Josy’den en küçük bir yaşam belirtisi bile alamadan geçirdikleri kırk sekiz ay. Hem de geniş kapsamlı arama çalışmalarına ve medya aracılığıyla ülke çapında halka yapılan çağrılara rağmen. İki bölümlük özel bir televizyon yayını bile, işe yarar bir sonuç elde edememişti.
Buna rağmen Isabell tek kızının öldüğünü kabul etmeye yanaşmıyordu. Bu röportaja karşı olması da bu yüzdendi. “Kapatacak bir şey yok,” demişti Viktora yola çıkmasından kısa bir süre önce. Evlerinin önündeki çakıl yolda duruyorlardı, Viktor bagajını siyah station wagon Volvo ya yüklemişti bile. Üç bavul.
Biri giysileri içindi, diğer ikisi de kızının kayboluşundan bu yana topladığı belgelerle doluydu. Gazete kupürleri, tutanaklar ve elbette ki bu iş için tuttuğu özel dedektif Kai Strathmannm raporları. “Üstesinden gelmen veya sona erdirmen gereken bir şey yok, Viktor,” demişti Isabell ısrarla. “Hiçbir şey yok.
Çünkü kızımız hâlâ hayatta.” Viktoru Parkum’da yalnız bırakıp New York un Park Avenue gökdelenlerindeki bürolardan birinde bir toplantıda bulunuyor olması çok doğaldı. Onun dikkatini başka yere verme tarzı buydu. Çalışmak.
Önü açık şöminedeki kor odun parçalarının birisi çatırdayarak ikiye ayrılınca Viktor siyah kanepenin üzerinde irkildi. Tüm bu zaman boyunca yazı masasının altında uyuyan Sindbad da irkilerek ayağa fırladı ve alevlere doğru suçlarcasına esnedi. Golden Retriever cinsi bu köpek, iki yıl kadar önce Wannsee sahilinde Isabell’in peşine takılmıştı.
Kitabı PDF indirmek için Abone OL!
(sol alt köşedeki çana ve "izin ver" e tıklayın)