Enfiye nedir?
Avrupa’da 17. yüzyılda yayılmaya başlayıp, 18. yüzyılda yaygın hale gelmiştir. İlk zamanlarda enfiye önceden hazırlanmaz, kullanılacağı zaman hemen rendelenirdi. Bu bakımdan enfiyeciler yanlarında bir de rende taşırlardı. Enfiye, kullananlar tarafında mine, gümüş, bronz, kaplumbağa kabuğu gibi çeşitli maddelerden yapılan kutularda muhafaza edilirdi
Toz halinde kullanılan enfiyenin hazırlanması pek kolay olmuyordu. Enfiye şekline getirilen tütünün, defalarca süren fermantasyonu, 18 ve 20 ay kadar zaman alırdı. Bundan sonra gül suyu, lavanta, karanfil, yasemin gibi şeylerle kokulandırılırdı.
Enfiye kullanmak, bilhassa İstanbul’da alafranga çevrelerde 18. yüzyılın ikinci yarısından itibaren moda haline gelmişti. Batı tesiri altındaki kimselerce ise 19. asırda bir gösteriş vesilesi olarak kullanılmıştı. Enfiyenin kullanılması veya çekilmesi belli usullerle yapılırdı. Enfiyeciliğin artması, bununla ilgili sanayinin gelişmesine sebep olmuştur. Enfiye kullananlar kutu ve mendil gibi vasıtalar da kullanırlardı. Enfiyeler çoğunlukla Avrupa’dan getirilirdi. Günümüzde tiryakisi ve kullananları hemen hemen hiç kalmamış gibidir.
Sözlükte "enfiye" ne demek?
1. Çürütülmüş tütünden yapılan ve burna çekilen keyif verici toz, burunotu.
2. Burna çekilmek için hazırlanmış toz ilaç.
Enfiye kelimesinin ingilizcesi
n. snuff
Köken: Arapça