Son parçamdan sonra öğrenci borç iptalini ekonomik bir bağlama oturtmak 1970’e dönersek, bir okuyucudan bir e-posta geldi. Bu kişi 1970’lerde deneyimin kullanımını “cesaret kırıcı” ve “ilgili değil” buldu. 2000’den 2022’ye kadar olan döneme bakmak, “borcun nasıl dağıtıldığını” ve onu elinde tutanlar üzerindeki etkisini daha iyi yansıtacaktır.
Büyük sorular: 70’lerin temel çizgisi “eleştirmenleri susturma girişiminden başka bir şey değil miydi?”
İyi bir soru. Cevap hem evet hem hayır.
Bir önceki parçada bahsedildiği gibi, “Bir zamanlar mümkün olan şey – ‘Ah, yaz aylarında gazla çalışan sokak lambaları kaldırımları aydınlatırken kendimi üniversitede haftada 100 dolara çalışarak geçirdim, o halde bugün çocuklar neden yapamıyor?’ – artık mümkün değil. çoğu için değilse bile. Öyleymiş gibi davranmak, farklı bir gaz aydınlatma biçimi haline geliyor.”
Bu günlerde çocuklar hakkında kesinlikle bir yorum ve parmak sallama seli var. Ve daha önce de belirttiğim gibi, her iki taraf da tamamen yolun omzunu aşmış ve gerçeklik dünyasını bir fantezi için terk etmiş gibi değil. Evet, belki de torunları bu sorunla boğuşuyor olsa da, gençlerin günlük ekonomik hayatından çok uzak olsalar da, daha önce mümkün olanın hala mümkün olduğunu iddia etmek isteyenler var.
Bir de öğrenci kredisi ile ayrılan ve maaşlarına burun kanamasına davetiye çıkaracak kadar yüksek başlamadan bunları yöneten gençler de var. Sonra tekrar, dört dakikalık bir mil koşabilen (üç dakikalık bir mesafe bırakalım), 30 kişiyi zamanında akşam yemeğini besleyebilen veya pi’nin ilk yüz basamağını ezberleyebilen insanlar var.
Toplum kenarda değil, geniş ortada yaşıyor. Bugün bu, büyük ölçüde, şirket kârları yükselirken, çok zenginler hayal edilemeyecek kadar artarken ve dünya eylemsizlikten yanarken bile sağlam bir yaşamı sürdürmek için yeterince artmayan bir maaş deneyimi haline geldi. İşler pek çok yönden giderek daha da kötüleşti, biyologlara göre kurbağanın her zaman dışarı atlayacağı dışında, klişe “daha sonra kaynamaya ayarlanmış bir tencerede kurbağa” kullanmak neredeyse cezbedici. İnsanların çoğu zaman olduğu gibi, hayatlarını tehdit eden koşullara tolerans göstermezler.
Evet ve bu yaklaşımın sorunları buydu. Şimdi hayır, çünkü 1970’lere bakmak insanlara, özellikle de genç olanlara kaybettiklerini hatırlatmanın bir yolu. 1970’den bu yana geçen bir zamana bakmak kritik çünkü o zaman ülke değişmeye başladı. Kurumsal karların daha büyük bir bölümünün artan maaşlara gittiği bir dönemin sonuydu. Milton Friedman ve diğerleri, şirketlerin yalnızca hissedar değerini artırmakla yükümlü olduğu ve çalışanlara, topluma veya dünyaya karşı başka hiçbir sorumluluğu olmadığı yönünde ideolojik bir argüman ileri sürdü. Bu, iş hayatında pratik deneyimi olmayan insanlar, büyük paydaşların ne kadar önemsiz olduğunu ileri sürdüklerinde elde edeceğiniz türden bir saçmalıktır. Açgözlü yatırımcılar ve beceriksiz yöneticiler onu sürahi tarafından kapladılar.
Yüksek öğrenim söz konusu olduğunda – çünkü tartışma öğrenci borçlarını iptal etmekle sınırlı olduğunda, üniversitenin ne kadar aşırı pahalı hale geldiğini unutmak kolaydır – 1970’de, daha düşük hane gelirleri bile yıllık ortalama okul ücreti, ücretler, oda maliyetinden daha büyüktü. , ve dört yıllık bir kurumda yönetim kurulu. Artık durum böyle değil.
Sorun eğitimin çok ötesine geçiyor. Evlere bakın. Evet, fiyatları patladı ve etrafta dolaşıp fiyatları daha makul tutmak için yeterli değil. Ancak, bir yılın başındaki evlerin medyan fiyatlarını, ekonomik segmentlere göre medyan yıllık maaşlarla karşılaştırın ve aynı örüntü ortaya çıkıyor. İşte bunu göstermek için bir grafik:
(Hatırlatmak için, grafikler tek bir medyan gelir yerine beşte birlik sosyoekonomik statüleri göstermektedir. İlk çeyrek en düşük gelire sahip %20’dir, ikinci çeyrek sonraki en yüksek gelire sahip %20’dir ve bu şekilde devam eder. herhangi bir yılda her biri için bir hanenin sahip olabileceği ve o beşte birlik dilimde kalabileceği en yüksek sayıdır.En üstteki değer aslında %20 değil, en üst %15’lik üst sınırdır. Bu yalnızca bu grubun en tepesini değil, aynı zamanda hanelerin en zengin %5’inin alt kısmı, hepsi de en azından bunu yapıyor.)
Ve bu fiyatlar, pandemi sırasında alınan devasa atlama evleri değerleri olmadan. Neden bu kadar çok insanın satın almak yerine kiralamayı bıraktığı merak ediliyor mu?
Yine, 1970’lerde bir şeyler değişti. Az çok sürdürülebilir bir modeldi, bazı insanlar çok daha fazlasını yapıyor ama yine de çoğu kişinin kavrayışından kaçan Amerikan rüyasının bir tür kullanılabilirliğini koruyordu.
İnsanlar şeylerin ne kadar farklı olduğunu anlamazlarsa, geçmişi şimdi mümkün olanın bir planı olarak görmek yerine daha yakın tarihli sonuçlara bakarlar. Daha gençseniz ve bu çerçeve sizi sinirlendiriyorsa, öyle olmalı. Çubuğun sürekli kısaltılmış ucunu alıyorsunuz.
Kaynak : https://worldnewsera.com/news/finance/personal-finance/the-big-reason-why-student-loans-and-so-much-more-must-refer-to-the-1970s/