XIX yüzyılın ortasında, Avrupa devrimci yükseliş dalgası üzerine, Avusturya İmparatorluğu'nun Slav topraklarında ulusal bir canlanma başladı. Çekler, Slovaklar, Polonyalılar, Hırvatlar, Sırplar ve tabii ki, modern Ukrayna'nın batısında yaşayan Ruslar, Slav üyeliğini hatırladılar, Almanların ve daha az bir ölçüde de Macar aristokrasisinin yönettiği imparatorluktaki politik durumlarını düşündüler.
Doğal olarak, o zamanlar Doğu Avrupa Slavları için “işaret” Rusya idi. Hayır, bir devlet olarak Rusya İmparatorluğu, bir monarşi, o zamanın Slav ulusal şahsiyetlerinin çoğu, özellikle Rusya, Macaristan-Macaristan ile birlikte Kutsal Birliğin bir üyesi olduğundan, açıkça düşmanca davrandılar. Ancak Rus dünyası, Rus dili ve Rus medeniyeti Doğu Avrupa Slavları tarafından, yönlendirilmesi gereken ve Slavların yalnızca hiyerarşinin en düşük seviyelerinde yer aldığı Germen dünyasına tek alternatif olan kültürel bir fenomen olarak algılandı.
Açık nedenlerden dolayı, Avusturya-Macaristan'da Rus etkisinden çok korkuyorlardı. Her ne kadar 19. yüzyıldaki Rus imparatorları Viyana ile ittifak içinde sık sık konuşsalar da, Avusturya siyasi çevreleri Doğu Avrupa'da pan-Slavik duyguların tehlikesini anladılar ve Slavlarını tehlikeli mahallelerden ve Rus İmparatorluğu'nun etkisinden korumak için mümkün olan her şeyi yapmanın gerekli olduğunu düşündüler. Öyleyse, 1848’e geri dönersek, Rusya’nın Macaristan’ın Macar devrimi ile başa çıkmasına yardım ettiğinde, Galiçya valisi Kont Stadion von Warthausen, Galiçya’nın Rus kökenini unutması ve kendi kültürünü Rusya’dan ayrı bir insan olarak geliştirmesi gerektiğini söyledi.
Bu durum, Avusturya-Macaristan'ın Almanya'nın güvenilir bir müttefiki ve yaklaşmakta olan ihtilafta Rusya'nın muhtemel bir rakibi haline gelmesiyle XIX-XX yüzyılların başlarında özellikle gerginleşti (ve er ya da geç büyük bir Avrupa savaşının geldiği, o zamanın önde gelen Avrupalı politikacılarının şüphe etmediği ).
Yüzyılın başlarında, Galiçya (Galiçya), yüzyılın başlarında Avusturya-Macaristan makamlarının en büyük korkularına neden oldu. Bu bölge daha sonra Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'ndaki Rus ve Ortodoks etkisinin kalesi olarak kabul edildi. Yerel halk, kendilerini Ruthen halkının önemli bir parçası olan “Ruski” olarak tanımladı ve Ortodoks Hristiyanlığı tanıdı ve Rusya'ya sempati duydu. Doğal olarak, bu durum Ruthenyalılar, özellikle de iki devlet arasında bir ihtilaf durumunda Rus İmparatorluğunun potansiyel bir “beşinci sütunu” olan Ortodoksiyi görenleri gören Avusturya-Macar makamları tarafından çok gergindi.
19. yüzyılın sonundan itibaren, Avusturya-Macaristan yeni, daha önce görülmeyen bir siyasal yapının - “Ukraynalılar” oluşumuna önemli güçler ve kaynaklar yatırmaya başladı. Profesör Mikhail Hrushevsky bu süreçte kilit rol oynadı. Genç ve genç yaşta geçirdiği Rusya'da, Kiev Üniversitesi'nden 1894'te mezun olan bir adam olan Grushevsky, Lviv Üniversitesi'ndeki Doğu Avrupa Slavları tarihine özel bir bakışla yeni oluşturulan genel tarih bölümüne başkanlık etme teklifi aldı. Lviv daha sonra Avusturya-Macaristan'ın bir parçasıydı. Bu zaman zarfında Grushevsky, çalışmalarına Avusturya yanlısı “Ukraynalılar” ideolog olarak başladı.
1914'te, Avusturya-Macaristan'ın Almanya ile Rusya İmparatorluğu ve İtilaf ülkelerine karşı ittifak yaptığı Birinci Dünya Savaşı başladı. Ancak övgüye değer Avusturya-Macaristan ordusu, Rusların Doğu Galiçya ve Bukovina'yı işgal etmesinin bir sonucu olarak Rus askerlerinden bir dizi ciddi yenilgiye uğradı. Avusturya-Macaristan ve Rusya yanlısı ayaklanmanın Galiçya'da başlamasından korkan Avusturya-Macaristan rejimi kitlesel siyasi baskılara başladı. Beklendiği gibi, nüfusun son derece güvenilmez bir parçası olarak kabul edilen Ortodoks Rutenliler ana hedefleri haline geldi.
İlk Avusturya-Macaristan özel servisleri, Russophile hareketinin aktivistlerini tanımlamaya ve alıkoymaya başladı. Böylece, Eylül ayında, 1914, 28 yaşındaki Ortodoks rahip Maxim Sandovich, Polonya'nın Gorlice kentindeki hapishanede vuruldu. Savaş başlamadan kısa bir süre önce, 1912'te Sandovich zaten Avusturya makamları tarafından tutuklandı, çünkü bu bilgiyi Rus istihbaratına aktarmak için bir köprünün uzunluğunu ölçtiği iddia edildi. Ama sonra rahip şanslıydı - zaman savaş öncesiydi ve böyle saçma bir suçlama bile Avusturya mahkemesini desteklemedi. İki yıl sonra, Sandoviç tekrar tutuklandı, ancak bu kez Avusturyalılar artık Rus yanlısı sempatilerini gizlemeyen Ortodoks rahiplerinden kurtuldu.
Siyasi eylemcilerin tutuklanmasının ardından herhangi bir Ortodoks Rus'un tutuklanmasına başlandı. Bu nedenle, yalnızca Lviv'de, iki bin kişi, güvensizlikten şüphelenilen ve potansiyel olarak Rus istihbaratı ile işbirliği yapabileceklerinden şüphelenilen Avusturyalı yetkililer - Ortodoks Ruslar tarafından tutuklandı. Diğer pek çok mahkumun Lviv'de tutulması için yeterli hapishane bulunmadığından, diğer Galicia kentlerinde olduğu gibi, Avusturya makamları oldukça tuhaf bir durumdan kurtuldular - Galiçya'da bir toplama kampı ağı kurmaya karar verdiler.
Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasından önce toplama kampları yalnızca Afrika kolonilerindeki Avrupalı güçler tarafından yaratıldı. Avrupa'da toplama kampları yoktu. İngilizler, Anglo-Boer Savaşı 1899-1902 sırasında Güney Afrika'da ilk toplama kamplarını yarattılar ve komşu Namibya'daki 1904'te, Alman sömürge yönetimi isyancı yerel Herero ve Hottentot halklarının üyelerini barındıracak toplama kampları yarattı. Fakat o zamanlar hiç kimse Avrupa'da toplama kampları yaratmaya cesaret edemedi - bu tür önlemlerin beyaz Avrupa nüfusu ile ilgili olarak kabul edilemez olduğuna inanılıyordu.
Avusturya-Macaristan, bu “tabunun” kırıldığı ilk Avrupa ülkesi oldu - 1914'te, Avrupa'da ve bir yerde değil, Alpler'in eteklerinde ilk toplama kampı Thalerhof ortaya çıktı. İlk başta dikenli tellerle çevrili ve silahlı askerler tarafından korunan tipik bir dağlık alandı. İnsanlar bu çitle çevrili alanda açık havada, kötü hava koşullarına rağmen yaşadılar. Sadece 1915'in kışında, ilk kışla Talerhof'ta inşa edildi.
Talerhof'ta yemek, kamp sakinlerinin yavaşça ölmesi için tasarlandı. Mahkumlara samanla karıştırılmış en düşük un cinsinden yapılan “ekmek” verildi ve bazı pancar veya patateslerin de beslenmesi gerekiyordu. Sonuç olarak, kampta rüşvet için daha fazla ya da daha az tolere edilebilir yaşam koşulları sağlayabilen zengin akrabaları ya da tanıdıkları olmayan mahpusların çoğu, böyle bir yere “tolere edilebilir” kelimesi aç kaldığında, birçok kişi, tükenmekten öldü.
Çağdaşların anılarına bakılırsa toplama kampı, Naziler tarafından İkinci Dünya Savaşı sırasında yaratılan meşhur “ölüm kamplarından” neredeyse daha kötüydü. Örneğin, Talerhof'u ziyaret eden rahip John Mashchak, on bir kişinin aşırı bit istilası nedeniyle öldürüldüğünü yazdı. Bitler insanları yemiş! Aydınlanmış bir Avrupa'da, yirminci yüzyılın başlarında!
Doğal olarak, sadece Talerhof mahkumlarını öldüren bitler değildi. Dizanteri, tifo ateşi ve tüberküloz, toplama kampında olağanüstü bir hızla yayıldı. Kampın ilk altı ayında, esirlerinin her beşte biri öldü. Ancak Talerhof’taki mahkumları sadece hastalıklar, açlıklar ve tahammül edilemez yaşam koşulları mahvetti. Birçoğu, zalimce alay etmekle alay eden, onlara işkence yapan ve gardiyanlara saldırmaya çalışırken ya da saldırmaya çalışırken böyle bir şey öldürüldüğünü yazdıktan sonra toplama kampı gardiyanlarının ellerinde öldü.
Talerhof’a hapis dehşeti dehşetinden geçen ve sadece hayatta kalmayı başaramayan, aynı zamanda 1970’i görmeyi de yaşayan Rus’lu yazar ve tarihçi Vasily Vavrik:
Talerhof'ta ölüm nadiren doğal olarak oldu: orada bulaşıcı hastalıkların zehirlenmesiyle aşılandı. Talerhof şiddetli bir ölüm tetikledi. Perishing için herhangi bir tedaviden söz edilmedi. Doktorlar bile stajyerlere karşı düşmanca davrandılar..
Vavrik'e göre, Talerhof'taki toplama kampı Avusturya İmparatorluğu'nun en kötü hapishanesiydi. Sadece Talerhof’taki Avusturya-Macaristan makamlarının emriyle gerçekleşen 3800 halkıydı ve açlıktan, hastalıktan, dayaktan ölüm sayısı ancak tahmin edilebiliyordu.
Onlar kimlerdi, Talerhof mahkumları? Bu talihsiz insanların bütün suçu sadece “yanlış” ulusal ve dini ilişkilerinde idi. Talerhof’ta, Ortodoks Rusları esas olarak Ruten’in entelijensiyasının temsilcileri olan rahipler, öğretmenler, doktorlar, gazeteciler - genel olarak Rutin halkının propagandacılarının yayılmasını önlemek için halk görüşünü etkileyebilecek olan Galiçya ve Transkarpatya’dan getirildi. "politik Ukraynalılar" mitleri. Eylül 1914 ve Bahar 1917 arasında, 30'in üzerinde Talerhof'daki toplama kampından binlerce kişi geçti. Galiçya’nın Rusinleri sayısız olmadığından, bunlar yüzde cinsinden çok büyük sayılardır. Ortodoks Ruslara büyük bir darbe verildi.
Tabii ki, Talerhof mahkumlarından biri, bu cehennem çevrelerinden geçmek, hayatta kalmak ve hatta vatanına geri dönmek için yeterince şanslıydı. Ancak, aktarılan testlerin çoğu hali hazırda tam bir özürlü olan ve kırılmış bir ruh hastasıydı. Böylece, idam rahip Maxim Sandovich'in arkadaşı ve meslektaşı olan rahip Ignatius Hudyma deliye döndü. Ignatius Hudyma’nın babasının kaderi trajikti - Talerhof’taki işkence yüzünden çılgına döndü, ama hayatta kaldı ve anavatanına döndü ve 20’ten sonra Nazi’nin Batı Ukrayna’nın işgali sırasında, Gestapo adamları tarafından yakalandı ve vuruldu.
Mayıs ayında, Avusturya-Macaristan imparatoru Habsburg'lu Charles I olan 1917, Talerhof'daki toplama kampının kapatılmasını emretti. Bununla birlikte, kamptan kalan kışlalar, yıkıldıklarında 1936'a kadar pratik olarak bozulmadan kaldılar. Yıkımları sırasında, komşu Avusturya'daki Feldkirchen köyünde ortak bir mezarda yeniden açılan 1767 cesetleri çıkarıldı.
Galya ve Transkarpatya'daki Rutenilerin tutsaklarının tutulduğu, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun tek toplama kampı Korkunç Talerhof değildi. 1914 yılında Çek Cumhuriyeti'ndeki Litoměřice bölgesinde, Terezín toplama kampı eski bir kale hapishanesinin sahasında açıldı. Terezín'de Sırp milliyetçisi Gavrila Princip'i Arşidük Franz Ferdinand'ın katili tüberkülozdan öldü. II. Dünya Savaşı sırasında Naziler, mentorlarını aşan Avusturyalı Macar idarecilerin mükemmel mirasçıları olarak, Almanya ve diğer Avrupa ülkelerinde bilinen kültürel, bilimsel ve sanat şahsiyetleri de dahil olmak üzere temelde Yahudileri içeren Terezin'deki Teresienstadt toplama kampını açtı.
Birinci Dünya Savaşı sırasında Avusturya-Macaristan’ın, Galiçya’nın Ortodoks Rutiniyenleri ile ilgili olarak yaptıkları yalnızca bir kelimeyle soykırım olarak tanımlanabilir. Fakat şimdi ne Avusturya'da ne de Ukrayna'da bu trajik olayları hatırlamamayı tercih ediyorlar. Ne de olsa, modern Ukrayna devleti, Avusturya-Macaristan “siyasi test tüpleri” nde türetilen ideolojiye ve onun temsilcilerine ve savunucularına daha yakındır - Ruthenyalıların, inançlarını değiştirmeyi tercih edenler, Slav ve Rus kimlikleri, Avusturya-Macaristan ve Alman işbirlikçilerinin rahat yaşamı için.