Serflere sahip müreffeh bir toprak sahibinin kızı Catherine Breshkovskaya, 1844'te Rusya'da doğdu.
Güçlü dini inançları, onu serfliğin ahlakını sorgulamaya yöneltti. Evlendikten sonra 1860'larda köylüler için yasal, eğitimsel ve sosyal çalışmalar yaptı.
1871'de Breshkovskaya kocasını terk etti ve birkaç arkadaşıyla birlikte Kiev'de sosyalist bir komün kurdu. Peter Lavrov ve Pavel Axelrod'un yazılarından etkilenerek, İnsanlara 1874'te hareket.
Breshkovskaya yetkililer tarafından tutuklandı ve Ocak 1878'de Sibirya'da ağır çalışmaya mahkûm edildi. Amerikalı gazeteci ile röportaj yaptığında tanınmış bir uluslararası figür oldu. George Kennan kitabı için Sibirya ve Sürgün Sistemi.
1896'da Breshkovskaya'nın eve dönmesine izin verildi ve kısa süre sonra siyasete dahil oldu. 1901'de Victor Chernov, Gregory Gershuni, Nikolai Avksentiev, Alexander Kerensky ve Evno Azef ile Sosyalist Devrimci Parti'yi kurdu ve zamanının çoğunu dünyayı dolaşarak konuşmalar yaparak ve parti için para toplayarak geçirdi.
Breshkovskaya 1907'de tutuklandı ve ömür boyu Sibirya'ya sürgüne mahkum edildi.
Catherine Breshkovskaya
1. Nicholas II'yi ve otokrasiyi çok eleştirdi.
2. Rusya'nın genel oy hakkı olmasını istedi.
3. Rus hükümetinin ifade özgürlüğüne izin vermesini ve gazete ve kitaplara yönelik siyasi sansüre son vermesini istedi.
4. Rusya'da demokrasinin ancak II. Nicholas'ın ve otokrasinin şiddetle devrilmesiyle sağlanabileceğine inanıyordu.
5. Rusya'nın Avusturya-Macaristan ve Almanya ile savaşa girmesine şiddetle karşı çıktı.
6. Rusya'nın Avusturya-Macaristan ve Almanya ile savaşa girmesi halinde Menşeviklerin, Bolşeviklerin ve Sosyalist Devrimcilerin savaşı kaybetmek ve yabancılar tarafından yönetilmek istemediği için savaşa katılması gerektiğine inanıyordu.
Yakında Smela'ya taşındık. Halihazırda bir şeker rafinerisi ve altı fabrikanın bulunduğu bu devasa taşra kasabası geniş bir alana yayılmıştı. Bahçesi, parkı ve gölüyle, ağaç deniziyle çevrili ev sahibinin evi, fabrika işçileriyle dolu gürültülü, kirli sokaklardan uzaklaşıyor gibiydi. Büyük pazar yeri tüccarlarla doldu. Polis ve itfaiye ekipleri pazar yerindeydi. Yerin sonunda bir gölet vardı, çamurlu suyu çok dik kıyılarla çevriliydi. Bu kıyılardan toprak kulübeler kazılmış ve gölün kıyıları, hayvan inine benzeyen yerleşimlerle kaplanmıştır. Onlarda, kuzey hükümetlerinden gelen, toprağı olmayan eski dvorovye gibi başka yerlerden gelen işçiler yaşıyordu. Kalabalık aileleriyle bu kulübelerde yaşıyorlardı; burada doğdular ve burada öldüler.
Kısa süre sonra Smela'da yaşayacak bir köşe bulduk. Kasabadaki hiç kimse bütün bir evi işgal etmedi. Küçük odalar, genellikle masa veya koltuk olmadan kiralandı. Bu topluluğun refahı için eski bir savaşçı olan kulübemizin sahibinin babası, bize kendi odasını, karanlık bir inini teklif etti ve kendisi, tahtaların üzerinde uyuduğu geçide taşındı. Bu yaşlı adam, fabrika nüfusunun yaşamını anlamamda bana çok yardımcı oldu. Onlar, topraklarını ve evlerini terk ederek fabrikalarda çalışmak üzere merkezi hükümetlerden birinden serflik hâlâ varken Smela'ya getirilmişti. Kurtuluşlarıyla birlikte yeni küçük toprak parçalarına sahip oldular, ancak yalnızca evlerini inşa edecek kadar büyüklerdi ve hâlâ fabrikalarda çalışmak zorundaydılar ve ücret olarak bir miktar ekmek alıyorlardı. Daha fazla ayrıntı hatırlamıyorum, ancak fabrika nüfusunun sürekli olarak yöneticilerin ve müdürlerin kaprisinde işlerini kaybetme korkusuyla yaşadığını biliyorum. Kalabalık aileleri olanlar özellikle zor zamanlar geçirdi. Yaşlı adamımız her zaman açlıktan zayıftı. Oğlunun bakmakla yükümlü olduğu kendi ailesi vardı; gelini kaba değildi; ve iki kez kırbaçlanan ve ortak çıkarları savunmak için Sibirya'ya gönderilen yaşlı adam, günlerinin sonunda neredeyse bir dilenciydi. Eski bir pembe gömlek, bir ceket ve eski bir köylü ceketi onun tek giysisiydi. Ayrıca tahta bir leğen ve birkaç tahta kaşığı da vardı ve bunları nazikçe kullanımımıza sundu.
Adımlarımızı Podolia'ya çevirdik ama yolculuğun sadece küçük bir detayını hatırlıyorum. Köylerden birinde son yasadışı broşürümü verdim ve sonra köylülere kendim bir çağrı yazmaya karar verdim. Stephanovich üç kopyasını yaptı. Bunu yaptım çünkü köylülerle konuştuğumda hep dediler ki, "Bu sözleri yazıp her yere yayarsanız, gerçekten işe yararlar, çünkü o zaman insanlar onların icat edilmediğini bilirdi."
Köylerdeki tek yazılı kağıdın yetkililer tarafından verilen emirler olduğu o korkunç cahil zamanlarda, yazılı bir söze olan inançları büyüktü, çünkü köylerde orta derecede bile iyi yazabilecek kimse yoktu.
Akşam yaklaşıyordu ama güneş henüz batmamıştı. Sadece Jacob'u düşünerek, bölge başkomiserinin ilan edilmesiyle şaşırdım. Olaydan bir haberci tarafından haberdar edildiği ve Bratzlav ilçe kasabasından geldiği ortaya çıktı. Bu tombul beyefendi kulübeye girdi ve "O nerede?" diye sordu. Hala elmaları yerken bagajda oturuyordum.
"Güçlü koruma altında onu hapishaneye götürün. Önce onu arayın."
Birkaç kadın çağrıldı ve onları işgal etmeyi planladığım dolapta, sempati ve merakla dolu, ürkek, eski püskü, neredeyse dilenci kıyafetlerimi aradı, iki rublemi acıyarak inceledi ve dikkatlice cebime geri koydu.
Avluda sopalarla silahlanmış on iki köylü bir eskort beni bekliyordu. Beni bir arabaya koyup Tulchin'e götürdüler. Çarşıda dolaşırken sık sık garip şekilli bir binayı merak etmişimdir. Tepeyi işaret eden yüksek bir kalas duvarı bu binayı gözden kaçırıyordu, sadece kırmızı kiremitli çatısı görünüyordu. Masumiyetimde, ne tuhaf bir adamın kendine böyle korkunç bir yerleşim yeri kuracağını merak ederdim.
Tulchin'e vardığımda arabam bu garip binaya gitti. Geniş kapılar açıldı. Çıplak, kasvetli bir avluya girerken, büyük, ince bir domuz, canlı bir şekilde homurdanarak etrafımızda yavaşça yürüdü. İzinsiz girdiği için tutuklanmıştı ve sahibi ortaya çıkmadığı için hapishane bahçesinde bir haftadır açlıktan ölüyordu.
Muazzam, ahır benzeri bina dört büyük koğuşa bölünmüştü. Her birinin içine çok sayıda mahkûm yerleştirilebilirdi. O zaman boştular. Onlardan birine alındım. Çantam yanımdaydı ama evraklarımı, haritalarımı ve aletlerimi çıkarmışlardı. Ahşap karyolalar geniş ve temizdi. Yattım ve uyumaya gittim.
Rusya İmparatoriçesi Büyük Catherine'in Biyografisi
Büyük Katerina (2 Mayıs 1729-17 Kasım 1796), 1762'den 1796'ya kadar Rusya'nın imparatoriçesiydi, herhangi bir kadın Rus liderin en uzun saltanatı. Saltanatı sırasında Rusya'nın sınırlarını Karadeniz'e ve Orta Avrupa'ya kadar genişletti. Ayrıca, Rusya üzerindeki otokratik kontrolünü sürdürme ve toprak sahibi soyluların serfler üzerindeki gücünü artırma bağlamında olmasına rağmen, ülkesi için batılılaşmayı ve modernleşmeyi de destekledi.
Kısa Bilgiler: Büyük Catherine
- Bilinen: Rusya İmparatoriçesi
- Ayrıca şöyle bilinir: II. Katerina
- Doğmak: 2 Mayıs 1729, Stettin, Almanya (şimdi Szczecin, Polonya)
- Ebeveynler: Prens Christian August von Anhalt-Zerbst, Holstein-Gottorp Prensesi Johanna Elisabeth
- Öldü: 17 Kasım 1796, St. Petersburg, Rusya
- Eş: Rusya Büyük Dükü Peter (Peter III)
- Çocuklar: Paul, Anna, Alexey
- Önemli Alıntı: "Yalvarırım cesaret al, cesur bir ruh felaketi bile onarabilir."
Catherine Breshkovski
Catherine Breshkovski
Rus Kahraman
1844 – 1934 AD
Catherine Breshkovsky, bir Rus kahramanı. Yüzlerce serfi elinde tutan bir soylunun kızıydı ve kızlığı lüks içinde geçti.
On sekiz yaşındayken evini terk etti ve Çar hükümetinin haksızlıklarına ve zulmüne karşı konuşmaya ve yazmaya başladı. Kısa süre sonra Kuzey Kutup Dairesi'nin kuzeyindeki bir Sibirya mezrasına sürgüne gönderildi ve burada on altı yıl kaldı ve ardından serbest bırakıldı, ancak otokrasiye karşı yaptığı konuşmalar onu periyodik olarak sürgüne gönderdi. Birçok kez kaçtı, ona birçok harika macera atfedildi ve halk tarafından “Rus Devriminin Küçük Büyükannesi” olarak tanındı.
1905'teki boş zamanlarından birinde, Amerika Birleşik Devletleri'ne geldi ve devrimci dava için 10.000 dolardan fazla para topladı, ancak ertesi yıl, resmi suçlamalar olmaksızın sürekli sürgüne mahkûm edildiğinden, yeniden bir mahkum oldu.
Sonunda serbest bırakıldığında, yetmiş üç yılının kırk dördünü siyasi tutuklu olarak geçirmişti. Irkutsk'tan yaptığı yolculuk muzaffer bir ilerlemeydi ve Petrograd'a ulaştığında muazzam, coşkulu bir toplantı tarafından karşılandı. Halkın Çarlıktan kurtulduğuna dair ilk teşekkürlerinin ardından, hemşehrilerinin müttefiki olan büyük milletlere bağlılığını sürdürmesi ve özgürlük savaşını sürdürmesi çağrısında bulundu ve Rusya'yı demokrasi armağanını kötüye kullanmaması konusunda uyardı. hangi inanç tarafından bahşedilmişti.
Askerler ve İşçiler delegeleri iktidara gelirken ve arkadaşları güvenliğinden korkarak onu gizlerken ısrarla çağrısını ve uyarısını tekrarladı.
Daha sonra kaçtı ve Amerika Birleşik Devletleri'ne geldi, 1919 yılının Ocak ayında buraya geldi ve burada dört milyon Rus yetiminin yararına para toplama işine hemen başladı ve kısa süre sonra memleketine döndü ve çalışmalarına devam etti. fakir çocuklar.
Referans: Ünlü Kadınlar, Ünlü Beş Yüz Kadının Yaşam Öyküleriyle Çağlar Boyunca Kadınsı Başarının Özeti Joseph Adelman tarafından. Telif hakkı, 1926 Ellis M. Lonow Company'ye aittir.
Birinci dünya savaşı Rus devriminin tohumlarını ekti
Bu kesinlikle Rusya'nın devrimiydi, ama o başkalarına aitti ve başkalarına da aitti. Bizim olabilir. Cümleleri hala bitmediyse, bitirmek bize düşüyor.'
Yirminci yüzyıl, büyük, uyuşuk, çelişkili bir güçle açılıyor. Rus imparatorluğu, Kuzey Kutbu'ndan Karadeniz'e, Polonya'dan Pasifik'e kadar uzanır. 126 milyonluk Slav, Türk, Kırgız, Tatar, Türkmen ve daha sayısız nüfus, çarın yönetimi altında çılgınca çeşitli yönetim biçimlerinde toplandı. Avrupa'dan ithal edilen son teknoloji sanayilerle dolu şehirler, insanların beşte dördünün neredeyse feodal bir iğrenme içinde toprağa bağlı köylüler olduğu bir uçsuz bucaksız noktayı işaret ediyor. Kendinden menkul Zamanın Kralı Velimir Khlebnikov, Natalia Goncharova, Vladimir Mayakovsky, Olga Rozanova gibi vizyoner sanatçıların eserlerinde, tuhaf bir modernist güzellik, büyük çoğunluğun okuyamadığı bir egemenliği aydınlatıyor. Yahudiler, Müslümanlar, animistler, Budistler ve özgür düşünenler, imparatorluğun kalbinde, Ortodoks Kilisesi, şehirlerin tuhaf iç bölgelerindeki muhalif mezheplerin, azınlıkların, cinsel muhaliflerin, radikallerin karşı çıktığı kasvetli ve süslü ahlakçılığını yayıyor.
kitaplarında 1905 ve Sonuçlar ve Beklentilerbaşarısız devrimden kısa bir süre sonra ve ondan sonraki yaşamı boyunca yazılan Troçki, "yolculuğun farklı aşamalarının bir araya getirilmesi, ayrı adımların birleştirilmesi, arkaik ve daha çağdaş biçimlerin bir karışımı" olarak belirli bir tarih anlayışı geliştirir. Kapitalizm uluslararası bir sistemdir ve kültürlerin ve yönetim biçimlerinin karşılıklı ilişkilerinde tarih kendi kendini temizlemez.
Troçki, "Geri bir ülke, ileri ülkelerin maddi ve entelektüel fetihlerini özümser" diye yazacaktır. 'İleri ülkelerin peşinden gitmek zorunda kalsa da, geri bir ülke her şeyi aynı düzende almaz.' Bir dizi ara aşamayı atlayarak, belirlenen herhangi bir tarihten önce hazır olanı benimsemeye yönlendirilir. [her ne kadar] kendi daha ilkel kültürüne uyarlama sürecinde dışarıdan ödünç alınan başarıları nadiren alçaltıyorsa da, … evrensel eşitsizlik yasasından … birleşik geliştirme.
Bu "eşitsiz ve birleşik gelişme" teorisi, bir "sıçrama", bu "aşamaların" atlanması olasılığını öne sürüyor - belki de otokratik düzen, burjuva egemenliğinin dolayımıyla parçalanabilir. Troçki, Marx ve Engels'ten bir terimi yeniden şekillendirerek, "Sürekli Devrim"e başvurur. Bu terimi kullanan tek solcu o değil – alışılmışın dışında bir Belaruslu Marksist, Alexander Helphand ('Parvus') ve diğerleri benzer kavramlar geliştiriyor – ama bunu yapan en ünlü kişi olacak ve bunu kendi içinde geliştiriyor. özellikle önemli yollar.
Troçki, Rusya gibi "geri" bir ülkede, burjuvazinin zayıf olduğu yerde, işçi sınıfının işi yapmasına izin veren bir burjuva devrimi gerçekleştirmeyeceğini söylüyor. Fakat bu işçi sınıfı taleplerini nasıl kendi kendine oyalayabilir? Zaferi, çıkarları tarafından yönlendirilecek, kapitalist mülkiyeti aşındıracak ve “burjuva” kazanımlarının ötesine geçecek. Şimdiye kadar, işçi sınıfı bu "sürekli" devrimin başındaysa, bunun kapitalizmin ötesine geçmesi gerektiğini savunan tek Marksist değil, ancak bunu diğerleri gibi potansiyel veya olası bir felaket olarak görmek bir yana, o, umut hakkında en hevesli. Yine de, Rus Marksistlerinin çoğu için olduğu gibi Troçki için de uluslararası boyut anahtardır. 1905'ten hemen sonra, "Avrupa proletaryasının doğrudan devlet desteği olmadan", "Rusya işçi sınıfı iktidarda kalamaz ve geçici egemenliğini kalıcı bir sosyalist diktatörlüğe dönüştüremez" diye yazar.
1905 sonrası bu kasvetli günlerde, bazı Menşevikler, uygun bir tarihsel ajan ortaya çıkmazsa, partinin geleceği konusunda iyimser olmadan, "kendi iradesine karşı" hükümete girmesinin olası gerekliliğine yöneldiler. İşçi sınıfının hâlâ anahtar olarak gördükleri liberal burjuvazi ile ittifak kurması gerektiğini savunmaya ve Martynov'un dediğine göre, "öznel olarak" devrim karşıtı olsalar bile, "bunu istemeden, nesnel olarak" katkıda bulunan uygun burjuva radikallerini avlamaya devam ediyorlar. , devrime. Sollarında Bolşevikler, bunun yerine “işçilerin ve köylülerin demokratik diktatörlüğünü” savunuyorlar. Her iki taraf da 'ilerici' burjuva-demokratik devrimi arzu edilir, mümkün ve sürdürülebilir olanın sınırlarında bir özlem olarak görüyor. Çoğuna göre, Troçki'nin "sürekli devrimi" skandal bir eksantrikliktir.
Sibirya, Irkutsk'ta Mayıs 1912'dir. Sağlıksız kışlalarda serf benzeri koşullarda barınan, İngiltere tarafından finanse edilen geniş bir altın sahasındaki işçiler greve gittiler. Artan ücret, nefret edilen denetçilerin işten çıkarılması ve -yine ekonomik ve politik taleplerin birleşimi- sekiz saatlik işgünü istiyorlar. Birlikler konuşlandırıldı. Şirket sipariş veriyor. Askerler ateş açar. Lena Katliamı olarak bilinen olayda ölenlerin sayısı 270 grevci.
Büyük ve öfkeli sempati grevleri Moskova ve St Petersburg'u sallıyor. Endüstriyel eylem yeniden başlıyor. 1914'te, başkentte, büyük güçlerin yağmacı mücadelelerinin doğurduğu, herkesin gelmekte olduğunu bildiği savaş için seferberlik endişelerini artıracak kadar ciddi bir genel grev var.
Rejimdeki bazıları, bir çatışmayı sürdüremeyeceğini veya kaçınılmaz serpintiden sağ çıkamayacağını anlıyor. Şubat 1914'te, ileri görüşlü bir notta muhafazakar devlet adamı Pyotr Durnovo, çar'ı, savaş kötü giderse devrim olacağı konusunda uyarır. O göz ardı edilir. Alman yanlısı ve karşıtı hizipler seçkinler içinde rekabet ediyor, ancak Rusya'nın doğudaki çıkarları, Fransa ile ittifakı ve ekonomik bağları, onu zorunlu olarak Almanya'ya karşı yönlendiriyor. Biraz isteksizce, 'Nicky' ve 'Willy' – II. Nicholas ve Alman Wilhelm II – arasında, Avrupa düşmanlıklarının başlamasından kısa bir süre sonra, 15 Temmuz 1914'te, birbirlerinin askeri ivmesini caydırdıkları acil, kibar telgrafların ardından, Nicholas Rusya'yı ele geçirdi. savaşın içine.
O zaman, safları, çaresizleri ve politik olarak iflas etmişleri bir araya getiren olağan vatanseverlik ve dindarlık dalgası gelir. Şair Zinaida Gippius, "Herkesin aklını yitirdiğini" bildiriyor. Göstericiler Alman dükkanlarına saldırıyor. St Petersburg'da bir kalabalık Alman büyükelçiliğinin çatısına tırmanıyor ve devasa at heykellerini yere atıyor. Korkunç bronz yaralanmalarla bükülmüş ve buruk bir şekilde iniyorlar. Alman isimleriyle lanetlenen Ruslar onları değiştirmek için acele ediyor. Ağustos 1914'te St Petersburg'un adı daha Slavca Petrograd olarak değiştirildi: Bu aptallığa karşı semiyotik isyanda, yerel Bolşevikler kendilerine "Petersburg Komitesi" ünvanını vermeye devam ediyor.
Şehir merkezinin kuzey doğusunda, Petrograd'ın büyük kubbeli Tauride Sarayı'nda, 26 Temmuz 1914'te, Duma milletvekilleri savaş kredileri, devletin katliamı finanse etmek için borçlanması lehinde oy kullanıyor. Liberaller şimdi kendilerini, modernleşmesi onların nosyonları olan sklerotik rejime yeniden adadılar. varoluş nedeni. Milyukov, "Hiçbir şey talep etmiyoruz ve hiçbir koşul dayatmıyoruz."
Savaş için sıraya girenler sadece sağ değil. SR'lerle ilişkili ılımlı bir sol parti olan köylü-popülist Trudovikler, köylülere ve işçilere, sözcülerinin sözleriyle, Alexander Kerensky adlı gösterişli bir avukata "ülkemizi savunmak ve sonra onu özgür kılmak" emrini veriyor. Ünlü anarşist Prens Kropotkin'in kendisi de savaşı destekliyor. SR'ler ikiye bölünmüş durumda: Chernov da dahil olmak üzere birçok aktivist katliama karşı çıksa da, partinin önde gelen aydınlarının büyük bir kısmı ülkenin savaş çabalarını destekliyor - SR'nin neredeyse efsanevi figürü Babushka, 'Devrimin Büyükannesi', Catherine Breskho dahil. Breshkovskaya. Marksist sol da bağışık değildir. Saygıdeğer Plekhanov, İtalyan Sosyalist Partisi'nden Angelica Balabanoff'a grotesk bir şekilde şöyle diyor: "Yaşlı ve hasta olmasaydım orduya katılırdım. Alman yoldaşlarınızı süngülemek bana büyük zevk verir.'
Tüm Avrupa'da, İkinci Sosyalist Enternasyonal olarak bilinen sosyalist ve işçi gruplarının örgütlenmesindeki Marksist partiler, önceki vaatlerden kopuyor ve hükümetlerinin savaş çabalarına destek veriyorlar. Hareketler, birkaç cesur enternasyonalisti şok eder ve mahveder. Güçlü Alman Sosyal Demokrat Partisi'nin savaş yanlısı oyunu duyduğunda, Lenin, elinden geldiği kadar kısa bir süre için, bu tür raporların sahte olduğu inancına umutsuzca yapışır. Büyük Polonyalı-Alman devrimci Rosa Luxemburg intiharı düşünüyor.
Duma içinde sadece Bolşevikler ve Menşevikler savaşa karşı çıkıyor. Bu ilke gösterisi için birçok milletvekili kendilerini Sibirya'ya sürgün edilmiş bulacaklar. Plehanov, Rusya'nın askeri savunmasını savunmak için Lozan'ı ziyaret ettiğinde, solgun, öfkeli, tanıdık bir figür onunla yüzleşir. Lenin ona yoldaş demeyecek, elini sıkmayacak. Lenin, eski işbirlikçisini acımasız, soğuk bir hakaretle lanetliyor.
Rusya, Almanların beklediğinden daha hızlı harekete geçerek Ağustos 1914'te Doğu Prusya'yı işgal ederek Fransa'nın ilk savaşlarına yardım etti. Ancak, 1904'ten bu yana biraz modernize edilmiş olsa da, ülkenin silahlı kuvvetleri hâlâ vahim bir durumda. Ve Rus yüksek komutası modern savaş için tamamen hazırlıksız. Hızlı ateşlenen savaş makineleri çağında on dokuzuncu yüzyıl yöntemlerine olan bağlılığı, korkunç bir katliama yol açıyor. Tedarik sorunları, yetersiz liderlik, bedensel cezalar ve savaşın cehennemi doğası canlarını sıkarken, savaş çabaları teslim olma, itaatsizlik ve firar dalgaları tarafından baltalanıyor.
Alman saldırısı 1915 baharında geliyor. Baraj altında Rusya önemli miktarda toprak kaybediyor, neredeyse bir milyon asker esir alındı ve 1.400.000'den fazla kişi öldü. Felaketin ölçeği baş döndürücü. Sonuç olarak, savaş Rusya'ya 2 ila 3 milyon arasında, belki de daha fazla cana mal olacak.
Eylül ayında, küçük İsviçre köyü Zimmerwald, Avrupalı savaş karşıtı sosyalistlerin bir konferansına ev sahipliği yapıyor. Bolşevikler ve enternasyonalist Menşevikler ve SR'ler de dahil olmak üzere zavallı otuz sekiz delege.
Paris'teki sağcı Menşevikler ve SR'ler buluşurken bile savaş yanlısı savaşın ilk sayısında işbirliği yapıyorlar. Prizyv. Aşırı sağcı SR Ilya Fondaminsky sayfalarında "Rusya'da bir devrim hazırlanıyor" diye yazıyor, ancak "uluslararası olmaktan ziyade ulusal, sosyal olmaktan ziyade demokratik ve pasifistten ziyade savaş yanlısı olacak". Sağ SR aydınları, liberalizm ve kolektivizm arasında, tarımsal sosyalizm için narodnik bir devrim vizyonundan uzaklaşarak, sağ-Menşevik işbirlikçileri tarafından öngörülen burjuva devriminin şoven bir versiyonuna yöneliyorlar.
Zimmerwald'da eski (ve bazı durumlarda şimdiki) yoldaşlarının bu tür "sosyal vatanseverliğine" muhalefetlerinde birleşen delegeler, onlardan ne kadar keskin bir şekilde ayrılacakları konusunda bölünmüş durumda. Lenin ve yakın işbirlikçisi ve yaveri, enerjik, korkak Grigory Zinoviev de dahil olmak üzere sekiz delege, yozlaşmış İkinci Enternasyonal'den ayrılmak istiyor. Menşevikler de dahil olmak üzere Zimmerwald çoğunluğu kabul etmeyecek.
Çoğu delege, Lenin'in, Enternasyonal'i bölme girişimi olarak, proletaryanın savaşa karşı devrimci seferberliği çağrılarına karşı çıkıyor - ki o da öyle. Dahası, mevcut olanlardan bazıları, popüler vatanseverlik göz önüne alındığında, Lenin'in çağrısının onu yapan herkesi tehlikeye atacağını düşünüyor. Bunun yerine, toplantı bir uzlaşmaya varır ve genel bir savaş karşıtı duygu ifadesi üretir. Bu, birlik adına, Lenin ve destekçileri, coşku ya da tatmin olmaksızın imzalıyorlar.
1916 tarihli kısa bir kitapta, Emperyalizm: Kapitalizmin En Yüksek AşamasıLenin dönemi, devletle iç içe olan tekelci kapitalizm, sermayenin sömürgeleri üzerindeki asalaklığı çağı olarak tanımlar. Savaşı sistematik olarak görerek, savaş karşıtı ılımlılığa herhangi bir taviz verilmesine karşı çıkıyor. Lenin, yayılmacılığa karşı çıkılırken, ana devletin “savunması”nın meşru sayıldığı “savunma” şöyle dursun, ahlakçı pasifizme karşıdır. Bunun yerine, ünlü bir şekilde, "devrimci bozgunculuk"u - emperyalist bir savaşta kişinin "kendi" tarafının yenilgisinin sosyalist bir savunuculuğunu - savunuyor.
Radikal Troçki bile formülasyon tarafından yabancılaştırılıyor. Rusya'nın yenilgisinin "daha az kötü" olacağı konusundaki düşüncenize katılamayacağını söylüyor. Bunu, vatanseverlikle 'düşmanı' destekleyen bir 'göz yumma' olarak görüyor.
Çağrısının böylesine bir şaşkınlığa yol açmasının bir nedeni, Lenin'in çoğu zaman, bunun kişinin devletinin ellerinde yenilgiye uğraması için olup olmadığı konusunda net olmamasıdır. başka bir güç, veya ile birlikte herşey emperyalist güçler, işçilerin elinde. İkinci olasılık - uluslararası ayaklanma - açıkça onun tercihi ve argümanının telosu olsa da, bazen ilkinin yeterli olacağını ima ediyor gibi görünüyor. Belirsizlikte bir performans unsuru vardır. Bu "yenilgi"yi yurda döverek, niyeti, Bolşeviklerin, diğer akımlardan daha fazla, savaşa tamamen ve geri çekilmeden karşı çıktıklarına dair artan hissi güçlendirmektir.
Savaş seferberliği, Rusya'nın toprağını ve işçi endüstrisini kurutuyor. Mühimmat, teçhizat, yiyecek tükeniyor. Enflasyon, işçiler ve kentli orta sınıf üzerinde acımasız bir etkiyle yükseliyor. Halkın havası değişmeye başlar. 1915 yazında, grevler ve yemek isyanları Kostroma, Ivanovo-Vosnessensk, Moskova'yı sallıyor. Liberal muhalefet, bir içki Azınlıklar için haklar, siyasi mahkumlar için af, belirli sendikal haklar vb. için çağrıda bulunan 'İlerici Blok'. Blok, yukarıdan gelen beceriksizliğe öfkeli ve aşağıdan gelen güce kesinlikle karşı.
Grev dalgası alçalıyor, akıyor ve devam ediyor ve bununla birlikte aşırı sosyal çaresizlik. İç mültecilerin uçuşlarının, işgal edilen şehirlerin ve esir edilip öldürülen askerlerin kaosunun ortasında, binlerce yemek – terkedilmiş, kaybolmuş ya da yetim çocuklar – şehirlere doğru yol alıyorlar ve derme çatma yeni ailelerde bir araya geliyorlar, çatlaklarda yaşıyorlar, hırsızlık, dileniyor, fuhuş, ellerinden ne geliyorsa. Sayıları sonraki yıllarda patlayacak. Vurgunculuğun, umutsuzluğun, çöküşün, sarhoşluğun, bohem "kokainomani"nin bir yeraltı kıpırtısı. Çökmenin ateşli belirtileri. Moskova yeni bir tango çılgınlığının esiri ve karanlık mutasyonlardan geçiyor: cinayet mimikleri, katliama şen göndermeler. Bir profesyonel dans ikilisi, geleneksel gece kıyafetleriyle icra ettikleri, adamın yüzü ve kafası kafatasına dönüştürülecek şekilde boyanmış 'Ölüm Tangosu' ile ünlüdür. […]
Rus rejimini sona erdirecek olan şey, ne icat edilemeyecek kadar tuhaf olan o pandomim figürünün korkunç ölümü, ne de Rus liberallerinin çığır açan tetchisi ya da monarşistlerin yetersiz bir hükümdara öfkesi değil. Sonu ne olacak aşağıdan geliyor.
Kurtuluşa giden yol
Catherine Breshkovskaya (1844-1934). Halk arasında Rus Devrimi'nin büyükannesi olarak bilinen Babushka, o zamanın Rus siyasetinde kadınların tutumlarını ve isteklerini değiştirmede etkili oldu. Fotoğraf: Bettmann Arşivi
L.S. Stern, seçkin fizyolog, Moskova Üniversitesi'nde profesör ve Moskova Fizyoloji Enstitüsü Direktörü. Sovyet Rusya'da bu kadar onurlandırılan ilk kadın olan "Fahri Bilim Çalışanı" unvanını aldı. Fotoğraf: HINDU ARŞİVLERİ
Ekim 1917: Devrim sırasında anayasal mecliste oyunu kullandı. Fotoğraf: Getty Images
7 Kasım 2017'de Moskova'da düzenlenen yüzüncü yıl yürüyüşüne çok sayıda kadın, eski devrimci şarkılar söylemek ve sosyalizme ve komünizme bağlılıklarını yeniden teyit etmek için kırmızı giydi. Fotoğraf: Dilip Banerjee
Rus kadınlarının katkıları ve fedakarlıkları olmadan Rus Devrimi olmayacağını söylemek doğru olur. Şubat devrimi (aslında 8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nde) çalışan kadınların St. Petersburg'da “Ekmek ve Barış” talep eden kitlesel yürüyüşüyle başladı. Önce 1917'nin ilk aylarında çarlık rejiminin çöküşüne ve ardından Alexander Kerensky'nin kaotik aylarından sonra, toplumun daha fazla ve çeşitli kesimlerini değişim hareketine katan katalizör (ve hatta totemik) güç oldu. hükümet, Kasım ayında Bolşevik Devrimi.
Kadınların bu siyasi katılımı nispeten yeniydi ve bu nedenle beklenmedikti. Devrim öncesi Rusya, tipik olarak feodal bir tarzda ataerkil idi ve aslında, kadınların hakları ve eylemleri üzerindeki sosyal kısıtlamalar bakımından, zamanın diğer birçok Avrupa ülkesinden çok daha az gelişmişti. Kadınların oy kullanmasına veya seçilmiş bir görevde görev yapmasına veya aslında herhangi bir kamu pozisyonuna sahip olmasına izin verilmedi. Genellikle ev işlerine ve toplumsal yeniden üretime itildiler ve sosyal sınıftan bağımsız olarak varlıkları elinde tutabilecek ve kontrol edebilecekleri görülmedi ve genellikle bağımsız gelirler elde etmediler. 19. yüzyılın sonunda, Rus kadınlarının sadece yüzde 13'ünün okuryazar olduğu tahmin ediliyordu.
Bununla birlikte, 19. yüzyılın sonlarına doğru, klasik bir erken sanayileşme modelinde, tipik olarak çok genç kadınlar veya genellikle kırsal alanlardan göçmen olan kızlar gibi yoksul kadınların bir miktar istihdamına yol açan kentsel fabrikaların genişlemesi oldu. Bu tür istihdam genellikle zahmetli ve düşük ücretliydi, ancak bu aynı zamanda kadınların evde yalnızca ücretsiz iş yapan “bağımlılar” olarak yaşamak yerine evlerinden çıkmayı göze alıp bir dereceye kadar ekonomik özerklik kazanabildikleri anlamına geliyordu.
İlk kadın devrimciler
Aynı zamanda, 1860'ların sonlarından ve 1870'lerden itibaren, seçkin ailelerden gelen eğitimli kadınlar, sosyopolitik mutlakiyetçilikten kurtulma arayışında olan yeni ortaya çıkan sosyal demokrat harekete ilgi duydukça, üst ve orta sınıflarda da bir miktar mayalanma oldu. Kadınların eğitimi ve kadınların oy hakkı için kampanyaların yanı sıra “kadın sorunlarına” daha fazla önem verilmesinden kaynaklanan toplumsal değişim talepleri de vardı. Vera Zasulich, Maria Spiridonova ve Vera Figner gibi, Rusya'da izin verilmediği için tipik olarak yurtdışında yüksek öğrenim gören kadınlar kendilerini gerçekten devrimci olarak görüyorlardı. Vera Figner'ın otobiyografisi şöyleydi: Bir Devrimcinin Anıları, ve terörist grup Narodnaya Volya'nın (Halkın İradesi) bir üyesi olarak, ironik bir şekilde bazı liberal reformlarla siyasi alanı açma sürecini başlatan Çar II. Aleksandr'ın 1881'deki suikastını alkışladı.
Catherine Breshkovskaya gibi diğerleri anarşist Peter Kropotkin'den etkilendi ve Narodnik oldular. Catherine Breshkovskaya, siyasi dönüşüm için daha barışçıl yolları savundu, ancak yine de Sibirya'daki çarlık hapishanelerinde onlarca yıl geçirmek zorunda kaldı. Daha sonra Bolşevik rejimine şiddetle karşı çıkarken ve devrimden sonra Prag'da sürgünde yaşarken, o ve diğer Narodnik kadınlar, zamanın çalkantılı Rus siyasetinde yer alan kadınların hem tutumlarını hem de isteklerini değiştirmede önemliydi.
Nadezhda Krupskaya (Lenin'in karısı), Alexandra Kollontai, Yelena Stassova, Inessa Armand ve Konkordia Samiolova gibi diğer birçok kadın, kadın eşitliği mücadelelerinde aktifti ve Bolşevik liderliğinin önemli figürleri oldu. 1917'ye kadar olan on yılda, Bolşeviklerin sınıf mücadelesinden ziyade kadınların özgürleşmesine odaklandığına dair korkuları nedeniyle (sonraki yüzyılda birçok ilerici harekette yankılandı) “burjuva kadınları” olarak tanımlanan feministler ile bu tür kadınlar arasında bir gerilim vardı. işçi sınıfını bölecekti. Bolşevik kadınlar arasında “kadın sorunu” açıkça işçi sınıfının bir bütün olarak çarlık devletini devirmesi ve aynı zamanda toplumsal cinsiyet eşitliğini getireceğine inanılan sosyalizmi başlatması ihtiyacına tabiydi. Nitekim, 1914'te Bolşevik kadınların çalışan kadınlara yönelik bir dergi çıkarma girişimi ( Rabotnitsa) “feminist” konulardan özenle kaçındı, ancak buna rağmen devrimden sonra yeniden canlandırılmasına rağmen sadece yedi sayı sürdü.
Ancak bu liderler, devrimle sonuçlanan kitlesel ayaklanma için gerekli hale gelen çok sayıda kadının yalnızca küçük bir parçasıydı. Alexandra Kollontai anılarında onları şöyle anlatıyor: "Geçmişe dönüp baktığımızda, Ekim'in aç şehirlerde, savaşın yağmaladığı yoksul köylerde yaşadığı bu isimsiz kahramanlar yığınlarını görebiliriz. Başlarında bir eşarp (henüz çok nadiren kırmızı bir fular), yıpranmış bir etek, yamalı bir kışlık ceket. Kent yoksullarından genç yaşlı, kadın işçi ve asker eşleri, köylü kadınlar ve ev kadınları. O günlerde daha ender, çok daha ender olarak, ofis çalışanları ve mesleklerde kadınlar, eğitimli ve kültürlü kadınlar. Ancak Kızıl Bayrak'ı Ekim zaferine taşıyanlar arasında aydınlardan kadınlar da vardı - öğretmenler, ofis çalışanları, lise ve üniversitelerdeki genç öğrenciler, kadın doktorlar. Neşeli, özverili, amaçlı yürüdüler. Nereye gönderildilerse oraya gittiler. Öne? Bir asker şapkası giydiler ve Kızıl Ordu'da savaşçı oldular. Kırmızı kol bantları takarlarsa, Gatchina'da Kerensky'ye karşı Kızıl cepheye yardım etmek için aceleyle ilk yardım istasyonlarına gidiyorlardı. Ordu iletişiminde çalıştılar. They worked cheerfully, filled with the belief that something momentous was happening, and that we are all small cogs in the one class of revolution.”
This significant force of women had an impact during the upheavals of 1917: in July, women were granted the right to vote and to hold public office, and the first such vote was for the Constituent Assembly in November, when in several areas, women who voted outnumbered men. After the Bolshevik takeover, the egalitarian ideals of the revolution inevitably affected the attitudes and policies of the nascent Soviet state towards women as it sought to build a society free from oppression and inequality.
The Bolshevik leadership explicitly recognised the urgent need for women’s emancipation under socialism. Lenin himself argued: “The female half of the human race is doubly oppressed under capitalism. The working woman and the peasant woman are oppressed by capital, but over and above that, even in the most democratic of the bourgeois republics, they remain, firstly, deprived of some rights because the law does not give them equality with men and secondly—and this is the main thing—they remain in ‘household bondage’, they continue to be ‘household slaves’, for they are overburdened with the drudgery of the most squalid and backbreaking and stultifying toil in the kitchen and the individual family household.”
State recognition of women’s rights
Women’s active participation in paid work was seen as central to breaking out of that bondage. A range of legal changes reinforced women’s economic autonomy: changes in property relations an end to restrictions on women’s mobility after marriage equal rights across genders to own land and function as household heads. Social changes were also mandated by new laws. Marriage was made an entirely secular process, enabled through registration, and within a decade even that requirement was removed, while divorce was made much easier. Women were given free access to abortion, and no legal distinction was made between children born within a marriage and those born out of marriage. Paid maternity leave was introduced and more maternity wards were set up in hospitals. These were significant advances not only over Russia’s previous patterns but in relation to other countries at the time, and it is likely that this extent of state recognition of women’s rights did not exist in any other society of the time, including in Europe.
The first decade after the revolution also experienced a major cultural flowering as newly liberated women experienced and expressed their emancipation in all sorts of creative ways. They must have been heady days for women, who were beginning to benefit from some of the fruits of the social and political changes brought about to a substantial extent through their own efforts and political involvement.
It is true, unfortunately, that some of these significant gains were relatively short-lived as the patriarchy inherent in society and the Soviet bureaucracy under Stalin began a pushback. The importance of family stability and the joys of motherhood were once again reiterated the gendered division of labour within households was reaffirmed even though women were also expected to work outside, leading to significant double burdens of work the legal notion of illegitimate children was reintroduced divorce was made more difficult and expensive. Sexual freedoms were greatly curbed homosexuality (which had been decriminalised in 1922) was once again made illegal in 1933 and by 1936 even abortion was banned.
By the time of the Second World War, women were once again the sufferers of events beyond their control, buffeted by decisions and policies that they neither determined nor benefited from. The sacrifices made by Soviet women during the War were enormous—but this time they were less recognised.
However, the emphasis on women’s education and work participation continued, and that meant that some of the gains made in the early years after the revolution simply could not be reversed. Even in the late 20th century, when perestroyka had already begun to dismantle many Soviet structures, women in the Soviet Union were in general more educated, more involved in a range of professions and better paid in their work than their counterparts in Western capitalist societies. The extent to which much of this was dependent upon policies of the Soviet state to ensure some economic rights of women became evident after the collapse of socialism, when the regression to traditional gender roles and the increasing gender gaps in occupation and pay became even worse than in other market-oriented societies.
What this century-long experience suggests is that the process of moving towards gender equality—and thereby emancipating and empowering both women and men—is a long, complex and uneven road, in which there can be twists and turns, bumps and reversals, even within a forward movement over time. But there are shining moments of inspiration that suggest what can be achieved—and the decade after the Russian Revolution provides one example of that.
2. Challenges
Catherine managed to rise above her husband’s cruelty and become highly independent and ambitious. Her ambitions even extended to her romantic life. Even though she could not remarry after Peter’s death, and had to appear chaste for the public, she was said to have a voracious sexual appetite. She had relationships with as many as twelve lovers during her lifetime, which was also a way for her to expand her influence and territories for her empire. One prominent example was her affair with the Polish noble Stanisław II August, who she placed on the throne of the Polish-Lithuanian Commonwealth in the final years before its partition. The Russian people generally liked her, but she did face several coup attempts during her reign. The most threatening of these coups was led by Emelyan Pugachev, who claimed to himself be the late emperor Peter, whom he said had never actually died, and tried to “retake his rightful throne". Catherine did not take him seriously until he gained a substantial following among dissatisfied peasants. Only then did she eliminate him and his followers by force with the Russian military. After his defeat, Pugachev was executed.
Catherine Breshkovskaya in 1914 - History
Russian Civil Wars in a Nutshell
Faces of the Russian Revolution
The Last Tsars of the Russian Empire
1762-1796 Büyük Catherine II
1796-1801 Paul I (Son of Catherine II the Great)
1801-1825 Alexander I (Son of Paul I)
1825-1855 Nicholas I (Son of Paul I)
1855-1881 Alexander II (Son of Nicholas I)
1881-1894 Alexander III (Son of Alexander II)
1894-1917 Nicholas II (Son of Alexander III)
THE RUSSIAN REVOLUTION
1917
Fighting for a Classless Society
The Russian Revolution of 1917 is also called the Second Russian Revolution , NS First Russian Revolution being the Russian Revolution of 1905 .
The Russian Revolution in a Nutshell
The Russian Revolution of 1917 ended the country s monarchy. This monarchy had ruled Russia since 1547, when Ivan the Terrible was officially crowned Czar of all Russia.
From 1613 until 1917, the ruling scepter was in the hands of the Romanovs .
The revolution of 1917 also marked the beginning of a new governmental system founded on Communism . Within the borders of the Union of Soviet Socialist Republics (USSR) at its greatest extent, over one-sixth of the Earth was ruled by this new type of government.
Top Picture
The photograph at the top of the page shows the streets of Petrograd (now Saint Petersburg) on July 4, 1917. We witness a street demonstration at the Nevsky Prospekt / Sadovay Street intersection just after troops of the Provisional Government have opened fire with machine guns.
The Russian Revolution of 1917 &mdash Events Unfold
Riots and strikes erupted in March 1917. Soldiers ceased to obey Czar Nicholas II . The Czar was forced to abdicate on March 15, 1917, and the Provisional Government came to power, led by Prince Georgy Lvov and later by Aleksandr F. Kerensky as Prime Minister.
The new government, however, failed to take decisive action on two main issues: the distribution of land and the country s participation in birinci Dünya Savaşı . At the same time, the general population became increasingly radical in their demands.
Furthermore, the Provisional Government had trouble within their ranks. On September 1, 1917, commander-in-chief Lavr G. Kornilov was arrested for plotting against the Provisional Government and attempting to establish a military regime in its place.
NS Bolsheviks competed with the Provisional Government for power. By September their program of Peace, Land, and Bread had made them popular. The Bolsheviks recognized the time was right to take power.
Without any noteworthy resistance, the Bolsheviks captured the government buildings and other strategically important points in Petrograd (St. Petersburg). Moscow and most other cities were taken soon afterward. Members of the Provisional Government were either arrested or fled the country.
A new government, the Council of People s Commissars , was set up with Vladimir I. Lenin as Chairman, Leon Trotsky as foreign commissar, Aleksey Ivanovich Rykov as interior commissar, and Joseph Stalin as commissar of nationalities.
The Russian Revolution - When Did It Start? When Did It End?
The Russian Revolution of 1917 comprises two revolutions.
February Revolution - March 8 12 (February 23 27, old style )
The revolution started when unrest emerged because of food shortages and Russian's poor performance in birinci Dünya Savaşı .
The first stage of the revolution of 1917 overthrew the monarchy and replaced it by the Provisional Government , which was to remain in office until a democratic parliament was arranged.
October Revolution - November 6 7 (October 24 25, old style )
Led by the Military Revolutionary Committee , the Bolsheviks took over administrative buildings of the Provisional Government, and the Winter Palace içinde Petrograd (St. Petersburg,) which had been the primary residence of the Russian tsars since 1761.
Also called the Bolshevik Revolution , the second stage of the revolution of 1917 brought the Bolshevik Party to power and established the Soviet Communist government in Russia.
Strictly speaking, the duration of a revolution is timed from the complete overthrow of the established government by those who were previously subject to it, to the successful formation of a new form of government and a general return to a structured life.
For historians this last part, the general return to a structured life after the Bolshevik Revolution, is a head scratcher. Therefore, it is a matter of debate when exactly the Russian Revolution ended.
Some treat the subsequent İç savaş 1918-1920, the time of the New Economic Policy (NEP) 1921-1928, and Stalin's first Five-Year Plan 1928-1932 as part of the Russian Revolution.
If you prefer the big picture you probably favor this view, and the skeleton of your Russian Revolution study notes might look like this.
Russia didn t make the change from the Julian calendar için Gregorian calendar until 1918. Therefore, the October Revolution actually took place in November.
In the Russian calendar January 31, 1918 was followed by February 14, 1918.
By the way, if you get excited about calendars have a look at Claus T ndering's Frequently Asked Questions about Calendars .
The Battles of the Russian Revolution of 1917
How many battles were fought in the Russian Revolution of 1917? None. The Russian Revolution of 1917 saw many armed encounters, uprisings, and riots, but no official battles.
NS Russian Civil War , on the other hand, saw quite a few.
What were the background issues of the Russian Revolution of 1917?
Causes of the Russian Revolution of 1917
Much simplified, people were frustrated with Russia's social, economic, and political situation. More importantly, people were distressed by the fact that there was no competent leader who could get them out of this mess.
NS Revolution of 1905 did not bring any lasting changes, but it sure whetted the citizens' appetite for civil rights.
birinci Dünya Savaşı fueled public discontent when the Russian army, led by an incompetent Czar, lost battle after battle.
Meanwhile at home, Tsarina Alexandra , who grew up as a German princess, added insult to injury. In Nicholas' absence, she fired qualified personnel, replaced it by knuckleheads, and declared controversial character Rasputin a saint.
Consequently, her subjects spread the word that she was a German spy and a nymphomaniac in liaison with Rasputin, who had his own sinister agenda and who had made Nicholas his puppet on a string.
In addition, food shortages became even more severe and the inflation rate went up.
The tsar seemed unable to improve conditions and was stubbornly unwilling to explore other options.
EMPEROR NICHOLAS II AND HIS FAMILY 1914 - EMPRESS ALEXANDRA FYODOROVNA AND THEIR CHILDREN (LEFT TO RIGHT) MARIA, ALEXIS, TATIANA, OLGA, ANASTASIA
Society of Orthodoxy, St Petersburg
What Is the Number of Casualties of the Russian Revolution of 1917?
William Edward Eckhardt gave an estimate of 1,000 civilian and 1,000 military deaths, making it 2,000 deaths total for the Russian Revolution of 1917. ( Source)
Who Fought the Russian Revolution of 1917?
kısa Who's Who of the Russian Revolution. Here are the main forces, fractions, groups, organizations, and participants of the Russian Revolution 1917.
Military Forces - The Imperial Army
imparator Nicholas II lost his imperial army and navy when things went down the drain in early 1917 and his soldiers joined the revolutionaries. Nicholas abdicated on March 15, 1917.
Check this event in the Russian Revolution Timeline
Individual soldiers of the Imperial Army later fought against each other. Nasıl yani? During the subsequent Russian Civil War 1917 until 1920, some ex-imperials sided with the Bolsheviks and fought in the Red Army against those who sided against the Bolsheviks and fought in the White Army .
Military Forces - The Red Guards
The Red Guards were armed workers and the Bolshevik 's private militia. These guys became the core of the Red Army.
The Provisional Government
Who gave birth to the Provisional Government?
The Duma ( What is the Duma? ) shaped the Provisional Government and set it in motion. NS Provisional Government accepted Nicholas' abdication and took it from there.
The Provisional Government was in effect from March 1917 until October 1917. During this short time period the Provisional Government was several times reorganized and restructured.
The first prime minister of the Provisional Government was Georgy Yevgenyevich Lvov . Georgy was a prince and had previously done a lot of good for his country.
Initially, all members of the Provisional Government were liberal ministers, except Alexander Kerensky , who was a revolutionary. Kerensky became Minister of Justice and later Prime Minister himself.
The Provisional Government wanted to keep Russia içinde World War One.
The Petrograd Soviet of Workers' and Soldiers' Deputies
This Soviet ( What is a Soviet? ) had 2,500 deputies. One deputy represented 1,000 workers.
Most deputies were members of the Socialist Revolutionary Party ve Mensheviks . Bazıları Bolsheviks but they were the minority.
The Petrograd Soviet of Workers' and Soldiers' Deputies was established on March 12, 1917. This Soviet replaced an older soviet that had been founded in Petrograd (then Saint Petersburg) during the Revolution of 1905 .
Check this event in the Russian Revolution Timeline.
The Petrograd Soviet wanted to Russia dışarı ile ilgili World War One . Seeing that their demands stood in exact opposition to the Provisional Government , the Soviet ordered the military to disobey the Provisional Government.
Check this event in the Russian Revolution Timeline.
In the summer of 1917, Soviets from all across the country united as the All-Russian Soviet of Workers' and Soldiers' Deputies . This Soviet made it their job to monitor the Provisional Government and to keep it in line, which, in effect, made it a second government.
This strenuous coexistence is called the dual power.
Political Parties - The Socialist Revolutionary Party
The SR was founded in 1901. The party closed their doors for good when the Bolsheviks unleashed their Red Terror in September 1918.
Ayrıca bakınız The SRP in the Russian Civil War .
Political Parties - The Bolsheviks
Before the Bolsheviks became Bolsheviks, they were just wing members of the Russian Social-Democratic Workers' Party , also called the Russian Social-Democratic Labor Party. This party was founded in 1898 in Minsk. And here is Minsk, the capital of Belarus, on a Google map.
MINSK, BELARUS - MAP LOCATION
Google Haritalar
This wing of the RSDWP was headed by Vladimir I. Lenin . Lenin and his comrades demanded that their party should award membership only to qualified revolutionaries.
WING LEADER V.I. LENIN
Library of Congress
Click to enlarge
In 1903, at the party's Second Congress with sessions in Brussels and London, this dispute was the number one topic. Lenin's group gained the majority of the debate and henceforth they called themselves the Bolsheviks. Bolshevik is a Russian word and means One of the Majority.
You have one Bolshevik ve iki Bolsheviks veya Bolsheviki.
The opposite right wing was headed by L. Martov , who was really Yuly Osipovich Tsederbaum . Other prominent leaders were Georgy Valentinovich Plekhanov ve Leon Trotsky . And while on the roll with the name-giving, the Bolsheviks called a member of the opposite right wing Menshevik, another Russian word meaning One of the Minority.
You have one Menshevik ve iki Mensheviks veya Mensheviki.
The Bolsheviks went down in popularity but gained momentum again, thanks to Lenin who came back into the country, in October 1917. Eventually, they became the victors of the Russian October (November) Revolution in 1917, which is hence also called the Bolshevik Revolution .
What happened to the Mensheviks after 1917?
It went downhill from there for the Mensheviks. And by 1922 the Mensheviks, alongside the Socialist Revolutionary Party , NS Kadets , and others, were completely off the radar, victims of the Bolshevik Red Terror .
The Red Terror, by the way, was an official campaign of the Bolshevik government, starting in September 1918. The new rulers were proud to be tough and violent and they broadcasted their new policy as far as their voices, and weapons, could carry the message.
The principal tool applying the Red Terror was the All-Russian Extraordinary Commission for Struggle against Counter-Revolution, Sabotage and Speculation , aka the Çeka . The Cheka had been created in December 1917 and functioned as the secret police. Thousands were shot without a trial.
What happened to the Bolshevik party after 1917?
In March 1918, they became the Russian Communist Party and the Bolsheviks ruled Russia. In 1925, their organization was renamed the All-Union Communist Party , and in 1952, it became the Communist Party of the Soviet Union , which was dissolved in 1991 only because the Soviet Union ceased to exist.
Back to the Russian Revolution of 1917.
Political Parties - The Mensheviks
See above. The Mensheviks were democratic socialists.
Political Parties - The Kadets
Kadets, ayrıca yazıldığından Cadets, was the name of the members of the Constitutional Democratic Party , also called the Party of People's Freedom . This party was founded in October 1905.
The Kadets wanted a constitutional monarchy.
What is constitutional monarchy?
According to the experts at Buckingham Palace, constitutional monarchy means that a monarch acts as Head of State but the ability to make and pass legislation resides with an elected Parliament. Furthermore, the monarch is bound by the constitution and can't act according to his or her own free will. On almost all matters the monarch acts on the advice of ministers.
Women in the Russian Revolution
Among others, there was Catherine Breshkovsky (Catherine Breshkovskaya, Breshka Brashkoski, Yekaterina Breshko-Breshkovskaya, whatever), who is nicknamed the Little Grandmother of the Russian Revolution, or бабушка Русской революции if you speak Russian.
This lady was co-founder and co-leader of the Russian Socialist Revolutionary Party. Like all decent Russian revolutionaries, Catherine spent many years in Siberian exile. After 1917, she left the country and moved to Prague because she couldn't agree with the Bolsheviks.
CATHERINE BRESHKOVSKY - MORE BALLS THAN THE REST COMBINED
Kaynak Bilinmiyor
Many other women fought in the Revolution as well, some as visionary revolutionaries, some as protesters in the streets, some as armed rebels. Here are more girls with guns.
FEMALE UDARNITSKY BATTALION ASSIGNED TO THE PALACE AREA, 1917
St Petersburg Encyclopaedia
A Udarnik, olarak da adlandırılır Shock Worker, was the term for an enthusiastic worker assigned to a special task of urgency.
Non-Russian States and the Russian Revolution of 1917
The vast Russian empire of Nicholas II included many non-Russian nations, e.g. the people of Poland, Finland, Estonia, Lithuania, Latvia, Ukraine, Georgia, Armenia, and Azerbaijan.
When chaos ensued at the Russian political top, these nations jumped at the opportunity and fought for their independence, some more successfully than others. And here is a map of the world in 1910.
Russian Revolution and Communist Lingo
What is the bourgeoisie?
The bourgeoisie is the capitalist middle class.
What is the proletariat?
The proletariat is the lowest class in society, the workers' class.
Nedir dictatorship of the proletariat?
The dictatorship of the proletariat is Step 2 in Karl Marx ' book of the ideal world. Step one: Capitalism. Step two: The workers are taking over. Step three: a classless society.
What is a comrade?
Socialists and communists use the word comrade as a replacement for such titles as Mr. or Mrs.
Should someone address you in such a fashion, chances are that you are a fellow socialist or communist. The term comrade has its etymology roots in the Spanish word camarada, aslında chamber-mate. Feel cozy already?
Russian Revolution - Cultural Impact
The unstable conditions in Russia after 1917 prompted many people, at least those who could afford it, to leave their country for good, among them Sergey Rachmaninoff ve Marc Chagall . Or, as in Igor Stravinsky 's case, it destroyed all hopes of ever coming back home.
What Happened After the Revolution of 1917?
The next chapter in Russian history, after the Russian Revolution of 1917, was the Russian Civil War , which was fought from 1917 until 1920.
Russian Revolution Trivia
Here is the link to the Harvard University Russian Research Center with currently over 700 digitized transcripts of interviews. Knock yourselves out.
7. She was the first woman to publish work in her own name
In 1545, Catherine published Prayers or Meditations, a collection of vernacular texts assembled for personal devotion. It followed an earlier anonymous publication named Psalms or Prayers, and was very successful among English readers in the 16th century, helping to develop the new Church of England.
Catherine Parr attributed to Master John, c.1545 (Image Credit: Public Domain)
When Henry VIII died, Catherine went on to publish a much more blatantly Protestant-leaning pamphlet in 1547, called The Lamentation of a Sinner. It supported a number of clearly reformative ideas, such as the focus on scripture and justification by faith alone, and even referred to ‘papal riff-raff’.
She boldly identified herself as the Queen of England and Henry VIII’s wife in this writing, a move that openly contrasted her high status with her sinfulness in a manner that was unprecedented. The Lamentation of a Sinner was used heavily by the Nonconformists of the following century, and may have had some influence over Edward VI’s Protestant rule.
Catherine Breshkovskaya in 1914 - History
One of Oklahoma's most outstanding woman politicians, "Kate" Barnard was born Catherine Ann Barnard, in Geneva, Nebraska, on May 23, 1875, to John P. and Rachel Sheill Barnard. Shortly after her birth, her parents moved to northwestern Kansas. Her mother died two years later, and her father temporarily abandoned her to the care of relatives and neighbors. Barnard joined her father in Oklahoma City in 1891 and attended St. Joseph's Academy. She lived on her father's claim near Newalla until she moved back to Oklahoma City in 1895 to continue preparations to become a teacher. After acquiring her territorial teaching certificate, she taught in several one-room schools located within commuting distance of Oklahoma City. Tired of teaching, she enrolled in secretarial courses at a local business school. Using her Democratic Party and Catholic connections, she obtained a succession of clerical patronage positions in the territorial government.
In 1904 while serving as a hostess for the Oklahoma exhibit at the St. Louis World's Fair, Barnard noticed urban poverty and listened to discussions by social science experts who suggested solutions. Returning to Oklahoma City, she discovered that her hometown also had developed an army of indigents, so she began a career in charity work. Believing that women had political potential, especially in the area of social justice reform, she entered politics in 1906 when Oklahoma statehood was imminent. During the Constitutional Convention she convinced delegates to adopt two reform measures: the prohibition of child labor, and the establishment of the office of commissioner of charities and corrections. After the convention the Democratic Party endorsed her candidacy for the position of commissioner, and she won the office by a greater plurality than any other candidate in Oklahoma's first general election, in which women could not vote.
Triumph at the polls made Barnard the first woman elected to a major Oklahoma state office. As commissioner, she persuaded the state legislature to adopt laws requiring compulsory education, regulating child labor, and launching a juvenile justice system. Her 1908 investigation of the treatment of Oklahoma prisoners held in a Kansas prison rated national headlines and enhanced her reputation as a reformer. Her efforts resulted in the repatriation of the convicts and the subsequent creation of a three-tier state prison system consisting of a penitentiary, a reformatory, and a boys' training school. She spent much of her time supervising those facilities as well as overseeing private and public humanitarian institutions such as orphanages and insane asylums.
In 1910 she achieved reelection by a substantial margin, but her second term proved less successful. She embraced an unpopular cause, the protection of Indian orphans' property rights. In 1913 and 1914 the legislature engaged in a ferocious attack on the executive branch, and Barnard provided a target for legislative critics, who slashed her department's budget and thereby its size and effectiveness. Leaving office in 1915, Barnard continued her campaign for Indian property rights, but with little success. Poor health and depression forced her into seclusion, and she died in Oklahoma City on February 23, 1930. Although she was one of the nation's most effective social justice reformers and one of its most successful woman politicians, she did not establish enduring legacies for reform and female political activism in Oklahoma.
Lynn Musslewhite and Suzanne Jones Crawford
Bibliyografya
Suzanne J. Crawford and Lynn R. Musslewhite, "Kate Barnard, Progressivism, and the West," in "An Oklahoma I Had Never Seen Before": Alternative Views of Oklahoma History, ed. Davis D. Joyce (Norman: University of Oklahoma Press, 1994).
Department of Charities and Corrections Collection, Oklahoma State Archives, Oklahoma Department of Libraries, Oklahoma City.
Linda Edmondson and Margaret Larason, "Kate Barnard: The Story of a Woman Politician," The Chronicles of Oklahoma 78 (Summer 2000).
Lynn Musslewhite and Suzanne Jones Crawford, "Kate Barnard and Feminine Politics in the Progressive Era," Mid-America 75 (1993).
Lynn R. Musslewhite and Suzanne J. Crawford, One Woman's Political Journey: Kate Barnard and Social Reform, 1875–1930 (Norman: University of Oklahoma Press, 2003).
Linda W. Reese, Women of Oklahoma, 1890–1920 (Norman: University of Oklahoma, 1997).
Bu sitenin hiçbir bölümü kamu malı olarak yorumlanamaz.
Tüm makalelerin ve diğer içeriğin çevrimiçi ve basılı sürümlerinde telif hakkı Oklahoma Tarihi Ansiklopedisi Oklahoma Tarih Kurumu (OHS) tarafından düzenlenmektedir. Bu, web tasarımı, grafikler, arama işlevleri ve listeleme/tarama yöntemleri dahil olmak üzere bireysel makaleleri (yazar atamasına göre telif hakkı İSG'ye) ve kurumsal (tüm bir çalışma olarak) içerir. Tüm bu materyallerin telif hakkı, Amerika Birleşik Devletleri ve Uluslararası yasalar kapsamında korunmaktadır.
Kullanıcılar, Oklahoma Tarih Kurumu'nun izni olmadan bu materyalleri indirmemeyi, kopyalamamayı, değiştirmemeyi, satmamayı, kiralamamayı, kiralamamayı, yeniden basmamayı veya başka bir şekilde dağıtmamayı veya bu materyallere başka bir web sitesinde bağlantı vermemeyi kabul eder. Bireysel kullanıcılar, Materyal kullanımlarının Amerika Birleşik Devletleri telif hakkı yasasının "Adil Kullanım" yönergeleri kapsamında olup olmadığını ve Oklahoma Tarih Kurumu'nun yasal telif hakkı sahibi olarak mülkiyet haklarını ihlal edip etmediğini belirlemelidir. Oklahoma Tarihi Ansiklopedisi ve kısmen veya tamamen.
Fotoğraf kredisi: Yayınlanmış ve çevrimiçi sürümlerinde sunulan tüm fotoğraflar Oklahoma Tarih ve Kültür Ansiklopedisi Oklahoma Tarih Kurumu'nun malıdır (aksi belirtilmedikçe).
Alıntı
Aşağıdakiler (göre Chicago Stil El Kitabı, 17. baskı) makaleler için tercih edilen alıntıdır:
Lynn Musslewhite and Suzanne Jones Crawford, &ldquoBarnard, Catherine Ann,&rdquo Oklahoma Tarih ve Kültür Ansiklopedisi, https://www.okhistory.org/publications/enc/entry.php?entry=BA020.
© Oklahoma Tarih Kurumu.
Oklahoma Tarih Kurumu | 800 Nazih Zuhdi Drive, Oklahoma City, OK 73105 | 405-521-2491
Site Dizini | Bize Ulaşın | Gizlilik | Basın Odası | Web Sitesi Sorguları
First years as empress
Despite Catherine’s personal weaknesses, she was above all a ruler. Truly dedicated to her adopted country, she intended to make Russia a prosperous and powerful state. Since her early days in Russia she had dreamed of establishing a reign of order and justice, of spreading education, creating a court to rival Versailles, and developing a national culture that would be more than an imitation of French models. Her projects obviously were too numerous to carry out, even if she could have given her full attention to them.
Her most pressing practical problem, however, was to replenish the state treasury, which was empty when Elizabeth died this she did in 1762 by secularizing the property of the clergy, who owned one-third of the land and serfs in Russia. The Russian clergy was reduced to a group of state-paid functionaries, losing what little power had been left to it by the reforms of Peter the Great. Since her coup d’etat and Peter’s suspicious death demanded both discretion and stability in her dealings with other nations, she continued to preserve friendly relations with Prussia, Russia’s old enemy, as well as with the country’s traditional allies, France and Austria. In 1764 she resolved the problem of Poland, a kingdom lacking definite boundaries and coveted by three neighbouring powers, by installing one of her old lovers, Stanisław Poniatowski, a weak man entirely devoted to her, as king of Poland.
Her attempts at reform, however, were less than satisfying. A disciple of the English and French liberal philosophers, she saw very quickly that the reforms advocated by Montesquieu or Jean-Jacques Rousseau, which were difficult enough to put into practice in Europe, did not at all correspond to the realities of an anarchic and backward Russia. In 1767 she convened a commission composed of delegates from all the provinces and from all social classes (except the serfs) for the purpose of ascertaining the true wishes of her people and framing a constitution. The debates went on for months and came to nothing. Catherine’s Instruction to the commission was a draft of a constitution and a code of laws. It was considered too liberal for publication in France and remained a dead letter in Russia.
Frustrated in her attempts at reform, Catherine seized the pretext of war with Turkey in 1768 to change her policy henceforth, emphasis would be placed above all on national grandeur. Since the reign of Peter the Great, the Ottoman Empire had been the traditional enemy of Russia inevitably, the war fired the patriotism and zeal of Catherine’s subjects. Although the naval victory at Çeşme in 1770 brought military glory to the empress, Turkey had not yet been defeated and continued fighting. At that point, Russia encountered unforeseen difficulties.
First, a terrible plague broke out in Moscow along with the hardships imposed by the war, it created a climate of disaffection and popular agitation. In 1773 Yemelyan Pugachov, a former officer of the Don Cossacks, pretending to be the dead emperor Peter III, incited the greatest uprising of Russian history prior to the revolution of 1917. Starting in the Ural region, the movement spread rapidly through the vast southeastern provinces, and in June 1774 Pugachov’s Cossack troops prepared to march on Moscow. At this point, the war with Turkey ended in a Russian victory, and Catherine sent her crack troops to crush the rebellion. Defeated and captured, Pugachov was beheaded in 1775, but the terror and chaos he inspired were not soon forgotten. Catherine now realized that for her the people were more to be feared than pitied, and that, rather than freeing them, she must tighten their bonds.
Before her accession to power, Catherine had planned to emancipate the serfs, on whom the economy of Russia, which was 95 percent agricultural, was based. The serf was the property of the master, and the fortune of a noble was evaluated not in lands but in the “souls” he owned. When confronted with the realities of power, however, Catherine saw very quickly that emancipation of the serfs would never be tolerated by the owners, whom she depended upon for support, and who would throw the country into disorder once they lost their own means of support. Reconciling herself to an unavoidable evil without much difficulty, Catherine turned her attention to organizing and strengthening a system that she herself had condemned as inhuman. She imposed serfdom on the Ukrainians who had until then been free. By distributing the so-called crown lands to her favourites and ministers, she worsened the lot of the peasants, who had enjoyed a certain autonomy. At the end of her reign, there was scarcely a free peasant left in Russia, and, because of more systematized control, the condition of the serf was worse than it had been before Catherine’s rule.
Thus, 95 percent of the Russian people did not in any way benefit directly from the achievements of Catherine’s reign. Rather, their forced labour financed the immense expenditures required for her ever-growing economic, military, and cultural projects. In these undertakings, at least, she proved herself to be a good administrator and could claim that the blood and sweat of the people had not been wasted.