Roboski katliamı yaşandığı günlerde 12 yaşındaki Züleyha Encü’nün ruhundan kopan çığlıklarda Roboski acısı
“Ben Züleyha Encü’yüm. Devlet bombalarla abim Serhat Encü’yü paramparça ederek öldürdü.
Sonra Roboski karanlığa büründü, kıyafetlerimiz hep siyaha büründü, en çokta benim ablam siyah giyiyor.
Anneler bazen oturup çocuklarından bahsederler, annelerde gözyaşı kalmadı, ablaların ağlaması bitmedi, çocuklar ise her şeyi içine gömdüler.
Annelerle ablalar bazen gülüp sevinince, kendilerini çok suçlu hissediyorlar. Olaydan sonra düğün, eğlence yasaklandı sanki. Ablalar önceden makyaj yapar, rengarenk giyinirdi, şimdi aynaya bile bakmıyorlar.
O günden sonra evler boyanmadı, çatılar yenilenmedi. Evler süslenmiyor artık, çok misafir geliyor buraya her gün mezarlığa gidiyorlar. Hiç saç boyanmıyor, hep yürüyüş eylem direniş yapılıyor.
Bayramlarda mezarlığa gidiyoruz, artık bayram diye bir şey yok.
Bütün anneler çok hasta oldu, benim annem de çok hasta oldu. 34 şehit için şarkılar, belgeseller yapıldı. Bütün işler yaşlı babalara, hasta annelere, küçük kardeşlere kaldı. Roboski’de her şey değişti.
Abimin katledildiği yeri görmek ve oraya sadece bir karanfil bırakmak için annem ve babamla beraber gittim. Bunu suç sayarak beni ifadeye çağıran devletin savcısına sadece şunu sormak istiyorum. ‘Benim abimin üzerine bomba yağdıranları cezalandırmıyorsunuz da sadece karanfil bırakan beni mi yargılıyorsunuz?’
Ben daha 12 yaşındayım, abimi 16 yaşında bombalarla öldüren sizler, beni de 12 yaşımda mahkemelerde cezalandırmak mı adaletiniz?”