Eğer biri Alman edebiyatı ile ilgilenirse, Faust efsanesi geçmez. Birbirini takip eden birçok okuyucu, bu önemli konunun okul sürelerinde Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) tarafından duyuldu. Goethe, Faust efsanesini, Ortaçağ'dan bu yana ahlâki hikayeler olarak kök salmış olan kukla oyunları aracılığıyla biliyordu. 20’te. 19. yüzyılda Nobel Ödülü kazanan Thomas Mann, ruhunu şeytana satan adamın hikayesini canlandırdı. Faust efsanesi ve beraberindeki Şeytan Paktı (İngilizce'de buna Faustian pazarlığı bile denir), 20 fikrini takip etti. Yüzyıl, örneğin, ulusal sosyalizme karşı teslim olarak 1933.
Faust'un hikayesi İngiliz edebiyatında da. Söz yazarı ve oyun yazarı William Shakespeare'in yakın bir arkadaşı olan Christopher Marlowe, 1588'a bir dr. Sıkıcı çalışmalardan bıkmış olan Wittenberg'den Johannes Faust, Lucifer ile bir antlaşma yaptı: Faust, her dört yılda bir isteğini yerine getirdiğinde ölümündeki şeytana ruhunu verir. Goethe'nin romantik versiyonundaki ana temalar, tüm gerçekleri bulmaktan ve kalıcı güzelliği yaşamaktan kaçan insan yumruğuna karşı zamanın kazandığı zaferdir. Goethe'nin çalışmaları bugün hala Alman edebiyatında sağlam bir yere sahip.
Durant aşağıdaki gibi tarif eder:
"Tabii ki Faust Goethe'nin kendisi - her ikisi de altmış olduğu ölçüde. Goethe gibi, altmış yaşındayken güzellik ve zarafet konusunda tutkuluydu. Bilgelik ve güzelliğe olan çifte hırsı Goethe'nin ruhuna demir attı. Bu varsayım intikamcı tanrılara meydan okudu ve yine de asildi. Faust ve Goethe, hem zihinsel hem de fiziksel, felsefi ve huzurlu hayata “evet” dedi. ”(İnsanlığın Kültürel Tarihi, Rousseau ve Fransız Devrimi)
Ölümcül bir yüzeysellik
Çoğu yorumcu Faust'un tanrısal güçlere sahip olduğuna dair kibirli varsayımını not eder. Marlowes Doktor Faustus'un trajik tarihi, dört bilimle (felsefe, tıp, hukuk ve teoloji) edindiği bilgileri küçümseyen ana karakterle başlar. Elbette Wittenberg, Martin Luther'in etrafındaki olayların sahnesiydi ve rezonant alt tonlar anlaşılmaz. İlahiyat bir zamanlar "kraliçenin bilimi" olarak kabul edildi. Ama ne delilik, onun öğretilebilecek tüm bilgileri emmiş olduğuna inanıyor. Faust'un akıl ve zihin derinliği eksikliği, hikayenin başlarında birçok okuyucuyu yabancılaştırmaktadır.
Pavlus'un Luther’in din özgürlüğünün açıklaması olarak gördüğü Romalılara yazdığı mektup burada göze çarpıyor: "Kendilerini akıllıca gördükleri için aptal oldular" (Rom 1,22). Daha sonra Paul, Tanrı'yı aramak için tecrübe edilen derinlik ve zenginlikleri şöyle yazar: “Ah, ne derinlik, ne derinlik, Tanrı'nın bilgeliği ve bilgisi! Bulaşıkları ne kadar anlaşılmaz ve nasıl anlaşılmaz bir yöntem! "Rab'bin amacını kim biliyor ya da onun danışmanı kimdi?" (Rom 11,33-34).
Trajik kahraman
Faust'ta iki yönlü sonlandırmayı gösteren derinlik ve ölümcül bir körlük vardır. Gücü istiyor, bu dünyanın tüm zenginliklerinden daha fazla. Marlowe şöyle yazıyor: "Gen Hindistan altınlara uçmalılar, Doğu'nun incileri denizden seçilmeli, Yeni dünyanın köşelerinden dikizle bak, Asil meyvelerden sonra, ısrar ediyor ve bana yeni bilgiyi okumalısın, Yabancı krallara açığa vurmak için Kabine: Marlowe's Faustus sahne için yazılmıştı ve bu nedenle bilinen ve bilinmeyen dünyanın sırlarını çok etkileyici bir şekilde keşfetmek, keşfetmek, büyütmek ve keşfetmek isteyen trajik kahramanı gösteriyor. Cennetin ve cehennemin doğasını keşfetmeye başladığında Lucifer'in elçisi Mephisto titremeyle uğraşmayı keser. Goethe'nin şiirsel versiyonu Avrupa'da Romantizm tarafından şekillendirilir ve bu nedenle de Tanrı'nın varlığını ifade eden daha zarif bir yumruk sergiler. Tanrılığı, her şeyi kapsayan ve sürekliliği olan bir yaratık olarak övüyor, çünkü Goethe için duygu her şeydir.Çok eleştirmenler Goethe'nin 1808'in Faust versiyonunu Almanya'nın bugüne kadar ürettiği en iyi drama ve şiir olarak övüyor vardır. Faust, Mephisto'nun sonunda cehenneme sürüklense de, bu anlatı çok güzel. Marlowe ile dramatik etki daha uzun sürer ve ahlaki olarak sona erer. Oyun sırasında Faustus, Tanrı'ya dönme ve hatalarını kendisinden önce kabul etme ihtiyacı duydu. İkinci perdede Faustus bunun için çok mu geç olduğunu sorar ve kötü melek bu korkuyu onaylar. Ancak, iyi melek onu teşvik eder ve Tanrı'ya geri dönmenin asla geç olmadığını söyler. Kötü melek, eğer Tanrı'ya dönerse şeytanın onu parçalara ayıracağını söyler. Ama iyi melek o kadar kolay gitmesine izin vermez ve Tanrı'ya dönerse saçlarının kıvrılmayacağına dair garanti verir. Sonra Faustus, en derin ruhu olan Mesih'i kurtarır ve ondan kırılan ruhunu kurtarmasını ister.
Sonra Lucifer eğitimli doktorun kafasını karıştırmak için bir uyarı ve kurnazca bir dikkat dağıtıcı görünüyor. Lucifer onu yedi ölümcül günahla tanıştırır: kibir, açgözlülük, kıskançlık, öfke, oburluk, tembellik ve şehvet. Marlowe'in Faustus'u, bu sevindirici zevkler tarafından o kadar rahatsız oluyor ki, Tanrı'ya dönüşüm yolunu terk ediyor. İşte Marlovo'nun Faustus hikayesinin gerçek ahlakı: Faustus'un günahı sadece onun varsayımı değil, her şeyden önce onun manevi yüzeyselliğidir. Dr. Rand Şirketi'nden Kristin Leuschner bu yüzeyselliği ölümünün nedeni olarak nitelendiriyor, çünkü "Faustus, haksızlığı için onu affedecek kadar büyük bir Tanrı bulamıyor".
Marlowe'un oyununun çeşitli noktalarında Faustus'un arkadaşları onu geri dönmeye çağırır, çünkü bunun için çok geç değildir. Fakat Faustus varolmayan inancıyla kördür - Hıristiyan Godlemi Tanrısı aslında hayal edebileceğinden daha büyüktür. Affedecek kadar büyük. Teolojiden kaçınan Faustus, bu yüzden Kutsal Kitabın en önemli ilkelerinden birini tanımadı: “Onlar [insanlar] günahkârlar ve Tanrı ile sahip olmaları gereken ihtişamdan yoksundurlar ve liyakat göstermeden onuruna adalet yapmak İsa Mesih aracılığıyla yapılan kurtuluş ”(Rom 3,23: 8,32f). Yeni Ahit, İsa'nın bir kadından yedi iblis çıkarmak zorunda kaldığını ve daha sonra en sadık öğrencilerinden biri olduğunu bildirdi (Luka XNUMX). İncil çevirisini ne okursak okuruz, Tanrı'nın lütfuna olan inanç eksikliği hepimizin deneyimlediği bir şeydir ve kendi Tanrı imajımızı yaratma eğilimindeyiz. Ama bu çok kısa düşünülüyor. Faustus kendini affetmez, o halde her şeye kadir bir Tanrı bunu nasıl yapabilir? Bu mantık - ama merhametsiz mantık.
Günahkarlar için af
Belki her birimiz bir kere böyle oluruz. Öyleyse yürekten kalmalıyız, çünkü İncil'in mesajı açıktır. Her tür günah affedilebilir - Kutsal Ruh dışında - ve bu gerçek haç mesajında. İyi haberlerin mesajı, Mesih'in bizim için yaptığı fedakarlığın, şimdiye kadar yaptığımız tüm yaşamlarımızın ve günahlarımızın toplamından çok daha değerli olduğu yönündedir. Bazı insanlar Tanrı'nın affetme teklifini kabul etmiyor ve bu nedenle günahlarını yüceltiyorlar: “Suçluluk çok büyük, çok büyük. Tanrı beni asla affetmez. "
Ancak bu varsayım yanlıştır. İncil'in mesajı, sonuna kadar merhamet - lütuf anlamına gelir. Müjde'nin İyi Haberi, cennetsel afın en kötü günahkarlar için bile geçerli olduğu. Pavlus'un kendisi de şöyle yazıyor: "Bu kesinlikle doğrudur ve Mesih İsa'nın dünyaya ilk geldiğim günahkârları kurtarmak için geldiğine inanmaya değer bir kelime. Ancak bu yüzden merhamet bana Mesih İsa'nın her şeyden önce, ebedi yaşam için ona inanması gerekenlere bir model olarak sabırlı olması gerektiğini "(1. Tim1,15-16).
Dahası, Paul şöyle yazar: “Ancak günahın güçlü olduğu, ancak zarafetin daha da güçlü olduğu” (Roman 5,20). Mesaj açıktır: en kötü günahkar için bile lütuf yolu her zaman ücretsizdir. Eğer Dr. Faustus bunu gerçekten anladı.
Neil Earle tarafından