Bu nedenle, Sovyetler Birliği'nin Ekim 2'i, Sovyetler Birliği'nin Devrim Askeri Askeri Konseyi (RVS), “Kundağı motorlu topçu tesisatı bakımından PBC'nin deneysel bir zırhlı silahlanma sistemi hakkındaki kararını” benimsemiştir. Sovyet tasarım büroları ve fabrikaları tarafından kabul edilen karara göre, Ekim 1930 Ekim tarihine kadar çeşitli amaçlar için 1 ACS tiplerinin tasarlanması ve üretilmesi gerekiyordu. Bu alandaki bu çalışma kapsamı, o zamanlar bu alanda lider sayılan Almanya dahil, dünyanın herhangi bir ülkesinde planlanmamıştır.
Meraklı olan, ACS ile birlikte mekanik birimlerin doğrudan desteklenmesi ve bakımının (genellikle bu kendinden tahrikli silahların tankların şasisi üzerine tasarlandığı), RVS'nin “ikinci kademenin ACS” ülkesinde geliştirilmesi için verilen karardır. Kendinden tahrikli topçu teçhizatı verilerinin görevleri şöyle tanımlanmıştır: “Amaç, piyade eşlik eden ikinci kademenin tanklarının saldırılarını desteklemek ve desteklemektir”. Şasi olarak endüstriyel traktörler “Kommunar” ve “Stalinets” kullanılmalıdır. Kendinden tahrikli silahların kütlesi 9-10 ton, maksimum hız - 12-15 km / sa geçmemelidir. Bu kendinden tahrikli ikinci kademe planlı 76,2-mm normal silahı veya 76-mm uçaksavar silahını kurma. Toplayıcının yatay açısı en az 300 derece olmalı, dikey açı 30 derece olmalıdır.
Günümüzde, pek çok kişi için tuhaf görünebilir, gülünç olmasa da, Kızıl Ordu'nun geleneksel traktörlerin şasisine dayanan kendinden tahrikli silahlar konusundaki liderliğinin coşkusu. Bununla birlikte, o zamanlar dünyadaki tek bir ordunun bu tür silah sistemlerini kurma konusunda tecrübesi olmadığı gerçeği göz önünde bulundurulmalıdır. Bu nedenle, Sovyet ordusu ve tasarımcıları deneme yanılma yoluna gitmeye zorlandı. Buna ek olarak, İngiliz ve Amerikan traktörlerine dayanan, beyaz bekçi, otomatik beyaz silahlar da dahil olmak üzere, 1920-s'deki traktörlerin şasisinde kendinden itmeli silah kullanma deneyimi olumluydu. Sınırlı olarak kullanılan bu savaş araçları, üretim için nispeten düşük işgücü maliyetleri ile oldukça yüksek bir verimlilik göstermiştir.
Ayrıca, tanktan birkaç kat daha ucuz olan traktör şasisinin kullanılması SAU'ya büyük faydalar sözü verdi. Birincisi, böyle bir şasi Kızıl Ordu'nun hızlı bir şekilde kendinden tahrikli topçu ile donatılmasını sağladı. İkincisi, büyük bir savaş durumunda, ülke ekonomisindeki mevcut traktörleri kendinden tahrikli topçu teçhizatları haline getirerek savaş araçlarının sayısını çarpıcı şekilde artırmak mümkün oldu. O yıllarda, bu fikir çok çekici görünüyordu, özellikle Kızıl Ordu'nun zırhlı araçlarla olan zayıf teçhizatını ve Sovyet fabrikalarında tank üretimini ayarlamadaki mevcut zorlukları hesaba katarsak çok çekici görünüyordu.
Kendinden tahrikli yeni ünitelerin şasesi olarak, З-90 modeline odaklanan ilk Sovyet paletli traktör "Kommunar" ı seçmeye karar verildi. Kharkov Lokomotif Tesisi (KhPZ) tarafından üretilen Kommunar traktörü, popüler Alman traktör Hanomag WD-50'e dayanarak geliştirilmiştir. Bu traktör aktif olarak yalnızca Sovyet ulusal ekonomisinde değil, Kızıl Ordu'da da topçu traktör olarak kullanıldı. З-90 versiyonunun traktörleri “Kommunar” ın en kitlesel versiyonuydu ve 1935 yılına kadar ufak değişikliklerle üretildi. Bu seri traktörlerin asıl amacı “özel traktörlerin ortaya çıkmasına kadar yüksek hızda topçu yüklerini itmek” idi. Kommunar Z-90 traktöründe, 90 hp'nin gücünü geliştiren bir karbüratör benzinli motor vardı. 8,5 ton ağırlığında, 2 ton taşıyabilir ve 6 ton kargoya kadar olan bir römorku çekebilir. Traktörde üç ileri ve bir geri vitesli bir şanzıman bulunuyordu, 3,9 km / s ila 15,2 km / s arasında değişen hızlara ulaşabiliyordu. Kommunar'ın güç rezervi 150 km idi.
Ağustos ayında, Leningrad Bolşevik fabrikası, Bryansk'ta bulunan XXUMX askeri deposuyla birlikte Ağustos 1931'taki traktör bazında ikinci kademenin ACS'sinin geliştirilmesini üstlendi. Bu depo, Kızıl Ordu'nun ihtiyaçları için zırhlı trenlerin inşası ve modernizasyonu için ana merkezdi. Sadece zırhlı trenler değil, zırhlı lastikler ve bireysel zırhlı araçlar üretti. Ortak geliştirme SU-60 adını aldı. Kendinden tahrikli silahların ana silahı, yılın en yaygın 2 mm'lik normal silah modeli 76,2'du.
Traktör şasisine "Kommunar" montajı için bu alet güçlendirildi. Sürücü koltuğu, kabin montaj dirsekleri ile direkleri ve traktörün arkasındaki gaz deposu kaldırıldı. Gaz deposu doğru ray üzerinde hareket ettirildi ve emniyete alındı ve çerçevenin kabindeki metal döşemesi genişletildi. Traktörün ortasındaki sökülmüş sürücü koltuğunun bulunduğu yere, zırhlı trenlerde kullanılan Sormovsky tesis tasarımının düzenli bir silahı yerleştirildi. Bu karar sayesinde, silah 360 derece bir bombalama sektörü aldı. Silahın, 10 mm kalınlığa kadar zırhlı silahların korunmasına yönelik, ancak kendinden itmeli silahın bir prototipinde, zırh, normal (zırhlı olmayan) çelikten yapılmıştır. 76,2 mermilerinden oluşan mühimmat 200 mm toplarının özel bir treyler arabasında taşınması gerekiyordu.
Su-2 kendinden tahrikli tabanca testleri, 12’in 16’in askeri deposunun yakınında, 1931’ten 60’e Ekim 35’te yapıldı. Dört gün içinde, araba 39 km'yi geçerken 38 çekimleri yapıldı: 18 noktadan ve bir tanesi hareket halindeyken. Deneme testlerinin koşullarını askeri denemelere en üst düzeye çıkarmak için, kendiliğinden çalışan ünite, 2500 kg ağırlığında ve silah mürettebatına (5 kişi) sahip olan özel bir traktör traktörü P-12'i çekti. Hareketin maksimum hızı 2 km / s'e ulaştı. Genel olarak, SU-2, Kızıl Ordu temsilcileri üzerinde olumlu bir izlenim bıraktı. Olumlu nitelikleri şunları içeriyordu: Bir silahtan dairesel bir bombardıman sektörünün varlığı ve ordunun şartlarına uyumu, o zamanlar kötü olmayan nispeten basit bakım ve hız özellikleri. Ayrıca, SU-XNUMX kendinden itmeli kendinden hareketli tabanca Kızıl Ordu tarafından kabul edilirse, yedek parçalarla ilgili sorun, geleneksel traktörlerden yedek parçaların kullanılmasıyla çözülebilir.
Başlangıçta, kendinden itmeli silahlar bölü topçularının kullanılmasını bile önerdi ve üssünde 122-mm kendinden itmeli bir obüsün yanı sıra kendinden itmeli bir uçaksavar silahı geliştirme olasılığı göz önünde bulunduruldu. Ancak SU-2'in bir süre sonra NIAP'a gönderilen 122-mm silahla değiştirilmiş versiyonunun aşırı derecede ağır olduğu ortaya çıktı. SU-2, Kızıl Orduyu kabul etmedi ve 1931'in sonunda ve 1932'in başlangıcında ülke, daha iyi çalışma özelliklerine ve daha fazla hareket kabiliyetine sahip T-26 hafif tankının şasesinde kendinden tahrikli topçu silahlarının yapımı için yeni bir program başlattı. . Tüm çabalarını tank ve özel şasi üzerinde kendiliğinden tahrikli tesisatların geliştirilmesi üzerine yoğunlaştırmaya karar verildi.
Leningrad'daki Bolşevik fabrikasında bulunan SU-2 kendinden itmeli silahın tasarımına paralel olarak, SU-5 endeksine sahip kendinden tahrikli bir ünite oluşturmak için çalışmalar yapıldı (daha sonra görünüşte T-5, daha sonra ortaya çıkmış olan T-26 kendinden itmeli silah ile karıştırılmamalıdır). Bu kendinden hareketli tabanca, Kommunar traktörünün aynı şasesinde SU-2 şeması kullanılarak yapıldı. Bununla birlikte, SU-2’in aksine, yeni kendinden tahrikli tabanca, yılın 76 modelinin 1915 mm uçaksavar silahı ile silahlanmış ve ACS için rezervasyon yapılmayacaktı. Bu nedenle, kendiliğinden çalışan silahların kütlesi hafifçe azaldı ve 9400 kg'ı geçmedi. Kendinden tahrikli tabanca çekerken sallanmayı azaltmak için Su-5, 4-me katlama durdurucuları ile donatılmıştır. 1932 baharında yapılan prototip kendinden tahrikli tabanca testten başarıyla geçti. Askeri testler için 12 benzeri topçu yapımı bile başladı, ancak çok geçmeden, yılın 76,2 modelinin yeni 1931 mm uçaksavar silahı Kızıl Ordu'nun ana uçaksavar silahı olduğu için durduruldu. Ve yeni topçu sistemi için normal traktör şasisi zaten oldukça zayıftı.
SAU SU-2 ve SU-5'in benimsenmesi önerildi, deneysel bir makine serisinin yapımına bile başlanması planlandı. Fakat T-26 tankının SSCB'sinde, üssünde bir ACS yaratma konusunda daha ümit verici olarak kabul edilen ve ayrıca tüm eski topçu sistemlerini depolara devretmek için 1932'te izlenen sıra, bu "savaş traktörlerine" son verdi. SU-5 üzerine daha mükemmel bir 76,2 mm uçaksavar silahı kurma denemesi, başlangıçta traktör şasisinin gerekli güvenlik marjının bulunmamasından dolayı başarısızlığa mahkum edildi. Sonuç olarak, her iki kendinden tahrikli silah sökülmüş ve Sovyetler Birliği'nde bir traktöre dayalı bir ACS inşa etme fikri 1941 yılına kadar iade edilmedi.
SU-2 ve SU-5 kendinden itmeli silahların kullanılması durumunda, Kommunar traktörünün sorunlarının miras alınacağı belirtilmelidir. KhPZ'de bu makinelerin üretiminde önemli bir dezavantaj, aslında bireysel üretimdi. Aynı makine serisinde bile parçaların değişebilirliği yoktu. Yeni kurulan parçaların ve montajların, örneğin bir motorun Kharkov fabrikasında sipariş verirken, üretilen traktörün seri numarasını belirtmek için katalog numarasına ek olarak gerekliydi. Böyle bir durum yedek parça tedarikini zorlaştırdı, traktörlerin işleyişini zorlaştırdı ve üretim maliyetlerini arttırdı. Zamanla, KhPZ'deki durum kademeli olarak daha iyi bir şekilde değişti, ancak bu sorun tesiste ve II. Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar diğer ürünlerin piyasaya sürülmesiyle çözülmedi.
ACS SU-2'in performans özellikleri:
Kaba ölçüler: uzunluk - 4350 mm, genişlik - 2060 mm, yükseklik - 3300 mm.
Ağırlık - 10 ton.
РњР ° РєСЃРёРјР ° Р »СЊРЅР ° СЏ Ѻкорость - 14 РєРј / С ‡.
Yakıt kapasitesi - 285 l.
Güç rezervi - 150 km.
Silahlanma - 76,2-mm normal silah modeli 1902 yılı.
Mühimmat - Römorktaki 200 mermileri.
Rezervasyonlar - 6-10 mm.
Mürettebat - 6 adam.
Bilgi kaynakları:
http://www.aviarmor.net/tww2/tanks/ussr/at_su2-5.htm
http://armor.kiev.ua/Tanks/WWII/tractor/bronetr2.php
http://coollib.net/b/248327/read (журнал «Техника и вооружение»)
Açık kaynaklı materyaller