Karaborsaya çıkarılmayacak olan diğer mahkumlar muhtemelen İmparatorluk tarafından idare edilecek ve hiçbir hile onları kurtarmamıza yardımcı olmayacaktı. İmparatorluğun bu mahkumları öldürüp öldürmeyeceğinden veya onlarla başka bir şey yapıp yapmayacağından emin değildim. Araştırma amacıyla üzerlerinde deneyler yapmaları mümkündü.
Ne olursa olsun onları kurtaramadık. Onları kurtarmaya çalışmak bile saçma olurdu. Bu sefer yapacağımız operasyon bile son derece tehlikeliydi.
“Perşembe mi demiştin?”
“Evet.”
Sarkegaar biletleri çoktan almıştı.
Bugün pazartesiydi ve karaborsa perşembeden itibaren açılacaktı. Perşembeden Pazara kadar toplam dört gün açık kalacaktı.
Soru şuydu, tüm bu mahkumlar karaborsaya mı kondu? Mahkumları her gün yenilemeyi planlasalardı, müzayedeye çıkarılması planlanan iblislerin yalnızca dörtte birini kurtarabilirdik.
“Muhtemelen hepsine sahip olacaklarını düşünüyorum, ama…”
Muhtemelen tutuklanmak üzere İmparatorluk Kalesi’ne giren savaş esirleri vardı. Satmak istediklerini baştan çekmek, her gün oradan çıkarmaktan çok daha verimli olur. Yani müzayede dört gün boyunca yapılacaktı ama karaborsa, satmayı planladıkları tüm mahkumları müzayede evinde tutacaktı.
Bunu yapmanın en iyi yolu, mahkumları müzayede evinde alıkoymadan önce hangi Kapıdan yönlendirileceğini bulmak ve o anda onları sifonla çekmekti.
Yalnızca Başkent’te düzinelerce Warp Kapısı vardı. Hepsini izlemek imkansızdı.
Bu operasyon için bilgi toplamak için Rotary Çetesini kullanmadık. Yalnızca Loyar, Sarkegaar ve Eleris harekete geçecekti. Daha sonra bu olay, iblislerin neden olduğu bir terör olayı olarak görülebilir, ancak önceden bilgi toplamak için Rotary Çetesini kullanırsak, bu sadece gereksiz şüphelere neden olur.
“Beklediğimiz gibi Badelz Kapısı’ndan gelecekler, değil mi?”
“Bu benim düşündüğüm şey.”
Karaborsanın yeri, aklımdaki Mapo Bölgesi olan Badelz Bölgesi idi. Tüccar Birliği’nin karargahının bodrum katında açılacaktı. Başka bir deyişle, Tüccar Loncası’nın karaborsa sahipleriyle sağlam bir ilişkisi vardı. Bu gerçek güzel bir bonustu.
Karaborsanın yerini öğrendiğimde bunu neden daha önce düşünmediğimi merak ettim. Orası olması gereken oldukça bariz bir yerdi.
Tüccar Loncası, depolamak zorunda oldukları tüm pahalı mallar için büyük depolama birimlerine sahip olmalıdır, bu nedenle mahkumları yeterli güvenlik, emniyet ve ölçekle donatılmış bu birimlerde geçici olarak barındırmak yeterli olacaktır. Tabii müzayedeye de böyle devam etmek daha kolay olur.
Tüccar Birliği’nin bu işe ne kadar bulaştığını bilmiyordum. Ancak, karargahlarında bir karaborsa açma yönündeki bu sert hamleyi kabul etmek zorunda kalacaklardı. Büyük bir otoriteye sahip pek çok kişiyle sözde bağlantılı olan bu işi durduramayacaklarına muhtemelen hükmediyorlardı. Elbette zorlanmış olabilirler ama biz bu kadarını öğrenemezdik.
Mekan, Merchant Guild’in karargahıydı. Bana göre karaborsa müzayedesine devam etmek için daha uygun bir yer yoktu. Ayrıca, birçok tüccar oldukça zengin olduğu için müzayedeye doğrudan katılmaları muhtemeldi.
Yakında bir karaborsa açılacağına dair söylentiler olsa bile, mekanı değiştirme ihtimalleri oldukça düşüktü. Üzerinde iyice düşündükten sonra bile, Merchant Guild’in karargahından daha optimize edilmiş bir müzayede yeri bulamadım.
Sarkegaar bir soylu olduğu için Zafer Töreni ve Partisine katılmak zorunda olduğu için bir süre İmparatorluk Sarayından dışarı çıkamayacaktı.
Şimdilik sadece Pazartesi günü katılmaya karar verdi ve Salı’dan itibaren yanımıza katılmak için bazı bahaneler bulacaktı.
Mahkumlar büyük olasılıkla Loyar’ın konuşlandığı Badelz Bölgesi’ndeki Geçit’ten geleceklerdi.
Ancak ben ve Eleris, her ihtimale karşı Zafer Alayı’nın hiç durmadan devam ettiği tarafta nöbet tutuyorduk.
* * *
Pazartesi akşamı.
İmparatorluk Sarayı’nın çevresi insanlarla oldukça kalabalıktı ve havai fişek olarak kullanılan sihrin sesi uzaktan duyulabiliyordu. Bazı sihirbazlar havai fişek gösterisi yapıyor gibiydi.
Alkol ve yemek bedava dağıtılırken, sokaklar alkol ve sarhoşluktan sarhoş insanlarla doluydu. Daha önce birbirini tanımayan, sokaklara kurulan masalarda yan yana oturan, kucaklaşarak sohbet eden, dans eden birçok insan vardı.
Tabii Prenses Charlotte de Gardias’ın mucizevi bir şekilde hayatta kalması da gündemdeki konulardan biriydi. Prensesin dönüşünden bu yana bir süre geçmesine rağmen, Artorius’un cesareti, Müttefik Kuvvetlerin büyüklüğü ve Prenses’in mucizevi bir şekilde hayatta kalması hâlâ herkesin ağzındaydı.
Prensesin doğaüstü bir güç kullanıcısı haline gelmesiyle ilgili konuşmalar da vardı.
Charlotte şu anda Valier’i bulmakla o kadar meşguldü ki, gücünü geliştirmeye pek konsantre görünmüyordu. Aslında Bertus, Charlotte’un kendi kendini yok etmenin eşiğinde olduğunu söyledi ve ben de bir dereceye kadar buna katıldım.
-Prenses açıkça İmparatoriçe olmak zorunda!
-Oh! Bu doğru!
-Böyle zorluklardan kurtulduktan sonra, kesinlikle Tanrı tarafından kutsanmalı!
Ancak halk, Prensesin İmparatoriçe olması gerektiğini söylemekten çekinmedi ve buna karşı çıkan da olmadı. Halk ezici bir çoğunlukla Prenses’i destekledi.
İblis Kral tarafından kaçırıldıktan sonra dramatik bir şekilde kurtarılan bir prenses. Aynı zamanda hayatta kalan tek kişi oydu.
Harika bir hikayeydi. Bertus’un elinde bu hikayeyi alt edebileceği hiçbir şey yoktu. Hala çok uzak bir gelecekte bir Kılıç Ustası olma olasılığı olmasına rağmen. Ayrıca, bir Kılıç Ustası olmak bile harikaydı ama İblis Kral çoktan ölmüştü. Kılıç Ustası olduktan sonra başaracak hiçbir şeyi yoktu.
Bu hikaye tek başına onu İmparatoriçe yapmazdı, ancak halk tarafından desteklenen Charlotte tahta çıkmazsa büyük çatışmaların çıkması doğaldı.
Bana göre şu anda üstün yetenekler sergileyen kişi Bertus’tu. Bununla birlikte, halk Prensesi destekledi ve o, Prens’ten o kadar da aşağı değildi. Bu nedenle Charlotte, tahtın halefi konusunda hâlâ daha elverişli bir konumdaydı.
Artık Zafer Festivali düzenlendiğine göre, İmparatorluk vatandaşlarının Charlotte’un bir sonraki İmparatoriçe olduğunu görmek isteyecekleri açıktı.
Tabii buna aldırış etmeden Zafer Alayı’nın sonunda aralarında tutsakların olduğu bir konvoy olmadığını doğruladık ve Mapo Mahallesi’ne geçmek üzereydik. Kavşak noktasında, yoldan geçen bir grup sarhoşun arasına karıştık.
-Bedava! Bedava diyorum! Dilediğiniz gibi yiyin ve için!
Festivalden ayrı olarak zafer sevincini paylaşmak için bedava yiyecek ve alkol sunan epeyce mağaza vardı. Bu amaçla hanların ve restoranların önüne birçok masa konulmuştur.
Demon Realm uzun zamandır insanların düşmanıydı. Artık yaydıkları korkudan sonsuza dek kurtulmuş olmaları gerçeği bile herkesi neşelendirmeye, hatta bedava yemek dağıtmaya yetiyordu.
Bütün hayatlarını İmparatorluk Başkentinde geçirmiş olsalardı, o zaman hayatları boyunca tek bir iblis kılı bile görmemeleri gerekirdi ve şimdi gelecekte de bir tane bile görmeyeceklerdi. Ancak iblislere karşı korkuları ve nefretleri nereden geliyordu?
Ne de olsa insanlar bilinmeyenden korkuyordu. Aslında İblis Diyarı muhtemelen İnsan Diyarını da fethetmek için planlar yaptı.
Boş bir masaya oturduk. Loyar bir cübbe giyiyordu, Eleris kendisine biraz kılık değiştirme büyüsü yaparken ben hiç kılık değiştirmedim. Ne de olsa Reinhardt ile kıyaslanamayacak kadar tamamen farklı bir forma dönüşmüştüm.
Loyar ağzını açtı.
“Badelz Kapısı’ndan gelen siyah çarşaflarla kaplı bir sürü vagon gördüm.”
“İçlerinde ne olduğunu kontrol ettin mi?”
Loyar soruma yanıt olarak başını salladı. Çevremiz çok gürültülüydü ve Eleris şimdi konuşacağımız şeyi kimse duymasın diye ses geçirmezlik büyüsü yaptı.
Bunun Rotary Çetesi ile ilgisi olmadığı için toplantımızı burada yapmaya karar verdik.
“Onları görmedim, ama sadece koku ve sesten anlayabildim. Eminim onlar.”
Loyar’ın işitme ve koku alma duyusu özellikle gelişmiştir.
“…Sen aslında bir köpek değil misin?”
“Ne?”
“Hayır, yani… sen… tıpkı bir köpeğe çok benziyorsun.”
Yani iyi bir koku ve işitme duyusu vardı, emirleri iyi dinlerdi ve uyurken de vahşi bir köpekten farkı kalmazdı. Tamamen insan formunda bir köpek gibiydi. Bunun nesi vardı?
Senin için bile bir köpek gibiydin, ha?
Loyar sözlerim karşısında şok olmuşa benziyordu ve Eleris ağzını kapatıp güldü.
“O bir köpek değil. O sadece köpeğe çok benzeyen bir insan.”
“Hey!”
Eleris’in sözleriyle Loyar’ın yüzü kızardı. Eleris ayrıca Loyar’la dalga geçerek eğleniyor gibiydi.
“Peki, söylediklerine güveneceğim. Eminsin, değil mi?”
“Evet majesteleri.”
Konvoyun içeriği gizlenmiş olsa da Loyar ses ve kokudan Badelz Kapısı’ndan geçen çok sayıda vagonun iblis mahkumlarla dolu olduğunu anlayabiliyordu.
Loyar gördüklerini anlatmaya devam etti.
“Zafer Alayı’nın tarafını bilmiyorum ama bütün vagonlar sıkı bir koruma altındaydı. İnsanlar onlarla ilgileniyor gibiydi ama kimse onların içinde ne olduğunu bilmiyor gibiydi.”
Bazıları Demon Realm’den ganimet gibi şeyler içerebilirdi. Muhtemelen aynı Geçitten nakledildiler. Bazı vagonlarda mahkumların bir kısmı da bulunuyordu.
“Vagonların çoğu İmparatorluk Sarayı’na doğru hareket ediyor gibiydi, ancak bazıları aynı zamanda Tüccar Loncası’nın karargahına da gidiyordu.”
Loyar muhtemelen araba alayını izlemek için yüksek bir yere çıkmıştı. İmparatorluk Sarayı’na gitmesi gereken vagonlardan bazıları aslında Tüccar Loncası’nın karargahına gidiyordu.
“Toplam 30 vagon vardı. Boyutlarına ve onlardan gelen ses ve kokulara bakılırsa, vagon başına yaklaşık 5 tane olduğunu tahmin ediyorum.”
“Yani yaklaşık 150 kişi…”
Karaborsanın yerini önceden bilmek sayesinde, mahkumların hangi kapıdan refakat edileceğini anlamak oldukça kolaydı. 30 vagon yani yaklaşık 150 savaş esiri karaborsada satılacaktı.
“Hayır, Majesteleri, onların bu miktarın yarısı kadar olduğunu tahmin ediyorum.”
Ancak Loyar tahminim üzerine başını salladı.
“Gerçek sayı neden daha küçük?”
“Hayır, öyle değil Majesteleri. Mahkûmlardan başka şeylerle dolu yaklaşık bir düzine vagon vardı.”
“Başka ne var?”
“Görünüşe göre karaborsada satılan tek mal savaş esirleri değil.”
“Ah… Doğru. Durum bu olabilir.”
Demon Realm’den aldıkları mahkumların yanı sıra, Merchant Guild’e götürmek istedikleri ganimetleri de vagonlara yüklediler. Yirmi vagon mahkumlarla ve diğer on vagon ganimetle doluydu.
Sadece mahkumları değil, Demon King’s Castle’dan çaldıkları eşyaları da karaborsada satarlardı.
“Hmm… Mahkumlardan emin değilim ama çalınan ganimetse bunun İmparatorluk Ailesi tarafından onaylanmama ihtimali olabilir… Yoksa o ganimet satılmak üzere mi belirlenmişti?”
İmparatorluk Ailesi’nin bununla hiçbir ilgisi olmaması ihtimali biraz arttı. Satılacak olan ganimetlerin İmparatorluk Ailesi’nin ilgilenmediği şeyler olma ihtimali de olabilirdi. Ne de olsa İmparatorluk Ailesi’nin bu karaborsadan haberi olmama ihtimali çok azdı.
Mahkumların bulunduğu vagonların çoğu İmparatorluk Sarayı’na gitti. Bu konuda yapabileceğimiz hiçbir şey yoktu.
Bununla birlikte, yaklaşık 100 mahkum, Merchant Guild’in karaborsada görünecekti.
Ne kadar iyi yaptığımıza bağlı olarak kurtarılabilir veya katledilebilirler.
“Önceden bazı bilgiler alabildiğimiz için şanslıyız. Bunun gibi, mahkumların sayısını tespit edebildik. Peki ya güvenlik?”
“Her zamankinden daha sıkı olduğunu onayladım. Tüccar Loncası karargahının her girişinde 10’dan fazla muhafız vardı ve hepsi paralı asker kılığına girmişti ama yaydıkları atmosfer ve görünüşleri kesinlikle sıradan değildi.”
Muhafız kılığına girmiş üst düzey silahlı kuvvetler, Lonca karargahına yerleştirildi. Şövalye falan olup olmadıklarını bilmiyordum ama onları gözetimsiz bırakmak oldukça zor olurdu.
Elbette içeride büyücüler de olacaktı.
“Tamam… Şimdi bir şekilde Tapınak Şövalyelerini oraya baskın yapmaya zorlamalıyız…”
Köleler olarak hayatlarını kurtarabilirlerdi ama ne olursa olsun iblis olarak kalacaklardı.
Onlara özgürlüklerini vermek için hayatlarını riske atmaya değip değmeyeceğinden emin değildim.
Ancak İblis Diyarının son lideri olarak bir karar verdim. İblis Diyarını yeniden inşa etmeye hiç niyetim yoktu ama onları kurtarmaya karar vermiştim.
Yavaş yavaş bir liderin, bu kararın doğrularını ve yanlışlarını tartışmadan önce belirli bir yargıda bulunan ve bu yargıyı mükemmel bir şekilde uygulayan bir kişi olması gerektiğini fark etmeye başladım.
Operasyonumuzun başarısızlığı nedeniyle hepsi Tapınak Şövalyeleri tarafından katledilirse, buna dayanabilir miydim? Benim ihmalim yüzünden yüzlerce can gidebilir, aklım bunu kaldırabilir mi?
Bazıları hayatlarını sürdürmek için özgürlüklerini feda etmek isteyebilir.
Asla bilemezdim.Reklamlar
Bu yüzden, sakin olmaya karar verdim.
“Bu bilgiyi yakalanmadan Tapınak Şövalyelerine iletmenin bir yolunu bulmalıyım.”
Kesinlikle başaracağım.
Benim yeteneğim bu inancı gerçeğe dönüştürecekti.
Gücüm henüz bunu yapamıyordu ama en azından sakinleşmeme yardımcı oldu.