Atlantis, Yunan filozof Platon (c. Atlantis, inanılmaz derecede zengin ve gelişmiş bir uygarlık) tarafından anlatılan efsanevi bir şehirdir, denize sürüklendi ve o zamandan beri okuyucuların hayal gücünü yakalayan bir hikayede sonsuza dek kayboldu. Arkeolojik kanıt veya önemli bilgi olmadan Platon dışındaki kaynaklardan gelen efsane, cevaplardan çok soru soruyor.
Gerçek bir Atlantis var mıydı? Hikaye antik Minos uygarlığına mı dayanıyordu? Şehri süpüren felaket, Ege'de Santorini'de Thera'nın patlaması mıydı, yoksa tüm hikaye Platon'un kendi şehrinin Atina'nın ihtişamını göstermek ve açgözlü hale gelen şehirlere ne olduğuna dair ahlaki bir örnek sağlamak için bir kurgusu muydu? ve hukukun üstünlüğünü ihmal mi ettiniz? Eğer gerçek bir devlet olsaydı, onu kim kurdu? Neden hakkında bu kadar az şey biliyoruz? Şimdi nerede? Bunların hepsi, bilim adamları ve tarih meraklıları tarafından, tatmin edici bir yanıta ulaşılamayan, bitmek tükenmek bilmeyen spekülasyonlardır.
Platon'un Timaeus'u
Atlantis'in hikayesi ilk olarak Platon'da geçer. Timaios, sonraki eserlerinden biri. Diyaloğun başlığı, Güney İtalya'dan Sokrates ile ruhu tartışan kurgusal bir Pisagor filozofu olan kahramanından türemiştir. Ancak bu özel diyalog felsefi bir diyalog değil, daha çok bir safsata alıştırmasıdır ve Timaeus'un dünyanın yaratılışı üzerine son derece uzun bir monologunu içerir. Felsefi fikirler tartışılır, ancak Platon'un fikirlerinin tam olarak ne olduğu ve hangilerinin sadece onun karakterlerine ait olduğu asırlık bir soru ortaya çıkar. Atlantis'le ilgili pasaj aslında diyaloğun başlarında, M.Ö. 460-403 M.Ö. Önemli bir şekilde, Critias, tüm Sofistler gibi (Platon'un Phaedrus diyalog), dinleyicinin dikkatini çekmek ve yalnızca fikirlerin özünü iletmek için fikirlerini abartı ve süslemelerle sunar. Her şey opak, hiçbir şey kesin değil. Karmaşık felsefi fikirleri ifade etmek ve onları daha anlaşılır kılmak için gerekli olan edebi araçlar ne olursa olsun alınmalıdır. Atlantis mitini belki de bunu akılda tutarak okumak gerekir.
Platon, felsefi fikirlerini en iyi şekilde ifade etmek için gerekli olan edebi araçları kullanır. Atlantis mitini belki de bunu akılda tutarak okumak gerekir.
Critias'ın hikayesi başka bir konuk Hermocrates (Syracuse'dan tarihi bir general) tarafından tanıtılır ve Critias'ı hikayesini "uzun bir geçmişe uzanan" (20d) anlatmaya teşvik eder. Critias, hikayesinin doğru olduğunu vurgulayarak başlar ve M.Ö. 640 - c. 560 M.Ö. Critias, hikayesinin "çok garip, ama yine de her kelimesi doğru" (20d) olduğunu kabul ediyor. Solon'un bunu Critias'ın büyük büyükbabası olan arkadaşı Dropides'e anlattığını ve aile nesillerine aktarıldığını söylüyor. Bize anlatıldığına göre, Solon, Mısır'daki seyahatlerinde, özellikle Sais'teki rahip bilginler tarafından hikayeyi duydu ve bunu yazıya dökmek istedi, ancak hiçbir zaman fırsat bulamadı. Critias hikayeyi anlatmak istiyor çünkü bu hikaye Atina'nın gelmiş geçmiş en büyük başarılarından birini gösteriyor ama ne yazık ki Platon'dan 9.000 yıl önce Mısırlı rahiplere göre büyük antikliği nedeniyle zamanla unutuldu.
Bu antik Atina'nın büyük başarısı, doğrudan Solon'a konuşan rahipten alıntı yapan Critias tarafından anlatılmaktadır:
Kayıtlar, şehrinizin bir zamanlar tüm Avrupa ve Asya'ya karşı küstah yürüyüşünü bir kerede durdurduğu büyük bir güçten bahsediyor - öteden, Atlantik Okyanusu'ndan fışkıran bir güç. Çünkü o zamanlar bu okyanus fena değildi, çünkü boğazın önünde, sizin 'Herkül Sütunları' dediğinizi söylediğiniz bir ada vardı. [Cebelitarık Boğazı] Bu ada, Libya ve Asya'nın [o zaman Yunanlılar için Asya, Hellespont'a Nil'di] toplamından daha büyüktü ve o günlerde seyahat edenlerin diğer adalara geçişini sağladı. Bu adalardan, diğer taraftaki gerçek denizi çevreleyen tüm kıtaya seyahat edilebilir. Burada bahsettiğimiz boğazın içindeki her şey, dar bir girişi olan bir limandan başka bir şey değil gibi görünüyor, oysa oradaki gerçekten bir okyanus ve onu çepeçevre saran kara, kıta olarak adlandırılmayı gerçekten hak ediyor. Şimdi bu Atlantis Adası'nda büyük ve harikulade bir kraliyet gücü kendini kurdu ve tüm adayı değil, diğer adaların birçoğunu ve kıtanın bazı kısımlarını da yönetti. Dahası, egemenlikleri boğazın içinde bile, Libya'da Mısır'a kadar ve Avrupa'da Tirenya'ya (orta İtalya) kadar uzanıyordu. Şimdi bir gün bu güç bir araya gelerek, sizin bölgeniz ve bizim bölgemiz de dahil olmak üzere boğazın içindeki tüm toprakları bir çırpıda köleleştirmek için yola çıktı. İşte o zaman, Solon, senin şehrin tüm insanlığın görmesi için mükemmellik ve güçle parlayabilirdi. Ruhunun asaleti ve tüm savaş sanatlarını kullanmasıyla diğerlerinin arasında önde gelen o, önce Yunan davasının liderliğine yükseldi. Daha sonra tek başına kalmaya zorlandı, müttefikleri tarafından terk edildi ve çok tehlikeli bir noktaya ulaştı. Yine de işgalcileri yendi ve zafer anıtını dikti. Henüz köleleştirilmemiş olanların köleleştirilmesini engelledi ve Herkül sınırları içinde yaşayan bizleri cömertçe özgür bıraktı. Bir süre sonra aşırı şiddetli depremler ve seller meydana geldi ve dayanılmaz bir gün ve bir gecenin başlamasından sonra, tüm savaşçı gücünüz bir anda yerin altına battı ve aynı şekilde Atlantis Adası da denizin altına battı ve ortadan kayboldu. O bölgedeki okyanus, bu şekilde, sığ bir derinlikte bir çamur tabakası tarafından engellendiği için, şimdi bile gezilemez ve keşfedilemez hale geldi. Adanın yerleştiği gibi kalıntısı. (Timaios, 24e-25e, çev. D.J.Zeyl)
Critias daha sonra Sokrates ile bir önceki günkü tartışmanın (muhtemelen Cumhuriyet) ve ideal bir şehirden ve büyük filozofun önerdiği siyasi kurumlardan bahsetmesi ona hikayeyi hatırlatmıştı. Daha sonra hikayeyi o günkü tartışmanın temeli olarak kullanmayı önerir. Sokrates, Atina'nın koruyucu tanrıçası Athena'nın tam o sırada kutlanması olduğu için hemfikirdir ve ayrıca, "bu uydurma bir hikaye değil, gerçek bir anlatımdır" (26e), diyor Sokrates. Aslında, yine de Atlantis'ten tekrar bahsedilmiyor ve Timaeus, evrenin ve insanlığın kökeni hakkında uzun bir konuşma yapmaya devam ediyor. Diğer karakterlerin hiçbiri tekrar konuşmuyor.
Aşk tarihi?
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
Platon'un Kritikleri
Atlantis hikayesi, bu sefer daha ayrıntılı olarak Platon'un kitabında tekrar ortaya çıkıyor. Kritikler, bizim hikaye anlatan Sofistimizin adını taşıyan diyalog Timaios. Bu çalışma, konuşmanın devamı niteliğindedir. Timaios, ve şimdi Critias, Sokrates'in ideal devleti teorilerini 9000 yıl önce Atina'nın gerçek bir şehri bağlamında sunacak. Böylece, bu kurumların Atinalıların Atlantis'ten teknolojik olarak gelişmiş bir uygarlığı yenmelerine ve daha sonra başarılı olmalarına nasıl izin verdiğini gösterecek. Critias'ın konuşması Atina ile Atlantis arasındaki savaşa kadar gitmediği ve hikayenin ortasından uzaklaştığı ve Sokrates'in başlangıçta belirtmesine rağmen, dördüncü karakter Hermocrates konuşma sırası almadığı için diyalog eksiktir. istemek.
Critias konuşmasına şöyle başlıyor:
Herkül sütunlarının dışında yaşayan halklar ile içinde yaşayanlar arasında bir savaşın patlak verdiğinin kaydedildiği zamandan bu yana, çok kaba bir ifadeyle, en başta hatırlamalıyız. Bu savaşı şimdi tarif etmeliyim. Şimdi bu Atina şehrinin [Akdeniz] halklarının hükümdarı olduğunu ve tüm savaş boyunca savaştığını söylediler. Atlantis adasının krallarının diğer halkların hükümdarları olduğunu da söylediler. Bu ada, dediğimiz gibi Timaios], bir zamanlar hem Libya hem de Asya'nın toplamından daha büyüktü. Ama şimdi depremler nedeniyle büyük Okyanus'a çökmüş ve Yunan sularından büyük Okyanus'a yelken açacak denizcilerin geçişini engelleyen geniş bir çamur denizi üretmiştir ve bu nedenle artık sefer yapılamaz. (Kritikler, 108e-109a, çev. D. Kil)
Atlantis, tanrılar Athena ve Hephaistos'a Atina'yı nasıl yönetmeleri için verildiğini, o şehrin erken yaşamını ve antik krallarını anlattıktan birkaç sayfa sonra yeniden ortaya çıkıyor:
Böylece Poseidon, Atlantis adasını kendi alanlarından biri olarak aldı ve ölümlü bir kadından babası olan çocukları için tarif edeceğim adanın belirli bir yerinde barınma yerleri kurdu. (age 113c)
Ardından Atlantis'in uzun ve ayrıntılı bir açıklaması gelir. Ada dağlıktı ve denizden dümdüz yükseliyordu. Poseidon tarafından halkını korumak için oluşturulan deniz ve kara halkalarıyla çevrili merkezi bir tepeye sahip verimli merkezi ovaları vardı. Bize ilk kralın Atlas olduğu ve dolayısıyla Atlantis adlı kara ve çevresindeki okyanusun Atlantik olduğu söylendi. Irk nesiller boyu zenginleşti ve Akdeniz çevresindeki toprakları fethettiler.
Atlantis ülkesi ağaçlar, metaller, bol miktarda yiyecek üretti ve filler de dahil olmak üzere birçok canlının yaşadığı yerdi. Atlantis halkı iyi yaşadı, hayvanları evcilleştirdi, mahsullerini suladı, limanları ve güzel tapınakları olan şehirler inşa etti, adanın etrafındaki deniz halkalarını birleştirmek için duvarlı ve kapılı köprüler ve kanallar inşa edildi. Bunlar daha sonra bronz ve kalay ile süslenmiştir; kaynakların bolluğu böyleydi. Şehrin merkezinde, tamamı gümüşle kaplı ve fildişi çatılı bir Poseidon tapınağı vardı. Tüm kompleks daha sonra saf altından bir duvarla çevrelendi ve altın heykellerle süslendi. Şehirde sıcak ve soğuk su çeşmeleri, hamamlar, spor salonları, at yarışı pisti ve devasa bir savaş gemisi filosu vardı. Nüfus muazzamdı ve ordu 10.000 savaş arabasından oluşan bir kuvvet savaşabilirdi. Daha sonra dini uygulamalar açıklanır ve bunlar boğaların kovalanmasını ve kurban edilmesini içerir.
Oldukça basit bir şekilde, Atlantis'teki bu yarış, şimdiye kadar görülen en kalabalık, teknolojik olarak gelişmiş, güçlü ve müreffehdi. Yine de düşüşleri hızlı ve dramatik olacaktır:
Yine de içsel olarak, mülk ve güç için haksız bir şehvetle doluydular. Fakat kanunlara göre kral olarak hüküm süren tanrıların tanrısı Zeus, bu durumu açıkça görebildiği için, bu asil ırkın bu sefil halde yattığını görmüş ve onları cezalandırmaya ve sonuç olarak onları daha dikkatli ve uyumlu hale getirmeye karar vermiştir. onların azabından. Bu amaçla tüm tanrıları evrenin ortasında duran ve nesilde payı olan her şeye tepeden bakan en şerefli meskenlerine çağırdı. Ve onları bir araya toplayınca dedi ki… (age, 121b-c)
Ve hikaye burada kesintiye uğradı ve Kritikler metin biter. Yine de, daha önceki referanslardan biliyoruz ki, Kritikler Ve içinde Timaios Atlantis'in Atinalılar tarafından bir savaşta yenildiğini ve Atlantis'in bir daha asla görülemeyecek depremler ve sellerle denize sürüklendiğini.
Atlantis'in yorumlanması
O halde Plato, en azından görünüşte, Atlantis'in öyküsünü yalnızca antik Atina'nın büyük bir şehir olduğunu ve hukuk devleti ile halkının saldırgan bir yabancı güce karşı özgürlüklerini savunabildiklerini göstermek için sunar. En azından, karakter olan Critias'ın niyeti bu. Hikayenin kesinlikle ahlaki bir yanı da var, zenginlik ve güç için açgözlülük sadece yıkım getirecek.
Bir metafor olarak, Atlantis hikayesi ve Atina'nın zaferi, Yunanlıların ünlü istilacı Pers ordusu Darius'u mağlup ettiği MÖ 490'daki Maraton Savaşı'nı temsil edebilir. Centaurlar gibi efsanevi yaratıklar olarak temsil edilen 'barbarlarla' savaşan Yunanlıların metaforu, Platon'dan önce Yunan sanatında zaten belirgindi. 'Yalnız kalmaya zorlanmak' belki de Maraton'da Spartalıların yokluğuna atıfta bulunuyor mu?
Peki Atlantis'in fiziksel konumu ne olacak? Birçok kişi adayı ve Tunç Çağı'nın sonlarında Ege adası Thera'da bu kültürü yok eden ve adanın çoğunu batıran volkanik patlama, depremler ve bunun sonucunda ortaya çıkan tsunamilerden esinlenerek ortadan kaybolduğunu düşünüyor. Geniş ticaret ağı ve güzel sanatları ile Thera, çağdaş uygarlıklar tarafından kesinlikle gelişmiş ve müreffeh olarak kabul edilirdi. Bu şok edici yok oluşu hatırlamanın renkli bir efsaneden daha iyi bir yolu var mı? Atlantis'in sarp dağ tanımı kesinlikle bir volkanik adanın tanımına uyacaktır, ancak büyüklüğü ve Atlantik'teki konumu Thera'ya uymuyor.
Sonra Atlantis'te boğaların kovalanmasından ve kurban edilmesinden bahsedilir. Bu, boğa atlama, ibadet ve ikonografinin arkeolojik kayıtlara yayıldığı Minos Girit'teki iyi belgelenmiş uygulamaya atıfta bulunabilir mi? Pek çok bilim adamına göre Platon'un bir sonraki diyaloğu (tesadüfen?) Minos Adanın efsanevi kralından sonra, Platon'un kanun yapma becerilerine hayran kaldı.
Sonraki Yazarlar
Platon'dan sonraki diğer antik yazarlar, Crantor'la (MÖ 335-275) başlayan Atlantis hikayesiyle ilgilendiler. Platon'un Akademisinde ünlü bir yorum yazan bir filozoftu. Timaios ve Atlantis hikayesini kelimenin tam anlamıyla doğru tuttu. Atlantis, ünlü kanun koyucunun gelecek nesiller için hikayeyi belgelemek istediğini Solon biyografisinde yineleyen Yunan biyografi yazarı Plutarch'ın (c. 45 - c. 125 CE) çalışmasında yeniden ortaya çıkıyor:
Solon ayrıca, Mısır'daki Sais'in bilginlerinden duyduğuna göre, Atina ile özel bir bağlantısı olduğu için, kayıp Atlantis'in hikayesi veya efsanesi ile ilgili uzun bir şiir yazmaya çalıştı. Sonunda, Platon'un önerdiği gibi, zaman yetersizliğinden değil, yaşı ve görevin kendisine çok fazla geleceğinden korktuğu için sonunda terk etti. (solon, 75)
Ve böylece yüzyıllar boyunca, Rönesans ve Francis Bacon'un Yeni Atlantis, Thomas More'un ütopyave günümüze kadar sayısız yeniden anlatım ve süslemeler ve makulden gülünç olana kadar uzanan teoriler ortaya atıldı, tartışıldı, reddedildi ve tekrar tartışıldı.
Atlantis'in hikayesi, yanıt olarak yalnızca cezbedici hipotezlere sahip birçok soru bırakıyor. O halde, Platon'un bir tarihçi değil, bir filozof olduğunu, düşüncelerini ifade etmek için sık sık teşbihler ve mecazlar kullandığını ve kendi sözleriyle Critias'ın ağzından şu sözleri söylediğini hatırlasak iyi olur: kaçınılmaz, sanırım, söylediğimiz her şey bir tür temsil ve benzetme girişimidir" (Kritikler 107b).
Platon'un Sokratik Diyaloglarında Anlatıldığı Gibi Atlantis
Kayıp Atlantis adasının orijinal hikayesi bize Sokratik olarak adlandırılan iki diyalogdan geliyor. Timaios ve KritiklerHer ikisi de MÖ 360 civarında Yunan filozof Plato tarafından yazılmıştır.
Birlikte diyaloglar, Platon tarafından Panathenaea gününde tanrıça Athena'nın onuruna söylenmek üzere hazırlanmış bir festival konuşmasıdır. Önceki gün Sokrates'in ideal durumu tarif ettiğini duymak için bir araya gelen erkeklerin bir toplantısını anlatıyorlar.
Atlantis (dizi)
atlantis Harry Turtledove tarafından yazılmış alternatif bir tarih dizisidir. [1] [2] Ayrılma noktası yaklaşık 85 milyon yıl önce, Kuzey Amerika kıtasının doğu kısmının kıtanın geri kalanından ayrılarak Atlantik Okyanusu'nun daha doğusunda ayrı bir kıta olan Atlantis'i oluşturduğu zaman meydana gelir.
|Yazar||harry kumru|
|Ülke||Amerika Birleşik Devletleri|
|Dilim||İngilizce|
|Tür||Alternatif tarih|
|Yayımcı||Kaya Kitapları|
|Yayınlanan||2005–2010 ( 2005–2010 )|
Üç romana ek olarak, iki kısa öykü Atlantis'te Audubon (2005) ve Kızıl Grup (2006) romanlardan önce yazılmıştı ve daha sonra Turtledoves kısa öykü koleksiyonunda yeniden basılacaklardı. Atlantis ve Diğer Yerler (2010).
Zaman çizelgemizden ayrılma noktası, yaklaşık 85 milyon yıl önce, Kuzey Amerika kıtasının doğu kısmı (kabaca günümüzde Amerika Birleşik Devletleri'nin Doğu Kıyısı, aşırı Güney Kanada, Küba ve Hispaniola, Jamaika, Porto Riko ve çeşitli kıtalardan oluşur) meydana gelir. Daha küçük Karayip adaları) kıtanın geri kalanından ayrılır ve Atlantik Okyanusu'nun daha doğusunda ayrı bir kıta olan Atlantis'i oluşturur.
Atlantis'in insanlar tarafından bilinen ilk kez ziyaret edildiği 1452'ye kadar tarih aşağı yukarı gerçek hayattakiyle aynı kalacaktı. Atlantis'e ulaşan ilk bilinen insanlar Bretonlu balıkçı François Kersauzon ve onun mürettebatıdır. Morzen (Denizkızı için Fransızca). Bir balıkçı arkadaşı olan İngiliz Edward Radcliffe'e, o yılki morina yükünün üçte biri karşılığında onu bölgeye yönlendirmesi için söz verir. Radcliffe anlaşmayı kabul edecekti ve sonunda ailesi ve birkaç kişiyle birlikte New Hastings adlı bir yerleşim yeri oluşturmak için geri döndü. Kısa bir süre sonra, Kersauzon kendi şehri Cosquer'i kuracak ve Basklı balıkçılar güneyde kendi Gernika kasabalarını kuracaklardı. Bu yerleşimler sırayla adadaki önemli İngiliz, Fransız ve İspanyol sömürge varlıklarını doğurdu ve nihayetinde onların gölgesinde kaldı.
Edward Radcliffe'in torunları, Atlantis tarihi boyunca önemli roller oynayacaktı. Kersauzon ailesi, Atlantian toplumunda rol almaya devam edecek olsa da, Radcliffes ile karşılaştırıldığında (veya Radcliffs'in bir kolu, adından 'e'yi çıkarırdı) ile karşılaştırıldığında, ikinci sırada yer alacaklardı.
Yerleşimin ilk yıllarında, Edward Radcliffe'in oğlu Henry, Atlantis'in batı kıyısını dolaşan ilk kişi olurken, Henry'nin erkek kardeşi Richard, Green Ridge Dağları'nı yürüyerek geçerdi.
1470'de Kral IV. Edward, Warwick Kontu Richard Neville'i Atlantis'e sürgün edecekti. Earl, kendisini New Hastings Lordu olarak kurmaya çalışacaktı. Richard Radcliffe'in direnişi, babası Edward Radcliffe'nin ölümüne yol açtı. Radcliffe oğulları, Strand Savaşı'nda Warwick'i yenmek ve öldürmek için yeterli desteği toplayabildiler. Bu, Atlantis'te gerçekleşen ilk isyan örneği olacaktır.
1660'larda Avalon, en ünlüsü Red Rodney Radcliffe olan bir dizi korsanın evi haline gelmişti. O ve korsan ekibi Siyah el Terranova'daki (Kuzey ve Güney Amerika'nın geri kalanının adı) ve İngiliz Atlantis'teki İspanyol ve Hollanda kolonilerine saldırılar başlatacaktı. Hesperian Körfezi'ndeki nakliye hatları o kadar tehlikedeydi ki, İngiltere ve Hollanda kaynaklarını bir araya getirip birlikte çalışacaklardı. William Radcliff'in (korsanın ikinci kuzeni) önderliğinde, Avalon korsanları büyük bir başarıyla dövüldü.
1761'de, Avrupa'daki Yedi Yıl Savaşı, İngiliz Atlantis'in (eski İngiliz Atlantis) Fransız ve İspanyol Atlantis ile savaşa girmesiyle Atlantis'e yayıldı. Atlantis Cephesi'ndeki savaş, diğer cephelerle karşılaştırıldığında nihayetinde kısa sürdü, ancak yapıldığında, Fransız Atlantis artık değildi ve İngiliz Atlantis'e emildi.
Victor Radcliff, İngiliz tarafındaki en yüksek rütbeli Atlantisliydi. Kararlı eylemleri sayesinde, İngiliz komutan Charles Cornwallis, Fransız general Louis-Joseph de Montcalm'ı (1761'de operasyonda öldürüldü) ve Fransız Atlantis komutanı Roland Kersauzon'u kararlı bir şekilde yenmeyi başardı.
Savaştaki zaferin uzun vadeli sonuçları oldu. Zaferin mali maliyeti Büyük Britanya Krallığı için oldukça yüksekti ve bu kaybı Atlantis tebaasını vergilendirerek telafi etmeye çalıştı. Dahası, Fransız Atlantis büyük ölçüde köle köleliğine dayanmıştı ve özellikle İngiliz yerleşimciler savaştan sonra güneye doğru ilerlerken, Fransız tebaasını yatıştırmak için bunun sürdürülmesi çok önemliydi.
1775'e gelindiğinde, Atlantisliler İngiliz vergilerinden bıkmıştı ve bununla birlikte Atlantis Bağımsızlık Savaşı başladı. Savaş üç yıl sürecek ve 1778'de sona erecekti. Victor Radcliff'in komutasında ve sonunda Fransa'nın yardımıyla Atlantis, Atlantis Birleşik Devletleri olarak bağımsızlığını güvence altına aldı. Atlantis Birleşik Devletleri, bağımsızlığını kazandıktan sonra, Roma Cumhuriyeti'ne dayanan bir cumhuriyet hükümeti benimseyecekti.
İngilizlerle bir barışı güvence altına almasına rağmen, Atlantis'in Terranova'daki isyanlara yardım sağlamasından sonra, Atlantis Birleşik Devletleri 1809'da onlarla tekrar darbe aldı. 1809 Savaşı, Atlantis'in birkaç noktada önemli bir yenilgi almasına rağmen, Atlantis ve Birleşik Krallık arasında bir beraberlik olarak sona erdi.
Bağımsızlık Savaşı'nın idealleri köleliğin sona ermesi anlamına gelmiyordu. Eskiden Fransız Atlantis'i olan yerde kölelik, müdahale edilemeyecek kadar önemli kabul edildi. Atlantis, İspanya'nın anakara Atlantis mülkü olan Gernika'yı satın aldığında bile genişledi.
Köleleştirilmiş Afrikalı Atlantisliler ve Copperskin Terranovalılar özgürlüklerini aramaya devam ettiler, başlattıkları çeşitli ayaklanmalar hızla ezildi. Sonunda, 1852'de, Victor Radcliff'in gayri meşru torunu Frederick Radcliff'in önderliğinde Atlantis, Amerikan İç Savaşı'na benzer bir ayaklanma gördü, o kadar büyük ve o kadar iyi organize edildi ki, bütün ülke bir çok ödeme yapmadan bastırılamayacaktı. kan ve hazinede pahalı fiyat. Ayaklanma, Atlantis Senatosunu köleliği kesin olarak ortadan kaldırmaya zorladı.
19. yüzyılın geri kalanı Atlantis'te nispeten sakin geçecekti. Atlantis, en başından beri eşitlikçiliğe sözde hizmet etti. Böylece dünyanın her yerinden insanlar Atlantis'e göç edeceklerdi. Aynı zamanda dini hoşgörüye vurgu yaptı. Sonuç olarak, 19. yüzyılın başlarında Evrensel Adanmışlık Evi olarak adlandırılan yeni bir Atlantis Hıristiyanlığı formu ortaya çıktı. Kurucusu Samuel Jones, Tanrı'nın tüm insanlarda yaşadığını ve sadece uygun yaşam tarzını yaşarsak sınırlarımızı aşabileceğimizi ve ilahi olabileceğimizi savundu. Meclis, Büyük Ayaklanma'dan çok önce sesli olarak kölelik karşıtıydı. 1880'lerde, House'un ne kadar hızlı büyüdüğüne kızan Atlantis düzeninin bir kabalı, Jones'u birkaç eleştirmenin öldürülmesine dahil etmeye çalıştı. Arsa bir İngiliz danışman dedektif tarafından çözüldüğünde, Atlantis toplumu, Meclis'in artık eleştiriden yalıtıldığı konusunda endişelendi.
- ^"Uchronia.net Atlantis Serisi".
- ^
- "PenguinRandomHouse.com Atlantis".
- ^
- "Fantastik Fiction.com Atlantis'i Açıyor".
- ^
- "Fantastik Kurgu.com Atlantis Birleşik Devletleri".
- ^
- "Fantastik Fiction.com Atlantis'i Özgürleştiriyor".
Alternatif bir tarih romanı ile ilgili bu madde bir taslaktır. Vikipedi'yi genişleterek yardımcı olabilirsiniz.
Gelip giden topraklar
Şimdi, Zealandia ve Greater Adria, bir zamanlar düzenli Atlantis benzeri bir sürecin sadece iki yeni örneği gibi görünüyor. Adelaide Üniversitesi jeofizikçisi Derrick Hasterok'a göre, kıtalar her zaman gezegenimizin sabit demirbaşları değildi. Gezegenimizin tarihinin başlarında, 2 milyar yıldan daha uzun bir süre önce, kırılgan ve geçici şeylerdi, kolayca parçalanıyor, kırılıyor ya da basitçe aşınıyordu.
Tüm bu istikrarsızlığın şaşırtıcı nedeni? Radyoaktivite. Hasterok, Dünya'nın şu anda sahip olduğundan çok daha fazla radyoaktif elementle doğduğunu (çoğu o zamandan beri çürümüştür), diyor ve bu elementler tercihen kıtasal kayalarda toplanıyor. İlk kıtalar oluştuğunda, kendi ölümleri için tohumları ektiler. Var olduklarını bilmesinin tek yolu, modern kıtalardaki yüksek radyoaktiviteli kayaların tuhaf eksikliğidir. O kayalar yok çünkü yaşadıkları kıtalar çoktan yok oldu.
Atlantis: Mit mi Tarih mi?
Holly Hartman tarafından
Yüzyıllar boyunca, Atlantis batı dünyasının en sevilen efsanelerinden biri, fantezi ve gizemin baştan çıkarıcı bir karışımı olmuştur. Hikayeler, denizde kaybolmuş zengin ve şanlı bir imparatorluktan bahseder. Bazılarının ümidiyle kalıntılarının hala keşfedilmeyi beklediği yer.
Kayıp Bir Cennet
Atlantis hakkında sahip olduğumuz bilgilerin çoğu antik Yunan filozofu Platon'dan gelmektedir. Atlantis'in Atlantik Okyanusu'ndaki Herkül Sütunlarının (Cebelitarık Boğazı'ndaki kaya oluşumları) batısında uzandığını söylüyor. Bu devasa adada cesur, erdemli insanların bir tür cennette yaşadığı "büyük ve harika bir imparatorluk" vardı.
Ancak bu barışçıl varoluş, Atlantis halkı gücü tanrılardan daha çok sevmeye başlayınca sona erdi. Dünyanın geri kalanına karşı savaş açtılar, ancak sonunda bilge ve ahlaklı Atinalılar tarafından yenildiler. Sonra, Platon'un kendi zamanından yaklaşık 9.000 yıl önce veya MÖ 9.500 civarında depremler Atlantis'i denize batırdı.
Atlantis'i Ararken
Atlantis'in var olduğuna dair hiçbir kanıt yok. Birçok insan Atlantis'in sadece bir efsane olduğuna ve Platon'un Atina toplumunun değer verdiği değerleri övmesi için söylediğine inanır. Ancak diğerleri, hikayeli adanın aslında dayandığına inanıyor. Bazıları Atlantis'in Amerika'da, Kanarya Adaları'nda veya Antarktika'da olduğunu iddia etti. Diğerleri, Atlantis'in aslında son arkeolojik keşiflerle beslenen bir Yunan adası Thera olduğunu düşünüyor.
Thera Teorisi
1960'ların sonlarında Profesör Spyridon Marinatos, Thera adasında (Santorini) Akrotiri yakınlarında bir Tunç Çağı kentinin kalıntılarını keşfetti. Şehrin sokakları, binaları, çanak çömlekleri ve renkli duvar resimleri, yakınlardaki Girit'teki Minos uygarlığına çok benzeyen zengin bir toplum olduğunu kanıtlıyor. Ancak MÖ 1500 civarında, Pompeii'yi kaplayandan çok daha büyük, yıkıcı bir volkanik patlama, şehri 15 fit külün altına gömdü.
Thera, Atlantis'in ülkesi miydi? Bazıları Platon'un gerçekten de Thera'yı tarif ettiğine, ancak onun yeri ve yıkım tarihi konusunda yanıldığına ya da yazılarının çevirilerinin yanlış anlaşıldığına inanıyor. Plato, Atlantis'in hikayesini tamamen uydurmadıysa, muhtemelen kökenleri Thera'daki olayları anlatan eski Mısır kayıtlarındadır.
Atlantis Turları Sınırsız
Atlantis'in arkeolojik kanıtını bulma arzusunu anlamak kolaydır. Kim yeryüzündeki cennet kalıntılarını ziyaret edebilmek istemez ki? Bugün, Atlantis efsanesi, turistleri tekne yüküyle Thera'ya getirmeye yardımcı oluyor. Ziyaretçiler siyah kumlu plajların, arkeolojik alanların ve etkileyici volkanik kayalıkların tadını çıkarır. Ve yorgunlar Hotel Atlantis'te ayaklarını dinlendirebilirler.
Atlantis ve Edgar Cayce Okumaları
Birkaç yıldır A.R.E. üyeler ve örgütün kendisi, kayıp kıta Atlantis'in kalıntılarını veya herhangi bir kalıntısını aramak için seferler düzenlemiştir. Cayce'ye göre, Meksika Körfezi'nden Cebelitarık'a kadar uzanan Atlantis, son bir feci olayda yok edildi. yaklaşık 10.000 M.Ö. A.R.E.'nin odak noktası çabalar Bimini bölgesinde olmuştur, ancak diğer ilgili yerler de araştırılmıştır. Araştırmacılar yapının kökeni konusunda ikiye bölündükleri için Bimini Yolu olarak adlandırılan yol üzerinde yapılan araştırmalar engellendi: Bazıları bunun insan yapımı bir yol veya temel olduğuna inanırken, diğerleri bunun yerinde kırılmış doğal sahil kayası olduğunu iddia ediyor. Bununla birlikte, nadiren tartışılan bir gerçek, Bimini Yolu'nun bir kısmının 1926'da bir kasırgadan sonra kaldırılmış olmasıdır.
Son Buzul Çağı'nın (12.000 yıl önce) sona ermesinden önce, okyanus seviyeleri mevcut seviyelerinin en az 300 fit altındaydı. O uzak zamanlarda bölgede adalar zincirinden ziyade geniş bir "ada" vardı. Edgar Cayce, Bimini'den antik Atlantis'in dağ zirvelerinden biri olarak bahsetti. Çok az kişi adayı bir dağ olarak görse de, 12.000 yıl önce bölgedeki geniş arazi oluşumunun en yüksek noktalarından biriydi. Bimini'nin yaklaşık 100 mil doğusunda yer alan Bimini ve Andros Adası, MÖ 10.000'de aynı adanın bir parçasıydı - MÖ 10.000'de batan "Poseidia" tapınağı. ve Cayce'e göre, "çağların çamuru" ile kaplıdır. Bu kayıt salonu, Mısır'daki Sfenks'in altındaki ile aynıdır.
Arkeologlar, bölgedeki uygarlık kalıntılarının yalnızca 7.000 yıl, hatta belki de daha az geriye gittiğine karşı çıktılar. Bölgede büyük bir uygarlık varsa, kalıntılarının bir kısmının mevcut topraklarda bulunacağını iddia ettiler. Bu iddianın temel bir kusuru var. Eski deniz uygarlıkları genellikle şehirlerini ve limanlarını okyanus kıyılarına inşa ettiler. Önceki konularda ilgili olarak Antik GizemlerGüney Amerika'da, Kuzey Amerika'nın Pasifik kıyılarında, Hindistan'da ve dünyanın başka yerlerinde çalışan arkeologlar, su altı kalıntılarının kalıntılarını keşfediyorlar. Bu eski deniz medeniyetleri, şehirlerini ve limanlarını, tümü yükselen okyanuslarla kaplı kıyı şeritleri üzerine inşa ettiler. Kuzey ve Güney Amerika arkeolojisindeki son değişiklikler -Amerika'daki yerleşim tarihini 50.000 yıl öncesine götürerek- göz önüne alındığında, kalıntıların Bimini çevresindeki sığ sularda uzanması muhtemel görünüyor.
Andrew Collins—Atlantis'e Açılan Kapı
Ağustos 2002'de İngiliz araştırmacı Andrew Collins, Virginia Beach'teki Yıllık Mısır ve Antik Medeniyetler Konferansı'nda heyecan verici bir konferans vererek Atlantis'i aramaya olan ilgiyi yeniledi. Collins'in kitabı, Atlantis'e açılan kapı, Atlantis'in kalan büyük bölümlerinin Küba'da ve çevresinde, özellikle de 2000 yılında olası sualtı kalıntılarının keşfedildiği bölgede olduğunu öne sürüyor. Collins, bu oldukça şaşırtıcı fikri olası kalıntıları keşfetmeden önce yayınladı. Collins ayrıca Andros Adası'nın (Bimini ve Küba arasında) Atlantis kalıntılarını barındırabilme olasılığını tartıştı ve Andros çevresindeki sularda çekilmiş çeşitli sualtı yapılarının fotoğraflarını gösterdi. Fotoğrafların çoğu, GPS'in varlığından önce 1960'larda J. Manson Valentine ve birkaç pilot tarafından çekildi. Böylece, kalıntıların yerlerinin birçoğu kaybolmuştur.
A.R.E.'de bildirildiği gibi. üyelik bülteni Antik GizemlerCollins, Egerton Sykes'ın A.R.E. Konferans haftasında kütüphane. Sykes, Atlantis hakkındaki tüm kanıtları dikkatle değerlendiren ve 1983'teki ölümüne kadar kendi keşif gezilerini yürüten, Atlantis konusunda dünyaca tanınan bir otoriteydi. Tüm kitapları, el yazmaları ve araştırma materyalleri kütüphanenin güvenli bir alanında bulunuyor. İspanyolca yazılan makaleler daha sonra A.R.E. Mütevelli Heyeti, Humberto Martinez, M.D., onları izleyicilere okudu. Makaleler, 1950'lerde Kübalı arkeologlar tarafından Atlantis'in kalıntılarını bulma çabalarını ayrıntılarıyla anlatıyordu - bunların tümü daha sonra siyasi değişiklikler nedeniyle askıya alındı. Bununla birlikte, bilgiler, Andros ve Bimini de dahil olmak üzere, Küba çevresindeki bölgeleri muhtemel kalıntı alanları olarak işaret etti. Uydu görüntüleri araştırmamız, Küba'da Platon'un merkez şehir hakkındaki tüm ifadelerine uyan bir yer ortaya çıkardı.
Küba Sualtı "Kalıntıları" Beton Olabilir
Küba'nın en batı ucunda bildirilen "kalıntıların" Atlantis'in kalıntıları olduğunu umarken, araştırmamız 2100 metrelik tabanda uzanan oluşumların olduğunu gösteriyor. Mayıs başka bir şey ol. Bu alan, 1962 Küba füze krizinde kritik bir konu olan Sovyet döneminden kalma güdümlü füze sığınaklarının ve beton platformların yerlerinin yakınında bulunuyor. Alttaki malzemelerin olduğuna inanıyoruz Mayıs Sovyetler tarafından hızla dağıtılan ve boşaltılan bu sığınakların ve depolama silolarının kalıntıları olabilir. Virtually no new information (2004) has been released about the Cuban site, but we remain hopeful that ruins may be identified at the location.
Genetic & Archaeological Confirmations
An additional piece of thoroughly scientific evidence pointing to the probably existence of Atlantis has recently been published in two books: Mound Builders (2001) and Ancient South America (2002). Both books have been authored by Dr. Greg Little, John Van Auken, and Dr. Lora Little. İçinde Mound Builders, the authors suggest that the technology many people associate with Atlantis may not be as advanced as thought. In addition, Van Auken and Lora Little's book, The Lost Hall of Records (2000), details finds associated with the migration of Atlanteans to Central America. Updated information on recent archaeological discoveries and genetic evidence have been presented at the annual Ancient Mysteries conference.
It has long been recognized that migration legends from natives in North, Central, and South America support the migration of advanced groups to various locations in the Americas corresponding to Cayce's accounts of Atlantis. In recent years, archaeological work has shown that Cayce's accounts of the Atlantean migrations to the Americas is consistent with the archaeological evidence. Now, however, research on a form of DNA recovered from ancient remains almost perfectly matches Cayce's account. This was an unexpected scientific surprise that appears to support the contention that Atlantis was in the Caribbean area. In particular, what is called "Haplogroup X" by geneticists, has been found in ancient remains in every location in the world where the Cayce readings state Atlanteans fled at three different times (10,000 B.C., 28,000 B.C., and 50,000 B.C.). Amazingly, Haplogroup X—one of 42 major ancient mtDNA groups identified—has not been found in other locations of the world. In addition, another DNA type, called Haplogroup B, appears to be from what Cayce and others have termed the ancient continent of Mu—or Lemuria. We were the first to make this assertion, which has since been embraced by many others. For additional information, see Ancient America and Genetic DNA Research.
A.R.E.'s Satellite Imagery Research of Bimini
In 2001 and 2002, the Edgar Cayce Foundation funded a 640-square km satellite imaging project in the area around Bimini. This research project was completed by Jonathan Eagle. This process allows for the identification of probable underwater structures. The project revealed two types of seemingly "anomalous" formations. Both of these have now been extensively investigated. The results are below:
- "Two" straight lines were seen off NE Bimini and the report to the A.R.E. by J. Eagle suggested that the lines could be walls with sand dunes over them. In mid-2003, Greg and Lora Little visited the site of the lines and discovered that they were simply seaweed growing on the tops of sand channels. Locals were well aware of the sand channels. J. Eagle and Bill Donato visited the lines in July of 2003 and also made the same finding. However, J. Eagle reported that he "felt" a "reverse thermocline" in the area—with cooler water on the surface. Eagle and Donato have suggested that the thermocline and sand channels may be due to some sort of volcanic activity which they say may be somehow connected to a vein of gold Cayce stated was on Bimini. The National Geographic has sponsored an extensive study of the water flows around Bimini and found numerous areas where different temperatures mixed. The thermoclines around Bimini are due to warm water flows swirling with colder water flows. In October 2003, we viewed the large image of the 630 sq km satellite image of Bimini (now posted in the A.R.E. library) and noted at least another dozen "straight lines" to the NE of the two which were investigated. We believe all of these are completely natural and not worthy of further attention, but a few other investigators have plans to visit the underwater lines at NE Bimini to investigate their possible relationship to the gold vein.
Five 2003 expeditions were conducted to Andros. The first expedition examined the underwater circles found off western Andros. The second examined Rebikoff's "e," a strange e-shaped formation in shallow water in extreme northwestern Andros. During this expedition, an underwater "anomaly" was found in North Andros. The third expedition examined this structure as well as visiting the circles at South Bimini. As stated above, the newest expeditions have been to Andros. The most recent information on Andros and Bimini, where the idea that both the Bimini Road and Andros Platform were ancient breakwaters enclosing harbors. One other intriguing possibility about the Bimini Road and Andros Platform exists, and it was suggested to us by archaeologists. Both formations could have been large foundations for buildings. Near the Andros Platform, in water about 12-feet deep, is a large flat area. Lying on the bottom in that area are flat paving stones carefully fitted together. The paving stones are all square and rectangular with the typical size about 2 by 3 feet.
2004 Andros Expeditions
The 2003 expeditions found two important underwater structures at Andros and also found evidence of an ancient temple on the island. In 2004 the first expedition to Andros was made in June. It confirmed the presence of ancient building structures in central Andros and looked at more areas of the underwater platform. Additional expeditions are planned to several areas at and near Andros as well as to an underwater harbor off the Yucatan. These all took place. In brief, an ancient Maya harbor, with a still-existing 1000-foot long breakwater was investigated at Isla Cerritos off Yucatan. The harbor and breakwater were made from slabs of cut beach rock.
Piedras Negras—2004
Piedras Negras, Guatemala is the site of Edgar Cayce's third Hall of Records. (The other two being at Giza— under the Sphinx—and in the Bahamas. In April 2004, we made an A.R.E.-sponsored expedition to Piedras Negras carefully examining most of the ruins. An 83-minute video documentary was made of this expedition.
Andros-Bimini December 2004
In December 2004, we went again to Bimini and Andros, this time with a crew from The History Channel. At Bimini we obtained what may be the best footage ever taken of the Road. We also investigated and filmed what is known as "Proctor's Road," just north of the Bimini Road. Proctor's Road is a straight line of stones extending from the shore toward the Bimini Road site. At the Andros Platform we discovered that the hurricanes had passed directly over the site. Much of the 1000-foot-long, three-tiered platform was under sand. But the hurricanes moved huge amounts of sand from the inner harbor revealing a depth of at least 65 feet. Before the hurricane the harbor was only 25- 35-feet deep. The storms also revealed a deep channel leading into the harbor next to the end of the platform. The channel is cut through the reefs and the bedrock. Research revealed that the harbor has never been dredged and the channel was not cut in modern times.
2005 Bimini Andros Expedition
In May 2005 a joint expedition was taken between the ARE Search for Atlantis team and archaeologist Bill Donato of The Atlantis Organization. A series of amazing discoveries were made during and after the expedition. Results of lab testing of materials gathered on that expedition will be released at the 2005 Ancient Mysteries Conference in Virginia Beach. We also still plan on going to Cay Sal and Anguilla. Another possible trip is being planned to coastal Belize.
2007 Bimini Update
In May and June of 2007, three separate expeditions were carried out in the Bahamas as part of the A.R.E.'s Search For Atlantis Project. The initial report from these expeditions, issued in July, detailed the discovery of several crashed planes, at least one of which was reported missing in the Bermuda Triangle. The second report, issued in August, summarized several unexpected discoveries at Bimini, which included what appear to be rectangular building foundations in 100-feet of water and the remains of a temple consisting of white marble materials. This report summarizes the finds made on and around Andros.
Andros is the largest and most unexplored island in all of the Bahamas. North Andros lies about 150 miles East of Miami. The island is about 105-miles long and 35 miles wide at it widest point. As reported earlier, several land explorations were made on Andros along with numerous water explorations. Week long trips were made to Andros by Drs. Greg & Lora Little in both May and June 2007, both of which began with aerial surveys on portions of the Great Bahama Bank (GBB). The GBB is a massive expanse of a largely flat and shallow bottom extending for nearly 300 miles beginning north of Bimini to some distance south of Andros—just north of Cuba. In general, the water depth of this area averages about 25 feet. During the last Ice Age, the entire GBB was well above sea level. The aerial surveys identified over 30 unusual, dark formations in shallow water on the GBB and the gps locations were taken on each from the air. All but one of these formations was then visited on water with North Andros serving as our base of operations. In addition, side-scan sonar was employed to explore wide areas around Andros and in other areas a remote underwater video camera was used to examine the bottom.
Findings at Underwater Dark Features on the Great Bahama Bank
Thirty dark features (underwater formations) were visited on the Great Bahama Bank, some of which were nearly 50 miles offshore onto the GBB. Ship and plane remains found at some of these sites were detailed earlier. In general, about 75% of all the dark formations are associated with a variety of dumped materials as well as more curious artifacts. For example, one perfectly round white spot in the middle of a dark formation showed what appeared to be a portion of a huge metal anchor sticking up from the bottom. This piece could not be moved by hand. Is the actual ship also buried there? We don't know, but the formation around the anchor is over 500-feet long.
At other dark features we discovered dumped bombs, propane gas cylinders, appliances, and other debris. Bahamas fishermen often enhance a good fishing site by dumping materials to the bottom, thus increasing fish cover. But these formations were of marginal interest to us because our prime interest is in archaeological remains. It has been suggested that these "good fishing spots" may have formed initially because of "something buried under the sand" that allowed the grass to form, however, without extensive excavations, this cannot be determined.
Discovery of the Underwater “Joulter’s Wall”
The most important archaeological find of the 2007 Andros expeditions was a stonewall found in shallow water off an island north of Andros. Numerous interviews with local residents of Andros were made during our trips. One resident told us about a huge, underwater wall that was located in shallow water on the small chain of islands known as Joulters Cays, about 7-miles North of Andros. Joulters is completely uninhabited, and data obtained during the past 20 years has shown that numerous hurricane driven tsunamis, 30-feet and higher walls of water, have swept across the islands. In the 1950s, an attempt was made to form a small community on the southern Joulters island, but it was soon abandoned when a hurricane destroyed the few small, wood-framed homes that had been built. All of Joulters is extremely shallow and boats with a draft of more than two feet simply cannot reach it. However, the approach to the area where the wall is located is even shallower.
From directions given by the local, we found the underwater wall with Eslie and Krista Brown. During the two trips to Andros, we spent four full days at this site, not only filming and photographing the entire "wall," but also exploring the islands from one end to the other. We had to enter the area during high tide as we sped over a mile of water only one-foot deep. We found the wall exactly as described by the Andros resident. She related that she had seen it twice. The first time, in the early 1990’s, a large portion of the wall was intact and partially above water. She saw it the second time after a severe 1990’s hurricane and said that the eye of the hurricane hit that area and destroyed most of the wall and shoreline.
The wall itself is actually located in a small, narrow bay between what appears to be two islands. The bay is 3-7-feet deep, depending on the tide, and has sharks coming in at high tide. From the bay, the wall extends diagonally away from the two islands into water that is one-to-four feet deep ending where sandbars are located and the bottom is barely covered by water. About two miles further, through this shallow water, is the deep Tongue of the Ocean.
The wall is primarily made from square and rectangular limestone blocks that range in length from 3-6-feet, a width of 2-3-feet, and a thickness of 6-inches to 3-feet—with some blocks far larger. The blocks are obviously cut and roughly dressed and rough tool marks are clearly visible on many. There are some smaller, cube-like stones, about a foot square, occasionally found in portions of the intact wall and in places on the bottom. One area of the wall remains fairly intact and is found in water about 6-feet deep. Brushing the sandy bottom underneath the lowest tier of stones revealed more limestone blocks under the visible portion. How far down it extends is unknown. This section of the wall runs approximately 30-feet long and is formed by the massive blocks stacked on top of each other with 2-3 vertical layers of blocks visible. We found about 50 large stone blocks widely scattered in water around this intact portion as if they had been tossed around by huge waves.
Atlantis
The name Atlantis first appears in the writings of Herodotus - he describes the western ocean as "Sea of Atlantis." Then, one generation later, Atlantis is described in detail in the stories Timaeus and Critias by the Greek philosopher Plato. [2] He used this story to help explain his ideas about government and philosophy. Plato was the only ancient writer who wrote specific things about Atlantis. [1]
According to Plato, the Atlanteans lived 9000 years before his own time and were half human and half god. They created a very good human society. When they stopped being good people and did bad things, the gods sent earthquakes and fire to destroy Atlantis. [1]
Many scholars think Plato could have been thinking of a real place when he wrote about Atlantis. Many, many people have thought of many, many places where the real place that inspired Atlantis could have been. For example, there was a Minoan kingdom on the island of Santorini. The Minoan kingdom was very powerful thousands of years before Plato, and their society was damaged when a volcano erupted on their island. [1] According to Plato, Atlantis was very large, as big as North Africa, so it should not have been hard to find. [3]
After the discovery of the Americas, some people in Europe thought they might be Atlantis. [3] However, after Plato, the idea of Atlantis was mostly forgotten until 1882, when a writer named Ignatius Donnelly wrote a book saying that Atlantis was real and that the culture of Atlantis had started many other ancient cultures, such as the Egyptian and Mayan. Then other people became interested in Atlantis. [3] [4]
Atlantis has appeared in many works of fiction. In Marvel Comics, Atlantis is at the bottom of the ocean and exists in modern times, with people who breathe water. Other works of fiction use Atlantis as background. For example, Robert E. Howard set his Conan the Barbarian stories in a fictional time called the Hyborian Age, which began with the destruction of Atlantis and ended when real written history started. [5] [6]
The 'lost' continent
Despite its clear origin in fiction, many people over the centuries have claimed that there must be some truth behind the myths, speculating about where Atlantis would be found. Countless Atlantis "experts" have located the lost continent all around the world based on the same set of facts. Candidates — each accompanied by its own peculiar sets of evidence and arguments — include the Atlantic Ocean, Antarctica, Bolivia, Turkey, Germany, Malta and the Caribbean.
Plato, however, is crystal clear about where Atlantis is: "For the ocean there was at that time navigable for in front of the mouth which you Greeks call, as you say, 'the pillars of Heracles,' (i.e., Hercules) there lay an island which was larger than Libya and Asia together." In other word it lies in the Atlantic Ocean beyond "The pillars of Hercules" (i.e., the Straits of Gibraltar, at the mouth of the Mediterranean). Yet it has never been found in the Atlantic, or anywhere else.
The only way to make a mystery out of Atlantis (and to assume that it was once a real place) is to ignore its obvious origins as a moral fable and to change the details of Plato's story, claiming that he took license with the truth, either out of error or intent to deceive. With the addition, omission, or misinterpretation of various details in Plato's work, nearly any proposed location can be made to "fit" his description.
Yet as writer L. Sprague de Camp noted in his book "Lost Continents," "You cannot change all the details of Plato's story and still claim to have Plato's story. That is like saying the legendary King Arthur is 'really' Cleopatra all you have to do is to change Cleopatra's sex, nationality, period, temperament, moral character, and other details, and the resemblance becomes obvious."
The most obvious sign that Atlantis is a myth is that no trace of it has ever been found despite advances in oceanography and ocean floor mapping in past decades. For nearly two millennia readers could be forgiven for suspecting that the vast depths might somehow hide a sunken city or continent. Though there remains much mystery at the bottom of the world's oceans, it is inconceivable that the world's oceanographers, submariners, and deep-sea probes have some how missed a landmass "larger than Libya and Asia together."
Furthermore plate tectonics demonstrate that Atlantis is impossible as the continents have drifted, the seafloor has spread over time, not contracted. There would simply be no place for Atlantis to sink into. As Ken Feder notes, "The geology is clear there could have been no large land surface that then sank in the area where Plato places Atlantis. Together, modern archaeology and geology provide an unambiguous verdict: There was no Atlantic continent there was no great civilization called Atlantis."
Ignatius Donnelly was certain of his theory, predicting that hard evidence of the sunken city would soon be found, and that museums around the world would one day be filled with artifacts from Atlantis. Yet over 130 years have passed without a trace of evidence. The Atlantis legend has been kept alive, fueled by the public's imagination and fascination with the idea of a hidden, long-lost utopia. Yet the "lost city of Atlantis" was never lost it is where it always was: in Plato's books.
Is there any proof of its existence?
Now, here&rsquos the twist. There is no written record of the existence of Atlantis in the world, except for its mention in the works of the great philosopher, Plato. Even the location of this utopia is a mystery. People have worked through various hypotheses, giving the location they believed it should be. Surprisingly, many of the proposed sites were not in the Atlantic Ocean at all (as you would have guessed from its name, as though the &ldquoAtlantic&rdquo ocean was derived from this ancient culture). Many of the proposed sites corroborate some of the characteristics of the Atlantis story (water, catastrophic end, and a relevant time period). Most of the historically proposed locations are in or near the Mediterranean Sea. Now, this story is getting good&hellip let&rsquos look at various locations that are claimed to be the most likely sites of Atlantis:
The Azores in Portugal is thought to be a sunken city
Plato quoted Egyptian Priests, who believed that Atlantis fought a war with the ancient Mediterraneans, and then sank in 9,400 B.C. Because Atlantis was said to be a large island in the Atlantic Ocean that surrounds the continents, it was thought to be in the mid-Atlantic. Atlantis was said to have colonized much of the world and fought a war with Greece and the Eastern Mediterranean. The sinking of Atlantis left only a few scattered islands&hellip islands such as the Azores, some believe.
The Sahara Desert, and more specifically, the Tassili and Ahaggar Mountains in southern Algeria, Tunisia or both, has been proposed as the actual site of Atlantis. When the French colonized North Africa, they soon discovered that a lost world existed in southern Algeria and that the ancient harbor of Carthage was an exact miniature of the capital of Atlantis described by the Egyptian priests.
Malta has huge ancient structures that are now dated at 9,000 years old or older, and are said by Orthodox archaeologists to be the oldest stone ruins in the world. Malta is now a small rocky island, but it once had elephants and shows evidence of having been destroyed in a huge cataclysmic wave. The island is far too small to have been Atlantis, but it shows that the Mediterranean was a very different place 12,000 years ago.
South America
The ruins of Tiahuanaco. Source- cabinflooresoterica.com
Due to the gigantic ruins in Peru and Bolivia, and the evidence that Tiahuanaco was destroyed in a cataclysm, South America has been proposed as the site of Atlantis by a number of early writers. South America does have huge ruins and is across the Atlantic, but it seems to have risen from sea level, rather than sinking into the ocean.
Location of Atlantis near Britain according to Paul Dunbavin
Recently, researcher Paul Dunbavin proposed that the citadel of Atlantis was located underwater between Wales and Ireland, this area being the &ldquoPlain of Atlantis&rdquo, as described by Plato. Major Dutch cities like Amsterdam and Rotterdam are 40 feet or more below sea level already. They may very well be the sunken cities of the near future.
The location of Atlantis has remained a tantalizing mystery for thousands of years, but very recently (2011), a U.S.-led research team has claimed to have found the legendary lost city of Atlantis. Scientists claim to have pinpointed the exact location of the metropolis under the mud flats in southern Spain. The team of archaeologists and geologists are convinced that Atlantis &ndash swamped by a tsunami &ndash is submerged just north of Cadiz.
During the Isu Era, Atlantis was created to be an indestructible repository of Isu knowledge where both members of the First Civilization and humanity could co-exist. Ώ] The city was originally ruled by the Isu Atlas but he was supplanted by his power-hungry father, the Trident King Poseidon, who gave Atlas and his nine brothers the subordinate position of Archon to manage the city's affairs. ΐ]
Poseidon, as the Dikastes Basileus, the Grand Adjudicator, implemented a cycle system for Atlantis wherein the city would be destroyed and reconstituted afresh every seven years if it was judged to be imperfect, Α] a process which could wipe individuals from existence. Β] He also eventually outlawed the use of experimentation on the city's human residents. Α]
According to one Atlantean myth, a matter which led Poseidon's loathed brother Zeus to visit the city and reprimand Poseidon in person enraged the Trident King so much that he destroyed the very cycle in which the meeting had occurred. Β]
Around the year 422 BCE, the Gateway to the Lost City, which connected Atlantis to the surface world, was visited by the Spartan misthios Kassandra. There, she discovered her biological father, Pythagoras, along with the Staff of Hermes, which had kept him alive for a very long time. Γ] Together, they used the Atlantis artifacts to seal the entrance to the city. Δ]
To help her master the Staff, Kassandra later visited a simulated version of the city, Α] a composite of Isu memories including those of former Dikastes Aletheia Ε] and perceived by Kassandra with Ancient Greek imagery culturally familiar to her. Ζ]
Alternate Realities
Earth-1016
Doom was humanity's final hope against preventing the Atlanteans from slaughtering all of the land dwellers. [kaynak belirtilmeli]
Earth-1610
Atlantis was a continent in the mid-Atlantic that sunk centuries ago. The capitol city is in ruins. When the Fantastic Four explored the area, they inadvertently awakened Namor from his tomb. ⏊]
Earth-9047 (The Humorverse)
Atlantis is an underwater civilization known as Atlanticus, and it can be accessed from the Arctic Ocean. It was Namorette's public address until she joined the New Heroes on the Block. ⏋]
Earth-90214
Atlantis is accurately described word-for-word from the first recorded accounts by the Greek philosopher, Plato. The city was located just beside the Pillars of Hercules - known today as the Strait of Gibraltar - and was shockingly advanced for its period in the ancient world, including irrigated canals, marble-built architecture, and hanging gardens. Also, Atlantis possessed the secret power source, Orichalcum, which powered the entire city. However, the Atlanteans were unable to control the Orichalcum as its power was far too great for a superconductor, and eventually creating a vortex that sucked the entirety of Atlantis under the sea. ⏌]
Counter-Earth
Proteus elevated Atlantis above the ocean while attaching every Atlantean in the city to the walls, causing them all to suffocate in the air. [kaynak belirtilmeli]List of site sources >>>