Franz Kafka’nın Dava’sı için 10 Şarkı
Bir Bürokrasi Kabusu için Şarkı Listesi
“Ahenksizliğimin özü,” yazmış Franz Kafka günlüğüne, “müzikten birleşik olarak keyif alamamama dayanıyor; bana sadece ara sıra etki ediyor ve o da nadiren ahenkli oluyor. Müziğin üzerimdeki doğal etkisi, beni duvarla çevrelemesi ve böyle sınırlandırılmışken özgür olduğum zamankinden farklıyım.” Nasıl mı… Kafkaesk, sanırım.
Eğer burayı okuyorsanız veya herhangi bir Amerikan lisesinde okuduysanız, size Dava’nın ne hakkında olduğundan bahsetmeme gerek yok sanıyorum. Ama eğer dalgın bir Ozzy hayranıysanız: öncelikle, hoş geldiniz, ikinci olarak Dava, bilinmeyen bir merci tarafından bilinmeyen bir vukuatla suçlanan, bilinmeyen bir zamanda görülecek değişik bir davaya çağrılması hakkında. Kendini aklama çabası, hatta tam olarak ne olduğunu anlama çabası bile, tamamen boşuna ve içinde bulunduğu açmaz gittikçe gerçeküstüleşiyor. Klostrofobik, basıcı bir roman, kasvetli ama birkaç parça espri de barındırıyor. Romandaki her şey çok karmaşık, anlayabilmek için fazla kompleks, belki gerçek bile değil ve her şey karanlık. Tıpkı gecenin uzayışı ve garipleşişi gibi, Kafka’nın en ünlü romanı için bir şarkı listesi.
“Undoing a Luciferian Towers,” Godspeed You! Black Emperor
Başta, şu boğucu arka planıyla bunaltıcılığına rağmen, arkadaki hareketli gaydayla bu şarkı neredeyse umut dolu. Ama yavaşça, şarkı ilerledikçe, gayda da çılgınlaşıyor ve tizleşiyor ve sonra bir noktada omuzlarınızın kulaklarınıza gelmiş ve bu sürrealist ses düzeninin sizi delirtmiş olduğunu fark edeceksiniz.
“ASLSP (As SLow aS Possible),” John Cage
İsminin de söylediği gibi, bu şarkının olayı olduğunca yavaş çalmak. Daha net olmak gerekirse: Cage hiçbir zaman ne kadar sürmesi gerektiğini söylemedi, o yüzden yoruma açık. 2001’de bir Alman kilisesinde başlayan, ve bitmesi 2640’da beklenen bir gösterimde her akor birkaç ayda bir değişiyor. Bu yüzden bürokrasi için iyi bir alegori.
“Trust Us,” Captain Beefheart & His Magic Band
Her şeyin düzgün olduğuna yemin ederken aynı zamanda keyif kaçırıcı ve biraz anlamsız; bu şarkı bana K.’yı tutuklamak, sonra da öldürmek için gelen gizemli ajanların hipnotize eden danslarını çağrıştırıyor.
“Megalomania,” Black Sabbath
Neredeyse on dakika boyunca duvarların üstüne gelişi. Hem ses hem de sözlerle, kahramanımız K.’nin sızlanması bile olabilir: “Şimdi nereye kaçabilirim?/Bu bana yapılmış bir şaka/Halden anlamayan bir tanrı deliliktir,evet/Neden sadece hayatımdan çıkıp gitmiyorsun?…”
“Seconds Too Late,” Cabaret Voltaire
Amansız arka vuruş, belli belirsiz bilginin titrek parçaları, hayalet gibi melodi: gerçek ya da hayali, sonu gelmeyen bir labirentte tamamen kaybolmak gibi bir şarkı.
“Spaceape,” Burial
Her şeye kayıtsız, her şeye hakim bir tanrının sesini kafanızın içinde duymak böyle olsa gerek.
“Bloom,” Radiohead
Güzel, kesinlikle, ama aynı zamanda metal dişliler ve kağıttan duvarlarla kaplı, atan bir kalbin içine sıkışmışsınız gibi hissettiriyor. Bu da çaktırmadan yanaşanlardan: başta neredeyse rahatlatıcı duruyor ama hemen sonra fısıltılar ve tekerlerle çevreleniyorsunuz.
“Atmosphères,” Gygöry Ligeti
Bu şiir beni derinden rahatsız ediyor; karanlık bir gece takip edildiğini hissetmek gibi, ya da aynı sahnenin film müziği.
“Descent into the Inferno,” Foetus
Bu parça romanın pürüzlü, isli ama yine de absürdist niteliğine uyuyor, ben hiç diğerleri kadar soğuk bulmasam da. Doğrusu, sadece biraz sersem, tıpkı bu şarkı gibi.
“Bela Lugosi’s Dead,” Bauhaus
Kimse Kafka’dan daha gotik değil.
BonusParça: “The Bus is Late,” Satellite High
“Kafkaesk”in gerçek anlamını tüm bedeniniz ve ruhunuzla anlamak için bu şarkıyı dinleyin.
Yazar: Emily Temple
Çevirmen: Çağatay Usta