaşabileceği tek şey buydu. Yargıç Hugo Black, Yargıç Douglas ile hemfikir olarak, herhangi bir ön kısıtlama biçiminin Kurucu Babaların İlk Değişikliği yürürlüğe koymakla amaçladıkları şeye karşı olduğunu savundu. Yargıç Black, New York Times ve Washington Post'u Pentagon Belgelerini yayınladıkları için övdü.
Yargıç Black, ihtiyati tedbir istemek için Yüksek Mahkemeden Yürütme Organı ve Kongre'nin Birinci Değişikliği "ulusal güvenlik" adına ihlal edebileceğini kabul etmesini istemek olduğunu yazdı. Yargıç Black, “güvenlik” kavramının böyle bir karara izin vermeyecek kadar geniş olduğunu düşündü.
Yargıç William J. Brennan Jr., önceden kısıtlamanın ulusal güvenlik yararına kullanılabileceğini, ancak hükümetin kaçınılmaz, doğrudan ve acil olumsuz sonuçlar göstermesi gerektiğini öne süren bir mutabakata imza attı. Hükümet, Pentagon Belgeleri açısından bu yükü kaldıramadı, buldu. Hükümet avukatları, mahkemeye Pentagon Belgelerinin yayınlanmasının ulusal güvenliğe nasıl yakında zarar verebileceğine dair somut örnekler sunmamıştı.
Tek Destansı Belgede Ortaya Çıkan Vietnam Savaşı'nın Sırları ve Yalanları
Pentagon Belgelerinin ifşaatlarıyla birlikte ABD halkının hükümete olan güveni sonsuza dek azaldı.
Bu makale, bir özel rapor Pentagon Belgelerinin 50. yıldönümünde.
Savunma Bakanı Robert S. McNamara, ele geçirilen bir Çin makineli tüfeğini sallayarak 1965 baharında televizyonda yayınlanan bir basın toplantısında göründü. Amerika Birleşik Devletleri ilk muharebe birliklerini Güney Vietnam'a henüz göndermişti ve onun övündüğü yeni hamle daha da ileriydi. kuşatılmış Vietcong'u yıpratıyor.
“Son dört buçuk yılda Vietkong, yani Komünistler 89.000 adamını kaybetti” dedi. “Ağır tahliyeyi görebilirsiniz.”
Bu bir yalandı. Gizli raporlardan McNamara, Güney'deki durumun "kötü ve kötüye gittiğini" biliyordu. Bilgi, "VC'nin inisiyatifi var" dedi. Kırsal nüfus arasında, bir şekilde şehirlerde ve hatta askerler arasında bozgunculuk artıyor.”
Amerika'nın Vietnam'a katılımı boyunca McNamara'nınki gibi yalanlar istisna değil kuraldı. Yalanlar halka, Kongre'ye, kapalı oturumlarda, konuşmalarda ve basında tekrarlandı. 1967'de McNamara, Pentagon Belgeleri olarak bilinen gizli belgelere dayanan gizli bir tarih yazmamış olsaydı, gerçek hikaye bilinmeyebilirdi.
O zamana kadar, savaşta yaklaşık 500.000 ABD askeri varken bile savaşın bir çıkmazda olduğunu biliyordu. Savunma Bakanlığı'nın 1945'e dayanan karar verme sürecini bir araya getirmek ve analiz etmek için bir araştırma ekibi kurdu. Bu ya donkişotça ya da kibirliydi. Başkanlar John F. Kennedy ve Lyndon B. Johnson'ın savunma bakanı olarak McNamara, savaşın mimarıydı ve ABD politikasının temel taşı olan yalanlara karıştı.
Araştırmanın analistlerinden Daniel Ellsberg, sonunda 1971'de alıntılar yayınlayan raporun bölümlerini The New York Times'a sızdırdı. Pentagon Belgelerindeki ifşaatlar, savaştan bıkmış bir ülkeyi, genç Amerikalıların ceset torbalarını, fotoğrafları çileden çıkardı. ABD hava saldırılarından kaçan Vietnamlı sivillerin sayısı ve ülkeyi İç Savaş'tan bu yana hiçbir şeyin olmadığı kadar bölen bitmek bilmeyen protestolar ve karşı protestolar.
Gazetelerde ifşa edilen yalanlar nesiller boyu geçerliydi ve Amerikan halkının çoğu için bu büyük aldatmaca, bugün daha da yaygın olan bir hükümet şüphesini tohumladı.
Resmi olarak "Savunma Bakanlığı Vietnam Görev Gücü Ofisi Raporu" başlıklı belgeler, Başkan Franklin D. Roosevelt'in Başkan Lyndon B. Johnson'a kadar olan yönetimlerini kapsayan 47 cilt doldurdu. Onların 7.000 sayfası, soğuk, bürokratik bir dille, ABD'nin stratejik önemi şüpheli küçük bir Güneydoğu Asya ülkesinde uzun ve maliyetli bir savaşa nasıl saplandığını anlatıyordu.
Bunlar, Birleşik Devletler'in kaybettiği ilk savaşın önemli bir kaydıdır. Modern tarihçiler için bunlar, Amerika Birleşik Devletleri'ni Irak ve Afganistan'ın “sonsuz savaşları” ile savaşmaya yönlendiren zihniyet ve yanlış hesapların habercisidir.
Orijinal günah Vietnam'daki Fransız yöneticileri destekleme kararıydı. Başkan Harry S. Truman, Çinhindi kolonilerini geri alma çabalarını sübvanse etti. Vietnamlı milliyetçiler, bir komünist olan Ho Chi Minh önderliğinde bağımsızlık mücadelelerini kazanıyorlardı. Ho, II. Dünya Savaşı'nda Japonya'ya karşı ABD ile birlikte çalışmıştı, ancak Soğuk Savaş'ta Washington onu Sovyet yayılmacılığının iz sürücü atı olarak yeniden şekillendirdi.
Sahadaki Amerikan istihbarat memurları durumun böyle olmadığını, Güneydoğu Asya bir yana Vietnam'ı ele geçirmek için bir Sovyet planına dair hiçbir kanıt bulamadıklarını söylediler. Bir Dışişleri Bakanlığı notunda belirtildiği gibi, "Güneydoğu Asya'da Moskova'ya yönelik bir komplo varsa, Çinhindi bir anormalliktir."
Ancak Komünist Mao Zedong'un iç savaşı kazandığı Çin'e bir göz atan Başkan Dwight D. Eisenhower, Vietnam Komünistlerini yenmenin “Asya'da daha fazla Komünist yayılmayı engellemek için” gerekli olduğunu söyledi. Vietnam Komünist olsaydı, Güneydoğu Asya ülkeleri domino taşları gibi düşecekti.
Bu domino teorisine olan inanç o kadar güçlüydü ki, Amerika Birleşik Devletleri Avrupalı müttefiklerinden koptu ve Fransız savaşını sona erdiren 1954 Cenevre Anlaşmalarını imzalamayı reddetti. Bunun yerine ABD, Güney Vietnam'ın otokratik, anti-komünist lideri Ngo Dinh Diem'e tam destek vererek mücadeleye devam etti. General J. Lawton Collins Vietnam'dan Eisenhower'ı Diem'in sevilmeyen ve yeteneksiz bir lider olduğu ve değiştirilmesi gerektiği konusunda uyararak yazdı. Değilse, General Collins şöyle yazdı: “Güneydoğu Asya'ya yardım etme planlarımızı yeniden değerlendirmenizi tavsiye ederim.”
New York Times için : 1. Değişikliğin basın özgürlüğü garantisi, bu belgelerin yayınlanmasında gazeteyi korur. Ulusal savunma konularında yürütme yetkisi üzerindeki birkaç kısıtlamadan biri bilgili bir nüfustur. Basın Amerikan halkını bilgilendirmek için özgür olmalıdır. Ayrıca Hükümet, Pentagon Belgelerinin yayınlanmasının ulusal güvenliği tehlikeye atacağını gösteremedi.
Amerika Birleşik Devletleri için: 1. Değişiklik, özellikle ulusun güvenliği söz konusu olduğunda, mutlak bir basın özgürlüğünü garanti etmemektedir. Mahkeme, temel olarak önemli olan özgür basın hakkı ile Hükümetin ulusu koruma konusundaki eşit derecede önemli görevi arasında bir denge kurmalıdır. Bu belgelerin yayınlanmasına izin verilmesi, ulusal güvenliği ilgilendiren gelecekteki davalar için tehlikeli bir emsal teşkil edecektir.
Nixon ve Pentagon BelgeleriRobert McNamara
1967'nin başlarında, Savunma Bakanı Robert S. McNamara, Vietnam Savaşı nedeniyle artan bir hayal kırıklığı duygusuyla mücadele ediyordu. ABD'nin bu kadar derin müdahalesine yol açan karar alma sürecini sorgulayan McNamara, bölgedeki 1945 sonrası politikanın kapsamlı bir analizini başlattı. Böylece "Pentagon Belgeleri" olarak adlandırılacak olanın yaratılması başladı.
Haziran ayına kadar, Vietnam Çalışma Görev Gücü, Savunma Bakanlığı'nda Uluslararası Güvenlik İşleri Politika Planlama ve Silah Kontrolü müdürü Leslie H. Gelb'in yönetiminde resmen görev başındaydı.
Pentagon Kağıtları cildinin kapağı
Bir buçuk yıl sonra, Gelb'in RAND Corporation ve Washington Savunma Analizi Enstitüsü'nden 36 askeri personel, tarihçi ve savunma analistinden oluşan ekibi, 47 ciltten oluşan yaklaşık 7.000 sayfa üretti.Amerika Birleşik Devletleri-Vietnam İlişkileri, 1945–1967 İkinci Dünya Savaşı'nın sonundan 1968 başlarındaki Tet Taarruzu sonrasına kadar kapsamlı bir belgesel ve analitik kayıttı. Ancak en önemlisi, son derece gizli çalışma, Harry S. Truman'dan Lyndon B. Johnson'a kadar olan yönetimlerin isteyerek aldattığını ortaya koydu. Amerikan halkı, ulusun Vietnam'a müdahalesi hakkında.
Çoğu gizli belgede olduğu gibi, McNamara'nın ayrıntılı çalışması da onlarca yıldır toz toplamış olabilir. Bunun yerine çoğu ortaya çıktı New York Times, ve yayınlanması Richard Nixon'ın başkanlığında bir dönüm noktası oldu - Pentagon Belgeleri'nin Nixon'ın kendisinin iktidarda olmadığı bir dönemi kapsadığı düşünüldüğünde ironik bir bükülme.
Başkan Richard Nixon
Bununla birlikte, sızıntı Nixon başkanlığı sırasında meydana geldi ve onu, başkanlığını ve ulusu korumak için hayatının bir savaşına girdiğine ikna etti. Onun gözünde, Pentagon Belgeleri'nin yayınlanması, hükümet ve medya genelinde, amacı kendisini gayrimeşru hale getirmek ve yönetimini devirmek olan radikal, solcu bir komplonun varlığını doğruladı.
Nixon, emrindeki her araçla savaşmaya karar verdi ve amaçlarına ulaşmak için yasayı çiğnemek için hayati bir karar verdi.
2010 yılında Daniel Ellsberg, Les Gelb ve James Goodale, Columbia Journalism Review tarafından düzenlenen bir etkinlikte Pentagon Belgelerini tartıştılar.
Pentagon Belgelerinin hikayesi, nükleer silah stratejisi ve isyan bastırma teorisinde uzmanlaşmış bir savunma analisti olan Daniel Ellsberg ile başlıyor. Ellsberg, 1964-65 yılları arasında Pentagon'un Uluslararası Güvenlik İşleri (ISA) bölümünde, ardından iki yıl boyunca Güney Vietnam'da bir analist olarak görev yapmış, Vietnam hakkında derin bilgiye sahipti. RAND Corporation için çalışmak üzere Amerika Birleşik Devletleri'ne döndükten sonra Gelb'in görev gücünün bir üyesi oldu. Çalışma, zaten şüphelendiği şeyi doğruladı: ABD'nin Vietnam'a müdahalesi, hükümetin sistematik aldatmasına dayanıyordu. Nixon yönetimi Vietnam'da kendi politikasını sürdürürken, Ellsberg giderek daha fazla hüsrana uğradı, devam eden bir aldatma ve tırmanma modeli gördü ve çalışmayı sızdırmayı düşünmeye başladı.
Neil Sheehan
1969 sonbaharında birkaç hafta boyunca Ellsberg, başka bir eski RAND çalışanının yardımıyla gizlice dışarı çıkıp çalışmanın fotokopisini çekmeyi başardı. MIT Uluslararası Araştırmalar Merkezi'ne taşındıktan sonra, onu sızdırmak için son kararı verdi.
Başlangıçta Ellsberg, Senatör J. William Fulbright [D-AR], Senatör Charles Mathias Jr. [R-MD], Senatör George McGovern [D-SD] ve Kongre Üyesi Paul (Pete) McCloskey Jr. gibi Kongre üyelerine başvurdu. R-CA] içlerinden birinin Pentagon Belgelerine girmeye istekli olacağı umuduyla Kongre Kaydı. Dördü de reddetti. Ancak Ellsberg'in çabaları tamamen sonuçsuz değildi. McGovern, kopyalarını iki tarafa da vermesini önerdi. New York Times ya da Washington Post. Mart 1971'de Ellsberg çalışmayı gösterdi. Zamanlar muhabir Neil Sheehan.
NS Zamanlar hikayenin büyük olduğunu biliyordu. Sheehan ve birkaç seçkin meslektaşı, fotokopisi alınmış binlerce sayfayı sıralamak için New York Hilton'a sığındı. Zamanlar yönetim, yüksek derecede sınıflandırılmış materyal yayınlama riskini alıp almamaya karar verdi.
10 Haziran'da, gazetenin hukuk firması Lord, Day & Lord'un tavsiyesine karşı Sheehan'a haber verildi. Zamanlar ilerlemeye karar vermişti. Editörler Pentagon Belgelerini savaşı analiz etmek ve düzinelerce sayfayı kelimesi kelimesine yayınlamak için kullanacaklardı, ilk seçki 13 Haziran 1971 Pazar günü yayınlandı. O günün ön sayfasında Sheehan'ın bir makalesi vardı, “Vietnam Arşivi: Pentagon Study Traces Three Decades of Artan ABD Katılımı.” Öyleydi, Zamanlar bir serinin birinci bölümü açıklandı.
gününde New York Times Pentagon Belgelerinin ilk bölümünü yayınladı, aynı zamanda Tricia Nixon'ın düğününü de kapsıyordu. Richard Nixon ve Henry Kissinger
hakkında yasal işlem yapılması Zamanlar Nixon'ın ilk içgüdüsü değildi. 13 Haziran 1971'de Ulusal Güvenlik Danışmanı Henry A. Kissinger ile yaptığı konuşmada, başkan Pentagon Belgelerinin okuyuculara Vietnam Savaşı'nın seleflerinin hatalarının bir ürünü olduğunu hatırlatarak kendisine siyasi olarak yardımcı olabileceğini kabul etti. Nixon ve Kissinger, yanlışlıkla, çalışmanın yayınlanmasının, ABD kuvvetlerinin Vietnam'dan çekilmesini gerektirecek olan McGovern-Hatfield Değişikliği üzerinde yapılacak bir oylamayı etkilemek için zamanlandığını varsaydılar. Elbette, Nixon yayını "ihanet" olarak kınadı, ancak yönetimin ilerlemeye devam etmesi ve sadakatsiz insanlardan "temizlemesi" gerektiğine karar verdi. ("İhanet", Başkan Lyndon Johnson'ın 1968 sonlarında Nixon kampanyasının Vietnam ilişkilerine karışmasını tanımlamak için kullandığı sözcükle aynıydı. Daha fazla ayrıntı için bkz. "Jeff Sessions, Logan Yasası ve Chennault Olayı".)
John Ehrlichman
Söz verildiği gibi, 14 Haziran Pazartesi, Sheehan'ın bir başka ön sayfa makalesini getirdi: "Vietnam Arşivi: '64 Seçiminden Önce Geliştirilen Bomba Konsensüsü, Çalışma Diyor." Nixon'ın eğilimi çok az değişti ve yayına devam etmek için istifa etti. Başkana Başsavcı John Mitchell'in gazeteyi daha fazla yayınlanmaması için uyarmak istediğini söyleyen John D. Ehrlichman ile yaptığı bu konuşma sırasında Nixon, Pentagon Belgelerini kimin sızdırdığını bulmaya odaklandı, yayınlanmasını durdurmaya değil.
John Mitchell
Dakikalar sonra, hükümetin dava açma hakkını kaybedeceğinden korkan Mitchell, Zamanlar hemen yanıt vermezse, gazeteye bir uyarı göndermek için Nixon'dan izin istedi. Nixon, Demokratların kirli çamaşırlarının yayınını kesmek konusunda isteksizdi, ancak bu hızlı telefon görüşmesinde Mitchell'in planını kabul etti. Zamanlar bir “düşman”dı.
Nixon, telgrafın Zamanlar Yayının durdurulması için alçakgönüllü bir talep olurdu, Adalet Bakanlığı tarafından gönderilen mesaj, Casusluk Yasası uyarınca cezai kovuşturma tehdidinden başka bir şey değildi. Telgraf ayrıca şunları da istedi: Zamanlar belgeleri derhal hükümete iade edin. Bunun yerine gazete, yalnızca bir mahkeme kararını kabul edeceğini söyleyerek yayınlamaya devam etti.
Buna rağmen, 14 Haziran akşamı, Nixon, huysuz bir basınla sorunlu bir ilişkide dikkat çekmeyen bir bölüm olarak gördüğü şeyle nispeten ilgisiz kaldı.Çoğu hesaba göre, sızıntıya kızan, hem ABD'nin Çin ile daha yakın ilişkiler geliştirme şansını hem de Kuzey Vietnamlılarla müzakerelerini tehlikeye atacağından korkan Kissinger'dı. İçinde Gölgelerin Peşinde: Nixon Bantları, Chennault Olayı ve Watergate'in KökenleriBununla birlikte, Miller Merkezi uzmanı Ken Hughes, Nixon'ın Pentagon Belgeleri'nin sızdırılmasının ardından kendi Vietnam sırlarının -özellikle de başkan olarak ilk eylemlerinden biri olan Kamboçya'nın açıklanmayan bombalanmasının ve Nixon'ın Chennault Olayı'nın- açıklanmasından endişe duyduğunu savunuyor. 1968 cumhurbaşkanlığı seçimlerinden önce barış görüşmelerini önlemeye yönelik gizli çabalar. (Bkz. Hughes, kitabını Miller Merkezinde tartışıyor.)
Clark Clifford
Korkularının kaynağı ne olursa olsun, Nixon hızla, Pentagon Belgeleri projesini denetleyen Johnson yönetim görevlilerini içeren bir komplonun hedefi olduğuna ikna oldu: Paul C. Warnke, Morton H. Halperin ve Les Gelb, hepsi de ABD'deki tüm üst düzey yetkililer. ISA. Hiçbiri sızıntıya katılmamıştı. Ancak Halperin, Kissinger için Nixon Beyaz Saray'da çalışırken Kamboçya'nın gizli bombalanmasını öğrenmişti. Ve üçü de Johnson yönetiminin barış görüşmelerini başlatma çabaları sırasında Savunma Bakanı Clark M. Clifford'un danışmanı olarak çalışmıştı - bu yüzden Nixon kampanyasının kendilerini sabote etme çabalarını biliyorlardı. (Bu konuşmayı, aşağıdaki dökümü kullanarak takip ederek anlamak zor.)
Başkan Nixon: Bu çok kötü bir durum. Bu adam bunu yapan bir radikal. Bir radikal, bizce. Radikal sol-
H.R. “Bob” Haldeman: [Daniel] Ellsberg? [belirsiz.]
Başkan Nixon: [belirsiz.] Hayır, onun kim olduğunu bilmiyoruz. Ama belki de odur. Ya da belki [Uluslararası Güvenlik İşleri eski Politika Planlama ve Silah Kontrolü Direktörü Leslie H.] Gelb. İkinin biri. Ya bir radikaldir. Bu yüzden kağıtları çıkarır ve yapar - şimdi kahretsin, [vurma masası] birinin hapse girmek zorunda Bu konuda. Biri bunun için hapse girmeli. Hepsi bu kadar. Buradaki insanlarımız, savaşı nasıl düşünürlerse düşünsünler, “Şunu şunu yapıyoruz” deyip gidemiyorlar. Onunla cehennem gibi savaşmalıyız.
Haldeman: Evet.
Başkan Nixon: Ha. Gerçekten zor bir durum. Ama bence . . . [Başsavcı John N.] Mitchell bunu yapmak istedi. "İyi. Gitmek." ---
Başkan Nixon: Ama Bob, doğru olanı yapıyoruz - az önce - ikna oldum ki, bilirsin, durumu ne kadar çok düşünürsen, bence o kadar çok savaşmalısın - savaşmalısın. NS Zamanlar şey beni karşı karşıya olduğumuza gerçekten ikna etti - demek istediğim, [Ulusal Güvenlik Danışmanı] Henry [Kissinger]'in dediği gibi, bu bir komplo, Bob. Ne düşünüyorsun? katılmıyor musun?
Haldeman: Kesinlikle açık. O şeyi oraya koydukları zamanlamaya bak.
Başkan Nixon: [New York Times muhabir] Neil Sheehan kısır bir savaş karşıtı tiptir. Elbette, hepimiz buna karşıyız, ama kahretsin. Ve eğer bu uzunluğa giderlerse, elimizdeki her şeyle savaşacağız. Ve ben—ben sadece—ben sadece—biraz şansımızı deneyeceğiz.
Kamuoyunda Nixon, yönetimini “Kennedy-Johnson Belgeleri” olarak adlandırdığı şeyden ayırmak istedi. Bunun yerine, Beyaz Saray siyasi ajanı Charles W. “Chuck” Colson'a, gizli meseleleri gizli tutarak "hükümetin bütünlüğünü korumak için daha büyük sorumluluğa" odaklanmasını söyledi. "ne Zamanlar yaptı," diyor başkan bu konuşmada, "kendini yasaların üzerine yerleştiriyor."
16 Haziran'da Nixon ve Ehrlichman yasal savaşı tartışıyorlardı - ancak yalnızca olası tüm sızıntıları ve komplocuları caydırmak için daha geniş bir siyasi strateji açısından. Adalet Bakanlığı, Pentagon Belgelerinin daha fazla yayınlanmasının ulusal güvenlik için bir tehdit oluşturduğunu iddia etse de, bu konuşmada Nixon ve yardımcısı, bir mahkeme kararının Ellsberg'e karşı "o büyük jüriyi başlatma" planlarını nasıl etkileyeceği konusunda daha fazla endişeliydi.
Ertesi gün Oval Ofis'te önemli bir toplantı yapıldı. Kissinger, dostlukları bozulmadan önce şahsen tanıdığı Ellsberg'den uzaklaştı. Bir MIT görünümünde, Ellsberg, Kissinger'ın sözünü defalarca, Nixon'ın Vietnamlaştırma politikasından kaynaklanacak Vietnamlı kayıplar hakkında sorularla bölmüştü. Kissinger'ın sızıntı konusundaki öfkesi, en azından kısmen kişisel bir ihanet duygusundan gelmiş gibi görünüyor.
H.R. "Bob" Haldeman
Bu konuşma daha sonra hırsızlık yapmak için bir başkanlık emrine dönüştü. Nixon, Kissinger ve personel şefi H. R. "Bob" Haldeman, eski Başkan Johnson'ın sızıntıya karşı sesini yükseltmesini tartıştı ve Haldeman, LBJ'ye şantaj yapılmasını önerdi. Üçlü daha sonra yardımcısı Tom Huston'ın Gelb'in Vietnam hakkında açıklanmayan raporların bir kopyasını Brookings Enstitüsü'ndeki bir kasada sakladığını öne süren bir raporu inceledi. Huston, iç terörle mücadele adı altında hükümete sızma, telefon dinleme ve posta açmanın kullanımını yaygınlaştırmaya yönelik gizli bir öneri olan "Huston Planı"nın yazarıydı. Nixon, yardımcılarına Huston Planını uygulamalarını ve Vietnam belgelerini Brookings'ten çalmalarını söyledi. Bu, yasayı çiğnemeyi önerdiği son sefer olmayacaktı.
Johnson'a olan öfkesine rağmen, Nixon'ın bir kamuoyu savaşı yürütmeye olan ilgisi, Pentagon Belgeleri tartışmasının beş gününde çoktan sönmüştü. Ancak düşmanlarına karşı gizli bir mücadeleye olan ilgisi artıyordu. Yüksek Mahkeme 25 Haziran'da duruşmayı kabul ettiğinde Amerika Birleşik Devletleri v. New York Times Co. (403 U.S. 713 [1971]), birkaç başka gazete de Zamanlar Yüksek Mahkeme davasındaki bir davalı da dahil olmak üzere Pentagon Belgelerinin bölümlerini yayınlarken: Washington Post.
Başsavcı Mitchell ile yapılan bu konuşma, başkanın J. Edgar Hoover ile ilgili hayal kırıklığını da ortaya koyuyor. FBI direktörü olarak Hoover, Ellsberg'in resmi soruşturmasından sorumluydu. Ancak Hoover, Ellsberg'in kayınpederi Louis Marx ile de arkadaştı. Nixon, Mitchell'den Hoover'a yaslanmasını istedi ve ardından Beyaz Saray'ın konuyu bizzat araştırmak zorunda olup olmayacağını merak etmeye başladı.
Chuck Colson
Tıpkı daha önceki konuşmalarının, ABD'ye karşı yasal işlem yapılması için önemli siyasi motivasyonları ortaya çıkarması gibi. Zamanlar, Nixon, olası komplocuların kalplerine korku salması ve hükümet içindeki düşmanlardan potansiyel sızıntıların akışını engellemesi için Ellsberg'e odaklandı. Nixon, Hoover'ın soruşturmasından memnun kalmadı ve kendi paralel soruşturmasını başlatmak için adımlar attı.
Ertesi gün, Yüksek Mahkeme, altıya karşı üç oyla, “hükümetin önceden bir kısıtlama için gerekçe göstermenin 'ağır yükünü' karşılamadığına” karar verdi. Başka bir deyişle, Zamanlar ve Postalamak, diğer gazeteler gibi Pentagon Belgeleri'nin yayınlanmasına devam edebilir. Mahkeme davasının artık önemli olmadığına inanan Nixon'ın ilk tepkisi, sonuca değil, oyların dağılımına dikkat çekmek oldu. Bir kez daha Colson'a hiçbir şeyin, Mahkeme kararının bile, Ellsberg'i hapse atmasının önünde duramayacağını açıkladı.
Şimdi Nixon, Beyaz Saray'ın gerekli tüm araçları kullanarak kendi soruşturmasını yapması gerektiği sonucuna vararak Ellsberg'e saldırmaya odaklandı. Kendini koruma içgüdüleri devreye giren Nixon, 30 Haziran gecesi Haldeman ile yaptığı konuşmada bu hareket tarzını rasyonalize etti ve “Zor bir oyun” dedi.
Pentagon Belgelerinin sızdırılması, Richard Nixon'da derin bir paranoyaya neden oldu ve onu yok etmeye çalışan büyük bir komplodan asla güvende olmayacağına dair inancını pekiştirdi. Başkanın tepkisi, yönetimini, düşman olarak gördüğü kişilere saldırmak ve özellikle sızıntı yapanlardan gelen tehditleri arayıp yok etmek için sistematik bir çabayı kurumsallaştırmaya yöneltti. Bu dürtünün nihai tezahürü, ilk görevi Ellsberg'in psikiyatristinin ofisine baskın yapmak olan, gayri resmi olarak Tesisatçılar olarak adlandırılan Beyaz Saray Özel Soruşturma Birimiydi. Daha sonra, grubun üyeleri son bir görevi yerine getirdiler: Watergate zorla içeri girme, bu da Nixon'ın savunmaya çalıştığı şeye, yani başkanlığına mal oldu.
Jordan Moran, Başkanlık Kayıtları Programında eski bir araştırma stajyeridir. Bu materyalle ilgili yardımları için Ken Hughes'a özel teşekkürler.
Steven Spielberg'in Pentagon Kağıtları filmi
#039The Post#039 resmi fragmanı
Posta Meryl Streep ve Tom Hanks, yayıncı Katharine Graham ve editör Ben Bradlee'yi canlandırıyor. Washington Post Pentagon Belgeleri sızıntısı sırasında. Film şimdiden ödüller kazandı ve 2018 Oscar'larına aday oldu.
TAM PENTAGON BİLDİRİLERİ ZAMAN ÇİZELGESİNİ OKUYUN
Nixon Pentagon Belgelerini hatırlıyor
1983'te Richard Nixon, Frank Gannon ile bir dizi röportaj için oturdu. Burada, 7 Nisan'da kaydedilen bir oturumda, Daniel Ellsberg'in Haziran 1971'deki Pentagon Belgelerini sızdırdığını hatırlıyor.
Nixon-Gannon Röportajları. 1983. Walter J. Brown Medya Arşivleri ve Peabody Ödülleri Koleksiyonu, Georgia Üniversitesi Kütüphaneleri. Atina, G.
Haldeman günlükleri: Haziran-Temmuz 1971
1971'de kendini kaydeden tek kişi Başkan Nixon değildi. Genelkurmay başkanı H. R. "Bob" Haldeman, günlüğünün girişlerini ses kasetine kaydetti. Bu ve el yazısı girişler daha sonra yayınlandı ve Nixon Beyaz Saray'a benzersiz bir bakış sundu. İşte Pentagon Belgeleri sızıntısıyla ilgili altı kayıt.
Senatör Mike Çakıl ve Pentagon Belgeleri
29 Haziran 1971'de Senatör Mike Gravel (D-AK), Senato Binaları ve Zeminleri alt komitesinin bir oturumunu topladı. Amacı: Pentagon Belgelerini kamuya açık bir şekilde okumak. Gravel, bir başka savaş karşıtı kongre üyesi olan Kongre Üyesi John Dow'u (D-NY) sorguladı ve belgenin bölümlerini okudu ve sonunda gözyaşlarına boğuldu. İşte olaydan bazı görüntüler:
Vaka hakkında bilgi edinin — tarihsel arka plan ve belgeler
Sınıf Materyalleri ve Etkinlikleri
Federal Yargı Merkezi, bu siteyi yasal görevine uygun olarak hazırlamış ve sürdürmüştür. Merkez, bu sitenin içeriğini sorumlu ve değerli olarak görmektedir, ancak bu içerikler Federal Yargı Merkezi Kurulu'nun resmi politikasını veya tavsiyesini yansıtmamaktadır. Site ayrıca, diğer kuruluşlar tarafından sağlanan web sitelerindeki ilgili bilgilere bağlantılar içerir ve bu dış bağlantılar, bu sitenin kullanıcılarının rahatlığı içindir ve bu bilgilerin veya bağlantıların üretildiği sitelerin doğrulanması veya onaylanması anlamına gelmez. Bu sitede bulunan materyallerde ifade edilen görüşler yazarlara aittir ve mutlaka Federal Yargı Merkezi'ne ait değildir.