Limon eski dönemlerden beri tıpta geniş şekilde kullanılıyor. Eski Mısırlılar limonu, zehirli yemeklerin zararsızlaştırılması için ve tifo salgınları sırasında kullanıyorlardı. Avrupa’ya limon tohumları, orta asırlarda getirtilmiştir. Avrupalılar bu bitkiyi veba ve sıtmanın önlenmesi amacıyla, ayrıca yılan sokmalarında panzehir olarak kullanıyorlardı. Bitki uzmanları limon suyunu, arteriyel basıncın düşmesi, karaciğerden toksinlerin atılması, artrit sırasındaki ağrıların hafiflemesi için öneriyorlardı.
İbn Sina limonu, kalp hastalıklarının en iyi ilacı olarak anlatıyor, hamile kadınlara ve sarılık hastalarına limon tüketmelerini söylüyordu. İngiliz denizciler, iskorbüt hastalığının önlenmesi için yanlarına limon alıyorlardı.
17. yüzyılın sonlarında limonun şifalı özellikleri kabul edilmiş ve böylece bu bitki modern tıpta da başarıyla kullanılmaya başlamıştır.
Geniş etki alanına sahip bu yağ, her şeyden önce vejetatif-damar distonisi için etkilidir. Arteriyel basıncı düzenler, kandaki kolesterol ve protrombin seviyesini düşürür, ateroskleroz gelişimini engeller. Bu yüzden kalp-damar hastalıklarının önlenmesi ve tedavisi için önerilmektedir. Şifalı özellikleri sayesinde (bağışıklığı güçlendirir, eritrosit ve lökosit üretimini uyarır), bağışıklığın zayıflamasıyla ilgili hastalıklarda başarıyla kullanılmaktadır (bronşit, grip, soğuk algınlığı vb.)