Fransız devrimi - French Revolution
|Bölüm Atlantik Devrimler|


Bastille'in Fırtınası , 1789 14 Temmuz
|Tarih||5 Mayıs 1789 - 9 Kasım 1799 (10 yıl, 6 ay ve 4 gün)


|yer||Fransa Krallığı|
|Sonuç|


Bir kısmı bir dizi üzerinde
|Tarihi Fransa|
|Zaman çizelgesi|
|Fransa portalı|
|Bir kısmı bir dizi üzerinde|
|Devrim|
|Politika portalı|
|Bir dizi makalenin parçası|
|Monarşi|
|Politika portalı|
|Bölüm Politika serisi üzerinde|
|Cumhuriyetçilik|
|Politika portalı|
Fransız Devrimi ( Fransızca : Révolution Fransız [ʁevɔlysjɔ̃ fʁɑ̃sɛːz] ) Mayıs 1789'da Ancien Régime anayasal bir monarşi lehine kaldırıldığında başladı. Eylül 1792'de Birinci Fransız Cumhuriyeti'nin yerini alması,1793 yılının Ocak ayında Louis XVI'nın infazına ve uzun bir siyasi kargaşa dönemineyol açtı. Bu, Napolyon'un Kasım 1799'da ilk konsolos olarakatanmasıyla sonuçlandı vegenel olarak son nokta olarak alındı. İlkelerinin çoğu artık modern Liberal demokrasinin temel yönleri olarak kabul edilmektedir.
1700 ile 1789 arasında, Fransız nüfusu 18 milyondan 26 milyona çıktı, bu da çok sayıda işsizin ortaya çıkmasına neden oldu ve yıllarca süren kötü hasatların neden olduğu gıda fiyatlarındaki keskin artışlara eşlik etti . Yol açan yaygın sosyal sıkıntı toplantı ait Estates Genel Mayıs 1789, 1614. yılında Haziran ayından bu yana ilk, Estates değiştirildi Millet Meclisi yeni bir anayasa oluşturma görevi verildi.
Feodalizmin kaldırılması, bölgesel Parlementlerin kaldırılması , Fransız Katolik Kilisesi'nin devlet kontrolü altına alınması ve oy kullanma hakkının genişletilmesi dahil olmak üzere bir dizi radikal önlemi hızla kabul etti. Önümüzdeki üç yıl, ekonomik bunalım ve toplumsal huzursuzluk ile şiddetlenen siyasi kontrol mücadelesinin egemenliğiyle geçti. Avusturya , İngiltere ve Prusya gibi dış güçler Devrimi bir tehdit olarak gördüler ve Nisan 1792'de Fransız Devrim Savaşları'nın patlak vermesine yol açarak Fransız ekonomisini daha da zayıflattı.
İlişkin rüyadan Louis XVI yaptığı girişimi sonrasında yurtdışına kaçmayı Haziran ayında kurulmasına yol açtı Birinci Fransız Cumhuriyeti'nin 22 Eylül 1792 tarihinde, onun ardından yürütme Ocak 1793 yılında Haziran ayında, Paris'te bir ayaklanma yerini Girondins hakim Millet Meclisi ile bir Kamu Güvenliği Komitesi altında Maximilien Robespierre . Bu , sözde "karşı-devrimcileri" ortadan kaldırma girişimi olan Terör Hükümdarlığı'nı ateşledi ; o zaman temmuz 1794 yılında sona eren , üzerinde 3.000 yalnız Paris'te infaz edilmişti.
Fransa, dış düşmanların yanı sıra, bir dizi Kraliyetçi ve Jakoben isyanıyla karşılaştı; bu , Kasım 1795'te seçimlerin askıya alınmasına ve Rehberin oluşturulmasına yol açtı . Kasım 1799'da Rehber'in yerini , genellikle Devrim döneminin sonu olarak görülen Konsolosluk aldı .
La Marseillaise gibi birçok Devrimci sembol ve Liberté, égalité, fraternité gibi ifadeler , 1917 Rus Devrimi gibi diğer isyanlarda yeniden ortaya çıktı . Önümüzdeki iki yüzyıl boyunca, eşitlik gibi temel ilkeleri , köleliğin ve genel oy hakkının kaldırılması için kampanyalara ilham verecek . Değerleri ve kurumları bugüne kadar Fransız siyasetine hâkim durumda ve birçok tarihçi Devrimi insanlık tarihindeki en önemli olaylardan biri olarak görüyor .
Nedenleri
Tarihçiler genellikle Devrimi, Ancien Régime'nin artan sosyal ve ekonomik eşitsizliği yönetmedeki başarısızlığı olarak görüyorlar . Onların nedenleri büyük ölçüde finanse gibi sorunlar nedeniyle tahrik hızlı nüfus büyümesi, yüksek gıda fiyatları ve ekonomik depresyon dahil Hükümet borç . Oldukça gerici bir vergi sistemi ve yönetici seçkinlerin reforma karşı direnişiyle birleştiğinde, sonuç Louis XVI'nın yönetemeyeceği bir krizdi .
17. yüzyılın sonlarından itibaren, siyasi ve kültürel tartışmalar, yönetici bir seçkinlerle sınırlı olmaktan ziyade genel Avrupa toplumunun bir parçası haline geldi. İngiliz ' kahvehane kültürü ' gibi farklı biçimler aldı ve Avrupalılar tarafından sömürgeleştirilen bölgelere, özellikle İngiliz Kuzey Amerika'ya yayıldı . Edinburgh , Cenevre , Boston , Amsterdam , Paris , Londra veya Viyana'daki çeşitli gruplar arasındaki temaslar genellikle takdir edilenden çok daha fazlaydı. Zenginler için eğitim, Büyük Tur olarak bilinen Avrupa kültür gezisini veya yabancı bir üniversiteye devam etmeyi içeriyordu ; çoğu birden fazla dilde akıcıydı, en yaygın olanı Fransızca ve Latince idi. Fikir ve tarzları paylaşan ulusötesi bir grup yeni değildi; değişen şey kapsamları ve ilgili sayılardı.
Altında Louis XIV , biz Court Versailles Fransız kültür, moda ve politik gücün merkezi idi. Bu rol, ziyaretçiyi alt etmek ve onları Kraliyetin her şeye gücü yetmesine ikna etmek için mimarisinin ihtişamıyla vurgulandı. 18. yüzyılda, okuryazarlığın artması, çok daha fazla insanın gazete veya dergi okuduğu anlamına geliyordu; mason locaları , kahvehaneleri ve okuma kulüpleri fikirleri tartışmak ve tartışmak için alanlar sağlıyordu. Bu sözde "kamusal alan" ın ortaya çıkışı, Paris'in kültürel ve entelektüel merkez olarak Versailles'ın yerini alması anlamına geliyordu ve Mahkeme'yi izole ve bağımsız bıraktı.
Devrimden önceki on yılda, faktörlerin bir kombinasyonu ciddi bir ekonomik depresyona neden oldu. 1700 ile 1789 arasında, nüfus 18'den 26 milyona çıktı, bu da Fransa'yı Avrupa'nın en kalabalık eyaleti haline getirdi ve büyük bir kentsel proletarya yarattı. Ulaşım ağındaki ve tarımsal yöntemlerdeki eksiklikler, çiftçilerin bu ihtiyacı karşılayacak kadar üretim yapamayacağı anlamına geliyordu; Sonuç olarak, gıda fiyatları 1770 ile 1790 arasında% 65 arttı, ancak reel ücretler yalnızca% 22 arttı. Bu, rejim için özellikle zarar vericiydi, çünkü birçok kişi fiyat artışlarını hükümetin vurgunculuğu önleyememesinden sorumlu tuttu. 1789 baharına gelindiğinde, kötü bir hasat ve ardından şiddetli bir kış, satacak hiçbir şeyi olmayan kırsal bir köylülüğü ve satın alma gücü çökmüş bir şehir proletaryasını yaratmıştı.
Ekonomideki diğer büyük engel, devlet borcunu ödemekti. Fransız Devrimi'nin geleneksel görüşleri genellikle 1780'lerin mali krizini 1778-1783 İngiliz-Fransız Savaşı'nda yapılan ağır harcamalara bağlar , ancak modern ekonomik araştırmalar bunun yanlış olduğunu göstermektedir. 1788'de, Fransa'da borcun GSMH'ya oranı % 55.6 idi ve% 181.8 ile Britanya'dan önemli ölçüde daha düşüktü; Fransız borçlanma maliyetleri daha yüksek olmasına rağmen, faiz ödemelerine ayrılan vergilerin yüzdesi her iki ülkede de hemen hemen aynıydı.
Bununla birlikte, bu vergiler ağırlıklı olarak kentsel ve kırsal yoksullar tarafından ödenirken, yükü daha eşit paylaşma girişimleri mali politikayı kontrol eden bölgesel Parlements tarafından engellendi . Ortaya çıkan siyasi çıkmaz, Fransız toplumundaki derin eşitsizlikleri ve yaygın ekonomik sıkıntıları vurgulayarak , Kamu maliyesi üzerinde denetim kurma girişimleriyle radikalleşen Estates-General'in çağrısına yol açtı . Ne 1788’deki Fransız devlet borcunun seviyesi, ne de önceki tarihi 1789’daki devrimin patlak vermesinin açıklaması olarak düşünülemez.
Louis krize kayıtsız kalmasa da, muhalefetle karşılaştığında geri adım atma eğilimindeydi. Mahkeme, halkın öfkesinin hedefi oldu, özellikle de savurgan bir Avusturyalı casus olarak görülen ve Jacques Necker gibi 'ilerici' bakanların görevden alınmasından sorumlu olan Kraliçe Marie-Antoinette . Muhalifleri için eşitlik ve demokrasi üzerine Aydınlanma fikirleri, bu meselelerin üstesinden gelmek için entelektüel bir çerçeve sağlarken, Amerikan Devrimi pratik uygulamalarının teyidi olarak görülüyordu.
Ancien Régime krizi
Finansal Kriz
Devrimden önceki yüzyılda, Fransız devleti bir dizi bütçe kriziyle karşı karşıya kaldı. Bunlar öncelikle kaynak eksikliğinden çok yapısal eksikliklerden kaynaklandı; Parlamentonun hem harcamaları hem de vergilendirmeyi belirlediği İngiltere'nin aksine, Fransa'da Kraliyet harcamaları kontrol ediyordu, geliri değil. Yalnızca Genel Eserler bir ulusal vergiyi onaylayabilirdi, ancak bu organ 1614'ten beri çağrılmamıştı ve gelir toplama işlevleri bölgesel Parlementler tarafından devralınmıştı (bkz. Harita).
Başlangıçta hukuk mahkemeleri olarak kurulmuşlardır, 18. yüzyılın ortalarında vergi ve hukuki işler üzerinde geniş kapsamlı kontrole sahiptiler, en güçlüsü Parlement de Paris'di . Bir kereye mahsus vergilere izin vermeye istekli olsalar da, uzun vadeli tedbirler alma konusunda isteksiz davrandılar, öte yandan Ferme Générale'den tahsilat yapmak, onayladıkları kişilerin getirisinin önemli ölçüde azaldığı anlamına geliyordu. Sonuç olarak, İngiltere'den daha büyük ve zengin olmasına rağmen, Fransa borcunu ödemekte zorlandı.
1770'teki kısmi temerrüdün ardından, gelir tahsilatını iyileştirmek ve maliyetleri düşürmek için çaba gösterildi. 1776 olarak, reformlar tarafından tesis Turgot'daki , Maliye Bakanı , bütçesini dengeli ve% 6 altında yılda% 12 dan hükümet borçlanma maliyetlerini azalttı. Amerika'ya müdahaleye karşı çıktı, Fransa'nın bunu karşılayamayacağını ileri sürdü ve Mayıs 1776'da görevden alındı; halefi, 1781'de Calonne ile değiştirilen İsviçreli Protestan Necker'dı .
1778-1783 savaşı borçlanma ile finanse edildi, bu da büyük bir Fransız rantiyeci sınıfı yarattı , devlet borcu elde ederek kazandıkları faizle yaşayanlar. Harcamaları azaltmak artık faiz yükünü karşılamak için yeterli olmadığından, hükümet ya borcu temerrüde düşürebilir ya da vergileri artırabilirdi. Yana Parlements her iki seçeneği karşı, Calonne çağırma kendilerine baypas etmeye çalıştı eşrafından Meclisi , üst asalet hakim bir danışma konseyi. Bu tür değişikliklerin Estates-General tarafından onaylanması gerektiğini savunarak yasa çıkarmayı reddettiler.
Calonne, 1787 Mayıs'ında , Notables'taki muhalefeti yöneten eski bir Toulouse Başpiskoposu olan de Brienne ile değiştirildi . Parlementleri yeni vergileri onaylamaya zorlama girişimleri başarısız olduktan sonra, Ağustos 1788'de o da istifa etti; Kısa bir süre sonra Necker, Maliye Bakanı olarak yeniden atandı ve Louis, Estates-General'ı Mayıs 1789'da toplanmaya çağırdı .
1789 Estates-General
Estates-General üç bedene ayrıldı : İlk Teşkilat din adamları; İkinci Estate asalet; ve Üçüncü Teşkilat müşterekler. Her bir Mülk ayrı ayrı oturdu ve oy kullandı, nüfusun% 4'ünden daha azını temsil etmesine rağmen, din adamlarının ve soyluların Avam Kamaralarına karşı birleşmesini sağladı. 1789 seçimlerinde, First Estate 100.000 Katolik din adamını temsil eden 303 milletvekili geri döndü; Fransız topraklarının yaklaşık% 10'u piskoposlar ve manastırlar tarafından kontrol edilirken, Kilise köylülerden kendi vergilerini topluyordu . Elli bir piskoposdu, en zenginleri yılda 50.000 lira gelire sahipti ; Üçte ikiden fazlası, 500'den daha azıyla yaşayan ve Üçüncü Kuvvet'in avukatları ve yetkililerinden daha çok işçi sınıfını temsil eden sıradan kilise rahipleriydi.
İkinci Bölge, toprağın yaklaşık% 25'ine sahip olan ve köylü kiracılarından seigneurial aidat ve kira toplayan yaklaşık 400.000 erkek ve kadını temsil eden 291 milletvekili seçti. Rahipler gibi, bu, Noblesse d'épée veya geleneksel aristokrasi ve Noblesse de robe olarak bölünmüş tek tip bir beden değildi . İkincisi, adli veya idari görevlerden elde edildi ve bölgesel Parlementlere hakim olan ve genellikle yoğun bir şekilde sosyal olarak muhafazakar olan çalışkan profesyoneller olma eğilimindeydi. Birinci veya İkinci Mülk vergi ödemedi.
Teoride nüfusun% 95'ini temsil eden 610 milletvekili Üçüncü Bölge'de oturdu, oy verme hakları Fransa'da doğmuş veya vatandaşlığa alınmış, 25 yaş ve üzeri, oyların yapılacağı yerde ikamet eden ve vergi ödeyen erkeklerle sınırlıydı. Yarısı iyi eğitimli avukatlar ya da yerel memurlardı, neredeyse üçte biri ticaret veya sanayide çalışıyordu, elli biri varlıklı arazi sahipleriydi.
Delegelere yardımcı olmak için Cahiers de doléances veya şikayet listeleri derlendi. Sadece aylar önce radikal görünen fikirleri içermesine rağmen, çoğu genel olarak monarşik sistemi desteklemeyi sürdürdü. Genel olarak Estates-General'in işlevinin, temel anayasa değişikliği yapmaktan ziyade mali tedbirler ve vergiler çıkarmak olduğu varsayılıyordu.
Basın sansürünün kaldırılması, çoğunlukla Birinci ve İkinci Mülklerin liberal üyeleri tarafından üretilen siyasi yazıların geniş çapta dağıtımına izin verdi. Qu'est-ce que le tiers état başlıklı böyle bir broşür ? Ocak 1789'da Üçüncü Mülkün milletvekili olarak seçilen siyasi teorisyen ve Katolik din adamı Abbé Sieyès tarafından yayınlandı . Olağanüstü önemini savundu: "Üçüncü Mülk nedir? Her şey. Ne oldu? Hiçbir şey. Ne olmak istiyor? Bir şey."
Estates-General 5 Mayıs 1789'da Menus-Plaisirs du Roi'de Paris'ten ziyade Versailles Sarayı'nın yakınında toplandı ve bu onların tartışmalarını kontrol etme girişimi olarak yorumlandı. Alışılmış olduğu gibi, her Site, mobilyaları ve açılış törenleri kasıtlı olarak Birinci ve İkinci Malikanelerin üstünlüğünü vurgulayan ayrı odalarda toplandı. Ayrıca, yalnızca toprak sahibi olanların İkinci Mülkiyet için milletvekili olarak oturabileceği kuralı uygulamakta ısrar ettiler, böylece son derece popüler aristokrat Mirabeau'yu dışladılar .
Nüfusun% 95'inden fazlasını temsil etmesine rağmen, Üçüncü Mülk her zaman diğer ikisi tarafından oylanabileceğinden, başlangıçtan itibaren temel amaç üçünün de tek bir ev olarak oturmasıydı. Sieyès önderliğinde, bu nedenle, tüm milletvekillerinin kimlik bilgilerinin, her bir Mülkün kendi mülkünü doğrulaması yerine, bir bütün olarak Estates-General tarafından onaylanmasını talep ettiler; Bir kez onaylandıktan sonra, Genel Eserler'in bir azınlık lehine yerleşik ağırlığı feshedilecekti. Uzun süren bir çıkmazdan sonra Necker, her Sitenin kendi üyelerinin kimlik bilgilerini doğrulamasını ve kralın hakem olarak hareket etmesini önerdi.
Sieyès, 10 Haziran'da Üçüncü Emlak'ı kendi milletvekillerini doğrulayarak taşıdı ve diğer ikisini de 17 Haziran'da tamamlanan bir sürece katılmaya, ancak beklememeye davet etti. 19 Haziran'a kadar 100'den fazla din adamına katıldılar ve bu milletvekilleri şimdi kendilerini Ulusal Meclis ilan ettiler . Diğer milletvekillerini de kendilerine katılmaya davet ettiler, ancak ulusun işlerini onlarla veya onsuz yürütmeyi amaçladıklarını açıkça belirttiler.
Meclisin toplanmasını önlemek için Louis XVI , bir kraliyet konuşması için hazırlanması gerektiğini iddia ederek Salle des États'in kapatılmasını emretti . 20 Haziran'da, milletvekilleri Versailles dışındaki bir tenis kortunda toplandılar ve burada Fransa'ya bir anayasa verene kadar dağılmamaya karar vererek Tenis Kortu Yemini'ne yemin ettiler . 27 Haziran'a kadar, onlara din adamlarının çoğunluğu ve kırk yedi soylu mensubu katıldı ve Louis geri adım attı; Paris'ten ve diğer şehirlerden Meclis'e destek mesajları yağdı.
Anayasal monarşi; Temmuz 1789 - Eylül 1791
Ancien Régime'nin Kaldırılması
Bu sınırlı reformlar bile Marie Antoinette ve Louis'in küçük kardeşi Comte d'Artois gibi gericiler için çok ileri gitti ; Louis, onların tavsiyesi üzerine 11 Temmuz'da Necker'i görevden aldı. 12 Temmuz'da Meclis, İsviçre Muhafızlarını kapatmaya zorlamak için kullanmayı planladığı söylentilerinin ardından aralıksız bir oturuma girdi . Haber protestocu kalabalıklarını sokaklara taşıdı ve seçkin Gardes Françaises alayı onları dağıtmayı reddetti.
14'ünde, bu müdavimlerin çoğu, büyük silah ve cephane depoları olan bir Kraliyet kalesi olan Bastille'e saldırmak için kalabalığa katıldı ; Vali Marquis de Launay , 83 saldırganın hayatına mal olan birkaç saatlik çatışmadan sonra teslim oldu. Hôtel de Ville'ye götürüldü ve idam edildi, başı bir turna kondu ve şehir etrafında yürüyüşe geçti; Kale daha sonra oldukça hızlı bir sürede yıkıldı. Çok sayıda tutuklu bulunduğu söylense de, sadece yedi kişi bulundu; dört sahtekar, "ahlaksız davranış" nedeniyle tutuklanan iki soylu ve bir cinayet zanlısı. Bununla birlikte, Ancien Régime'ın güçlü bir sembolü olarak, yıkımı bir zafer olarak görülüyordu ve Bastille Günü hala her yıl kutlanıyor.
Şiddetten endişelenen Louis geri adım attı ve Lafayette'i Ulusal Muhafızlar komutanı olarak atadı . Paris için Komün olarak bilinen , eski Meclis başkanı Jean-Sylvain Bailly başkanlığında yeni bir hükümet yapısı oluşturuldu . 17 Temmuz'da Louis, 100 milletvekili eşliğinde Paris'i ziyaret etti ve burada Bailly tarafından karşılandı ve yüksek sesle tezahürat yapmak için üç renkli bir palaska kabul etti . Ancak, yetkinin Mahkemeden kaydığı açıktı; Fransızların babası ve özgür bir halkın kralı olan XVI.Louis olarak karşılandı.
Milletvekilleri anayasal biçimler üzerinde tartışırken, sivil otorite hızla kötüleşirken, Meclis'te ortak bir tehdit tarafından uygulanan kısa ömürlü birlik, hızla dağıldı. 22 Temmuz'da, eski Maliye Bakanı Foullon ve oğlu, ne Bailly ne de Lafayette bunu engelleyemeyen Parisli bir kalabalık tarafından linç edildi. Kırsal alanlarda, çılgın söylentiler ve paranoya, milislerin oluşmasına ve la Grande Peur olarak bilinen bir tarım ayaklanmasına neden oldu . Hukuk ve düzenin bozulması ve aristokratik mülkiyete sık sık saldırılar, soyluların çoğunun yurt dışına kaçmasına neden oldu; bu göçmenler, Fransa içindeki gerici güçleri finanse etti ve yabancı hükümdarları bir karşı devrimi desteklemeye çağırdı .
Bu huzursuzluğa yanıt olarak, Meclis , feodalizme ve soyluların sahip olduğu diğer ayrıcalıklara, özellikle vergiden muafiyete son veren Ağustos Kararnamelerini yayınladı . Diğerleri arasında kanun önünde eşitlik, kamu görevinin herkese açılması, kilise ondalığının kurtuluşa tabi ödemelere dönüştürülmesi, ibadet özgürlüğü ve iller ve kasabaların sahip olduğu özel ayrıcalıkların iptali yer alıyordu. Tarım arazilerinin% 25'inden fazlası, büyük toprak sahiplerine gelirin çoğunu sağlayan feodal harçlara tabiydi . Asıl niyet, kiracılarının tazminat ödemesiydi, ancak çoğunluk bunu yapmayı reddetti ve yükümlülük 1793'te ondalıkla birlikte iptal edildi.
13 bölgesel parlamento , 1790 Eylül'ünde kaldırılmadan önce Kasım 1789'da askıya alındığında, eski rejimin ana kurumsal direkleri dört aydan kısa bir süre içinde ortadan kalkmıştı. Onların yerine, "modern, özerk, kanunla yasaklanmamış her şeyi yapmakta özgür olan bireyi" değiştirdiler. Devrim, ilk aşamalarından itibaren, radikal doğasının işaretlerini sergiledi.
Yeni bir anayasa oluşturmak
Tarafından Destekli Thomas Jefferson , Lafayette olarak bilinen anayasa taslağını hazırlayan Man Hakları Bildirgesi ve Yurttaş hükümlerinin bazı yankılandı, Bağımsızlık Bildirgesi . Ancak, Birleşik Devletler'den farklı olarak, Kraliyetin rolü konusunda bir fikir birliği yoktu ve bu kararlaştırılıncaya kadar siyasi kurumlar yaratmak imkansızdı. 11 Temmuz'da yasama komitesine sunulduğunda, karşılanamayacak beklentiler yaratmaktan korkan Meclis Başkanı Jean Joseph Mounier gibi pragmatistler tarafından reddedildi .
Mirabeau'nun editörlüğünden sonra, ilke olarak 26 Ağustos'ta yayınlandı. Tarihin en önemli siyasi belgelerinden biri olarak kabul edilen belge, 1789'da Fransa bir yana, herhangi bir Avrupa toplumunda radikal kabul edilen hükümler içeriyordu. Fransız ve Amerikalı tarihçiler arasında, ifadelerinin sorumluluğu üzerine tartışmalar devam ediyor, ancak çoğu gerçekliğin bir karışım olduğu konusunda hemfikir. Jefferson, Lafayette'in taslağına büyük katkılarda bulunmasına rağmen, kendisi Montesquieu'ya entelektüel bir borç olduğunu kabul etti ve son versiyon önemli ölçüde farklıydı. Fransız tarihçi Georges Lefebvre , ayrıcalık ve feodalizmin ortadan kaldırılmasıyla birleştiğinde, "(Amerikalıların) yapmadığı bir şekilde eşitliği vurguladığını" savunuyor.
Daha da önemlisi, niyetteki farklılıktı; Jefferson, ABD Anayasası ve Haklar Bildirgesini belirli bir zamanda siyasi sistemi sabitler olarak gördü ve bu aşamada "orijinal bir düşünce içermediklerini ... ancak Amerikan zihnini ifade ettiklerini" iddia etti. 1791 Fransız Anayasası bir başlangıç noktası olarak görülüyordu, Bildirge üzerinde çalışmak için arzu uyandıran bir vizyon sağlıyordu, bu iki Devrim arasındaki temel bir farktı. 1791 Anayasasına ve 1870-1940 Üçüncü Cumhuriyet Anayasasına bir önsöz olarak eklenmiş olup, 1958'de mevcut Fransız Anayasasına dahil edilmiştir .
Tartışmalar devam etti; Lally-Tollendal gibi muhafazakarların desteklediği Mounier, veto hakkına sahip olan kral tarafından atanan bir üst meclis ile iki meclisli bir sistem istiyordu . 10 Eylül'de, Sieyès ve Talleyrand liderliğindeki çoğunluk , bunu tek bir toplantı lehine reddederken, Louis yalnızca “ askıya alma veto ” yu elinde tuttu ; bu, bir yasanın uygulanmasını geciktirebileceği, ancak engelleyemeyeceği anlamına geliyordu. Bu temelde, bir anayasa üzerinde anlaşmak için yeni bir komite toplandı; en tartışmalı konu, bireysel haklar ve yükümlülükler arasındaki denge konusundaki tartışmayla bağlantılı olan vatandaşlık meselesiydi . Sonuç olarak, 1791 Anayasası, 25 yaşın üzerindeki Fransız erkekler olarak tanımlanan, üç günlük çalışma ücretine eşit doğrudan vergi ödeyen 'aktif vatandaşlar' ile 'medeni haklarla sınırlı' pasif vatandaşlar 'arasında ayrım yaptı. '. Sonuç olarak, Jakoben kulübündeki radikaller tarafından hiçbir zaman tam olarak kabul edilmedi .
Yiyecek kıtlığı ve kötüleşen ekonomi, ilerleme eksikliğinden dolayı hayal kırıklığına neden oldu ve Paris işçi sınıfı ya da sans culottes giderek huzursuzlaştı. Bu olay, Eylül ayı sonlarında, Flanders Alayı'nın Versailles'a gelip kraliyet korumasını devralması ve normal uygulamalara uygun olarak tören ziyafeti ile karşılanmasıyla doruk noktasına ulaştı. Popüler öfke, basında bunun 'obur bir seks partisi' olarak tanımlanmasıyla beslendi ve üç renkli palaska istismar edildiğini iddia etti. Bu birliklerin gelişi de Meclis'i sindirme girişimi olarak görüldü.
5 Ekim 1789'da, Hotel de Ville'nin önünde toplanan kadın kalabalıkları, fiyatları düşürmek ve ekmek arzını iyileştirmek için harekete geçmeye çağırdı. Bu protestolar hızla siyasi bir hal aldı ve Hôtel de Ville'de depolanan silahları ele geçirdikten sonra 7.000 kişi, taleplerini sunmak için Meclis'e girdikleri Versailles'a yürüdü . Onları, Lafayette komutasındaki Ulusal Muhafızların 15.000 üyesi izledi, onları caydırmaya çalıştı, ancak isteklerini yerine getirmezse kaçacakları anlaşıldığında komutayı ele geçirdi.
Ulusal Muhafızlar o akşam geç saatlerde geldiğinde, Lafayette Louis'i ailesinin güvenliğinin Paris'e taşınmaları gerektiğine ikna etti. Ertesi sabah, protestoculardan bazıları kaçan Marie Antoinette'i aramak için Kraliyet dairelerine girdiler; sarayı aradılar ve birkaç muhafızı öldürdüler. Durum gergin kalmasına rağmen, nihayetinde düzen sağlandı ve Kraliyet ailesi ve Meclis, Ulusal Muhafızlar eşliğinde Paris'e gitti. Louis, Ağustos Kararnamelerini ve Bildirgesini kabul ettiğini ilan ederek, anayasal monarşiyi taahhüt etti ve resmi unvanı 'Fransa Kralı'ndan' Fransız Kralı 'olarak değiştirildi.
Devrim ve kilise
Tarihçi John McManners, "onsekizinci yüzyıl Fransa'sında, taht ve sunaktan yakın bir ittifakta olduğu gibi yaygın olarak konuşulduğunu; eşzamanlı çöküşlerinin ... bir gün karşılıklı bağımlılıklarının nihai kanıtını sağlayacağını" savunuyor. Bir öneri, bir asırlık zulümden sonra, bazı Fransız Protestanların , Voltaire gibi Aydınlanma düşünürlerinin körüklediği bir kızgınlık olan Katolik karşıtı bir rejimi aktif olarak destekledikleri yönündedir . Filozof Jean-Jacques Rousseau , "açık bir şekilde doğa yasasına aykırı ... bir avuç insanın, aç çokluk ihtiyaçlara muhtaçken, fazlalıklarla boğuşması gerektiğini" yazdı.
Devrim, Katolik Kilisesi'nden devlete büyük bir güç kaymasına neden oldu; Dini inancın kapsamı sorgulanmış olsa da, 1789 ile Fransız olmak demek dini azınlıklara karşı hoşgörünün ortadan kaldırılması aynı zamanda Katolik anlamına da geliyordu. Kilise tüm siteleri ve alınan yaklaşık% 10 kontrol, Fransa'nın en büyük bireysel toprak sahibi olan tithes bitkileri şeklinde köylü çiftçilerden toplanan gelire etkin bir% 10'luk vergi,. Karşılığında asgari düzeyde sosyal destek sağladı.
Ağustos kararnameleri ondalıkları kaldırdı ve 2 Kasım'da Meclis, değeri atama olarak bilinen yeni bir kağıt parayı desteklemek için kullanılan tüm kilise mülklerine el koydu . Buna karşılık devlet, din adamlarına ödeme yapmak, fakirlere, hastalara ve öksüzlere bakmak gibi sorumluluklar üstlendi. 13 Şubat 1790'da, dini tarikatlar ve manastırlar feshedilirken, rahipler ve rahibeler özel hayata dönmeye teşvik edildi. Ruhban Sivil Anayasa 12 Temmuz 1790 rahipler ve piskoposlar seçilmesi için onlara devlet çalışanlarını, hem de ödeme kuran oranları ve bir sistem yaptı. Papa 6. Pius ve birçok Fransız Katolik, Papa'nın Fransız Kilisesi üzerindeki yetkisini reddettiği için buna itiraz etti . Ekim ayında otuz piskopos , muhalefeti daha da körükleyen yasayı kınayan bir bildiri yazdı.
Kasım 1790'da din adamlarının Medeni Anayasa'ya bağlılık yemini etmeleri istendiğinde,% 24'ten azı bunu yaptı; Sonuç, reddedenlerle, 'uyuşmayan' veya ' Refrakter ruhban sınıfıyla' bir ayrılıktı . Bu, devlet müdahalesine karşı halk direnişini güçlendirdi, özellikle Normandiya , Brittany ve Vendée gibi geleneksel olarak Katolik bölgelerde , yalnızca birkaç rahip yemin etti ve sivil halk devrime karşı çıktı. Yaygın reddedilme, çoğu sürgüne zorlanan, sınır dışı edilen veya idam edilen ruhban sınıfına karşı yeni yasalara yol açtı.
Siyasi bölünmeler
Ekim 1789'dan 1791 baharına kadar olan dönem genellikle en önemli yasal reformlardan bazılarının yürürlüğe girdiği göreceli bir huzur dönemi olarak görülüyor. Kesinlikle doğru olsa da, birçok eyalet bölgesi, Ancien Régime subaylarının ortadan kaldırıldığı, ancak yeni yapıların henüz kurulmadığı meşru otoritenin kaynağı konusunda anlaşmazlık yaşadı . Bu, Paris'te daha az belirgindi, çünkü Ulusal Muhafızların oluşumu onu Avrupa'nın en iyi polisiye şehri yaptı, ancak illerdeki artan karışıklık kaçınılmaz olarak Meclis üyelerini etkiledi.
Sieyès, Lafayette, Mirabeau ve Bailly liderliğindeki merkezciler, Mounier gibi monarchiens ve Adrien Duport , Barnave ve Alexandre Lameth gibi radikallerle fikir birliği oluşturarak çoğunluğu oluşturdu . Siyasi yelpazenin bir ucunda Cazalès ve Maury gibi gericiler , diğer ucunda Maximilien Robespierre gibi aşırılık yanlıları ile Devrimi tüm biçimleriyle kınadılar . Paris proletaryasının çoğu, "aktif yurttaşlar" için kullanılan kriterler nedeniyle haklarından mahrum edilmişti; Robespierre ve takipçileri, buna muhalefetlerine artan bir destek kazandılar. Ocak 1790'da Ulusal Muhafız, Jean-Paul Marat'ı Lafayette ve Bailly'yi 'halkın düşmanı' olarak suçladığı için tutuklamaya çalıştı .
14 Temmuz 1790'da, Bastille'in düşüşünü anmak için Fransa genelinde kutlamalar yapıldı ve katılımcılar 'ulusa, hukuka ve krala' sadakat yemini ettiler. Fête de la Fédération Paris'te ile, Louis XVI ve ailesi katıldı Talleyrand bir performans kitle . Bu birlik gösterisine rağmen, Paris Komünü ve Ulusal Muhafızlar gibi dış oyuncular iktidar için rekabet ederken, Meclis giderek bölündü. En önemlilerinden biri Jakoben kulübüydü; başlangıçta genel tartışma için bir forum, Ağustos 1790'da 150'den fazla üye farklı gruplara ayrıldı.
Meclis yeni kurumlar geliştirmeye devam etti; Eylül 1790'da, bölgesel 'Parlementler' kaldırıldı, yasal işlevleri yerine yeni bağımsız bir yargı geldi ve ceza davaları için jüri duruşmaları yapıldı . Bununla birlikte, ılımlı milletvekilleri, genel oy hakkı, işçi sendikaları ve ucuz ekmek taleplerinden rahatsızdılar ve 1790 ve 1791 kışında, popüler radikalizmi silahsızlandırmak için bir dizi önlem aldılar. Bunlar arasında yoksul vatandaşların Ulusal Muhafızlardan dışlanması, dilekçe ve poster kullanımının sınırları ve ticaret loncalarını ve her türlü işçi örgütlenmesini bastıran Haziran 1791 Le Chapelier Yasası vardı .
Aynı zamanda, kanunu ve düzeni korumak için geleneksel güç olan Fransız ordusu da kargaşa içindeydi. Büyük ölçüde aristokratik subay birlikleri düzeni sağlamayı gittikçe zorlaştırdı ve bazı durumlarda kendi askerleri tarafından saldırıya uğradı. Ağustos 1790'da General Bouillé , Nancy'de bir isyanı başarıyla bastırdı ; Meclis tarafından tebrik edilmesine rağmen, Jakoben radikalleri tarafından eylemlerinin ciddiyeti nedeniyle eleştirildi. Ordu içinde artan düzensizlik, daha fazla subayın göçmen olması ve kurumun daha da istikrarsızlaşması anlamına geliyordu.
Varennes ve sonrası
Tuileries Sarayı'nda sanal ev hapsinde tutulan XVI.Louis , kardeşi Comte d'Artois ve Marie Antoinette tarafından bağımsızlığını yeniden kazanmaya çağırdı. Her ikisi de Montmédy'de 10.000 askerden oluşan bir kuvvetle kendisini kurmuş olan Bouillé ile temas halindeydi; bunların çoğu, krallığa sadık kabul edilen yabancı paralı askerlerdi. Kişisel güvenliklerinin uçuşa bağlı olduğuna ikna olan kraliyet ailesi, 20 Haziran 1791 gecesi sarayı kılık değiştirerek terk etti; Ertesi gün Louis Varennes'ten geçerken tanındı , tutuklandı ve Paris'e döndü.
Bunun kamuoyu üzerinde derin bir etkisi oldu, halk duygusunu ruhban sınıfı ve soylulara karşı daha da ileri götürdü ve anayasal bir monarşi kurumu için ivme inşa etti. Meclisin çoğu hala bir cumhuriyetten ziyade anayasal bir monarşiyi tercih ettiğinden, çeşitli gruplar XVI.Louis'i bir figürden biraz daha fazlası olarak bırakan bir uzlaşmaya vardılar: Anayasaya yemin etmeye zorlandı ve bir kararname geri çekildiğini ilan etti. yemin, ulusa savaşmak amacıyla bir orduyu yönetmek veya herhangi birinin onun adına bunu yapmasına izin vermek tahttan feragat etmek anlamına gelecektir.
Bununla birlikte, Jacques Pierre Brissot , Louis XVI'nın uçuşundan bu yana ulusun gözünde tahttan indirildiği konusunda ısrar eden bir dilekçe hazırladı. Champ de Mars'ta dilekçeyi imzalamak için muazzam bir kalabalık toplandı . Georges Danton ve Camille Desmoulins ateşli konuşmalar yaptı. Meclis, belediye yetkililerini "kamu düzenini korumaya" çağırdı. Lafayette'in komutasındaki Ulusal Muhafızlar, kalabalığın karşısına çıktı. Askerler bir taş yağmuruna kalabalığa ateş ederek karşılık verdi ve 13 ila 50 kişi öldü. Olay, Lafayette ve Ulusal Muhafızlarına büyük bir halk desteğine mal oldu.
Bu arada, Ağustos 1791'de, yurtdışından yeni bir tehdit ortaya çıktı: Kral'ın kayınbiraderi Kutsal Roma İmparatoru II. Leopold , Prusya Kralı II. Frederick William ve Kral'ın kardeşi Charles-Philippe Comte d'Artois Bildirisi'ni yayınladı . Pillnitz , Fransız kralını "monarşik bir hükümetin temelini sağlamlaştırma" konumuna getirme niyetlerini ve kendi birliklerini harekete geçmeye hazırladıklarını, Kralın kaçışı ve Fransız monarşisinin düşüşü (1791 yazı- yaz 1792). </ref> Kral adına Fransa'nın işgalini ima ediyor.
Leopold'un kendisi savaştan kaçınmaya çalışmasına ve Comte d'Artois ve diğer göçmenleri tatmin etmek için deklarasyonda bulunmasına rağmen, Fransa içindeki tepki şiddetliydi. Fransız halkı, yabancı hükümdarların emirlerine saygı göstermediler ve güç tehdidi sadece askerileştirmelerini hızlandırdı.
Varennes'e Uçuştan önce bile, Meclis üyeleri, kendilerinin yerine geçecek olan Yasama Meclisi'nden kendilerini uzaklaştırmaya karar vermişlerdi . Şimdi, geçirdikleri çeşitli anayasa yasalarını tek bir anayasada topladılar ve onu kısa süre önce restore edilen XVI.Louis'e sundular ve "Onu evde sürdürmek, onu yurtdışından gelebilecek her türlü saldırıya karşı savunmak ve emrime koyduğu her türlü yolla infaz edilmesine neden olur ". Kral Meclis'e seslendi ve üyelerden ve izleyicilerden coşkulu alkış aldı. Bu kapak taşıyla, Ulusal Kurucu Meclis 30 Eylül 1791'de son bir oturumu kapattı.
Yasama meclisi; Ekim 1791 - Eylül 1792
Yasama Meclisi öncelikle bu 4 milyon erkek tarafından, Ekim 1791, 1 tanıştığı seçildi - out 25 yaşın üzerindeki 6 milyon kişilik bir nüfusun - vergilerin belirli bir asgari miktar ödenir. Altında 1791 Anayasası'nın , Fransa bir görevi görecektir anayasal monarşiye . Kral, iktidarı seçilmiş Yasama Meclisi ile paylaşmak zorunda kaldı, ancak kraliyet vetosunu ve bakanları seçme yetkisini korudu. Kral, daha önce göçmenleri ölümle tehdit eden yasayı veto etti ve ruhban sınıfının Sivil Anayasası tarafından zorunlu kılınan yurttaşlık yemini sekiz gün içinde alması gerektiğine hükmetti . Bir yıl boyunca bu tür anlaşmazlıklar anayasal krize yol açacaktır .
1791'in sonlarında, Avusturya ve Prusya'ya karşı savaşı destekleyen Meclis üyeleri , Gironde vilayetinden sonra ' Girondinler ' olarak tanındı . Savaşa karşı çıkanlar " Montagnards " veya " Jacobins " olarak adlandırıldı ; anlaşmazlık, önümüzdeki bir buçuk yıl içinde sert bir düşmanlığa dönüştü. {Girondinler, savaşı devrimci hükümetlerine verilen desteği güçlendirmenin bir yolu olarak gördü ve zaferden emindiler; 20 Nisan 1792'de Fransız Devrim Savaşları , Fransız birliklerinin Avusturya Hollanda'sını işgal etmesiyle başladı .
Anayasal monarşinin başarısızlığı
Yasama Meclisi, Ekim 1792'den önce kaosa dönüştü. Francis Charles Montague 1911'de, "Yönetim girişiminde Meclis tamamen başarısız oldu. Geride boş bir hazine, disiplinsiz bir ordu ve donanma ve güvenli ve başarılı bir şekilde ahlaksız bir halk bıraktı. isyan. "
Lyons, Kurucu Meclis'in, büyük ölçüde 1791 yılına kadar ulaşılmış gibi görünen liberal, rasyonel ve bireyci hedeflere sahip olduğunu savunuyor. Ancak, 1794'e kadar artan ivme ve tırmanan radikalizmle devam eden Devrim'in kazanımlarını pekiştiremedi. Lyons, altı tanesini tanımlar. bu artışın nedenleri. Birincisi, kral yetkilerindeki sınırlamaları kabul etmedi ve bunu tersine çevirmek için yabancı hükümdarların desteğini seferber etti. İkincisi, Roma Katolik Kilisesi'ni yıkma, topraklarını satma, manastırlarını ve hayır işlerini kapatma ve onu popüler olmayan geçici bir sistemle değiştirme çabası, dindarlar ve köylüler arasında derin bir şaşkınlığa neden oldu. Üçüncüsü, giderek artan miktarda kağıt paranın ( atamaların ) ihracı ekonomiye büyük zarar verdi, bu da giderek daha fazla enflasyona neden oldu; artan fiyatlar, gelirlerinin çoğunu gıdaya harcayan kentli yoksullara zarar verdi. Dördüncüsü, kırsal köylüler, yerel toprak sahiplerine borçlu olunan ağır vergi ve harç sisteminden kurtulmayı talep ediyorlardı. Beşincisi, Paris işçi sınıfı ve diğer şehirler - sans-culottes - mülk sahiplerinin ve profesyonellerin Devrimin tüm ganimetlerini almış olmalarına kızdılar . Son olarak, yabancı güçler, kendi savunmasında aşırılık ve sistematik şiddetle karşılık veren Devrimi devirmekle tehdit etti.
Anayasal kriz
1792 yazında, çok sayıda Parisli monarşiye karşıydı ve Meclis'in kralı tahttan indireceğini umuyordu , ancak Meclis tereddüt etti. 10 Ağustos 1792, büyük, öfkeli kalabalığa şafağında isyancılar ve popüler milislerin devrimci tarafından desteklenen, Paris Komünü , Tuileries üzerine yürüdü . Saraya saldırdılar ve kralın korunması için görevlendirilen İsviçreli Muhafızları öldürdüler .
Louis, saat 8:00 civarında, Tuileries'in karşısındaki Salle du Manège'de kalıcı oturumda oturan, Meclis'te eşi ve çocukları ile güvenlik sağlamayı seçti . Neredeyse tamamı Jakoben olan milletvekillerinin üçte birinden biraz fazlası vardı ve saat 11: 00'den hemen sonra, monarşiyi etkin bir şekilde askıya alarak 'kralı geçici olarak kurtarmak' için oy kullandılar. Tepki olarak, 19 Ağustos'ta Prusya genel Brunswick Dükü Fransa'yı işgal ve kuşatma altındaki Longwy .
26 Ağustos'ta Meclis , Fransa'nın batısındaki refrakter rahiplerin "anavatan için tehlike nedeni" olarak Fransız Guyanası gibi yerlere sınır dışı edilmesine karar verdi . Tepki olarak, Vendée'deki köylüler, iç savaşa doğru bir adım daha atarak bir kasabayı ele geçirdiler. Ulusal bir hükümetten geriye kalanlar, isyancı Komünün desteğine bağlıydı. Düşman birlikleri ilerlerken Komün, Paris'te potansiyel hainler aradı.
2, 3 ve 4 Eylül 1792'de, devrimin destekçileri olan yüzlerce Parisli, Prusya düşmanı tarafından ele geçirilen Verdun , Fransa'nın batısındaki ayaklanmalar ve Paris'te tutuklu bulunan mahkumların yabancı düşmanla komplo kurduğuna dair söylentiler. , Paris hapishanelerine baskın düzenledi ve çoğu Katolik rahipler, aristokratlar ve aynı zamanda adi suçlular olan 1.000 ila 1.500 mahkumu öldürdü . Robespierre'nin müttefiki Jean-Paul Marat , Fransa'nın geri kalanını Paris örneğini izlemeye çağırdı; ne Meclis ne de Paris Komünü akan kanı durdurmaya ne yetiyor ne de istekli görünüyordu.
Ulusal Muhafız ve federelerin çeteleri , çoğu yaramaz rahipler olmak üzere 1400'den fazla kişiyi öldürdükleri hapishanelere girdiler. Komün daha sonra Fransa'nın diğer şehirlerine bir genelge göndererek onları bu örneği izlemeye davet etti ve birçok şehir "Eylül katliamlarında" kendi tutuklu ve rahip katliamlarını başlattı. Meclis yalnızca zayıf bir direniş sunabilirdi. Ancak Ekim ayında, başta Marat olmak üzere kışkırtıcıları terörist olmakla suçlayan bir karşı saldırı oldu. Bu, daha ılımlı Girondistler ile daha radikal Montagnardlar arasında, her iki tarafın da silah olarak kullandığı söylentilerle birlikte, kongre içinde siyasi bir çekişmeye yol açtı. Girondistler çok uzlaşmacı göründüklerinde zemini kaybettiler. Ancak sarkaç tekrar sallandı ve Thermidor'un ardından katliamları onaylayan adamlar terörist olarak kınandı.
Kaos kadar devam Sözleşmesi , evrensel erkek oy ile seçilen ve yeni bir anayasa yazma görevli, 20 Eylül 1792 tarihinde bir araya gelerek yeni oldu fiilen Fransa'nın devlet. Ertesi gün monarşiyi kaldırdı ve bir cumhuriyet ilan etti. Ertesi gün - 22 Eylül 1792, yeni Cumhuriyet'in ilk sabah - sonradan geriye dönük başlangıcı olarak kabul edilmiştir Yıl One of Fransız İhtilali takvim .
Fransız Devrim Savaşları
Mayıs 1792'den Haziran 1815'e kadar Fransa, Britanya ile neredeyse sürekli olarak (iki kısa arayla) savaşa ve diğer büyük güçlerin değişen koalisyonuna katıldı. Birçok Fransız başarısı, Fransız devrimci ideallerinin komşu ülkelere ve aslında Avrupa'nın büyük bir kısmına yayılmasına yol açtı. Bununla birlikte, Napolyon'un 1814'te (ve 1815'te) son yenilgisi, Fransa ve Avrupa'daki devrimci başarıların hepsini olmasa da bir kısmını tersine çeviren bir tepki getirdi. Bourbonlar tahta oturdu ve Kral XVI . Louis'in kardeşi Kral Louis XVIII oldu .
Dönemin siyaseti, kaçınılmaz olarak Fransa'yı Avusturya ve müttefikleriyle savaşa sürükledi. Kral, Feuillants'ın çoğu ve Girondinler özellikle savaş açmak istedi. Kral (ve onunla birlikte olan birçok Feuillants) savaşın kişisel popülaritesini artıracağını bekliyordu; ayrıca herhangi bir yenilgiden yararlanmak için bir fırsat öngörmüştü: her iki sonuç da onu daha güçlü kılacaktı. Girondinler Devrimi Avrupa çapında ihraç etmek ve buna bağlı olarak Fransa içinde Devrimi savunmak istediler . Savaşa karşı çıkan güçler çok daha zayıftı. Barnave ve onun destekçileri, Feuillants'tan Fransa'nın kazanma şansı olmadığını düşündükleri ve devrimin daha da radikalleşmesine yol açabileceğinden korktukları bir savaştan korkuyorlardı. Siyasi yelpazenin diğer ucunda Robespierre , devrim pahasına monarşiyi ve orduyu güçlendireceğinden ve Avusturya ve diğer yerlerdeki sıradan insanların öfkesine maruz kalacağından korkarak savaşa iki temelde karşı çıktı . Marie Antoinette'in kardeşi Avusturya imparatoru II. Leopold , savaştan kaçınmak istemiş olabilir, ancak 1 Mart 1792'de öldü. Fransa, Avusturya'ya önceden savaş ilan etti (20 Nisan 1792) ve birkaç hafta sonra Prusya , Avusturya tarafına katıldı. İşgalci Prusya ordusu , Valmy Savaşı'nda (20 Eylül 1792) kontrol edilene ve geri çekilmeye zorlanıncaya kadar çok az direnişle karşılaştı .
Yeni doğan Cumhuriyet bu başarıyı 1792 sonbaharında Belçika ve Rhineland'de bir dizi zaferle sürdürdü. Fransız orduları 6 Kasım'da Jemappes Muharebesi'nde Avusturyalıları mağlup etti ve kısa süre sonra Avusturya'nın çoğunu ele geçirdi. Hollanda. Bu onları , Güney Hollanda'nın Fransa'dan bağımsızlığını korumak isteyen İngiltere ve Hollanda Cumhuriyeti ile çatışmaya soktu . Fransız kralının Ocak 1793'te idam edilmesinden sonra, bu güçler, İspanya ve diğer birçok Avrupa devletiyle birlikte Fransa'ya karşı savaşa katıldı. Hemen hemen, Fransız kuvvetleri birçok cephede yenilgiye uğradı ve 1793 baharında yeni fethedilen topraklarından sürüldü. Aynı zamanda, cumhuriyetçi rejim, Batı ve Güney Fransa'nın çoğunda otoritesine karşı isyanlarla uğraşmak zorunda kaldı. . Ancak müttefikler Fransız bölünmüşlüğünden yararlanamadılar ve 1793 sonbaharında cumhuriyetçi rejim iç isyanların çoğunu yendi ve müttefiklerin Fransa'ya ilerlemesini durdurdu.
Bu çıkmaz, dramatik Fransız zaferleriyle 1794 yazında sona erdi. Fransızlar , Fleurus Muharebesi'nde müttefik ordusunu yendi ve Müttefiklerin Avusturya Hollanda'sından tamamen çekilmesine yol açtı. Müttefikleri Ren'in doğu yakasına ittiler ve 1795'in başında Fransa'nın Hollanda Cumhuriyeti'ni fethetmesine izin verdiler. Orange Evi kovuldu ve yerini Fransız uydu devleti olan Batavian Republic aldı . Bu zaferler Fransız karşıtı koalisyonun çökmesine yol açtı. 1794 sonbaharında koalisyonu etkin bir şekilde terk eden Prusya, Nisan 1795'te Basel'de devrimci Fransa ile barış yaptı ve hemen ardından İspanya da Fransa ile barış yaptı. İngiltere ve Avusturya, Fransa ile savaş halinde kalan tek büyük güçlerdi.
Sömürge ayaklanmaları
Fransız Devrimi, Avrupa'nın pek çok bölgesinde dramatik bir etkiye sahip olmasına rağmen, Fransız kolonileri özel bir etki hissettiler. As Martinikliler'in yazar Aimà Césaire koydu, "onunla uyum halinde, Fransız Devrimi'nin vesilesiyle yapılan her Fransız kolonisine belirli devrim, içinde yoktu."
Haiti Devrimi (Aziz Domingue) Fransız sömürgelerindeki köle ayaklanmaların merkezi örnek oldu. 1780'lerde, Saint-Domingue Fransa'nın en zengin kolonisiydi ve Britanya Batı Hint Adaları kolonilerinin toplamından daha fazla şeker üretiyordu. Devrim sırasında, Ulusal Konvansiyon, isyancı kölelerin Saint-Domingue'de köleliğin kaldırıldığını duyurmasından aylar sonra, Şubat 1794'te köleliğin kaldırılmasına karar verdi. Bununla birlikte, 1794 kararnamesi yalnızca Saint-Domingue, Guadeloupe ve Guyane'de uygulandı ve Senegal , Mauritius , Réunion ve Martinik'te , sonuncusu kölelik kurumunu sürdüren İngilizler tarafından fethedilen ölü bir mektuptu. Karayip adası.
Birinci Cumhuriyet 1792–1795
Birinci Cumhuriyetin İlanı
Ağustos ayının sonlarında Ulusal Kongre için seçimler yapıldı ; Toplanmadan önceki dönemde, Paris'te Eylül Katliamları olarak bilinen bir dizi yargısız infaz gerçekleşti . Sorumluluk hala tartışmalı, çeşitli şekillerde Georges Danton veya Jean-Paul Marat'a atfediliyor ; Katılımlarının doğrudan bir kanıtı olmamakla birlikte, bunu durdurmak için hiçbir şey yapmadılar. Ulusal Muhafızlar, 2 ile 6 Eylül arasında dört gün içinde,% 72'den fazlası adi suçlular olan 1.100 ila 1.600 mahkumu özet olarak idam etti.
Bu atmosferde, Sözleşme 20 Eylül'de üç ana gruba bölünerek toplandı; Robespierre, Danton ve Marat dahil radikal Montagnards , Brissot başkanlığındaki ılımlı Girondinler ve her ikisine de ait olmayan çoğunluk veya la Plaine . Bertrand Barère , Pierre Joseph Cambon ve Lazare Carnot'un başkanlık ettiği bu merkezi hizip , tam bir çıkmaza girmeyi önleyerek, hızlı bir oylama görevi gördü. 22 Eylül'de, monarşinin yerini Birinci Fransız Cumhuriyeti aldı ve yeni bir takvim tanıtıldı, 1792, yeni Cumhuriyet'in Birinci Yılı oldu.
Önümüzdeki birkaç ay , daha önce Louis XVI olan Citoyen Louis Capet'in duruşmasına alındı ; Konvansiyon üyeleri, suçu konusunda eşit bir şekilde bölünmüşken, Jakoben kulüplerinde ve Paris Komünü'nde yoğunlaşan radikallerden giderek daha fazla etkileniyorlardı. Brunswick Manifesto Temmuz ayında Müttefikler tarafından verilen monarşinin ilerlemelerini veya iade karşı çıkanlar karşı misilleme tehdidinde bulundu. Bu, onu Devrim için bir tehdit olarak göstermeyi kolaylaştırdı ve kişisel yazışmalarından alıntılar , ordularında görev yapan Kraliyetçi sürgünlerle komplo kurduğunu gösterdiğinde doğrulandı .
17 Ocak 1793'te Meclis, Louis'i "kamu özgürlüğüne ve genel güvenliğe karşı komplo" nedeniyle 361'e 288'lik bir farkla ölüme mahkum etti; 72 üye daha çeşitli erteleme koşullarına tabi olarak onu infaz etmek için oy kullandı. Ceza 21 Ocak'ta şimdi Place de la Concorde olan Place de la Révolution'da yapıldı . Avrupa'daki dehşete düşmüş muhafazakarlar, devrimci Fransa'nın yıkılması çağrısında bulundular; Şubat ayında Konvansiyon, Britanya ve Hollanda Cumhuriyeti'ne savaş ilan ederek bunu öngördü ; bu ülkeler sonradan katıldı İspanya , Portekiz , Napoli ve Toskana bölgesi birinci koalisyon .
Politik kriz; Girondinlerin Düşüşü
Sözleşme, savaş ilan ederek devrimci coşkuyu harekete geçirmeyi ve yükselen fiyatları, kıtlıkları ve işsizliği dış tehditlerden kaynaklanarak suçlamayı umuyordu. Bunun yerine, Parisli kentli yoksullar öfkelerini Girondinlere yöneltti ve ilk zorunlu askerlik tedbiri veya Levée en Masse 24 Şubat'ta açıklandığında isyanlara yol açtı. Pek çok Girondin milletvekili şimdi Paris'ten ayrıldı ve bölgelerde destek arayışı içindeydi; Zaten kiliseye uygulanan değişikliklerden rahatsız olan Mart ayında geleneksel muhafazakâr ve Kraliyetçi Vendée isyan çıkardı . Ayın 18'inde, Dumouriez yenildi Neerwinden ve ayaklanmalar izledi Avusturyalılar, arızalı Bordo , Lyon , Toulon , Marsilya , Caen . Cumhuriyet çöküşün eşiğinde görünüyordu.
Bu sorunların aciliyeti, 6 Nisan 1793'te Sözleşmeye karşı sorumlu bir yürütme komitesi olan Kamu Güvenliği Komitesinin oluşturulmasına yol açtı . Girondinler , Eylül katliamlarını yönettiği iddiasıyla Devrim Mahkemesi önünde Marat'ı suçlayarak ölümcül bir siyasi hata yaptılar ; hızla beraat etti ve onları sans-culottes'dan daha da izole etti . Radikal Jacques Hébert , 24 Mayıs'ta " Louis Capet'in yandaşlarına" karşı bir halk isyanı çağrısında bulunduktan sonra, "komploları" açığa çıkarmak için kurulan Girondin ağırlıklı bir mahkeme olan Oniki Komisyonu tarafından tutuklandı . Komün'den bir delegasyon protesto ettiğinde, Komisyon, "sizin ardı arkası kesilmeyen isyanlarınız sonucunda ulusun temsilcilerinin başına bir şey gelirse, Paris'in yok olacağı" uyarısında bulundu.
Artan hoşnutsuzluk ve ekonomik sıkıntı Jakoben kulüplerinin Girondinlere karşı harekete geçmesine izin verdi; Komün ve Ulusal Muhafız unsurlarının desteğiyle, 31 Mayıs'ta bir darbeyle iktidarı ele geçirmeye çalıştılar . Dağılmaya ikna edilmesine rağmen, 2 Haziran'da Sözleşme, ucuz ekmek, işsizlik maaşı ve oyların sans-culottes ile sınırlandırılması ve vekilleri istediği zaman görevden alma hakkı da dahil olmak üzere siyasi reformlar talep eden 80.000 kişilik bir kalabalıkla çevriliydi . Komisyon'un on üyesi ve Girondin hizipinin diğer yirmi dokuz üyesi tutuklandı ve 10 Haziran'da Robespierre ve Jakobenler Kamu Güvenliği Komitesini devraldı.
24 Haziran'da Sözleşme, çeşitli ilerici ve radikal reformları, özellikle genel erkek oy hakkının kurulmasını içeren yeni Anayasa'yı kabul etti . Ancak, Marat'ın 13 Temmuz'da Girondist sempatizanı Charlotte Corday tarafından öldürülmesinin ardından, Kamu Güvenliği Komitesi'nin kontrolü ele geçirmek için bahane olarak kullandığı normal yasal süreçler askıya alındı . Yeni devrimci devletin dört ana odak alanı vardı; ekonomik düzenleme, savaş, iç rakiplere karşı cezalandırıcı şiddet ve siyasi tartışmanın yerini devlet ideolojisine bırakıyor. Birçok yönden bu, XIV.Louis Fransa'sına bir dönüş oldu .
Eyaletlerden çoğu Paris'e karşı açık bir isyan içinde olsa da, bu ille de birleştikleri anlamına gelmiyordu. Vendée ve Brittany gibi bölgeler güçlü bir şekilde Katolik ve Kraliyetçiyken, çoğunluğa Cumhuriyeti destekleyen ancak Paris'teki rejime karşı çıkan ılımlı Girondistler tarafından yönetiliyordu. 17 Ağustos'ta Sözleşme, toplu halde ikinci bir levée oyladı ; Bu kadar büyük sayıları donatmak ve tedarik etmekle ilgili ilk sorunlara rağmen, Ekim ortasında Cumhuriyetçi güçler Lyon, Marsilya ve Bordo'yu yeniden ele geçirirken, Hondschoote ve Wattignies'de Koalisyon ordularını yendi .
Devrimci Terör
Terör Reign devrimci coşkusunu harnessing bir yolu olarak başladı, ama çabucak kişisel şikayetlerin çözüme dönüşmesi. Temmuz ayının sonunda Sözleşme , istifçiler için ölüm cezasıyla birlikte geniş bir mal yelpazesi üzerinde fiyat kontrolleri belirledi ve bunları uygulamak için 9 Eylül'de 'devrimci gruplar' kuruldu. 17'sinde, Şüpheliler Kanunu, şüpheli "özgürlük düşmanlarının" tutuklanmasını emretti ve "Terör" olarak bilinen şeyi başlattı. Arşiv kayıtlarına göre, Eylül 1793'ten Temmuz 1794'e kadar yaklaşık 16.600 kişi karşı devrimci faaliyet suçlamasıyla idam edildi; başka bir 40.000 kişi yargılanmak üzere kısa süre sonra idam edilmiş veya ölmüş olabilir.
Sabit fiyatlar, "istifçiler" veya "vurguncular" için ölüm ve Paris'in Eylül ayı başlarında kastedilen, silahlı işçi grupları tarafından tahıl stoklarına el konulması ciddi gıda kıtlığından muzdaripti. Bununla birlikte, en büyük zorluk, savaş nedeniyle genişlemeye devam eden eski rejimden miras kalan devasa kamu borcunun ödenmesiydi. Başlangıçta el konulan mülkün satışıyla finanse edilen bu, oldukça verimsizdi; Çok azı yeniden sahiplenebilecek varlıkları satın alacağından, mali istikrar ancak Fransız karşı-devrimciler yenilene kadar savaşa devam edilerek sağlanabilirdi. Cumhuriyete yönelik iç ve dış tehditler arttıkça durum kötüleşti; kağıt para ya da atamalar basarak bununla başa çıkmak para biriminin değerini düşürdü ve en çok etkilenenler kent yoksulları ya da sans-culottes oldu .
10 Ekim'de Sözleşme, Kamu Güvenliği Komitesini en üstün Devrimci Hükümet olarak tanıdı ve barış sağlanana kadar Anayasayı askıya aldı. Ekim ortasında, eski kraliçe Marie Antoinette uzun bir suç listesinden suçlu bulundu ve giyotine edildi; iki hafta sonra, Philippe Égalité ile birlikte Haziran ayında tutuklanan Girondist liderler de idam edildi . Devrimci terör Paris'le sınırlı değildi; Lyons'un yeniden ele geçirilmesinden sonra 2.000'den fazla kişi öldürüldü, sonuncusu Jean Ripet, sıkı çalışması onu kurtaramadı.
At Cholet 17 Ekim'de Cumhuriyet ordusu kalıntıları içine üzerinde kaçan ile, Vendee asiler üzerinde kesin bir zafer kazandı Brittany . 23 Aralık'ta Le Mans'taki bir başka yenilgi , isyanı büyük bir tehdit olarak sona erdirdi, ancak isyan 1796'ya kadar devam etti. Ardından gelen acımasız baskı, 19. yüzyılın ortalarından beri Fransız tarihçiler tarafından tartışılıyor ve bazıları buna bir soykırım diyor. Kasım 1793 ile Şubat 1794 arasında, Jean-Baptiste Carrier'ın gözetiminde Nantes'teki Loire'da 4.000'den fazla kişi boğuldu ve tarihçi Reynald Secher 1793 ile 1796 arasında 117.000 kişinin öldüğünü iddia etti. Bu sayılara itiraz edilmesine rağmen, François Furet sonuca vardı. "sadece eşi görülmemiş bir ölçekte katliam ve yıkımı ortaya çıkarmakla kalmadı, aynı zamanda mirası olarak bölgenin kimliğinin çoğunu bahşettiği kadar şiddetli bir gayret gösterdi."
Zirvede, karşıdevrimci düşüncelerin en ufak bir ipucu kişiyi şüpheye düşürürken, destekçileri bile bağışık değildi. Olayların baskısı altında, Montagnard fraksiyonu içinde, radikal Hébertistler ile Danton liderliğindeki ılımlılar arasında şiddetli anlaşmazlıklar ortaya çıktı . Robespierre, onların anlaşmazlığını rejimi istikrarsızlaştırmak olarak görürken, bir Deist olarak ateist Hébert'in savunduğu din karşıtı politikalara itiraz etti ; tutuklandı ve 24 Mart'ta Carrier dahil 19 meslektaşıyla birlikte idam edildi. Kalan Hébertistlerin sadakatini korumak için Danton tutuklandı ve 5 Nisan'da Camille Desmoulins ile birlikte Robespierre'ye bu dönemdeki diğer tüm eylemlerden daha fazla zarar verdiği tartışmalı bir duruşmanın ardından idam edildi .
22 Prairial Kanunu ilde tutuklananlar şimdi karar için Paris'e gönderildi iken sağ "halk düşmanı", kendilerini savunmak için inkar ya da 10 Haziran; Mart ayından Temmuz ayına kadar, Paris'teki infazlar günde beşten yirmi altıya çıktı. Birçok Jakoben , kendisinin ikinci bir Mesih olduğunu iddia etmekle suçlanan Robespierre liderliğindeki cömert ve pahalı bir tören olan 8 Haziran'da Yüce Varlık Kültü festivaliyle alay etti . Fiyat kontrollerinin gevşemesi ve aşırı enflasyon, sans-culotte'lar arasında artan huzursuzluğa neden olurken, iyileşen askeri durum , Cumhuriyet'in tehlikede olduğu korkularını azalttı. Birçoğu hayatta kalmalarının onun ortadan kaldırılmasına bağlı olduğundan korkuyordu; 29 Haziran'da yapılan bir toplantıda, Kamu Güvenliği Komitesinin üç üyesi, ona karşı diktatör olduğunu söyledi.
Robespierre, oturumlara katılmayarak rakiplerinin kendisine karşı bir koalisyon kurmasına izin vererek yanıt verdi. 26 Temmuz'da Sözleşme'ye yaptığı bir konuşmada, bazı üyelerin Cumhuriyet aleyhine komplo kurduğunu iddia etti, onaylanması halinde neredeyse kesin bir ölüm cezası; isim vermeyi reddettiğinde, oturum kafa karışıklığı içinde sona erdi. O akşam aynı konuşmayı Jakobenler kulübünde yaptı ve burada büyük alkışlarla ve 'hainlerin' idam edilmesi talepleriyle karşılandı. Rakiplerinin harekete geçmediği açıktı, yapardı; Ertesi gün Konvansiyonda Robespierre ve müttefikleri bağırıldı. Konuşmaya çalışırken sesi başarısız oldu, bir vekil "Danton'ın kanı boğuyor!"
Sözleşme , tutuklanmasına izin verdi ; Başarısız bir intihar girişiminden sonra, 28 Temmuz'da aralarında Louis Antoine de Saint-Just ve Georges Couthon'un da bulunduğu 19 meslektaşı ile 83 Komün üyesi ile idam edildi. 22 Prairial Yasası yürürlükten kaldırılırken, 1793 yılının Haziran ayında sınır dışı edilen hayatta kalan Girondistler Konvansiyon milletvekili olarak yeniden görevlendirildi; Kasım ayında Jakoben Kulübü kapatıldı ve yasaklandı.
Terörün çeşitli yorumları var; Marksist tarihçi Albert Soboul , Devrimi iç ve dış tehditlerden korumayı gerekli gördü. François Furet dahil diğerleri, bunların Terörle çok az ilgisi olduğunu ve bu şiddetin, ütopik hedefleri herhangi bir muhalefeti ortadan kaldırmayı gerektiren devrimcilerin yoğun ideolojik bağlılığının bir ürünü olduğunu savundu. Orta konum, Terörün Devrim ideolojisine içkin olmadığını, gerçek bir dış tehditle birleşen bir dizi karmaşık iç olayın ürünü olduğunu gösteriyor. Akademisyenler ayrıca, şiddetin fedakarlık işlevi gördüğünü ileri sürdüler .
Thermidorean reaksiyonu
Thermidor'un galipleri, liderlerini idam ederek Komün üzerindeki kontrollerini ileri sürmüş olsalar da, önde gelen "Teröristler" in bir kısmı pozisyonlarını korudular. Bunlar arasında daha sonra Rehber'in bir üyesi olan Paul Barras , Lyon'daki cinayetlerin yöneticisi Joseph Fouché , Rehber, Konsolosluk ve İmparatorluk bünyesinde Polis Bakanı olarak görev yaptı . Diğerleri, birkaç ay süren bir süreçle, sürgüne gönderildi veya yargılandı; Konvansiyon Jakobenler kulübünü kapatacak kadar güvende hissettiği ancak Kasım ayında oldu.
Robespierre'nin düşüşü henüz kan dökülmesine son vermedi; Güney Fransa , sözde Jakobenlere, Cumhuriyetçi yetkililere ve Protestanlara yönelik bir intikam cinayeti dalgası gördü . 1794 yılındaki zayıf hasattan kaynaklanan gıda kıtlığı, Kuzey Fransa'da Flanders'de orduya tedarik ihtiyacı nedeniyle daha da arttı , sert kış ise malların ülke çapında taşınmasını zorlaştırdı. Nisan 1795 itibariyle, atama , nominal değerinin yalnızca% 8'i değerindeydi; çaresizlik içinde, sans pantolonları yeniden yükseldi . Çabucak dağıldılar ve asıl etki bir başka tutuklama turu olurken, Lyon'daki Jakoben mahkumlar özet olarak idam edildi.
Batı Fransa'daki Chouannerie'yi sona erdirmek ve Vendee'yi pasifleştirmek için Aralık 1794 La Jaunaye Antlaşması , ibadet özgürlüğüne ve Cumhuriyete sadakat yemini etmeyi reddeden Katolik rahiplerin geri dönüşüne izin verdi. Bu, bölgelerdeki huzursuzluğu sona erdirme yolunda bir şekilde ilerledi, ancak Ekim 1795'te hükümet tüm rahiplerin sadakat yemini etme şartını yeniden getirdi. Buna askeri başarı yardımcı oldu; Ocak 1795 yılında, Fransız kuvvetleri Hollandalı yardımcı Patriots hareketi yukarı seti Batavya Cumhuriyeti onların kuzey sınırının güvenliğini,. İlk defa, Cumhuriyetin hayatta kalması garantili görünüyordu; Nisan 1795'te Basel Barışı Prusya ve ardından İspanya ile savaşı sona erdirdi.
Rehber; 1795–1799
22 Ağustos 1795 tarihli konvansiyon yeni " III.Yıl Anayasası " nı onayladı . Bir Fransız halk oylaması , belgeyi anayasa için yaklaşık 1.057.000 oy ve aleyhte 49.000 oyla onayladı. Oylama sonuçları 23 Eylül 1795'te açıklandı ve yeni anayasa 27 Eylül 1795'te yürürlüğe girdi. Yeni anayasa iki meclisli bir yasama organıyla Directoire'ı (İngilizce: Dizin ) oluşturdu .
Birinci bölme 'denirdi 500 Konsey yasalarını, ikincisini' başlatılması ' İhtiyarlar Konseyi ' gözden geçirilmesi ve çıkardığı kanunları olumlu ya da değil. Her yıl odaların üçte biri yenilenecekti. Yürütme yetkisi, beş yıllık bir görev süresi ile Rehberin beş üyesinin ( yöneticilerinin ) elindeydi .
İlk yönetmenler, yönettikleri ulusu pek anlamadılar; özellikle de Katolikliği karşı-devrimci ve kralcı olmaktan başka bir şey olarak görme konusunda doğuştan bir yetersizlikleri vardı . Yerel yöneticiler insanların önceliklerini daha iyi anlıyordu ve içlerinden biri içişleri bakanına şöyle yazdı: "Haçları, kilise çanlarını, pazarları geri verin, herkes ağlasın: 'Yaşasın République!' "
Rehber, Terör Hükümdarlığı'nın keyfi infazlarını kınadı, ancak kendisi büyük çaplı yasadışı baskılara ve Vendee ayaklanmasında büyük çaplı sivil katliamlarına katıldı. Ekonomi, özellikle yüksek gıda maliyetinden yoksulların zarar görmesiyle kötü durumda devam etti.
Devlet maliyesi tamamen kargaşa içindeydi; hükümet masraflarını ancak yabancı ülkelerin yağma ve haraçıyla karşılayabilirdi. Barış sağlanırsa, ordular eve dönecek ve yöneticiler, geçim kaynaklarını kaybeden astsubayların kızgınlığıyla ve bir anda onları bir kenara atabilecek generallerin hırsıyla yüzleşmek zorunda kalacaklardı. Barras ve Rewbell kötü şöhretli bir şekilde kendilerini yozlaştırdılar ve diğerlerinde yolsuzlukları taradılar. Yöneticilerin himayesi kötüye kullanıldı ve genel kötü yönetim onların popülerliklerini artırdı.
Yasama organındaki anayasa partisi, aldırmayan din adamlarına hoşgörü gösterilmesini, göçmenlerin akrabalarına karşı yasaların yürürlükten kaldırılmasını ve göçmenlerin kendilerine karşı merhametli ayrımcılık yapılmasını istedi . Yöneticiler bu tür tüm çabaları şaşkına çevirdi. Öte yandan, proto-anarşist / komünist komplo Babeuf kolayca bastırıldı. Maliyeyi iyileştirmek için çok az şey yapıldı ve atamalar , her bir notun değeri basıldığı kağıttan daha düşük olana kadar değer kaybetmeye devam etti; borçlular borçlarını kolaylıkla ödedi. Dizin tarafından başlatılan bir dizi mali reform nihayet iktidardan düştükten sonra yürürlüğe girdi.
Değerlendirme
Cumhuriyetçiliğe bağlı olmasına rağmen, Rehber demokrasiye güvenmedi. Tarihçiler Rehber'i nadiren övmüşlerdir; erdemden ziyade kişisel çıkar hükümeti idi, dolayısıyla idealizm üzerindeki herhangi bir iddiasını kaybetti. Hiçbir zaman güçlü bir halk desteği temeli olmadı; seçimler yapıldığında adaylarının çoğu yenildi. Başarıları küçüktü. Brown, Direktörlüğe bağlı olarak diktatörlüğe dönüşü ve liberal demokrasinin başarısızlığını vurgulayarak bunu "kronik şiddet, belirsiz adalet biçimleri ve sert baskıya tekrar tekrar başvurma" olarak nitelendiriyor.
Seçim sistemi karmaşıktı ve hükümeti tabandan gelen demokrasiden izole etmek için tasarlandı. Parlamento iki evden oluşuyordu: 500 temsilcili Conseil des Cinq-Cents (Beş Yüzler Konseyi) ve 250 senatörlü Conseil des Anciens (Büyükler Konseyi). Yürütme gücü, her yıl Conseil des Cinq-Cents tarafından sunulan listeden Conseil des Anciens tarafından seçilen beş "yönetmen" e verildi . Evrensel erkek oy kullanma hakkı 1793 ile değiştirildi erkek sayım oy hakkı mülkiyet dayalı. Seçmenlerin yalnızca sınırlı bir seçeneği vardı, çünkü seçim kuralları ne kadar az sayıda popüler oy almış olursa olsun, sandalyelerin üçte ikisinin eski Konvansiyon üyelerine gitmesini gerektiriyordu.
Savaştan bıkmış ulusun vatandaşları istikrar, barış ve zaman zaman kaosla sınırlanan koşulların sona ermesini istediler. Yine de, XVIII.Louis'i tahta geçirerek monarşiyi yeniden kurmak isteyen sağdakiler ve Terör Hükümdarlığını yenileyen soldakiler, Direktifi devirmeyi denediler ancak başarısız oldular. Daha önceki zulüm, taraflar arasında güven veya iyi niyeti imkansız hale getirmişti. Direktör rejimi, solda Jakobenlerin ve sağda kralcıların muhalefetiyle karşılaştı (ikincisi gizlice İngiliz hükümeti tarafından sübvanse edildi). Ordu, isyanları ve karşı devrimci faaliyetleri bastırdı. Bu şekilde ordu ve özellikle Napolyon tam bir güç kazandı.
Coups d'etat
1797 baharında, parlamentodaki sandalyelerin üçte biri için yapılan parlamento seçimleri, sonraki seçimlerde Direktör'ün kontrolünü ele geçirmeye hazır görünen kralcılara önemli kazançlar sağladı. Bu, cumhuriyetçi yöneticileri korkuttu ve 18 Fructidor V (4 Eylül 1797) darbesinde tüm kazananları Guiana'da 57 liderin kesin ölümüne sürgüne göndererek , sözde kralcı yanlısı iki yönetmeni görevden alarak ve 42 gazeteyi kapatarak tepki gösterdiler .
Yeni, 'düzeltilmiş' hükümet, Katoliklik ve kraliyetçiliğin Cumhuriyet için eşit derecede tehlikeli olduğuna hâlâ güçlü bir şekilde ikna olmuş, Cumhuriyet takvimini (resmen 1792'de tanıtılan) tanıtmak için on günlük haftası ile yeni bir kampanya başlattı ve kutsamaya çalıştı. onuncu gün, décadi , Hıristiyan Pazarının yerine geçecek . Bu tür kararnamelere sadece vatandaşlar karşı çıktı ve hatta alay etmedi, yerel yönetim yetkilileri de bu tür yasaları uygulamayı reddettiler.
Fransa oldu hala savaşıyorlardı içinde, Mısır, İsviçre, Roma, İrlanda, Belçika ve ABD'ye karşı 1798 yılında, Baden-Württemberg 1799 . 1798 seçimleri yine muhalefet tarafından taşındığında, Direktör muhalefet liderlerini hapsetmek, sürgün etmek ve gazetelerini kapatmak için orduyu kullandı. Giderek artan bir şekilde dış ve iç işlerde ve finansmanda Ordu'ya bağımlı hale geldi.
1799'da, yurtdışındaki Fransız orduları bazı aksilikler yaşadığında , yeni seçilen yönetici Sieyes , Direktör'ün hükümet biçimi için yeni bir revizyonun gerekli olduğunu düşündü, çünkü ona göre daha güçlü bir yönetici gerekiyordu. Sieyes, Fransa'ya yeni dönen başarılı general Napolyon Bonaparte ile birlikte , 9-10 Kasım 1799'da (18-19 Brumaire VIII) gerçekleşen ve beş yönetmenin yerine şimdi üç " konsolos " olan başka bir darbe hazırlamaya başladı : Napolyon, Sieyes ve Roger Ducos. Bu darbe, bazı tarihçiler Fransız Devrimi'nin özellikle cumhuriyetçi aşamasının kapanışını düşünüyor.
Devrimi Dışa Aktarmak
Ordu ilk başta oldukça başarılıydı. Belçika'yı fethetti ve onu Fransa'nın bir eyaleti haline getirdi; Hollanda'yı fethetti ve onu kukla bir devlet yaptı; ve bir dizi kukla devlet kurarak İsviçre'yi ve İtalya'nın çoğunu fethetti. Sonuç, Fransa için zafer ve fethedilen topraklardan çok ihtiyaç duyulan paranın akıtılmasıydı ve bu da Fransız Ordusuna doğrudan destek sağladı. Bununla birlikte, İngiltere liderliğindeki ve bitmek tükenmek bilmeyen İngiliz Hazinesi tarafından finanse edilen Fransa'nın düşmanları, 1799'da İkinci bir Koalisyon kurdular (İngiltere'ye Rusya, Osmanlı İmparatorluğu ve Avusturya katıldı). Müttefikler, Fransız başarılarını geri alan, İtalya, İsviçre ve Hollanda'yı geri alan ve fethedilen bölgelerden Fransa'ya ödeme akışını sona erdiren bir dizi zafer kazandı. Hazine boştu. Pek çok görkemli zafere sahip olduğunu iddia eden tanıtımına rağmen, Napolyon'un ordusu, İngilizlerin Nil Savaşı'nda Fransız filosunu batırmasının ardından Mısır'da mahsur kaldı . Napolyon tek başına kaçtı, Paris'e döndü ve Kasım 1799'da Direktörlüğü devirdi.
Napolyon, 1797-99'da Fransız Devrimi adına İtalya'nın çoğunu fethetti. Eski birimleri konsolide etti ve Avusturya'nın mülklerini böldü. Yeni hukuk kuralları ve eski feodal ayrıcalıkların kaldırılmasıyla tamamlanan bir dizi yeni cumhuriyet kurdu. Napolyon'un Cisalpine Republic merkezi Milano'daydı. Cenova şehir bir cumhuriyet olurken, hinterlandı Ligurya Cumhuriyeti oldu . Roma Cumhuriyeti papalık işletmelerin dışarı kuruldu ve Papa Fransa'ya gönderildi. Napoliten Cumhuriyeti Napoli çevresinde oluşmuş, ancak Koalisyonu Düşman kuvvetleri bunu tekrar ele geçirdi önce sadece beş ay sürdü. 1805'te Napolyon , kendisi kral ve üvey oğlu vali olarak İtalya Krallığı'nı kurdu . Buna ek olarak, Fransa Hollanda'yi döndü Batavya Cumhuriyeti içine ve İsviçre Helvet Cumhuriyeti . Tüm bu yeni ülkeler Fransa'nın uydularıydı ve Paris'e büyük sübvansiyonlar ödemek ve Napolyon'un savaşlarına askeri destek sağlamak zorunda kaldılar. Siyasi ve idari sistemleri modernize edildi, metrik sistem getirildi ve ticaret engelleri azaltıldı. Yahudi gettoları kaldırıldı. Belçika ve Piedmont, Fransa'nın ayrılmaz parçaları haline geldi.
Yeni ulusların çoğu kaldırıldı ve 1814'te savaş öncesi sahiplerine iade edildi. Ancak Artz, İtalyanların Fransız Devrimi'nden elde ettikleri faydaları vurguluyor:
Yaklaşık yirmi yıldır İtalyanlar mükemmel hukuk kurallarına, adil bir vergilendirme sistemine, daha iyi bir ekonomik duruma ve yüzyıllardır bildiklerinden daha fazla dini ve entelektüel hoşgörüye sahipti ... Her yerde eski fiziksel, ekonomik ve entelektüel engeller vardı. İtalyanlar atılmış ve ortak bir milliyetten haberdar olmaya başlamışlardı.
Medya ve sembolizm
Gazeteler
Gelen Eski rejim çalışmasına Kraliyet ruhsat gerekli ağır sansür gazetelerin az sayıda vardı. Gazeteler ve broşürler, Devrimi canlandırma ve tanımlamada merkezi bir rol oynadılar. Estates-General'in 1789'daki toplantıları, büyük bir haber talebi yarattı ve yıl sonuna kadar 130'dan fazla gazete çıktı. 1789'da bu gazetelerin en önemlileri arasında Marat'ın L'Ami du peuple ve Elysée Loustallot 's Revolutions de Paris vardı . Sonraki on yılda, yalnızca Paris'te 500 olmak üzere 2.000 gazete kuruldu. Çoğu sadece birkaç hafta sürdü. Birlikte, çok büyük broşür literatürünün yanı sıra ana iletişim ortamı haline geldiler. Gazeteler meyhanelerde ve kulüplerde yüksek sesle okundu ve el ele dağıtılırdı. Basın, onun yüce rolünü kamu hizmetine dayalı sivil cumhuriyetçiliğin ilerlemesi olarak gördü ve kâr elde etme şeklindeki liberal, bireysel hedefi küçümsedi. 1793'e gelindiğinde radikaller en aktif haldeydiler ama başlangıçta kralcılar, bastırılıncaya kadar ülkeyi basınlarıyla "Ami du Roi" (Kralın Dostları) ile doldurdular. Napolyon, hepsi sıkı kontrol altında olan sadece dört gazeteye izin verdi.
Sembolizm
Sembolizm, Devrim'in temel özelliklerini ayırt eden ve halkın kimliğini ve desteğini sağlayan bir araçtı. Yeni Cumhuriyet ile eski rejim arasındaki farklılıkları etkili bir şekilde açıklamak için, liderlerin eski dini ve monarşik sembolizm yerine kutlanacak yeni bir semboller dizisi uygulaması gerekiyordu. Bu amaçla, semboller tarihi kültürlerden ödünç alındı ve yeniden tanımlanırken, eski rejime ait olanlar ya tahrip edildi ya da kabul edilebilir niteliklere yeniden atfedildi. Bu gözden geçirilmiş semboller, halka yeni bir gelenek duygusu ve Aydınlanma ve Cumhuriyet'e saygı duygusu aşılamak için kullanıldı.
La Marseillaise
" La Marseillaise " ( Fransızca telaffuz: [la maʁsɛjɛːz] ) olmuştur milli marşı Fransa'nın. Şarkı, 1792'de Claude Joseph Rouget de Lisle tarafından yazılmış ve bestelenmiştir ve orijinal adı " Chant de guerre pour l'Armée du Rhin " idi. Fransız Ulusal Kongre olarak kabul edilen Birinci Cumhuriyet'in O Paris'te söyleniyordu sonra onun adı kazanılmış 1795 yılında marşı gönüllülerden gelen Marsilya sermaye yürüyen.
Şarkı, "Avrupa marşı" marş tarzının ilk örneğidir. Marşın anımsatıcı melodisi ve sözleri, bir devrim şarkısı olarak yaygın şekilde kullanılmasına ve birçok klasik ve popüler müzik parçasına dahil edilmesine yol açtı. Cerulo (1993) diyor ki:
[T] o "La Marseillaise" tasarımı, marşın bestecisi de Lisle'i 'halkın ruhuna coşku ileten ilahilerden birini üretmesi için yönettiği söylenen Fransız General Strasburg'a borçludur. bunu (müzik) öneriyor. '
Giyotin
Hanson, "Giyotin, Fransız Devrimi'ndeki Terörün ana sembolü olarak duruyor" diyor. Devrim sırasında bir doktor tarafından daha hızlı, daha verimli ve daha ayırt edici bir uygulama şekli olarak icat edilen giyotin, popüler kültürün ve tarihi hafızanın bir parçası haline geldi. Solda halkın intikamcısı olarak kutlandı ve sağ tarafından Terör Hükümdarlığının sembolü olarak lanetlendi . Operasyonu, büyük seyirci kalabalığını çeken popüler bir eğlence haline geldi. Satıcılar, ölmesi planlananların adlarını listeleyen programlar sattı. Pek çok insan gün be gün geldi ve yargılamaları gözlemlemek için en iyi yerler için yarıştı; örgü kadınlar ( tricoteuses ) kalabalığı kışkırtan sıkı müdavimlerden oluşan bir kadro oluşturdu. Ebeveynler genellikle çocuklarını getirirdi. Terörün sonunda, kalabalık büyük ölçüde incelmişti. Tekrarlama, bu en korkunç eğlenceyi bile durdurmuştu ve izleyiciler sıkılmıştı.
İnsanları korkutan şey zamanla değişir. Doyle şu yorumu yapar:
- Giyotinin eşsiz dehşeti bile Holokost'un gaz odaları, gulag'ın örgütlü vahşeti, Mao'nun kültürel devriminin kitlesel sindirimi veya Kamboçya'nın ölüm tarlaları tarafından küçültüldü.
Tricolore kokart
Cockades, 1789'dan itibaren devrimciler tarafından yaygın bir şekilde giyildi. Artık Paris'in mavi-kırmızı kokartını Ancien Régime'ın beyaz kokartına tutturdular . Camille Desmoulins , 12 Temmuz 1789'da takipçilerinden yeşil palaska giymelerini istedi. 13 Temmuz'da kurulan Paris milisleri, mavi ve kırmızı bir palaska benimsedi. Mavi ve kırmızı, Paris'in geleneksel renkleridir ve şehrin arması üzerinde kullanılır. 14 Temmuz'daki Bastille fırtınası sırasında çeşitli renk şemalarına sahip paletler kullanıldı.
Fasces
Fasetler Roma kökenlidir ve Roma Cumhuriyetçiliğini düşündürür . Fasces, bir balta içeren bir huş ağacı çubuk demetidir. Fransız Cumhuriyeti, bu Roma sembolünü devlet gücünü, adaleti ve birliği temsil etmek için sürdürdü.
Özgürlük şapkası
Frigya başlığı veya pileus olarak da bilinen Liberty başlığı, ucu öne doğru çekilerek koni şeklinde olan, kenarsız, keçe bir başlıktır. Roma cumhuriyetçiliğini ve özgürlüğünü yansıtıyor ve Romalıların kölelerin azledilmesi ritüeline atıfta bulunuyor; burada özgürleştirilmiş bir kölenin yeni keşfedilen özgürlüğünün bir sembolü olarak başlığı alıyor.
Kadınların rolü
20. yüzyılın sonlarından beri tarihçiler, Fransız Devrimi'nde kadınların nasıl paylaştıklarını ve bunun Fransız kadınları üzerindeki uzun vadeli etkisini tartıştılar. Devrim öncesi Fransa'da kadınların siyasi hakları yoktu; "pasif" vatandaşlar olarak görülüyorlardı; onlar için en iyi olanı belirlemek için erkeklere güvenmek zorunda kaldı. Görünüşe göre feminizmde büyük ilerlemeler olduğu için bu, teoride çarpıcı bir şekilde değişti. Feminizm, sosyal ve politik reform için geniş bir talebin parçası olarak Paris'te ortaya çıktı. Kadınlar, kadınlar için eşitlik talep etti ve ardından erkek egemenliğinin sona ermesi talebine yöneldi. Ajitasyon için başlıca araçları broşürler ve kadın kulüpleriydi; örneğin, Cercle Social (Social Circle) adlı küçük bir grup kadın hakları için kampanya yürüttü ve "yasaların erkeklere kadınların aleyhine olduğunu, çünkü her yerde güç sizin elinizde olduğunu" belirtti. Ancak Ekim 1793'te, ülkenin tamamı erkek olan yasama organı tüm kadın kulüplerinin yasaklanması yönünde oy kullandı. Hareket ezildi. Devance kararı, savaş zamanı durumunda erkekliğe yapılan vurgu, Marie Antoinette'in devlet işlerine kadınsı müdahaleden dolayı kötü şöhreti ve geleneksel erkek üstünlüğü açısından açıklıyor. On yıl sonra, Napolyon Yasası kadınların ikinci sınıf statüsünü onayladı ve sürdürdü.
Devrim başladığında, kadın grupları, değişken siyasi iklimden yararlanarak zorla hareket ettiler. Kadınlar politik alana girmeye zorladılar. Sadakat yemini ettiler, "ciddi vatansever bağlılık beyanları [ve] vatandaşlığın siyasi sorumluluklarını onayladılar." De Corday d'Armont , böyle bir kadının en önemli örneğidir; devrimci politik hizip yapan Girondins , o suikaste Jakoben lideri Marat . Devrim boyunca Pauline Léon ve onun Devrimci Cumhuriyetçi Kadınlar Derneği gibi diğer kadınlar radikal Jakobenleri desteklediler, Ulusal Mecliste gösteriler düzenlediler ve genellikle silahlı güç kullanarak ayaklanmalara katıldılar.
Versay Yürüyüşü, Fransız Devrimi sırasındaki feminist militan aktivizmin yalnızca bir örneğidir. İnsan ve Vatandaş Hakları Bildirgesi'nde soru belirsiz bırakıldığı için, büyük ölçüde vatandaşların haklarını artırma çabasının dışında bırakılırken , Pauline Léon ve Théroigne de Méricourt gibi aktivistler , kadınlar için tam vatandaşlık için ajitasyon yaptılar . Bununla birlikte, kadınlar "'aktif vatandaşlık' (1791) ve demokratik vatandaşlık (1793) gibi siyasi haklardan mahrum edildi."
20 Haziran 1792'de bir dizi silahlı kadın, "Yasama Meclisi salonlarından Tuileries Bahçelerine ve ardından Kralın ikametgahına geçen" bir geçit törenine katıldı. Marat'ın 13 Temmuz 1793'te öldürülmesinin ardından militan kadınlar da özel bir rol üstlendiler. Cenaze alayının bir parçası olarak Marat'ın (karşı devrimci bir kadın tarafından) öldürüldüğü küveti ve Marat'ın kanıyla lekeli gömlek. 20 Mayıs 1793'te kadınlar "ekmek ve 1793 Anayasası" talep eden kalabalığın önündeydi. Çığlıkları fark edilmeyince, kadınlar "dükkânları yağmaladılar, tahılları ele geçirdiler ve yetkilileri kaçırarak" öfkelendiler.
En soldaki militan bir grup olan Devrimci Cumhuriyet Kadınları Derneği, 1793'te tüm kadınları Cumhuriyete bağlılıklarını göstermek için üç renkli palaska giymeye zorlayacak bir yasa talep etti. Yoksulların en önemli yiyeceği olan ekmeğin çok pahalı hale gelmesini önlemek için sıkı fiyat kontrolleri talep ettiler. Eylül 1793'teki Sözleşme geçiş yasasından sonra, Devrimci Cumhuriyet Kadınları güçlü bir yaptırım talep ettiler, ancak piyasa kadınları, eski hizmetçiler ve dindar kadınlar tarafından sayıldılar; bunlar, fiyat kontrollerine katı bir şekilde karşı çıktılar (bu onları işten çıkaracaktı) ve aristokrasiye saldırılara kızdılar. ve din üzerine. İki kadın grubu arasında sokaklarda yumruk kavgası çıktı.
Bu arada Jakobenleri kontrol eden adamlar, Devrimci Cumhuriyet Kadınları'nı tehlikeli bir aylaklık olarak reddettiler. Bu noktada Jakobenler hükümeti kontrol ediyordu; Devrimci Cumhuriyet Kadınları Derneği'ni feshettiler ve tüm kadın kulüp ve derneklerinin yasadışı olduğuna karar verdiler. Kadınlara, kamu işlerini erkeklere bırakarak evlerinde kalmalarını ve ailelerine bakmalarını şiddetle hatırlattılar. Örgütlü kadınlar 30 Ekim 1793'ten sonra Fransız Devrimi'nden kalıcı olarak çıkarıldı.
Tanınmış kadınlar
Olympe de Gouges bir dizi oyun, kısa öykü ve roman yazdı. Yayınları, kadın ve erkeklerin farklı olduğunu, ancak bu onları yasa önünde eşitlikten alıkoymaması gerektiğini vurguladı. Onun içinde Kadının ve Kadın Yurttaş Hakları Bildirgesi o özellikle boşanma ve gayrimeşru çocuklar tanınması olarak doğrudan ilgilendiren alanlarda, yani kadınların hak haklarını ısrar etti.
Madam Roland (aka Manon veya Marie Roland) bir başka önemli kadın aktivistti. Siyasi odağı özellikle kadınlara veya onların kurtuluşuna değildi. Hükümetin diğer yönlerine odaklandı, ancak dünyayı etkilemek için çalışan bir kadın olduğu için bir feministti. Devrim liderlerine yazdığı kişisel mektupları politikayı etkiledi; ayrıca, kadınların katılmasına izin veren siyasi bir grup olan Brissotins'in siyasi toplantılarına sık sık ev sahipliği yaptı. İskeleye götürülürken, Madam Roland "Ey özgürlük! Senin adına ne suçlar işleniyor!" Diye bağırdı.
Bu aktivistlerin çoğu eylemlerinden dolayı cezalandırıldı. Devrim kadınlarının çoğu, "Cumhuriyetin birliğine ve bölünmezliğine karşı komplo kurmaktan" alenen idam edildi.
Karşı devrimci kadınlar
Fransız Devriminin önemli bir yönü, pek çok dindar insan tarafından şiddetle reddedilen bir hareket olan Hıristiyanlaşma hareketiydi. Özellikle Fransa'nın kırsal kesimlerinde yaşayan kadınlar için kiliselerin kapatılması normalliğin kaybolması anlamına geliyordu.
Kilise'deki bu devrimci değişiklikler uygulandığında, kadınlar arasında karşı devrimci bir hareketi ateşledi. Bu kadınlardan bazıları Devrim'in siyasi ve sosyal değişikliklerini benimsemiş olsalar da, Katolik Kilisesi'nin dağılmasına ve Yüce Varlık Kültü gibi devrimci kültlerin oluşmasına karşı çıktılar . Olwen Hufton'ın iddia ettiği gibi, bu kadınlar kendilerini "inancın savunucuları" olarak görmeye başladılar. Kiliseyi, devrimcilerin dayattığı inançlarında sapkın bir değişiklik olarak gördükleri şeyden korumayı üstlendiler.
Karşı devrimci kadınlar, devletin hayatlarına müdahalesi olarak gördüklerine direndiler. Ekonomik olarak, birçok köylü kadın mallarını tayin için satmayı reddetti çünkü bu para birimi istikrarsızdı ve el konulan Kilise mallarının satışı tarafından destekleniyordu. Karşı-devrimci kadınlar için açık ara en önemli mesele , 1790'da Din Adamlarının Sivil Anayasası'nın kabulü ve uygulanmasıydı. Bu tedbire yanıt olarak, birçok alanda kadınlar yemin karşıtı broşürler dağıtmaya başladılar ve ellerinde bulunan kitlelere katılmayı reddettiler. Cumhuriyete sadakat yemini eden rahipler. Bu kadınlar, devrimci kararnamelerin aksine, Hıristiyanların cenazeleri gibi geleneksel uygulamalara bağlı kalmaya ve çocuklarına azizlerin adını vermeye devam ettiler.
Ekonomi Politikaları
Fransız Devrimi, kadim rejim sırasında büyümeyi yavaşlatan ekonomi üzerindeki kısıtlamaların çoğunu kaldırdı. Yerel kiliselere borçlu olunan ondalıkları ve yerel toprak ağalarına borçlu olunan feodal aidatları kaldırdı. Sonuç, hem daha yüksek kiralar hem de daha yüksek vergiler ödeyen kiracılara zarar verdi. Tüm kilise topraklarının yanı sıra sürgüne giden kralcı düşmanlara ait toprakları da kamulaştırdı. El konulan bu arazileri, tahsisler çıkararak hükümeti finanse etmek için kullanmayı planladı . Feodalizmin değersiz bir kalıntısı olarak lonca sistemini ortadan kaldırdı. Aynı zamanda son derece verimsiz bir sistem kaldırıldı vergi çiftçilik özel kişilerin ağır bir ücret karşılığında vergi toplayacak sayede. Hükümet, hastanelere yıllık gelir akışı, yoksul yardım ve eğitim sağlamak için (13. yüzyılda başlayarak) kurulan vakıflara el koydu. Devlet arazileri sattı, ancak tipik olarak yerel yetkililer fonun yerini almadı ve bu nedenle ülkenin yardım ve okul sistemlerinin çoğu büyük ölçüde bozuldu.
Sanayi ve tarımsal üretim düştüğü, dış ticaret düştüğü ve fiyatlar yükseldiği için ekonomi 1790-96'da kötü bir performans gösterdi. Hükümet eski borçları inkar etmemeye karar verdi. Bunun yerine, ele geçirilmiş topraklarda olduğu iddia edilen daha fazla kağıt para ("assignat" adı verilir) çıkardı. Sonuç artan enflasyondu. Hükümet fiyat kontrolleri uyguladı ve karaborsadaki spekülatörlere ve tüccarlara zulmetti. Yıllık hükümet açığı 1789'da gayri safi milli hasılanın% 10'undan 1793'te% 64'e çıktığı için insanlar giderek artan bir şekilde vergi ödemeyi reddettiler. 1794'teki kötü hasat ve fiyat kontrollerinin kaldırılmasının ardından 1795'e gelindiğinde enflasyon 3500 düzeyine ulaştı. %. Görevlendirmeler 1796'da geri çekildi, ancak değiştirmeler enflasyonu da körükledi. Enflasyon nihayet 1803'te yeni para birimi frangı ile Napolyon tarafından sona erdirildi.
1799'dan sonra Napolyon, cılız finansal sistemin modernizasyonundan başlayarak, pahalı savaşlarının karşılığını çeşitli yollarla ödedi. Askerleri düşük ücretle askere aldı, vergileri artırdı, büyük ölçekli krediler verdi, eskiden Katolik Kilisesi'nin sahip olduğu toprakları sattı, Louisiana'yı Amerika Birleşik Devletleri'ne sattı, fethedilen bölgeleri yağmaladı ve gıda maddelerine el koydu ve kontrol ettiği ülkelerden talepler topladı. İtalya.
Uzun vadeli etki
Fransız Devrimi , insanlık tarihinin gidişatını kesin bir şekilde değiştirerek Avrupa ve Yeni Dünya üzerinde büyük bir etki yaptı . Feodalizmi sona erdirdi ve geniş olarak tanımlanmış bireysel özgürlüklerde gelecekteki ilerlemelerin yolunu açtı. Fransız milliyetçiliği üzerindeki etkisi derindir ve aynı zamanda Avrupa çapında milliyetçi hareketleri teşvik eder. Etki, yüzlerce küçük Alman eyaletinde ve başka yerlerde, ya Fransız örneğinden esinlenerek ya da ona karşı tepki olarak büyüktü.
Fransa
Fransa'daki değişiklikler çok büyüktü; bazıları geniş çapta kabul gördü ve diğerleri 20. yüzyılın sonlarına doğru şiddetle itiraz edildi. Devrimden önce halkın gücü veya sesi çok azdı. Krallar sistemi o kadar derinlemesine merkezileştirmişlerdi ki, çoğu soylu Versailles'da vakit geçirdi ve bu nedenle kendi bölgelerinde sadece küçük bir doğrudan rol oynadı. Thompson, kralların "kişisel servetleri, soyluların himayesi, dini makamların elden çıkarılması, eyalet valileri ( niyetleri ) hakimler ve sulh hakimleri üzerindeki kontrolleri ve Ordu komutanlığıyla yönettiklerini" söylüyor .
Devrimin ilk yılından sonra, kralın gücü ellerinden alındı, sadece bir figür olarak kaldı, soylular tüm unvanlarını ve topraklarının çoğunu kaybetti, Kilise manastırlarını ve tarım arazilerini, piskoposlarını, hakimleri ve hakimleri kaybetti. halk tarafından seçildi ve yeni devrimci Ulusal Muhafızların elinde askeri güçle ordu neredeyse çaresizdi. 1789'un ana unsurları, Lefebvre'nin "Devrimin bir bütün olarak cisimleşmesi" olarak adlandırdığı " Özgürlük, Eşitlik ve Kardeşlik" ve " İnsan ve Vatandaş Hakları Beyannamesi " sloganıydı .
Fransa üzerindeki uzun vadeli etki, bir asırdan fazla bir süredir siyaseti, toplumu, dini ve fikirleri şekillendiren ve siyaseti kutuplaştıran derin oldu. Tarihçi François Aulard şöyle yazıyor:
"Sosyal açıdan Devrim, feodal sistem denilen şeyin bastırılmasından, bireyin özgürleşmesinden, toprak mülkiyetinin daha büyük bölünmesinden, soylu doğum ayrıcalıklarının kaldırılmasından, eşitliğin tesis edilmesinden oluşuyordu. hayatın basitleştirilmesi ... Fransız Devrimi, tüm insanlığa fayda sağlamayı amaçladığı için yalnızca ulusal olmamakla birlikte diğer devrimlerden farklıydı. "
Din ve sadaka
En hararetli tartışma Katolik Kilisesi'nin statüsüyle ilgiliydi. 1788'deki baskın bir konumdan, on yıldan daha kısa bir sürede neredeyse yok edildi, rahipleri ve rahibeleri ortaya çıktı, liderleri ölü veya sürgünde, mülkleri düşmanları tarafından kontrol edildi ve Hıristiyan dindarlığının tüm etkisini ortadan kaldırmak için güçlü bir çaba devam ediyor. Pazar günleri, kutsal günler, azizler, dualar, ayinler ve törenler gibi. Fransa'yı Hıristiyanlaştırma hareketi sadece başarısız olmakla kalmadı, aynı zamanda dindarlar arasında öfkeli bir tepki uyandırdı.
Terör sırasında, rahiplerin hapsedilmesi ve katledilmesi ve Fransa'nın her yerinde kiliselerin ve dini imgelerin yok edilmesi de dahil olmak üzere, aşırı Hıristiyanlaştırma çabaları ortaya çıktı. Katolik Kilisesi'nin yerine, dini festivallerin yerine sivil festivaller getirilmesi için çaba gösterildi. Akıl Kültü'nün kurulması, radikal Hıristiyanlaşmanın son adımıydı. Bu olaylar, Devrim ile yaygın bir hayal kırıklığına ve Fransa genelinde karşı isyanlara yol açtı. Yerliler genellikle devrimci ajanlara saldırarak ve avlanan din adamlarının üyelerini saklayarak Hıristiyanlıktan kurtulmaya direndiler. Robespierre, kendisi de bir Deist ve Kamu Güvenliği Komitesi]], Akıl Kültü'nün yerine deist ama Hristiyan olmayan Yüce Varlık Kültü'nü getirerek kampanyayı kınamak zorunda kaldı . 1801 Concordat Napolyon ve Kilisesi arasında de-Christianisation dönemini sona erdi ve o ile bozuldu kadar süren Katolik Kilisesi ve Fransız Devleti arasında bir ilişki için kurallar kurulan Üçüncü Cumhuriyeti'nin aracılığıyla kilise ve devletin ayrılması 11 Aralık'ta 1905. Kilise zulmü , Vendée'deki İsyan olarak bilinen bir karşı devrime yol açtı .
1801 Concordat Napolyon ve Kilisesi arasında de-Christianisation dönemini sona erdi ve o ile bozuldu kadar süren Katolik Kilisesi ve Fransız Devleti arasında bir ilişki için kurallar kurulan Üçüncü Cumhuriyeti'nin aracılığıyla kilise ve devletin ayrılması 11 Aralık'ta 1905. Napolyon'un Konkordatosu, Katolik Kilisesi'nin geleneksel rollerinden bazılarını restore eden bir uzlaşmaydı, ancak gücünü, topraklarını veya manastırlarını değil. Rahiplere ve piskoposlara, Roma tarafından değil, Paris tarafından kontrol edilen bir hükümet departmanının bir parçası olarak maaş verildi. Protestanlar ve Yahudiler eşit haklar kazandılar. Devrimin açtığı, dinin kamusal alandaki rolü ve kilise kontrolündeki okullar gibi yakından ilgili konular üzerine yapılan savaşlar hiçbir zaman kapanmadı. 20. yüzyıla kadar sürdüler. 21. yüzyıla gelindiğinde, okullarda Müslüman kızların kovulabileceği başörtüsü gibi herhangi bir Müslüman dini sembolün varlığı konusunda öfkeli tartışmalar patlak verdi. J. Christopher Soper ve Joel S. Fetzer, hedefin Katolik ritüelleri ve sembolleri olduğu Fransız Devrimi ile halk arasındaki dini semboller üzerindeki çatışmayı açıkça ilişkilendiriyor.
Devrimci hükümet, hastanelere yıllık gelir akışı, yoksul yardım ve eğitim sağlamak için (13. yüzyılda başlayarak) kurulan hayır vakıflarına el koydu. Devlet arazileri sattı, ancak tipik olarak yerel yetkililer fonun yerini almadı ve bu nedenle ülkenin yardım ve okul sistemlerinin çoğu büyük ölçüde bozuldu.
Antik rejimde, rahibeler için hayırsever uygulayıcılar için yeni fırsatlar, kendi mülklerinde dindar soylular tarafından yaratıldı. Rahibeler, sadece hemşirelik yapmakla kalmayıp, aynı zamanda hekim, cerrah ve eczacı olarak genişletilmiş roller üstlenerek, patronlarının mülklerindeki hasta yoksullara kapsamlı bakım sağladılar. Devrim sırasında, rahibelerin emirlerinin çoğu kapatıldı ve onların yerini alacak organize bir hemşirelik bakımı yoktu. Bununla birlikte, hemşirelik hizmetlerine olan talep güçlü kaldı ve 1800'den sonra kız kardeşler yeniden ortaya çıktılar ve hastanelerde ve kırsal sitelerdeki işlerine yeniden başladılar. Yetkililer tarafından tolere edildi çünkü geniş bir desteğe sahiplerdi ve elit erkek doktorlar ile yardıma ihtiyacı olan güvensiz köylüler arasındaki bağlantıydı.
Ekonomi
Fransa'nın üçte ikisi, Devrim tarafından dönüştürülen tarımda istihdam edildi. Kilise ve soylular tarafından kontrol edilen ve kiralık ellerle çalıştırılan büyük mülklerin dağılmasıyla, kırsal Fransa daha çok küçük bağımsız çiftliklerin ülkesi haline geldi. Tithe ve seigneurial vergileri gibi hasat vergileri köylüleri rahatlatacak şekilde sona erdi. Primogeniture hem soylular hem de köylüler için sona erdi ve böylece aile reisi zayıfladı. Ailenin mülkünde tüm çocukların payı olduğu için doğum oranı azalıyordu. Cobban, devrimin millete "egemen bir toprak sahipleri sınıfına" miras bıraktığını söylüyor.
Şehirlerde, kısıtlayıcı tekeller, ayrıcalıklar, engeller, kurallar, vergiler ve loncaların yerini almasıyla, küçük ölçekte girişimcilik gelişti. Bununla birlikte, İngiliz ablukası denizaşırı ve sömürge ticaretini fiilen sona erdirerek liman şehirlerine ve tedarik zincirlerine zarar verdi. Genel olarak, Devrim Fransız iş sistemini büyük ölçüde değiştirmedi ve muhtemelen küçük işletme sahibinin ufkunun yerinde donmasına yardımcı oldu. Tipik bir iş adamının aile yardımı ve birkaç ücretli çalışanı olan küçük bir mağazası, fabrikası veya dükkanı vardı; büyük ölçekli sanayi, diğer sanayileşen ülkelerden daha az yaygındı.
2017 Ulusal Ekonomik Araştırma Bürosu makalesi, Devrim sırasında 100.000'den fazla kişinin (ağırlıklı olarak Eski Rejimin destekçileri) göçünün 19. yüzyılda kişi başına düşen gelir üzerinde önemli bir olumsuz etkisi olduğunu (tarımsal işletmelerin parçalanması nedeniyle) buldu. ancak 20. yüzyılın ikinci yarısında olumlu hale geldi (çünkü beşeri sermaye yatırımlarındaki artışı kolaylaştırdı). 2017 tarihli bir başka makale, arazinin yeniden dağıtımının tarımsal verimlilik üzerinde olumlu bir etkisi olduğunu, ancak bu kazanımların 19. yüzyıl boyunca kademeli olarak azaldığını ortaya koydu.
Anayasacılık
Devrim, keyfi kraliyet yönetiminin sona ermesi anlamına geliyordu ve anayasal bir düzen altında kanunla yönetilme vaadini sürdürdü, ancak bir hükümdarı dışlamadı. Napolyon imparator olarak anayasal bir sistem kurdu (tam kontrolde kalmasına rağmen) ve restore edilen Bourbonlar bir sistemle birlikte gitmeye zorlandı. 1871'de III.Napolyon'un tahttan çekilmesinden sonra, monarşistler muhtemelen bir oy çoğunluğuna sahiptiler, ancak o kadar hizipleştiler ki kimin kral olacağı konusunda anlaşamadılar ve bunun yerine Fransız Üçüncü Cumhuriyeti , ülkenin ideallerini sürdürmek için derin bir kararlılıkla başlatıldı. Devrim. Devrimin muhafazakar Katolik düşmanları Vichy Fransa'da (1940-44) iktidara geldiler ve mirasını geri almak için çok az başarılı bir şekilde çalıştılar, ancak onu bir cumhuriyet olarak tuttular. Vichy eşitlik ilkesini reddetti ve Devrimci sloganlar olan " Özgürlük, Eşitlik, Kardeşlik " i "İş, Aile ve Anavatan" ile değiştirmeye çalıştı . Ancak, Bourbonların, Vichy'nin veya herhangi birinin 1789'da soylulardan sıyrılan ayrıcalıkları geri getirme çabası olmadı. Fransa kalıcı olarak yasalar altında eşitler toplumu haline geldi.
Komünizm
Avrupa, Fransa dışında
Ekonomi tarihçileri Dan Bogart, Mauricio Drelichman, Oscar Gelderblom ve Jean-Laurent Rosenthal, kodlanmış hukuku Fransız Devrimi'nin "en önemli ihracatı" olarak tanımladı . Şöyle yazıyorlardı: "Restorasyon güçlerinin çoğunu Napolyon tarafından görevden alınan mutlak hükümdarlara verirken, yalnızca en inatçı olanlar, örneğin İspanya'dan VII.Ferdinand, Fransızların getirdiği yasal yenilikleri tamamen tersine çevirme zahmetine girdiler. . " Ayrıca, Fransız Devrimi ve Napolyon Savaşlarının, İngiltere, İspanya, Prusya ve Hollanda Cumhuriyeti'nin, Napolyon Savaşları'nın askeri kampanyalarını finanse etmek için mali sistemlerini eşi görülmemiş ölçüde merkezileştirmesine neden olduğuna dikkat çekiyorlar.
Göre Daron Acemoğlu , Davide Cantoni, Simon Johnson ve James A. Robinson Fransız İhtilali Avrupa'da uzun vadeli etkileri vardı. Fransızlar tarafından işgal edilen ve radikal kurumsal reformdan geçen bölgelerde, özellikle 1850'den sonra daha hızlı kentleşme ve ekonomik büyüme yaşandığını öne sürüyorlar. Fransız işgalinin olumsuz bir etkisi olduğuna dair hiçbir kanıt yok.
Avrupa Ekonomik İncelemesinde 2016 yılında yapılan bir araştırma , 19. yüzyılda Fransa tarafından işgal edilen ve Napolyon Kodunun uygulandığı Almanya bölgelerinin bugün daha yüksek düzeyde güven ve işbirliğine sahip olduğunu buldu.
Britanya
Temmuz'da 1789 16 günü, iki gün sonra Bastille ele geçirilmesine , John Frederick Sackville , rapor Fransa'ya büyükelçi olarak görev Dışişleri Sorumlu Devlet Sekreteri Francis Osborne, Leeds 5 Duke Böylece," Rabbim, en büyük devrimi olduğunu Karşılaştırmalı olarak konuşursak - olayın büyüklüğü dikkate alınırsa - çok az can kaybı ile ilgili herhangi bir şeyin gerçekleştiğini biliyoruz.Bu andan itibaren Fransa'yı özgür bir ülke, Kral'ı çok sınırlı bir hükümdar ve asalet olarak görebiliriz. ulusun geri kalanı ile bir seviyeye indirgenmiştir. " Yine de İngiltere azınlık desteğini görürken, çoğunluk ve özellikle aristokrasi içinde Fransız Devrimi'ne şiddetle karşı çıktı. İngiltere, 1793'ten 1815'e kadar Fransa ile savaşan ve ardından Bourbon'ları restore eden bir dizi koalisyona önderlik etti ve bunu finanse etti.
İngiltere, felsefi ve politik olarak, soyut ve pratikte devrimin hakları ve yanlışları üzerine tartışma içindeydi. Devrim Tartışması bir "oldu broşür savaş yayınlanması ile yola" Bizim Ülke Aşk Üzerine Bir Söylem , yaptığı konuşmayı Richard Fiyat için Devrim Derneği elindeki olarak (Fransız Devrimi'ni destekleyen 4 Kasım 1789 tarihinde, Amerikan Devrimi ) ve vatanseverliğin aslında bir ulusun egemen sınıfını değil, halkını ve ilkelerini sevmeyi merkez aldığını söyler. Edmund Burke Kasım 1790'da kendi broşürü olan Fransa'daki Devrim Üzerine Düşünceler ile yanıt verdi ve Fransız Devrimi'ne tüm ülkelerin aristokrasisine bir tehdit olarak saldırdı. William Coxe , Price'ın, kişinin ülkesinin Devletin kendisi değil, ilkeler ve insanlar olduğu şeklindeki önermesine karşı çıktı.
Tersine, Fransız halkının kendi Devletlerini değiştirme genel hakkını destekleyen, Price'ın lehine iki ufuk açıcı siyasi tarih parçası yazılmıştır. Bu "ilk biri broşürlerde baskı içine" idi Men Hakları A Hınç tarafından Mary Wollstonecraft (daha iyi bazen ilk feminist metin olarak açıklanan daha sonra tez onun için bilinen Kadın Hakları Korunması'nın ); Wollstonecraft başlığı ile yinelendi Thomas Paine 'in Man Hakları birkaç ay sonra yayınlandı. 1792'de Christopher Wyvill , reform ve ılımlılık için bir savunma olan Dr. Price ve Reformcuların Savunması'nı yayınladı .
Bu fikir alışverişi, "İngiliz tarihinin en büyük siyasi tartışmalarından biri" olarak tanımlandı. Fransa'da bile, bu tartışma sırasında değişen derecelerde bir mutabakat vardı, İngiliz katılımcılar genellikle Devrim'in kendi amaçları doğrultusunda eğildiği şiddetli araçlara karşı çıkıyorlardı.
İrlanda'da bunun etkisi, Protestan yerleşimcilerin bir miktar özerklik kazanma girişimini , Katolikler ve Protestanları içeren Birleşik İrlandalılar Derneği tarafından yönetilen bir kitle hareketine dönüştürmekti . İrlanda genelinde, özellikle Ulster'de daha fazla reform talebini canlandırdı. Sonuç , İngiltere tarafından ezilen, Wolfe Tone liderliğindeki 1798'de bir isyan oldu.
Almanya
Devrime yönelik Alman tepkisi olumludan düşmanlığa kaymıştı. İlk başta liberal ve demokratik fikirleri, loncaların, serfliğin ve Yahudi gettosunun sonunu getirdi. Ekonomik özgürlükler ve tarımsal ve yasal reformlar getirdi. Her şeyden önce, düşmanlık Alman milliyetçiliğini canlandırmaya ve şekillendirmeye yardımcı oldu .
İsviçre
Fransızlar İsviçre'yi işgal etti ve onu " Helvet Cumhuriyeti " (1798-1803) olarak bilinen bir müttefik haline getirdi . Yerelciliğe ve geleneksel özgürlüklere müdahale, bazı modernize edici reformlar gerçekleştirilmesine rağmen derinden kızdı.
Belçika
Günümüz Belçika bölgesi iki yönetim arasında bölünmüştü: Avusturya Hollanda ve Liège Prensi Piskoposluk . Her iki bölge de 1789'da devrimler yaşadı. Avusturya Hollanda'sında, Brabant Devrimi Avusturya kuvvetlerini kovmayı başardı ve yeni Birleşik Belçika Devletlerini kurdu . Liège Devrimi zalim Prens-Bishop sınırdışı ve yüklü bir cumhuriyet . Her ikisi de uluslararası destek alamadı. Aralık 1790'da Brabant devrimi ezilmiş ve Liège ertesi yıl bastırılmıştı.
Devrim Savaşları sırasında Fransızlar, Fransız dönemi olarak bilinen 1794-1814 yılları arasında bölgeyi işgal etti ve işgal etti . Yeni hükümet, bölgeyi Fransa'ya dahil ederek yeni reformları uygulamaya koydu. Paris tarafından yeni hükümdarlar gönderildi. Belçikalı erkekler Fransız savaşlarına alındı ve ağır vergiler aldı. Neredeyse herkes Katolikti, ancak Kilise bastırıldı. Belçika milliyetçiliği Fransız yönetimine karşı çıkarken her sektörde direniş güçlüydü. Ancak Fransız hukuk sistemi, eşit yasal haklarla ve sınıf ayrımlarının kaldırılmasıyla kabul edildi. Belçika artık liyakat tarafından seçilmiş bir hükümet bürokrasisine sahipti.
Anvers denize yeniden erişim kazandı ve büyük bir liman ve iş merkezi olarak hızla büyüdü. Fransa, burjuvazinin yükselişinin ve imalat ve madenciliğin hızlı büyümesinin önünü açarak ticareti ve kapitalizmi destekledi. Ekonomide, bu nedenle, orta sınıf Belçikalı girişimciler büyük bir pazara dahil olmaları nedeniyle gelişirken asalet azaldı ve 1815'ten sonra Kıta'daki Sanayi Devrimi'nde Belçika'nın liderlik rolünün yolunu açtı .
Danimarka Krallığı, doğrudan temas olmaksızın Fransız Devrimi ile uyumlu liberalleştirici reformları benimsedi. Reform aşamalıydı ve rejimin kendisi, bağımsız bir köylü özgür sahipleri sınıfı yaratarak mutlakiyeti zayıflatma etkisine sahip tarım reformlarını gerçekleştirdi. Girişimin çoğu, 19. yüzyılın ilk yarısında siyasi değişimi yöneten iyi örgütlenmiş liberallerden geldi.
Kuzey Amerika
Kanada
Quebec kolonisindeki basın, başlangıçta Devrim olaylarına olumlu baktı. Quebec'te Devrim üzerine basın haberleri güveniyordu ve koloninin basını İngiliz Adalarındaki gazetelere ve dergilerden yeniden baskılara dayandığından, Londra'daki kamuoyunu yansıtıyordu. Fransız Devrimi'nin ilk olumlu tepkisi, seçim kurumlarının koloniden hem İngiliz hem de Quebec halkına verilmemesini haklı göstermeyi siyasi olarak zorlaştırmıştı; İngiliz İçişleri Bakanı William Grenville , bu kadar büyük bir İngiliz tebaasının inkarını, İngiliz Anayasasının yararlarını "başarı ile sürdürmenin" ne kadar mümkün olmadığını belirtti. Anayasa Yasası 1791'de getirilen hükümet reformları Quebec'i iki ayrı koloniye, Aşağı Kanada ve Yukarı Kanada'ya böldü ; ve iki koloniye seçim kurumlarını tanıttı.
Kanada'ya Fransız göçü, Fransız Devrimi sırasında ve sonrasında önemli ölçüde yavaşladı; Fransa'dan sadece az sayıda zanaatkâr, profesyonel ve dinci göçmen ile bu dönemde Kanada'ya yerleşmelerine izin verildi. Bu göçmenlerin çoğu Montreal veya Quebec City'ye taşındı , ancak Fransız asilzade Joseph-Geneviève de Puisaye ayrıca küçük bir Fransız kralcı grubunun York'un (günümüz Toronto ) kuzeyindeki topraklara yerleşmesine önderlik etti . Fransa'dan gelen dinsel göçmenlerin akını, Kanada'daki Roma Katolik Kilisesi'ni yeniden canlandırdı ve kolonilere taşınan yemekhane rahipleri, Kanada'da bir dizi cemaatin kurulmasından sorumluydu.
Amerika Birleşik Devletleri
Fransız Devrimi, Amerikan siyasetini derinden kutuplaştırdı ve bu kutuplaşma, Birinci Parti Sisteminin yaratılmasına yol açtı . 1793'te Avrupa'da savaş patlak verirken, eski Amerikan bakanı Thomas Jefferson liderliğindeki Cumhuriyetçi Parti devrimci Fransa'yı tercih etti ve hala yürürlükte olan 1778 anlaşmasına işaret etti. George Washington ve Jefferson da dahil oybirliğiyle aldığı kabine, anlaşmanın ABD'yi savaşa girmeye bağlamadığına karar verdi. Washington bunun yerine tarafsızlığını ilan etti . Federalist Başkan John Adams yönetiminde , Fransa ile 1798'den 1799'a kadar, genellikle " Yarı Savaş " olarak adlandırılan, ilan edilmemiş bir deniz savaşı gerçekleşti . Jefferson 1801'de başkan oldu, ancak bir diktatör ve imparator olarak Napolyon'a düşman oldu. Bununla birlikte, ikisi Louisiana Bölgesi üzerinde müzakerelere başladı ve 1803'te Amerika Birleşik Devletleri'nin boyutunu önemli ölçüde artıran bir satın alma olan Louisiana Satın Alımı'nı kabul etti .
Tarih yazımı
Fransız Devrimi, hem halktan hem de akademisyenlerden ve akademisyenlerden muazzam miktarda tarihsel ilgi gördü. Özellikle tarihçilerin görüşleri, Devrim'in önemi ve büyük gelişmeleri konusunda fikir ayrılıkları ile ideolojik çizgide düşme olarak nitelendirildi. Alexis de Tocqueville , Devrim'in daha müreffeh bir orta sınıfın toplumsal öneminin bilincine varmasının bir tezahürü olduğunu savundu.
Muhafazakâr Edmund Burke gibi diğer düşünürler, Devrim'in, kitlelerin beynini yıkayarak eski düzeni bozmaya çalışan birkaç komplocu bireyin ürünü olduğunu ileri sürdüler - devrimcilerin hiçbir meşru şikayeti olmadığı inancından kaynaklanan bir iddia. Marksist düşünceden etkilenen diğer tarihçiler, Devrimi dev bir sınıf mücadelesi olarak sunmada köylülerin ve kentli işçilerin önemini vurguladılar . Genel olarak, Fransız Devrimi üzerine bilim, başlangıçta dönemin siyasi fikirlerini ve gelişmelerini inceledi, ancak yavaş yavaş Devrim'in bireysel yaşamlar üzerindeki etkisini analiz eden sosyal tarihe doğru kaymıştır .
20. yüzyılın sonlarına kadar tarihçiler, sınıf çatışmalarını büyük ölçüde Marksist bir perspektiften Devrim'in temel itici nedeni olarak vurguladılar. Bu argümanın ana teması, Devrimin , aristokrasiyi yok etmek için savaşan sans-culottes'ların desteğiyle yükselen burjuvaziden ortaya çıkmasıydı . Ancak Batılı bilim adamları 1990'larda Marksist yorumları büyük ölçüde terk ettiler. 2000 yılına gelindiğinde birçok tarihçi, Fransız Devrimi alanının entelektüel kargaşa içinde olduğunu söylüyordu. Sınıf çatışmasına odaklanan eski model veya paradigma gözden düşürüldü ve hiçbir yeni açıklayıcı model yaygın bir destek görmedi. Yine de, Spang'ın gösterdiği gibi, Fransız Devrimi'nin Batı tarihinin modern öncesi ve modern dönemleri arasında bir dönüm noktası olduğuna dair çok yaygın bir anlaşma devam etmektedir.
Tarihçiler, Devrim'i tarihin en önemli olaylarından biri olarak kabul ederler. 1500'lerde başlayan ve genellikle " modern çağın şafağı" olarak görülen erken modern dönemin sonunu işaret ediyor . Fransa'nın kendi içinde Devrim, aristokrasinin gücünü kalıcı olarak sakatladı ve Kilise'nin servetini tüketti, ancak iki kurum, verdikleri zarara rağmen hayatta kaldı. 1815'te Birinci İmparatorluğun çöküşünden sonra, Fransız halkı Devrim'den bu yana kazanılan hakları ve ayrıcalıkları kaybetti, ancak bir tarihçinin yorumuyla, döneme damgasını vuran katılımcı siyaseti hatırladılar: "Binlerce erkek ve hatta birçok kadın birinci elden deneyim kazandı. Siyasi arenada: yeni şekillerde konuştular, okudular ve dinlediler; oy verdiler; yeni örgütlere katıldılar ve siyasi hedefleri için yürüdüler. Devrim bir gelenek haline geldi ve cumhuriyetçilik kalıcı bir seçenek haline geldi . "
Bazı tarihçiler, Fransız halkının, ayrıcalıkların ortadan kaldırılması ve bunların haklarla yer değiştirmesinin yanı sıra Devrim boyunca eşitlik ilkesini vurgulayan sosyal itaattaki artan düşüşle kanıtlanan öz kimliğinde köklü bir dönüşüm geçirdiğini iddia ediyor . Devrim, tarihin o noktasına kadar siyasi mutlakiyetçiliğe karşı en önemli ve dramatik meydan okumayı temsil ediyordu ve demokratik idealleri Avrupa'ya ve nihayetinde dünyaya yaydı. 19. yüzyıl boyunca devrim, devrimin sınıfsal doğasını insanın toplumsal evrimini anlamanın temel bir yönü olarak gören iktisatçılar ve siyaset bilimciler tarafından yoğun bir şekilde analiz edildi . Bu, devrimin getirdiği eşitlikçi değerlerle birleştiğinde , Fransa'da ve dünyadaki gelecekteki devrimleri derinden etkileyen " sosyalizm " adı verilen sınıfsız ve işbirliğine dayalı bir toplum modeline yol açtı .
Ayrıca bakınız
- Devrim Çağı
- Cordeliers
- Fransız Devrimi Sözlüğü
- Fransa tarihi
- Fransız Devrimi ile ilişkili kişilerin listesi
- Fransız Devrimi'ndeki siyasi grupların listesi
- Musée de la Révolution française
- 18. Yüzyılda Paris
- Hakikat Dostları Derneği
- Fransız Devrimi'nin Zaman Çizelgesi
Notlar
Referanslar
Kaynaklar
Kaynakça
|Wikimedia Commons, Fransız Devrimi ile ilgili medyaya sahiptir .|
|Vikisöz'ün ilgili alıntılar vardır: Fransız Devrimi|


Fransız Devrimi hakkında kütüphane kaynakları|
- Fransız Devrimi Müzesi (Fransızca)
- İnternet Modern Tarih Kaynak Kitabından birincil kaynak belgeler .
- Liberty, Equality, Fraternity: Exploring the French Revolution , Centre for History and New Media (George Mason University) ve the American Social History Project (City University of New York) tarafından ortak bir site.
- Vancea, S. 1789 Cahiers de Doleances , Clio History Journal, 2008.
- Fransız Devrimi Dijital Arşivi , Stanford Üniversitesi Kütüphaneleri ve Bibliothèque nationale de France'ın 12000 dijitalleştirilmiş görüntü içeren bir işbirliği
- Fransız Devrimi'nden ölüme mahkum olanların hepsinin Fransız Devrimi bilgi notlarının giyotine
- Jean-Baptiste Lingaud kağıtları , Kislak Center for Special Collections, Nadir Kitaplar ve El Yazmaları, Pennsylvania Üniversitesi. Çok sayıda isim listesi ve gizli gözetim kayıtları ile aristokratlar ve onların sempatizanları için tutuklama emirleri içerir. Koleksiyonun bu bölümünde en dikkate değer olanlar Devrim Komitesi ve Gözetleme Komitesinden gelen mektuplar ve belgelerdir.
- French Revolution Pamphlets , Özel Koleksiyonlar Bölümü, Alabama Üniversitesi Kütüphaneleri. Robespierre, St. Juste, Desmoulins ve Danton gibi yazarlardan 300'ün üzerinde dijital broşür.
- Stefan Collini, Anne Janowitz ve Andrew Roberts ile "Fransız Devriminin Mirası" BBC Radio 4 tartışması ( In Our Time , 14 Haziran 2001)
|Öncesinde


Ancien Régime (Eski Rejim)


Fransız Devrimi


1789–1792
|Birinci Fransız Cumhuriyeti tarafından başarıldı

