Eskiden Christian Scott olarak bilinen Şef Adjuah, yaklaşık yirmi yıldır çevredeki en heyecan verici müzisyenlerden biri olmuştur. Lider olarak ilk çıkışını yaptığından beri, 2006’lar Geri Sarve özellikle bir sonraki yılın Marşcaz, elektronik müzik, trap ve memleketi New Orleans’ın tüm vurmalı ve ritmik geleneklerini içeren bir yolda seyahat ediyor. On yıldan biraz daha uzun bir süre önce Ropeadope ile imzaladığından beri, “streç müzik” adını verdiği yeni bir tür içinde var olan bir dizi kayıt yayınladı. diaspora, Cetvel AsiVe Kurtuluş Erteleme.
Adjuah, topluluğuyla her zaman derin bağlarını korumuştur ve bu ayın başında, transatlantik köle ticaretinin tarihini hesaba katmayı ve mirasından kurtulmayı amaçlayan yıllık bir tören olan 2023 Maafa Anma Töreni’nin (“maafa”, “ma-ah-fa” olarak telaffuz edilir, Kiswahili dilinde “korkunç trajedi” anlamına gelir) Büyük Griot’u seçildi. New Orleans’ın bir köle pazarı olarak tarihiyle ilgili önemli yerleri kapsayan etkinlik, Kongo Meydanı’ndan Mississippi Nehri’ne davulcuların önderliğinde bir yürüyüşle son buluyor. Onun yeni albümü Şimşek havla Şimşek Kükrebu hafta çıkıyor, birçok yönden New Orleans diaspora kültürüne ve genel olarak küresel Siyah diasporasına bir aşk mektubu, sözlerinden Adjuah’ın üzerinde çaldığı enstrümanlara ve kapakta giydiği Mardi Gras Kızılderili giysisinden türetilen kostüme kadar.
“Bu ülkenin İlk Milletler insanlarıyla açıkça bir ilişkisi olan Batı Afrika stilize bir şeflik sisteminde doğdum” diye açıklıyor. “Ve New Orleans’taki o belirli kültürel alanda doğmak, sizi bu ifadelerin çoğunun köklerine bağlıyor, bilirsiniz, bugün hala katkıda bulunduğumuz ve inşa ettiğimiz müzikal ifadeler.” Anne tarafından büyükbabası Donald Harrison, 1940’lardan başlayarak üç farklı kabileye liderlik etti ve sonunda Alev Muhafızları adlı bir grup kurdu; amcası, alto saksafoncu Donald Harrison Jr., Kongo Meydanı Ulusu Afro-New Orleans Kültür Grubu’nun Büyük Şefidir. Adjuah, yeni albümde bu adamların her birine saygılarını sunar.
Tüm bunlar, kademeli olarak gerçekleşen isim değişikliğiyle de bağlantılıdır – ilk olarak 2012’de kendisinden Christian Scott aTunde Adjuah olarak bahsetti ve 2023’te adını yasal olarak Xian aTunde Adjuah olarak değiştirdi. “Amerika’daki pek çok Afrika kökenli kişinin isim yolculuklarını tamamlama konusunda endişeleri olduğunu düşünüyorum” diyor. “Aslında, bilirsiniz, eğer bir kişi Johnson olarak adlandırılmaktan Shakur olarak adlandırılırsa, bu genellikle bir enerjiyle birlikte gelir. Daha geniş topluluk tarafından size gösterilen tepki çok olumsuz olabilir. Ve bu sizi pek çok alanda istenmeyen kişi haline getirebilir, çünkü çoğu zaman bir kişi bunu yaptığında, ilk baştaki his, bilirsiniz, belki milliyetçidirler, belki de genel olarak toplum hakkında olumsuz fikirlere sahiptirler ve bu tür şeylerdir.
Adjuah, 2010’lardan “KKPD” şarkısına kadar her zaman güçlü toplum eleştirileri sunmuştur. Dün, yarın demiştinveya 2007’lerin kapak resmi Marş, kaldırımda bir cesedin tebeşirle çizilmiş ana hatlarının önünde durduğu (bir çocuğun meşgul bir şekilde seksek oyununa çevirdiği). Ama üzerinde Gök gürültüsünü havla…trompet çalarak ve şarkı söyleyerek her şeyi her zamankinden daha açık hale getiriyor. Bu albümdeki şarkılar – “Blood Calls Blood”, “Trouble That Mornin'”, başlık parçası, “End Simulation” ve daha fazlası – tek bir uzun, büyülü duadaki mısralar gibidir. Sözler vodou’dan, Batı Afrika kültüründen ve antik dinden ve genel olarak New Orleans’ın melez kültüründen alınan görüntüler ve irfanla dolu. Gerçekten de, Adjuah’ın söylediği gibi, çoğu ortalama dinleyici için anlaşılmaz olabilir.
“Bir aileden geliyorum. [where] herkes gerçekten bir hikaye anlatıcı… annem bir tarihçi ve farklı türde sanatçılarımız var, bilirsiniz, film yönetmenleri ve hikayelerin ve fikirlerin yayılmasına yönelik tüm bu farklı yaklaşımlar. Ve bilirsiniz, bazı hikayeler her şeyi ortaya koymanızı gerektirir. Diğer hikayeler bir nevi üstü kapalı ve her ikisi de sürükleyici olabiliyor.”
“Xodokan Iko – Hu Na Ney” parçası, söz yazarı James Crawford’un bağlamlarını veya anlamlarını anlamadan Mardi Gras Kızılderili ilahilerini ödünç alarak yarattığı 1950’lerin R&B şarkısı “Iko Iko”yu başlangıç noktası olarak alan bir ıslah eylemidir. Adjuah’ın versiyonu, tanrılar Elegba ve Ogun’a atıfta bulunan ve tarihi şefleri ve kraliçeleri selamlayan sözler ekleyerek ve onu yoğun bir Afrika perküsyonu ve vokal ulumalarının üzerine yerleştirerek, bu anlamın çoğunu geri yükler.
Bu albümde hiç trompet çalmamasına rağmen, “Bunu hiç duymadım, biliyor musun? Gidebileceği sayısız yer düşünebilirim, bilirsiniz, ama bu onu duymaktan farklı” – eşit derecede büyüleyici bir şey yapıyor. Yıllardır boynuzları onun özelliklerine göre özel olarak yapıldı, çanları çılgınca çıkıntı yaptı, çerçeveleri altınla süslendi. Şimdi, Chief Adjuah’s Bow ve Adjuah’s N’Goni adını verdiği iki yeni enstrüman geliştirdi. Bunlar arp benzeri enstrümanlar, uzun ve keskin, metalik teller ve onları aynı anda hem ritüel hem de rüya gibi bir şekilde tıngırdatıp çalıyor.
Bow için “Şu anda sahip olduğum yedinci prototip” diyor. Özel kornalarını yapan Adams Instruments ile onlar üzerinde çalışıyor. “Birincisi – bir araya getirilmesinin belki iki ay sürdüğünü söylemek istiyorum çünkü [string] boşlukları bulmaya çalışmamız gerekti. Biliyorsun, çok zorlu bir süreç oldu. Ama farklı arpların yaratılmasına dahil olan belki sekiz farklı insan olduğunu söylemek istiyorum. Bow ve N’Goni’ye ek olarak, plakta geleneksel Batı Afrika yaylı çalgıları olan bolon ve kora çalıyor.
Bunun hem gerekli bir adım olduğunu söylüyor – “Chief Adjuah’s Bow gelmek zorundaymış gibi hissediyor, bilirsiniz” – hem de müziğe yaklaşımının temel bir evrimi. “Oyun metodolojisi ve oyunun rolü açısından, bu tamamen yeni bir şey.” Programlanmış ve canlı perküsyon katmanları üzerinde yumuşak, kora benzeri bir kalıp çaldığı ve şarkı söylediği “End Simulation”da müzik, Alice Coltrane’in 1975 albümünü akla getiriyor. sonsuzluktınıları veya ritimleriyle değil, ruh hali ve sizi gündelik gerçeklikten çok daha büyük bir şeye götürme biçimiyle. Arp, bu geçişin anahtarıdır.
“Dostum, bu şey için yol durumumu görmelisin; benim kadar uzun ve gerçekten ağır,” diyor gülerek. EarthQuaker ve MXR’den pedallar ve çeşitli amplifikatör türleri ile deneyler yapıyor, teknoloji aracılığıyla geçmişi geleceğe bağlıyor. “Vox amfilerini ve Çamurlukları seviyorum ve onları havaya uçurmak için buradayım. Yani başka bir deyişle, bu yüzyıllar, yüzyıllar ve yüzyıllar öncesine ait şablonu 21. yüzyılın ifade biçimine bağlamanın tonlarca yeni yolu var… ve bu, grubumuzda tamamen farklı türde bir yaratıcı enerjiyi besledi; bu, kökleri doğaçlama enerjiden daha az ve kökleri onun sonik mimari, anlatı ve hikaye anlatımı bileşenine daha çok dayanıyor, bilirsiniz.”
“Bence yaptığımız müzik türünden dolayı, fikir birliği her zaman ileriye ve ileriye baktığımız ve ileriye baktığımız yönünde; burada yaklaşım her zaman bir tür sankofan enerjisi, bir Batı Afrika enerjisi, geriye bakarken ileriye doğru hareket ettiğinizi söyleyen bir fikir, ileriye bakan ama geriye bakan leylek tarafından temsil ediliyor,” diyor Adjuah. Bu nedenle, eski Batı Afrika arp benzeri enstrümanlarını güncellemek ve atalardan kalma irfana dayalı şarkı sözleri söylemek, onun müziğini beklenmedik bir yöne götürürken temel niteliklerini korumasına izin verdi. (Geçmişte sık sık birlikte çalıştığı pek çok kişinin, özellikle perküsyoncu Weedie Braimah ve basçı Luques Curtis’in burada da grubun bir parçası olması yardımcı olur.) Geri Sar ile Şimşek havla Şimşek Kükre ve hepsini, hem New Orleans’a özgü hem de son derece evrensel ve insani olan, ıslahın, beyanın, yas ve kutlamanın ve övünme ve direnişin uzun bir anlatısının parçası olarak anlayın.
10 AL