Herkesin kendilerini neden kesmek ya da amaçlarına zarar vermek istesin diye düşünmek zor olabilir. Ve gençlerini keşfeden anne babalar için kendini yaralarken, korkunç olabilir.
Kendine zarar, gençler arasında oldukça yaygındır. Çalışmalar, gençlerin% 15 ila% 20'sinin kendilerini amaca zarar verdiğini sürekli olarak tahmin etmektedir. Ancak iyi haber, gençliğinizin daha sağlıklı başa çıkma stratejileri bulmasına yardımcı olarak kesmeyi azaltmak için adımlar atabilirsiniz.
Gençler Neden Kendilerini Keser?
Vücudunu incitmenin fiziksel eylemi, geçici bir duygusal rahatlama hissi sağlar. Kendisini kestiren bir genç, yaralanmanın sebebi olarak yaralanmaya odaklanır ve kontrol hissi verir. Ek olarak, hasar, endorfinleri kan akışına bırakır ve bu da iyi olma hissi yaratır.
Bu yüzden stresli bir genç, stresi rahatlatmak için kollarını kesebilir. Ya da bir ayrılıkla uğraşmak için uğraşan bir genç, sadece duygusal acıdan ziyade, fiziksel acıyı yaşamak için bir yol olarak göğsünü kesebilir.
Kendilerine zarar veren gençler çıldırmaz ve kendi kendine zarar verme intihar anlamına gelmez. Bunun yerine, onların acılarıyla sağlıklı bir şekilde başa çıkmakta güçlük çektikleri anlamına gelir.
Kendine zarar veren nedir?
Kendine zarar verme, fiziksel acıya neden olacak herhangi bir kasıtlı hareketi tanımlar. Ergen erkekler de bu davranışa katılırlar, ancak çoğu zaman zor duygu ve durumlarla baş etmek için bedenlerini inciten kadınlardır.
Cildi tıraş bıçağı veya diğer keskin cisimlerle kesmek veya çizmek en sık görülen kendine zarar verme şeklidir.
Kendine zarar vermenin diğer yolları şunlardır:
- bir sigara ile sigara yakmak, maç veya çakmak
- göğsüne ya da ekstremitelere vurmak
- başını duvara çarparak
- saçları kafadan veya başka yerlerden çekerek
- yaraları tekrar açmak veya toplamak
- cildi ısırmak veya sıkıştırmak
Kendine zarar veren bir Teen'e nasıl yardım edilir
Eğer gençliğinizin kasıtlı olarak kendine zarar verdiğinden şüpheleniyorsanız, müdahale etmek önemlidir. Bu adımlar bir tartışmaya başlamanıza ve ihtiyaç duyduğu profesyonel yardımı bulmanıza yardımcı olabilir.
1. Kendinize zarar verirse doğrudan gençinize sorun. Çoğunlukla doğrudan yaklaşım en etkili olanıdır. Amacınız ona yargılamak, yargılamak ya da cezalandırmak değil, "Bu kesimleri koluna aldın mı?" ya da "Kendine mi zarar veriyorsun?"
3. Gençlerin acılarını kabul et . Bir erkeğin durması veya yargılanması için etkili olmadığının söylenmesi. Duygularını doğrulayın ve kendine zarar verirse kendini çok kötü hissetmesi gerektiğini dile getirin.
4. Gençinizin kendini incitme isteğini hissettiğinde yapabileceği aktiviteleri belirleyin. Bir arkadaşınızı aramak, yürüyüş yapmak ya da çizmek, gençliğinizin duygularını daha sağlıklı bir şekilde ifade etmesine yardımcı olabilecek birkaç aktivitedir.
5. Gençlerin kendi kendine zarar verme davranışlarını değiştirmek için adımlar atın. Bir terapiste başvurmak için çocuğunuzun çocuk doktoru ile konuşun. Bir akıl sağlığı uzmanı, duygularını düzenlemeye yönelik genç sağlıklı yönlerinizi öğretebilir.
6. Gençinizin konuşacak insanlardan oluşan bir liste oluşturmasına yardımcı olun .
Güvenilir arkadaşlara ve aileye konuşmak, onun stresle başa çıkmasına ve kendine zarar vermesini azaltmasına yardımcı olabilir.
7. Gençliğinizle sabırlı olun . Kendine zarar veren davranışlar gelişmeye zaman ayırır ve değişecek zamanı alır. Kendisine yardım etmek için seçim yapmak için nihayetinde gençliğe kadar.
Erken teşhis, ailesinden destek ve profesyonel yardım ile kendini zarar verici bir şekilde durdurabilir.
Kaynaklar:
Martin J, Büro JF, Yurkowski K, Fournier TR, Lafontaine MF, Cloutier P. İntihar eğilimi olmayan kendine zarar verme için aile temelli risk faktörleri: Kötü muamele, olumsuz aile yaşamı deneyimleri ve ebeveyn-çocuk ilişkisel riskleri göz önüne alınarak. Ergenlik Dergisi 2016; 49: 170-180.
PL Plener, TS Schumacher, LM Munz, RC Groschwitz. İntihar eğilimi olmayan kendine zarar verme ve kasıtlı kendine zarar verme konusundaki uzun süreli seyri: literatürün sistematik bir derlemesi. Borderline Kişilik Bozukluğu ve Duygu Düzensizliği , 2 (2015), s. 2.