Sandra Cisneros'un Mango Caddesi'ndeki Evi , geleneksel bir roman değil, hepsi küçük bir Hispanik kız olan Esperanza'nın bakış açısından yazılmış kısa parçalarından oluşan bir koleksiyon. Kitap boyunca, Esperanza büyüdükçe, Mango Caddesi'ndeki hayatı boyunca ve dışından çıkan insanlar anlatılıyor. Esperanza yazarlığını, yaşamak zorunda hissettiği hayatı denemek ve kaçmak için kullanıyor ve sonunda Esperanza, onun için bir şeyler değişeceğini umuyor. Hatta, bir gün sokak ve insanlarını değiştirmeye yardım etmek için Mango Caddesi'ne dönebileceğini belirtiyor.
Mango Caddesi'ndeki Ev, kırk dört vinyet içeren, küçük bir kızın büyümek için yaşanın nasıl olduğunu gösteren bir kitaptır. Romanın her yerinde, anlatıcı ve merkezi karakter olan Esperanza Cordero, İspanyolların gelişimine ilişkin gelenek ve kalıplaşmışlıklarla başa çıkmayı öğrenir.
Esperanza öncelikle yaşadığı yerleri bize tanıtmaktadır; hiçbiri standartlarına uygun değildir ve anne ve babasının "geçici" olarak gördüğü şeyleri içermez. Ailesi nihayet (sadece bir daire değil) bir eve taşındıklarında, Esperanza yine hayal kırıklığına uğradı; Güzel bir bahçesiyle ve her zaman istediği büyük pencerelerle süslü ev değil.
Daha sonra annesini, babasını, iki kardeşini ve kız kardeşi Nenny'yi (kendisini sorumlu hissettiği kişileri) kapsayan ailesi ile tanışır. Nasıl arkadaş edinmek istediğinden bahsediyor, fakat hiç birisi yok. Ayrıca adından ne kadar az hoşnut olduğuna ilişkin ayrıntılı bir şekilde ayrıntılara giriyor çünkü hayatını kötü şekilde hallettiğini düşünüyor. Esperanza ismi İngilizce dilinde umut anlamına gelse de, İspanyolca'da üzüntü ve bekleme anlamına gelmektedir. Bu açıklama, okuyucuyu kitabın çoğuna neler geleceğini belirler: genelde mutsuz olan ve daha iyi şeylerin gelmesini bekleyen bir kızın hikayesi.
Esperanza komşularını tanıştırıyor. Bunlar her kesimden insanlar: deli kedi-kadın, hayal kırıklığı yaratan gençler, suçlular, heyecan verici küçük kızlar ve daha fazlası. Esperanza, onu çevreleyen insanları tanımlamak arasında ahlakını ve inançlarını anlatıyor. Mahalleye gelen insanlar genellikle korkuyor (sakinlerin gettoya ya da fakir ve Kafkasya olmadıklarından tehlikeli olduklarına işaret ediyor) ve İspanyol kızlarının aileleri ile ilgilenmesi bekleniyor. Ayrıca, İspanyol babalarının ağır olduğunu ve çocukların (özellikle de kızların) onlardan korktuğunu ima eder.
Ayakkabılarla ilgili bir vignette var, Esperanza, onun kız kardeşi ve yan kapıda taşınan iki kız biraz süslü, yüksek topuklu ayakkabı alıyor. Onlar çok ayakkabı yetiştirilirler. Esperanza'nın ne kadar büyümek istediğine bir göz atabiliriz ancak onlara öpüşmek için bir dolar sunan bir serseri tarafından yaklaşıldıktan sonra kendisi ve diğerleri ayakkabı atıldığında üzülmezler. Burada, okuyucu, Esperanza'nın çağın gelişi hakkındaki farklı ve karmaşık duygularını görüyor; Mango Caddesi'ndeki hayatından uzaklaşmak ve büyümek istemekte fena halde düşünüp düşünmekten korkmaktadır.
Vignette "Kalçalar" da, okuyucu iki tarafı çok net bir şekilde görür. Esperanza aniden bir kadın vücudu geliştiriyor, ancak hâlâ arkadaşlarıyla birlikte çift hollanda'lı ve çocukça kafiye okuyor. Hemen ardından, ilk işini nasıl aldığının bir açıklamasıdır. Yaşlı bir adamın işyerinde öpücük vermeye zorlandı. Bu konuda mutlu değil ve bir erkek karakterin ona son saldırısı değil. Tekrar eden bir tema, onun görüşüne göre, erkeklerin ve erkeklerin kızlara ve kadınlara nasıl saygı duymadığı.
O birkaç aile üyelerinin ölümünü anlatıyor. Onlarla birlikte, Esperanza'nın üzüntü ve suçluluk duygusu görebiliriz. Çok "genç", yüzeysel bir bakışa sahip olmalarına rağmen, insanları derinden ilgilendiriyor gibi görünüyor. Ayrıca, falcısına inandığını da öğrendik. Teyze Lupe öldükten sonra, Esperanza'ya söyledikten kısa bir süre sonra yazmaya devam etmesi gerektiğini söyleyen Esperanza, servetini anlatmaya devam ediyor.
Okuyucu, her biri kendi durumlarına tepki göstererek Esperanza'nın hislerinin resmini çizen daha fazla karaktere tanıtıldı. Annesi, ressam olmadığı için üzgün ve Esperanza'nın başarılı olması için ilham aldığını görüyoruz. Kocası tarafından dövülen bir komşuyla tanışırız ve Esperanza, arkanıza yaslanıp boynuna bir top ve zincir koymayı bekleyeceğini belirtiyor.
Kitabın sonu, Esperanza'nın hikayesini tam bir döneme sokuyor: kendini, hayatında daha çok şey istemeyen çirkin bir kızı olarak düşünmeye geri döndü. Ancak, "kendi sessiz savaşıma başladım" diyor; kabul etmediği şeyleri değiştirmeyi planlıyor, yetersiz gibi hissetmek, "sadece aşağı bir kız" saymak ve erkeklerin kendisinden beklediği şekilde yaşamak gibi. Babasının veya başkasının değil, kendisinin olduğu bir eve sahip olmasına karar verir. Kendi aramaları gereken bir şey var.