Eski Ahit zamanında, İbraniler her şey için fedakarlıklar yaptı. Farklı durumlar ve farklı durumlar gibi bir fedakarlık talep etti. Bir yanma teklifi, bir yemek teklifi, bir barış fedakarlığı, bir günah teklifi veya bir suçluluk teklifi. Her kurbanın belirli kuralları ve düzenlemeleri vardı. Ayrıca bayram günlerinde, yeni ayda, dolunayda vs. de fedakarlıklar yapıldı.
Tanrı'nın Kuzusu olan Mesih, tüm Malaki'ler için yapılmış mükemmel bir fedakarlıktı (İbraniler 10), bu da Eski Antlaşma'nın fedakârlıklarını gereksiz kıldı. Tıpkı İsa'nın yasayı yerine getirmeye, daha da büyük hale getirmeye gelmesi gibi, kalbin niyeti, yapılmasa bile günah olabilmesi için kurban sistemini de yerine getirdi ve genişletti. Şimdi manevi fedakarlıklar yapacağız.
Geçmişte, Romalılar 12 ve 17. ayetlerden Mezmur 51'den ilk ayeti okuduğumda, başımı salladım ve evet, elbette manevi kurbanlar demek istedim. Ama bunun ne anlama geldiğini bilmediğimi asla kabul etmezdim. Manevi kurban nedir? Birini nasıl feda ederim? Manevi bir kuzu bulmalı, manevi bir sunak koymalı ve boğazımı manevi bir bıçakla mı kesmeliyim? Yoksa Paul başka bir şey mi demek istiyordu? (Bu retorik bir soru!)
Sözlük, bir kurbanı "İlahiyat için değerli bir şeyi feda etme eylemi" olarak tanımlar. Bu, Tanrı için değerli olabilecek elimizde ne var? Bizden hiçbir şeye ihtiyacı yok. Ama kırılmış bir zihin, dua, övgü ve bedenimizi istiyor.
Bunlar büyük fedakarlıklar gibi görünmeyebilir, fakat bunların insanın doğası için ne anlama geldiğini düşünelim. Gurur, insanlığın doğal halidir. Kırık bir zihnin kurbanını getirmek, gururu ve doğal olmayan bir şey için kibirimizi bırakmaktır: alçakgönüllülük.
Dua - Tanrı ile konuşmak, O'nu dinlemek, O'nun Sözü, dostluğu ve cemaati, Ruhun Ruhu - hakkında düşünmek, arzu edebileceğimiz diğer şeylerden vazgeçmemizi, böylece Tanrı ile zaman geçirebilmemizi gerektirir.
Düşüncelerimizi kendimizden uzaklaştırdığımızda ve evrenin büyük tanrısını merkeze koyduğumuzda övgü olur. Yine, bir insanın doğal hali sadece kendini düşünmektir. Övgü bizi Rab'bin taht odasına getirir, burada O'nun egemenliğinden önce dizleri feda ederiz.
Roman 12,1, bedenimize, ruhani ibadetimizin oluştuğu, kutsal ve sevecen, yaşayan bir fedakarlık olarak vermemizi emreder. Bedenlerimizi bu dünyanın Tanrısına feda etmek yerine, bedenlerimizle kendimizi Tanrı'nın emrinde tutuyoruz ve günlük faaliyetlerimizde ona tapıyoruz. İbadet zamanı ile ibadet dışı zaman arasında bir ayrım yoktur - bedenlerimizi Tanrı'nın sunağına yerleştirdiğimizde tüm yaşamlarımız ibadet olur.
Bu fedakarlıkları günlük olarak Tanrı'ya sunabilirsek, bu dünyaya adapte olma tehlikesi altında değiliz. Bunun yerine, gururumuzu, irademizi ve dünyasal şeyler için arzumuzu, ego ile olan ilişkimizi ve egoizmimizi bir numaraya koyarak dönüştürüyoruz.
Bundan daha değerli veya değerli fedakarlıklar sunamayız.
Yazan Tammy Tkach