Olmadı!Ozon tabakasını artık eskisi kadar duymuyoruz ve bunun nedeni kısmen 1989’da yürürlüğe giren Montreal Protokolü sayesinde çok fazla ilerleme kaydedilmesidir, ancak bu sorunun olduğu anlamına gelmez çözüldü. Aslında, artık en kötü ozon tabakasına zarar veren moleküllerin (HCFC'ler ve HFC'ler) de, yüksek irtifa ozonunu tahrip etmenin ve bizi deri kanserlerine ve bitkilere ve fitoplanktonlara zarar veren daha fazla UV'ye maruz bırakmanın üzerine, güçlü sera gazları olduğunu biliyoruz. bu sadece sorunu gerçekten çözme konusundaki aciliyetimizi arttırmalı ...
Antarktika üzerindeki ozon deliğine dair en son NASA gözlemleri - gezegendeki en etkileyici bölge - bugünlerde bekletmenin yaklaşık 24, 1 milyon kilometrekare veya 9, 3 milyon kilometrekare olduğunu gösteriyor. Perspektif olarak koymak gerekirse, bu bir alan
kabaca Kuzey Amerika'nın büyüklüğü! Bu, 9 Eylül 2000'de uydu tarafından kaydedilen ve 29, 9 milyon kilometrekare (11, 5 milyon mil kare) ölçülen en büyük tek günlük ozon deliğinden biraz daha küçük.
Yukarıdaki resimde 11 Eylül 2014'te açılan delik gösterilmektedir. Aynı yıl 30 Eylül'de açılan resim.
NASA / Kamu malı
Aşağıdaki grafikler, uluslararası toplumun sorunla mücadeleye başlamasından bu yana kaydedilen ilerlemelerin bir kısmını göstermektedir. Bu yıl Antarktika üzerindeki ozon tabakasına zarar veren maddelerin seviyesi 2000'de rekor seviyenin yaklaşık% 9'unun altına düşmüştür.
Wikimedia / Kamu malı
“Yıldan yıla hava durumu değişkenliği, Antarktika ozonunu önemli ölçüde etkiler çünkü daha sıcak stratosferik sıcaklıklar ozonun azalmasını azaltabilir, ” dedi. “Ozon deliği alanı 1990'ların sonunda ve 2000'lerin başında gördüğümüzden daha küçük ve klor seviyelerinin azaldığını biliyoruz. Ancak, uzun vadeli bir Antarktika stratosferik sıcaklık ısınmasının bu ozon tükenmesini azaltıp azaltmayacağından hala emin değiliz. ”
The NASA, The Guardian