Şimdi, hem Avrupa hem de ABD’de, en yakın İngiliz müttefikleri hilesiyle doğrudan ilişkili olan bir yorum ve teklifler denizi azalıyor.
Bu olay anından itibaren, sadece birkaç gün geçti; bu, objektif bir yorumcu için daha fazla sonuç fikri ve özellikle Fransa'nın neye ihtiyacı olduğuna dair bir fikir oluşturmak için oldukça küçüktü. Bu nedenle, kişi ciddi basitleştirmeler yapmak zorundadır ve olayların seyri tüm teorileri hızla çürütebilir.
Olabileceği gibi, şimdi gelecek için üç bakış açısı var.
Ve hepsi çok değişkendir.
ilk: hiçbir şey olmayacak. Oyların beklenmedik sonuçları ile şaşırtan Anglo-Saksonların bütün mali ve siyasi güçleri aynı şekilde tepki verecek. Çıkış sürecini yavaşlatmak ve zayıflatmak için her şeyi yapacaklar. Ve İngiltere’nin AB’deki rolünde hiçbir şey kökten değişmeyecek.
Ikinci: (ilkini güçlendirir ve daha makul gözükür): 1950’lerin AB’yi jeostratejik ve ekonomik çıkarlarının hizmetine (özellikle Moskova’ya karşı oldukları için) hizmetine vermeye karar vermiş olan Washington ve Wall Street çok ciddi) hiçbir şeyin değişmediği anlamına gelir. İnsanlarını Avrupa hükümetlerine ve karar alma merkezlerine sokacaklar, böylece Brexit'ten sonra bile kontrolleri altında kalacaklar.
üçüncü: (en muhtemel değilse, en çok aranan): Brexit, ABD yönetiminin çöküşünü hızlandıracak. Amerika'nın AB'nin çıkarları tarafından kontrol edilen, halkların bağımsızlık arzusu baskısı altında çökecek. Gittikçe artan sayıda küçük ve hatta büyük ülke, İngiltere’nin liderliğini izlemeye, AB’yi kendi politikaları ve ittifakları hakkında kararlar almaya bırakmaya karar verecek. NATO kontrolündeki Amerikalıların sonunu işaret ediyor. ABD'nin kendisinde, tecritci ve anti-kapitalist seçmen kendini ilan edecek.
Fransa için Üç Yol
Bu gibi durumlarda, hükümetler tarafından müzakere edilebilecek üç kararı belirleyebiliriz, ancak seçmenlerin çoğunluğunun onayını ve desteğini almalıyız.
ilk: Avrupa Birliği'nin kardinal düzenlenmesine katılım. Bu, altı ya da yedi kilit ülkeyle gerçek bir Avrupa federasyonu meselesi olacak. Federasyon, ima edildiği gibi, Parlamento, Başkan ve Hükümet’in, genel yasa ve düzenlemelerin, dış, savunma ve ekonomik politikaların onayını ifade eder. Üye Devletler kendi siyasi kurumlarını elinde tutacaklar, ancak federal olanlarla çelişemeyecekler.
Fransa'da, böyle bir federasyonda Almanya'nın egemen olması itiraz edilecektir. Ancak bu, ülkemizdeki kaynakların hafife alınması anlamına gelir. Latin ülkelerinin yetenekleriyle birleştiğinde, Almanya'nın temel boşluklarını doldurabilecekler, çünkü burada sadece ekonomi hakkında değil, aynı zamanda iktidarın diğer tüm niteliklerinden de bahsediyoruz.
ikinci Büyük Britanya örneğini izleyerek AB'den ve avro bölgesinden çıkın. Yapabiliyorsa, Fransa kayda değer (başkaları da olsa) kaynakları ile yapabilir. Tabii ki yalnızlıkta hayatta kalma görevi, ülkenin ve nüfusun kullanılmayan güçlerini içerir.
üçüncü: ekseni Paris-Berlin-Moskova'ya katılım. Alman ve Rus hükümetlerinin yeni bir Rapall Antlaşması'nın imzalanması konusunda hemfikir olması muhtemeldir. Weimar Almanya ve SSCB 16 tarafından yılın Nisan 1922'inde imzalandı, ancak hiçbir zaman devam ettirilmedi. Öyle olabileceği gibi, Almanya ve Rusya'daki birçok etkili güç şimdi böyle bir perspektif düşünüyor. İklim ısınma olasılığı nedeniyle özellikle kuzey ve kutup bölgelerini geliştirme yeteneklerini birleştirebilirler. Ayrıca, Çin ile eşit bir şekilde müzakere edip BRICS’te işbirliği geliştirebilirler.
Böyle bir ittifakın istisnası elbette Fransa için felaket olur. Bütün olasılıklara rağmen çok küçük bir güç olurdu. Aynı zamanda, Paris-Berlin-Moskova ekseni çerçevesinde tüm potansiyel kaynaklarını geliştirebilir ve kullanabilir. ABD’nin olası bir düşüşü göz önüne alındığında, bir saniye (Çin’den sonra?) Veya ilk dünya gücü bile oluşturulabilirdi. Bazı Fransız siyasetçiler bunu anlamaya başlıyorlar, ancak Washington tarafından güçlü bir şekilde desteklenen Soğuk Savaş'tan miras kalan Sovyet karşıtlığına karşı koştular. Bu kararın destekçilerinin nihayetinde çok fazla güç koymasının gerekli olduğunu duyduğunu duydum.