Dün doktora götürdük kuzuyu. Boğaz şişmiş, kırmızı. Gitti, doktorla konuştu. Şuram ağrıyor diye gösterdi boğazını. Öksürüyorum dedi. Her soruya yanıt verdi. Gitti doktor onun karnına, boğazına bakarken elinden gelen gayreti gösterdi. Sonra da reçeteyi beklemeden, hadi baybay diyerek kapıya yöneldi. Buraya kadar iyi hoş. Kızımla ilgili kısım süper.
Şimdi anneyle ilgili kısma gelelim. Ela küçükken, ben çok pimpirikli ve cahilken sorularımı hazırlar, kağıda yazar öyle giderdim doktora. O da naapsın, sabırla yanıtlardı. Bazen ikna olurdum, bazen olmazdım. Şimdilerde ne eskisi gibi pimpirikliyim, ne endişeliyim. Öyle soracak bir soru da yok esasen. Ama işte yerleşmiş o. Doktor muayenesi biter bitmez içimden bir ses, o soruyu sooor, soruuyu soor diye bana baskı yapıyor. Bazen gerçekten abuk subuk sorular da çıkıyor. Yani yazar burada doktorlara sesleniyor, çocuğu kaç yaşında olursa olsun annelerin sorularına kızmayın, onlar bilinçaltının derinliklerinden kaçıp geliyorlar. Dün anaokuluna gitsin mi diye sordum, hadi o bi dereceye kadar mantıklı diyelim. Sonrasında koptum, işte geniz akıntısı varsa acaba burun şekliyle ilgili bıdı bıdı. Sanane kadın. Yazar burada kendine sesleniyor. Olsa doktor söylemez mi. Yokkk. Orada ben gittim, yeni biri geldi içime. O soruyu sooor, sor dedim.
Size de oluyor mu? Yalnız değilim di mi?