We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Uzlaşma Kardeşliği (FOR), 1914'te Konstanz Gölü'ndeki uluslararası bir konferansta bir grup din adamı tarafından kuruldu. Bu Hıristiyan pasifistler, ulusların uluslararası sorunları çözmek için şiddet kullanmasına tamamen karşıydılar. ABD'deki FOR'un ilk üyeleri arasında Abraham Muste, Norman Thomas, Roger Baldwin, Anna Murray, Scott Nearing ve Oswald Garrison Villard vardı.
1940 yılında Abraham Muste örgütün yönetici sekreteri olarak atandı. Bu pozisyonda Muste, Amerika Birleşik Devletleri'nin İkinci Dünya Savaşı'na katılmasına karşı kampanyayı yönetti. İki yıl sonra Muste, James Farmer, George Houser ve Bayard Rustin'e Afro-Amerikan sivil hakları mücadelesinde öncü bir rol oynayacak olan Irk Eşitliği Kongresi'ni (CORE) kurma izni verdi.
1947'nin başlarında, Irk Eşitliği Kongresi, eyaletler arası seyahatte ayrımcılığı anayasaya aykırı ilan eden Yüksek Mahkeme kararını test etmek için Derin Güney'e sekiz beyaz ve sekiz siyah adam gönderme planlarını açıkladı. George Houser ve Bayard Rustin tarafından düzenlenen Uzlaşma Yolculuğu, Virginia, Kuzey Karolina, Tennessee ve Kentucky üzerinden iki haftalık bir hac olacaktı.
Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği'nden (NAACP) Walter White bu tür doğrudan eylemlere karşı olmasına rağmen, kampanya sırasında güney avukatlarının hizmetine gönüllü oldu. NAACP'nin hukuk departmanı başkanı Thurgood Marshall, Uzlaşma Yolculuğuna şiddetle karşı çıktı ve "Zenciler ve onların beyaz müttefikleri adına bir itaatsizlik hareketinin, eğer Güney'de istihdam edilirlerse, hiçbir yararı olmayan toptan katliamla sonuçlanacağı" konusunda uyardı. "
Uzlaşma Yolculuğu 9 Nisan 1947'de başladı. Ekipte George Houser, Bayard Rustin, James Peck, Igal Roodenko, Joseph Felmet, Nathan Wright, Conrad Lynn, Wallace Nelson, Andrew Johnson, Eugene Stanley, Dennis Banks, William Worthy, Louis Adams, Worth Randle ve Homer Jack.
Benim aktivizmim siyahi olmaktan kaynaklanmadı. Aksine, temelde Quaker yetiştirilme tarzımda ve beni yetiştiren büyükanne ve büyükbabamın bana aşıladığı değerlerde yatmaktadır. Bu değerler, tek bir insan ailesi kavramına ve ailenin tüm üyelerinin eşit olduğu inancına dayanıyordu. Gençliğimde bu ülkede mevcut olan ırksal adaletsizlik, insanlık ailesinin birliğine olan inancıma bir meydan okumaydı. Bu değerleri benimseyen, bazıları mücadeleye kendimden daha fazlasını veren birçok beyaz insanla yan yana çalıştım.
Petersburg'da birkaç beyaz yolcu indi ve diğerleri doğrudan önümüzde iki sıra boş koltuk bırakarak ilerledi. Otobüsün dışında, yiyecek sepetleriyle dolu, pikniğe giden yaklaşık yirmi Zenci, uçağa binmek için sıraya girdi. Şoför bize aldırmadı ve bilet ve bagajla meşgul oldu. Daha rahat bir pozisyona geçeceksek, bunu kalabalık binmeden ve tüm arkayı doldurmadan yapmamız gerektiğini anladık, bu yüzden bir sıra öne geçtik. Pencere koltuğunun minderi düşmüş ve ayarlayamadığımız için bir sıra daha öne geçtik. Şimdi arka koltuktan dördüncü sıradaydık, hala tüm beyaz yolcuların arkasındaydık. Bu noktada, daha sonra öğrendiğimiz gibi adı Frank W. Morris olan sürücü arkasına baktı ve bizi gördü. Önden geri hareket etmemiz gerektiğini bağırdı. Uyma eğilimi göstermediğimizde tutuklamakla tehdit etti.
Adelene McBean, şoföre her yolcu gibi parasını ödediğini ve haklarına sahip olduğunu söyledi. Morris'in dinlemediği açıktı; sadece onun otoritesine meydan okuduğumuzun ve emrini görmezden geldiğimizin farkındaydı. Artık gerilimle elektriklenen otobüsten fırladı ama ne önden ne de arkadan destek bekleyemezdik. Beyaz yolcular, mesele aralarında değilmiş gibi davrandılar ve arkadaki birkaç siyah yolcu kendi aralarında mırıldandılar ama karışmaya cesaret edemediler.
Uzlaşma Bursu arşivleri
LSE Kütüphanesi, İngiltere Uzlaşma Bursu ve Londra Birliği'nin arşivlerine sahiptir. carys lewis London Union arşivini tanıtıyor ve pasifizme, barış gruplarına veya sosyal hizmete ilgi duyan herkesi bu arşive başvurmaya çağırıyor. Koleksiyonu üç hikaye gösteriyor: Londra'da Galli genç kadınlara iş bulma planı, 1940'larda vicdani retçi Stella St John'un hapishane günlüğü ve Birinci Dünya Savaşı sırasında vicdani retçi olan Fredrick Bradley'in deneyimi.
Hakkımızda
ForR, kendilerini bir yaşam biçimi ve kişisel, sosyal, ekonomik ve politik dönüşüm aracı olarak aktif şiddetsizliğe adamış insanların uluslararası bir hareketidir. Hristiyan geleneğine dayanarak 1914'te kurulduk ve BM'de daimi temsilcimiz var.
Şu anki çalışmamız, üyelerimizi kendi kiliselerinde şiddetsizliği teşvik etmek, İsa'nın radikal bir barışçıl olduğu ve Hristiyanlığın şiddetsizlik ve eylemde sevgi inancı olduğu mesajını göndermek için donatmak üzerine odaklanıyor. ForR ve üyeleri, savaşa ve hazırlıklarına karşı tanıklık etme konusunda aktifler. Silahsızlanmayı savunuyoruz ve özellikle nükleer silahlara ve silahlı insansız hava araçlarına odaklanıyoruz. Bu çalışmanın daha fazlasını for.org.uk/act adresinde okuyabilirsiniz.
Çalışmamızın bir diğer büyük kısmı, Uluslararası Barış Yapanların Fonu aracılığıyla yurtdışındaki toplumsal çatışma dönüşüm projelerine verdiğimiz destektir.
ForR bir üyelik organizasyonudur ve yeni üyeleri memnuniyetle karşılıyoruz: bize katılın.
İngiltere ve İskoçya'daki Uzlaşma Bursu, Oxford'daki Peace House'da bulunmaktadır.
İçindekiler
Birinci Dünya Savaşı'ndaki Kökenler ve 1940'lar boyunca faaliyetler
ABD'de FOR, başlangıçta ABD'nin I. Dünya Savaşı'na girmesine karşı kuruldu. Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği, FOR'un vicdani retçiler programı ve Sivil Özgürlükler için Acil Durum Komitesi'nden gelişti.
1918'de FOR ve Amerikan İşçi Federasyonu, 1937'ye kadar süren Brookwood İşçi Koleji'ni kurdu. Ayrıca Ocak 1918'de FOR, Yarın Dünya, Norman Thomas ile ilk editörü olarak.
Ulusal Sekreter Paul Jones 1921'de Uzlaşma Bursu'nun Hıristiyan ilkelerinin "hayatın her sorununa" uygulanmasına yardımcı olacak bir araç olarak kurulduğunu yazdı. [2] Savaşı "İsa'nın yolu" ile uyumlu hale getirmenin imkansızlığına ek olarak, Jones, örgütün üyelerinin "Hıristiyan bir temelde kuracak şekilde Toplumun yeniden düzenlenmesinin paralel gerekliliğine inanmaya başladıklarını" belirtti. hiç kimse bir başkasının çıkarı veya zevki için sömürülmez." [2] Bu faaliyet için birincil dayanak noktası olarak hizmet eden FOR'dan ziyade, "genel olarak Burs üyeleri, amaçlarını mevcut organizasyonlar ve tartışmalar yoluyla gerçekleştirmeye çalışırlar," diye belirtti Jones. [2]
John Nevin Sayre, 1924 ve 1967 yılları arasında FOR'da aktifti ve 1935'ten 1940'a kadar başkanlığını yaptı.
1935'ten itibaren, FOR'un ABD şubesi bir dergi yayınladı, kardeşlik. burs katkıda bulunanlar arasında Mohandas Gandhi, Vera Brittain, Norman Thomas, Oswald Garrison Villard, E. Stanley Jones, Walter P. Reuther ve Muriel Lester vardı. [3]
1947'de FOR ve FOR çalışanları James Farmer ve George Houser tarafından Bernice Fisher ile birlikte kurulmuş olan Irk Eşitliği Kongresi veya CORE, Supreme Mahkemenin 1946 Irene Morgan kararı.
1950'lerde Sivil Haklar Hareketi ve 1960'larda yoksullukla mücadele
1954'te Çin kıtlıkla karşı karşıyaydı ve Amerika Birleşik Devletleri fazla hasattan yararlanıyordu, bu nedenle FOR, hükümeti Çinlilere yiyecek göndermeye ikna etmek için Çin için Fazla Gıda kampanyasını düzenledi.
1955 ve 1956'da, beyaz Metodist bir bakan olan Glenn E. Smiley, FOR tarafından Montgomery otobüs boykotunda Rahip Martin Luther King Jr.'a yardım etmek üzere görevlendirildi. Rahip Ralph Abernathy'nin arkasında oturan ikisi, Montgomery'deki ilk ırklar arası otobüs yolculuğunda koltuk arkadaşlarıydı. Smiley ve FOR yönetici sekreteri ve yayın yönetmeni Alfred Hassler [4] daha sonra FoR'un 1957 çizgi romanının üretimine ve dağıtımına öncülük etti. Martin Luther King ve Montgomery Öyküsü. [5]
1957'de örgütün merkezi New York'taki Upper Nyack'teki Shadowcliff'e taşındı. [6] Shadowcliff, 2014 yılında Ulusal Tarihi Yerler Sicilinde listelenmiştir. [7]
1960'larda FOR, "Sığınaksızlar için Sığınaklar"ı başlattı ve kamunun artan serpinti sığınakları talebine yanıt olarak evsizler için gerçek barınaklar inşa etti. Hassler gibi FOR üyeleri, Vietnam Budist pasifist hareketiyle temas kurdu ve Budist keşiş Thich Nhat Hanh'ın dünya turuna sponsor oldu. [8]
1970'lerdeki silahlanma yarışından 1990'lardaki silah kontrolüne
1970'lerde FOR, dünya çapında binlerce bilim insanının katıldığı savaş, çevre sorunları, yoksulluk ve diğer sosyal sorunları birbirine bağlayan ulusötesi bir proje olan Dai Dong'u kurdu. Kampanyalar, yürüyüşler, eğitim projeleri ve sivil itaatsizlikle Soğuk Savaşı ve silahlanma yarışını tersine çevirmeye çalıştılar ve ACLU ile ortak bir kampanyada ölüm cezasına karşı çıktılar. [ kaynak belirtilmeli ]
1975'ten itibaren FOR, Çocukların Şiddete Yaratıcı Tepkisi (CCRV) ve Şiddete Alternatifler Projesi'nin (AVP) kurulmasına yardım ederken Lee Stern'i destekledi. CCRV, Akran Arabuluculuk Programının başlatılması da dahil olmak üzere Amerika Birleşik Devletleri'ndeki K-8 eğitimi üzerinde ciddi bir etkiye sahiptir. AVP, cezaevlerinde sevilen bir topluluk oluşturmaya çalışır. Kırk yılı aşkın bir süredir cezaevinde yaygın barışçıl toplum yaşamı inşa etmek için mahkumlarla birlikte çalıştı. Son yıllarda, AVP, Afrika'nın Büyük Göller Bölgesi'nde sevilen topluluklar inşa etmenin temeli olmuştur. [ kaynak belirtilmeli ]
1980'lerde FOR, diğer gruplarla işbirliği içinde Nükleer Dondurma Kampanyası'nın başlatılmasına öncülük etti. İnsanlar arası alışverişleri, sanatsal ve eğitimsel kaynakları, eğitimleri ve konferansları içeren bir ABD-SSCB uzlaşma programı başlattılar. Marcos diktatörlüğünün şiddet içermeyen devrilmesinden önce Filipinler'de şiddet içermeyen eğitim seminerleri düzenlediler. [ kaynak belirtilmeli ]
1990'larda örgüt, savaşı önlemek ve daha sonra Irak'a uygulanan ekonomik yaptırımların neden olduğu büyük yıkımı görmek için dini liderler ve barış aktivistlerinden oluşan heyetleri Irak'a gönderdi. Amerika Birleşik Devletleri'nde artan silah şiddeti seviyelerine yanıt olarak bir "İyileşmeyi Başlat" kampanyası başlattılar ve FOR, silah kontrolünü savunan Silah Şiddetini Durdurma Koalisyonu'nun örgütsel ve kurucu üyesidir. FOR, eski Yugoslavya'dan öğrencileri savaş bölgelerinden ABD evlerine ve okullarına getiren "Bosnalı Öğrenci Projesi"ni başlattı ve daha sonra Uluslararası Uzlaşma Çalışma Kampı Projesi'ni başlattı. Ayrıca ABD ordusunun Panama'dan çekilmesi için çalıştılar.
2000'ler: “Öldürmeyeceğim” kampanyası ve İran ziyareti
FOR, son zamanlarda ABD dış politikasının askerden arındırılması için savunuculuk yapmakta aktif olmuştur. FOR'un "Öldürmeyeceğim" kampanyası [9] aracılığıyla ve Asker Değil projesindeki Ruckus Derneği, Savaş Karşıtları Birliği ve diğerleriyle ortaklaşa olarak, gençlerin Amerika Birleşik Devletleri'nde askere alınmasına karşı çıkmak için çalışır. Philando Castile'nin ölümüne yanıt olarak Minneapolis'te Temmuz 2016'da yapılan bir eylem, "Talepleri arasında polis departmanının dağıtılması. [10]
Belirli coğrafi odak alanları Orta Doğu – özellikle İsrail-Filistin ve İran – ve Latin Amerika ve Karayipler – özellikle Kolombiya ve Porto Riko olmuştur. Orta Doğu'da, FOR'un Dinlerarası Barış İnşa Edicileri programı (artık bağımsız) İsrailli, Filistinli ve Kuzey Amerikalı barış aktivistleri arasında ilişkiler kuruyor. 2005 yılında kurulan İran programı, FOR'un ABD hükümeti tarafından düşman olarak etiketlenen ülkelere delegasyon gönderme mirasından yararlanıyor ve her iki ülkenin sıradan vatandaşları arasında savaşı önlemek ve barış merkezli bağlantılar oluşturmak için çalışıyor. Amerika'da FOR, nesli tükenmekte olan sivillere insan hakları refakatinde bulunan ve yerel olarak organize edilmiş barış girişimlerini destekleyen, Kolombiya gönüllülerinden oluşan beş kişilik kalıcı bir barış ekibine sahiptir. FOR, ABD Donanması'na Vieques'i bombalama menzili olarak kullanmayı bırakması için baskı yapma hareketinde de etkili oldu.
2017: İsrail karşıtı atölye tartışması
2017'de kar amacı gütmeyen İsrail Grubu, Los Angeles Birleşik Okul Bölgesi'ne (LAUSD) ve Orange County Eğitim Departmanına, FORUSA'nın Büyük Los Angeles bölümünün “İslam ve Arap Dünyası Hakkında Öğrenme” başlıklı bir atölye çalışmasıyla ilgili şikayetler sundu. okul bölgelerinde sunulmuştur. [11] FOR aynı zamanda Boykot, Elden Çıkarma ve Yaptırımlar (BDS) hareketinin aktif bir destekçisi olmuştur. Çalıştayın bir katılımcısı şunları söyledi: Yahudi Dergisi, "Bize kategorik olarak ve tamamen Filistinlilerin kurbanlar ve Yahudilerin zalim olduğu söyleniyor. Ve bize Hamas'ın terörist bir grup olmadığı, Hamas'ın Filistinlilerin haklarını savunan asil bir varlık olduğu söyleniyor." [13] Simon Wiesenthal Center'dan yapılan bir basın açıklamasında, insan hakları örgütü ayrıca "FORUS'un Hamas terörist grubuyla bağlantılı ABD merkezli bir örgüt olan CAIR ile yakın işbirliği içinde olduğunu" belirtti. [14]
Çalıştayı, Hakaretle Mücadele Birliği (ADL) [15] gibi gruplar, atölye materyallerinin "yerleşik tarihi gerçeklerin önemli ölçüde yanlış beyanları ve çarpıtmaları, ilgili gerçeklerin ihmalleri ve kışkırtıcı bir dil" içerdiğini söyleyerek daha fazla kamuoyu izledi. [16] Demokratik Kongre Üyesi Brad Sherman, LAUSD ile temasa geçti. Çalıştayın bildirilerini inceledikten sonra Sherman, “[Atölye] materyali sadece yanlış değil, aynı zamanda anti-Semitiktir ve LAUSD ile derhal kırmızı bayraklar kaldırmalıydı… LAUSD'nin Orta Doğu'da kurulmuş bir eğitim programını teşvik edeceğinden endişeliyim. Boykot, Elden Çıkarma ve Yaptırımları (BDS) açıkça destekleyen bir örgüt olan Uzlaşma Kardeşliği (FORUSA) tarafından, Ortadoğu'daki tek demokrasi olan İsrail'i dışlayan ve Yahudi aleyhtarı düşmanlığa yol açan son derece kutuplaştırıcı bir hareket. BDS hareketi ABD'nin dış politikasına terstir.” [17]
IFOR hakkında
Dünyadaki iyileşme ve uzlaşma ihtiyacını algılayan IFOR'un kurucuları, eylem halindeki sevginin adaletsiz siyasi, sosyal ve ekonomik yapıları dönüştürme gücüne sahip olduğu inancına dayalı bir insan topluluğu vizyonu oluşturdular.
Bugün IFOR'un tüm kıtalarda 40'tan fazla ülkede şubeleri, grupları ve bağlı kuruluşları bulunmaktadır. Ulusal ve bölgesel bazda örgütlenmesine rağmen, IFOR genellikle çatışma ve şiddetin kaynağı olan ulus-devletlerin bölünmesinin üstesinden gelmeyi amaçlar. Üyeliği, tüm büyük manevi geleneklerin yandaşlarının yanı sıra şiddetsizliğe bağlılıkları için başka manevi kaynaklara sahip olanları içerir.
Misyon ve Tarih
FOR Peace Presence, yaşamı, toprağı ve haysiyeti savunmak için aktif şiddetsizliği benimseyen topluluklara ve kuruluşlara eşlik ederek fiziksel güvenlik, siyasi görünürlük ve dayanışma sağlar.
Görüş
FORPP, şiddete veya tehdide maruz kalmadan toplumsal hareketlere özgürce katılma seçeneği de dahil olmak üzere, siyasi, ekonomik, sosyal, kültürel ve çevresel haklardan tam olarak yararlanıldığı, uzlaşma süreçlerinin kolektif hafıza tarafından bilgilendirildiği ve gelenekleri kabul ettiği şiddetsiz bir dünya tasavvur eder. direnişin tüm toplulukları ve tarihsel olarak marjinalleştirilenler, kendi kaderini tayin etme ve toprakları, kimlikleri ve kültürleriyle ilgili kararlara tam olarak katılma hakkına sahiptir.
Hakkımızda
Uzlaşma Barış Varlığı Kardeşliği (FORPP), Kolombiya'da insan haklarını, barışı ve adaleti teşvik etmek için çalışan risk altındaki topluluklara ve bireylere uluslararası refakat sağlamaya adanmış bir sivil toplum kuruluşudur.
Hükümet ile FARC gerillası arasındaki barış görüşmelerinin 2012'de başlamasından bu yana insan hakları savunucularına yönelik saldırılar, ölüm tehditleri ve suikastlar önemli ölçüde arttı ve ayrıca Kolombiya'nın küresel ekonomik çıkarlara açılması, Kolombiya toplulukları tarafından oluşturulan barışçıl alternatifler için doğrudan bir tehdit oluşturuyor. Barış görüşmelerinin dışında bırakılan insan hakları savunucuları, Kolombiya ihtilafından en çok olumsuz etkilenenler.
Saldırganlıkların çoğu (%66) neoparamiliter gruplara atfediliyor. Bu saldırıların yapısal nedenleri hükümet tarafından ele alınmamaktadır, saldırılar kırılgan yargı sisteminde neredeyse tamamen cezasız kalmaktadır ve Kolombiya koruma programı insan hakları savunucularına ve topluluklarına etkili ve bütünsel bir koruma sağlamamaktadır.
Bu nedenle, bir “uzlaşma sonrası” Kolombiya'da uluslararası refakat, devam eden yapısal adaletsizliği belgelemek ve insan haklarına uluslararası ve ulusal saygıyı savunmak ve sürdürülebilir bir barışa tabandan katkıların tanınmasını savunmak için gerekli olmaya devam edecektir.
FORPP'un çalışmaları, çatışmanın altında yatan nedenleri ele almaya ve “barış” tanımını, insan hakları savunucularının ve sürdürülebilir, yaşamı onaylayan alternatifler ve savaşa şiddet içermeyen direniş öneren toplulukların tanımlarını içerecek şekilde genişletmeye odaklanmaktadır.
bizim dışımızda proaktif fiziksel varlık fiziksel saldırıları caydırmak için siyasi refakat Kolombiyalı sivil ve askeri yetkililerle uluslararası mevcudiyet ve insan hakları durumu hakkındaki endişelerimiz hakkında tavsiyelerde bulunmak için yapılan toplantıları içerir, elçilikler, BM ve diğer uluslararası kuruluşlarla yaptığımız görüşmeler ve ABD ve Avrupa'daki savunuculuk, olası saldırganlar için siyasi maliyetler yaratır ve harekete geçmesine yardımcı olur. insan haklarına saygı gösterilmesi için baskı yapacak bir destek ağı.
Biz sağlıyoruz görünürlük Delegasyonlar, konuşma turları, yayınlar ve çevrimiçi bir varlık aracılığıyla Kolombiya sivil toplumunun mücadeleleri için, küresel kuzey ve güneydeki topluluklar arasında köprüler kurmak ve Kolombiya'da neler olup bittiğini ve buradaki meselelerin başka yerlerdeki meselelerle nasıl bağlantılı olduğunu daha iyi anlamaya katkıda bulunmak .
Umudumuz, daha fazla görünürlük ve artan uluslararası destekle, yoksulları, savunmasızları ve marjinalleştirilmişleri içeren adalet ve barış arayan toplumsal hareketlerin çok önemli çalışmaları için siyasi alan açabilmemizdir.
FORPP, refakat aracını yalnızca hükümetleri temel insan hakları ihlallerinden sorumlu tutmak için değil, aynı zamanda daha fazla zararı sınırlamak için çok uluslu şirketleri çevresel yıkım ve sosyal, ekonomik ve kültürel hak ihlallerinden sorumlu tutmak için kullanır.
Çalışmalarımız hakkında daha fazla bilgi edinmek için 2015 Faaliyet Raporumuzu okuyun.
Tarih
1998'de, FOR-USA, Kolombiya Destek Ağı tarafından aday gösterilen San José de Apartadó Barış Topluluğuna yıllık Pfeffer Barış Ödülü'nü verdi. Mart 2000'de, FOR-USA'nın Latin Amerika ve Karayipler Görev Gücü (TFLAC) Barış Topluluğunu ilk kez ziyaret etti. Ocak 2002'de, birkaç ziyaretten sonra, FOR-USA Colombia Peace Presence (CPP) kuruldu ve yeni program koordinatörü ve ilk iki refakatçi Topluluğa geldi. Bu tarihten 2019 yılına kadar, kalıcı mevcudiyet bu barış topluluğunda, iki ila üç kişilik bir saha ekibiyle. 2019'da, organizasyondaki finansal zorluklar ve Kolombiya'daki değişen bağlam nedeniyle, Barış Topluluğuna kalıcı olarak eşlik etmemizi sona erdirme konusunda zor bir karar aldık. Bununla birlikte, Barış Cemaati'ne siyasi refakat ve periyodik fiziksel refakat sağlıyoruz.
2005 yılında Bogota'da San José ekibine destek sağlamak, hükümet yetkilileri ve diplomatik çekirdek ile siyasi çalışmaları yürütmek ve refakat talep eden diğer Kolombiyalı ortaklara eşlik etmek için bir ekip kurduk.
2011 yılında FOR USA, kadrosunu ve kaynaklarını yurt içinde odaklamak ve yerel şubelerini ve bağlı kuruluşlarını güçlendirmek amacıyla programatik çalışmalarını yeniden yapılandırmaya başladı. Bu tür değişiklikler, uluslararası Kolombiya projesi için mali desteğin bırakılması anlamına geliyordu. Ancak, Kolombiya ekip üyeleri refakat zorunluluğunun devam ettiğini gördü ve 2014'te FOR Peace Presence, Kolombiya ve Amerika Birleşik Devletleri'nde kayıtlı FOR-USA'dan bağımsız bir kuruluş olarak kendisini kurdu.
Tarih
1914'te Birinci Dünya Savaşı'nın arifesinde kurulduğundan bu yana, Uzlaşma Kardeşliği, çatışmaları çözmenin ve dünya çapında adalet ve barışı sağlamanın bir yolu olarak şiddetsizliği teşvik etmek için yorulmadan çalıştı. ABD'de 1915'te başlayarak FOR, zamanın savaş ateşine karşı çalıştı. FOR New York, Philadelphia, Boston, Chicago, Salt Lake City, Seattle ve Los Angeles'ta yerel gruplar oluşturdu.
O zamandan beri Kuzeybatı Pasifik'te aktif FOR üyeleri var.
18 Aralık 2014'te Bruce Pruitt-Hamm paylaştı Uzlaşma Bursu'nun 100 Yıllık Tarihi Dünya Savaşı'nın sonunda başladı. Sunum, Seattle, Washington'daki "1914 Noel Ateşkesi 100. Yıldönümü Anma Töreni"nin bir parçasıydı.
1958'den beri, her yıl Seabeck, WA'da, başta Washington, Oregon ve Britanya Kolombiyası'ndan 200'den fazla kişiyi bir araya getiren bölgesel bir FOR konferansı düzenlenmektedir.
Olympia FOR 1976'da düzenlendi ve ülkedeki en aktif FOR gruplarından biri olmaya devam etti. WWFOR'un bir parçasıdır.
Batı Washington FOR, en azından bir grup FOR aktivistinin Jim ve Roberta Brumbaugh'un barış evinde her üç Pazar günü toplanmaya başladığı 1960'lardan beri aktif bir varlığını sürdürüyor. 1980'lerin ortalarında WWFOR, Seattle'daki Woodland Park Presbiteryen Kilisesi'nde tam zamanlı bir organizatörle bir ofis kiralamayı başardı.
Tarih
1914'te Birinci Dünya Savaşı'nın arifesinde kuruluşundan bu yana, Uzlaşma Kardeşliği, çatışmaları çözmenin ve dünya çapında adalet ve barışı sağlamanın bir yolu olarak şiddetsizliği teşvik etmek için yorulmadan çalıştı. ABD'de 1915'te başlayarak FOR, zamanın savaş ateşine karşı çalıştı. FOR New York, Philadelphia, Boston, Chicago, Salt Lake City, Seattle ve Los Angeles'ta yerel gruplar oluşturdu.
O zamandan beri Kuzeybatı Pasifik'te aktif FOR üyeleri var.
18 Aralık 2014'te Bruce Pruitt-Hamm paylaştı Uzlaşma Bursu'nun 100 Yıllık Tarihi Dünya Savaşı'nın sonunda başladı. Sunum, Seattle, Washington'daki "1914 Noel Ateşkesi 100. Yıldönümü Anma Töreni"nin bir parçasıydı.
1958'den beri, her yıl Seabeck, WA'da, başta Washington, Oregon ve Britanya Kolombiyası'ndan 200'den fazla kişiyi bir araya getiren bölgesel bir FOR konferansı düzenlenmektedir.
Olympia FOR 1976'da düzenlendi ve ülkedeki en aktif FOR gruplarından biri olmaya devam etti. WWFOR'un bir parçasıdır.
Batı Washington FOR, en azından bir grup FOR aktivistinin Jim ve Roberta Brumbaugh'un barış evinde her üç Pazar günü toplanmaya başladığı 1960'lardan beri aktif bir varlığını sürdürüyor. 1980'lerin ortalarında WWFOR, Seattle'daki Woodland Park Presbiteryen Kilisesi'nde tam zamanlı bir organizatörle bir ofis kiralamayı başardı.
Uzlaşma Bursu - Tarih
Başlangıçlar
Amaç Zorlukları Beyanı
Üst düzey liderlik
Savaşta ve Barışta
Uluslararası Destek
Diğer Kuruluşlar ve Gruplar
Ulusal ve Uluslararası Ofisler
Uzlaşma Kardeşliği (FOR), üyeleri "tüm yaratılışın temel birliğini tanıyan" ve kendilerini "insan çatışmasını çözmek için sevginin ve gerçeğin gücünü keşfetmeye" adamış olan bir dinler arası barış örgütüdür. FOR, başından beri savaşa karşı çıktı ve adil ve barışçıl bir toplum için çalıştı. Şiddetsizlik, hem dönüştürücü bir yaşam biçimi hem de toplumsal değişim için bir strateji olarak kabul edilmektedir. Hristiyan pasifistler tarafından kurulmuş olmasına rağmen, FOR şimdi dini geleneklerin çeşitliliğini teyit ediyor ve hedeflerine birçok inançtan insanın birleşik çabalarıyla ulaşmaya çalışıyor. Üyeler, Bursun ilkelerini ve bunları gerçekleştirmek için çalışma niyetlerini kabul eden bir beyanı imzalayarak katılırlar.
Başlangıçlar
FOR, I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden birkaç ay sonra İngiltere'de ortaya çıktı. 130 Hristiyan pasifistten oluşan bir grup, savaş sistemini reddettiklerini ve Hristiyan öğretilerine dayalı yeni bir sosyal düzen için çalışma kararlılıklarını ifade etmek için Aralık 1914'ün son günlerinde Cambridge Üniversitesi'nde bir araya geldi. Çekirdek bir grup, İncil'deki önemi nedeniyle Uzlaşma Bursu adını seçti. 1915 sonbaharında bir İngiliz Quaker ve önde gelen bir kurucu olan Henry T. Hodgkin, Amerika Birleşik Devletleri'ne geldi ve ülke çapında geniş çapta konuştu, manevi kriz ve savaş hakkındaki mesajını paylaştı. Duyarlı bir halk bularak, yaklaşık yüz ilgili kişiyi 11-12 Kasım 1915'te Long Island'daki Garden City'deki bir konferansa davet etti. Sonuç, 68 katılımcının oyuyla bir Amerikan Bursu kurulmasına karar verildi. Bir ay sonra 300 üye vardı ve 1920'de bu sayı 1800'e ulaştı. Ülke çapında yerel gruplar kuruldu.
İlk görevliler başkan Gilbert A. Beaver, sekreter Edward W. Evans ve sayman Charles J. Rhoads idi. Norman Thomas, 1917-1919 yılları arasında Evans ile birlikte sekreter olarak görev yaptı. Piskopos Paul Jones 1919-1929 sekreteriydi ve John Nevin Sayre 1924'te yardımcı sekreter oldu. Dünya Savaşı ve savaş sonrası dönemde ek liderler arasında bazıları konsey üyesi olan aşağıdakiler vardı:
Barış İçin Gençlik Bursu 1924'te kuruldu ve dört yıl sonra FOR'un Gençlik Kolları oldu. FOR üyelerinin ulusal konferansları, 1916-1941 yılları arasında yılda bir kez ve daha sonra daha az düzenli olarak yapıldı. Hıristiyan sosyalist bir dergi olan The World Tomorrow, FOR'un resmi olmayan bir organı olarak 1918-1934 arasında yayınlandı. Editörler arasında Norman Thomas, Devere Allen, John Nevin Sayre, Anna Rochester, Reinhold Niebuhr ve Kirby Page vardı.
Amaç Zorlukları Beyanı
FOR Amaç Beyanı'nın oluşum döneminden bu yana temel ilkelerini ifade etmiş ve ayrıca üyelik, program ve faaliyetlerine temel teşkil etmiştir. İlk versiyonların ifadeleri, orijinal İngilizce beyanına uygun olarak, Kardeşliğin Hıristiyan doğası hakkında açıktı. Çok geçmeden bazı üyeler tüm pasifistlerin hoş karşılanması gerektiğini ve "Hıristiyan etiketinin" gereksiz ve bölücü olduğunu düşündüler. Farklı görüşleri uzlaştırmak için 1930'da üyelere bir anket gönderildi. Sonuç, İsa'nın öğretilerine ek olarak diğer dini rehberlik kaynaklarını tanıyan Amaç Bildirisi'nin yeni bir versiyonuydu. 1950'lerin sonunda, Birinci Dünya Savaşı sonrası dönemdeki yeni düşünce biçimleri, başka bir revizyon ihtiyacına işaret etti ve 1965'te bir tanesi kabul edildi. Burs, "Bursa, hangi inançtan olursa olsun, dileyenlerin arkadaşlığını arar. şiddet içermeyen, şefkatli ve uzlaştırıcı sevgiyle insan farklılıklarıyla yüzleşin." 1965'ten bu yana, ifadeleri güncellemek için yalnızca ara sıra küçük değişiklikler olmuştur.
İdeolojik nitelikteki bazı konular, FOR ilkelerine meydan okudu. 1933'te konsey ve ulusal personel, endüstriyel mücadelede güç kullanımı konusunda bölündü. Konu nihayet üyelere yapılan bir referandumla çözüldü. Yanıtların %90'ı, yalnızca uluslararası değil, tüm cephelerde şiddetsizliğin kullanımını onayladı. Bir dizi istifa izledi ve bazı üyeler çekildi, ancak daha fazla sayıda yeni üye katıldı. Konseyde ve kadroda yeniden yapılanma gerçekleşti ve geleceğin rotası belirlendi.
1940'ta, ABD komünistlerinin Avrupa'daki savaşa girişe karşı birleşik bir cephe oluşturma çabalarından daha az önemli bir konu ortaya çıktı. FOR üyeleri arasındaki kafa karışıklığı, FOR yürütme komitesinin, ilke olarak pasifizmi reddettikleri için komünistler ve sempatizanlarıyla çalışmanın imkansız olduğunu söyleyen bir politika açıklamasına yol açtı. Açıklamada ayrıca, bu tür kişilerin sivil özgürlüklere sahip olma hakkını da teyit etti. Bu politika değişmedi ve korundu.
Uzlaşma Bursu'nun doğasıyla ilgili büyük bir zorluk 1960'ların başında ortaya çıktı. Ocak 1963'te İç Gelir Servisi, FOR'nun dini bir kurum olarak uzun süredir devam eden vergiden muaf statüsünü iptal etti. Programının ve bazı üyelerin faaliyetlerinin beş yıllık bir araştırması, bunun bir "eylem" örgütü olduğu ve dini bir örgüt olmadığı sonucuna varmıştır. 18 aylık müzakerelerin ardından, Haziran 1964'te vergi muafiyetinin geri getirilmesiyle sonuçlanan bir anlaşmaya varıldı. Bu dava, nihai değerlere meşru bir bağlılık olarak barış arayışı hakkında sorular ortaya çıkardığı için çok önemliydi.
Üst düzey liderlik
Burs, lider seçiminde hem nitelikleri hem de hizmet süreleri açısından şanslı olmuştur. Dört yönetici sekreter
on yıldan fazla bir süredir pozisyonlarını koruyorlar: Paul Jones, John Nevin Sayre, A.J. Muste ve Alfred Hassler. (Bu Tarihsel Girişin sonundaki İdari Sekreterler/Yöneticilerin listesine bakınız.) Barış hareketi üzerinde en belirgin ve aynı zamanda en büyük etkiye sahip olan kişi A.J. Zor. İkinci Dünya Savaşı'nın ilk yılında bir kriz zamanı olan Ağustos 1940'ta FOR'un başına geçti. Muste, dini mirası, işçi hareketindeki deneyimi ve Marksizm deneyleri ile benzersiz bir nitelik kazandı. 1936'da Hristiyan barışçılığına ve FOR'a güçlü bir bağlılıkla döndü. 1953'te emekli olduktan sonra, Muste, Fahri Sekreter olarak FOR ile yakından bağlantılı kaldı. Vaaz ettiğini aktif olarak uygulayan birinin en iyi örneğiydi.
Diğer yönetici sekreterler de FOR'da ayırt edici izlerini bıraktılar. John Nevin Sayre, 1924'ten 1967'ye kadar, özellikle uluslararası alanda, sadakatle ve sürekli olarak çeşitli görevlerde bulundu. Alfred Hassler'in liderliği, yayın çalışmaları da dahil olmak üzere, 1942'den 1974'e kadar uzandı ve Vietnam savaşının kritik yıllarını içeriyordu.
Savaşta ve Barışta
FOR'un gündeminin büyük bir kısmı 20. yüzyıla hakim olan savaşlar tarafından belirlendi. Savaşın önlenmesi, silahsızlanmanın ve silah kontrolünün desteklenmesi, zorunlu askerliğe karşı çıkılması ve toplumun militarizasyonunun temel odak noktası olması doğaldır. Savaş zamanında FOR, danışmanlık, bağımlı kişilere yardım, hapishanedeki veya alternatif sivil hizmetteki erkeklere özel ilgi ve hukuki yardım sağlayarak vicdani retçilerle kapsamlı bir şekilde çalışmıştır. Savaş kurbanları özel bir endişe kaynağı olmuştur: 1942'de Japon Amerikalıların tutuklanması, Avrupalı Yahudilerin yerlerinden edilmesi ve onlara muamele edilmesi ve Alman sivillerin Müttefik güçler tarafından bombalanması.
Savaşlar arasındaki aralıklar, çatışma nedenlerini azaltmak amacıyla sosyal sorunlar üzerinde çalışmak için fırsatlar sağlamıştır. Sorunlardan bazıları şunlardı: iş anlaşmazlıkları, çalışma koşulları, ekonomik ve ırksal eşitsizlikler, mahkumlar, idam cezası, militarizm ve toplumdaki şiddet. Birçok özel projeden birkaçından bahsetmek gerekir. 1950'lerin başlarında ve 1960'ların başlarındaki kıtlık dönemlerini iki "Çin için Gıda" kampanyası izledi. Bir tanesi, Çin'e fazla gıda gönderme önerisini desteklemek için Beyaz Saray'a küçük tahıl torbalarının gönderilmesini içeriyordu. An unexpected result was the President's decision not to bomb China when so many Americans cared about the Chinese. Another creative FOR response was the "Shelters for the Shelterless" project in 1961 when the government's civil defense program was promoting fallouts shelters. Similar creativity was used during the 1990 Gulf War when symbolic oil barrels with the message "No Blood for Oil" were mailed to Washington.
International Outreach
Barely 20 years after the bombing of Hiroshima, the peace organizations were propelled onto the world stage by the war in Vietnam . The FOR and four other groups sponsored the first national protest in December 1964. The next year, as the anti-war movement grew, the demonstrations expanded rapidly in number and size, especially in Washington. FOR's young staff members were leaders in planning and carrying out mass disciplined mobilizations. They also conducted extensive draft resistance and counseling.
As the protests grew in 1965, so did the appeals for changes in US policy. Anti-war organizations believed that the public was not adequately informed about military action in Southeast Asia. The FOR developed some of its own channels of communication. One was the use of full-page ads in the New York Times and other papers which included coupons for feedback. The first one presented a message from the Clergymen's Emergency Committee which was formed by the FOR. An important source of information about Vietnam proved to be investigative teams sent by the FOR. The first group was from the clergy committee who reached a large audience with their spoken and written reports. Their two-page statement in a New York Times ad was endorsed by 10,000 religious leaders in 40 countries. The text was reprinted in various languages and countries. Out of this effort came the FOR-sponsored International Committee of Conscience on Vietnam. By the end of the war there were 19 active national groups protesting the war and providing humanitarian aid. In the next five years the FOR sponsored three more fact-finding missions to South Vietnam. One of them broke the story of the infamous "tiger cages" for political prisoners.
Another outcome of the missions was the communication established by the FOR with the Buddhist pacifist resistance movement, sometimes called the "third force". Some of their leaders, notably the monk Thich Nhat Hanh who joined the FOR, came to the US on speaking tours. Further attempts to inform the public were made through the books by Nhat Hanh and Alfred Hassler (executive secretary of FOR, 1960-1974) which the FOR sponsored.
The prolongation of the war resulted in conflict in the anti-war movement between the pacifists and the proponents of liberation, which was reminiscent of the dispute over the use of violence in the class struggle in the early 1930s. Again the issue had an impact on the FOR council and national staff. Even after the fighting in Vietnam ended there was a painful period for US pacifists, revolving around human rights issues and the way they were handled by the post-war government of Vietnam.
Even before the fighting in Vietnam ended, the FOR launched a trans-national peace effort which linked war and the environment to poverty and other social problems. The program, called Dai Dong, promoted contact between the peace movement and thousands of scientists and economists around the world. In 1972 the United Nations held its first Conference on the Human Environment in Stockholm, and Dai Dong held an Independent Conference on the Environment as an alternative forum.
When the UN convened Special Conferences on Disarmament in New York in 1978 and 1982, the FOR had an alternative forum on a smaller scale called Plowshare Coffee House. The same format was used in 1979 at MIT when the World Council of Churches had a conference on "Faith, Science and the Future".
After the Vietnam war, nuclear disarmament became the major focus of most peace organizations. Following the Soviet invasion of Afghanistan in 1979 and other critical events, a new stage of the arms race was feared. FOR took the lead in calling a meeting of some 30 pacifist leaders in February 1980 to reflect, share thoughts, and search for new alternatives to national security. This was the first step toward the Nuclear FREEZE Campaign which, within two years, became the largest grass-roots movement in US history. Support for the disarmament in the religious community was promoted by FOR's Covenant Peacemaking Program. A specific disarmament project of FOR and American Friends Service Committee was their eight-year campaign to close down the Rocky Flats nuclear weapons plant in Colorado. It exposed severe damage from radiation, and led to Citizens' Hearings in Washington.
Concurrent with the protests, marches and demonstrations of the disarmament movement in the eighties there were positive and creative actions which were attempting to turn the tide of the cold war. The FOR launched a major program of US-USSR Reconciliation which included a variety of people-to-people projects intended to humanize the "enemy" image of Soviet-American relations. These efforts contributed to the changes which took place at the end of the decade. The FOR had made contacts in Eastern Europe in the 1960s through clergy members of the Christian Peace Conference in Prague which fostered East-West relations during the cold war.
The FOR had been engaged in reconciliation work in other parts of the world from its early years. The longest relationship was that with Latin America, going back to 1929-1932 when FOR had a full-time staff worker in Central America. Intensive work was done in South America in the 1960s with help from IFOR personnel. Fighting in Central America in the early eighties, stemming from Washington's fears of communism, led to FOR's investigation and the decision to form a Task Force on Latin America and the Caribbean in 1983. Panama became an area of special concern with the US invasion in 1989.
In the Middle East there have been continuous efforts to build peace between Israelis and Palestinians. Since the beginning of the Persian Gulf War, a major concern of the FOR has been the suffering of the Iraqi people. Humanitarian aid and reconciliation efforts have continued. In the Balkans the breakup of Yugoslavia in 1991 led to the Bosnian Student Project, bringing young people into homes and schools in the US in order to continue their education.
Influence of the FOR
Although the Fellowship of Reconciliation has never been a large organization in terms of numbers, it has had a significant influence on the peace movement in the US, especially in the pacifist wing, and in some cases on the society in general. From the earliest years a major focus has been on the human rights of conscientious objectors who were very harshly handled in the first World War. Direct intercession with President Wilson in 1918 brought about changes at a federal prison. The following years led to legal recognition of all religious objectors by 1940, and plans for alternative civilian service. FOR staff devoted much effort to counseling and helping COs and their families. At the end of World War II there was a major effort by the US Army and veterans organizations to impose Universal Military Training on all young men. FOR leaders formed a coalition called National Council Against Conscription which conducted an 8-year campaign (1944-1952) and defeated the plan.
The FOR was a significant channel for the transmission of Gandhian principles and the practice of nonviolence to the USA, particularly for the civil rights movement under Martin Luther King's leadership. From the 1920s on a good number of FOR members had direct contact with Gandhi and his ashrams in India. Books by two of his disciples were published in the 1930s and widely used in the FOR: The Power of Nonviolence by the American Quaker Richard Gregg and War Without Violence by Krishnalal Shridharani, an Indian graduate student. The combination of the publications and personal experiences became helpful for the training of leaders in the practice of nonviolence for three decades.
Also in the 1920s racial justice and harmony in the South became a special concern of the FOR. Fulltime regional secretaries worked there from 1929-1946, providing leadership for integrated grassroots work. In the 1940s two young African American men on the national FOR staff worked throughout the country with youth and race relations institutes. In 1942 the combination of Gandhian nonviolence and interracial direct action resulted in the formation of the Congress of Racial Equality (CORE). It was intimately related to the FOR, sharing staff and office space until 1957. Jointly sponsored workshops and institutes led to the struggle for the integration of public facilities in Washington, Chicago, Cleveland, Denver and other cities. The Montgomery bus boycott in 1955 led to very close collaboration between the FOR and Martin Luther King. His rise to prominence facilitated the acceptance of FOR's commitment to nonviolence on the part of Black ministers. Out of this relationship came the Southern Christian Leadership Conference (SCLC) in 1957. Ongoing training in the philosophy and practice of nonviolence by the national FOR staff still continues in countries around the world.
Fellowship publications have been effective in spreading the peace message both within and beyond the membership. The World Tomorrow was published 1918-1934 as a Christian socialist journal, but not as an official FOR organ. Its editors and contributors were nationally known, and it was widely circulated. It was followed by Fellowship which has continued without interruption since 1935. Indexing and abstracting in eight periodical services in the 1990s extends its usefulness beyond the membership. In earlier decades the publications program included short books, pamphlets and leaflets, often used as study resources. The greetings card program, started in the 1940s, adds another dimension to the public outreach.
The interfaith nature of the Fellowship of Reconciliation is a distinctive contribution to the peace movement. Although it was founded by Christians, over the years its adherents have broadened their concept of the spiritual sources of love and truth. The membership now embraces people of many faiths, and there are affiliated groups which include the Jewish, Buddhist and Muslim Fellowships as well as Christian denominational ones. These people with a common bond and a resolve to work together nonviolently for a better world are in a unique position to serve today's diverse society.
Other organizations and groups which FOR helped to launch or organize:
National & International FOR Offices
The national office of the Fellowship of Reconciliation (FOR-USA) was located successively at seven addresses in New York City from 1916 to 1957, when it was moved to Nyack, NY on the Hudson River. The Swarthmore College Peace Collection is the official repository for the records of the FOR-USA. The organization is affiliated with the International FOR (IFOR) which was founded in 1922. It now includes some 40 national Fellowships on all continents. The IFOR secretariat has been located in Alkmaar, Netherlands since 1977. The archives are in Berlin with the Central Archives of the Evangelical Church of Germany.
The SCPC was named the official depository of the records of the FOR by a vote of the Executive Committee in June 1947. The initial step had been made in 1937 by the curator, Ellen Starr Brinton, who contacted John Nevin Sayre. He sent the first deposit of 160 items in 1946, and he continued to be the main liaison for the next twenty years. Minutes and related papers, followed by large quantities of pamphlets and miscellaneous materials, were received in 1947-1949.
The correspondence of A.J. Muste for 1940-1947 represented the first staff files to be added to the holdings. They were received in 1954, following his retirement as executive secretary. This significant acquisition amounted to almost half of the collection at that time which was then organized in 34 document boxes, as shown in the Checklist of 1955. Three additional boxes of International FOR records appear on a later list.
In 1966 Sayre turned over to the SCPC the following materials: documents about the founding conference of the FOR in 1915, the first membership lists and some early correspondence. These had been in his care until after the publication of Vera Brittain's history of the FOR.
The largest acquisition of FOR records occurred in the summer of 1975. It comprised an accumulation of nearly forty years, and amounted to about 100 cartons. They encompassed the wide range of programs from the 1930s to the end of the Vietnam war, policy issues, and administrative records. Additional related materials continued to arrive in 1976 to 1978. A significant component of these accessions in the 1970s was the files of John Nevin Sayre. Because of their extent and unity, it was decided that they should be a separate document group, DG 117, the John Nevin Sayre Papers.
In the 1980s deliveries came by car from the national office about every two years, as opportunities arose. These consisted mainly of files of program staff members. In the 1990s several executives sent some non-current files. Other materials came from local groups. A large accession in 1998 included some combined files of administrative assistants, and also staff correspondence related to publications and program work.
From time to time single acquisitions have been received from sources other than the national office. They include items like the following:
Some gaps in the files should be noted. Perhaps the officers and staff in the early years were unaware of the importance of keeping records for historical purposes. Possibly some things were lost or left behind when the office was moved from place to place in New York City and, finally, to Nyack in 1957. The curator of the SCPC wrote to Sayre in November 1957 about the absence of any FOR correspondence prior to 1940. The inquiries he made proved fruitless. He still had his own files pre-dating 1940, but they were not the main executive records. To this day there is a conspicuous gap in the correspondence of A.J. Muste. The SCPC accession records show that in 1954, following his retirement as executive secretary, "his entire correspondence for 1940-1947 was added to the FOR holdings". There is no mention of his 1948-1953 correspondence, nor has any explanation been found. Another puzzling situation is the paucity of materials from Bayard Rustin who was on the national staff 1941-1952. The ten folders of his correspondence have been augmented by miscellaneous materials collected from other sources.
The John Nevin Sayre Papers (DG 117) serve as an important complementary collection. Sayre's tenure on the national staff extended from 1921 to 1967. He was methodical and frugal by nature, and he seemingly saved everything. Except for the sparcity in the early years of the FOR, his files are continuous, and they help to bridge some of the gaps in the organization's files. Also his experience in the international field gives an additional dimension to the FOR records.
The SCPC receives regularly the essential records of minutes and reports of the FOR National Council and Executive Committee. Releases, general mailings and occasional publications are usually sent from the national office. The transfer of inactive files of staff members continues, but irregularly.
The Swarthmore College Peace Collection is the official repository for the records of the Fellowship of Reconciliation in the USA (FOR-USA). The records begin with the founding conference in November 1915 and continue to the present. The earliest historical records include minutes of the conference, correspondence of the first officers and leaders, membership lists, leaflets stating the principles of the organization, and circular letters.
The basic administrative records are the minutes and reports of the National Council and Executive Committee (1916-date). By-laws were adopted in 1964. Committee work (administrative and program) is represented by minutes and releases, mainly from the 1940s-1950s. There are minutes of the executive staff meetings, and also staff memoranda, for the years 1946-1980. National and regional conferences have been held since 1916. Programs and other materials provide information about these and other similar gatherings. Anniversaries and other special events, celebrated from 1954 to 1990, are represented by invitations, correspondence and programs.
Files of the executive secretaries/directors constitute an important category of both the administrative and program records. They consist mainly of correspondence, with other items intermingled. The principal files are those of Edward W. Evans (1916-1919), A.J. Muste (1940-1947), John M. Swomley (1953-1960), Alfred Hassler (1960-1974), Barton Hunter (1974-1979), Richard Deats (1979-1984), Doug Hostetter (1987-1993), Jo Becker (1993-1997).
Correspondence is found throughout much of the collection, especially in the program files. Examples of subject areas in which correspondence and other written materials are found include:
Significant correspondents include James Armstrong, Anne Bennett, Daniel Berrigan, Ethelwyn Best, James E. Bristol, Emilio Castro, Edwin T. Dahlberg, David Dellinger, James & Shelley Douglass, Robert F. Drinan, Dan R. Ebener, W.H. Ferry, Caleb Foote, Harrop Freeman, Larry Gara, Richard B. Gregg, Martin Luther King, James M. Lawson, Sidney Lens, Dorothy Maas, David McReynolds, Nhat Hanh, Adolfo Pérez-Esquivel, Robert Pickus, Wilson Riles, Michael A. Robinson, Constance Rumbough, Bayard Rustin, Howard Schomer, Michael Scott, Evan Thomas, Willard Uphaus, Charles C. Walker, Arthur J. Waskow, Herman Will, Gordon C. Zahn, Carl Zietlow.
National FOR periodicals are shelved with the Periodical Collection of the SCPC. Included are The News Letter (1916-1934), Fellowship (1935-date) and newsletters, some of which are from regional and local groups. The journal The World Tomorrow (1918-1934) was published by Fellowship Press, but it was not an official organ of FOR. Additional newsletters and occasional publications are located in the FOR records.
The collection also includes many pamphlets, leaflets and brochures which the FOR published as part of its literature production, mainly during the 1920s-1950s. The Martin Luther King comic book (1957) in English & Spanish editions, was used in the civil rights movement. Greeting cards have been an annual feature since 1945.
Releases/circular letters to members and the public have been issued continuously since 1915 likewise news releases. Also included in the collection are statements on public issues adopted by the FOR National Council (1925-1979), newspaper advertisements (1960-1976) and scattered press clippings.
The collection also includes posters, resource kits, reference materials, buttons, scrapbooks, and audio-visual resources. Photographs (11 boxes grouped by persons and subjects) are located in the SCPC Photograph Collection.
When the collection was initially processed in 1955 it consisted of the following groups:
These core materials occupied 28 numbered document boxes (12 linear feet).
Subsequently an additional category from regional FOR groups (newsletters and miscellany) increased the collection to 34 boxes. Later a collected group of materials of the International FOR (mainly from John Nevin Sayre) was added in three boxes, and placed at the front of the 34 boxes.
The arrangement was simple and probably adequate for the materials on hand, but there was no provision for expansion or adding ongoing materials like minutes, releases and publications.
The major accessions of 1975 on through the 1990s made it necessary to devise a new scheme. A solution was suggested by the way the document boxes stood on the shelves, and also the use of the term American Section for the main part of the collection. This three-part plan evolved:
Section I. International FOR
Bölüm II. Fellowship of Reconciliation-USA (FOR-USA)
Bölüm III. Regional and Local Groups of FOR-USA
Development of the plan for Arrangement
Section I. International FOR &endash left unchanged.
Bölüm II. FOR-USA - divided into ten Series, A to J.
Series A was designated for the existing 28 boxes of FOR-USA files, prior to the accessions of 1975. The original groups were made Subseries A-1 to A-5, and the sequence was retained. More boxes were added as needed, especially for Minutes.
Series B to J were added, as follows, to provide a framework for the new accessions:


Series B.
Administration and general


Series C.
Executive Directors (in chronological order)


Series D.
Program staff members, A-Z


Series E.
Program areas & special projects, A-Z


Series F.
Coalitions & conferences


Series G.
Vietnam war & post-war period


Series H.
Dai Dong (transnational peace effort related to environment)


Series I.
International FOR (IFOR) 1960-1980s


Series J.
Miscellaneous program areas & staff, 1975-
Some of the materials in Section II were easily combined as Administrative and General in Series B. Others were grouped as Coalitions and Conferences in Series F. Series I brings together under the rubric of the IFOR a considerable amount of materials which had been scattered in the files of individual staff members.
Series C was made for the files of the Executive Secretaries (organized in chronological order). Exceptions are noted in the Arrangement for the series. The most extensive files are those of Alfred Hassler who was Co-Secretary and then Secretary from 1958-1974. He joined the FOR staff in 1942 as director of publications and editor of Fellowship . His 30 years of files, mainly correspondence, were received in good condition. They have been kept together as a unit, along with his personal files and those of the literature department. The only significant portion transferred elsewhere were the IFOR files, in order to combine them with other international materials of a 30-year period. Hassler's close relation with the IFOR began in 1960, and he was part-time secretary in 1970-1974.
The large majority of materials in Section II is related to the FOR programs &endash the issues involved, the positions taken, and the actions/responses made. It was decided to have two categories of program files. One is for program staff members (Series D) in cases where individuals were strongly identified with particular fields and the unity of their files deserved to be maintained. The other is for major program areas, often of long-term duration (Series E). The prime example is the race relations work which began in the late 1920s. In this case, and others, numerous staff persons have been involved and there is a distinct advantage in having their subject materials combined. That is true also of major programs related to the Vietnam War and the transnational peace effort called "Dai Dong". Various special programs are also included here. In addition several work areas, like the affiliated peace fellowships and youth work under short-term directors, fit readily into combined staff files, where the focus is more on the program than individual staff members.
Bölüm III. Regional & Local Groups &endash expanded into three parts.
Series A contains the regional newsletters and miscellany, originally in Boxes 29-33.
Series B has later materials from local FOR groups, 1970-1990s.
Series C has records of individual urban branches. Those from Philadelphia, the most extensive, are explained as follows.
Philadelphia FOR records were appended to the national FOR collection of 34 boxes in 1971. Two groups of materials for 1943-1956 and 1944-1947 were processed and listed, but not logically organized. Another group for 1942-1944 had turned up in 1966 in an office in Philadelphia which had been shared by FOR and WILPF. These three groups in the SCPC were confusing and wasteful of space. In the reprocessing they were integrated as logically as possible. The Philadelphia records were then grouped with those of Boston, New York and Princeton to form Series C, Urban Branches of the FOR-USA.
Section IV was added provisionally in 1998 to allow space for unprocessed materials, some newly received, so that they could be placed close to the processed FOR records, and also noted tentatively on the Checklist. See the list which follows Section III.
Records received from the FOR after 1999 are unprocessed. Temporary finding aids for these accessions are listed at FOR Later Accessions.
Pacifist Fellowship of Reconciliation (FOR) Founded
The Fellowship of Reconciliation (FOR), a pacifist organization that became one of the leading advocates for the right of conscientious objection to participation in war during World War I, was founded on this day.
Norman Thomas, a major FOR leader, also became a founding member and long-time national board member of the ACLU (founded on January 19, 1920).
Later, in the early 1940s, members of FOR established the Congress of Racial Equality (CORE), on March 9, 1942, which became one of the important civil rights organizations of the 1960s. CORE organized the one of the first sit-ins challenging segregated restaurants on May 8, 1943 the 1947 Journey of Reconciliation a freedom ride challenging segregation in interstate bus travel that began on April 9, 1947 and the famous 1961 Freedom Rides, also challenging segregated interstate bus travel that began on May 4, 1961, and is one of the iconic events of the civil rights movement.