Sovyet-Alman saldırganlık antlaşması şartları.
SSCB ve Almanya tarafından imzalanan sözleşme 7 maddeden oluşuyordu. 3 ve 7 ürünleri tamamen tekniktir. Madde 6 sözleşmenin şartını belirler - 10 yıl, ardından tarafların rızası durumunda 5 yılının uzatılması. Sözleşmenin içeriği 1, 2, 4, 5 makaleleri kapsamındadır.
1. Madde, tarafların birbirlerine karşı saldırganlık göstermekten kaçınmasını gerektirir. 2 Maddesi, üçüncü bir gücün saldırganlığını hiçbir şekilde desteklememeyi ve 4 Maddesini - Akit taraflara yönelik ittifaklara katılmamakla yükümlüdür. Aynı zamanda, 5 Maddesi, Akit taraflar arasındaki farklılıkların barışçıl yollarla çözülmesi gerektiğini vurgulamaktadır. (Felshtinsky Yu. Dashichev V .: Açıklanacak: SSCB-Almanya, 1939-1941 (Belgeler ve Malzemeler). Moskova işçi M., 1991. C. 42.).
Yasal bir bakış açısına göre, Sovyet-Alman saldırganlık dışı antlaşması doğaüstü bir şey oluşturmuyor. Hem biçim hem de içerikli benzer anlaşmalar hem Sovyetler Birliği hem de Almanya (Ocak 26 1934’tan Polonya’ya yönelik saldırganlık anlaşmaları, 7’ten Letonya ve Estonya’nın Haziran 1939’e yönelik saldırganlık anlaşmaları), Büyük Britanya (Polonya ile Büyük Britanya’nın İngiltere’nin Ağustos’taki genel koruma anlaşması) 25g.).
Bu antlaşmanın tek özelliği, üçüncü devletle ilgili olarak taraflardan biri tarafından saldırganlık durumunda antlaşmanın geçerliliğini iptal eden bir fıkranın olmamasıdır (bu fıkra, SSCB tarafından imzalanan birçok saldırganlık antlaşmasında yer almıştır). Bu fıkranın yokluğu, Ağustos ayında 23'teki 1939 görüşmelerinde ortaya çıkan Doğu Avrupa'daki Almanya ve SSCB arasındaki etki alanlarının bölünmesine bir ima olarak yorumlanabilir.
Sovyet-Alman saldırganlık antlaşmasıyla ilgili en güncel konulardan biri, Akit Tarafların çıkarlarını belirleyen Gizli Ek Protokol'dür.
Hemen, anlaşmanın ana maddelerine eşlik eden gizli bir protokolün varlığında kayda değer bir şey olmadığını not ediyoruz. Bu, uluslararası devlet ilişkilerinde normal bir uygulamadır. Yani, Rus-Fransız sözleşmesi 1884. ve Japon-Amerikan anlaşması 1905. tamamen gizliydi. Ve yukarıda bahsedilen saldırganlık karşıtı anlaşmaların, 1939'te sonuçlanan gizli makaleler de vardı. Bu durumda, gizli protokolün içeriğiyle de ilgileniyoruz tarih onun yayını.
Gizli Protokolün Makaleleri, Doğu Avrupa'daki akit tarafların etki alanlarını sınırlandırmıştır. Onlara göre, Finlandiya, Estonya ve Letonya SSCB'nin etki bölgesinde idi; Sovyet-Alman çıkarlarının sınırı, Litvanya'nın kuzey sınırı oldu. Ayrıca, Batı Belarus, Batı Ukrayna ve Bessarabia (Romanya'nın kuzeyindeki bir bölge) SSCB'nin etki alanı içinde idi. Buna karşılık, Polonya ve Litvanya, Almanya’nın çıkarları bölgesinde idi. Bessarabia’ya gelince, Almanya bu konuya olan ilgisinin olmadığını vurguladı. (Felshtinsky Yu. Dashichev V .: Aşağıdakiler açıklanacaktır: SSCB-Almanya, 1939-1941 (Belgeler ve malzemeler). Moskova çalışanı. M., 1991. C. 43.).
Doğu Avrupa'daki etki alanlarının SSCB ile Almanya arasında 1939-1940'te bölünmesi.
Sovyet-Alman saldırganlık karşıtı antlaşmanın hiçbir şekilde etki alanlarının bölünmesiyle ilgili gizli anlaşmalar içeren ilk antlaşma olmadığı unutulmamalıdır. Bu nedenle, Katsura-Taft anlaşması olarak bilinen söz konusu gizli Japon-Amerikan anlaşması 1905, Uzak Doğu’daki Japonya ve ABD’nin çıkarlarını sınırlandırdı (Japonya, Kore’ye karşı bir koruyucu kurdu ve Filipinler ABD’nin etki alanı olarak kaldı). Bu bir kez daha, ne Sovyet-Alman saldırganlık antlaşması ne de gizli protokolünün uluslararası ilişkiler tarihinde benzeri görülmediğini gösteriyor. Partilerin jeopolitik çıkarlarını koordine etmek açısından, Doğu Avrupa'daki Sovyetler Birliği ve Almanya arasındaki etki alanlarının bölünmesi mantıklı bir adımdı.
Gizli Ek Protokolün yayınlanma tarihi yakın ilgi görmeyi hak ediyor. Bu belge ilk olarak 1948'te yayınlandı. ABD Dışişleri Bakanlığı koleksiyonunda “Nazi-Sovyet İlişkileri. 1939-1941 yıl. Yayın, Sovyet dış politikasını Üçüncü Reich politikası ile karşılaştırmak ve SSCB'yi II. Dünya Savaşı'nı serbest bırakmakla suçlamak için temel olarak hizmet veren çok sayıda araştırmacı için geniş bir halk tepkisi yarattı. Anlaşmanın sonuçlarına geri döneceğiz; burada gizli protokolün bir ideolojik olarak kullanıldığını not ediyoruz. silâh Soğuk savaşta.
SSCB'de, Sovyet-Alman antlaşması ve gizli protokol sorusu Perestroyka sırasında gündeme geldi (bundan önce, gizli protokolün varlığı reddedildi). 24 Aralık 1989. SSCB Halkın Milletvekilleri Kongresi'nde gizli bir protokolün varlığı kabul edildi. Temel, CPSU Merkez Komitesi sekreteri Alexander Yakovlev’in başkanlık ettiği özel bir komisyonun sonuçlarıydı. Bu komisyonun bulgularına göre, orijinalinin olmamasına rağmen, gizli bir protokol vardı. Aynı kongrenin kararı protokolü kınadı. Yazarın görevi, delillerin özel bir komisyonun ne kadar ikna edici olduğunu bulmak değildir, ancak perestroika'nın “mimarı” ve “ustabaşı A. Yakovlev” in faaliyeti, bir protokolün varlığının, ulusal tarihin reddedilmesi için bir politik düzenin yerine getirilmesi olarak kabul edilmesini mümkün kılar.
Alexander Yakovlev - perestroyka'nın “ustabaşı”; Ulusal tarihin başlıca yanlışlayıcıları ve hakaretlerinden biri.
Ayrıca, yalnızca Sovyet ve Alman belgelerinin o günlerin uluslararası ilişkileriyle ilgili belgelerden ayrıldığını belirtmekte fayda var. İngilizce belgeler 2017'e sınıflandırılmıştır ve Amerika Birleşik Devletleri zaman sınırını belirtmemektedir.
Sovyet-Alman saldırganlık karşıtı paktın değeri 1939 yılı.
Sovyet-Alman saldırganlık antlaşmasının önemini anlamak için önce o zamanın önde gelen dünya güçlerinin tepkisini göz önünde bulundurmalıyız.
Londra ve Paris'te, bu anlaşmanın imzalanması bomba kabuğunun etkisine sahipti. William Shearer, “Londra ve Paris’te iki yüzlü Stalin’e yapılan itirazlar ve suçlamalar yüksek ve öfkeli” diye yazıyor, “Uzun yıllar boyunca, Sovyet despotu“ faşist canavarı ”durdurmak için yüksek sesle kınadı ve barışsever devletlere Nazi saldırganlığını birleştirmek için çağrıda bulundu. Şimdi suç ortağına döndü.
... Stalin’in Polonya’yı bölmek ve Letonya, Estonya, Finlandiya ve Bessarabia’yı emmek için silah özgürlüğü elde etmek amacıyla Hitler’in alaycı gizli anlaşması hakkında, Berlin ve Moskova dışında kimsenin bilmediği, ancak Sovyet’in eylemleri ve dünyanın pek çok ülkesini sarsacakları çok açık bir şekilde ortaya çıkacaktı. Şimdi " (Münih'ten Tokyo Körfezi'ne: Batıdan İkinci Dünya Savaşı tarihinin trajik sayfalarına bir bakış: Tercüme. / Comp. E.Ya. Troyanovskaya. - M.: Politizdat, 1992. C. 78.).
Winston Churchill, Amerikan tarihçisini şöyle tekrarlar: “Her iki ülkede de yalnızca totaliter despotizm bu tür tuhaf doğal olmayan eylemlere karar verebilir” (Churchill U. II. Dünya Savaşı. M.: Voenizdat, 1991. T. 1. C. 119.).
Batılı tarihçilerin ve devlet adamlarının Sovyet-Alman saldırganlık antlaşmasına olan olumsuz tutumları, bu ülkelerin 1933-1939 sırasında ne gibi politikalar izlediklerini hatırlarsanız anlaşılabilir. Hitler'in Almanyası ve neyin yol açtığıyla ilgili olarak.
Saldırganlık dışı antlaşma maddelerinin içeriğinden, yakın gelecekte, Hitler’in Büyük Britanya, Fransa ve ABD’nin güvendiği, Hitler’in Versay Antlaşması’nın ihlallerini görmezden geldiği, Üçüncü Reich’in ekonomisini finanse ettiği ve pozisyonundan sonra kendisine teslim olduğu açıkça görülüyor. Bu, Müttefiklerin çok yönlü jeopolitik kombinasyonunun (uygulamasında Albion politikalarının oynadığı rol olan) nihayetinde Almanların jeopolitik rakipleri olarak yeniden kurulmasına yol açtığı anlamına geliyordu. Dahası, bu rakibi kendi elleriyle ve kafalarıyla yeniden yarattılar.
Ek olarak, Batı ülkeleriyle ilişkilerin şiddetlenmesi durumunda, Hitler korkusuzca onlarla yüz yüze gelebilirdi, çünkü bu ülkelerle savaş durumunda, Sovyetler Birliği onları desteklemeyecek ve müdahalenin çok uygun bir pozisyonunu alacaktır. Yani, 1939g için çok daha güçlü olanlarla savaşmak. Üçüncü Reich kendi başına sahip olacak.
Böylece, Müttefiklerin tüm dış politika çizgisi, Sovyet-Alman saldırganlık antlaşmasının imzalanmasıyla aşıldı. Winston Churchill'in yazdığı gibi, “böyle bir anlaşmanın mümkün olması, İngiliz ve Fransız siyasetinin ve diplomasinin birkaç yıldaki başarısızlığının derinliğini işaret ediyor”. (Churchill U. II. Dünya Savaşı. M.: Voenizdat, 1991. T. 1. C. 119.).
Yeni durumda, Londra ve Paris’teki politikacıların şu anda hangi dış politikanın uyması gerektiğine hızlı bir şekilde karar vermeleri gerekiyordu: Almanya ile ciddi bir şekilde mücadele etmek ya da eski haline getirmek için Almanya’nın genişlemesini doğuya döndürmeye çalışıyorlar.
Antlaşma Japonya üzerinde daha az izlenim yaratmadı, çünkü Sovyet-Moğol ve Japon birlikleri arasındaki antlaşmayı imzalarken, Japon grubunun kuşatılması ve yenilgisiyle sonuçlanan Khalkhin-Gol Nehri üzerinde mücadele vardı. Bu durumda, Almanya'nın Anti-Komintern Paktının ortağı olarak Japonya'nın desteğe güvenmek için her nedeni vardı. Bunun yerine Almanya, SSCB ile Japon Dışişleri Bakanı Arita Hatiro'dan bir protesto uyandıran ve sonunda Japonya'da bir hükümet krizine yol açan ve 28 Ağustos 1939'da sonuçlanan bir saldırganlık anlaşması imzaladı. SSCB'ye karşı ortak Japon-Alman savaşının destekçisi olan Kiichiro Hiranuma liderliğindeki Japon hükümeti istifa etti. Yeni Japon hükümeti Abe, 15 Eylül 1939'da ve 13 Nisan 1941'de ateşkes anlaşması imzalamaya karar verdi. ve bir Sovyet-Japon tarafsızlık paktını bütünüyle sonuçlandıracak.
İtalya'daki Anti-Comintern Antlaşmasına katılan ülkelerin bir diğerine gelince, İtalya Başbakanı Benito Mussolini saldırganlık antlaşmasının sonuçlanmasına olumlu tepki verdi:
“Rusya ile yapılan anlaşmaya gelince, demokrasilerinin yerleşmesini önlemek için gerekli olan Almanya ile Rusya arasındaki yakınlaşmayı onaylıyorum.” (Felshtinsky Yu. Dashichev V .: Aşağıdakiler açıklanacaktır: SSCB-Almanya, 1939-1941 (Belgeler ve Malzemeler). Moskova İşçisi. M., 1991. C. 47-48.).
Akit tarafların kendileri ne gibi yarar sağladı: Almanya ve SSCB?
Almanya için, saldırgan olmayan bir anlaşmanın imzalanması, Doğu Avrupa'daki etki alanlarının bölünmesi ve sonuç olarak Mart ayında 1939 olan Polonya'yı ele geçirme olasılığı anlamına geliyordu. SSCB'nin askeri müdahalesinden korkmadan Üçüncü Reich devletine düşman. Ayrıca, İngiltere ve Fransa’nın savaş ilan etmesi durumunda, Sovyetler Birliği’nin müdahalesinin engellenmesi Almanya’ya batı cephesindeki ana güçleri sırtından bıçaklanma korkusu olmadan kullanma fırsatı verdi.
Sovyetler Birliği için saldırganlık karşıtı pakt 1939g. ayrıca birçok olumlu noktaya sahip:
- Saldırgan olmayan bir anlaşmanın imzalanması, Almanya ile bir savaştan kaçınmanın ve savaştan uzak durmanın (İngiltere ve Fransa'nın almak istediği müdahalede bulunmadığı pozisyon) mümkün olmasını sağladı.
- Japonya'nın genişleme yönünü değiştirin. Sovyet-Alman saldırganlık antlaşması izlenimi altında, Japonya güney yönünü bir öncelik olarak görmeye başladı.
- Saldırganlık dışı antlaşma Doğu Avrupa’daki nüfuz alanlarını sınırlandırdı ve Birinci Dünya Savaşı’nın ardından İç Savaş’ın neredeyse engelsiz kalmasının ardından Rusya İmparatorluğu tarafından kaybedilen bölgelerin bir kısmının geri dönmesini mümkün kıldı.
- Ağustos ayında 20'te imzalanan ticaret anlaşması, Sovyetler Birliği'nin hiç kuşkusuz başarısıydı; en son teknolojik ekipmanı satın almayı mümkün kılıyordu, bunun için hammadde ödüyordu.
Sovyet-Alman saldırganlık karşıtı paktın sonuçları 1939 yılı.
Sovyet-Alman saldırganlık antlaşmasının imzalanmasının ardından gelen olaylar, yeni gerçekliğin koşulları altında, Albion siyasetçilerinin dış politika çizgilerini radikal bir şekilde yeniden yapılandırma konusunda yeterli esnekliğe sahip olmadıklarını gösterdi. Bu açıkça, Garip Savaş denilen - düşmanlıkların yokluğunda savaşın (denizdeki düşmanlıklar hariç) bildirilmesiyle açıkça gösterilmiştir.
1 Eylül 1939. Almanya Polonya'ya saldırdı. İngiliz-Polonya ittifakı şartları uyarınca, İngiltere, Almanya ile savaş durumunda Polonya'ya askeri yardım sağlama sözü verdi. Savaşın başlamasından kısa bir süre sonra Polonya’nın durumu kritik hale geldiğinden bu yardım daha da gerekliydi: Eylül ayına kadar 9 1939. Alman birlikleri Varşova'ya yaklaştı.
Ancak, Eylül ayında Almanya 3'e savaş ilan edildi 1939, Büyük Britanya ve Fransa, denizdeki savaşlar, karadaki Saar saldırıları ve havadaki "hakikat saldırıları" haricinde önemli askeri eylemlerde bulunmadı - İngiliz bombardıman uçakları Almanya'yı propaganda broşürleriyle bombaladı (Münih'ten Tokyo Körfezi'ne: Batı'dan İkinci Dünya Savaşı tarihinin trajik sayfalarına bir bakış: Tercüme. / Comp. E.Ya. Troyanovskaya. M.: Politizdat, 1992. 82'tan.). İngiliz Hava Kuvvetlerinin tek savaş operasyonu, Eylül 4’ta yapılan Kriegsmarine üssü Wilhelmshaven’e yapılan baskındı. Bu arada, Polonya ordusu hızla yenildi. 1939 Eylül ayında Polonya hükümeti ülkeden kaçtı. Eylül 17 Varşova düştü ve Ekim Ekim 28 Polonya ordusunun son birimlerini teslim aldı.
Ancak batı cephesinde bir değişiklik olmadı. Fransız ordusu ve İngiliz seferi kuvveti, herhangi bir taarruz eylemi gerçekleştirmeden eski görevlerini sürdürmeye devam etti. Ve o zamanlar Wehrmacht'ın ana bölümünün doğu cephesinde olmasına rağmen, sözde "Siegfried Hattı" nda yer alan ikinci sınıf birimler, günün 3'inde bir mühimmat tedarikine sahipti. (Münih'ten Tokyo Körfezi'ne: Batı'dan İkinci Dünya Savaşı tarihinin trajik sayfalarına bir bakış: Tercüme. / Comp. E.Ya. Troyanovskaya. M.: Politizdat, 1992. 85'tan.).
Wilhelmshaven'e yapılan baskın "garip savaş" sırasındaki birkaç Müttefik operasyondan biri.
Batılı tarihçiler ve devlet adamlarının bir şekilde “temyiz politikası” nı “kesinlik”, “tecrit” ve “çekingenlik” ile açıklamaya çalışırlarsa, o zaman Garip Savaş'ın “fenomeni” hala açıklanamaz olarak kabul edilir. Aslında burada açıklanamaz bir şey olmamasına rağmen: Garip savaş, Hitler'i, 1933-1939 döneminde, Sovyet-Alman saldırganlık antlaşmasının sonucuna kadar, Xitler'i XNUMX döneminde uyguladığı önceki dış politika çizgisine dönmeye ikna etmek için düşmanlıkların taklit edilmesiydi. Özellikle Polonya'nın bölünmesinden sonra, Almanya ve SSCB'nin sonunda ortak bir sınırı vardı.
Ancak, 1939g tarafından. Almanya'nın yetenekleri zaten Hitler'in oyununu oynamasına izin verdi (1939'in Mart krizinden görüldüğü gibi). Sovyet-Alman saldırganlık karşıtı antlaşmanın sonucu, Polonya kampanyasının sona ermesinden sonra askerlerini batı cephesine, sırtından bıçaklama korkusu olmadan aktarmalarına izin verdi. Ancak, Ekim ayındaki konuşmasında 6 1939. Hitler, Avrupa’daki mevcut çelişkileri çözmek için tüm büyük güçlerin temsilcilerini bir araya getirecek bir barış konferansı düzenlemeyi öneriyor. Ancak bu girişimin başarısız olmasına rağmen ve Fransa’ya yapılan saldırının ilk dönemi 12 Kasım’ında 1939’e atandı. Hitler, sürekli olarak çeşitli bahanelerde toplam 20 kez saldırı başlattı. Sonuç olarak, batı cephesindeki aktif düşmanlıklar Mayıs 10'ta başladı. Elde ettiği sonuçlar Compiègne'de imzalanan France 1940 June 22'in teslim alınması oldu. Böylece, Müttefik dış politikası Fransa'yı ulusal bir felakete götürdü ve 1940'in ortasında olan Büyük Britanya'nın konumunu önemli ölçüde kötüleştirdi. sadece Almanya ile savaşmak zorunda kaldım.
Dunkirk, 1940. İngiliz Seferi Kuvvetleri'nin boşaltılmasından sonra.
Aynı zamanda, Batı'da garip bir savaş varken, Sovyetler Birliği jeopolitik görevlerini başarıyla çözdü. 17 Eylül 1939. Sovyet birlikleri Doğu Polonya topraklarına girdi. SSCB ile Almanya arasındaki Eylül 28, Polonya'daki partilerin etki alanını sınırlayan dostluk ve sınır konusunda bir anlaşma imzaladı. Aynı yılın kasım ayında, Sovyet birliklerinin sınırlı birliği, yetkililerinin izniyle Estonya, Letonya ve Litvanya topraklarına getirildi. Baltık ülkelerinin SSCB'ye son katılımı 1940'ta gerçekleşti.
Bu durumda, katılım hakkında konuşmak uygundur. Aslında, bu ülkelerin liderlerinin hatırlamaktan çok hoşlandığı Baltık ülkelerinin “ilhakı”, Birinci Dünya Savaşı ve İç Savaş sırasında Rus İmparatorluğu tarafından kaybedilen bölgelerin SSCB'ye dönüşüydü. Buna ek olarak, Estonya, Letonya ve Litvanya'nın Baltık ülkelerinin konuşlandırılması için bir dizi limanı vardı filo; aksi halde, bu eyaletlerin toprakları Wehrmacht, Luftwaffe ve Kriegsmarine güçlerini yerleştirmek için kullanılabilir. Böylece, Sovyetler Birliği'nin toprak genişlemesine belirli jeopolitik düşünceler neden oldu.
Durum Polonya ile benzerdi. Sovyet-Polonya savaşı 1919-1921 sırasında bu durum Rus ve Alman imparatorluklarının kalıntıları üzerinde ortaya çıktı. Riga Barış Antlaşması 1921 hükümleri uyarınca. kendi topraklarında Batı Ukrayna ve Batı Belarus toprakları dahil. Bu bölgelerin Sovyetler Birliği'ne geri dönmesi, sınırı önemli ölçüde batıya taşımayı mümkün kıldı. Bessarabia, 1918g'de. Polonya gibi, Rusya İç Savaşı'ndan yararlanan Romanya tarafından eklenmiştir. Bessarabian Protokolü, Ekim 28 1920'te imzalandı. Paris’te, Bessarabia’nın Romanya’ya yasal olarak katıldığını kabul etti. Aynı zamanda, RSFSR bu anlaşmanın imzalanmasına katılmamıştır ve Bessarabia'nın Romanya'ya girişine ilişkin karar onsuz alınmıştır.
Polonya ve Romanya gibi Finlandiya da İç Savaş sırasında tekrar tekrar Doğu Karelya'yı ele geçirmeye çalışan benzer bir politika izlemiştir. Tartu Barış Antlaşması hükümleri uyarınca, Ekim 14’tan 1920’tan, Finlandiya’nın kuzeyindeki Pechenga Bölgesi ve Rybachy Yarımadası’nın bir kısmı devredildi; Cevap olarak, Finliler Doğu Karelya'ya olan iddialarını reddetti. Aynı zamanda, iki ülke arasındaki sınır, Leningrad'dan 30 km'den geçti. Sınırı Leningrad'dan uzağa itme arzusu ve bu görevin yerine getirildiği Sovyet-Finlandiya (Kış) Savaşı'ndan dolayı 1939-1940 oldu. Böylece, SSCB'nin 1939-1941 dönemindeki tüm toprak alımları. “saldırganlık” ya da “dünya egemenliğine susamayan” değil, oldukça spesifik jeopolitik çıkarlardan kaynaklandı. Sovyet-Alman saldırganlık karşıtı pakt 1939 sayesinde bu satın almaların mümkün olduğuna dikkat etmek önemlidir. Kış Savaşı hariç, SSCB'nin toprak genişlemesinin dünya topluluğu tarafından kınanmadığına dikkat etmek gerekir. Winston Churchill'in bu konuda yazdığı şey:
“Sovyetler lehine, Sovyetler Birliği'nin Alman ordularının orijinal konumlarını batıya mümkün olduğunca geri çekmesinin hayati önem taşıdığı, Rusların zaman kazanabildikleri ve devasa imparatorluklarının sonlarından güç toplayabilecekleri söylenmelidir. Rusların sıcak demiri olan zihinleri, harekete geçmeden önce Almanlara yönelik bir saldırı başlattıklarında, 1914 yılında ordularını çalan felaketlere baskı yaptı. Ve şimdi onların sınırları, ilk savaştan daha doğudaydı. Baltık devletlerini ve Polonya'nın çoğunu, saldırıya uğramadan zorla veya aldatmak suretiyle işgal etmeleri gerekiyordu. Politikaları soğuk bir şekilde hesaplandıysa, o zaman onlar da son derece gerçekçiydi. ” (Churchill U. II. Dünya Savaşı. M.: Voenizdat, 1991. T. 1. C. 120.). Gelecekteki araştırmacılara rağmen, İngiliz devlet adamı Sovyetler Birliği'nin dış politikasının uygunluğunun bilincindedir.
Aynı zamanda, Batılı tarihçilerin Sovyet-Alman saldırganlık antlaşmasına karşı olumsuz tutumu, Sovyetler Birliği ve Almanya'nın imzalarken elde ettikleri yararlar ve Büyük Britanya ve Fransa'nın dezavantajlarıdır. Bu nedenle, bu anlaşmayı geçersiz kılmak için birçok girişimde bulundular. Özellikle, Sovyet-Alman saldırganlık karşıtı antlaşmanın, Hitler’in ellerini serbest bıraktığı ve böylece bir savaş başlatmasına izin veren birleşik bir anti-faşist cephe oluşumunun çökmesine yol açtığı öne sürüldü. Ancak, yukarıdaki veriler bu versiyonun doğru olmadığını göstermektedir.
İkinci Dünya Savaşı, Molotof-Ribbentrop Paktı'nın imzalanmasından dolayı başlamadı. İkinci Dünya Savaşı, önde gelen Batı ülkelerinin 1933-1939 döneminde Almanya ile ilgili olarak izlediği ve kasıtlı olarak uyguladığı politikaların sonucuydu. 1939'te “birleşik anti-faşist cephe” yok. İz yok, çünkü Hitler karşıtı koalisyonun oluşturulması Batı ülkelerinin planlarının bir parçası değildi. Bu, hem “temyiz politikası” hem de Moskova'nın 1939 yazında yaptığı görüşmeleri doğrular. İngiltere ve Fransa’nın amacı, Sovyetler Birliği’ni uluslararası tecritte bırakmak ve Almanya ile bir anlaşmaya varmasına izin vermemek oldu. Bu durumda, Polonya'nın ele geçirilmesinden sonra, iki düşman devletin herhangi bir anlaşma yapmadan ortak bir sınırı olacaktı. Saldırganlık olmayan paktın imzalanmasından sonra bile İngiltere'nin Polonya'ya gerçek bir yardım sağlamadığını düşünürsek, böyle bir anlaşmanın olmaması durumunda yardımın daha da olası olmayacağını varsaymak mantıklıdır.
Sovyetler Birliği'nin eylemleri müttefiki seçimini belirlemeyi amaçlıyordu. Bu amaçla, iki tarafla da müzakereler yapıldı. Stalin, Ribbentrop’un gelişine ancak nihayet İngiltere ve Fransa’yla karşılıklı olarak karşılıklı bağlayıcı anlaşmalara ulaşılmasının mümkün olamayacağı netleşince kabul etti. Bu olayların Halkin-Gol'deki çatışmalar sırasında gerçekleştiğini anlamak önemlidir ve Komintern Karşıtı Antlaşma ülkeleriyle çatışma tehdidinin gerçekti. Yukarıdakilerin ışığında, Almanya ile bir saldırganlık anlaşması imzalanması ve Doğu Avrupa'daki çıkarların tasviri, SSCB'nin jeopolitik çıkarlarına tam olarak karşılık geldi.
Sovyet-Alman saldırganlık karşıtı antlaşmanın sonucunu açıklamaya çalışan "totaliter rejimlerin yakınlığı" ve "diktatörlerin ruhlarının akrabalığı" ile ilgili olarak, bu ifadeler duyguları etkilemek için tasarlanmış ve bir dizi önemli gerçeği dikkate almamaktadır. Bu gerçeklerden biri, Batıda, olayların yanlış gittiği Mart 1939 krizinden sonra Hitler'in "sert bir saldırgan" olduğu düşünülüyordu. Hitler'in bir çılgın ve bir manyak olarak özellikleri Batı tarihçisinde II. Dünya Savaşı'ndan sonra ortaya çıktı ve “temyiz politikası” ve diğer çekici olmayan gerçekleri haklı çıkarmak için tasarlandı. Hitler oyununa başlamadan önce, aynı Nazi rejiminin kendisi gibi, tamamen saygın bir politikacı olarak kabul edildi.. Nürnberg ırk yasaları. 1935g ile etkileşime girmedi. Yaz Olimpiyatı Berlin’de ve 1936’in Kristal Gecesi gibi Yahudi pogromları yapmak Amerikan’ın “Zaman” dergisinin Hitler’i yılın insanı ilan etmesini engellemedi. Benzer şekilde, 1938’taki Abyssinia’daki İtalyan birlikleri tarafından kimyasal silah kullanılması. uluslararası toplumdan ve Nanking Katliamı 1935'tan herhangi bir yaptırıma neden olmadı. Uluslararası Olimpiyat Komitesinin Japonya'yı 1937 Olimpiyatını düzenlemeye davet etmesini engellemedi. Tokyo’da
Adolf Hitler, Time dergisine göre yılın seçtiği kişidir (seçilen kişinin kapakta gösterilmediği tek konu).
"Stalin'in Hitler'e inandığına" dair iddialar da savunulamaz. Sovyet-Alman saldırganlık antlaşmasının imzalanması, Kızıl Ordu’da daha fazla artışa ve askeri teçhizatın seri üretimine etki etmedi. Hitler'in, Fransa ve İngiltere ile barış yapmak istediği, İngiliz seferi ordusunun Dunkirk altındaki gerçek ordusunun af olduğu ve Deniz Aslanları Operasyonunun çöküşü konusundaki açıklamaları, Üçüncü Reich’in dış politikasının dönüşünün geçici olduğunu ve Almanya’nın Sovyetler Birliği’nin potansiyel bir rakibi olduğunu gösterdi.
Bu çalışmanın görevi, Haziran 22'in 1941 trajedisinin sebeplerinin bir analizini içermiyor. Bununla birlikte, savaşın başlangıcına kadar durumun oldukça kafa karıştırıcı kaldığını not etmek önemlidir. 1939’e geri döndüğünde, Sovyet-Alman’ın saldırganlık dışı antlaşmasının imzalanmasından sonra, İngiltere ve Fransa’nın askeri-politik önderliği SSCB’ye yönelik düşmanlık salgını dışlamamıştı (“Kara Kan” belgesine bakınız). Özellikle, Bakü petrol sahalarına hava saldırıları planlandı, ancak Fransa'nın yenilgisinden sonra, bu planlar bir kenara koymak zorunda kaldı. İngiltere’nin, Almanya’yla ve (ABD ile birlikte) Büyük Vatanseverlik Savaşı’nda Sovyet’e destek vermeyi reddetmesi, Fransa’nın yenilgisinden sonra Almanya’nın çok güçlenmesinden kaynaklanıyordu. Etki alanı şu anda Batı, Kuzey ve Orta Avrupa'yı kapsayan Üçüncü Reich’in varlığı, İngiliz jeopolitik çıkarlarıyla uyuşmuyordu. Bu nedenle, 22'in ardından Jun 1941g. Hitler Sovyetler Birliği'ne saldırdı, İngiltere ve ABD ikincisini aldı.
Amerikalıların ve İngilizlerin derhal gerçek yardım sağlamadığı dikkat çekicidir. Askeri teçhizata sahip ilk konvoy, yalnızca Sovyetler Birliği'nin durumunun kritik olduğu Ekim 12 1941’te Arkhangelsk’e geldi. Aynı zamanda, yardım ücretsiz değildi ve Sovyet tarafından peşin olarak ödendi. Avrupa'da 1944’ta ikinci bir cephenin açılmasına gelince, bu operasyon SSCB’ye yardım etme ve savaşı mümkün olan en kısa sürede sonlandırma arzusundan değil, Kızıl Ordu’nun Orta ve Batı Avrupa’yı Sovyetler Birliği’nin etki alanı haline getireceği korkusundan kaynaklanıyordu.
Her durumda, 1939 Sovyet-Alman saldırganlık antlaşması. Bu, II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesinin ve 1941 felaketinin nedeni değildir. Almanya'nın Sovyetler Birliği'ne saldırması, Hitler'in doğudaki yaşam alanını fethetme fikrinden vazgeçememesinden kaynaklanıyordu; sağduyunun aksine, ölümü hakkında iki cephede bir savaş başlattı ve bu da Almanya'yı dünya liderliği için bir yarışmacıdan ikincil bir devlete dönüştürdü. 1939'daki Sovyet-Alman saldırganlık anlaşmasına gelince, sadece Almanya'yı (geçici de olsa) ve Japonya'nın saldırganlığını yeniden yönlendirmekle kalmadı, aynı zamanda zaman kazanmasına, bir dizi bölge iade etmesine ve ayrıca bir dizi ekonomik fayda elde etmesine izin verdi. Ve en önemlisi, Sovyet-Alman saldırganlık paktı, Batı ülkeleri tarafından planlanan İkinci Dünya Savaşı senaryosunu tamamen sildi ve sonunda kendilerini Almanya'da yarattıkları jeopolitik rakibe karşı savaşmaya zorladı. Bu anlaşma Sovyet diplomasisi için koşulsuz bir zaferdi.
Jeopolitik çıkarlarını savunmaktan pişmanlık duymaya değer mi?
Yuri Chikhichin
31 Ağustos 2013
31 Ağustos 2013