TL; DR. Benim sorum: Aşağıdaki kaynaklar, Napolyon'un çalışkanlığına ve azmine rağmen, Fransızcasını hiçbir zaman anadili akıcı olan bir konuşmacı düzeyine çıkarmadığını doğrulamaktadır.
Peki, özellikle 1769'dan 1821'e kadar daha seçkinci olan Fransa'da nasıl başarılı oldu?
İsteğe Bağlı Ek Bilgiler:
[Kaynak:]… Her zaman belirgin bir Korsika aksanıyla konuşuyordu ve Fransızcayı doğru şekilde hecelemeyi asla öğrenmedi.[17]'…
Kaynak: Napolyon: Bir Dahiyi Eğitmek, J. David Markham tarafından
Autun'dayken, Napolyon Fransızca öğrenmek zorunda kaldı; Fransızların müstakbel imparatoru henüz bu dili konuşamıyordu. çaba iyi gitmedi. Napolyon ezberlemeyi zor buldu ve doğal acele etme eğilimi, dil çalışmasında ona pek iyi gelmedi. Daha da kötüsü, Fransızcası güçlü bir Korsika aksanına sahipti (ve her zaman da öyle olacaktı), bu gerçeği okul hayatı boyunca ona hiçbir iyilik yapmamıştı. Yine de, Autun'da üç ay geçirdikten sonra, Napolyon konuşma Fransızcası öğrenmişti ve dil sınavlarını geçmeyi başardı.
… Subay olma fırsatı neredeyse yalnızca soylulara ve neredeyse yalnızca yerli Fransızlara ayrılmıştı. Sistemin elitist olduğunu söylemek yetersiz kalır…
Daha da kötüsü, Napolyon Fransız bile değildi! Doğru, Korsika bir Fransız toprağı olmuştu, ama Fransızlar Korsikalılar hakkında çok düşük bir görüşe sahipti (asil veya başka türlü), onları barbarların bu tarafı olarak görmek… Korsika'da Napolyon'un ailesi toplumsal ölçekte oldukça yüksekti. Brienne'de neredeyse dipteydi.
Buna Napolyon'un çok iyi Fransızca konuşmadığı gerçeğini ekleyin (ve ağır bir Korsika aksanıyla konuştu)ve Napolyon'un çok zor olabilecek bir duruma adım attığı açıktı…
Neyse ki Napolyon için, bu dönemde Fransa'da Fransızcayı iyi konuşmamak hala çok yaygındı. 1794'te nüfusun sadece onda biri akıcı Fransızca konuşuyordu. Napolyon öncesi devrimci hükümet, Paris dışındaki tüm Fransız lehçelerini resmi iş için yasaklayarak bunu düzeltmek için adımlar attı, ancak kaynakları insanları eğitmek ve dilin evrensel olarak konuşulmasını sağlamak için ayırmadı.
Mao Zedong, standart Çince (Putonghua, diğer adı Mandarin) konuşmayı hiçbir zaman öğrenmedi; sadece diğer illerdeki Çinlilerin anlaşılmaz bulduğu Hunan lehçesini konuşabiliyordu. Bu onun Çin'in mutlak lideri olmasını engellemedi.
Fransa ve Kuzey Avrupa, 1809–12
İsveçli Gustav IV Adolf Mart 1809'da tahttan çekildi. Charles XIII olarak onun yerine geçen amcası, Finlandiya'yı bırakan 17 Eylül Fredrikshamn anlaşmasıyla Rusya ile barış yaptı. İsveç daha sonra 6 Ocak 1810 tarihli Paris anlaşmasıyla Fransa ile barış yaptı ve Kıta Sistemine katıldı (en azından resmi olarak). Bernadotte İsveç tahtının varisi Charles XIV John olarak seçildiğinde, Napolyon İsveç tarafından Büyük Britanya'ya karşı bir savaş ilanı aldı (17 Kasım). Bunun hiçbir etkisi olmadı ve Bernadotte kısa süre sonra İskender'e Fransız etkisinden bağımsız kalacağını ve Fredrikshamn anlaşmasına sadık kalacağını söyledi.
Fransız-Rus ilişkileri, 1810'un başlarında, Napolyon'un Avusturyalı arşidüşes Marie-Louise ile nişanının, Alexander'ın annesinin Napolyon'un Rus imparatorluk ailesiyle bir evlilik ittifakı teklifini reddettiğini açıklamasından önce duyurulmasıyla daha da kötüleşti. Öneri hoş karşılanmadıysa, sonuç önemsizdi ve Viyana'daki Fransız etkisinin büyümesi İskender'in Fransız vesayeti konusundaki sabırsızlığını artırdı. Kıtasal Sistemin Rusya'ya yol açtığı zorluklar, Napolyon'un Fransız çıkarlarının söz konusu olduğu ticari önlemlerinin gevşetilmesine izin verme konusundaki kendi örneğiyle birlikte, İskender'in ukase 31 Aralık 1810 tarihli (“kararname”). Kara yoluyla bazı ithalatı yasakladı (menşei Fransız imparatorluğu ve uydu devletlerdi), bazı Fransız malları üzerindeki vergileri iki katına çıkardı ve Rus limanlarını tarafsız nakliye ve İngiliz mallarına açtı. Bundan önce, Napolyon, Oldenburg'u ilhak etme yönünde açık bir şekilde düşmanca bir yol izlemişti. O andan itibaren Fransa ve Rusya savaşa hazırlandı.
1811'in başlarında Napolyon, doğu sınırını korumak için Almanya'da yalnızca Varşova Dükalığı'nın 50.000 askerine ve 45.000 Fransız'a sahipti. Ruslar yakında 240.000 adamını sahaya koyabilirdi. İskender, Polonyalıların ona katılıp, sonra da ona katılabileceğine inandığı 50.000 Prusyalıyla birlikte olursa, "bir darbe indirmeden Oder'e ilerleyebileceği" sonucuna vardı. Bu plan, İskender'in Polonya'yı yeniden yapılandırma teklifine rağmen Polonyalılar taraf değiştirmeyi reddettiğinde düştü. Napolyon 1811 baharında tetikte kaldı ve 16 Ağustos'ta Haziran 1812'de başlayacak bir Rus seferinin genel planını tartışıyordu.
Aralık 1811'de Napolyon, Avusturya'nın Rusya'ya karşı yürüteceği sefer için 30.000 asker sağlamak için gayri resmi anlaşmasını sağladı ve 24 Şubat 1812 tarihli bir antlaşma ile Prusyalı Frederick William, Prusyalı yurtseverlerin dehşetine rağmen, ülkesinin Grande Armée tarafından işgaline rıza gösterdi. Rusya'ya doğru yola çıktı ve ona malzeme ve malzeme sağlamayı (maliyet Tilsit tazminatının dengesine göre belirlenecek) ve ayrıca 20.000 kişilik bir birlik gönderip tam güçte tutmayı taahhüt etti. Ancak hem Avusturya hem de Prusya, İskender'e gelecek sefer için ciddi bir çaba göstermeyeceklerini bildirdiler. Napolyon, Bernadotte'nin Norveç'i İsveç'e ilhak etme planına karşı çıkarak ve İsveç'in sömürge mallarını dışlamadaki başarısızlığına misilleme olarak İsveç Pomeranya'sını (Ocak 1812) işgal ederek Bernadotte'u gücendirdi. Bernadotte bu nedenle Rusya ile ittifak kurmaya çalıştı ve 5-9 Nisan 1812 tarihli anlaşmayla, Fransızlar Rusya'ya yeterince derinden girdiğinde İsveçlilerin Almanya'yı işgal etmesi ve Rusların daha sonra İsveçlilere Norveç'i ilhak etmesine yardım etmesi gerektiği düzenlendi. 28 Mayıs'ta Rusya, Türkiye ile barış yaptı.
Marie Louise
Avusturya arşidüşes Marie-Louise, 1791'de Avusturya Arşidükü Francis ve ikinci karısı Napoli ve Sicilyalı Maria Theresa'nın çocuğu olarak doğdu. Babası bir yıl sonra II. Francis olarak Kutsal Roma İmparatoru oldu. Marie-Louise, babası aracılığıyla İmparatoriçe Maria Theresa'nın büyük bir torunu ve dolayısıyla Marie Antoinette'in büyük bir yeğeniydi. Aynı zamanda Marie Antoinette'in en sevdiği kız kardeşi Napoli Kraliçesi Maria Carolina'nın anne tarafından torunuydu.
Marie-Louise'nin oluşum yılları, Fransa ve ailesi arasındaki bir çatışma dönemiyle çakıştı, böylece Fransa ve Fransız fikirlerinden nefret edecek şekilde yetiştirildi. Sonunda kız kardeşi Marie Antoinette'in ölümüne neden olan Fransız Devrimi'ni küçümseyen büyükannesi Maria Carolina'dan etkilendi. Maria Carolina'nın Napoli Krallığı da Napolyon liderliğindeki Fransız kuvvetleriyle doğrudan çatışmaya girdi. Üçüncü Koalisyon Savaşı, Avusturya'yı yıkımın eşiğine getirerek Marie-Louise'in Napolyon'a karşı kızgınlığını artırdı. İmparatorluk ailesi 1805'te Viyana'dan kaçmak zorunda kaldı Marie-Louise, 1806'da Viyana'ya dönmeden önce Macaristan'a ve daha sonra Galiçya'ya sığındı. Napolyon, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun nihai olarak dağılmasına da doğrudan katkıda bulundu ve Maria-Louise'nin babası unvanından feragat etti. Avusturya İmparatoru olarak kalmasına rağmen Kutsal Roma İmparatoru. 1809'da Fransa ve Avusturya arasında başka bir savaş patlak verdi ve Avusturyalılar için başka bir yenilgiyle sonuçlandı. İmparatorluk ailesi tekrar Viyana'dan kaçmak zorunda kaldı.
Bu Gizli Silah Napolyon'un Avrupa'yı Neredeyse Fethediyor
İmparatorun seçkin zırhlıları ve karabinaları, şok taktikleriyle savaş alanına hakim oldular.
Çoğu tarihçi, Napolyon'un büyük bir askeri yenilikçi olmadığı konusunda hemfikirdir. Bunun yerine, savaşlarını, Mareşal de Broglie'nin askeri bölünmeler sistemi, Jean de Gribeauval'ın standartlaştırılmış topçuları ve 1791'deki etkili Fransız piyade tatbikatı düzenlemeleri gibi diğerlerinin yeniliklerini zekice birleştirerek kazandı. Bu açıdan, Napolyon'un askeri fikirleri uyumluydu. 19. yüzyılın başlarında Avrupa askeri düşüncesinin genel yönü ile. Bununla birlikte, Napolyon önemli bir şekilde yenilik yaptı: 18. yüzyılda Avrupa süvarilerinin çoğu zırhlarını atmışken, Napolyon ağır süvariler için bir fanatikti ve at sırtında büyük bir zırhlı birlik, seçkin zırhlıları ve karabinaları yeniden kurdu. . Bu görünüşte çağdışı gelişme, onun askeri mirasının önemli bir parçasıydı ve askeri bilime yaptığı kalıcı katkılardan biri olarak hatırlanmalıdır.
Napolyon'un Ağır Süvarilerinin Kısa Tarihi
Napolyon, kesin askeri zaferler elde etmek için ağır süvarilerin gerekli olduğunu düşündü. "Süvari olmadan," dedi, "savaşlar sonuçsuz." Ağır süvarileri, ortaçağ şövalyeleri gibi, eve hücum etmek ve düşmanın savaş hattını çökertmek için tasarlanmış nihai şok silahıydı. Napolyon'un ağır süvari için istihdam kavramı, 1803'te Bologne Kampında ağır süvari kuvveti talimi yapmak için ilk çabasından, 1815'te Waterloo'daki son yenilgisine kadar tutarlı kaldı; burada 13.000 adam ve attan oluşan süvari kuvveti 8.000'den fazla ağır süvari içeriyordu. süvari. Napolyon, ağır süvarilerini her zaman kendi kontrolü altında bir yığın "yedek" haline getirdi. Bunu tipik olarak umutsuz ihtiyaç zamanlarında ya da (başarı için piyade desteğine güvenmesine rağmen) askeri zaferden çok büyük bir pay aldığı bükülen bir düşmana son bir darbe indirmek için yaptı. Napolyon, ağır süvarilerini özgürce kullandı, suçlamalarının hem büyük kayıplara yol açacağını hem de alacağını kabul etti. Ne pahasına olursa olsun nakavt darbesinin bu arayışı, mareşallerin tipik olarak zayiattan kaçınmaya çalıştığı on sekizinci yüzyılın sınırlı savaşlarından önemli bir kopuştu.
Ağır süvari, saltanatı boyunca Napolyon'a iyi hizmet etti. 1799'da tek bir süvari alayı devraldı ve 1804'te kolordu on iki alaya çıkardı. Napolyon ilk olarak yeniden düzenlenen ve yeniden zırhlı zırhlı süvarilerini 1805'te Austerlitz savaşında Avusturyalılara karşı savaşmak üzere görevlendirdi. Onu etkilediler ve Austerlitz'den sonra zırhlı süvarileri “diğer süvarilerden daha faydalı” ilan etti. Napolyon, 1806'da Jena'da Prusya'ya karşı kazandığı zafer için zırhlıların zamanında bir suçlamada bulunduğunu belirtti. Fransız süvarileri, 1807'de Eylau ve Friedland savaşlarında da kilit roller oynadılar. Ve 4.000 zırhlı, 1809'da Wagram'da Avusturya ilerlemesini ünlü bir şekilde durdurarak, defne kazandı. tarihçi Andrew Roberts'ın "süvarilerin Napolyon savaş alanında son kararlı kullanımı" dediği şey.
1809'dan sonra her zamankinden daha kalabalık olan savaş alanlarında topçu giderek daha baskın hale gelse de, Napolyon'un ağır süvari çılgınlığı azalmamıştı. iki alay Carabiniers-à-Cheval 1809'da göğüs zırhları ve neoklasik miğferler aldı ve Fransız ağır süvari birlikleri, Eylül 1810'da, alay başına ortalama 800'den fazla asker ile on altı zırhlı süvari alayının en yüksek gücüne ulaştı. Zırhlı süvariler ve jandarmalar 1812'de Borodino'da yiğitçe savaştılar ve burada zayıf bir şekilde yerleşik bir Rus tabyasını ele geçirdiler, ancak bu muharebe seferin gidişatını değiştiremedi. NS Grande Armée'nin Rusya'dan müteakip geri çekilme, ağır süvari birliklerinin sonunu belirleyici bir güç olarak işaret etti. Fransız süvari generali Étienne de Nansouty, "süvarilerin atları," diye hatırlıyordu, "maalesef vatanseverliklerini sürdüremedikleri için yol kenarına düştüler ve öldüler." Napolyon onların binişlerinden asla mutlu olmayacaktı.
Bir Silah Sistemi Olarak Zırhlı Süvari
Napolyon'un ağır süvarileri zırhlarıyla tanımlandı. Zırhlı ve karabinalı alaylar, hem göğüs zırhından hem de arka plakadan oluşan 16 kiloluk zırhlarının ve demir miğferlerin ağırlığını taşıyabilmek için en güçlü askerleri ve en az 160 santimetre boyunda en büyük atları aldı. Napolyon tüfekleri hatalıydı ve ateş hızı düşüktü, bu nedenle zırhlar, piyadeleri hızla hücum eden süvariler için önemli bir koruma sağlıyordu. Carabinier Antoine Faveau'nun ünlü top mermisi delinmiş zırhı, Musée de l'Armée topçuların Napolyon süvarilerini savaş alanından kelimenin tam anlamıyla nasıl havaya uçurduğunun korkunç bir hatırlatıcısı, göğüs zırhları muhtemelen tüfek ateşini boyun eğdikleri sıklıkta durdurdu.
Zırhın yakın dövüşte ne kadar yararlı olduğunu değerlendirmek daha zordur, çünkü çağdaş kaynaklar, zırhın teorik olarak hafiflettiği keskin uçlu silahlardan kaynaklanan gövde yaralanmalarının oluşturduğu risk konusunda hemfikir değildir. Bir yandan, birçok Napolyon güzel kılıçlar uçlarına kadar tekrarlanan kılıç ve mızrak yaralarından kurtuldu, bu da keskin uçlu silahlardan korunmanın neredeyse gereksiz olduğunu düşündürdü. Öte yandan, göğsünden veya karnından bıçaklanmak son derece vahim ve çoğu zaman ölümcüldür, bu nedenle zırhsız birlikler arasında gövde yaralanmalarından kaynaklanan muharebe ölümlerinin sayısı, hayatta kalma yanlılığı nedeniyle küçümsenebilir. Sağlanan fayda zırhının bir göstergesi, ünlü bir istatistiğe göre, arka plakaların bile yakın dövüşte birçok hayat kurtarmasıdır: Fransız süvarileri, 1809'da Eckmühl savaşında arka plaka takmayan Avusturyalı süvari süvarileriyle tanıştığında, "Avusturyalıların oranı bir Fransız için yaralı ve ölü sayısı sırasıyla sekiz ve on üçtü.”
Her şeyden önce, zırh, kullanıcısına psikolojik faydalar sağladı. Napolyon'dan Mareşal Auguste de Marmont, "Piyadeyle çarpışmak için", "ateşten yeterince korunan ve korkusuzca karşı koymak için korunan ağır ve demir kaplı süvari gereklidir" dedi. Zırhlıların daha cesur olduğu fikri, Napolyon'un saltanatından sonra bir yüzyıl boyunca Fransa'da geleneksel askeri bilgelik olarak kaldı. Savaşta ahlaki gücün öneminin ünlü savunucusu Ardant du Picq, 1870 tarihli kitabında şöyle yazmıştı: Savaş Çalışmaları cuirassier'ların "tarih boyunca tek başlarına, sonuna kadar hücuma geçtiler ve hücum ettiler". Zırhlı süvarileri “ahlaki nedenlerle açıkça gerekli” olarak değerlendirdi. Savaş Çalışmaları Büyük Savaş boyunca önemli bir Fransız askeri ders kitabı olarak kaldı, belki de kısmen Fransız süvarilerinin neden Batı Cephesi'nde zırhlarını Ekim 1915'te bıraktıklarını kısmen açıklıyordu. O zamana kadar zırhın sağladığı ahlaki faydalar azalmıştı ve ABD Ordusu, siper savaşı için neo-Gotik zırh tasarlamak için, kullanışlılığına rağmen, zırhın “şansını denemeyi” tercih eden “asker için çok az iyilik bulduğu” sonucuna vardı.
Ağır süvarinin kılıcı, zırhı kadar önemliydi. Ağır süvariler aralıklı olarak tüfek ve tabanca taşırken, ateşli silahları yardımcı silahlardı ve hücum ederken kullandıkları silah kılıçtı. 1801'de tanıtılan Fransız ağır süvari kılıcı 97 santimetre uzunluğundaydı ve rahatsız edici derecede ağır olmasına rağmen Napolyon'un zırhlı süvarilerine ölümcül bir ileri erişim sağladı. Bir mızrak gibi, bıçakla kesmek için değil, ucuyla saplamak içindi. Napolyon'un süvarilerine Wagram'a hücum etmeden önce hatırlattığı gibi, "Ne sabret pas! Pointez! Pointez!(Kesmeyin! Kılıçlarınızın uçlarını kullanın! Puanları kullanın!).
Gerçekten de ağır süvari kılıcı o kadar uzundu ki, bazı yönlerden Napolyon'un kılıç ustaları pratikte mızrak olan bir kılıç icat etmişti. Napolyon, M. de Lessac'ın 1783 tarihli kitabından etkilendiği için muhtemelen buna aldırış etmedi. De l'esprit militairesüvari için en etkili şok silahının mızrak olduğunu savundu. 1811'de Napolyon, ağır süvarilerle tugay yapmayı planlayan altı zırhsız mızraklı alayı yarattı. Etkili piyade karşıtı birlikler olduklarını kanıtladılar ve ağır süvarileri iyi bir şekilde tamamladılar. Gerçekten de Waterloo'dan sonra mızrak bir rönesans geçirdi ve Auguste de Marmont ve Antoine-Henri Jomini gibi önde gelen askeri yorumcular mızrağın süvari için üstün bir piyade karşıtı silah olduğunu ve geniş çapta yeniden kullanılması gerektiğini savundular.
Ancak Napolyon, her zaman zırhlı ağır süvarileri mızraklılara tercih etti. Zırhlı süvarilerini piyadelere saldırmak için “dünyanın en iyi süvarileri” olarak görüyordu.
Napolyon Zırhlı Süvarilerini Değerlendirmek: Yenilik mi, Ortaçağ Anakronizmi mi, Her İkisi mi?
Napolyon'un zırhlı süvarilerin savaşı kazanan bir güç olduğu değerlendirmesine herkes katılmadı. Hafif Tugay'ın Hükmü'ndeki rolüyle ünlü İngiliz askeri yazar ve süvari Yüzbaşı Louis Nolan, 1851 tarihli etkili incelemesinde esprili bir dille konuşuyordu. Süvari: Tarihi ve Taktikleri İsmi açıklanmayan bir Avusturya imparatorundan alıntı yapan "Zırh, kullanıcıyı korur ve başkalarını yaralamasını engeller". zırhlı mızraklıların performansı neden kötüydü: mızraklı süvari düşmana şok vermek için hız ve momentuma güveniyordu, ancak zırhlı süvariler daha ağır ve daha yavaştı.) Diğer askeri yorumcular zırhlı süvarileri boşuna bir gerileme olarak değerlendirdiler.Büyük Prusyalı askeri teorisyen Carl von Clausewitz acemice yazdı onun klasiği Savaşta Napolyon'un ağır süvariler olmadan muharebeleri kazanmakta sorun yaşamadığını, ancak ağır süvari olmadan Napolyon'un tipik olarak daha az savaş ganimetini ele geçirdiğini ve dolayısıyla daha az zafer elde ettiğini. Clausewitz, Bonaparte'la alay ederek, "Yalnızca zafer her şey değildir," diye yazdı, "ama sonuçta gerçekten önemli olan bu değil mi?" Doğru bir şekilde, süvarilerin gelecekteki savaş alanlarında daha az yaygın hale geleceğini ve topçuların daha yaygın olacağını tahmin etti. Ancak bu eğilimi Napolyon savaşları sırasında tespit etmek zordu ve bu yüzden belki de nihai kibirde, Napolyon'un son askeri kumarı, çığlık atan 5.000 zırhlıdan oluşan umutsuz bir suçlamaydı. “Yaşasın İmparator!” 1815'te Waterloo'da. Süvariler zamanından önce işlendi ve İngiliz hattını kırmayı başaramadı.
Merovenjler, 5. yüzyılın ortalarından itibaren büyük ölçüde eski Galya'ya karşılık gelen bir bölgede (Latince Francia olarak bilinir) Frankları yönetmeye gelen bir Salian Frank hanedanıydı.
Clovis, Roma Katolikliğine dönüşen ilk Germen hükümdarıydı. Franklar, Frank krallığı ile Roma Katolik Kilisesi arasındaki ittifakı başlatan bir olay olan Clovis'in vaftizini takiben Hıristiyanlığı benimsemeye başladılar. Öyle olsa bile, Merovenj kralları büyük ölçüde Papa'nın kontrolü dışındaydı.Katolik komşularıyla birlikte ibadet edebildikleri için, yeni Hıristiyanlaştırılmış Franklar, yerel Gallo-Romalı nüfus tarafından Arian Vizigotlar, Vandallar veya Burgonyalılardan çok daha kolay kabul gördüler. Merovenjler böylece batıdaki krallıkların en istikrarlısı olduğunu kanıtlayan şeyi inşa ettiler.
Frank geleneğini takiben krallık Clovis'in dört oğlu arasında paylaştırıldı ve sonraki yüzyılda bu bölünme geleneği devam etti. Birkaç Merovenj kralı aynı anda kendi krallıklarını yönettiğinde bile, krallık - geç Roma İmparatorluğu'ndan farklı olarak değil - tek bir varlık olarak düşünülmüştü. Harici olarak, krallık, farklı krallar tarafından bölündüğünde bile birliği korudu ve 534'te Burgonya'yı fethetti. Ostrogotların düşüşünden sonra, Franklar da Provence'ı fethetti. Dahili olarak, krallık Clovis'in oğulları arasında ve daha sonra kendi aralarında ve birbirlerine karşı müttefik olan farklı krallar arasında sık sık savaş gören torunları arasında bölündü. Bir kralın ölümü, hayatta kalan kardeşler ve merhumun oğulları arasında farklı sonuçlarla çatışma yarattı. Sık savaşlar nedeniyle, krallık bazen tek bir kral altında birleştirildi. Bu, krallığın sayısız parçaya bölünmesini engellese de, bu uygulama kraliyet gücünü zayıflattı, çünkü savaşta desteklerini sağlamak için soylulara taviz vermek zorunda kaldılar.
Her Frenk krallığında Saray Belediye Başkanı devletin baş memuru olarak görev yaptı. Sekizinci yüzyılın başlarından itibaren, Avustralyalı Belediye Başkanları krallıktaki gerçek gücü kullanma eğilimindeydiler ve yeni bir hanedanın temelini attılar.
Karolenjliler yedinci yüzyılın sonlarında güçlerini pekiştirdiler ve sonunda saray ve dux ve prensler Francorum kalıtsal ve olma fiili tahtın arkasındaki gerçek güçler olarak Frankların yöneticileri.
Pepin, sarayın belediye başkanları tarafından halihazırda kullanılmakta olan yetkiyi yasallaştırmak için papadan krallıkta gerçek gücü kullananın yasal yönetici olması gerektiğine dair bir karar istedi ve aldı. Bu karardan sonra taht boş ilan edildi. Childeric III tahttan indirildi ve bir manastıra kapatıldı.
Eski geleneğe göre, Pepin daha sonra ordusunun büyük bir kısmı (asilliğin Papalık boğasını onurlandırmama eğiliminde olması durumunda) ile birlikte bir Frank soyluları meclisi tarafından Frankların Kralı seçildi. Bu tür seçimler nadiren olsa da, Germen hukukundaki genel bir kural, kralın önde gelen adamlarının desteğine güvendiğini belirtti. Bu adamlar, eski liderin karlı bir savaşta onlara önderlik edemeyeceğini düşündüklerinde yeni bir lider seçme hakkını saklı tuttular. Daha sonra Fransa'da krallık kalıtsal hale gelirken, daha sonraki Kutsal Roma İmparatorluğu'nun kralları, seçmeli geleneği ortadan kaldıramadıklarını kanıtladılar ve İmparatorluğun resmi olarak 1806'da sona ermesine kadar seçilmiş yöneticiler olarak devam ettiler. 754'te Papa, Alpleri geçerek Pepin'in seçilmesini yeniden onayladı. ve yeni kralı, Eski Ahit tarzında, Rabbin Seçilmişi olarak şahsen meshederek.
Papa'nın eyleminin arkasında güçlü bir koruyucuya olan ihtiyacı yatıyordu. 751'de Lombardlar, İtalya'daki Bizans hükümetinin merkezi olan Ravenna Eksarhlığı'nı ele geçirmiş, papadan haraç talep ediyor ve Roma'yı kuşatmakla tehdit ediyorlardı. Pepin'in taç giyme töreninin ardından papa, yeni hükümdarın İtalya'ya silahlı müdahale vaadini ve fethedildikten sonra papalığa Ravenna Eksarhlığı'nı verme sözünü güvence altına aldı. 756'da bir Frank ordusu, Lombard kralını fetihlerinden vazgeçmeye zorladı ve Pepin, Ravenna'yı resmen papaya verdi. "Pepin Bağışı" olarak bilinen hediye, papayı çapraz olarak kuzey İtalya'ya uzanan bir bölge şeridi olan Papalık Devletleri üzerinde geçici bir hükümdar yaptı.
En büyük Karolenj hükümdarı, 800 yılında Roma'da Papa III.
Karolenjliler, İmparatorluğun bölünmezliği kavramı da kabul edilse de, hayatta kalan oğullar arasında mirasları paylaşmaya ilişkin Frank geleneğini izlediler. Karolenjliler, imparatorluğun çeşitli bölgelerinde (regna) oğullarını (alt)kral yapma pratiğine sahiptiler ve babalarının ölümü üzerine miras alacaklardı. Karolenj İmparatorluğu'nun birkaç kralı olsa da, imparatorluk onuru yalnızca en büyük oğula verildi.
Charlemagne'nin bebeklikten sağ kurtulan üç meşru oğlu vardı: Neustria Kralı Genç Charles, İtalya Kralı Pepin ve Aquitaine Kralı Louis. İçinde Divisio Regnorum 806'da Charlemagne, Charles the Younger'ı imparator ve baş kral olarak halefi olarak seçmiş, Frank'in kalbi Neustria ve Austrasia'yı yönetirken, Pepin'e Charlemagne'nin fetih yoluyla sahip olduğu Lombardiya'nın Demir Tacı'nı vermişti. Louis'in Aquitaine krallığına Septimania, Provence ve Burgundy'nin bir kısmını ekledi. Ancak Charlemagne'nin diğer meşru oğulları öldü – Pepin 810'da ve Charles 811'de – ve sadece Louis, 813'te Charlemagne ile ortak imparator olarak taç giymeye devam etti. İtalya Kralı Pepin, bir oğlu Bernard'ı geride bıraktı. 814'te Charlemagne'nin ölümü üzerine Louis, tüm Frank krallığını ve tüm mülklerini miras aldı (ardıl temsil kavramı henüz tam olarak kurulmamıştı). Ancak Bernard'ın babasının alt krallığı olan İtalya'nın kontrolünü elinde tutmasına izin verildi.
Dindar Louis'in ölümünün ardından, hayatta kalan yetişkin Karolenjliler, imparatorluğu üç krallığa bölen ve Lothair I'e emperyal statü ve nominal bir lordluk veren Verdun Antlaşması ile biten üç yıllık bir iç savaşla savaştılar.
Karolenjliler, muhtemelen mirasçılar arasındaki çekişmeyi önlemek ve krallığın bölünmesine bir sınır sağlamak için gayri meşru çocuklara mirasa izin vermemeleri bakımından Merovenjlerden önemli ölçüde farklıydı. Bununla birlikte, dokuzuncu yüzyılın sonlarında, Karolenjliler arasında uygun yetişkinlerin olmaması, meşru bir Karolenj kralının piç çocuğu olan Karintiyalı Arnulf'un yükselişini gerektirdi.
Karolenjliler 888'de İmparatorluğun hükümdarlığının çoğunda yerlerinden edildiler. 911'e kadar Doğu Francia'da hüküm sürdüler ve 987'ye kadar aralıklı olarak Batı Francia tahtını ellerinde tuttular. Hükümranlık ayrıcalıklarını iddia etseler de, kalıtsal, Tanrı vergisi hakları ve Kilise ile her zamanki ittifakları, seçim monarşisi ilkesini engelleyemediler ve propagandaları uzun vadede onları başarısızlığa uğrattı. Karolenj Harbiyeli şubeleri, son kral 987'de öldükten sonra Vermandois ve Aşağı Lorraine'de hüküm sürmeye devam etti, ancak hiçbir zaman prenslik tahtları aramadılar ve yeni yönetici ailelerle barış yapmadılar.
Hugh Capet'in seçilmesi Edit
977'den 986'ya kadar, Frank Dükü Büyük Hugh'un oğlu Hugh Capet, Karolenj kralı Lothair'e hükmetmek için Alman imparatorları Otto II ve Otto III ve Reims Başpiskoposu Adalberon ile ittifak kurdu. 986'da, adı dışında her şeyde kraldı. Lothair'in oğlu Louis V Mayıs 987'de öldükten sonra, Adalberon ve Aurillac'lı Gerbert, Hugh Capet'i kralları olarak seçmek için bir soylular meclisi topladılar.
Taç giyme töreninden hemen sonra Hugh, oğlu Robert'ın taç giyme töreni için bastırmaya başladı. Hugh'un kendi iddiasına göre nedeni, Barselona'nın II. Borrel'ini taciz eden Mağribi ordularına karşı bir sefer planladığı, bu asla gerçekleşmeyen bir istila ve ülkenin istikrarının, sefer sırasında ölmesi halinde iki kralı gerektirmesiydi. Ancak Ralph Glaber, Hugh'un isteğini yaşlılığına ve soyluları kontrol edememesine bağlıyor. Modern bilim, büyük ölçüde Hugh'a, aristokrasinin seçim gücü iddialarına karşı bir hanedan kurma güdüsünü yüklemiştir, ancak bu, çağdaşlarının tipik görüşü değildir ve hatta bazı modern bilim adamları bile Hugh'un "planına" daha az şüpheyle yaklaşmışlardır. İspanya'da kampanya yürütecek. Robert sonunda 25 Aralık 987'de taç giydi. Hugh'nun başarısının bir ölçüsü, 996'da öldüğünde Robert'ın haklarına kimse itiraz etmeden hüküm sürmeye devam etmesi, ancak uzun saltanatı sırasında gerçek kraliyet gücünün büyük toprak kodamanlarının eline geçmesidir.
Böylece, ilk Capetianlar konumlarını fiili en büyük oğullarını hala yaşarken krallıkla ilişkilendirerek kalıtsaldır. Philip I'in ölümüyle, bu kalıtsal özellik gelenekte yerleşik hale geldi. Philip, yaşamı boyunca oğlunun taç giymesini reddetmesine rağmen, Louis çok az sorunla başardı. Yine de en büyük oğlun krallıkla ilişkisi iki nesil daha devam etti ve II. Philip Augustus bu şekilde taç giyen son kral oldu.
1031'deki ardıllık
Henry, 1031'de babasının ölümü üzerine tek hükümdar oldu. Ancak, veraset, küçük kardeşi Robert tarafından ateşli bir şekilde tartışıldı. Henry'nin annesi Constance of Arles, küçük oğlu Robert'ı tahta geçirmeyi tercih etti. Zamanın en güçlü kontlarından biri olan Blois Kontu Odo II ile ittifak kurdu.
Bu ittifak özellikle I. Henry için endişe vericiydi. Bloisli Odo II çok güçlü bir lorddu ve hükümdarlığı boyunca Henry'nin babasına karşı savaşmış, mülklerini kraliyet topraklarını kuşatacak kadar genişletmişti. Kraliçe anne ve oğlu Robert, ittifakıyla Kral Henry'yi kendi topraklarından kovmayı başardı ve onu Normandiya Dükü Robert'ın sarayına sığınmaya zorladı.
Kral Henry, Normandiya'nın güçlü dükü Robert ile ona Fransız Vexin'i veya Epte ve Oise nehirleri arasındaki toprakları vererek bir ittifak kurdu. Bu, modern bilim adamları tarafından tartışılsa da, Robert'ın kralın yanında savaştığı gerçeği devam ediyor. Henry ayrıca başka bir güçlü kontun, Flanders'lı Baldwin IV'ün ittifakını kazanmayı başardı.
Sonunda Henry, İmparator II. Henry'yi kampına ekledi. İmparatorun Odo II ile kişisel sorunları vardı. Güçlü bir düşmandan ve belalı komşudan kurtulmaktan başka bir şey istemiyordu. Odo, Henry'nin Burgonya'daki topraklarını işgal etmiş ve birçok kale ve yeri ele geçirmişti. Henry ve müttefikleri, gaspçılar tarafından kaybedilen kraliyet topraklarını geri aldı. Çatışma burada bitmedi, Robert'ın tahtı kazanması için hala bir şans vardı. Henry, kardeşinin boyun eğmesini garanti altına almak için ona, II. Robert tarafından kraliyet topraklarına eklenen geniş Burgonya Dükalığı'nı verdi.
Odo kendini Henry II'ye karşı Imperial Burgundy'de buldu. Bar-le-Duc savaşında Odo, 1037 yılında bir savaşta öldürüldü. Toprakları ve mülkleri oğulları arasında paylaşıldı ve Capetian monarşisine karşı bir tehdit sona erdi.
Henry, kraliyet unvanını ve itibarını korumayı başarmıştım, ancak bedeli harikaydı. Krizden kaynaklanan en büyük sorun, kraliyet topraklarının topraklarında lordların ve kale muhafızlarının bağımsızlığının artmasıydı. Bu, kraliyet otoritesini daha da zayıflatma etkisine sahipti. İkinci olarak, Henry isyanı bastırmak için çok fazla toprak ve toprak kaybettim. Fransız Vexin'i Normandiya düküne, Burgonya düklüğüne, kraliyet ailesinin önemli bir kısmı, kralın küçük kardeşi Robert'a verildi.
Appanage sistemi Düzenle
Appanage, kralın daha küçük bir oğluna veya küçük bir erkek kardeşine verilen bir tımardır. Fransa'da, mülkün kökeni, ya mirasın oğullar arasında paylaşılmasına ilişkin eski Frank geleneğinde bulunabilir (feodalizmin yerini partage asil en büyük oğlun mülklerin çoğunu aldığı) veya kökenlerinde, Capetian monarşisinin nispeten zayıf olması ve en büyük oğlun halefiyet ilkesinin 12. yüzyılın sonlarına kadar güvenli olmaması.
Capetian monarşisinin tarihindeki bu tür ilk varlık, Henry I'in küçük kardeşi Robert'a bıraktığı Burgonya Dükalığıydı. Daha sonra, Louis VII, Dreux'u oğlu Robert'a verdi, 1137'de Philip Augustus, Domfront ve Mortain'i küçük oğlu Philip Hurepel'e (evlilik yoluyla Boulogne kontu haline gelen) verdi. Son iki dava aynı türden bir baskı altında değildi, ancak muhtemelen kavgaları savuşturmak için aynı arzuyu yansıtıyordu.
Orijinal eklentiler, tıpkı diğer feodal tımarlar gibi, dişi hattından geçebilirdi. Monarşi güçlendikçe, bir süredir standart hale gelmese de, erkek soyundaki uzantıların iletimini kısıtlamaya başladılar. En büyük örnek, son erkek dükün ölümünden sonra Louis XI tarafından yasadışı olarak el konulmuş olabilecek Burgonya Dükalığı'dır. Burgonya'dan sonra, erkek varislere kısıtlama standart hale geldi (1374'te Charles V'nin bir kararnamesinde bahsedildi), ancak 1566'daki Moulins Fermanı'na kadar resmileştirilmedi. [1]
Bu uygulama zamanla daha az yaygın hale gelmesine rağmen, Capetianlar ayrıca kız veya kız kardeşlere çeyiz şeklinde tımarlar verdi.
"Capetian mucizesi"nin sonu
Salic Yasası (Lex Salica), Clovis I zamanında Salian Franks için yazılmış, Latince'de Cermen kelimelerle karıştırılmış bir yasa kodudur. Esas olarak parasal tazminatlarla (wehrgeld) ve ayrıca insan ve toprakla ilgili medeni hukukla ilgilenir. Allodial araziler için miras kuralları ile ilgilenen 59. madde 6. madde (yani, lehinde tutulmayan aile arazileri), "salic araziler (terra Salica) ile ilgili olarak, bir kadın için hiçbir pay veya miras olmadığını, ancak tüm arazinin üyelerine ait olduğunu belirtir. erkek kardeş olan erkek cinsiyeti." Chilperic bir kapitula, yaklaşık. 575, oğulların yokluğunda bir kızın mirasını kabul ederek bunu genişletir: "Bir adamın komşuları olsaydı, ama ölümünden sonra oğulları ve kızları kalırsa, oğullar olduğu sürece, Salic Yasası'nın öngördüğü gibi toprağa sahip olmaları gerekirdi. Ve eğer oğullar zaten öldüyse, o zaman bir kız, tıpkı oğulların yaşasaydı alacağı gibi araziyi alabilir." Monarşiden hiçbir yerde bahsedilmez. Salic Yasası, Charlemagne döneminde yeniden formüle edildi ve hala 9. yüzyılda uygulandı, ancak yerel ortak yasalara dahil edildiğinde yavaş yavaş ortadan kalktı. 14. yüzyılda tamamen unutuldu. [2]
987'den 1316'ya kadar, Fransa'nın her kralı, onun yerine geçecek bir oğlu olduğu için şanslıydı. Bu durum, 13 kuşağa yayılan üç yüz yıldan fazla sürdü. Capetliler, II. Robert'ın en büyük oğlu Hugh Magnus ve VI. Böylece, o kadar uzun bir süre boyunca tahtın ardıllığı tartışmasızdı, bu yüzden krallığın akranlarının yeni bir kral seçmeleri için hiçbir sebep yoktu. 987'den beri, Capetliler tacı her zaman hayatta kalan en büyük oğullarına bırakmışlardı ve bu doğuştan gelen hakkın kendisi tartışılmaz bir meşruiyet kaynağı haline geldi. Louis VIII, kutsal görevden önce alkışlanan son kraldı (orijinal seçimin son kalıntısı). 1226'da St. Louis'den, kral meshedildikten sonra alkışlandı. Kralın belirlenmesinde baronların sesine artık gerek yoktu.
Adil Philip, erkek varislerin olmaması konusunda endişelenmiyordu. İyi evli üç oğlu ve İngiltere Kralı II. Edward ile olan evliliğinden İngiltere Kraliçesi Isabella adında bir kızı vardı. En büyük oğlu, Kavgacı Louis, annesinin ölümünden beri Navarre Kralı ve Şampanya Kontu idi. Babasının ölümünde Fransa ve Navarre Kralı olacaktı. Karısı Burgundy'li Margaret ona bir kız vermişti, ama o gençti ve daha sonra ona bir oğul vermesini bekleyebilirdi. Diğer iki oğlu Philip, Poitiers Kontu ve Charles, La Marche Kontu, IV. Otto'nun Burgonya Kontu ve Mahaut, Artois Kontesi, Joan ve Blanche'ın iki kızıyla evlenmişlerdi. Kral, ardılının güvence altına alındığına inanabilirdi.
1314 baharında, kralın gelinlerinin işleri keşfedildiğinde (Tour de Nesle Affair olarak da bilinir) her şey çöktü. Kocaları tarafından biraz ihmal edilen prensesler, onlarsız eğlendiler. Margaret of Burgundy'nin sevgilisi Gauthier d'Aunay adında genç bir şövalyeydi. Gautier'in kardeşi Philippe d'Aunay bu arada Blanche'ın sevgilisiydi. Joan, ablası ve yengesinin maceralarına katılmadan her şeyi biliyor ve susuyordu. Kraliyet tepkisi acımasızdı. Aunay kardeşler yargılandı ve idam edildi Özetle Burgonyalı Margaret soğuktan Chateau kulesinde öldü Burgonyalı Gaillard Blanche, Pontoise yakınlarındaki Maubuisson Manastırı'ndaki günlerini bitirmeden önce on yıl hapsedildi.
Hanedanlık veraset tehlikeye girdi. Margaret'in ölümü Louis'in yeniden evlenmesine izin verecekti. Ancak 1314 yazında, Fransa'nın gelecekteki kralının karısı ve oğlu yoktu. Sadece Navarre'ın (kadın mirasına izin veren) mirasından mahrum bırakılamayan bir kızı Joan vardı. Bu kızın, annesinin Gauthier d'Aunay ile zina etmesi nedeniyle gayri meşru olduğundan şüphelenildi ve bu, gayrimeşruluk şüpheleri nedeniyle özellikle ciddi siyasi krizler riski göz önüne alındığında, Fransa tacı için tehlikeli olabilir. Herhangi bir asi vasal, isyanını meşrulaştırmak için müstakbel kraliçeyi piçlikle suçlayabilirdi.
Louis X, 5 Haziran 1316'da, on sekiz aylık bir saltanattan sonra yeniden evlenmek için henüz zamanı bulamadan öldü ve yeni karısı Macar Clementia'yı hamile bıraktı. Poitiers'li Philip, kardeşinin öldüğü gün Lyon'daydı. Prens hem Fransa'nın hem de Navarre'ın saltanatını aldı. Joan'ın iddiası, anneannesi Fransa'lı Agnes ve amcası Burgonya Dükü Odo IV tarafından desteklendi. Joan lehinde ileri sürdükleri argümanlar, oğulların yokluğunda bir kızın tımarın başına geçmesine her zaman izin veren feodal yasayla tamamen uyumluydu. Gerçekten de, kadın ardıllığı Fransa'da bir gerçekti. Aquitaine, bir düşes Eleanor tarafından yönetilmişti ve kontesler Toulouse ve Champagne'ın yanı sıra Flanders ve Artois'de hüküm sürmüştü. Artois Kontesi Mahaut, 1302'den beri Akranlar Mahkemesi'ne aitti. Krallığın dışında, kadınlar İngiliz tacının ve Kudüs'ün Latin Krallığı'nın tacının devrinde rol oynadılar. Ve Navarre'lı Joan I, Navarre krallığını kocası Güzel Philip'e getirmişti. Bir kadının Fransa kraliçesi olacağı fikri, baronlar için başlı başına şok edici bir şey değildi. Gerçekten de, Louis VIII'in ölümünde krallık, küçük oğlu Louis IX adına bir kadın - Kastilyalı Blanche - naip tarafından yönetiliyordu.
Naip Burgonya Dükü ile bir anlaşma yaptı.Macaristan Kraliçesi Clementia bir oğul doğurursa, Philip'in yeğeninin çoğunluğuna kadar naipliğini sürdüreceği kabul edildi. Kraliçenin bir kızı doğurması durumunda, Philip, rıza çağında Fransa tacından vazgeçerse, prensesler lehine Navarre ve Champagne'den vazgeçmeyi taahhüt etti. Değilse, iddiaları kalacaktı ve "onlara orada yapılacaktı" ama Philip artık Navarre ve Champagne'den vazgeçmeyecekti.
15 Kasım 1316'da Kraliçe Clementia, bir oğlu John the Posthumous'u doğurdu. Ne yazık ki, çocuk sadece beş gün yaşadı ve krallık doğrudan bir varis olmadan kaldı. Burgonya Dükü ile yaptığı anlaşma ile Philip, Joan rıza yaşına gelene kadar iki krallığı yalnızca naip veya vali olarak yönetecekti. Ancak Philip, 9 Ocak 1317'de Rheims'de taç giydirdi. Burgonya Dükü ve kendi kardeşi La Marche Kontu Charles'ın karşı çıkması nedeniyle, tören sırasında kasabanın kapılarını kapatmanın ihtiyatlı olduğu düşünülüyordu. Paris'e döndüğümüzde, bir başrahipler, baronlar ve belediye başkanları meclisi, Philip'i egemenleri olarak kabul etti ve "kadınların Fransız tahtına geçmediğini" iddia etti.
Burgundy Dükü yeğeninin haklarını savundu. Philip, Artois ve Burgundy ilçelerinin vaadiyle kızı Joan of France'ı vererek onu kazandı. Louis X'in kızı prenses Joan'a 15.000 sterlinlik bir rant verildi. Buna karşılık, Joan of Navarre, on ikinci yılında, yalnızca Fransa üzerindeki iddiasını değil, aynı zamanda Navarre ve Şampanya üzerindeki tartışılmaz hakkını da mirastan mahrum eden anlaşmayı onaylamalıdır.
1322'de, Philip V the Tall, altı yıllık bir saltanattan sonra öldü. Sadece kızları bıraktı. Böylece, küçük kardeşi Charles of La Marche, Charles IV the Fair adı altında kral olacaktı. Lüksemburglu Marie ve Évreux'lü Joan ile art arda iki evliliğe rağmen, Güzel Charles, kardeşi Uzun Philip olarak 1328'de öldüğünde sadece kızları bıraktı. Böylece, on dört yıldan kısa bir süre içinde, Güzel Philip'in üç oğlu Louis X Kavgacı, Uzun Philip V ve Güzel Charles IV ölmüştü.
Ancak kardeşi Louis X gibi, Charles IV Fair karısını hamile bıraktı. Ölmeden önce, Güzel Philip'in en küçük oğlu, kuzeni Valois'li Philip'i naip olarak atadı. Güzel Philip'in kardeşi Valois'li Charles'ın en büyük oğluydu. Birkaç ay sonra, Évreux Kraliçesi Joan, Blanche adında bir kızı doğurdu. Yetişkin bir adam ve önde gelen bir lord olan Valois'li Philip, Vincennes'deki başka bir lordlar ve piskoposlar meclisi tarafından kral ilan edilmek ve 29 Mayıs 1328'de taç giydirmek konusunda hiçbir sorun yaşamadı.
1328'deki veraset
Kral Charles IV artık değildi. Erkek torunları yoktu. Adil Philip'in en küçük oğluydu. 1328'deki durum 1316'dakinden farklıydı. 1316'da bir kralın oğlu, bir erkek kardeş ve daha küçük bir çocukla rekabet ediyordu. 1328'de Valois'li Philip, hatta en yakın veya daha doğrudan değildi, çünkü kalan son Capetian kızlarının artık kocaları vardı. Ama Valois Kontu, erkek soyundaki en yakın erkek akrabaydı ve 35 yaşındaydı. Ailenin en büyük erkeğiydi.
Taht için yarışmacılar
- Philip IV'ün yeğeni, son üç kralın kuzeni, Güzel Charles'ın isteğiyle krallığın naibi. Güçlü bir konumdaydı: soylular arasında popülerdi ve Artois'li Robert gibi etkili figürler tarafından desteklendi. Erkek soyunda, asaya en yakın olan oydu. , aynı zamanda Güzel Philip'in yeğeni (o, IV. Philip ve Valois'li Charles'ın küçük üvey kardeşi Évreux'lu Louis'in oğluydu). Évreux'lu Philip de son üç kralın ilk kuzeniydi. Dahası, Louis X'in kızı Joan of France ile evlenerek konumunu iyileştirdi.
Fransa'nın akranları bu iki güçlü lorddan hangisinin tahta çıkacağını tartışırken, Manş Denizi'nden bir mektup geldi. Bu mektupta, Isabella, İngiltere Kralı olan küçük oğlu Edward III için Fransa tacını talep etti ve üçüncü yarışmacı olarak kabul edilecekti:
- , İngiltere Kralı ve Guyenne Dükü: IV. Philip'in annesi Isabella, Louis X, Philip V ve Charles IV'ün kız kardeşi tarafından torunu. Fransa'nın son üç kralının yeğeniydi. 1328'de henüz 16 yaşındaydı ve hala annesinin vesayeti altında.
Meslektaşlar ve avukatlar şu soruyu inceliyorlardı: Fransa'dan Isabella, sahip olmadığı bir hakkı devredebilir mi? Oğlu Edward, Capetianların tacını talep edebilir mi?
Fransa'nın Isabella'sı korkunç bir üne sahipti. "Fransa'nın Kurdu" lakaplı, yenilip esir alınan kocası Kral II. Edward'a karşı İngiliz soylularına katıldı. Kocasını ölüme terk ettikten sonra, kendini halka açık bir şekilde, sevgilisi Roger Mortimer ile gösterdi. Bütün bunlar Fransa'da iyi biliniyordu. Ayrıca, oğlu Edward III, uzun süredir Fransız tacı ile çatışan bir hanedan olan Plantagenet Hanedanı'na aitti.
Ancak Isabella'nın mantığı, ihmal edilebilir olduğu için bir ayrıntıyla kusurluydu: Isabella bir kadın olarak, kendisine sahip olamamasına rağmen bu hakkı taca devredebilseydi, o zaman ilk nesil tarafından gerçek varis, bir torunu olan Burgonya'lı Philip olurdu. Fransa Kralı V. Fransa'dan Isabella, kardeşlerinin kendi kızlarını bıraktıklarını unutmuş olabilir.
Bununla birlikte, hiç kimsenin üç kralın kızlarından birini aday göstermeyi düşünmesi, kadınların taht hakkını tanıyacağı ve Uzun Philip V ve Güzel IV. Fransa'nın Joan pahasına, kızı Louis X inatçı. Philip IV'ün yaşayan kıdemli erkek varisi olan Burgundy'li genç Philip'i de aday göstermediler.
Akranlar tahtı bir piç kurusuna verme riskini almak istemediler. Ve, Philip V veya Charles IV'ün bir kızını önermek yerine, sonsuz hukuk münakaşalarından kaçınmak için kadınların verasetten dışlanması gerektiğine karar verdiler.
Ünlü Salic yasası 1358'de yeniden keşfedildi ve İngiliz kralının iddialarına karşı Valois'in haklarını savunmak için bir propaganda savaşında kullanıldı. Bu nedenle, yasal bükülme ne olursa olsun, Edward III'ün hakları çok sorgulanabilirdi.
Kral bulundu
Fransa Kralı IV. Charles'ın cenazesinden bir gün sonra büyük soylular toplandı. Valois naip unvanını almış ve kuzeni ölürken çoktan kullanmıştı. Meclis sadece gerçeklere boyun eğebilir. Kadınları verasetten dışlamanın meşruiyeti sorununu bir an için erteledikten sonra, İngiliz kralını dışlama iradesi daha güçlüydü. Edward III böylece yarışmadan atıldı, ancak tahtın iki iddia sahibi, Valois'li Philip ve Évreux'lu Philip kaldı.
Herkesi memnun edecek bir anlaşmaya varıldı. Évreux'lu Philip ve eşi Joan, Valois'li Philip'i Fransa Kralı olarak tanıyacakları karşılığında Navarre krallığını ve diğer bölgesel tazminatları aldı.
Navarre krallığı, IV. Philip ile Navarre Kontu I. Joan, Champagne Kontesi ve Brie'nin evliliğinden beri Fransa Kralı'na aitti. Louis X, Navarre'ı annesinden miras almıştı ve 1328'de kızı Joan, gayrimeşruluk şüphelerine rağmen nihayet Navarre Kraliçesi olarak tanındı (geç dönüş, kendilerini resmen Kral olarak adlandıran Uzun boylu Philip'i ve Charles the Fair'i en azından engellemedi. Fransa ve Navarre). Buna ek olarak, Valois'li Philip, kendisinden öncekiler gibi Navarre krallarının soyundan ve varisi olmayan, Navarre krallığını, Fransa tacından vazgeçmesi karşılığında haklı varis Joan'a pişmanlık duymadan geri getirebilirdi. Navarre krallığı, çok daha sonra, geleceğin Henry IV'ü olan Navarre Henry'nin Fransa tahtına çıkarak Bourbon hanedanını kurduğu zamana kadar Fransa krallarına geri dönmeyecek. Bundan sonra Fransız kralları yeniden "Fransa ve Navarre Kralı" unvanını taşıyacak.
Kısa bir süre sonra, Valois'li Philip, krallığın akranları tarafından Fransa'nın Philip VI adı altında Fransa Kralı ilan edildi. Valois, doğrudan Capetianların ardından iktidara geldi.
Yüz Yıl Savaşları Düzenle
Son kraliyet seçimi, 1223'te Aslan VIII. Louis'e kadar uzanır. Kraliyet gücü ve Valois Kontu'nun meşruiyeti zayıflamıştı, çünkü tahttaki seleflerininki kadar sarsılmaz değildi. Yeni kraldan cömert hediyelerini, büyük tavizlerini bekliyorlardı. Edward III, bir miktar toprak tazminatı da umarak Fransız kralına haraç ödemek için geldi. Philip VI, kendisini tehdit eden tehlikeyi anlamadı ve kendini korumak için hiçbir şey yapmadı.
VI. Philip'in lehine karar verilen Adil IV. Charles'ın halefiyeti, III. Edward tarafından Guyenne Dükü olarak Fransa Kralı'na karşı kendi arasında bir feodal mücadeleyi dönüştürmek için bir bahane olarak kullanıldı. Fransız tahtının kontrolü için Plantagenet Evi ve Valois Evi.
Yüz Yıl Savaşı olarak bilinen çatışma onlarca yıl sürdü. İngiltere birkaç ünlü askeri zafer kazandı, ancak Fransız direnişinin tam olarak üstesinden gelemedi. Ancak Agincourt Savaşı'nın ardından, III. Edward'ın torunu olan İngiltere Kralı V. Henry, Troyes Antlaşması uyarınca Fransız tahtının varisi oldu. Fransa Kralı VI. Charles'ın kızı Catherine ile evlenirken, Charles'ın oğlu Dauphin Charles gayri meşru ilan edildi ve mirastan mahrum bırakıldı.
Yine de Henry V, Charles VI'dan önce ölecekti ve "Fransa Kralı" olacak olan onun bebek oğluydu. Dauphin'in hala destekçileri vardı ve Charles VII oldu. Sonunda, gelgit Fransızların lehine dönecek ve İngilizler kovuldu. Fransa Genel Meclisi tarafından onaylanan Troyes Antlaşması hiçbir zaman reddedilmedi, ancak VII. Charles'ın askeri zaferi, hükümlerini tartışmalı hale getirdi. İngiltere Kralları böylece kendilerini "İngiltere ve Fransa Kralları" olarak adlandırmaya devam edeceklerdi ve yalnızca 1800'de Fransa'ya yönelik nominal iddiayı bırakacaktı.
Böylece, tacın mevcut olmaması ilkesi ortaya çıktı - hiç kimse veya vücut, mirası yasal mirasçıdan saptıramaz. Taht, kralın vasiyeti, herhangi bir ferman, kararname veya antlaşma ya da herhangi bir kişinin cömertliği ile değil, sırf gelenek gücüyle geçecekti. Bu ilkeye göre, Fransızlar İngiltere'nin Henry VI'sını Fransa'nın meşru bir kralı olarak görmezler.
1589 yılında veraset
Valois Hanedanı, Yüz Yıl Savaşı'ndaki zaferlerinin ardından agnatik ardıllık ilkesini güvence altına almıştı. Valois'in kıdemli nesli tükendiğinde, onları Charles VI'nın küçük kardeşi Orléans Dükü Louis I'in soyundan gelen Valois-Orléans hattı ve ardından Louis'in küçük bir oğlunun soyundan Valois-Angoulême hattı tarafından takip edildi. BEN.
Fransa Kralı II. Henry'nin yerine, hiçbiri erkek bir varis üretmeyi başaramayacak olan oğulları geçti. II. Henry'nin oğulları, Fransa Kralı III. Philip'in son varisleri olacaktı. Onlardan hemen sonra, Philip III'ün küçük bir erkek kardeşinin soyundan gelen Bourbonlar sıralandı.
Böylece, Fransa Kralı III. Henry bir Protestan olduğu için, Katolik Fransa'nın çoğu onu kabul edilemez buldu. Nemours Antlaşması ile Katolik Birliği, Navarre'ın amcası Charles, Cardinal de Bourbon'u varis olarak tanıyarak Navarre Kralı'nı mirastan çıkarmaya çalıştı. Navarre, Papa Sixtus V tarafından aforoz edilmişti.
Ölüm döşeğinde, Henry III, Navarre'lı Henry'yi çağırdı ve Statecraft adına, reddetmesi halinde ortaya çıkacak acımasız savaşı gerekçe göstererek Katolik olması için ona yalvardı. Salic yasasına uygun olarak, Navarre'yi varisi olarak seçti.
Henry III'ün 1589'da ölümü üzerine Birlik, Kardinal de Bourbon'u kral ilan etti, o hala Chinon şatosunda III. Henry'nin tutsağıydı. 21 Kasım 1589'da Paris Parlamentosu tarafından X. Charles olarak tanındı. III. Henry'nin ölümüyle, Kardinal'in velayeti Kardinal'in yeğeni Navarre'a (şimdi Fransa'nın IV. Henry'si) geçti. Eski Kardinal 1590'da öldüğünde, Birlik yeni bir aday üzerinde anlaşamadı. Katolik Birliği, kral olarak seçmeyi düşündükleri Guise Dükü Charles için büyük umutlar besliyordu. Bununla birlikte, Guise Dükü, 1594'te Henry'nin ona dört milyon livre ödediği ve onu Provence Valisi yaptığı Fransa'nın IV. Bazıları, İspanya Kralı II. Philip'in kızı ve Fransa Kralı II. Henry'nin en büyük kızı olan Fransa'nın Elisabeth'i olan İspanyalı İnfanta Isabella Clara Eugenia'yı destekledi. Adaylığının öne çıkması, İspanyol ajanları olarak şüpheli hale gelen Lig'e zarar verdi.
Bir süre Henry IV, krallığını fetih yoluyla almaya çalıştı. Bunun için Katolik Birliği ve İspanyollar tarafından savunulan Paris'i ele geçirmek zorunda kaldı. 1590 ve 1592 arasındaki seferlere rağmen, IV. Henry "Paris'i ele geçirmeye daha yakın değildi". Henry III'ün haklı olduğunu ve kararlı bir şekilde Katolik Paris'te başarılı bir Protestan kralın umudu olmadığını fark eden Henry, "Paris vaut bien une messe" ("Paris ayine değer") diyerek dinini değiştirmeyi kabul etti. 1593'te resmen Katolik Kilisesi'ne kabul edildi ve Birlik üyeleri Rheims Katedrali'nin kontrolünü elinde tuttuklarından ve Henry'nin samimiyetine şüpheyle, ona karşı çıkmaya devam ettikleri için 1594'te Chartres'ta taç giydi. Nihayet Mart 1594'te Paris'e kabul edildi ve şehirdeki teslim olmayı reddeden 120 Birlik üyesi başkentten sürüldü. Paris'in kapitülasyonu diğer birçok kasabayı teşvik ederken, diğerleri Papa VIII. yüksek ofis.
Henry IV'ün başarısıyla, Fransız veraset ilkeleri dokunulmaz tutuldu. Charles'ın krallığı Kardinal de Bourbon, Charles X olarak, bu ilkelere aykırı olduğu için meşrulaştırıldı. Fransız halefi için yeni bir gereklilik kabul edildi: Fransa Kralı Katolik olmalı. Ancak din değiştirilebildiği için tahttan kalıcı olarak dışlanmanın temeli olamaz.
İspanya'daki Bourbonlar Düzenle
Henry IV'ün torunu Louis XIV, Avrupa tarihinde en uzun süre hüküm süren kraldı. Louis XIV'in yetişkinliğe kadar hayatta kalmak için tek bir oğlu vardı, Dauphin Louis. Dauphin'in sırayla üç oğlu vardı: Louis, Burgonya Dükü, Philip, Anjou Dükü ve Charles, Berry Dükü.
1700'de İspanya Kralı II. Charles öldü. İspanya'da izlenen soysal kökene göre varisi Dauphin Louis olacaktı. Bununla birlikte, Dauphin Fransız tahtının varisi ve Burgonya Dükü de Dauphin'in varisi olduğundan, II. Charles Fransa ve İspanya'nın birliğini önlemek için ardıllığını Anjou Dükü'ne yerleştirdi.
Avrupalı hükümdarların çoğu, bazıları isteksizce de olsa, Philip'i İspanya Kralı olarak kabul etti. Louis XIV, Philip V'in yeni İspanyol pozisyonuna rağmen Fransız haklarını koruduğunu doğruladı. Kabul etmek gerekir ki, Fransız-İspanyol birliğini denemeden sadece teorik bir olasılık üzerinde varsayımda bulunmuş olabilir. Ancak Louis, Hollanda garnizonlarını tahliye ederek ve Hollanda'nın Philip V'i tanımasını sağlayarak İspanyol Hollandasına da asker gönderdi. 1701'de asiento'yu Fransa'ya transfer ederek İngiliz tüccarları yabancılaştırdı. Ayrıca, II. James'in oğlu James Stuart'ı, ikincisinin ölümü üzerine kral olarak kabul etti. Bu eylemler İngiltere'yi ve Birleşik Eyaletleri öfkelendirdi. Sonuç olarak, İmparator ve küçük Alman devletleriyle birlikte, 1702'de Fransa'ya savaş ilan ederek başka bir Büyük İttifak kurdular. Ancak Fransız diplomasisi, Bavyera, Portekiz ve Savoy'u Fransız-İspanyol müttefikleri olarak güvence altına aldı.
Böylece İspanya Veraset Savaşı başladı. On yıldan fazla süren savaş, Utrecht (1713) ve Rastatt (1714) anlaşmalarıyla sonuçlandı. Müttefikler, Philip V'i Fransız tahtından ardı ardına çıkarmak için eğildiler, ancak bunu ancak İspanya'da yarı Salic yasasının başarıyla yürürlüğe girmesinden sonra kabul etti.
Ancak, Utrecht Antlaşması'nın Fransız veraset ilkelerini göz ardı ettiği gerçeği değişmedi. Gerçekten de, Louis XIV'in 1715'teki ölümünün neden olduğu güç boşluğundan yararlanan Philip, bebek Louis XV ölürse Fransız tacını talep edeceğini açıkladı. [3]
Feragatlerin geçerliliği, Ulusal Meclis'in 15 Eylül 1789'da başlayan üç günlük bir oturumda bu konuyu ilk kez ele aldığı Fransız Devrimi'ne kadar kamuoyunda tartışılmadı. Kraliyet'in halefi. Bu şöyledir: "Taç, kadınları ve onların soyundan gelenleri, feragatlerin etkisine karşı önyargısız olarak mutlak dışlama ile, ilkellik sırasına göre erkekten erkeğe kalıtsaldır". İspanya Büyükelçisi, Fernan Nuñez Kontu, aynı tarihte İspanya Başbakanı Floridablanca Kontu'na şunları yazdı: İspanya Meclisi… 265'e karşı 698 oyla, çoğunluk soruyu bir anlamda yine bizim için en avantajlı şekilde sonuçlandırmıştı."
1791'de Fransız Ulusal Meclisi, Kralın onayladığı ve 18. yüzyıl monarşisinin son yılında Fransa'yı yöneten yeni, yazılı bir Anayasa hazırladı. İlk kez, yasal anayasa hukuku meselesi olarak, ardıllık sistemini ve Kraliyet'in unvanlarını, ayrıcalıklarını ve imtiyazlarını resmi olarak tanımlamak gerekliydi. Tahtın ardıllığını tartışırken, ardıllık yasasının çağdaş anlayışı kamuya açıklığa kavuşturuldu. İspanyol çizgisinin iddiasının, diğer hak taleplerinden yoksun kalan prenslerin hırslarını tatmin etmek için yapılan geç bir yapı olduğu iddiasını çürüttü. Gerçekten de, İspanyol hattının Fransız tacına olan hakları meselesinin önemli bir anayasal mesele olarak kaldığı açıktır.
İspanyol hattının hakları konusu gündeme geldiğinde, Meclis, onların haklarını zımnen koruyan verasetle ilgili maddeye bir ibarenin eklenmesini oyladı. Cümlenin amacının bu olduğu kesin görünüyor: Bu nedenle Başlık III, Bölüm II, madde I'deki ifade:
"Krallık bölünmezdir ve kadınlar ve onların soyundan gelenler kalıcı olarak hariç tutularak, ilkellik sırasına göre erkekten erkeğe hüküm süren hanedanlığa kalıtsal olarak delege edilmiştir. (Hiçbir şey, hanedanın fiilen hüküm sürdüğü feragatlerin etkisi konusunda önyargılı değildir)."
Bir hanedanın sonu
Louis XV'in on meşru çocuğu vardı, ancak sadece iki oğlu vardı, bunlardan sadece biri yetişkinliğe kadar hayatta kaldı, Louis, Fransa'nın Dauphin. Bu, erkek soyunun başarısız olması durumunda hanedanın geleceğiyle ilgili endişeleri gidermeye yardımcı olmadı, veraset, Philip V'in torunları ile Louis XIV'in küçük kardeşinin soyundan gelen Orléans Hanedanı arasındaki olası bir veraset savaşı tarafından tartışılacaktı.
Dauphin Louis babasından önce öldü ama geride üç oğlu, Berry Dükü Louis Auguste, Provence Kontu Louis Stanislas ve Artois Kontu Charles Philippe bıraktı. Berry Dükü, büyükbabasının yerine Kral Louis XVI oldu.
Louis XVI, Fransız Devrimi sırasında idam edilecek tek Fransız kralı olacaktı. İlk kez, Capetian monarşisi devrilmişti. Monarşi, yeğeni Louis'nin 1793'ten 1795'e kadar hanedan kıdemi dikkate alınarak Louis XVIII adını alan küçük kardeşi Provence Kontu'nun yönetimi altında restore edilecekti (çocuk hiçbir zaman gerçekte hüküm sürmedi). Louis XVIII çocuksuz öldü ve yerine küçük kardeşi Artois Kontu Charles X olarak geçti.
Seçilmiş hükümette büyüyen, manipülatif bir radikalizm olarak hissettiği şey tarafından zorlanan Charles, birincil görevinin Fransa'da düzen ve mutluluğun garantisi olduğunu ve Fransa'da ve onun insanlarında siyasi iki taraflılık ve amansız siyasi düşmanların kendi yorumladığı hakları olmadığını hissetti. Fransa halkını bastırmayı amaçlayan Saint-Cloud'un Dört Nizamnamesi'ni yayınladı. Ancak, yönetmelikler Fransız vatandaşlarını kızdıran tam tersi bir etkiye sahipti. Paris'te, liberal muhalefetten bir komite, mühimmatların geri çekilmesini talep eden bir dilekçe hazırlamış ve imzalamıştı; bu dilekçede, "Kral'a değil, bakanlarına" yönelik eleştirileri daha şaşırtıcıydı - böylece X. liberal muhalifler hanedanının düşmanlarıydı. Charles X, Fransız tahtının güvenliği ve saygınlığı için hayati önem taşıyan mühimmatları düşündü. Bu nedenle, mühimmatları geri çekmedi. Bu Temmuz Devrimi ile sonuçlandı.
Charles X, 10 yaşındaki torunu Bordeaux Dükü Henri'nin lehine tahttan çekildi (oğlu Louis Antoine'ı yol boyunca haklarından vazgeçmeye zorladı) ve Orléans Dükü III. torununun yerine geçmesini istediğini halk tarafından seçilmiş Temsilciler Meclisine ilan etmesi gerektiğini söyledi. Louis Philippe, Bordeaux Dükü'nün Paris'e gönderilmesini istedi, ancak hem Charles X hem de Berry Düşesi çocuğu geride bırakmayı reddetti. [4] Sonuç olarak, meclis tahtın boş olduğunu ilan etti ve on bir gün boyunca küçük kuzeninin naibi olarak görev yapan Louis Philippe'i yeni Fransız kralı olarak tayin etti ve Bourbon Hanedanı'nın kıdemli şubesini yerinden etti. .
Orleans Evi Düzenle
Orléans Hanedanı, Capetian monarşisinin ilkelerine karşı çıkarak tahta geçti ve tamamen ayrı bir kurum olarak görülebilirdi.
Louis Philippe, tahta çıktıktan sonra, kısa ömürlü 1791 Anayasası'nda Louis XVI tarafından zaten kabul edilen Fransız Kralı unvanını aldı. Fransa ve Navarre) Charles X ve ailesinin meşruiyetçi iddialarının altını oymayı amaçlıyordu.
13 Ağustos 1830'da imzaladığı bir kararname ile yeni kral, çocuklarının ve kız kardeşinin "d'Orléans" soyadını taşımaya devam edeceklerini ve Orléans'ın kollarını, en büyük oğlunun, Kraliyet Prensi (Dauphin değil), Orléans Dükü unvanını taşıyacağı, küçük oğulların önceki unvanlarına sahip olmaya devam edeceği ve kız kardeşi ve kızlarının Fransa'nın değil, yalnızca Orléans Prensesleri olarak adlandırılacağı.
Louis Philippe hükümeti yıllar içinde giderek daha muhafazakar hale geldi. 18 yıl hüküm sürdükten sonra, 1848 devrim dalgası Fransa'ya ulaştı ve Louis Philippe'i devirdi. Kral, dokuz yaşındaki torunu Paris Kontu Philippe lehine tahttan feragat etti. Ulusal Meclis başlangıçta genç Philippe'i kral olarak kabul etmeyi planladı, ancak kamuoyunun güçlü akımı bunu reddetti. 26 Şubat'ta İkinci Cumhuriyet ilan edildi.
İlk Fransız İmparatorluğu
Napoléon Bonaparte (1769-1821), 10 Kasım 1799'da askeri darbeyle iktidara geldi. Yerleştirdiği rejimin başında üç konsolos vardı ve kendisi Birinci Konsolostu. 1802'de Yaşam Başkonsolosu oldu ve ardından 1804'te rejimi kalıtsal bir monarşiye dönüştürdü. Anayasada belirtilen halefiyet kuralları şunlardır: [5]
- İmparatorluk tahtının meşru varisi, kadınları ve meselelerini hariç tutarak, öncelikle erkek soyundan I. Napolyon'un kendi meşru erkek torunlarına geçmelidir. Napoléon, kendi çocuğu yoksa, erkek kardeşlerinden birinin bir oğlunu veya torununu (18 yaşında veya daha büyük) evlat edinebilirdi. Başka evlat edinmelere izin verilmedi.
- Napoléon'un (beden veya evlat edinme) çizgisinin varsayılanında, ardıllık Joseph ve çizgisini, ardından Louis ve çizgisini çağırır. Diğer kardeşleri Lucien Bonaparte ve Jérôme Bonaparte ve onların torunları, Lucien Louis'den daha yaşlı olmasına rağmen, imparatora siyasi olarak karşı çıktıkları veya onaylamadığı evlilikler yaptıkları için verasetten çıkarıldı.
- Prenslerin önceden rızası olmadan evlenmeleri, veraset haklarını kaybetmeleri ve meselelerini hariç tutmaları nedeniyle yasaklandı, ancak evlilik çocuksuz sona ererse, şehzade haklarını geri alacaktı.
- Meşru doğal ve evlat edinilmiş erkeklerin, Napolyon I'in ve iki erkek kardeşi Joseph ve Louis'in soyundan gelenlerin soyunun tükenmesi üzerine, İmparatorluğun Büyük Hükümdarları (hanedan olmayan prens ve dük evleri) Senato'ya bir teklif sunacaklardı. , referandumla onaylanacak, yeni bir imparator seçilecek.
Miras yasası ilan edildiğinde Napolyon'un meşru oğulları yoktu ve karısı Beauharnais'li Josephine'in yaşından dolayı onun da olması pek olası görünmüyordu. Nihai tepkisi, Katolik Fransa'nın gözünde, Josephine ile evliliğinin papalık onayı olmadan şüpheli bir iptalini tasarlamak ve bir oğlu olduğu Avusturyalı genç Mary Louise ile ikinci bir evlilik yapmak için kabul edilemez bir yanıttı. Napolyon, Roma Kralı, ayrıca II. Napolyon ve Reichstadt Dükü. Evli değildi ve çocuğu yoktu, bu nedenle Napolyon I'in doğrudan torunlarını bırakmadı.
Kanun 20 Mayıs 1804'te ilan edildi. Fransa'nın Cumhuriyet olması ile bir imparator tarafından yönetilmesi arasında bir çelişki görülmedi. Nitekim, 1809 yılına kadar, Fransız sikkelerinin bir tarafında "République Française", diğer tarafında "Napoléon Empereur" yazılıydı, 26 Haziran 1804 tarihli bir kararname uyarınca, 22 Ekim tarihli kararname ile arka taraftaki efsanenin yerini "Empire français" aldı. , 1808). Bu, İmparator kelimesinin Roma kullanımına geri dönüş oldu (Augustus, resmi olarak Roma Cumhuriyeti'nin hükümdarı değil, yalnızca İlk Vatandaşıydı).
İkinci Fransız İmparatorluğu
1852'de, Bonapartes'ı Fransa'da iktidara getiren III. Napolyon, veraset hakkında yeni bir kararname çıkardı. İddia ilk olarak erkek soyunda kendi erkek meşru soyundan geldi.
Kendi doğrudan hattı sona ererse, yeni kararname, iddianın Napolyon I'in daha önce dışlanan en küçük kardeşi Jérôme Bonaparte'a ve erkek soyunda Württemberg Prensesi Catharina'nın erkek torunlarına geçmesine izin verdi. Napolyon'un büyük ölçüde onaylamadığım Amerikalı sıradan Elizabeth Patterson ile olan orijinal evliliğinden olan soyundan gelenler hariç tutuldu.
1879'dan beri ve bugün geriye kalan tek Bonapartist davacılar, erkek soyunda Jérôme Bonaparte ve Württemberg'li Catherina'nın torunlarıdır.
Restorasyonun Başarısızlığı Düzenle
1871'de kralcılar Ulusal Meclis'te çoğunluk oldular. Fransız kraliyet mirasına hak iddia eden iki kişi vardı: Chambord Kontu Henri d'Artois ve Paris Kontu Philippe d'Orléans. İlki, Bourbonların eski çizgisinin destekçileri olan Meşruiyetçiler ve Louis Philippe ve çizgisini destekleyen liberal anayasal monarşistler olan Orleanscılar tarafından desteklendi. Chambord Kontu çocuksuz olduğundan ve öyle kalması beklendiğinden, Orléans hattı Chambord Kontu'nu desteklemeyi kabul etti.
Bununla birlikte, büyükbabası Charles X tarafından, Devrim hiç yaşanmamış gibi yetiştirilen Chambord Kontu, Fransa'nın beyaz fleur de lys bayrağı lehine üç renkli bayrağı terk etmesi durumunda tacı alacağı konusunda ısrar etti. Monarşinin restorasyonunu üzen bu noktadan taviz vermeyi reddetti. Orléans ona karşı çıkmadı ve Chambord Kontu yaşarken taht üzerinde hemen bir iddiada bulunmadı. Ancak Chambord Kontu beklenenden daha uzun yaşadı. Ölümü sırasında, monarşistler artık yasama meclisinin çoğunluğunu elinde tutmuyorlardı ve monarşik restorasyonun arkasındaki itici güç kayboldu.
Böylece, Chambord Kontu'nun ölümünden sonra, Orléans çizgisinin Fransa tahtı üzerinde iki ayrı iddiası vardı: Louis Philippe'in mirasçıları olarak Orléanist teoriden türetilen hak ve Hugh Capet'in mirasçıları olarak Meşruiyetçi teoriden türetilen hak.
Meşruiyetçiler ve Orléanistler Düzenle
Chambord Kontunun ölümü, meşruiyetçileri iki kampa böldü. kaynak belirtilmeli ] . Çoğu Orléans Evi'ni yeni kraliyet hanesi olarak kabul etti [ kaynak belirtilmeli ] . Yine de o haneye karşı nefret besleyen bir parti, o zamanlar İspanya Kralı V. Philip'in en büyük torunları olan İspanya Karlistlerini tanıdı. Orléanist parti, bir Fransız prensi yerine bir İspanyol prensini destekledikleri için alaycı bir şekilde onlara Blancs d'Espagne (İspanyol Beyazları) adını verdi. Daha sonraki zamanlarda, Orléans Evi'nin Orléanist ve Legitimist iddiaları, Orléanist adıyla birleştirildi, çünkü İspanyol yanlısı parti Meşruiyetçiler adını aldı.
Orléans Hanedanı'nın Blancs d'Espagne tarafından kabul edilmemesi, o evin iki atasının eylemlerinden kaynaklanmaktadır - Philippe Egalite olarak da bilinen Orléans Dükü II. Louis Philippe ve daha sonra Fransız Kralı olacak oğlu Louis Philippe. On altıncı yüzyılın Fransız hukukçusu Charles Dumoulin'e göre, vatana ihanet, kraliyet kanından bir kişinin taht ardıllığından mahrum bırakılabileceği bir durumdur. [6] Philippe Egalite, monarşinin kaldırılması, Fransa Kralı XVI. Oğlu Louis Philippe, Fransa Kralı X. Charles'ın saltanatının son günlerinde krallığa korgeneral olarak atanan Bourbon Restorasyonu'nun ardından kraliyet lehine restore edildi, krallığı kendisi için kabul ederek kıdemli çizgiyi devirdi. [7]
Meşruiyetçi duruş, tahta geçmenin bundan sonra değiştirilemez geleneklere ve emsallere dayanmasıdır. Bu geleneklere göre tahtın varisi, dışlanamayacak olan XIV.Louis'in varisidir. Orléanist görüş, ardıllık yasalarının değiştirilebileceği ve bu gelenekler ve emsaller arasında varisin Fransız olması şartının olduğudur. Onlara göre tahtın varisi Orléans soyuydu, çünkü veraset 1883'te açıldığında Philip V'in soyundan gelenlerden hiçbiri Fransız değildi.[7]
Utrecht Antlaşması'nda, İspanya Kralı Philip V, İspanya'da yarı-Salik veraset yasasının tesis edilmesi şartıyla Fransız tahtındaki veraset hakkından vazgeçti. Meşruiyetçiler için, miras hukuku bu şekilde değiştirilemeyeceğinden, antlaşma ab initio olarak geçersizdir. Ayrıca, antlaşmanın geçerli olduğunu ileri sürerek, İspanya'da yarı-Salik yasanın yürürlükten kaldırılması, feragat koşulunu bozmuştur, antlaşmanın amacına -Fransa ve İspanya'nın taçlarının ayrılması- hizmet edilmiştir, çünkü Kral'dan beridir. İspanya Fransa'nın varisi değil. [8] Orléanistler için anlaşma, Fransız veraset kanununda geçerli bir değişikliktir. Ayrıca, Louis Philippe son resmi görevliydi. Kanın İlk PrensiGeleneklere göre, kraliyet ailesinin kendisinden sonra tahtın doğrudan varisi olan.
Meşruiyetçiler ile Orléanistler arasındaki ikinci çekişme noktası milliyet şartıdır. Orléanistlere göre, yabancı doğumlu varisler, aubain kanunu uyarınca Fransa'daki mülkler üzerindeki ardıllık haklarını kaybederler. Yabancılar, olağan tanımın dışında, ülkeyi terk eden Fransızları içerir. geri dönme niyeti olmadan. Ayrıca on altıncı yüzyılın Fransız hukukçusu Charles Dumoulin'in görüşünü aktarıyorlar:
Sağduyu, tıpkı prenseslerin erkek torunları gibi, yabancı olan soydan gelen prenslerin tahttan çıkarılmasını gerektirir. Her ikisinin de dışlanması, yalnızca asanın yabancı ellere geçmesini önlemek için prenseslerdeki kraliyet kanını görmezden gelen temel geleneğin ruhuna uygundur. [9]
Bu nedenle, Orléanistler, Fransız Kralı Louis Philippe'in küçük torunları olan Orléans-Braganza (Brezilyalılar) ve Orléans-Galliera'yı (İspanyolca) Fransız tahtının ardılından dışlarlar.
Meşruiyetçiler ve Orléanistler, Fransız veraset çizgisine dahil edilen ve dışlanan yabancılara ilişkin sayısız örnek ve karşı örnek verirler. [9] [10] Yabancıların dahil edilip edilmeyeceği konusunda net bir emsal yoktur. Ancak 1573'te, Polonya Kralı seçilen gelecekteki Fransa'nın III. Fransa dışında doğmuş olmalarına rağmen. Benzer mektupların patenti İspanya'dan Philip V için verildi, ancak daha sonra geri çekildi. Bu örneklerde, Fransız mahkemesi, Capetian kan hakkının aubain yasasını aştığını kabul etmeye hazır olduğunu göstermişti. [6] Orléanistler için, patent mektuplarının işlevi, Philip V ve onun soyundan gelenlerin Fransız vatandaşlığını korumaktı ve bu mektupların patenti geri alındığından, Fransız olmaktan çıktılar. [9]
Orleans'ın destekçileri, söz konusu mektupların patent metnini, mektupların amacının, Henry III ve varislerinin Fransız statüsünü korumak olduğuna dair kanıtları için, "orijinal ve régnicoles" kalacaklarını belirterek alıntı yapıyorlar. [11] Bir krallık doğal olarak Fransız olan ya da "Fransa Kralı'nın itaatine bağlı krallıkta, ülkede, topraklarda ve lordluklarda doğan her insan" idi. [12]
Napolyon Fransa'da İktidara Nasıl Geldi?
Napolyon, İtalya'daki askeri başarının yanı sıra Parisli bir mafya tarafından saldırı altındayken Fransız Devrimci hükümetine saldırması nedeniyle Fransa'da iktidara geldi. 9 ve 10 Kasım 1799'da diğer iki konsül Sieyes ve Ducos ile birlikte iktidara geldi.
Napolyon, Fransız hükümetinin iflas ettiği ve enflasyonun, işsizliğin ve vergilerin tırmanmaya devam ettiği bir durumdan yararlanmayı başardı. Fransa'da Jakoben bir dirilişin ya da kralcı bir dirilişin geleceğine dair bir korku vardı ve Napolyon, İngilizlere karşı sürekli kazanan güçlü bir askeri generaldi. Bu, insanları bunun Napolyon'un lider olması gerektiğine dair bir işaret olduğuna inandırdı.
Napolyon'a 13 Aralık 1799'da resmen Birinci Konsolos unvanı verildi ve tam yürütme yetkileri verildi. Aynı gün Fransa'nın yeni anayasasının herkese ilan edildiği gündü. Kısa bir 5 yıl sonra, Napolyon Fransa'nın ilk imparatoru olacaktı.
Napolyon 1769'da doğdu ve 1821'de öldü. Ülkesini ordu yoluyla genişletme hırsıyla hatırlanır. Ayrıca görevdeyken eğitimi yeniden düzenledi, yeniden inşa etti ve askeri eğitim programlarına ek güç kattı ve Papa ile Konkordato'yu yarattı.
Napolyon'un Avrupa Üzerindeki Etkisi Neydi?
Napolyon, Fransız Devrimi'ni sona erdirdi, Napolyon medeni kanununu yarattı ve Napolyon Savaşları sırasında Avrupa'nın her yerinde fetih yaptı. Napolyon'un özgürlük, sosyal eşitlik ve Avrupa feodalizmini ortadan kaldırma idealleri birçok Avrupa ülkesini etkiledi.
Fransız Devrimi'ni sonlandırdı Fransız Devrimi, Fransa'da çalkantılı bir dönemdi. Fransa halkı, iktidarı ele geçiren ve ardından başarısız olan ardışık bir rejim döngüsünden muzdarip olduğundan, siyasi karışıklık sürekliydi. Napolyon iktidarı ele geçirdiğinde buna son verdi. Ülkeye gümüş ve altının desteklediği güçlü bir ekonomi kazandırdı. Vatandaşların açlıktan ölmesini önlemek için dini özgürlük ve temel gıdalar için düşük fiyatlar belirledi. Sadece Fransa'daki yaşamı iyileştirmekle kalmadı, aynı zamanda bugün hala tanınan medeni hukuk için yasal emsaller oluşturdu. Napolyon'un tüm başarıları, gücünü ve istikrarını korumasına yardımcı oldu.
Napolyon Kodları Napolyon yasaları olarak adlandırılan bu yasal emsaller, medeni hukuku üç farklı kategoriye ayırdı: kişisel statü, mülk ve mülk edinme. Bu sistem, daha sonra Atlantik Okyanusu boyunca gelişecek olan birçok hukuk sistemini etkiledi.
Kişisel statü içeren kanunlar, tüm erkek vatandaşların eşit olarak kurulmasını içeriyordu ve önceki sınıf ve asalet kuralının kurulmasını göz ardı ediyordu. Ayrıca, Kurallar özgürlük ve medeni hakları zorunlu kılmıştır. Ayrıca, aile mülkiyeti ve çocukları ile ilgili tüm konulardan sorumlu olan kadınları erkeklerin altına yerleştirdi. Kanun ayrıca mülkiyet haklarını ve sözleşme sürecini de belirlemiştir.
Napolyon Kanun'u Fransa için yazmış olsa da, diğer birçok ülke ilk uygulamasından sonra benzer çevirileri kabul etti. Bazı Latin Amerika ülkelerinde hala aktif olarak uygulanmaktadır. Napolyon, dünyanın dört bir yanındaki ülkelere katkısını en zamansız ve kalıcı olarak kabul etti.
Fetihler ve İdeolojiler Napolyon aynı zamanda askeri tarihin en büyük generallerinden biriydi. Birçok Avrupa ülkesini fethetti ve Avrupa'da özgürlük, eşitlik ve kardeşlik ideallerini yaydı.Rekabet eden imparatorlukların liderleri, toplumun üst kademelerini koruyan feodalizme ve aristokrat statükoya meydan okuduğu için bundan hoşlanmadı. Napolyon'un nihai yenilgisine ve sürgününe rağmen, Avrupa siyasetinin şekillenmesi üzerinde büyük bir etkisi oldu.
Napolyon'un Sürgünü
1814'te Napolyon, bir Akdeniz adası olan Elba'ya sürüldü. Rusya'nın işgalini yanlış hesapladığında sürgüne zorlandı. Yıl içinde, Napolyon kaçtı ve Napolyon I olarak gücünü yeniden kazandı, ancak Waterloo Savaşı'nı hızla kaybetti ve ikinci kez bir İngiliz mahkum olarak Saint Helena'ya sürgün edildi. İkinci sürgün sırasında, Napolyon hala belirlenemeyen nedenlerden öldü, ancak bazıları bunun mide kanseri olduğuna inanıyor. Saint Helena'dayken, kaçma şansı olmayan bir adadaydı.
Napolyon'un Elba'ya Katkıları İlginçtir ki, Napolyon'un Elba'da sürgünde geçirdiği zaman tamamen tecrit edilmiş veya yararsız değildi. Annesi ve ablası orada büyük malikanelerde yaşıyordu ve sevgilileri vardı. Napolyon adanın altyapısını bile geliştirdi, tarımı artırdı. Ayrıca okul ve hukuk sistemlerini geliştirdi. Elba halkı hala Napolyon'u Saint Helena'daki sürgünü sırasında ölüm gününde bir geçit töreniyle anıyor.
Napolyon Bonapart'ın 6 Büyük Başarısı
Napolyon Bonapart, insanlık tarihinin en büyük hükümdarlarından, askeri komutanlarından ve fatihlerinden biri olarak selamlanıyor. Ayrıca serveti yağmalamak ve büyük bir kişisel servet inşa etmekle de ünlüdür. Ancak her madalyonun iki yüzü vardır. Napolyon Bonapart, on sekizinci yüzyılın sonlarına doğru Fransa'da var olan sosyoekonomik ve politik krizin sonucuydu. Enflasyon, işsizlik, dini sorunlar ve mali kriz vardı. Toplum ve genel olarak insanlar, Napolyon Bonapart'ın bazı önemli başarılarından yararlandı.
1. Napolyon Bonapart, dini liderler ile kilisenin sahip olduğu toprakların ve varlıkların millileştirilmesini teşvik eden devrimci reformlar arasında bir orta yol bulmayı başardı. Katolik bir devlet dini haline getirildi, ancak 1801 konkordatosu ibadet özgürlüğünü de güvence altına aldı. Fransızlar toprak sahibi olabilir ve hatta mülklerini devredebilirdi. Feodalizmi terk etti. Yetenekli bir yöneticiydi ve bu, Fransa'nın yönetimini nasıl yapılandırdığını gösterdi. Yolsuzluk, verimsizlik ve zimmete para geçirmeyi engelledi. İdari departmanları merkezileştirdi ve komünleri ve departmanları yönetmek için belediye başkanları ve valileri vardı. Memurlar doğrudan onun tarafından atanıyordu ve bu nedenle ona sadık ve aynı zamanda ona karşı sorumluydu. Kanun ve düzeni korumayı başardı.
2. Napolyon eğitim sisteminde reform yaptı. Modern Fransız eğitiminin habercisi olarak kabul edilir. Yarı askeri okullar, ortaokullar ve bilim, matematik, siyaset ve askeri bilimlere odaklanan özel eğitim getirdi.
3. Napolyon ticari ve endüstriyel sektörleri geliştirdi. Ticaret kısıtlamalarını yumuşattı, yolsuzluğu azalttı ve hükümetin desteğini artırdı. Fransa Merkez Bankası'ndan kredi sağlandı. Ticareti ve işsizlik sorunuyla ilgilenen küçük işletmeleri teşvik etti.
4. Napolyon Bonapart toplumda barışı, hukukun üstünlüğünü ve samimi düzeni yeniden kurmayı başarmanın yanı sıra tarımı da teşvik etmeyi başardı. Hükümeti tarıma harcama yapmaya başladı, toprak reformları getirdi, daha iyi drenaj sistemlerini ve çeşitli modern tarım yöntemlerinin kullanımını teşvik etti. Saltanatı altında Fransa, gıda mahsullerinin üretiminde şaşırtıcı bir büyüme kaydetti.
5. Napolyon vergi sistemini değiştirdi. İnsanlar adil bir şekilde vergilendirildi, varlıklarına ve gerçekten borçlu olduklarına göre değerlendirildi. Takdire ve her türlü yağmacı vergiye izin verilmedi. İnsanlar vergilerini doğrudan ödeyebilir, böylece rüşvetçi yetkililerden ve fonların çalınmasından kaçınabilirdi.
6. Napolyon Bonapart'ın en büyük başarılarından biri The Code Napoleon'du. Kod Napolyon bir dizi yasaydı. Ceza kanunu ile birlikte ceza ve medeni kanun, ticaret ve askeri kanun vardı.
Napolyon Bonapart'ın Asla Söylemediği On Ünlü Şey
Napolyon Bonapart, muhtemelen tarihte en çok alıntı yapılan adamlardan biridir. Örneğin, bakan onu devirmek için komplo kurduğunda, dışişleri bakanı Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord'a yaptığı efsanevi espriyi ele alalım.
Fransa İmparatoru'nun iddiaya göre, "İpek çoraplı Talleyrands***sınız," dedi.
Ancak Talleyrand'ın hakaretten sonra imparator odadan ayrıldığında belirttiği gibi, "bu kadar büyük bir adamın bu kadar kötü yetiştirilmiş olması üzücü" demek, Napolyon'un hakkını vermezdi.
Aslında, "Politikada aptallık bir handikap değildir" veya "İmkansız sadece aptalların sözlüğünde bulunabilecek bir kelimedir" gibi birçok ünlü alıntı Napolyon'a atfedilebilir. Ve bu, hayatı boyunca söylediği birçok esprili şeyden sadece ikisini saymak gerekirse.
Charles Maurice de Talleyrand-Périgord, François Gérard, 1808
Bununla birlikte, Fransız'ın bariz kurnazlığına ve zekasına rağmen, ona atfedilen alıntıların çoğu ya kendisi tarafından hiç dile getirilmedi ya da sadece diğer ünlü adamlara atfedilen alıntılar olarak değiştirildi. Yanlışlıkla Napolyon'a atfedilen ya da ona atfedilen on olağanüstü ifadeye bir göz atalım.
"İngiltere bir esnaf ülkesidir."
Okumuş olan herkes Ulusların Zenginliği, ünlü İngiliz iktisatçı, yazar ve filozof Adam Smith'in ekonominin başyapıtı olarak adlandırılan eseri, bunu Smith'in sözleri olarak kabul edecektir. Siyasal ekonominin öncüsü, İskoç Aydınlanması sırasında merkezi bir şahsiyet ve birçoklarına göre Ekonominin veya Kapitalizmin Babasıydı.
Politik iktisatçı ve filozof Adam Smith'in (1723-1790), bir zamanlar ona sahip olan aileden sonra 'Muir portresi' olarak bilinen bilinmeyen bir sanatçı tarafından portresi. Portre muhtemelen James Tassie'nin bir madalyonuna dayanarak ölümünden sonra boyanmıştır.
Büyük Britanya'yı bir esnaf ulusu olarak ilk tanımlayan Adam Smith'ti:
“Sırf müşteri kitlesi yetiştirmek amacıyla büyük bir imparatorluk kurmak, ilk bakışta yalnızca bir esnaf ulusuna uygun bir proje gibi görünebilir. Ancak bu, esnaflardan oluşan bir ulus için tamamen uygun olmayan, ancak hükümeti esnaf tarafından etkilenen bir ulus için son derece uygun bir projedir.”
Napolyon, zeki bir adam ve hevesli bir okuyucu olarak, elbette Adam Smith'in ünlü eserini okumuştu - ve planlarına karşı kararlı bir şekilde direndikleri için iktisatçının sözlerini İngilizlere bir hakaret olarak kurnazca kullandı.
Tuileries'teki Çalışmasında İmparator Napolyon, Jacques-Louis David, 1812
"Bir aslan tarafından yönetilen bir koyun ordusu, bir koyun tarafından yönetilen bir aslan ordusundan daha iyidir."
Şimdi, bu, MÖ dördüncü yüzyılda yorulmak bilmeyen Makedon General Büyük İskender'e kadar uzanıyor. Ve o zaman bile, İskender muhtemelen kelimeleri karıştırdı ve başka bir kurnaz ve eski Yunan komutanı tarafından söylenen birkaç şeyi değiştirdi, çünkü Spartalı General Chabrias şöyle demişti: bir geyik tarafından."
Napolyon'un yukarıda bahsedilen versiyonlardan herhangi birini söylediğine dair hiçbir kanıt yoktur, ancak kelimelerin kulağa onun söylemiş olabileceği bir şey gibi geldiğini kabul etmek gerekir.
Chabrias (solda) ile Sparta kralı Agesilaus (ortada), Mısır kralı I. Nectanebo ve naibi Teos'un hizmetinde, Mısır MÖ 361.
"Ordu midesi üzerinde yol alır."
Bu, ya Prusya'nın Büyük Frederick'ine ya da Napolyon'a atfedilir. Bunu söyledikten sonra, Napolyon duyguyu bu şekilde ifade etmedi. Bunun yerine, "Cumhuriyet ordularını yönlendirmek için izlememiz gereken temel ilke şudur: Düşman toprakları pahasına savaştan beslenmeleri gerekir."
Büyük Frederick, Doğu Pomeranya'daki Neustettin (şimdi Szczecinek, Polonya) dışındaki patates hasadını teftiş ediyor
"Tanrı her zaman büyük taburlardan yanadır."
Bu, diğer istisnai erkeklerin sözlerini yeniden ifade eden büyük bir adamın klasik bir örneğidir.
19. yüzyılın başlarında “Providence her zaman büyük taburların yanındadır” bir atasözü idi. Daha önceki versiyonlar, Comte de Bussy-Rabutin'e (1618-93), "Tanrı genellikle küçüklere karşı büyük filoların yanındadır" ve Voltaire (1694-1778), "Tanrı, ordunun değil, onların yanındadır. ağır taburlar ama en iyi atışlardan.”
Kont Roger de Bussy-Rabutin.Fotoğraf: Arnaud 25 CC BY-SA 3.0
"Hiçbir plan düşmanla temastan sağ çıkamaz."
Birçok kişi bu alıntıyı ABD Ordusu Generali Dwight D. Eisenhower'a borçludur. Diğerleri, bunu söyleyenin General George Patton olduğu konusunda ısrar ediyor. Yine de diğerleri, sözleri söyleyenin Napolyon olduğuna inanıyor.
Gerçekte, genel gözlem aslında on dokuzuncu yüzyılın ortalarındaki Prusya Sahası Marshall Helmut von Moltke'ye aittir ve bu ifadeler o kadar da özlü değildir: "Hiçbir operasyon, düşmanın ana gövdesiyle ilk karşılaşmanın ötesine geçmez."
İfadesinin zaman içinde uyarlanmış olması muhtemeldir ve yukarıdaki alıntının kısalığına bakılırsa, bu özellikle Amerikan kökenlidir. Ancak, emin olamayız.
Yaşlı Helmuth von Moltke
"Onlara üzüm çekirdeği kokusu verdim."
Elbette, bu kendinden emin ve Napoleon gibi kendine güvenen bir askeri adamın söyleyebileceği bir şeye çok benziyor. Ancak, bir dakikanızı ayırıp yukarıdaki kelimeleri Fransızcaya çevirmeye çalışırsanız, bunların gerçekten o kadar da iyi tercüme edilmediğini göreceksiniz.
Greyfurt kelimesinin Fransızca karşılığı mitrail, ve "koklamak" için alabileceğiniz en yakın şey bufe, dolayısıyla yukarıdaki alıntı “Une bouffée de mitraille” olarak çevrilebilir.
Napolyon Bonapart, 23 yaşında, Korsikalı Cumhuriyetçi gönüllülerden oluşan bir taburda yarbay. Henri Félix Emmanuel Philippoteaux'nun portresi.
Bir “hiff”'in kesinlikle Anglo-Sakson bir yanı vardır, bu yüzden alıntının büyük olasılıkla İngilizce konuşan bir romancı veya tarihçinin zihninde tasarlanmış bir şey olduğu tahmin edilebilir.
Ve burada durum bu. Kitabında Thomas Carlyle'ın buluşu “bir üzüm tanesi kokusu”dur. Fransız Devrimi: Bir Tarih. Napolyon'un ölümünden on altı yıl sonra, 1837'de yayınlandı.
1854 yılında Thomas Carlyle
"Bu gece olmaz Josephine."
Erkekler her zaman buna hazır, değil mi? Yanlış! Görünüşe göre Napolyon her zaman karısı Josephine ile tatlı bir sevişme havasında değildi. Ama yukarıdaki sözleri karısına söyledi mi? Belki - imparator ve imparatoriçenin yatak odasının mahremiyetinde olup bitenlerden emin olamayız.
Bununla birlikte, yukarıdaki ifadenin, tarihin en büyük aşk olaylarından biriyle alay etmeyi seven İngiliz hicivcilerin eseri olması daha olasıdır.
Joséphine, Beauharnais Vikontesi, Navarre Düşesi
"Tek bir düşmanla çok sık savaşmamalısın, yoksa ona tüm savaş sanatını öğreteceksin."
Evet, Napolyon bunu söyledi. Ancak -ve yine, bunda yanlış bir şey yok- Plutarkhos biçiminde daha eski bir tarihi figürü sildi.
Marengo, 1815'te Waterloo savaşında Napolyon tarafından basıldı ve burada İngilizler tarafından yenildi.
"Bana şanslı generaller verin."
Bu, genellikle Napolyon'a atfedilen başka bir alıntıdır, ancak sözleri söylediğine dair hiçbir kanıt yoktur. Eğer yaptıysa, o zaman hevesli bir amatör tarihçi olarak, muhtemelen onları 17. yüzyılda Fransa başbakanı Kardinal Mazarin'in söylediği bir şeye dayandırdı.
Mazarin, genel bir "Est-il habile?" sorusu sorulmaması gerektiğine dikkat çekmişti. (“Yetenekli mi?”), daha çok “Est-il heureux?” (“şanslı mı?”)
Napolyon'un 19 Ekim 1813'te köprünün patlamasını gösteren geri çekilmesi
“Aptallıkla yeterince açıklanmış olanı asla kötülüğe atfetmeyin.”
Yukarıdaki alıntı genellikle Napolyon'a akredite edilir, ancak bunu söylediğine dair hiçbir kanıt yoktur.
Bazı insanlar alıntının 1980 tarihli derlemeden olduğunu iddia ediyor. Murphy'nin Hukuk Kitabı İki: İşlerin Yanlış Gitmesinin Daha Fazla Nedeni, Arthur Bloch tarafından düzenlendi.
Johann Wolfgang von Goethe.1828
Ancak yukarıdaki sözlerin Alman klasik edebiyatını somutlaştıran adam Johann Wolfgang von Goethe'ye ait olduğu rahatlıkla söylenebilir. İşinde Genç Werther'in Acıları1774'te yayınlanan , "Yanlış anlamalar ve ihmaller, dünyada kötülük ve kötülükten bile daha fazla fitneye neden olur" diye yazdı.
Önemli ve anlamlı alıntıların araştırılması, uygulanmasında Nisan havası kadar kararsız olan kesin bir sanattır. Bu yüzden Napolyon Bonapart pek çok bilgece şey söylemiş olsa da, şimdiye kadar söylenmiş her nükte ile itibar kazanamaz. Üstelik, gördüğümüz gibi, o da, bizler gibi, diğer bilginlerden ara sıra tuhaf bir cümle kurdu. Şöhreti sayesinde bu kadar çok tanıdık söz onunla kolayca ilişkilendirildi.
“Uyuyan Çin” ve Napolyon
Napolyon iyi bir özdeyişten hoşlanırdı. Bourrienne (neredeyse aynı zamanda) Birinci Konsolos'un "İngiltere bir esnaf ulusudur" ifadesini nasıl beğendiğini kaydetmiştir. afiyet olsun Adam Smith'in "Ulusların Zenginliği" kitabından alıntıdır. Çok daha sonra, Abbé de Pradt, İmparator'un “yüceden gülünç olana sadece bir adımdır” özdeyişini (1812'de) - Napolyon'un duymuş (veya okumuş) ama icat etmemiş olması gerektiğini kaydetti, çünkü o bilge eski testere vardı. 1760'lardan beri Fransa'da geçerli. Çevresindeki diğer insanlar da, çarpıcı ifade dönüşleri için meraklı yeteneğini takdir ettiler. Ve St Helena edebiyatının gösterdiği gibi, büyük adamın bilgelik incilerine duyulan hayranlık, ihtişamlı yılların ötesinde devam etti. Gerçekten de, 1820'de İngilizce olarak üç yüzden fazla alıntıdan oluşan bir seçki yayınlanacaktı ve sözde 1816'da Las Cases'den el konulan kağıtlar arasında bulundu. Ve Balzac ünlü bir şekilde, Napolyon'un muhtemelen söylemesi gereken bazı sözler icat edecek kadar ileri giderdi: ve bu özdeyişlerin bir baskısında Rus devrimci Vladimir İlyiç Lenin açıklamalar yapardı… ama ben kendimi aşıyorum.
Bu parça, kaynağı (Nil'in değil…) arayışımla ilgili değil, daha çok yakın zamanda ünlü ve sözde Napolyon'un sözüyle ilgili: “Çin uyusun. Çünkü o uyandığında dünya titreyecek.”
NS Sözlük NapolyonFayard tarafından yayınlanan (1999 tarihli ve Jean Tulard tarafından düzenlenen en son baskı), ifadenin muhtemelen İmparator tarafından söylenmediğine dikkat çekiyor. Başka yerlerde, Jean Tulard (sadece modern Napolyon araştırmalarının kurucusu değil, aynı zamanda yayınlanmış bir film uzmanı), bildiği kadarıyla, kelimelerin ilk kullanımının 1963 Müttefik Sanatçılar filminde "Pekin'de 55 gün" filminde olduğunu belirtti. ”. Orada Elizabeth Sellars, kocası David Niven'e (Boxer İsyanı (1900) sırasında Çin'deki İngiliz büyükelçisi) Napolyon'un Çin uykusundan uyandığında kıyametin kopacağına dair uyarısını hatırlatıyor. Alıntı, esas senarist Bernard Gordon'un senaryosuna özeldir, çünkü açıklama ve atıf Noel Gerson'un 1963 tarihli kitabının (Samuel Edwards takma adıyla yazılmış) İngilizce veya Fransızca versiyonlarında görünmemektedir. Kitabın ön kapağının ilan ettiği gibi, kitap “senaryoya dayalı” olduğu için, yapmaları gerektiğini düşünürdüm.
Yani 1963, Napolyon'a atfedilen alıntının ilk örneğidir.
Senarist Bernard Gordon teklifini nereden aldı?
Filmden on yıl sonra, Fransız siyasi yorumcu Alain Peyrefitte, kitabının başlığını kehanet niteliğinde yorumladığında, sular önemli ölçüde bulandı.Quand la Chine s’éveillera… le monde tremblera, Fayard, 1973, Fransızca yazılmıştır). Bu kitapta Peyrefitte, Lenin'in Rusların yazdığı (1923'te yayınlanan) son metinde "Daha az ama daha iyi" başlıklı metninden alıntı yaptığını (Napolyon'a atfederek) iddia etti, bunun anlamı, filmden ve filmden daha eski olduğu için bunun anlamı şuydu: Lenin bu sözü 1923'te aktardı, Lenin'den daha eski olmalı ve bu nedenle muhtemelen gerçek. Ve Peyrefitte, Lenin'e atıfta bulunmanın yanı sıra, Napolyon'un bunu St Helena'da söylemiş olma olasılığını da öne sürdü: Ya Lord Macartney'nin 1792-1795'te Çin'e yaptığı ziyaretin tarifinin Fransızca çevirisini okuduktan sonra ya da Lord Amherst'in 1927'de Longwood'a yaptığı ziyaret sırasında. 1817 - İngiliz diplomat 1816'da Çin'deki büyükelçiliğinden dönüyordu. 2012'de özel bir sayısında Revue du Souvenir Napoléonien, Jacques Macé (Peyrefitte'in vardığı sonuçlara dayanarak) Lenin'in "1890'larda" Britanya Kütüphanesi'nde (Londra) dolaştığını hayal etti [hasta] ve Lord Amherst'in özel günlüğündeki (şimdi kayıp) alıntıyı kazmıştı. Ne yazık ki Fransız yazar için, Lenin'in ziyaretini on yıl kadar erken koydu – kütüphane için hala mevcut olan okuyucu biletleri, Rusların oradaki çalışma oturumlarının 1902'den 1911'e kadar uzandığını kanıtlıyor… Daha da kötüsü, Lenin, Amherst'in British Library'deki günlüğüne danışamazdı. metin hiçbir zaman bu kurum tarafından tutulmadığından, beş cilt İngiliz Ulusal Arşivlerinde eksik olarak listelenmiştir. Hao Gao, bir Edinburgh doktora tezinde (2013 – çevrimiçi olarak mevcuttur), Lord Amherst'in beş ciltlik özel günlüğünün gemi, alceste, Lord Amherst'in bagajını taşıyan, karaya oturdu ve 1817'de Çin'den dönüş yolculuğunda Malay korsanlar tarafından yağmalandı. Daha da kötüsü (mümkünse…), alıntı Lenin'in 1923 metninde görünmüyor… [1]
Lord Amherst'in özel günlüğü ne Lenin'e ne de (muhtemelen) başka birine açık olmadığından, alıntının kaynağı olması muhtemel değildir.
O halde, Lord Amherst'in 1817'de Napolyon'la yaptığı görüşmede hazır bulunan ve aynı zamanda hesaplarını yayınlayan arkadaşları hakkında ne düşünüyorsunuz? Alıntıdan bahsettiler mi?
1818'de, daha sonra Britanya Kütüphanesi'nde baş kütüphaneci olacak olan Henry Ellis, yalnızca 1816'da Çin'e giden delegasyonun bir kaydını yayınlamakla kalmadı, aynı zamanda kitabının sonuna Napolyon ile yapılan röportajın bir kaydını da ekledi - ne yazık ki, Napolyon'un kendisini 'epigrammatik olarak' ifade etme alışkanlığına sahip olduğunu belirtmesine rağmen, imparatorun dikkate değer yorumu, belki de daha sonra insanlar ondan alıntı yapsınlar diye! Ellis'in özel makaleleri (1818'de yayınlanmadı) röportajın daha kişisel bir hesabını içeriyordu. Bu, on yıl kadar sonra, Sir Walter Scott'ın büyük Napolyon biyografisinde (1827) bir ek olarak ortaya çıkacaktı - yine de alıntı yapılmadı. Heyetin diğer üç üyesi, John Macleod, Clarke Abel ve Basil Hall da (sırasıyla 1817, 1818 ve 1826'da) Napolyon'la 1817'de yapılan görüşmenin anlatılarını yayınladılar ve bunların hiçbiri Çin'in sözünden bahsetmedi.
Napolyon hiç Çin hakkında bir şey söyledi mi?
Bununla birlikte, Çin'in St Helena'daki imparatorluk görüşmelerinin konusu olduğunu biliyoruz. Lord Amherst ve arkadaşları (ve aslında Las Cases ve O'Meara) ile birlikte, Napolyon'un sözleri büyük ölçüde Amherst'in "ko to" ('to' fiilinin kullanıldığı aşırı bir boyun eğme biçimini) yerine getirmeyi reddetmesiyle ilgili ünlü diplomatik sahtekarlığıyla ilgiliydi. kowtow' gelir) Çin İmparatoru'ndan önce. Ancak, Fransız İmparatoru Çin'i başka şekillerde tartıştı. Las Cases, 3 Kasım 1816'ya ilişkin, yakın zamanda yayınlanan ön-versiyonunda notlar Anıt: “Banyo sırasında ve sonrasında Napolyon bana Lord Macartney, Çin ve İngiltere hakkında çok şey anlattırdı”. Ne yazık ki görüşmeyle ilgili hiçbir ayrıntı ortaya çıkmadı. Bir gün önce İmparator, Macartney'nin Fransızca'ya çevrilmiş beş ciltlik hesabının bölümlerini okuyordu, son cilt 1804'te çıktı.
Bununla birlikte, Çin ile ilgili tüm olaylar Napolyon'dan bir yanıt almamıştır. Çin donanması yedi ay önce Mart 1816'da St Helena'ya vardığında, Las Cases, Napolyon'un Çin'le ilgili hiçbir sözünü kaydetmiyor.
St Helena'dan gelen metinler arasında “Bırak Çin uyusun…” tahmini gibi bir şeye gelince, sadece Barry O'Meara'nın notları yakın (ve o zaman bile çok değil). İrlandalı doktor, Napolyon'un Çin ile savaşa girmenin bilgeliğinden şüphe duyduğunu şöyle kaydetmiştir:
- Çin gibi devasa bir imparatorlukla savaşmak ve bu kadar çok kaynağa sahip olmak, yıllardır yaptığınız en kötü şey olurdu. Şüphesiz önce başarır, ellerindeki kapları alır, ticaretlerini bozarsınız ama onlara kendi güçlerini öğretirsiniz. Size karşı kendilerini savunmak için tedbirler almaya mecbur kalacaklar ve 'Biz bu millete eşit olmaya çalışmalıyız' diyecekler. Neden bu kadar uzaktaki bir halkın bize istediklerini yapması için acı çekelim? Gemiler yapmalıyız, onlara silah koymalıyız, kendimizi onlara eşit tutmalıyız. bir filo kurar ve zamanla sizi yenerdi.” [2]
- Şimdi İngiltere'ye büyük bir ticari avantaj kaybedilebilir ve belki de sonucu Çin ile bir savaş olabilir. Ben bir İngiliz olsaydım, Çin'le savaşmayı tavsiye eden adama, ülkemin var olan en büyük düşmanı olarak saygı duyardım. Sonunda yenileceksin ve belki de Hindistan'da bir devrim takip edecek.#8221 [3]
- “Bütün Çin ticaretini kendinize tekeline almalısınız. Çinlilerle savaşmak yerine, onlarla ticaret yapmak isteyen milletlerle savaşmak daha iyiydi.” [4]
Benzer bir şekilde Napolyon, sözde 6 Kasım 1816'da Las Cases'e istilacı Moğol ordularını anlattı (1823'te M.Ö. Anıt): [Napolyon, ed.] Cengiz ve Timur'un ordularının tariflerine de inanıyordu, ancak sayıca çok oldukları söyleniyor, çünkü onları sürü halinde yaşayan milletler izliyordu, bu milletler de kendilerine başka gezgin topluluklar tarafından katıldı. Kabileler ilerlerken 've bu imkansız değil', diye gözlemledi İmparator, 'bir gün Avrupa'da durum böyle olabilir. Yolu çölde kaybolduğu için nedeni bilinmeyen Hunlar tarafından üretilen devrim, gelecek bir dönemde yenilenebilir.'' Bu çok ünlü alıntının gerçek bir işareti yok.
Peki, Napolyon söylemediyse, başka biri mi söyledi?
Napolyon'un bu (sonuçta, mantıklı) sonuca gerçekten açıkça ulaştığına dair hiçbir kanıtımız olmasa da, gerçekte ve dahası basılı olarak başkaları da vardı. 19. yüzyılın sonlarına doğru, yalnızca Japonya'nın dünyaya açılması ve Siyam'ın işgalden kaçınma girişimlerinin değil, aynı zamanda 1860'taki Fransız-İngiliz İkinci Afyon Savaşı'nın ardından, Çin'in kendi ülkesinden uyandığı fikri ( muhafazakar) uyku, (göreceli olarak) Çin hakkında konuşan İngilizce konuşanlar arasında sıradan bir şey haline gelmiş gibi görünüyor, çünkü aşağıdaki rastgele bulunan pasajlar (1877-95'ten kronolojik olarak düzenlenmiştir) ima eder:
- “Çin gerçekten de dünyevi uykusundan uyanıp büyük bir güç haline gelmedikçe, ki bu imkansız değil”[5]
- "eninde sonunda muhafazakarlık Çin uyanıyor asırlık uykusundan”[6]
- “Çin uyandığında ve ciddi bir şekilde demiryolu inşaatına başladığında” [7]
- “Çin zorunlu uyanmak asırlık uykusundan”. [8]
Fransızca konuşanlar bile işin içine giriyordu. 1904'te, ölümünden sonra yayınlanan bir makalede, Marquis de Nadaillac şunları kaydetti:
- “Belki [Çin, ed.] bu bataklıktan çıkabilir, belki daha enerjik, daha yetenekli liderlerin altında uyanabilir. Bugün hareketsiz olan bu devasa beden ölmediyse, o halde bırakın dünya titresin, çünkü sarı tehlike çok büyüktür ve Avrupa'ya fatihler olarak inen milyonlarca Hun'un zihin gözündeki görüntünün hiç hoş bir tarafı yoktur. Bu, Napolyon'un St Helena ile ilgili kehanetlerinden biriydi." [9]
Ve burada Napolyon, kışkırtıcı bir şekilde karışıma ekleniyor. Bununla birlikte, Marki'nin, Napolyon'un 6 Kasım 1816 tarihli, yukarıda zaten belirtilen "Hun" açıklamalarına atıfta bulunması ve görünüşte sahte alıntıya atıfta bulunmaması daha olası görünüyor.
Bir sonuca varabilir miyiz?
Çin'in bir noktada uyanıp dünyanın tepki vermesine neden olabileceği fikri en az 1877'den ve muhtemelen daha öncesinden beri geçerliydi. Ancak, İmparator'un 60 yıl önce aynı sonucu çıkardığı, mümkün olsa da kanıtlanmamıştır. Sonunda, Bernard Gordon (veya hatta Elizabeth Sellars, çünkü kelimeler senaryoda yer almadığı için) sadece atfı uydurmuş gibi görünüyor…
SONRAKİ
Amerikalı senarist Bernard Gordon, 1960'larda Vaucresson'da (Versailles yakınlarında) ve ayrıca Paris'in 16. bölgesinde yaşadı. Otobiyografisinde, hollywood Sürgün, [10] gerçek bir Napolyon referansı var. Suchet Bulvarı yakınlarındaki dairesinin Kont ve Madame de Bearn'e ait olduğunu ve içinde "Napolyon'un eşsiz, orijinal pastel boya portresi" […] Napolyon ve Josephine'i bekliyorum". Daireye taşındıktan kısa bir süre sonra Gordon, Philip Yordan ile “Pekin'de 55 Gün” senaryosunu yazdı. Gordon'a göre, bu başlık 1960'larda Londra'daki bir kitapçıda Yordan'ın ikinci karısı Merlyn tarafından görüldü - Gordon başlangıçta başlık olarak “Boxer Rebellion”u seçmişti. Gordon'un senaryoyu bitirmesine yardımcı olmak için başka birkaç senarist getirilmesine rağmen, katkıları (Gordon'a göre) çok azdı. Olduğu söyleniyor, posterde iki isim daha görünüyor. Gordon, 1997'de senaryo için tek krediyi talep edecekti - Macarthy döneminde ABD'de kara listeye alındığından beri adı afişte ilke olarak geçmemişti.
Charles W. Hayford'a teşekkür ederim (ayrıca bkz. mektubu, “Uyanış çağrısı” (Editöre Mektup),” İktisatçı (2 Ağustos 1997): 8) aşağıdaki ek bilgiler için (kendisinden bana gelen bir e-postadan alıntı yapıyorum):
Bununla birlikte, en erken görünümünün [Elizabeth Sellars’] dudaklarında olduğu ortaya çıkmadı. Pekin'de 55 Gün. Senaristler bunu Aralık 1958'de Time'ın kapağında görmüş olabilirler.
[…] Google'ın İngilizce'de bulduğu en erken kullanım 1911'deydi, ancak daha eskileri de olmalı:
• “Napolyon'un şöyle dediği bildiriliyor: 'Çin uyuyor! Uyanırsa Tanrı bize acısın. Bırak uyusun!' İmparatorlukla ilgili en yaygın konuşma şekli, uyuyan bir devinkiydi: 'Çin'in uyanışı' basmakalıp bir tabirdir. William T. Ellis, “China in Revolution,” The Outlook (28 Ekim 1911): 458″
[1] “Napolyon” veya “Bonaparte” kelimesi, Lenin'in eserlerinin 45 ciltlik Fransızca çevirisinde 44 girdi aldı, Oeuvres de Lénine, (Baskılar Sociales, 1976), cilt. 1, 9, 10, 13, 14, 24, 25, 27, 28, 31, 33, 38, 39. Lenin hiçbir noktada bu Napolyon alıntısından bahsetmez.
[2] B.E. O'Meara, Sürgündeki Napolyon veya St Helena'dan Bir Ses, Londra: Simpkin ve Marshall, 1822, cilt. 1, 26 Mart 1817, s. 472.
[3] O'Meara, op. cit., cilt. 2, 27 Mayıs 1817, s. 68ff.
[4] O'Meara, op. cit., cilt. 2, 22 Eylül 1817, s. 234.
[5] On dokuzuncu yüzyıl, cilt. I, Mart 1877, s. 306. Doğumun modern bir tartışması için (en azından İngilizce- (Fransızca değil) konuşulan ülkelerde), bkz. Rudolph Wagner, “China ‘Asleep’ ve ‘Awakening’: A Study in Conceptualizing Asimetri ve Bununla Başa Çıkma,” Kültürlerarası Çalışmalar (2011): https://heiup.uni-heidelberg.de/journals/index.php/transculture/article/view/7315/2920, esp. s. 58 ff. Bu referans için Charles W. Hayford'a teşekkürler [Haziran 2020'de eklendi].
[6] İçinde Peterson’s Dergisi, Cilt 92, C.J. Peterson, 1887, s. 92.
[7] İçinde Kamuoyu, Cilt 9, 1890, s. 138.
[8] İçinde Tüm Ülkelerde Müjde, Metodist Piskoposluk Kilisesi. Misyoner Cemiyeti, 1895, s. 237.
[9] İçinde Muhabir, cilt. 217 (ed. Charles Douniol), 1904 s. 329: « Peut-elle [La Chine, ed.] sortir de ce marasme, se réveiller sous des şefler artı énergiques et plus yetenekleri. Si ce grand corps, aujourd’hui si inerte, n’est past mort, que le monde tremble, le péril jaune est muazzam et la vizyon des Huns, se précipitant en conquérants sur l’’Avrupa, avec leurs, avec leurs Bir tasavvur eden #8217a rien d’agréable. Napoléon à Sainte Hélène'in C'8217était une des tahminleri. »
[10] Bernard Gordon, Hollywood Sürgünü veya Kara Listeyi Sevmeyi Nasıl Öğrendim, Austin: Texas Press Üniversitesi, 1999, s.138.
1799: Napolyon İktidara Nasıl Geldi?
Napolyon Bonapart, 1799'da bugün Fransa'da iktidara geldi. Fransız devrimci takvimine göre 18 Brumaire idi. Spesifik olarak, Gregoryen takvimi Devrim sırasında kaldırıldı ve tüm ayların tam olarak 30 gün olduğu ve doğal olayların adlarını taşıyan yeni bir takvim getirildi. Böylece, Brumaire ayı, yılın bu zamanı için tipik olan sisten (Fransızca “brume”) sonra seçildi.
O yılın başlarında, Napolyon Fransız devrimci askeri seferinin komutanı olarak uzak Mısır'daydı. Henüz 29 yaşında olmasına rağmen general rütbesine sahipti. Yılın başında ordusunu Mısır'dan Filistin'e, İsa'nın Celile'deki doğum yerine götürdü. Fransız ordusu, İsa Mesih'in doğum yeri olan Nasıra'yı bile işgal etti. Türk ordusunu ünlü Tabor Dağı'nda yendiler, ancak müstahkem Akon kentini alamadılar ve sonunda Mısır'a döndüler.
O yılın yaz sonunda, Napolyon Mısır'dan Fransa'ya geri döndü. Ülke daha sonra halk tarafından giderek daha fazla nefret edilen sözde Rehber tarafından yönetildi. Yani, Rehber, beş direktörden oluşan özel bir hükümetti. Beşi yürütme gücünü paylaştı. Ancak, devlet hazinesi yoksullaştıkça, yöneticiler sevilmeyen hale geldi ve güçleri azaldı.
O sırada Napolyon Fransa'ya geldi. Mısır'daki askeri zaferleri nedeniyle orada popülerdi. Napolyon, Rehber'i devirmeye ve gücü kendisi almaya karar verdi. Darbe, kendisini hükümetin başına geçirmek isteyen beş yöneticiden biri olan Abbé Sieyès tarafından önceden planlanmıştı. Ancak Sieyès, Napolyon'un ne kadar popüler ve güçlü olduğunu görünce ona katılmaya karar verdi. Başka bir yönetmen - Ducos - onların yanında yer aldı.
Bu gün, Sieyès ve Ducos, Napolyon'un ordunun komutasına emanet edilmesini mümkün kıldı ve bu da Napolyon'un darbeyi gerçekleştirmesine izin verdi. Sonra yöneticilik pozisyonlarından istifa ettiler ve kurnaz Talleyrand (daha sonra Napolyon'un Dışişleri Bakanı) üçüncü yönetmen Barras'ı da istifaya ikna ederek onu askeri güçle tehdit etti.
Beş yöneticiden üçü istifa ettiğinden, Rehber hükümeti fiilen ortadan kalktı. Kalan iki yönetmen, pozisyonlarını çılgınca tutan Jakobenlerdi. Ancak Napolyon'un müttefiki General Moreau onları tutuklattı. Napolyon o zaman sadece parlamento ile uğraşmak zorunda kaldı. Bu kolaydı çünkü Napolyon'un küçük kardeşi Lucien Bonaparte o sırada parlamento başkanıydı ("Beş Yüz Konseyi" olarak anılırdı). Lucien, orduya Napolyon'a karşı çıkan tüm milletvekillerini salondan atmasını emretti.
Yeni yürütme yetkisi üç Konsolos'a (Konsolosluk) verildi. İlk Konsolos elbette Napolyon'du ve diğer ikisi eski yönetmenler Sieyès ve Ducos'du. Aslında Napolyon tüm gerçek güce sahipti, diğer ikisi onun gölgesinde kaldı ve yalnızca mutlak güce sahip olmadığı yanılsamasını vermeye hizmet etti.