TOn üç yaşındaki Killa Lord Cassidy bir kanepede oturuyor. Florence Pugh’un yer aldığı olağanüstü bir film olan The Wonder’ın Birleşik Krallık galasına kadar birkaç saat geçti. Kırmızı halı için giyinen Keila, işlemeli güllerle kaplı pembe dantel elbisesi, dalgalara dönüşen uzun saçları ve ayaklarındaki parlak baleleri ile bir fotoğraf kadar güzel. 13 yaşındaki çocuğun sorunu, filmini yasal olarak izleyemeyecek kadar genç olması. “15 yaşında,” diyor sırıtarak. “İznim yok.” Plan, oyuncu kadrosunun geri kalanı sinemaya giderken, babası ve küçük kardeşi ile kırmızı halıdan sonra inmek.
Kíla’nın yanındaki kanepede annesi İrlandalı aktris Eileen Cassidy, her şey kadar neşeli ve gururlu. Şilili yönetmen Sebastian Lelio’nun oyuncu kadrosundan ilham alan bir parçasında Keila’nın annesini canlandırırken galaya giden grubun bir parçası olacak. Küçük bir rol, ama buna karşı koyamadı. “Bu tür bir yeteneğin etrafında olmak için grubu süpürürdüm. Çünkü ruhum beslendi. Biliyor musun?”
Londra’daki bu otel odasında yan yana oturan ikili, sohbetimizin tamamına gülümsemekten, birbirimizden bahsetmekten, birbirlerinin cümlelerini bitirmekten – heyecan içinde birbirleri hakkında konuşmaktan vazgeçmiyorlar. Ancak Harikalar Diyarı hafif bir saat değildir. Emma Donoghue’nin 1860’larda İrlanda’nın Midlands bölgesindeki bir köyde geçen romanına dayanıyor. Kela, sözde dört aydır yemek yemeyen, olgun bir yüze sahip ve mucizevi bir şekilde sağlıklı olan Anna adlı “oruçlu kızı” oynuyor. O zamanlar İrlanda, 1840’larda bir milyon cana mal olan Büyük Kıtlık tarafından hala musallattı. Pugh, 11 yaşındaki bir çocuğu gözlemlemek ve not almak için işe alınan İngiliz bir hemşiredir. Anna “cennetten manna” ile yaşadığını iddia ediyor. Filmin sorusu, onun ilgi arayan bir şakacı mı, bir tür tıbbi mucize mi yoksa bir aziz mi olduğudur.
Şüphesiz ki Killa’nın performansı harika: Karakterin içinde tamamen kayboluyor. Yarı saydam teni ve kocaman etkileyici gözleriyle, bir aziz olabilecek bir kızı oynamak için mükemmel bir seçim. Ve daha geçen ay, İngiliz Bağımsız Film Ödülleri’nde ilk kariyer adaylığı olan En İyi İlerleme’yi aldı.
Kela, rol aldığında 11 yaşındaydı. Seçmeler için kendini Londra’daki evinde filme aldı, kaseti gönderdi ve en iyisini umdu. Annesi, “‘Tamam, bir sonraki tura geçmek için yeterliydik’ gibiydik. Ama oyuncular ikinci tura gitmedi. Bunun yerine, beş hafta sonra Liliu aradı.” Kayla’ya söylediğimde haber, “Eileen diyor ki…
Killa gülmeyi keser. “Telefonda çığlık atmaya başladım. Biraz garipti.”
Eileen gülümsüyor, “Harika bir şekilde aklı karışmıştı.” “Piyangoyu kazanmak gibiydi.”
Daha sonra, Santiago’daki evinden Zoom aracılığıyla Lelio ile konuştuğumda, Kíla’nın kaseti geldiğinde paniklediğini söyledi. Zaman daralıyordu: ön prodüksiyon yaklaşıyordu ve haftada düzinelerce kasete göz atıyordu. “Onu bulamadım,” diyor gözleri faltaşı gibi açılarak. Hemşire ve kız karakterleri, filmin can damarıdır. Bu ilişki güçlü ve zorlayıcı olmalıdır. Florence yetenekli bir aktris. Harika birine ihtiyacımız vardı.”
Sonra Killa’nın barı düştü. “Sessiz kaldım” diyor. “Kaydettiğinde 11 yaşındaydı. Anna’nın rolünü anlaması olağanüstüydü.” Durdu ve sonra ekledi, “O zamanlar bir filmimiz olduğunu biliyordum.”
Anna’nın annesi olarak Eileen’i seçmeyi öneren yapımcıydı. Google’da ‘Elaine Cassidy’yi aramaya başladım ve ‘Elbette! “Kamera onların anne ve kızı olduklarını biliyor. O biliyor.” Lilio, Elaine ile konuşmadan önce Kela’dan izin istedi: Annesiyle fotoğraf çekmekten mutlu olur mu?” Doğru cevabı verdi, “Ellen sürtükler.”
Çekimden önce insanlar Eileen’e kızı hakkında gergin olup olmadığını sorup duruyorlardı, bunun çok fazla bir rol olduğundan korkuyordu. Biraz değil. “Kızımı tanıyorum” diyor. “Onun neler yapabileceğini biliyorum.” Ayrıca, iki yıl önce Keila’yı, Jean Reno ve Ruby Rose’un başrollerini paylaştığı eski dövüş sanatları hırsızları hakkında bir film olan The Doorman’ın setinde çalışırken görmüştüm. “Dokuz yaşındaydı, Amerikan aksanıyla konuşuyordu ve Ruby Rose’u etrafta sürükledi.”
“Bir şekerci dükkanında olmak gibiydi,” diye cips yapıyor Kíla. “Çok eğlendim.”
Sette olmak Kela için alışılmadık bir durum değil. En eski anılarından biri, yaklaşık üç yaşındayken, BBC’nin ilk İngiliz mağazasının etrafındaki bu olayların hayatları ve aşkları hakkındaki Viktorya dönemi moda draması The Paradise’da annesinin güzel bir elbiseyle poz vermesini izlerken kameranın arkasında duruyor. . . . “Her şeyi unuttum: babam, paparazziler. Anneme baktım ve ‘Aman Tanrım!’ dedim.
Eileen ve kocası, çocukları küçükken belirli ziyaretlere götürdüklerinden emin oldular. “Yani baba ve anne uzaktayken ulaşacakları bir fotoğrafları var” diyor. Babam, Shameless, EastEnders ve Coronation Street’te rol almış Stephen Lord. Eileen 2001’de Disco Pigs’te Runt oynamaya ara verdi ve muhtemelen şimdi en iyi Paul Abbott’un fantastik dedektif komedi-dramı No Offense’da DC Dinah Kowalska’yı canlandırması ile tanınıyor. Çiftin ayrıca oyuncu olmayı düşünmeyen 10 yaşındaki Lynot adında bir oğulları da var. “Gerçekten utangaç. Ama güzel. Ekranda ona bakmaktan çekinmezsin.”
Liliu, The Wonder’ın senaryosunu romancı Donoghue ve aynı zamanda Pugh’un kült hiti Lady Macbeth’i yazan senarist Alice Birch ile birlikte yazdı. Wonder, Lady Macbeth’e biraz benziyor, çünkü modern hissettiriyor – 19. yüzyıl hikayesinin feminist bir muamelesi. Yavaş yavaş ortaya çıkardığı şey, bir kontrol ve baskı dünyasıdır. Erkeklerden oluşan bir komite, küçük köyün mucize bekçisi olarak hareket eder. Ciaran Hinds, yerel doktor olan rahip Toby Jones’u oynuyor ve film, Anna’nın oruç tutmasının sırrının sonunda korkunç bir sır olarak ortaya çıkmasıyla (filmi boşaltmak için mahvedecek) sonunda ortaya çıkan psikolojik bir gerilim olarak yavaş yavaş ortaya çıkıyor. Bu sahnelerin dehşetinden bahsetmek zor mu?
Eileen başını sallıyor. “Hayır, biz açık bir aileyiz.”
Killa, “Herhangi bir endişem olsaydı, hemen onlara dönerdim” diye ekliyor.
Elaine, “Tabu diye bir şey yok. Çocuklarımızın bize soramayacağı hiçbir şey yok çünkü başka birine gidebilirler. Bilgiyi veren ben olmak istiyorum.” Sorabilecek yaştalarsa, yeterince yaşlı oldukları ilkesine inanıyor. Ne kadar derinden cevapladığınız, yaşlarına bağlıdır. Ama bir aile gibi konuşuyoruz, değil mi? Başını sallayan Kela’ya doğru eğildi.
“Karanlık bir konu,” diye ekliyor Elaine. “Ama bir aktör olarak bunu seviyorsun. Ne demek istediğimi biliyor musun? Yapacak işlerim var. ‘Sadece bir bardak süt almak için mağazalara gidiyorum.’ En iyi terapi rol yapma oyunudur. Bu yüzden, ‘İsa, gerçekten sağlıklı olmalıyım’ diyorum. “Çünkü işimde yaptığım tek şey bu.”
Harika çekim İrlanda’da altı hafta boyunca Kíla, çekimler arasında Zoom aracılığıyla uzaktan öğrendi. Babası ona birkaç hafta eşlik etti ve sahnelerini tamamladıktan sonra Eileen devraldı. Kela, Dublin’deki annesi ve kuzeni sayesinde adil bir İrlanda aksanı konuşabildi ve bir aksan koçuyla daha spesifik bir Midlands dili üzerinde çalıştı.
“Gerçekten iyi kulakların var” diyor annesi. “Ben küçük bir kızken Londra aksanıyla konuşur ve sonra Amerika’da bir hafta geçirirdim ve-“
“Daaaaa!” Eileen, pürüzlü bir takırtı ile bir çatlak bırakarak bitirir.
Killa’ya nasıl olduğunu görmek için acıkmaya çalışıp çalışmadığını sordum. Başını şiddetle salladı ve Eileen korkmuş görünüyordu, nefes nefese: “Hayır!” Eileen, yaşam maliyeti krizi yoğunlaştıkça çocukları aç bırakmayı düşünüyordu, ancak Kela’nın deneyeceğinden şüphe yoktu. Eileen bana eski bir şov dünyası hikayesini hatırlatıyor: Nasıl, Marathon Man setinde Dustin Hoffman, karakteri kadar üç gün kaldıktan sonra bitkinken, Laurence Olivier’in şu espriyi yaptığı söylendi: “Sevgili oğlum, neden olmasın?” sadece oyunculuğu denemez misin?” “
“Oyunculuk yoluna gittin, değil mi?” Eileen der, ardından grupta mevcut olan menüyü listeler. “Krep arabaları, hamur arabaları ve bir zanaat masası vardı.”
Kela, “Bu filmin yapım sürecinde hiçbir çocuk aç kalmadı” diyor. Ve böylece son bir kahkaha krizine girerler.
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]