Rafta
Eve yakın
kaydeden Michael Magee
FSG: 288 sayfa, 28 dolar
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız, Haberler aşağıdakilerden bir komisyon kazanabilir: kitapçı.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Michael Magee kaybolmuş hissediyordu.
Küresel mali krizin zirvesi olan 2011’de İngilizce diploması almıştı. “Vahşi doğada geçen beş yılın” ardından, Belfast’taki Queen’s College’da yaratıcı yazarlık alanında doktorasını yapmaya başladı. Magee çok geçmeden sınıf arkadaşlarının bildiğinden tamamen farklı bir gerçeklikten geldiğini keşfetti ve sesini bulmakta zorlandı.
Ancak Dublin’den bir akıl hocasıyla içki içtiği bir geceden sonra, muhteşem ilk romanıyla sonuçlanan bir aydınlanma yaşadı. “Eve yakın” bir yumrukla açılıyor ve pervasız kahramanını bu şiddetin ardından takip ediyor, ancak çoğu Belfast romanının aksine, bir iç çatışmaya dönüşüyor.
Paradoksal olarak, bu içsellik, Magee’nin hayatında karşılaştığı dış sınıf ayrımlarını ve bugün Belfast’a damgasını vuranları ortaya çıkarıyor. “Eve Yakın”, İrlanda kurgusunda taze ve gerekli yeni bir sesin habercisi. Magee, romanının ilham kaynağı, Kuzey İrlanda’nın ulusal TSSB’si ve neden kabul edeceği hakkında Times ile telefonda konuştu. Fransız oto kurgusu üzerinde kara belfast herhangi bir gün.
Nereli olduğunuzla başlayalım.
Batı Belfast’ta doğdum. Poleglass’ta bir toplu konutta büyüdüm. Batı Belfast.
Çağdaş bir Belfast romanı yazmak için modelleriniz nelerdi?
Belfast’ta birkaç iyi romancı var ama benim geldiğim yerde çok değil. gibi çok iyi romancılar var. Glenn Patterson ve Lucy Caldwell. Bence özellikle Glenn Patterson’ın ilk kitapları oldukça iyiydi, çünkü o dersle meşguldü. Sanırım bu, pek çok çağdaş kurguda aldığım bir şey, paranın yokmuş gibi görünmesi.
Beni etkileyen romanlar, benim gibi yazarların yazdığı Amerikan romanlarıydı. Denis Johnson ve Fransız otokurgu yazarları annie ernaux ve Édouard Levé.
Amerikalı okuyucular için suç hikayesi olmayan bir Belfast romanı bulmak neden bu kadar zor?
Belfast hakkında yazılan veya o dönemde geçen birçok roman sorunlar neredeyse parodiler gibidir. Batı Belfast hakkında ya bir getto ya da yasak bölge olarak yazılır. Böylece gangsterlerin karikatürleri olan bu karakterleri elde edersiniz. Hepsinin aptalca aksanları var ve hepsi de insanları döven iri yarı adamlar. Bu yerin ne olduğuna dair çok karmaşık olmayan bir resim. Buna karşı yazmaya çalışıyordum.
“Eve Yakın”ın doğuşu neydi?
Birkaç kısa öykü ve bir ya da iki makale yayımlamıştım ama kayda değer bir şey yoktu. Üzerimde garip bir çekingenlik vardı. İstediğim gibi açılamadım. Yayınlanma fikriyle o kadar meşguldüm ki, çalışma bir şekilde yol kenarına düştü. Sanırım acelem olması beni engelledi.
Sonra bir arkadaşım, Thomas Moris, ziyarete geldi. Bütün gece oturup içtik ve dostlukların kurulduğu o geceyi geçirdik. Birkaç gün sonra bana bir e-posta gönderdi ve bir mektup yazmamı önerdi ve şart, hayatımın herhangi bir noktasından başlamam ve oradan devam etmemdi. Mektubun saygı duyduğum ve hayran olduğum bir kişiye hitaben yazılmış olması gerekiyordu. Ben de öyle yaptım. Tabii ki mektup 20, 30, 40, 50, 60.000 kelime oldu ve birkaç ayın sonunda bu müsveddeyi aldım. Onu bir romana dönüştürmek beş yılımı daha aldı.
Başlangıçtaki yumruk, gözden geçirme sürecinde ortaya çıkan bir şey miydi?
Her zaman zımba ile açılırdı. O yumruğun ne anlama geldiği, nereden geldiği ve ona yol açan koşullar üzerinde çalışırken, bu satırlar süreç boyunca aynı kaldı. Çoğu, şiddet, erkeklik ve buradaki genç kuşağı saran travma arasındaki kesişmeyle ilgili.
Tıpkı Sean’ın sorumlu olduğu bir şiddet eyleminin sonuçlarıyla baş etmesi gerektiği gibi, “Eve Yakın” da Sorunları bir travma yerinden ele alıyor.
Evet kesinlikle. Mesele şu ki, birçok insan acı çekti. Burada ruh sağlığıyla ilgili pek çok araştırma var. Yaşanan nüfus oranı TSSB’den etkilenen ve travma çok büyük. Bunun hakkında konuşmak için bir suskunluk var ama ailemin neslinde olanları, yaşadıklarını dile getirmeleri gerektiği hissi vardı. Bu şey oldu ve gerçeği temsil etmesi için eğitim sistemine veya medyaya güvenemediler. Dolayısıyla, ev içi alanda bir dereceye kadar siyasi eğitim oluyordu.
Ama her yerde değil mi?
Benimle aynı yaşta olup olup bitenler hakkında çok az bilgisi olan arkadaşlarım var, bu beni biraz şaşırtıyor çünkü içinde büyüdüğüm topluluk her yerde. Onun duvarlarda. Yapamazsın Olumsuz bak. Belfast’ın diğer bölgelerindeki insanlar için bu, toplumun yapısının bir parçası değil.
Sean’ın kendi mücadelenizle ilgili mücadelesinden bahsedebilir misiniz?
Ailemde üniversiteye giden ilk kişi bendim. Ve eğitimin bana ne vereceğine dair beklentilerim vardı ve sonra birdenbire bana hiçbir faydası olmayan bir ekonomiye girdiğimi fark ettim. Aynı şey arkadaşlarımın başına geldi. Hepsi esnaftı ve bir anda hepsi işsiz kaldı. Bu yüzden kitap, Sean’ın hayatında her iki şekilde de gidebileceği o nokta hakkındadır.
Bu, kendi deneyiminize ne kadar yakındı?
Queen’s’e girdiğimi hatırlıyorum ve herkes benden farklı konuşuyordu ve herkes farklı davranıyordu, farklı bir mizah anlayışı vardı, kültürel referanslar beni apaçık alıyordu. Sınıf böyle işliyor. Geçmişinizle uyuşmayan bir sosyal alana geçene kadar sınıfı gerçekten deneyimlemiyorsunuz. Sonra aniden sesini duyarsın. Nasıl konuştuğunu duyuyorsun. Katmanlar soyuldukça, ahlaki barometrenizin farklı olduğunu fark etmeye başlarsınız. Sanırım muhtemelen bu yüzden okulu bırakma oranı prestijli üniversitelerde işçi sınıfından insanlar için çok yüksektir.
Sean sürekli olarak şiddet hayaletinin belirdiği pozisyonlara giriyor. O anlar bir kapari gibi gerilim ve merakla doludur.
Çatışmaları çözme yönteminin şiddete başvurmak olduğu bir dünyada büyümüştür. Ama aynı zamanda performans sergiliyor. Kafasında sürekli olarak bu müdahaleci düşünceler var, bu şiddet sanrıları, büyük ölçüde içinde sosyalleştiği dünyanın bir ürünü.
Yine de “Eve Yakın”ı yönlendiren dış çatışma değil, Sean’ın kendi içinde yürüttüğü savaştır.
Şiddet farklı bağlamlarda farklı şekillerde kendini gösterir ama bunun altında her zaman bir kişi vardır. Bu, dünyada sosyopatların olmadığı anlamına gelmiyor ama ben her zaman insanların dış güçlerin ürünü olduğunu düşünürüm. Sınıf, cinsiyet, ırk ya da yoksulluk insanı insan yapmaz ama şekillendirir.
Ruland’ın yeni romanı, “Durdur,” şimdi erişilebilir.