“İnsanlara bu savaşta ne olduğunu bildir. Gerçek. Bu şekilde ... "
(131-th Maikop Tugayı'ndan kurtulan birkaç kişiden biri)
(131-th Maikop Tugayı'ndan kurtulan birkaç kişiden biri)
HAZIRLIK "GENÇ"
Yeni bir arifesi, 1995, yıl. Rus birliklerinin sütunları Çeçen idari sınırını geçti ve ileri birimler Ken-Yurt köyü yakınlarında pozisyon aldı. Bizden karşısında Sunzhensky Geçidi. Bundan ve diğer taraftan yoğun harçlardan, Gradov'dan yoğun çekim. Henüz kayıplar. Benim işim eğitim keskin nişancıları. İş ilginç, ama özenli, başvuruda - genç, tecrübesiz adamlar, daha önce bir keskin nişancı tüfeği görmedim.
Bir keskin nişancı için onun bilmesi ve sevmesi çok önemlidir. silâhve bu duygu, belki de yarın gerçek bir rakiple yüzleşmek zorunda kalacak olan genç askere aşılamaya çalışıyorum. Öncelikle, SVD tüfeğinin özel olarak hazırlanması gerektiğini açıklıyorum. Pillerin uygun şekilde hazırlanması - yedek ve temel - şarjı için bir yer düzenlenmesi konularına çok dikkat ediyorum. Popo üzerinde izmaritleri mutlaka lastik takmak için (bir el bombası fırlatıcıdan alınabilir). Kanca, kanca olmadan pürüzsüz, yumuşak olmalıdır. Bazen bu "küçük şeyler" her bir keskin nişancı için ayrı ayrı hazırlanmalıdır. Görme için yedek ışık hakkında unutma.
Silahları normal savaşa getirmek (veya aynı zamanda “sıfırlamak”) ve bunun ardından gelen savaş kullanımı aynı partiden mühimmat kullanımıyla yapılmalıdır (keskin nişancı kartuşları B-32). Karışımı unutmamalıyız - görünüşte yumuşak bir göz altı.
Ateş etmeden önce namlu kuru olmalıdır. Namluyu temizlemek için genellikle beyaz bir bezle telefon kablosu kullandım. Görünüşe göre, SVD'ye karşı bu kadar titiz olan tutumum alt bölümde fark edildi; bir zamanlar “Stradivarius tüfek” den başka bir şey söylenmedi. Yakalayan ifade: "Tüfek, güzel bir kuruşa çarçur" - mezunlarım arasında bir yer buldu. Gerçekten de, doğru silah kullanımı sayesinde, oyun kartını 100 mesafesindeki altı atıştan yarıya indirmeyi başardım.
Çocuklara öğretebildiğim her şey daha sonra onlar için yararlı oldu ve aç, düzensiz, tutturulmamış “hodgepodge” cesaret harikalarıyla çalıştı. Ve bunlar boş sözlerden uzak. Grozni'deki savaşlardan sonra, Rus askerimizin doğada herhangi bir denizci haydutundan daha güçlü olduğuna, doğru bir eğitim ile derinden ikna oldum.
Güzel değil
Psikolojik hazırlık konularına büyük önem verilmelidir. Kırk beş gün kesintisiz bir muhabbet durumunda kalmak uzun bir süredir. Sürekli psikolojik ve fiziksel stres yüzünden askerler hızla tükeniyor. Batı ordularında "atış hattında" bir asker bulma faktörünün dikkate alındığını belirtmekte fayda var. Örneğin, Balkanlar'da bir askeri operasyon gerçekleştirmeden önce, NATO’nun bazı bölgelerinde psikolojik hizmetler aktif olarak çalışıyordu.
Hem savaş öncesi hem de savaş sırasındaki Rus askeri, sadece gerekli gıda maddelerinde sınırlı kalmamakta, aynı zamanda bazen de komutanlarının dikkatinden mahrum kalmaktadır. İnsani yardım, bir kural olarak, yalnızca arka birimlere ulaşır. Savaş formasyonlarında olan savaşçıların bazen üniformalarını ve ayakkabılarını yıkamak, kurutmak için hiçbir yerleri olmaz. Bu yüzden ön hatlardaki temizlik ve hijyen sorunları oldukça keskindir. Pediculosis ve fungal enfeksiyonlar gibi hastalıklar yaygındır.
REID
Sabahları 6 saatlerinde bir gece baskınından geldi. 10 saatlerde, çoktan gönderdiğimde, Albay Piha N, “Çeçen bir keskin nişancı ile mücadele etmek isteğiniz var mı?” Diye baktı.
Görünüşe göre, düşman keskin nişancı yalnızca gece, Sunzhinsky sırtının önündeki kontrol noktasında çalıştı. Ateşiyle, askerleri sürekli gergin bir konumda tuttu ve o günlerde kelimenin tam anlamıyla herkesi tüketti. Özellikle geceleri shlopotat mermi tehdidi nedeniyle, askerler zaten zihinsel çöküşün eşiğindeydi.
Düşman atıcısının taktiği basitçe utanç verici: bir tepeden bir atış, diğerinden bir buçuk ila iki saat ve üçünciden bir buçuk ila iki saat. Barikattaki bu gerginlik, sonuçları çok daha ciddi olmadığı sürece, ılık bir yaz gecesinde, saplantılı bir şekilde sivrisinek sivrisineğinin varlığı ile karşılaştırılabilir.
Dinlendikten, ekipmanı ayarladıktan ve silahı kontrol ettikten sonra, akşamı kötü kapılı kontrol noktasına gittim. Benimle tanışan Komutan Viktor Fedorovich çok sevindi: “Sasha, canım, bekliyoruz ... borçluyum!” Askerler bana bir merak gibi bakıyordu. Ve öfkeyle yuvarlandı! Etrafıma baktım - savunma tüm kurallara göre organize edildi - beton şartları, BMP standı. Tek bir rahatsızlığı gidermek gerçekten imkansız mıdır?
Haritaya baktım, alanı aydınlattım, mayın tarlalarının yerini belirledim. Komutan keskin nişancıların nerede ateşlendiğini gösterdi. Olası hareket yollarını atış pozisyonuna ve kalkış yerlerine belirlemeye çalıştım. Memurlarla, askerlerle konuştum. "Stradivarius tüfeğini" sardı ve gece görüşünü sağladıktan sonra, döndüğümde mayın tarlalarından geçişi sağlamak için komutanla anlaştım. “Evet çocuklar, daha dikkatli olmalısınız. Bana ateş açmayın, ”Böyle bir uyarı yapmanın gereksiz olmadığını düşündüm. Daha önce böyle bir durumla başa çıkmak zorundaydık: Düşman olarak baskından dönenleri yanıltarak, kendi konumlarından kendilerine ateş açtılar.
Sabaha kadar geri dönüşüm yok. Elimi bloğumda kalan el salladım, birkaç dakika sonra zaten düşmanın bölgesinde bulundum.
Orman kuşağındaki gözlem yerini seçtim. Derinleşmeye başladı ve dürbün ile gece görüşünü çevreleyen alanı incelemeye başladı. Yalan söylerken, gece seslerini uzun bir süre dinledi - sert donlarda hafif adımlar daha da yüksek sesle duyulur. Uzaklarda bir yerde steli duyabilirsiniz ... Banliyöde arabaların hareketi ... Yanımda iki çakal koştu. Geceye yaklaştıkça don yoğunlaştı ve bir saat sonra kemiklere nüfuz etmeye başladı.
Zaman uzun ve sıkıcı. İrade ile kendimi soğuğu görmezden gelmeye zorlarım. Gece yarısından sonra zaman geçti. Öfke “ruh” üzerine kaynar. Ve sabaha kadar oturdu. Düşman keskin nişancısı, görünüşe göre, o gün bir "izin günü" geçirdi.
Ruh hali kötü. “Koridoru” bekledikten sonra kontrol noktasına dönüyorum. Yardım edemediğim insanların önünde gri bir sıçan gibi parçalanmaya karşı suçluluk duyuyorum - askerlerin gözlerine bakmak istemiyorum. İlk araba ile birimine döndü. Ve o anda 131 I Maikop taarruz için hazırlanıyordu.
İKİ ÇEKİM - İKİ KUVVET
Sigara dumanından boğulduğum gerçeğinden uyandım. Savaşçılar baskınlardan geri döndü ve şimdi heyecanlarını izlenimlerini paylaşıyorlar. Fakat başarısız bir “av” den sonra ruhum iğrenç ve kasvetli oldu. Öğle yemeğinden sonra bir sonraki çıkış için tekrar hazırladı. Kontrollü silahlar, mühimmat, gece görüşlü dürbün, donanımlı teçhizat.
Alacakaranlık ile kontrol noktasına gitti.
Her şey tekrar eder: mayın tarlasının geçişi, barınak arayışı, arazinin incelenmesi. Akşam 8 tarafından bir düşman keskin nişancı görünmeye başlar. Blok yönünde bir yerden tek bir atış çatladı. Başka bir yere taşındım. İncelikle 2 - 3 saatini ininde geçirdi ve keskin nişancıyı terkettiğini veya önceden hazırlanmış bir sığınakta dinlendiğini fark etti.
Düşmanın bölgesine, Grozni'nin eteklerine doğru daha derine gitmeye karar verdim. Uzakta bir çiftlik ve birkaç ev gördüm. Niva, ışıklar söndükten sonra, binalara giden 100 - 150 metre idi. Bir adam arabadan çıktı ve yavaşça bagajdan bir miktar kargo almaya başladı.
Yakından baktım - cephaneli çinko! Şu anda, ikinci bir adam evden ayrıldı, bu da Niva'dan cephaneyi boşaltmaya başladı.
Ateş etmeye hazırım. İlk atışım en yakın aksiyon filmi içindi. Kafasında bir mermi aldığı için yere düştü. Arkadaşı hemen arabanın arkasına eğildi. Başlığı kaputun arkasından tekrar belirene kadar beklemek zorunda kaldım. İkinci atış Ve şimdi Niva'nın tekerleklerine iki ceset yalan söylüyor.
Evden iki silahşör daha atladığında, bu benim için büyük bir sürpriz oldu. Ancak, ayrım gözetmeyen ateşlemeyi açtıktan sonra sadece paniği yoğunlaştırdılar. Topçumuz da, olaydan iki dakika sonra çılgınca ateş açan duyularına gelmelerine izin vermedi.
ÖLÜM SNIPER
Kendi toplarımın bombardımanından kaçmaya çalıştım - Gecenin karanlığına derin ve geniş bir ışınla daldım. Yokuşa tırmanırken aniden kendisini bir sığınağın önünde buldu. Neyse ki, beton yapının terk edildiği ortaya çıktı. Yakınlarda Grad MLRS pilinin boş caponier'ları var.
Petrol platformunun yanında iki silahlı adamın göründüğü bir yol var. Magpies, görünüşlerini haykırışlarıyla bildirmişlerdir. Bir çift çite ulaştıktan sonra tetiğe hafifçe bastım. Shot. Ayrıca hemen yakınında olmayan kontrol noktasına doğru da ayrılıyorum.
Geri dönüş yolum kirişin altından geçiyor. Bazen etrafa bakmak için, yokuşa tırmanıyorum, ancak bir deve dikeninin yoğun çalılıkları nedeniyle hiçbir şey görünmüyor.
Kontrol noktasına yaklaşırken, aniden bir keskin nişancı karakteristik sesini duydu. Neredeyse atış tarafına koştu. Dürbünlerin gözlüğüne tutunarak bölgeyi dikkatlice inceledi. Karaca, yakındaki bir yere bağırdı, bir süre sonra korkmuş bir hayvan benden geçti.
Kirişin diğer tarafındaki optiklerde, hareket olduğunu fark ettim. Peered - boynuna asılı dürbün olan bir adam. Hedef yaklaşık 70 metredir.
Dürbünlerimi bir kamuflaj ceketinin altına gizleyerek tüfeği kaldırdım. Omzunda büyük bir tüfek olan açıkça görülebilen bir adam görmeye devam ediyorum. Belki de bu optik bir yanılsamadır, ancak bana göre her adımda bir sebepten birinin boyutu küçülmüş gibi görünüyordu. Sadece bir atış yapmaya hazırlamıştı - ama hedef gitmişti.
Hesaplamalarıma göre bir insanın görünmesi gereken yere koştum. Ama o orada değildi. Belirli bir riske rağmen geri dönmem gerekiyordu.
Onun görüşünü kaybettiğim yere geldiğimde, çevreyi dikkatlice inceledim. Buradaki yolun aniden düştüğü ortaya çıktı. Kirişin diğer ucunda bir kabus, bir ev ve bir tuvalet var. Mesafe - iki yüz metre.
Bir kez daha dürbünleri kamuflaj önlüğünün altına gizledim ve tüfeğimi yükselterek kapsama giriyorum. Bu benim amacım! Bir adam yavaşça kabusa yaklaşır. Nişan alarak. Nefes almamın nasıl düzgün bir iniş seçmemi engellediğini hissediyorum. Adam zaten kapıyı açtı ve evin eşiğini geçmeye hazır ... Atıştan geri tepme. Açık kapının ışıklı açıklığını ve oradan çıkan yalan söyleyen birinin bacaklarını açıkça görebilirsiniz.
Bir süre bekledim. Evin içinde veya dışında şüpheli hareketler yok. Görünüşe göre, etrafta kimse yok - aksi takdirde atışı evin içine sürüklemeye çalışırlardı. Kabusları dikkatlice yürüdü. Bir el bombası çıkardı, tam olarak, çeki düzeltti ve sonuna kadar çekmeden açılışa gitti. Kapıyı açtı, içeri girdi. Ölü adamın kafasını kıllarından kaldırdı ve omuz bıçaklarının arasına dizini bastırdı. Eller yapışkan kan hissetti. Bir kontrol atış ve bir bıçak gerekli değildir.
Cesedini yerinde bırakarak odaya baktı. Ölü, görünüşe göre, o belirsiz keskin nişancı oldu. Bu onun mükemmel ekipmanı ile kanıtlandı. Ve ev, bir keskin nişancı sığınağının tüm kurallarına göre donatıldı - uzun süre boyunca. Raflarda - ithal edilen mükemmel kuru rasyonlar, birkaç kutu tavuk bezelye ile güveç. Ocakta bir su ısıtıcısı var. Katta bir yastık, bir balta, yabancı bir bıçak, stoklanmış kuru odun bir şilte var.
Kendi kendime düşündüm: kontrol noktasından uzakta değil ve ışının kendisi kabusu meraklı gözlerden gizlice gizler. Düşmanın hareketlerinin taktiklerini hayal etmeye çalışıyorum: geceleri sobayı tutacak, kahve içecek ve avlanmaya başlayacak. Bir veya iki atış ve geri. Aynı zamanda iki ya da üç saat içinde tekrar duracak - yine kontrol noktasında.
Yanında belge yoktu. Vatandaşlığı yüz olarak belirleyemezsiniz. Mükemmel gece görüşüne sahip, kalibreli 12,5 mm bipod üzerinde Heckler ve Koch tüfeği özel ilgi gördü. Burada bulunan Nokia radyo istasyonu da öldürülen kişinin çoban olmadığını kanıtladı.
Kaybeden keskin nişancıyı kabusun kapılarına çekti. Kar ellerini kandan sildi.
Birime döndükten sonra, tugayın savaş birimlerinin çoğunun Grozni'ye yeniden yerleştirildiği ortaya çıktı. İletişim şefi çadırın içine girdi. Beni görünce, kaptan eşikten bağırdı: “Neden burada oturuyorsun? Kavga var! .. ”Ve doğru, telaş her yerinde hüküm sürdü. Bununla birlikte, bir sonraki akaryakıt kamyonları konvoyuna, "Shilok" ve "Ural" cephanesiyle, yalnızca ertesi sabah şehre kalan birimleri yakalamak için toplandı.
Şehir merkezinde bir 131 Maykop tugayının bir sütunu yandı. Radyodaki Tugay Savin komutanı çaresizce yardım istedi. Şef Peshkov'un ağrı kesici ilaçları için Promedol'e yalvarırken, kendisi için bir tüp tuttu. Kalan on tane, BMP ekibine kuyruk numarası 232 ile verildi. Daha sonra, BMP’nin kendisinde olanların hepsinde, sadece ben hayatta kaldım. BMP, bir el bombası fırlatıcısının beş vuruşundan yandı.