Rafta
Seyirciler: Hikayeler
kaydeden Ann Beattie
Karalayıcı: 288 sayfa, 28 dolar
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız, Haberler aşağıdakilerden bir komisyon kazanabilir: kitapçı.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Beni ikinci gün Ann Beattie’ye dönmüş biri olarak kabul et.
Beattie’yi ilk kez üniversiteden yeni mezun olduğumda okudum. 1976’daki ilk romanı “Kışın Soğuk Sahneleri” mihenk taşı bir kitaptı. Yine de, onun ve Beattie’nin diğer ilk çabalarının (“Yerinde Düşmek”, ikinci romanı; “Çarpılmalar” ve “Sırlar ve Sürprizler” koleksiyonları) 1960’lar sonrası karakterlerinin sürüklenişini takip etmedeki tüm keskinliğine rağmen, vizyon biraz zayıf geldi. Yazarın bakış açısını genişleterek bu anlaşılmazlığı, o donukluğu yeniden çerçeveleyen 2010 kısa romanı “Walks With Men” ile benim için bu durum değişti.
Beattie’nin iki hesaplaşmayla karşı karşıya olan çağdaş Charlottesville, Va.’da geçen birbirine bağlı altı uzun hikayeyi bir araya getiren yeni kitabı “Onlookers”ta bir karakter, “Ne kadar garip bir dünyaya dönüştü” diye düşünüyor: COVID-19 ve 2017’deki Unite the Right mitinginin ardından.
Neler olduğunu hepimiz hatırlıyoruz: Nazi bayrakları ve meşaleler, “Bizim yerimizi alamazsınız” sloganları, Heather Heyer’in beyaz bir üstünlükçü tarafından öldürülmesi. Bununla birlikte Beattie, canlandırmadan çok etkiyle ilgilenir ve haklı olarak da öyledir; kurmaca, belirli bir zaman ve mekana hitap etse bile, tarih değil, nüans hakkındadır. Duygusal gerçeğin bir mekanizmasıdır. Beattie, periferiden merkeze ve tekrar geri dönen bir anlatı kaleydoskopunda hareket eden karakterleri tanıtırken ve yeniden tanıtırken canlı bir çember oluşturan “İzleyiciler” ile.
Açılış hikayesi “Pegasus” dinamiği kurar: Nişanlısı oyunculuk işi için Japonya’ya kaçtıktan sonra Ginny adında bir kadın, “sevimli bir adam, emekli, bir doktor” olan babası Robbie’nin yanına taşınır, böylece ikisi de salgını tek başına atlatmak zorunda kalmaz. Nisan 2021 ve aşılar henüz kullanıma sunuldu, bu da bunu her yönden askıya alınmış bir an haline getiriyor.
Birincisi, nişanlısı Darcy var – “(evet, Bay Darcy’deki gibi),” diyor Beattie. (Parantezleri başından sonuna kadar canlı bir meta-yorum sunuyor.) Sonra doktorun aramaya devam eden veya etmeyen ölü karısı ve şüpheli olan hafızası var. Hepsinden önemlisi, Ginny ve güvendiği yaşlı adama karşı hisleri var. “Yaşına rağmen,” diye yazıyor Beattie, “bazı yönlerden ona Darcy’den daha yakın hissetti.”
Nüans hakkında ne diyordum? Ginny’nin düşüncelerinde, Beattie’nin niyeti kendini açıklamaya başlar. Ev büyük ve iyi stoklanmış; kimse işe gitmek için dışarı çıkmak zorunda değil. Bir köpek var – hoş Blanche, belki de son zamanlarda en sevdiğim köpek karakteri – ve bol miktarda açık alan. Bunun dolu olduğunu söylemeye gerek yok; Yazar (ve karakter), “o ve Robbie ne kadar ayrıcalıklı olsalar da, bazı insanların gözünde ne kadar iğrenç: Robbie, Unite the Right mitingi sırasında Lee Park’tan uzak duran adam olurdu; şehir kulübüne üyeydi; temizlikçi vardı.”
Bu, karakter detayı veya gözleminden daha fazlasıdır; bu, kitabın merkezi bir gerilimidir. “İzleyiciler” hem bir unvan hem de bir varoluş halidir, çünkü Beattie, ister COVID-19 nedeniyle ister birçok biçimde kendi bağımsızlıkları nedeniyle uzakta yaşayan insanları tekrar tekrar tanıtıyor. “Kabarcık”ta, bir yardımlı yaşam tesisinin baş hemşiresi Stacey, mitingin patlayarak şiddet olaylarına dönüştüğü bölgeyi yeniden ziyaret ediyor: “Bu arada, köşedeki binadan bir gökkuşağı bayrağı dalgalanıyordu ve o, hakkında bir balonun içinde var olduğu söylenen – küçümsemekten çok kıskançlıkla – söylenen kasabanın içinden geçiyordu. Ama Lee Park’ta, kendi koruyucu balonunda olduğu gibi, bu balon patlamıştı.
“Yakında” ise olayları farklı bir bakış açısıyla yansıtıyor, siteye bakan bir çatı katı dairesi. Beattie, hikayenin başkahramanı Rochelle için, “Her şeyi küçük görebilirdi,” diyor, “Muhteşem Gatsby’deki Dr. TJ Eckleburg gibi.” Referans, anlayacağımız varsayılıyor. Ne de olsa Rochelle, üniversitede sorumluluklarını yerine getiren “ünlü bir misafir yazar”ın yerini dolduran bir öğretmen – başka bir biçimde ayrıcalık.
Beattie yargılamak anlamına gelmez ya da tam olarak değil. Aradığı şey, daha ziyade, daha kapsamlı bir empatidir. Stacey için bu, kiliseden bir arkadaşının yaralı oğlu George da dahil olmak üzere, onunla çalışan gençlere bakmak anlamına geliyor. Rochelle, kendisi için bir çift lastik satın aldığı bir öğrenciyle benzer şekilde kendini birbirine girmiş halde bulur.
Bu tür nesiller arası etkileşim, Ginny ve Robbie’nin yanı sıra başka bir karakteri, iki hikayeyi birbirine bağlayan Monica’yı ve yeğeni Jonah’ı hatırlatır. Bütün bu insanlar, kendilerinin ötesindeki durumlarla başa çıkmak için ellerinden gelenin en iyisini yapıyor; hepsi elinden geldiğince sorumluluk alıyor. Bunun yeterli olmaması, asla yeterli olamayacak olması, meydan okumadır. “Bu ziyafeti vermeli miydiler,” diye merak ediyor Rochelle, bir paket yemek yemeği hakkında, “… bunun için fırsat yaratan her şey itibarını yitirmişken, henüz yok olmadıkları için yalnızca yükselişteyken?”
Bu, cevabı olmayan bir soru, sadece kurmacanın keşfedebileceği türden.
İzleyiciler boyunca Beattie siyasetten çekinmiyor; bu sayfalara bir hortlak gibi musallat olan eski başkan hakkında söyleyecek iyi bir şeyi yok. Yine de, onu ilgilendiren, bu kadar kesin bir şekilde çözülemeyen anlatıdan daha az tartışma veya yergidir.
“Monica, Eve Gidiyor”da, “O günlerden biri olacaktı,” diyor, “işlev görmek için iradesini kullanmak zorunda kalacağı zaman.” Beattie hepimiz hakkında yazıyor olabilir. “Herkesin kendi çılgın hikayesi olduğu” bir dünyada başka ne yapabiliriz? “İzleyiciler”, devam etmekten başka seçenek olmadığı konusunda ısrar ediyor.
Ulin, Haberler’ın eski bir kitap editörü ve kitap eleştirmenidir. “On Üç Soru Metodu” adlı romanı Ekim ayında yayımlanacak.