Caro Diario,
2 yıl önce bugün, bu saatlerde ben kendimde değildim.
Ya da kendimdeydim de, ben artık ben değildim. Ben artık anne olmuştum, yeni bir bendim.
Beklediğimizden 5 hafta önce, kişiliğini daha o zamandan belli ederek erkenden ve inisiyatif kullanarak aramıza katıldı küçük arkadaşımız. Çok da iyi etti. Annesini üzmeden, yormadan geliverdi. Erken doğduğu için belki 1-2 gün küvözde tutulur diye düşünürken "heey, ben iyiyim, artık kendim nefes alabiliyorum, anneme götürün beni" dercesine tutundu hayata ve doğumundan 3 saat sonra öğlen 1civarı, tam da bu saatlerde yanıma geldi ve kucağımdaki daimi yerini aldı.
İşte bu sebeple ben hala kendimde değilim.
2 yılın nasıl geçtiğini anlamadım değil, çok iyi anladım, her anını doya doya yaşadım, ama yine de çok hızlı geçti işte! Böyle bir kocam/babası olmasaydı bu kadar keyfine varamazdım heralde, ona bi hakkını teslim edeyim:) Biz herşeyi - ama gerçekten herşeyi - babayla paylaşarak yaptık (bir emzirmedi, o kadar), bunun da Deniz'in kendine güvenli, sevgi dolu, ama aynı zamanda da "cool" bir çocuk olmasına çok katkısı olduğuna inanıyorum (bu başka bir post konusu ama, burada harcamayalım). Neticede 2 yıl oldu, yaka iğnesi artık küçük bir adam, ve benim hayattam tek dileğim sağlıkla, mutlulukla, huzurla daha çok çok çok yıllarını, yaşlarını görebilmek, yaşayabilmek.
Ne iyi etmişim de doğurmuşum!
1anda