Sono Mono, Nochi Ni… - Bölüm126
Çevirmen: Kylerxy Düzenleyen: Reira
Minnet Duyulacak Bir Şey Mi Yaptım?
Büyük kapı ile seyirci salonunun sonu arasında sıraya girdik. Girdikten sonra yüksek tantana ile birlikte muhteşem bir alkışlama ile karşılaştık. Ellerini çırparken bize bakan seyirci salonun içerisinde yüz civarı canavar adam vardı. Marao ve rehberlik için bizi çağıran zırhlı canavar adam ile birlikte ilerliyorduk.
Ama niçin herkes benim arkamdan geliyor? Bu beni grubun lideri olarak gösteriyor. Ne yapmalıyım? Herkes unutmuş olabilir ama bir F-derece maceracıyım biliyorsunuz değil mi? En düşük seviye maceracı değil mi? Neden Grave-san gibi bir S-derece maceracı benim gibi birisinin arkasından yürüyor? Buraya gel! Neden herkes doğal bir şeymiş gibi davranıyor?
Umm, ben de katılabilir miyim? Adımlarımı yavaşlatmaya çalıştım, böylece onlara katılabilecektim ama benimkine ayak uydurmak için onlarda adımlarını yavaşlattı.
Freud ve Grave-san gülmemek için kendilerini tutarken beni izliyorlardı. Gerçekten de “iyi” bir kişilikleri var değil mi?
Önümüzde yürüyen Marao durduğunda biz de yerimizde durduk. Marao bir adım kenara kaydı ve görüş alanımızı açtı, orada yanlarındaki güzel eşleri ile bekleyen Gio ve Deizu’nun olduğu tahta giden merdivenler vardı. Dört kişi buraya doğru geliyordu.
Kral Gir birkaç adımdan sonra önümde durdu ve diz çöktü. Onu takiben salonun içerisindeki tüm canavar adamlar birbiri ardına dizlerinin üzerine çöktü.
Huh? Hayır, bekle? Eh? Bir şeyler söylemeye çalıştım ama söyleyemeden önce karşı gruptan sözler geldi.
“İnsanlarımın şiddet eylemlerini durdurduğun, kardeşim Deizu dahil kimsenin hayatlarını almadığın için gerçekten kalbimin derinliklerinden minnettarım.” (Gio)
“Öfkemi geri tutamıyordum ve neredeyse ırkımın yok olmasına neden olabilecek bir şey yaptım. Her şey için çok teşekkür ederim.” (Deizu)
Kral Gio ve Deizu minnettarlık sözlerini söylüyorlardı ama bunun zamanı değildi.
“D-durun!! Şimdilik lütfen teşekkürlerinizi kabul ettiğimi için ayağa kalkın!” (Wazu)
Benim söylememle birlikte bu yerdeki canavar adamlar ayağa kalktı. Huh? Emirlerimi takip ediyorlarmış gibi hissediyorum ama acaba bu sadece benim hayal gücüm mü..?
“Buradaki canavar adamların sesimle hareket ettiği hissine kapıldım. Bu sadece benim hayal gücüm değil mi?” (Wazu)
Bunu arkamdaki herkesle onaylamaya çalıştım ama cevap bunun yerine önümdeki Kral Gio’dan geldi.
“Bizim gibi canavar adam kabileleri güçlü olan kişilere saygı duyma eğilimindedir. Önceki savaşta Wazu-sama ezici gücünü ayrıca orada kimseyi öldürmeyerek merhametini gösterdi. Şu anda ülkedeki tüm canavar adamlar Wazu-sama’ya hayranlık duyuyor.” (Gio)
Hmm... Öfkeli olmalarının bir nedeni olduğunu bildiğimden kimseyi öldürmek istemedim. Ama bu kimseyi öldürmek istemediğim anlamına gelmez. Şey, neyse… Eğer öyle düşünüyorlarsa sorun yok.
“Şey, Güney ülkesindeki insanlar en kötüleri…” (Wazu)
Bunu söylediğim an sanki acı bir böcek çiğnemişlercesine ifadeleri değişti. Bu yerdeki Kral Gio, Deizu ve diğer canavar adamlar öfkelerini bastırmaya çalışıyorlarmış gibi görünüyordu. Şimdilik, Deizu’nun orijinal durumuna geri döndüğü gerçek gibi görünüyordu.
“Bununla birlikte gözlerimle herkesin güvenliğini onayladım. Yakında bir sonraki hedefime doğru bu krallıktan ayrılmayı düşünüyorum.” (Wazu)
“Öyle mi… Bu beni yalnız hissettiriyor.” (Gio)
“Şey, hedefim Hüney, kaçırılan canavar adamları kurtarmayı düşünüyorum. Ancak eğer bu konuda bir şeyler yapabilirsem…” (Wazu)
Benim sözlerimle Sadece Kral Gio’nun kendisi değil, onun karısı ve Deizu’nun karısı da gözyaşlarına boğuldu.
“Eğer mümkünse, bu gerçekten büyük bir yardım olacak. Gerçeği söylemek gerekirse, Güney ülkesine protesto gösterileri yaptım ama şimdiye kadar hiçbir cevap alamadım. Bundan dolayı ödün vermeyen grup bağımsızca hareket etmeye başladı ve neredeyse savaşa neden olacaklardı. Ülkenin çoktan tamamen çatışmalarla dolu olduğunu ve statülerini korumak için diğer ülkelerden yardım almaktan başka şansları olmadığını biliyorum.” (Gio)
“Anlıyorum… Öyleyse, lütfen bir süre daha bekleyebilir misiniz? İlk önce durumu gözlemleyeceğiz ve eğer mümkünse onları kurtaracağız.” (Wazu)
“Eğer bu sözler Wazu-dono’dan ise, bu sabırsızları bile biraz daha bekleyeceğini düşünüyorum ama… Bundan gerçekten de emin misin?” (Deizu)
“Evet, herkes motive olmuş gibi görünüyor.” (Wazu)
Yüzümü arkamda duran herkese çevirdim ve karşılık olarak onaylar şekilde baş salladılar.
“Wazu-dono hakkında bir şüphem yok, ancak bizim için neden bu kadar ileriye gidiyorsunuz?” (Gio)
“Hmm ? Özel bir nedeni yok… Sadece onları kurtarmak istiyorum, hepsi bu.” (Wazu)
Gerçekten de tek düşündüğüm buydu. Kral Gio’ya bunu göstermek için ciddi bir ifade ile bakıyordum. Birbirimize kısa bir süre baktıktan sonra Kral Gio nefes verdi.
“Anlıyorum, dürüstçe sadece kardeşlerimizi kurtarmak istiyorsun. Böylesine saygıdeğer biri… Tanrıça-sama’nın hizmetkarından beklenildiği gibi.” (Gio)
Hmm? Az önce bazı rahatsız edici kelimeler duydum.
“Umm… Az önce ne söylediniz?” (Wazu)
“Eh? Dedim ki sen…” (Gio)
“Hayır, bundan sonra!” (Wazu)
“….Tanrıça-sama’nın hizmetkarından beklenildiği gibi?” (Gio)
Bu Tanrıça-sama’nın hizmetkarı da ne demek oluyor? Böyle bir şey olduğumu hatırlamıyorum! Böyle bir şey söylendiğinde Tanrıça-sama’nın bana olan sinirli bakışlarını hissedebiliyorum!
……….
Lonca kartının içerisinde:
“Hmm? Bazı önemli kelimeleri kaçırıyormuşum gibi hissediyorum!” (Tanrıça)
“Evet, evet! Böyle bir şeye kanmayacağım.” (Dünya Tanrıçası)
“Bu doğru! Şu anda durduğun karenin içeriği gıda krizinde inananlar yarıya iner.” (Savaş Tanrıçası)
“İnananların yarısı, çabuk!” (Deniz Tanrıçası)
“Yalan söylemiyorum!!” (Tanrıça)
Bir nedenden ötürü krizden kaçtığımı hissettim. Şu an için bu kelimeleri aklımda tutayım, bir gün bunun anlamını anlayacağım.
Kafa sallarken böyle şeyler düşündüğüm sırada Deizu benimle konuştu.
“Yolculuğunuza ben de katılabilir miyim?” (Deizu)
“Hmm? Tabii ki, sorun değil.” (Wazu)
Sayımıza baktığımda gruba bir ya da iki kişinin eklenmesinin bir şeyler değiştirmeyeceğini düşünüyordum.
Sanırım kızı hakkında endişeli ve hiçbir şey yapmadan bekleyemedi. Deizu’yu bir düşman olarak düşünmüyorum, çünkü sonuçta sorunlara kırmızı top neden olmuştu. Bu Haousi’de de olduğu gibi: Sadece bir kurban.
Ayrıca, kurtarmaya gideceğimiz canavar adamlar için eğer bilmedikleri bazı insanlar yardım ediyorsa temkinli olmaları yüksek. Onlarla aynı ülkeden birisi varsa işleri sorunsuz bir şekilde halledebileceğimizi düşünüyorum.
Bekle, izinsiz karar verdim ama bu uygun mu? Herkesi onayladım ama sadece istediğim gibi yapmamı söylediler. Ne zamandan beri lider oldum? Ya da ben öyle düşündüm. Kral Gio’yu da onayladım ve o da kafaya takmadığını söyledi.
Bundan sonra kalenin insanları ile lüks bir akşam yemeği gerçekleşti. Şehirdeki insanlar da lüks yemekler getirmiş gibi görünüyordu.
Gelecekte kraliçe olmak için mümkün olduğunca çok çalışması gerektiğinden Marao için üzücüydü ama krallıkta kalması gerekiyordu, bu nedenle Haosui ve bizden ayrılmak zorunda kaldı.
Kral Gio’dan duyduğuma göre o zaman bize ihanet eden Baro-san şu anda kendi isteği ile zindana hapsedilmişti.
Şey, o zamanki hislerini bilmiyorum ama kimse yaralanmadığından mümkün olduğunca ona az ceza vermesini istedim.
Bizimle burada ayrılacak başka insanlar da vardı.
Burası Tata-san’ın arkadaşı kedi kulaklı kızın memleketi gibi görünüyordu. Savaş hazırlığı nedeniyle karmaşa içerisindeki şehrin yeniden inşa edilmesine yardım etmek istediğini söylediğinden burada bize veda etti.
Ek olarak Yuyuna ve Ruruna da amaçlarına ulaştıklarını ve buradaki insanlara ellerini ödünç vermek istediklerini söyledi. Tekrar buluşacağımıza söz verdik.
Deizu’nun hazırlanması için biraz zamana ihtiyacı olduğundan kalede bir gece daha kaldık. Ertesi gün Güney ülkesine yönelecektik.