"Artık aşağı inebiliriz," dedi Alfred, ayağa kalkıp giysilerin-deki yüzyıllık tozlan silkeleyerek. Sözlerini ve eylemlerini özellikle canlı ve ses tonunu sıradan tutmaya çalışarak, elini Jarre'ye uzattı. "Yardımcı olabilir miyim?"
3S5
nfr,
Jarre duraksadı, yutkundu ve şalına sıkıca sanndı. Sonra, dudaklarını birbirine bastırarak ciddi bir yüzle küçük, ağır işle yıpranmış elini Alfred'in elinin içine koydu. Korku dolu gözlerinde mavi mavi pırıldayan rünler yansıdı.
Merdivenleri hızla indiler. Rünler önlerini görmelerini kolaylaştırıyordu. Hugh o sarsak, beceriksiz kâhyayı tanıyamazdı. Alfred'in hareketleri kendinden emin, duruşu dikti. Hevesli bir beklentiyle, aceleyle ilerliyordu, yine de halinde özlem ve melankoli havası seziliyordu.
Dik merdivenlerin dibine ulaştıklarında, küçük, dar bir koridora açıldığını keşfettiler; sayısız yöne doğru bölünen gerçek bir petek gibiydi burası. Mavi rünler onları koridor boyunca, bir tünele götürdü -soldan üçüncü tünele. Alfred tereddütsüz takip etti desenleri, gözleri faltaşı gibi açılmış, hayretle bakan Jarre'yi de beraberinde sürükledi.
Başlangıçta Geg, adamın sözlerinden kuşku duymuştu. Tüm hayatı boyunca Yıksı-diksi'nin tünel ve oyuklarında yaşamıştı. Geglerin ayrıntılar konusunda keskin gözleri ve mükemmel bir hafızaları vardır. Bir insana ve elfe boş bir duvar gibi görünen şey, bir Geg için sayısız tekil özellik -çatlaklar, yarıklar, dökülmüş boyalar- taşır ve bir kere görülen bir duvar kolay kolay unutulmaz. Sonuç olarak, Gegler yerin altında veya üstünde kaybolmazlar. Ama Jarre bu tünellerde, nerede olduklarını hemen karıştırmıştı. Duvarlar kusursuzdu, mükemmeldiler ve Geglerin taşlarda bile bulabildikleri yaşamdan yoksundular. Ve tüneller her yöne gidiyor olsa da, belirli dönüşler, kavşaklar yoktu. Herhangi bir yerde, tünelin sırf yapılmış olmak için yapıldığına ilişkin bir işaret yoktu. Koridorlar düz ve pürüzsüzdü ve her nereye gidiyorsa, oraya en kısa yoldan, dolaştırmadan gittiğini düşündürüyordu. Jarre, tünellerin
tasarımında güçlü bir amaç, sterilliğiyle kendisini korkutan hesaplanmış bir niyet olduğunu fark etti.
Rünler onları hafif bir eğimle sağa doğru götürüyordu. Jar-re'nin ne kadar gittikleri konusunda hiçbir fikri yoktu, çünkü burada zaman hissi yoktu. Mavi desenler önlerinde, onlar ilerledikçe karanlıkta parıldayıp canlarak yollarını aydınlatıyordu. Desenler Jarre'yi büyülemişti; sanki rüyada yürüyorlardı ve rünler yol gösterdikçe yürümeye devam edebilirler gibiydi. Adamın sesi, bu garip hissi güçlendiriyordu, çünkü -Jarre öyle istediği için- durmaksızın konuşuyordu.
Sonra, aniden, bir köşeyi döndüler ve Jarre desenlerin yukarı tırmanarak karanlıkta parlayan, onlan içeri davet eden bir kemer oluşturduklarını gördü. Alfred durdu.
"Ne oldu?" diye sordu Jarre, transtan kurtulup gözlerini kırpıştırarak. Alfred'in elini sıktı. "Oraya girmek istemiyorum!"
"Başka seçeneğimiz yok. Endişelenme," dedi Alfred. Sesinde özlem dolu bir melankoli vardı. "Seni korkuttuğum için üzgünüm. Korktuğum için durmadım. Orada ne olduğunu biliyorum ve... ve beni üzüyor, yalnızca. O kadar."
"Geriye dönelim," dedi Jarre aniden ve sertçe. Dönüp bir adım attı, ama arkalarında bıraktıkları rünler parlak mavi bir ışıkla parlayıp, sönmeye yüz tuttu. Kısa süre sonra karanlıkta kaldılar. Görebildikleri tek ışık, kemeri çevreleyen rünlerin mavi ışığıydı.
"Artık girebiliriz," dedi Alfred, derin bir nefes alarak. "Ben hazırım. Korkma, Jarre," dîye ekledi, Jarre'nin elini okşayarak. "Gördüğün hiçbir şeyden korkma. Hiçbir şey sana zarar veremez."
Jarre korkuyordu, ama korktuğu şeyin ne olduğunu bilmiyordu ileride duran şey her neyse, karanlıkta gizlenmişti,
yine de onu korkutan fiziksel bir tehlike veya bilinmeyenden duyduğu korku değildi. Alfred'in bahsettiği hüzündü. Belki de uzun yürüyüşleri sırasında anlattığı şeyler yüzündendi. Fakat kafası o kadar karışıktı ki, söylediklerinin tek sözcüğünü bile hatırlamıyordu. Büyük bir ümitsizlik, kendisini boğan bir pişmanlık hissediyordu. Kaybettiği ve bir daha asla bulamadığı, hatta hiç aramadığı bir şey için özlem. Hüzün, içinin bir yalnızlık duygusuyla acımasına sebep oldu, sanki tanıdığı herkes aniden kaybolmuş gibi. Gözleri yaşlarla doldu ve ağladı. Kimin ardından ağladığı konusunda hiçbir fikri yoktu.
"Endişelenme," diye tekrarladı Alfred. "Endişelenme. Artık girelim mi? Bunu kaldırabilir misin?"
Jarre yanıt veremiyor, ağlamayı bırakamıyordu. Ama başını salladı ve ağlamaya devam ederek Alfred'e iyice yanaştı. Kemerin altından geçerken onunla yürüdü. Sonra Jarre aniden, korkusunun ve üzüntüsünün sebebini, kısmen de olsa anladı.
Bir anıtmezarda duruyordu.
OTUZALTINCI BOLUM
RAHM, DREVLIN AŞAĞI ÂLEM
"Bu korkunç! Kısaca korkunç! Asla işitilmemiş bir şey bu! Şimdi ne yapacaksın? Şimdi ne yapacaksın?"
Başpapaz çılgına dönmüştü. Darral Uzunkıyılı ellerinde bir karıncalanma hissetti ve sağ yumruğunu çenesine indirmemek için kendisini zor tuttu.
"Şimdiden yeterince kan döküldü zaten," diye mırıldandı, kendi kendilerine harekete geçmesinler diye ellerini arkasına saklayarak. Ve içinden, "O zaman birazcık daha kan aksa zararı dokunmaz, değil mi?" diyen sesi duymazlıktan gelmeyi başardı.
Bacanağını yere indirmek, her ne kadar son derece tatmin edici olacaktıysa da, sorunlarını çözmezdi.
"Kendine hakim ol!" diye terslendi Darral. "Sanki başımda yeterince dert yokmuş gibi!"
"Daha önce Drevlin'de hiç kan dökülmemişti!" diye haykırdı başpapaz dehşet içinde. "Hepsi Limbeck'in o şeytani dehası sayesinde! Atılması lazım! Terrel Fen Basamakları'nı inmesi lazım. Yemleyenler'in onu yargılaması lazım..."
"Ah, kes sesini! Bütün bu belaları başlatan bu oldu zaten! Onu Yemleyenler'e verdik! Peki onlar ne yaptılar? Onu dos
3S9
* ' ü EJDER,
doğaı geri gönderdiler! Yanına da bir tanrı kattılar! Tabii tabii, Limbeck'i aşağı atalım!" Darral kollarını çılgınca salladı. "Belki bu sefer bir ordu tanrıyla gelir ve bizi mahveder!"
"Ama Limbeck'in tanrısı tanrı değil ki!" diye itiraz etti başpapaz.
"Bana sorarsan, hiçbiri tann değil," dedi Darral Uzunkıyıh.
"Çocuk bile mi?"
Özlem dolu bir sesle soaılan bu soru, Darral için bir sorun oluşturuyordu. Bane'in yarımdayken, evet, sonunda bir tann bulduğunu düşünüyordu. Ama o mavi gözleri, güzel yüzü ve sevimli bir şekilde kıvrılan dudakları görmediği zaman, bir rüyadan uyanmış gibi oluyordu başatusta. Çocuk çocuktu işte ve Darral Uzunkıyıh, aksini düşündüğü için bir avanaktı.
"Hayır," dedi başatusta, "çocuk bile tanrı değil."
Drevlin'in iki hakimi, Fapprika'da yalnızdılar. Yemleyen heykelinin dibinde durmuş, savaş alanını hüzünle gözden ge-çiriyorlardı.
Aslında, buna pek de savaş denilemezdi. Çarpışma demek bile zordu. Bahsi geçen kan dökülmüştü, evet, ama kalplerden değil, çatlak kafalardan, dağıtılmış burunlardan akmıştı. Başpapazın kafasında bir şişlik vardı, başatustanın başparmağı incinip şişmişti ve şimdi dikkat çekici renklere bürünüyordu. Kimse ölmemişti. Hatta ciddi şekilde yaralanan kimse yoktu. Yüzlerce yıl içinde kazanılan huzur içinde yaşama alışkanlığı, kolay bozulabilecek bir alışkanlık değildi. Ama Darral Uzunkıyıh, halkının başatustası, bunun yalnızca bir başlangıç olduğunu bilecek kadar bilgeydi. Geglerin kolektif bedenine zehir girmişti bir kere ve beden yaşasa bile, bir daha asla sağlıklı olmayacaktı.
"Zaten," dedi Darral, kalın kaşları çatılarak, "Limbeck'in de diği gibi bu tannlar tann değilse, haklı oldukları için onları nasıl cezalandırabiliriz ki?"
Bu tür felsefelere dalmaya alışık olmayan başpapaz soruyu duymazlıktan geldi ve müthiş bir fikir geliştirdi. "Onları haklı oldukları için cezalandırmayız, ama bunu yaydıkları için cezalandırabiliriz."
Bunda bir miktar mantık vardı, Darral hakkını teslim etmeliydi. Ekşi ekşi, bacanağının nasıl olup da böylesine parlak bir fikir bulabildiğini merak etti ve sonra kafasındaki şişten dolayı olması gerektiğine karar verdi. Yaralı başparmağını sıvazlayıp tepesinde gıdaklayarak, kendisine rahatlatıcı bir bardak kabukılığı' getiren Bayan Başatustayla birlikte evinde, depo tankında olmayı dileyerek, zihnindeki karanlık koridorlarda gizlenen çaresizlikten doğan fikri değerlendirdi.
"Belki bu sefer, onu Terrel Fen Basamaklarından aşağı atarken uçurtmayı takmayız," diye öneride bulundu başpapaz. "Her zaman bunun haksız bir avantaj olduğunu düşünmüşümdür."
"Hayır," dedi Darral. Kuş beyinli bacanağının fikirleri, karar vermesini sağlamıştı. "Kimseyi aşağı atmıyorum artık. Görünüşe göre pek de güvenli değil bu. Bu Limbeck'in tanrı-ol-mayan-tanrısı aşağıdan gelmiş zaten. Bu yüzden" -Yıksı-dik-si'nin bam gümlerin özellikle yükseldiği sırada, başatusta du-raksadı- "onu yukarı göndereceğim."
"Yukarı mı?" Bu sefer başpapazın kafasındaki şiş imdadına yetişmemişti. Kesinlikle anlamamıştı.
"Tanrıları Welflere teslim edeceğim," dedi Darral Uzunkıyı-lı, karanlık bir tatmin duygusuyla. l Ferben çalısının kabuğunu suda yarını saat kaynatarak elde edilen bir sıcak içecek Elfleı için bu içecek yarı uyuşturucu özelliğe sahıptıı. aııu ınsanljıla cuceleı için yalnızca bıı lalıatlama duygusu getiıiı
Başatusta hapishane tanklannı ziyaret ederek tutuklululann cezalarını açıkladı -suçluların kalplerini korkuyla dolduracağından emin olduğu bir açıklamaydı bu.
Ama bunu yaptıysa da, tutuklular hiç renk vermediler. Hugh'nun yüzünde küçük gören bir ifade vardı. Bane'in canı sıkılmış görünüyordu. Haplo duygularını belli etmiyor, Lim-beck öyle bir perişanlık içinde sürünüyordu ki, başatustayı duyduğu bile şüpheliydi. Tutuklulardan soğuk bakışlar, Ba-ne'den ise bir esneme ve uykulu bir gülümseme dışında bir şey elde edemeyen başatusta, büyük bir öfkeyle oradan ayrıldı.
"Neden bahsettiğini biliyorsun, sanırım," dedi Haplo. "Bu 'Welflere' teslim etmenin ne demek olduğunu."
"Elfler," diye düzeltti Usta. "Ayda bir kez, cifler bir nakliye gemisiyle inip, bir miktar su alır. Bu sefer bizi de alacaklar. Ama biz ciflerin tutuklululan olmak istemeyiz. Bizi burada, kıymetli su kaynaklarıyla yakalarlarsa, olmaz. O piçler ölmeyi oldukça nahoş bir iş haline getirebiliyorlar."
Tutuklular yerel hapishaneye atılmışlardı -Yıksı-diksi'nin terk ettiği bir dizi depo tankı, kapılarına kilit ekleyince harika hücreler oluşturmuşlardı. Hücreler genellikle pek az kullanılırdı -belki kırk yılda bir yakalanan bir hırsız veya büyük makineye karşı görevinde gevşek davranan biri için. Fakat, mevcut sosyal kargaşa yüzünden tanklar, huzuru bozanlarla tıka basa doluydu. Bir hücreyi boşaltıp, tanrılar için yer açmak gerekmişti. Geg tutuklular, Deli Limbeck'le iletişim kuramasınlar diye başka bir tanka tıkıştırılmış!!.
Tank dik kenarlı ve sağlamdı. Kenarlarda demir parmaklıklarla örtülmüş açıklıklar vardı. Hugh'la Haplo bu parmakhkla n incelemiş ve rutubetli bir yağmur kokusuyla dolu taze havanın sızdığını keşfetmişlerdi. Muhtemelen dışarıya açılan havalandırma boşlukları vardı parmaklıkların ötesinde. İki dezavantaj dışında, bu hava boşlukları kaçış için kullanılabilirdi: ilk olarak, parmaklıklar tankın metal duvarına civatalarla tutturulmuştu, ikinci olaraksa, aklı başında hiç kimse dışarı çıkmak istemezdi.
"Dövüşmemizi mi öneriyorsun?" diye sordu Haplo. "Bu elf gemilerinin savaşçılarla dolu olduğundan eminim. Kâhya dahil dört kişiyiz, bir de çocuk var ve yalnızca bir kılıcımız. O da muhafızların elinde."
"Kâhya işe yaramaz," diye homurdandı Hııgh. Rahatça hapishanesinin tuğla duvarına yaslandı, piposunu çıkarıp sapını dişlerinin arasına sıkıştırdı, "ilk tehlike sinyalinde bayılıyor. İsyan sırasında gördün onu."
"Garip, değil mi?"
"Garip olan adamın kendisi!" dedi Hugh.
Haplo Alfred'in gözlerinin çılgınca Patryn'in elindeki kumaşı delip geçmeye çalıştığını hatırlayabiliyordu. Sanki altında ne olduğunu biliyor gibiydi. "Nerede olduğunu merak ediyorum. Gördün mü onu?"
Hugh başını salladı. "Geglerden başka hiçbir şey görmedim. Çocuğu aldım. Ama kâhya döner mutlaka. Ya da düşer. Ekselanslan'nı bırakmaz." Usta Bane'e doğaı başım salladı. Bane perişan haldeki Limbeck'le konuşuyordu.
Haplo Hugh'nun bakışlarını takip etti ve Geg'e odaklandı.
"Elimizde Limbeck ile GGIBITçileri de var. Bizi, ya da en azından liderlerini kurtarmak için mücadele edeceklerdir
Hugh şüpheyle baktı. "Öyle mi düşünüyorsun' Geglerin,
ancak bir koyun sürüsü kadar mücadele ruhu olduğunu duymuştum."
, ,• "Bu şimdi doğru olabilir, ama eskiden böyle değildi. Bir zamanlar, uzun zaman önce, cüceler sert, gururlu bir halktı." Hugh bakışlarım Limbeck'e çevirerek başını salladı. Geg köşesinde büzüşmüştü. Omuzlan çökmüş, kollan dizlerinin arasından gevşek bir biçimde sarkıyordu. Çocuk onunla konuşuyordu; Geg konuşmaya tamamen kayıtsızdı.
"Başı bulutlarda geziyordu," dedi Haplo. "Yere çarpmakta olduğunu görmedi ve düşüş canını acıttı. Ama halkının önderliğini yapacak olan o."
"Bu devrim işiyle bayağı ilgileniyorsun," diye gözlem yaptı Hugh. "Neden bu kadar aldınş ettiğini merak ediyor insan." "Limbeck hayatımı kurtardı," diye yanıt verdi Haplo, yanına uzanıp başını kucağına koymuş köpeğin kulaklarını tembel tembel kaşırken. "Ondan ve halkından hoşlandım. Dediğim gibi, geçmişleri hakkında bildiğim bir iki şey var." Ilımlı yüzü karardı. "Ne hale geldiklerini görmekten nefret ediyorum. Koyun gibi demiştin, değil mi?"
Hugh düşünceli düşünceli boş pipoyu çekiştirdi. Adam sağlam gibi görünüyordu, ama bir avuç cüceyle bu kadar ilgilendiğine inanmayı güç buluyordu Hugh. Sessiz, mütevazı bir adamdı, onu gözardı etmeye, ortalıklarda olduğunu unutmaya eğilim gösteriyordu insan. Ve bu, dedi Hugh kendi kendine, büyük bir hata olurdu. Üzerinde oturdukları taşın rengini alan kertenkeleler, bunu sinek yakalamak için yaparlar.
"O zaman, bir şekilde bu Limbeck 'in yüreğini sertleştirmemiz gerekiyor," dedi Hugh. "Elflerden kurtulmak istiyorsak Geglerin yardımına ihtiyacımız olacak."
"Onu bana bırak," dedi Haplo. "Bütün bunlara karışmadan
önce sen nereye gidiyordun?"
"Çocuğu babasına götürüyordum. Gerçek babasına, gize-mustasına."
"Ne kadar naziksin!" diye yorum yaptı Haplo. • "Hah," diye homurdandı Hugh, dudakları bir sırıtışla kıvrılarak.
"Şu, Yüksek Âlem'de yaşayan büyücüler... Neden aşağıdaki dünyayı bıraktılar? Aşağı dünyalardaki halklar arasında büyük bir güçleri olabilirdi."
"Kime sorduğuna bağlı olarak yanıt değişir. Gizemustaları-na göre, kültür ve bilgelik konusunda çok ilerlemişlerdi, ama diğerleri geri kalmıştı. Bizim barbarca alışkanlıklanmız onlan tiksindirdi. Çocuklarını kötü bir dünyada yetiştirmek istemediler."
"Peki siz barbarlar buna ne diyorsunuz?" diye sordu Haplo, gülümseyerek. Köpek dört ayağını havaya dikerek sırtüstü uzanmıştı. Dili aptalca bir keyifle dışarı sarkıyordu.
"Biz diyoruz ki" -Hugh boş piposunu çekiştirdi, sözcükler piponun sapıyla dişlerinin arasından çıkıyordu- "gizemustala-rı elf büyücülerinin gittikçe güçlenmesinden korktular ve defolup gittiler. Şüphesiz bizi yüzüstü bıraktılar. Düşüşümüzün sebebi, onların bizi terk etmesiydi. Kendi aralannda isyan çıkmasaydı, cifler hâlâ bizim efendilerimiz olacaklardı."
"O zaman, bu gizemustalan geri dönerlerse pek de hoş karşılanmayacaklar."
"Ah, karşılanmaya karşılanırlar. Halkın seçimine kalırsa, soğuk çelikle karşılanırlar. Ama kralımızın dostane ilişkilere önem verdiğini duydum. İnsanlar, neden, diye merak ediyor." Bakışları Bane'e kaydı.
Haplo çocuğun hikâyesini biliyordu. Bane, gururla kendi
E | DER.
sine anlatmıştı. "Ama aralarından biri, bir insan kralın oğlu olursa gizemustaları geri dönebilir."
Hugh bu kadar açık olan bir gerçek üzerine ayrıca yorum yapmadı. Piposunu ağzından çıkararak cebine soktu. Kollarını göğsünün üzerinde kavuşturarak, çenesini göğsüne dayadı ve gözlerini kapattı.
Haplo ayağa kalkarak gerindi. Kaslarındaki katılığı gidermek için yürümeye ihtiyaç duyuyordu. Hücreyi adımlayarak duyduklarını düşündü. Yapılacak pek az işi varmış gibi görünüyordu. Tüm âlem çoktan olgunlaşmıştı ve düşmeye hazırdı. Lordunun uzanıp koparmasına bile gerek kalmayacaktı. Meyve ayaklarının dibinde, düşmüş ve çürümeye başlamış bir halde olacaktı.
Kuşkusuz, Sananların artık dünya ile ilgilenmediklerinin en açık kanıtı buydu. Ama çocuğun ne olduğu şüpheliydi. Ba-ne'de büyü gücü vardı, ama yedinci evden bir gizemustasının oğlunda bunun görülmesi beklenen bir şeydi. Uzun zaman önce, Kopanlış'tan önce, bu büyücülerin güçleri, Sartanlar ile Patrynlerin en düşük derecelerine kadar ulaşmıştı. Bu kadar zaman sonra, güçlerinin daha da artmış olması olasıydı.
Belki de Bane genç bir Sartandı -kendini göstermeyecek kadar akıllı bir Sartan. Haplo, endişeli Geg'le konuşmaya dalmış olan çocuğun oturduğu yere baktı.
Patryn, sanlı eliyle görülmesi zor bir hareket yaptı. Gözlerini nadiren efendisinden ayıran köpek, hemen Limbeck'in yanına gitti ve Geg'in gevşek elini yaladı. Limbeck başını kaldırıp köpeğe solgun bir yüzle gülümsedi. Kuyruğunu sallayan köpek rahatça Geg'in yanına oturdu.
Haplo tankın diğer yanına gidip, havalandırma boşluğunu izliyormuş gibi durdu. Şimdi söylenen her sözcüğü duyabili yordu.
"Pes edemezsin," dedi çocuk. "Şimdi olmaz! Savaşınız da ha yeni başlıyor!" s
"Ama ben savaş olmasını istememiştim ki," diye itiraz etti zavallı Limbeck. "Birbirine saldıran Gegler! Tarihimizde böyle bir şey hiç görülmemişti ve hepsi benim suçum!"
"Of, sızlanmayı bırak," dedi Bane. Karnını kaşıyarak çevresine bakındı ve kaşlarını çattı. "Açım. Bizi açlıktan öldürmeyi mi düşünüyorlar acaba? Welfler geldiği zaman memnun olacağım. Ben..."
Oğlan, birisi çenesini tutmasını söylemiş gibi aniden sustu. Gizlice omzunun üstünden bakan Haplo, Bane'in tüy tılsımı tuttuğunu ve yanağına sürttüğünü gördü. Konuşmaya tekrar başladığı zaman sesi değişmişti.
"Aklıma bir fikir geldi, Limbeck," dedi Prens, Geg'e iyice sokularak. "Burayı terk ettiğimiz zaman sen de bizimle gelebilirsin! Siz Gegler burada köle gibi çalışırken ciflerin ve insanların nasıl yaşadığını görürsün. Sonra geri gelip halkına gördüklerini anlatırsın. Çok öfkeleneceklerinden eminim. Hatta kralınız bile sana katılır. Babam ve ben ciflerle insanlara saldırmak için bir ordu kurmanıza yardım ederiz..." >ı "Ordu mu? Saldırmak mı?" Limbeck dehşet içinde bakakal-dı ve Bane fazla ileri gittiğini anladı.
"Şimdilik boşver bunu," dedi, dünya savaşı fikrini bir kenara atarak. "Önemli olan, gerçeği görmen."
"Gerçek," diye yineledi Limbeck.
"Evet," dedi Bane, Geg'in sonunda etkilendiğini hissederek. "Gerçek. Önemli olan bu değil mi? Sen ve halkın yalanla yaşamaya devam edemezsiniz. Bekle. Bir şey geldi aklıma. Geglerin nasıl yargılanacağını anlat bana."
Limbeck düşünceli göründü, üzüntüsü azalıyordu. Sanki gözlüklerini gözüne takmıştı. Daha önce bulanık olan her şey, netleşmeye başlamıştı -keskin çizgileri ve köşeleri görebiliyordu. "Yargılanıp, uygun bulunduğumuz zaman, yukarıdaki âlemlere yükseleceğiz."
"İşte bu, Limbeck!" dedi Bane hayranlıkla. "İşte yargılama bu! Tıpkı kehanetin söylediği gibi oldu. Biz aşağı geldik, sizi buna değer bulduk ve şimdi yukarıdaki âlemlere çıkacaksınız!"
Çok akıllıca, çocuk, dedi Haplo kendi kendine. Çok akıllıca. Bane artık tüyü tutmuyordu. Sözlerini babası söyletmiyordu. Görünüşe göre bu, Bane'in kendi fikriydi. Bu, hayli dikkate değer bir çocuktu. Ve aynı zamanda tehlikeli.
"Ama biz yargılamanın banşçı bir şey olacağını düşünüyorduk."
"Buna işaret eden bir şey var mı?" diye karşı çıktı Bane. "Kehanette öyle bir şey deniyor mu?"
Limbeck dikkatini köpeğe verdi ve başını okşayarak, kendini bu yeni fikre alıştırırken yanıt vermekten kaçınmaya çalıştı.
"Limbeck?" diye ısrar etti Bane.
Geg, ellerinin altında hareketsiz yatan köpeği okşamaya devam etti. "Yeni bir bakış açısı," dedi başını kaldırarak. "İşte bu. Welfler geldiğinde ne yapacağımı biliyorum artık." "Ne?" diye sordu Bane hevesle. "Bir konuşma yapacağım."
O akşam, gardiyanları yiyecek getirdikten sonra, Hugh herkesi toplantıya çağırdı. "Elflerin tutuklusu olmak istemiyoruz," diye açıkladı katil. "Dövüşüp, kaçmaya çalışmalıyız -ve siz
Gegler bize yardımcı olursanız başarabiliriz bunu."
Limbeck dinlemiyordu. Söylevini planlıyordu.
'""Welfler ve GGIBITçiler, hanımlar ve beyler... Hayır, hayır. Çok fazla 'ler, lar' oldu... Başka bir âlemin güzide misafirleri -bu daha iyi. Lanet olsun, keşke bunu yazabilseydim!" Geg arkadaşlarının önünde volta atıp dalgın dalgın sakalını çekiştirerek söylevini düşündü. Yanında koşturan köpek, anlayışlı bir yüz ifadesiyle kuyruğunu salladı.
Haplo başını salladı. "O tarafta yardım arama."
"Ama, Limbeck, pek de önemli bir dövüş olmayacak!" diye itiraz etti Bane. "Geglerin sayısı ciflerden çok daha fazla. Onları gafil avlayacağız. Ben cifleri sevmiyorum. Beni gemilerinden aşağı attılar. Neredeyse ölüyordum."
"Başka bir âlemin güzide misafirleri..."
Haplo savunduğu fikirde ısrar etti. "Gegler eğitimsiz ve disiplinsiz. Hiç silahlan yok. Silah bulsalar bile, onlara güvenmeye cesaret edemeyiz. Çocuklardan oluşmuş bir orduyu göndermeye benzer bu -sıradan çocuklan kastettim," diye ekledi, Bane'in kızdığını görünce. "Gegler henüz hazır değil." Sözcüğü fark etmeden vurgulaması Hugh'nun dikkatini çekmişti.
"Henüz mü?"
"Babam ve ben geri döndüğümüzde," diye araya girdi Bane, "Gegleri şekle sokanz. Elflere saldırıp kazanacağız. Sonra dünyadaki tüm suyu kontrol edeceğiz ve gücü ele geçirip, hayal edilemeyecek kadar zengin olacağız."
Zengin. Hugh sakalını büktü. Aklına bir fikir gelmişti. Söz konusu savaş olunca, gemisi ve Maelstrom'a uçacak cesareti olan herkes bir seferde bir servet yapabilirdi. Bir elf su gemisi ve mürettebatı. Bu cifleri öldürmek utanç verici olurdu.
"Ya Gegler?" diye sordu Haplo.
"Ah, onların icabına bakarız," diye yanıtladı Bane "Şimdiye kadar gördüğümüzden çok daha şiddetli savaşmaları gerekecek Ama "
"Savaşmak mı'" diye tekrarladı Huglı, diktatörlüğünü kurmasını beklemeden Bane'ın sözünü keserek "Bu savaşmak lafı da nereden çıktı'" Cebine uzanıp, piposunu çıkardı ve dişlerinin arasına sıkıştırdı "Şarkı söylemek konusunda nasılsın'" diye sordu Haplo'ya
OTUZYEDINCI BOLUM
SONSUZ HUZUR ODASI, AŞAĞI ÂLEM
Jarre'nın eh cansız gibi kaydı Alfred'ın elinden Hareket edemiyordu, bedenindeki güç akıp gitmişti Gerileyip destek almak için kemere yaslandı Alfred fark etmemişti Titreyip sarsılan Geg'ı arkada bırakarak ilerledi
Girdikleri oda çok büyüktü, Jarre hayatında bu büyüklükte açık bir alan bile görmemişti -donen, hamlayıp gumleyen bir şeyin doldurmadığı bir boşluk Tünellerle aynı pürüzsüz, kusursuz taştan yapılmış duvarlar, Alfred kemerden içen adımını atınca yumuşak, beyaz bir ışıkla parlamaya başlamıştı Jar-re'nın tabuttan görmesini sağlayan bu ışık oldu Duvarların içine gömülü, her bin bir cam tabakayla örtülü olan yüzlerce tabut, içindeki erkek ve kadın bedenlerim saklıyordu Jarre varlıkları çok iyi goremıyordu -bu ışık altında birer siluetten başka bir şey değillerdi Ama Alfred ve Drevlın'e gelen diğer tanrılarla aynı ırktan olduklarını anlamıştı Bedenleri ince ve uzundu Kollan yanlarında uzanmışlardı
Odanın zemini pürüzsüz ve genişti ve çevresindeki tabutlar ustuste sıralanmış çemberler halinde, kubbeli tavana kadar uzanıyorlardı Odanın kalanı bomboştu Alfred yavaş yavaş, çevresine özlem dolu bir tanıdıklıkla bakıyordu Uzun suren
bir ayrılıktan sonra evine dönmüş biri gibiydi.
Odadaki ışıkların parlaklıkları arttı ve Jarre şekilleri yolları nı aydınlatanlara benzer rünlerin zemin boyunca uzandığını gördü. Birbirinden ayn, birbirine dokunmayacak şekilde oyul muş on iki desen vardı. Alfred bunların arasında dikkatle ha reket etti. Uzun, hantal bedeni, oda boyunca ciddi bir dansla ilerledi, bedeninin yönü ve aldığı şekiller, üzerinden geçtiği deseni taklit eder görünüyordu. ,
Sessiz bir müzikle dansederek odayı çepeçevre dolaştı. Her bir rüne iyice yaklaştı, ama dokunmadı ve bir sonrakine kaydı. Her birini teker teker ziyaret ederek sonunda odanın ortasına geldi. Diz çöküp ellerini yere koydu ve şarkı söylemeye başladı.
Jarre şarkısının sözlerini anlamıyordu, ama şarkı onu acı bir coşkuyla doldurdu, çünkü o müthiş hüzünü aydınlatmak için bir şey yapmamıştı. Alfred'in şarkısı sırasında yerdeki rünler, kör edici bir parlaklığa ulaştılar. Şarkı bittiği zaman, parlak ışık da sönmeye başladı ve birkaç dakika sonra yok olup gitti.