Üçüncü Çağın Sonunda
Yirminci yüzyılın en önemli kitaplarından birinin olayları. - “Yüzüklerin Efendisi” - John Ronald Royle Tolkien, Üçüncü Dünya Orta Çağı'nın sonunda gerçekleşir. Bu metafor şu anki durumumuza en uygun olanı, sembolü ile temsil edilmektedir. Üçüncü Epoch'un sonunda bir bakımdan değildik, bir kerede birkaç kez birden fazla dönemin uçları birbiriyle örtüşüyordu.
Avrupa kalkınma dalını ele alırsak, o zaman yaşadığımız, sınırlarını çoktan aştığımız Modernite (Modern) Antik ve Orta Çağ'dan sonraki üçüncü dönemdir. Bir Marksist çağları oluşumlara dönüştürebilir: kölelik, feodalizm, kapitalizm.
Eğer tek bir kapitalist sisteme geçersek, üç çağ alırız: Eski Düzen 1600 - 1789; XIX yüzyılın "uzun" (1914'e kadar) "önemli kapitalizm" i ve otoriterizm, totaliterizm ve komünizm şeklinde sermayenin yaygın bir işlevi olan “işlevsel kapitalizm” ve bununla ilgili hareketler ve yapılar - “kısa” Panik'in Colossi'leri (1991'tan önce veya daha doğrusu 1979'tan önce - 1991 - kronolojik özellikleri). ) yüzyıl.
Jeo-ekonomik ve jeopolitik düzlemde, üç sermaye birikimi döngüsüne göre üç dönem (Hollanda, İngiliz ve Amerikan) ve dünya siyasetinde üç hegemonya - Hollandaca (en yüksek 1618 - 1652), İngiliz (1815), Amerikan ( Amerikan öncesi 1871 (1945 politikasının 1945 - Hollandalı Hollandalı ve yine üç dönem alıyoruz: Eski Düzen 71 - 1600, ben - Gözlerimizin önünde soluyorum ve şimdiki "solma" ABD hegemonyası esas olarak ABD hegemonyası. çokuluslu şirketler kümesi, ABD hegemonyası münhasıran devletlerin xnumx ile nasıl bittiğini).
Eğer gidersen hikayeler Rusya tarihine kapitalist sistem, o zaman burada “üç dönem, üç bileşen parçası” göreceğiz, bu arada, Hollanda, Büyük Britanya ve ABD'nin birikim döngüleri / hegemonyası ile açıkça ilişkilendirilen ve esas olarak alternatif birikim döngüleri olan, ancak sermaye değil yetkililer ve Avrasya (hiper-kıta) hegemonyası: Moskova krallığı (Moskova otokrasisi), Petersburg imparatorluğu (Petersburg otokrasi), SSCB (tarihi komünizm). Dünya sistemindeki sistemik bir anti-kapitalizm olan Sovyet komünizmi, gerçek bir Rus Moderniydi, gerçek bir Rus Modernliği idi, sonu çakışıyordu (aksi halde olabilir miydi?). Ama belki abartıyoruz? Gerçekten de, modernitenin sonu hakkında, postmodernler hakkında onlarca yıldır yazılmıştır, ancak belki de bu, yalnızca Modernite'nin değiştiği iddiasının anlamsızlığını ve yoksulluğunu göz önünde bulundurarak, sadece boş korkular, “hışırdı, başka bir şey yok” (Edgar Po). .
Bununla birlikte, gittikçe daha fazla insan giderek daha keskin hissediyor: son yıllarda dünyaya bir şey oldu; bir şey geri dönüşü olmayan bir şekilde değişti; tanıdık dünya neredeyse ortadan kayboldu; sosyal bilimler, bugünün dünyası kadar değil - atalet tarafından - dünyanın dünyası; İnsani ve sosyal bilgiler eğitimi, öğrencilere büyük ölçüde terk etmiş olan dünyanın resmini büyük ölçüde öğretiyor. Dünya şu andaki durumunda bilimlerden daha hızlı değişiyorsa onu yakalayabiliyor. Bu boşluk, bu arada büyüyor, üç nedeni var. İlk olarak, dünya gerçekten ivme ile değişiyor. İkincisi, modern dünyada, içinde gerçekleşen süreçlerin özünü ve yönünü gizlemek ve gerçeği başarıyla kamufle etmekle ilgilenen birçok etkili ve güçlü güç vardır. Üçüncüsü, hala, çağın bitmek üzere olmasına rağmen, özü hakkında çok az fikrimiz var, ancak şimdi bir şeyi anlamaya başlıyoruz - “Minerva Baykuşu alacakaranlıkta uçuyor”. Yeni dönemin özünü anlamak veya en azından neyin geldiğinin anlaşılmasına yaklaşmak için ilk önce neyin ayrıldığını ve nedenini belirlemek gerekir. Bu bağlamda, Modernitenin temel bileşenlerini, “veda yayını” ve aynı zamanda yaşadığımız kapitalizmin “veda yayını” tanımlamak anlamına geliyor.
Aslında eski dünyadan çoktan ayrıldık, ancak henüz yeni bir dünyaya girmedik - bugün Anglo-Saxon'ların dediği gibi, kronolojik olarak “dünya arasında” dünyalar arasında yaşıyoruz. Böyle bir durum gözlemciye, sosyal sistem tarihçisine fevkalade fırsatlar sunar: geçmiş tamamen gitmedi ve gelecek zaten görülebilir, zamanların bağlantısını düzelterek açıkça ifade edilebilirler. Çağlar arasındaki durum başka bir özelliğe sahiptir: “Fermantasyon ve parçalanma döneminde, son geçmişin anlamı aniden belirginleşir, çünkü geleceğin kayıtsızlığı yoktur, ancak dünün argümanı çöktü ve yalan gerçeklerden keskin bir şekilde farklılaşıyor. Geçmişin derinliklerinde olgunlaşan ve geleceği olmayan dönemin tamamen tükendiğini ve yenisinin henüz başlamadığını özetlemek gerekir. Bu an neredeyse her zaman özlenir ve insanlar geçmişin farkında olmadan geleceğe gider ”(Nadezhda Mandelstam. İkinci kitap). Şimdi bu anı yakalayalım ve geleceğe modern çağdaki (1789 - 1991) kapsama gelişme eğilimlerinin prizması aracılığıyla bakalım, çünkü her yeni sistem eski çelişkilerin kaldırılması olarak ortaya çıkıyor, süreksizlikten dolayı süreklilik gibi - yeni sistemler basit eskilerden değil. Modern toplum ve kapsül sistemi istisnalar değildir ve kapitalizm sonrası, postmodern sistemdeki çoğu selefinin gelişiminin mantığından anlaşılabilir. Bir noktaya yaklaşan modern dönem kapsül sisteminin gelişimi eğilimlerinin prizmasıyla, çatallanma noktası (görünüşe göre, 1975 - 2025), an ile sonsuzluktur, geçmiş ile gelecek arasındaki dünyayı, dünya arasında, geleceğe bakmaya çalışacağız. Dırdırcı bir kriz olarak geliyor ve bu krizin doğasını yansıtıyor.
Bazılarına göre, önerilen analiz Stanislav Lem'in "kara görme" dediği gibi görünebilir. Bu vesileyle bir sorum var: Barbarlar tarafından Roma'nın yıkım arifesinde yaşadığı ve yine de medeniyetinin ölümünün arifesinde arkadaşlarına hayatının iyi bir resmini gören kısa bir görüşle gelen “Sidonia Apollinaris Sendromu” na uygun olarak - en kötüsüne hazırlıklı olmak ya da var olmak daha mı iyi? Bence bu kural Roma lafı olmalı - praemonitus praemunitus (kim uyarıldı, silahlı). Tahminlerimde bir hata yapmaktan mutlu olacağım. Aynı zamanda, açıktır, yanılsamalar olmadan, dünyanın vizyonunu - bilmek için cesaret - cesaretin olması için gerekli bir şarttır.
Endüstri, madde ve işlev ya da kapitalizmin “Koscheev ölümünün” iğnesi hakkında bir şeyler
Modern (tam anlamıyla) toplum, 1789 - 1848'ta, “devrimler çağında” (Eric Hobsbome) gelişmiştir ve Modern, “uzun elliler” (1848 - 1867), “sıkılmış” şeklinde son halini almıştır. Bir yandan Komünist Manifesto ile Avrupa Devrimi 1848 arasında, diğer yandan başkentin ilk hacmi ve Meiji Japon restorasyonu.
Endüstriyel üretim sistemi gibi “bileşenler”, ulus-devlet, orta ve işçi sınıfları bu temel üzerinde büyüdü (ilerici ideoloji ve bir bütün olarak jeokültürü, toplum bilimini, eğitimden bahsetmiyorum bile - bu konular bizim düşüncemizin ötesinde. ve şimdiden çürümeye düştüler ve geleceğin inşa edileceği bu kalıntıların üzerinde - eğer öyleyse.
Üretken güçlerin endüstriyel sistemi (bundan sonra ISPS olarak anılacaktır) Büyük Britanya'da 1780 - 1840 - lerde kuruldu ve XIX yüzyılın ikinci yarısında Almanya, Fransa, Rusya ve ABD'de şekillendi. Özünde, ISPS yapay olarak yaratılmış üretici güçlerin, doğal üretken güçlere (coğrafi bir faktör ile karıştırılmaması) karşı egemenliğini ifade eder ve sonuç olarak, yaşam üzerindeki maddi emeğe dayalı emek - ekonomik olmayan, üretim ilişkilerinin ekonomik olmayan doğasını gereksiz kılar ve ekonomik hale getirir. emek için sermaye değişimi.
Temelde, modernite çağının tamamı, ilgili sosyal ve politik değişimleri ve sonuçları içeren, dünya sisteminin kademeli sanayileşme dönemidir.
ISPS sadece sayısız bir işçi sınıfına değil, sisteme entegre bir işçi sınıfına ihtiyaç duyuyordu. XIX yüzyılın ilk yarısında. alt sınıflar sisteme dahil edilmedi, aksine toplumda kutuplaşma, ayrılışı, Benjamin Disraeli'nin “iki uluslu” bir durum olarak tanımladığı tehlikeli bir aşamaya ulaştı. Dipler yalnızca “tehlikeli sınıflar” (tehlikeli sınıflar, des sınıflar dangereux) olarak adlandırıldı ve sisteme entegrasyonu daha da geliştirilmesi ile ilgili bir konu haline geldi.
Tehlikeli sınıfların “evcilleştirilmesi” ve işçilerin çeşitli çizgilerde geliştikçe sisteme entegrasyonu - oy kullanma hakkı, sendikaların yasallaştırılması ve maddi koşulların iyileştirilmesi (en sık olarak sömürgelerin ve yarı sömürgelerin sömürülmesiyle). Kuşkusuz, oy kullanma ve örgütlenme hakkı işçi sınıfının konumunu, ancak sistem içinde ve kurallarına göre güçlendirdi. 1970'lere kadar, çünkü başlayan bilimsel ve teknolojik devrim (NTR) işçi sınıfının konumunu daha kötü bir konuma getirme koşullarını yarattı ve dahası, kapitalizmin bir sistem olarak sonuçlandırılması için maddi temel oluşturdu. Özü daha iyi anlamak için, teori alanında kısa bir gezi gereklidir.
Her sosyal sistemin kendine özgü fonksiyonları, nitelikleri olan bir maddesi olan sosyal “bedeni” vardır. Toplumsal sistem ne kadar ilkel olursa, toplum o kadar fazla doğaya bağlıdır, üretimin o kadar doğal faktörleri yapaydır ve “kapitalizm öncesi” toplumlarda olduğu gibi maddeleşme üzerinde yaşayan emek, bu çelişkileri daha basit ve daha az akut hale getirir. Maddede "gömme" fonksiyonu, özerkliği azalır.
Madde, esasen kelimenin tam anlamıyla maddi üretimi (fiili üretim süreci), doğrudan içinde veya doğrudan onunla ortaya çıkan ilişkileri, örneğin üretim faktörlerinin (mülk) dağıtımı sırasında meydana gelir.
Bir işlev (veya işlevler), maddenin içinde olmayan ve doğrudan onun hakkında değil, onun dışında ve dolaylı olarak oluşturulan ilişkilerdir. Böylece üretim faktörlerinin dağılımına aracılık edebilirler, yani. madde ile olan ilişkisi, az ya da çok aktif özniteliklerini söyleyerek. Bir madde ne kadar karmaşık, karmaşık ve gelişmişse, o kadar çok işlev, ne kadar tutarsızlık olursa o kadar fazla özerk olur; fonksiyonlar yönetim (“devlet”), sosyal davranışların düzenlenmesi (“politika”), iletişimdir; fonksiyonların kendi yapıları ve organizasyon biçimlerinin yanı sıra maddeler de vardır. Sosyal sistem ne kadar karmaşık ve gelişmişse, temel ve işlevsel yönleri arasındaki çizgide o kadar az mutlak ve geçilmez. Bu, özellikle üretim ilişkileri alanında belirgindir (daha fazla bilgi için bakınız: Fursov, AI, Tarihin Çanları. - M., 1996. - C. 21 - 62; Kendisi: Tarihin Çanları'nın çaldığı kişi: XX'deki kapitalizm ve komünizm v. // Russian Historical Journal - M., 1999 - Cilt II, No. 1 - C. 377 - 403).
Toplumsal madde ve işlev arasındaki çelişki (içerik ve biçim gibi), ekonomik ilişkiler sistemik olarak önemli olan endüstriyel ilişkiler haline geldiğinde, toplumsal şiddet, endüstriyel ilişkiler alanından anlamlı bir şekilde ayrılarak, bir devlet haline geldiğinde (yani devlet - patrimanlar ile karıştırılmamalıdır) ) ve (c) bireylerin ve grupların ekonomik olmayan ilişkilerini (politika) düzenleyen formlar ortaya çıkar. Ek olarak, kapitalizm altında, işlevsel olarak (ancak yalnızca işlevsel olarak), üretim ve değişim ilişkileri arasındaki çelişki ortadan kalkar - sömürü, maddeleştirilmiş emek için emek değiş tokuşu (“sermaye”) olarak gerçekleştirilir.
Kapitalizm altındaki üretim ilişkilerinin işlevsel nitelikleri, bu sistemi “kapitalizm öncesi” sistemden ayırıyor. İşçinin iradesinin yabancılaşmasını temsil eden bir köle veya feodal toplumun üretim ilişkileri, yani. tamamen veya kısmen “konuşan bir enstrümana”, bir tür doğal maddeye dönüşümü, büyük ölçüde önemli bir iz bırakıyor. Doğanın tahsisiyle ilgili sosyal ilişkileri doğallaştırmak için işlevi bir maddeye dönüştürmek için tasarlanırlar. Kapitalizm, aksine, üretim ilişkilerinin yüksek düzeyde işlevselleşmesiyle başlar. Bu onun başlangıcı. Kapitalizmin mantıksal sonu, yalnızca üretici güçlerin bütünleşmesi (“kaydileştirme”), en azından ana bölümleri için uğraşan işlevselleşme olmalıdır (ve olabilir). Bu, işlevselleşmeye, kapitalizmin üretici güçlerinin gelişiminin bir makro yasası olarak karşılık gelir.
Bu nedenle, ilk önce, kapsül sistemindeki bir madde ve işlev uyumsuzluğu olgusu var; ikincisi, bu sistemin motoru olarak aralarındaki en keskin çelişki. Bu çelişki, kapitalizm geliştikçe büyüdü ve keskinleşti.
XIX yüzyılın son üçte birinde. ISPS sadece bu şekilde şekillenmedi, aynı zamanda bu gerçek sayesinde, daha az olmamakla birlikte a) finansal sermayenin yükselişi ve artan özerkliği (muzaffer faz 1870 - 1920-s); b) İngiliz hegemonyasının gerilemesi bağlamında sert bir şekilde kötüleşen dünya sahnesinde devlet-politik rekabet; c) sosyalist hareketlerin yükselişi (esas olarak, bir üçgenin üç "açısı") - maddi üretim örgütlenmesinin ötesine geçen, üretimin ve politikanın mevcut örgütsel biçimlerinin kabiliyetlerini aşan, hem üretimin hem de politikanın mevcut örgütsel biçimlerinin kabiliyetlerini aştığını, aralarındaki ilişki.
Bu problemleri belirli bir zamanda, hatta endüstriyel üretim çerçevesinde tarihsel bir tür olarak çözmek mümkün değildi. Bunun için sanayi sonrası dünyaya bir atılım gerekliydi, ancak bundan bir asır kaldı. Ek olarak, endüstriyel malzeme üretimi sistemi, teknik ve üretim yeteneklerini tüketmekten çok uzaktır; ayrıca, bir mağazada bir asırlık olmuştur. Başka bir şey tükenmişti: her şeyden önce, toplumsal örgütlenme biçimleri ve üretimin düzenlenmesi ve erken sanayi çağında ortaya çıkan ve 19. yüzyılın sonundaki durumla uyuşmayan, daha az ve belki de daha önemli, üretim dışı süreçler.
İkili bir problemi çözmek zorunda olan yeni sosyal örgütlenme biçimlerine ihtiyaç vardı: sistemi tahrip etmeden sermayenin işlevinin zaferini düzeltmek, aksine aksine onu güçlendirmek ve işlevle ilgili kendiliğinden biçimleri ve hareketleri bastırmak. Gerçekte, kapak sistemleri otoritercilik (bir maddenin işlevinin baskınlığı - sivil toplum üzerindeki devlet - siyasi alanda) ve totaliterlik (aynı baskınlık, ancak sadece siyasi alanda değil, aynı zamanda ideolojide ve kısmen de ekonomi) şeklindedir. Bununla birlikte, kapitalizm çerçevesinde kalan çifte sorunu çözmek için işe yaramadı - bir kısmı bazen bir diğeri pahasına çözüldü, işlev maddeyi imha ederek ve güçlendirerek güçlendirildi, ancak bu kapitalizm çerçevesinin ve komünist toplumun yaratılmasının ötesine geçmek anlamına geliyordu. Her durumda, neredeyse yirminci yüzyılın tamamı boyunca, sermayenin olumlu ve olumsuz biçimlerindeki işlevi (“Panik Colossi”), “maddi ve kayda değer” üretici güçleriyle kapsül sistemini sarstı ve bu şoklar, kapitalizmin gelişmesinin en güçlü motoruydu. NTR ile her şey değişti.
NTR - kapitalizmin sonlandırıcısı mı?
NTR'nin özü nedir, ana sonucu nedir? Sonuç olarak, bilimsel ve teknolojik devrim “maddi olmayan”, maddi olmayan, yani; üretimin bilgi faktörleri, malzeme üretimi çerçevesinde malzeme ile ilgili olarak baskın bir rol oynamaya başladı. Tabii ki, onlar bu üretimi, ne de ISPS'yi ortadan kaldırmadılar, ancak elementlerin alt sınırlarını değiştirdiler, “maddi olmayan” ın “maddi” ile ilgili değerini ve maliyetini keskin bir şekilde artırdılar ve sanayi sonrası değil hiper-sınai üzerine yeni bir sanayi inşa ettiler. Kapitalizmin üretken güçleri kendileri, daha doğrusu, temel tanımlayıcı unsurları temel karakterini yitirmiş ve “saf bir fonksiyon”, “maddenin yansıması” haline gelmiştir. Üretici güçlerin işlevselliği vardı, yani. madde; çelişki "madde işlevi", kapitalizmin temel çelişkidir, motoru, motoru esasen kaldırılır veya en azından sönümlenir. Ancak bununla birlikte, kapitalizmin kendisi de solmaz.
Temel çelişkileri azami derecede ağırlaştığı zaman sistemin öldüğünü düşünen Marx'ın aksine (onun için üretici güçler ile üretim ilişkileri arasındaki bir çelişkidir), sistem ortadan kalktığında, sistemin temelini oluşturan temel oluşturucu çelişki geliştirilir. , bu çelişkiyi ortadan kaldırır ve böylece sosyogenetik programını uygular. Sistemik çelişkilerin şiddetlenmesi intrasisteme, yani Yapısal kriz, yeni bir yapı bir yapıyı devrimci-askeri bir yolla değiştirdiğinde. Sistemik krize, bir kural olarak, bir patlamanın eşlik ettiği bir patlamanın eşlik etmediği temel çelişkilerin sönümlenmesi neden olmaktadır.
Dışarıdan, kapitalizmin bir sistem olarak gelişimi, kendisini farklı şekillerde gösterir. Bu, küresel kâr oranındaki bir düşüş ve küresel finansal sistemin krizi (iletişim devrimine dayanan küresel bir finansal sistemin kazanılması, üretim ve teknolojinin bir diğer çok önemli göstergesidir ve sadece maddenin politik olmayan "ekonomik olmayan" maddeye karşı egemenliği) ve krizdir. aşağıda tartışılacak olan ulus devletler. Ancak bir maddenin işleyişindeki sorunları gösteren açık bir örnek var - endüstriyel üretici güçler, bunlara dayalı ekonomi. Bunlar Kondratieff çevrimleridir (dalgalar).
Bildiğiniz gibi, bu döngüler 1780-s'de başladı. Her döngü 50 - 60 yıl sürer ve yukarı doğru (A-Kondratiev) ve aşağı (B-Kondratiev); Basitçe söylemek gerekirse, ilk dalga ekonominin yükselişi, ikincisi düşüş. Nikolai Kondratyev, “Büyük konjonktür döngüleri” adlı ünlü 1926 raporunda üç dalga kaydetti: 1780 - 1844 / 51. (1810 - 1817 içindeki bir kırılma ile); 1844 / 51 - 1896 (1870 - 1875'ta bir kırılma ile) ve 1890'te (1914 - 1920'ta bir kırılma ile) başlar. 1945'te, yukarı doğru dalgası 1968 / 73'te sona eren yeni bir döngü başladı, ardından düşüş başladı. aşağı doğru dalga 1990'lerde sona ermesi bekleniyordu, ancak bu olmadı; SSCB'nin çöküşü nedeniyle ve ardından 1990'lerde Rusya Federasyonu'ndan yasal ve yasadışı yollarla para toplayarak, kapak sistemi için son derece olumsuz olaylardan kaçınıldı. Ancak, bu gibi durumlarda bile kriz büyümeye devam ediyor, döngülerde bir başarısızlık var. Sorun ne
Kondratieff şeması yanlış mı? Ben meselenin farklı olduğunu düşünüyorum. Kondratieff döngülerinin başlangıcı, 1780-s’de, sanayi devriminin başlaması ve ISPS’nin kurulmasıyla tesadüfen belirlenmedi. Bu çevrimler hiper-endüstriyel bir ekonomide korunmalı mı? Hayır, ve yirmi yıldır tanık olduğumuz anomaliler, bir “bozulma” dan bahsediyor, daha doğrusu, endüstriyel devrin tamamlanmasının bir sonucu olarak bu döngülerin tamamlanması, Modernite ve - kapsül sisteminin merkezî tartışmasının gelişmesi nedeniyle - en sonunun yakını. Modernitenin, kapitalizmin temel çelişkilerini bir sistem olarak dolaştığı ve belki de en belirgin şekilde, bunun genel olarak devlet ve özellikle de ulus-devlet ile son on yılda olanlarda kendini gösterdiği söylenebilir.
Ulus-devlet - eriyen bir kardan adam mı?
Devlet (devlet) temel olarak üretim ilişkilerinden ayrılmış bir toplumsal şiddet alanıdır. “Kapitalizm öncesi” toplumlarda, üretim ilişkilerinin doğası gereği ekonomik olmadığı (üretimin doğal faktörleri yabancılaşmış - insan vücudu, dünya ve dolayısıyla iradi) olduğu için, toplumsal şiddet üretim ilişkilerinde yerleşiktir. Bu nedenle, sosyal şiddetin gerçekleşmesi için özel bir kalıcı kuruma gerek yoktur.
Durum, feodalizmin dağılmasıyla (kapitalizmin doğuşundan bahsetmeden değil), üretim ilişkilerinin ekonomik hale geldiği (asıl mesele iradenin yabancılaşması değildi, ama emeğin maddeleştirilmiş emekle değiş tokuş ederek ödenmesiydi) ve kendi başlarına toplumsal kontrolü güvenceye almaktan vazgeçerek değişmeye başladı. . sosyal baskı / şiddet. Bu bağlamda, bu işlevi yerine getirecek bir kurum veya kurum için bir talep vardı. Bu ihtiyaç, XIV. Yüzyılın son çeyreğinde, XV. Yüzyılın son çeyreğinde, üst tabakalardaki alt tabakaların baskısı ile yoğunlaşan, toplumsal çatışmalarla tekrar tekrar büyütüldü. ve XVI yüzyılın başlangıcı.
Başlangıçta, devlet ve sermaye, feodalizm sonrası feodalizmin parçalanmasının ürünleriydi, ancak XVII-XVIII yüzyılların Eski Düzeni'nin burjuva toplumu değil. paralel olarak gelişti, yavaş yavaş yaklaşsalar da birlikte gelişti. Bununla birlikte, kademeli olarak aralarındaki bağlantı daha da güçlendi ve daha da güçlendi ve XVIII yüzyılların ilk yarısı olan XVIII'nin polis-merhametli bir haliyle zaten. çok yakın olduğu ortaya çıktı. Aynı zamanda, oldukça uzun bir süre boyunca, devlet çeşitli erken formlarında (ilkel, monarşik, bölgesel, polis-ticaretçi) ve onunla ilişkili baskın gruplar ve onunla ilişkili gruplarla egemendir. Devrimler çağı (1789 - 1848), Eski Düzenin güçlerini baltalayan ve temelde yeni bir devlet türü olan ulus devleti çabucak ulus devlete dönüştüren bu duruma son verdi.
Ulus-devlet, diğer şeylerin yanı sıra, “iki ulusun” durumunu da ortadan kaldırmalı, (üst sıralar için) alt sınıfları yeni sosyal sisteme ve bu ülkeyi dünya sistemine, dünya iş dünyasına dahil etmelidir. Söz konusu bütünleşmenin her ikisi de, sosyal barışı korumak, sermayenin, burjuvazinin çıkarları çerçevesinde yürütülmek zorundaydı. Bu, kısa vadeli, kısa vadeli çıkarlar anlamına gelmez. Çoğu zaman devlet, orta ve uzun vadeli ve bütünsel lehine kısa vadeli ve kısmi çıkarları feda etti. Ne de olsa, bu, burjuva devletinin ulus-devlet işlevidir - Komünist Manifesto'nun yazarlarının yazdığı gibi, burjuvazinin ortak meseleleri için bir komite olmak.
Ulus-devletin en yüksek şekli, refah devleti ("refah devleti", daha doğru bir çeviri - "evrensel sosyal güvenlik devleti") idi. Refah devletinin ilk belirtileri Fransa'da Napoleon III ve Almanya Bismarck'ı tarafından görülüyor, ancak refah devletinin asıl çiçeklenmesi İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda geldi.
Hızlı ekonomik büyüme bağlamında, burjuva toplumu, özellikle gelirlerindeki artış, üretimi artıran talebin büyümesini teşvik ettiğinden, orta ve işçi sınıflarının refahının büyümesini teşvik edebilir. Ama bu konunun sadece bir yanı - ekonomik olan. Daha önemli bir tane vardı - sosyo-ekonomik, hatta sistem tarihi, coğrafi bir sebep.
Ulusal Sosyalizm adına askeri tehdit ve Uluslararası Sosyalizm adına kıyaslanamayacak kadar büyük sistem tarihi tehdidi, yani. Komünizm, Batı kapitalizmini ilerici bir yöne dönmeye zorladı. Burjuva toplumu, arz ve talebin gerektirebileceği ekonomik nedenlerden daha çok kapitalist mantıktan sapmak zorunda kaldı.
Küresel soğuk savaş, nükleer kapitalizmi değişmeye zorladı. 1945'taki burjuva toplumunun ekonomik, sosyal ve politik demokratikleşmesi - 1975 Kapitalizmin içkin yasalarına aykırı olarak, sınıf mücadelesi tarafından belirlendiler ve kesişme sistemi ile kesişen sistemler tarafından çok fazla belirlenmediler. Dünya sosyalist sisteminin varlığının gerçekliği, burzulosları orta ve çalışma sınıflarına taviz vermeye, refah kazanmaya, kurtlarını “Küçük Kırmızı Başlıklı Kız” dan kurt gibi gizlemeye, üstünlüğünü kamufle etmeye zorladı.
Aynı zamanda, batı seçkinleri birçoğunu 1950 - 1970'in demokratik kapitalizminin burjuva normu olduğuna ve kapitalizmin “yarı-sosyalist NEP” sini söylemek zorunda kalmayacağına ikna etmeye zorladı. Demokratikleşme ve refah devleti konusunda, 1970’lerin ortasından itibaren kademeli olarak parçalanmaya, demokratik kurumların zayıflamasına ve toplumun depolitizasyonuna başlamasına rağmen, demokratikleşme ve refah devleti konusunda spekülasyon yapmaya devam eden önemli bir psiko-tarihsel başarıydı. Bu, söküm önlemlerini zorlayan ulus-devlet krizinin (ve sosyal devletin) başlangıcı ile aynı zamana denk geldi.
İlk olarak, 1960 - 1970-ler'in başında, refah devleti, mevcut ekonomik ve sosyo-politik koşullarda etkinliğinin sınırına ulaştı. Ekonomik kurumları, yavaş yavaş komisyonculuk ve lobicilik ile karışık bir idari sisteme dönüşen demokratik parti siyasetinde olduğu gibi kaymaya başladı. Sendikalar sisteme gittikçe daha fazla entegre olmuş ve özel bir çıkar grubu olarak büyük ölçüde baskı uygulamıştır. Bütün bunlar ekonomik ve sosyo-politik krizle aynı zamana denk geldi.
İkinci olarak, 1960 - 1970'in başında, Kondratieff döngüsünün yukarı doğru bir dalgası azaldı ve aşağı doğru bir dalga başladı. 1970’in başlangıcında ABD, Vietnam Savaşı’nın bir sonucu olarak acımasız bir finansal krizle sarsıldı. Dünya finans tarihinde bir dönüm noktası ortaya çıktı - ABD'nin ilk kez 1894 ile ticaret açığının ortaya çıkması, Bretton Woods anlaşmasından vazgeçmesi, doların devalüasyonu, petrol krizi 1973 - 1979, enflasyon 1975 - 1976, üretim düşüşü. Bu şartlar altında, devletin somut bir şekli olarak sosyal devletin kademeli olarak dağılması başlar. Ancak ulus-devletin kendisi, bir tür olarak, 1970 - 1980-ler'de sorun yaşamaya başlıyor. Zaten dünyada 1980-e'de düşüş, zayıflama, "erime", "paslanma" vb. ulus-devlet. Tüm bu gerçek sorunların kaynağı küreselleşmeydi - bilimsel ve teknolojik devrimin ve dolaylı olarak - Soğuk Savaş'ın doğrudan sonucu, buna neden olan ve bilimsel ve teknik devrime neden oldu.
Küreselleşme, maddi üretim materyalinin kendisinde bulunan materyaller üzerindeki bilgi faktörlerinin hâkimiyeti sayesinde sermayenin elektronik bir sinyale dönüştüğü ve yerel ve tüm en önemlisi devlet düzeyinde - mekansal, maddi, sosyal, kurumsal kısıtlamalardan arındırıldığı bir üretim ve değişim sürecidir. Sosyolog Zygmunt Bauman, “Elektronik bir sinyalin hızına yaklaşan bir hızla hareket eden her şey”, “pratik olarak, gönderildiği, geçtiği veya içinden geçtiği bölge ile ilgili kısıtlamalardan arınmış bir durumda” diyor. Küreselleşme, zamanın mekan üzerinde ve doğal olarak zamanı kontrol edenlerin (sermayeyi) mekanı kontrol edenlerin (devleti) kazandığı zaferdir.
Küresel para piyasalarının oluşmasıyla birlikte, devletin finansal ve ekonomik akışları kontrol etme yeteneği çarpıcı biçimde zayıfladı. Bu gibi durumlarda devlet yapamaz (ister mi?) Vatandaşların refahını sağlamak. Amerika Birleşik Devletleri dahil olmak üzere birçok eyalet, bütçelerinin istikrarını sağlamada artan zorluklar yaşamaktadır. Kronik bütçe açığı ve kamu borcunun büyümesi, devletin artmamasını, toplumun refahını korumasını, hatta çalışmasını sağlar.
Toplumsal bölünmeyi “iki millete” engellemenin bir aracı olarak ortaya çıkan ulus-devlette, özellikle refah devletinde, orta ve zengin tabakalar arasındaki boşluk daraldı. Ve bu başarılardan biriydi. 1980-s'de, bu eğilim kırılmaya başladı ve bu büyük ölçüde orta sınıftan, daha doğrusu, 1970-s'de kapak sisteminin üstünde ortaya çıkan sorunlardan kaynaklanıyor.
Kısa, mutlu, orta sınıf bir hayat
19. yüzyılda ortaya çıkan kapsül sistemi çekirdeğinin orta sınıfı bir süre mütevazı bir yaşam sürdü. Batı’nın orta sınıfı “şanlı otuz yıl” (Jean Fourastie), “şişman inekler” ve siyasi zafer dönemi olan savaş sonrası dönemde (1945 - 1975) durum değişti.
Savaş sonrası dönemde (Kondratieff döngüsünün yukarı dalgası, 1945 - 1968 / 73 yıl) “halka açık pasta” büyüklük sırasına göre çarpıcı bir şekilde arttı. Bu “dalga” sadece dünya ekonomisinin önceki tüm genişleme dönemlerini aşmadı (1780 - 1815, 1848 - 1873, 1896 - 1920), ancak gelişiminin önceki bir buçuk yüzyılını geçti: 1945 - 1975. önceki 150 yıllarında olduğu gibi aynı miktarda mal ve hizmet üretildi (değer açısından). Sonuç olarak, üst düzey Batılılar, orta sınıftan bir şeyi ve işçi sınıfının tepesini açmanın teorik olarak mümkün olduğu böyle bir “temel” aldı (mutlak anlamda bu “bir şey” çok, çok önemliydi). Bununla birlikte, teorik olarak pratik olarak ifade edilmez.
Ekonomideki pratik bir zorunluluk, kitle talebini artırma arzusuydu ve bu, en azından bu kitlelerin refahını arttırmak için, daha kesin olarak, toplumun ortasında olmasını gerektiriyordu. Ancak, refah büyük ölçüde artmıştır. Neden? Ne de olsa, kapitalizm hayırsever bir örgüt değil ve sadece kitle tabakaları olmak üzere zenginliği artırmayacak. Bu “demir topuk” için, üst başlık, kapitalizm ile birlikte sistemik anti-kapitalizmin - sosyalist kampın, SSCB'nin varlığından kaynaklanıyordu.
SSCB'nin varlığı, hızlı ekonomik gelişimi, hatta 1950 - 1960'in ikinci yarısının Batılı politikacıları arasında bile olsa, SSCB'nin ABD tarafından üstlenileceği izlenimini yarattı, eşitlikçi bir sosyal sistem ve son olarak da komünist, sosyalist ve işçiler de dahil olmak üzere, dünyadaki anti-kapitalist hareketi maddi olarak destekleme kabiliyeti Batı'daki partiler, kapitalistleri çalışma ve orta sınıflarını pasifleştirmeye, onları almaya zorladılar. İşçi sınıfından - isyankarlara değil, orta sınıftan - burjuvazi ve proleterya arasındaki toplumsal tampon işlevini yerine getirmek.
Beslenme ve pasifleştirme araçları, vergi sistemi aracılığıyla burjuvaziden orta sınıfa ve daha az oranda işçi sınıflarına kadar fonların bir kısmını (mutlak anlamda, çok önemli) yeniden dağıtan bir refah devleti haline geldi. Sonuç olarak, Batı’da, 1960’lerin ortasında, Batı medeniyeti çerçevesinde veya dışında, başka hiçbir sosyal sistemde bulunmayan, oldukça zengin ve müreffeh bir orta sınıf şekillendi. Kapsülün orta sınıfın (“sosyalist burjuvazi”) olgunluğun bir işareti sembolü (“baskın?”) Olması Modernite, yalnızca bu dönemin kapitalizminin özelliği olan faktörlerden kaynaklanıyordu.
Birincisi, yalnızca sınai kapitalizm ve özü koşulları altında, yaşamın karakteristik kentsel yapısı ile, bir kısmının ilke olarak paylaşabileceği, bu büyüklük ve hacme sahip bir “halka pasta” gibi bir zenginlik yaratmak mümkündür.
İkincisi, yalnızca çekirdek (merkez) ve çevresine bölünmesiyle, büyükşehir ve büyük sömürüye tabi tutulan metropol ve sömürgeler / yarı-kolonilerle kapsüllü koşullarında, dünya iş gücü dünyasının diğer - yerel - sistemlerinde görünmeyen işbölümü koşulları altında sadece çekirdeğin kendisi pahasına, ancak dış kaynaklardan sermaye birikimi pahasına; Bu durumda, sadece bir haraç değil, artı ürünün global ölçekte sistematik olarak geri çekilmesidir. Aslında, kapitalizmin yükselişi, kapitalist bir çevreye, yani kapitalist bir çevreye dönüştürülebilecek harici kapitalist olmayan bölgeler olduğu sürece mevcuttur. Kar bölgesi
Üçüncüsü, kapitalizm artı işareti (“pozitif kapitalizm”) ve eksi işareti (sistemik anti-kapitalizm, “negatif kapitalizm”, “gerçek sosyalizm”) ile eşzamanlı olarak var olabilen tek sosyal sistemdir. Sistemik anti-kapitalizmin varlığı, kapitalizmin dışında olmasına rağmen, bir aşamada kapitalizmi deforme etmeye, bozmaya başlar, sadece kendilerine göre değil, aynı zamanda tarihsel olarak kısa bir süre için - paradoksal olarak - kısa bir süre için - sorunların çözülmesine izin veren anti-kapitalist mantığa göre gelişmesine neden olur. kapitalizm, çelişkilerini yumuşatır.
Bu, “üç kaynak, üç bileşen” ya da eğer istersen, orta sınıf fenomeninin üç balinası, refahıdır. Ve bu "balinaların" ana, tabiri caizse, "balina kitty" - üçüncüsü, çünkü burjuvazi yeniden dağıtma mekanizmasını çalıştırdı, ruhsal nezaketten yoksun. Refah devleti, kalkınma mantığından ve kapitalizmin doğasından açıkça ayrılır; bu, kitle ürünleri talebi ve tüketicisi yaratma kaygısı ile açıklanabilir. Ana şey farklı - SSCB şeklinde sistemik anti-kapitalizm (tarihsel komünizm) varlığında. Soğuk Savaş sırasında, SSCB'nin küresel çatışması, iki dünya projesinin çatışmasında, “gizli bir hareketten” korkan burjuvalar, “üzerlerine tıkladıklarına göre, bize aynı şekilde karşılık vermeleri”, orta ve çalışma sınıflarını ödemek, onları pasifleştirmek zorunda kaldılar (vergiler) sermaye üzerine, yüksek maaşlar, emekli maaşları, sosyal haklar vb.), yarı-sosyalist kıyafetler giydirin.
"Uzun 70-e" veya Yirminci Yüzyılda Nasıl Kırılır?
1970-x'in başlangıcı, yirminci yüzyılın tarihi için “uzun 70-x” (1968 - 1983) 'in önemini değerlendirmek için birçok yönden bir dönüm noktasıydı. Modernite ve kapitalizm, henüz bu kesimin net ve gizli bir tarihini yazmaya gelmedi. Burada kendimi doğrudan konuyla ilgili olanlarla sınırlandırıyorum.
Birincisi, ekonomide bir dizi ciddi olumsuz değişim yaşandı (bundan sonra daha da fazlası) ve savaş sonrası refah sona ermeye başladı.
İkincisi, 1960 - 1970-ler'in başında, refah devleti, devasa bürokrasisiyle, idari ve politik etkinliğini sınırladı.
Üçüncüsü ve en önemlisi, şişmiş orta sınıf kapitalist sistem için (nispeten refahlı bir çekirdekte bile) ve dünyadaki ekonomik gerileme, refah devletinin verimsizliği ve maliyeti ile birlikte, bu durumu daha da ağırlaştırdı. Orta sınıfın büyüklüğü, refah düzeyiyle çarpılarak, doğasında büyük değişiklikler olmadan ve kapitalizmin daha fazla sosyalleşmesine gerek kalmadan, tepenin zararına önemli ölçüde yeniden dağıtılmadan bir kapsül sisteminin sağlayabileceğinin ötesine geçti. Orta sınıfın politik özlemleri daha az değildi ve belki de onun için daha da tehlikeliydi. Bu durumda, kapak sistemi sahipleri geri çekilmeyi bıraktı, toplandı ve sosyal bir karşı saldırı başlattı. Bu karşı saldırganlığın ideolojik ve teorik gerekçesi, 1975'te “Üçlü Adam” ın “Üç Bilge Adamları” tarafından, tanınmış sosyologlar ve siyaset bilimci Samuel Huntington, Michel Crozier ve Jзji Watanuki tarafından görevlendirilen, son derece önemli ve açık bir şekilde söylenen "Demokrasi Krizi" belgesiydi. Üçlü Komisyon (SSCB'yi kollarına boğmak için “iyi bir araştırmacı” görevi olan yeni bir türün “sahne arkası”).
Raporda, iktidardaki tabakaya yönelik tehditler açıkça belirtildi - her şeyden önce, savaş sonrası dönemde oluşan demokrasi ve refah devletinin buna karşı çalışmaya başladıkları. Demokrasi krizi, genel olarak bir demokrasi krizi değil, en iyisi için kar amacı gütmeyen bir demokrasi gelişimi anlamına geliyordu.
Rapor, Batıda demokrasinin gelişmesinin hükümetlerin gücünde düşüşe yol açtığını, demokrasiyi kullanan çeşitli grupların daha önce hiç talep etmedikleri hak ve imtiyazlar için mücadele etmeye başladığını ve bu “demokrasinin aşılmasının” mevcut hükümet sistemine meydan okuduğunu savundu. Yazarlar, ABD’de demokratik yönetim tehdidinin doğada dışsal olmadığını, kaynağının “demokrasinin iç dinamiklerini, yüksek derecede (siyasi - AF) katılımla karakterize yüksek derecede eğitimli, mobil bir toplumda” olduğunu belirtti. Uzmanlar, kitlelerin siyasete dahil olmamalarının (yersizleşmemesi), belli bir ilgisizliğin gelişmesi, ılımlı bir demokrasinin, yalnızca iktidarı örgütlemenin bir yolu olduğu gerçeğine dayanarak, hiçbir şekilde evrensel değil. Özellikle, raporda şöyle konuştu: "Birçok durumda, uzman bilgisine duyulan ihtiyaç, pozisyon ve rütbedeki üstünlük (kıdem), deneyim ve özel yetenekler, demokrasi iddiasını güç kurmanın bir yolu olarak görebilir."
Ancak, Batı seçkinlerinin çıkarlarına demokrasinin zayıflaması kolay bir sosyal ve politik görev değildi. Denetlenmesi gereken Batı demokrasisinin bel kemiği kimdi? İşçi sınıfının orta sınıfı ve aktif üst kısmı. İlk darbe ona dağıtıldı. İngiltere'deki 1979'te ve ABD'deki 1981'te, pazar köktencileri Thatcher ve Reagan iktidara geldi. Devlet-tekel kapitalizmi (MMC) ile bağlantılı olan “eski” burjuvazi ve bürokrasinin yeri, 1940 - 1950'tan güneş altında kalan yer için savaşan ve sonunda başarıya ulaşan TNC'lerle doğrudan bağlanan genç bir yırtıcı şirket kurumu fraksiyonu ile yer değiştirdi. Bu büyük ölçüde Amerika Birleşik Devletleri'nin Vietnam'daki yenilgisine bağlıydı).
Böylesi ilk kurumları olan ve Thatra ve Reagan’ın ana görevleri, kurumculuktan gelen ilk politikacılar, refah devletinin bir kısmının sökülmesi ve orta ve işçi sınıflarına yapılan saldırıydı. Bununla birlikte, SSCB var olsa da, “halkaların efendisi” kapak sistemlerinin tamamı böyle bir seyri tam olarak geliştiremedi. Buradan - iki sonuç.
Bunlardan ilki, SSCB'yi keskin bir şekilde zayıflatma politikasıdır (1989 - 1990'te, yerine parçalanma ve yıkıma doğru bir seyir); Bu amaçla, SSCB Afganistan'a verildi ve ardından Soğuk Savaş'ta yeni bir keskin dönüş izledi.
İkincisi, çekirdeğin orta sınıflarından, çevrenin orta sınıfından derhal alınamayanı, ikincisini bir sınıf olarak yok etmeyi arzusu. 1980'lerde, kamu sektörüyle ilgili Latin Amerika orta sınıfı, IMF’nin Latin Amerika’daki yapısal ekonomik reformları tarafından neredeyse tamamen tahrip edildi; Afrika'daki en gelişmiş ülkelerin orta sınıfına gitti (örneğin, Nijerya). Çevresel orta sınıfların kamulaştırılmasından elde edilen fonlar Batı’ya pompalandı ve bu, batı orta sınıfına karşı üst taarruzu bir şekilde engelledi. SSCB 1991'te çöktügünde, küreselleşme Soğuk Savaş'ın yerini bir dünya yönetimi olarak aldı. Kapitalizmin “halkalarının efendisi” nin ellerini tamamen çözdü ve aynı zamanda kapitalizmi ve modernliği toplumu da son çizgiye getirdi, çünkü paradoksal olarak komünizm, kapsül sisteminin işleyişinde büyük bir dengeleyici rol oynadı.
Komünizmin çöküşü - kapitalizmin kapısındaki kaderin vuruşu
Son yıllarda, komünizm ve Marksizm krizleri hakkında yazmak ve bunu kapitalizmin bir zaferi olarak yorumlamak gelenekseldir. Kapitalizm ve komünizmin Manichen ile karşılıklı olarak ayrıcalıklı bütünlüğün tam tersi olduğu görüşü. Peki, kapitalizm ve komünizm arasındaki sistemik anti-kapitalizm olarak bağlantı daha ince ve daha zeki ise ve komünizmin varlığı kapitalizmin normal durumunun bir göstergesi mi? Bu durumda, komünizmin çöküşü, yaklaşmakta olan ölümünün bir işareti olan, kapak sisteminin “duvarında bir işarettir”.
Fikir koleksiyonu olarak komünizm, neredeyse iki buçuk bin yıl var. Bununla birlikte, özel bir sosyo-ekonomik sistem olarak, komünizm yalnızca kapitalist dönemde gerçekleşmiştir. Tarihsel komünizm (“gerçek komünizm”, “gerçek sosyalizm”) yalnızca anti-kapitalizmdir. Tarihte istikrarsızlık ve feodalizm önleme gibi sistemler hiç olmamıştır. Toplumsal bir sistem olarak komünizm hiçbir zaman feodalizm ya da kararlılık karşıtı olmadı. Böylece, tarihsel olarak komünizmin var olduğu (ve var olabileceği) tek bir dönem kalıyor - kapitalist. Ve hepsi bu kadar değil, ancak zamanla komünizmin tarihte gerçekleşmesini kapitalizmin gelişiminde belli bir aşamaya sınırlayan olgun, sınai aşaması.
Bütün bunlar, kapitalizmin kendisinde bir fenomen olarak, bir dünya üretim ilişkileri sistemi olarak, kendisini yalnızca kendine özgü, kendine özgü ve bu nedenle - eylemlerini gizemli ve gizemli bir kabiliyetle ortaya koyan bir şey olduğu anlamına gelir: pozitif ve negatif. Kapitalizm, bir tür çift yıldız, bir çift kitle olarak var olur - kapitalist ve kapitalist olmayan birliğin yanı sıra, varlığının olmazsa olmazı şarttır. Aynı zamanda, nesnel olarak kapitalizmin ilerlemesi, kapitalist olmayanların ortadan kaldırılmasıdır, ancak bu sistemik ölüm yoludur: kapitalizmin normal işleyişi kapitalist olmayan bir kesimi gerektirir. Ve onunla sürekli mücadele - diyalektik.
İlk önce, 17. - 19. yüzyıllarda, bu bölüm Eski Düzenin feodal sonrası ek kapitalizmiydi. İlk önce, sermaye XVIII yüzyılda, daha sonra bir kabuk olarak kullandı. onunla (Aydınlanma, Fransız devrimi 1789 - 1799) ve dünya savaşı 1914-1918 ile kavgaya katıldı. onu mahvetti. J. Schumpeter buna dikkat çekti: ilerlemesini engelleyen şekilde bölerek, kapitalizm de çöküşe karşı koruyan destekleyici yapıları yıktı. Bu kısmen doğrudur, ancak yeni çağ için yetersiz olan kapitalist olmayan formların nesnel olarak ortadan kaldırıldığını ve onların yerine daha uygun olanların ortaya çıktığını düşünüyorum. Öncelikle, SSCB'nin sistemik anti-kapitalizmi ile ilgili, eski düzenden sonra bir sonraki aşama olan (ama zaten “anti-” ve “önceden” değil), kapitalizm için çifte bir kitle.
Alternatif bir küresel proje olarak hareket etmek (1950’lerin ortasından giderek azalan bir dereceye kadar) ve kapitalizmin dünyadaki eylemler ölçeğini önemli ölçüde sınırlamakla birlikte, aynı zamanda tarihsel komünizm de kapitalizm için karar verdi - esasen dolaylı olarak, ancak bu önemli değil bir dizi görev. Bunlar Anglo-Saksonlar tarafındaki dünya savaşına katılım, kapitalizm-içi dönüşümler için dış uyaranların rolü, dünyanın kapitalizm ile ortak kontrolü ve sonunun Soğuk Savaş boyunca istikrar kazanması, vs.
SSCB, Birinci Dünya'daki sol partileri ve Üçüncü Dünya'daki ulusal kurtuluş hareketini destekleyerek, burjuvazilerin onları ezmesine izin vermedi. Aynı zamanda, bu hareketleri kapitalizme muhalif mantığına - sistemik ve 1950'lerin ikinci yarısından giderek artan oranda devlet-jeopolitik durumuna, tarihsel komünizm sınırlı, bu disiplinleri “daha öngörülebilir ve yönetilebilir kılıyor”. Sonuç olarak, SSCB ve baskın grupları, nihayetinde sistem karşıtı kapitalizmin çöküşüne yol açan kapsül sistemi entegrasyonuna dahil olduklarından, SSCB, çevre birimlerle birlikte “tehlikeli sınıfları”, sistematik olarak “içselleştirdi”.
Doğru, bu “evcilleştirme” yirminci yüzyılın küresel ölçekte. genellikle yenilgiler için kapitalizme dönüştü. Bununla birlikte, ilk olarak, bu yenilgiler, tüm önemleri ve rezonansları (örneğin, Vietnam 1975) ile, genellikle doğada yereldi ve ikincisi, yenilgiler yerel kapsamın ötesine geçse bile, kapsül sisteminin sahipleri genellikle oldukça hızlı bir şekilde öğrenildi. ve bunları “bir kırılmış iki yenilmemiş vermek için” ilkesine göre kendi kendini dönüştürmek için kullandı. Böylece, SSCB'nin Soğuk Savaş'ta ABD'nin 1975'taki devletine karşı kazandığı zafer (Vietnam, Helsinki), intrakapitalist dönüşümü ve korporakrasinin kapsama alanındaki ilk rollere (“gibperubruazii”, “kozmokrasi” - D. Duclos) - genç ve yırtıcı dünya fraksiyonunun erişimini önemli ölçüde kolaylaştırdı. TNC'lerle yakından ilişkili olan burjuvazi
1939 - 1945 - dünya savaşı sonucunda ve sonrasında yükselişe başlayan şirket. ve ilk defa İran’daki Mosaddyk hükümetinin 1953’te, 1980’te devirilmesiyle ilan ettiği, başkanlarını Beyaz Saray’a (Reagan, Bush) koydu ve 1991’te SSCB’yi bir sistem olarak ve devlet olarak “dahil etmeyi” vaat etti Kompozisyonunda, en azından terminolojinin bir kısmı ve diğeri "reçel varil ve bir kurabiye sepeti" dır.
İlk kurbanı sistematik anti-kapitalizm ve SSCB olan küreselleşmenin zaferi, şirket kurumunun zaferidir. Küreselleşme, kurumsal kapitalizmin - “turbo-kapitalizm” in (Lutwak) daha önce sistemik anti-kapitalizm yardımı ile çözülmüş olan sistemin istikrara kavuşturulması sorunlarının çoğunu kısmen çözmesine olanak sağlamıştır. Ya da tam tersine, daha önce SSCB'nin varlığını çözmesi engellenen bu görevleri çözmek için. Örneğin, nükleer varlığı оружия toplumda - genel olarak sistemik anti-kapitalizm aynı zamanda geniş çaplı (dünya) savaşını da sorguladı ve Çin, Vietnam, Cezayir ve Küba'daki devrimci savaşların gösterdiği gibi, sermaye merkezinin yerel bir savaşta bile zayıf çevre üzerindeki zaferini kazandı. Küreselleşme, diğer şeylerin yanı sıra, bu sorunu çözdü ve yalnızca SSCB'yi ortadan kaldırdığı için değil, aynı zamanda küresel bir finansal sermaye piyasası yaratarak, tıpkı olduğu gibi, ekonomik yıkıma kadar, askeri olmayan yöntemlerle çekirdeğin çevre üzerindeki zaferini tam olarak garanti etti. Arjantin ile birlikte “bitmiş ülkeye” - “bitmiş ülkeye” dönüşüyor.
Bununla birlikte, küreselleşme kapitalizmi zorlayan uzun vadeli yarattı (tam olarak bir “turbo” olduğu için) - ve oldukça hızlı bir şekilde - uçurumun kenarına, kapak sisteminin zorlayıcı orta vadeli sorunlarını çözdü.
Daha önce de belirtildiği gibi, kapitalizmin normal işleyişi kapitalist olmayan bölgeleri gerektirir. Her ne zaman bir başka küresel tekrarlayan küresel kar gerçekleştiğinde, capsystem onu genişleterek ve dış kapzonu olmayan ucuz işgücü ve yeni satış pazarları (koloni ve yarı-koloniler yaratma zorunluluğu) ile kapitalist bir çevreye dönüştürerek cevap verdi - ve böylece bir dahaki sefere kadar. Zaten XIX yüzyılın sonunda. Bütün dünya bölünmüş ve yirminci yüzyılda. sömürge genişlemesi, yirminci yüzyılın ilk yarısında kapitalizmin dinamikleri olan çekirdek bölgedeki genişleme ile değiştirildi. (daha doğrusu, 1871-1945'te) esas olarak askeri bir karakter edindi. Dünya Anglo-Sakson-Alman, kapak sistemindeki hegemonyaya karşı savaş (1914-1918 uluslarının savaşı ve 1939-1945 uluslarının savaşı), diğer şeylerin yanı sıra, büyük bir maddi madde kitlesini yok etti, böylece sermaye gelişimi ve kâr artışı için boş bir sayfa yarattı. en önemli olanı, 1945-1975’in “görkemli otuzuncu yıldönümünde” dünya ekonomisinin (özellikle Japonya, Almanya ve İtalya) görülmemiş ekonomik büyümesine yol açtı.
1960-x'in sonunda dünya savaşında mağlup 1939-1945'in tamamen restorasyonu vardı. Almanya ve Japonya ve çekirdek neredeyse homojenleşmişti - yeni hegemonun varlığından dolayı ABD'de yeni savaşların pratik imkânları olmadan - ABD ve SSCB karşısında “birleşik cepheyi” (“blok”) koruma ihtiyacı; peki, yarı perifer ve çevre ile yapılan savaşlar, öncelikle, bu dünyanın güçsüzlüğüne ciddi şekilde yardım edebilecek SSCB'nin varlığı nedeniyle, pahalı bir olaydı; ikincisi, daha önce askeri yollarla sağlananların büyük bir kısmı finansal ve ekonomik yöntemlerle (SSCB'nin “neo-sömürgecilik” ve “neo-emperyalizm” dediği şey) elde edilebildi, ancak mekanik olarak profesyonel bir katil John tarafından basitçe çizilen ekonomik terörizm Bir Ekonomik Katil İtirafları kitabındaki Perkins.
Küreselleşme, çekirdeği fethetmiş, sistemik anti-kapitalizmi ortadan kaldırmış ve aslında, çevre ile ilgili toplumların dünya sisteminde daha iyi bir pozisyon için, çekirdekle ilgili en iyi işlem pozisyonları için mücadele olanaklarını bastırmıştır. Küreselleşme, tüm yirminci yüzyılın tüm sorunlarını zaferle çözdü. kapitalizmle savaştım. Bununla birlikte, zafer “gizli boşluk” oldu - kapitalizmin anlaşılmaz orta vadeli sorunlarını çözdü, küreselleşme uzun zamandır çözülmez ve sonuçta sermaye sisteminin XX-XXI yüzyılların başındaki pozisyonunu yarattı. XIX-XX'nin sırasındaki durumdan çok daha kötü olduğu ortaya çıktı: zaman sıkıntısı ve zugzwang, yeni bir savaş olasılığı ile birlikte - sadece sosyal, çekirdekteki alt ve orta katmanlara karşı zirvede. Aslında, bu savaş çoktan başladı. Neden ve nasıl? Çok basit.
Daha önce de belirtildiği gibi, kapitalizmin normal işleyişi, savaşmakta olduğu kapitalist olmayan bölgelerin varlığını gerektirir. Yirminci yüzyılın sonunda. kapitalizm bu bölgeleri “fethetti” - küreselleşme onları ortadan kaldırarak bütün dünya kapitalist oldu. Ancak bu, küresel karı azaltma sürecinin kalıcı olma tehdidi altında olduğu anlamına geliyor. Dünya "demir topuk" bir seçimle karşı karşıya kaldı: ya karların, imtiyazların ve muhtemelen gücün önemli bir kısmının kaybı ya da yoğundan yoğunluğa geçiş, yani. temel olarak, içsel kâr ve birikim kaynaklarına, çekirdeğin içindeki intrakapitalist sömürünün yoğunlaştırılmasına ve tüm dünyadaki yerleşim bölgelerine.
Bu tür bir dönüm noktası değişiminin önünde duran çok şey var. Bunlar, kapsül sisteminin, sivil toplumun, ulus devletin, “evrensel değerlerin” burjuva çekirdeğinin resmi demokratik kurumları ve 1830 / 1840-x döneminin - 1960 / 1970'in alt ve orta sınıflarının diğer birçok başarısıdır. Aslında, söz konusu dönüşüm yolunda, kapitalizmin kendisi bir bütün olarak bir sistem olarak ortaya çıktı, bunun ortaya çıktığı, 1980'lerle başa çıkması ve başlaması gereken serbest sermaye olması gerekiyor.
Genel inanışın aksine, bir sistem olarak kapitalizm saf ve sınırsız bir sermaye zaferine indirgenemez. Kapitalizmden önce sermaye vardı ve ondan sonra gelecek. Kapitalizm (çekirdek), sermayeyi kendi uzun vadeli çıkarlarıyla sınırlayan, onun da dahil olduğu her şeyi bir seferde tüketmesine, kucaklamasına izin vermeyen, karmaşık, ekonomik, sosyal ve politik kurumlar sistemidir. Toplu bir kapitalist, ulus devlet, sivil toplum ve yarı demokratik siyasi kurumlarla sınırlı sermayedir. Sermayenin (piyasa) bu kurumlardan kurtarılması sermayeye fayda sağlar, fakat kapitalizm için yıkıcıdır. Bir kez kapitalist bir sistemin yaratılmasının sermayenin çıkarlarına dönüştüğü (ve baskın grupların çıkarlarına göre, burjuvaziye, daha doğrusu “genellikle kapitalist bir iradeye karşı” bir toplam kapitalisti) dönüştü. Bir noktada, sermayenin çıkarlarının kapitalizmin sökülmesini gerektireceği (zaten talep etmiş olması) şaşırtıcı değildir - ancak bu şekilde yönetici gruplar ayrıcalıklarını ve güçlerini koruyarak, sermayeyi diğer egemenlik biçimlerine ve kapitalizmi farklı bir sisteme dönüştürürler.
Sermayenin dış genişlemesi (ve kapitalizm, dış, küresel sermaye genişlemesinin devlet-politik örgütlenme sistemi idi) sona ermişti: kapitalizm gezegeni bir bütün olarak benimsedi ve bu nedenle bu anlamda artık ihtiyaç duyulmuyor - anlamda sadece kâr büyümesini sağlayamıyor, değil düşüş sürecini durdurun. Bu nedenle, demokratik kurumlara geniş çaplı saldırı, kamu hukuku alanını zayıflatma, siyasetin idari sistemin birleşimine dönüşmesi ve iş göstermesi, (küresel) finansal sermaye piyasasını güçlendirirken ulus devletin “ortadan kaybolması” ndan başka bir şey değildir ve, daha da büyük ölçüde, kapitalizmi ortadan kaldırmak için yönlendirilen (belki de hala tamamen proje bilinçli olmasa da) süreci. Kapitalizm yolundaki tüm engelleri kaldırın, küresel ölçekte kendisini tam olarak görmesine izin verin, küreselleşmesine izin verin - ve onu yok edeceksiniz.
Sermayeyi sınırlayan herşeyi ve ABD'nin çıkarlarının bir TNC kümelenmesi olarak gerçekleşmesini ortadan kaldıran Amerikan neokonları da dahil olmak üzere, dünyanın en üst kısmı, kapitalizmi yirminci yüzyılın sol hareketlerinden çok daha hızlı ve daha etkin biçimde yok ediyor, aslında sermayenin kendini gerçekleştirmesini engelliyor. Sonunda, onu büyük ölçüde güçlendirdi, sonunu erteledi. Küreselleşme, kapitalizmin “Koshcheeva ölümünün” iğnesidir. Bununla birlikte, kapitalizmin "sonlandırılması" kendiliğinden bir süreç değildir, bu sistemin sökülmesi bilinçli bir süreçtir. Daha da ileri gitmeye ve tartışmaya hazırım: SSCB'de komünizmin çöküşü, kapitalizmin bir Batı seçkinler sistemi olarak sökülmesinin başlamasıyla aynı zamana denk geldi. Dahası, bunlar aynı madalyonun iki yüzüdür - kapitalist dünyanın gerilemesi ve çöküşü, birini inşa edeceği kapitalist dünyadan birisini dışlayacak olan üst ve orta sınıf arasındaki mücadele.
İlk bakışta, kapitalizmin sökülmesi konusundaki tez paradoksal görünebilir - sistemin sahipleri, “halkalarının efendisi” kendilerini yok eder mi? Ve neden olmasın, bu, orta sınıftan ve kapsül sisteminin diğer güçlerinden yapılan çağrı karşısında ayrıcalıkları ve serveti korumanın tek yoluysa, gezegenin kaynaklarındaki düşüş ve nüfusundaki artış karşısında gücü korumak için. Batı medeniyetinin tarihi, egemen grupların temsilcilerinin alt sınıflarla ilişkili olarak kaybetmemek için gücü, imtiyazları ve serveti korumak amacıyla kendiliğinden yürüttükleri böyle bir sistemi dönüştürüyor. Bu, “uzun 16. yüzyıl” (1453-1648) krizidir (ayrıntılar için aşağıya bakınız).
Karl Marx ve Max Weber, bu dönemi teleolojik olarak erken burjuva, iyi ve pek çok liberal ve azisty XIX-XX yüzyıl olarak değerlendirmekte yanılıyorlardı. kavramsal olarak “erken moderniteyi” tahrif etti ve “erken burjuva devrimlerinin çağı” olarak sundu (başka bir efsane: kesinlikle konuşma, tarihte burjuva devrimi yoktu ve hiçbir şey olamazdı). Feodalizmin sökülmesinin tersine, bu tür kapitalizm çoğunlukla kendiliğinden olmayan bir süreçtir ve tamamen bilimsel bir temelde gerçekleştirilir - dünyadaki binlerce araştırma merkezi, mevcut “demir topuk” üzerinde çalışmakta ve entelektüel hizmet personelidir. 1975, kapitalizmin sökülmesinin başlangıcındaki (“Demokrasinin Krizi” raporu) kavramsal tarih olarak kabul edilebilir. Temelde, 1975'tan sonra anonim kurumun tüm etkinliği büyük oranda rapor fikirlerinin ve “demir topuğu” takip eden düşünce fabrikalarının gelişmelerinin gerçekleştirilmesi olmuştur.
SSCB'nin çöküşü, çekirdeğin orta sınıfındaki "demir topuk" un tam ölçekli saldırılarını engelleyen faktörü ortadan kaldırdı - şimdi artık kimseyi pasifleştirmenize gerek yok, hem uluslararası arenada (Yugoslavya, Irak) hem de ülke içinde yağma yapabilirsiniz. Ve ilgili araç ortaya çıktı - şirket-devlet.
Küreselleşme mühendislerinin abartma
Bir şirket devleti (bundan sonra - CG), işleyiş amaçları temel olarak ekonomik nitelikte olan bir hükümet şeklidir, yani. maliyetlerin düşürülmesini hedeflemektedir ve bu nedenle, “ikamet bölgesi” ni sağlamak için devletin karakteristik sosyal yükümlülüklerini en aza indirgemekten ekonomik (şirket-devlet) bakış açısından kurtulmaya kadar - "ikamet bölgesi" ni sağlamak için politik ve sosyal maliyetleri en aza indirmeyi gerektirir. Nüfus ("halk turtasından" gerçek hayattan fiili dışlamaya kadar).
Ana devlet, küresel ekonomideki ekonomik rekabet edebilirliği ilan eder etmez devletin sosyal ve ulusal bileşenleri unutulabilir. Devlet, her şeyin ekonomik verimlilik (“en güçlüleri hayatta kalır” ve “kişisel hiçbir şey”) tarafından belirlendiği bir çiftleşme mantığı nedeniyle bir şirket gibi davranmaya başlar: Modernist çağın son dönemlerinde ve hatta daha büyük bir ölçüde kapsül sisteminin kendisinin gelişimi - sosyal sistemin karşıtlığı. İkincisinin ayrılması, astute analistlerin öngördüğü gibi, refah devleti altında bir çizgi çizdi. Bununla birlikte, görünüşte, ulus-devlet içeriğinin biçimle birlikte parçalanıp yıkılacağını bile düşünemediler, çünkü millet hem bir üretim organizasyonu, hem de hegemonya için küresel mücadele için bir siyasi örgütlenme biçimi olmaktan çıkıyor. Bu nedenle, bir ulus devletin yerini, ardından siyaset ve sivil toplum (adieu, siyaset bilimi ve sosyoloji) kurum-devlet alıyor. Üstelik, bu süreç merkezde değil, kapsül sisteminin yarı-çevresinde ve çevresinde daha hızlı ilerliyor: “Hristiyanlık vebalarından muzdarip bir pagan” - Marx'ın bu tür durumları olarak adlandırdığı şey.
CG hiçbir durumda faşist İtalya veya ulusal sosyalist Almanya gibi bir şirket devletiyle karıştırılmamalıdır. Sonuncusu, orta sınıfların savaş sonrası yumuşak diktatörlüğünün aksine, klasik Refah devleti biçimlerinin, sosyal devletlerin, orta sınıfların katı savaşlar arası diktatörlüklerinin özüdür. Eğer ulus devletin (ve özellikle refah devletinin) asıl görevi “bütün” nüfusun dahil edilmesiyse, CG'nin asıl görevi - ulusal ve postosyal olanların durumu (ideal-tipik eğilimde - asosyal) tam tersine, bütünün gerçek durumundan dışlanmasıdır. birincil nesneler (üreticiler) ve ikincil (tüketiciler) sömürü olarak uygun değildir. CG, bir tür politik ve ekonomik "Occam'ın usturası" dır; bu, tüm toplumsal üretim sürecini bir bütün olarak özelleştiren ve belli sayıda klan "oranını" ayıran "kamu turtası" ndan gereksiz ve gereksiz tüm kesimleri keser.
KG böyle bir idari ve ekonomik komplekstir;
- resmen bir devlet aygıtı olarak kalırken, belirli bir ülkede siyasi (belirsiz) bir şirket olarak bağımsız ve belirleyici bir rol oynar;
- Bu ülkenin siyasi ve ekonomik ulusal çıkarlarını, ekonomik düzeneğe (kurumsal) bağımlı kılar veya en azından ikincisini prizma yoluyla eski olarak görür;
- Kendi çıkarları doğrultusunda devletin karakteristik güç fonksiyonlarını bir kurum olarak özelleştirdi (güç şiddetinin özelleştirilmesi) ve aynı zamanda devletin sosyal sorumluluklarının ve işlevlerinin çoğunu yerine getirmeyi reddetti (ya da onları kesin bir şekilde azalttı).
CG, sosyalleşmemiş (ideal olarak, asosyalliğe kadar) ve bir kaç yıl içinde daha fazla evrimle birlikte kaçınılmaz bir şekilde devlet özelliklerini sıfırlamak zorunda kalacak, dengelenmiş (özelleştirilen) piyasa baskıcı bir devlettir ve sonuçta bir devlet olma ve katı hiyerarşik hale gelme ataerkil klan temelli. CG organizasyonunun iç prensibi - klan. Klan, fiziksel birey değil, ulus devlette olduğu gibi, CG'nin temel sosyal birimidir: bireyler “burada yürümez”.
CG'de devlet kontrolü sınırlar ve bölge ve baskıcı güç üzerinde en az kontrol olmaya devam etmekte olup, protesto ve kitlesel huzursuzluğa yol açabilecek bir dengeleme ve sosyalleşme politikasını sürdürme ihtiyacı nedeniyle keskin bir şekilde artmaktadır. Chiapas'taki Meksikalı köylülerin liderlerinden birinin belirttiği gibi, “küreselleşme kabaresinde, devlet striptizle uğraşmaya başlar ve sunumun sonunda sadece kesinlikle gerekli olan, baskıcı güç kalır. Dünyanın yeni ustalarının doğrudan dünyaya hükmetmesine gerek yok. Onların adına, idari görev ulusal hükümetlerin omuzlarındadır. ” Aynı zamanda, ikincisi, elbette, esasen, şirketlerin dış idari organlarına dönüşerek, hem ulusal hem de hükümet olmaktan çıkar.
Tabii ki, bu durum Güney'in zayıf durumlarının özelliğidir. Aynı Güney'in daha güçlü devletleri kendilerini şirket devletlerine (şirketler devletlerine) dönüştürür: eğer ülke küçükse, o zaman bir şirketten bahsediyoruz, eğer daha sonra birkaç tane. Örneğin, Kolombiya'da “devlet” dir - iki uyuşturucu karteli (Kaliysky ve Medellinsky) ve kısmen FARC. CG'yi oluşturma süreçleri her yere gidiyor - ABD, Rusya, Hindistan, Endonezya, Çin, Brezilya ve diğerleri… Bu büyük ülkelerde, büyüklüklerinden dolayı, nüfusları, güçlü ve son derece gelişmiş kültürleri, tarihi gelenekleri ve büyük olmaları durumunda durum talepleri, daha sonra bölgesel güçleri Devletin “şirketleşmesi” süreci özellikle akut, tartışmalı, çelişkili ve ciddi toplumsal ayaklanmalarla dolu olacaktır. Devletin şirketleşmesi Kuzey'de gerçekleşiyor. Bu yüzden, Birleşik Devletler, Globamerica'nın Amerikan TNC'lerinin bir matrisi olduğu gibi, sadece ve çok fazla bir durum değildir, bununla birlikte ortaya çıkan bütün CG'lerin birbirine bağlandığı bir durum ortaya çıkar.
CG oluşumunun ana yoluna ek olarak (devlet aracılığıyla) ayrıca yan karşı işlemler de vardır: aşağıdan yukarıya ve tabiri caizse, yandan. Lev Leviev’in kuruluşuna örnek olarak, Sergey Goryainov bunu Allah’ın Elmasları’nda gösterdi. Eski şirketler için politika bir araçsa, o zaman yeni bir tür şirketler için yarı devlet haline gelmek isteyenlerin hedefi geneldir. “Levaev Şirketi”, diyor Goryainov, “küreselist modele mükemmel şekilde uyar”. Yeni dünya düzeninin dayanacağı, uygulanmış ilk yapılardan biri olan bir tür standart olarak bile kabul edilebilir. ”
CG'de terör örgütleri, suçlu sendikalar, bazı yerlerde - merkezi kontrolden kaçan özel hizmetler - gelişmeye çalışıyorlar. Sonuç olarak, uluslar arası (Westphalian) devletlerin (ve XIX - XX. Yüzyıl - ulus devletlerin) örgütlenmesi yasal alanda, hukuk alanında ise, CG'nin uluslararası ağı yasal olmayan alanda, “yanlış bölgede” (Eduard Balladur) bulunur. , Fransa Başbakanı 1993 - 1995). CG ağı, aynı anda iki yüzü olan çok sayıda büyük, orta ve küçük güç-ekonomik örümcekle dünya çapında bir ağdır - yasal ve yasadışı (suçlu).
Bu bakımdan, CG küreselleşmeye ve dünyasına ulus devletten çok daha yeterli. En azından ana alanlarında (silah ticareti, petrol, kıymetli metaller, uyuşturucu kaçakçılığı, fuhuş ve porno ticareti) olan modern küresel ekonomi, temel olarak normal işleyişi devlet ve uluslararası yasaların ihlali üzerine kurulu olan küresel bir suç ekonomisidir. ulus devletin üzerinde durduğu şey. Bu nedenle, CG aslında bir kurumsal-suçlu (suç-şirket) devletidir. Dünyanın belli bölgelerinde suç özelliklerinin hâkim olmaya başladığı noktaya kadar. “Haydut devleti”, Zaire’deki dikkate değer bir baskı diyalektiği çalışmasında Michael Schatzberg’in birçok Afrika ülkesinde devlet adıdır. Ulus devletin şirketleşmesi ve kriminalleşmesi, aynı madalyonun iki yüzü, karşılıklı olarak iki güçlendirici ve karşılıklı destekleyici süreçler.
Cezai araçlar ve yapılar, “ceza devrimleri” (Sovyet-Rus 1988 - 1998 gibi), bunun için yeterli yasal ekonomik araç ve mekanizmaların bulunmadığı hallerde devlet kurumlaşmasının (ilk sermaye birikiminden söz etmemek) çok güçlü ve etkili bir yoludur. sadece değil. Sadece "hafif" yardım etmek gereklidir. Diğer şeylerin yanı sıra, kolluk kuvvetlerini bir yeniden yapılanma zinciri biçiminde ezmek, onları doğru şekilde ... bir güç (suç kuvveti) yapısına dönüştürmek. Ancak, iktidar artık yasal bir yapı değil, “iktidar işi” nin kişileşmesidir.
CG sadece "iyiliğin ve kötülüğün diğer tarafında" değil, aynı zamanda "kanunun ve suçun diğer tarafında" dır. Bu temelde yeni (burjuva ve aynı zamanda medeniyet sonrası mı?) Aynı zamanda fenomen, sadece devletlik bakış açısından değil, aynı zamanda ekonomi, hukuk ve ahlak bakış açısından da. CG'de belirli bir sosyal, antropolojik tip, belirli bir insan materyali seçilmiştir.
Modern dünyada devletin bir CG'ye dönüşmesinin ve suçun kayda geçirilmesinin bir aracı olarak devletin pek çok örneği (yasallaştırmama) vardır. Böylece Batı, bir yandan Avrupa’nın iyi beslenmiş ulus devletleriyle, diğer yandan Avrupa’nın en büyük eski mafyasıyla (2007’in İtalya’nın en büyük mafyası - Cosa Nostra, Ndrangeta ve Comorra - gerçekten bir mafya değil Arnavutluk mafyası ile mücadele etmek için tek bir kartelin oluşturulması üzerine müzakerelere başladı, ancak ulus-devletlerin ve eski mafyaların emanet edilmesi gereken bir CG suçlu şekli. Bu suçlu şirket devleti de denizaşırı nüfuz ediyor - 2001'ten bu yana New York'ta “Corporation” sembolik ismiyle bir mafya etnik Arnavut ağı oluşturuyor.
Sonuncusu tarafından yaratılan suç yapıları, özel hizmetler ve “yeni dünya düzensizliğinin orduları” (Vladimir Ovchinsky), ulus devletin ve diğer modern devlet kurumlarının - siyasal, ekonomik, genel sosyal (sivil toplum) kültürel yapısına karşı çıkan ortak çıkarlar kompleksi oluşturur.
Bütün bunlar, ulus devletin zaten ortadan kaybolduğu anlamına gelmez, CG'yi oluşturma süreci tamamlanmaktan uzaktır. Yeni çağın çatışmaları eski formda ve eski standartlar altında bir süre devam edecek ve yalnızca son çürüme ve yeni ajanlar nihayet ayakları üzerinde durduğunda, şirket devletlerinin cesur yeni dünyası ve genel olarak devletten kurtulma görevi olacaktır. Batı Avrupa’da güç yapılarının “uzun XVI. Yüzyıl” (1453-1648) 'den geliştiği durumun tam tersi olan bu yönüyle devlet, şu anda zirveden geçen ulus devletin biçimini ve evresini geliştiriyor.
Bir kez B. Moore, Marx’ın aksine, devrimlerin, yükselen sınıfların muzaffer ağlamasından değil, ilerleme dalgalarının birleşmek üzere olduğu katmanların ölümcül kudretinden kaynaklandığını fark etti. Eski orta ve çalışma sınıfları, yerellere dönüşüyor, direniş rezervuarlarından biri. Başkaları da var.
Her halükarda, CG, özeleştirilmesi ve sosyalleşmemesiyle birlikte, sosyal antitezi olarak sosyal milliyetçilik gibi bir şey üretemez. Bu antitezde, modern çağın (1789-1991) karakterinin “sol” ve “sağ” özellikleri arasındaki farklar silinir; Globamerica ile birlikte bir matris olarak CG ve dünyaları için hammadde olmayı istemeyen herkes “gerici ilerlemecilik” çerçevesinde birleşebiliyor. XXI yüzyılın dünyası Menşei bakımından farklı, özünde özdeş, yeni türdeki şirketler hiyerarşisi olarak inşa edilmiştir.
Bugün olanlar, bir yandan Roma İmparatorluğu’nun son yüzyıllarına ve bir yandan da Avrupa’nın ilk Karanlık Çağlarına (V - VIII. Yüzyıllar) ve Orta Çağ’ın finallerine (1300 - 1440-e) ve ikinci Karanlık Çağ’a (1450 - 1640-e) benziyor. ), yani devletsiz bir çağda. Esasen CG, devletin ve ölümün iradesinin yanı sıra devletten post-devlete, vatansız iktidar biçimlerine, devletsiz bir dünyaya, gölgeli, gizli yapılar tarafından yönetilen epeyce “gri bölgelerin” olduğu bir dünyaya geçiş aracıdır.
Yerini bilmeyi bırakan gölge
CG sadece küreselleşmeye değil, aynı zamanda 19. - 20. yüzyıllarda gelişenlere de tekabül ediyor. (Niteliksel bir sıçrama - 1871 - 1933), kapak sistemindeki gerçek gücü gölgelendirme sürecine, “dünya arkası” olarak adlandırılmayan şeyin oluşumunu sağladı. Ulus-devlet, “sahne arkası” ile çok iyi eşleştirilmemiş, CG - ikincisinin ihtiyacı olan şey budur. Ancak, yineliyorum, bu modernite çağında kapitalizmin güç sisteminin gelişiminin sonucu ve sonudur.
Kapitalizm ve Modernite tarihi, gizli toplumlardan ayrılamaz ve bu, kapitalizmin politik ekonomisinin özgüllüğü tarafından belirlenir. Birkaç yönü ve nedeni var.
Birincisi, ekonomik bir sistem olarak kapitalizm küresel, uluslarüstü bir niteliktedir ve kapsül sistemin resmi siyasi örgütlenmesi ulusal devlet niteliğindedir. Emtia akışı sürekli olarak devlet sınırlarını ihlal ettiğinden, burjuvazi, özellikle 18. yüzyılın sonlarından beri geliştirdiği gibi, uluslarüstü siyasal (veya politik-ekonomik) örgütlere korkunç bir ihtiyaç duymaktadır. finansal sermaye. Bu düzeyde hazır ve doğal örgütler yoktu. Bu nedenle, ne olduğunu - Masonik, Yahudi topluluk örgütleri vb. Kullandı. Bu bağlamda, XIX yüzyılda "sahne arkasında". öncekinden başka içeriklerle doludur ve kapitalizmin yasalarına ve mantığına uygun olarak gelişmeye başlar ve sırayla kapitalizmin gücünün bütün organizasyonu üzerindeki çekirdeğini özünde çeker. B. Disraeli, “dünyanın gizli güçler ve onların gizli toplulukları tarafından yönetildiğini” çoktan yazdı.
İkincisi, anti-sistemik hareketlerin politik olarak yasallaştırılması, toplumun yarı-demokratikleşmesi, burjuva toplumunda politika gittikçe daha kamusal hale geldikçe, gizli politikaların rolü, gizli güç artmaktadır; gerçek politika, gerçek güç gittikçe daha fazla gizli hale geliyor, gölge. Nüfus seçim haklarının daha fazla bir kısmı ve siyasi hayata resmi katılım olasılığı ne kadar fazlaysa, o kadar açık olan siyasi yaşam bir tiyatroya, bir şova, bir farka, daha gerçek bir iktidarla elde edilen komplo niteliğinde bir karaktere dönüşmüştür (bundan sonra K yapısı olarak adlandırılacaktır). Aynı zamanda, finansal sermayenin giderek gölgelere girdiği ekonomide, 1870 - 1930'lerin yalnızca ekonomide değil aynı zamanda politika belirleme konusunda da liderlik ettiği benzer bir süreç gelişiyordu. Bu dönemde finansörlerin ve politikacıların sendikaları sadece kendi gizli yapılarını yaratmaya değil, aynı zamanda onlara yarı kurumsal bir yapı kazandırmaya başladı. Örnek - Cecil Rhodes, William Stade ve Reginald Brett, Alfred Milner grubu ve diğerleri tarafından yaratılan K yapısı, gizli güç, gölge politika, komplo - demokrasinin “karanlık” tarafı, tanıtım, anti-sistemik hareketlerin yasallaştırılması, kısaca “karanlık taraf” Nouveau.
Üçüncüsü, bu güç ve gelişme eğilimi, sosyoekonomik süreçlerin gittikçe daha karmaşık hale gelmesi, giderek artan hızda ilerlemesi ve 1870 - 1940-ies - hegemonya, savaş mücadelesi dönemi ve devrimler - kararların hızı ve doğruluğu için her zamankinden daha katı şartlar getirdi. İktidarın gizli doğasını, iktidar gölgesi Soğuk Savaş'ı inanılmaz derecede güçlendirdi.
Doğası gereği K yapıları Soğuk Savaş'ın ideal aracı ve araçlarıydı. 1950 - 1970’lerde güçlenen ve 1970 - 1980’lerin sırasındaki temsilcileri Whitehall ve Beyaz Saray’a girdiklerinde, tarihsel olarak yeni bir burjuvazi hizipinin (korporakrasinin) oluşumu için inkübatör oldular. SSCB'ye 1980-ler, orta ve işçi sınıflarından bir saldırı başlatmış ve yarı-demokratik sosyopolitik kapitalizmin kurumlarını (ulus-devlet, partiler, sivil toplum) parçalamaya başlamış olan korporakrasinin gücü zaten temelde gizli güçtür, gizli örgütlerin gücü . Soğuk Savaş'tan doğan ve yeni bir dünya yönetim örgütü örgütü olarak yerini alan küreselleşme, nihayet dengeyi K yapıları lehine değiştirmiş görünüyor.
KG, elbette yasal yapıdan daha fazla K yapısıdır. Dünya ekonomisinin suçlaştırılması ve ondan sonra - küreselleşme çağının özelliği olan bir dizi sosyal yaşam segmenti, K-yapılarının, gölge gücünün, Komplo'nun daha da gelişmesi için itici güç nedeni ve aynı zamanda. Modernitenin sonunda, şirketcilik, kapitalizmi ortadan kaldırırken, nesnel olarak kendisine karşı olan toplumsal tabakalara karşı çift niteliksel bir avantaja sahiptir: aksine, küresel düzeyde çalışır ve ulusal düzeyde hareket eder; gölgede hareket eder ve ışığın içindedirler.
Dolayısıyla, bir kurumun zaferinin bir zaferi olarak küreselleşme, aynı zamanda gölge, açık, yasal olanların ve aslında ikinci sınıf kapitalizmin diğer sistemlerden ayırt edici varlıkları üzerinde bir iktidar zaferinin bir zaferidir. Bugün zaten geçmişte kaldı. Elbette, cumhurbaşkanlarının ve başbakanların yazdığı bir sahne olan belli bir cephe var, ancak A. Galich'in söylediği gibi “bu, herkes için kırmızı”. Sonunda, Modern ve kapitalizm, başlangıçta savaştıkları iktidar örgütlenme biçimlerine geldi. Sadece bugün bu gizli yapılar, iktidardaki veya kapsamdaki veya komplodaki geç feodal yapılarla karşılaştırılamaz. Ve tabii ki gelecek, en azından “yakın gelecek”, çeşitli seviyelerde K-yapılarının oyun alanı haline gelecektir.
İncil projesinin krizi
Kapitalizmin toplumsal doğası ve küresel ölçeği nedeniyle, bu sistemin krizi bir tür tetikleyici, bir kriz mekanizmasını tetikleyen, sadece kapitalistin ötesine geçen ancak genel olarak sosyosistem çerçevesinin çok ötesine geçen bir basamaklı fenomen haline geliyor. Kapitalizm, bu uygarlığın ortaya çıkmasından önce hem iç hem de diğer uygarlıklarla uyuşmayan bütün çelişkilerini mümkün olduğunca şiddetlendirdi. S. Huntington'ın “Medeniyetler Çatışması” nın asıl görevi dikkatini gerçek çelişkilerden uzaklaştırmak olan tipik bir “kavramsal virüs” olmasına rağmen, kapitalizmin krizi güçlü bir medeniyete sahip ve üç yönlü: Avrupa medeniyetinin krizi; Kapitalizmin üzerlerinde yarattığı etkinin, günlük yaşamın tüm yapıları ve popüler kültür arasındaki Avrupalı olmayan medeniyetlerin krizi; Dünya krizi - kapitalizmin küresel doğası nedeniyle - bir bütün olarak medeniyet.
Avrupa medeniyetinin krizinde, yirminci yüzyılda yüksek kültürün ve Avrupa insan malzemesinin kendisinde meydana gelen değişikliklerin azalmasına ek olarak, öncelikle Hristiyanlık krizini not etmeliyiz. İkincisi neredeyse öldü. Protestanlık, Tanrı'yı Kitap ile değiştirirken neredeyse neo-Yahudiliğe dönüştü ve Yahudiliğe ya da liberalizme dokunulmazlığı yok. Kapitalizmin sistemik krizi, İncil projesinin seküler versiyonlarının kriziyle ve bu projenin bir bütün olarak tükenmesiyle çakıştı.
Kapitalizm ve Avrupa medeniyetinin (ve içindeki Hristiyanlığın) krizinin birleşimi, “İncil projesinin” krizinde (veya sonunda) özlü ifadesini bulur. Herhangi bir sosyal sistem bir hiyerarşi ve kontrol sistemidir, yani. basit bir problem çözme: küçük bir kişinin kontrol altında tutulması ve tepelerin davranışlarını ve diplerle olan ilişkilerini kontrol etmek için bu görevi nasıl kontrol altında tutacağı. Neredeyse iki bin yıl boyunca, Hristiyanlık, sosyal ve dini bir örgütlenme biçimi olarak, İsa Mesih'in protesto ve özgürleştirici projesini kullanarak ve aynı zamanda onu (ideolojik olarak - Eski Ahit'in yardımı ile, örgütsel olarak - kilisenin yardımıyla) susturup kullanarak ve onu dinlendirerek, dini ve dini temellere dönüştürdü. önce Akdeniz'de, sonra Avrupa'da (Avrasya'da Rusya ile) ve Amerika; Bir yandan İslam, Hristiyanlıkla yakından ilgili olan bir diğer İslam dini, bir yandan bölgenin daha geri kalan bölgeleri için incil bir projenin işlevini yerine getirmiş, diğer yandan da, binlerce yıl boyunca başarıyla işletilen ve en çok Roma İmparatorluğu olan eski Mısır projesinin devamı niteliğindedir.
İncil projesi oldukça erken bozulmaya başladı - Roma'nın (Katoliklik) siyasi amaçlar için Ortodoksluktan ayrılması ve Papa ile İmparator arasındaki mücadele; Protestanlığın mutasyonundaki kısmi milliyetçilik ve kısmi Hıristiyanlığın Yahudiliği derin bir krizin başlangıcı anlamına geliyordu. Geçtiğimiz iki yüzyılda, İncil projesini genel olarak uygulama rolü, ilerici tür - liberalizm ve komünizm seküler ideolojilerini almak zorundaydı ve komünizm, Marx'ın projesini müteakip sonuçlarla aynı İncil-Hıristiyan'la aynı sistemik kısıtlaması haline getirdi. Kapitalizmin sistemik krizi, İncil projesinin seküler versiyonlarının kriziyle ve bu projenin bir bütün olarak tükenmesiyle çakıştı. Geç antik dönemde (yani, Charlemagne'nin imparatorluğuna kadar), Orta Çağ'da, daha da kötüsü - Eski Düzenin zamanında, Yeni Çağ'da çalışmaktan vazgeçti. Gündemde, yeni bir kontrol ve örgütlenme projesi oluşturulması, ancak bunun yardımıyla - diğer her şey eşit olmak üzere - “çarpık bir yüzyıl” oluşturulması ve krizin üstesinden gelmek mümkün olacak. Çifte soru, böyle bir proje öneren - üst ya da alt ve bunu kendi yararlarına kullanan kim.
Böyle bir tasarım girişimleri zaten görünür durumda - düşük seviyelerde daha az bilinçli ve daha dindar, en üstte daha bilinçli ve daha seküler. Müslüman dünyadaki radikal İslam ve Latin Amerika'daki pentikostalizm, dini Hristiyanlıktan ayırmadıkça, sonra benzer bir şeyin özelliklerini edinerek - Karl Mannheim terimini kullanırsak bu başka bir "ütopya" dır. En baştan, bu, geç kapitalist toplumun sosyo-ekonomik kutuplaşmasını (“20: 80”) sonsuza dek derinleştirmek ve korumak ve bu temelde kast edilen formu post-kapitalist dünyaya aktarmak için tasarlanmış bir Amerikan neo-konserleri (“küresel faşizm”) projesidir.
Birçok neokononun eski solcular olduğu, bazıları ise Leo Strauss'un “sağ” okuluna giren ve Platon'u okuyan Troçkistler, oldukça semboliktir. Tarihsel (antik çağ - feodalizm - kapitalizm) sürecinin konu dalının ürettiği üç projeden ikisinin protesto özgürleştirici - Mesih ve Marx ve birincisi Platon'un muhafazakar olduğu, hatta bazı durumlarda restoratif ve gerici olduğu hatırlanmalıdır. Ancak, her iki özgürleştirici proje belirli sosyal güçler ve organizasyonlar tarafından oldukça hızlı bir şekilde tahsis edildi ve “genel tasarımcıları” tarafından planlananlardan tamamen farklı amaçlar için kullanılmaya başladı; Bununla birlikte, içlerindeki özgürleştirici potansiyel korunmuş ve bu çelişki hem İncil hem de komünist projelerin merkezinde yer almıştır.
Platon'un kast-aristokrat projesi, polis sisteminin krizine ve çöküşüne, polis demokrasisinin çöküşüne (ve kısmen kasıtlı sökülmesine) bir cevaptı. Platon'un tepkisi, toplumsal yapının ve onun hiyerarşisinin sıkı bir şekilde korunmasına yardımcı olarak toplumsal değişimleri durdurmak ve dondurmak. Platon'un projesi bir bütün olarak gerçekleşmedi, antik dünya kriz (Roma’nın (eski Mısırlı’nın bir tadilatı - bir başarısızlık girişimi) ve Mesih (İncil’e dönüştü - protesto-özgürleştirici bir projenin klasik bir nötrleştirici dönüşümü, başarısız bir girişim) temelinde ortaya çıktı; Bununla birlikte, Platonik projenin bazı unsurları hem İncil'de hem de komünistte kaldırılmış biçimde kaldırıldı.
Bugün Platonik projenin çoğu, burjuva demokrasisinin kriz / sökülmesi sırasında insanlığın yanı sıra siyaset ve devletçilik sırasında küresel bir yeniden sıralama toplantısı düzenleyen geç kapitalist “demir topuk” mahkemesidir ve bu, son onyıl boyunca devam eden onursal ve kurumsal yapı ve kulüpler için geçerlidir. “İncil projesini” küreselleştirerek (projenin trajik sonu Irak’taki Amerikan macerası, Orta Doğu’da, proje başladığı yerde bitirir) ve Amerika’nı “neoimperia” ya (Chalmers Johnson) dönüştüren mantıksal bir sona getirdi.
Bununla birlikte, kapitalizmi bitiş çizgisine getirerek, küreselleşme, burjuvazinin son, tarihi, “hiper-burjuva”, durağan-tarihi fraksiyonu olan görünüşte korporatif bir pırıltılı zafer oldu. Kurumsal genişleme, küresel çapta, dış genişleme ile "keskinleşti"; küreselleşme aynı zamanda onun sosyal “keskinleşmesi”, aracı ve hedefi idi. Şimdi hedefe ulaşıldı ve soru şu: bir korporasi, sosyo-ekonomik okları dıştan iç döngüye, sömürüden - güneyden sömürüden - ekonomik yıkıma, “kuzeyden içi” sömürüye aktarmak için bir katman olarak ele alıyor; sadece toplumlar ve klanlar halinde örgütlenmiş ve iktidarın baskısına cevap verebilen ve sırayla üzerinde ve beyaz nüfusta baskı uygulayabilen beyaz toplumsal atomize nüfusun aksine. Yoksa bu süreci herhangi bir şekilde yavaşlatacak mı? Bu sorunun cevabı ya da en azından bunun ipuçlarını, öncelikle Amerikan seçkinlerindeki iktidar mücadelesini izleyerek alacağız. Ve elbette, C. Johnson'ın “geri tepme” dediği şeyin bu sürecindeki etkisini dikkate almak gerekir - ki bu, Dünya’nın ABD’ye yaptığı yarım asırlık baskıya verdiği yanıt (örneğin, Trajan’dan sonra Roma İmparatorluğu’nun durumu).
Peki ne görüyoruz? Üretici güçlerin en önemli unsurlarının işlevselleştirilmesi / “kaydileştirilmesi” (veya “feshedilmesi”) nedeniyle, fiziki belirleyen madde ve işlev arasındaki kapitalizmin temel metafiziksel çelişkileri, matrislerinin ortadan kalkmasıdır. Onunla birlikte, tüm dünyayı sarmış ve kendi kendini yutmanın heyecanını kucaklayan kapitalizm ölüyor - şarkı söylemek zorunda kalacak (Vladimir Vysotsky'ye göre) "atlar biraz yavaş", ama Gogol troyası gibi acele ediyor, sadece Rusya'da değil, kapitalizm de sadece kader değişikliği.
Endüstriyel sistem üretim sınırına yaklaştı (demografik ve çevresel yönlerden bile bahsetmiyorum; üstelik bu makalede kaynaklar sorununa da değinmiyorum); endüstriyel değil, ancak hiperendustriyal sistem tonu belirliyor, ancak paradoksal olarak, capsystems küresel hale geldiğinden hiperindustrial üretimin pazarları yok. Yapılar ve kitle tabakaları çürümekte ve sınai üretim sistemiyle bağlantılı olanlar ulus devlet, orta sınıf ve işçi sınıfıdır. Onlar için ve dolayısıyla bir bütün olarak sistem için ilerlemenin sonu geldi. Ve bu, ilerici liberalizm ve Marksizm ideolojilerinin krizi, ideolojinin krizi, Aydınlanma coğrafyasının krizi, bilim ve özellikle eğitim anlamına gelir - kısmen kendiliğinden, kısmen bilinçli olarak çöküyor; Bologna sistemi üniversiteye modern bir olgu olarak son veriyor. Geçtiğimiz yarım yüzyıl boyunca (Soğuk Savaş, küreselleşme), gerçek güç kamusal alandan arka odaya, yasadışı, sır olarak kaymıştır. Korporasi ve şirket-devlet aktif olarak kapitalizmin sökülmesinde komplo yapılarını kullanır, nüfusun artan bölümünü “halka açık pasta” dan keser. Bütün bunlar Modernite çağının altında ve kapitalizm altında bir çizgi çiziyor. Ancak, bu özellik modern dünyanın ustaları için parlak bir gelecek vaat ediyor mu? Ondan uzak. Kapitalizmin sökülmesine başlayarak, Abyslerin Fount'unu açtılar, onları meşhur edecek kadar ünlü bir şekilde uyandılar. Nasıl? Bu soruyu cevaplamadan önce, geçmişe bakmak - geçmişin makro-sosyal krizlerinde, daha kesin olarak, çok fazla olmayan (sistemik) tarihi sistemik kriz türlerine bakmak - üç, ve hepsi bizim yakın geleceğimiz gibi görünüyor, tabiri caizse, bizim herşeyimiz.
Üç kriz
İlk kriz türü geç feodalizm krizi, “uzun XVI. Yüzyıl” krizidir (1453 - 1648). XIV yüzyılın ortasında. veba salgını Avrupa'yı sardı ve 20 milyon nüfusundan 60'i öldürdü. Sonuç olarak, feodal lordla ilgili olarak köylünün "pazarlık" konumu hızla arttı - el sıkıntısı vardı. 30 - 40 yıl boyunca, lordlar eski durumları zorla geri almaya zorlayarak tekrar "ortalama siyahlar" ı göndermeye yönlendirdiler. Cevap gelmekte uzun sürmedi. 1378 - 1382 yıllarında, Fransa'daki “beyaz kapaklar” isyanları, İngiltere'deki Wat Tyler ve Floransa'daki eserler. Aslında, feodalizmin ve onun yönetici katmanlarının arkasını kıran popüler bir feodal karşıtı devrim oldu. Köylülerin ve burgherlerin baskısı altında, yaşlılar kendilerini statü kaybı, ayrıcalıklar ve bir köylü ya da köylü cennetin en tepesinde servet ve dönüşümün bir parçası olarak ortaya çıkmış bir durumda buldu. Alternatif, imtiyazların bir kısmını geleneksel rakibe devretmektir, yani. merkezi otorite, krala. Daha küçük bir şeytandı ve seçildi.
Sonuç olarak, XV yüzyılda. çok baskıcı tipte merkezi yapılar ortaya çıkmaya başladı - “yeni monarşiler” (Fransa’da Louis XI, İngiltere’de Henry VII, yalnızca bilgiyi sınırlamaya değil, aynı zamanda alt sınıfları ezmeye de başladı.) Bir devlet ortaya çıkıyor (Machiavelli’nin “lafı” çift amaçlı bir sosyal silah olduğu ortaya çıktı: asilliğe karşı kraliyet gücü ve asil iktidar ve asalet - düşük sınıflara karşı - Devletin ortaya çıkışıyla birlikte Amerika'nın keşfi ve bunun sonucu olarak, yeni uluslararası iş bölümünün tasarımı çakıştı hangi üst tabaka kazandı ve askeri devrim. Bütün bunlar dramatik bir biçimde toplumsal durumu değiştirdi - ayaklanma dibe başladı. Yeni bir uluslararası iş bölümü (Kuzey Atlantik dünya sistemi) ve askeri devrimin oluşumuna dayanan bu saldırı sırasında, eski yaşlılar kısmen oldu. Burjuva olmayan bir türün feodal sonrası soyluluk, kısmen proto-burjuvazi - Avrupa tarihinde özel bir sistemin sistem oluşturan unsurları - ne Feodal ne de burjuva olan Eski Düzen. liberal ve Marksist teoriler (ya da daha doğrusu, mitolojiler) öykülerinde başlatıldı.
Bu düzeni oluşturma yolu, Otuz Yıl Savaşı (1618 - 1648) ve Westphalian Dünyasının (1648) önderlik ettiği dini savaşlardı. Çalışmalar, 80 - 90'te Avrupa'yı kontrol eden ailelerin% 1453'inin, 1648'teki güçlerini koruduğunu göstermektedir. Böylece, “uzun 16. yüzyıl” krizi sırasında, geç feodal seçkinler, yeni bir sistemin oluşturulması yoluyla kendilerini, geleceğe aktarma, ayrıcalık ve zenginlikleri koruyarak başarılı bir sistemik dönüşüm gerçekleştirdiler. Doğal olarak, bu bilinçli bir proje değildi, sosyal içgüdüler işe yaradı, ancak doğru yönde çalıştı. Geç feodal seçkinler alt sınıfların kendilerini yıkmalarına izin vermediler ve üzerlerine yeni bir sistem getirdiler. İkincisi, “kapitalist” in (anlamda - dünya pazarına bağlı olarak) asaletin ve daha sonra - XIX yüzyılın ilk yarısında yerini aldı. - kısmen burjuvaziye dönüşmüş, kısmen onunla birleşerek ona yol açmıştı.
İkinci tür kriz geç antik dönemdir. Eğer lordlar (feodal lordlar), yeni bir sistem kurarak ve Kuzey Atlantik dünya-sisteminin ve "kendi isteklerine karşı kapitalistlerin" aristokrasisi haline gelerek iktidarı tutmayı başardılarsa, o zaman geç anti-egemen gruplar, (kendileri ve uygarlıklarıyla) çifte darbesiyle süpürüldü Arnold Toynbee sendikaya "iç ve dış proletarya" diyecekti. Yaşlılar, kabaca konuşursak, dış çevreyi hizmetlerine sokarlarsa, dış ortam çürümüş geç Antik süpürgeyi uzaklaştırdı: eski çevre, eski merkezi sular altında bıraktı. Burada bir iç (ekonomik verimlilikteki düşüş, sosyal bağların dağılması, yönetici seçkinlerin bozulması, kültürel hegemonyasının azalması, toplumun barbarlaşması, demografik kriz) ve dış - Milletlerin Büyük Göçü - krizlerinin bir birleşimi var.
Barbarlar, zaten barbarlaşmış dünyayı yok etti. Aynı zamanda, barbarların kitlesi aslında Romalılar tarafından sınırlarda “beslendi” - demografi açısından onlar için şaşırtıcı şekilde elverişli koşullar yaratıldı! Roma’nın izniyle (bu nedenle onlarla savaşmaktan kaçındı) sınırına yerleşmiş olan Alman kabileleri, "federatlar" (müttefikleri) statüsünü aldı - ve daha üretken tarıma devam ederek, emperyal kültürün meyvelerinin tadını çıkardılar. Ve hızla çoğaldı. Böylesi bir politikanın yüzyıllar boyunca barbarları, Roma'yı yoğunlaştırdı ve saldırdı, çok gelişmiş bir kültürü yıktı ve o zamanlar Avrupa'yı cehalet ve parçalanmanın karanlığına daldırdı. Geç kriz karşıtı, geleceği olmayan bir kriz veya çok gecikmeli bir geleceği olan bir krizdir: 1. - 2. yüzyıllarda eski toplumun gelişme düzeyi. M.Ö. Avrupa XI - XIII yüzyıllarda ve bir dizi gösterge için - sadece XVI - XVII yüzyıllarda.
Üçüncü tür kriz - en kötü, en uzun - Üst Paleolitik krizdir. Bin yıl önce 25 ile başladı ve M.Ö. 10 - 8 ile sona erdi. "Neolitik Devrim" olarak adlandırılan 15, binlerce yıldır sürdü, 150 yüzyılları, Avrupa'nın ilk beş "karanlık yüzyılları" (V - IX yüzyılları) ya da ikinci "karanlık yüzyılların" üç yüzyılları (XVII. yüzyılların ortası) değil. Üst Paleolitik'in krizi, uygun ekonominin kriziydi - her şeyden önce, büyük miktarda bir hayvan için yüksek düzeyde fazla ürün ve sonuçta önemli demografik büyüme sağlayan, çok özel bir av. Bir noktada, nüfus ve kaynaklar çatışmaya başladı ve kriz başladı - ekonomik, demografik, ekolojik, sosyal, yani. doğal ve iklim koşullarının bozulması ile ağırlaştırılmış toplam sistemik kriz. Sonuç, 75 -% 85, sosyal bozulma, sanatın ilkelleştirilmesi, insanların hayatta kalması için en ağır mücadelenin yüzyıllarının 150'unun popülasyonunda azalma - doğa ve diğer insanlarla. Üretici ekonomiye geçiş - tarım ve sığır yetiştiriciliği - iyi bir yaşamdan gelmedi, kriz koşullarına uyum sağladı. Bu adaptasyonun bir sonucu olarak, içinde yaşadığımız ve görünüşte gözümüzün önünde varlığını sona erdiren bir dünya ortaya çıktı. Amacımı açıklığa kavuşturacağım.
XXI yüzyıl - "kriz matryoshka" ya da "tarihin çukurunda" Batı’nın gerilemesi
Kapitalizmin geçmişin krizleriyle iç içe geçtiği sistemik krizi ilişkilendirmeye çalışırsanız, hayal kırıklığı yaratan bir tablo elde edersiniz: Küresel kriz, yukarıda belirtilen her üç krizin özelliklerini “tek bir pakette” taşıyor, “matryoshka krizi”, ya da “isterseniz” bir tür krizin otomatik olarak diğerini çektiği domino krizi ”, tüm zinciri“ dahil ”ediyor.
Hatırladığımız gibi, Geç Feodal kriz, mevcut sistemin egemen grupların çıkarlarına sökülmesidir. 1970’lerin ortasından bu yana, kapitalizmin egemen grupların çıkarına dağıldığını kabul edersek, “uzun XVI. Yüzyıl” krizi ile bir benzetme yaparız. 16. yüzyıldaki “Kuzey Atlantik” in aksine, günümüzdeki küresel “seçkinlerin ayaklanması” nın bilimsel bir temelde gerçekleşmesiyle birlikte, çok sayıda “düşünce fabrikası”, vs. Özü aynıdır. Önemli bir farkla: XVI. Yüzyılın krizi. Çevrenin barbar olduğu içsel bir Avrupa kriziydi, yani. Daha düşük bir seviyedeki çevre, pratikte hiçbir şekilde yer almadı, toplumu tehdit etmedi ve kesin olarak başarıyı belirleyen bir dış tehdit eksikliği vardı. (Aslında, bu çevre değildi - Batı'nın kendisi de bir çevre idi.)
Mevcut durum farklı. Küresel sistem merkeze (Kuzey, "neo-imparatorluk") ve çevreye (Güney, barbar dışı bölge) ayrılmıştır. Neredeyse iki bin yıl önce olduğu gibi, Roma, 20. yüzyılda Batı sınırlarının çevresine yerleşen barbarların demografik büyümesini teşvik ettiğinde, Roma İmparatorluğu’nda meydana geldi. bir dünyayı, nüfus patlamasını veya daha doğrusu çevre üzerinde bir nüfus patlamasını tetikledi. Ve bugün gelişen bu büyük sosyo-biyokütlenin çoğu, basitçe “halk turtasından” kesilmekten ibaret değil, genel olarak sosyal hayattan da itiliyor. Demek istediğim, "bir gecekondu insanı", sayısı bir milyar kişiye ulaştı.
Gecekondu "şehirler" Güney'in birçok ülkesinde ana şehirler haline geliyor. Bunlar yoksulluk bölgeleri ve kendi kendini kopyalayan sosyal çürükler. Sosyolog Michael Davis’in belirttiği gibi, “1978’tan sonra neoliberal küreselleşmenin acımasız tektoniği, Victoria’nın geç dönem kapitalizminde (1870 - 1900 yılları) ilk kez“ üçüncü dünyayı ”yaratan felaket sürecine benziyor”, ancak bugün durum çok daha kötü ve daha umutsuz: Kurtuluş hareketlerinin ardında, sosyal açıdan örgütlenmemiş bir nüfusun çok daha korkunç çatışmaları var, sosyal olarak örgütlenmemiş bir insanla gecekondu insanları.
Tahminlere göre, yıllarca 2030 ve 2040 arasında, Gecekondu sayısı 2 milyara ulaşacak (gezegenin nüfusu - 8 milyar). Uzmanlara göre, ne ekolojik, ne de sosyoekonomik, ne de psikolojik olarak bu tür rakamlar, bu tür bir konsantrasyon, yoksunluk ve reddetme dünya gecekondulara dayanabilir ve sakinleri dış dünyaya akıp, temiz ve aydınlık olduğu yere koşarlar. Ve bu da 5-7. Yüzyıllardaki Milletlerin Büyük Göçünden daha kötü olacaktır. Gecekondular önce Güney'in daha zengin ülkelerini ve ardından “tampon devletler” i araştıracaklardır. Avrupa, Kuzey Amerika ve görünüşe göre Rusya. Burada yirminci yüzyılda yenilecekler. Güney'den gelen göçmenler tarafından. Dahası, Güneyden Kuzeye insanlar - ve tahminlerine göre, 2020 - 2030. 30 - Kuzey'in en büyük şehirlerinin nüfusunun% 40'ini oluşturacaklar, yani onun “underclass” Slumland'dan gelen yeni göçmen dalgalarının nesnel müttefikleridir. Bizden önce, Kuzey'in sosyal olarak örgütlenmiş nüfusuna yönelik “iç proletarya” ile “dış proletarya” arasındaki bağlantıdır.
Başka bir çok önemli yönü var. Bir yandan Güney'in (gecekondular dünyası dahil) nüfusunun büyük bir kısmı, diğer yandan Kuzey'in “güney” kesimi genç insanlardır. Yakın tarihli bir kitapta, Oğullar ve Dünya Hakimiyeti: Milletlerin Yükselişi ve Düşüşünde Terörizmin Rolü Gunnar Gainson, 80 - 100 yaşlarındaki 40 erkek nüfusunda 44 erkeklerden daha az olduğunda demografik başarısızlığın ortaya çıktığını yazıyor. Batı Avrupa’daki durum budur (örneğin, Almanya’da - 50’te 100, yani demografik arıza). Güneyde, durum tamamen çelişkili: Gazze Şeridi'nde (Filistin) bu, 464 üzerinde 100, Afganistan'da - 403 üzerinde 100, Somali'de 364 - 100 üzerinde 354, 100 üzerinde 1900. Güney'in dünyanın demografik geleceği olduğu açıktır: 2000'ten 150'e, İslam dünyasının nüfusu 1 milyondan 200 800 milyona -% 400 büyüme; Çin - 1 milyondan 200 300 milyona - 250% büyüme; Hindistan - 1 milyondan 000 400 milyona - 25% büyüme. Ve yineliyorum, bu biyokütlenin büyük bir kısmı gençlik. Kuzeyde Güneyli insanların çoğunluğu genç. Ancak, toplumdaki genç insan sayısının 30 - 1789% 'ye ulaşır ulaşmaz şiddet patlaması meydana geldiği iyi bilinmektedir. John Goldstone, XVI. Yüzyılın Almanya'sındaki Reform ve Köylü Savaşları çalışmalarında iyi bir şekilde gösterdi, ancak burada ayrıca, yirminci yüzyılın neredeyse tüm devrimleri olan Fransız devrimi 1799 - XNUMX'i de içerdi. “Güneyliler” in Kuzeye göçü öncelikle gençlerin göçüdür.
Bu nedenle, kapsül sisteminin özünde, bir yandan tam, beyaz, atomize bir Hristiyanımız var (resmen, çünkü şu andaki Batı zaten yalnızca Batıdan sonra değil, aynı zamanda “hoşgörü” ve “siyasi doğruluğun” izin vermediği Hıristiyanlık sonrası bir toplumdur. Kültürlerini ve değerlerini hem azınlıklarından hem de yabancı dış güçlerden korumak için) nüfus esas olarak yaşlı ve orta yaşlı, öte yandan - aç, mahrum ve reddedilmiş, renk, topluluk temelli veya klan örgütlü, şiddet ve suç nüfus için bariz bir tadı ile, tüm Müslüman genç yarık.
Yüzleşmenin sonucu, genellikle bir gecekondu istilası olmasa bile, genellikle açıktır. Beyaz Avrupalıların umutları hakkında yazar Sergey Helemendik, “Tarihin varlığını çoktan bitirdiler, artık orada değiller. Bankalarında otururken ve çıtır kâğıt parçalara bakarken, asırlar süren mağara ensestinden yüzyıllarca süren mağara ensestiyle yavaşlayan Arnavutlar, aşırı kalın kanlarını seyreltme fırsatından memnun, sokaklarını ele geçirdiler. Aynı zamanda, Güney'den gelen göçmenlerin çoğu zaman sadece klanlara göre örgütlendikleri değil, aynı zamanda havacılık yapmayan ve neoarşileşme eğilimini güçlendiren durumu daha da kötüleştiren suçluların da unutulmaması gerekir.
Bu nedenle, Batı seçkinlerinin “uzun XVI. Yüzyıl” gibi bir dönüşüm gerçekleştirme girişimlerinin başarılı olamayacağı çok açık - geç feodal türün krizi pürüzsüz ama geri dönüşümsüz bir şekilde geç Antik türün krizine ve neredeyse eşzamanlı olarak kapak sisteminin çekirdeğinin ve periferalinin “elitlerinin ayaklanmasına” eşlik ediyor yerleşim bölgesi, alt sınıfların ayaklanmasına, küresel bir toplumsal devrime (sosyal olarak daha yüksek gruplarda müttefikler bulmaları halinde) ya da küresel bir isyana dönüşme tehdidinde başlar. Bu, küresel “sahne arkası” nın çözmesi gereken ciddi bir sorundur ve Güney nüfusunun ve genel olarak yoksul nüfusun azaltılmasının “evrimsel” (aile planlaması programları) veya “devrimci” (zorunlu sterilizasyondan AIDS gibi şeylere) ya da ne olduğu açık değildir. Müslümanları Rusya'ya, Çin'e veya - daha az muhtemel olan - Hindistan'a teşvik ederek, sorunu kontrollü kaos yardımı ile çözme girişimleri sonuç vermeyecektir.
Dahası, geç tipteki kriz, Üst Paleolitik tip gibi bir başkasını geride bırakıyor. Feodalizm ve köleliğin tersine kapitalizm yerel değil, dünya (şimdi küresel) bir sistemdir ve böyle bir toplumun sistemik krizi sadece ekoloji, demografi vb. ve toplumsal sistemik krizin, Üst Paleolitik'in sonunda olduğu gibi, Toplum ve Doğa arasındaki ilişkinin biyosfer ve Homo sapiens cinsinin krizine dönüştüğü bir krize dönüşmesi. Mevcut haliyle kapitalizm, biyosferin normal işleyişi ile bağdaşmaz. Ve pek çok çevresel korku hikayesi ilgilenen TNC'ler tarafından ödendi ve gerçeklerle hiçbir ilişkisi olmasa da, durum çok ciddi.
“İç Kriz” kaçınılmaz - zaten biz varız. Ancak, onu ve onu takip eden “karanlık çağları” azaltmaya çalışmalıyız ve söz konusu kriz zararlarla karşılaştırılamayacak çok sayıda ciddi kayıp içerdiğinden, insan ırkına, topluma ve kültüre yönelik minimum kayıplarla her iki periyodu geçmeliyiz. Geç feodal ve geç kriz karşıtı krizleri tehdit etti. En yakın analoji, Üst Paleolitik krizdir, ancak mevcut durum çok daha tehlikelidir: büyük bir nüfus; Küçük gruplar ve hatta yalnızlar için nesnel olarak mevcut korkunç ölümcül silah stokları; ırksal, ulusal, itirafçı ile sıkı bir düğümle bağlanmış birikmiş sosyal nefret - “bu şimdi kırılıyor!”
Üç patlama, XXI yüzyılın üç sorunu
İlk patlama, nüfusun büyüklüğü ile ilişkili: İnsanlığın yıkıcı olasılıkları, yaratıcı olanlarla birlikte artıyor, dedi Stanislav Lem ve bazen onları sollamak. Üst Paleolitik kriz, nüfusun% 75 - 85'ini tahrip etti. Şimdiki - nesnel olarak - gezegenin kaynaklarına, biyosferdeki mevcut demografik baskıyı hafifletmeli, bu nüfusun% 90'ine (7 milyardan 8 milyar) kadar çıkabilmelidir. Ancak, insanlığın küresel “temizleme”, “yeniden sıralama” ve “temizleme” oranı daha düşük olsa bile, popülasyon üzerinde bu tür bir baskıya neden olabilecek kitle imha silahlarının sayısındaki azalmanın sonuçları, buna neden olacak gen havuzuna böyle bir darbe neden olacaktır. psikofiziksel dejenerasyon, yani bir tür olarak insanın yozlaşması.
İkinci patlama küresel, küreselleşmiş bir suçtur. Sosyal krizlere, özellikle de sistemik olanlara her zaman sosyal kurallara uymakla eşlik eder - kriminalizasyon büyüyor. En azından, bu eski toplumun ölmeye başladığı anlamına gelir - kontrol mekanizmaları maksimum çalışmıyor - yeni bir toplum ortaya çıkmaya başlıyor ve suçlu, asosyal bir biçimde. Dünya nüfusunun önemli bir kısmı, paketler halinde toplanmış olan transgresyonun “sosyal cehenneminden” (Fernand Braudel) kurtulabilecek ve olacak. Bu nedenle, normal yaşamın sınırlarını bulanıklaştırmak, kriz sonrası bir toplumun birliği 21. yüzyılın bir başka potansiyel patlamasıdır.
Üçüncü patlama buna bağlı. Akut sosyal kriz dönemlerinde sosyal etkilenir ve insan davranışındaki biyolojik bileşen olarak adlandırılan şeyin rolü çarpıcı biçimde artar. Aslında, kesinlikle konuşursak, sosyal süreçlerin biyolojikleşmesi hakkında çok fazla konuşmamalıyız (dışarısı çoğu zaman böyle görünse de), insanlık öncesi sosyallik biçimlerinin ön plana çıkması (“sosyal olmayan hayvanlar yok” - “Espinas hükmü”), hayvancılık. Kriz dönemleri, bir insanda, bir toplumda, insanlık öncesi geçmiş sürgünler gibi, artan bir hayvancılık sosyalizmi dönemleridir.
İnsandaki farklı çağlarda, sosyal ve biyolojik, zoososyal (insan öncesi sosyallik) ve insanın sosyalliği farklı şekillerdedir. Krizde ve devrimci çağda, yırtıcı, antisosyal bireyler, snuff kutusundaki bir trol gibi insan yapımı bir yaratığın kuytu ve uçlarından atlar. Ivan Solonevich, “Toplumsal devrim“ sosyal alt sınıflar ”tarafından değil, insanlığın biyolojik pisliği tarafından düzenlenir” dedi. Kuşkusuz, devrim, hayvancılığın serbest bırakılmasından daha karmaşık bir süreçtir, ancak genel olarak, Solonevich, tüm devrimlerde görülebilecek çok önemli bir özellik kaydetti - Fransızlardan (bu, Ippolit On tarafından dikkat çekici şekilde gösterildi), yılların komünist 1917'i ve yılın anti-komünist 1991'ine.
Kuşkusuz, kriz dönemlerinde hayvancılığın “biyolojisinin” serbest bırakılması sosyal yasalara göre gerçekleşir; Başka bir şey ise, bu yasaların normal ve kriz dönemlerinde farklı şekillerde uygulanması ve antropososyal ve zoososyal (“biyolojik”) farklı oranları olan bireyler tarafından uygulanması. Kriz zamanı, esas olarak sürüngenlerin, homozavrovların zamanıdır. Bu bir metafor değil, insan beyninin tarihi yapısıyla ilgili gerçekliğin tespitidir. 1990'in ortasında “Tarihin Çanları” nda yazdım (M., 1996. - p. 352 - 353; bkz. Sagan K., Ejderha Dragons. - M., 1986), burada kısaca tekrarlayacağım .
Paul MacLean'a göre, morfolojik olarak beynin en eski kısmı, beyindeki bilgileri genlerdeki bilgiyi geçen ilk canlılar olan sürüngenlerden miras kalan P kompleksidir (sürüngen beyni). Sürüngen beyinde biriken ve onu matryoshka prensibine göre saran bir sonraki evrimsel sistem, limbik beyindir, memelilerin bir başarısıdır. Ve son olarak, neokorteks, insan, “çok insan” katkısı olan yeni bir kabuktur. Üç beyin yapısı arasında bir işbölümü vardır. Neokorteks, işaretlerin kullanımı, olayların öngörülmesi, empati ve bir dizi başka işlev de dahil olmak üzere özellikle insan (gönüllü, amaçlı) çabalardan sorumludur. Hipofiz bezinin bulunduğu derinlikteki limbik sistem, özgecil davranış, lezzet algısı, yaratıcılık ile dünyayı estetik algılayışında, yeni keşfetme sevinci ile ilişkili canlı duygular yaratır. Son olarak, sürüngen beyni, saldırgan, ritüel ve bölgesel davranışlarda, cinsel davranış (kadınlar üzerinde kontrol, bunlara erişimi kontrol etme) ve bölge kontrolünü de içeren bir grup hiyerarşisi oluşturmada önemli bir rol oynar. Geri bildirim yoktur, çoğu zaman hemisferlerden biri veya genler ve içgüdüler tarafından dikte edilen herhangi bir davranışın tutkusuz bir uygulaması vardır.
Elbette, üç beynin sadece birinin hareket edeceği insanlar yoktur - herkes çalışır, fakat farklı güçlere sahiptir ve bu nedenle beyinlerin oranı, hiyerarşi-alt başlıkları farklı insanlar için farklıdır. P-kompleksinin hakimiyeti olan insanlar - homozavry.
Sosyal sistemin temel görevlerinden biri, insanın “neokorteks” davranışını sağlamak ve sosyal ilişkilerin, özellikle üretimin, sürüngen tipinin sosyal davranışını saf, doğrudan doğal formunda (dolaylı olarak, birçok sosyal kurum ve uygulamada somutlaştırılmış) bozmadığını kontrol etmektir. ). Normal zamanlarda toplum bir bütün olarak bu görevle baş eder. Bununla birlikte, kriz ve devrimler çağında, “yüzyılın sarsıldığı” ve normlar ve kurumlar yıkıldığı zaman, bir sürüngen tipi atılım meydana geldiğinde, tarihi sahneye büyük çıkışı - Paleozoik'ten selamlar.
Çeşitli ebatlarda avcılar, kelimenin tam anlamıyla bir pislik - bu herhangi bir devrimin şok gücüdür, herhangi bir kriz. Kriz sonrası zamanlarda, homozavr'ın önemli bir kısmı vurulur, daha küçük avcılar tarafından değiştirilir - hırsızlar (doğrudan örnekler Fransa'daki Dizin'dir, Stalin sonrası Stalinist hırsızlık terminolojisi olarak adlandırılır), sosyal yaşam daha az tehlikeli ve daha sistemik hale gelir ve sürüngen davranışını sınırlandırır.
Kapsülün süründüğü küresel kriz, tüm seviyelerde - yukarıdan aşağıya - biyolojik ve zoososyalliği ile küresel bir homozosaur patlaması yaratacaktır - ve sosyal süreçlerdeki biyo-sosyalliğin rolünü ve dolayısıyla rolünü çarpıcı biçimde arttıracaktır. Bu sürecin birçok özelliği, film kahramanlarının değişen dış dünyasında (Taş Devri'nden selamlar), TV'de gösterici olarak sosyal davranış sergilemesi, eşcinselliğin saldırgan biçimleri ve feminizmde zaten görülüyor.
Bu yüzden, küresel kriz, Homo cinsinin sorusunu gündeme getirebilir. Kriz, büyüyen nüfusun azalan kaynaklar (yiyecek ve su dahil) mücadelesi koşulları altında devam edeceğinden, koşullarında nüfus azaltma sorunu ortaya çıkacaktır - soru, eğer biyo-sosyal değilse, o zaman sosyo-biyolojiktir. Homo, bunu Üst Paleolitik kriz sırasında çoktan geçirmiş ve 15 - 20 bin yıllarında “geçirmiştir” (büyük kayıplarla). Ancak, kriz, küresel bir nitelikte değil, tamamen yereldi; tek bir gezegensel insanlık yoktu; Dünya nükleer santraller, tehlikeli üretim yapan işletmeler, nükleer, biyolojik, kimyasal ve diğer silahlarla doldurulmamıştı. Bununla birlikte, Hutu ve Tutsi örneklerinin gösterdiği gibi, bölgesel soykırım, AKM 12 - 14 yaşındaki çocukları silahlandırmış sıradan silahların yardımı ile oldukça organize olabilir.
Küresel kapitalizm krizinin sona ermesi (özellikle jeologların 21. yüzyılın ikinci yarısı için jeologların öngördüğü jeolojik faaliyet koşullarında, dünya ekseninin eğiminde bir değişiklik olasılığı, yeni buz çağının başlangıcı, artık küçük değil, vb.) Homo ve biyosfer mücadelesi olarak ortaya çıkabilir. ve Homo'nun içinde - Homo sapiens ve Homo robustus - "kimdir" ilkesine göre. Krizin üstesinden gelmek için, temelde yeni bir doğa felsefesi felsefesine ihtiyacımız var, yeniden düşünmemiz ve yalnızca Aydınlanma coğrafyası değil, aynı zamanda ortaçağ teolojisi ve antik felsefesiyle Hıristiyanlığı, babalarından başlayarak yeniden düşünmemiz ve yeniden düşünmemiz gerekmiyor. - diğer entelektüel yollarla kurucular - geçmiş 25 yüzyıllar boyunca tarihsel gelişim konusundaki entelektüel ve politik hataların tamamını veya neredeyse tümünü dikkate alarak. Yeni felsefe alternatif Avrupa olmalı, ancak Avrupa olmalı ve Budizm, Hinduizm veya Konfüçyüsçülükten ödünç almamalı: “ebedi dinlenme gri piramitler için”, Prometh-Faustian yanma ruhuna ihtiyacımız var;
Dünya, analogları olmayan ve göründüğü gibi, sadece destekçileri ve muhalifleriyle kapitalizmi değil aynı zamanda tüm Zeolitik medeniyetleri de ortadan kaldıracak olan “matryoshka krizinin” öncesindeki nispeten sakin onyıllar boyunca yaşıyor. Ve eğer insanlık başarırsa, 0,5 - 1,0 milyar'a kadar sayıca azalmış olsa bile, hayatta kalmak için, o zaman yeni toplumun Medeniyetten farklı olması muhtemeldir (Piramit Dünyası - Mısır piramitlerinin Neolitik dönem sonrası tüm sembollerin ana sembolüdür) Paleolitikten nasıl farklılaştığını. Kritik sonrası dünyanın kontürlerinden bazıları zaten görünür durumda, ancak bu, bu makalenin kapsamı dışında.
Geç kapitalist dünyanın içinde geçtiği kriz (bizim için Hıristiyanlığın vebalarından muzdarip paganlar gibi, bu geç kapitalist kriz Sovyet anti-kapitalizminin çöküşüyle başladı). Asıl görev, en az zararla ve mümkün olduğunca çabuk geçmek, binlerce yıl boyunca uzamasına izin vermek değil, onu yarım ila iki yüzyıl boyunca kısaltmak. Matematikçi Seldon'a göre, nesnel doğası gereği galaktik imparatorluğun çöküşünün önlenemediği, ancak “karanlık çağlar” krizinin otuz binden 1'e düşebileceği Azimov Akademisi'ni (Vakfı) hatırlıyorum. Tabii ki, fantazi fantazidir ve gerçeklik gerçektir, ama hayatımızda birbirleriyle iç içe geçmişlerdir - ve daha fazlası, daha da fazlasıdır.
Yeni etik ve yeni bilgi - "medeniyet" e karşı kalkan ve kılıç değişti
Etiğin kaba materyalizmi ile değiştiği ve para ödünç aldığı ve başarılı olan en başarılı gesheft seviyesine yükseldiği krize ne karşı çıkabilir? İlk olarak, yeni etik - Kshatri-Brahman, asker ve rahiplerin etiği. Batı Avrupa dışında, diğer bütün toplumlarda, geleneksel aristokrasi, sosyal çürüklerin nasıl anlaşılacağını biliyordu, büyümesini azalttı. Avrupa'da XVII - XVIII yüzyıllarda. Protestanlık ve ardından Aydınlanma'nın kendisi tarafından ele alınan aristokrasi “yeni değerler” ile enfekte oldu ve ilk başta, onu motive eden, daha sonra ve daha da sık sık “medeniyetleri ödünç verme” diyerek direnemedi.
Yeni etik bazı koşullar gerektirir. Yeterli bir koşul, krizin kolektif geçişi altında tam olarak “keskinleştiği” temelde yeni bir dünya seçkinlerinin gücü olacaktır. Birisi diyecek: böyle bir elitin ortaya çıkışı muhteşem. Stalinist seçkinlerin 20. yüzyılın dünyasında Rusya ve Rusların bağımsız olarak hayatta kalmasının tek yolu olarak ortaya çıkması. - bu kurgu değil mi?
Bununla birlikte, yeterli bir duruma ek olarak - irade - gerekli bir - sebep, bilgi vardır. Temel olarak yeni içeriğe ve modern dünyanın bir bütün olarak ve unsurların bir kombinasyonu olarak (Rusya dahil) yeni bir organize bilgiye ihtiyacımız var. Modern dünyanın alt ve üst seviyeleri, küresel küresel ekonomi, tarihsel sürecin manipülasyon biçimleri ve daha fazlası hakkında bilgiye ihtiyacımız var. Modern Batı toplum bilimi, üçlü "ekonomi - sosyoloji - siyaset bilimi", giden dünyanın gerçeklerini yansıtan ve sadece açıklamakla kalmayıp, aynı zamanda kritik dünyayı yeterince tanımlayamamakla birlikte, Sovyet ismatmat kadar iktidarsız ve muhtemelen daha da kötü. Mevcut toplum biliminin (medya, sinema, vb.), Şirket dünyasının ve tüm alanların - iktidardan bilime - toplumun çıkarlarını ve “altını” nı yansıttığına dair tarafsız bir bilginin olmadığı gerçeğinden bahsetmeyin.
Krizden çıkmak, yeni metodolojiler ve yeni araştırma konularıyla yeni bilgiler, temel olarak yeni disiplinler (veya epistemolojik programlar) oluşturulmasını içerir. Kısa bir süre içinde (zaman beklemiyor), ilk olarak burjuva XIX yüzyılın mirasının inkar edilmesi üzerine metodolojik olarak inşa edilmiş sosyal sistem teorisinin özel bir örneği olarak yeterli bir kapitalizm teorisi geliştirmek üzereyiz - üçlü "ekonomi - sosyoloji - siyaset bilimi"; Bu, Marx'ın Sermaye üzerine çalışmaya başladığı, asla sona ermeyeceği ve havayı sağlamayan çok az istisnası olan Marksistlerin tamamen geri çevrildiği politik ekonomi eleştirisidir.
Bu teoriye dayanarak, konu ve sistem arasındaki ilişki sorununda, “proje bilincinde” ve “doğal” tarihte, her şeyden önce - proje ve kararların kütle sayısından daha az “ağırlaştığı” önemli dönemlerinde yeniden düşünmek zorundayız. rüzgar. Aydınlanma'nın tüm jeokültürünü ve birçok Hristiyan fikrini, özellikle de biyolojiyle ilgili olan, insanın “doğal doğasını” çeşitli boyutlarında gözden geçirmeliyiz. Bunun için antik felsefeye ciddi biçimde dalmanız gerekecek. Tabii ki, söylenenden daha kolay, ama başka yolu yok. Merkez, 21. yüzyılın Büyük Devrimi olan, düşmanın üzerine “uğursuz entelektüel üstünlüğün” (Karl Polanyi) oluşumu olan ve krizden en kısa sürede, en eşit zamanda en fazla sayıda insan için, krizden kurtulma mücadelesinde bir ön cephe ve yeni bilginin yaratılmasıdır. neo-Yahudiliğin (bir sentez veya basitçe Protestancılık, Yahudilik ve Masonik fikirlerin bir karışımı) ya da bir protestanlık karışımıyla çevrelenmiş bir küresel-faşist kast sistemi biçimindeki kapitalist ya da yeni bir ustalık baskısı yerine adil bir dünya.
Ve elbette, eleştirel dünyada Rus dünyasının ve Rusluğun korunması için, Rusya’nın askeri harekatların ana tiyatrosunun (ekonomik, sosyal ve bilgi savaşı) rolünü hazırladığı görülüyor. Bir başkasının amcası için kestaneleri bir kez daha ateşten çıkarmak gerekli midir? Önemli bir çağdaki çıkarlarınızın çok net bir şekilde farkında olmak ve “Onlara inanmayın” ilkesinin rehberliğinde tarihsel gerçeğinize göre savaşmanız gerekir. Korkma. Sorma. Bu durumda, Piramitler Dünyasının battığı krizin üstesinden geleceğimizi, hak edenlere geçip başkalarına yardım edeceğimizi umuyoruz. Ve sonra tarihimizin en büyük figürünün dediği gibi olacak: “Amacımız adil. Düşman yenilecek. Zafer bizim olacak. ”
Fursov Andrei Ilich (1951 doğumlu), Cand. ist. Bilimler. Moskova Beşeri Bilimler Üniversitesi Rus Araştırmaları Enstitüsü Müdürü. “Kratokrasi (Sovyet tipi toplumların sosyal doğası)”, “Batı'nın Büyük Gizemi”, “Doğu-Batı Antinomisindeki Kapitalizm”, “Büyük Charlie” de dahil olmak üzere 200 monografları da dahil olmak üzere 9 bilimsel yayınları hakkında yazdı. , ya da Marks ve Marksizm hakkında "," Komünizmin Kırılması "," Saeculum vicesimum: Anısına (yirminci yüzyılın anısına) "," Rus gücü, Rusya ve Avrasya ", vb.