Bölüm 226 - Tehlikeli
Gece düştü ve Zhonghai'nin merkezi eğlenmek ve ziyafet çekmek isteyen insanlarla doldu.
Buna kıyasla banliyöde olan Ejder Bahçesi sessiz ve sakindi.
Lin Ruoxi iş kıyafetlerini çıkarttı ve çiçekli bir pijama takımı giydi. Saçını açtı ve rahat pijama onun bir tüy kadar yumuşak ve hafif görünmesini sağladı. Süslenmemiş yüzü sıcak ışıkların altında narin ve kusursuz görünüyordu.
Genellikle evde kalan zarif bir kadına benziyordu, günlük işi hızlı, kararlı ve soğuk CEO olan kişiyle aynı insan olup olmadığını söylemek imkansızdı.
Yemek masasının sandalyesine oturdu, masada en az on çeşit nefis yemek vardı. Bu güzel yemeklerin yüksek derecelerde haşlanıp rengi sararan marul yemeği dışında neredeyse hepsi Wang Ma tarafından yapılmıştı.
Wang Ma mutfaktan küçük bir pilav makinesi getirdi ve Lin Ruoxi'nin bakışları altında duvardaki saate baktı.
Akşam sekizi geçmişti.
"Hanımım, genç efendi hala dışarıda mı?" Wang Ma pişmanlıkla, "Yemeğe gelmeyebilir, yemeklere yazık oldu. Aslında genç efendi uzaklardan geldiği için onu bu ziyafetle karşılamak istemiştim. Yapacak bir şey yok, daha fazla beklemeyelim, zaten bir saattir bekliyorsunuz hanımım. Hadi yiyelim."
Lin Ruoxi derin bir nefes aldı ve ona gülümsedi, "Onun için beklemiyorum, yalnızca daha acıkmamıştım, hadi yiyelim, Wang Ma."
"Tanrım..." Wang Ma yemek yemeyi kabul etti ve yalanını ifşalamadı. Ruoxi'nin kasesini pilavla doldurduktan sonra kendisininkini de doldurdu.
İkili oturduktan sonra sessiz bir şekilde yemek yediler.
Wang Ma marul yemeğine ve söyledi, "Hanımım, bunu kendiniz pişirdiniz, tadına baktınız mı?"
"Hayır, korkunç görünüyor. Wang Ma, sen yaptığında yeşil görünüyor ancak bana gelince sarı, görünüşe göre gerçekten güzel yemek yapmayı öğrenmeliyim." Lin Ruoxi'nin biraz morali bozulmuş gibiydi.
"Hanımım, siz benden çok daha zekisiniz ve yemek yapmakta benden çok daha iyi olacaksınız. Genç efendinin bugün dönmüyor olması kötü oldu, eğer genç efendi onun için yemek yapmayı öğrendiğinizi görseydi çok mutlu olurdu." Wang Ma teselli etti.
Lin Ruoxi yemek çubuklarını indirdi, "Ondan bahsetme, Wang Ma. Onun için öğrenmiyorum, yalnızca aniden yemek yapmayı öğrenmek istedim, hepsi bu."
Wang Ma çaresizce gülümsedi, "Peki peki, genç efendi için değildi, yalnızca dilim sürçtü. Ancak, hanımım, neden onu aramıyorsunuz? Neden henüz dönmediğini sormuyorsunuz? Belki de siz ararsanız gelirdi."
"Aramak istemiyorum." Lin Ruoxi bakışlarını kaçırdı ancak yüzünde ufaktan bir kızgınlık vardı, "Eğer aç olursa kendisi yemek yapabilir, akşam yemeği için gelmek istemiyorsa bana hava hoş! Bundan sonra geri gelmezse daha iyi, dışarıda o kadar çok kadını olduğundan nerede isterse orada yiyebilir ve beni, onu görme derdinden kurtarabilir!"
Wang Ma şımarık çocuklar gibi davranan Ruoxi'ye baktı, ağlamakla gülmek arasındaydı, "Hanımım, fazla abartıyorsunuz, genç efendinin kesinlikle yemeğe gelmesini engelleyecek acil bir durumu vardır. Böylesine azarlanmak her erkeği sinirlendirir, lütfen sorumsuz şeyler söylemekten kaçının."
Tam o anda, Ruoxi'nin telefonu çaldı.
Lin Ruoxi iç çekti, sonra da telefonunu almak için kanepeye yürüdü. Arayana baktığında onun Cai Yan olduğunu gördü.
"Yanyan, sorun nedir?”
Cai Yan ciddi bir tonla konuştu, "Ruoxi, bütün gece evde kalacaksın, değil mi?"
“Evet, gelmek ister misin?” Lin Ruoxi merakla sordu.
"Hayır, yalnızca bunu doğrulamak istedim, eğer dışarı çıkarsan sana bir şey olacağından endişeleniyorum. Her neyse, bu gece evde kal, hiçbir yere gitme evden ayrılmadan önce en azından gün doğumunu bekle."
"Yanyan, ne demek istiyorsun?” Lin Ruoxi kaşlarını çattı.
Cai Yan iç çekti, "Yalnızca beni dinle ver her şey yolunda gidecek, seni arıyorum çünkü senin için endişeleniyorum. Zhoinghai bu gece güvenli değil, sana tek söyleyebileceğim şey bu. Tamam, çok meşgulüm, güle güle!"
Lin Ruoxi'nin ifadesi biraz değişirken Cai Yan çoktan telefonu kapatmıştı.
"Hanımım, Bayan Cai Yan ne dedi?" Wang Ma, Lin Ruoxi'nin endişeli bir ifadesi olduğunu gördü ve hemen sordu.
Lin Ruoxi olanı saklamadı, "Evden çıkmamamızı, Zhonghai'de bu gece bir şeylerin olacağını ve dışarının tehlikeli olacağını söyledi."
"Dışarısı tehlikeli mi!?" Wang Ma hemen endişeli bir şekilde sordu, "Genç efendi ne yapacak? Genç efendi hala dönmedi, ona bir şey olmamıştır, değil mi?"
"Neden onu umursuyorsun? O çok metanetli, bu sabah neredeyse korkudan öldüm ve onun öldüğünü sandım ancak hastaneye gittiğimde bunun yerine inanılmaz derecede sinirlendim. Onu umursamayacağım, ona bir şey olursa daha iyi olur!"
Lin Ruoxi sinirli bir şekilde dedi, sonra da gözlerinde endişe olmasına rağmen yemek masasına gitti.
Bu sefer, Wang Ma bir şey yapmadan oturmaya devam edemedi. Lin Ruoxi'nin düşündüklerini görmezden geldi ve telefona giderek Yang Chen'in numarasını çevirdi.
Lin Ruoxi kasesini ve yemek çubuklarını almıştı ancak yemeye başlamak yerine Wang Ma'ya bakıyordu.
Bir süre sonra, Wang Ma aniden telefonu indirdi ve iç çekti, "Bu nasıl olabilir? Telefonuna ulaşılamıyor, şarjı bitmiş olabilir mi?"
Lin Ruoxi'nin çubukları tutan eli hafiften titredi, neredeyse çubukları düşürüyordu. Pencereden dışarıdaki yola baktı ancak kimse belirmiyordu.
Gerçeği söylemek gerekirse, Yang Chen'in telefonunun şarjı gerçekten bitmişti. Dün, Sichuan'dan Zhonghai'ye uçmuştu, sonra da gecenin bir yarısı Lin Ruoxi'yi aramak için Di Wang Kulesi'ne gitmişti. Bu sabah, Yuan Ye'nin doğum günü partisine katılmaya gitmişti ve o meselelere bulaştı, telefonunu şarj etmek aklına bile gelmemişti.
Yang Chen oldukça rahatsız hissetti. Geçmişte kullandığı iletişim cihazları şarj etmeden aylarca kullanılabiliyordu, onlara kıyasla şimdiki telefonu çok zahmetliydi!
Ancak, Yang Chen telefonunun şarjının olup olmadığını önemseyecek bir havada değildi. Akşam on birde, Rose ile birlikte siyah bir Hummer H2'de oturuyordu, araba Kırmızı Dikenler Cemiyeti'nin gizli bir karargahından çıkıp Zhonghai'nin doğu bölgesine yöneldi.
Rose geniş siyah koltuğa oturmuştu ve önündeki küçük masanın üzerinde küçük bir Macbook vardı. Rose lenssiz gözlüklerini taktı ve Kırmızı Dikenler Cemiyeti'nin çeşitli bölümlerine önündeki Zhonghai haritasına bakarak emirler verdi.
"Rose, hayatım, zaten planlamalarını yapmamış mıydın? Neden hala bu kadar uğraşıyorsun?" Diye sordu Yang Chen.
Rose cilveli bir şekilde ona dilini çıkarttı, "Arazi savaşlarında bir çok değişiklik yapılması gerekir, mükemmel olmaları gerektiğini söylememe gerek yok."
Yang Chen haritaya bakmayı inanılmaz derecede sıkıcı buldu ancak Rose'u rahatsız etmek istemedi. Ne de olsa bu olay bir imparatorun topraklarını genişletmesi gibiydi ve onu gerçekten de çok heyecanlandırmıştı.
Bu sebeple, Yang Chen ön koltuğa uzanıp arabayı süren Küçük Zhao ve onun yanındaki Chen Rong'a bir baktı. Yang Chen, gülümseyerek, "Küçük Zhao, sen artık bir Salon Ustası değil misin? Ön saflarda komutanlık yapmak varken neden araba sürüyorsun?"
"Yang-ge, lütfen benimle alay etme, ben yalnızca arka uçtaki bazı lojistikleri hallediyorum. Benim sürmeme izin vermesi ablanın beni takdir ettiğini gösterir ki bu benim için iyi bir şey. Ben konumumu iyi biliyorum. Öyle değil mi, Rongrong?” Küçük Zhao, Chen Rong'a sorarken gülümsedi.
Chen Rong kafasını salladı, "Bu doğru, Küçük Zhao-ge bir süre önce benden barmenlik pozisyonu çalmaya çalıştığında bunu ona vermedim."
Yang Chen, Küçük Zhao'nun yuvarlak kafasında parmağını gezdirdi, "Bütün gün barda takılmak, ne kadar da olgunlaşmamış bir davranış."
"Tanrım, Yang-ge, bu konuda yanılıyorsun. Barda, ablaya en yakın olan benim. Eski tabirle ben iç saray genel müdürüyüm, bu inanılmaz bir pozisyon!"
"Küçük Zhao-ge, iç sarayın genel müdürü harem ağasıdır." Dedi Chen Rong garip bir ifadeyle.
(*Harem ağaları kısır olur.)
Küçük Zhao zorbalığa uğradığını hissetti, bu yüzden mırıldandı ve konuşmayı kesti.
Onlar normal bir şekilde sohbet ederlerken, araba sonunda Fang Zhongping'in seçtiği buluşma noktasına ulaştı, burası doğu ve batı bölgeleri arasındaki bir nehrin ortasındaydı.
Hummer boş bir yerde durdu, orada çoktan park etmiş iki araba vardı. Ancak, bu iki araba oldukça özeldi, biri polis arabası iken diğerinin plakasında devlet plakası olan 0001 numarası vardı.
Düz siyah egzersiz kıyafetleri giyen Rose arabadan fırlarken Yang Chen tembel bir şekilde arabada oturmaya devam etti. Dışarıdaki durumu kavramak için pencereyi açtı.
Fang Zhongping ve Cai Yan erken gelmişlerdi, Rose'un zamanında geldiğini görünce ikisi de rahatladı. Rose da Zhou Guangnian da onlar için Zhonghai'nin yer altı güçlerinin liderleriydi. O anda, onlar, devletin kuvvetleri bir yer altı örgütüyle birleşip başka bir yer altı örgütünü indirmek istediği için durum oldukça ironikti.
Rose'un Kırmızı Dikenler Cemiyeti'nin hiç devlet kurumlarına karşı gelmemesi ve alçaktan çalışmaları şanslıydı, biraz daha huzurlu hissediyorlardı.
Rose dostane bir şekilde Fang Zhongping ve Cai Yan ile el sıkıştı, sonra da planlarını tartışmaya başladı.
Fang Zhongping bu görev için devlet güçleri ve silahlı kuvvetlerin başındaydı ancak detaylı savaş planları Cai Yan'ın yardımı ile Rose tarafından idare ediliyordu.
Ancak, Fang Zhongping'in gerçekleşecek zararlar ve etkilenecek alanlar hakkında bilgisi olmalı ve bu konuda anlaşmalıydı. Bu, savaş sırasında Cai Yan'ın gözetiminde olması gereken bir şeydi.
Yang Chen, bayağı bir uzakta olmasına rağmen konuşmalarının içeriğini açık bir şekilde duyabiliyordu. Yang Chen, Fang Zhongping'in Kırmızı Dikenler Cemiyeti'ni kullanarak Dongxing'i alt ettikten sonra Kırmızı Dikenler Cemiyeti'ni arkadan bıçaklamasını istemiyordu. Bu sebeple, Yang Chen'in en çok önemsediği şey bu planın eşit muamele ile en sorunsuz şekilde gerçekleştirilmesiydi.
Ancak, bu konuşmaya katılan Cai Yan gözlerinde karmaşık duygularla ara sıra Yang Chen'e bakıyordu. Bu, Yang Chen'in kafasını karıştırmıştı. Bu vahşi polis güzelinin nesi var? Rose ile birlikte olduğumdan başka bir suç işlediğimi düşünerek beni tutuklamanın bir yolunu mu arıyor!?
Rose, yirmi dakika sonra Fang Zhongping ve Cai Yan'dan ayrılıp arabaya döndü.
"Kociş, bu geceden sonra, Zhonghai bizim olacak." Dedi Rose özgüvenli bir şekilde.
"Bu kadar güveniyor musun? Dongxing her şeyi bilmiyor olsa bile bazı bilgiler bir şekilde uçmuş olmalı. Bazı savunmalar kesinlikle hazırlanmıştır, kıran kırana geçen bir savaş olacak." Dedi Yang Chen.
Rose'un gözlerinde kurnaz bir bakış vardı, "Benim adamlarım bu plan yapılmadan çok önce konumlandırıldı..."
Hummer bir kez daha yola çıktı ve parlak ışıklarla dolu şehir merkezine yöneldi. O anda gece geç saatlerdi ve yoldaki trafik çok seyrekti. Çeşitli mekanlarda kendilerini eğlence için sarhoş eden insanların gecenin ilerleyen saatlerinde gelecek, yaklaşmakta olan yer sarsıcı kara fırtınadan haberleri yoktu.