Bekar Anne Kastı
Kay S. Hymowitz, değişen sosyal ve cinsel grupların sınıf altı bir kast yaratması üzerine kışkırtıcı bir makaleye sahiptir. Burada çiğnemek için çok. İşte onun sonucu:
Böylece bekar anne devrimi bizi aşağıdaki gerçekliğe bıraktı. Toplumsal düzenin en üstünde, çocukların istikrarlı, yüksek yatırımlı ve göreceli olarak varlıklı evleri koleje gidecek, benzer eşler bulma ve kendi çocuklarını istikrarlı, yüksek yatırımlı ve göreceli olarak varlıklı yetiştirme konusunda büyüttüğü olumlu bir geri bildirim döngüsü var. evler. En altta, negatif anneler kararsız, düşük gelirli evlerde bekar anneler tarafından büyütülen çocukların kendilerini bugünün ekonomisine adapte olamayacakları ve daha dengesiz, bekar evlerini yaratabilecekleri şekilde buldukları olumsuz bir geri besleme döngüsü oluşturuyor.
Sadece daha fazla yoksulluk, eşitsizlik ve hareketsizliğe sahip değiliz; Miras kalan bir elit ve köklü bir proletarya ile kast bir toplumun oluşumlarına sahibiz. Bu, kimsenin çekici bulduğu bir Amerika değil.
Standart sol-liberal anlatı, işçi sınıfı için iyi üretim işlerinin kaybına boyun eğmek, fakir ve işçi sınıflarını beklerken, zengin ve orta sınıfların bir ahlaki ilkeler kümesinde yaşayabileceklerinin haksız olduğunu iddia etmektir. daha katı bir ahlak kuralına bağlı kal, yeniden: cinsel yaşamları. Buradaki fikir, bu kişilerin cinsel ahlakının ekonomik ve sosyal hareketsizlikleriyle bir ilgisi olmadığı görülüyor. Hymowitz yazıyor:
Murray's Fishtown gibi yerlerde olanları anlatırken, geleneksel anlatı genellikle bekar anne devriminden bahsetmiyor. Bunun yerine, böyle gider: Geçmişte, erkekler liseden ayrılabilir ve hala bir eşi ve çocukları destekleyecek kadar kazanabilirler. Üretim işleri bu adamlara ve çocuklarına orta sınıfa ayak bastı. Bugün ise, düşük vasıflı fabrika işleri ya Çin'e ve Tayland'a kaçtı ya da otomatik hale getirildi. Liseden ayrılmalar ve dereceler kendilerini Applebee’lerin domatesleri doğramada buluyor veya gazeteler teslim ediyorlar. Erkekler, büyükbabalarının gururla bu çizgiyi nasıl işlediklerini hatırlatarak acı çekiyorlar; birçok pes. “Mavi yakalı hizmetten hizmet işine geçiş acımasız ve zamanla bazı çalışanlar nefret dolu bir işte kalmaya iradelerini kaybediyor”New YorkerGeorge Packer yazıyor.
Bu arada, kadınlar yalnızca işgücüne katılmamış; kazançlarının yükselişini izlediler. Ekonomist Nancy Folbre'nin son zamanlarda açıkladığı gibi “yalnız gitmeyi göze alacaklarını” bulmaNew York Times sütununda kiminle evleneceğine karar verildi ve birçoğu hiç evlenmemeye ve çocukları kendi başlarına büyütmeye karar verdi. Ancak bu çocuklara aynı küreselleşme güçleri ve babalarını döven teknoloji ile kötü bir el dağıtıldı. Pew Ekonomik Hareketlilik Projesi, bu günlerde, ebeveynlerinin en düşük seviyedeki kazancı olan Amerikalı çocukların yüzde 42'sinin yetişkin olarak çıktığını, Kanada'da ve Avrupa'da bulunanlarınkinden çok daha yüksek bir hareketsizlik yüzdesini yetişkin olarak bulduğunu bildirdi.
Bu hikayenin bölümleri tartışılmaz. İyi üretim işleri gerçekten de azaldı. Erkek lise okulu bırakma ve notlarının kazancı 1974'ten bu yana zar zor tomurcuklanıyor. Sağlık ve emeklilik yardımlarına sahip iş bulmak o kadar kolay değil. Kadınlar daha çok, erkekler daha az kazanıyor.
Ancak anlatının ihmalleri ekonomik mantığını baltalıyor. Birincisi, karşıt Folbre, pek çok bekar anne, az önce gördüğümüz gibi zorlukla geçiyor. Bir babanın aile gelirine olan katkısı, sadece 15.000 dolar olsa bile, annesinin topluluğunu, onun çocuklarından ya da daha doğrusu çocuklarından bahsetmeden, önemli ölçüde geliştirir. İkincisi, doğru şekilde yaşarsanız, son birkaç on yıldaki fabrika kapanışlarına rağmen orta sınıfa geçmek hala mümkün. Ekonomik Hareketlilik Projesi'nden Ron Haskins bunu şöyle ifade ediyor: “Gençler liseden mezun olan üç şey yaparlarsa, bir iş bulup evlenip 21 yaşına kadar bekledikten sonra bir bebek sahibi olurlar - neredeyse yüzde 75’i Orta sınıfa getirme şansı. ”Bunlar oldukça etkileyici ihtimaller.
Bu argümanın ekonomik tarafının muhafazakarlardan yeterince ilgi görmemesi gerektiğine karar verirken, neden bu kadar çok liberalin ekonomik spektrumun alt kısmındakilerin daha yüksek bir ahlaki yaşamalarının beklenmeyeceğini düşündüğünü anlamıyorum. standart. Demek istediğim, kesinlikle ahlaki ve teolojik bir bakış açısıyla, tamamen haklılar: zengin olmak, ahlaki yasalardan bir geçiş satın almaz. Ancak, gerçekçi bir bakış açısına göre, daha az paraya sahip olmak, yasalara göre yaşamanın demek olduğu anlamına gelir. Daha gerekli, çünkü işler ters giderse kendinizi ve ailenizi çukurdan çıkarmak için daha az maddi kaynağa sahipsiniz. Yoksul ve işçi sınıfı insanların ailelerine ve zenginlerden daha güçlü bir sosyal yapıya ihtiyaçları var, çünkü tam olarak savunmasızlar. Bu haksızlık gibi görünebilir, ancak çevrilemez. Hymowitz'in belirttiği gibi, ekonomik gerçeklik - özellikle 50 yıl önceki dünyaya karşı, bugün dünyada olduğu gibi iş dünyasında olan türler - çocukların güçlü iki ebeveynli evlerde yetiştirilmelerini daha da önemli kılmaktadır.
Bir arkadaşım, oğlunun Cub Scout paketine katılarak yardım etti. Çocuğunun, evde babası olan paketteki tek çocuk olduğu ortaya çıktı. Diğer çocukların bir babaya duydukları ham duygusal ihtiyaç gerçekten ona ulaştı. Yürek kırıcı hikayelerini dinleyerek, bir babanın bu yokluğunun bu çocukların duygusal yaşamlarında nasıl oynayacağını merak etmeye devam ettim. Bu sıralar boyunca, kız kardeşimin bana burada öğrettiğimiz sınıflardaki çocuklar hakkında bana söyleyeceği şeyler hakkında düşündüm - çocuklarının çoğunun bu kadar zor bir ev hayatından, çocuklar için duygusal ve psikolojik olarak zorlaştırdığı şeyler hakkında. , öğrenmeye odaklanmak.
Sonra bu var:
Sosyal bilimcilerin “eşleşme” olarak adlandırdıklarını, karışıma ekleyin ve siz daha büyük, daha inatçı bir eşitsizliğe sahipsiniz. Assortative çiftleşme, benzer eğitim statüsünde kadınlar ve erkekler arasındaki evlilik anlamına gelir. Geçmişte, kadınlar “evlenme” eğilimindeydiler: hemşireler evli doktorlar ile patronlarını evlendiriyorlardı. Ancak kadınlar kampüslerdeki varlıklarını arttırıp eve daha fazla para getirmeye başladıkça, üniversite eğitimi almış erkekler kendilerinden biriyle evlenmekten daha iyi olduklarına karar verdiler. Hanehalkı kazançlarının etkilerini düşünün. Bir avukatın her zaman bir tesisatçıdan daha fazlasını kazanması muhtemeldir, ancak bugün, birçok yüksek gelirli hane halkıiki avukatlar. Bu, bir güç çifti ile alt-orta sınıf ikilisi arasındaki boşluğu önemli ölçüde genişletir. Sosyolog Christine Schwartz, 1967 ve 2005 yılları arasında eşleştirici çiftleşmenin evli çiftler arasında eşitsizlikte yüzde 25-30 civarında bir artış sağladığını tahmin etti. Güç çiftleri ve bekar aileler arasındaki fark çok daha geniş.
Bunun bir kısmı, evlilikten beklentilerin değişmesi ile ilgili. Rahibe kız kardeşim ve ben çoğu bakımdan çok farklıydık, ancak evliliklerimizin ebeveynlerimizin evlilikleriyle farklı olduğu konusunda anlaştık. Bizim milletimize ve arkadaşlarına baktığımızda, Ruthie ve bana, neslimizdeki insanların eşlerinden, ebeveynlerimizin neslinden çok daha fazla duygusal bir tatminkasyon bekledikleri anlaşılıyor. Daha açık olmak gerekirse, neslimiz, eski nesillere göre çok daha geniş bir düzeyde arkadaş olmayı beklemektedir. Biz çocukken, babalarımız diğer babalarla bir sürü şey yaptı, annelerimiz annelerle bir şeyler yaptı ve bu normaldi. Ruthie ve ben de eşlerimizi en iyi arkadaşlarımız olarak tanımladık ve kastettik. Bu yaşlı kalabalığın başına gelmedi. Birinin eşinde aradığı şey, eşleştirici çiftleşmenin gerçekleşmesi olasılığını arttırdı. 1960 yılında bir avukat sekreteriyle evlenebilir ve bu normal olurdu çünkü karısı ile yasa hakkında konuşmayı beklemiyordu ve ilgilendiği şeyler hakkında derinlemesine konuşmasını beklemiyordu. Bu bugün pek olmuyor; sekreter bu evlilikte avukat kadar sıkılacaktı. Düşünmüyor musun