Hz. Ali de Hz. Peygamber'in izini kaybettirmek için Rasûlullah'ın yatağına yattı. Müşrikler de onu yakalamak için sabaha kadar müzakere edip durdular. Böylece sabah oldu. Sabah olunca baktılar ki Hz. Ali kapıdan çıkıyor. Hz. Ali'den Peygamber'i sordular Hz. Ali;
"Ben bilmiyorum" dedi. Böylece anladılar ki, Hz. Peygamber Mekke'den çıkmıştır. Her yöne koştular, Hz. Peygamber'i aramaya başladılar. Konakların halkına onu yakalamalarını, buna karşılık kendilerine şu kadar mükâfat verileceğine dair haberler gönderdiler. Hz. Rasûlullah ile Hz. Ebubekir'in içinde bulunduğu mağaraya da geldiler. Mağaranın tam tepesine çıktılar. Hz. Peygamber onların seslerini işitti ve Hz. Ebubekir korktu. Ve; "Üzüntü ile korku bana hücum ettiler" dedi.
İşte o zaman Hz. Peygamber, Hz. Ebubekir'e; "Sakın üzülme, kesinlikle Allah bizimle beraberdir" buyurdu ve dua etti. Bunun üzerine Allah onun kalbine güven verdi. Nitekim, Kur'an da buna işaret eder:
"Allah onun üzerine sekinesini indirdi. Onu, onların görmediği askerlerle takviye etti. Kafir olan kimselerin kelimesini en alçak kıldı. Allah'ın kelimesi de en yücedir. Allah galiptir, hikmet sahibidir" (Tevbe: 9/40).