İsviçre’nin Yakın Tarihi | 1648-1798
İsviçre’nin Yakın Tarihi | Eski Rejim, İsviçre tarihinde 1648’den 1798’e kadar olan bir dönemdir.
İsviçre tarihinde 1648’den 1798’e kadar olan bu dönem önemli sosyal, ekonomik ve siyasi gelişmelere sahne olmuştur. Aynı zamanda İsviçre federasyonunun başlangıcına ve kendine özgü sosyal yapısının ve kültürel özelliklerinin ortaya çıkmasına da işaret eder. Bu süre zarfında İsviçre, 1648’de Westphalia Antlaşması ile kabul edilen özgür bir federasyon haline geldi.
Dönem boyunca İsviçre, birçok egemen kanton, tabi bölge ve ilişkili manastırlardan oluşan karmaşık bir siyasi yapıya sahipti. Büyüklük, sosyal yapı ve kültür bakımından büyük farklılıklar gösteriyorlardı ve çoğu yetki Kanton düzeyinde yoğunlaşmıştı.
Anayasa gibi federal konular ortak bir özne tarafından yönetiliyordu. İsviçre tarihindeki Eski Rejim, otoriterliğe doğru güçlü bir eğilim ve aristokrat ailelerin sayısında bir artış sağladı.
İsviçre federasyonundaki ilk gerileme 1515’te Marignano Savaşı’ndaki yenilgi nedeniyle geldi. Sonraki dönemde, bir Protestan Reformist olan Zwingli’nin yükselişine sahne oldu. Reformları başarılı oldu ve İsviçre Kutsal Roma İmparatorluğu’nda tarafsız kalmayı başardı.
18. yüzyılda kırsal nüfusta hızlı bir artış görüldü. Ülkenin denize kıyısı olmayan konumuna rağmen, İsviçre geniş bir işgücü arzına sahipti. On sekizinci yüzyılın sonunda, ülke nüfusunun dörtte biri sanayide çalışıyordu.
En büyük endüstriler arasında tekstil ve saatçilik vardı. Kasabalarda, tekstil endüstrisi lonca kısıtlamalarıyla sınırlıydı. Köylüler, pamuk örerek gelirlerini tamamlıyordu.
Eski Rejim’den önce, İsviçre’nin batı kesiminde ağırlıklı olarak Fransızca konuşuluyordu. Bu arada reform, Bern’in genişlemesiyle aynı zamana denk geldi. 1536’da Protestan Bern, Vaud kantonunu ele geçirdi ve Neuchatel ve Cenevre‘deki Reformasyon’u destekledi.
Bu dönemde John Calvin, kendisini Avrupa’daki Reform kiliselerinin ruhani merkezi olarak kabul ettirdi ve Cenevre’yi dük kontrolü altına alma çabalarına başarıyla direndi.
Napolyon sonrası dönem
İsviçre’nin yakın siyasi tarihindeki Napolyon sonrası döneme, liberal ve muhafazakar hareketler arasındaki çatışma damgasını vurdu. Mart 1798’den beri var olan Helvetik Cumhuriyeti, Napolyon Bonapart tarafından 19 Şubat 1803’te çıkarılan Arabuluculuk Yasası ile ortadan kaldırıldı. Bu, Cumhuriyet ile Eski Rejim arasında, 1815 Restorasyonuna kadar süren bir uzlaşma girişimiydi.
İsviçre konfederasyonu, birçok egemen kanton, tabi bölge ve manastır ile karmaşık bir siyasi yapıya sahipti. Bu bölgeler büyüklük, kültür ve sosyal yapılar açısından farklılık gösteriyordu. Gücün çoğu kanton düzeyinde yatıyordu.
Ortak endişe konuları Federal düzeyde kararlaştırıldı. Bu dönem aynı zamanda Avrupa’da kraliyet ailelerinin gücüne güç katan mutlak monarşinin yükselişine de işaret ediyordu. Bu dönemde İsviçre, otoriterliğe doğru bir dizi hamle gördü.
18. yüzyılın sonlarında, İsviçre’nin siyasi ve sosyal yapısı, reform için artan baskılar altına girdi. Aydınlanma Çağı, toplum ve hükümet hakkında yeni fikirler yükseldi. Cenevre’de doğan Fransız yazar Voltaire ve Jean-Jacques Rousseau İsviçre’de etkiliydi.
Fikirleri ülkenin siyasi gelişimini etkiledi. Buna ek olarak, İsviçre toplumu daha hoşgörülü hale geldi ve işkencenin cezai kullanımı giderek daha fazla eleştirildi. Ancak, kırsal kantonlar muhafazakar yapılarını kaybetmemişti.
İsviçre’nin tarafsızlığı, 200 yıl önce Viyana’da yapılan bir kongrenin sonucuydu. Bu kongre Avrupa sınırlarını yeniden yapılandırmak amacıyla yapılmıştır. İsviçre’nin tarafsızlığı bilinçli bir tercih değildi.
İkinci Plebisit
Ülkenin yakın tarihindeki ikinci plebisit, İsviçre demokrasisinde belirleyici bir an olmuştur. İsviçre’de çoğunlukçu demokrasinin ortaya çıkmasında önemli bir rol oynamıştır.
On dokuzuncu yüzyılda İsviçre, vatandaşların tam siyasi güce sahip olmak ile hiç sahip olmamak arasında gidip geldiği bir kısmi siyasi iktidar sistemine sahipti. Bu sistem Konkordanz-Demokratie olarak tanındı. Referandum, yapısal yeniliğin etkisini kanıtladığı için bu sürecin önemli bir parçasıydı.
1860’larda Radikaller, İsviçre hükümetinin gücünü merkezileştirmeye ve askeri ve ekonomik yasaları merkezileştirmeye çalıştılar. Radikaller yaşlandıkça, giderek daha fazla müdahaleci oldular. Buna karşılık, geniş bir demokratik hareket doğrudan demokratik referandum çağrısı yapmak için birleşti. Bu geniş demokratik hareket, Radikal hegemonya için bir engeldi. Geniş koalisyon halk oylamasını kazanarak yakın İsviçre tarihinin en önemli anlarından biri oldu.
Halk Oylaması Sonrası
iki koltuk. Altı yıldır Federal Konsey‘de yoktular, ancak referandum kampanyasının ardından geri dönmeye karar verdiler. Bu, Konsey’in bileşiminin seçmenlerdeki her partinin gücüyle orantılı olduğu orantılı bir federal yürütmenin getirilmesinde ilk adımdı. Sonuç olarak, Federal Konsey iki Radikal, iki Hıristiyan Demokrat, iki Sosyal Demokrat ve bir tarımcı İsviçre Halk Partisi üyesinden oluşuyordu.
İsviçre tarihindeki ikinci plebisit, ülke tarihinde belirleyici bir andı. İki büyük siyasi skandalın ardından düzenlendi. İlki, Kasım 1989’da, bir kadının kocasına hükümete ait gizli bilgileri verdiği iddialarına yönelik bir hükümet soruşturmasını içeriyordu. İkinci skandal çok daha yaygındı ve Federal Polisin siyasi şubesinin yaklaşık 900.000 İsviçre vatandaşı hakkında Soğuk Savaş tarzı gizli dosyalar derlemesini içeriyordu.
Politik kültür
İsviçre, diğer uluslardan oldukça farklı bir kültüre ve anayasaya sahiptir. Örneğin, anayasası ve yapısı, sıradan insanların siyasete daha fazla katılımını teşvik eder. Politikacıların zamanla geniş bir güç tabanı oluşturan kariyer politikacıları veya bürokratlar haline geldiği çoğu ülkenin aksine, İsviçre hükümeti siyasi sınıfın profesyonelleşmesi konusunda çok temkinli.
1990’ların başında, İsviçre Halk Partisi, göçmenlik karşıtı meseleleri temel satış noktası olarak kullanan ana sağ parti olarak ortaya çıktı. 1999’dan beri İsviçre parlamentosundaki en başarılı parti oldular ve İsviçreli seçmenlerin yüzde 30’unu kazandılar.
Partinin göçmen karşıtı kampanyası o kadar başarılıydı ki, Avrupa’daki diğer sağ partiler onun yaklaşımını taklit etmeye çalıştı. İsviçre Halk Partisi için özellikle etkili bir afiş, kara koyunları tekmeleyen üç beyaz koyunu içeriyordu. Bu poster birçok İsviçrelinin korkularını besledi.
İsviçre’nin popülist hareketi, ülkenin değişen demografisiyle şekillendi. Seçmenler daha modern hale gelmiş olsa da, nüfusun giderek artan bir kısmı Avrupa entegrasyonu ve göçü konusunda şüphelerini dile getirerek, hala büyük ölçüde muhafazakar. Sonuç olarak, SVP işçi sınıfı da dahil olmak üzere çeşitli sosyal tabakalardan seçmenleri kendine çekmeyi başardı.
İsviçre siyasi sistemi, sınırlı güce sahip merkezi bir hükümete sahip çok partili sistemi ile karakterizedir. Ülkenin üç kademeli sistemi, müzakere edilen çoğunluk olasılığını da artırıyor. Bu sistemin karmaşıklığına rağmen, İsviçre’nin doğrudan demokrasisinin parlak bir geleceği var. Ancak popülizmin son zamanlardaki yükselişi, İsviçre siyasi sistemi için ciddi bir tehdit oluşturuyor.
İsviçre Halk Partisi, sol muhalefet partilerini dışladığı için eleştirildi. Yeşil Parti, İsviçre’de popülerlik kazanıyor ve 1999’da Ulusal Konsey’deki dördüncü büyük parti konumunu alıyordu. Daha sonra 2003’te Federal Konsey’de ikinci bir sandalye kazanarak Hıristiyan Demokrat Parti’nin payını azalttı.
Dil
İsviçre uzun zamandır dil açısından zengin ve çeşitli bir ülke olmuştur. Birkaç dil grubu arasında bir kavşak noktasıdır. Geçmişte, dağlık arazi bu gruplar arasında doğal engeller yaratarak İsviçre’yi her şeyin ortasında bırakmıştı. Cenevre Üniversitesi’nde profesör olan Francois Grin’e göre, İsviçre dilini çevreleyen efsane tamamen doğru değil.
İsviçre’nin tarihi iç ve dış çatışmalarla doludur. Stratejik bir konumdu ve Roma döneminden beri imparatorlukların hedefi olmuştur. Bölge aynı zamanda büyük nehirler boyunca küçük yerleşim birimlerini elinde tutmak için mücadele eden tarih öncesi kabileler tarafından da dolduruldu. Bölgenin dili birkaç yüzyıllık bir evrim geçirmiştir.
İsviçre’de tek bir ulusal dil bulunmamakla birlikte, İsviçre’nin benzersiz bir dil ve kültür karışımı vardır. Örneğin, İsviçre Almancası, küçüklüğü belirtmek için sıklıkla -li ekini kullanır; bu, İngilizce küçük kelimesiyle yakından ilişkili bir uygulamadır. Aynı şekilde, ülkenin Alemannik lehçeleri de bu küçücük eki kullanır.
Kütüphane, İsviçre ve tarihi hakkında geniş bir kitap koleksiyonuna sahiptir. Katalogda çeşitli disiplinleri ve dilleri kapsayan 115.000’den fazla başlık bulunmaktadır. Katalogda yüzlerce İsviçreli yazar temsil edilmektedir. Bu yazarlar arasında Charles Ferdinand Ramuz, Count Guy de Pourtales, Blais Cendrars, Anne Perrier ve Yve Laplace sayılabilir.
Birçok farklılığına rağmen, İsviçre dünyanın en demokratik ve müreffeh ülkelerinden biridir. Siyasi sistemi, benzersiz bir demokrasi markasına dayanmaktadır. Büyük özerkliğe sahip bir kantonlar federasyonudur. Eşsiz bir irade, ülkeyi bir arada tutar ve vatandaşların din ve siyaset özgürlüğünden yararlanmasına izin verir.