

İNCİLİN Temelleri


Ekler
1: Temel İncil Öğretilerinin Bir Özeti | 2: İncil Gerçeğini Öğrenmedeki Tavrımız | 3: Mesihin Geri Gelişinin Yakınlığı | 4: Tanrının Adaleti


EK 4 : TANRININ ADALETİ
İncil öğrencilerine özel ders verilmesi, çoğu kez bir çalışma kursu bitirildiği anda ortaya çıkan birbirleriyle bağlantılı bir takım soruları ortaya çıkardı. Bunların hepsi Tanrının adaleti etrafında odaklanmaktadır. Örnekler şunları içerir:
Müjde' yi bilmek üzere Tanrı tarafından herkesin çağrılmaması haksız değil midir?
Tanrı Adem ve Havvanın günah işlemesine neden izin verdi; ve böylece onların milyarlarca torunlarının yaşamlarına neden zorluk ve acı getirdi?
Eski Ahitte Tanrı, herkese bir şans vermek yerine neden sadece İsraili kendi halkı olarak seçti?
Böylesi sorunlar, Tanrı ile hangi kademede bir ilişkide olursak olalım hepimize olacaktır. Bu konuları ifade etmenin zor bulunması, Tanrının çağrısına yanıtımızın gecikmesi için kendi içinde bir neden değildir. Mesihin geri gelişinin bu yönü, bizim onlarla ilgili son bilgiyi içeren bir konuma asla gelmeyeceğimizdir. İki bin yıl önce, bir adam, " feryat etti ve göz yaşlarıyla dedi ki, Efendimiz İsa ben inanıyorum; inançsızlığımı yenmeme yardım et" (Mk. 9:24). Bizlerde hepimizde bu kişilik bölünmesi vardır: yarımız inanır, ama diğer yarımız, sessizce Tanrının yardımını umutsuzca gereksinim duyarak, inançsız olarak kalır. Vaftizimden önceki günler ya da haftalarda, bu çok yaygın olarak hissedilen duygudur; ve bir dereceye kadar günlerimizin tümünde tekrar meydana gelecektir.
Çoğu kez bizim inançsızlığımız; yukarıda sıralandığı gibi, Tanrıya soruların türlerinin şeklini alır. Farkına varılması gereken temel şey, Tanrının dürüst olmayan ya da adaletsiz olarak suçlamamızın düşünülemez olmasıdır. Eğer biz bunu yaparsak, kendi algılamalarımız terimleriyle Her Şeye Kadir Tanrıyı değerlendiriyoruz demektir. Şunu diyoruz ki: eğer biz Tanrı olsaydık, Tanrının nasıl davrandığından farklı bir yolda hareket ederdik. İnsanlığın en büyük yetersizliklerinden biri, insanın aşırı günahkârlığını ve Tanrının en son (mükemmel) haklılığını değerlendirememektir. Eğer Tanrı en sonunda (mükemmel şekilde) haklı (doğru) olmazsa, o zaman bütün varoluşta hiçbir ahlaki ölçüt olmaz. Bunun sunucu da doğru ya da yanlış hakkında hiçbir gerçek kavram olmaz. Bu yüzden de Tanrıyla (tekrar-bağlanma demek olan) dine ilişkin bütün kanaat anlamsız olur. Çocukların yetişkinlere karşı sadece kendi sınırlı algılamaları ve akıl yürütme modelleriyle düşünebildikleri gibi, Tanrının çocukları da (yani bizler) kendi Babalarıyla aynı şeyi yaparlar. Ama bunun ötesinde, bir köpek bir insana neyse, bir insan da Tanrıya öyledir. Yeremya Tanrının yollarını sorguladı; ama en sonunda (mükemmel) haklı olduğunu kabul ettiği bir Tanrıyı daha derinden anlama çabası içinde : "Seninle ne zaman iddialaşsam haklı olan sensin ey Tanrım; yine de seninle sorunu tartışalım"(Jer. 12:1 A.V. dipnot; krş. Ps. 89: 19,34,39,52).
Tanrının adaletsiz (haksız) olduğu iması, her nasılsa Tanrının çiğnediği bazı haklara sahip olduğumuz anlamına gelir. Şurası gerçektir ki, bizim hiçbir hakkımız olmadığı anlamına geldiği şekilde, Tanrı bizim yaratıcımızdır; ve bizim sadık destekçimizdir. Bizler, sadece günah işlediğimizde değil, sürekli olarak Onun şefaati ile yaşarız. İnsan Hakları, insanlarca kendilerini savunmak için geliştirilen insani bir kavramdır. Biz bu dünyaya hiçbir şey ile geldik, ve hiçbir şey ile çıkıp gideceğiz. Bizler ve sahip olduklarımızın hepsi; bizlerin ona nasıl karşılık vereceğimizi görmek üzere kısa bir süre için verilen tam bir Tanrı vergisidir. Eğer Tanrı bizi Onunla daha yakın bir ilişkiye çağırırsa, biz (buna) sevinçle karşılık vermeliyiz. Diğerleri bunu yapmaya davet edilmediğinden dolayı böyle yapmayı reddetmek, muhtemelen mümkün olan en acı veren yollardan biri ile Tanrıyı incitir.
Bizler hepimiz özyapıya göre hayvanlarız (Ecc. 3: 18-20). Şunu söyleyebiliriz: Tanrıyla bir ilişkiye sahip olmak üzere, diğer herhangi bir hayvan yerine neden insanoğlu seçildi? . Gerçek nedenleri, bize söylenmiş olsa bile, bizler anlayamayabiliriz. Aynı şey, yaratmaya ilişkin Yaratılış kaydı hakkında da doğrudur. Tanrının maddeyi nasıl yarattığı ve evrenimizin sonsuz mucizesi içinde onu düzenlemesi hakkındaki bilimsel açıklama, şimdiye dek değerlendirmek üzere insan bilimlerinin olanağının oldukça ötesindedir. Bu nedenle Tanrı kendi yaratış eylemlerini sadece çocuk-ruhlu olanın kabul edebileceği bir ifade tarzıyla ifade etti. Aynı şey, bu ekin başında sıraladığımız manevi ikilemlerinki için de doğrudur. Bu kitap, bu konulara ilişkin İncil öğretisini özetlemektedir. Belleğimiz doğal olarak Tanrının sözüne itaatkâr (alçak gönüllü) değildir; bizler bu şeylerin bazılarını İncilin onları ifade tarzları ile kabul etmede zorluğa sahip olacağız. Ama biz sorunu Tanrınınki değil, kendimizinki olarak görmeliyiz. Biz çoğunlukla, temelde sakat ve kusurlu olan düşüncemizi kabul etmek için gereksinim duyulan kendi kendine kavrayıştan yoksunuzdur. Biz, zihinsel olarak Tanrıyla karşılaştırıldığımızda şiddetli derecede zayıf olduğumuz gerçeğiyle uzlaşmalıyız. Bizim düşünce tarzımız, tamamıyla bir Tanrıdan inme değildir; o, Onunkinden düşünme süreci olarak temelde farklıdır. Bu nedenle, bizden, Onun düşünce tarzını takdir etmek ve onu kendimizinki yapmak üzere çalışmak için Tanrının sözünden öğrenmek üzere Mesihin belleğini almamız istenir.
Biz, Tanrının yaratışının açıkça çok iyi olan birçok unsurları olduğunu tümden itiraf edeceğiz. Yaratıcımızdan çıkan birkaç doğruluk kavramının olduğu besbellidir; ve o, Onun yaratmasında belli olur. Sorun, biz insanların geçirdiği kötü ve negatif olan diğer şeylerin de açık olarak var olmasıdır. Tanrının adaleti konusunda bazı karışıklıklara neden olan budur. Bu durumda, ne yazık ki birçok kişi Tanrının doğruluğundan ve hatta Onun olup olmadığından şüphe etmektedir. Yine de bu, Tanrıya inanışımızın Onun kendi sözünde savunduğu gibi, temelde iyi ve doğru olduğu hususundan çok daha iyi değildir. Ama bizim, Onun yaratmasındaki kötünün yerini kavrarken sorunlarımız yok mudur?
"Gizli şeyler Efendimiz Tanrımıza aittir; ama açığa çıkarılmış olan şeyler bize aittir" (Dt. 29:29). Müjde, henüz bilinemeyen daha çok şey olduğunu ima eder şekilde şöyle adlandırılır: "Tanrı hakkında bilinebilen şeyler" (Rom. 1:19). Tanrının sözünde açıkça görebildiğimiz belirli gerçek ilkeler vardır; ve bunlara yol açan Tanrının karakterinin diğer birçok yönleri vardır. Ama, Tanrının yolları hakkında, onlara bu yaşamda ulaşımın olmadığı sayısız diğer gizli şeyler de vardır. Pavlus bunun için Mesihi ve Tanrıyı tanıdığını, bizim muktedir olduğumuz gibi bir anlamda söyleyebildi (2 Tim. 1:12 ; 2 Cor. 5:16 ; Gal. 4:9 ; Heb. 10:30 ; 1 Jn. 2:13); özellikle kişisel olarak yaşadığı Tanrının sevgisi ve ona karşı cevabı yoluyla (1 Jn. 4: 7,8). Ama diğer bir anlamda o sadece "kısmen (sınırlı ölçüde) tanıyordu" (1 Cor. 13: 9,12). (Pavlus) Mesihin geri gelişi için özlem duyarak (şunu dedi): "(o zaman) onu ve onun dirilişinin gücünü tanıyabilmek istiyorum" (Phil. 3:10).
Biz, Onun sözünün incelenmesi yoluyla, Tanrının doğruluğunu giderek açığa çıkardığımız gibi; Onun egemenliğinin gelişine de giderek daha çok isteyeceğiz. Sonunda Onun doğru özellikleri; Onun tüm halkının sevinçle kavradığı ve sevdiği bir tarzda yalın şekilde, fiziksel olarak açıklanmış olacaktır. O zaman, şu anda Tanrının çocuklarına acı veren - zihinsel, ahlaki ve fiziksel - bütün yaralanmaların nihai çözümünü göreceğiz: "şu an için bir cam aracılığı ile silik olarak görüyoruz; ama o zaman yüz yüze göreceğiz. Şu anda kısmen (sınırlı olarak) biliyoruz; ama o zaman, neredeyse bilindiğimiz gibi (tam) bileceğiz" (1 Cor. 13: 12,13).