Tam olarak 70, yıllar önce, 1947 yazında, Hitlerite uydusunun liderleri olan Hırvatistan Bağımsız Devleti (NDH) liderleri Zagreb'de sona erdi. Hırvat Ustasha işbirlikçilerinin rejiminin suçları, en vahşi ve aynı zamanda İkinci Dünya Savaşı'nın Balkanlar dışındaki az bilinen sayfalarından biri. Öte yandan, bu gün Sırbistan-Hırvat ilişkileri bu ülkelerin hükümetlerinin Ustaša NDH ile olan ilişkilerine çok bağlı. Şu anda Hırvatistan'da iktidarda, Ustashi'nin eleştirisi onurlandırılmamış, ancak Hırvatlar ve Sırplar arasındaki ilişki son on beş yılda en düşük noktada. “Ustasya vahşeti” neydi, bunlara neden oldu ve neden yetmiş yıldan daha uzun bir süre önce yaşanan olaylar Sırbistan, Hırvatistan, Bosna Hersek sakinlerinin kalbini ve kafasını karıştırmaya devam etti?
Faşizm yanlısı bağımsız devlet olan Hırvatistan'da (NDH) Sırpların, Yahudilerin ve Çingenelerin soykırımının hikayesi kaçınılmaz olarak Sırplar, Hırvatlar ve Slovenler Krallığının oluşturulmasıyla başlıyor. Paris Barış Konferansı'nda 1919-1920. Balkanlar'daki Avusturya-Macaristan'ın mirasını çok özel olarak ele alan büyük güçler: Habsburg İmparatorluğu'ndaki Balkan halklarının hiçbiri kendi bağımsız ulusal devletlerine hak vermedi, Slovenler, Hırvatlar ve Sırplar'ın yaşadığı tüm bölgeler İtalya ve Sırbistan arasında bölündü [1] . Avusturya mirasına katılımın ardından Sırbistan Krallığı, yeni bir isim (KSHS), hükümdarın gücünü kısıtlayan bir anayasa ve yasama işlevine sahip tam teşekküllü bir parlamento aldı. İngiltere ve Fransa, bu konuda, eski Avusturya ve Macar vatandaşlarının yeni eyaletteki haklarına saygı duyulacağının garantisi olarak hareket etti. Aynı zamanda, iktidardaki Karageorgieviç hanedanı ve kalıcı Sırp Başbakanı Nikola Pasiç (Sırbistan hükümetinin başında yirmi yıldan uzun bir süredir vardı), kategorik olarak Krallığı ulusal bazda içselleştirmeyi reddetti. Ülke, sınırları her zaman belirli halkların yeniden yerleştirilmesiyle ve Avusturya-Macaristan zamanının bölgesel sınırları ile ilişkilendirilmeyen 33 bölgelerine ayrıldı. Yeni devletin bir parçası olarak kendi bölge birimlerinin bulunmamasının, Hırvatların ve Slovenlerin yanı sıra Makedonya'nın sakinlerine de uymadığı, ancak eski Habsburg topraklarında yaşayan Sırpları "Cumhurbaşkanları" da dahil olmak üzere Sırpları oldukça tatmin ettiği açık.
Sırpların ve Batı Balkanların diğer halklarının (öncelikle Hırvatlar) çıkarları arasındaki bu tutarsızlıkta, hem 40 soykırımına hem de 90'in kan dökülmesine yol açan ulusal anlaşmazlıkların köklü nedenleri var. Yirminci yüzyıl.
1923'ten beri Sırplar, Hırvatlar ve Slovenler Krallığı'nda, kanca ya da dolandırıcılık yoluyla, parlamentonun işlevleri kısıtlanmaya başlandı ve özellikle siyasi partiler ve Hırvat hareketleri ile solcu partiler olmak üzere çeşitli siyasi dernekler yasaklandı. 1929'da Kral Alexander Karageorgievich anayasayı kaldırdı ve parlamentoyu feshetti ve ayrıca devlet adını KSXS'den Yugoslavya Krallığı'na değiştirdi. Yeni devlet mutlak bir monarşi haline geldi, yetkililere sadakatsiz tüm siyasi partiler yasaklandı, bölgesel yapı bir kez daha revize edildi ve Hırvatlar ve Slovenler için daha az avantajlı bir damarda - ülke dokuz "yasak" a bölündü [2]. Banovina sınırları, bazı insanların yeniden yerleşim alanları ile daha az tutarlıydı ve tarihsel daha önce var olan “ilçelerden” daha gelenekler. Özellikle, modern Hırvatistan Cumhuriyeti topraklarının beş muz - Drava, Sava, Seaside, Zeta ve Tuna - arasında bölündüğü ortaya çıktı. Sırplar, Hırvatlar ve Slovenler'in ortak bir devletinin varlığının ana ilkesi olarak 1917 Korfu Deklarasyonu'nda belirtilen anayasal parlamenter monarşinin ilkelerinden sapma, krallığın "ulusal" alanlarında bir öfke dalgası yarattı. Dahası, Kral İskender'in devletçi darbesinin ve ülkenin yeni idari yapısının radikal reddinde, hem radikaller hem de Belgrad'a sadık birçok politikacı birleşti. 1931'de Büyük İskender ve Fransa'nın baskısı altındaki Kral İskender ülkeye yeni bir anayasa ve yeni bir parlamento verdi, ancak parlamento tamamen müzakere eden işlevler aldı ve içinden geçen tek parti "Yugoslav Radikal Köylü Demokrasisi" adı verilen anlaşılmaz bir siyasi melezdi. hükümet yanlısı muhafazakar partilerin birleşmesiyle oluştu.
Ulusal sorunun çözümünün yanı sıra CXC Krallığı'nda var olan birkaç demokratik kurumu reddetmiş ve bunu bilmeden Alexander Karageorgievich kendisi için bir ölüm cezası imzalamıştır.
Bu cümle, 9’in Ekim ayındaki 1934’inde Marsilya’da (resimde resmedildi), Makedon teröristi, İç Makedon Devrim Örgütü (VMRO) Vlado Georgiev-Chernozemsky’nin üyesi olarak doğrudan icra edildi. Fransa Dışişleri Bakanı Louis Bartu, Yugoslav hükümdarına ek olarak teröristlerin mermilerinin altına düştü. Saldırının organizatörleri, genellikle “Ustashi” adı verilen Asi Hırvat Devrim Örgütü'nün üyeleriydi.
Bu, Ustashe ve liderlerinin dünyadaki "haberci" Ante Pavelic'in ilk görüntüsü. Ustashi örgütü, 1929’in birkaç milliyetçi çevreden darbesiyle ve Hırvat Hukuk Partisi’nin radikal kanadının ardından, ne pahasına olursa olsun Hırvatistan’ın Yugoslavya’dan ayrılmasını ve bağımsız bir Hırvatistan devleti kurulmasını amaçladı. Ustasha'nın faaliyeti, en başından beri İtalya'daki Benito Mussolini, Macaristan'daki Amiral Miklos Horthy'nin otoriter milliyetçi rejimlerinin yanı sıra, Bulgar milliyetçi partileri (hatta Çar Boris Saxe-Coburg-Gottsky'nin bilgisi ve onayı ile) tarafından teşvik edildi ve hatta desteklendi. Marsilya cinayetinin önemli bir detayı, Kral Alexander’ın tasfiyesinin Alman Genel Kurmay’ın derinliklerinde planlanmış olması. GDR’nin sonlarında 50’lerin sonunda. Üçüncü Reich liderliğinin Kral Alexander ile Fransa dışişleri bakanı, Almanya'nın aktif bir rakibi ve Fransa'nın gelecekteki olası bir başkanının tasfiyesinde yer almasına ilişkin veriler kamuoyuna açıklandı.
Ve Rusya Bilimler Akademisi, Slav Araştırmaları Enstitüsü'nün gelecekteki direktörü, V.N. Volkov, “Operasyon“ Teutonic Sword ”” adlı kitabında, Hitler'in iktidara gelmeden önce, 1966'taki operasyonun Alman askeri istihbaratı tarafından planlandığı arşiv materyalleri temelinde ikna edici bir şekilde kanıtladı.
Ancak, Batı'da, özellikle Alman biliminde, "Marsilya cinayeti" ndeki Alman işareti hala sadece "versiyon" [3] olarak kabul edilir.
Bundan böyle, bu anlatımın merkezinde Hırvat "Ustashe" nin hareketi olacak. Daha önce de belirtildiği gibi, radikal Hırvat milliyetçilerinin ana sponsorları, Yugoslavya Krallığı'nın çökmesi durumunda, bölgelerinin arttırılmasını, bu ülkelerin rejimlerinin tamamen tatmin edilmemiş olduğu “Habsburg mirası” ile topraklarını arttırmaya güveniyordu. Aslında, Ustasha’nın tüm liderliği Roma’da bulunuyordu, ancak Yugoslavya’daki milliyetçi yeraltıyla, sadece Hırvat ve Slovenlerle değil, aynı zamanda Makedonlarla (Bulgaristan’la) ve Arnavut milliyetçi örgüt Bally Combetar’la (İtalya’nın mütevelli Arnavutluk). Genel olarak, o dönemde Roma’da (1929-39), gerçek bir faşist Enternasyonal kuruldu; bu, hiçbir zaman bu şekilde çağrılmadı ve Komintern’in olduğu kadar güçlü bir örgütsel yapıya sahip olmamasına rağmen, tam olarak Komünist Enternasyonal’e muhalif olarak yaratıldı. ilk etapta, monarşik ve tamamen anti-komünist kraliyet Yugoslavya'ya göre [4].
Hırvatistan'ın Yugoslavya'dan zorla ayrılmasını planlayan Ustashi, Hırvatların Hırvatistan'ın ve Slavonya'nın iç bölgeleri de dahil olmak üzere Hırvat banovinalarını Dalmaçya ile birlikte kendi başkentlerinden Zagreb'in başkentiyle birlikte alması nedeniyle Premier Dragisha Cvetkovic 1939'in idari reformunu sallayamadı. Bu ölçü 20’lerin tam ortasında doğru fakat umutsuzca gecikmiş oldu. Hırvatlar, artık 30-x'in sonunda, bu özerklikten memnun kaldılar.
Bununla birlikte, Başbakan Zvetkoviç 'in Hırvat ılımlı milliyetçi Vladko Macaek’in lideri ile ulusal çapta merkezi otoritelerin oluşumu konusundaki anlaşması, bir süredir radikal milliyetçiler Ante Paveliç' i marjinalleştirdi.
Ayrıca, İskender cinayetinden sonra ülkeye başkanlık eden prens regent Pavel Karageorgievich'in, Yugoslavya Krallığı için geleneksel olandan Büyük Britanya ve özellikle Fransa ile olan siyasi yakınlığından ayrıldığını ve Hitler'in Almanya'sı ile Sovyetler Birliği ile [5] ile güvene dayalı ilişkiler kurmaya başladığını unutmamalıyız. 1939’te Prens Regent Paul, Berlin’de en üst düzeyde kabul edildi ve halka açık bir şekilde Hitler’e, Sırbistan’ın tarafsız bir ülke olarak kalırken hiçbir zaman Almanya ile savaşmayacağına yemin etti. Yugoslavya'nın Almanya ile yakınlaşması, eğer 1929-1934 döneminde de olsa, Ustasyalıların eline geçmedi. sürekli olarak krallığın topraklarına sabotaj ve terörist saldırılar düzenlediler (İtalya ve Macaristan'daki destek üslerini kullanarak), o zaman Ustasha’nın faaliyetleri pasifleştirildi.
Durum, Mart ayında radikal bir şekilde değişiyor. Hitler'in 1941'i, Yugoslavya'nın tarafsızlığından artık memnun değil, Prens Regent Paul'ün Reich'in Balkanlara derhal girmesi tehdidi altında Üçlü Pakt'a katılmasını talep ediyor. Pavel Karageorgieviç'in Hitler ile bir antlaşma yapmaktan başka seçeneği yok. Yugoslavya'nın Eksen ülkelerine katılımına ilişkin belge Mart'ta 25'te 1941'te Viyana'da imzalandı ve sadece iki gün sonra Belgrad'da bir askeri darbe meydana geldi, Regency Konseyi dağıtıldı, tüm güç resmen Almanya'nın onayıyla on yedi kralı Peter II'ye devredildi, Almanya ile anlaşma iptal edildi [6] . Nisan 6’te, Üçüncü Reich ve Müttefiklerin birlikleri, savaş ilan etmeden Yugoslavya bölgesini işgal etti.
Saldırı, Belgrad'ın resmen "açık şehir" olarak ilan edilmesine ve güvenliğinin uluslararası hukuk tarafından sağlanmasına rağmen, Alman bombardımanların "Stuki" nin Sırp başkentinin sakinlerini tebrik ettiği Ortodoks tatilinde gerçekleşti.
Yugoslavya Krallığı'na teslim edilen 17 Nisan, yalnızca Hırvatlar, Slovenler ve Makedonların Karageorgievich hanedanı için mücadele etmedeki isteksizlikleri nedeniyle sadece on bir gün sürdü. Bu andan itibaren, Kral İskender'in cinayeti olan protesto olan Ustash terörünün kabusu başlıyor.
Eski Yugoslavya Krallığı'nın marjinal toprakları Almanya ve Müttefikler arasında bölündü [8], Sırplar ve Karadağlılar yarı devletlerini sırasıyla Almanya ve İtalya'ya bağlı olarak aldılar ve Hırvatistan da dahil olan Hırvatistan Bağımsız Devleti'ni (NDH) kurdu. Bosna Hersek ve Sırbistan'ın bazı bölgeleri. Başlangıçta kukla devletinin kraliyet hükümetinin eski başbakan yardımcılığına ve Hırvat Köylü Partisi lideri olan ılımlı bir milliyetçi olan ve belki de o sırada Hırvatistan'ın en popüler politikacısı olan Vladko Machek'e önderlik etmesi önerildi. Machek bu teklifi reddetti ve önce Hırvat toplama kampı Jasenovac'a yerleştirildi, bunlar hakkında daha detaylı ve daha sonra ev hapsinde tutuluyor. Machek’in çekilmesinden sonra, Hitler, emperyal güvenlik müdürü tarafından da desteklenen Mussolini’nin önerisi üzerine, Reinhardt Heydrich, Ante Paveliç’in NDH başkanlığına atanmasını onayladı. Hitler, kendisini İtalyan kukla olarak nitelendiren Paveliç'i desteklemedi, ancak Hitler’in Balkanlar’daki Balkanlar Komiseri, SS tugayı Edmund Weesenmayer’in Ustasha partisi Slavko Kvaternnik’in ikinci kişisiyle mükemmel ilişkileri vardı. 9 April Kvaternik, Weesenmayer'in kutsamalarıyla, Ante Pavelic'i Bağımsız Hırvatistan'ın başı olarak ilan etti, 10 April, Pavelic, partisinin eski Roma komutanı muzaffer olarak yol açtığı on yıl süren göçün ardından Hırvatistan'a geri döndü.
NDH başkanı, savaş bakanı Pavelic, iç işleri bakanı Kvaternik, "Marsilya cinayeti" nin katılımcılarından biri olan Andriya Artukovich, vasat, ancak bilgi ve propaganda bakanı Mile Budak [10] 'ın yapımcısı. Hükümetin başbakan yardımcısının görevi aslında Bosnalı Müslümanlar için ayrılmıştı, ilk önce Osman Kulenovich, sonra kardeşi Jafar-beg Kulenovich [11]. NDH liderliğinin politik inancı Mile Budak'ı Gospic kentinde yaptığı konuşmada, 26 dergisinde 1941 dergisinde 12 ana gazetesi NDH “Hırvat Listesi” nde yayımlandı. Sırplar, Yahudiler ve diğer yabancılarla ilgili olarak, Budak çok açık bir şekilde konuştu: “Sırpların bir bölümünü yok edeceğiz, diğer kısmını transfer edeceğiz, gerisini Katolik inancına dönüştürecek ve onları Hırvatlara çevireceğiz. Böylece izleri yakında kaybolacak ve geriye kalanlar yalnızca kötü bir anı olacak. Sırplar, Çingeneler ve Yahudiler için üç milyon mermi alacağız ”[XNUMX] (Üç milyon NDH'deki etnik Hırvat sayısıdır, Bosna-Hersek'i dikkate alarak Ustachas Bağımsız Hırvatistan'ın toplam nüfusu yaklaşık yedi milyondur).
Ustashi'nin Yahudilere ve Çingenelere yönelik olumsuz tutumu Almanya ve İtalya'daki patronlarından devraldıysa, öfkeli, Sırp nefreti için rasyonel bir açıklama bulamaması çok öfkeli bir özellikti.
Prensip olarak, bu makalenin giriş kısmı ikna edici bir şekilde Hırvatların Sırpları sevecek bir şeyleri olmadığını göstermektedir. Sırbistan'dan Sırplara uygun (“Sribians”), Ustashi ve destekçileri Karageorgievich hanedanının ana baskısını gördüler ve Hırvatistan ve Bosna'dan gelen Sırplar (“sakinler”) - Hırvatların bağımsızlığının kazanılmasının önünde bir engel olarak gördüler. Ancak NDC'deki bu hoşnutsuzluğun zulümlerinde saçma ve patolojik olarak aldığı formlar rasyonel bir açıklama bulamıyor. Faşizmin en büyük modern araştırmacısının ideoloji olarak tanımına göre, Amerikalı bilim adamı Stanley J. Payne, “Ustasha'ın suçlarını, Nazilerin kendilerinin suçlarıyla değil, belki de Kamboçya'daki Khmer Rouge terörü ile kıyaslayamazsınız. Yakın tarihte başka analoji yok ... ”[13].
Başlangıç olarak, Ustashi, Sırplar ve diğer yabancıların herhangi bir siyasi birliğini yasaklayan “devletin korunmasına ilişkin” yasasını, ardından Kiril alfabesinin yasaklanmasına ilişkin yasayı, “Aryan kanının korunmasına ve Hırvat halkının onuruna”, “herhangi bir yargılamanın önceliğine göre yapılması gerektiğini” kabul etti. Hırvatlar ve diğer ayrımcı yasalar. Sırplara Latince “P” - “Ortodoks” harfli bir kol bandı takmaları talimatı verildi. Ancak bu, Nürnberg’in Hırvat topraklarındaki yasalarını yeniden üretme çabası olduğu için Ustasha’nın bağımsız çalışması değil.
Ustasha'nın iç politikasını kelimenin tam anlamıyla ilk günlerden ayıran şey, Sırp nüfusunu yok etmek için motive olmayan ve son derece acımasız eylemlerdi. 27 28 Sırplar - alanda Lyubishki içinde 1941 Sırplar - Sırp nüfusunun kasaba ve köylerde üzerinde yaptıkları ilk baskınlar Bjelovar 200-176 Nisan 4 yıllardır yakın Gudovtse yüzden, Yugoslavya Krallığı kapitülasyon hemen sonra işlenen Ustaşe yerde Tarçın içinde 500 Sırplar hakkında vuruldu Ayrıca 5 hakkında binlerce kişi bakanlık çalışanı Franjo Vega'nın liderliğindeki katliamlar sonucu öldü. Swiytsa ve Livno arasında yer alan ve sarnıçlara atılan ve Sırpların sönmemiş 280'iyle dolu bir havacılık alanında, Galinevo'da yüzlerce Sırp, iki metal tel ile bağlanan Drina nehrinde canlı olarak bırakıldı. Çok sayıda işgalci kuvvetin Haziran ayında Balkanlardan ayrılması ve NDH üzerindeki Alman kontrolünün Haziran ayında zayıflaması sonrasında, Ustashi ulusal temizlik ölçeğini artırdı.
Sadece altı haftalık 1941’da, Ustashi üç Ortodoks piskoposuna baskı yaptı ve 180 000’i barışçıl Sırpları öldürdü.
Sırbistan'a ulaşmaları için Drina, Drava ve Sava sularına çok sayıda ceset atıldı. Bazıları “Belgrad'a Gezi”, “Sırbistan'a Saygı”, “Kral Peter'a Belgrad'a”, “Belgrad Pazarına Et” [14] gibi yazılara imza attı.
Ustash terörünün kronikinde ayrı bir bölüm, Sırp Ortodoks din adamlarının temsilcilerinin öldürülmesi. Sırp Ortodoks Kilisesi tarafından yirminci yüzyılın son çeyreğinde yüceltilmiş olan yeni şehitlerin tüm katedralini hatırlayabiliriz; örneğin, Dabrobosansky metropolü olan şehit Peter (Zimonic); Zagreb Büyükşehir Konfederasyonu Dosifei (Vasić) ve diğerleri… Sırp yeni şehitlerinin 90'ta Sırp Ortodoks Kilisesi tarafından yayınlanan şehre ait biyografilerinden bazı alıntılar var. Bancha Lucian'ın hasta piskoposunu ele geçiren Hırvat Ustashi, 4 Mayıs ayındaki 5'teki 1941'ten öldürüldü ve vücut Vrbanyu nehrine atıldı. Büyükşehir Peter (Zimonic) 'e Saraybosna' dan birkaç günlüğüne ayrılması ve Hırvat terörünün ilk dalgasını beklemesi önerildi, ancak halkıyla birlikte kalmaya karar verdi. Alman ve Hırvat makamlarla yaptığı açıklama sonrasında, Mayıs 12'te, Mayıs 1941 metropolü yakalandı ve Saraybosna'da hapse atıldı. Zagreb ve Gospiç'teki sıkıntıların ardından Büyükşehir Peter, Jasenovac toplama kampında öldürüldü ve bir krematoryumda yakıldı. Yılın Mayıs 1941'inde, doğum gününde, kutsal şehit George, Fr. Branko (Dobrosavlevich), Veli İvan Shayfor'un öğretmeni tarafından yönetilen Hırvat Ustasheleri tarafından ele geçirildi. Başsavcı ile birlikte, tıp öğrencisi olan oğlu Nebojša, Tsviyanovich Brda’nın kilisesinin başındaki rahip Dimitri Skorupan ve 500 Sırpları ele geçirildi. Hepsi, Veljun’in jandarma karakolunda, özellikle Fr. Branko, Nebojšu.
Ustahi, başpiskopos Dobrosavleviç'ten yaşayan oğlunun cenazesini yapmasını istedi.
Mayıs 7 sabahı, 1941, hepsi, öldürüldükleri Hırvat Blagaj'ın altındaki Kestenovac ormanına yönlendirildi. Kurtuluştan sonra, 1946'te kalıntıları, toplu bir mezara gömüldükleri Velouin'e devredildi. Mezar, 90'lerde Ante Pavelic'in bulunduğu ideolojik haleflerin yanı sıra, Ustashi terörünün diğer pek çok eseri tarafından yıkıldı.
Notlar:
[1] İtalya, Dalmaçya'nın bir parçası olan Istria ve Slovenya Primorye'yi yerinden oynattı. Sırbistan - Slovenya, Krajna, Karintiya ve Aşağı Steiermark; Slavonia, Dalmaçya, Zagorje, Lika ve diğer Hırvat nüfuslu bölgeler; Bosna Hersek; Srem, Bačka, Baranya ve Banat'ın bir kısmı, Sırbistan, Macaristan ve Romanya'nın birleştiği noktada karışık nüfuslu bölgelerdir. Ayrıca yeni devlete Karadağ'a girdi. Böylece, Belgrad'ın kontrolü altındaki bölgeler, Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcına kıyasla yaklaşık beş kat arttı.
[2] Banovina, orta çağlara dayanan eski bir terimdir. Ban, daha güçlü bir cetvelde feodal bağımlılık içinde olan bir cetvel yöneticisi olan Macaristan Krallığı'nda, Hırvatistan'ın cetveli, Budapeşte'den atanan bir yasak olarak atandı, en ünlü örnek, yasağı Josip Jelacic. Bu nedenle, pek çok Hırvat aydın tarafından "yasak" ve "banovina" terimlerinin kullanılmasının geri dönüşü hakaret olarak algılandı.
[3] V.K. Volkov, Kral Alexander ve Louis Bart'ı ortadan kaldırmak için operasyonun belirli bir geliştiricisinin adını çağırıyor. Bu, Paris'teki Alman askeri ataşesine asistan olarak çalışan "Marsilya cinayeti" sırasında Alman Genelkurmay Başkanı G. Speidel'in subayı. Speidel, Naziler genel rütbesine yükseldiğinde baş döndürücü bir kariyer yaptı ve savaştan sonra Avrupa’daki NATO kara kuvvetlerinin komutanı oldu. Batı tarihçiliğindeki “Marsilya cinayetinin” gerçek tarihini hatırlatan inatçı, görünüşe göre NATO generalin “iyi ismini” küstahlık konusundaki isteksizliği ile bağlantılı. Bunun mümkün olabileceğinden şüphe duyanlar için, Speidel’in kendisini NATO’da lider konumda bulunan tek Nazi generalinden uzak olduğunu not ettik. R. Gehlen ve A. Heusinger'i hatırlamak yeterlidir.
[4] “Faşist Enternasyonal” in merkez ofisi, Roma Deneyiminin Evrenselleşmesi Eylem Komitesi'nin (KAUR) organizasyonu idi. Genel olarak, faşist İtalya'nın bazı resmi örgütleri “evrensel faşizm”: “Yurtdışındaki faşist örgütler”, “Dante Alighieri Derneği”, “Faşist Tasavvuf Okulu” alanında uzmanlaştı. Buna faşizmin Avrupa’ya yayılması fikrini ve İtalya’nın himayesinde tüm Avrupalı faşistlerin sendikalarını destekleyen çeşitli gazete ve dergileri eklersek, Komintern’in kapsamı dışında kalan bir sistem hakkında konuşabiliriz. A. Naumov “Faşist Uluslararası. Avrupa'nın fethi. Moskova: Veche, 2005. P. 41-42.
[5] Sovyet bilimi, Pavel Karageorgiyevich rejimiyle ilgili olarak, Sovyet bilimi, Romanya Kralı II. Kala için geçerli olan, geleneksel Çar Çarı Boris için pek geçerli olmayan ve Prens Regent Paul için gerçek olmayan geleneksel "monarch faşist diktatörlüğü" damgasını kullandı.
[6] Bu metin çerçevesinde "Nisan kıskacında" hakkında detaylı olarak durmayı göze alamayız, yalnızca Büyük Britanya ve Sovyetler Birliği'nin aktif katılımı olmadan mümkün olamayacağına dikkat çekiyoruz. Bu hikayede kimin kim olduğunu iyi gösteren Pavel Sudoplatov'dan bir alıntıdan bahsedelim: “O zamanlar Stalin ve Molotov, en azından 1938 yılında reddedilen Yugoslavya için bu planı kullanarak, SSCB'ye karşı Almanya savaşının başlangıcını ertelemeye karar verdi. - Yugoslavya yanlısı Alman hükümetinin devrilmesi. Askeri İstihbarat Daire Başkanlığı Milletvekili Milstein, Belgrad 'a gönderildi. Bu zamana kadar, Sovyet istihbaratı, Yugoslav SSCB Büyükelçisi M. Gavrilovich'i görevlendirdi, gerçekte Moskova'da bir İngiliz ajanı olduğu bilgisi vardı ... " Sudoplatov P.A. “Özel işlemler. Lubyanka ve Kremlin. 1930-1950 ». Moskova, 1998. C. 178.
[7] “Açık Şehir” statüsünü korumak için, uçaksavar topçuları dahil tüm askeri birimler Belgrad'dan çekildi. Ancak Alman emri bu gerçeği utandırmadı. Belgrad ve çevredeki bombalamanın sonucu olarak, 20'tan fazla insan öldü.
[8] Almanya'nın doğrudan kontrolü altında Aşağı Steiermark ve Banat vardı, İtalya Dalmaçya ve Karadağlı Primorye, Macaristan - Bachka, Baranya ve Srem, Bulgaristan - Makedonya, Güney ve Doğu Sırbistan, Kosova, Arnavutluk - Sırbistan'ın bir kısmı ile birlikte Slovenya Bölgesi'ni aldı. ve batı makedonya.
[9] Kvaternik, Birinci Dünya Savaşı’ndaki Avusturya-Macaristan ordusunun kaptanıydı, cesaret için demir bir haç kazandı, her zaman kıskanç bir Germanophile idi ve Ustashes’ın liderliğinde “Alman bir adam” olarak kabul edildi.
[10] 16, esas olarak Hırvat köylülüğünün ve kentli yoksulların zorlu yaşamı hakkında bir roman ve roman yazarıdır. Edebi bir çalışmada, bazı romantik yeteneklere sahip olan ikna edici bir realist, yazarlık kariyerinin başında Maxim Gorky'nin bir hayranı.
[11] Kulenovici son derece ilginç bir aile, Bosnalı aristokratlardan, yarışlardan geliyorlar. Bosna'daki Türk egemenliğinin başlamasından bu yana, Bihac kenti bölgesindeki büyük bir köy olan kabile mülklerine soyadları - Kulen Vakuf adı verilir. Aile düzenli olarak Osmanlı İmparatorluğu askeri liderleri ve askeri liderleri tedarik etti. Aynı zamanda, Bosnalı ırkların diğer birçok klanlarının aksine, Kulenovici her zaman kendilerini Müslüman inancının Hırvatları olarak tanımladı, Hırvatistan ile yakın bağları vardı. Osman Kulenovich, Zagreb’deki hukuk okulunda Ante Paveliç ile birlikte çalıştı ve partinin ilk günlerinden beri partinin aktif bir üyesiydi. İki Kulenovich kardeşin ortak çalışması - savaştan kısa bir süre önce yayınlanan bir bildiri, "Hırvat Müslümanlardan Dünyadaki İnanç Kardeşlerine Bir Mesaj".
[12] Bu parçaya atıfta bulunulan Rusça'daki Hırvat ustasham'ı üzerine yapılan en iyi araştırma, monografi I.V. Rudneva “Hırvat Ulusal Hareketi: 1960'lerin sonu - 1970'lerin başlangıcı. M.: Slav Çalışmaları Enstitüsü, RAS; SPb.: Nestor-Tarihçe, 2014.
[13] Stanley G. Payne, "Karşılaştırmalı Perspektifte NDH Devleti", Politika, Din ve İdeoloji'de bir makale (eski adıyla Totaliter Hareketler ve Siyasal Dinler, 2000'den beri yayınlandı), özel sayı "Hırvatistan'ın Bağımsız Devleti (NDH), 1941–45 "(No. 4, 2006). P. 413.
[14] Ustashian vahşetlerine ilişkin spesifik detaylar, “20. Yüzyıldaki Yugoslavya: Siyasi Tarih Üzerine Yazılar” monograflarında bulunabilir (K. V. Nikiforov tarafından yazılmıştır) M.: Indrik, 2011. Kosik V.I. Hırvat Ortodoks Kilisesi (kuruluştan tasfiyeye kadar) (1942 - 1945). - Moskova: Slav Araştırmaları Enstitüsü, Rusya Bilimler Akademisi, 2012.
“Sadece Khmer Rouge daha kötü…”
- Yazar:
- Nikita Bondarev
- Orijinal Kaynak:
- http://www.stoletie.ru/slavyanskoe_pole/khuzhe_tolko_krasnyje_kkhmery_511.htm