İki gün önce, bir ziyaretçim olmuş, sessiz sedasız girivermiş içeriye ve kartvizitini bırakıp gitmiş. 23 yaşındaki, aşık olmayı gülmeyi seven Pınar, Küçük Şeyler blog yazarı Pınar.. Tanımıyordum. Kartvizitini tıkladığımda önce profili ile karşılaştım. Tüm diğer ziyaretçilerim gibi kısaca kendisini tanıtmış.
Son olarak da profiline, gençliğin tüm masumiyeti, tüm içtenliği ile bir dileğini yazmış;
Son olarak da profiline, gençliğin tüm masumiyeti, tüm içtenliği ile bir dileğini yazmış;
'Keşke bulutlardan bonibon yağsa' demiş ve '.. değil mi?' diye ekleyerek onay aramış adeta..
Sarstı, düşündürdü beni dileği..
Cevap aradım... Bulutlardan küçücük, rengarenk hazlar umut eden Pınar'a...
Dürüst bir cevap verebilir miyim diye, düşündüm durdum.. okuduğumdan bu yana.. Dürüst bir cevap.. Pınar'ın karşımda olduğunu hayal ettim.. Pınar'ın kimliğinde bulutlardan bonibonlar bekleyen tüm gençleri hayal ettim.. Çocuklarımı hayal ettim...
Sarstı, düşündürdü beni dileği..
Cevap aradım... Bulutlardan küçücük, rengarenk hazlar umut eden Pınar'a...
Dürüst bir cevap verebilir miyim diye, düşündüm durdum.. okuduğumdan bu yana.. Dürüst bir cevap.. Pınar'ın karşımda olduğunu hayal ettim.. Pınar'ın kimliğinde bulutlardan bonibonlar bekleyen tüm gençleri hayal ettim.. Çocuklarımı hayal ettim...
|Rengarenk balonlar geldi gözlerimin önüne,|
masum yüreklerinden çıkan dilekleriyle
doldurulup salınmış göklere..
Çoğu, benim yapabilecekken
yapmadıklarımla dolu..
|Her şeyin en iyisini almaya çabaladım sana.. |
Gönderebildiğim en iyi okullara gönderdim seni..
'Bir gün büyük bir adam olunca,
her istediğini yapabilir,
her istediğini alabilirsin..
Küçük şeylerle vakit kaybetme,
büyük şeylere yor kafanı'
dedim sana..
İstediğin herşeyin üzerinde,
parasal değerini gösteren
bir etiket olduğunu anlattım sana..
Bu devirde önemlli olan paranın gücü,
geri kalan hikaye dedim sana..
Dedim ya, sana verilebilecek cevabım yok,
şöyle bir geriye baktığımda..
özür dilemekten öte..
Ben aslında, seni değil kendimi uyutmuşum
söylediğim masallarla..
Söylemlerime bakma hiç..
İçim pişmanlıklarla dolu..
Ben de bildim ama unutmak istedim..
o küçük şeylerin toplamının
insanı insan yaptığını..
Kaf dağının ardına sakladığım
huzurun, mutluluğun, sevginin
aslında
o minicik hazlar olduğunu..
|Sen ısrarla bonibonlar istedin...|
rengarenk minicik hazlar istedin..
Benden, yani büyüklerinden,
yani sana daha iyi
bir dünya vermesi gereken
biz yetişkinlerden..
Küçücük şeyler istedin,
hani bizim
önemsemeyerek hep ötelediğimiz,
hırslarımızın hegomanyasında
yok saydığımız..
Ben, inanmaya çalıştığım masallar yüzünden,
senin dünyanın da dengelerini bozdum..
Ne yediklerin, ne de içtiklerin sağlıklı artık..
Ne de üzerinde yaşadığın toprak,
eskisi gibi yaşam dolu..
yaşadığın hava ise ayrı bir sorun..
Niyetim, daha iyi bir yaşamdı ama
hırslarım öylesine güçlendi ki bekleyemedim
yanlışlarımı gösterecek zamanları..
Büyük şeylerin peşinde koşturmaktan,
seni gerektiği gibi düşünmedim bile..
|Sonunda ben de anladım..|
Yaşamın tadı,
çocuğuna en iyi etiketleri almakta veya
miras bırakmakta değilmiş.
Mesele, çocuklarına,
küçük şeylerin tadına varabilecekleri
bir yaşam biçimi bırakmaktaymış..
Dünyayı büyük adamların hırsları değil,
küçük şeylerin kıymetini bilen
mutlu insanlar güzel eylermiş..
Diyebilmiş olsaydım sana...
Elinde tuttuğun şu elma var ya..
Doğanın bir hediyesi sana..
Toprak anaya sıkı sıkı tutunmuş
bir ağacın büyümesi için,
şu çevrende gördüğün doğanın
bütün elemanları, hiç durmaksızın,
elele çalıştı...
Ağaç da doğaya teşekkür etmek istedi
kendi katkısını sunarak..
yaprakları ile
içine çektiği havayı temizlerken
bir de sana hediye olsun diye
bu elmayı sundu..
ısırdığın her lokması
sevgi dolu bolibonlar yüklü..
Ağzındaki haz bundan..
İçtiğin suyu doğa,
annenin memelerinden emdiğin
süt gibi arıttı,
minerallerle bezedi
yaşamları beslesin diye...
Hisset her yudumundaki
bonibonların eşsiz tadını...
|Gösterseydim sana...|
Doğanın sevgi üzerine kurulduğunu...
O yüzden sevginin yapıcı olduğunu,
önünde hiç bir engelin duramayacağını..
En vahşi yaratıkların bile
sevgi önünde diz çöktüğünü..
Sevginin en doğurgan dişiden
daha doğurgan olduğunu..
her an dünyalar kadar çok
bonibonlar doğurduğunu
anlatsaydım sana..
Küçücükken sen..
Korkarken,
büyük gördüğün, bilmediğin her şeyden..
Öcülerden Möcülerden
korkman gerektiğini,
onları kızdırmaman gerektiğini
söylemek yerine..
Deseydim sana..
Korkacak bir şey yok,
seni korkutmak isteyenlerden
sakın korkup da bonibonlarını verme..
Onlar sadece
senin yapabileceklerinden korkarak
seni sindirmek istiyorlar..
Sen doğru olduğun sürece
güçlüsün, korkma..
|Yanında kalmamı isteyip de|
yanıma geldiğinde,
Anlayabilseymişim
seninle geçireceğim o küçücük zamanların
kazanabileceğim bütün paralardan
daha çok bonibonlarla dolu olduğunu...
'Senin için gidiyorum..' diyerek
seni her arkamda bırakışımda
aslında kendi hırslarıma yenildiğimi..
Bonibonlar dolu iken evren..
Seni büyük hırsların
esiri etmek için yaptığım her şeyin,
elinden aldığım her küçük şeyin
ikimizi de
mutsuz ettiğini bilmeme rağmen,
hırslarıma dur
deme cesaretini gösteremediğim için,
göklerden bekleyip duruyorsun,
bulutlar getirsin diye...
Oysa bulutlar getirdi bile,
bak avucunda duruyor bonibonlar..
Bunun farkında bile olamıyorsun..
Sürekli bekliyorsun
gözün bulutlarda..
Ellerin göklere açık dualarda..
|Keşke.. keşke demiş olsaydım sana..|
Bonibonlar her yerde..
Onlar sizin kendinizde..
Birbirinizde..
Sevgiyle bakan gözlerde..
Hissederek dokunduğun her yerde, her şeyde..
Aldığın nefeste..
Sırtını dayadığın ağaçta..
İçtiğin yudumda..
Tuttuğun elde..
Dokunduğun kalplerde..
Yok etme küçük şeyleri..
Keyfine var sonuna kadar bonibonlarının..
Onlardır yaşamın kendisi..
Gerisi hikaye...
Not: Küçük Şeyler blog yazarı Pınar'a teşekkür ederim 'keşke bulutlardan bonibon yağsaydı, değil mi?' sözlerini benim kullanmama izin verdiği için. Biliyorum ki kendisi bu cümleyi bambaşka bir ifade için kullanmıştı.. ama ben kendime göre yorumlayarak kullandım