Kuzey Afrika'daki düşmanlık patlamasının ardından İngiliz havacılar, 20-mm hava toplarının Alman zırhlı araçlarına karşı yeterince etkili olmadığını ve hava bombalarının düşük hassasiyete sahip olduğunu ve düşük irtifalardan bombalarken özel sigortaların veya frenleme cihazlarının kullanılmasını gerektirdiğini fark etti. Aynı zamanda, Nazilere karşı savaş operasyonlarında Sovyet hava kuvvetleri tarafından roket atışlarının geniş çaplı kullanımı hakkında bilgi edinildi.
O zamanlar, 76-mm güdümlü uçaksavar füzelerine sahip tesisler zaten İngiltere'de hizmet veriyordu. 76-mm uçaksavar füzesi stabilizatörleri olan basit bir borulu yapıydı, motor 5 kg dumansız toz - kordi marka SCRK şarjını kullandı.
Motoru 76 mm uçaksavar füzesinden kullanarak, kısa süre sonra birkaç varyant oluşturuldu. uçak roketler RP-3. Bu roketler, "stabilizatörlü bir tüpe" vidalanmış değiştirilebilir bir savaş başlığına sahipti.
İlk olarak, çeşitli amaçlar için iki değiştirilebilir savaş başlığı geliştirildi: bir 25 kiloluk zırh delici (11,35 kg) 3.44 inç (87.3 mm) kalibreli ve yüksek patlayıcı bir parçalanma 60 kiloluk (47 kiloluk 21,31 kiloluk olan) inç (4.5 - mm).
Belirli bir savaş biriminin kurulumu, savaş uçuşundan hemen önce yapıldı ve yer personeli için birkaç dakikadan fazla sürmedi. Resmen hizmet altında olan "standart" savaş başlıklarına ek olarak, askeri cephaneliklerde çeşitli doğaçlama savaş birimleri üretildi. Böylece, İtalya'daki savaş sırasında, yerel havaalanı ustaları, motorun “borusunu”, stabilizatörlerle beyaz fosforla donatılmış bir 114.3 mm topçu kabuğuyla birleştirmeyi başardı ve böylece bir yanıcı roket elde etti.
25 kiloluk zırh delici roket mermisi, esas olarak patlayıcı içermeyen çelik bir çubuktu. 25 kiloluk füzenin toplam boş ağırlığı 21 kg idi. Toz şarjı roketi 430 m / s'ye kadar hızlandırdı. Etkili çekim menzili yaklaşık 1000 metre idi. Testler, 700 m 25 kiloluk füzenin bir mesafede 88 mm zırh deldiğini gösterdi. Çarpıcı etki, ana motorda yanmaya devam eden kordonun güçlü bir yanıcı etkiye sahip olması nedeniyle yoğunlaştı.
1943'e kadar, "25-lb AP roketi Mk.I" olarak adlandırılan 25 kiloluk zırh delici füzesi herhangi bir Alman tankına vurabildi. Bununla birlikte, düşük doğruluk, birkaç füze ile yapılan salvo atışlarında bile hedefe ulaşma ihtimalini sağlamadı, bu da bunun çarpışma değerini düşürdü. оружия.
25 kiloleli roketler, Kuzey Afrika'daki İngiliz saldırı uçağı tarafından Haziran 1942'tan itibaren aktif olarak kullanılmaya başlandı, ancak savaşın sonunda, düşük etkinlikleri nedeniyle, artık temel hedeflere karşı kullanılmıyorlardı.
Ancak, deniz antisubmarin uçağında, bu kabukları savaş boyunca başarıyla kullanıldı. 25-lb AP roketi Mk.II'nin özel bir modifikasyonu, sığ sualtı düşman denizaltılarının gövdesini yenmek için özel olarak geliştirilmiştir. Onların yardımı ile, düşman denizaltılarına 10 metre derinliğinde güvenle vurmak mümkündü.Tekne olarak teknenin gövdesine tek bir roket vurmakla birlikte, bir kural olarak, denizaltı dalış yapamadı ve mahkum oldu.
İngiliz torpido bombacısı "Suordfish"
23 Mayıs Kuzey Atlantik'teki 1943, ilk Alman U-752 denizaltı, Soordfish çift kanatlı bir zırh delici füzesi tarafından batırıldı. Akdeniz'de sadece beş gün sonra, Hudson devriyesinden bir roket salvo dibe bir denizaltı daha gönderdi.
İngiliz deniz devriye uçağı uçaklarının 25 kiloluk zırh delici füzelerinin "25lb AP roket Mk.I" donanımı
II. Dünya Savaşı'nın sonunda, Müttefik uçağı, toplam kayıp sayısının dörtte birini oluşturan 250 Alman denizaltılarını imha etti. Pilotlar sığ sularda veya yüzeyde denizaltılara saldırmak için kesin olarak füzeler tercih ettiler.
Yer hedeflerine karşı çok daha aktif olan, aslında Alman denizaltılarına karşı mücadele için özel olarak geliştirilen 60 kiloluk füzeler kullanıldı. Ancak bu rolde çok başarılı değiller.
“60lb NOT No60 Mk.I” modifikasyonunun 1 kiloluk füzesi, ya saf TNT ya da bir RDX ve TNT karışımı ile donatılmış bir 3 patlayıcı (1.36 kg) pound içeriyordu. Bu, yakın bir boşlukta denizaltıya ciddi hasar vermek için yeterli değildi. Aynı zamanda, yüksek patlayıcı mermiler, zırh delici kadar derin "dayamadı".
Tayfun avcı kanatları altında "60lb NOT No60 Mk.I" 1 kiloluk yüksek patlayıcı roketler
Bu bağlamda, bu silahların denizcilik hedeflerine yönelik saldırılar için kullanılmasını bırakarak kendilerini arazi kullanımına sınırlamasına karar verilmiştir. Füzeler, nakliye konvoyları, demiryolu trenleri, hava limanları, depolar ve birlik konsantrasyonları gibi alan hedefleri saldırılarında başarıyla kullanıldı.
1943'in sonunda, İngiliz havacılığında en yaygın kullanılan 601b SAP No2 Mk.I roketinin geliştirilmiş bir sürümü geliştirilmiştir.
Zırh delici patlayıcı (yarı zırhlı) "60lb SAP No2 Mk.I"
Savaş başlığının kalibresi 152 mm'ye yükseldi ve savaş başlığındaki patlayıcı kütle 4 sürelerini (5.45 kg) arttırdı. 27.3 kg ağırlığındaki savaş başlığı, sertleştirilmiş çelikten bir zırh delici uca sahipti ve 200 km'lik bir mesafede, kalınlığı 1 mm'ye kadar olan zırhın içine girebildi. Füze ana motorunun aynı kalması ve savaş başlığının kütlesi önemli ölçüde artması nedeniyle uçuş hızı 350 m / s'ye düştü, bu da hassasiyette bozulmaya ve etkili atış menzilinde düşüşe neden oldu.
İngiliz roketlerinin savaş başlıkları. Solda: 25 kiloluk zırh delici, üstte "25lb AP roket Mk.I", altta - "25lb AP roket Mk.II". Sağ: yüksek patlayıcı 60 kiloluk "60lb NOT No1 Mk.I". Ortada: 60 kiloluk 60lb No2 Mk.I zırh delici, atama sık sık eklenmiş olan "SAP" - yarı zırh Delici, yarı zırh
Ağır ön zırhta 60 kiloluk roket "60lb SAP No2 Mk.I" yi vurdu tanka yok olmasına yol açmadıysa, ciddi hasar verdi ve mürettebatı etkisiz hale getirdi. 60 kilo güçlü patlayıcı içeren savaş başlığı neredeyse yırtıldığında, şasi, silah ve gözetim cihazları hasar gördü.
3-th Reich Michael Wittman'ın en üretken tank asının ölüm nedeninin ekibiyle birlikte ölüm nedeninin Typhoon'dan "Tiger" 60 kiloluk roketinin arka kısmına girdiği varsayılıyor.
60 kiloluk zırh delici yüksek patlayıcı füzeler savaşçı kanadı altında "60lb SAP No2 Mk.I" mermisi
Adil olmak gerekirse, tankın bir roket tarafından doğrudan vurulmasının oldukça nadir bir olay olduğu söylenmelidir. Her ne kadar daha güçlü bir motor ve daha yüksek uçuş hızlarının bir sonucu olarak İngiliz füzeleri Sovyetlerinkinden daha kesin olsa da, tahrip edilmiş bir Alman tankı için 200 füzeleri ve 25 dizileri vardı. Savaşta, bir füzenin tek bir tank tarafından vurulma olasılığı% 0,5'i geçmedi. Bu nedenle, İngiliz uçak füzeleri etkili tanksavar silahları olarak kabul edilemez. Bu nedenle, İngiliz pilotlarının ifadelerini yüzlerce yok edilen "Kaplan" hakkında ele almak kritik öneme sahip olmalıdır.
60lb SAP No2 Mk.I roketinin büyük kısmının ön kısmına düştüğü için, ateşleme sırasında hesaba katılması gereken fırlatma sonrası neredeyse anında düştü.
İngiliz fighter bombardıman Hauker füzeleri asılı "Typhoon"
İngiliz saldırı uçağı "Tempest" ve "Typhoon" un standart taktiği, 45 dereceye kadar bir açıyla bir hedefe dalış yapmayı içeriyordu. O sırada daha az deneyimli pilotlar, ateş hattını görsel olarak belirlemek için izleyici mermileriyle hedefe ateş açtı. Bundan sonra, roketin aşağı inmesine izin vermek için uçağın burnunu hafifçe kaldırmak gerekliydi. Atış doğruluğu, pilotun sezgisine ve bu tür silahları kullanma deneyimine daha fazla bağlıydı.
Yangın menzili genellikle 500 ile 1000 metre arasında değişmektedir. Daha uzun bir aralıkta doğruluk tatmin edici değildi, daha kısa bir fırlatma aralığında uçağı bir dalıştan çıkarmama veya kendi füzelerinin kırılmalarına “girmeme” tehlikesi vardı.
Savaşın sonunda, kümülatif bir savaş başlığına sahip roketler ortaya çıktı, ancak İngilizlerin Dünya Savaşı 2 savaşında toplu olarak kullanmaları için zaman yoktu.
Amerikan askeri uçaklarında İkinci Dünya Savaşı sırasında füzeler İngilizlere kıyasla büyük hacimlerde bile kullanıldı. En ünlü Amerikan füzeleri serisi M8 milyonlarca kopya üretti.
Yönetilmeyen füzenin M8'in ilk sürümü
Amerikan M8 roketi aslen savaş uçaklarının silahları için geliştirildi ve İngiliz RP-3 gibi başka prototipleri yoktu. Amerikalılar, İngilizlerden daha sonra kendi füzelerini geliştirmeye başladı, ancak sonuç daha iyi değildi.
1942'teki başarılı testlerin ardından, standart askeri atama M8'i alan füze, seri üretim olan 1943'te başlatıldı. Toplam üretim hacmi çeşitli versiyonlarda 2,5 milyon adedin üzerindedir.
4,5 kalibreli inç (114 mm) ve 911 mm uzunluğunda kalibre 17,6 kg ağırlığındadır. Savaş başlığı olarak zırh delici, patlayıcı içermeyen bir domuz veya 1,9 kg TNT içeren yüksek patlayıcı bir mermi kullanılmıştır. Mermiyi maksimum 30 m / s hızına iten 127 mm uzunluğunda ve toplam 2,16 kg kütleli 260 toz bombaları jet yakıtı olarak kullanılmıştır.
Roket, roketin çıkışında açılan beş katlanabilir yay yüklü dengeleyicinin oturduğu, roketin çıkışında açılan bir daralma nedeniyle, fırlatma diğer fırlatıcı türlerine kıyasla minimal aerodinamik dirence sahip boru şeklindeki kılavuzlardan yapılmıştır. M8 roketleri için kılavuzda üç değişiklik yapıldı; bunlardan en yaygın olanı, plastik M10 idi; bunun dışında, çelik M14 ve magnezyum alaşımı M15'ten üretildi. Kılavuzlar aynı uzunluğa sahipti (yaklaşık 3 m) ve ağırlıkları farklıydı (plastik ağırlıklı - 36 kg, çelik - 86 kg, magnezyum - 39 kg). En hafif plastik kılavuzlar en düşük kaynağa sahipti. Başlatıcılar, Amerikan savaşçılarının her bir kanadının altındaki üç parçalı bir bloğa monte edildi. Bu paket T30 ismine sahipti.
Aslen M8'un taşıyıcısı Curtiss R-40 "Tomahawk" avcısıydı, ancak hemen hemen her tip ön ve güverte uçağı bu roketle donatıldı.
Rampaları T51 ile Fighter P-30D "Mustang"
1943’in sonunda Burma’da verilen savaş tecrübesi göz önüne alındığında, geliştirilmiş bir model olan X X UM X X А N model N UM UM UM UM model model model А А А А А А А А А А А А А А, sonra da X8 seriye gitti. Roket katlanır alan dengeleyicilerin yeni versiyonu artırıldı.
Ek olarak, barutun yeni bir formülasyonunun sunulması nedeniyle, seyir roketi motorunun itme gücü arttırılmıştır. Merminin savaş kısmı da, yürüyüşle birlikte çapa eşit olarak daha büyük hale geldi. Bu, gelişmiş hassasiyet ve performansa yol açtı. M8 füzelerinin fırlatma sürecinde, onların modifikasyonları çoğaldı. 1944-1945 süresince yarı zırhlı T78 ve yüksek patlayıcı T83 ortaya çıktı.
M8 füze ailesi, savaş sırasında çok yoğun bir şekilde kullanıldı. Uygulamanın ölçeği, Thunderbolt Р-12 avcılarıyla donanmış olan Amerikan 47-I Hava Ordusunun, İtalya'daki savaş sırasında МNNXX 1000 füzelerine kadar kullandığı gerçeğiyle belirtiliyor. M8 füzeleri Uzak Doğu'da Japonlarla yapılan savaşlarda yaygın olarak kullanıldı.
1944'in sonunda, geleneksel olarak "Süper M8" olarak adlandırılan M8 tabanlı merminin daha güçlü bir sürümü geliştirildi. Belirgin derecede arttı: füze savaş başlığının hızı, doğruluğu ve gücü. Ancak savaşın sona ermesi nedeniyle bu roket sadece küçük bir partide ateşlendi.
ABD Deniz Kuvvetleri, 1943'te, bir 3,5-inç (89-mm) denizaltı karşıtı füze "3,5 FFAR" (Kelimenin tam anlamıyla Ateşleme Uçağı Roketi - ileri doğru ateşleme). Geliştirme aşamasında bile, bu roketin uçuş menzili için yüksek gereksinimleri yoktu. Ordu, deniz havacılığına hizmet eden, şnorkel altında denizaltıları vurabilen ucuz ve basit bir füze sahibi olmak istedi. Toplam yaklaşık 10000 kabukları üretildi.
"3,5 FFAR" füzeleri torpido bombacısının kanatları altına monte
Bu silah, İngiliz denizaltılarla mücadele için roket geliştirmenin etkisiyle ortaya çıktı. Füzenin kütlesi, 24.5 kg idi; 9 kg ise tamamen metal zırh delici savaş başlıklarıydı. Toz motoru, ona 360 m / s hız vermiştir. Etkili atış menzili yaklaşık 1400 metre idi. Roket, yörüngeyi güvenle su altında tuttu ve 30 metreye kadar olan bir derinlikte sualtı hedefine ulaştı.
3,5 FFAR yalnızca ABD deniz havacılığı tarafından kullanıldı, roketin yeterince etkili olmaması nedeniyle, kısa sürede daha güçlü bir 5-inç 5 FFAR ile değiştirildi. Yeni roket, aynı uçak roketi motorunu, 89 mm çapında ve uçaksavar topçu mermilerinden 127 mm savaş başlığına monte edilmiş olarak kullandı. Yılın 1944'unun ortasından itibaren, 5-inç sürümü, önceki 3,5-inç'i tamamen destekledi.
F5U kanadı altında 4 inç FFAR füzesi
Savaş kafasının ağırlığındaki önemli artıştan dolayı, roketin 36-kg hızının hızı 217 m / s'ye düştü. Hızdaki azalma, 20 kg patlayıcı içeren, 2,9 kg ağırlığındaki güçlü, yüksek patlayıcı savaş başlığı ile telafi edildi.
Amerikan Pasifik Havacılık tarafından özellikle Pasifik'te aktif olarak kullanılan füzeler "5 FFAR".
Aynı zamanda, ordu, 5-inç "5 FFAR" ve 3,5-inç "3,5 FFAR" hızı gibi güçlü bir savaş başlığı ile donanmış bir havacılık füzesi bulundurma isteğini dile getirdi.
Temmuz ayında, Kutsal Musa olarak da bilinen 1944 HVAR'ın (Yüksek Hızlı Uçak Roketi) 127'i hava ünitelerine akmaya başladı.
127-mm roket "5 HVAR"
Bir roket geliştirilirken, ilk olarak 20,4 kg kütleli iki tip savaş başlığı kabul edildi: X -UMX kg patlayıcı içeren tamamen metal bir zırh delici ve yüksek patlayıcı zırh. Roket uzunluğu 3,5 m, ağırlık 1,83 kg idi. Daha güçlü bir sürdürülebilir katı yakıt motoru, hızını 64 m / s olarak bildirdi. 420 m'ye kadar etkili menzil.
127-mm roket "5 HVAR", zırh delici "3.5 FFAR" ın yüksek hız ve penetrasyon kabiliyetini ve yüksek patlayıcı "5 FFAR" ın yıkıcı etkisini birleştirdi. Çekim hassasiyeti de önemli ölçüde arttırıldı. Bu füzeler hem deniz hem de kara hedeflerine karşı çok yaygın ve etkili bir şekilde kullanıldı.
Çeşitli ordu uçaklarında HVAR füzelerinin seri ve deneysel olarak askıya alınması için düzinelerce seçenek vardı ve filo USA.
127-mm füze operasyonları ve savaş özellikleri için "5 HVAR", İkinci Dünya Savaşı'nın en gelişmiş uçak füzesi haline geldi. Savaştan sonra uzun süre hizmette kaldılar ve dünyadaki birçok silahlı çatışmada kullanıldılar.
Düşmanlıkların sona ermesinden kısa bir süre önce, en güçlü 11,75-inç (298,5 mm) Tiny Tim roket uçağı ABD uçağına girdi.
11,75 Tiny Tim füzelerinin Alman V-2 füzelerinin, köprülerinin ve uzun vadeli tahkimatlarının pozisyonlarına karşı kullanılması gerekiyordu. 267 kg patlayıcı içeren 66 kg ağırlığında bir savaş başlığı, 1 metre kalınlığında betonarme zeminlere nüfuz edebilir. Füzenin başlangıç ağırlığı 581,7 kg, uzunluğu 3,129 m, çap - 298.5 mm, 910 mm stabilizatörlerin açıklığı vardı.
Süspansiyon roket "Küçük Tim"
Ağırlığından dolayı, öncelikle tüm bombardıman uçaklarının yerleştirilmesi amaçlanmıştı, ancak savaşçılara kurulması da dışlanmadı. Roket için fırlatıcı geliştirilmedi - karşılık gelen yükün standart bomba raflarından askıya alındı.
Sıfırlamadan sonra, egzoz kablosu, taşıyıcıya güvenli bir mesafede roket motorunu başlatan uçağa bağlanmış olarak açılmıştır.
Minik Tim füzesi savaşa geç kaldı, Japon tahkimatlarına karşı Okinawa adasının son savaşlarında çok az sayıda füze kullanıldı.
Müttefik havacılık roketlerinin etkinliğini değerlendirirken, füzelerin tank karşıtı silahlar olarak kullanılmasının başlangıçta fazlaca tahmin edildiğine dikkat etmek gerekir. Örneğin, İngiliz 2 taktik hava ordusunun ve Amerikan 9 hava ordusunun Ağustos Xortum'daki Morten savaşlarındaki etkinliğinin istatistiksel bir analizi 1944, 43'in tahrip ettiği yalnızca 7'in Alman tanklarına füze hava saldırısı ile vurulduğunu gösterdi. Zırhlı araçlar ve zırhlı personel taşıyıcıları gibi daha az korumalı hedeflere yapılan saldırılar daha etkili oldu.
Aynı ay içinde gerçekleşen Müttefik operasyon “Falesa Sack” araştırmasında da benzer sonuçlar gösterilmiştir. Savaş sonucunda roketler Alman tanklarının sadece% 1,7'ini imha etti.
Aynı zamanda, yüksek patlayıcı roket mermilerinin, düşman pozisyonlarını ve taşıma sütunlarını bombalamakta oldukça etkili olduğu kanıtlandı. Roket saldırılarının Alman askerleri üzerinde en güçlü moral bozucu etkisi oldu. Alman savaş esirlerinin bir anketi daha sonra hava saldırıları, özellikle de usta ekiplerin bile maruz kaldığı füze saldırıları gibi büyük psikolojik etkilerini doğruladı.
Göre:
http://www.wwiiequipment.com/
http://www.designation-systems.net/
http://www.airwar.ru/weapon/anur/m8.html