Sahile gelen herkes deniz suyunun tuzlu olduğunu bilir. Yağmurda, nehirlerde ve hatta buzdaki temiz suyun tuzlu olmadığını herkes biliyor. Neden bazı Dünya suları tuzlu ve diğerleri tuzlu?
Bize cevap verecek iki ipucu var. Birincisi, “taze” su tamamen çözünmüş tuzdan arındırılmış değildir. Yağmur suyu bile, içinde atmosfere geçiş esnasında toplanan çözünmüş maddeler izlerine sahiptir. Bugün atmosferin “yıkandığı” bu materyalin çoğu kirliliktir, ancak doğal maddeler de mevcuttur.
Yağmur suyu toprak boyunca geçerken ve kayalarla süzülürken, bazı mineralleri eritir; bu süreç bir hava şartlandırma olarak adlandırılır. İçtiğimiz su budur ve tabii ki tuzu tadamayız çünkü konsantrasyonu çok düşüktür. Sonunda çözünmüş mineral veya tuzların az yüklü olduğu bu su bir akıma ulaşır ve göllere ve okyanusa akar.
Nehirler tarafından eritilen tuzların yıllık eklenmesi, okyanustaki toplam tuzun yalnızca küçük bir kısmıdır. Tüm dünyadaki nehirler tarafından taşınan çözünmüş tuzlar okyanustaki tuza yaklaşık 200 ila 300 milyon yıl civarında eşit olur.
Denizin tuzlu olması için ikinci bir ipucu, Büyük Tuz Gölü ve Ölü Deniz gibi tuz göllerinin varlığıdır. Her ikisi de deniz suyundan yaklaşık 10 kat fazla tuzludur. Dünyanın göllerinin çoğu yokken bu göller neden tuzludur?
Göller su için geçici depolama alanlarıdır. Nehirler ve dereler göllere su getirir ve diğer nehirler göllerden su taşırlar. Bu nedenle, göller suyla dolu bir nehir kanalında gerçekten yalnızca geniş depresyonlardır. Su bir ucunda, diğeri dışarı akar.
Büyük Tuz Gölü, Ölü Deniz ve diğer tuz gölleri hiçbir çıkışa sahip değildir. Bu göllere akan suyun tamamı ancak buharlaşma ile kaçar. Su buharlaştığında, çözünmüş tuzlar geride kalır. Bu nedenle birkaç gölet tuzludur çünkü nehir göllere tuz taşır, göllerdeki su buharlaşmış ve tuzlar geride kalmıştır.
Yıllarca ve yıllarca süren nehir akışı ve buharlaşmasından sonra, göl suyunun tuz içeriği bugünkü seviyelere kadar inşa edilmiştir. Aynı süreç denizleri tuzlu kıldı. Irmak okyanusa çözünmüş tuzlar taşır. Su okyanuslardan buharlaşarak yine yağmur altında düşer ve nehirleri besler ancak tuzlar okyanusta kalır.
Okyanusların büyük hacmi nedeniyle tuz içeriğinin bugünkü seviyesine gelmesi için yüzlerce milyon nehir girişi gerekiyordu.
Çözünür tuzların tek kaynağı nehir değildir. Yaklaşık yirmi yıl önce, denizin tuzlu olduğu yönündeki görüşümüzü değiştiren okyanus sırtlarının tepesindeki özellikler keşfedildi. Hidrotermal delikler olarak bilinen bu özellikler okyanus tabanında, okyanus kabuğunun kayalarına sızan deniz suyunun daha sıcak olduğu ve kabuğun bir kısmını çözerek okyanusa geri döndüğü yerleri temsil etmektedir.
Sıcak su ile çözünmüş minerallerin büyük bir tamamlayıcısı gelir. Bu havalardan akan hidrotermal sıvıların miktarının tahminleri, okyanusun tüm hacminin yaklaşık 10 milyon yıl boyunca okyanusal kabuğa sızabileceğini gösteriyor.
Dolayısıyla bu işlem tuzluluk üzerinde çok önemli bir etkiye sahiptir. Deniz suyu kabuğunun okyanusu olan okyanusal bazalt ile deniz suyu arasındaki reaksiyonlar tek yönlü değildir; Çözülmüş bazı tuzlar kaya ile reaksiyona girer ve sudan çıkarılır.
Okyanuslar tuzlu olmaya devam edecek mi? Olası değil. Aslında deniz milyarlarca yıl olmasa bile yüz milyonlarca aynı tuz içeriğine sahipti. Tuz içeriği sabit bir hal almıştır.
Okyanusun dibinde nehirler ve hidrotermal süreçler yeni tuzlar sağladığı kadar hızlı bir şekilde yeni mineraller oluşturmak için çözülmüş tuzlar deniz suyundan uzaklaştırılıyor.
Deniz suyunun tuz içeriği değişmez çünkü yeni mineraller deniz tabanında tuz ilavesi ile aynı oranda oluşmaktadır. Böylece, deniz tuzu içeriği kararlı haldedir.