devrim
29-30 Ekim 1918'de Wilhelmshaven limanında Alman denizcilerin huzursuzluğu başladı filobu devrimin sigortası oldu. Konuşmanın sebebi, Alman Deniz Kuvvetleri Filosu Alman Amirali Reinhard Scheer'ın İngiliz filosu ile “son belirleyici savaşta” denize girme konusundaki intihar planıydı. Açık Deniz Filosu (Almanca: Hochseeflotte), Wilhelmshaven merkezli Birinci Dünya Savaşı sırasında Alman Kaiser Donanmasının ana askeri filosudur. Alman filosu İngiliz Adaları için sürekli bir tehdit oluşturdu ve İngiliz Büyük Filosunu (büyük filo metropolü savundu) savaş boyunca Kuzey Denizi bölgesinde kalmaya zorladı. İngilizler güç bakımından üstüntü, bu yüzden Açık Deniz Filosu Büyük Filo ile açık çatışmalardan kaçındı ve düşman filosunun bir kısmını cezbetmek, ana güçlerden kesmek ve yok etmek için Kuzey Denizi'ne bir baskın stratejisini tercih etti.
Ekim ayında, 1918, savaşta ve popüler hoşnutsuzluğun yenilgisiyle karşı karşıya kalan Amiral Scheer, İngiliz filosuna umutsuz bir saldırı başlatmaya karar verdi. Amiral, görüşmeler sırasında Alman filosunun ana güçlerinin iç içe geçmesinden korkuyordu ve "bayrağın onurunu" korumak istiyordu. Böyle bir savaşın intihar olmasına rağmen: ana sınıflardaki pratik güç dengesi, İngiliz filosunun lehine 2 - 1 idi; Almanlar kalibreli topçu 305 milimetre ile sadece iki gemileri vardı, İngiliz Donanma 12 milimetrelik tabanca, 343 milimetrelik silahlarla 2 mm tüfek ve 356 superdreadnoughts ile 10 superdreadnought (ABD) ile 381 superdreadnoughts dahil; İngilizlerin yüksek hızlı gemilerde önemli bir üstünlüğü vardı; İngiliz filosu muharebe eğitimi, Alman filosunu önemli ölçüde aştı, çünkü 1916 - 1918'deki İngiliz filosu çok daha aktif bir şekilde çalıştı ve yoğun egzersizler gerçekleştirdi; Uzun süreli hareketsizlik, Alman gemi ekiplerinin savaş ruhunu olumsuz etkiledi, 1917 yılında filonun ayrışmasına başladı. Böyle bir operasyonun Baden'den Maximilian'ın yeni liberal hükümeti tarafından desteklenmeyeceğini bilerek, hükümeti planları hakkında bilgilendirmedi.
24 Ekim 1918, Alman deniz kuvvetlerine Alman donanmasına, İngiliz filosuna karşı "son belirleyici savaşı" emretmesi emrini veren Amiral Scheer'in talimatlarını yayınladı. Resmen, plan, İngiliz filosunu tuzağa düşürmek için başka bir girişim önerdi (daha önce konuşlandırılmış denizaltıların tuzağında). Planlanan savaştan önce, Alman filosu Wilhelmshaven yakınındaki bir ankraja girdi. Burada, 29’un Ekim ayındaki 30 gecesi, yılın 1918’i, Thüringen ve Helgoland savaş gemilerinin mürettebatının bir parçası olarak, askerî emirleri yerine getirmeyi reddetti; Yeminlerine sadık kalan gemilerin mürettebatı, silahları isyancılara koydu ve Kasım 1'ta Kiel limanına geri dönmeye zorladı. Binden fazla denizci tutuklandı. Ancak denizcinin çevresindeki fermantasyon diğer takımlara yayılmaya başladı, çünkü o zamana kadar Kiel'de bir yeraltı denizci karşıtı örgüt vardı. İşten çıkarmalarda karaya çıkan denizciler, Kiel sendikalarının, temsilcileriyle buluştukları sendikaların yanı sıra Sosyal Demokratların aktivistlerinin inşasına geldiler. Polis bu toplantıdan ayrıldı, ancak katılımcıları ertesi gün denizcilere destek vermek için bir miting düzenlediler.
Savaş gemisi Thüringen
Kiel'de denizcilerin gösterilmesi
Kasım 2'te ertesi gün mitingde bir başka büyük gösteri düzenlenmesine karar verildi. Kasım 3'te, binlerce vatandaş ve denizci, yoldaşlarının, "ekmek ve barış" ın serbest bırakılmasını talep ederek Kiel sokaklarına gitti, ancak kalabalığa ateş açan askerler tarafından durduruldu. 9 öldürüldü ve 29 kişi yaralandı. Buna karşılık, denizciler askerlere saldırdı, onları aldı silâh ve infaz komutanı teğmene ateş etti. Kiel'deki durumdan endişe duyulan Baltık limanlarının valisi Amiral Wilhelm Souchon, Kaiser'e bağlı askerlerin şehre çağırılmasını ve artan isyanı bastırmasını emretti. Ancak, şehre gelen askerler, çoğu zaman isyancıların tarafına geçti. Hükümete sadık kalan askerler ile yapılan bir çatışmada zafer kazandılar ve Kasım 4 akşamı, Kiel'in tamamı isyancıların elindeydi. Denizciler, ilk kez Alman devrimi boyunca, bir denizci başkanlığındaki işçi ve asker vekillerinden oluşan bir konsey seçtiler - Sosyal Demokrat Karl Artelt. Denize gidenler hariç tüm gemilerde kırmızı bayraklar kaldırıldı ve tutuklanan denizciler serbest bırakıldı. O günün tek kurbanı, kırmızı bayrağın direk üzerine çıkmasını ve vurulmasını engellemeye çalışan "König" Veniger savaş gemisinin kaptanıydı.
İsyancı denizciler ve Kiel sakinleri sözde - Alman halkına ve halkına itiraz ettiler. "14 Kiel puan verdi." Bu talepleri içeriyorlardı: tutuklananların ve siyasi mahkumların serbest bırakılması; posta sansürünün iptali; konuşma ve basın özgürlüğü; yetkililere ekiple doğru davranılması; tüm yoldaşların ceza almadan gemilere ve kışlalara dönüşü; Filonun hiçbir koşulda denize girme yasağı, vb.
İsyanı bastırma, Max Badenski hükümeti, Sosyal Demokratların sağcı liderlerinden biri olan Gustav Noske'yi görevlendirdi. 4 Kasım ayında isyancıları rahatlatmak için Kiel'e geldi. Noske, Denizciler Konseyi'ni kurma hareketine başkanlık ediyor. Önümüzdeki birkaç hafta boyunca, eylemleriyle Konsey'in Kiel'deki etkisini azaltabildi. Ancak, devrim zaten Almanya'da yayılıyor. İsyancılar ile denizciler bütün imparatorluğun isyanına işaret verdiler. İşçilerle birlikte, Kiel'de ve kıyıdaki güçlerini aldı. Alman devrimciler sloganını benimsiyorlar: “Sovyetleri Biçimlendir!” Önümüzdeki birkaç gün boyunca, birçok Alman kentinde İmparator II. Wilhelm'i tahta geçmeye çağıran devrimci Sovyetler kuruldu. Reichstag'da, Sosyal Demokratların milletvekillerinin çoğu imparatorun tacizini istedi. Çoğunluğun desteğini almayanlar, Reichstag'dan çekildiler ve ülkenin çalışanlarını genel greve çağırdılar. Kasım 7 kitlesel gösteriler Münih'te başladı. Yerel Bavyera kralı Ludwig III'ü emanet eden radikal Sosyal Demokrat Kurt Eisner ve sosyalist cumhuriyete Bavyera liderlik ettiler. Kasım ayında 8, Eisner ile Başbakan olarak Bavyera'da yeni bir hükümet kuruldu. Kasım 9 1918 devrimi Berlin'de başladı. Berlin'e birçok denizci geldi. Takımları, Halkın Deniz Bölümünü oluşturdu. Denizciler, Savaş Ofisi ve İmparatorluk Şansölyesi, Donanma Müdürlüğü, şehir komutanlığı ofisi, Ana Donanma Personeli binasını, kale ve ahırları ele geçirdi. İşçiler ve askerler kendi Sovyetlerini yaratmaya başladı. Yerel garnizon Berlin Sovyetleri tarafına taşındı.
Berlin'deki Brandenburg Kapısı'nda devrimci askerler ve denizciler. Yılın Kasım 1918'i
Alman konseylerinin, Rus konseylerinden önemli ölçüde farklı olduğu dikkat çekmektedir: askerlerin konseyleri memurları, işçileri sendikaları ve sosyal demokrat liderleri içermekteydi. Bu nedenle, Almanya’daki devrim, Rusya’dan daha az radikal bir nitelik aldı. Ve sol radikallerin ve komünistlerin ayrı konuşmaları nispeten hızlı bir şekilde bastırıldı. Alman burjuvazisi, generaller ve subaylarla ittifak yapmıştır; bunlar, sağcı hareketleri ve partileri (gelecekteki Ulusal Sosyalist Parti'nin temeli) hızla bir araya getirmeye başladıkları, radikalleşmiş askerlerin sol radikal kuvvetleriyle savaşmak için kullanılmaktadır.
Bu arada, dış durum da keskin bir şekilde kötüleşti. Ekim ayı 30, Mudros ateşkes anlaşmasını imzalayan Türkiye'yi teslim aldı. Padua'daki Kasım 3, Almanya'nın son müttefiki olan Avusturya-Macaristan'ı teslim aldı. 5 Kasım ayında Alman cephesi kırıldı ve ertesi gün Alman ordusunun genel bir geri çekilmesi başladı.
II. Wilhelm tahttan ayrılmak istemedi. Baden'den Şansölye Maximilian, Wilhelm'i en azından Almanya'da devrimin zaten ele geçirdiği bir iç savaşı önlemek için vazgeçmeye çağırdı. Ancak Spa'nın merkezinde bulunan Wilhelm, generallerle iletişim kurmayı ve “Berlin'e yürüyüşe” hazırlanmayı tercih etti. Kaiser, emperyal tacı bıraksa bile, Prusya Kralı ünvanını alabileceğini umuyordu. Ancak, Genelkurmay Başkanı Paul von Hindenburg, sert monarşist de dahil olmak üzere generaller böyle bir düzene uymayacaklarını söyledi.
Ardından Max Badensky, gücü elinde tutmanın ve düzeni sürdürmenin imkansız olduğuna, radikallerin iktidarı ele geçirmemesi için mümkün olan en kısa sürede Sosyal Demokratları (SPD) yönetmeye karar verdi. 9 Kasım ayının öğlen saatlerinde, kendi inisiyatifiyle, Kaiser’in her iki tahttan (Prusya ve İmparatorluk) ve ayrıca istifasını aldıklarını duyurdu. Hükümet başkanının yetkilerini Sosyal Demokratların lideri Friedrich Ebert'e devretti. Bundan sonra, Max Baden hükümetinde Dışişleri Bakanı Sosyal Demokrat Parti Yoldaş Ebert Philip Scheidemann, monarşinin yıkıldığını açıkladı ve Almanya’ya cumhuriyet ilan etti. 10 Kasım Berlin İşçi ve Asker Konseyleri Genel Kurulu, devlet iktidarının geçici organlarını seçti - Berlin Büyükşehir İşçi ve Asker Konseyleri ve Halk Temsilcileri Konseyi. “Halk Temsilcileri Konseyi” olarak adlandırılan yeni Alman hükümeti, SPD'nin 3 temsilcilerinden ve Almanya'daki Bağımsız Sosyal Demokrat Parti'nin (NSDPG) 3 temsilcilerinden oluşuyordu. Ancak, yeni hükümetteki ana pozisyonlar SPD üyelerine aitti. 1919’te Ebert, Weimar Almanya’nın ilk başkanı olacak ve Scheidemann da ilk şansölyesi olacak.
Yılın Kasım Devrimi'nden sonra Almanya'nın ilk Reich Şansölyesi, yılın ilk cumhurbaşkanı Friedrich Ebert
General V. Groener'den monarşiyi restore etmenin imkansız olduğuna dair güvence almış olan İmparator Wilhelm, her iki tahtın da her ikisini de reddettiği 10 kasım akşamında Hollanda'ya gitti. taç. " Versay Barış Antlaşması imzalandıktan sonra, İtilafçı ülkeler kaiser Kaiser’in Avrupa’daki barış ve sessizliği ihlal etmekten mahkum etmek için ana savaş suçlusu olmasını istedi, ancak Hollanda Kraliçesi onu korumayı başardı. Günlerinin sonuna kadar, Wilhelm Hollanda'da bir mola vermeden yaşadı. Hitler'e bir kutlama telgrafı göndermek için Fransa'nın 28'in Haziran 24'unun düşüşüyle bağlantılı olarak hala vakti olacak. Wilhelm, Haziran ayında, 1940 yaşında vefat edecek.
Kaiser Wilhelm II. Fotoğraf kaynağı: https://ru.wikipedia.org