Bu nedenle, GRU radyo istihbarat liderliği bu amaç için havadan keşif uçağı kullanmaya karar verdi: VHF bandında mikrofon modunda gerçekleştirilen yüzeyin üzerindeki 1000 metreden radyoya müdahale etmek mümkün oldu. Ve herhangi bir zekanın temel ilkesini ihlal etmedi - “gizlilik”. (Sonuçta, dağlarda doğrudan yüzeyden böyle bir telsiz müdahalesini gerçekleştirmek için, VHF aralığının muhabirleri arasında bir aralıkta olması gerekli olacaktı ve bu büyük olasılıkla her türlü gizliliğin kaybına yol açacaktı. bizim için hazırlanmış yanlış bilgilendirme.)
Ancak bir keşif uçağından bu tür bir radyo keşifini başarıyla yürütmek mümkündü: hava keşif uçağının muhabirler arasında çok fazla olması gerekmiyordu. Muhabirlerden nispeten uzak bir mesafede ve aynı zamanda bu gibi “diyalogları” başarıyla ele geçirmek mümkündü.
Taşkent tugayındaki OSNAZ'in manevra kabiliyetine sahip radyo keşif grubundaki Nisan-Temmuz 1986 arasında Afgan gök 120 saatlerinde uçtum. Manevra kabiliyetine sahip grubun komutanı Binbaşı Yury Vasilyevich Chernyshov idi. Ben, Teğmen Smekalin, manevra kabiliyetli grubun komutan yardımcısı olarak görev yaptım. Bu grup aynı zamanda Çavuş Tursunov'u da içeriyordu. Binbaşı Vadim Potorochin sık sık bizimle uçtu. Grubumuzun omurgasıydı. Zaman zaman, özellikle yerel Afgan dilleri bilgisi ile diğer askeri personel de uçuşlarımıza dahil oldu. Uçuşlarda Urduca ve İngilizce ile çalıştım. (Urduca Pakistan devlet dilidir. Sonra ortaya çıktı: bu uçuşlarda elde ettiğimiz en değerli bilgi bu dilde elde edildi). Çavuş Tursunov ve Binbaşı Potorochin İngilizce ile çalıştı. (Pakistan’da İngilizce ikinci resmi dildir.)
İki tip uçakla uçtuk. Bunlardan ilki, efsanevi IL-20 temel alınarak oluşturulan IL-18 BRK PP'dir (yerleşik keşif kompleksi - radyo keşif). Bu IL-20 BRK RR Tiflis'ten arkamızda (manevra kabiliyetimiz grubumuz) uçtu. Taşkent'te bu panoya bindik ve Afganistan'a uçtuk. Uçuş sırasında, IL-20 temel olarak Afgan-Pakistan sınırının - “Durand Hattı” alanını “ütüledi” ve görevi tamamladıktan sonra kesinlikle Taşkent havalimanı Tuzel'e geri dönecekti. (Bu uçağın her durumda Afganistan topraklarında oturması yasaktı: gemide çok sayıda özel gizli ekipman vardı.) IL-20 üzerindeki uçuşlar en az 6-7 saat boyunca devam etti. Bu kartta maksimum uçuş süresi 12 saatti. (Hatırladığım kadarıyla yılın 12 Nisan 1986'iydi. Bu şekilde Kozmonotuş Günü'nü kendi yolumuzla kutladık.)
26. OSAP'ın bir parçası olan AN-50 DBK RR'de (ayrı karışık havacılık alayı) - ünlü "elli dolar", Mayıs-Haziran 1986'da DRA'ya yaptığımız iş gezisi sırasında sadece Afganistan topraklarından uçtuk.
Bugün, bu uçuşlardan neredeyse 30 yıl sonra, bu uçaklardan hangisinin şahsen benim için daha önemli olduğunu söylemek zor. Bunu söyleyeceğim: bu uçakların her ikisi de benim için eşit derecede önemliydi. Başka bir şey söyleyeceğim. Her iki uçağın pilotları, kendi alanlarında süper profesyonellerdi. Herhangi bir zekada her zaman en iyisini alırsın. Özellikle havacılık keşiflerinde. Her iki uçağın da pilotları kusursuz akrobasi kalitesine dikkat çekti. Her iki uçağın da pilotları bence otomatik pilotluğun kusursuzluğa ulaştığını söyledi. Asla 120 uçuş saatlerimde Afgan ruhlarında, Pakistanlı küratörlerimle Afgan ruhlarının havasında telsiz müdahalesi görüşmeleri yapmamı engelleyen herhangi bir girişim hissetmedim. Bir kez bile! Ancak tüm uçuşlarımızın neredeyse% 95'i, yükselen hava akış yönünün her saniye değiştiği dağların üzerinde gerçekleşti.
Bugün ne söylerlerse söylesin, ama sonra Afganistan'daki 80'lerde gerçek bir savaş oldu. Ve ekipleri koordine etmek için zamanımız yoktu. Herhangi bir birikim olmadan ilk uçuştan itibaren, yoğun bir muharebe çalışmasına katıldık. Bu uçuşlar sırasında yaşadığım askeri ortaklık hissini hala hatırlıyorum. Savaş görevlerinde hepimiz birlikte uçtuk. Ve ünlü Sovyet şarkısında dedikleri gibi: “Mürettebat bir aile!” Şahsen, iki uçağın pilotlarıyla birlikte bir yıldan fazla uçtuğumu hissettim. Her mürettebat üyesinin yürüttüğü çalışmalara karşı karşılıklı anlayış, destek ve saygıya dayanan gerçek bir kavga kardeşliğinin atmosferiydi.
Karşılıklı saygı ve destek oldu. IL-6 BRK PP’de yılın 1986’i, 20’in, X -UMNX BRK PP’de, iki Pakistanlı F-6’in Çinli savaşçılarına (Sovyet MIG-19’e benzer şekilde) planlanan saldırıyla müdahalenin altından başarıyla çıkmasına yardımcı oldu. IL-20'in komutanına, iki Pakistan savaş uçağı pilotunun hava konuşmalarında, gemimize eşlik ettiklerini, onu bir saat içinde uçuşun bir noktasında bir yere vurmayı düşündüklerini veya yönetim kurulumuzda herhangi bir dramatik evrim yapmaya başladığını tespit ettiğimi bildirdim. . İkinci Dünya Savaşı sırasında pilotlar yalnızca düşman uçaklarıyla göz teması temelinde operasyonlarla mücadele ediyordu. Çıplak insan gözü havada bir başka uçağı en fazla 10 km uzaklıkta ve daha sonra bir nokta şeklinde görür. Bizim IL-20'imizde elbette dairesel bir radar yoktu. Pakistan savaşçılarında onlar yoktu. Gemimize paralel olarak uçtular (uzaktaki bir yerde - 20 km'lik bir yan aralık.) Ancak, Sovyet uçaklarımız Pakistanlı yer tespitciler tarafından havaya uçtu (uçaktaki raporlarını gemimizdeki pilotlarımıza duydum). Yani, ne IL-20'in komutanı ne de tahtaya ilk hedef saldırıyı ilk rapor ettiğim ikinci gezgin, ikisi de "Hayal gücüne sahipsin ... gitmeyin - kendimizi anlayacağız ..." gibi bir klişe ifadesi atmadı. Aksine, IL-20 BRK RR komutanının tek bir sorusu vardı: “Bizi bu durumdan çıkarmak için önerileriniz!” Yönetim kurulumuzun komutanının 10 dakika boyunca 650 km / s'den 250'e kadar yavaşlamasını önerdim. Ve parkur ve yükseklik değişmez. Acil durumun kendisinin Moskova hava savunma bölgesinde bir yer belirleyici olarak görev yaptığını açıkladı ve Pakistanlı yer belirleyicilerin pürüzsüz bir hız salınımımıza “esneyeceğini” söyledi. Sonuç olarak, bu on dakika içinde Pakistanlı savaşçılar bizi 40-50 kilometreden daha ileri bir yere bırakacaklar ve bir sonraki brülörde tekrar panomuza ulaşmak için yeterli yakıtları olmayacaklar. (Tekrar ediyorum: MIG-19 tipi uçaklar, bize yalnızca etkili bir saldırı için yeteri kadar yakıtı olabilecek ve ayrıca nispeten yakın mesafeden) etkiledi.) IL-20'in komutanı önerdiğim hız versiyonunu yapmaya karar verdi. Her şey beklediğim gibi çıktı ...
Her pilotun kendine ait bir pilotu vardır. AN-26 BRD RD'nin pilotu hakkında - Afganistan topraklarından uçup uçtuğumuz Dmitry Shabanov ve o sırada USSR Hava Kuvvetleri'ndeki AN-26 uçağının en genç komutanı Dmitry Shabanov idi. Fakat gençlik gençliktir. Ve Dmitry Shabanov'un gösterisinde, bir ustanın yaşının ötesindeki el yazısı da hissedildi ve aynı zamanda cesur bir cesaret vardı. Dmitry Shabanov'un Kabil havaalanından uçağın hızla ve aniden kalkmakta olduğu hissini hala hatırlıyorum. Bir AN-26 değil, bir savaşçıymış gibi. Mumu çıkarmak gibiydi. Dmitry ile, benim için önemli bir ağ bulduğumda ona şu emri verdiğim konusunda bir anlaşmaya vardım: “Ağ! Bir çemberde! ”Ve AN-26 BRK RR komutanı, havada iletişim kuran ruhların kafaları üzerinde daireler çizmeye başladı. Her tur, 20-25 dakikadır. Ve biz, önemli ağı geçmemek için çevreleri “keseriz”. Tövbe ediyorum, hâlâ bilmiyorum: uçağımızın akrobasi seviyelerini minimum düzeyde süratle aktarabilmek için uçağı “kulpları” üzerinde tutmak için uçağın komutanının sahip olması gereken beceri ve dayanıklılık seviyesi ne kadar gerekliydi. Ancak Dmitry Shabanov, dedikleri gibi, her zaman bu gibi durumlarda "tepedeydi". Bu, 1986'in Haziran ayının ilk günlerinde AN-26 BRK RR gemisinden Pakistan’dan Afganistan’a radyo kontrollü Stinger MANPADS’in teslimatlarının başlangıcında radyoyu durdurmamı sağlayan bu tür bir işbirliği. Ayrıca, bu MANPADS için “hedef aydınlatma ışınının” sıklığını ve bu komplekslerin Afganistan'daki havacılığımıza karşı kullanımının zamanlamasını 1986'in sonbaharından belirlemeyi başardık.
Mayıs ayının ilk günlerinde gemideki 1986 radyoda IL-20 BRK RR uçağında bulunan uçak bulucumla Pakistan Hava Savunma Görevlisinin (Quetta şehri) talimatlarını aldım. Talimatlarına göre, uçakla ilgili Pakistanlı bir subay “Bu uçak Sovyet Hava Kuvvetleri'nin bir uçağı, özel bir uçak - Radioawax” dedi. Bu, Pakistanlı bir hava savunma subayının ve Mayıs ayındaki sonraki 6’in Pakistan savaşçılarının IL-20 BRK RR’nizi düşürme girişiminin bir göstergesidir - bu gerçeklerin her ikisi de Moskova’daki GRU merkezinde özel bir kontrolün temeli olarak kullanılmıştır. Muayene Mayıs ayında başladı ve ünlü hain genel Polyakov DF'nin tutuklanmasıyla Temmuz 1986'ta sona erdi.
Sovyet subaylarının birkaçının hayatlarında en az bir kez, hizmetlerinin sonuçlarına herhangi bir “öznel” yaklaşımla ya da daha basit bir şekilde “herhangi bir eylemsizlik” ile karşı karşıya kaldıklarını söylersem yanılmam. Benimle oldu. 1986 ağustosundan itibaren, Afgan gökyüzündeki uçuşlarımın sonuçlarına göre, TURKVO istihbarat teşkilatının liderliği beni tüm durumu Stinger MANPADS ile “icat ettiğim” konusunda ikna etmeye çalıştı. Ve bunun arkaplanına bakalım, üst yönetimin Afgan gökyüzündeki manevra kabiliyetine sahip grubumuzun Afgan gökyüzündeki uçuşlarının sonuçları konusundaki "dostça" tavrından çok uzak, diyorum ki, Kasım ortasında 1986, SSCB TURKVO KGB Özel Bölümüne dönmeye karar verdim ...
Ve bu itirazın nedeni önemsiz olmaktan uzaktı. Bugün açık kaynaklardan, dünyadaki herhangi bir ülkenin liderlerinin gelecek ziyaretleri için önderlik planlarını öğrenmek çok zor. Ve 80'in ortasında, iki ya da üç haftada gazetelerden bir ya da diğerinin liderinin böyle bir ülkeyi ziyaret etmeyi planladığını öğrenmek çok kolaydı. Sovyet gazetelerinde okuduğum tüm Sovyet halkı gibi, SSCB lideri Mikhail S. Gorbachev'in de bu ülkeyi resmi ziyarete katılmak için Kasım ayı sonunda Hindistan'a geleceğini söyledi.
Diyelim ki karşı istihbarat ajanları her zaman işlerini yeterince yapacak uzman kişilerdir. Üstelik Sovyet liderinin uçaklarına, Afganistan-Pakistan sınırını en son radyo kontrollü Stinger MANPADS kullanarak Hindistan’a Hindistan’a yapılan bir uçuş sırasında geçerken muhtemel bir saldırı ile ilgili raporumun karşımdaki istihbarat ajanlarına bir tür "hayal" olarak görünmediğini gördüm. çok güçlü argümanlar sunun. Tartışmalarım vardı. SSCB Türko’nun KGB Özel Bölümü’nün bir raporunda Afganistan’daki tüm 120 uçuş saatlerinde edindiğim bilgiler hakkında azami bilgi kullandım. Raporum dikkate alındı ve derhal Moskova'ya özel iletişim kanalları aracılığıyla gönderildi.
Mart ayında, Taşkent'teki SSCB KGB'nin (Rus FSO selefinin) 1987 görevlileri, 9'in yılın 1986'ine, uçağın Kasım ayında Sovyet lideriyle Taşkent'ten Delhi'ye giderken, bu kurulun rotasının uygun şekilde değiştirildiğini söyledi. Bu konuşma sırasında, yazılı uçakların rotasındaki bu değişikliğin sadece raporuma dayanarak yapılması beni şaşırttı.
Bu yüzden bugünün şüphecileri, o harfli uçağı kurtarmanın gerekli olmadığını söyleyerek söyleyebilirler ki, şunu söyleyeceğim: 1986’te Mikhail Gorbachev, yalnızca CPSU Merkez Komitesi Genel Sekreterliği görevinde bulunmadı. Ayrıca SSCB Silahlı Kuvvetleri Yüksek Komutanıydı. Ve aynı kurulda, Rusya'nın gelecekteki başbakanı Yevgeny Maksimovich Primakov’un RFNO’nun gelecek başkanı, yılın Kasım ayındaki Afganistan’da geçti.
XUUMX Ocak ayında savaş baskınlarında Stinger MANPADS örneklerini üreten Binbaşı Sergeev E.G. komutasındaki GRU Özel Kuvvetleri manevra grubunun keşif gruplarına şeref ve şeref. Bu baskında elde edilen Stingers MANPADS, Amerikan istihbarat servislerinin Afgan olaylarına katılımının gerçek bir teyidiydi.
Afganistan'da iki tip Stinger MANPADS kullanıldı. Tek kanallı, örnek 1981, yalnızca kızılötesi bağlantı kafasına dayanan rehberlikle. Bu tür örnekler Binbaşı Sergeev EG grubu tarafından elde edildi ve 1986’in düşmesinden bu yana Afganistan’da, havacılığımıza karşı iki kanallı bir - bir iki yönlendirme sistemiyle, yılın Stinger uçaksavar füze sistemlerini kullanmaya başladılar. (Bu kompleksler için manevra kabiliyetine sahip havacılık radyo istihbarat grubu, Haziran 1986'ta bilgi edindi.) Bu kompleksler, bu komplekslerin atıcısının piyasaya sürüldükten sonra ürettiği radyo komutlarının emrine dayanıyordu. Roketin amaçlanan hedefe olan yaklaşımının son aşamasında, son rehberlik zaten kızılötesi hedefleme kafası tarafından yapılmıştır. Bu tür çift kanallı hava hedeflerine ulaşma olasılığı, tek kanallı Stinger MANPADS'den önemli ölçüde daha yüksek olmalıydı. Olmalıydı ama gerçekleşmedi ...
1986'un sonbaharından 1987'in yazına kadar, radyo kontrollü Stinger MANPADS'ın yaklaşık 100 roketi yapıldı. 1987 yazında, Amerikalılar Afganistan'daki bu radyo kontrollü komplekslerin kullanımını durdurmakta ısrar etmek zorunda kaldılar. Çünkü 100’in başlattığı telsiz füzelerinin sadece biri hedefi vurabildi. Neden? Haziran ayında, radyo kontrollü Stinger MANPADS'ın “hedef aydınlatma ışınının” sıklığı hakkında bilgi aldıktan sonra, o zaman Kabil'de bulunan SSCB Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanları grubuna bir rapor gönderdim. Moskova'da, “hedef aydınlatma ışınının” frekansı hakkında edinilen bilgilere dayanarak, Afganistan'daki havacılığımızın yanlarında telsizle kontrol edilen Stinger MANPADS'ı saymak için özel bir algoritma uygulandı. Geçen yüzyılın 1986'inde Afganistanlı belli sayıda radyo kontrollü Stinger MANPADS Çeçenya'ya devredildi. (O zamana kadar belirlenen takvimin kompleksler için bitmediğine inanıyorum.) Ancak Çeçenistan'da, bu komplekslerin radyo kontrollü füzeleri de tarafımızın yanından geçti.
Askeri-Endüstriyel Kurye gazetesi (No. 3 (569), Ocak ayında 28'ten 2015), Rusya Cumhurbaşkanı Vladimir V V.'e gönderilen Devlet Duma milletvekillerine, MANPADS'te başarılı bir şekilde çalışan istihbarat görevlilerine layık görülen bir ödül önerisi ile açık bir mektupta yayımlandı. " Afganistan'da Stinger ". Bu yazıya dayanarak keşif uçağımızın pilotlarının ve manevra kabiliyetli radyo keşif grubumuzun üyelerinin, 1986'teki eylemlerinin radyo kontrollü Stinger MANPADS ile ilgili önemli bilgiler elde etmesinin bir sonucu olarak, uzun süredir hak ettiği ödülleri alacağını ümit ediyorum.