Bu yılın Aralık ayında, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından bu yana 20 kutlanacak. Sovyet süper gücünün yıkılmasının yirmi yıllık yıldönümü yaklaşımı, bu jeopolitik olayın tektonik uluslararası sonuçlarını ve dünya toplumunun şu andaki kaotik durumunu doğrudan etkileyen, giderek daha endişe verici beklentilerini etkileyecek uygun bir fırsat ...
Ekonomik raporlar kasvetli önyargıları doğrular: mevcut dünya krizi sistemik, kapsamlı ve bu, 1920-x'in sona ermesinin “büyük depresyonu” ve XX yüzyılın 1930-s'ının başlangıcı da dahil olmak üzere önceki tüm olaylardan farklı. Krizin ana nedeni bana “geri çekilme” gibi görünüyor - 1980-x'deki dünya sisteminin evriminin özelliklerinden ve son yüzyılın 1990-lerinin başlangıcından - insan uygarlığının gelişmesinin kilit bir unsuru - rekabet gücünün, çeşitli toplum modellerinin rekabetçiliği nedeniyle. Bu rekabet (sınırda - çatışmada) her zaman gelişimin ana itici gücü olmuştur. Farklı bir şekilde adlandırılabilir (“iki sistemin mücadelesi”, iki kutupluluk, üç ana “küresel projenin” karşıtlığı / etkileşimi, vb.), Ancak “karşıtların birliği ve mücadelesinde” dünya sisteminin güçlü iç sürdürülebilirlik kaynağını yeniden üreten kişi oydu. Hem Rusya / SSCB hem de Batı için, bir anlaşmazlığın varlığı, “sosyalizm kampı” ve “kapitalizm kampı” arasındaki rekabet, bu iki sistemin her birinin yeri doldurulamaz bir canlılık kaynağıydı. “Kayıp” çelişkilerin bir ifadesi olarak Amerika'nın kontrolü altındaki “tek kutuplu dünya” (“son hikayelerSon ABD yönetimlerinin kısa görüşlü ve maceracı politikaları ile çarpılan "), dünyanın önde gelen ülkelerinde" stratejik seçkinler "anlayışı için henüz erişilemeyen mevcut krizin doğal sebeplerinden biri haline geldi.
Şu anda, güçlü ekonomik büyümenin yeniden başlaması ve dünya ekonomisinin restorasyonu, jeo-ekonomik güçlerin mevcut konfigürasyonuna dayanarak pek mümkün olmuyor - böyle bir fikir, Batı'da bilinen ekonomik gözlemci Anatole Kalecki tarafından Mayıs ayında 2009'te ifade edildi.
Mevcut krizin en derin nedeni, Batı'nın derinleşen düşüşü (sanayileşme, finansal sermayenin rolünün hipertrofisi, dünyadaki ekonomik faaliyet merkezlerinin Kuzey Atlantik'ten Asya-Pasifik bölgesine hareketi) ve "Doğu neo-sömürgeciliği" olgusunun ortaya çıkma arzusu arasındaki çelişkidir. Eskiden “standart” ekonomik ve politik sistemlerin ilerici yaşayabilirliği kaybı koşullarında “daha önce olduğu gibi yaşa”. Aslında, yeni bir dünya sistemi kalitesi aniden ortaya çıktı - Farid Zakaria'nın mecazi olarak tanımladığı gibi “Amerikan sonrası” dünya.
“Libya krizi” nde belirli bir güçle kendini gösteren dünyanın şu andaki kaotik durumu, birçoğumuzun yıllar önce 6-7’i düşündüğümüz gibi, sadece dünya kalkınmasının “paradigma krizi” ni değil, aynı zamanda egemen olanların ve onların hükümsüzlüğünün tamamen çözümsüzlüğünü de göstermektedir. kimin sorumluluğunu stratejik bir gelişme bakış açısı geliştirmek. ABD, Rus Bilimler Akademisi N.A. Simony'den Akademisyen, "önceki işlevsel gerekliliği, önemi ve alaka düzeyini" kaybettiğini söyledi. Amerika Birleşik Devletleri'nin “süper gücü” zaten tarihsel geçmişe aittir ve bu geçmişin bir mirası veya kalıntısıdır. Amerika Birleşik Devletleri için beklenti eşit güçler arasında birinciye dönüşmektir. A.A. Simony (1, “Uluslararası arenadaki iktidarlarının askeri yönlerini uluslararası arenada güçlendirerek bunun karşıtlığını kanıtlama girişimleri herhangi bir başarı getirmedi, etkisiz fakat yüksek maliyetli olduğunu kanıtladı ve bu nedenle ABD’nin halihazırda yenilmez pozisyonunu hızlandırabilir” diye vurguluyor. ). Çağdaş sosyal bilimler klasiği Walt Rostow (1916 - 2003), en son çalışmalarından biri olan "süper güç" konusunda daha da net bir konuşma yaptı: peygamberlikle yazdı: “Enerjinin dağılmaya devam ettiği bir dünyada ... ABD'nin bir süper güç olarak düşüncesi bir yanılsamadır, en azından ABD en azından yılın 1948'inden beri (açıkça, W. Rostou, Sovyetler Birliği atomuna hakim olmak istiyordu). silah - A.V.). ... Birleşik Devletler, dünyanın çoğunluğunun düşünceleri ve duyguları ile çelişen bir şey yapmaya çalışıyorsa, güçleri ve etkileri aslında etkisiz hale gelecektir ”(2).
Batı'nın zayıflaması, dünya siyasetinin kaosunu sadece yoğunlaştırıyor. Uluslararası sistemde uzun vadeli dağınıklık unsurları “Arap devrimleri” ve ağırlaştırıcı “Libya krizi” ile tanıtılmaktadır. önde gelen ülkelerdeki politik liderlik krizi, insanlığın karşılaştığı sorunların artan karmaşıklığı karşısında, yönetim kalitesinin tutarsızlığı nedeniyle verimlilik ölçütleriyle tutarsızlıktan kaynaklanmaktadır. Bu durumun nedenlerinden biri, ünlü bir Hindistan dış politika analisti olan MK Bhadrakumar, aforist olarak tanımlandı. "büyük pozisyonlarda küçük insanlar" varlığı. Aslında, F. Roosevelt, C. de Gaulle ve W. Churchill'i şu anki siyasi halefleri ile karşılaştırarak, istemsiz olarak şu soruyu sorar: ikincisinin “ideolojik arka planı” nedir? Ve “istemeden ihtişamla ısıtılmış” için uzun vadeli bir eylem stratejisi var mı? “Libya krizi” bu sorulara kısmi bir cevap veriyor.
Yabancı müdahaleye karşı kitlesel halk direnişinin uzun süredir devam eden bir geleneğine sahip bir ülkede Batı'yı (Fransa, İngiltere ve ABD perde arkasından hareket eden) arıyor? Benim düşünceme göre, “petrol faktörü” burada ayrıntılı bir açıklama değildir.
İlk olarak, Amerika’nın başlıca petrol ve doğal gaz çıkarları, ABD’nin F. Roosevelt’ten gelen “mutlak enerji kırılganlığı” kavramı çerçevesinde, Akdeniz’de değil, bu hammadde% 50’e taşındığı Fars Körfezi’nde yoğunlaşmıştır. Suudi Arabistan'a ek olarak, Bahreyn, tam siyasi temsil gerektiren Şii çoğunluğunun (nüfusun% 75'i) protestolarının yalnızca bir süre için hüküm sürdüğü Sünni hanedanlığı tarafından dondurulduğu Amerikalılar için kilit öneme sahip.
İkincisi, ABD’nin sürekli dikkatine (bu arada, sadece onlar değil), İsrail’in güvenliğinin talep etmesi, özellikle de “Arap devrimlerinin” ışığında, Ortadoğu’daki ve komşu bölgelerdeki radikal politik İslam’ın yayılmasına engel teşkil eden İsrail’in güvenliği tarafından talep edilmektedir. Dahası, El-Kaide liderliğinin "peygamberler" ve "ideologlardan" askeri profesyonellere kademeli olarak geçişine tanık oluyoruz.
Üçüncüsü, Libya'daki başarısız “renk devrimi” ve bu ülkeye karşı açıkça başarısız olan askeri kampanya, M. Gaddafi'nin günümüzün belli bir Che Guevara'sına, gelişmekte olan ülkelerin (yani, insanlığın ana kısmı) “altın milyar” a karşı sembolik bir imajına dönüşmesine neden olabilir. hedonistik davranış biçimleri ve agresif savunmaları. Doğal bir soru ortaya çıkıyor: Birleşik Devletler ve Batı için bir bütün olarak böyle bir yüzleşme gerekli - bugünkü zor durumlarında mı?
Son olarak, dördüncü olarak, “Libya krizinin” devam etmesi, Çin’in dünyadaki olaylar üzerindeki etkisinin niteliksel olarak güçlenmesiyle ve ayrıca geleneksel silahların toplu olarak birikmesiyle sonuçlanabilir. Sadece bu değil: Nükleer silahların yayılmasının önlenmesinin tamamen unutulması gerekecek.
Peki hala Batı’yı Libya’nın sıcak çöllerinde bulmaya çalışıyor? Planının her şeyden önce jeopolitik bir kökene sahip olduğunu düşünüyorum. Kuzey Afrika ve Orta Doğu'daki huzursuzluğu kışkırtan kim olursa olsun, Batı, 2011'un başlangıcındaki “Arap devrimleri” için hazırlıksızdı. Dünyadaki stratejik açıdan önemli bir alanda durumu kontrol etmenin etkili bir aracı olarak "kontrollü kaos" hakkındaki tartışmalar yalnızca kısmen çalışır. Bu arada, Libya'daki iç çatışma (basit anlamda, ülkenin batı ve doğusuyla Trablusya ve Cyrenaica arasındaki çatışma) kolayca erişilebilir bir jeopolitik tazminat vaat ediyor gibiydi, çünkü bu izlenimi yaratabiliyordu - iyi ücretli medyanın yardımı ile - Kuzey Afrika ve tüm Arap Doğu üzerindeki kontrolün tamamen restorasyonu. . Bununla birlikte, istenen sonucu elde etmek için her iki senaryo da - mevcut rejimin kitlesel halk ayaklanmasının etkisi altında (“Tunus versiyonu”) veya “küçük muzaffer savaş” ın “isyancılar” desteğiyle ortadan kaldırılması - kaybettiği ortaya çıktı. “Yugoslav senaryosu” da işe yaramadı; Saldırıya maruz kalan Libya ve Rusya, "Libya krizi" nin elbette dün şekil almayan toplumdaki muhafazakar tutumları yalnızca yoğunlaştırdığı yardımlara gelmedi. Açıkçası, Rus toplumunun muhafazakar konsolidasyonunun Batı karşıtı bir temelde gerçekleşmesini istemem (ki bu ABD ve NATO politikalarını çok desteklemektedir). “Libya krizi” nin devamı, halkı uyuşuk bir devletten çıkmaya başlayan ve liderlerine giderek daha karmaşık sorular soran Batı Avrupa’nın önde gelen ülkelerinin iç politik gelişimi üzerinde zararlı bir etkiye sahip olabilir.
Bu “rahatsız edici” sorulardan biri, Kuzey Afrika’dan Batı Avrupa’ya göç akımlarının nasıl durdurulacağı? Cevap, kendini gösteriyor: NATO’nun Libya’ya karşı askeri eylemlerini durdurma ve basit “bir kişi - bir oy” planına göre ülkede seçim yap. Bu, bazı ülkelerin Libya'daki demokrasinin kaderi hakkındaki endişelerine mantıklı bir cevap olacaktır. Abartılmadan, askeri kampanyanın devam etmesi, NATO’nun askeri-politik bir örgüt olarak kapasitesini zayıflatmakla birlikte, bazı Avrupa ülkelerinin (İspanya, Belçika, İtalya, vb.) Siyasi sistemlerinin davranışlarının öngörülemezliğini artırmakla tehdit ediyor.
“Libya krizi”, Batı Avrupa’da göçmenlik düzenlenmesi sorununun yeni bir şekilde altını çizdi. Son yıllarda, Batı Avrupa'ya göçler kendi atalet, yoğunluk ve hareket yollarını edinmişlerdir. Ek olarak, göç akımlarının örgütsüzleşmesi, bazı Batı Avrupa halklarının ve hükümetlerinin “ulusal egoizmi” sayesinde, yeni gelen göçmenleri “ortak Avrupa evindeki” komşular bölgesine hızlı bir şekilde gönderme isteği ile kolaylaştırılmıştır. Bu çizgilerin yazarı, sosyal piramidin temelinde, göçmenlere yönelik tutumların “taban” düzeyinde nasıl oluştuğunu gözlemleyebilmiştir. Mart ayında 1999, Yugoslavya’nın NATO bombardımanlarının başlamasından üç gün önce Venedik’te bilimsel bir konferans bırakarak, İtalyan meslektaşlarımın başlattığı “eyleme” karşı tutumundan oldukça şaşırdım. Bir yandan yaklaşmakta olan düşmanlıklar kesin olarak reddedilmelerine neden oldu; Öte yandan, bazı bilim adamları, görünüşte kaçınılmaz görünen Arnavutluk’un İtalya’ya göç etmesinin başarıyla Kosova’ya yönlendirileceği konusunda kendilerini ikna ettiler. Bununla birlikte, meselenin özü, İtalya'da ticari faaliyette bulunmayı ümit eden göçmenlerin çoğunun, kendilerine önerilen eylemlerin mantığına uymak istememesiydi. Benzer şekilde, "Libya krizi", bu durumda "suçluluk duymadan suçlu" olacak olan Avusturya ve Almanya gibi ülkeleri zor durumda bırakabilir.
Peki ya SSCB'nin çöküşünün yirminci yıldönümü eşiğindeki “yeni” Rusya?
Bir zamanlar Rusya'nın liberal çevrelerinde etkili olan İsveçli ekonomist Anders Oslund, şu anki Rus toplumunun ve devletinin durumunu şöyle açıklıyor: “Ülkenin ekonomik kalkınmasının göstergeleri (yani, küresel kriz sonrası Rusya, 2008 - AV) bu kadar düşük bir seviyeye düştü. mantıklı bir soru olan seviye: Rusya'nın küresel ekonominin gelişmesiyle ilgili bir sesi var mı…? ”
Burada ve dünyadaki meseleleri tartışırken Rusya'da oy kullanma hakkı sorgulanabilir. Ne istiyorsun
Dünyadaki Rusya’ya yönelik tutum, bilimin kazanımlarını yeni teknolojik süreç ve ürünlere dönüştüren modern ekonominin durumu ile Rus devletinin jeopolitik durumu arasında doğrudan bir bağlantı olduğunu göstermektedir. Hammaddelerin çıkarılması temelinde değil, endüstriyel üretim ekonomisi temelinde, Rusya’da şiddetli bir şekilde büyümenin yeniden başlaması, yalnızca, son 20 yıllık “reformlar” için ... unutmamızı istediğimiz belirleyici bir ulusal bilim ve ulusal bir sanayi yapısının geliştirilmesi koşuluyla mümkündür.
Toplumun bağımlı, yozlaşmış düşünceden, kurumların ve insanların mutlak çoğunluğunun beklentileri ile uyumlu olmayan uygulamalardan özgürleşmesi olmadan ekonomik ilerleme mümkün değildir. Benlik saygısı, makul bir şekilde organize edilmiş yaşamın vazgeçilmez bir özelliğidir. “Seçkin” benlik saygısı eksikliği bazen, tahmin edilebileceği gibi ne Rusya'daki yatırım ortamı ne de genel modernleşme umutları daha iyi bir şekilde değişmeyecek olan sonsuz “cazip forumlar” biçimindeki grotesk biçimlerde görülür. “Önemli” başarılar, gerçekten gerçekleşirse, iktidar yapılarında yaratıcı fikirlerin olmaması ve SSCB'nin sonunda “yeni seçkinler” tarafından önerilen “gelişme” modelinin kriziyle tamamlanan Rus ekonomisinin sanayileşmesinin ortadan kalkması ve bozulmasının genel kasvetli görüntüsünü değiştirmez. yüzyıl (son zamanlarda "kalıntı" olan felaket Tu-134, "liberal reformlar" tarihine atıfta bulunmuştu.
Rusya'yı Dünya sisteminin çok kutuplu bir organizasyonuna dahil etmek, ülkemizin hiç olmazsa, en azından, dünyadaki olaylar üzerinde sınırlı bir etkiye sahip bölgesel bir devlet olarak kalabileceği ve en azından bir bütün olarak varlığını durdurabilecek bölgesel bir devlet olarak kalabilmesi için en azından iki koşulun vazgeçilmez olarak yerine getirilmesini gerektirir.
Birincisi, Rusya'nın en yüksek güç kademelerinde koşulsuz siyasi irade ortaya çıktı Ülkemizi bağımsız, bağımsız bir hale getirmek, diğer ülkelerden ve gruplardan stratejik kararlar almak, çıkarlarını tüm yollarla savunabilecek bir dünya siyaset merkezi. Bu çizgi Çin tarafından başarılı bir şekilde takip ediliyor - ve bu Batı'yı Göksel ile daha fazla ilgilendiren kılan bir şey değil. (Tabii ki PRC, Pekin liderliğinin politik iradesini etkileyici ekonomik potansiyeli ile pekiştiriyor).
İkinci olarak, Rusya için, küresel ekonomik ve siyasal alanda bağımsızlık, ülkenin iç kalkınmasında devletin öncü rolünün restorasyonu olmadan mümkün değildir. Devletin sadece “stratejik vizyon” işlevini (toplumun gelişmesi için öncelikleri belirleyen) işlevini değil aynı zamanda hakemlerin çeşitli sosyoekonomik güçler arasındaki ilişkilerde (ulusal ekonominin madenciliği ve üretim sektörleri de dahil olmak üzere) geri dönmesi gereklidir. “Devlet kapitalizmi” hakkında soyut bir akıl yürütme yeri yoktur. özün açık bir şekilde anlaşılmasını ve tarihi rol yirminci yüzyılın dünya ekonomik sisteminin gelişmesindeki bu fenomen, günün konusu için zorunlu olarak ana sorunun cevabını gerektirir: Rusya, kısa sürede bilimsel ve teknik yapıların öncü rolüyle uygulanabilir bir sanayi ekonomisini nasıl yeniden yaratabilir?
Bazı ülkelerin entelektüel çevrelerinde - Rusya'nın stratejik ortakları olmak üzere, iki konunun giderek daha popüler hale gelmesi üzücüdür: 1) Rus seçkinlerinin, özellikle “liberal” kesiminin Batı'nın finansal ve ekonomik çıkarlarına olan siyasi bağımlılığı; 2) Çin'in ekonomik büyümesi nedeniyle Rus kuruluşunda artan endişeler hakkında. Örneğin Hindistan'da, birçok kişi, entelektüel ve ahlaki olarak derin toplumsal dönüşümlere hazır olmayan “yeni” Rusya'nın, küresel güç dağılımında en mütevazi rolü kabul ettiğini düşünüyor.
Rus analist A. Kortunov, Amerikan yönetici sınıfının, Sarkozy’de Rusya’nın bir tür Fransa’ya dönüştürülmesinden tamamen memnun kalacağına inanıyor. Washington’un Amerika’nın eylemlerine yönelik eleştirisinin Washington’un “olumlu” olarak kabul edildiği, ancak ABD’nin Rusya’nın çıkarlarını göz önünde bulundurmadan uluslararası ilişkilerde hareket etmesini engellemediği anlaşılıyor. Aslında Washington, Moskova'ya eski Fransız Başbakanı ve Nicolas Sarkozy'nin sponsoru Edouard Balladyur tarafından aktif olarak savunan “sınırlı egemenlik” kavramını kabul etmeyi teklif ediyor. Elbette, Rus “seçkinlerini” yurtseverlik ve eğitim eksikliğinden dolayı eleştirmek pratik bir anlam ifade etmiyor, ancak toplumda derinleşen ekonomik krizin etkisinde, 2011 ve 2012 seçimlerinin sonucunu etkileyebilecek ciddi bir siyasi bölünme başladığında. (Oy sayılırken “idari kaynakları” kullanma girişimi verebilir gösteri etkisi Mevcut siyasi sistem için öngörülebilir zor sonuçları olan Tahrir Meydanı.)
Bu nedenle Rusya, dünya siyasetindeki güçlerin yeniden düzenlenmesi denkleminden “düşebilir”. Amerika Birleşik Devletleri önderliğinde öngörülen güç bloğunda “küçük ortak” rolü için Rus “elit” in bir kısmının hesaplanması yanıltıcıdır, çünkü böyle bir ittifakta sadece “seçkin” bir sanayi ekonomisi varsa, önemli bir rol oynamak mümkündür. tüm son 20 yıllarını mahvetti. Anlaşılan o ki Rus toplumunun ertelenen krizi ağırlaşıyor ve halkın mutlak çoğunluğunun gözünde bu fark göze çarpmıyor.
Sovyetler Birliği'nin çöküşü Batı için bir tür jeopolitik fare kapanı oldu. ABD’nin yönetici çevreleri ve en yakın müttefikleri "komünizmin kalıntıları" na karşı verilen mücadeleden etkilenen dünya siyasetindeki yeni eğilimleri, uluslararası sistemde yeniden birleşen kuvvetlerin hem biçimini hem de içeriğini belirleyen, aslında fark etmedi ...
1. Çin’in etkileyici yükselişi ve Göksel İmparatorluğun farklı kıtalardaki ülkeleri çeken güçlü bir “yerçekimi alanına” dönüşmesi. Tarihsel girişimin büyük denizcilikten (Büyük Britanya, ABD) güçlü kıta güçlerine (Çin, Hindistan, Brezilya) geçişi olan dünya siyasetinde kilometre taşlarının değişmesi. Rusya bu çizgide henüz değil, beklentileri ülkenin önemli, liberal olmayan sosyal ve ekonomik reformlarının başlatılıp başlatılmayacağına bağlı. Devam eden “dönüm noktalarının değişimi”, Amerika’nın politik ve Çin’deki herhangi bir kontrolünü ve bunun sonucu olacaklarını neredeyse imkansız kılıyor. Amerikan muhafazakarlarının (Birleşik Devletler) kısa görüşlü politikası ile güçlü ve bilinmeyen bir Çin yarattığını düşünerek mantığını izlerseniz), Sarı Ejder'in jeo-ekonomik kendini doğrulaması, ABD hükümetinin Doğu Avrupa’dan Rus’lu Rus’ların "siyasetçi analistlerinin" tavsiyesine aşırı derecede önem vermesinin bir sonucudur.
2. Konsolide bir topluluğun yoğun gelişimi yeni bölgesel liderler, aralarındaki siyasi, ekonomik ve kültürel bağların pekiştirilmesi. 1980'lerin ikinci yarısında (Brezilya, Arjantin, Venezuela, Güney Afrika, Mısır ve biraz sonra Endonezya ve Meksika) çağrıldığı gibi “yeni etkili devletlerin” ortaya çıkmasıyla ilişkili olan bu eğilim, Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle geçici olarak kesintiye uğradı ve dünya sosyalist topluluğu "ve şimdi" ikinci bir rüzgar "kazanıyor. Türkiye'nin güvenle girdiği çevre içinde olan bu devletler, bir kural olarak, hiç kimseye karşı düşmanca davranmak istemezler, ancak çıkarlarını istila etmeden önce çıkarlarını kararlı bir şekilde savunmaya hazırdırlar.
3. Dünya krizleri ve bölgesel çatışmalar, Dünya topraklarının ve nüfusunun ezici çoğunluğuna sahip olan, gelişmekte olan devletlerin kendi kaderini tayin etme sürecini hızlandırmaktadır. 1980'in ilk yarısında, bu sürece Sovyet biliminde “nesnelerin” (sömürü) “konulara” (dünya politikası) (1) dönüşmesi deniyordu. Bugün, bu toplumlar bir kişisel bilgi aşamasına giriyorlar (yılın 2011'unun başlangıcındaki “Arap devrimleri” tarafından kanıtlandığı gibi); yakın gelecekte, gelişmekte olan ülkeler uzun vadeli çıkarlarını ana hatlarıyla belirleyecek ve “büyük” ve “küçük”, “seçilmiş” ve “haydut” arasında bölünmeyecekleri bir “dünya konseri” ihtiyacı sorununu gündeme getirecektir.
Ve sonra Amerika tarafından yönetilen Batı için en önemli soruyu cevaplamanın zamanı gelecek: İlk önce eşitlerin rolünü kabul ediyor musunuz ya da pozisyonlarını kaybetme umuduyla harap olmuş baskınlık yöntemlerine sarılmaya devam ediyor musunuz?
Yirminci yüzyılın 90'inin ortasındaki Charles Kindberger'in ekonomik tarihindeki önde gelen isimlerden biri, yakın gelecekteki dünyadaki güçlerin muhtemel olarak hizalandığını tahmin etti: “Kargaşayı öngörüyorum. Bazı sorunların derhal çözülmesi gerekecek, diğerleri uzun süren çatışmalar yaratacak ve kısmen uluslararası ekonomik ve politik ilişkileri zehirleyecek ... Bölgeselleşme, büyük güçler arasında işbirliği ve düşük yoğunluklu çatışmalar olacak ... Sonuç olarak, dünya ekonomisinin asıl lideri bu karışıklıktan doğacak. Birleşik Devletler yine mi? Japonya? Almanya? Bir bütün olarak Avrupa Topluluğu? Veya Avustralya, Brezilya veya Çin gibi karanlık atlar? Kim bilir Sadece ben değil "(2).
Rusya’nın dünya ekonomisinin potansiyel liderleri listesindeki yokluğu mantıklı görünüyor: “geçenlerin 1990’lerinden miras kalan“ seçkinler ”ve“ fikirler ”ile, onlara ciddi bir alternatif olmadan ülkemiz, Tarihin sınırlarına atılmaya mahkum edildi. Son umut, bir kısmı siyasi sohbetin reddedilmesine ve ülkelerinin halkının hayatını düzenlemenin yaratıcı uygulamasına geçişe gidebilen “seçkinlerin” kendini koruma içgüdüsüdür. Aksi takdirde fare kapanı kapanacaktır. Ardından Kahire'deki Tahrir Meydanı masum bir siyasi performansa benzeyecek.