Ekim ayında, 1914 ve 1915'in başlangıcında, Almanlar top mermilerinde kimyasal madde kullanmaya başladılar ve onları bir şarapnel şarjı olarak karıştırdılar. 22 Haziran 1915, Grurii ormanındaki savaş sırasında kimyasal kabuklarla güçlü bir darbe aldılar.
İlk olarak, topçu mermileri tahriş edici toksik ajanlar kullandı - kloropikrin, bromoaseton, benzil bromid ve siyanobenzil bromid. Sudan daha yüksek bir kaynama noktasına sahip olan bu maddelerin en tipik olanı normal sıcaklıklarda yavaşça buharlaştırıldı ve çok aşındırıcı sıvılar oldu. Kloropikrin ve brom siyanbenzil, güçlü bir laktasyona neden olmakta, maruz kalan bölgede gaz maskesi olmadan kalmanın imkansız olduğu bir durum yarattı.
1916'in ilkbaharından bu yana, boğucu bir ajan, fosjen ve difosjen ile doldurulmuş kimyasal mermiler, arenaya etki eder, solunum yolunun mukozalarını etkiler, solunum işlemini bozar ve ölüme neden olur. Bu tür kabukların kullanımı Verdun 22'in Haziran 1915'inde yapıldı - 7 kabuklarının serbest bırakılmasından önceki 100000 saatlerinde (1600 kişi zehirlendi,% 5'u öldü).
1. Gaz maskeli İngiliz topçular.
Kloropikrin veya diğer maddelerle bir karışım halinde fosgen veya difosjen ile donatılmış kabukları, doğada boğucu ve yırtılmış ve Almanları yeşil haç işaretleyen kabukları aittir. Bu kabukların taktiksel kullanımı, içlerinde kullanılan kimyasal maddenin nispeten yavaş buharlaştığını ve bombardımanın sona ermesinden bir saat önce etkilenen bölgelerin işgal edilmesinin yasak olduğunu hesaba kattı.
1916'teki Rus topçu - 1917 de benzer mermileri aldı; bunlar kloropicrin ve sülfüril klorür (merminin kabuğu kırmızıyla boyandı ve baş kısmı gri-vahşi renkte) ve koloni (fosjen ve klorin teneke karışımı) ile doldurulmuş benzer mermiler aldı. gazların patlaması ile oluşan parçacıkların ağırlıklandırılması, merminin kabuğu mavi ve baş kısmı gri renkte boyanmıştır). El kitabı, bu mermiler tarafından ateşlenen alanların, ateşkesden 15 - 20 dakikadan daha önce kullanılmamasını tavsiye etti.
Haziran 1916’ta, Somme’deki savaşlarda bulunan Fransızlar, çok zehirli bir hidrociyanik asit, kloroform ve ağırlıklandırma maddesi karışımıyla donatılmış kabukları kullandı: klorik arsenik ve kalay. Ağırlıklandırmanın, bu karışımın oldukça uçucu ve elastik buharlarının etkisini arttırması amaçlanmıştır. Bununla birlikte, insan solunum merkezinin, 0,55 litre havanın 1 gramında bir XNUMX gram konsantrasyonunda felç edilmesi sonucu anında ölüme neden olan prusik asidin kendisi, canlıları etkilememiştir. Bu karışımın adı vensenita.
1916'ten gelen Rus topçularında da vensenite ile donatılmış mermiler vardı - bunlar tamamen mavi renkte boyandı ve kullanımları askerlerin ateş alanını işgal etmesi için geçici gecikmeler gerektirmiyordu.
12 Haziran 1917: Almanlar ilk defa sıvı hardalla doldurulmuş kabukları kullanıyorlar - adı ve işaretini taşıyan sarı haç. Hardal gazı veya hardal gazı, önceki savaş gazlarından farklı olarak bilindiği gibi, yalnızca solunum sistemi ve gözlerin mukoza zarlarında değil, aynı zamanda dış deride de yanar ve süpürasyona neden olur (bu nedenle kabarma veya cüruflu gaz olarak da bilinir). Yüksek bir kaynama noktasına (217 derece) sahip olan zemine püskürtülen hardal gazı oldukça uzun bir süre boyunca aktifti (kuru ılık mevsimde birkaç günden birkaç haftaya kadar - düşük sıcaklıkta). Hardal gazı cilde yavaşça nüfuz etti ve vücut üzerindeki etkisi ancak 5-6 saat sonra ortaya çıktı.
22 Temmuz 1917: Almanlar hardal gazı kabukları kullandı (bombalama bir saat boyunca yapıldı), 4047 insanının zehirlenmesine yol açtı (% 25 öldü). İyileşme yavaştı: 45% X gün sonra% 18, 60% 35 güne döndü ve 75% 17 gün sonra zehirlendi (% 25% savaş yeteneğini kaybetti). Almanların imigritik mermileri muazzam boyutlarda kullandıkları gerçeği, Neville yakınlarındaki Ağustos 20 1917'in, 10 kilometresinde 400000'in bu tür mermilerin XNUMX'ini piyasaya sürdüğünün kanıtıydı. Ve Bay Armantier durumunda, bu tür miktarda sarı haç kabukları, akarsulardaki caddelerde sıvı hardal aktı (kazananlar - Almanlar şehre iki hafta içinde girebildiler - ancak etkilenen ağartıcıya uçaklardan uzun süre işlem yaptıktan sonra).
Listelenen kimyasal kabukların tümü, yüksek patlayıcı etkisinin olmaması, kırılma sırasında çok daha zayıf bir ses ve kalın beyaz bir bulutun oluşması nedeniyle normal olanlardan farklıydı. İkinci durum, neredeyse tamamen zehirli bir sıvıyla doldurulmuş, doğrudan mermi içine yerleştirilmiş kimyasal bir merminin ya da (metalin aşındığı kimyasal sıvılar için) içindeki kurşun ya da cam bir kapsülün yapılışı ile açıklanmıştır. Böyle bir merminin patlaması (daha doğrusu açılışı), kapalı bir sigorta camına yerleştirilmiş az miktarda bir patlayıcı (1'ten% 3 zehirli sıvı hacminin) kullanılarak gerçekleştirildi. 76 mm üzerindeki kalibreli kabukları için bu değer hafifçe artarak% 15'e ulaştı (3 gram zehirli madde için 900 inç mermi için 23 gram patlayıcı vardı). Patlayıcıda, merminin kimyasal sıvısının aktif olarak püskürtülmesiyle oluşan artış, konsantrasyonunu önemli ölçüde azaltacaktır.
2. Kimyasal bir kabuğun yırtılması.
Böylece, aşağıdaki kabuk tipleri ortaya çıktı: a) tamamen kimyasal; b) Ek bir patlayıcı yükü olan kimyasal mermiler; c) karşılaştırılabilir miktarda patlayıcı ve toksik madde içeren parçalanma-kimyasal mermiler (ikincisi bir mermiye, sıvı değil, katı halde yerleştirildi). Sonuncu tipteki kabukların teçhizatı için, katı halde daha uygun bir taktiksel ve güçlü fizyolojik etkiye sahip olan bu maddeler seçildi. Bu yüzden (mühimmatın arkasında bulunan) katı hardal gazıyla donatılmış, çift sarı bir çapraz mermi vardı. Bir mermi molasından sonra dumana dönüşen katı hardal gazı daha da aktif hale geldi.
Aynı tip, mermi patlaması sırasında minik katı partiküllere dönüşen katı bir madde olan difenilkloroarsin ile donatılmış ve bu nedenle mükemmel bir sigara tiryakisi olan Alman mavi çapraz mermisini içerir. Diphenilchloroarsin burun ve boğazda ağrı, koku alma ve trigeminal sinirlerin tahriş olmasına, sürekli hapşırma ve mukus akıntısı ile öksürmeye neden oldu. Bu maddenin en küçük parçacıkları, kömür gazı maskelerinin gözeneklerinden kayabilir. Mavi haçın kabukları ilk önce Almanlar 2 Eylül 1917 g tarafından kullanıldı.
Sarı fosforla donatılmış sözde karma eylemin mermisi de belirtilmelidir. Havadaki kendiliğinden yanma özelliğine sahip olan (çok renkli sütlü duman), yüksek derecede zehirli olan bu maddenin yalnızca zehirli bir etkisi değil, aynı zamanda yanma ve maskeleme (duman nedeniyle) etkisi de vardır.
3. Gaz saldırısı.
1917'in ikinci yarısında yeni toksik ajanların, hardal gazı ve arsinlerin kullanılması savaş kayıplarını arttırdı. Bu nedenle, İngiliz 2 Ordusu Genelkurmay Başkanlığı'nın raporuna göre, Avekur'dan Dample'ye ön cephede çalışan topçu akülerindeki kimyasal mermilerdeki kayıplar, 1’un 1’in - 1917’in - 130’in 55 piller -% 80 personel.
Kimyasal mermi oranındaki artış, örneğin, Amerikan birliklerinin cephaneliğinde, bütün mermilerin% 40'unun kimyasal olduğu ve Almanların, 1918'in ilkbaharındaki ikinci Marne savaşının başlangıcında, hacmini% 89'e getirdiği gerçeğiyle belirtilmektedir.
4. Amerikan topçuları, kimyasal savaş karşıtı atışlardır. 3 Ekim 1918
Kimyasal mermilerin taktiksel kullanımı, kullanılan zehirli maddelerin kalıcılığı ve etki süreleri ile belirlenmiştir. Venzenitovy kabukları, sarı fosforlu kabukları yanı sıra, çift sarı haç ve mavi haç kısacık bir etki yarattı. Bombalamadan kısa bir süre sonra bombardıman bölgesine asker göndermelerine izin verdikleri için saldırganın kabuklarıydı. Hazırlanan vakti olmayan düşmanı çabuk bir şekilde yok etmek için ani bir kasırga ateşi açarken listelenen mermiler kullanıldı (mesela, difenilkloroarsin ile mavi bir çarpı mermisi olan kabukları kullanmak, düşmanı gaz maskelerini atmak ve diğer, daha tehlikeli savaş gazlarına karşı savunmasız hale gelmek için hazırladı) ).
Savunma tipi mermi, alanı sıvı hardal gazıyla kalıcı olarak kirleten sarı bir haçtı. Saldırı sırasında sarı bir çarpı da kullanılabilir, ancak saldırının kanatlarını emniyete almak için işgal edilmemesi gereken alanlarda - örneğin, ana grev bölümüne bitişik olarak). Bu alanlar yeterli sayıda kimyasal mermiden etkilendi (Alman standardı 12000 ve her kilometrekare 75 için% 10 150-1 mm kalibreli mermiler). Düşmanın savaş kabiliyetini azaltmak veya gaz maskelerini devre dışı bırakmak için, göz yaşartıcı boğucu maddelerin - yani kırmızı veya kısmen mavi Rus kimyasal kabukları veya Cermen yeşili çapraz kabukları kullanılması uygun görülmüştür.
Bir 75-76-mm kimyasal mermiyi kıran bulut 5 metrekarelik bir alanı kapladı. Ancak, karelere ateş ederken gerekli mermilerin sayısını hesaplarken, normdan devam ettiler: 3 metrekare başına bir 40 inçlik kabuk ve 6 metrekare başına bir 80 inçlik kabuk. Önemli bir durum, ateş eden kimyasal mühimmatların sistematik doğasıydı. Rüzgar gücü, yağmur ve diğer meteorolojik koşullar dikkate alınmıştır.
Konudan sapmamıza rağmen, Rusya ordusu tarafından kullanılan diğer (kimyasalların yanı sıra) özel mermilerin (aydınlık, kışkırtıcı ve duman) (özellikle de kimyasal olanlarla birlikte kullanıldığı için) özel olarak nitelendirilebilecek özel mermiler türlerini kısaca tanımlamamız bize çok ilginç geliyor. 48-lineer tabancalara ve 6-inç howitzers'a tanıtılan birinci tip kabukları, mermilerin üstlerindeki katlanmış paraşütlere tutturulmuş parlak Bengal ateş çekirdekleriyle değiştirildiği ortak bir şarapnel parçasıydı. Böyle bir mermi bir patlama yükünün patlamasından patladığında, çıkarılan çekirdekler atılır. İkincisi, düşmeye başlayan, çekirdeğin düşmesini yavaşlatan ve böylece araziyi aydınlatma süresini uzatan paraşütlerin açıklamasını çekti - yaklaşık bir dakika oldu. Aydınlatma alanının yarıçapı yarım kilometreye kadar.
Kışkırtıcı mermilerin en karakteristik özelliği şunlardı:
1) Kışkırtıcı şarapnel. Gronov sisteminin yanıcı mermileriyle donatılmıştı - bu, yanık yapılı bileşimli bakır kollu (çap 0,85 inç) olan mermiler yerine doldurulmuş olağan bir şarapnel türüdür. Bu tür kurşunların sıraları, nitrat ile emprenye edilmiş ipliklerle astara bağlanan siyah toz torbaları ile değiştirildi. Mermi kırıldığında, mermiler ateş aldı ve patlama ile itti, karşılaşılan engellere (tercihen tahtaya) bakarak, 200 metreye kadar ileri gitti.
2) Fosfor-kalıtsal bir yanıcı bileşimi olan el bombası. 12 yanıcı kartuşları içeriyorlardı. Aralarındaki boşluklar, fosforla doluydu, hava ile temasında yanıp sönüyordu. El bombası, etkisinden dolayı patladı ve sigortanın etkisinden patlama oldu. Bu gerçekleştiğinde, fosfor sıvısının ve bunun ve yanıcı kartuşların tutuşması - kalın duman çıkmasıyla.
3) Stefanovich sistem termit kabuğu, diyafram altında bir şarapnel gibi patlamış bir camdı. Boşluğun geri kalanı, ezilmiş alüminyum ve demir oksit karışımı olan preslenmiş termit ile dolduruldu. Mermi, termitin toprağa düşmeden 15 - 40 saniye boyunca (merminin ekseni boyunca özel bir ateşleyici vasıtasıyla) yanmasına neden olması beklenen uzak bir tüp ile beslendi. Yanmaya başladığında, termit, 2000 dereceye kadar bir sıcaklık geliştirirken, cam ısıtılır ve kısmen erimiş halde erimiş termitin bir kısmını püskürtülür. 30 ile yaklaşık saniyeler içerisinde, orada kalan bütün erimiş termitlerden mermiden bir ısıtılmış patlayıcı yükü fırlatıldı.
4) Yakovlev sistemi mermisi Stefanovich mermisine benzer, ancak daha uzundur. Segment tipindeki bu termit mermi, termitlerle dolmamıştı, fakat preslenmiş termitler ile doldurulmuş birkaç ayrı metal kap parçasına sahipti. Yangın yüke aktarıldığında, segmentlerdeki termit ateşi yakaladı ve merminin patlaması sırasında, yanan termitli segmentler bombardıman hedeflerine sıkışıp tutuşmalarına neden oldu.
Duman kabukları, duman filtrelerinin oluşması için tasarlandı. Bunun için kabukları, gri veya kalın beyaz maskeleme dumanı üreten (örneğin, Bir Stokes harcı için bir 3-inç mermi, 3 - 4 dakika boyunca kalın bir bulut oluşturdu) olağan Berger (nefes almaya zararsız) karışımı ile dolduruldu. Ancak en sık topçu duman kabukları, zehirli duman - sarı fosfor veren maddelerle doldurulmuştur. İkincisi, aynı anda yalnızca kimyasal bir ateşli mühimmat değildi, aynı zamanda nesneyi tamamen maskeledi - hedefi tamamen gizlemek için, 150 adımlarının önünde bu türden 8 - 12 çekimlerinden daha fazlasını vermemek yeterliydi.
devam edecek
Kimyasal kabukları dolu altında. 1 bölümü
- Yazar:
- Oleynikov Alexey