Senay Ozok Ozok itibaren Iernuțeni 545300, Romanya
Çocuklar için eğlenceli ve yaratıcı şiir kitabı! Biz okuma & neredeyse tüm yolumuza gülüyor bir patlama oldu!
Bu kitap, çoğunlukla oldukça büyüleyici olsa da, daha yüksek bir puan vermem için çok fazla kusuru var. Tüm öyküleri gerçek tarihsel veriler gibi gösterme çabasını takdir ettim, ancak bazen kendimi yazarın bana attığı bilgilerden sıkıldım. Anlıyorum. Drakula'yı inandırıcı kılmak istiyorsunuz. Hadi devam edelim. Hikayeyi kıza (tesadüfen asla adlandırılmamış) ve Arpa'ya daha fazla konsantre olmak isterdim ... tüm iç içe geçmiş hikayeler çok ilginç olsa da, kesmek için birkaç parça vardı başka şeylere odaklanın. Sonunda, son. Sonu böyle bir hayal kırıklığı - yaklaşık 10 sayfa süren bir doruk için çok fazla birikim var ve her şey çok titiz bir şekilde sarıldı. Mantıklıysa, hem çok fazla çözünürlük hem de yeterli çözünürlük yoktur. Bu kitaptan nefret ediyor gibiyim, ki bu doğru değil. Bununla ilgili bazı sorunlar yaşadım. Onu okumaktan zevk aldım ve beni meşru bir şekilde korkutacak birkaç pasaj vardı (kuşkusuz, bunu yapmak zor değil). Ama keşke Kostova'nın sonu farklı bir şekilde yazmasını isterdim, çünkü kitabı bitirdiğimde kesinlikle hayal kırıklığına uğradım, oysa doruktan ve bitmeden önce her şeyi sevdim.
E.V. olarak Julianne MacLean yazarak cennetin rengi Mitchell Sophie Duncan, kızının beklenmedik hastalığı ve kocasının şok edici olayından sonra dünyası parçalanan başarılı bir köşe yazarıdır. Başka hiçbir şeyin yanlış gidemeyeceği göründüğünde, arabası buzlu bir yoldan kayıyor ve donmuş bir gölün içine dalıyor. Orada, suyun soğuk karanlık derinliklerinde, Sophie derin ve olağanüstü bir şey yaşar - geçmişinin sırlarını açan ve ona gerçekten yaşamak için ne anlama geldiğini öğreten bir şey. Düşüncelerim: Hayat Sophie Duncan için iyidir. Harika bir kariyeri, fantastik bir adamın sevgisi ve güzel kızı vardı. Sonra dünyası onun etrafında çöküyor. Güzel kızı umutsuzca hastalanır ve kocasının bir ilişkisi vardır. Daha sonra işleri daha da kötüleştirmek için arabasını yoldan çıkarır ve göle dalar. Aydınlanmanın böyle bir zamanda geleceğini kim düşünebilirdi? Sophie hayatını sonsuza dek değiştirecek bir yolculuğa çıkar. Cennetin Rengi çok duygusal bir okuma. Sophie ağladığında ağladım. Sophie gülümsediğinde gülümsedim. Okumayı durduramadım. Başından beri cevaplanması gereken sorular vardı. Bu aşk, keder, hayal kırıklığı, umut, inanç ve mutluluk hakkında bir hikaye. Bazıları buna iç karartıcı diyebilir. Ben buna canlı diyorum. Julianne’nin hikaye anlatımı harika. Bu okumayı şiddetle tavsiye ederim
Açıklama için bu kitap sadece 3 yıldız yerine 3.5 hak ettiğini düşünüyorum. bu serinin kahramanı Violet McKenna. Bu karakter beni sürekli kararsız bıraktı. Violet'i gerçekten sevdiğim zamanlar vardı ve diğerleri sadece kitabı odanın karşısına çıkarmak istedim. Ya da kitabın içine atla, böylece ona bir anlam sallayabilirim. AMA onunla orada olduğum zamanlar da vardı. Düşüncelerini ve yaptıklarını kabul etmek. Ve ben onun nadir ve güçlü olduğu bilinen doğaüstü bir varlık olduğu gerçeğini seviyorum. hikayenin ortaya çıktığı sahne. Ve bence EPICALLY başarısız oldu !!! "Sonrasında kanla ıslatılmış çimlerin içinde çöktüm ve ağladım, ağrılı hıçkırıklar." Üzgünüm ama kahraman A LOT ağladığında dayanamıyorum. Yani bir iki kere olsaydı o kadar da kötü olmazdı. Ama sürekli "gözleri gözyaşı" olduğunda ya da sadece doğru ağlama dışarı beni sinirlendiriyor !! * boğazını temizler * tamam şimdi kitap hakkında sevdiğim şeye geçelim. Violet'in arkadaşlarını kesinlikle beğendim. Her kişilik farklıydı ve hiçbirinin sığ bencil kızlar olmadığını sevdim. Bunun yerine birbirlerini güzel, sevecen ve koruyuculardı. Ayrıca Aidan'ı kesinlikle çok sevdim. Gizemli havalı adam persona onun için gidiyordu ve hikaye ilerledikçe onun hakkında daha fazla okumak için sabırsızlanıyordum. Hepsi ve hepsi de netice okumayı umursamadığım iyi bir kitaptı.
Drama dolu genç film Mean Girls'ün kurgusal olmayan Kraliçe Arılar ve Wannabes kitabına dayandığını kim düşünebilirdi? Komik ama kötü filmin aslında bir gerçeği var. Kitabın yazarı Rosalind Wiseman, dedikodu, ilişkiler, uyuşturucu, partiler ve ebeveyn-çocuk ilişkileri gibi günlük gençlik konularını ele almak için kız ve erkeklerle çalışan farklı ortaokul ve liseye gider. Hikaye, genç kız ve erkek çocuklarının hayatını, atölyelerinde konuştuğu öğrencilerin paylaştığı deneyimlere dayandırarak inceliyor. Bu kitap ebeveynlerin okuması için tasarlanmış olsa da, kadınlara bu kitabı okumasını tavsiye ederim, böylece etraflarındaki dünya hakkında daha fazla bilgi sahibi olurlar. Kitap ebeveynleri hedef aldığından, kitabın büyük çoğunluğu gençlerin yaşamını perspektif haline getiriyor. Tüm ebeveynler hayatlarının bir noktasında on üç yaşındayken, Wiseman kızların motivasyonlarını eleştirel bir şekilde açıklar ve ebeveynlere genç olmanın nasıl bir şey olduğunu hatırlatır. Kız ve erkek çocuklarının öykülerini paylaşıyor ve bazı durumlarla nasıl başa çıkılacağı konusunda ebeveynlere öneriler sunuyor. Genel olarak amacı ebeveynlere ve çocuklara başkalarına saygılı olmayı ve eylemlerine dikkat etmeyi öğretmektir. Eylemlerimiz üzerinde düşünmek, yeterince yapmadığımız bir şeydir. Wiseman’ın hassas fakat gerekli bir konuya yaklaşımını takdir ediyorum çünkü konular hakkında açık ve iyi bilgilendirilmiş bir şekilde birçok bakış açısıyla konuşuyor. Örneğin, “Özür Sanatı” (148) adlı bir bölümü var, bu bölümde, kızların hatalarını tanıması, if's, but's vb. Vermeden özür dilemesi ve diğer kişiyi özür dilemesine gerek olmadığını gösteriyor. onlar da olsa. Sadece konu hakkında kendi fikrini vermekle kalmıyor, aynı zamanda iyi bir özür nasıl verileceğine dair tavsiyelerde bulunan öğrencilerden alıntılar içeriyor. Wiseman'ın olgunluğunu gösterdi çünkü kendi inançlarını diğer ebeveynlere itmiyordu. Wiseman hassas konulardaki tavsiyelerine dikkat etmesine rağmen, ebeveynlere son derece gerekli konularda ne duymak istemediklerini söylemekten korkmuyordu. İlk başta biraz ikiyüzlü gelebilir, ama aslında öyle değil. “Konudayken, siz dedikçe daha da kötüsü, kızınız daha da kötü olacak (ve sizi dinlemediğini düşündünüz!)” (112) Bazen onu yıkması gerektiğini anlıyor. Açıkça dile getirmesi, dedikodu alışkanlığını kırmak için gerekli olanı yapmaktan korkmadığını gösterir. Sonuçta, Wiseman’ın romanı oldukça eğlenceli ve aydınlatıcı. Ona saygı duyuyorum çünkü başkalarının görüşlerini ve genç kızlar, genç erkekler, ebeveynler ve öğretmenler gibi bakış açılarını içeriyor. Ortaokuldaki hayatımı bu kadar kritik bir şekilde düşündüğümü hiç düşünmemiştim ve Wiseman’ın sözlerini okumak bu zor konuda bana yol göstermeye yardımcı oldu. Eğer şans verilirse, Wiseman sizin için de aynısını yapabilir.
tüm hikayeler eşit yaratılmadı ama başlık hikayesini seviyorum.
Eğer yapabilseydim, bu kitaba 3.5 yıldız vereceğimi düşünüyorum. Son 5 sayfada neredeyse benim için mahvolmuş çok ilginç bir kahramanı olan tuhaf, çok atmosferik bir kitaptı. Çok inanılmaz bir romantizm de vardı. Ama bunu affetmeye daha istekliydim.
Only giving it a 4 out of 5 because it took me about 150 pages to finally get into it, and then I was doomed. I plan on reading the next two.