Duada efdal olan şudur:
Elleri göğüs ya da omuz seviyesine kadar kaldırıp avuçları açık tutmak ve iki el arasında bir mesafe, koymaktır.
Bu mesafe az bile olsa, riayet etmek uygun olur. Duada bir eli diğeri üzerine koymaz. Hava çok soğuk olur da elleri kaldırıp duâ etmek mümkün olmazsa, o takdirde şehadet parmağıyla işarette bulunmak suretiyle duâ yapılır ve bu elleri kaldırıp açmak yerine geçer. Her şeye rağmen duada elleri göğüs hizasına kadar kaldırmak müstehabtır.[37]
Duadan sonra elleri yüze sürmek uygundur. En sahih tesbit de budur. Bu hususta sahih hadîs vârid olmuştur. Eshab-ı Kiramın da duadan sonra ellerini yüzlerine sürdükleri rivayet yoluyla bilinmektedir.[38]
[37] El-Kınye, Eburrecâ, Fetâvâ-yi Hindiyye: 5/318.
[38] El-Gıyasiyye, Eburrecâ, Fetâvâ-yi Hindiyye.