Evlilik Geleneğinin Sonu
Onun içinde TAC Andre Gallaie, aynı cinsiyetten evlilikle ilgili soruyu tartışan Maggie Gallagher ve John Corvino'nun kitabının gözden geçirilmesi sonucuna varıyor:
Eşcinsel Evliliğin Tartışılması eşcinsel evliliğin yasallaşması ve aleyhindeki felsefi argümanları açıkça içeren önemli bir kitaptır. Gallagher'ın argümanlarına kısmi gelmeme rağmen, Corvino'nun pozisyonu zamana göre daha iyi ve tartışmalı. Belki de gelenekçinin evliliğini heteroseksüel bir kurum olarak görmesi, yakın bir zaman önce eşcinsel çiftlerin böyle bir muhafazakar olan eşcinsel çiftlerin dahil edilmesiyle güçlendirileceğine inanan eski bir eşcinsel evlilik karşıtı olan David Blankenhorn tarafından savunulan konumunu düşünmelidir. kurum. Blankenhorn haklı olsun olmasın, hangi taraf aynı cinsiyetten evlilik konusundaki tartışmayı kazanırsa, kaybeden taraf kalıcı olarak marjinalleşecektir.
“Zamana göre daha fazla” ifadesi burada çok iş yapıyor ve keşke Archie'nin de bu görüşe genişlemesini diliyorum. Bu yüzden biz tradların bu argümanı kaybettiğine inanıyoruz. Aslında, elit çevrelerin dışında olması gereken bir tartışma olduğunu sanmıyorum. İnsanlar hissettiklerini hissediyor. Eminim ki aynı cinsiyetten evliliklere karşı pek çok insanı tanımayacağım, düşüncelerini değiştirip tartışmaya dayanarak. Aynı şekilde, fikrini rasyonel bir argüman temelinde değiştirmeye açık olacak SSM lehine tek bir kişi tanımadığımdan da tamamen eminim. Aslında, birçoğu için, aynı cinsiyetten evliliklere karşı gelmek yüzünde, yeni ortodoksiye göre, bir nesil önce olduğu gibi, aynı cinsiyetten evliliklerin ana akım tarafından bir ana insan tarafından alındığına inanmak için, irrasyonel olduğuna dair kanıtdır. bunun irrasyonel olduğuna dikkat edin.
Mesele şudur: SSM yanlısı kalabalığın büyük gücü, SSM’nin sıradan insanlara gösterme kabiliyetinde olmuştur. evlilik konusunda zaten inandıkları şeyle uyumlu.
“Zamana göre daha uyumlu” demek budur. Birkaç hafta önce, M.Z. Hemingway, eşcinsel evlilik tartışmasındaki tartışmanın önemini küçümseyerek yazdığım bir şeyle konuştu. Çocuk sahibi olmak ve geleneksel evliliği ayrıcalıklı yapmak için bir dava açmak zorunda kalırsa, bu şeyler için savaşın büyük ölçüde kaybedildiğini iddia ettim. Mollie, Martin Luther'den alıntı yaparak daha sonra şöyle demiştir:
Luther, bir dereceye kadar, “evlilik için ya da çocuk sahibi olmak için bir“ dava ”yapmanız gerekiyorsa, savaşın büyük ölçüde kaybedildiğine inanıyor olabilirdi.” Ama yine de yaptı ve iyi iş yaptı (en azından) kocama nasıl hizmet edeceğimi ve çocuk bakımını kutsal bir nimet olarak görmeme yardım ettiğim için).
Dolayısıyla, medeniyetin çöküşünden en büyük endişe verici sorunumuzun ne olduğu ile ilgili olarak cesaretlendiğimizde, aynı zamanda bir perspektif tutmaya çalışmamız gerektiğini düşünüyorum.
Bu önemli şeyler için savaşlar - din özgürlüğü ya da mülkiyet hakları ya da ailemizi ya da anne karnındaki en zayıf komşularımızı savunmak hakkı - bunlar daha iyi günler gördü ve daha kötü günler gördüler. Ancak en kötüsü, “Bu noktada ne gerçekten önemli mi?” Diyarına inmek.
Sanırım buna katılıyorum ama açıklığa kavuşturmam gerekiyor. Birinin inandığı herhangi bir şey için dava açmanın boşuna olduğu konusunda hemfikir değilim. Sadece, mantıksal kültürümüzün rasyonellikten daha fazla değer verdiği düşünülürse, mantığın ve tartışmanın birçok insanın düşündüğünden daha az ikna edici olduğunu düşünüyorum. Günümüzde çoğu insan neye inanmak istediğine karar veriyor, sonra onu haklı çıkaracak argümanları buluyor.
Bir zamanlar, her zamanki gibi konumumu ortaya koyduğum bir kadınla olan sivil bir tartışmam vardı: “Premiss + premiss + premiss = sonuç”. Yanıt verdi: “Bu senin fikrin; seninki benim, benimki de. ”Ben, hiçbir fikrim olmadığını iddia ettiğimi, gerçekleri ve mantığı temel alan bir tartışma yaptığımı işaret ettim. Ya gerçeklerim yanlış ya da mantığım. Aklımı yitirmişim gibi bana baktı. Önemli olan şey, gerçeklerime veya mantığıma meydan okumak için hiçbir neden görmemiş olmasıydı. Neye inanmak istediğine inanıyordu ve düşünme biçiminde inanmak istediğime inanıyordum, peki büyük sorun neydi?
Bu aşırı bir örnek, ama sanırım bugünlerde çoğumuz böyle yürüyor. Çoğunlukla tembellik. Ben de suçluyum, dilediğimden daha sık durumdaydı. Fakat tembellik dışında, bazı şeylerle, neden iyi ya da doğru olduğunu açıklamak zorundaysanız, zaten kaybettiğinizi düşünüyorum. Kitabında Billy Graham'dan Sarah Palin'e: Evanjelikler ve Amerikan Muhafazakarlığının İhaneti, Reform Yazarı D.G. Hart yazıyor:
Muhafazakarların, insanın başarısızlığından (veya Hıristiyan teolojisinde, Düşüşünden) kaynaklanan kaçınılmaz sorunlara uyum sağlamak için alınan gelenekler üzerine inşa ederken toplumun ve kültürün en iyi yollarını korumaları gerekiyorsa, geleneğin nasıl korunacağına ilişkin teoriler oksimoroniktir. Geleneksel toplumlar, doğası gereği, filozofların ya da devlet adamlarının yardımlarını yapmadan onlara nasıl yapılacağını söylemediklerinden kendi yollarını korumaktadır. Muhafazakârlık, doğal olarak ideolojiye karşıdır; Geleneksel olmayı düşünmek, sadece alınan geleneklerle yaşamak yerine, geleneğin bittiğinin bir göstergesi.
Öyleyse, geleneksel evliliklerin bir toplum olarak yaptığımız bir seçim olarak görüldüğü, tam olarak dır-dirSonra savaş bitti.