Uzun zaman önce evlilerdi. Yaşları 50 yıl geçti ve yaşam uzun zaman önce rutin denilen olağan kanala girdi. Çocuklar büyüdü, birbirlerine ilgi gösterdi ve kurumuşlar zordu. Akşamları işten eve geldi, uzun süre ellerini yıkadı, kıyafetlerini değiştirdi ve masaya oturdu. Her zaman akşam yemeğine en sevdiği eti hazırladı, son kırıntıları yedi, teşekkür etti ve gazeteye yapıştırdı. Bir konuşma başlatmaya çalıştı, ancak sorular sessizce havada asılı kaldı. Dürüst olmak gerekirse, gerçekten konuşmak istemedi, sadece iki yorgun eşin akşam konuşması gerekliydi. Her zaman özlüydü, onu sevdi, evlendikten uzun bir süre sonra zaten dedi. Ve söyleyeceklerim, çünkü her şey eylemleri kanıtlar.
Uzun süre ayrı ayrı uyuyorlardı çünkü horluyordu ve çok hassas bir şekilde her şeyi duyuyordu ve sonra başı uykusuzluktan ağrıyor. Intima neredeyse kayboldu, oldu, ayda bir oldu, ama eşit ve sıkıcıydı. Bu kadar yakınlık anlarından sonra, ona sarıldı, sarıldı, başını öptü ve tekrar 25 yaşındaydılar ve ilişkileri hala canlı görünüyordu. Uzun süre konuştular ve yeterince konuşamıyorlardı.
Öğle yemeğinde bir kez işine yakın bir kafede oturdu. Güzel bir genç adam onunla oturdu, birkaç iltifat etti, madeni para ile bir numara gösterdi ve kahve alanları boyunca mutlu bir gelecek olacağını tahmin etti. Ertesi gün, parkta yürümeye davet edildi. Uzun süre düşündü ama geldi. Ve nefes aldı, kalp davul çalmaya başladı ve gökyüzü elmaslarla uyuyakaldı ve hayatını ikiye böldü. Aşık oldu.
Adı Artem idi, 25 yaşındaydı, olağanüstü derecede güzel, tatlı ve romantikti. Arzularını önceden tahmin etti, her gün en sevdiği zambaklarını verdi, kulağını hafifçe öptü, saçının tellerini parmağında döndürdü, böylece küçük bir halka çıkacaktı. Şehirdeki en sevdiği yeri gösterdi: Avuç içi gibi milyonlarca parlayan ışığı görebileceğiniz tepeyi. Nefesini tuttu ve şimdi burası onların ortak oldu. Ve bir keresinde diz çöküp, kendisini bestelediği şiirlerini okudum. Tabii ki onun hakkında. O pes etti. Tamamen ve geri dönülmez şekilde. Aşkın akışıyla yüzdü ve her şeyi unutmuş gibiydi. Alışılmadık derecede güzeldi, saçını değiştirdi, 10 kg düşürdü ve yeni baştan çıkarıcı elbiseler aldı. Tekrar topuklu giydi ve parlak bir makyaj yaptı.
Artem bir kez ortadan kayboldu. Çağrıları cevaplamadı, SMS'e cevap vermedi. Kendisi değildi, her şey elinden düştü, her saniye telefonu kontrol etti, ağladı, görünmesi için dua etti ve tüm dudaklarını kana ısırdı. Artyom ertesi gün kendini hissettirdi. Kısa bir mesaj aldım: “Üzgünüm, başka bir tane buldum.” Sanki yıldırım çarptı, sanki kendine ait değildi, neredeyse gözlerini dolduran gözyaşlarından dokunarak mutfağa girdi. Masada bir adam oturuyordu, başını elinde tutuyordu. Yorgun, tiner, gözleri altında koyu renkli halkalar olan ve 10 yaşındayken hissetti, yanına oturdu ve sessizce ağlamaya başladı. Onu yakınına çekti, başının üstünü öptü. Şimdi ikisi de ağladı. Sonuçta, hala çok fazla konuşmak zorunda kaldı.