Steven Pifer tarafından
Ukrayna’da aylarca sürmekle tehdit eden çirkin bir yıpratma savaşıyla, bazıları olası bir tırmanıştan korkuyor ve Washington’a konuşmaya başla Moskova’ya ateşkes ve savaşın sona erdirilmesi hakkında veya teklif teklif etmek diplomatik fırsatları teşvik etmek.
Çatışmayı bitirmek pekâlâ müzakereleri gerektirebilir, ancak müzakere kararı Kiev’e ait olmalıdır.
Rus ordusu 24 Şubat’ta üç cephede geniş çaplı bir Ukrayna işgali başlattı. Ancak Mart ayı sonunda Ukrayna’nın başkentini ele geçirme hedefinden vazgeçmek zorunda kaldı ve geri çekildi Kuzey Ukrayna’nın çoğundan. Kremlin, kuvvetlerinin o zaman Donbas’a odaklanUkrayna’nın en doğusundaki Donetsk ve Luhansk oblastlarından oluşuyor.
Temmuz ortasına kadar Rus askerleri işgal etmişti. Luhansk’ın çoğu. Bu sembolik bir zaferi temsil ediyordu, ancak gerçekte üç ay süren şiddetli çarpışmalar çok az yeni toprak kazandı. Kabaca görmüş olan Rus ordusu, 15.000 ila 25.000 çatışmada öldürülen ve çok ekipman kaybeden askerler bitkin görünüyor.
Ukrayna ordusu da ağır kayıplar verdi ancak güçlendi. yeni silah akışları Batı’dan. Diğer şeylerin yanı sıra, Rus savaş suçları Ukraynalılar arasında keskin bir öfke uyandırdı ve direnme kararlılıklarını güçlendirdi.
Şimdi müzakereler için pek uygun bir zaman gibi görünmüyor.
Öncelikle, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ve Kremlin’i, ciddi bir şekilde konuşmaya hazır olduklarına dair hiçbir işaret göstermiyor. Rus yetkililer açıklama yaptı savaş amaçları Ukrayna için erken: Nazilerden arındırma (Yahudi bir cumhurbaşkanı tarafından yönetilen bir hükümetin), askersizleştirme, tarafsızlık, işgal altındaki Kırım’ın Rus toprağı olarak tanınması ve Donetsk ve Luhansk’ın bağımsız sözde “halk cumhuriyetleri” olarak tanınması.
Temmuz ayı başlarında, Rusya Ulusal Güvenlik Konseyi Sekreteri Nikolai Patrushev temelde aynı hedefler. Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov, 20 Temmuz’da Rusya’nın askeri amaçlarını genişletti ve Donbas’ın ötesindeki toprakları ele geçirmeye çalışacaktı. Daha sonra Moskova’nın “kabul edilemez rejim” Kiev’de.
Rusya’nın savaş alanındaki performansının beklentilerin çok altında kalmasına ve Ukraynalılar sistematik olarak askeri eylemlerde bulunurken kötüleşebileceği gerçeğine rağmen, Kremlin’in hedefleri değişmedi – Ukrayna’nın neredeyse tamamen teslim olması – Rus mühimmat depolarını yok etmek. Müzakere çağrısı yapanlar, Ukrayna’yı Şubat ayında başlayan en son işgalden öncekinden çok daha kötü bir durumda bırakmayacak herhangi bir uzlaşma için yer görüyor mu?
Ateşkes bile Ukrayna tarafı için tehlike arz ediyor. Rus birliklerinin doğu ve güney Ukrayna’nın büyük bölümlerini işgal edecekleri ve ayrılacaklarının garantisi yok. Ukraynalılar acı deneyimlerden ders aldılar. Eylül 2014 ve Şubat 2015’te, Donbas’taki çatışmayı sona erdireceği düşünülen ateşkesler, Rus ve Rus vekil güçlerini terk etti. bölgenin kontrolünde asla vazgeçmediklerini ve çekimleri tamamen durdurmadıklarını söyledi. Dahası, Rus ordusu yeniden bir araya gelmek, yeniden silahlanmak ve Ukrayna’ya yeni saldırılar başlatmak için ateşkesi kullanabilir.
Bu, bir ateşkes veya müzakerenin dışlanması gerektiği anlamına gelmez. Ancak, her iki rotanın da Ukrayna açısından taşıdığı riskler göz önüne alındığında, ateşkes görüşmelerine veya daha kapsamlı müzakerelere girişme kararı Başkan Volodymyr Zelenskyy ve hükümetine bırakılmalıdır.
Ukrayna liderliği şimdi bir çözüm araması gerektiği sonucuna varacak olsaydı, Moskova’nın uzlaşmaz müzakere talepleri Kiev’in tavizler düşünmesini gerektirecekti. Ukrayna tarafı için acı verici olacaklar ve neredeyse kesin olarak sert bir halk muhalefetiyle karşılaşacaklar: A Temmuz anketi Ukraynalıların %84’ünün herhangi bir toprak imtiyazına karşı çıktığını gösterdi. Buna Ukrayna’nın doğusunda %77 ve şu anda en çok çatışmanın yaşandığı iki bölge olan güneyde %82 dahildir.
Dolayısıyla herhangi bir müzakere Zelenskyy ve ekibi için risklerle dolu olacaktır. Konuşma zamanının ne zaman -ya da olup olmadığına- sadece onlar karar verebilir. Savaş alanındaki gelişmeler ve gelecekteki askeri gerçekler Kiev’deki hesaplamayı etkileyebilir. Ukrayna liderleri müzakerelere başlamayı seçerlerse, Batı onları engellememeli, ancak Batı, net bir fayda görmeden önce onları müzakere etmeye zorlamamalıdır. Batılı yetkililer, Rusların Ukraynalıların kafaları üzerinden bir müzakereye çevirmeye çalışacağı herhangi bir kanalı Moskova’ya açmaya temkinli yaklaşmalı.
Açık olmak gerekirse, bu savaşın bir saldırganı ve bir kurbanı var. Washington’un Moskova ile görüşmesini savunanlar, savaş devam ederse Rusya’nın Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü (NATO) üye ülkelerindeki hedeflere saldırılar başlatmayı düşünebileceğinden korkuyorlar. Bu olasılığı tamamen dışlamamak gerekir, ancak Rus ordusunun eli Ukrayna ile dolu. Muhtemelen doğrudan NATO ile de mücadele etmek istemiyor.
ABD ve NATO, Rusya ile doğrudan askeri çatışmadan kaçınmakta kesinlikle büyük bir çıkara sahip. Bununla birlikte, bu riski en aza indirmek için, Ukrayna hükümetinden saldırgana taviz vermesini istemek, Ukrayna devletinin büyüklüğünü ve ekonomik yaşayabilirliğini azaltabilecek, ülkede keskin bir iç tepkiye yol açabilecek tavizler vermesini istemek doğru mu? Bu, Rusya’nın Ukrayna’ya yönelik tehdidini sona erdiremez mi?
Tartmak için son bir nokta. Batı, Kiev’e böyle bir sonucu kabul etmesi için baskı yaptıysa, Putin’in dile getirdiği arzu ne olursa olsun nasıl bir ders çıkarırdı? Rusya’nın tarihi topraklarını “döndürmek” Ukrayna’nın ötesine uzanıyor mu?
Kaynak : https://www.brookings.edu/blog/order-from-chaos/2022/08/01/russia-ukraine-and-the-decision-to-negotiate/