Salı gecesi, Anfield’ın Liverpool’daki muhaliflerine saldırdığı şiddetli şiddet olayları, 1980’lerin karanlık günlerine bir geri dönüş gibi geldi: Romanisti, kemer, şişe, taş ve hatta bir çekiç taşıyordu; Bir erkek, 53 yaşında Sean Cox, komada kalır.Eski holiganlık gibi görünse de, kökleri aslında çok farklıdır. Roman taraftarları, İtalyanların ultras dediği, ötesinde, uzlaşmaz ya da aşırı olarak adlandırdıkları şeyin bir parçasıdır. Her İtalyan futbol takımının ultra çetesi var ve büyük kulüplerin düzinelerce var. Altkültürü yıllardır araştırıyordum ve şiddetten ayrı olarak, eski İngiliz İngiliz haydutları gibi bir şey yok.Hooliganlar genellikle kaotik ve sarhoştu. İtalya’nın ultras’ı, hiyerarşik ve hesaplamalıdır. 1960’ların sonlarında ve 1970’lerin başlarında, hacı paramiliter gruplar olarak başladılar. Kendilerine isyancı gibi ses getiren isimler verdiler: Komandolar, Gerillalar ve Fedayeenler (Salı günleri şiddetten şüphelenilen grup). Her ne kadar nominal olarak apolitik olsa da, 1970’lerde ultra grupların büyük çoğunluğu, en soldaki imgeleri ve sloganları ödünç almış, hatta bazıları İkinci Dünya Savaşı’ndan partizan tugaylarının isimlerini bile kullanmıştır.Bu paramiliter planlama, her ultra grubun kendi HQ’sı içinde yer aldığı haftalık toplantıda, bir başkan veya kaptanın takibatla görevlendirilmesiyle belirgindir. Pek çok kişi oturdu ve stratejik politika toplantılarına benzerlerdi, ana üyeler sloganlar, şarkılar, basın bültenleri, ittifaklar ve pusuları tartışıyorlardı. Bir keresinde birine yarım kilogramlık bir takma ad vermesini isteseydim, teraslarda kendi şarkımı başlatırsam ve ne tür bir kendiliğindenlikle başa çıksaydı ne olurdu? Direktif tarafından kabul edilmiş olsaydı çok ciddi bir suç olurdu.Bu yüzden son haftalarda ultras’ın aynı şekilde giyilmesi sürpriz değildi: hepsi siyah bombacı ceketler, mavi kot pantolon ve beyaz eğitmenler. Pek çok İtalyanda olduğu gibi, üsler görünüşte ve gösterilerde sabitleniyor: büyük oyunlar için, koreografiler dedikleri on binlerce euro harcıyorlar: stadyum mozaikleri, alaylar, bayraklar ve işaret fişekleri. Ultra grupların kendi afişleri askeri bir haberci gibidir.Birçok ultras futbol hakkında hiçbir şey umursamadığını söylüyor: bölgesel savunma, renkler, kavgalar ve ‘zihniyet’Bu anlamda, ultra dünya folklorik görünüyor: ultra dünya, kampanilismo eyaletlerinin sahte bir ortaçağ savunmasıdır (yerel çan kulesine bağlanma). Aslında, birçok üstad futbol hakkında hiçbir şey umursamadığını söylüyor: her şey bölgesel savunma, renkler, kavgalar ve zihniyet hakkında. Bir hedefe hitap eden teraslarda bir ultra size sorun ve bu naifliğe gülün: ya seyrediyorlar ya da oyuncular takımları çok sık değiştiriyorlar ya da isim bilmiyorlar.Onun en iyisi olan bir dünya, çoğu zaman bir yasadışı yasalar ve isyancıların bir Şerwood Ormanı gibi görünebilir. Onların nefret dolu Nottingham Şeridi modern futbol: TV programlarının, teneke stadyum müziğinin, Orwellian gözetiminin, sadakatsiz oyuncuların ve varlıklarını sıyırma sahiplerinin neden olduğu fikstür. Küçük kulüplerden çok sayıda ultra grup, soyludur, deprem ve sel mağdurlarına yardım etmek veya orman yangınlarından sonra ağaç dikmek için yarışırlar.Ama aynı zamanda çok karanlık bir tarafı var. Geçtiğimiz Aralık ayında, İtalya parlamentosunun mafya karşıtı komisyonu, ultra davranışların sıklıkla mafya yöntemlerini yeniden ürettiğine dair bir raporda yer buldu: omert (sessizlik veya gizlilik), hapis cezasına çarptırılan suçlar için para toplamak ve üçüncü taraflar için silah ve uyuşturucu kullanmak. Lazios Irriducibili’nin başı geçenlerde başkentte yüzlerce kilo kokain ticareti yapmaktan suçlu bulundu. Komisyon raporu,% 30’unun küçük ya da büyük lig suçluları olduğunu öne sürdü.Biletlerle uğraşmak, uyuşturucudan çok daha riskli ve daha az riskli. Tutuklanana kadar, bir Juventus capo-ultra, Bravi Ragazzi’nin (goodfellas) bir Sicilya üyesi, bilet doldurarak 30.000 (26.000) oyun yapıyordu. Bu sadece mümkün oldu çünkü Juventus onları tatlı tutmak için ultra gruplara toplu bilet veriyordu; ultrasın yılda milyonlarca kişi yaptığı ve kulübün para cezası ya da yerleştirilmiş puan anlamına gelebilecek kötü davranışlar tarafından engellenmesiydi. Çok az kulüp kendi ultrasını üstlenmeyi üstlenebilir; taraftarlar ve askerler arasında her zaman tavizler olduğu için taraftar saldırısı maliyetlidir.Bir yıl önce, Juventuss Droogs’ın (A Clockwork Orange’daki şiddetli türlerin ismini alan) HQ’sine gittiğimde, Mussolini’nin büyük posterinin yanında nakit ve bilet tuğlaları gördüm. Bir hayran kulübünden çok bir banka gibiydi. Calabria mafyası, bu büyük kârlar üzerinde hareket etmeye çalıştı ve 2016’da, ultras ile kulüp arasında bir köprü görevi gören adam Ciccio Bucci, ya intihar etti ya da araştırmacılarla konuştuktan sonraki gün izin vermedi. Onun uzun bir ölüm hattında sadece en yenisiydi; yıllar boyunca, çekimler, kundaklama, bıçaklama ve kaybolmalardan ultras sorumlu olmuştur. Her seferinde katil, teraslarda övünüyor. Salı günü Anfield’de, Roman taraftarlarının düzenlediği pankartlardan biri DDS Con Noi’yi okuyor, yani Daniele De Santis de bizimle birlikte. De Santis, 2014’te İtalyan kupası finalinden önce bir Napoli fanını katletti. İki yıl önce, Le Marche’de bir ultra Fermo, bir Nijeryalı göçmeni öldürdü ve onun adı, sonraki her maçta söylendi.Geçmişte, sadece bir avuç ultra grup (Lazio, Verona ve Inter gibi) çok uzaktı. Şimdi büyük çoğunluğun neo-faşist isimleri, sembolleri, sloganları ve selamları var: Hitler ve Mussolini sık sık çağırılıyor ve yabancılar zorlanıyor. 2012 yılında Tottenham hayranları, Yahudi olarak kabul edilen Roma’da bıçaklandılar. Rakip takımlara hakaret etmek için Anne Frank çıkartmaları kullanıldı. Şüphesiz, Liverpool taraftarları Çarşamba günü Roma’daki dönüş bacağı sırasında herhangi bir sıkıntı yaşamayacaklar, ancak deneyimler ötesinde bir şeyin olabileceğini gösteriyor.Tobias Jones Parma’da yaşıyor. İtalyan ultrasına dair kitabı Zeus Başkanı tarafından yayınlanacak.