YAZI BOYUTU
Çevirmen:Fantastica
Editör :Fantastica
**************
Laviel Markizlik mülkünden ayrıldığında, Haven Senges'e doğru bir ata bindi. Fiortevan'ı işgal eder etmez kontrolü ele geçirmek için Trida'dan ayrıldı ve yola koyuldu.
Genel Komutan Edwin henüz Wislow'a dönmedi ve Laviel'in Riverden Veliaht Prensi ile savaş sonrası görüşmeleri tartıştığı haberini duydu.
Ona -Laviel'e- güç vermek istedi.
Hayır, aslında bu sadece bir bahaneydi.
Laviel, Haven etrafta olup olmadığına bakılmaksızın en iyi sonuçları alabilecektir. Aslında, savaştan yorgun düşen vücudunu soğuk rüzgâra götürmesinin tek bir nedeni vardı.
Haven, Senges'e varmadan iki gün önce Laviel'den bir mektup aldı.
Pagos'un isyanı ve Philland'ın düşüşüydü.
Ve bu onun -Laviel'in - oraya gittiği haberiydi.
O kadar sinirlendi ki, Laviel'in zarif el yazısı üzerine karalanmış olmasaydı neredeyse mektubu yırtacaktı.
"Onu öldürmeliydim.” (Ç/N:Kont Pagostan bahsediyor. )
Haven soğuk bir sesle mırıldandı, mektubunu yavaşça katladı ve kollarında tuttu.
Laviel, Kont Pagos'u kovduğunda, adamlarını ikinci bir sorunla ilgilenmeleri için serbest bırakmayı düşündü. Ancak, Dehart Dükalığı'na geri dönmesi gerektiği için bunu yapamadı.
Yanında Edwin olduğundan iyi olacaktı. Laviel'e eşlik eden 2.000 asker, aynı zamanda Kuzey Ordusu'nun en iyisiydi.
Ama neden bu kadar uğursuz hissediyordu?
Haven dizginleri yakaladı ve adamlarına bağırdı.
"Philland'a gidiyoruz!”
Sonra ara vermeden güneye koştu.
Haven, uykusuz yolculuğu sayesinde Laviel Philland'a geldiğindeki aynı akşam İmparatorluk Sarayına girebildi.
İsyancıların bastırılması çoktan bitmişti ve geçtiği tüm insanlar alnları yere basmış olarak ağlıyordu.
Bir şeyler doğru değildi.
Ana sarayın önündeki attan atlarken Haven kırık pencereden bir canavarın çığlıklarını duydu.
“Hayır! Hayır!! Aaaghhh!!”
Bu Edwin'in çığlıklarıydı.
Haven kanının tüm vücudundan aktığını hissetti, ama farkında olmadan hemen merdivenlerden yukarı koştu. İkinci kata geldiğinde ofise bile giremeyen ve koridorda uzanırken ağlayan insanlar görüş alanına girdi.
Haven ofise yaklaştığında Edwin'in sırtını gördü, birisini kollarında tuttu ve kalbiyle ağladı.
Kanla ıslatılmış bir elbisenin eteği.
Pembe saç bir karmaşa içine dağınık.
Haven kapıya yaslanarak güçlükle ayakta kaldı.
Olamaz.
Böyle olmamalı.
Bunu görmek istemedi ama kontrol etmesi gerekiyordu. Titreyen bacaklarını hareket ettirip içeri girerken, sonunda Edwin'in tuttuğu kişinin yüzünü gördü.
Edwin, dizlerinin üzerine düşen Haven'a baktığında yüzü acı ve gözyaşlarıyla karışmış bir adam gördü.
"Dük, ablam , ablammm…”
Haven cevap verme niyeti olmadan elini uzattı. Laviel'in soğuk alnına dokunduğunda, üzüntü ve umutsuzluk hissetti ve kısa süre sonra elini kaldırdı.
"Ablamı kurtaramadım. Dük, onu bir kez daha kurtaramadım. Abla. Ablam…”
Edwin yüzünü Laviel'in kanla kaplı omuzlarına gömdü ve tekrar çığlıklarını döktü.
"Heuk…”
Haven bir şey söylemek istedi ama ağzından çıkan tek ses düşük bir inlemeydi.
Ofisin içinde sadece çığlıklar ve anlaşılmaz homurdanmalar duyuldu ve iki yaralı canavar çıldırdığında kırık pencereden soğuk bir rüzgar esti.
Laviel'in rüzgarda çırpınan saçlarına bakarken Haven kendine geldi. Ayağa kalktıktan sonra ofisin kapısını çarptı ve tekrar arkasına döndü.
"Eddy, geri çekil.”
Edwin'in omzunu bir eliyle tutan Haven, diğeriyle kendi yakasını gevşetti.
Yere çömelmiş olan Edwin, bir şeyin tıklanması ve çatlaması sesiyle başını kaldırdı ve Haven'ın elindeki kırmızı bir mücevher ile süslenmiş kolyeyi fark etti.
Tanıdık bir kırmızı renkti.
Bu imkansızdı, ama kesinlikle daha önce gördüğü bir mücevherdi.
“Bu…”
"Evet, zaman taşı.”
"Ama ben ... Nasıl? O neden sende?”
"Bu sizin aldığınızdan farklı. Majesteleri bana İmparatorluk hazinesinden olanı verdi.”
Edwin'in ölü yeşil gözleri aniden canlandı.
Yakından inceledikten sonra aşina olduklarından biraz farklıydı. Gözlerinin önündeki biraz daha büyüktü ve kırmızı renk biraz daha koyuydu.
Zaman taşıydı.
Eğer bu varsa, onu -Laviel'i- kurtarabilirler.
Edwin, zaman taşına bakarak Haven'ın sözlerinde garip bir şey buldu.
"Aldığım şeyden mi? Bana söyleme?”
“Eğer o zamanı hatırlayıp hatırlamadığımı soruyorsan, evet. Hatırlıyorum.”
“Nasıl?”
"Çünkü zamanı geri çeviren benim.”
“Ne? Hayır, bu doğru olamaz ? O zamanlar, kesinlikle…”
Edwin gözlerini kırptı ve geçmişi hatırladı ama o günün anılarında Haven yoktu.
Woljo'nun gözyaşları.
Zaman taşı.
Edwin Laviel'i geri getirmek için Kuzey hazinesini çaldı ve hayatını Woljo'ya feda etti. Laviel'in odasında, kendisini göğsünden bıçaklayıp yere düştüğünde kendini kaybeden tek kişi oydu.
Ancak Haven, zamanı geri çevirdiğini söyledi. Fakat nasıl?
Edwin ona kafa karıştırıcı bir şekilde baktı ve sonra aklı başına geldi.
Ne olduğu önemli değildi. Kollarında Laviel'in cesedi ve Haven'ın elinde zaman taşı vardı.
Edwin'in yapması gereken tek bir şey vardı.
Edwin'in kılıcını çıkardığını gördükten sonra Haven elini aceleyle kaldırdı ve onu engelledi.
"Bekle, önce onu çağırmalıyız.”
Kılıcını kendi kalbine saplamak üzere olan Edwin, boş boş ona baktı. Haven daha sonra zaman taşını Laviel'in kafasına koydu ve kılıcı Edwin'den aldı.
Avucuna bir çizgi çizdi ve kanın elinden damlamasına izin verdi. Edwin, kırmızı mücevhere düşen kanı görünce göz kırptı.
Soğuk gözyaşı gibi kan damlacıkları keskin bir şekilde düştükten sonra odanın içinden altın bir fırtına çıktı.
Sonra küçük mücevherden altın bir kuş yükseldi.
Küçük kuşun vücudu şişip havada süzüldü ve altın tüylerle kaplı kanatları yüksek sesle çırpınıyordu.
İmparatorun Ofisindeki karmaşayı kırmızı gözleriyle inceledikten sonra Woljo, Edwin ve Haven'a doğru döndü.
<Seni tekrar göreceğimi biliyordum.>
Edwin, Woljo'nun küçük boynunu salladığını ve Haven'ı tanıyormuş gibi davrandığını görünce şaşkın bir ifadeyle sordu.
“O da ne?”
Haven cevap vermeden önce, Woljo kanatlarını çırptığında şunu söyledi.
<Hayatını kurtaran kişi o.>
"Hayatımı mı kurtardın ?“
Haven, Edwin'in kafasını acı bir gülümsemeyle okşadı.
Woljo'nun çağrıya cevap vermesi,Haven'ın yüzüne bir gülümseme koymasına izin verdiği bu hissettiği rahatlamaydı ve yinede bu, kısa sürede gözle görülür şekilde azaldı.
Henüz bitmemişti.
Bir mucize daha olabilirdi.
Bu beklenti Haven'ı canlı tuttu.
"Sonra açıklarım. Majesteleri önce gelir.”
"Ah, doğru. Kuş! Ablamı kurtar!”
Woljo kaba ünvana yavaşça kırmızı gözlerini kırptı.
Binlerce yıldır ölümden kaçarken, birçok insanla ilişkilendirildi. Çeşitli isimlerle anılan ve tanrı muamelesi gören Woljo, ona ilk kez kuş diyen bir insanla tanıştı.
Kuş şeklinde olduğu doğrudur, bu yüzden Woljo pişmanlıkla ona kalbini açtı ve Edwin'i duymamış gibi yaptı.(Ç/N: Kalbini açın - Onu affedin.)
"Woljo. Sana hayatımı vereceğim, o yüzden bu kadını kurtar.”
Haven'ın ciddi sesiyle, Woljo'nun başı eğildi ve bir an için Laviel'in yüzüne baktı.
Adı dışında bu adamın hem geçmişte hem de günümüzdeki çaresizliğini beğendi. Bir süredir bir şey düşünüyormuş gibi sessiz kalan Woljo, yavaşça başını salladı.
<Hayatınızı daha önce bir kez kullanmadınız mı?>
Haven kendini kaldırdı ve sesini yükseltti.
“Bunu bir kez yaptım ve tekrar verebilirim. Tekrar canlanmaya ihtiyacım yok, lütfen Laviel'i kurtarın!”
Ablasını tuttuğu için hareket edemeyen Edwin, Woljo ve Haven'a dönüşümlü olarak sinirli bir yüzle baktı.
Edwin ne olduğunu bilmiyordu, ama Laviel'i hayata döndürenin garip kuş olduğu kesindi.
Ve o zamanlarda, zamanı geri çeviren Edwin değildi, Havendı.
Ama Laviel'i kimin geri getirdiği önemli değildi. Eğer bu cehennemden uyanıp Laviel'i tekrar görebilseydi, iki kez, hatta üç kez ölmeye istekli olurdu.
Edwin, kız kardeşini dikkatlice yere yatırdı ve kılıcını kaldırdı. Bıçağı boynuna yaklaştırdı ve Woljo'ya bağırdı.
"O zaman ben öleceğim! Hayatımı kurtardığını söylememiş miydin? Kendimi öldüreceğim!”
Woljo başını çevirdi ve Edwin'e baktı.
Kan zaten boğazından aşağı akıyordu, ancak Edwin'in kırmızı gözlü Woljo'ya bakan yeşil gözleri hareketsiz kaldı.
Çaresizlik insanları kör ederdi.
Woljo durumdan çok memnun kaldı. Eğer kendisinin bir insan yüzü olsaydı, muhtemelen Edwin ve Haven'a gülümserdi.
Tabii ki, kimse bunu fark etmedi çünkü Woljo bir kuş şeklindeydi ve ifadesini okumak zordu.
Woljo başını kayıtsızca salladı, en içteki düşüncelerini sakladı.
<Bu zor olurdu çünkü geri dönen bir hayatsın. >
“Bu çok saçma! Öleceğim! Ablamı kurtar!”
Edwin'in bağırışı Woljo'nun gözlerinde parladı.
Woljo kanatlarını çırparken, onları gözlerini kapatmaya zorlayan altın bir rüzgar esti. Edwin, Laviel'i kucaklayıp korumak için eğildi ve Haven kendini ikisinin önüne attı.
Bir süre sonra rüzgar durdu ve dikkatle başlarını kaldırdılar. Woljo, ilk konuştuğundan daha güçlü bir şekilde boynunu kaldırdı ve konuştu.
<Kendini kandırma, seni küstah insan. Kanatlarıma binip zamanı geçebilmen sadece hevesim ve iyilikti. Hiçbir şey isteyemezsin.>
Woljo sonunda onun itaatkar olacağını düşündü, ama Edwin kılıcın sapını tutmaya başladı.
“Yapabilir miyim, ya da yapamaz mıyım, bir bakalım.”
Umutsuz bir sesle, Edwin'in kılıcı kırmızı bir aura ile parlamaya başladı.
Bölümü değiştirmek için My Younger Brother Forces My Flower Path 75 manga simgelerine tıklayabilirsiniz. Klavyede ok tuşları ile bölümler arası geçiş yapabilirsiniz.