Hepimizin, bir kavşakla karşımıza çıktığı yaşamlarımızdaki anlara sahibiz.
Her yolun bizi tamamen farklı bir sonuca götürecek potansiyeli olduğu yerlerde.
Hepimiz hangi yolun en iyi seçenek olduğunu görmek için hızlıca ilerleyebilmeyi diliyoruz, ama, maalesef, öğrenmenin tek yolu birini seçmek.
Bu kararlardan birini kariyerimde erken yapmak zorunda kaldım.
Kariyerindeki daha önceki toplantılarımdan biri, girişimci bir ruha sahip bir beyefendiydi.
Bunu benim içimde de görebiliyordu ve kitabımı kontrol etmeyi önerdim “Zengin Baba Fakir Baba”Robert Kiyosaki.
O zamanlar kitabı duyup duymadığımı hatırlayamıyorum, ama kesinlikle merak ettim. Hayatımın herhangi bir ilham verici hikayesini okuyup bir sünger gibi ıslattığım zamanlardı.
Eğer hiç duymadıysanız “Zengin Baba Fakir Baba”, Kavram şu:
Yazar Robert Kiyosaki'nin babası aşırı derecede çalışkan ve okula gitmenin, bir dereceye girmenin ve iyi bir iş bulmanın önemini vurguladı. Hayatındaki diğer baba, en iyi arkadaşının babasıydı, girişimciydi ve kolejden hiç mezun olmamıştı, ama yine de çok ama çok iyi bir yaşam kurmanın yollarını buldu.
Çocukken, Kiyosaki, babasının daha iyi bir tavsiyeye sahip olduğu nihayetinde, arkadaşının babasının sadece çok daha başarılı olmadığını, aynı zamanda hayatta daha mutlu olduğunu fark etmeden savaştı. Yani Kiyosaki kendi bakış açısına göre belirlendi.
Kitabı okurken, kendimi benzer bir deneyimde bulacağımı hiç bilmiyordum.
Kapalı Başlıyor
İlk ben kariyerimi finansal danışman olarak başlattımBen küçük bir broker olarak işe alındım. Bu, maaşımda neredeyse hiçbir ücret ödemediğim anlamına geliyor - yılda 18.500 dolar - ve yaptığım her şey, beni işe alan danışmanla birlikte 50/50 komisyon ve ücretler ödeniyordu.
Evet, paramı aldım, ama o zaman bir iş sahibi olduğum için minnettarım. Sadece teknik balondan çıkıyorduk ve yeni işlerin gelmesi zordu. Genç yaşta işe girmek, güvenmek için bir baz maaşım olduğunu bilmekteydim, ama sınırsız gelir potansiyeline sahip olma fikrini de çok beğendim.
İşe alım danışmanım ile kendim arasındaki ilk düzenleme, ister soğuk çağrı, seminerler, ticari şovlar, isterse ağ iletişimi olsun, dışarı çıkıp yeni müşterileri şeklinde “taze et” bulmamı; Temel olarak, duvara karşı bir şey fırlatıyor ve yapışmasını umuyordum.
Potansiyel bir beklenti bulduktan sonra, hedef onları ofisin içine getirmekti, üst düzey danışman ise toplantıyı yürütecek ve esasen satışa yakın olacaktı. İlk birkaç ay boyunca, düzenleme gerçekten iyi çalıştı. Fakat yol boyunca bir yerlerde daha eminim ve bunu bilmeden önce, sadece yeni müşteriler çekmekle kalmayıp, onları da kapatıyordum.
Beni işe alan danışman, yerinde bir sisteme sahip olmak için iyi niyetleri vardı, ancak bu sistemi harekete geçirmek için çok iyi bir iş yapmadık. Satışta olan herkes, sizinle tanışmak isteyen bir potansiyel müşterinin varsa, ofisle, yerel bir kahvehanede mi yoksa evlerinde mi olduğuyla tanışırsınız. potansiyel müşteriniz!
Genç bir komisyoncu olduğum ilk yılımın yaklaşık yarısında, neredeyse kendiminkindeydim. Sadece birkaç farklı senaryoyu yönetmekten başka kıdemli komisyoncudan yardıma ihtiyacım yoktu.
İlk yıl başarısı
İlk yılım sona erdiğinde, kıdemli danışmanımın müşteri edinme sürecinde çok az bir ilgisi vardı. Yıl sonunda, düzenlemelerimizi yeniden değerlendirmeye başladık. Cuma öğleden sonra olduğunu hatırlıyorum ve beni ofisine çağırdı. Bu, hayatımın geri kalanını her zaman hatırlayacağım toplantılardan biriydi.
Düzenlemenin nasıl çalıştığı ve uygulamalarının nasıl büyüdüğü gibi, gerçek bir satış görevlisi veya küçük aracıdan daha fazla bir idari asistana ihtiyaç duyduğunu düşündük. Sonra bana daha üstün bir iş yaptığımı ve ona daha fazla ihtiyacım olmadığını hissettiğini söyledi. Ve beni takımında yönetici asistanı olarak tutmayı sevse de, bunun benim kanımda olmadığını biliyordu. Kendi danışmanım olmam gerektiğini biliyordu.
Bu yüzden bana aşağıdaki teklifi ve seçimi yaptı:
- Ekibinde idari asistan olarak kalabilirdim ve o zaman bana maaşımda yakışıklı bir zam verecekti.
- Kendi komisyoncum olabilirim. Maaşımı almayı durduracağım ama geçen yıl boyunca kendime getirdiğim tüm müşterileri koruyacaktım ve daha sonra tüm komisyonlarımın ve ücretlerimin% 100'ünü devam ettirecektim.
Kararın üstesinden gelmek için hafta sonunu almamı söyledi.
Kararlar kararlar.
Benim bir parçam zaten ne yapacağımı biliyordu, ama iyi bir oğlum gibi ben de avukat aradım. O hafta sonu, babamı ve üvey babamı ne düşündüklerini görmek için aradım.
Önce her birinde küçük bir arka plan: Babam Robert Kiyosaki'ninki gibi çoktu. Babam her zaman okula gitmek, bir derece almak ve iyi bir iş bulmak için bana vaaz verdi; sıkı çalış ve başarılı olursun. Öte yandan, üvey babam da okula gitti, ancak güvenli, yastıklı ücretli bir iş bulmaya çalışmak yerine, her zaman satışta oldu. Onun inancı, ne kadar yapabileceğinizi öğrenmek için her zaman size kalmıştı.
İkisinin de farklı bakış açılarına sahip olduklarını bilerek, her iki tarafı da duymanın son derece yararlı olacağını düşündüm.
Belirttiğim iki seçeneği açıkladığımda, belirsizlik karşısında maaşım, babamın maaşı almamı önerdi.Onun mantığı, istikrarlı, öngörülebilir bir gelire sahip olacağımı ve değerli bir iş deneyimi kazanabileceğimi (hatırlıyorum, o zamanlar sadece 23 yaşındaydım) ve birkaç yıl sonra kendi başıma dalıp daha rahat hissedebiliyordum. .
İkinci görüş
Adım-babama yaptığım seçenekleri aradığımda ve açıkladığımda, farklı bir bakış açısı duydum. Kendi patronum olmama ve gerçekten ciddi para kazanmak ve bunu yapmaktan zevk almak için biraz potansiyele sahip olma fikrine çok sevindi. Bunun benim tutkum olduğunu biliyordu ve dünyada başarılı olacağına dair tüm güveni vardı. Benim için ne kadar heyecanlı olduğunu asla unutmayacağım.
Deneyimlerimi düşündüğümde, Robert Kiyosaki'nin hem babasına hem de en iyi arkadaşının babasına hangi yöne gitmesi gerektiği konusunda aynı tecrübeye sahip olduğunu düşünüyorum, sanki aynı ayakkabılarla yürürken hissediyordum. Kararın ne olduğunu anlamak uzun sürmedi.
Kararımı paylaşmaktan heyecan duydum ve Pazartesi günü oraya yeteri kadar ulaşamadı! Anı nihayet geldiğinde, patronumun ofisine doğru yürümeyi hatırlıyorum, karar verdiğim şeyi paylaşmaktan heyecan duydum.
Kaderimin kontrolünü ele geçirmenin zamanıydı; kendi danışmanım olma zamanı geldi. Benim kararımı hiç şaşırmadığını düşünmüyorum. Cuma günü ofisten çıkmadan önce hangi yöne gittiğimi zaten biliyordu. Bazen sadece bir şans almak, bağırsaklarını takip etmek ve bunun için gitmek zorundasın.
Hayatınızı etkileyeceğini bilmenizi gerektirecek zor bir hayat kararınız oldu mu? Kararı nasıl aldın? Pişmanlığın var mı?