“Harry Potter, küçük bir çocuktur. Ancak büyücü olduğunu bilmemektedir. Yaş gününde büyücü olduğunu öğrenir ve Hogwarts Büyücülük okuluna gider. Orada Ronald ve Hermione ile arkadaş olur. Üçü birçok maceraya atılır.”
Oğlum 6 ncı sınıfa yeni başlamıştı ve ilk kompozisyon ödevini de okuduğu bir kitabın özeti oluşturuyordu: -“Anne,” demişti telefonda bana, “kompozisyondan iki almışım.”
Beş üstünden iki geçer bir not olduğu için çok önemsememiş: -“Akşam eve gelince bakarız,” diye cevaplamıştım onu.
İşte şimdi koltukta oturmuş, bir not defterinden kopartıldığı belli kareli kâğıda yazılmış “Harry Potter ve Felsefe Taşı” başlıklı kompozisyonu şok bir halde elimde tutuyordum. Hepi topu yukarıdaki beş cümleden oluşan ödeve bir kez daha baktım, sonra da sükûnetimi korumaya çalışarak: -“E çocuğum,” dedim “öğretmenin gene sana fazladan not vermiş. Beş cümle ve bir not defteri sayfası… Bari A4 kâğıda yazsaydın.”
-“Ama sığdı ki,” dedi benimki.
Konuyu uzatmadım, bir faydası olmayacağını biliyordum. Sadece sıkı sıkıya bir dahaki sefere, en azından A4 kullanmasını ve biraz daha uzun yazmasını tembihledim ona.
***
Ama tabii olay içime oturmuştu, çocuklar konusunda daha doğrusu torunları konusunda bir “guru” formunda yaşayan babama anlattım meseleyi hemen ilk fırsatta. Babamsa hiç de aklıma gelmeyen bir cevap verdi bana: -“Özet dediğin öyle olur kızım. Öğretmenin beş vermesi gerekirdi aslında.”
Hayretler içinde babama bakarken: -“Ama kâğıt,” diye geveledim.
Babam cevap vermeye bile lüzum görmeden omzunu silkti ve gülümsedi.
Okulların açılması iyice yaklaşmışken, aklıma geldi bu olay neden bilmem. Ayrıca bu yazdıklarımdan bir hisse falan da beklemeyin hiç, sadece şunu bilin ki: Yıllar geçtikçe babama giderek daha fazla hak veriyorum ve bu da beni hayretler içinde bırakıyor.