Susann Beucke, Münih sergi merkezinde rahat ve keyifli bir şekilde oturuyor. 31 yaşındaki bir ravent spritzer ve bir kapuçino sipariş etti. Yelken ekibi, İsviçre takımı Holcim-PRB, Okyanus Yarışı’nın dördüncü etabında Brezilya’dan yaklaşık 10.000 kilometre uzakta kırık bir direkle uğraşmak zorunda kalırken, Beucke evinde sponsorluk randevuları yapıyordu.
Dünyanın dört bir yanından katılan beş takımı yedi yarış bölümünde (sözde ayaklar) bir araya getiren tekne yarışında, Kielli kadın Cape Verde’den Cape Town’a ikinci etapta Imoca 60 sınıfı teknedeydi. Bir düzeltici olarak, yani yelkenleri ayarlamaktan sorumlu olarak, suyun üzerinde süzülmekten çok sözde folyolar üzerinde uçan 20 metre uzunluğundaki karbon tekneyle Güney Afrika’da bitiş çizgisini geçen ilk kişi oldu.
Takım patronu, 2018’de Okyanus Yarışını kazanan 43 yaşındaki Fransız yelken yıldızı Kevin Escoffier. Bu kez o ve ekibi, Güney Afrika’dan Brezilya’ya yaklaşık 24.000 kilometrelik üçüncü ve en uzun etapta teknesi “Malizia” ile Hamburg’dan gelen 41 yaşındaki Boris Herrmann’ın ardından ikinci olarak genel klasmanda yeniden lider.
Ancak, kırık direk sınıflandırmayı sarsabilir. Beucke’nin takımının yarışa ne zaman dönebileceği henüz belli değil, Fransa’dan yeni bir direk teslim edilecek ve mürettebat şu anda teknelerini geniş bir yelken alanı olmayan bir limana yönlendirme sürecinde. Ancak Escoffie, “Geri dönüşümüzü bir an önce yapmak istiyoruz.” Takımın kendisine 5. etabın başlangıç tarihi olan 21 Mayıs’ta geri dönmeyi hedeflediği söyleniyor.
Bunlar, bu kadar ciddi arızalar olmasa bile okyanusta zor zamanlar. Beucke şöyle açıklıyor: “Bunun gibi bir tekne insanlar için yapılmadı.” Her şey maksimum hız ile ilgili ve yelkencilik romantizmiyle hiçbir ilgisi yok. Artık direksiyon yok, tekneler neredeyse tamamen otopilot tarafından yönlendiriliyor. Bilgisayar bunu herhangi bir insandan daha iyi yapar. Bu gerçek yelkencilik mi?
Beucke kaşlarını çattı: “Bu bir soru. İnovasyonu durdurmak istemezsiniz. Sadece farklı. Bunun geleneksel teknelerden tamamen farklı bir yelken deneyimi olduğu gerçeğini gizlemek istemiyorum.” Mürettebat artık herhangi bir molada değiştirilebilen sadece dört denizciden oluşuyor. Ayrıca gemide video çeken ancak yelken olaylarına müdahale etmesine izin verilmeyen bir medya görevlisi bulunmaktadır.
“Sanki bir gitarist eldivenle çalmak zorunda kalmış gibi”
Güvertede nadiren birileri oluyor: “Mümkün olduğunca az dışarıda olmaya çalışıyorsunuz. Bu oldukça alışılmadık bir durum çünkü yelken yapıyoruz çünkü rüzgarı saçlarımızda hissetmeye ihtiyacımız var. Bu çok önemli” diyor Beucke. Hâlâ Olimpik bir denizciyken, 49erFX sınıfında gemide sığınak yoktu, 32 yaşındaki ortağı Tina Lutz ile bir mürettebat olarak asılı kaldı, neredeyse sadece trapezde, sürekli rüzgarı hissediyordu. İki kez Avrupa şampiyonu oldu ve 2021’de Tokyo’da Olimpiyat gümüş madalyası kazandı.
Yaz oyunlarındaki başarının ardından Beucke, açık deniz yelkenciliğine geçti: “Bu bariz bir adımdı, tamamen farklı bir şey. Sadece bir cam kapaktan dışarı bakıyorsun. Sonuç olarak, artık doğrudan duyguya sahip değilsiniz. Tekneden aldığınız küçük histen hala bir şeyler alabilmek için inanılmaz derecede iyi bir denizci olmalısınız. Bu biraz bir gitaristin eldivenle çalması gibi.” Eskiden onun için bir yarış yaklaşık 25 dakika sürerken, şimdi denizde yaklaşık 8.500 kilometrelik etabında 17 gün 19 dakika harcıyor.
“Çok çeşitliydi” diyor. Cape Verde Adaları doğrudan Cape Town’a gitmediğinden, her zaman en iyi rüzgar aranırdı. Böylece büyük bir kavis açıldı: “150 mil uzaktaydık (278 kilometre, editörler) Brezilya kıyılarından. Ekvatora yakın yerlerde kasvetli bir durumdaydık.” Ekvatora yakın bu alçak basınç kanalında neredeyse hiç rüzgar yok. Beucke, “İnanılmaz derecede sıcaktı, uyumakta güçlük çekiyordum” diye hatırlıyor. Mürettebat rahatsız karyolaları paylaşıyor.
Teknenin karbon gövdesi yalıtılmamış, ısıtma veya klima ağırlık nedeniyle düşünülemez. Güneş yandığında, gövde ısınır – ancak güneye doğru ilerledikçe bu durum değişti. Beucke şöyle diyor: “Kıyıdan Güney Okyanusu’na çok rüzgarlı, yüksek dalgalı ve soğukta gittik, orada üç gün kaldık.”
Boris Herrmann en konforlu gemiye sahip
Bir başka büyük zorluk da teknenin üzerinde tonlarca su yıkayan yüksek dalgalardı. Biraz temiz hava almanın tek bir sebebi var: “Yelken değiştirdiğin zaman, pruvaya çıktığın zaman. En fazla dört dakika sürüyor ama sırılsıklam geri dönüyorsunuz.” Çünkü tekneler okyanusu 70 km/s’in üzerinde uçuyor – radikal bir gelişme.
Karşılaştırma için: 2002’deki şimdiye kadarki tek Alman zaferinde, “Illbruck” 896 kilometre kat ederek 24 saatlik bir rekor kırdı. Bu kez Team Holcim, bir günde 1102,42 kilometre ile üçüncü etapta en iyi performansı elde etti.
“Imoca sınıfı – bunlar çok alışılmadık yelkenli tekneler. Yelkencilikteki gelişme o kadar zorlaşıyor ki, tekneyi bir şekilde insanlar için yaşanabilir hale getirmeye çalışmak gerekiyor. Bu da ancak korumalı kokpit sayesinde mümkün oluyor, bu da birçok sensörü ve hissi kaybetmemiz anlamına geliyor. Ancak gelişimin gittiği yer burasıdır” diyor Beucke. Tuvalet olarak bir kova kullanılır. Çok küçük bir alanda, yiyecekler yalnızca gazlı ocaktan gelen sıcak suyla doldurulmuş kutularda veya torbalarda bulunur: “Gemideki her şey minimalist, işte burada pragmatik oluyorsunuz.”
Sadece Hamburglu Herrmann gemisini biraz daha cömertçe inşa ettirdi. “Malizia”da bir mutfak, rahat yataklar veya tuvalet bulamazsınız, ancak denizciler, örneğin tüm kokpit alanında dik durabilirler. Beucke: “Boris’in tasarım açısından en konforlu gemiye sahip olduğu bir sır değil. Konfora büyük değer veren tek kişi o. Bir kez Cape Town’da onun teknesinde bulunacak kadar şanslıydım. Çok ferah, aydınlık, açık ve samimi olduğunu söylemeliyim.”
Ama aynı zamanda şunları da söylüyor: “Ama bence bir tekneye bindiğinizde ve performans için her şeyin ayarlanmış olması güzel. Boris’in fikri, yaşam kalitesinden performans elde etmek gibi görünüyor. Ama her denizci farklıdır.” Fransız kaptanının farklı fikirleri var: “Örneğin Kevin ne pahasına olursa olsun kazanmak istiyor. Ağırlıktan tasarruf etmek için her şeyi değiştirdi. Muhtemelen daha rahat bir teknede kendini rahat hissetmezdi.”
Neden kendini böyle bir işkenceye maruz bırakıyor?
Suda üç saatlik bir ritim var. “Ama onu tutabilmen çok nadirdir. Öncelikle yapılması gereken bir şey var mı, temizlenmesi gereken bir şey var mı, teknede bir yerlerde su var mı diye kontrol ediyorsunuz. Hemen yatağa gitmek uygun değil” diyor Beucke. Dinlenme aşamasında kontra veya kavança gibi bir manevra bekliyorsa, tüm mürettebat yardım etmelidir: “Bu, yarım saat kaybettiğiniz anlamına gelir.” Boş zamanınızda da yemek yiyorsunuz. Beucke şöyle açıklıyor: “Yemeği hazırlamak yaklaşık 20 veya 30 dakika sürüyor. Tekne sürekli hareket halinde olduğu için her şey biraz daha uzun sürüyor. Bir de orada sıcak su taşıyorsun, her şeye dikkat etmelisin.”
Stres ve yoksunlukla, herkes okyanusta küçük şeylerden keyif alır. Beucke, “İkinci etapta duş alma lüksümüz vardı. Herkesin bir litre tatlı suyu vardı – ama bu yeterli olmalıydı. Güney Okyanusu’nda artık kimse duş almak istemiyordu çünkü hava çok soğuktu.”
Neden kendini böyle bir işkenceye maruz bırakıyor? Beucke bu soruyu sık sık düşünmüştür: “Yelken fenomeninin ne olduğunu ben de bilmiyorum. Muhtemelen artık gerçekten yapmak istemediğiniz sınırın nerede olduğunu öğrenmek istiyorsunuz? Henüz ona ulaşmadım.” Tekne yarışının altıncı etabı memleketi Kiel’den geçiyor. Danimarka’dan gelen tekneler, Kiel Fiyordu’ndaki bir şamandıranın etrafından dolanmak zorunda kalıyorlar, ardından bir sonraki mola için Hollanda’ya devam ediyorlar.
Beucke şöyle diyor: “Kevin ekibi her zaman kısa sürede bir araya getiriyor. Bir Kiel sakini olarak, tekrar bunun bir parçası olabilirsem gerçekten çok mutlu olurum.” Açık denizde yelkencilik hayali bir zamanlar fiyortta başladı: “Okyanus Yarışı ‘nın zaferiyle sona erdiğinde dokuz yaşındaydım. Kiel’de Illbruck’. İzledim ve düşündüm: Vay canına, ben de orada olmak isterdim.” Bu çok yakında doğru olabilir.