MIAMI — Uluslararası Kadın Fotoğrafçılar Arşivi’nde (Uluslararası Kadın Fotoğrafçılar Arşivi) seçilen on beş sanatçı ve fotoğrafçıWOPHA) 12 günlük çalıştaya katılmak için Nesne Olarak Fotoğraf Kitabı 3-11 Haziran 2023 tarihleri arasında. Bu atölye aynı zamanda WOPHA’nın Fotoğraf Uygulamaları, Eleştiri ve Tarih Yazımı Enstitüsü’nün de açılışını yaptı. 2014 yılından bu yana dünyanın farklı yerlerinde eğitim verilen bu ilk çalıştay Amerika Birleşik Devletleri’nde ve WOPHA’da gerçekleştirildi.
Tokyo merkezli bağımsız fotoğrafçı ve küratör Yumi Goto ve Lima merkezli fotoğrafçı Paola Jiménez Quispe’nin ortaklaşa verdiği atölye, fotoğraf kitabını benzersiz bir ortam yapan şeyin ne olduğunu keşfetmeye çalıştı. “Bir küratör olarak hüsrana uğradım çünkü sergiler açmak büyük değişiklikler yaratmadı. Japonya’da ilk atölyesini yapan Goto, “Bu alanlara herkes erişemezdi” dedi. hiperalerjik. Rosseel için bir dönüm noktası, Belçikalı sanatçı Jan Rosseel ile Hollanda’daki bir fotoğraf festivalinde tanışmasıydı. bir proje 1980’lerde babasının öldürülmesi hakkında, görgü tanıklarının ifadelerinden yeniden yaratılmış görüntüler ve sahneler içeren araştırılmış bir kitap şeklinde.
Goto, “Sadece bir portföy ya da katalog değildi,” diye anlattı. Goto, fotoğraf kitabı ortamı aracılığıyla birinin sosyal bir sorun hakkında görsel bir hikaye anlattığını gördü. “Ben de bunun işe yarayabileceğini düşündüm,” dedi.
Kadınları ve ikili olmayan fotoğrafçıları araştırmak, tanıtmak, desteklemek ve eğitmek için 2018’de WOPHA’yı kuran Küba doğumlu ve Miami merkezli bağımsız Latinx sanat tarihçisi ve küratör Aldeide Delgado, “Fotoğraf kitabının ortamı ideal ve daha demokratik bir erişim sağlıyor” dedi. “Yaptığınız şey, sanatçının kişisel arşivlere geri dönmesine ve bize anlatılan hikayelere karşı bir direniş eylemi haline gelen bir hikaye oluşturmasına olanak tanıyan bir anlatıdır” diye ekledi. Delgado, Havana Üniversitesi’nde sanat tarihi okurken öğretmenlerine kadın fotoğrafçıların nerede olduğunu sordu. “Bana var olmadıkları söylendi ya da var olsalar bile yeterince iyi değillerdi.”
2013 yılında Delgado, Küba Fotoğraf Kataloğu (Kübalı Kadın Fotoğrafçılar Kataloğu), unutulmuş bu sanatçılara görünürlük sağlamak amacıyla canlı bir dijital arşiv. Delgado, “Bu sanatçıların çoğu hiçbir zaman mekânlarda sergi açmadı ve çok az eleştirel onay aldı” dedi. Miami’ye göç ettikten sonra, Chicago’daki Çağdaş Fotoğraf Müzesi Web sitelerinde “başlıklı, ilişkilendirilmemiş bir fotoğraf vardı.La familya Buendia. Havana(1982); Amerika Birleşik Devletleri’nde hiç kimse fotoğrafçının adını bilmediğinden, müze sanatçıyı “anonim” olarak etiketledi. Küba’daki kadın fotoğrafçıların çalışmalarını kataloglamak için yıllarını harcayan Delgado bu tarihten itibaren 19. yüzyıl, çalışmalarını tanıdı Abigail Garcia Fayat ve sanatçının adını paylaşmak için müzeyle iletişime geçti. Fayat, Delgado’nun anonimlikten kurtardığı birçok kadın sanatçıdan biridir.
Silinmeyi mümkün kılan ve kılmaya devam eden bu koşullarla Delgado, Goto’nun galerisinde bir konuşma yaparken 2022’de Tokyo’da tanıştıktan sonra Goto’yu Miami’ye davet etti. Hatırlatıcılar Fotoğraf Kalesi. Atölye çalışmasının amacı, sanatçı grubuna kendi hikayelerinin yazarı olmaları için ihtiyaç duydukları desteği sağlamaktı.
Atölye çalışmasının ilk gününde katılımcılar fotoğraflarını bastırarak duvara yasladılar ve sırayla projeleri hakkında konuştular. Goto, “Fotoğrafların ne kadar iyi olduğu veya görüntülerin kalitesi önemli değil” dedi. “Bulmak istediğimiz şey hikaye.”
melisa guerreroatölye katılımcılarından biri, arşivinden yüzlerce fotoğraf getirdi. Onun fotoğraf kitabı Florida’da Herkesin Havuzu Var (2023), başkalarının asla karşılayamayacağı şeylerden zevk aldığını gören Venezuelalı bir göçmen olarak hayal kırıklıklarını ifade ediyor. “Esnasında [COVID-19] pandemi, dışarıda verandada çok zaman geçirdik. Havuzlu bir eve asla gücümüz yetmezdi ama şişme havuz, topladığım bitkiler, deniz kabukları ve natürmort objelerle çocuklarıma bir dünya kurdum” dedi. hiperalerjik. Amerikan rüyasının vaatleriyle ilgili hayal kırıklığını belgeleyen Guerrero’nun çalışması aynı zamanda boşanma, bekar bir anne olmanın getirdiği Katolik sosyal damgası ve ailesinde boşanmış olan üç kuşak Venezuelalı kadın hakkında bir hikaye anlatıyor.
Başka bir katılımcı, Lisette Morales, bir fikirle geldi. belge the tarım topluluğu Immokalee, Florida’daki yaşam ve mücadeleler, işçilerin toprakla olan ilişkilerine ve daha iyi çalışma koşulları taleplerine odaklanıyor. Goto, kendi ailesinin Yerli tarihi ve tarifleri aracılığıyla bu topluluğun sesini yükseltmek için birinci şahıs bakış açısını kullanmasını tavsiye etti. “Eski kozmogonik anlatıların ipliklerini ve kendi yaşadığım deneyimleri bir araya getirerek, bir dayanıklılık vasiyeti yaratmaya çalıştım” dedi. hiperalerjik. Başlıklı Cantos Cósmicos (Kozmik İlahiler) (2023), çalışma da onun hakkında oldu. Morales, “Kendi anlatılarımıza sahip olmamız gereken bir katman var” dedi.
1979’da Sandinistalar Nikaragua, Managua’daki sokağı bir mülteci kampına çevirdiğinde Morales tüm aile albümlerini kaybetti. Annesinin kitaba dahil ettiği sadece bir fotoğrafı hayatta kaldı. Aile fotoğraflarının yokluğunu telafi etmek için Goto önerdi O Moral kullanımı annesinden çizimler ve Yerli tarifler. Arayışı zaman zaman ironik anları da beraberinde getirdi. Nahuatl kozmovizyonundan yaratıcı tanrıların resimlerini ararken, kodeks Borgia, Vatikan Kütüphanesi’ndeki Kolomb öncesi boyalı elyazmalarından biri. Telif hakkı nedeniyle Morales, kütüphane müdürüne yazmak zorunda kaldı. ve istemek kendi atalarının imajını kullanma izni. “Yerli halkın kutsal el yazmaları neden Vatikan’da?” yüksek sesle merak etti. “Bunu kültürel sömürgecilik olarak görüyorum.”
Andrea Sarcos kimdir? keşfedildi ailesinin Ekvador, Venezuela ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki geçmişi Efemera, Korunmuş (2023), farklı bir zorlukla karşılaştı. Büyükannesinin yatağının altında sakladığı bir aile albümünün çoğu selde yok oldu ve geride sadece birkaç solmuş fotoğraf kaldı. Sarcos’un fotoğraf kitabında, hayatta kalan bu fotoğraflar kelimeler, arşiv belgeleri ve alternatif işlem baskılarıyla örülmüştür.
Goto’nun projedeki ortağı Jiménez Quipe, 2018’deki çalıştaylardan birine katılımcı olarak başladı. Dövüş Kuralları (2022), 1998’de Peru’da öldürülen babası olmadan büyüme hikayesini anlatıyor.
Maria Martinez-Cañas projesini anlattı Kimlik Reddedildi: Görüntü Nesnesinin Yapısını Çözmek (2023) “bir kitap hakkında fotoğraf kitabı” olarak. Sanatçı, August Sander’in fotoğraflarındaki resimlerin üzerine kendi portrelerini yerleştirdi. Zulüm Görenler / Zulüm Görenler: 20. Yüzyıl İnsanları (2018) cinsiyet kimliği ve ifadesi hakkında sorular sormak.
19 yaşında Peru’dan Amerika Birleşik Devletleri’ne göç eden Diana Larrea, göçmenlik deneyimini aile arşivlerini ve kişisel görüntülerini kullanarak yeniden inşa etmek istedi. İçinde Çok Erken Ayrıldım (2023), bu anlatıyı keşfetmek için yokluk, mesafe ve zamanın geçmesi gibi temalarla çalıştı. “Bu yeniden bağlantılarda, anılar ve nostalji yoluyla bir aidiyet duygusunu keşfediyorum. Neden ayrıldığımı anlamaya çalışıyorum” dedi.
Son sergi gecesinde, yağmur sağanağı nihayet durdu ve Havana ve Buenos Aires’te bazı akşamlarda da hissettiğim yoğun bir nem örtüsünü geri getirdi. Çalışmalarını sunan sanatçılar, göç ve değişim temalarının merkezinde yer alan kaybolan zamanlardan ve yerlerden bahsetti. Ama aynı zamanda, marjinal grupların hikayelerinin hala bulunmadığı görsel bir kültür içinde faaliyet gösteren dinamik bir varlık gördüm. Fotoğraf kitaplarına baktığımda, insanların bu varlığa sahip çıktığını ve canlı, samimi yollarla karşılık verdiğini gördüm.
“Kitabın kapağı ne olacak? Nasıl görünecek?” atölyenin sonu yaklaşırken sanatçılar sormaya başladı. “Endişelenme,” diye tekrarladı Goto, “Kapak kendini gösterecek.”
Kaynak : https://hyperallergic.com/834892/in-miami-diaspora-women-artists-tell-their-stories-through-photobooks/