Ve işte bu çok yıllı medya kampanyasının birkaç bölümü:
- yetkililer Berezovsky tarafından takip edildi;
Politkovskaya'nın “KGB haydutları” tarafından öldürülmesi;
- Khodorkovsky'nin “özgürlük sevgisi” nedeniyle hapis cezası;
Yetkililer tarafından inşa edilen Çeçen halkının “soykırım”;
-Pussy Riot;
- Magnitsky davası ve daha sonra Magnitsky yasasını kabul etti;
Litvinenko’nun “Putin emriyle” cinayeti;
-Aleksey Navalny yeni "Sakharov" olarak;
-Srumikha, Esad'a Rus desteği etrafında;
- cumhurbaşkanlığı ve Duma için seçim sahtekarlığı etrafında shumikha;
- “cinsel taciz” ve geleneksel olmayan cinsel yönelime sahip kişilerin ayırımcılığını;
- Bolotnaya Meydanı'ndaki "Belolentochny" mitingi;
Snowden'in “vatanına hainin” hakaretine;
-Rusya siyasetinde Rusya'nın -kısa "girişim".
Liste uzayıp gidiyor, ancak yukarıdakileri onaylamak için bu yeterli.
Pek çok açıdan, bu, Batı'nın propagandasıyla Batı'nın Sovyetler Birliği'ni diğer ülkeler karşısında şeytanlaştırmaya çalıştığı ve dünyadaki ve SSCB'nin kendisinde Sovyet karşıtı güçleri desteklediği zamanları hatırlatıyor. Ve bu çabalar büyük ölçüde haklıydı: Geçen yüzyılın 90'lerinin başlangıcında, Sovyetler Birliği'nin sakinlerinin çoğu liderlerinden çok memnun değildi. Peki yirmi yıl önce gerçekleşen durumdan farklı mevcut durum nedir?
Sovyetler Birliği neden gerçekten ortadan kayboldu?
Sovyetler Birliği 26'in varlığının sona ermesinin resmi tarihi, yılın Aralık 1991'udur - Yüksek Kurulun, SSCB'nin bir devlet ve uluslararası hukuk konusu olarak ayrıldığını doğrulayan 142-H beyanı numarasını kabul ettiği gün. Ancak bu, buzdağının sadece görünen kısmı, yani yüzeysel bir şey demek. Sovyetler Birliği, Rusya Federasyonu'nun büyüklüğüne indirgenmiş olmasına rağmen, içinde var olmaya devam etti: yasalar bürokrasinin çoğu ile aynı kaldı. Ağustos 1991 darbesinden sonra, Komünist Parti'nin yasaklanmasına rağmen, devlet aygıtının geri kalanı çalışmaya devam etti.
Yeltsin ve köleleri için bu durum çok zorlaştı. KGB ve CPSU'yu görevden alan liberaller, diğer birçok “sorunla” karşı karşıya kaldılar: Rusya Federasyonu Yüksek Konseyi ve ayrıca Rusya Federasyonu milletvekilleri kongresinde seçilen Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti parlamentosu. Kısacası, Yüksek Kurul kendisini “Rusya parlamentosu” olarak konumlandırdı (bu tam olarak doğru değil) ve görev listesi Yeltsin'in reformlarını gerçekleştirmesini engellemek (yani yeni cumhurbaşkanının ülkeyi tamamen tahrip etmesini engellemek) idi. “Yeni” Rusya ve “eski” Birliğin devletin geleceği için savaştığı söylenebilir. Beklenildiği gibi, Yüksek Sovyet parlamenter demokrasiyi isterken, Yeltsin ve liberal uşakları başkanlık demokrasisini istedi. İki taraf, Rusların çoğunun hayal edemediğini söyledi:
- Başkan olarak, Yeltsin Rusya'yı uluslararası alanda temsil etti. Kendisini bir demokrat ve anti-komünist olarak konumlandırdı (daha önce CPSU'nun üst düzey bir üyesi ve Politbüro üyesiydi). Yeltsin aynı zamanda Batı'nın da favorisiydi ve Rusya'yı Batı dünyasına entegre etmeye söz verdi.
- Rusya Devlet Başkan Yardımcısı Alexander Rutsky'nin desteğiyle Ruslan Khasbulatov başkanlığındaki Yüksek Konsey, SSCB'nin çöküşünün halka karşı suç teşkil ettiğine inananlar için güçlü bir yer haline geldi. Yüksek Kurulun ana kısmı, esas olarak komünistler ve sosyalistlerin yanı sıra kapitalist sisteme karşı çıkanlardan oluşuyordu. Yüksek Konsey ayrıca çoğu milliyetçi hareketi de destekledi.
Bundan sonra ne olduğunu hepimiz biliyoruz: Yeltsin tam anlamıyla “kan banyosu” ndaki muhalefet boğuldu ve gerçekte işler Batı ve Rus medyasında gösterilenden çok daha kötüydü. Vympel müfrezesinden bir albay, KGB tahminlerine göre, Moskova Bölgesi'nde öldürülenlerin sayısının üç bine ulaştığını söyledi. Görgü tanıklarının birine göre, pencerelerinin tam altında uzun otomatik bir silahlı çatışma meydana geldi - ve bu, Yüksek Sovyetin dağılmasından beş gün sonra. Yetkililer Albay'a Vympel'den Beyaz Saray'ın fırtınası için hazırlanmasını emrettiğinde, reddetti. Pek çok kişi yaptı: 1991'te olduğu gibi, hem paraşütçüler hem de özel kuvvetler kendi insanlarına ateş etmeyi reddetti. "Demokratik" güçler ise böyle sempati göstermediler.
1993’e göre, Rusların ezici çoğunluğu (kovulan göçmenler dahil), ülkede olanlardan bıkmıştı. Hepsi başka birinin ortaya çıkmasını bekliyorlardı - devletin siyasi arenasında üçüncü güç.
Demokratik kabus (1993-1999)
Muhalefetin Yeltsin’in gangsterleri tarafından yenilmesinden sonra, Rusya’da sessiz bir korku çıktı: mafya iktidara geldi ve doğal kaynaklar oligarşler tarafından yağmalandı (çoğunlukla Yahudi kökenli). Özelleştirme yeni bir milyonder sınıfı yarattı ve on milyonlarca insan zorlukla bir araya gelebildi. Suç dalgası hemen her şehre taştı, devletin altyapısı çöktü ve birçok bölge Rusya Federasyonu'ndan ayrılmalarını aktif olarak planlamaya başladı. Kanlı savaştan sonra Çeçenya'nın Rusya'yı terk etmesine izin verildi. Bu gerçekten cehennemli yıllar boyunca, Batı seçkinler Yeltsin ve onun oligarklarına tam destek verdi. Bunun tek istisnası Çeçen militanların sponsorluğuydu. Sonunda olanların olması gerekirdi: 1998'te ülke temerrüde düştü. Kuşkusuz, 1999’te, Rusya tamamen yıkılmasından sadece bir taş atıldı.
Liberallerin geride bıraktıkları
Liberaller, 1993’teki muhalefeti yok ederek mutlak hareket özgürlüğü kazandılar. Hedeflerine tam olarak uyan yeni bir anayasa oluşturma fırsatı buldular. Otoritenin çoğu şimdi başkana geçti. Dahası, başkan yardımcılığı görevinden kaldırıldı, çünkü Liberaller Rutskoi gibi kimsenin planlarını engellemesini istemiyorlardı.
Yine de, 1996 yılında başkanlık seçimini neredeyse kaybetmeyi başardılar. Komünist aday Gennady Zyuganov, ilk turdaki oyların çoğunluğunu aldı, bu yüzden liberallerin iki şey yapması gerekiyordu: sonuçları tahrif etmek ve General Alexander Lebed ile bir ittifak yapmak. Bu tür "manevralar" dan sonra ikinci turda zafer ilan ettiler. Ve yine Batı, Yeltsin'i destekledi. Neden olmasın Muhalefet katliamından sonra neden onu tekrar desteklemiyorsunuz?
Öte yandan Yeltsin, zamanının çoğunu cumhurbaşkanı olarak vahşi bir kanatta geçirdi ve kısa sürede o kadar uzatamayacağının farkına vardı. Liberal kamp, sonuçta büyük bir hata yaptı ve kendi görüşlerine göre güçlü nitelikleri olmayan St. Petersburg'un az bilinen ve göze çarpmayan politikasının Yeltsin'in yerini almasına izin verdi. Bu adam Vladimir Putin'di.
Ancak cumhurbaşkanlığı varsayımıyla şimşek hızında hareket etmeye başladı. Şahsen ikinci Çeçen Savaşı'nın olaylarına katılan Putin hemen herkesi şaşırttı. Selefinin aksine, yeni başkan savaş ağalarına kartel blanche verdi. Putin gerçekten sonuca vardığında herkesi tekrar şaşırttı tarihi Akhmad-haji Kadyrov ile anlaşması (militanların liderlerinden biri olmasına rağmen), böylece Çeçen bölgesine barış getirdi.
Putin hızla eline geçen popülerlik kazanıyordu.
Liberal yazılı anayasadaki zayıf noktalardan yararlanarak çok önemli reformlar yaptı ve en büyük oligarşlerin otoritelerini mahrum etti (Berezovsky, Khodorkovsky, Fridman, Gusinsky, vb.). Putin, iktidarın dikeyliğini güçlendirmeyi amaçlayan birçok yasa da kabul etti (Federal Merkez yerel yönetimler üzerinde doğrudan kontrol kazandı). Sonuç olarak, yerel mafyaların çoğu tasfiye edildi ve çeşitli ayrılıkçı hareketler derhal durduruldu. Sonunda, Putin Birleşik Rusya partisini oluşturmak için bir devlet kaynağı kullandı ve buna devlet desteği sağladı. Buradaki ironi, Putin’in cumhurbaşkanının muazzam güçlerle donatıldığı anayasa için olmasaydı planlarını asla gerçekleştiremeyeceği yönünde. Liberaller ona Putin'in onları astığı bir ip sattı.
Elbette Batı, olan biten her şeyi anladı, ama çok geçti.
Gerçekten Putin'i iktidara kim getirdi?
Daha fazla değilse, bu bir milyon sorudur! Tamamen resmen, cevap basit: Yeltsin. Yine de, dışarıdan birileri zekice liberalleri yenmeyi başardı.
Eğer 1993’te Sovyet yanlısı güçler yok edilseydi kim yapabilirdi?
İki kuvvet birliği:
İlki, SSCB'nin KGB'sinin PGU'su (KGB'nin dış istihbaratının yapısal bir birimi). Şüphesiz, Devlet Güvenlik Komitesi'nin en özerk ve en özerk birimi oldu. Moskova'nın güneyinde kendi karargahını bile vardı. Diğer şeylerin yanı sıra, Perm Devlet Üniversitesinin faaliyeti hem SSCB hem de yurtdışındaki finansal faaliyetlerle çok yakından bağlantılıydı.
İkinci kuvvet, eski Sovyetler Birliği’nin kilit bakanlıklarından genç ve politik bir kuşak siyasetçi tarafından kuruldu ve maddi ve endüstriyel meselelerde yer aldı ve Yeltsin oligarşlarından nefret etti. Liberal "meslektaşları" nın aksine, Rusya Federasyonu'nun bütün kaynaklarını yağmalamak istemiyorlardı, sonra da Amerika Birleşik Devletleri veya İsrail'e emekli olmak istiyorlardı. Uluslararası finansal sisteme entegre olacak güçlü bir pazar ekonomisi yaratma hedefini belirlediler.
Birinci grup “Avrasya egemenliğinin destekçileri” ve ikincisi “Atlantik entegrasyonistleri” olarak anılacak. Veya “Putin’in halkı” ve “Medvedev’in halkı”.
Elbette, Putin-Medvedev tandemine en büyük desteği veren üçüncü kuvvet, Rus halkı özel bir ilgiyi hakediyor.
Mükemmel formül
Bahsedilen tandemin yaratılması gerçekten mükemmel bir plandı: Putin programı, nüfusun ulusal odaklı kısmının ve liberal olan Medvedev'in dikkatini çekecek şekilde yaratıldı. Medvedev iş dünyasından destek alırken Putin güvenlik güçlerinden (savunma, ulusal güvenlik, istihbarat) destek alacaktı. Putin yerel özyönetim organlarını temizlerken, Medvedev AB ve ABD ile mali sorunları çözmek için her şeyi mümkün olduğunca sorunsuz bir şekilde yapacaktır.
Peki ya bugün muhalefet? Komünist Parti, Sovyetler Birliği için nostaljik olanları memnun etmeye çalışıyor, liberal-demokratik kamp, nüfusun ulusal odaklı bir parçası ve Adil Rusya, ilk ikisinin oylarını seçiyor. Başka bir deyişle, Putin ve Medvedev her türlü ciddi muhalefeti ortadan kaldırdı.
Bu arada ABD'de neler oluyor?
Sovyetler Birliği haritasından kaybolanın aksine, Amerika Soğuk Savaş’ı kazandı (aslında bu tam olarak doğru olmasa da) ve koşulsuz bir süper güç haline geldiğinde, hemen hemen tüm ülkelerin nihayetinde üstünlüğünü ortaya koymak için neredeyse bir dizi savaş başlattı. Amerikan toplumunun karakterini derinden değiştiren Eylül 11 olayları, dış saldırganlığa daha da ivme kazandırdı.
Reagan’ın yönetimi sırasında, üyeleri daha sonra “neo-muhafazakar” olarak bilinen bir siyasi güç, örgütlerini ve düşünce kuruluşlarını da içeren Cumhuriyetçi partinin kontrolünü ele geçirmeye karar verdi. Eski Troçkistlerin geçmişte merkez sol demokratik bir partiyi destekleme eğiliminde olmalarına rağmen, Reagan himayesinde olan yeni Cumhuriyetçiler neo-aleyhtarlara çok cazip önerilerde bulundular:
-Para. Reagan, büyük iş dünyası ve iş dünyasının mutlak destekçisi oldu. “Hükümet bir sorun” düşüncesi, neo-muhafazakarlar ile mafya ve büyük bankacılar arasındaki tarihsel olarak kurulan yakın ilişkiye mükemmel bir şekilde uyuyor. Onlar için kuralsızlaştırma eylem özgürlüğü anlamına geliyordu, bu da onları aşırı zengin yapacak bir şeydi.
-Nasilie. Diğer şeylerin yanı sıra, Cumhurbaşkanı Reagan'ın görevi ile Amerikan askeri-sanayi kompleksinin kontrolünü kazandı; Bu tür bir “tutku” ideal olarak neo-eksilerin ideolojisine karşılık geldi.
- Yasadışılık. Reagan hangi yasayı ihlal edeceği umrunda değildi - uluslararası ya da devlet. Elbette, ABD veya Cumhuriyetçiler için faydalı olduğu sürece, gözlemlerini izlemeye devam ettiler.
-Vysokomerie. Reagan'ın altında, vatanseverlik ve emperyal kibir yeni zirvelere ulaştı. Amerika kendisini “kötülük imparatorluğuna” karşı savunma haline gelen “özgür dünyanın lideri” olarak değil, aynı zamanda tüm insanlığa karşı üstünlüğü olan eşsiz bir ülke olarak kabul etti, bir ülke (1980 Ford reklamında olduğu gibi: “Biz bir numarayız!”).
- Sistematik aldatma. Reagan’ın yönetimi sırasında, yalan, nadiren kullanılan bir politik cihazdan insanlarla kilit bir iletişim biçimine dönüştü: hükümet bir dakika içinde tam anlamıyla bir ifade verebilir ve onu çürütmek için bir dakika içinde yapabilir. Reagan yerine getiremediği konusunda söz verebilirdi; ciddiyetle bir şey emin olmak ve sonra yemin kırmak (skandal düzenlemek). Birisi kanıt sunmuşsa, Reagan'ın yapması gereken tek şey şöyle dedi: “Hmm, bunu hatırlamıyorum”.
-Messianstvo. Başkan, yalnızca ideolojilerinde (İncil Kemeri de dahil olmak üzere) çılgınca olan çeşitli ABD dini mezheplerinden büyük destek almakla kalmadı, aynı zamanda yabancı düşmanlığının, ırkçılığın ve narsisist hobinin egemen olduğu garip mesihçi hareketlerin gelişimine katkıda bulundu. ne kadar aptal olursa olsun, vatansever bir şey.
Para + şiddet + yasadışılık + cehalet + aldatma + mesih nihayetinde ne verir? Bu, Siyonizm ve İsrail'in politikasını tanımlamak için bir formül mü?
Reagan hükümeti, Siyonist bakterinin istediği gibi yetişebileceği bir tür ideal Petri kabıydı.
Amerika Birleşik Devletleri, Yeni Amerikan Yüzyıl projesinin destekçileri ABD, İsrail ve Suudi Arabistan'daki güç merkezlerine erişimini yeni bir hayali düşman - İslami faşizm oluşturmak için kullandıklarında, zirvesi 11 Eylül 2001'e düştüğü yirmi yıllık bir “siyonizasyon” sürecinden geçti. Bunun amacı, "teröre" karşı uluslararası savaşı ve İsrail’in korunmasız desteğini haklı çıkarmaktı.
Böyle bir gelişmeden sonra, kaybedenler de sözde “Anglo-Amerikan kuvvetlerinin kampı” olarak adlandırılan “iç politik alanın çoğunun kontrolü ve dış kontrol üzerindeki kontrolü tamamen kaybetti. İlk defa, dış politikada yeni bir seyir, “ilk etapta İsrail” ideolojisini izleyen insanların öncülüğünde şekillenmeye başladı. Anglo-Amerikan güçleri bir süredir George Bush Sr.’nın cumhurbaşkanlığına seçilmesinden sonra inisiyatifi ele geçirmeyi başardılar, ancak Bill Clinton’un iktidara gelmesiyle her şey eski yerine döndü. “Konservatörlerin” iktidarının doruk noktası, hükümetteki (özellikle Pentagon ve CIA'da) Anglo-Amerikan güçlerinden kilit görevlerin toplu temizliğini başlatan George W. Bush’un başkanlığına düştü. Bekleneceği gibi, Bush’un yaşlıları bodrum katında “psikos” olarak adlandırılan insanlar nispeten hızlı bir şekilde ülkeyi alt üst etti: 11 Eylül’ünden sonra net bir uluslararası sempati, bir yandan kınama ve nefret dalgasına dönüşürken, Amerika’nın da bir bankacılık kriziyle karşı karşıya kalması Bu tür bir büyüklükte bir sistem, dövüş kanununun girişinden iki adım uzaktaydı.
Barack Obama - “İnanıyorum Umarım”
Barack Obama'nın ABD başkanı olarak seçilmesi gerçekten önemli bir tarihsel olaydı. Ve sadece beyaz nüfusun çoğunluğu siyah adama devlet başkanı olarak oy verdiğinden (bu, umutsuzluğun ve değişime olan inancın aşırı bir tezahürü olduğu için) değil, aynı zamanda en büyük halkla ilişkiler kampanyalarından birinin ardından yeni Amerikalıların gerçekten yeni başkan olacağına inandıkları için bazı önemli değişikliklerin başlangıcı. Hayal kırıklığı Obama'ya oy verenlerin sayısı kadar büyüktü. Tarih onu sadece tarihin en kötü başkanı olarak değil, aynı zamanda sistemde reform yapmak için son şans olarak da hatırlayacaktır.
Bununla birlikte, Obama'nın sahip olabileceği “başarılar” var: saltanatı boyunca çoğu yeni muhafazakar kilit pozisyonlardan uzaklaştırılmış ve dış politika süreci önemli ölçüde değişmiştir. Kuşkusuz, neoconslar Kongre ve Amerikan medyasındaki pozisyonlarını hala sıkı bir şekilde tutuyor, ancak yürütme organı, en azından şu anda Anglo-odaklı kuvvetlerin kontrolünde. (Bu durumda her şeyin göreceli olduğu anlaşılmalıdır: Dick Cheney bir Yahudi değildi, ve Siyonist değil, tam olarak Henry Kissinger'ın “İngiliz kampına” nasıl atfedilebileceği gibi). Benjamin Netanyahu'nun diğer ABD başkanlarından daha fazla destek aldığı gerçeğine rağmen, İran'ı istila etmek istediği hava saldırısı henüz gerçekleşmedi. Bunun üzerine Hagel ve Kerry, Hillary ve Petraeus'un yerine atandılar. Bu, “inanabileceğimiz umutların” ifadesi değildir, ancak en azından bu, Siyonistlerin artık Beyaz Saray'ı kontrol etmediğini kanıtlamaktadır.
ABD ve Rusya’daki güçlerin mevcut uyumu
Rusya'da iki karşıt taraf olduğunu zaten biliyoruz: “Atlantik entegrasyonistleri” üzerine şimdiye kadar hakim olan “Avrasya egemenliğinin destekçileri”. Amerika'da işler benzer, tek fark neo-muhafazakarların elinde zafer olması. Avrasya’lıların pozisyonunun neo-eksilerden daha avantajlı olduğunu varsaymamızın iki önemli nedeni var:
-Rusya zaten ekonomik bir çöküş yaşadı;
- Çoğu Rus Putin'i destekliyor.
Aynı zamanda, Amerika Birleşik Devletleri ekonomik çöküşün eşiğinde ve çoğu Amerikalılar hükümetlerinden nefret ediyor.
Obama'da hayal kırıklığına uğramak gittikçe daha fazla sayıda Amerikalı, kuklanın değiştirilmesinin acil sorunları çözmeyeceğine ve ABD'nin gerçekten de bir rejim değişikliğine ihtiyacı olduğuna inanıyor.
Geleceğe dönüş?
İlginç bir gerçek, Obama altındaki ABD'nin, Çürük sisteminin durgunluğundan dolayı temelde durgunluktan kaynaklanan insanların birbirlerine düşmanlık ve yabancılaşma yaşadıkları Brezhnev zamanından bu yana SSCB'ye çok benzemesidir. Şehrin sokaklarında, askeri kuvvetler ve polis çok sık, dilenciler sayısı giderek artıyor. Kamu propagandası (Orwell'in 1984'te tarif ettiği gibi) dünyadaki başarı ifadeleriyle doludur, ancak herkes bunun bariz bir yalan olduğunu bilir. Birleşik Devletler, dahası nefret ettikleri yabancı faaliyetlerden ağır basmaktadır. Sovyet zamanlarında olduğu gibi, Washington kendi insanlarından korkuyor, bu nedenle, muhaliflerden hoşlanmayan ve onları vatandaşlarının düşmanı olarak gören bir casus ve propagandacı savunması inşa ediyor.
Buna, sivil toplumun en iyi temsilcileriyle ilişki kurmayı düşünmeyen, ancak en ahlaksız ve yozlaşmış olanı teşvik eden politik bir sistem ekleyin. Temel içeriği basitçe yeterli para değil, cezaevi ve askeri-sanayi komplekslerinin yapımının büyümesi. Çöken bir kamu altyapısı ve kesinlikle işleyen bir sağlık sistemi (sadece bağlantıları olan zengin insanlar iyi tedavi alabilir). Ve yukarıdakilerin hepsine ek olarak, gerçeklik söyleminden uzak, ideolojik klişelerle dolu bir şizoid, sklerotik.
Cenevre'de 1992’ta düzenlenen BM Silahsızlanma Konferansı’nda Pakistan Büyükelçisi, kendini beğenmiş Batılı diplomatlara şu sözlerle hitap etti: “Soğuk Savaş’ı kazandığını düşünüyorsun, ama gerçekte ne olduğunu hiç düşündün mü? Komünizmin iç çelişkileri, kapitalizmin iç çelişkileri kapitalizmin kendisini yok etmeyi başarmadan önce komünizmi ne tahrip etti? ” Sizin de anladığınız gibi, onun zaten peygamberlik sözlerine tepki sessizlik ve uyuşukluk oldu. Büyükelçi haklıydı: bugün, Batı, daha önce hiç olmadığı gibi, bir krizin derinliklerine daldı ve bir şeyi değiştirme olasılığı çok düşük görünüyor. Tek çözüm modu değiştirmektir.
Amerikan elitleri arasında Russophobia'nın tarihi kökleri
Yukarıdakilerin arka planına karşı, Batı plutokrasisinin neden Putin ve Rusya’nın bu kadar derin bir nefretini yaşadığı açıkça ortaya çıkıyor. Soğuk Savaş’ta kazandığı zaferi ikna eden Batı, çifte bir hayal kırıklığı ile karşı karşıya kaldı (Rusya’nın hızlı toparlanmasının yanı sıra Batı’nın siyasi ve ekonomik sistemlerinin yaklaşmakta olan sona ermesi).
Öfke ve nefret tarafından emilen Batılı liderler, Rusya'nın sorunlarının ortaya çıkmasında yer almadığına dikkat etmiyor. Sovyetler Birliği'nin çöküşünün, Doğu Avrupa ve Rusya'da ABD dolarına yeni bir talep yaratarak uluslararası ekonomik sistemin varlığını uzatması gerekiyordu. Nikolai Starikov gibi bazı ekonomistler, SSCB'nin çöküşünün Amerikan dolarının 10 yıl boyunca daha uzun süre var olmasını sağladığına inanıyor.
Tarih boyunca, Rusya, İngiliz İmparatorluğu'nun yeminli bir düşmanı olmuştur. Çarlık Rusyası döneminde Yahudiler, önemli miktarda öfke duymayı başardılar. Yılın 1917 devrimi, pek çok Doğu Avrupalı Yahudi’ye büyük bir umut vaat etti, ancak yalnızca Stalin Troçki’yi yenip Komünist Partiyi Yahudi kökenli birçok üyesinden temizleyene kadar. Rusya, tekrar tekrar, hâlâ ateşli olan Rus muhafazakarlarının dünya görüşünü derinden etkileyen Aşkenazi Yahudilerinin tarihinde trajik bir rol oynadı. Birileri, toplama kamplarını serbest bıraktıkları ve SSCB'nin İsrail'i tanıyan ilk ülke olduğu için Sovyet ordusuna minnettar olduğunu savunarak itiraz edebilir. Ancak, her iki durumda da, muhafazakar olmayanlara göre, bu başarılarla itibar kazanan ülke, Aşkenazi Yahudilerinin çoğu Yahudi karşıtı politikalarla ilişkilendirdiği Rusya değil, Sovyetler Birliği'dir.
Rusya’da Amerikan karşıtı ruh hali
SSCB'nin çöküşünden bu yana, Birleşik Devletler'e karşı duygular çok değişti. 1980’te Amerika her zamankinden daha popülerdi: Rus gençleri rock grupları yarattı (çoğu zaman, St. Petersburg’dan DDT gibi geniş bir kabul gördü), Amerikan modası ve fast-food her gencin rüyasıyken toplumun en "entelektüel-ileri" üyeleri ABD'yi "özgür dünyanın lideri" olarak görüyorlardı. Elbette, iç propaganda Amerika’yı saldırgan bir emperyalist ülke olarak sunmaya çalıştı, ama sonunda bu “kampanya” başarılı değildi: çoğu insan ABD’yi çok sevdi. Geçen yüzyılın en popüler 90-rock gruplarından “Nautilus Pompilius” tarafından “Güle güle, Amerika” şarkısının metni şu satırları içeriyor:
"Güle güle Amerika, ah,
Asla olmadığım yer.
Sonsuza dek elveda.
Banjo alın
Bana güle güle oyna.
La la la
La la la
Çok küçük oldum
Rendelenmiş kotun.
Uzun zamandır bize öğretildi
Yasak meyvelerini sev. ”
Her ne kadar bu kuralın bir istisnası olsa da, 90’lerin başında, Rus nüfusunun, özellikle de gençlerin çoğunluğu Amerikan propagandasına bağlıydı. Rusya'nın ideolojisi Amerikan yanlısı oldu.
Fakat SSCB'nin çöküşü ve Yeltsin'in batısındaki sadakat ve desteği her şeyi değiştirdi. ABD, Rusya'yı zayıflatmak için her türlü fırsatı kullandı (örneğin, Washington asla yapmayacağına söz vermesine rağmen, tüm Doğu Avrupa ülkelerini NATO’ya kabul ederek). Batı, mümkün olan her şekilde Rusya'dan kaynakları tahliye eden, aynı zamanda herhangi bir ayrılıkçı harekete yardım eden Yahudi oligarşlerini destekledi. 90'in sonunda "liberal" ve "demokrat" sözcükleri hakarete uğradı. Bu zamanlarda çok popüler olan fıkra, mevcut durumu iyi açıklar.
Yeni bir öğretmen sınıfa gelir:
- Benim adım Abraham Davidovich, ben liberalim. Çocuklar, sırayla kendinizi benim gibi tanıştırın ...
- Benim adım Masha, ben liberalim.
- Benim adım Stepa, liberal biriyim ...
- Benim adım Küçük Johnny, ben Stalinist.
- Küçük Johnny, neden Stalinistsin? !!
- Annem Stalinist, babam Stalinist, arkadaşlarım Stalinist ve ben de Stalinist.
- Küçük Johnny, ve eğer annen bir fahişe olsaydı, baban uyuşturucu bağımlısıydı, kız kardeşin bir fahişeydi ve arkadaşların eşcinsel olsaydı, o zaman kim olurdu!
- O zaman liberal olurdum.
Uyuşturucu bağımlıları ve fahişe bağlamında Yahudilerin liberallerle birlikteliğine ve eşcinsellikten bahsetmeye dikkat edin.
ABD’de Rus aleyhtarı duyarlılık
Batı medyasındaki Rus karşıtı propaganda barajı göz önüne alındığında, insanların gerçekte nasıl olduklarını merak ediyor. Amerikalılar her zaman komünizme karşı olmuştur, ancak bir şekilde çoğu politik ideoloji (bu arada, gerçekten algılamayacakları ve yine de sevmedikleri) ile geçmişte bunlarla ilişkili olan insanlar arasındaki farkı anlarlar.
Elbette ABD politikacıları, sıradan Amerikalılar için geçerli olmayan Rusya’dan nefret ediyor. Bu ayrımın açıklaması iki faktördedir.
İlk olarak, Batı'da giderek daha fazla insan toplumlarında demokrasi olmadığını anladığı için, devlet propagandasını kategorik güvensizlikle (80-ler'de SSCB'de olduğu gibi) ele alıyorlar. Ayrıca, emperyal plütokratik düzene karşı çıkanların sayısı artıyor ve onunla birlikte Rusya ve Putin'in "Beyaz Saray'dan kötülüklere karşı çıkması" için duyduğu sempati de artıyor. Fakat daha da önemlisi, Rusya’nın ironik bir tesadüf eseri olarak bugün Batı’nın “dünün” değerlerini ifade ediyor: uluslararası hukuk, çoğulculuk, sosyal haklar, ifade özgürlüğü, anti-emperyalizm, devletlerin egemenliğinin ihlali yasağı, savaşın reddedilmesi, anlaşmazlıklar.
Suriye’de bir çatışma olması durumunda, Rusya’nın uluslararası hukukun korunmasındaki belirleyici konumu, kesinlikle birçok Amerikalı ve Avrupalı’yı etkiledi. Gittikçe daha fazla şüphe duyanlardan Putin'e hitap eden övgüye değer sözler duyulabilir.
Tabii ki, Rusya'ya ütopyacı bir ülke denemez ve yine de “kötülük imparatorluğunun” yolunu takip etmedi. Ancak diğer normal devletler de Rusya ile aynı prensipleri savunacak. Onun için bu sadece saf bir idealizm değil, aynı zamanda açıkça inşa edilmiş bir amaçtır. Batı propagandası, Putin'in ABD'nin tehlikesini temsil eden acımasız bir diktatör olduğu konusunda ısrar ediyor, ancak insanlar onu dinlemeye başlar başlamaz, sözleriyle aynı fikirdeler.
Batı seçkinleri hala Soğuk Savaş’ta kalmış
Ve eğer son yirmi yılda dünyadaki güçlerin uyumu çarpıcı biçimde değişmişse, Batı seçkinlerinin ideolojisi değişmedi. Çok üzücü bir gerçeklikle karşı karşıya kaldıklarında umutsuzca, Soğuk Savaş’ı yeniden başlatmaya çalışıyorlar, kazanmayı umuyorlar. Tüm bu sonsuz kitle iletişim propagandası (azınlıkların bastırılması, muhaliflerin öldürülmesi veya hapsedilmesi, ifade özgürlüğü eksikliği, totaliterlik) Rusya’yı yeni Sovyetler Birliği’ne yeniden adlandırma amaçlı. Sorun şu ki, yirmi yıl gecikmişler ve bu tür suçlamalar Rusya’nın kendisinden bahsetmek yerine batıdaki kamuoyu ile çelişiyor. Rusya’nın iç politik süreçlerine müdahale etmek için yapılan girişimler o kadar beceriksizdi ve neredeyse hemen başarısızlığa uğradı. Kesinlikle boşuna bir renk devrimi örgütleme girişimlerinden başlayarak ve azınlıkların cinsiyet haklarının etrafındaki durumu kırmakla sona ermekle sona erdi - bütün bunlar sadece Vladimir Putin'in konumunu güçlendirdi.
Son zamanlarda oldukça ilginç bir olay gerçekleşti. ABD bütçesi etrafındaki mevcut durum nedeniyle Obama, APEC zirvesine gelemedi. Bununla birlikte, toplantı oldukça beklenmedik bir sürprizle hatırlandı: Pasifik bölgesi korosu ülkelerinin liderleri Vladimir Putin'i doğum gününde kutladı. Washington, böyle bir “sayıya” ne kadar kızdığını hayal edebilir.
Özetleme
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki emperyalizasyon sürecinin şiddetsiz bir şekilde gerçekleşeceğine inanmak saf olacaktır. Fransız ve İngiliz imparatorlukları II. Dünya Savaşı'nda çöktü ve Japon İmparatorluğu bombalanarak tahrip edildi. Rusya’nın kendisinde, yılın 1993’unun “iç savaşı” binlerce insan aldı, ancak milyonlarca insanın yaşamı yoktu. Ve Tanrı'nın lütfuyla, her şey nükleer kullanmadan geçti оружия.
Peki, bir ABD imparatorluğunun balonu patladığında ne olur? Kesin olarak söylemesi imkansız, ancak 1991’te olduğu gibi Rusya’da olduğu gibi, hiç kimse onların yardımına gelmeyeceğini umuyor.
Son yirmi yılda, Amerika ve Rusya’nın siyasi seyri ve uluslararası arenadaki rolleri çarpıcı bir şekilde değişti. Nesnel koşullar altında, bu ülkeler savaşçı taraflar haline geldi. Ünlü rapçi Lowkey'nin şarkısından çıkan sözler “Amerika'ya karşı değilim - o bana karşı”.
Aynı zamanda, Rus karşıtı propaganda dalgası devam edecek, bu şekilde paniklenen Batı plutokrasisi “sinirleri yatıştırmaya” çalışıyor.