İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana yetmiş yıldan fazla zaman geçti - insanlık tarihindeki en korkunç çatışma. Bu dramatik olaylardan çok azı kurtuldu, yeni nesiller doğdu ve büyüdü, dünya çok değişti. O dönemin tarafsız bir şekilde değerlendirilmesi için bir fırsat vardı. Tarihçiler, askeri operasyonların ayrıntılarını düzenli ve sorunsuz bir şekilde inceleyebilir, karşı tarafların güçlü ve zayıf yönlerini not edebilir, taktikleri değerlendirebilir ve generallerin başarılı ve başarısız kararlarını adlandırabilir.
Aynı şey İkinci Dünya Savaşı'nın silahları için de söylenebilir. Başarılı tasarım geliştirme, rakiplerin her biriydi, ayrıca açık hatalardı. İkinci Dünya Savaşı'nın en iyi makineli silahı hakkında konuşursak, şüphesiz, üretimde güvenilirlik, verimlilik ve teknolojik sadeliğin mükemmel bir kombinasyonunun bir örneği olan Alman MG.42'dir. O kadar iyiydi ki, biraz gelişmiş bir formda (MG.3) hala Bundeswehr ile hizmette kalmaya devam ediyordu.
MG.42 makineli tüfek tarihçesi
Yirminci yüzyılda, savaş gerçek bir teknoloji yarışması haline geldi. Bu eğilim, yüzyılın ilk elli yılında tanınmayacak kadar değişen küçük silahların gelişimine açıkça yansıyor.
Makineli tüfek (modern anlamda) önce XIX yüzyılın sonunda ortaya çıktı ve zaten ilk kullanım deneyimi bu tür bir silahın yüksek verimliliğini gösterdi. Ancak makineli tüfek en güzel saati Birinci Dünya Savaşı oldu. Makineli tüfekler tanklara, uçaklara, savaş gemilerine monte edildi. O zamanki makineli tüfeklerin çoğu iyi bir ağırlığa sahipti, özel makinelere ya da taretlere monte edildiler. Temelde bir savunma silahıydı. Savaşın sonunda ilk büyük kalibreli makineli tüfek (13,35 mm) oluşturuldu.
Dünya savaşları arasında, çok sayıda çok başarılı bu tür silah örnekleri ortaya çıktı: Vickers makineli tüfek (Büyük Britanya), Browning makineli tüfek (ABD), ShKAS ve DShK (SSCB). Tüm bu makineli tüfekler daha sonra İkinci Dünya Savaşı'nda aktif bir rol oynadı.
İşte onların karşılaştırmalı özellikleri:
|karakteristikleri||Hafif makineli tüfekler||Makineli tüfekler|
|Makineli tüfek||MG.42||"Kepek" Mk1||DP-27||MG.42||M1919A4||SG-43|
|ülke||Almanya||İngiltere||SSCB||Almanya||Amerika Birleşik Devletleri||SSCB|
|kartuş||7,92×57||7,7×56 (.303)||7,62x53R||7,92×57||7,62×63||7,62x53R|
|Silahlı silah kütlesi, kg||12,6||11,5||10,6||32,1||21,55||40,4|
|Makine gövdesi uzunluğu, mm||1219||1150||1272||1219||1041||1150|
|Bir merminin ilk hızı, m / s||750||745||840||750||853||865|
|Yangın hızı, rds / dak||1200||660||600||1200||500||500-700|
|Mağaza kapasitesi (bant), kartuşlar||50||30||47||250||250||250|
Hafif bir piyade makineli tüfek, taret, monte edilmiş makineli tüfek ya da zırhlı araçlara monte edilebilen tek makineli tüfek denilen bir çalışma yapıldı.
Bu konsept makineli tüfek kullanımını büyük ölçüde basitleştirdi, personelin tedarik ve eğitim maliyetini düşürdü. Bu konuyla dünyanın birçok ülkesinde ilgilendiler, ancak yalnızca Almanya'da başarıya ulaştılar.
İlk tek makineli tüfek Alman MG olarak kabul edilir.34. Rheinmetall AG tarafından yaratılmıştır ve gelişimi, Birinci Dünya Savaşı'nda bu tür silahları kullanma deneyiminin tamamını dikkate almıştır. Şövale, havacılık, tanklara ve diğer zırhlı araçlara yerleştirilmiş, bipodlarla kullanılabilir. Makineli tüfek sadece 12 kg ağırlığındaydı (karşılaştırma için, Maxim makineli tüfek ağırlığının 60 kg olmasıydı), böylece transfer edilebiliyordu, ön kenardaki birimleri ateşle mükemmel bir şekilde destekleyebiliyordu.
Makineli tüfek, birçok avantaja sahipti (savaşın sonuna kadar üretilmeye devam etti), ama aynı zamanda dezavantajları da vardı.
MG.34'ün ana problemi yüksek maliyeti ve oldukça karmaşık yapılışıydı. Özel çelik tipleri gerektiren çok sayıda öğütülmüş parçaya sahipti. Bir makineli tüfek maliyeti o zaman için çok pahalı olan 327 Reichsmarks oldu. Makineli tüfek sökülmesi ve bakımı oldukça karmaşıktı. Bu nedenle, makineli tüfek modernize edildi ve 1938'de başladı. Rusya’daki düşmanlıkların başlangıcı sadece bu süreci hızlandırdı: MG.34, Doğu Cephesi ve Kuzey Afrika’nın kumları üzerinde kullanılmasını hoş olmayan şekilde etkileyen kirliliğe karşı çok hassastır.
Az bilinen firma Metall und Lackierwarenfabrik Johannes Grossfuss AG, daha önce küçük kollarla meşgul olmayan makineli tüfeklerin en iyi şekilde yükseltilmesi yarışmasında zafer kazandı. Geliştirilmiş MG.42 modelini kabul ettikten sonra, yalnızca geliştirme şirketinin fabrikasında değil, diğer Alman fabrikalarında da üretime başlandı.
1941'in sonunda, MG.42 versiyonunun ilk makineli tüfekleri saha koşullarında test edilmek üzere Doğu Cephesi'ne gönderildi ve 1942'de bu model Alman kuvvetlerinin tüm şubeleri tarafından kabul edildi ...
MG.42'ye bir savaş silahı denebilir, çünkü MG'den çok daha basittir. Makineli tüfek, üretiminin karmaşıklığını ve maliyetini önemli ölçüde azaltan çok sayıda damgalı parçaya sahipti. Mümkün olan her yerde perçinli ve vidalı bağlantılar punto kaynağı ile değiştirildi. Böyle bir silahı üretmek çok yetenekli bir işçi bile olamazdı. Tahta popo plastik ile değiştirildi.
Aynı zamanda, sadeleştirmenin MG.42'nin verimliliği üzerinde zararlı bir etkisi olmamıştır. Aksine: Yeni makineli tüfek daha güvenilir ve kirlenmeye karşı dirençli olduğu ortaya çıktı.
Bir şövale olarak kullanılabildiği gibi, askeri teçhizata monte edilmiş, silahlı silahla ateşleme uçağı olarak da bir silah kullanabildiler. MG.34 ve MG.42'nin görünüş olarak ayırt edilmesi çok zordur, "otuz dört" karakteristik yuvarlak namlu kasası ile tanınabilir. MG.42'de köşeli, damgalıdır.
Sovyet istihbaratının SSCB'de ilk askeri birlik olan MG.42'nin ortaya çıkmasından sonra, Almanya'nın kaynakların tükenmekte olduğu sonucuna vardığı ve bu nedenle Almanların böyle silahlar üretmesi gerektiği sonucuna vardı. Kaynaklarla, Almanya gerçekten çok iyi değildi, ama bu durumda silahların maliyetini düşürmek için kesinlikle bilinçli bir karar vardı.
MG.42'nin üretimi savaşın sonuna kadar sürdü, yaklaşık 400 bin kopya üretildi. Paralel olarak, MG 34'ün üretimi vardı, çünkü savaş ekipmanlarına kurulum için daha uyguntu.
1944'te Almanya'da MG.42'nin basitleştirilmesi ve ucuzlaştırılması çalışmaları gerçekleştirildi. Makineli tüfek üzerinde yapılan yeni modifikasyonda sabit bir namlu ve yarı serbest bir deklanşör vardı. Yeni silahların üretimi için, savaşın son aşamasında Almanya için çok önemli olan düşük dereceli çelikler bile kullanılabiliyordu. Alman tasarımcılar makineli tüfek ağırlığını 6,5 kg'a düşürmeyi başardı, yani bir avcı bile bununla kolayca başa çıkabildi. Bu makineli tüfek MG.45 seçildi, ancak seri üretime geçemedi. MG.45 daha yüksek bir ateş oranına sahipti: dakikada 2400 tur. Bu tasarımdaki birçok gelişme savaş sonrası silahları geliştirmek için kullanıldı.
50'lerin sonlarında MG.42, MG.3 sembolü altında kabul edildi. Yeniden 7.62 x 51 mm'lik oda için yeniden yapıldı. Bunun için, namlu ve silahın diğer bazı unsurlarının değiştirilmesi gerekiyordu ve sayısız küçük iyileştirmeler yapıldı. Yüksek savaş performansı ve üretilebilirliği nedeniyle, bu makineli tüfek çeşitli ülkelerde hala aktif olarak ihraç edilmekte ve lisans altında üretilmektedir.
Silah tabancası MG.42
MG.42 geliştiricilerine bazı görevler verildi: yüksek ateş gücüne sahip, yüksek ateş gücüne sahip tek bir makineli tüfek üretiyorlardı. Bu makineli tüfek içinde bazı MG.34 elementleri kullanıldı, ancak MG.42'nin özgün ve benzersiz bir silah olduğunu kesinlikle söyleyebilirsin.
Soğuk damgalama ve punta kaynağı kullanımı ile düşük maliyet ve üretilebilirlik sağlandı. Örneğin, bir makineli tüfek namlu tek bir boşluktan damgalanarak yapılırken, MG.34 iki ayrı öğütülmüş parçaya sahipti.
Yeni silahın maliyeti yaklaşık% 30 oranında azaldı ve metal tüketimi -% 50 oranında, toplam parça sayısı 200 parçaya düştü. Cıvata ek olarak, namlu, boyunduruk ve damgalama ile yapılan bu makineli tüfek tüm ayrıntılarını fısıldadı.
MG.42 kısa stroklu geri tepme varili prensibi ile çalışmaktadır. Toz gazların bir kısmı, namlunun geri tepmesini artırmak için namlu cihazından boşaltılır. Namlu özel regülatörü makineli tüfek hareketli parçalarının geri dönüş hızını değiştirmenizi sağlar, böylece ateş oranı değişir. Çekim, deklanşör konumunda arka konumda yapılır (deklanşör açık).
Döngü, çok büyük bir tutamaç ile birlikte basma ile başlar. Tetiğe bastıktan sonra, cıvata ileriye doğru hareket eder ve kartuşu hazneye gönderir. Namlu, savaş larvalarına yerleştirilmiş iki merdane yardımı ile kilitlenir ve makattaki özel yuvalara girerler. Dağıldıklarında, forvet aralarından geçer, astarı delir.
Makaralar makineli tüfek mekaniğinin düzgün çalışmasını sağlar, sürtünmeyi en aza indirir ve yeterli bir destek yüzeyi sağlar.
Vurulduktan sonra, cıvatalı namlu geriye doğru hareket eder, savaş larvalarındaki makaralar kutunun eğimleri ile azaltılır. Namlu geri dönüş yayı geri dönene kadar daha da ileri gidiyor. Özel yay yüklü ejektör, kovanı çıkarır. Geri çekme yayı yayı, cıvatayı öne doğru iter.
Tabanca tipi makineli tüfek darbe mekanizması, cıvata bulunur. Tetik mekanizması, tabanca tutacağına yerleştirilmiştir ve ayrıca tetiği tetikleyen bir butonlu sigorta da vardır. Tetik mekanizması MG.42, sadece otomatik ateşlemeyi sağlar.
Makineli tüfek manzaraları açık bir manzara ve bir ön görüşten oluşur. Katlanan ön görüş, gövde mahfazasına monte edilmiştir, görüş sektördür, 100 ila 2000 metre arasında, 100 metre aralıklarla bölümlere sahiptir. Homutik görme, duruşma mesafesini, görüşün zayıf olduğu koşullarda veya karanlıkta ayarlamayı sağlayan karakteristik bir tıklama ile çubuğa taşındı.
Nişan hattının uzunluğu 430 mm'dir ve görme yuvası, popo poposundan (550 mm) büyük bir mesafede bulunur. Makineli tüfek kasasının üzerine sabit bir halka tipi uçaksavar görme monte edilebilir.
Popo karakteristik bir şekle ("balık kuyruğu") sahiptir, gövdenin ekseni doğrultusundadır, bir bipoddan çekim yaparken sol eliyle tutmaya izin verir.
Fıçının hava soğutması. Namlunun kasası, ısı transferini iyileştiren karakteristik oval deliklere sahiptir ve sağ tarafta, namlunun neredeyse tüm uzunluğu boyunca bir kesik vardır, bu kesiklik vasıtasıyla değiştirilir. Namlu nispeten hafif, hızlı bir şekilde değiştirebilirsiniz, MG.42 namluyu değiştirmek için 5-8 saniye sürer. Bunu yapmak için, kasanın sağ tarafında bulunan tutucuyu öne eğmek gerekiyordu. Sonra bagaj geri alındı, bir kol yerine koyuldu. Bu işlemi gerçekleştirmek için, makineli topçunun bir mitten veya bir paçavraya ihtiyacı vardı, çünkü sıcak metale dokunması gerekliydi.
Daha ucuz üretim ve yangın oranında bir artış varil hayatta kalma süresinde bir azalmaya yol açtı. Ancak daha sonra kanalı, durumu biraz düzelten bir şekilde kromlaşmaya başladı.
Kurallara göre, namluyu her 150 atışta bir değiştirmek gerekiyordu (bunlar üç makineli tüfek kemeridir), aksi takdirde silahın balistik özellikleri azaltılacaktı. Yedek variller, ikinci makineli tüfek faturalarında özel bir kapta saklandı. Fıçının aşırı ısınması kartuşun haznede sıkışmasına neden olabilir.
Namlu kasasının önünde, tasarımı MG.34'e göre biraz değiştirilmiş olan katlanabilir iki ayaklı tutturulmuş. Bipod'ların makineli tüfeği yere koymasına ve hızla kaldırmasına izin veren bir menteşesi vardı. Taşıma kayışı namlu mahfazasına ve tabanca kavramasına tutturulmuştur.
Makineli tüfeklerin gücü, makineli tüfek MG.34'ün şeridine benzer şekilde yarı kapalı bir bağlantıya sahip esnek metal bantlar tarafından gerçekleştirildi. Bir bant bir kartuşla diğerine yapıştırılabilir. Bir bandın uzunluğu 50 mermidir. Sorun, mühimmat tüketiminin kontrolü idi, çünkü bir saniyede silah 20'ye kadar fişek bıraktı.
Bir makineli tüfek yüklemek çok basit bir konuydu. Uygun mandala (bu eldivenlerde yapılabilir) bastırarak kapağın açılması, kartuşun doğru pozisyona getirilmesi ve cıvatanın çözülmesi gerekiyordu.
Makineli tüfek ateşinin yüksek olması MG.42'nin piyade için hafif bir hava savunma sistemi ve zırhlı araçlardaki uçaksavar makineli tüfek olarak yaygın şekilde kullanılmasına yol açtı. MG.42'ye dayanarak, birbirine bağlanmış birkaç makineli tüfekten çeşitli uçaksavar teçhizatları oluşturulmuştur. Bu durumda, tek bir iniş ve özel manzaraları vardı.
MG.42 için "Lafet-42" üç desteğiyle özel bir makine geliştirildi. MG.34 için makineden biraz farklıydı ve ondan 3 kilo daha hafifti.
MG.42 uygulaması
MG.42 - İkinci Dünya Savaşı'nın son aşamasının ana Alman makineli tüfek. Bu silah güvenilirliği, iddiasızlığı ve dayanıklılığı ile biliniyordu. Güvenle söyleyebiliriz ki bu durumda, tasarımın basitleştirilmesi yalnızca yarar için silaha gitti.
Makineli tüfek tasarımındaki genel sadeleştirmeye ek olarak, MG.34 kullanım tecrübesi nedeniyle birçok değişiklik yapılmıştır. Parçalar arasındaki boşluklar artarak silahları daha güvenilir hale getirdi; Büyük yükleme kolu ve kapak mandalı, ılık eldivenlerle bile onlarla çalışmayı mümkün kılmıştır. Eldivenlere ateş edilmesini sağlayan özel bir "kış" inişi geliştirildi.
MG.42, yağlama maddesinin kalitesine daha az ihtiyaç duyuyordu, sökülmesi ve bakımı daha kolaydı. Almanya, silahlı kuvvetleri için çok sayıda makineli tüfek hazırladı (savaşın sonuna kadar sayıları 400 binin üzerinde idi).
Bununla birlikte, bu silahın temel özelliği ateş oranıydı. Bir makineli tüfek dakikada 1200 ila 1500 atış yapabilir. Bu kadar yüksek oranda ateşin dağılması oldukça önemli olsa da, kritik öneme sahip değildir. Titreşim ve darbe MG.42 kontrol edilebilirliğine müdahale etmez ve herhangi bir özel şikayete neden olmaz.
Kural olarak, makineli tüfek hesaplaması birinci ve ikinci sayılardan oluşuyordu; atıcı, cephanenin taşıyıcısının yanı sıra onlara da bağlanıyordu.
Zamanın Alman saha taktiklerinin büyük ölçüde tek bir makineli tüfekle yapıldığı unutulmamalıdır. Amerikalılar ve İngilizler atıcıyı tüfekle ön plana çıkarsa, Almanya'da makineli tüfek asıl şeydi. Alman ordusunda, makineli tüfek sayısı en fazla idi, bunların çoğu tam olarak MG idi.
Hesaplama MG.42, saldırganların içinden geçemedikleri katı bir yangın bariyeri yapabilir. Bu kurşun yağmuru, sadece bagaj değişimi sırasında kesildi. Amerikan ve İngiliz askerlerine MG.42 soylarından gizlenmeleri ve namluyu değiştirirken saldırmaları öğretildi. Bu makineli tüfek ateşinin düşman askerleri üzerindeki psikolojik etkisi çok büyüktü. Amerikalılar MG.42 ateşi altında kaldıktan sonra şokla nasıl başa çıkılacağına dair özel bir eğitim filmi yayınladılar.
Amerikalılar ve İngilizler bu makineli tüfek "Hitler'in genelgesi" ve Sovyet - "çim biçme makinesi", "dul" ve "kemik kesici" olarak adlandırdı. Almanların kendileri MG.42'ye “Hitler'in testeresi” dedi. Bu isimlere dayanarak, ölümcül etkinliği etkilenebilir. Bu silahın çalışmalarının karakteristik kükreyen sesi, düşman askerlerine gerçek bir korku getirdi.
MG.42'nin bir başka benzersiz özelliği, Tiefenfeuerautomat veya otomatik yangın derinliğidir. Makineli nişancı hedefinin yaklaşık 1500 metre uzaklıkta olduğunu varsayarsa, silahı hedefleme (ve ateş) 1300'den 1700 metreye ve geri çekilecek şekilde ayarlayabilirdi. Silah ateş ederken, ateş tam da bu mesafeden ateşlendi.
MG.42 tek bir yangını gerçekleştiremedi ve bir makineli tüfek için iyi bir gösterge üç ila beş turluk patlamalarda atış yapabiliyordu. Alman ordusunun MG'nin nasıl ateşleneceğine dair sıkı düzenlemeleri vardı. Hat başına 250'den fazla tur serbest bırakılması yasaklandı, dakikada 300-350 tur atıldığı optimum ateş oranı düşünüldü. Namlu aşınmasını azaltmak ve silah doğruluğunu artırmak için benzer talimatlar getirildi.
Yukarıdakileri özetleyerek, MG.42'nin gerçekten de II. Dünya Savaşı'nın en iyi makineli tüfek olduğu sonucuna varabiliriz. Almanya'daki kaynak eksikliğinden kaynaklanan basitleştirme, sadece makineli tüfeklerin özelliklerini kötüleştirmekle kalmayıp, aksine, bu silahı daha da güvenilir ve etkili hale getirdi. MG.42 bunu Kuzey Afrika'nın kumlarında ve Doğu Cephesinin karlarında kanıtladı. Bu, MG.42 değişikliklerinin hala hizmette olduğunu açıklayabilir.
Özellikler MG.42 / 43
|Performans özellikleri|
|isim||MG.42||MG.3|
|Kalibreli, mm||7,62||7,62|
|Toplam uzunluk, mm||1230||1225|
|Namlu uzunluğu, mm||530||565|
|Toplam ağırlık, kg||11,6||11,05|
|Yangın hızı, rds / dak||1200-1300||900-1300|
|Yalvar. mermi hızı, m / s||710||820|
|Prica. menzil, m||2000||1200|