Ülkemizin çok az tanıdığı veya az bildiği bu Nobel nedir ve kimdir önce ona bir bakalım. Alfred Nobel; 1833-1896 yılları arasında yaşamış, İsveçli kimyager, mühendis ve dinamiti icat eden adam.
Nitrogliserini insanlığın yararına olabilecek bir madde düşüncesiyle kullanma yollarını araştırdı. 1863 yılında Stockholmde az miktarda nitrogliserin yapmaya başladı. Kısa süren çalışmaları, patlama sonucu laboratuarının yıkılmasıyla neticelendi. Çalışmalarını sürdürmek isteyen Alfred Nobel, bundan sonra yeni bir fabrika daha kurdu .
1864 yılındaki araştırmaları paralelinde dinamit barutunu buldu. Devamında ise; Alfred Nobel, yeni bir çeşit barut üzerinde çalışmalarını sürdürerek Balistit adıyla tanımladığı yeni bir tür patlayıcı tasarladı. 1879da, Paris civarlarında bir çalışma atölyesi kuran Nobel, burada dumansız barut adını verdiği ve eşit miktarlardan meydana getirdiği nitrogliserinle, nitroselüloz karışımından oluşan, itici barutu buldu.
Dinamiti icat edene kadar çok fakir biri olan Alfred Nobel, terkedilmiş bir trende yaşıyordu. Dinamiti bulduktan sonra ise çok zengin olan, ancak; insanlığın yararına çok önemli bir buluş peşinde koşarken, icat ettiği bu bilinmeyen şeyin denemelerinde kız kardeşini kaybetti.
Dinamiti insanlığın yararına icat ederken, hayatının hatasını yaptığını düşündü. İnsanlığın yararına diye icat ettiği dinamitin, insanların ölümüne, cinayetlere ve hatta katliamlara yarayacağını anladığında ise, iş işten geçmişti.
Alfred Nobel, dinamitlerden, yani savaş sektöründen çok büyük paralar kazandı. Elde ettiği büyük parayı, vasiyeti gereği bu kez barış için, bilimin ve sanatın gelişmesi için harcamaya karar verip bir fon kurdu. Nobel, San Remoda 1896 yılında öldüğünde, vasiyetinde, mirasının Nobel Ödüllerinin enstitüleştirilmesi yönünde kullanılmasını ve mirasının her yıl insanlığa hizmette bulunanlara ayrılmasını ister.
Nobelin bu vasiyeti önceleri büyük tartışma yaratmıştı. Ancak 1900 yılında İsveç hükümetinin Nobel Vakfını kurmasıyla, Nobel Ödülleri düzenli olarak verilmeye başlandı. Daha sonra 1968de İsveç Bankası Alfred Nobelin anısına bir ekonomi ödülü vermeyi kararlaştırdı, ödül ilk kez 1969da verildi. Sentetik bir element olan Nobelium onun anısına bu isim ile anılmıştır.
Kısacası Nobel ödülü; bulduğu icat sebebiyle vicdani huzursuzluğa düşen bir insanın, kendini affettirme ve üzerine bulaşan tarihi lekeyi silme organizasyonudur. Yani bir nevi manevi aldatmaca veya manevi temizlenme uygulamasıdır. Mafya babalarının ve şöhretli kaçakçıların zengin olduktan sonra, kendilerini hayır işlerine adadıklarını sıkça gördüğümüz dünyamızda, bu tür uygulamalar normal sayılabilir.
Gelelim; Fransız Parlamentosunun aleyhimize aldığı sözde Ermeni Katliamı ile ilgili karardan bir saat sonra Nobel ödülü kazanan ve 1985-1988 Yılları arasında, ABD Dışişleri Bakanlığı sponsorluğundaki, Lowa Üniversitesi bünyesinde gördüğü Amerikayı yakından tanıma konusundaki iyiliksever kursu başarıyla bitirdikten sonra şansı açılan Pamuk yazarımıza.
Yankı Dergisi; aralarında Ermeni asıllı araştırmacı yazar Levon Panos Dabağyanın da, görüş, tespit, belge ve düşünceleriyle yer aldığı bir Türk dergisidir.
Sayın Dabağyanın bütün araştırmalarının neticesinde ulaştığı son noktada diyor ki; Ermeni katliamı diye bir olay söz konusu değildir. Bu; iki halkın birbirine düşman edilmesi için Batı tarafından ayarlanmış çirkin bir organizasyondur. Ve hatta Yahudi provokasyonudur
Peki, Nobel yollarındaki Pamuk yazarımız bu konuda Batıya karşı nasıl mesajlar üreterek hedefe yürümüştür, bazılarını hatırlamaya çalışalım.
İsviçrenin Tagesanzeiger gazetesi ile yaptığı röportajda, Türkler, 1 milyon Ermeniyi kestiler, 30 bin Kürtü öldürdüler, kimse bunu dile getirmeye cesaret edemiyor!.. diyerek, Nobel ödülüne adaylığını açıkladı ve birilerine aynı yolda beraber oldukları mesajını yolladı.
Kuran Ayetleri kitabı ile İslâma hakaret eden Salman Rüştinin de aralarında bulunduğu dostlarına, kendisinin neden Nobel ödülünü alması gerektiği yönünde yazılar yazdırdı. Alman Yayıncılar ve Kitapçılar Birliği tarafından Türklüğe Hakaret Ödülüne layık görülen önemli yazarımız, her Türk için çok önemli bir değer olan şeref kavramını da ayaklar altına almayı nasıl başarmıştı ?
Frankfurtta, Paulskirche isimli bir Katolik kilisesinde düzenlenen bir törende, Türkiyeden kimsenin gelmemesini nasıl değerlendiriyorsunuz?.. şeklindeki bir soruya verdiği cevapta buyurdular ki; Bende böyle bir beklenti yoktu.Türkiyeden, Türk Devletinden kimsenin katılmaması beni üzmedi, bir anlamda benim için şeref oldu. Herkes durumunu ve yerini biliyor. Ben bu durumumdan memnunum !..
Demek ki, Türk Devletinden,Türk Vatanından katılanlar olsaydı şerefsiz olacaklardı kendileri !..
Yani kim şerefsiz olacaktı? Kutsal saydığımız, Türk Vatanından, Türk Devletinden başka
AB yolundaki en önemli kriterlerden birini hep beraber ezberledik, ezberletildik: Fikir özgürlüğü. İstediğiniz gibi vatana, millete, bayrağa, devlete küfretmek, iftira atmak artık serbest. Kimse aksini iddia etmesin. Onların; yani açıkça söyleyelim, yabancı servislerden beslenenlerin, öyle sahipleri var ki !..
Artık; sahiplerinin büyüklüğü ve önemi (!) sebebiyle Türk düşmanlığı ve iftiraları için Pamuk yazar ve benzerleri hakkında dava açılması söz konusu dahi olmayacaktır.
84 Yıl önce Mustafa Kemal Paşa; 6 Mart 1922de TBMMde yapmış olduğu konuşmada diyor ki; Efendiler! Avrupanın bütün ilerlemesine, yükselmesine ve medenileşmesine karşılık, Türkiye tam tersine gerilemiş ve düşüş vadisine yuvarlanmıştır. Artık vaziyeti düzeltmek için mutlaka Avrupadan nasihat almak, bütün işleri Avrupanın emellerine göre yapmak, bütün dersleri Avrupadan almak gibi bir takım zihniyetler belirdi. Halbuki hangi istiklal bağımsızlık vardır ki, ecnebilerin nasihatleri ile, ecnebilerin planları ile yükselebilsin? Tarih böyle bir hadiseyi kaydetmemiştir.
Türkiyenin bağımsızlığını, düşünce ve ifade sistemini bir üst kuruluşa, yani Avrupa Birliğine entegre etmek, ne kadar doğrudur? Bu gidişin sonunda ülkesine ve devletine ihanet edenler, tarihine ve milletine iftira atanlar prim yapacak ve devamlı çoğalacaktır.
Lakin iyi bilinmelidir ki; bu Atatürk vizyonu değildir, bu Türkiye Cumhuriyetinin vizyonu değildir. Böyle bağımsızlık olmaz, muasır medeniyet seviyesi olmaz, devletin şerefi olmaz ve böyle korunamaz
Ne diyelim, başka türlü anlamak zor oluyor. O halde Yaşasın Nobel ! Gelecek sayıda buluşuncaya kadar esen kalın