Pandemi, bugün hala hayatta olanların çoğunun hayatındaki en etkili olaylardan biriydi. İnsanları, işletmeleri ve altyapıyı etkileyen benzersiz ve acımasızdı. İster profesyonel ister amatör fotoğrafçı olun, şüphesiz sizin için statükoyu değiştirdi, ama nasıl?
Bir sohbet bana iki uzun makale sordu ve siz bunlardan birini okuyorsunuz. Bu sohbet, çalışmamın COVID-19’dan nasıl kurtulduğunu merak eden bir tanıdıkla yapıldı. Açıkça söyledikleri bu değildi, ancak soruları yönlendiren şeyin bu olduğundan şüpheleniyorum ve merak etmelerini de suçlamıyorum: Acaba kaç tane küçük ve orta ölçekli işletme böylesine ciddi ve beklenmedik bir iş kaybından kurtuldu?
Ne yazık ki, en çok fotoğrafçılar etkilendi. Çeşitli araştırmalar ve anketler, ankete katılan fotoğrafçıların %99’unun olumsuz etkilendiğini ve yeni doğan fotoğrafçılar gibi bazılarının tamamen çalışmayı bıraktığını bildirdi. Bu gerileme, önde gelen üreticilerin “olağanüstü kayıplar” fark ettiği ve aynasız kamera satışlarının en kötü ihtimalle %75’lik bir darbe aldığı kamera endüstrisine yansıdı. İster arkadaşlarınız ve ailenizin portrelerini çizmeyi seven bir hobici olun, ister dünyanın en büyük kamera üreticilerinden biri olun, hiç kimse zarar görmeden kurtulamadı. Ancak, fotoğrafçılara odaklanmak istiyorum.
Pandemi, şirketin afete hazırlık durumunun (gerçekten gerçekçi olmayan bir dereceye kadar) bir testi olduğu kadar, çoğumuzun pozisyonlarımızı ve mesleklerimizi yeniden değerlendirmek zorunda kaldığı zorunlu bir düşünme dönemiydi. Bu yazıda, pandeminin hem bir iş hem de keyif aldığım bir zanaat olarak fotoğrafçılığa yaklaşımımı nasıl etkilediğini gözden geçireceğim.
Fotoğrafçılık işimi etkiliyor
İşimin bu kadar kötü acı çektiği gerçeğini aşmanın bir yolu yok. Nasıl olmaz? Sorun iki yönlüydü: Birincisi, kapanışlar ve kısıtlamalar nedeniyle çekimlerimin çoğunu yapamadım. İkincisi, çoğu şirket olumsuz etkilendi ve fotoğrafçılığa öncelik veremedi. Çoğu işletme için fotoğrafçılık gerekli değildir ve kriz veya düşük gelir zamanlarında öncelik listesine düşecektir.
Peki, gerçekten ne oldu? Yeni müşterileri bir sohbete dahil etmek gözle görülür şekilde daha zor hale geldi ve bu nedenle boru hattım daha seyrek. Daha önce olduğu gibi çalışmaya devam eden bir avuç dışında, önceden benim boru hattımda olanlar, öngörülebilir gelecek için arka yakıcıya iş koydu. (İkinci grup, ev stüdyomda çekilebilecek fotoğrafları çekmem için beni işe alıyordu.) Son olarak, düzenli müşterilerim – sahada çekeceğim kişiler – planlanan tarihi o zamana kadar 4-6 hafta ertelemek zorunda kaldılar. mümkündü. Bu bir yıl boyunca devam etti. Fotoğraftan elde edilen doğrudan gelir gözle görülür şekilde ve aniden azaldı, işleri daha da kötüleştirmek için – sadece psikolojik olarak bile – bu, yüksek bir büyüme döneminin ardından gerçekleşti. Neyse ki – neyse ki – kafamın rahat olması için birden fazla gelir akışı geliştirmekle her zaman ilgilendim ve bu bana yardımcı oldu.
Peki, fotoğrafçılığa yaklaşımımı nasıl değiştirdi? En öngörülebilir yol, birden fazla gelir akışını büyütmem gerektiğini bilmemdi. Küresel bir felakete hazırlanmak zor olsa da, kişisel felaket en olası olanıdır ve aynı etkilerin çoğuna yol açabilir. En az beklenen yol, birlikte çalıştığım müşterilere karşı yaklaşımımı değiştirmemdir. Artık fiyatlarıma yaklaşan herhangi bir işi veya tümünü yapmıyorum ya da açıkça zor olacak müşterileri işe almıyorum. En önemlisi, çalışmaktan mutlu olduğum ve beni fatura ödemeleri veya adres değişikliği ile rahatsız etmeyen müşterilere öncelik veriyorum.
Fotoğrafçılığıma etkisi
Dürüst olmak gerekirse, fotoğrafçılığım üzerinde çok fazla bir etki beklemiyordum, yani zanaatımı kastediyorum. Birden fazla sokağa çıkma yasağının, seyahat kısıtlamalarının ve finansal koşullardaki değişikliğin nasıl çekim yaptığım veya ne çektiğime yansıyacağını düşünmezdim ama oldu. Fotoğrafçılığa yaklaşımımın neden değiştiğini tam olarak anladığımdan emin değilim, ancak sahip olduğum birkaç önemli yaklaşım var.
İlk ve en etkili değişiklik, sevdiğim her şeyi çekmeye olan ilgimdi. Fotoğrafa ve onun birçok türüne olan büyük sevgime rağmen, odağımı daraltmak ve alanlarda uzmanlaşmak için çok zaman harcadım. Çalışabilirlik açısından, bunun akıllıca bir hareket olduğuna şüphe yok, ancak cüzdanınızın dışında ne olduğundan emin değilim. Her türlü fotoğrafı çekmeyi sevdiğimi ve onlara daha çok yönelmem gerektiğini anlamamı sağlayan belki de cephaneliğime bir dronun girmesiydi. Her halükarda, pandemiden ve olağan konularımı fotoğraflayamadığımdan beri, mümkün olan en geniş konu yelpazesine devam ettim.
Tam tersine kamerayı her yere götürmeyi de bıraktım. Beni kötü bırakmayacağını bildiğim yolculuklarda bile yanımda taşıdığıma emin oldum ve bu yorucu bir ilişki haline geldi. “Sadece beklentiyle” kamerayı çekmek zorunda hissettim ve daha sonra hiç çekim yapmadığım gerçeğine içerledim. Ya da sadece zanaatımı geliştirmek için, ilham vermeyen günlerde kendimi fotoğraf çekmeye zorluyorum ve geri dönüşlerin buna değip değmeyeceğinden emin değilim. Bu yüzden, biraz beklenmedik bir şekilde, şimdi sadece bir şey çekmek istediğimde fotoğraf makinemi yanıma alıyorum. Ne istersen onu yap.
Salgının fotoğrafçılık veya işiniz üzerindeki etkisi nedir?
Son birkaç yılın fotoğrafçıları, fotoğraflarını ve işlerini değiştirdiğini pek çok şekilde duydum. Bazıları zanaatlarına daha fazla çaba sarf etmek için zaman kazandılar ve şimdi özellikle amatörler olarak daha sık çekim yapıyorlar. Bazıları maalesef işlerini kapattı ve geçimlerini sağlamanın başka yollarını aramak zorunda kaldı. Birçokları için bu ikisinin arasında bir yerdedir ve ister profesyonel, ister yarı profesyonel veya amatör olun, pandeminin hayatınızdaki fotoğrafçılığın yönünü nasıl değiştirdiğini duymak istiyorum. Deneyiminizi aşağıdaki yorumlar bölümünde paylaşın.
Pexels aracılığıyla Alina Darmel tarafından özel resim.