FİNALİN dördüncü randevusunun mutlak favorisi Tofaş'tı. Maç öncesi, tüm veriler bunu gösteriyordu. Neydi bunlar? Öncelikle Bursa ekibi, 2-1 önde ve daha moralliydi. Üstelik, evinde oynuyordu. Ayrıca, Griffith çember altında rakiplerine üstünlük sağlıyor, Rivers da oyun kurucu pozisyonunda çok ama çok ağır basıyordu. Tofaş'ın Alper gibi bir de savunma uzmanı vardı. İşte bu şartlarda Efes'in kazanması ancak mucizelere ve insan üstü mücadelesine bağlı olabilirdi.
Efes'in öncelikle yapması gereken şey, sakin kalıp, kendi oyununu rakibe kabul ettirmekti. Ama, Efes bunu yapamadı. Tam tersine, inanılmaz bir sinirli havada oynayarak, adeta kendi sonunu hazırladı. Efesli oyuncuların sinir düzeyi o kadar yüksekti ki, faul atışlarında 39/24 isabet sağlamaları bunun en belirgin göstergesiydi.
YALNIZCA HÜSEYİN
Tofaş, her açıdan Efes'ten üstündü. Dış atışlarda daha isabetli olan Bursa temsilcisi, ribauntlarda da 34/20 üstünlük sağlayarak, bu alandaki gücünü kanıtladı.
Ribaunt dedik de, hemen aklımıza Griffith geldi. Efes, bu dev adamı çember altında bir türlü durduramadı. 23 sayısına 14 de ribaunt ekleyen Griffith, Efes'in uzunlarını dağıtırken, Rivers, şeytani zekasıyla, Tofaş'ı zafere götürenlerin başında geliyordu. Ayrıca, Mehmet Okur ile Alper'in de bu galibiyette önemli rol oynadıklarını hemen söyleyeyim.
Hüseyin dışında maça ağırlığını koyacak oyuncu bulamayan Efes'in şimdi işi daha zor. Eğer, dün olduğu gibi engellenemez bir sinir içinde olurlarsa, kupayı ancak rüyalarında görürler.