7-Cumhuriyet Dönemi:(2)
II.Dünya Savaşı’ndan sonra yaşanan soğuk savaş döneminde, dünya iki kutba ayrıldı.
Başta ABD ve Batılı diğer ülkelerin bloku olan Batı Liberal-Kapitalist Bloku ve SSCB’nin (Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler birliği) başını çektiği Doğu bloku. Ruslar Alaska dışında denizaşırı sömürgecilikten çok, çevresindeki Ortodoks Hıristiyanların hamisi rolünde genişleme ve Slav hâkimiyeti ve etki alanını genişletmeye çalışmıştır. Bunun dışında komşuları olan Hristiyan olmayan Müslüman, Kırım, Kafkas ülkeleri ve Batı Türkistan’ı istila etmiştir. Zaman zaman Anadolu’yu istila etmeye de çalışmıştır.
Kapitalist Batılı Emperyalist ülkelerin sömürgesi durumundaki ülkelerde etkinliğini Marksist- Leninist ideoloji ihracı ile sağlama peşine düşmüştür. Rusya’daki “Bolşevik Ekim 1917 İhtilali” ile kurulun Marksist düzen, düşüncesi kapitalist sömürüye karşı olan kesimlerin kendilerini meşrulaştırma, SSCB’ den eğitim, silah ve mali destek almalarını sağlamıştır.
Sömürge ülkelerinde Marksist-Leninist Sosyalist sol düşünceli “halk kurtuluş örgütleri” ve bu örgütlerin “halk kurtuluş ordusu” adlı silahlı birimleri kurulmaya ve gerilla savaşları, Marksist darbeler yapılarak Rus yanlısı rejimler kurulmaya başlandı. 1948 yılında Mao’nun Çin’de yaptığı Marksist devrimle komünist Çin halk Cumhuriyeti kuruldu ve Çin rejimi de Marksist Maoist ideolojiyi ihraç etmeye ve dünyaya bu yolla açılmaya başladı. Marksist ideoloji tüm dünya ülkelerinde taraftar toplamaya başladı. Her ülkede sağ-sol kutuplaşma ve çatışmaları, işçi, öğrenci olayları başladı. Liberal ülkelerde de insanların sağ-sol cephelerde kamplaşmalar meydana geldi. Her kesim kendi Sivil Toplum örgütlerini oluşturmaya başladı. “Solcu olmak, çağdaş, aydın ve ilerici olmak demek” algısı adeta moda haline geldi. Onlara göre, solcular ilerici, diğerleri gerici ve faşist idi. Dünyadaki doğal, sosyal gelişme olarak inanılan sol ve sosyalist toplumsal evrim kaçınılmazdı ve karşı koymak faydasız bir çaba idi. Bu düşünce akımları ülkemizi de etkisi altına aldı. 1960’lardan sonra CHP “ortanın solu” olarak kendisini tanımlamaya konumlandırmaya başladı ve sol cephede yer aldı. Türkiye’deki sol ve sosyalist hareketlerin menbağı, odağı, hamisi örgütleyicisi, destekleyicisi artık CHP idi. Ülkede sağ-sol kutuplaşma camilere kadar indi. Cumhuriyet Türkiye’sinin her türlü kaynağını kullanmış, aristokratlaşmış, semirmiş diğer insanlara fırsat tanımamış, devletin; yasama, yürütme (Tek partili dönemde) yargı, maliye, diplomasi, askeriye, üniversite, basın-yayın gibi önemli kurumlarını kendi kadrolarını doldurarak rejim üzerinde üst düzey bürokratları ile etkinliğini tartışmasız kılan, Laik ve ulusalcı CHP diğer aşırı sol Marksist-Leninist ve hatta bölücü sol Marksist ulusalcı örgütlerin de “taşıyıcı anne”liğini yapmıştır. Bu siyasi görüş, adı “halk partisi” olmasına rağmen halktan kopuk, onun değerlerine saygılı olmayan ancak devlet erklerindeki bürokratik ve oligarşik elit ve aristokratlardan destek görmüş, darbe destekçisi bir oluşuma dönüşmüştür. Müslüman Türk ve diğer Müslüman Türkiye toplumlarının değerlerine karşı, fakat CHP sayesinde rejimden azami faydalanan her türlü ve dereceden sol yapılanmalar, kurdukları Marksist-devrimci örgütlerde kendilerini ifade etme ve eylem ve terör faaliyetlerini yapma fırsatını yakalamışlardır. Türkiye üniversiteleri, solcu yöneticileri marifetiyle ilim yuvası olmaktan çıkarılmış sol ve terörist örgütlerin karargâhı haline getirilmiştir. Üniversitelerde örgütlenen Marksist sol devrimci öğrenciler devrimci solcu üniversite yönetimleri ve solcu öğretim üyelerinin teşvik ve yardımları ile planladıkları eylemleri uygulamaya başlamışlardır. 1970’ li yıllara gelindiğinde yasal zeminde yapılan demokratik eylemler yavaş yavaş terörize olmaya, ateşli silahlar, bombalar kullanılmaya karşıt görüşlü öğrenciler arasında silahlı ve ölümlü çatışmalar çıkmaya başlamıştır. Devrimci militanlar, adam kaçırmaya, banka soymaya, okulları, fabrikaları kundaklamaya, ateşe vermeye, kamu mallarını tahrip etmeye, terör estirmeye başlamışlardır. Önceleri Fikir Kulüpleri, Dev-Genç gibi her türlü sol, sosyalist, Marksist-Komünist ve Marksist etnik ırkçı-mezhepçi oluşumları da rahminde barındıran ortak bünyesinde taşıyan, sol-devrimci örgütler 1970’den sonra ideolojik fraksiyonlara, kliklere ayrılmaya bölünmeye başlamışlardır. Her fraksiyon kendi devrimci örgütlerini kurmaya ve teşkilatlanmaya başlamıştır. Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşu ile tesis edilen ulusalcı laik Kemalist ideolojinin, rejim yanlısı yönetimleri tarafından totaliter, tavizsiz uygulamalar bu sosyal sonucun doğmasına zemin hazırlamış ve en önemli sebebi teşkil etmiştir. Hiç bir Kürt medresesinden Kürtçü yetişmemiş ancak Cumhuriyet dönemi Üniversiteleri, Laik ve ulusalcı İslam karşıtı eğitimiyle her türlü, muzır, ırkçı-ulusalcı, ateist fikirlerin üretildiği imalathaneler halini almıştır. Toplumları bir arada tutan unsur onların kimlikleridir. Bu kimlikler, yaratılıştan-fıtraten-, ya da sonradan kazanılır. Bu kimlikleri en genelden özele doğu bir hiyerarşik sıralama yaparsak:
1-İnsan kimliği
2-Dini kimlik
3-Irki (Etnik) kimlik
4-Aşiret, Boy, Oba
5-Soy sop… gibi daha sıralayabileceğimiz kimliklerin var olduğunu, en sonunda da kişinin ferdi kimliğini görürüz. Bütün kimlikler birer gerçekliktir, inkarı, yok edilmesi aşağılanması gerekmez bir haksızlıktır. Kişinin kimliğini sevmesi onu sahiplenmesi en doğal durum ve haktır. Bu kimliklerden Dini kimlik zayıfladığında veya yok edildiğinde, toplumlar üzerindeki birleştirici ve kardaşlık etkisi azalır ve yok olur. Onun yerine onun altındaki sırada yer alan Irki kimlik ikame eder ve öne çıkar. Bu durumdaki toplumlarda artık insanları birbirine ırki (etnik) kimlik bağlamaya başlar. Diğer üst kimliklerin sağladığı bağlar çözülmeye başlar. Türkiye’deki laik-ulusalcı rejim uygulaması dini kimliği törpüleyerek çözülme zeminini hazırlamış ve hızlandırmıştır. Yaşananlar bir sonuçtur.
Sol gruplar önceleri; biri, Marksist-Leninist SSCB yanlısı ve beslemesi bir grup, diğeri Marksist-Maoist gruplar olarak iki ana kola ayrılmışlar, daha sonra onlarca alt kollara ve fraksiyonlara bölünmüşlerdir. İşte bu devrimci sol Marksist-Leninist-Maocu milliyet tanımayan örgütlerin rahminde gelişmesini tamamlamış Marksist-Leninist-Maoist Kürtçü bölücü örgüt Kürdistan İşçi Partisi (Partiya Karkeren Kurdistan) PKK adı ile doğmuştur. Diğer devrimci Marksist-Leninist Ateist terör örgütlerinden ayrılan Marksist-Leninist Kürtçü ve Mezhepçi fraksiyon örgütü PKK, 1974 yılında Abdullah Öcalan öncülüğünde kurulmuştur. Yasadışı silahlı terör örgütü PKK’nın amacı; Kürtlerin de yaşadığı, Türkiye'nin doğu ve güneydoğusu, Irak'ın kuzeyi, Suriye'nin kuzeydoğusu ve İran'ın kuzeybatısındaki bölgede, bağımsız Marksist-Leninist sosyalist bir Kürt devleti kurmaktır.
1980’li yılların başından itibaren, Türkiye’nin Doğu ve Güneydoğusunda güvenlik güçlerine ve çeşitli sebeplerle bölgedeki Müslüman Kürt sivillere karşı silahlı terör faaliyetlerine başlamıştır.Bu baskı ve taciz sonucu bölgeden Türkiye’nin Güney ve Batı illerine yoğun bir göç başlamıştır. Köy ve mezraların bir kısmı boşalmıştır. Mesela; 1980 yılı başlarında bizim yaşadığımız Hatay, Adana, Mersin bölgelerine Güneydoğudan yoğun olarak gelen Kürt göçmen vatandaşlara; “Niçin göç ediyorsunuz?” diye sorduğumuzda %90’ı “Apodan kaçıyoruz” cevabını ermiştir. Doğu ve Güneydoğuda yaşayan vatandaşlarımızın İslami duyarlılıkları batı illerinden daha fazladır. Göç ettikleri Batı illerinde orada yaşayan Türk vatandaşlardan tepki ve reddedilme gibi bir tavırla karşılaşmayıp hep kabullenilmişler, etnik kökenlerinden dolayı diğer ülkelerde olduğu gibi dışlanmamışlardır. Toplumumuzun İslami kimliği, bu sosyal entegrasyonu ve kardeşliği sağlayan en önemli faktör olmuştur.
Doğu-Güneydoğu’da yaşayan ve Batı illerine göç eden Kürt vatandaşlarımız önceleri İslami hassasiyeti olan Milli Görüş Partilerine yoğun destek vermiştir. Devletin yargı ve önemli kademelerindeki oligarşik bürokratlar ve onların destekçisi Laik Sol ve Marksist siyasi partiler, STK, basın ve üniversitelerdeki aynı görüşü paylaşan öğretim üyeleri ve yöneticilerinin ve dış mahfillerin desteği ile Milli Görüş parti, lider ve yöneticilerine karşı anti demokratik, gayri hukuki, gayri-ahlaki maddi manevi her koldan saldırılar, operasyonlar, tutuklamalar, parti kapatmalar, partinin bölünmesi ve darbeler yapılarak Milli Görüş’ün siyasi etkinliği aşağı çekilmiştir. Doğu ve Güneydoğu’da barış ve kardeşliğin teminatı olan Milli Görüş’ten boşalan alanlara PKK ve onun siyasi yapılanmaları hakim olmuştur. PKK, Batıya göçen Kürt kökenli vatandaşlar nezdinde de taban oluşturmaya başlayıp, eylemlerini Batı illerine de taşımaya başlamıştır.
PKK’nın ortaya çıkması ile ASALA Ermeni terör örgütü, eylemlerine son vermiş bu görev PKK’ya devredilmiştir. Endülüs’te (İspanya) Müslüman bırakmadıkları gibi Türkiye’de de Müslüman bırakmamayı amaçlamış Batılı ve siyonist mahfiller ve yerli işbirlikçileri, PKK’ya her türlü desteği vermişlerdir. SSCB’nin çökmesi ile PKK daha fazla siyasallaşma hamleleri başlatmış önceleri SHP,CHP listelerinden seçimlere katılarak Meclise girmiş, daha sonra siyasi parti kuruluşlarını artırarak bağımsız aday olup seçildikten sonra PKK uzantısı siyasi partilerine geçmişlerdir.
PKK örgütü, Kadek, Kongre-Gel isimlerini de kullanmıştır. PKK; Avrupa Birliği, ABD, Birleşmiş Milletler ve NATO ve bölgedeki Türkiye, Suriye, Irak, İran gibi birçok ülke ve uluslararası kuruluş tarafından terör örgütü olarak kabul edilmiştir. Ayrıca; ABD'nin uyuşturucu kaçakçıları listesinde yer almaktadır. T.C. Emniyet Genel Müdürlüğünün yayınladığı "Türkiye'de hâlen faaliyetlerine devam eden başlıca terör örgütleri" listesinde "PKK/KONGRA-GEL" adıyla yer almıştır. PKK Türkiye’de ve yurtdışındaki Sol ve Marksist-Leninist, Maoist örgütlerce de desteklenmiş onlarla eylem birliği yapmıştır. Mesela Maocu-Ulusalcı Doğu Perinçek ve örgütü PKK’yı hep desteklemiş, Hafız ESAD, PKK’ya Bekaa Vadisinde üs verip, PKK militanlarının eğitim üssünü Doğu PERİNCEK ziyaret etmiş, Apo ve militanlarının oluşturduğu tören kıtası tarafından karşılanmıştır.
PKK ve destekçileri öncelikle Türklerle Kürtleri birbirine bağlayan İslam inancını Müslüman Kürtlerin hafızasından silmeyi amaçlamaktadır. Bunun yerine başka dinleri; Mecusilik, Hıristiyanlık ve Museviliği yerleştirmeye çalışmaktadır. Bunu başardığı oranda daha çok halk tabanına ineceğini hesap etmektedir. Bunun için Müslüman Kürtlerin amansız düşmanıdır ve onların asla temsilcisi değildir. Kendi ideolojisini kabul etmeyen Kürtleri yok etmeyi amaçlamıştır. Onun için Müslüman kürde hayat hakkı tanımamak en önemli stratejilerden biridir.
PKK Müslüman Kürt vatandaşların, Müslüman Türklerle olan en önemli bağı ve ortak kimliği olan İslam’ı “Birinci tehdit” kabul etmekte, Kürtleri İslam’dan ayırmak istemektedir. Türkiye’deki mevcut rejim ve eğitim sistemi de, Anadolu’nun Müslüman gençlerini inancından koparmaya yönelik eğitim yaparak PKK ile Laik ve İslam dışı inançta ortaklık sergilemiştir!
PKK, Kürtlere İslam dışı bir kimlik önermektedir.
Kürtler ve Türkler ile ülkemizdeki diğer Müslüman topluluklar Müslüman kaldıkça, beraberliklerini kimse bozamayacaktır. İslam’dan ayrıldıkları oranda aralarındaki kardeşlik bağı ve barış yok olacaktır. Bu önlenmezse Türkler, Kürtler ve Türkiye için en önemli sorun ve huzursuzluk kaynağı olmaya devam edecektir. Allah (c.c) Müslümanların birlik- beraberlik ve kardeşliğini korusun. (Amin)