Sonderkraftfahrzeug 251 / 16 projesi, yılın 1942'unun sonunda, benzer amaçlara yönelik diğer gelişmelerle birlikte başlatıldı. Stalingrad’daki şehir savaşlarının sonuçlarına göre, Alman ordusunun komutası kendiliğinden tahrikli şasiler üzerinde birkaç alev makinası versiyonunu oluşturma talebinde bulundu. Alev makinasının taşıyıcısı olarak, seri tanklardan ve kendinden tahrikli tabancalardan birçok mevcut şasi ödünç alındı. Ayrıca, ortalama Sd.Kfz.251 zırhlı personel taşıyıcısını kullanma teklifi de vardı. Bu makine geniş seri olarak üretildi ve birlikler tarafından aktif olarak kullanıldı. Buna ek olarak, bazı özel ekipman türleri temeline inşa edildi. Zırhlı taşıyıcının yeni bir versiyonunun kendinden tahrikli bir alev makinesi olması gerekiyordu.
Temel yapılandırmada, Bdr Sd.Kfz.251, askerleri ve onların savaş alanlarındaki yangın desteğini taşımak için kullanıldı. Bu otomobilin karakteristik bir özelliği, yarı tasarımlı bir şasideydi, bu da şanzıman tasarımını ciddi şekilde karmaşıklaştırmadan kabul edilebilir hareketlilik ve manevra kabiliyeti elde etmeyi mümkün kıldı. Makine silahlı on paraşütçü taşıyabilir ve gerekirse makineli tüfek ateşi ile destekleyebilir.
Sd.Kfz.251 / 16 kendi yürür silaj makinasi genel görünümü. Chamberlain P., Doyle H.'nin Fotoğrafı "Alman tanklarının ve İkinci Dünya Savaşı'nın kendine ait silahlarının referans kitabı"
Zırhlı personel taşıyıcısı, çeşitli şekillerde ve boyutlarda çok sayıda zırh plakasından oluşan karmaşık bir yapıya sahipti. Gövde, alçak bir ön motor bölmesine sahipti, arkasında mürettebatı ve iniş kuvvetini barındıracak geniş bir insanlı alan vardı. Gövdenin yaşanabilir kısmının yanları, dışa doğru daraltılmış alt tabakalardan ve üst kısmı içe doğru eğimlidir. Zırhlı gövdenin orijinal şekli arabaya tanınabilir bir görünüm kazandırdı. Teknenin ön kısmı ve yan kısmı, 14,5 mm kalınlığında zırh plakalarından yapılmıştır. Ayrıca alt ve tavanın bazı elemanlarından yapılmış olan 8-mm levhalar kullanılmıştır.
Motor, radyatör, yakıt deposu, direksiyon sistemi ve diğer bazı bileşenler ve düzenekler, gövdenin ön bölmesine yerleştirildi. Motor bölmesinin arkasında, yangın duvarının arkasında, sürücü ve komutan için işler vardı. Onların hemen arkasında büyük bir birlik vardı. Araca erişmek için arka kapıyı kullanmalısınız. Ek olarak, uygun beceri ile, iniş ve tasfiye bir çatı eksikliği avantajı kullanarak, yanlardan gerçekleştirilebilir.
Sd.Kfz.251 zırhlı personel taşıyıcıları, HP 42 gücüne sahip Maybach HL 100TURKM karbüratör motorlarıyla donatılmıştır. Motorun arkasına motor bölmesinde 160-litre yakıt deposu yerleştirildi. Motor kuru bir çift kavramalı kavrama ve dört ileri hız ve bir geri vites sağlayan bir dişli kutusuna bağlandı. Şaşırtıcı bir şekilde, şanzımanın tasarımı karayolu üzerinde ve engebeli arazide sürüş için farklı dişli oranlarına sahipti. Dişli kutusundan sonra, izlenen tahrik ünitesinin tahrik tekerleklerine tork verildi.
İki alev makinesi ile savaş bölümü. Chamberlain P., Doyle H.'nin Fotoğrafı "Alman tanklarının ve İkinci Dünya Savaşı'nın kendine ait silahlarının referans kitabı"
Sd.Kfz.251 zırhlı personel taşıyıcı, yarı paletli bir alt takım aldı. Gövdenin önüne, yaylı süspansiyon ve direksiyon dişlisi ile iki teker teker monte edildi. Tekerleklerin yardımıyla, küçük açılarda dönerken manevra yapılması önerildi. Daha keskin bir dönüş için, parçalar arasındaki torkun ilave olarak yeniden dağıtılması önerildi.
İzlenen tahrik ünitesi, her bir tarafta ayrı bir torsiyon çubuğu süspansiyonuna sahip altı geniş çaplı yol tekerleği aldı. Rayların önüne tahrik tekerlekleri arka kılavuzlara yerleştirildi. Geçirgenlik özelliklerini geliştirmek için, destek silindirleri birkaç sıra halinde kademelendirilmiştir. 280 mm genişliğinde küçük bir tırtıl kullanıldı.
Temel konfigürasyonda, Bd Sd.Kfz.251 bir veya iki makineli tüfek ile donatılmıştır. MG 34 veya MG 42 makineli tüfek teçhizatları, gövdenin çatısına yaşanabilir bölümün ön ve arka kısımlarında yerleştirildi. Ön kurulum ayrıca bir zırh kalkanı ile kaplandı. Mühimmat bölmesinin içinde, cephane makineli tüfeklerin istiflenmesi için raflar sağlandı.
Zırhlı personel taşıyıcısının mürettebatı iki kişiden oluşuyordu: sürücü ve komutan. Birlik bölmesinin banklarında on kişiyi ağırlayabilir. silah. Gerekirse, paraşütçülerin, teçhizatlarda makineli tüfek kullanmaları gerekiyordu. Ek olarak, gövde tasarımı paraşütçülere kişisel silahlardan ateş açarak taraflara ateş açmasına izin verdi.
Makat birimleri. Fotoğraf: Ardashev A., Fedoseev S. "Alev atan tanklar ve savaşta elde tutulan alev atıcılar"
Sd.Kfz.251 / 16 projesinin oluşturulması, 1942'un sonunda, alev silahlı kendi kendine çalışan makinelerdeki diğer çalışmalara paralel olarak başladı. Projenin bu özelliği, bazı birimlerin görünümünün ve tasarımının oluşumunu bir dereceye kadar etkiledi. Raporlara göre, zırhlı personel taşıyıcısına dayanan kendinden tahrikli alev makinasının paralel projelerden ödünç alınan bazı bileşenleri ve düzenekleri kullanması gerekiyordu. Özellikle, benzer bir itfaiye mimarisi ve benzer yangın besleme sistemleri kullanılmıştır.
Ana makinenin tasarımı, diğer alev makinası tankları gibi bir alev makinasıyla değil, iki benzer sistemle donatılmasını mümkün kılmıştır. İki alev atıcının hortumları, gövdenin üst kısmındaki tesisatlara monte edildi. Panellerin orta kısmında, hortumların mobil montajı için tespitlerle birlikte ilave destekler ortaya çıktı. Aynı zamanda, sağdaki bağlantılar, nispeten dar bir dövüş bölümünün içine daha uygun bir alev fırlatıcı yerleştirilmesine yol açması gereken solun önüne hafifçe yerleştirildi.
Hortumlar, 14,5 mm kalibreli bir ana boru, gövdesi, gövdede bir sabitleme sistemi ve yangın karışımını beslemek için bir araçtan oluşuyordu. Küçük kollardan olası yangına karşı koruma sağlamak için yangın söndürücüler ve alev makineleri, ön makineli tüfek kurulumunda kullanılanlara benzer zırh kalkanları ile donatıldı. Alev makinesi ünitelerinin tasarımı, gövdeden uzak bir 90 ° olan bir sektörde yatay kılavuzlama yapılmasına ve ayrıca varilin -10 ° 'den + 40 °' ye yükseltilmesine izin verdi.
Çekim. Fotoğraf Pro-tank.ru
Kolorduların dövüş bölümünün içine toplam 7001 kapasiteli iki yangın tankı yerleştirildi. Ek olarak, yanlarına düşük güçte ayrı bir benzinli motorla ilişkili kompresör üniteleri monte edildi. Kompresör, yangın karışımına sahip tanklara hava pompaladı ve gerekli basınçla hortumlara tesliminden sorumluydu. Tel örgülü hortumlar sayesinde karışım tankları alev atıcı borulara bağlandı. Düşük ortam sıcaklıklarında çalışması için ısıtma sistemi karışımı sağlanmaz.
Sıkıştırılmış gaz içeren tanklarda yaratılan basınç, yangın karışımının 50-55 m'ye kadar olan bir mesafeye fırlatılmasını mümkün kılarken aynı zamanda, maksimum ateşleme menzili, alev püskürtücü kullanma yöntemine bağlı olmuştur. Her iki hortumun eşzamanlı kullanımı, besleme hortumlarındaki basıncın düşmesine ve bu da aralığı 30-35 m'ye düşürür, bir kereye mahsus bir tek atış makinesinin tek kullanımlık kullanımında maksimum menzile ulaşılmasına izin verilir.
Hortum, çıkan sıvıyı tutuşturmak için elektrikli bir mumla donatılmıştır. Karışım, saniyede yaklaşık 4,4 L oranında (diğer verilere göre, 8 L'ye kadar) çıkarıldı; bu, 160 saniye boyunca sürekli sıvı akışına izin verdi. Normal çekim modunun, 1-2 süresinin tek bir çekim karışımı olduğu kabul edildi. Bir saniyelik salvolarda, 700 "mühimmat", 80 çekimleri için yeterliydi.
Savaş aracı ve ekibi. Fotoğraf Achtungpanzer.com tarafından
Alev makinasının menzili menzilinden daha büyük aralıklarda hedeflere saldırmak için ek bir silah olarak, Sd.Kfz.251 / 16 makinesi iki tüfek kalibre makineli tüfek alabilir. MG 34 veya MG 42 makineli tüfekler, zırhlı gövdenin önündeki ve arkasındaki tesisatlara monte edildi. Mühimmat, 2010 kartuş idi.
Sonderkraftfahrzeug 251 / 16'in kendinden tahrikli alev makinası orijinal projesi çıkarılabilir portatif silahların kullanılmasını içeriyordu. Bu durumda, otomobilin, 42 mm kalibreli bir yangın tüpü olan 7 Flammenwerfer sırt çantası temelinde iki ilave alev makinesi alması gerekiyordu. Portatif alev makineleri salmastralarda taşınırken yangın karışım kapları arka kapı demirbaşlarına monte edilmelidir. Gerekirse, mürettebat üyeleri giyilebilir bir sistemi söküp kullanabilir. İlginç bir şekilde, bu durumda tanklar, 10-metre hortumlarını kullanan hortumlara bağlanan araçta kaldı. Kendinden tahrikli makinelerin seri üretimi sırasında, ek sırt çantası alev makinelerini terk etmeye ve onları yalnızca gövdeye takılan silahları bırakmaya karar verildi.
Arabanın ekibi beş kişiden oluşuyordu. Yaşanabilir bölümünün önüne sürücü ve komutan yerleştirildi. Eski asker bölmesinde bulunan üç atıcıya, makineli tüfek ve ateşte şeklinde silahların kontrolü emanet edildi.
Temel aracın ciddi değişikliklerinin olmaması, Sd.Kfz.251 / 16 kendinden itmeli alev makinasının ana özellikleri bir zırhlı personel taşıyıcısı seviyesinde tutmasına izin verdi. Toplam uzunluk hala 6 m'yi geçmedi, genişlik - 2,1 m. Kalkanlı alevlerin montajı nedeniyle, yükseklik 2,1 m'ye yükseldi, mücadele ağırlığı 8,62 t idi Hareketlilik aynı seviyede kaldı: 55 km / s hıza, güç rezervi - 300 km.
Kendinden tahrikli alev makinasının kullanımı ile mücadele Fotoğraf Pro-tank.ru
Yarı paletli bir zırhlı personel taşıyıcısına dayanan kendinden tahrikli bir alev makinasının ilk prototipi Ocak 1943'te inşa edildi. Bazı raporlara göre, bu makinenin temeli Bd Sd.Kfz.251 modifikasyonu Ausf.C. İlk prototipin ön makineli tüfekle donatılmadığına dair kanıtlar var. Prototip test edildi ve potansiyelini gösterdi. Böyle bir kendinden tahrikli alev makinasının, farklı nesneler arasındaki küçük mesafelerle karakterize edilen kentsel ortamlarda kullanılabileceği bulunmuştur. Test sonuçlarına göre otomobilin evlat edinilmesi ve seri üretime başlaması tavsiye edildi.
Kendiliğinden çalışan alev makinelerinin seri üretimi WUMAG şirketine verildi. Bu teknik, hem yeni şasi temelinde inşa etmek hem de tamir için arkaya dönen zırhlı personel taşıyıcıları temelinde monte etmek için önerildi. Flamethrowers için temel, Ausf.C ve Ausf.D. Belirli ana makine türünden bağımsız olarak aynı ekipman kullanıldı. 1944'te, Sd.Kfz.251 / 16 projesi ayarlandı. İhtiyaç eksikliği nedeniyle, giyilebilir alev atıcılar makineden çıkarıldı ve ek olarak, ön makineli tüfeği, taban zırhlı personel taşıyıcısında kullanılan zırhlı bir siper ile iade ettiler.
1943-44 süresince üretici, 347'e yeni kendinden hareketli fıskiye fıskiyeleri bir araya getirmeyi ve aktarmayı başardı. Böylece, Sd.Kfz.251 / 16, yerleşik alev alma silahlandırmalı en büyük Alman makinesi oldu. Karşılaştırma için, benzer amaçlı diğer araçların sayısı nadiren 10-20 makinelerini aştı. Rekor sırayla, bir alev tankeri Pz.Kpfw'ye aitti. B2 (f), ele geçirilen Fransız ekipmanlarına dayanarak inşa edildi - birlikler, bu tür makinelerin 60'ini aldı.
Bdr Sd.Kfz.251 Ausf.D.'ye dayanan kendinden tahrikli bir alev makinasının görünüşünün yeniden yapılandırılması Şekil Achtungpanzer.com
Ağustos ayında, yılın 1943'i yeni donanıma sahip birimlerin personeli tarafından belirlendi. Panzergrenci alaylarının personel şirketlerinde, altı kendinden tahrikli alev makinesi, alev makinesi platonlarına düşürüldü. Sadece birkaç ay içinde, aynı yılın Kasım ayında, 1’ta, alev açma düzeneklerini mühendislik alay şirketlerine devretmeye karar verildi. Daha sonra, alev alma makinesi takımlarını yeniden düzenlemek için başka bir karar verildi. 1945’in başlangıcında, Alman komutası, her tank bölümünde, altı adet alev alabilen araç da dahil olmak üzere, 90 zırhlı Sd.Kfz.251 zırhlı personel taşıyıcılarının olması gerektiğine karar verdi.
Atış poligonunun kendine has özellikleri göz önüne alındığında, yeni modelin kendinden tahrikli alev makineleri esasen kentsel savaşlar sırasında kullanılmıştır. Bu tür ekipmanın diğer kullanımı uygun değildi ve ayrıca artan risklerle de ilişkilendirilebilir. Ayrıca, optimum koşullarda bile, Sd.Kfz.251 / 16, zırhlı araçlara ve piyade eşliklerine ihtiyaç duyuyordu.
Kendinden tahrikli alev makinesi Sd.Kfz.251 / 16, Alman ordusunda görev yapan sınıfının en büyük temsilcisi oldu. Yine de, 347 makinelerinin piyasaya sürülmesi bile, savaşlar üzerinde gözle görülür bir etkiye sahip olmalarına izin vermedi. Nispeten az sayıda yükseltilmiş zırhlı personel taşıyıcılarının yanı sıra, ana silahlarının belirsiz özellikleri de, hiçbir savaşta yaygın kullanımlara güvenmesine izin vermedi. Sonuç olarak, Nazi Almanyası'nın en başarılı ve çok sayıda kendinden tahrikli alev makinası bile kaldı. hikayeler öncelikle teknik ilginin gelişimi olarak.
Göre:
http://armor.kiev.ua/
http://achtungpanzer.com/
http://pro-tank.ru/
Chamberlain P., Doyle H. İkinci Dünya Savaşı'nın Alman tankları ve kendinden tahrikli silahlarının referans kitabını oku. - M: AST: Astrel, 2008.
Ardashev A., Fedoseev S. Savaşta Flamethrower tankları ve elde tutulan flamethrowers. - M: Eksmo, Yauza, 2013.