Bir cümle okudum. Bir öğreti belki de.. Bir padişahın , şehzadelik döneminde aldığı eğitimlerden arda kalan adeta bir yönetim felsefesi dersi.
“Yazı” hafızanın kağıda yansımasıdır diye başlayan ve hafızası iyi olmayan bir insanın yazdığı yazıdan , bir hayır gelmeyeceğinden bahseden bir “Hat Ustası” öğüdü.
Hat işiyle uğraşan bir insana, el yazısı ile kağıtlara bir dolu şeyler karalayan “içi insan , dışı hayat yazarı” olanlara müthiş bir ışık bu sözler.
Harfin Belini Bükmek
Bir harfin belini bükersen, bil ki senin belin bükülür! Onunla da kalmaz, cümle alemin belini bükersin. Sadece bir harf bu, ne çıkar ki? dediğinde işte o zaman kaybetmeye başlarsın.
Şöyle diyor Usta ;
“Bir defa, hayatta bir defa kaytarmaya ve yanlışı doğru görmeye başladın mı, ne o yazıdan hayır gelir, ne de o hayattan. Sen ki, şehzadesin. Cihan sultanı oğlusun. Üstüne saltanata ve halkını, askerini yönetmeye talipsin. Senin hafızan herkesten iyi olmalı, senin harflerin herkesinkinden daha fazla hakikatin peşinde koşmalı.”
Kendini, aileni, şirketleri, holdingleri, ülkeyi yönetmek değil esas olan! Esas olan bir harfin(!) belini bükmemek. Ya da bükmemek için nasıl olması gerektiğini unutmamak. Yanlışı bir defa bile doğru olarak görmemek.
Görmeye başlarsan mı? İşte ondan sonrası felaket..