Kocam ve ben bu hafta alışılmadık bir deneyim yaşadım. Eski okulunu, 60 yaşlarında ve 60 yaşlarında yaklaşık 60 kişiyle birlikte ziyaret ettik. Diğer birkaç eş de vardı. Neden orada olduğumuzu ve ziyaretin etkisini açıklayayım.
Okul Binalarının Yeni Kullanımı
1950'lerin başında bir erkek dilbilgisi okuluna gitti. İngiltere'de, bu 11 yaş ve üstü erkekler için bir devlet lisesidir. Londra'nın Doğu ucundaki Tower Bridge yakınındaki geniş rıhtım alanında bulunuyordu. Erkeklerin çoğu yerel işçi sınıfı ailelerinden geliyordu, ama okulun iyi bir ünü vardı ve çok çalıştılar.
1960'ların sonlarında, okul Londra'nın başka bir yerine yeniden yerleşti ve binalar çeşitli eğitim amaçlı kullanıldı. Sonunda sahipsizliğe düştü. Bu arada, alan tüm tanınırlığın ötesine geçti ve şimdi Londra Şehri'ndeki iş bölgesinden dökülüp giden restoranlar ve ofis binalarıyla dolu.
Birkaç yıl önce, okul binası Lalit denen bir Hint lüks otel zinciri tarafından satın alındı. Tam bir makyaj yapıldı ve kısa bir süre için iş için açılıyor. Otel açılışının bir parçası olarak, okulun tüm mezunları ve eşleri nasıl değiştiğini görmek için bir resepsiyona davet edildi. Şampanya ile gizlenmiş ve binanın etrafında çekilmiştir.
Eski toplantı salonu zarif bir yemek odası haline gelmişti ve sıradan okul odaları iyi döşenmiş konuk odaları haline gelmişti. Resepsiyon odaları, bir bar ve benzeri dahil olmak üzere bir otel ile ilgili her zamanki yerler vardı. Herkes yenilemenin mükemmel bir iş olduğunu kabul etti. Görmek muhteşemdi.
hatıralar
Tesis çevresinde dolaşırken, erkekler kullanımdaki değişiklikler hakkında haykırdı. “Bu fizik laboratuvarıydı!” Gibi şeyler söylediler ve orada olmanın hatıralarını değiştirdiler.
Spor olayları, sınavlar, meclisin çalışma şekli, özel öğretmenler ve eksantrik sınıf arkadaşları vardı. “Hatırlıyor musun?” İle başlayan konuşmalar başladı.
Fakat bugüne kadar en yaygın anı, müdür tarafından konserve edilmişti. Bu, İngiltere'de “en iyilerinden altı” olarak bilinir. Bir adam, çömelmesi için eğildiği sırada tutması gereken bir tabure hatırlar. Bir başka, muhtemelen bir parça kopukluk, gururla okulda onun zamanının üzerinde 150'den fazla lashings sahip olduğunu iddia etti.
Kocam öğle yemeğinde Amerikan İngilizcesinde ikinci bir puding ya da tatlı aldığını itiraf ettiği için tek bir konserve yaptığını söyledi. Bunu yapan tek çocuk o değildi - sadece itiraf eden sadece.
Kimse kafasını herhangi bir sevgi ile hatırladı.
Kadın Anıları
Benzer bir yaştaki eşdeğer bir grup kadın, dünyanın neresinde olurlarsa olsunlar, okulun çok farklı anılarına sahip olabilirler. Cezalar hala güçlü bir bileşen olabilir. Gerçekten de kendi anılarımı geri getirdi. Genelde çok iyi davrandığım küçük bir kızımdı, ama hala iyi bilinen Noel şarkısı hakkında uygunsuz bir şekilde üç kral hakkında yüksek sesle şarkı söylemek için yaklaşık sekiz yaşındayken bir baş öğretmene çağrılmayı hatırlıyorum. Kelimeler bir lastik puro hakkında bir şey içeriyordu.
Kızların erkeklerden çok daha az dövüldüğünü, eminim. Ancak, bize gözaltına alındı, gözaltına alındı ve genellikle bizi davranmaya çalışmak için bazı hoş olmayan faaliyetlere girmeye zorlandı. 1980'lerde Louisiana'da küçük bir kasabada okulu bırakan kayınbabamın beni bilgilendirdiği gibi, uzun zamandır bazı yerlerde fiziksel cezalar devam etti.
Bu hatıralar başımızın arkasına oturur, nadiren yayılır. Ama ortaya çıktığında, çok güçlüler.
Okuldaki anıların neler? Hiç cezalandırdın mı? Hangi formu aldı? Bunun okullarda disipline yönelik tutumunuzu nasıl şekillendirdiğini düşünüyorsunuz? Lütfen sohbete katılın.
Ann Richardson bir yazar ve büyükanne. Diğer insanların düşünceleri, deneyimleri ve duygularıyla büyülüyor ve kendi sözleriyle kendi görüşlerini ifade edebilecekleri kitaplar yazmaya bayılıyor. En son kitabı Büyükanneleri Kutlamak: Anneannelerin Yaşamları Hakkında Konuşuyor. Ann, iki çocuğu ve iki torunu gibi, Londra, İngiltere'de yaşıyor.