Gra tüfeği, daha gelişmiş bir silahın orduyu zafere götürdüğü anlayışının bir ürünüdür, ancak bu basit gerçeği anlamak için yüksek bir bedel ödemek zorundaydı, yani Fransa-Prusya savaşında yenilgi. Yenilginin asıl sebebinin silahlanmadaki gecikmede yattığını görünce acilen orduyu yeniden donatmaya karar verildi ve her şeyden önce metal bir kılıfı olan bir kartuş için bir tüfek kullanmaya başlamanız gerekir. Elbette, kartuşun kendisi ya da silah için para yoktu ve tüm orduyu geri almak her zaman oldukça pahalıydı. Sorunu kısmen, metal bir kılıf ile donatılmış bir silah oluşturmak için nispeten ucuz bir çözüm öneren Kaptan Basil Gras'ın çözdüğü, temel olarak Shaspo tüfeğini kullanarak, tam miktarda mühimmat ödemek zorunda kaldım. Bu arada, tüfeğin kartuşu da Kaptan Gras'ın esası. Aslında, karar en orijinal değildi ve birçoğu bu şekilde kurtardı, ancak özellikle ortaya çıkan silahın Rusya'da dağıtıldığı göz önüne alındığında, kaptanın yararları azaltılamaz. Aslında, kaptanın ana işi, tüfek ve kartuş için bir cıvata oluşturmaktı, hazne ile bağlantılı matkapla yapılan çalışmalar elbette göz ardı edilebilir. Herhangi bir silahın temeli mühimmat olduğu için onunla başlayacağız.
Kartuş, 59 mm uzunluğunda pirinçten yapılmış bir flanşı olan manşon şeklindeki bir kola dayanıyordu. Toz ağırlık, 5,25 gramın ağırlığıydı, fakat en önemlisi bu kartuşun mermisi idi. Mermi saf kurşundan dökülmüş ve ağırlığı 25 gramdı. Silah namlusunu terk eden bu mermi, saniyede 448 metreye kadar yükseldi, yani merminin kinetik enerjisi, 2500 Joule'du. Kurşunsuz patlamanın, düşman vücuduna, bu tür bir enerji ile çarptığında ne tür yaralanmalar yaptığını hayal etmenin kolay olduğunu düşünün. Buna 10 milimetrenin hemen üstünde iyi bir mermi kalibresi ekleyin ve korumasız bir düşmana kurşun geçirmez yelekle vurmak için mükemmel mühimmat alın. Ancak, her şey göründüğü kadar mükemmel değildi. Astar ve merminin birleşme yerinin kapatılması, balmumu ve yağ karışımı şeklinde oldukça güvenilir olmayan bir bileşim haline getirildi. Sonuç olarak, hava oldukça sıcak olduğunda, her şey “yüzdü” ve merminin yalnızca bu trende mermi üzerinde kalması nedeniyle, füze kabuğun içinden düşmüş olabilirdi. Sadece sıcak havanın sık görülmediği yerlerden kurtarıldı. Bir başka ilginç nokta, kartuş astarının orijinal olarak bir kapak ile kaplanmasıydı; böylece kartuşun yanlışlıkla ateş etmemesi ve ayrıca kapsül bileşimini nemden korumak için. Bu çok kısa bir süre yapıldı ve bir çekim yapmak için bu kapağın çıkarılması gerektiğinden, kapsülü kapatmak için daha mantıklı yöntemler kullandılar. Genel olarak, kartuşun süresi çok iyi bir şekilde çıktı ve sürekli olarak yenilenmesine rağmen, metal manşonlu diğer ilk mühimmattan çok daha uzun sürdü.
Yukarıda bahsedildiği gibi, Gra tüfeği, cıvatanın değiştirildiği ve haznenin metal manşonun altından delindiği modern bir Shaspo tüfeğidir. Küçük bir kılıç olan silahın süngeri bile değişmeden kaldı. Tüfek cıvatası çok basit ve aynı zamanda sadece 7 parçalarından oluşan ve herhangi bir dişli bağlantı içermeyen sağlam bir tasarıma sahipti. Bu nedenle, olumlu bir silah kalitesi olan cıvatayı sökmek birkaç saniye aldı, çünkü sadeliği ve bakım kolaylığı sayesinde kesinlikle herkes başa çıkabildi. Namlu, 90 derecelerini döndürürken cıvatanın tepesi üzerinde kilitlendi. Deklanşör tasarımının görünen basitliğine rağmen, bunu yapmanın çok zaman aldığını ve fotoğraflara bakılırsa, parçaların işlenişinin kalitesini, birçok modern üreticinin (parmağımı işaret etmeyeceğim) öğrenecekleri çok şey olduğunu ve bunun genel arka plana karşı yaptığı bir şey olduğunu fark etmek kolaydır. en katı tasarruf. Çıkarıcı, bir ucunda manşonu kenarda tutan ve diğerinde, cıvata kilitlendiğinde, alıcıdaki daralmaya karşı duran V şeklinde bir yaydır. Sonuç olarak, yayın ikinci ucu, bir sebepten dolayı deforme olmuş ve odaya sıkışmış olsa bile, çekimden sonra astarı güvenli bir şekilde çıkarmanıza izin veren astar jantını güvenli bir şekilde tutar. Bunların hepsinde büyük önem taşıyan kalın bir deklanşör tutamağı vardır, okuna kas kuvvetinin uygulanması için oldukça uygundur.
Silahın görünümü büyük ölçüde süngü saldırısının o zamanın savaşının ayrılmaz bir parçası olmasından kaynaklanıyordu, bu yüzden silahı süngü ile çalışmak için mümkün olduğu kadar rahat hale getirmeye çalıştılar. Tüfek stoğu ve tüfeği ceviz ağacından yapılmış, alıcı sadece bir vidayla sabitlenmiş ve ayrıca silahın namlusu iki halka ile sabitlenmiştir. Yukarıda da belirtildiği gibi, silahın süngeri, silahtan hızlı bir şekilde ayrılabilen ve tüfekden ayrı olarak kullanılabilen küçük bir kılıçtı. İlginç bir nokta, silahın ucunda, kutsal suya sahip küçük bir kapsül olduğu. Birçoğu bunun bir efsaneden başka bir şey olmadığını düşünür, ancak sağ taraftaki tüm tüfeklerde kesinlikle popoda küçük bir başlık olduğunu fark edebilirsiniz. Şahsen bu bölümün yapımına ekleme yapmak için haklı herhangi bir pratik motivasyon göremiyorum, bu yüzden neden bu kadar doğru olmuyorsunuz. Bu arada, hisse senedi hakkında bir şey daha. Popo plakası metalikti, bu yüzden popo isabetinin ciddi olduğu, bir süngü çarpması kadar ciddi olmadığı, ancak kesinlikle hoş olmadığı anlaşıldı.
Silah üzerine yerleştirilen manzaralar oldukça ilginç ve onları kullanmak ilk bakışta göründüğü kadar kolay olmaktan çok uzak, ama bakarsanız sorun çıkmaz. Görülecek yerler bir direk ve yüksek bir raf üzerinde ön görüşten oluşur. 300 metreye kadar olan bir mesafeden ateşlerken, arka görüşe göre bir yarık kullanılır, bir başka deyişle, oka en yakın kısım kullanılır. Bundan silahın doğrudan atış mesafesinin 300 metre olduğu sonucuna varabiliriz. 300'ten 400 metrelere ateş etmek için, arka görüşün yükselen kısmına yerleştirilmiş, daha geniş olan, artı yükseltilmiş pozisyondaki ilk yuvanın hemen üstünde bulunan başka bir slot halihazırda kullanılmaktadır. Açık sütun ve sineklerin yardımıyla ateşin 400 metreden daha fazla bir mesafede etkili bir şekilde gerçekleştirilebileceğini hayal etmek zordur, ancak, o zamanlar hiçbir alternatif olmadı ve en azından düşmanı hedef ateşin dışında korkutmak, şanssızlıktan ötürü umut etmek bulmak istiyorum. Bu durumda, 400'ten 1100 metrelere kadar farklı mesafelerde, merkezde bir yuvaya sahip, çok yüksek bir katlama parçası vardır. Ancak bu sınır değil. Uzunluk boyunca uzanan büyük direğin en üstünde, 1200 metrelik bir mesafeye ateş etmek için başka bir kesme mevcuttu. Mühimmatın gelişmesiyle birlikte, bence, iyimserliğin daha da büyük bir tezahürü olan 1800 metrelik bir mesafeye ateş açma manzaraları ortaya çıktı. Mesela ben 600 metre mesafeden mühimmat harcamam, çünkü 600 metre bu tür manzaralarla “iyi şanslar için” çekim yapmak için bir mesafe olmasına ve silahın tek şarjı açıkça görülmese de vardır - düşmanın normal mesafeye yaklaştığı zaman el yorgun olacaktır.
Silahın namlusunda, 4 milimetrelik artışlarla bir 0,25 tüfek yüksekliği 550 milimetre vardı, ancak uzunluk zaten silah versiyonuna bağlıydı. Bir piyade tüfeğinin namlusu, tüm 820 milimetrenin uzunluğuyken, tüfeğin uzunluğu 1305 milimetre ve bir süngü ile ve genel olarak 1827 milimetre idi. Süngü olmadan bu silahın ağırlığı 4,2 kilograma eşitti, süngü aynıydı - 4,740 kilogram, kıçtaki metal arka levhayı unutma, iyi bir salınımla düşmanların kafataslarını oldukça ezebilirsin. Ek olarak, Gra tüfeklerinin beze üstünde, bir karabina oluşturulmuş, daha doğrusu, biri ordu için, diğer jandarmalar için iki karabina, sadece ayrıntılarda farklılık göstermiş ve genellikle aynı silahlardır. Silahın daha rahat taşınabilmesi için daha küçük bir silah namlusuna sahip bir piyade tüfeğinden ve cıvata sapının bir bükülmesinden farklıdırlar. Karbinlerin uzunluğu 690 milimetre idi, toplam uzunluk 1175 milimetreye eşitti. Ordunun karabina versiyonu silahın toplam uzunluğu 1748 milimetre olan bir süngü ile de donatılmıştı. Jandarma türevi için, biraz farklı bir tasarımdan oluşan bir süngü de sağlandı, ancak kullanılmadı. Ordu için karabina ağırlığı 3,56 kilogramdı, jandarma karabinaları biraz daha ağırdı - 3,59 kilogram. Karabina bir süngü ordu sürümü ile kilogram 4,25 ağırlığındaydı. Ayrıca tüfek tabanına yapılan bir teçhizat vardı. Namlusunun uzunluğu 505 milimetre, silahın toplam uzunluğu süngü içermeyen 990 milimetre ve süngü bulunan 1563 milimetredir. Bu cihazın ağırlığı, sırasıyla bir süngü ve süngü olmadan, 3,26 kilogram ve 3,915 kilograma eşitti.
Tarifnameden açıkça anlaşılacağı üzere, silah en “kesilmiş” versiyonunda bile kolay değildi ve bu numunelerin uzunluğu açıkça en sivri değildi, ilke olarak bir süngü ile çalışırken bir artıydı. Maksimum iddia edilen atış hızı, dakikada 30 atış oldu. Yani, atıcının iki saniye içinde kartuş kasasını çıkarması, yeni bir kartuş takması, nişan alması ve ateş etmesi muhtemel olduğu, bunun gerçekten amaçlanan bir yangın olması ve düşmanın ateşi gibi yeniden şarj etmeyi ve nişan almayı zorlaştıran çeşitli durumlar göz önünde bulundurulmadan olası olduğu varsayılmıştır.
Resmen, Lebel’in tüfeği geldiğinde, 1886’te Fransız ordusu tarafından görevden alınmıştı, ancak silahlanma süreci ertelenmişti. Sadece 1910'lerin ortasından silahları ordudan tamamen çıkarmak ve saklamak mümkündü. Ve işte başladı tarih Rusya topraklarında silahlar, çünkü 450'in korunmasından sonra binlerce tüfek, karabina ve Gra sendikası bize satıldı. Ayrıca, silahın bir kısmı savaş sırasında ve sonrasında başarıyla kullanıldığı Yunanistan'a gönderildi. Göründüğü kadar garip, ama silah, yaratılış sırasında bile en iyisi değildi, evet, fena değildi, ama yine de, bu model, koşullar nedeniyle yaygın bir şekilde yayıldı, aynı zamanda, basit ve ucuzdu. Basil Gras adında sonsuza dek yazılı, oldukça ünlü yaptı. Doğal olarak, silah sürekli değişiyordu, mühimmat gelişti, tüfek üretimi sırasında bazı anlar değişti, ancak önemli bir değişiklik yapılmadı, tüfek dergisi bile çarpılmadı ve bu, silahın etkinliğini artırarak yangın oranını önemli ölçüde artıracaktı. Genel olarak, böyle bir silah buradaydı ve tarihimizin bir parçası haline geldiğinden, şimdi bile bir müzede bile, çok, çok nadiren bulunabilmesine rağmen, hala onu bilmemiz gerekiyor. Her ne kadar, belki de, bu unutulmuş tüfeklerden birkaçı, köşedeki bir depoda bir yerde yatıyordu.