We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Kubilay daha çok güzel sanatların hamisiyken Cengiz Han'ın bir istilacı olduğu izlenimine kapılmıştım; ancak Wikipedia'yı okurken, esas olarak Moğol tahtı ve Çin'in birleşmesi için yaptığı kampanyalardan bahseder.
Gerçekten dünya kültürüne önemli ölçüde katkıda bulundu mu ve eğer öyleyse hangi yollarla?
Kubilay Han'ın kültür için yaptığı en önemli şey, Cengiz'in fethettiklerini yönetmeye çalışan Yuan Hanedanlığı'nı kurmaktı. Doğu ve batı arasında ticareti başlatmış, fikirleri ve kültürü çapraz tozlaştırmıştır. Özellikle Çin'de, bu, resim, hat ve şiir gibi sanatta ilerlemelerle sonuçlandı ve İran sanatına benzer yeni bir disiplinde birleştirildi ve şiir de benzer şekilde batı enstrümanlarıyla birlikte zaju ve sanqu'da tiyatroya tanıtıldı.
Kişi Moğolistan daha önce savaşlar ve tutarsız tarifeler nedeniyle zayıflamış olan tüm İpek Yolu'nu hemen hemen yeniden kurdu.
Marco Polo'nun kültürel etkisi, Marco Polo'nun Asya yolculuğunun en yüksek noktası olarak ziyaret ettiği söylenen Kubilay Han ile güçlü bir şekilde bağlantılıdır.
Moğolların hayatlarına ve hıyarcıklı vebaya maruz kalmış olabilecekleri, belki de uluslararası ticaret ve küreselleşmede atılan uzun bir adımla dengeleniyor; ya da en azından bu şekilde hızlandırılmıştır.
İki kelimeyle, Marco Polo.
Bu, amcası babasıyla Kubilay Han'ın Çin'ine seyahat eden genç bir Venedikliydi. Orta yaşlarında Venedik'e döndüğünde, Venediklilere ve diğerlerine deniz ve ticaret çabalarında yardımcı olan kağıt para, astronomi ve navigasyondaki Çin "uygulamalarını" ve Avrupa ile Avrupa arasındaki kara yollarının daha doğru haritalarını geri getirdi. Çin. Polo bazen, İtalyan spagetti için Çin eriştesi gibi kültürel etkileri geri getirmesiyle tanınır, ancak bu daha az belgelenmiştir.
Kubilay Han ayrıca yaklaşık 100 yıl süren Yuan Hanedanlığı'nı kurdu ve ilk yirmi küsur en barışçıl ve karlı yılı boyunca ona hükmetti. Saltanatı sırasında gemi ve kanal inşasını ve genel olarak ticareti, özellikle de iç ticareti geliştirdi. Yuan Hanedanlığı döneminde seramik sanatı (porselen) de yeni bir zirve yaptı.
Yuan Hanedanlığı'nın Kuruluşu
Kubilay, 1251 civarında Möngke Han'ın lütfuyla Çin topraklarının kontrolünü ele geçirdikten sonra, bu geniş bölgeler üzerinde daha sıkı bir hakimiyet kurmaya çalıştı. Rakip hanedanlar Çin topraklarında belirdi ve Kubilay'ın yönetimi için tartışmalı bir siyasi arka plan oluşturdu. En büyük engeli güneydeki güçlü Song hanedanıydı. 1259'da Wonjong adında bir rehine kukla lideri Kore'ye yerleştirerek kuzey bölgelerine istikrar kazandırdı. Aynı yıl Möngke'nin ölümü ve ardından gelen iç savaştan sonra Kublai, Büyük Han ve Möngke'nin halefi olarak adlandırıldı. Bu yeni güçlü konum, Kubilay'ın batı hanlıkları arasındaki ayaklanmaları ve savaşları denetlemesine ve yöneticilere (genellikle aile üyelerine) bu bölgeleri denetlemesinde yardımcı olmasına izin verdi. Bununla birlikte, doğudaki zayıf kontrolü, kaynaklarının çoğunu işgal etti.
1271'de, geniş ve değişken Çin tebaası ve uzak bölgeler üzerindeki gücünü pekiştirmeye devam ederken Kubilay Han, hanlığının adını Yuan Hanedanı olarak değiştirdi. Yeni adlandırılan hanedanı, büyük güney merkezi Xiangyang'ın 1273'te beş yıllık mücadeleden sonra Moğol kuvvetlerine düşmesinden sonra başarılı oldu. Kubilay için yapbozun son parçası, Güney Çin'deki Song Hanedanlığı'nın fethiydi. Sonunda bu rağbet gören güney bölgesini 1276'da aldı ve son Song imparatoru, yıllarca süren maliyetli savaşlardan sonra 1279'da öldü. Bu başarı ile Moğollar, tüm Çin topraklarını fetheden ilk Çinli olmayan halk oldular. Kubilay, karargahını daha sonra modern Pekin şehri olacak olan Dadu'ya taşıdı. Bir başkent kurması, onu Çin kültürüne çok yakın olmakla suçlayan birçok Moğol için tartışmalı bir hamle oldu. Bununla birlikte, Yuan Hanedanlığı genellikle batı Moğol hakimiyetindeki bölgelerin geri kalanından bağımsız bir hanlık olarak işlev gördü.
Yuan Hanedanlığı yaklaşık 1292. Bu hanlığın büyüklüğü, geniş askeri desteğe ihtiyaç duyuyordu ve nüfusu etkisi altında tutmak için Moğol hazinesini sık sık zorladı.
KÜLTÜR - SANAT - TARİH
Kubilay Han (23 Eylül 1215 – 18 Şubat 1294), doğdu ve aynı zamanda tapınak adı Shizu olarak da bilinir, Moğol İmparatorluğu'nun beşinci Kağanı (Büyük Han) idi, 1260'tan 1294'e kadar hüküm sürdü, ancak sadece M.Ö. nominal olarak imparatorluğun bölünmesi nedeniyle. Ayrıca 1271'de bir fetih hanedanı olarak Çin'de Yuan hanedanını kurdu ve 1294'teki ölümüne kadar ilk Yuan imparatoru olarak hüküm sürdü.
Kubilay, Tolui'nin dördüncü oğlu (Sorghaghtani Beki ile ikinci oğlu) ve Cengiz Han'ın torunuydu. 1260 yılında ağabeyi Möngke'nin yerine Kağan olarak geçti, ancak 1264'e kadar süren Toluid İç Savaşı'nda küçük kardeşi Ariq Böke'yi yenmek zorunda kaldı. Bu olay imparatorlukta parçalanmanın başlangıcı oldu. Kubilay'ın gerçek gücü Çin ve Moğolistan ile sınırlıydı, ancak Kağan olarak hala İlhanlı'da ve önemli ölçüde daha az derecede Altın Orda'da etkisi vardı. O zamanlar Moğol İmparatorluğu'nu bir bütün olarak sayarsak, onun krallığı Pasifik'ten Karadeniz'e, Sibirya'dan günümüz Afganistan'ına kadar -dünyanın yerleşik kara alanının beşte biri- kadar uzanıyordu.
1271 yılında Kubilay, bugünkü Moğolistan, Çin, Kore ve bazı komşu bölgelere hükmeden Yuan hanedanını kurdu ve Çin İmparatoru rolünü üstlendi. 1279'da Yuan kuvvetleri, Güney Song hanedanının son direnişini yenmişti ve Kublai, tüm Çin'i fetheden ilk yerli olmayan İmparator oldu.
Kubilay, Tolui'nin dördüncü oğlu ve Sorghaghtani Beki ile ikinci oğluydu. Büyükbabası Cengiz Han'ın tavsiye ettiği gibi, Sorghaghtani oğlunun hemşiresi olarak Kubilay'ın daha sonra çok onurlandırdığı bir Budist Tangut kadınını seçti. Harezm İmparatorluğu'nun fethinden sonra evine giden Cengiz Han, torunları Möngke ve Kublai'ye 1224'te Ili Nehri yakınında ilk avlarından sonra bir tören düzenledi.[9] Kubilay dokuz yaşındaydı ve en büyük erkek kardeşiyle birlikte bir tavşan ve bir antilop öldürdü. Büyükbabası, bir Moğol geleneğine uygun olarak Kubilay'ın orta parmağına öldürülen hayvanlardan yağ sürdü.
Moğol Savaşı'ndan sonra, 1236'da Ögedei, 1232'de ölen Tolui'nin ailesine Hebei Eyaletini (80.000 haneye bağlı) verdi. Kublai, 10.000 hanelik kendi mülkünü aldı. Deneyimsiz olduğu için Kubilay yerel yetkililerin dizginlerini serbest bıraktı. Yetkilileri arasındaki yolsuzluk ve agresif vergilendirme, çok sayıda Çinli köylünün kaçmasına neden oldu ve bu da vergi gelirlerinde düşüşe neden oldu. Kubilay hızla Hebei'deki dairesine geldi ve reformlar emretti. Sorghaghtani kendisine yardım etmesi için yeni görevliler gönderdi ve vergi kanunları revize edildi. Bu çabalar sayesinde kaçanların çoğu geri döndü.
Kubilay Han'ın erken yaşamının en belirgin ve tartışmasız en etkili bileşeni, çalışması ve çağdaş Çin kültürüne olan güçlü çekiciliğiydi. Kubilay, Kuzey Çin'in önde gelen Budist keşişlerinden Haiyun'u Moğolistan'daki ordusuna davet etti. 1242'de Karakurum'da Haiyun ile tanıştığında Kubilay ona Budizm felsefesini sordu. Haiyun, Kubilay'ın 1243 doğumlu oğlu Zhenjin (İngilizce'de Gerçek Altın) adını verdi. Haiyun ayrıca Kublai'yi eski Taocu ve şimdi Budist keşiş Liu Bingzhong ile tanıştırdı. Liu bir ressam, hattat, şair ve matematikçiydi ve Haiyun modern Pekin'deki tapınağına döndüğünde Kubilay'ın danışmanı oldu. Kubilay kısa süre sonra Shanxi bilgini Zhao Bi'yi maiyetine ekledi. Kubilay, yerel ve emperyal çıkarları, Moğol ve Türkleri dengelemeye hevesli olduğu için diğer milletlerden insanları da istihdam etti.
1251'de Kubilay'ın en büyük kardeşi Möngke Moğol İmparatorluğu'nun Hanı oldu ve Harezmi Mahmud Yalavach ve Kublai Çin'e gönderildi. Kubilay, Kuzey Çin'in genel valiliğini aldı ve ordosunu İç Moğolistan'ın merkezine taşıdı. Başkan yardımcısı olduğu yıllarda Kublai, topraklarını iyi yönetti, Henan'ın tarımsal üretimini artırdı ve Xi'an'ı aldıktan sonra sosyal refah harcamalarını artırdı. Bu eylemler Çinli savaş ağalarından büyük beğeni topladı ve Yuan Hanedanlığı'nın inşası için gerekliydi. 1252'de Kublai, Çinli ortakları tarafından asla çok değer verilmeyen Mahmud Yalavach'ı, bir yargı denetimi sırasında şüphelileri süvarice infaz etmesi nedeniyle eleştirdi ve Zhao Bi, tahta karşı küstah tavrı nedeniyle ona saldırdı. Möngke, Çinli Konfüçyüs eğitimli yetkililerin direnişiyle karşılaşan Mahmud Yalavach'ı görevden aldı.
1253'te Kubilay'a 云南'ye saldırması emredildi ve Dali Krallığı'ndan teslim olmasını istedi. İktidardaki Gao ailesi Moğol elçilerine direndi ve onları öldürdü. Moğollar kuvvetlerini üçe böldüler. Bir kanat doğuya, Siçuan havzasına doğru gidiyordu. Subutai'nin oğlu Uryankhadai'nin komutasındaki ikinci kol, batı Sichuan dağlarına doğru zorlu bir yol izledi. Kubilay otlakların üzerinden güneye gitti ve ilk sütunla buluştu. Uryankhadai kuzeyden göl kıyısı boyunca seyahat ederken, Kubilay Dali'nin başkentini aldı ve büyükelçilerinin öldürülmesine rağmen sakinleri bağışladı. Dali'nin son kralı Duan Xingzhi, Möngke Khan tarafından ilk yerel hükümdar olarak atandı Duan, orada bir barış komisyonunun görevlendirilmesini kabul etti. Kubilay'ın ayrılmasından sonra bazı gruplar arasında huzursuzluk çıktı. 1255 ve 1256'da, Duan Xingzhi mahkemeye sunuldu ve burada Yuan İmparatoru Xienzhong Mengu'ya Yunnan haritaları ve henüz teslim olmayan kabilelerin yenilgisiyle ilgili tavsiyeler sundu. Duan daha sonra Moğol ordusu için rehber ve öncü olarak hizmet etmek için önemli bir orduya liderlik etti. 1256'nın sonunda Uryankhadai, Yunnan'ı tamamen pasifize etmişti.
Kubilay, Tibetli keşişlerin şifacı olarak yeteneklerinden etkilendi. 1253'te Sakya tarikatından Droön Chögyal Phagpa'yı maiyetine üye yaptı. Phagpa, Kubilay'a ve karısı Chabi'ye (Chabui), Tantrik bir Budist inisiyasyonu bahşeder. Kubilay, 1254 yılında Budist Uygur Lian Xixian'ı (1231) pasifleştirme komisyonunun başına atadı. Kubilay'ın başarısını kıskanan bazı yetkililer, Kubilay'ın kendisini aştığını ve Möngke'nin başkenti Karakurum ile rekabet ederek kendi imparatorluğuna sahip olmayı hayal ettiğini söyledi. (Хархорум). Büyük Han Möngke, 1257'de Kubilay'ın yetkililerini denetlemek için Alamdar (Ariq Böke'nin yakın arkadaşı ve Kuzey Çin'deki valisi) ve Liu Taiping adlı iki vergi müfettişi gönderdi. ve Kubilay'ın yeni barış komisyonu kaldırıldı. Kubilay, eşleriyle birlikte iki kişilik bir elçilik gönderdi ve daha sonra, küçük erkek kardeşini alenen bağışlayan ve onunla uzlaşan Möngke'ye şahsen başvurdu.
Taocular zenginlik ve statülerini Budist tapınaklarını ele geçirerek elde etmişlerdi. Möngke defalarca Taoistlerin Budizm'i aşağılamalarına son vermelerini istedi ve Kublai'ye kendi topraklarında Taoistler ve Budistler arasındaki dinsel çekişmeyi sona erdirmesini emretti. Kublai, 1258'in başlarında Taocu ve Budist liderlerin bir konferansını aradı. Konferansta, Taocu iddia resmen reddedildi ve Kublai, 237 Taocu tapınağı zorla Budizm'e dönüştürdü ve Taocu metinlerin tüm kopyalarını yok etti. Kubilay Han ve Yuan hanedanı açıkça Budizm'i tercih ederken, Çağatay Hanlığı, Altın Orda ve İlhanlı'daki muadilleri daha sonra tarihin çeşitli zamanlarında İslam'a dönüştüler. halefi İslam'a geçmedi).
1258'de Möngke, Kublai'yi Doğu Ordusu'nun komutasına verdi ve onu Sichuan'a yapılacak bir saldırıya yardım etmesi için çağırdı. Gut hastalığından muzdarip olduğu için Kublai'nin evde kalmasına izin verildi, ancak yine de Möngke'ye yardım etmek için taşındı. Kublai 1259'da gelmeden önce, Möngke'nin öldüğü haberi ona ulaştı. Kubilay, kardeşinin ölümünü gizli tutmaya karar verdi ve Yangtze Nehri yakınlarındaki Wuhan'a saldırmaya devam etti. Kubilay'ın kuvveti Wuchang'ı kuşatırken, Uryankhadai ona katıldı. Song Hanedanlığı bakanı Jia Sidao, şartlar önermek için gizlice Kublai'ye yaklaştı. Eyaletler arasındaki sınır olarak Yangtze Nehri'ne Moğol anlaşması karşılığında yıllık 200.000 tael gümüş ve 200.000 cıvata ipek haraç teklif etti. Kubilay ilk başta reddetti, ancak daha sonra Jia Sidao ile bir barış anlaşmasına vardı.
(kaynak)
Kubilay Han ve halefleri altındaki değişiklikler
Kubilay Han'ın 1260'taki yükselişi, Moğol hükümet uygulamasında kesin bir değişiklik oldu. Kubilay, Moğol hükümetinin merkezini Moğolistan'daki Karakurum'dan İç Moğolistan'daki günümüz Dolun yakınlarındaki Shangdu'ya (“Yukarı Başkent”) taşıdı. 1267'de resmi başkent Zhongdu'ya transfer edildi, burada Kublai, tamamlanmadan önce Dadu ("Büyük Başkent") olarak yeniden adlandırılan büyük saraylar ve resmi mahallelerle dolu yeni bir duvarlı şehrin inşasını emretti. Türkleştirilmiş adı Cambaluc (Khan-balik, “Hanın Kasabası”) altında, başkent Asya ve hatta Avrupa'da tanındı. Ancak, göçebe geleneklerine sadık kalarak Moğol sarayı, yazın Shangdu ve kışın Dadu olmak üzere bu iki konut arasında hareket etmeye devam etti. Dadu'nun merkezi bürokrasinin merkezi olarak kurulmasıyla Moğolistan ve Karakurum artık Moğol imparatorluğunun merkezi olarak kalmadı. Moğolistan, göçebe bir yaşam tarzının devam ettiği ve sarayın artan Çinleşmesinden memnun olmayan Moğol soylularının defalarca isyanlara karıştığı kuzey sınır ülkesi statüsüne geri dönmeye başladı.
1260'tan önce bile etrafını ünlü Buddho-Daoist Liu Bingzhong ve birkaç eski Jin bilgin yetkilisi gibi Çinli danışmanlarla çevirmiş olan Kublai, hâlâ diğer Moğol egemenliklerinin sözde efendisiydi.ulus) Asya'da. Ancak o zamana kadar Çinli maiyeti onu geleneksel bir Çin imparatoru rolünü kabul etmeye ikna etmişti. 1271'de Çin egemenliğine bir Çin hanedanı adı verilen Da Yuan, "Büyük Köken" verildiğinde belirleyici bir adım atıldı. Bundan önce Moğol devletinin Çince adı Da Chao ("Büyük Hanedan") idi ve yaklaşık 1217'de tanıtıldı. Bu Moğol adı Yeke Mongghol Ulus'un ("Büyük Moğol Milleti") Cengiz Han tarafından 1206'da kabul edilmiş bir çevirisiydi. Ancak isim, Çin geleneklerinden bir ayrılmaydı. Daha önceki tüm Çin hanedanları, antik feodal devletler veya coğrafi terimler için isimlendirildi, hatta Khitan ve Juchen, devletlerini Liao (Mançurya'daki Liao Nehri için) ve Jin ("Altın", Mançurya'daki bir nehir için) olarak adlandırarak bu geleneği takip ettiler. Bu anlama gelen bir Juchen adı). Yuan, Wang Mang'ın Xin hanedanını (MS 9-25) kurmasından bu yana bir Çin hanedanının coğrafi olmayan ilk adıydı.
1260'larda Çin imparatorluğunun merkezi bürokrasisi ve yerel yönetimi, Jin devleti tarafından getirilen bazı değişikliklerle Çin çizgisinde yeniden şekillendirildi. Merkez Sekreterliği, geleneksel altı maliye bakanlığı, savaş, memurlar, törenler, cezalar ve bayındırlık işleri gibi uzmanlaşmış kurumlarla en önemli sivil otorite olarak kaldı. Shumiyuan (Askeri Konsey), önceki hanedanlardan miras kalan bir başka kurumdu. Bir Yushitai (Sansür) başlangıçta imparatora karşı protestolar ve politikaların eleştirisi için yaratıldı, ancak giderek mahkemenin kendisinin bir aracı ve bürokrasinin diğer üyelerini ortadan kaldırmak için bir araç haline geldi. Temelde bölgesel bölünmeler Çin modellerini izledi, ancak yerel bağımsızlık derecesi Song'a göre çok daha küçüktü, eyalet yönetimleri aslında Merkez Sekreterliğin şubeleriydi. Çin'deki çeşitli eyalet yönetimlerinin yapıları, Merkez Sekreterliğin daha küçük kopyalarıydı. Çin kaynaklarına göre, 1260-61'de Merkez Sekreterlik'teki alt kademeler çoğunlukla Çinlilerdi, ancak yüksek makamlar, geleneksel Çince adları olsa bile, Çinli olmayanlara ayrılmıştı. Şaşırtıcı bir şekilde, Kubilay Han'ın yüksek idari pozisyonlarda birkaç Moğol vardı, görünüşe göre bazı kabile liderlerinden şüpheleniyordu, mutlak yabancıları tercih etti. Askeri alan, Çin ve yerli yaşam biçimleri arasında bir sentez elde etme girişimlerinden en az etkilendi, orada Moğol aristokrasisi üstün kaldı.
Yuan hükümeti içinde istikrarlı bir yönetim sağlamak için çok fazla düşmanca sosyal ve etnik grup vardı. Geleneksel Çin değer sistemi büyük ölçüde ortadan kalkmıştı ve yerini hiçbir siyasi etik almamıştı. Kişiselleştirilmiş sadakat hükümdara odaklanırken, nökör ilişkiler, heterojen yönetici grubu istikrarlı bir yapı halinde birleştirmek için yeterli değildi. Bu dengesiz hükümet sistemi, ancak zayıf veya beceriksiz bir imparatorun altındaki güçlü bir hükümdar altında işleyebilirdi, parçalanma kesindi ve verimlilikte bir düşüşle sonuçlandı.
Çin'in eski alim-yetkilileri, hükümet ve idari yapının büyük ölçüde dışında kaldılar, onlara sadece küçük pozisyonlar açıktı. Moğollar, bilgin-yetkililerin idari potansiyelinden, yeterliliklerinden ve yeteneklerinden korkarak hiçbir zaman tam olarak yararlanmadılar. Çin'deki egemen yabancı azınlık, Çin sosyal sisteminin bir parçası olmaktan çok, sömürgeci türden bir elitti.
Moğolların Çinlilerle asimile olma isteksizliği, yönetimlerindeki eşitsizlikleri pekiştirme girişimleriyle gösterilir. Song imparatorluğu fethedildikten sonra, Çin nüfusu dört sınıfa ayrıldı. Birinci sınıf, küçük ama ayrıcalıklı bir azınlık olan Moğolların kendileriydi. Sonraki geldi semuren (“özel statüye sahip kişiler”), Türkler veya Orta Doğu Müslümanları gibi Moğol konfederasyonları. Üçüncü grup olarak adlandırıldı hanren (genellikle Çinli anlamına gelen ancak yalnızca kuzey Çin'in sakinlerini belirtmek için kullanılan bir terim) bu sınıf, eski Jin eyaletinde yaşayan Çinli ve diğer etnik grupların yanı sıra Xi Xia, Juchen, Khitan, Koreliler, Bohai, ve Moğol liderliğinde askeri birlikler oluşturan ve bazı görevlerde görevlendirilebilen Tangut. son grup şuydu nanren, veya manzi, Song China'nın (Çin imparatorluğunun yaklaşık dörtte üçü) eski uyruklarını belirleyen "güneyli barbar" anlamına gelen Çince'de aşağılayıcı terimler. Yuan Çin'deki en alt tabaka, sayıları oldukça fazla olan köleler tarafından işgal edildi. Köle statüsü kalıtsaldı ve yalnızca belirli koşullar altında bir köle azat edilebilirdi.
Vergi mükelleflerinin beşte dördünden fazlası nanren genellikle daha yüksek bir göreve sahip olmaktan men edilen grup (sadece nadiren biri bir dereceye kadar yükselirdi). Moğollar ve semuren vergiden muaftı ve yasanın korumasından daha yüksek derecede yararlandı. hanren ve nanren.
Çeşitli etnik gruplar ve buna karşılık gelen dereceli statü arasındaki resmi ayrım bir Moğol icadı değil, Jin devletinden miras kalan bir sosyal farklılaşmaydı. Aynı şekilde birçok kurum Jin'den devralındı. Yuan Çin'deki hukuk, kısmen Jin'in mevzuatına ve kısmen de geleneksel Çin hukukuna dayanıyordu. Moğol hukuk uygulamaları ve kurumları da özellikle ceza hukukunda büyük rol oynadı. Yuan yasal kodu, hanedan tarihinde korunmuştur. Yuanşi, ve diğer kaynaklar. Ayrıca, birçok kural, yönetmelik ve münferit davaların kararları, aşağıdakiler gibi derlemelerde toplanır. Yuandianzhangsadece hukuk sistemine değil, aynı zamanda genel olarak sosyal koşullara da çok ışık tutan .
Moğol ve Çin ikiliği, idari belgeler ve diller sorununa da yansır. Yuan'ın daha sonraki yıllarında bile, hükümdar Moğolların çok azı Çince biliyordu ve Çin yazısını bilenlerin sayısı hala daha azdı. Öte yandan, sadece birkaç Çinli, fatihlerinin dilini öğrenmeye zahmet etti. Bu nedenle idare ve yargı yetkisi büyük ölçüde tercümanlara ve tercümanlara güvenmek zorundaydı. Çoğu karar, tüzük ve kararname ilk olarak Moğolca hazırlanmıştı ve bir Çin satır arası versiyonu eklenmiştir. Bu Çince versiyon resmi belgesel üslubu yerine konuşma dilindeydi ve Moğol kelime sırasını takip etti, bu yüzden yerli edebiyatçılara barbarca görünmüş olmalı. Bu Çin versiyonlarının çoğu, aşağıdakiler gibi koleksiyonlarda hayatta kaldı: Yuandianzhang.
İlk İnsanlar 1.5 Milyon Yıl Önce Ormanın Dışında Hayatta Kalabilmek İçin Uzun ve İnce Oldu. İnsansı evrimin çoğunda, atalarımız uzadıkça ağırlaştı. Bununla birlikte, yaklaşık 1,5 milyon yıl önce, insanlar bir büyüme atağı geçirdi, aniden uzun ve zayıf hale geldi. Bu muhtemelen insan davranışındaki değişikliklere bir cevaptı.
Kısacası, altta yatan bir tıbbi sorun olmadıkça, ne kadar uzun olacağınızı sınırlamanın bir yolu yoktur. “Çok uzun” olmakla ilgili endişeler, esas olarak 1950'ler ve 1990'lar arasında öne çıkan psikososyal düşüncelerden kaynaklandı.
Çin Tarihinde Bu Hafta: 18 Aralık 1271
Çin tarihi öğrencileri genellikle "hanedanların geçit törenini" - Qin, Han, Sui, Tang, Song, Yuan, Ming, Qing (bazen Xia, Shang, Zhou'nun önsözünde) - tıknaz oturumlar ve anımsatıcı jingle kullanarak ezberler. Ancak bu çabalar çok sayıda A#8217 ile sonuçlanmış olsa da, konu tarihi anlamak olduğunda hanedanların hit geçit töreni zehirlidir. Bunu akılda tutarak, bu hafta Moğolların Büyük Hanı Kubilay Han'ın yeni Yuan hanedanlığını ilan ettiği ve kendisine bir Çin imparatoru yaptığı 18 Aralık 1271'e geri dönüyoruz.
13. yüzyılda Asya'yı geçen geniş Moğol imparatorluğunu oluşturan Hanlıklardan birinin halefi olan Kubilay'ın imparatorluğu, Moğolistan'ın yanı sıra Orta ve Doğu Asya'daki diğer bölgelerin yanı sıra şimdi Çin'in çoğunda hüküm sürecekti. Ertesi yıl, başkentini Coleridge'in rüyalarının Xanadu'su olan Shangdu'dan Jin hanedanının eski başkentine taşıdı. Dàdū 大都 olarak yeniden adlandırılan şehir, Ming hanedanlığında aldığı adla daha iyi bilinirdi: Pekin. Kendisi bir Moğol olan Kubilay Han, yaklaşık bin yıl boyunca (genellikle) Çin'in başkenti olacak yeri kurdu.
Kubilay'ın bir Çin hanedanı ve saltanat adı alması ve bugünkü Çin'in başkenti olan yerde yeni başkentinin olması, bunun yeni bir dönem olduğu hissine katkıda bulunuyor. Çince hanedan. Yuan hanedanının tebaası yalnızca Han Çinlileri değildi, Moğollar, Çin yöneticilerini meşrulaştıran efsanevi, doğaüstü kimlik belgesi olan Cennetin Mandasını talep ederek, Çin devlet idaresini ve Çin medeniyetini tanımlayan bir soya katılıyordu.
Bunu hanedanların vuruş sırasında görebilirsiniz: Yuan bir Çin hanedanıdır.
Olmaması dışında. Ya da en azından, sadece değil.
Ve (esas olarak) Moğolların Yuanı veya Mançu Qing gibi “fetih hanedanlarından” bahsetmiyorum. Bunlar genellikle kuralı kanıtlayan istisnalar olarak sunulur: Çin'i fetheden, ancak -geleneksel tarih yazımında- Çin'den hem çok etkilenen hem de Çin'deki bir azınlık onu değiştiremeyecek kadar fazla olan yabancı güçler. Başka istisnalar da var: Hem Sui hem de Tang kraliyet evleri, Han Çinlileri ve Orta Asya kanını karıştırdı ve ara sıra Jurchen Jin veya Khitan Liao hanedanları en üst kademeye terfi etti, ancak bu gözlemler bile sorunlu. Bazı hanedanların "gerçekten" Çinli olmadığını iddia etmek, diğerlerinin olduğunu ve sorunların gerçekten burada yattığını gösteriyor, çünkü mesele Çin'i kimin yönettiği değil, neyin Çin'i yönettiğidir. NS Çin.
Georgetown tarihçisi James Millward yakın zamanda Medium'da Çin tarihini nasıl öğreteceğimize dair tamamen yeni bir yaklaşımdan daha azına ihtiyacımız olmadığını savundu. Hırslı ve anlayışlı makalesinin reform için kronoloji ve Avrupamerkezcilik de dahil olmak üzere birçok hedefi var, ancak param için en temel olanı “incelenmiş ancak sorunlu “Çin” anlayışımızı elden geçirme çağrıları.
“hanedanlar geçit töreni” ile ilgili sorun budur: (en az) 2.200 yıl boyunca tartışmasız bir şekilde “Çin” olarak adlandırılabilecek, bugünün Çin sınırlarını alıp geçmişe yansıtan tek bir şey olduğunu varsayar. . Çin Halk Cumhuriyeti - her modern ulus-devlet gibi - kendisini değişmez, zamansız bir varlığın varisi olarak sunar. Meşruiyetini bu geçmişten alıyor ve sadece 70 yaşında değil, klişe “5.000 yıllık tarihin” “mirasçısı” olduğu iddiasını mümkün kılıyor.
Bunu sık sık şöyle düşünürüm: Hanedanların geçit töreni, Çin dediğimiz bir geminin tüm zaman boyunca yelken açmış olduğu izlenimini veriyor. Gemiler oldukça kararlı olduğundan, tarihin sularını sürerken aynı temel boyut ve kompozisyonda kaldığını varsayıyoruz. Ve ona bugünün sınırlarını atadığımız için, ona bugünün dilsel, etnik ve kültürel özelliklerini de atamamız gerekiyor.
Bu modelde hanedanlar esasen kaptanlardır. Kaptanlar zaman zaman değişir ve yeni bir rota çizebilirler, ancak gemileri temelde aynıdır. Bu mantıkla, ÇKP'nin 2020'de yönettiği Çin, esasen 1900'de Qing hanedanı, 1400'de Ming hanedanı, 1300'de Yuan, 800'de Tang ve benzerleri tarafından yönetilen Çin'dir. bin yıl.
Uygun, ama çoğunlukla yanlış.
Pek çok sorun var, ancak Çin'in mevcut sınırlarını geçmişe yansıtmanın neden olduğu iki soruna odaklanacağım.
Birinci sorun, birçok dönemde Çin'in büyüklüğünü ve gücünü abartıyor. Bu hanedanların her birinin sınırları belirgin şekilde değişiyordu. Sıklıkla, "resmi" Çin hanedanı, bugünün ÇHC sınırları içinde var olan birkaç devletten sadece biriydi ve her zaman en güçlüsü değildi. Örneğin, Tang hanedanlığının düşüşünden sonra, hanedanların geçit törenine hızlı bir şekilde bakıldığında, Song'un Çin'i ele geçirdiğini, ancak Song'un alanının Tang'dan çok daha küçük olduğunu ve bugünün PRC'sinin sadece bir kısmını oluşturduğunu söylüyor. Bugünün Çin sınırları içindeki bir düzine kadar eyaletten biriydi ve hiçbir şekilde en güçlüsü değildi. Komşuları Song'u defalarca savaşta yendiler, sınırlarını geri çektiler ve zaman zaman imparatorunu kaçırdılar. Tam olarak "Çin imparatorluğunun" çağrıştırdığı değişmez güç değil.
Bugünün Çin devletini geçmişe uyarlamanın ikinci sorunu, Çin Halk Cumhuriyeti'nin etnik politikalarının geçmişe dair anlayışımıza kendi yolunu bulması, BaşlangıçÇin'i neyin oluşturduğuna dair bugünün fikirlerinin tarih dışı bir şekilde geçmişe yerleştirilmesi ve daha sonra mevcut politikaları daha önce olanların devamı olarak haklı çıkarmak için kullanılması gibi bir etki. Sincan örneği bunun çok güncel bir örneğidir. Orta Asya'nın şimdi Sincan olarak adlandırılan bölgeleri nadiren bir Çin hanedanının parçasıydı ve bu yerler standart hanedanlardan biri tarafından işgal edildiğinde, genellikle “Çin” olarak düşünülmüyordu. Bunu örneklemek için Kubilay'ın Yuan hanedanına bakabiliriz: Yuan, Pekin'den hüküm sürdü ve Sincan'ı (bu isimle değil) tıpkı Tibet ve Moğolistan'ı ve dolayısıyla Çin'i yaptıkları gibi imparatorluklarına dahil etti. Ancak Tibet ve Moğolistan, Çin'in Moğol olarak kabul edilmesinden daha fazla “Çinli” olarak kabul edilmedi.
Bunların hiçbiri Çinlilerin önemini veya uzun ömürlülüğünü azaltmak için değil. kültür doğu Asya boyunca. Millward'ın belirttiği gibi, "Klasik Çin yazı diline ve erken Çin edebi, tarihi ve felsefi metinlerine dayanan", "Çin klasik uygarlığının rolü, aslında Akdeniz ve Avrupa'daki Greko-Romen dilsel ve kültürel geleneği çarpıcı biçimde anımsatır. ve Asya'nın ve Kuzey Afrika'nın büyük bir bölümünün Arapça ve Farsça dilindeki İslami geleneğinden." Bu durumlara paralel olarak Millward, “kesintisiz ve üniter bir “Çin” yerine bir Çin kültürel mirası ve geleneğini düşündüğümüzü öne sürüyor.
Çin'i bir hanedanlar geçidi olarak yanlış anlamanın sonuçları, yalnızca geçmişi değil, bugünü de nasıl yorumladığımız konusunda derin etkilere sahiptir. Tibet, Sincan, İç Moğolistan ve Tayvan'daki politikalar, sanki bu yerler her zaman beş bin yıl öncesine uzanan tek bir devlet tarafından yönetilen “Çin”in bir parçası olmuş gibi çerçeveleniyor. Değişen ve olumsal bir manzara bağlamında bakıldığında, çağdaş politikanın izin verdiğinin temelindeki bölgesel anakronizmden çok daha yaratıcı ve insancıl seçenekler için alan açılır. Xinjiang veya Tayvan, Çin'in temel ve ebedi parçalarıysa, özerklikleri veya Pekin'den bağımsızlıkları varoluşsal bir tehdittir. Değilse, anlamlı değişim için olasılıklar vardır.
James Carter, Philadelphia'daki Saint Joseph's Üniversitesi'nde Tarih Profesörü ve Asya Çalışmaları Nealis Programının bir parçasıdır. Son zamanlarda Çin'in modern tarihi üzerine üç kitabın yazarıdır. Şampiyonlar Günü: Eski Şanghay'ın Sonu. Devamını oku
Kubilay Han'ın kültüre katkıları nelerdir? - Tarih
Kubilay Han, Moğol İmparatorluğu'nun 1260-1294 yılları arasında hüküm süren beşinci Kağan'dı. 1271'de Çin'de Yuan hanedanını bir fetih hanedanı olarak kurdu ve 1294'teki ölümüne kadar ilk Yuan imparatoru olarak hüküm sürdü. Aşağıdaki 30'a bir göz atın. Kubilay Han hakkında daha büyüleyici ve ilginç gerçekler.
1. Kubilay, Tolui'nin dördüncü oğlu ve Cengiz Han'ın torunuydu.
2. 1260 yılında ağabeyi Mongke'nin yerine Khagan olarak geçti, ancak 1264 yılına kadar süren Toluid İç Savaşı'nda küçük kardeşi Ariq Boke'yi yenmek zorunda kaldı.
3. Kubilay'ın gerçek gücü Çin ve Moğolistan ile sınırlıydı, ancak Kağan olarak hala İlhanlı'da ve önemli ölçüde daha az derecede Altın Orda'da etkisi vardı.
4. O zamanki Moğol İmparatorluğu'nu bir bütün olarak sayarsak, krallığı Pasifik Okyanusu'ndan Karadeniz'e, Sibirya'dan şimdiki Afganistan'a kadar uzanıyordu.
5. 1271 yılında Kubilay, bugünkü Moğolistan, Çin, Kore ve bazı komşu bölgelere hükmeden Yuan hanedanını kurdu ve Çin İmparatoru rolünü üstlendi.
6. 1279'da Song hanedanının Moğol fethi tamamlandı ve Kublai, tüm Çin'i fetheden ilk Han olmayan imparator oldu.
7. Kubilay'ın imparatorluk portresi, şu anda Taipei'deki Ulusal Saray Müzesi koleksiyonunda bulunan Yuan imparatorları ve imparatoriçelerinin portrelerinden oluşan bir albümün parçasıydı.
8. Kubilay'ın kraliyet kostümünün rengi olan beyaz, Yuan Hanedanlığı'nın imparatorluk rengiydi.
9. 23 Eylül 1215'te doğdu.
10. Cengiz Han'ın emriyle Kubilay'ın annesi, oğlunun hemşiresi olarak bir Budist Tangut kadını seçti.
11. İlk yıllarında çağdaş Çin kültürüne güçlü bir ilgi duydu ve Kuzey Çin'deki önde gelen Budist keşiş Haiyun'u kendisine Budizm felsefesini öğretmesi için Moğolistan'a davet etti.
12. After the Mongol-Jin War in 1236, Kublai received an estate of his own, which included 10,000 households.
13. Because of his inexperience, he let the local officials have their way with his estate, which resulted in widespread corruption. He immediately implements reforms to set the affairs of the state right.
14. His elder brother, Mongke, became the Great Khan of the Mongol Empire in 1251, and Kublai was given control over Chinese territories in the eastern part of the empire.
15. He organized a group of Chinese advisers to introduce reforms in his territories.
16. He was entrusted with the responsibility of unifying China under the Mongol Empire.
17. Mongke put him in command of the Eastern Army in 1258 and asked him to assist with an attack on Sichuan. However, Mongke was killed while leading an expedition into Western China in 1259 and Kublai was elected as Mongke’s successor in 1260.
18. his younger brother, Ariq Boke, raised troops to fight Kublai for the throne and the warfare between the brothers resulted in the destruction of the Mongolian capital at Karakorum.
19. A bitter war continued between the brothers for years before Ariq Boke finally surrendered to Kublai in 1264.
20. Under Kublai Khan’s administration, the government was re-organized and a new capital city was constructed at present-day Peking, China, in 1267.
21. He was particularly famous for his acceptance of all religions.
22. He promoted science, art, and trade, leading to the economic, scientific and cultural development of his empire.
23. He focused on building effective infrastructural facilities and transportation systems, thus earning the goodwill and respect of his people.
24. His first marriage was to Tegulen, but she died very early.
25. His second marriage was to Chabi Khatun of the Khunggirat, who went on to become his most favorite empress.
26. Chabi died in 1281 and Kublai married Chabi’s younger cousin, Nambui.
27. He had several children with Nambui, including Dorji, who was made the director of the Secretariat and head of the Bureau of Military Affairs in 1263.
28. His later years were difficult, marked by the deaths of his beloved wife and son.
29. Seeking comfort, he turned to food and alcohol and indulged in excess. He became obese and was plagued by many diseases, including gout and diabetes.
30. He went into depression when no physician could heal his maladies and finally died on February 18, 1294, at the age of 78.
Kublai Khan's administration
Under Kublai, the Mongols adopted divide-and-rule tactics. The Mongols and central Asians remained separate from Chinese life in many ways life for the Chinese was left basically unchanged. Kublai was also well known for his acceptance of different religions. The rule of the Mongol minority was assured by dividing the population of China into four social classes: the Mongols the central Asians the northern Chinese and Koreans and the southern Chinese. The first two classes enjoyed extensive privileges the third class held an intermediate position and the southern Chinese, the most numerous of all, were practically barred from state offices. Separate systems of law were maintained for Chinese and for Mongols. Kublai also reorganized the government, establishing three separate branches to deal with civilian (nonmilitary) affairs, to supervise the military, and to keep an eye on major officials.
Following this reorganization, a new capital city was constructed at present-day Peking, China, in 1267. First called Chungtu, the city was renamed Ta-tu (or Daidu, "great capital") in 1272. In the eyes of Kublai, leaving some Chinese institutions and customs in place was a political decision. Outside the administration, much of the Mongol way of life still prevailed. The Mongols, especially the military, preserved their tradition as nomads (wanderers). Even within the administration, Chinese influence was controlled by the large numbers of Mongols and central Asians. Kublai Khan named his rule the Y࿊n Dynasty in 1271. By February 1278 he had destroyed the Sung dynasty and was the unquestioned leader of an empire that stretched across two continents.
Kublai was a great supporter of trade, science, and the arts. He introduced the use of paper money for the entire empire and ordered the creation of a new alphabet for the Mongol language that closely resembled Chinese writing. Kublai also established a system of sea transport and developed inland river and canal routes to move grain from the fertile rice-growing Yangtze River basin to provide food for the growing population. The Grand Canal system was finally extended north to Peking from the Yellow River.
As emperor of China, Kublai demanded loyalty and gifts from other states within the empire. Some of these, such as Annam and Korea, cooperated. To others, Kublai sent messengers asking for payment and attacked if his demands were ignored. Many of these expeditions, however, ended in failure. Twice between 1274 and 1281 Kublai's armies against Japan were either destroyed by storm or crushed by the Japanese because of the Mongols' inability to fight sea battles and the poor quality of their naval forces. Kublai suffered a setback when he failed to conquer the Malay kingdom of Champa in Indochina after a long war (1283). Three expeditions to conquer Burma in 1277, 1283, and 1287 also failed. In 1293 near the end of his reign, Kublai launched a naval expedition against the Javanese kingdom of Majapahit, but the Mongol forces had to withdraw after considerable losses.
Raising a Khan
In 1206 Genghis Khan united the tribes of the Mongol steppe and set their warlike sights far beyond their homeland. When Genghis died in 1227, they had all but conquered the Jin dynasty of northern China, and swaths of Central Asia. (Tree rings reveal Genghis Khan's secret ally was rain.)
Khan means “ruler,” and was often written as khagan—the great khan. On Genghis’s death, his son, Ögödei, became the second khagan, whose own son, Güyük, became the third. In 1251 the succession passed to Möngke, son of Genghis’s son Tolui.
Kublai, Möngke’s brother, was born in 1215. Their mother was Sorghaghtani, a member of an eastern Christian denomination. As Tolui’s wife, she orchestrated dynastic politics with supreme skill, ensuring that Möngke succeeded as the fourth khagan in 1251. She also played a crucial role in shaping Kublai.
Sorghaghtani ensured Kublai was taught Mongol traditions. She encouraged toleration of other faiths, including Islam, and employed Chinese tutors so that Kublai could learn the local traditions and the foundations of Buddhism and Taoism. This multicultural education later helped him understand the importance of tolerating a conquered region’s traditions and faiths.
As a warrior, Kublai showed himself a grandson of Genghis Khan. When Möngke became khagan in 1251, Kublai participated in his brother’s territorial expansion, a process driven by the tried-and-tested Mongol methods of extreme brutality.
Trusted advisors
Compared to other cultures, Mongol women during the time of Kublai Khan enjoyed higher social status within their society. They enjoyed more rights, including the ability to own and inherit property. Historians attribute their position to the Mongols’ nomadic origins. When warriors were away on horseback, women organized and ran the camps. From commoners to nobility, women were encouraged and expected to be capable administrators. Kublai’s mother, Sorghaghtani, raised her sons to value education and the lessons of other cultures. Kublai’s wife, Chabi, was no different. A woman of intelligence, independence, and open-mindedness, her traits complemented Kublai’s priorities as a leader, and the two became a power couple. Chabi’s ability to navigate Chinese and Mongol culture helped her husband to do the same.
'Marco Polo' Includes a Historical "Sweetheart"
When you have a direct lineage to Genghis Khan, you might find that people have certain. expectations of you. Conquering entire peoples, laying waste to whichever towns you come across, that kind of thing. That's a lot to live up to. But Genghis' grandson, Kublai Khan (a historical character in Marco Polo, Netflix's newest series) chose a different path to greatness and power — and became the longest-ruling khan (or Mongol monarch) in history. To understand how unusual his time presiding over the Mongol empire was, you've first got to learn a bit about his family history.
At its biggest (around the year 1370), the Mongol Empire was "the largest contiguous empire in world history," according to AllAboutHistory.org. It stretched, without breaking, all the way from modern day Eastern Europe, through all of Asia and the Middle East, only stopping at the far border of China and the Pacific Ocean. Unbelievably, this entire civilization was established in just three generations, beginning with our old friend Genghis, through his son Tushi, and completed by his grandson, Kublai. As I'm sure you've already guessed, building so great an empire (not to mention subjugating all the hundreds of different peoples and countries that exist between Europe and China) was not a peaceful affair.
NS Game of Thrones Connection
If you're trying to imagine what the Mongols were like in the 14th century, think of Game of Thrones' Dothraki: nomadic horse lords whose culture values skill in fighting above all. In fact, on George R. R. Martin's Livejournal (yes, he is literally the only person in the year 2014 to still have a LiveJournal), the author commented that the Dothraki are partially inspired by the Mongols, along with other plains-dwelling peoples throughout history.
Here's a glimpse of how Marco Polo will portray Kublai Khan (Benedict Wong) and the rest of the Mongol empire:
Kublai Khan's Rise To Power
By the time Kublai came on the scene, his father and grandfather had done most of the conquering there was to do in the world. But there was one trophy still left to him: China. In 1260, according to History.com, Kublai gave himself the title of Emperor of China (in addition to his responsibilities governing the rest of the known world), then set about convincing the Chinese to accept him as their ruler. I imagine his argument went something like this:
China Was Pretty Into Him
To get on China's good side, he employed strikingly different tactics than his older relatives. He allowed local and regional governments to continue leading themselves, and he also arranged for traditional Confucian religious ceremonies and practices to become part of the operation of his court, according to History.com. He even moved his capital city from Mongolia to Taitu, an ancient Chinese city near what is now Peking. Basically, he was such an accommodating conqueror that the Chinese citizens were pretty OK with him taking over their country, and many important Chinese figures even offered to become part of his council. (Anyway, at that time China was more a series of autonomous regions sharing a common culture rather than one unified country, but I digress.)
Was He Buds With Marco Polo?
So how does all of this history relate to Marco Polo, the namesake of Netflix's new show? Well, Polo was one of Europe's greatest explorers. Before he set off in the 1270s to see what this whole "Asia" thing was about, pretty much no one from his part of the world had any kind of contact with people from foreign lands. According to Biography.com, Polo met Kublai during one his earlier trips, and the two became pals. They even negotiated trade routes from Asia to Europe (aka the Silk Road). Polo is also the only person to have written a first-hand account of what Kublai and his court was like, according to Biography. It's because of him that we know so much about the greatest khan of all time. And if that wasn't enough of a contribution to society, Polo also bequeathed his name to a great aquatic children's game. What a champ.
Images: Phil Bray/Netflix Bab18/Tumblr GifSoup
1911 Encyclopædia Britannica/Kublai Khan
KUBLAI KHAN (or Ḳaan , as the supreme ruler descended from Jenghiz was usually distinctively termed in the 13th century) (1216–1294), the most eminent of the successors of Jenghiz (Chinghiz), and the founder of the Mongol dynasty in China. He was the second son of Tulē, youngest of the four sons of Jenghiz by his favourite wife. Jenghiz was succeeded in the khanship by his third son Okkodai, or Ogdai (1229), he by his son Kuyuk (1246), and Kuyuk by Mangu, eldest son of Tulē (1252). Kublai was born in 1216, and, young as he was, took part with his younger brother Hulagu (afterwards conqueror of the caliph and founder of the Mongol dynasty in Persia) in the last campaign of Jenghiz (1226–27). The Mongol poetical chronicler, Sanang Setzen, records a tradition that Jenghiz himself on his death-bed discerned young Kublai’s promise and predicted his distinction.
Northern China, Cathay as it was called, had been partially conquered by Jenghiz himself, and the conquest had been followed up till the Kin or “golden” dynasty of Tatars, reigning at K’ai-fēng Fu on the Yellow River, were completely subjugated (1234). But China south of the Yangtsze-kiang remained many years later subject to the native dynasty of Sung, reigning at the great city of Lingan, or Kinsai (King-sz’, “capital”), now known as Hang-chow Fu. Operations to subdue this region had commenced in 1235, but languished till Mangu’s accession. Kublai was then named his brother’s lieutenant in Cathay, and operations were resumed. By what seems a vast and risky strategy, of which the motives are not quite clear, the first campaign of Kublai was directed to the subjugation of the remote western province of Yunnan. After the capture of Tali Fu (well known in recent years as the capital of a Mahommedan insurgent sultan), Kublai returned north, leaving the war in Yunnan to a trusted general. Some years later (1257) the khan Mangu himself entered on a campaign in west China, and died there, before Ho-chow in Sze-ch’uen (1259).
Kublai assumed the succession, but it was disputed by his brother Arikbugha and by his cousin Kaidu, and wars with these retarded the prosecution of the southern conquest. Doubtless, however, this was constantly before Kublai as a great task to be accomplished, and its fulfilment was in his mind when he selected as the future capital of his empire the Chinese city that we now know as Peking. Here, in 1264, to the north-east of the old city, which under the name of Yenking had been an occasional residence of the Kin sovereigns, he founded his new capital, a great rectangular plot of 18 m. in circuit. The (so-called) “Tatar city” of modern Peking is the city of Kublai, with about one-third at the north cut off, but Kublai’s walls are also on this retrenched portion still traceable.
The new city, officially termed T’ai-tu (“great court”), but known among the Mongols and western people as Kaan-baligh (“city of the khan”) was finished in 1267. The next year war against the Sung Empire was resumed, but was long retarded by the strenuous defence of the twin cities of Siang-yang and Fan-chēng, on opposite sides of the river Han, and commanding two great lines of approach to the basin of the Yangtsze-kiang. The siege occupied nearly five years. After this Bayan, Kublai’s best lieutenant, a man of high military genius and noble character, took command. It was not, however, till 1276 that the Sung capital surrendered, and Bayan rode into the city (then probably the greatest in the world) as its conqueror. The young emperor, with his mother, was sent prisoner to Kaan-baligh but two younger princes had been despatched to the south before the fall of the city, and these successively were proclaimed emperor by the adherents of the native throne. An attempt to maintain their cause was made in Fu-kien, and afterwards in the province of Kwang-tung but in 1279 these efforts were finally extinguished, and the faithful minister who had inspired them terminated the struggle by jumping with his young lord into the sea.
Even under the degenerate Sung dynasty the conquest of southern China had occupied the Mongols during half a century of intermittent campaigns. But at last Kublai was ruler of all China, and probably the sovereign (at least nominally) of a greater population than had ever acknowledged one man’s supremacy. For, though his rule was disputed by the princes of his house in Turkestan, it was acknowledged by those on the Volga, whose rule reached to the frontier of Poland, and by the family of his brother Hulagu, whose dominion extended from the Oxus to the Arabian desert. For the first time in history the name and character of an emperor of China were familiar as far west as the Black Sea and not unknown in Europe. The Chinese seals which Kublai conferred on his kinsmen reigning at Tabriz are stamped upon their letters to the kings of France, and survive in the archives of Paris. Adventurers from Turkestan, Persia, Armenia, Byzantium, even from Venice, served him as ministers, generals, governors, envoys, astronomers or physicians soldiers from all Asia to the Caucasus fought his battles in the south of China. Once in his old age (1287) Kublai was compelled to take the field in person against a serious revolt, raised by Nayan, a prince of his family, who held a vast domain on the borders of Manchuria. Nayan was taken and executed. The revolt had been stirred up by Kaidu, who survived his imperial rival, and died in 1301. Kublai himself died in 1294, at the age of seventy-eight.
Though a great figure in Asiatic history, and far from deserving a niche in the long gallery of Asiatic tyrants, Kublai misses a record in the short list of the good rulers. His historical locus was a happy one, for, whilst he was the first of his race to rise above the innate barbarism of the Mongols, he retained the force and warlike character of his ancestors, which vanished utterly in the effeminacy of those who came after him. He had great intelligence and a keen desire for knowledge, with apparently a good deal of natural benevolence and magnanimity. But his love of splendour, and his fruitless expeditions beyond sea, created enormous demands for money, and he shut his eyes to the character and methods of those whom he employed to raise it. A remarkable narrative of the oppressions of one of these, Ahmed of Fenāket, and of the revolt which they provoked, is given by Marco Polo, in substantial accordance with the Chinese annals.
Kublai patronized Chinese literature and culture generally. The great astronomical instruments which he caused to be made were long preserved at Peking, but were carried off to Berlin in 1900. Though he put hardly any Chinese into the first ranks of his administration, he attached many to his confidence, and was personally popular among them. Had his endeavour to procure European priests for the instruction of his people, of which we know through Marco Polo, prospered, the Roman Catholic church, which gained some ground under his successors, might have taken stronger root in China. Failing this momentary effort, Kublai probably saw in the organized force of Tibetan Buddhism the readiest instrument in the civilization of his countrymen, and that system received his special countenance. An early act of his reign had been to constitute a young lama of intelligence and learning the head of the Lamaite Church, and eventually also prince of Tibet, an act which may be regarded as a precursory form of the rule of the “grand lamas” of Lassa. The same ecclesiastic, Mati Dhwaja, was employed by Kublai to devise a special alphabet for use with the Mongol language. It was chiefly based on Tibetan forms of Nagari some coins and inscriptions in it are extant but it had no great vogue, and soon perished. Of the splendour of his court and entertainments, of his palaces, summer and winter, of his great hunting expeditions, of his revenues and extraordinary paper currency, of his elaborate system of posts and much else, an account is given in the book of Marco Polo, who passed many years in Kublai’s service.
We have alluded to his foreign expeditions, which were almost all disastrous. Nearly all arose out of a hankering for the nominal extension of his empire by claiming submission and tribute. Expeditions against Japan were several times repeated the last, in 1281, on an immense scale, met with huge discomfiture. Kublai’s preparations to avenge it were abandoned owing to the intense discontent which they created. In 1278 he made a claim of submission upon Champa, an ancient state representing what we now call Cochin China. This eventually led to an attempt to invade the country through Tongking, and to a war with the latter state, in which the Mongols had much the worst of it. War with Burma (or Mien, as the Chinese called it) was provoked in very similar fashion, but the result was more favourable to Kublai’s arms. The country was overrun as far as the Irrawaddy delta, the ancient capital, Pagān, with its magnificent temples, destroyed, and the old royal dynasty overthrown. The last attempt of the kind was against Java, and occurred in the last year of the old khan’s reign. The envoy whom he had commissioned to claim homage was sent back with ignominy. A great armament was equipped in the ports of Fu-kien to avenge this insult but after some temporary success the force was compelled to re-embark with a loss of 3000 men. The death of Kublai prevented further action.
Some other expeditions, in which force was not used, gratified the khan’s vanity by bringing back professions of homage, with presents, and with the curious reports of foreign countries in which Kublai delighted. Such expeditions extended to the states of southern India, to eastern Africa, and even to Madagascar.
Of Kublai’s twelve legitimate sons, Chingkim, the favourite and designated successor, died in 1284/5 and Timur, the son of Chingkim, took his place. No great king arose in the dynasty after Kublai. He had in all nine successors of his house on the throne of Kaan-baligh, but the long and imbecile reign of the ninth, Toghon Timur, ended (1368) in disgrace and expulsion and the native dynasty of Ming reigned in their stead. ( H. Y. )