"en uzun, en çaresiz geceni düşün... sabah olmadı mı ?" demiş Reşat Nuri Güntekin. intihar edenleri duyunca, görünce bu cümle geliyor aklıma hep. ve hemen şunu soruyorum buna cesaret etmiş olanlara, "yani bu kadar mı umutsuzdu lan yarın?". sonra diyorum ki, "belki umutsuzluk değildir mevzu"
"birçok etkenin bir araya gelmesiyle psikolojinin çökmesi ve ruhun vücuttan kaçma isteği herhalde" diyorum. o kadar kötü bir durumda olmak ki, kişi bir şeyleri düzeltebilirim demekten aciz kalıyor, ve yaşamaktan o kadar nefret ediyor ki, ölüm gibi belirsiz bir şeyi bile, yaşamaya tercih edebiliyor. sonuçta tek bir şeyi düşünüyorum, "bir insan nasıl bu hale gelir?"
mehmet pişkin abimizi de izledik hep beraber. birçok kişinin imreneceği bir hayatı yaşarken öldürdü o da kendisi. neden diyorum yahu neden yani ? anlattı ama yine anlamadım. var mı bilen ?