Bu nedenle Yehova'nın Şahitlerinin Kan Tutmama doktrininin tarihsel, seküler ve bilimsel yönlerini inceledik. İncil perspektifini ele alan son bölümlerle devam ediyoruz. Bu yazıda Kansız doktrinini desteklemek için kullanılan üç önemli ayetten ilkini dikkatlice inceliyoruz. Genesis 9: 4 diyor ki:
"Ama içinde hâlâ can damarı olan eti yememelisin." (NIV)
İncil perspektifini incelemenin zorunlu olarak sözlükler, sözlükler, ilahiyatçılar ve onların yorumlarına girmenin yanı sıra noktaları birleştirmek için mantık kullanmayı içerdiği kabul edilmektedir. Bazen ortak bir zemin buluruz; bazen, görünümler uyumsuzdur. Bu yazıda teolojik desteği olan bir bakış açısına sahibim. Bununla birlikte, kutsal kitabın kendisinin açık ve empatik olmadığı hiçbir noktada dogmatik olamayacağını kabul ediyorum. Paylaştığım şey güçlü bir eğilim, mevcut yollar arasında keşfettiğim en mantıklı yol.
Bu makaleyi hazırlarken, üçüncü ila altıncı yaratıcı gün arasındaki tarihi ve ardından Adem'in yaratılışından sele kadar olan tarihi ele almayı yararlı buldum. Musa, Yaratılış'ın özellikle hayvanlar, kurbanlar ve hayvan eti ile ilgili ilk 9 bölümünde çok az şey kaydetti (insanın yaratılışından itibaren 1600 yıldan daha uzun bir süre olmasına rağmen). Mevcut birkaç noktayı sağlam mantık ve mantık çizgileriyle birleştirmeli ve ilham veren kaydı destekleyen bugün bizi çevreleyen ekosisteme bakmalıyız.
Adem'den Önce Dünya
Bu makale için bilgi toplamaya başladığımda, Adem'in yaratıldığı zaman dünyayı hayal etmeye çalıştım. Otlar, bitkiler, meyve ağaçları ve diğer ağaçlar üçüncü gün yaratıldı, bu nedenle bugün gördüğümüz kadarıyla tam anlamıyla kuruldu. Deniz canlıları ve uçan yaratıklar beşinci yaratıcı günde yaratıldı, bu yüzden sayıları ve tüm çeşitleri okyanuslarda dolup taşıyordu ve ağaçlarda akın ediyordu. Yeryüzünde hareket eden hayvanlar, türlerine göre (çeşitli iklim konumlarında) altıncı yaratıcı günün erken saatlerinde yaratıldılar, bu nedenle Adem ortaya çıktığında, bunlar çoğaldı ve tüm gezegende çeşitlilikle serpildi. Temel olarak, insanın yaratıldığı dünya, bugün gezegende bir yerde doğal bir vahşi yaşamı koruma alanını ziyaret ettiğimizde gördüklerimize çok benziyordu.
Karada ve denizde yaşayan tüm canlılar (insanlık hariç) sınırlı bir ömürle tasarlandı. Doğma veya yumurtadan çıkma, çiftleşme ve doğurma veya yumurtlama, çoğalma, sonra yaşlanma ve ölme yaşam döngüsü, tasarlanan ekosistemin döngüsünün bir parçasıydı. Canlı organizmalar topluluğunun tümü cansız çevre ile etkileşime girdi (örneğin hava, su, mineral toprak, güneş, atmosfer). Gerçekten mükemmel bir dünyaydı. İnsan, bugün tanık olduğumuz ekosistemi keşfetmesine hayret etti:
"Bir çim bıçağı fotosentez yoluyla güneş ışığını 'yer'; o zaman bir karınca ottan bir tahıl çekirdeğini alıp götürür; örümcek karıncayı yakalayıp yer; peygamberdevesi örümceği yer; bir fare peygamber devesini yer; yılan fareyi, firavun faresi yılanı yer; ve sonra bir şahin alçalacak ve firavun faresini yiyecek. " (Çöpçülerin Manifestosu 2009 s. 37-38)
Yehova eserini şöyle tanımladı: çok iyi her yaratıcı günün ardından. Ekosistemin, onun akıllı tasarımının bir parçası olduğundan emin olabiliriz. Bu rastgele bir tesadüfün ya da en güçlü olanın hayatta kalmasının bir sonucu değildi. Böylece gezegen, en önemli kiracısı olan insanlığı karşılamaya hazırlandı. Tanrı insana tüm canlı yaratım üzerinde egemenlik verdi. (Yaratılış 1: 26-28) dem canlandığında, insanın hayal edebileceği en şaşırtıcı vahşi yaşam için uyandı. Küresel ekosistem kuruldu ve gelişiyor.
Yukarıdakiler, canlıların yemek için bitki örtüsünü yediklerini belirttiği Gen 1:30 ile çelişmiyor mu? Kayıt, Tanrı'nın canlılara yiyecek için bitki örtüsü verdiğini belirtir. değil Tüm canlıların aslında bitki örtüsü yediğini. Kesinlikle, çoğu ot ve bitki örtüsünü yer. Ancak yukarıdaki örnekte olduğu gibi canlı bir şekilde göstermektedir. çoğu yok direkt olarak bitki örtüsü yiyin. Ancak, bitki örtüsünün bu olduğunu söyleyemeyiz. köken hayvanlar aleminin tamamı için besin kaynağı ve genel olarak insanlık? Biftek ya da geyik eti yediğimizde, bitki örtüsü yiyor muyuz? Direkt olarak değil. Fakat ot ve bitki örtüsü etin kaynağı değil midir?
Bazıları Gen 1: 30'u gerçek olarak görmeyi seçiyor ve Bahçede her şeyin farklı olduğunu öne sürüyorlar. Bunlara soruyorum: İşler ne zaman değişti? Hangi seküler kanıtlar son 6000 yıl içinde herhangi bir zamanda gezegenin ekosisteminde meydana gelen bir değişikliği destekliyor mu? Bu ayeti, Allah'ın yarattığı ekosistemle uyumlu hale getirmek, ayete genel anlamda bakmamızı gerektirir. Ot ve bitki örtüsünü yiyen hayvanlar, kendilerini yiyecek için avlamak üzere yaratılanlar için yiyecek olur. Bu anlamda tüm hayvanlar aleminin bitki örtüsü ile desteklendiği söylenebilir. Hayvanların etobur olmaları ve aynı bitki örtüsünün yiyecekleri olarak görülmeleri konusunda aşağıdakilere dikkat edin:
"Tarih öncesi çağlarda ölümün varlığının jeolojik kanıtı, yine de, karşı konulamayacak kadar güçlüdür; ve İncil kaydının kendisi, adamik öncesi hayvanlar arasında, açıkça etoburlara ait olan tarlanın chayyah'ını sayar. Belki de dilden güvenli bir şekilde çıkarılabilecek en fazla şey, 'tüm hayvan krallığının desteğinin bitki örtüsüne dayandığı genel gerçeğini göstermesidir'. (Dawson). " (Pulpit Commentary)
Bahçede yaşlılıktan ölen bir hayvan düşünün. Her gün bahçenin dışında ölen binlerce insanı hayal edin. Ölü leşlerine ne oldu? Tüm ölü maddeyi yiyip parçalayan temizleyiciler olmadan, gezegen yakında besinleri bağlanmış ve sonsuza dek kaybolacak olan yenilmez ölü hayvanların ve ölü bitkilerin mezarlığı haline gelecektir. Döngü olmazdı. Bugün vahşi doğada gözlemlediklerimizden başka bir düzenleme düşünebilir miyiz?
Biz bağlı ilk nokta ile devam edin: Bugün tanık olduğumuz ekosistem, Adem öncesi ve sırasında meydana geldi.
İnsan Et Yemeye Ne Zaman Başladı?
Genesis kaydı, Bahçede insana yiyecek için “her tohum taşıyan bitki” ve “tohum veren her meyve” verildiğini söylüyor. (Yaratılış 1:29) İnsanın fındık, meyve ve bitki örtüsünde var olabileceği (çok iyi ekleyebilirim) kanıtlanmış bir gerçektir. O adamın hayatta kalmak için ete ihtiyacı olmadığında, insanın düşmeden önce et yemediği önermesini kabul etmeye meyilliyim. Ona hayvanlar üzerinde hakimiyet verildiği için (Bahçeye yerlileri adlandırarak), daha evcil hayvan benzeri bir ilişki tasavvur ediyorum. Adam'ın bu kadar arkadaş canlısı yaratıkları akşam yemeği olarak göreceğinden şüpheliyim. Sanırım bunlardan bazılarına biraz bağlanmış. Bahçeden sağlanan zengin ve bol vejetaryen menüsünü de hatırlıyoruz.
Ancak adam düştüğünde ve bahçeden çıkarıldığında, Adam'ın yemek menüsü çarpıcı biçimde değişti. Artık ona “et” gibi gelen yemyeşil meyveye erişimi yoktu. (Gen 1:29 KJV ile karşılaştırın) Ayrıca çeşitli bahçe bitki örtüsüne de sahip değildi. Artık “tarla” bitki örtüsü üretmek için uğraşması gerekecekti. (Yaratılış 3: 17-19) Düşüşten hemen sonra, Yehova yararlı bir amaç için (muhtemelen Adem'in huzurunda) bir hayvanı öldürdü; Giysileri olarak kullanılacak deriler. (Yaratılış 3:21) Tanrı bunu yaparak hayvanların katledilebileceğini ve yararlı amaçlarla (giysiler, çadır örtüleri vb.) Kullanılabileceğini gösterdi. Adem'in bir hayvanı öldürmesi, derisini soyması ve sonra ölü leşini çöpçülerin tüketmesi için bırakması mantıklı görünüyor mu?
Kendinizi Adam olarak hayal edin. Hayal edebileceğiniz en harika ve lezzetli vejetaryen menüyü kaybettiniz. Artık yiyecek için sahip olduğunuz tek şey topraktan elde edebileceğiniz şeydir; bu arada devedikeni yetiştirmeyi seven bir toprak. Ölen bir hayvana rastlarsanız, derisini yüzer ve leşini bırakır mıydınız? Bir hayvanı avlayıp öldürdüğünüzde, ölü leşlerini çöpçülerin beslenmeleri için bırakarak sadece derisini mi kullanırdınız? Yoksa midenizdeki acıyı kemiren, belki eti ateşte pişirmek veya eti ince dilimler halinde kesip sarsıntılı gibi kurutmakla mı ilgilenirsiniz?
İnsan, hayvanları başka bir nedenle öldürürdü, yanio onlara hakimiyeti korumak. İnsanların yaşadığı köylerde ve çevresinde, hayvan nüfusunun kontrol altına alınması gerekiyordu. İnsanın 1,600 yıllarında sele yol açan hayvan popülasyonunu kontrol etmediğini düşünün? Evcil sürüleri ve sürüleri, hatta erkekleri bile tahrip eden vahşi özel canavar paketlerini düşünün? (Ex 23: 29'i karşılaştırın) Evcil hayvanlarla ilgili olarak, bu iş için artık işe yaramazken, insanlar işlerinde ve sütlerinde kullandıkları insanlarla ne yapardı? Yaşlılıktan ölmelerini bekleyin?
Bağlanan ikinci nokta ile devam ediyoruz: Düşüşten sonra, insan hayvan eti yedi.
İnsan İlk Ne Zaman Kurban Et Verdi?
Adem'in sonbahardan hemen sonra sürüleri ve sürüleri yetiştirip kurban sunup sunmadığını bilmiyoruz. Dem'in yaratılmasından yaklaşık 130 yıl sonra, Habil'in bir hayvanı kestiğini ve bir kısmını kurban olarak sunduğunu biliyoruz (Yaratılış 4: 4). Kayıt bize onun ilk yavrularını, sürüsünün en şişmanını katlettiğini söylüyor. En seçkin kesim olan “yağlı parçaları” kesti. Bu seçim kesintileri Yehova'ya teklif edildi. Noktaları birleştirmemize yardımcı olmak için üç sorunun çözülmesi gerekir:
- Abel neden koyun yetiştirdi? Neden kardeşi gibi bir çiftçi olmasın?
- Neden sürüsünden en fedakarlıkta katliama kadar olanları seçti?
- Nasıl bildin "yağlı kısımları" kasap mı edeceksin?
Yukarıdakilere tek bir mantıklı cevap var. Habil hayvan eti yeme alışkanlığındaydı. Yünleri için sürü yetiştirdi ve temiz oldukları için yiyecek olarak ve kurban olarak kullanılabilirlerdi. Bunun sunulan ilk fedakarlık olup olmadığını bilmiyoruz. Ne olursa olsun, Abel sürülerinden en şişman, en dolgun olanı seçti, çünkü "yağlı kısımları" olanlar onlardı. O "yağlı kısımları" parçaladı çünkü bunların en seçkin, en iyi tadım olduğunu biliyordu. Abel bunların en seçkin olduğunu nereden bildi? Et yemeye aşina olan tek kişi bilecektir. Aksi takdirde, neden o değilYehova'ya genç bir yağsız kuzu ffer?
Yehova "yağlı kısımlara" lütuf etti. Habil'in Tanrısına vermek için özel bir şeyden - en seçkin olanı - vazgeçtiğini gördü. Şimdi fedakarlık bununla ilgili. Yaptı Abel kurban olarak sunulan kuzu etinin geri kalanını tüketir mi? O teklif etti bir tek Yağlı kısımlar (tüm hayvan değil) mantığı, etin geri kalanını çöpçüler için yerde bırakmak yerine onun geri kalanını yediğini gösteriyor.
Bağlanan üçüncü nokta ile devam ediyoruz: Abel, hayvanların katledilmesi ve Yehova'ya fedakarlıkta kullanılması için bir kalıp hazırladı.
Noachian Yasası - Yeni Bir Şey mi Var?
Yiyecek, derileri ve fedakarlıkta kullanılmak üzere hayvanları avlamak ve yetiştirmek, Abel'dan selden geçen yüzyıllar boyunca günlük yaşamın bir parçasıydı. Bu, Nuh ve üç oğlunun doğduğu dünyaydı. Mantıksal olarak, bu yüzyıllar boyunca, insanın ekosistem içindeki bağıl uyum içinde hayvan yaşamıyla (hem evcil hem de vahşi) birlikte yaşamayı öğrendiğini tespit edebiliriz. Sonra, selden önceki günlerde, yeryüzünde gerçekleşen şeylerin dengesini bozan şeytani meleklerin etkisiyle geldi. Erkekler hala nefes alırken sert, şiddetli, hatta barbar, hayvan eti (hatta insan eti) yiyebilecek hale geldiler. Hayvanlar da bu ortamda daha şiddetli hale gelmiş olabilir. Nuh'un emri nasıl anlayacağının anlaşılması için, bu sahneyi aklımızda görselleştirmeliyiz.
Şimdi Genesis 9: 2-4'ü inceleyelim:
“Sizin korkunuz ve korkunuz, yeryüzündeki bütün hayvanlara, gökteki bütün kuşlara, yerde hareket eden her canlıya ve denizdeki tüm balıklara düşecek; ellerinize verilir. Yaşayan ve hareket eden her şey sizin için yiyecek olacak. Size yeşil bitkileri verdiğim gibi, şimdi size her şeyi veriyorum. Ama [yalnızca] içinde can damarı olan eti yememelisiniz. " (NIV)
Ayet 2'te Yehova, korku ve korkunun tüm hayvanlara düşeceğini ve tüm canlıların insanın eline verileceğini söyledi. Bekle, düşüşten beri insanın eline verilen hayvanlar değil miydi? Evet. Ancak, Adam'ın düşmeden önce bir vejeteryan olduğu varsayımı doğruysa, Tanrı'nın insana canlılar üzerinde verdiği egemenlik, avlanmayı ve onları yemek için öldürmeyi içermiyordu. Noktaları birleştirdiğimizde, düşüşten sonra insanlar avlanmakta ve hayvanları yemek için öldürmekteydi. Fakat avlanma ve öldürme değildi. resmen bu güne kadar yaptırım uygulanmıştır. Ancak, resmi izinle bir şart geldi (göreceğimiz gibi). Hayvanlara gelince, özellikle tipik olarak yiyecek için avlanan vahşi av hayvanları, insanın onları avlama gündemini algılayacak ve bu da ondan korkmalarını ve korkularını artıracaktır.
Ayet 3'te Yehova, yaşayan ve hareket eden her şeyin yiyecek olacağını söylüyor (bu Nuh ve oğulları için yeni bir şey değil) AMA YALNIZCA….
Ayet 4'te, insan yeni olan bir şartı alır. 1,600 yılı aşkın bir süredir erkekler hayvan etini avlamış, öldürmüş, feda etmiş ve yemişlerdir. Fakat hiçbir şey değil hayvanın nasıl öldürüleceği konusunda hiçbir zaman şart koşmadı. Adem, Abel, Seth ve onları takip eden herkes, kurban etmeden ve / veya yemeden kullanmadan önce hayvanın kanını boşaltmak için hiçbir yönergeye sahip değildi. Bunu yapmayı seçmiş olsalar da, başını uçurmak, boğmak veya kendi başına ölmek için tuzağa düşürmek için hayvanı boğmuş olabilirler. Bunların hepsi hayvanın daha fazla acı çekmesine ve kanında eti bırakmasına neden olur. Böylece yeni komut kabul edilebilir tek yöntem bir hayvanın canını alırken insan için. Hayvan sefaletinden mümkün olan en uygun yöntemlerle çıkarıldığı için insancaydı. Tipik olarak kan alındığında, bir hayvan bir ila iki dakika içinde bilincini kaybeder.
Yehova'nın bu sözleri söylemesinden hemen önce, Nuh'un hayvanları sadece gemiden çıkardığını ve bir değişiklik yaptığını hatırlayın. Daha sonra temiz hayvanların bazılarını yanmış bir fedakarlık olarak sundu. (Gen 8: 20) Bunu not etmek önemlidir. hiçbir şey değil Nuh'un onları kestiğinden, kanadığından ve hatta derilerini aldığından bahsedilir (daha sonra kanunda buyurulduğu gibi). Hala hayattayken teklif edilmiş olabilirler. Eğer öyleyse, canlı canlı yakılırken hayvanların yaşadığı ıstırabı ve ızdırabı hayal edin. Öyleyse, Yehova'nın emri buna da değindi.
Genesis 8'teki hesap: 20, Nuh'un (ve atalarının) kanı kutsal bir şey olarak görmediğini doğrular. Nuh şimdi, insan bir hayvanın hayatını alırken ölümünü hızlandıracak kanını boşalttığını anlamıştı. özel Yehova tarafından onaylanan yöntem. Bu evcil hayvanlar ve avlanan vahşi hayvanlara uygulanır. Hayvan kurban veya yemek için ya da her ikisi için kullanılacaksa, bu uygulanır. Bu aynı zamanda yangında acı çekmemeleri için (Nuh'un henüz önerdiği gibi) yanmış fedakarlıkları da içerecektir.
Bu, elbette ki, (hayatı insan tarafından alınan) bir hayvanın kanının, kurbanlarla birlikte kullanılan kutsal bir madde haline gelmesinin yolunu açtı. Kan, etin içindeki yaşamı temsil edecekti, bu yüzden boşaltıldığında hayvanın öldüğünü doğruladı (acı hissetmiyordu). Ancak yüzyıllar sonra Fısıh Bayramı'na kadar bu kan kutsal bir madde olarak görülmeye başlandı. Bununla birlikte, Nuh ve oğullarının kendi başlarına ölen ya da başka bir hayvan tarafından öldürülen hayvanların etindeki kanı yemeleri konusunda bir sorun olmayacaktı. İnsan ölümlerinden sorumlu olmayacağından ve bedenlerinin yaşamı olmadığından, emir uygulanmadı (Tekdüzen 14:21 ile karşılaştırın). Dahası, bazı ilahiyatçılar Nuh ve oğullarının kanı (kesilen hayvandan süzülen) kan sosisi, puding gibi yiyecek olarak kullanabileceklerini ileri sürüyorlar. ve saire. Komutun amacını göz önüne aldığımızda (hayvanın ölümünü insancıl bir biçimde hızlandırmak), Kan canlı etinden çekilip hayvan öldüğünde, emre tam olarak uyulmamış mıdır? Kanı, emre uyduktan sonra herhangi bir amaç için (ister faydacı ister yemek olsun) kullanmak, emrin kapsamı dışında kaldığı için caiz görünmektedir.
Bir Yasak mı, yoksa Şartlı Bir Hükümlü mü?
Özet olarak, Genesis 9: 4, No Blood doktrininin üç metinsel destek ayağından biridir. Yakın incelemeden sonra, JW doktrininin, Noachian yasalarına göre, öldürmekten sorumlu olmadığı bir hayvanın kanını yiyebileceğini iddia ettiği için, emirlerin kan yemeye karşı genel bir yasak olmadığını görüyoruz. Dolayısıyla, emir, insana uygulanan bir düzenleme veya şarttır. bir tek canlı bir yaratığın ölümüne neden olduğu zaman. Hayvanın fedakarlıkta, yiyecek için veya her ikisinde de kullanılması önemli değildi. Uygulanan şart bir tek İnsan hayatını almaktan sorumlu olduğu zaman, yani canlılar öldüğünde.
Şimdi Noachian yasasını kan nakli almak için uygulamaya çalışalım. İşin içinde hayvan yok. Hiçbir şey avlanmaz, hiçbir şey öldürülmez. Verici, hayvan değil, hiçbir şekilde zarar görmemiş bir insandır. Alıcı kanı yemiyor ve kan alıcının hayatını çok iyi koruyabilir. Yani biz sormak: Bu uzaktan Genesis 9: 4 ile nasıl bağlantılı?
Dahası, İsa'nın birinin hayatını bırakmak için söylediğini hatırlayın. hayatı kurtar arkadaşının aşkı en büyük aşk eylemidir. (John 15: 13) Verici durumunda, yaşamını sürdürmesi gerekmiyor. Verici hiçbir şekilde zarar görmedi. Bir başkasının hayatı için böyle bir fedakarlık yaparak yaşam aşığı Yehova'ya saygı göstermiyor muyuz? 3 Bölümünde paylaşılan bir şeyi tekrarlamak için: Yahudi olanlarla (kan kullanımı konusunda çok hassas olanlar), bir transfüzyonun tıbbi olarak gerekli görülmesi gerekiyorsa, sadece izin verildiği şekilde kabul edilmez, zorunludur.
içinde son bölüm Kan Yok Doktrini için geriye kalan iki metinsel destek ayağını, yani Levililer 17:14 ve Elçilerin İşleri 15:29 inceleyeceğiz.