aslında klasik anlamında bir risotto değil yaptığım. bir kere pirinç değil. ikincisi ve de daha önemlisi klasik yavaş-yavaş-su-ekle-çektir yöntemiyle yapılmadı. zaten olmaz da, zira buğdayın pişme süresi ciddi uzun.
önce buğdayları ısladım. maalesef yeterince uzun değil, sadece birkaç saat. sonra tavuk suyunda haşladım. hiç tuz koymadan. suyu biraz bol kalsın, suyunu kullanayım diyordum, olmadı. hatta nerdeyse dibi tuttu, zor yakaladım. 2 dakika fazla unutsaydım, dibi kömür olacaktı. ucundan döndüm diyebilirim.
buğdaylar haşlanınca, sıçandişi soğan, incecik taze sarımsak ve taze soğanın yeşillerinden hazırladım. soğanları zeytinyağında öldürdüm. biraz deniz tuzuyla. bu arada kendimize de bir şişe beyaz şarap açtım, ondan da 1/2 bardak ayırdım kenara. hafiften ölmüş soğanlara, doğranmış taze sarımsakları kattım. onlar da sündü. son dakika da ince şeritler halinde dilimlediğim enginarları ekledim. son dakika çünkü kararsın istemedim. biraz daha tuz, az taze çekilmiş karabiber, bir de limon kabuğu. 2 dakika karıştırdım ve beyaz şarabı ekledim. taa ki şarap tamamen uçuncaya kadar. sonra taze iç bezelyeler ve buğday. dedim ya yeterli suyu yoktu, biraz da kaynak su ilave ettim, fazla değil. üstünü örttü-örtmedi gibi. karıştırdım, kapağını kapadım. buğdaylar aslında pişmişti, ama enginarların ve bezelyelerin biraz daha zamana ihtiyacı vardı. Allahtan buğday öyle kolaycacık çamur olan bir malzeme değil. pirinç gibi değil yani. zaten çok da uzun sürmedi. suyunu çekti, ama kuru da olmadı, şöyle hafiften ıslak.
içine dahe evvel doğradığım taze soğanın yeşil kısımlarını ve o anda doğradığım taze mercanköşk ve fesleğenle-nane arası bir ot -ismini bilemiyorum- koydum. otlara taze derken, hakikaten taze; balkondaki saksıdan yoldum. peynir-krema falan yok. gerçi parmesan yakışırdı, ama yoktu n’apalım. dünyanın sonu değil. olduğu haliyle de şiddetle iyi oldu. afiyetle yedik.