Bir topçu ası, bir gemide, yerde veya bir uçağın arkasında bir uçaksavar silahını kullanan ve savaş boyunca 5 veya daha fazla (düşman uçağı) öldüren kişi olacaktır.
İkinci Dünya Savaşı'nda böyle topçu asları var mıydı (hangi kişinin hangi silahtan öldürdüğünü bilmemiz için böyle şeyler kaydettiler mi)? Eğer öyleyse, hangi teknikleri kullandıkları gibi, nasıl veya neden bu kadar iyi oldukları hakkında hiç konuştular mı? (hedefi yönlendirmekten başka).
Belirli bir savaşçıyla gerçekten ilgilenmiyor. Almanca, Rusça, İtalyanca, İngiliz, Fransızca, Kanada, Japonya, Amerika, Hollandaca, diğerleri de.
War History Online'da havalı nişancı asları hakkında bir sayfa var. Özetlemek gerekirse, 17 İngiliz veya İngiliz Milletler Topluluğu ası, 11 Amerikalı ve bir İtalyan kaydettiler. En az bir Alman as, Erwin Hentschel vardı, uzun süredir Hans-Ulrich Rudel'in arka nişancısıydı.
Kara topçuları için, ağır silahlar genellikle ekipler tarafından kullanılır, bu nedenle bir kişiye 20 mm'lik bir otomatik kanondan daha büyük bir şey için kredi vermek zordur. Kara asları bulamıyorum, ama görünüşe göre 12 atışlı bir Alman deniz ası vardı.
En ünlü hava topçusu, muhtemelen İkinci Dünya Savaşı başladığında Clark Gable &ndash MGM'nin en büyük kazananıydı. Karısının bir savaş bonosu turundan dönerken bir uçak kazasında ölmesinin ardından, harap bir Gable askere gitmeye karar verdi. MGM'nin en kazançlı yıldızını bırakma konusundaki isteksizliğine rağmen, 1942'de hava topçusu olma umuduyla Ordu Hava Kuvvetleri'ne katıldı. Bunun yerine, Ekim 1942'de tamamladığı Subay Aday Okulu'na gönderildi. Hava Kuvvetleri Komutanı General Hap Arnold'un kişisel emriyle Gable, İngiltere'deki Sekizinci Hava Kuvvetleri'ne gönderildi ve hava için bir savaş işe alım filmi yapmakla görevlendirildi. topçular, başlıklı Amerika ile savaş.
Askere alma filmi için gereken savaş görüntülerini elde etmek için Gable, 1943'te bir B-17 bel nişancısı olarak Almanya'ya bir bombalama saldırısı da dahil olmak üzere beş muharebe görevi uçtu. Görevlerdeki varlığı propaganda ve halkla ilişkiler amaçları içindi, ancak koştuğu tehlikeler fazlasıyla gerçekti: bir görev sırasında B-17'si motorunu kaybetti, uçaksavar ateşi tarafından vurulduktan sonra dengeleyicisi hasar gördü ve tarafından saldırıya uğradı. savaşçılar. Almanya üzerinde, B-17'si uçaksavar saldırısı sonrasında iki mürettebatı yaraladı ve bir diğeri öldü ve şarapnel, Gable'ın botunu deldi ve neredeyse kafasını uçuracaktı.
Ancak Clark Gable'ın uyarılarına rağmen, Almanya'nın derinliklerine bombardıman uçakları gönderme ve onlardan kendilerini korumalarını bekleme fikri kötü çıktı. B-17'ler gibi Amerikan ağır bombardıman uçakları son derece dayanıklı ve ağır silahlı olsa da, düşman topraklarına kendi başlarına baskın yapmak için yetersizdiler. Bu ders, 1943'te refakatsiz baskınların Alman savaşçılarına ağır ve sürdürülemez kayıplara neden olduğu bir intikamla eve götürüldü.
Felaket baskınları arasında, Schweinfurt'taki bir bilyalı rulman fabrikasına yapılan ve katılan 230 B-17'den 36'sının kaybedilmesine ve düzinelercesinin ağır hasar görmesine neden oldu. Daha da kötüsü, Romanya'daki Ploesti petrol sahası kompleksine yapılan bir baskındı: Havalanan 177 B-24'ten 162'si hedefe ulaştı ve bunlardan 53'ü 660 mürettebat kaybıyla vurularak düşürüldü. Üsse dönen 109 kişiden 58'i onarılamayacak kadar ağır hasar gördü.
B-17 bel topçusu Clark Gable. Amerikan Hava Müzesi
Bu tür kayıp oranları sürdürülemezdi ve Amerikan bombardıman uçakları bu nedenle geri çekilmeye ve kendilerini İngiltere'ye daha yakın ve avcı koruma menzili içindeki hedeflerle sınırlamaya zorlandı. Neyse ki, ABD avcı menzili istikrarlı bir şekilde büyüdü ve düşürme tanklarının piyasaya sürülmesiyle, Amerikan P-38 ve P-47 avcı uçakları, Üçüncü Reich'ın daha derinlerindeki hedeflere B-17 ve B-24'e eşlik etmeye başladı. P-51 Mustang'in, onlara Avrupa'nın hemen hemen her yerinde bombardıman uçaklarına eskortluk menzili veren düşme tanklarıyla donatılmış geliştirilmiş versiyonlarının gelişi, sonunda tüm kısıtlamaları ortadan kaldıran bir oyun değiştiriciydi. O andan itibaren, Amerikalıların gün ışığında giderek artan baskınları, Nazilerin imparatorluğunun enkaza dönüşmesine yardımcı oldu.
Bu Şeyi Nerede Bulduk? Bazı Kaynaklar ve Daha Fazla Okuma
Hava Nişancı Asları (1 İzleyici)
Pilot asların çeşitli listeleri, onlar hakkında yazılmış kitaplar ve genel kahraman ibadeti var ama topçular hakkında kesin bir Air Gunner Aces listesi var mı? Neden daha fazla tanınmazlar? Biraz buldum ama daha fazlası olmalı.
Rütbe- İsim- Öldürmeler- Birim- Hava Kuvvetleri- Uçak- Silah pozisyonu
Frederick Barker- 13- 264- RAF- Defiant
Albert Lippett- 12- 264- RAF- Meydan Okuyan
John Roberts- 12- 108- RAF- Blenheim
S. B. Johnson- 11- 264- RAF- Meydan Okuyan
Frederick King- 10- 264- RAF- Meydan Okuyan
Norman Williams - 8- 10/35 - RAAF - Halifax (Kuyruk Taret)
Henry Jacobs- 8- 219/600- RAF- Blenheim
P. Lillie- 8- 264- RAF- Meydan Okuyan
Wallace McIntosh- 8 - 207- RAF- Lancaster
L.H. Hayden- 7- 264- RAF- Defiant
C. Sutherland- 7- 207- RAF- Lancaster
?. Bradford- 6- 57- RAF-Lancaster
Peter Engbrecht- 6- 424- RCAF- Halifax(Üst Taret)
Robert Turner- 6- 264- RAF- Meydan Okuyan
Fred Gash- 5- 264- RAF- Meydan Okuyan
?. Martain- 5- 264- RAF- Meydan Okuyan
F.W. Wake- 5- 264- RAF- Defiant
J.E.M. Williams- 5- 264- RAF- Meydan Okuyan
S/SGT Michael Arooth- 17- 527 BS 379 BG 8 AF- USAAF- B-17(Tail Gunner)
S/SGT Arthur J. Benko -16- 374 BS 308 BG 14AF- USAAF- B-24(Üst Taret)
S/SGT Donald Crossley-12- 95 BG 8 AF- USAAF-B-17 (Kuyruk Nişancı)
S/SGT Benjamin F Warner- 9 - 99 BG 12 AF-USAAF- B-17 (Bel Nişancısı)
S/SGT John B Quinlan -8- 324 BS 91 BG 8 AF/20 AF-USAAF- B-17(5),B-29(3)(Tail Gunner)(Gunner on Memphis Belle)
T/SGT Thomas Boya -8- 51 BS 351 BG 8 AF -USAAF-B-17(Top Taret)
S/SGT John D. Foley-7+8 prob- 22ND BG 5 AF- USAAF-B-26(Üst Taret)
S/SGT John A. Murphy-6- 500 BS 345 BG 5 AF- USAAF- B-25(Üst Taret)(tüm Sıfırlar)
T/SGT Weston (Wes) Loegering-5 -574 BS 391 BG 9 AF -USAAF-B-26 (Üst Taret)
SFC Richard H Thomas-5- VPD 117- ABD Donanması-PB4Y (B-24)(Ön Taret)
ARM2 Paul Ganshirt-5- VD 3-US Navy-PB4Y(B-24)(Üst Taret)
A di B (WOFF1) Pietro Bonannini-8+2 olasılık Z 506B Fiat RS14 (Üst Taret)(4xSpitfire,3xBlenheim,1xHurricane)
bunu Air Aces Ana sayfasından ve birkaç US Sqn geçmiş sayfasından ve diğer çeşitli kaynaklardan aldım
Şeytan: Japonya'nın Yenilmez As Ası
Astsubay Hiroyoshi Nishizawa, 1943 baharında Rabaul merkezli 251st Kokutai'nin A6M3 Model 22 Zeros uçuşunu yönetiyor.
Hiroyoshi Nishizawa sıska ve hasta görünüyordu, ancak Zero avcı uçağının kokpitinde "Şeytan" oldu.
Almanya'dan Erich Hartmann, Rusya'dan Ivan Kozhedub ve Amerika'dan Richard Bong gibi II. Dünya Savaşı'nın birçok önde gelen savaş pilotu, bu onur için doğmuş gibi görünüyordu. Japonya'nın asların ası Hiroyoshi Nishizawa çarpıcı bir istisnaydı. Silah arkadaşlarından biri olan Saburo Sakai, "insanın adamın bir hastane yatağında olması gerektiğini düşündüğünü" yazdı. Bir Japon için uzun ve zayıftı, boyu yaklaşık bir buçuk metreydi. Sıska bir görünümü vardı, sadece 140 kiloydu ve kaburgaları derisinden keskin bir şekilde çıkıyordu.' Nishizawa hem judo hem de sumoda başarılı olmasına rağmen, Sakai yoldaşının neredeyse sürekli olarak sıtma ve tropikal cilt hastalığından muzdarip olduğunu kaydetti. Çoğu zaman solgundu.’
Nishizawa'nın birkaç arkadaşından biri olan Sakai, onu genellikle soğukkanlılıkla çekingen ve suskun biri olarak tanımladı, "gerçekte saygı duyulan bir adam yerine, neredeyse dalgın bir dışlanmış gibi" güvenini kazandı, ancak Nishizawa son derece sadıktı.
Nishizawa, Mitsubishi A6M Zero avcı uçağının kokpitinde dikkate değer bir metamorfoz geçirdi. “Onunla uçan herkese,” yazdı Sakai, “o ‘Şeytan’… oldu. Savaş uçağı olan bir adamın Nishizawa'nın Zero ile yapacağını yaptığını hiç görmedim. Akrobasi aynı anda nefes kesiciydi, parlaktı, tamamen öngörülemezdi, imkansızdı ve tanık olması yürek burkucuydu. Ayrıca, yoldaşları gökyüzünde başka bir şey olduğunu anlamadan düşman uçaklarını tespit edebilen bir avcı gözüne sahipti. .
Yeni nesil Amerikan uçakları Pasifik göğünü Japonların elinden alırken bile çoğu kişi Zero'nun kontrolünde olduğu sürece Nishizawa'nın yenilmez olduğuna ikna olmuştu. Ve durumun böyle olduğu kanıtlandı.
Hiroyoshi Nishizawa, 27 Ocak 1920'de, Shuzoji ve Miyoshi Nishizawa'nın beşinci oğlu olan Nagano vilayetindeki bir dağ köyünde doğdu. Shuzoji, bir sake bira fabrikasının yöneticisiydi. Hiroyoshi, ilkokuldan mezun olduktan sonra bir süre tekstil fabrikasında çalıştı. Ardından, Haziran 1936'da gözüne bir afiş takıldı: gönüllülerin Yokaren (uçuş rezervi enlistee eğitim programı). Sınıfta öğrenci pilot olarak başvurdu ve kalifiye oldu Otsu Japon Donanması Hava Kuvvetleri'nin (JNAF) 7 No'su. Mart 1939'da uçuş eğitim kursunu tamamladı ve 71 kişilik bir sınıftan 16'ncı mezun oldu.
Oita, Omura ve Sakura ile servis sonrası kokutalar (hava grupları) Ekim 1941'de Nishizawa, Chitose'a atandı. kokutay (Ku.). 7 Aralık 1941'de Pearl Harbor baskınından ve ABD ile savaşın patlak vermesinden sonra, chutai Astsubay 1. Sınıf (PO1C) Nishizawa da dahil olmak üzere Chitose grubundan (filo), yeni alınan Yeni Britanya adasındaki Vunakanau havaalanına ayrıldı ve Ocak 1942'nin son haftasında geldi. Onlar 13 eski Mitsubishi A5M avcı uçağı ile donatıldılar. Tainan ve 3. kokutalar (yeni A6M2 Zeros ile yeniden donatılmıştı). Müfreze ilk üç Sıfırını 25 Ocak'ta aldı.
Nishizawa, 3 Şubat'ta Rabaul üzerinde bir A5M ile uçarken, o ve sekiz yoldaş, Yeni Gine, Port Moresby'deki Müttefik deniz ve hava üssünden faaliyet gösteren Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin (RAAF) iki Konsolide Catalina I uçan botuyla karşılaştı. Catalina'lardan biri Japonlardan kaçtı, ancak Nishizawa diğerine saldırdı ve motorlarından birini devre dışı bıraktı. Avustralyalı pilot Flight Lt. G.E. Hemsworth, sakatlanmış uçağını kalan motorla Port Moresby'ye geri götürmeyi başarırken, topçu Çavuş Douglas Dick, daha sonra olası sayılan bir düşman savaşçısı olduğunu iddia etti. Nishizawa ise Catalina ile ilk zaferi olarak görülüyordu.
Lae'deki Tainan Kokutai'nin üyeleri arasında Nishizawa (daire içinde) ve (orta sıra, soldan) Toshio Ota ve Saburo Sakai bulunur. (Henry Sakai koleksiyonu)
Rabaul, Şubat ayı boyunca küçük Müttefik bombardıman uçakları grupları tarafından saldırıya uğradı. Japonlar, 9 Şubat'ta Yeni Britanya'nın batısındaki Sarumi ve Gasmata'yı aldı ve hemen orada hazırlık üsleri kurdu. Ertesi gün, Chitose'dan Nishizawa'nın birliği de dahil olmak üzere birkaç müfreze Ku., 4'üncü yeni bir hava grubu olarak birleştirildi. Yeni Sıfırlar piyasaya çıktıkça, Nishizawa'ya F-108 kuyruk kodunu taşıyan bir A6M2 verildi.
4'ün On İki Sıfırı Ku. 14 Mart'ta Horn Adası'na düzenlenen bir baskında sekiz bombardıman uçağına eşlik ediyorlardı ve Kaptan Robert L. Morissey liderliğindeki ABD Ordusu Hava Kuvvetleri'ne (USAAF) bağlı 7. Filo, 49. Çıkan kavgada, 4. Ku., Nishizawa da dahil olmak üzere, iki olasıyla birlikte altı P-40 talep ederken, rakipleri beş Sıfır talep etti. Gerçekte, Japonlar iki avcı uçağını ve pilotlarını (Lt. j.g. Nobuhiro Iwasaki ve PO1C Genkichi Oishi) kaybederken, Amerikalılar, pilotu 2. Lt. Clarence Sandford'un Bremer Adası üzerinde kaçtığı P-40'ı kaybetti.
Japonlar, bireysel puanların hesaplanmasını teşvik etmediler, birimler tarafından bir takım çabasını onurlandırmaya daha meyilli oldular. Fransız ve İtalyanlarda olduğu gibi, Japon zaferleri resmi olarak bireyler için değil hava grubu için sayıldı. Genel olarak, Japon havacıların kişisel iddialarını doğrulama girişimleri, yalnızca mektuplarının ve günlüklerinin veya yoldaşlarının mektuplarının savaş sonrası incelemelerinden yapılabilir.
Nishizawa'nın bir sonraki iddiası 24 Mart'ta Port Moresby üzerinde bir Supermarine Spitfire'dı. Ayrıca, 28 Mart'ta aynı yerde iddia edilen üç Spitfire'ın düşürülmesine katılan beş Japon pilottan biriydi. Bununla birlikte, güvenle söylenebilir ki, Japonlar, o zamanlar Avustralya'da Spitfire olmadığı için rakiplerini yanlış tanımlamıştı.
Bu arada, 8 Mart'ta Japon kuvvetleri kuzeydoğu Yeni Gine'ye indi ve Lae ve Salamaua'yı ele geçirdi. Ardından, 1 Nisan'da JNAF, 4. Ku. münhasıran bir bombalama birimi haline geldi ve savaşçısı chutai–Nishizawa dahil–Tainan'a dahil edildi Ku., Kaptan Masahisa Saito komutasında. Birim, yaşam koşullarının sefil olduğu Lae'deki orman pistinden işletiliyordu. Tainan, 'Rabaul ve hatta Çin'deki gelişmiş sahalar hariç, şimdiye kadar gördüğüm en kötü hava sahası' dedi. Ku. üye PO1C Saburo Sakai. Ancak kanat adamı PO3C Toshiaki Honda, Lae'yi neşeyle "dünyadaki en iyi avlanma yeri" olarak tanımladı. Honda, sadece 180 mil ötede bulunan bir Müttefik eşekarısı yuvası olan Port Moresby'den bahsediyordu. Orada, RAAF P-40'lar, USAAF 8. Pursuit Group'un Bell P-39 Airacobras'ı tarafından destekleniyordu.
Tainan bir uçuş Ku. Sıfırlar, Teğmen j.g. Junichi Sasai, Mercan Denizi'nde devriye gezdi ve 11 Nisan'da Japonlar bir Airacobras dörtlüsü gördüğünde Port Moresby üzerinden dönüş geçişini yapıyordu. İki kanat adamı PO3C Honda ve Denizci 1. Sınıf Keisaku Yonekawa tarafından korunan Sakai, en arkadaki iki P-39'a daldı ve hemen ikisini de vurdu.
‘Sıfır'ı kaymasından çıkardım ve keskin bir dönüşle yukarı savurdum,’ diye yazdı Sakai, ‘doğrudan iki kafa dövüşçünün arkasından çıkmaya hazırlandı. Savaş çoktan bitmişti! Her iki P-39 da arkalarında parlak alevler ve yoğun dumanlar bırakarak çılgınca yere doğru düşüyorlardı. Sıfırlardan birinin hala dalış geçişinden çıktığını, kontrollerde çaylak bir pilot olan Hiroyoshi Nishizawa'yı tanıdım. Pilotluğunu Toshio Ota'nın yaptığı, tek bir atış geçişiyle öldüren ikinci Sıfır, formasyona yeniden katılmak için dik bir geri çekilmeyle etrafta dolandı.'
O zamandan beri, Nishizawa ve 22 yaşındaki PO1C Ota, Tainan'ın kıdemli havacıları arasında göze çarpıyordu. Ku., daha sonra grubun önde gelen asları olarak Sakai'nin yanında yer aldı. ‘Çoğu zaman birlikte uçardık,’ yazdı Sakai, ‘ve diğer pilotlar tarafından ‘temizleme üçlüsü olarak biliniyordu.” Ota, Nishizawa’'nın Zero’'nun kontrollerindeki ustalığını paylaştı, ancak kişiliği daha farklıydı, giden, şakacı ve sevimliydi. Sakai, Ota'nın Lae'nin terkedilmiş yalnızlığından çok, eminim bir gece kulübünde evde olacağını düşündü.
Önümüzdeki birkaç hafta boyunca Tainan Ku. başarılardan payını aldı, ancak fırsatlar Nishizawa'dan kaçıyor gibiydi. 23 Nisan'da, o, Sakai ve Ota, Port Moresby'nin kuzeyindeki Kairuku havaalanını vurdu ve 29 Nisan'da Nishizawa, İmparator Hirohito'nun doğum gününü Port Moresby Field'ın kendisini bombalayarak kutlayan altı Zero pilotundan biriydi. Ancak her iki durumda da Japonlar hava muhalefetiyle karşılaşmadı. Ardından, 1 Mayıs'ta sekiz Sıfır, 13 P-39 ve P-40'ın 18.000 fitte yavaşça uçtuğunu gördüklerinde Port Moresby'ye doğru yola çıktılar. Nishizawa, her zamanki gibi, önce onları gördü ve düşman uçaklarına soldan ve arkadan saldırmak için geniş bir dönüş yaptı. Yedi yoldaşı çok geride değildi ve Amerikalıları tamamen şaşırttı, hayatta kalanlar kaçmadan önce sekizini vurdular.
Dövüşte iki zafer iddiasında bulunan Sakai, Lae'ye döndüklerinde neler olduğunu anlattı: "Sıfır dururken Nishizawa kokpitinden atladı. Şaşırdık, genellikle yavaşça aşağı indi. Ancak bugün, lüks bir şekilde gerindi, iki kolunu da başının üzerine kaldırdı ve çığlık attı, ‘Yeeeeooow!’ Şaşkınlıkla baktık, bu tamamen karakter dışıydı. Sonra Nishizawa sırıttı ve uzaklaştı. Gülümseyen tamircisi bize nedenini anlattı. Savaşçının önünde durdu ve üç parmağını kaldırdı. Nishizawa formuna geri döndü!’
Nishizawa formda kaldı ve ertesi gün Port Moresby üzerinde iki P-40 ve 3 Mayıs'ta bir P-40 daha düşürdü. ilk geçişinde bir Curtiss için. Dört P-40 daha onlara saldırdı, ancak Japonlar onları sıkı, kavisli döngülerle geride bıraktı. Saldıranların arkasından geldiler ve üç tane daha vurdular. Nishizawa, 12 Mayıs'ta iki P-39'un imhasına katıldı ve 13 Mayıs'ta iki Airacobra daha aldı.
Sağanak yağışlar Tainan'ı toprakladı Ku. 15 Mayıs'ta ve ertesi şafakta 3. Bomba Grubu'na bağlı Kuzey Amerika B-25 Mitchell bombardıman uçaklarının uçuşu Lae'nin üzerine çullandı ve bomba darbeleriyle pistte çukur oluşturdu. Gün hasarı onarmakla geçti. O gece Nishizawa, Ota ve Sakai radyo odasında uzanmış bir Avustralya istasyonunda müzik saatini dinliyorlardı ki Nishizawa Camille Saint-Saëns’ ürkütücü ‘Danse Macabre.’ ‘Bu bana bir fikir veriyor, dedi heyecanla. Moresby'de yarınki görevi biliyor musun? Neden kendimize küçük bir ölüm dansı yapmıyoruz?
Ota, Nishizawa'nın teklifini bir delinin saçmalıkları olarak reddetti, ama o ısrar etti. Nishizawa, 'Eve başladıktan sonra, üçümüz Moresby'ye geri dönelim ve sahada birkaç gösteri turu yapalım,' diye önerdi Nishizawa. ‘Bu onları yerde çıldırtmalı!’
‘Eğlenceli olabilir’, diye yanıtladı Ota. ‘Peki ya komutan? Bunu asla kabul etmemize izin vermedi.
‘Yani?’, Nishizawa'yı geniş bir sırıtışla yanıtladı. ‘Bunu bilmesi gerektiğini kim söyledi?’
17 Mayıs'ta Teğmen Cmdr. Tadashi Nakajima, Tainan'ı yönetti Ku. kanat adamları olarak Sakai ve Nishizawa ile Port Moresby'yi etkisiz hale getirmek için azami çaba içinde. Ancak, bombardıman koşusu hiçbir şey yapmadı ve Müttefik savaşçılardan oluşan üç grup, dönen bir it dalaşında Sıfırları ele geçirdi. Japonlar, Sakai için bir duble ve Nishizawa için bazı olası ortak zaferler de dahil olmak üzere beş P-39 talep etti. Ancak, iki Zero sahada vuruldu ve daha sonra Owen Stanley Dağları'na çarparak Teğmen j.g.'yi öldürdü. Kaoru Yamaguchi ve PO2C Tsutomu Ito.
Japon formasyonu dönüş uçuşu için yeniden düzenlendi. Sakai, Nakajima'ya gördüğü ve soyduğu bir düşman uçağının peşinden gittiğini işaret etti. Dakikalar sonra, Nishizawa ve Ota ile olan randevusuna devam etmek için tekrar Port Moresby'nin üzerindeydi. El hareketleriyle rutinlerini kurduktan ve Müttefik savaşçıları bir kez daha kontrol ettikten sonra, üçlü yakın düzende üç sıkı döngü gerçekleştirdi. Bundan sonra, sevinçli bir Nishizawa performansı tekrarlamak istediğini belirtti. 6.000 fite dalan Sıfırlar, yerden herhangi bir ateş altına girmeden üç döngü daha yaptı. Japonlar daha sonra Lae'ye geri döndüler ve birimin geri kalanı indikten 20 dakika sonra geldiler.
Akşam saat 21.00 sıralarında bir uşak Sakai, Ota ve Nishizawa'ya Teğmen Sasai'nin onları hemen ofisinde istediğini söyledi. Geldiklerinde, bir mektup uzattı. ‘Bu şeyi nereden aldığımı biliyor musun?’ diye bağırdı. ‘Hayır? Size şunu söyleyeyim, sizi aptallar, bu üsse birkaç dakika önce bir düşman davetsiz misafir tarafından düşürüldü!
İngilizce yazılmış mektupta şunlar yazıyordu: ‘Lae Komutanına: Bugün bizi ziyaret eden üç pilottan çok etkilendik ve sahamız üzerinde uçtukları döngüleri hepimiz beğendik. Tam bir sergiydi. Aynı pilotlar bir kez daha buraya dönerlerse, her biri boynuna yeşil bir susturucu takarsa memnun oluruz. Son yolculuklarında onlara daha iyi ilgi gösteremediğimiz için üzgünüz, ancak bir dahaki sefere bizden tam bir karşılama almalarını sağlayacağız.'
Nishizawa, Sakai ve Ota, yoğun bir ilgiyle durdular ve neşelerini gizlemek için herkül gibi bir çaba harcarlarken, Sasai onları ‘aptalca davranışları’ üzerine giydirdi ve düşman havaalanları üzerinde daha fazla akrobasi gösterileri düzenlemelerini yasakladı. Yine de Tainan Ku.Önde gelen üç as, Nishizawa'nın ‘Danse Macabre’'nin hava koreografisinin buna değdiğini gizlice kabul etti.
Nishizawa, 20 Mayıs'taki skoruna bir P-39 daha ekledi. 24 Mayıs'ta 13. Filo, 3. Bomba Grubu'nun altı B-25C'si tarafından Lae'ye yapılan bir saldırı, 11 Sıfır ile şiddetli bir tepki verdi. Nishizawa önce Mitchells'e ulaştı ve birkaç dakika içinde top mermileri, Kaptan Herman F. Lowery tarafından uçurulan ve Japon pistinin hemen ötesinde alevler içinde düşen öncü uçağı gönderdi. Lae ve Salamaua arasında çıkan mücadelede, Ota dizilişte ikinci B-25'i aldı, Sakai iki, Sasai bir tane daha aldı ve geriye sadece bir bilmeceli kurtulan kaldı ve Port Moresby'ye geri döndü.
Japonlar, 27 Mayıs'ta, 20 Bell P-400'ün eşlik ettiği sütun halinde uçan 19. Bomba Grubu'na ait dört Boeing B-17E ile karşılaştıklarında ormanın üzerinde alçaktan uçuyorlardı. P-39'8217s 37mm silahı) Mayıs ayı sonlarında hırpalanmış 8. Grubu kurtarmak için Port Moresby'ye gelen 35. Takip Grubunun. Sıfırlar aşağıdan saldırdı ve düşük seviyeli bir it dalaşı başladı, bu sırada Sakai bir Airacobra'yı düşürdü ve bir diğerini bir dağ geçidine çarpmak için aşağı sürdü. Tesadüfen, Nishizawa ve Ota da Airacobras'ı aynı koşullar altında talep ettiler, her biri kurbanını kazaya sürükledi ve ardından mümkün olan son saniyede yukarı çekti.
Nishizawa, 1 Haziran'da kişisel sayımına bir P-39 daha ekledi, ardından 16 Haziran'da iki tane daha ekledi. 25 Haziran'da kişisel olarak bir P-39'u düşürdü ve bir saniyenin imhasını diğer iki pilotla paylaştı. 4 Temmuz'da başka bir P-39 silahlarına düştü.
Bu göz kamaştırıcı başarılara rağmen, Japonlar her şeyi tam olarak istedikleri gibi yapmadılar. Yirmi üç Sıfır, 9 Haziran'da Lae üzerinde bir B-26 uçuşunu önledi. 39. Filo, 35. Avcı Grubu'nun 11 P-400'leri tarafından atlandıklarında dördünü Cape Ward Hunt üzerinde iddia etmişlerdi. Asteğmen 15 zaferli Asteğmen Satoshi Yoshino, daha sonra Lockheed P-38F Lightning ile uçarken puanını beşe çıkaran Kaptan Curran L. Jones tarafından vurularak öldürüldü. Korkunç Nishizawa bile 11 Temmuz'da maçıyla karşılaştı, Sıfır'ı B-17'yi düşürmek için başarısız bir girişimde vuruldu, ancak aynı gün bir P-39 düşürdü. Benzer şekilde, bir Lockheed A-28 Hudson, 22 Temmuz'da onun için indirilemeyecek kadar hızlı ve sert olduğunu kanıtladı. Ancak 25 Temmuz'da, Port Moresby üzerinde bir P-39 daha düşürdü ve bir B-17'yi düşürmek için sekiz Zero'ya katıldı. Buna.
2 Ağustos'ta beş B-17 daha Lae'yi bombalamaya geldiğinde, Japonlar kafa kafaya yeni bir taktik denediler. Sonuç muhteşemdi, Nishizawa'nın top mermileri ilkini parçaladı ve alevler içinde infilak etti. Ota, Sasai ve Sakai de B-17'lerden sorumluydu. Üç P-39 müdahale etmeye çalıştı, ancak Nishizawa, Ota ve Sakai tarafından etkisiz hale getirildi ve vuruldu. Devam eden bir çarpışmadan sonra beşinci Kale de vuruldu, ancak topçuları Sakai'nin Sıfırına zarar vermeden ve Denizci 1. Sınıf Yoshio Motoyoshi'yi - Nishizawa'nın kanat adamı- düşürmeden önce değil. Nishizawa karaya indikten sonra yer mürettebatının tezahüratlarını duymazdan geldi. ‘Uçağıma yakıt ikmali yap ve silahlarımı doldur’ emrini verdi ve kayıp kanat adamını tek başına aramaya koyuldu. ‘İki saat sonra geri döndü,’ Sakai yazdı, ‘yüzünde sefalet yazılı.’
Tainan Ku. ertesi gün Rabaul'daki Lakunai havaalanına taşındı. 7 Ağustos'ta, ABD Deniz Piyadelerinin, o sabah 5:20'de Solomon Adaları zincirinin alt ucundaki 500 milden daha uzaktaki Guadalcanal adasına indiği haberi geldi. Vakit kaybetmeden, Teğmen Komutan. Nakajima, 17 Zero ile 4. Ku. işgali destekleyen ABD Donanması görev gücüne yapılan bir saldırıda. Japonlar, uçak gemilerinden 18 Grumman F4F-4 Wildcat avcı uçağı ve 16 Douglas SBD-3 Dauntless pike bombardıman uçağı tarafından karşılandı. Saratoga, Girişim ve Yaban arısı.
Nishizawa, karadaki Zero'lar ve Amerikan uçak gemisi savaşçıları arasındaki bu ilk hava savaşında altı F4F ile ödüllendirildi. Kurbanlarından biri muhtemelen VF-5'ten Teğmen Herbert S. (#8216Pete’) Brown'dı. kalça ve bacak. Pete Brown, rakibinin yanına geldiğini bildirdi ve iki rakip birbirine baktıktan sonra, Japon pilot sırıttı ve el salladı. Brown'ın düşmanının beceri ve vahşiliği, Nishizawa'nın tarzını akla getiriyor, ancak ne ilk ne de son kez, F4F'nin ölümüyle ilgili varsayımı erkendi. Brown, taşıyıcısına geri dönmeyi başardı. Saratoga. Nishizawa'nın diğer muhtemel VF-5 kurbanları arasında alevler içinde vurulan ve kötü bir şekilde yakılan ancak Guadalcanal'ın hemen açıklarında paraşütle paraşütle atılan Teğmen Joseph R. Daly ve Lt. j.g. Öldürülen William M. Holt.
Zorlu bir mücadelenin ardından Sakai, yaralanan ancak kurtarılan ve hayatta kalan Teğmen James J. Southerland II tarafından uçurulan bir VF-5 F4F'sini imha etti. Sakai daha sonra bir SBD-3'ü düşürdü. Yaban arısıVS-71 keşif filosu, Aviation Radioman 3. Sınıf Harry E. Elliott'u öldürdü ve daha sonra destroyer tarafından kurtarılan pilot Teğmen Dudley H. Adams'ı yaraladı. Dewey. Daha sonra Sakai, sekiz Wildcats'e benzeyen şeye saldırdı, ancak onların gerçekten VB-6 ve VS-5'in SBD'leri olduklarını çok geç keşfetti. Dalış bombardıman uçaklarından biri, 30 kalibrelik arka topları Sakai'nin kafasına çarparak geçici olarak kör etti.
Dövüş sona erdi ve Sıfırlar uzun görevlerinin dönüş ayağı için yeniden şekillendi. Nishizawa, Sakai'nin kayıp olduğunu fark etti ve bir başka çılgın öfkesine kapıldı. Kendi başına sıyrılarak bölgeyi, hem Sakai'nin belirtilerini hem de savaşacak daha fazla Amerikalı olup olmadığını, muhtemelen onlara çarpması gerekse bile, aradı. Sonunda sakinleşti ve Lakunai'ye döndü. Daha sonra, ciddi şekilde yaralanan Sakai, herkesi şaşırtarak 560 millik destansı bir uçuştan sonra geldi. Nishizawa onu şahsen, mümkün olduğu kadar çabuk ama nazikçe cerraha götürdü. 12 Ağustos'ta Japonya'ya tahliye edilen Sakai bir gözünü kaybetti, ancak 1944'te savaşa geri döndü ve son puanını dördüncü sıradaki Japon ası 64'e çıkardı.
7 Ağustos hava savaşındaki Japon iddiaları toplam 36 F4F (yedi doğrulanmamış dahil) ve yedi SBD idi. Gerçek Amerikan kayıpları dokuz Wildcats ve bir Dauntless'a geldi. Dört F4F pilotu (Holt, Lt. j.g. Charles A. Tabberer ve VF-5'ten Ensign Robert L. Price ve VF-6'dan Havacılık Pilotu 1. Sınıf William J. Stephenson) ve SBD telsizcisi Elliott öldürüldü. Amerikan iddiaları daha mütevazı yedi bombardıman uçağı artı beş olası ve iki Sıfırdı. Japonlar aslında dört G4M'nin kaybına ve iki Tainan'ın kaybıyla birlikte silinecek kadar hasarlı olarak üsse dönen altı kişinin daha acısına maruz kaldılar. Ku. üyeler, PO1C Mototsuna Yoshida (12 zafer) ve PO2C Kunimatsu Nishiura, ikisi de Teğmen j.g. tarafından öldürüldü. Gordon E. Firebaugh Girişim‘s VF-6, Firebaugh'un kendisi vurulup kaçmaya zorlanmadan hemen önce.
Sakai ve Yoshida, Guadalcanal'ın Henderson Sahasında faaliyet gösteren ABD Ordusu, Donanma ve Deniz filolarıyla altı aylık bir mücadele sırasında kariyerleri kısalacak olan birçok Japon asının yalnızca ilkiydi. Resmi puanı 27 olan Junichi Sasai, 26 Ağustos'ta VMF-223 Deniz savaş filosunun Kaptanı Marion E. Carl tarafından öldürüldü. 13 Eylül'de PO3C Kazushi Uto (19 zafer), Asteğmen Toraichi Takatsuka (16) ve PO2C Susumu Matsuki (8) VF-5 ve VMF-223'ün F4F-4'leri ile vahşi bir it dalaşında öldürüldü.
Nishizawa hayatta kaldı ve gelişen Amerikan uçaklarına ve taktiklerine adapte oldu. 5 Ekim'de, o ve diğer sekiz pilot, Rabaul'a saldıran bir B-25'i düşürdü ve 8'inde o ve sekiz yoldaş, Buka üzerinde bir torpido bombacısı oluşturdu. 16 Tainan arasında Guadalcanal üzerinde bir karşılaşma sırasında Ku. 11 Ekim'de VMF-121'in sıfırları ve sekiz F4F-4'ü olan Nishizawa, 2'nci Teğmen Arthur N. Nehf'i Wildcat'ini Lunga Kanalı'ndan atmaya zorladığında her iki taraf için de tek başarıyı kaydetti. Nishizawa, Tainan tarafından iddia edilen beş F4F'den biri ile ödüllendirildi Ku. 13 Ekim'de Guadalcanal üzerinde VMF-121 ile bir kavga sırasında. Tek gerçek Deniz kaybı, PO1C Kozaburo Yasui, PO3C Nobutaka Yanami ve Denizci 1. Sınıf Tadashi Yoneda'nın pilotu VMF-121'den Kaptan Joseph J. Foss'un bir Wildcat'i vurmasıyla meydana geldi. Henderson Field'a zorunlu iniş yapmayı başardı. Nishizawa, 17'sinde, başka bir pilotla paylaşılan bir torpido bombacısı ile birlikte başka bir F4F talep etti. 20 Ekim'de Binbaşı Leonard K. Davis'in VMF-121 ile yaptığı yakın dövüşte bir F4F talep etti, ancak aslında iki taraf da herhangi bir kayıp yaşamadı.
Toshio Ota, 21 Ekim'de VMF-212'den Deniz topçusu Henry B. Hamilton'u 34. zaferi için ölümcül şekilde yaraladı, ancak birkaç dakika sonra 1. Teğmen Frank C. Drury tarafından vurularak öldürüldü. 25 Ekim'de başka bir Tainan'ın kariyeri Ku. As, Denizci 1. Sınıf Keisaku Yoshimura (9 zafer) VMF-121'in Joe Foss'una kurban gittiğinde sona erdi.
JNAF, 1 Kasım'da, isimleri taşıyan tüm birimlerin numara ile yeniden tanımlandığı başka bir yeniden yapılanma geçirdi. Tainan Ku. böylece 251. oldu kokutay. Ayın ortasında grup, kayıplarını telafi etmek için Japonya'daki Toyohashi hava üssüne geri çağrıldı. Komutan Yasuna Kozono, yeni komutan Teğmen Yarbay oldu. Nakajima hava subayı oldu ve yeni personel, Nishizawa da dahil olmak üzere hayatta kalan 10 gaziden oluşan bir kadro tarafından eğitildi. Toyohashi'ye çekildiği zaman, Nishizawa'nın kişisel ve ortak zaferlerinin toplamı 55 civarındaydı, ancak savaşın gidişatı Amerikalıların lehine dönüyordu. Son Japon birlikleri 7 Şubat 1943'te Guadalcanal'dan tahliye edildi. O andan itibaren Müttefikler Pasifik'te kalıcı olarak taarruzda olacaklardı.
Japonya'dayken Nishizawa, Yokosuka hastanesinde hala iyileşmekte olan Sakai'yi ziyaret etti. Arkadaşını olaylar hakkında güncelleyen Nishizawa, eğitmen olarak yeni görevinden şikayet etti: ‘Saburo, çelimsiz, yaşlı bir çift kanatlı uçakla etrafta koşuştururken, aptal bir gence nasıl yatıp dönüleceğini ve pantolonunu nasıl kuru tutacağını öğrettiğimi hayal edebiliyor musun? Nishizawa ayrıca yoldaşlarının çoğunun Amerikan kuvvetlerinin artan gücü karşısında kaybolmasını da anlattı. ‘Hatırladığın gibi değil Saburo,’ dedi. ‘Yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Çok fazla düşman uçağı vardı, çok fazla.' Öyle olsa bile, Nishizawa savaşa dönmek için sabırsızlanıyordu. ‘Yine bir savaşçıyı ellerimin altında istiyorum’ dedi. ‘İşe geri dönmem gerekiyor. Japonya'da evde kalmak beni öldürüyor.’
251. Ku. 7 Mayıs 1943'te Rabaul'a döndü ve Yeni Gine ve Solomon Adaları üzerindeki operasyonlarına yeniden başladı. Bu süre zarfında Nishizawa tarafından uçulduğu bilinen Sıfırlar arasında, kuyruk kodu UI-105 olan bir A6M3 Tip 22 vardı. 14 Mayıs'ta 251'in 32 Sıfırı Ku. 751.'in 18 G4M bombardıman uçağına eşlik etti Ku. Yeni Gine, Oro Körfezi'ne büyük bir baskın düzenledi. Onlar, 49. Avcı Grubunun P-40'ları ve yeni Lockheed P-38 Lightning'leri tarafından karşılandı. Karışık bir it dalaşı yaşandı, bu sırada Japonlar 13 Amerikalı (beşinin olası olduğunu kabul etti), 49. Grup ise 11 G4M ‘Bettys’ (Müttefiklerin bombardıman uçakları için kullanılan kod terimi) ve 10 adet ‘Zeke& piyadelerini talep etti. #8217 eskort. Gerçek sonuç, altı G4M'nin Yeni İrlanda, Kavieng'deki üslerine geri dönememesi ve dördünün hasarlı olarak geri dönmesiydi. Ku. hiç pilot kaybetmedi.
7. Avcı Filosu pilotu 1. Teğmen John Griffith, 14 Mayıs 1943'te Nishizawa'nın Sıfırları ile yakın dövüşte Curtiss P-40'ını Dobodra'daki hava üssüne zorunlu iniş yaparak zar zor kurtardı. (Ulusal Arşivler)
Tek Amerikan kaybı, P-38'i biri Nishizawa tarafından uçurulan iki A6M3 tarafından düşürülen 2. Teğmen Arthur Bauhoff oldu. Bauhoff suya paraşütle atlarken görüldü, ancak onu kurtarmak için gönderilen tekne, kaderine dair ipucu vermek için yalnızca bir grup çılgın köpekbalığı buldu. 7. Filo'nun P-40K'ları bombardıman uçaklarına saldırdı, ancak 1. Teğmen Sheldon Brinson, pilotu açıkça eski bir gazi olan çılgınca manevra yapan bir Zeke tarafından engellendi ve ancak dalarak kaçtı. Bu, dövüş stili Brinson'ın tanımıyla kesinlikle tutarlı olan Nishizawa'nın o gün iddia ettiği P-40 olabilir. 7. uçağın bir başka P-40K'sı o kadar havaya uçuruldu ki, iniş takımı çöktü ve pilotu 1. Teğmen John Griffith'in yaralanmamış olmasına rağmen uçak iptal edildi.
251 ve 204 kokutalar 7 Haziran'da Guadalcanal bölgesini süpürmek için havalandı, ancak Russell Adaları üzerinde Müttefik muhalefetin Deniz F4F-4'leri ve 44. Filo'nun VMF-112 P-40F'lerinin Şans Vought F4U-1 Korsanları tarafından durduruldu, 18. Avcı Grubu 339. Filo'nun P-38F'leri, 347. Avcı Grubu ve 15 Nolu Filo'nun P-40E Kittyhawks, Yeni Zelanda Kraliyet Hava Kuvvetleri (RNZAF). 14 Mayıs'ta olduğu gibi, her iki taraf da 251. Ku. Müttefikler toplam 24 Sıfır talep ederken, tek başına 23 zafer (beşi muhtemeldi) talep etti. Gerçek Müttefik kayıpları dört F4U ve bir P-40'ın yanı sıra birkaç hasarlı (hasarlı dört RNZAF Kittyhawks'tan ikisi Russell Adası'na zorunlu iniş yapmak zorunda kaldı), ancak mucizevi bir şekilde tüm pilotları hayatta kaldı. Öte yandan, imha edilen sekiz Sıfır'dan, 251'inden dördü de dahil olmak üzere pilotlarından yedisi öldürüldü. Ku. Nishizawa'nın iddialarına göre, VMF-112'nin komutanı Binbaşı Robert B. Fraser'a ait olabilecek ilk Corsair'i de vardı. Beşinci ve altıncı zaferleri için iki Zero düşürdükten sonra kendisi vuruldu, ancak güvenli bir şekilde kurtarıldı.
Ancak günün ana draması, 44. Filodan P-40 pilotu 1. Lt. Japon görgü tanıkları tarafından Yıldırım. Daha sonra Endo, 44'üncü Teğmen Henry E. Matson ile kafa kafaya bir silahlı düelloya girdi, ancak Sıfır'ı, Amerikan'ın altı .50 kalibrelik makineli tüfekleri tarafından ateşe verildi. Son bir özverili hareketle Endo, Zero'sunu Matson'ın P-40'ına çarptı. Matson kaçtı ve yaklaşan üç Sıfır'ın dikkatinden onlara dişlek bir sırıtış vererek ve el sallayarak kurtuldu, Japonlar buna el sallayıp uçup gittiler. Daha sonra bir kurtarma botu tarafından kurtarıldı. Matson'ın P-40'ı, ölümü JNAF'ı bir başka paha biçilmez, deneyimli savaş pilotundan mahrum bırakan Endo için 14. zafer olarak kabul edildi.
Haziran ortasına kadar, Nishizawa toplam sayısına altı Müttefik uçağı daha eklemişti. Bundan sonra, Japon deniz hava grupları kişisel zaferleri kaydetme uygulamasını tamamen terk etti ve Nishizawa'nın kesin kaydının tespit edilmesi zorlaştı. Ancak bu süre zarfında başarıları, 11. Hava Filosu komutanı Koramiral Yardımcısı Jinichi Kusaka'nın askeri kılıcı tarafından yazılmış bir hediye ile onurlandırıldı. Buko Batsugun (‘Göze Çıkan Askeri Yiğitlik İçin’).
Nishizawa 253'e transfer edildi Ku. eylülde. Bir ay sonra Japonya'ya geri çağrılana kadar Tobera, Yeni Britanya'dan ameliyat etti. O zaman, Teğmen Cmdr. Harutoshi Okamoto, 253. Ku., Nishizawa'nın toplam puanının 85 olduğunu bildirdi.
Nishizawa, Kasım ayında teğmen subaylığına terfi etti ve yine Oita'da eğitmen olarak görev yaptı. Ku., ancak bu roldeki performansı üstleri tarafından zar zor tolere edilebilir olarak değerlendirildi. 201'e atandı Ku. Şubat 1944'te, Kuzey Kuril Adaları'nı ABD On Birinci Hava Kuvvetleri'nin bombalı saldırılarına karşı savunmak için Atsugi'den transfer oldu. Ancak düşmanla çarpışmak için çok az fırsat doğdu ve Nishizawa skoruna hiçbir şey eklemedi.
Filipinler'in bir Amerikan işgali tehdidi büyüdü ve 29 uçak Hikotai (müfreze) 201'in 304'ü Ku. 22 Ekim 1944'te Luzon adasındaki Bamban havaalanına gönderildi. 24 Ekim'de Nishizawa, Cebu Adası'ndaki Mabalacat havaalanına gönderilen bu müfrezeden bir birlikle birlikteydi.
Doğaçlama bomba eklentileri olan bir çift A6M5, ilk resmi kamikaze görevi için 25 Ekim 1944'te Mabalacat havaalanından ayrılmaya hazırlanıyor. Nishizawa, son iki zaferini iddia eden eskortları arasındaydı. (ABD Donanması)
Ertesi gün, Nishizawa, Misao Sugawa, Shingo Honda ve Ryoji Baba tarafından uçurulan üç A6M5'i, 550 kiloluk bomba taşıyan beş kişiye eskort sağlamak için yönetti.Teğmen Yukio Seki liderliğindeki bombalı Sıfırlar'a pilotluk yapan gönüllüler, uçaklarını, intihara meyilli kamikaze veya "ilahi rüzgar"ın ilk resmi görevinde, karşılaştıkları Amerikan savaş gemilerine, tercihen uçak gemilerine kasıtlı olarak çarpacaktı. 8217 20 Grumman F6F Hellcats'in müdahalesini bir kenara bırakarak, Nishizawa ve eskortları Amerikalılardan ikisini talep ederek kişisel puanını 87'ye çıkardı. İntihar saldırısı da başarılı oldu. Beş kamikazeden dördü hedeflerini vurdu ve eskort gemisini batırdı. Aziz Lo.
Nishizawa, üsse döndükten sonra sortinin başarısını Komutan Nakajima'ya bildirdi ve ardından ertesi günkü kamikaze görevine katılmak için gönüllü oldu. ‘Garipti’, Nakajima daha sonra Saburo Sakai'ye, ‘ama Nishizawa bir önsezisi olduğu konusunda ısrar etti. Birkaç günden fazla yaşayamayacağını hissetti. Gitmesine izin vermezdim. Böyle parlak bir pilot, ülkesi için, izin verilmesi için yalvardığı için bir uçak gemisine dalmaktansa, bir savaş uçağının kontrolleri ardındaki ülkesi için daha değerliydi. bombaladı ve yine de eskort gemisine dalmış olan daha az deneyimli bir pilot olan Donanma Hava Pilotu 1. Sınıf Tomisaku Katsumata tarafından uçuruldu. Suwannee Surigao kapalı. Gemi batmamasına rağmen saatlerce yandı'' mürettebatından hayatını kaybetti, 58'i kayıp ve 102'si yaralandı.
Bu arada, Nishizawa ve diğer birkaç pilot, Luzon'daki Clark Field'dan bazı yedek Zero'ları almak için o sabah bir bombacıya binerek Mabalacat'tan ayrıldı. Mindoro Adası'ndaki Calapan üzerinde, bombardıman nakliyesi, uçak gemisinden iki Hellcat VF-14 tarafından saldırıya uğradı Yaban arısı ve alevler içinde vuruldu. Hava muharebesinde asla vurulamayacağına inanan Nishizawa, çaresiz bir yolcu olarak öldü, muhtemelen Teğmen j.g.'nin kurbanıydı. O sabah Mindoro'nun kuzeydoğusunda bir ‘Helen’ (Nakajima Ki.49 Donryu ordu bombacısı için Müttefik kod adı) ile anılan Harold P. Newell.
Nishizawa'nın ölümünü öğrendikten sonra, Birleşik Filo komutanı Amiral Soemu Toyoda, tüm birimler bülteninde onu onurlandırdı ve ölümünden sonra onu teğmen ikinci sınıf rütbesine terfi ettirdi. Savaşın sonlarına doğru olan karışıklık nedeniyle, bültenin yayınlanması ertelendi ve Japonya'nın en büyük savaş pilotu için cenaze törenleri 2 Aralık 1947'ye kadar yapılmadı. Nishizawa'ya ölümünden sonra adı da verildi. Bukai-in Kohan Giko Kyoshi, şu anlama gelen bir Zen Budist ifadesi: ‘Ordu okyanusunda, tüm seçkin pilotları yansıtan, onurlu bir Budist kişi.’
Bir zamanlar Şeytan olarak bilinen bir adam için kötü bir kitabe değildi.
Bu makale Jon Guttman tarafından yazılmıştır ve ilk olarak Temmuz 1998 sayısında yayınlanmıştır. Havacılık Tarihi. Daha fazla harika makale için abone olun Havacılık Tarihi bugün dergi!
Midway'de Arka Koltuk Nişancıları
Sözlü “İnce” Moore hala lakabını hak ediyor. Etrafta dolaşmak için bir baston kullanıyor ve kendi kabulüne göre “biraz dişleri uzadı” - ancak altı fit iki inç boyunda duruyor ve bir kilo fazla ağırlık taşımıyor. İlk olarak, 39 sınıfı ile mezun olduğu Denver, Colorado'daki East Denver Lisesi'nde Slim olarak etiketlendi. Bir yıl sonra donanmaya katıldı. Eğitim kampından hemen sonra San Diego, North Island'daki radyo okuluna gönderildi. Haziran 1942'de Midway Savaşı'nda uçak gemisinden uçtu. eşekarısı (CV-8) bir SBD Dauntless pike bombardıman uçağının arka koltuğunda.
Havacılık radyocusu ikinci sınıf reytingiydi. Daha yaygın olarak, o ve onun türü, telsiz nişancıları, telsiz nişancıları, arka nişancılar, arka koltuk adamları veya arka koltuklar olarak adlandırıldı. Taşıyıcı pike bombardıman uçaklarının ve torpido uçaklarının arka kokpitlerini yönettiler, dönüşümlü olarak radyo teçhizatını ve .30 kalibrelik makineli tüfekleri kullandılar. O dönemin tüm telsizci topçuları, büyük bir kısmı (aralarında Moore) sonunda subay olmaya devam etmesine rağmen, askere alındı. Dikkat çekici bir şekilde, çoğu durumda kokpite yerleştirilmeden önce hiçbir resmi uçuş veya topçu eğitimi almamışlardır.
Uçuş listelerinde olmadıklarında, hangar güvertelerindeki uçak tamir kulübelerine geri gönderildiler, burada güverte nöbetleri tuttular ve mühimmat kuşağına, mühimmat taşımaya ve uçakları itmeye tabi tutuldular. Uçarken pilotlarla aynı riskleri aldılar ve aynı sayıda can verdiler.
Moore'un tarihi savaşla ilgili anılarını kaydetmek için Berkeley, California'daki yakışıklı evine gittim. Beni kapıda karşıladı ve masanın üzerine yayılmış fotoğrafların ve eski haber kupürlerinin olduğu yemek odasına davet etti.
Moore'un yanındaydı. eşekarısı Japonların Pearl Harbor'a saldırdığı gün Norfolk'taydı ve Ekim 1942'de Güney Pasifik'te Santa Cruz Adaları Muharebesi'nde battığında o hâlâ onunla birlikteydi. Aradan geçen on ayın çoğunda, Bombardıman Filosu Sekiz'den (VB-8) Teğmen William “Doug” Carter'ın arkasında uçtu.
SBD'nin arka kokpiti, acil durum uçuş kontrollerinin yanı sıra öne veya arkaya bakacak şekilde döndürülebilen bir koltukla donatıldı. Carter, arka nişancısını uçma hakkında öğrenebildiği kadar çok şey öğrenmeye çağırdı. Bu şekilde, Carter çatışmada yaralanır veya öldürülürse, Moore'un savaş alanına geri dönmek için bir savaş şansı olurdu. eşekarısı. Arka kokpitin iskele tarafındaki bölmeye karşı bir yardımcı çubuk yerleştirildi. Moore onu “getirecek” veya devreye girecek ve uçağı uçuracaktı. Düz ve düz uçabilir, dönüşler yapabilir ve hatta havaya iniş yapabilirdi. Dümen pedalları, asansör ve gaz kontrolleri vardı, ancak kanatlara veya iniş takımlarına erişimi yoktu, bu nedenle gerçek bir iniş şüpheli bir ihtimal olurdu. Moore bir arka nişancının bir SBD'yi göbeğine inmeye veya suya indirmeye çalıştığını hiç duymamıştı, ancak bunun yapılabileceğini düşünüyor.
Moore, Donanmanın onu 30 kalibrelik ikiz bineklerle nasıl başa çıkacağını öğrenmek için topçu okuluna göndermemesine şaşırdı. Ara sıra bir F4F Wildcat tarafından çekilen bir hedef manşona ateş etme şansı buldu, ancak sık sık değil. Çoğunlukla Japon uçaklarına ateş ederek topçuluğu öğrendi. Moore'a 30'un hava muharebesi için yeterince güçlü bir silah olduğunu düşünüp düşünmediğini sorduğumda, "Birkaç Japon'u devirecek kadar güçlü, buna kefil olabilirim. .50 olacağı gibi değil, ama sanırım .50 SBD için çok büyüktü. Ve .30 kullanışlıydı - kaportanın altında saklandı ve siz onu çıkardınız ve gitmeye hazırdınız."
Moore gemideydi eşekarısı Nisan 1942'de Yarbay James H. Doolittle'ın 16 Ordu Hava Kuvvetleri B-25 bombardıman uçağını Tokyo'nun 650 mil yakınına taşıdığında ve Doolittle Baskını olarak bilinen tek yönlü bir bombalama görevi için havalandılar. NS eşekarısıTüm hava grubu hangar güvertesine tıkanmıştı, büyük çift motorlu bombardıman uçakları uçuş güvertesini temizleyene kadar uçamadı. Görev gücü için hava koruması, Girişim (CV-6) ile birlikte yola çıkan eşekarısı.
Uçan adamlar arasında Girişim bu görev sırasında, San Francisco Körfezi bölgesinde uzun süredir ikamet eden başka bir kişi, Bombalama Filosu Altı (VB-6) ile arka nişancı Edward R. Anderson idi. Ne yazık ki, Anderson bu yılın 13 Şubat'ında vefat etti, ancak onunla Kasım 2012'de San Rafael huzurevinin konferans odasında buluşacak kadar şanslıydım. Kızları Janice ve Gretchen bize katıldı.
Anderson elimi tutan ve bana ailem hakkında sorular soran sıcakkanlı, kibar bir adamdı. Savaştaki hizmetiyle ilgili pek çok ayrıntıyı hatırlamıyordu ama kızları bana fotoğraflar, haber kupürleri ve uçuş günlüğünü verdi. İnceledikçe, Anderson'ın yaptığı uçma miktarına hayret ettim - Pasifik'in her yerinde yüzlerce, muhtemelen binlerce saatlik "keşif şerbetçiotu" ve bombalama misyonları. Daha sonra Janice bana, Pearl Harbor saldırısıyla başlayan ve kişisel günlüklerin düşmanın eline düşmesin diye Donanma Departmanı tarafından yasaklandığı Ağustos 1942'ye kadar uzanan büyüleyici savaş zamanı günlüğünün bir kopyasını gönderdi.
Anderson hizmete Temmuz 1941'de katıldı. Los Angeles zamanları Üçüncü sınıf astsubay rütbesine hızlı bir terfi vaadi ile gönüllüleri doğrudan radyo okuluna göndermeyi teklif eden bildiri. Kayıt oldu, dört aylık bir eğitim programını tamamladı ve gemide göreve başladı. Girişim.
Savaşın ilk aylarında onu bir Girişim havacılık onarım kulübesi, bombaların SBD'lere nasıl yapıştırılacağını öğreniyor. Her şeyden önce bir uçuş görevini umuyordu ama henüz bir nişancı olarak kalifiye değildi. Ocak ayında uçakla ilgili mürettebata atandı. Çalışma günleri 0330'da başladı ve 16 ila 17 saat sürdü ve çoğu zaman o kadar bitkindi ki bacaklarının pes edebileceğini düşündü. Anderson, her birinin ayrıntılarını ilişkilendirdi. Girişim uçak düştü veya denizde kayboldu, hayatlarını kaybeden pilotların ve arka nişancıların isimlerini sadakatle kaydetti, ancak uçak gemisi uçuş operasyonlarının açık tehlikeleri onun hırsını caydırmadı. Bir uçuş görevi istedi ve 10 Mart 1942'de aldı.
Pilotu, "Pensacola'dan yeni gelmiş ama çok iyi bir pilot gibi görünüyor ve kişisel olarak iyi bir arkadaş" olan Teğmen Lewis A. Hopkins'ti. Moore gibi, Anderson da uçuş eğitimi almadı. "Arka koltuğa geçtim ve yola çıktık. Eğitimim ilk uçuşumdu!” iken Girişim Pearl Harbor'daydı, VB-6, dalış bombalama ve topçuluk yaptığı Ewa Field'da konuşlandırıldı.
Mayıs ayı sonlarında, Anderson'ın günlüğü yaklaşan bir Japon filosuna atıfta bulundu. Bu süre zarfında, Amerikan görev güçleri, yakın bir savaş söylentileriyle titreşiyordu. Pearl Harbor, yakıt, erzak ve mühimmat alan gemilerle tıkanmıştı ve herkes büyük bir şeyin olmak üzere olduğunu görebiliyordu. 27 Mayıs sabahı, Enterprise Pearl Harbor'dan ayrıldı ve hava grubu o öğleden sonra gemiye uçtu. Ertesi gün mürettebata büyük bir Japon filosunun Midway'e yaklaşmakta olduğu açıklandı ve gemiler Girişim, eşekarısı, ve Yorktown (CV-5) onları durdurmak için yola çıktı.
Lloyd F. Childers, beni karşılamak için ayakta durmadığı için gereksiz yere özür dileyen onurlu ve sabırlı bir adam. Midway'de oynadığı önemli rolü tartışmak için Walnut Creek, California'daki evini ziyaret ettim. Childers, üçüncü sınıf bir Havacılık Radyocusuydu. YorktownTorpido Filosu Üç (VT-3). Halihazırda halefi TBF Avenger lehine Filodan emekli olma sürecinde olan tehlikeli derecede yavaş, tamamen eskimiş bir uçak olan TBD Devastator'ın arka kokpitinde uçtu. ABD torpido filoları Midway Childers'da yok edildi, filosundaki Japon uçak gemilerine yapılan 4 Haziran saldırısından sağ kurtulan tek telsizci nişancıydı.
Oklahoma City, Oklahoma'daki liseden mezun olduktan sonra, Childers Kasım 1940'ta Donanmaya katıldı. Moore gibi o da doğrudan eğitim kampından radyo okuluna gitti. Seçildi çünkü lisede bir dönem daktilo almıştı ve radyo okulu daktilo yazabilen adamlar istiyordu. Childers semafor ve flaşör okumayı öğrendi ve mezun olduğu zaman dakikada 40 kelimelik bir kod kopyalayabildi. 7 Aralık 1941'de muhrip mürettebatının bir üyesiydi. cassin (DD-372) Pearl Harbor'da kuru havuzda. Pazar sabahı sekize çeyrek kala, bir gazete almak için karaya çıktı. Gemiye dönerken Japon uçakları aniden gökyüzünü doldurdu. Cassin'in yanına bir bomba düştü, onu omurgasından düşürdü ve şiddetli yangınlar başlattı. Tam bir kayıp olarak değerlendirildi.
Baskının ardından, Childers gemisiz bırakılan binlerce denizciden biriydi ve tüm savaşa güverte kuvvetinde hizmet edebileceğinden endişeleniyordu. Ancak, ortaya çıktığı gibi, telsizciler yetersizdi. VT-3'e transfer için başvurdu, ardından gemide Saratoga (CV-3) ve anladım. Ancak taşıyıcı, 11 Ocak 1942'de Oahu'nun güneyinde denizde torpidolandı ve aylarca süren onarımlar için Bremerton, Washington'a geri dönmek zorunda kaldı. Oahu'daki Kaneohe Donanma Hava Üssü'nde üç ay mahsur kalan VT-3, sonunda Yorktown Midway Savaşı arifesinde.
Childers, savaşın bugüne kadarki en büyük deniz savaşına günler kala bir torpido filosunun uçuş kadrosuna gönderilmeden önce ne kadar az hazırlık yaptığına şaşırdı. "Bizim eğitimimiz yok" dedi. Telsizci Asteğmen Harry Corl'un arkasındaki bir kokpite yerleştirildi ve işi bırakması söylendi. O ve Corl uçtu Yorktown 30 Mayıs'ta Pearl Harbor'dan ayrıldıktan birkaç saat sonra.
Bir düşman gemisine torpido atmak için manevra yaparken, TBD 100 deniz milinin biraz üzerinde denizden yüz fit yüksekte uçtu. Bu hız ve irtifada, uçak Zero savaşçıları için ölü gibiydi. Childers, "Herkes uçağın yavaş olduğunu biliyordu, bu bir sır değildi" dedi. VT-3'ün pilotları ile yaptıkları sert bir brifingi hatırladı. Yorktown hazır oda. Bölüklerin çoğunun feda edileceği konusunda açıkça bilgilendirildiler. Üç uçak Japon savaş uçağı ekranından geçmeyi başarsaydı, işlerini yapıyor olacaklardı. Childers, “Şoktaydım” dedi. “Çıkarken herkes şakalaşıyor ve gülüyordu. Ben gülmüyordum."
Childers, savaş günü 4 Haziran'da 21 yaşına girdi. 0400'de yemek güvertesine indi ve "mahkumlar için son yemek" olduğunu hatırladığı, duyulmamış bir biftek ve yumurta kahvaltısı yedi. Saatlerce süren ıstıraplı bekleyiş izledi Yorktown 25 deniz milinde güneybatıya buğulanmış. Saat 0900'den (Midway zamanı) birkaç dakika sonra, pilotlara uçakları adam etmeleri emredildi. Büyük taşıyıcı güneydoğuya döndü ve yumuşak sabah esintisine döndü ve rüzgarı güverteden geçirmek için hız verdi. Childers mikrofonunu tuşladı ve Corl'a şunları söyledi: "Bugün benim 21. doğum günüm. Muhtemelen bugün bir erkeğim, o yüzden kutlayalım.” Önce VB-3'ün SBD'leri fırlatıldı, ardından Devastators of Childers'ın filosu geldi.
Kuzey Pasifik atıklarının üzerinde 2500 fit yükseklikte uçan Childers, çok garip bir şey fark etti. Sıçramalar. Büyük su sıçramaları, denizde, hiçbir yerin ortasında. Ne oluyordu? (Daha sonra, VB-3'ün Cesurlarından bazılarının 1000 kiloluk bombalarını 15.000 fit yükseklikten kazara düşürdüğünü fark etti.) Ufku tararken, tuhaf sıçramalara anlam vermeye çalışan Childers, bir tutam "bir tutam" gördü. ufukta saat ikide duman var”, yaklaşık 30 mil ötede. Corl'u ona yönlendirdi ve Corl, filo komutanı Teğmen Lance E. Massey'i el işaretleri ile uyardı. Massey daha sonra filoyu sancak dönüşünde garip dumana doğru uçmak için yönlendirdi.
Yakında dört uçak gemisi de dahil olmak üzere Japon gemilerinin gri şekilleri ufukta çözüldü. VT-3 sıkıldı ve denizden 100 feet yüksekliğe indi. İki bölümlü yığılmış bir düzende uçtular. Filonun havacıları bilmiyordu ama filonun torpido uçakları. eşekarısı (VT-8) ve Girişim (VT-6) o sabahın erken saatlerinde saldırmıştı, her biri feci kayıplara uğradı (VT-8 tüm uçakları ve bir pilot hariç hepsini kaybetti). Görev güçlerinden yaklaşık 15 mil uzakta, Sıfırlar VT-3'ün üzerine girdi ve saldırılarını sıraladı. Corl, Yıkıcıların her üç düzlemli bölümüne altı Sıfır tahmin etti. NS Yorktown savaş eskortu VF-3, başlarının üstünde birkaç Sıfır ile çarpıştı, ancak Childers dost savaşçıları görmedi. Saldıran uçaklara odaklanmıştı. “Çok çeviklerdi,” diye hatırladı. "Çok iyiydiler. Sanırım onları tırmanırken gören herkes Zero avcı uçağının performansına hayran kaldı.”
30 kalibrelik silahlar konusunda Childers, Slim Moore'dan farklı bir görüşe sahip. .30 kalibre, Childers, "hiç yoktan sadece biraz daha iyiydi" dedi. .50 kalibre çok daha etkili olurdu. "30 ile, merminin düşüşünü düzeltmek için yükseğe nişan almanız gerekiyordu" dedi. "Hedefi vurmanın tek yolu, onu bir top mermisi gibi yaylamaktı." 30'u tutukluk yaptığında, Childers .45 kalibrelik silahını çıkardı ve takip eden Sıfırlara ateş etti. "Bana bir faydası oldu mu bilmiyorum ama rahatlatıcıydı. Ben de boş olduğumda piçlere cephane kutusu atacağımı düşündüm."
Filoya yaklaştıklarında Childers, Sıfırların kendi gemilerinin uçaksavar ateşi tehlikesini göz ardı ederek onları takip ettiğini fark etti. Filosunun diğer TBD'lerinin birer birer düşüşünü izledi. Dalış bombalama filoları Japon uçak gemilerinin üzerinden gelmemişti, bu yüzden düşman uçaklarının dikkatini dağıtacak hiçbir şey yoktu. "Biz [VT-3] 15 dakika sonra gelseydik, birçok hayat kurtarabilirdi."
TBD'ler yakın oluşumdaydı ve Childers karşıya baktı ve Massey'nin uçağı T-1'in alevler içinde kaldığını gördü. Kaptanın arka nişancısı Astsubay Leo Perry'ydi. Childers, “Yüz ifadelerini net bir şekilde görebiliyordum” dedi. “Birincisi, yüzü 'ne oluyor?' gibi sorular soruyordu. İkincisi, ifadesi korkuydu. Sonra T-1'in suya çarparak bir ateş kütlesi içinde patlamasını izledim. Bunlar, Binbaşı Massey ve Şef Perry'nin hayatlarının son saniyeleriydi. Tek iyi yanı hızlı olmasıydı.”
Corl ve Childers'ın uçağındaki asansör kontrolleri vuruldu ve uçak dalışa geçti. Corl torpidoyu serbest bıraktı ve sekme kontrolünü kullanarak burnu kaldırdı. Sancağa yanaştılar, tümenlerinin hayatta kalan başka bir uçağıyla düştüler ve yeni bir uçak bulma umuduyla Point Option'a geri döndüler. Yorktown.
Bin kiloluk bir bombayla donanmış bir VB-6 Cesurluk içinde Teğmen Hopkins'in arkasından uçan Ed Anderson, Girişim 240 derece istikametinde görev gücünden ayrılan pike bombardıman uçakları hemen irtifaya tırmanmaya başladılar. 13.000 fitte oksijenlerini açtılar. Anderson'ın günlüğü, II. Dünya Savaşı döneminden kalma bir savaş uçağında yüksek irtifada uçmanın fiziksel olarak ne kadar cezalandırıcı olduğuna dair faydalı bir hatırlatma sunuyor. 19.000 fitte soğuktular, çok soğuktu. Anderson hafif yazlık uçan giysisinin içindeydi ve kışlık uçan botlarını unutmuştu. Ayakları uyuşmuştu. Ellerini sıcak tutmak için birbirine vurdu.
İşleri daha da kötüleştirmek için doğanın çağrısını hissetti. İşemek için paraşüt, can yeleği, uçan palto, uçuş giysisi, pantolon gibi birçok teçhizatı çıkarması gerekecekti. Üstelik düşman savaşçılarını izlemek ve her an dalışa hazır olmak onun göreviydi. "Bir adam ancak bu kadar ayakta kalabilir, ben de Japonların canı cehenneme dedim ve fermuar çekmeye başladım. Sonunda başardı! Ah!!" Sonra oksijen kaynağı tükendi.Bu, bilişsel işleyişin bozulmasına yol açabileceğinden tehlikeliydi. Anderson hareket etmekte zorlandı ve uykulu olmaya başladı. Mikrofonu tuşladı ve Hopkins'e iyi olup olmadığını sordu ve asteğmen "öyle düşündü" yanıtını verdi.
Üç saatlik uçuştan sonra, çok aşağıda, Japon filosunun kenarında ortaya çıktılar. Anderson uçaksavar ateşi görebiliyordu ve her an Sıfırlar bekliyordu, ama görülecek hiçbir şey yoktu. Şaşırtıcı bir şekilde, Japon filosundaki hiç kimse, pike bombardıman uçaklarını doğrudan tepeye çıkana kadar fark etmemiş gibiydi. VB-6, 12.000 feet'e kadar dik bir süzülmeye girdi, düşman gemilerine saldırmak için sıraya girdi, dalış frenlerini açtı ve 70 derecelik bir açıyla aşağı indi. Hopkins ve Anderson'ın uçağı saldırıya uğradı. kaga. Zaten kıçtan şiddetle alev alev yanıyordu. Hopkins bombasını bırakıp dalıştan çıkarken, Anderson aşağı baktı ve iki bombanın uçuş güvertesine çarptığını gördü, "ve alev ve enkaz yüzlerce fit havaya fırladı. Asla unutamayacağım bir manzaraydı." Geri çekilmeden sonra 200 deniz mili yapıyorlardı, ancak bir Sıfır iskele kirişinde üzerlerine koştu. Anderson, ikiz .30'larla onu savuşturdu ve ardından tam altlarında bir savaş gemisinden uçaksavar patlamaları fark etti. Anderson, Hopkins'i "Buradan defolup gidelim" diye çağırdı.
Onlar geri çekilirken, Anderson arkasına baktı ve üç Japon taşıyıcının alevler içinde kaldığını gördü. Denizdeki savaş tarihindeki en yıkıcı ve belirleyici saldırılardan biri olmuştu ve beş dakika sürmüştü.
performansı eşekarısı 4 Haziran 1942'deki Hava Grubu, birçok inceleme, muhalefet ve tartışma konusu oldu. Taşıyıcının filolarından yalnızca biri o sabah düşmanı bulmayı başardı ve o birim, VT-8 yok edildi. Tüm on F4F Wildcats eşekarısı Bombardıman uçakları gemiye dönmeye çalışırken yollarını kaybettiler ve yakıt tükenmesi nedeniyle inmek zorunda kaldılar. Pilotlardan ikisi, bir düşman gemisi veya uçağı görmeden öldü. Yakıtlarının yarısından fazlasını harcadıktan sonra düşman filosunu bulamayan VB-8 ve VS-8'in SBD'leri, geri dönmek zorunda kaldı. eşekarısı. Dönüşte birbirlerinden ayrıldılar, bazıları doğrudan doğruya geri uçtu. eşekarısı diğerleri (Carter ve Moore'un uçağı dahil) Midway'e uçuyor. Bunların hiçbiri Moore'un hatası değildi, tabii ki bir telsizci nişancı olarak Moore'un deniz kuvvetlerinin seyir kararlarıyla hiçbir ilgisi yoktu. eşekarısıhava grubu komutanı Komutan Stanhope C. Ring.
Midway hesaplarına göre, savaştan on yıllar sonra, Hornet grev grubunun 240 derecelik bir istikamette uçtuğu iddia edildi. Girişim ve Yorktown pilotlar. Son 30 yılda, Ring'in neredeyse batıya doğru 265 derecelik bir rotada uçtuğu konusunda yeni bir fikir birliği ortaya çıktı. eşekarısıJapon filosunun çok kuzeyindeki grev grubu. Moore kesinlikle aynı fikirde: "Pusulanın 265'i gösterdiğini hatırlıyorum." Her zaman rota istikametine dikkat ettiğini, çünkü Carter'ın sakat kalması durumunda uçak gemisine geri dönebilmek istediğini söyledi. Ring sonunda geri döndüğünde, VB-8'in çoğu güneye Midway'e uçtu. Carter ve Moore oraya yerel saatle yaklaşık 1115'te indiler. Gergin Deniz topçuları, şeride yaklaşırken uçaklarını havaya kaldırdı ve birkaç delik, Moore'un arka kokpit pozisyonunun hemen arkasındaki gövdeyi deldi.
dönüş yolculuğunda Yorktown, Harry Corl vurulan TBD'sini havada tutmak için mücadele etti. Motor yağ sızdırıyordu ve Corl zengin bir yakıt karışımıyla motoru ancak 2100 rpm'de döndürebiliyordu. Sopayla asansör kontrolü yoktu. Hem ana radyo hem de “ZB” hedef arama alıcısı ölmüştü. Childers düşman ateşi tarafından iki bacağından da vurulmuştu. üzerinden geri gelen Yorktown 1425'te, uçak gemisinin bir Japon dalış bombası saldırısı tarafından vurulduğunu ve uçuş operasyonlarına kapatıldığını buldular.
“Suya iniş” olarak bilinen bu tehlikeli ve çelişkili manevrayı yapmaktan başka çareleri yoktu. Daha sonra Corl, yaralı Childer'ların kokpitten çıkmasına yardım etti ve iki adam sallarına tırmandı. Birkaç dakika içinde bir muhrip tarafından yakalandılar. Monaghan (DD-354). Childers koğuşta yemek masasındayken, gemi doktoru onu ameliyat etti. Doktor, çok fazla kan kaybettiğini, tıbbi müdahale olmadan 30 dakika daha hayatta kalamayacağını söyledi.
Ed Anderson ve Lewis Hopkins daha şanslıydı. Filolarından dört SBD oluşumuna katıldılar ve geri uçtular. Girişim. Görünürde hiçbir taşıyıcı olmadan, Hopkins YE-ZB hedef arama işaretini alma umuduyla 7.000 feet'e tırmandı. Anderson akort etmeye başladı ve onu buldu, bu da onlara bir yön verdi. Dakikalar sonra filoyu yaklaşık 15 ila 20 mil uzakta gördüler. Anderson günlüğüne, "Gaz durumumuz hakkında çok endişeliydim," diye yazdı, "ama uçağımızda tek bir çizik veya delik olmadan içeri girdik ve gemiye indik."
O gece ve ertesi sabah havacılar, pilot arkadaşları ve telsizci nişancıları hakkında haber alışverişinde bulundular. Kaybedilen arkadaşlar için çok fazla yas vardı, ama aynı zamanda tarihi bir zafer kazandıklarını fark ettiklerinde de heyecanlandılar. Sabah dalış bombası saldırısında vurulan üç Japon uçak gemisine dördüncüsü eklendi, Hiryu, öğleden sonra benzer bir grevde yok edildi.
Takip eden günlerde, Amerikan görev gücü, Japon filosunun kaçan kalıntılarını avladı. İki ağır kruvazör, Mikuma ve Mogami, bir Amerikan denizaltısından kaçmak için manevra yaparken çarpışmıştı. Her iki gemi de ağır hasar gördü. 6 Haziran'da, Girişim ve eşekarısı kalan Cesurlarının çoğunu kaçanlara uzun mesafeden saldırmak için fırlattı. Carter ve Moore bu vuruşla uçtular ve Mikuma. Slim, "Bir mil farkla kaçırdık," diye itiraf etti. Carter hakkında şunları söyledi: "Pilotum çok iyi bir pilottu ama berbat bir bombacıydı." Bunu, birkaç yıl önce ölen eski arkadaşına karşı açık bir sevgiyle kaydetti. Her halükarda, yeterince Amerikan bombası Mikuma onu yapmak için.
Günlüğünde özetleyen Ed Anderson, "Japon kayıplarının o kadar büyük olduğuna ve bunun nihai bir zafer için lehimize bir dönüm noktası olacağına" inandığını yazdı.
Lloyd Childers, Midway'deki hizmetinden dolayı mor bir kalp ve Seçkin Uçan Haç (DFC) aldı. Yaralarının uçuş günlerine son vereceği söylendi, ancak uzun ve zorlu bir rehabilitasyondan sonra Deniz Piyadeleri'nde havacılık kariyeri yaptı. Hem Kore'de hem de Vietnam'da büyük bir ayrıcalıkla hizmet etti. İkinci çatışmada, yarbay rütbesine yükselen Deniz Orta Helikopter Filosu 361'e komuta etti.
Ed Anderson uçmaya devam etti. Girişim Hava Grubu. 7 Ağustos 1942'de Guadalcanal'ın üzerindeydi ve 1. Deniz Tümeni'nin yolunu açmak için sahildeki hedefleri bombaladı. O ayın ilerleyen saatlerinde Doğu Solomonlar Savaşı'nda Japon gemilerine saldırdı. Girişim onarım için Noumea'ya çekildi, “Cactus Hava Kuvvetleri” ile uçmak üzere Guadalcanal'a transfer edildi. Anderson, savaşın sonraki üç yılı boyunca 120'den fazla muharebe görevi uçtu ve astsubay rütbesine yükseldi. Olağanüstü hizmeti 7 DFC, 24 Hava Madalyası ve bir Amerikan Kampanya Madalyası ile tanındı. Kaliforniya, Palo Alto'ya yerleşti ve Güney Pasifik Demiryolunda 40 yıllık bir kariyere başladı.
Slim Moore, VB-8 ile uçmaya devam etti. eşekarısı. Ekim 1942'de Santa Cruz savaşında, Carter ve Moore'un uçağı Japon gemisine daldı. Şokaku. Carter görünüşe göre bu sefer kaçırmamaya kararlıydı, çünkü 2.000 fit (SBD'nin her zamanki bomba bırakma yüksekliği) aşağı indi ve devam etti. Moore hatırladı: “Altimetreyi izliyordum. İnan buna daha sert olabilirim. 1.200'de düştük ve belki üç ya da dört yüz fit çıkardık."
NS Şokakuuçaksavar ateşi yoğundu. Doğrudan uçağın altında bir patlama meydana geldi, dedi Moore, "ve kıçımda bir şişlik hissettim ve 'Kahretsin, vuruldum' diye düşündüm." Bacağının yanına bir şarapnel parçası saplanmıştı. Gemiye doğru geri uçarlarken, kendini toparlamak için bir ilk yardım çantası kullandı. eşekarısı. Amerikan özel kuvvetlerine ulaştıklarında, eşekarısı alevler içindeydi ve limana 15 derece uzaklıktaydı. Japon dalış ve torpido bombardıman uçaklarından şiddetli bir darbe almıştı ve o gece daha sonra batacaktı. Carter kuşlarını yere indirmeyi başardı. Girişim.
Tıbbi izin için Amerika'ya geri gönderilen Moore, memurun eğitimi için seçildi. 1947'de Donanmadan ayrılmadan önce teğmen (j.g.) rütbesine yükseldi. San Francisco'ya yerleşti, bir aile kurdu ve şehirde 35 yıl inşaat mühendisi olarak çalıştı. Mor Kalp, iki Hava Madalyası ve iki Bölge Madalyası aldı.
Moore'la yaptığım röportajı bitirirken bana çocukları, torunları ve torunlarının torunları tarafından yakın zamanda verilmiş bir aile fotoğraf albümü gösterdi. Uzun ve doyurucu bir yaşamın kaydıdır. İlk sayfada Moore'un "Kahraman!" başlığı altında 1942 dolaylarında üniformalı bir fotoğrafı var. Onu işaret etti ve şakacı bir şekilde sırıttı. "Şuna bak - bana kahraman demek istiyorlar."
Gönüllü bir ordu çağımızda, tüm gazilere kahraman olarak atıfta bulunmak geleneksel hale geldi. H-kelimesi, II. Dünya Savaşı'nda savaşan nesil tarafından çok daha idareli kullanıldı. Mihverle savaşmak bir adamı kahraman yapmazdı. Kahramanlar nadirdi. Kahramanlar, etraflarındaki adamları korumak için bir el bombasının üzerine düşen adamlardı. Audie Murphy gibi ünlüydüler. Radyoda savaş bonoları satan kahramanlar, kapaklarında yüzleri vardı. Hayat Onur Madalyası aldılar.
İkinci Dünya Savaşı gazileriyle yaptığım röportajlarda, çok az sahte alçakgönüllülük, ancak gerçek türden bol miktarda buldum. Savaşı kazandılar ve eve döndüler ve aile yetiştirme, kariyer peşinde koşma ve hayatlarını sürdürme işlerine başladılar. 1945'ten sonraki on yıllar boyunca, savaş hakkında çok az şey konuşmaya ilgi duydu ve pek kimse ilgilenmedi. Şimdi, hayatlarının kışında, özel bir tanınma için seçilmeye hevesli değiller. Özellikle telaşlanmaktan ve ilgi odağı olmaktan hoşlanmazlar. Tarihe karşı bir zorunluluk duygusuyla benim gibi insanlarla konuşacaklar. Yaptıklarında, eve gelmeyenleri unutmamamı hep hatırlatıyorlar.
Moore, saatimizin çoğunu birlikte lisedeki "nimet arkadaşı" Ronnie Fisher hakkında konuşarak geçirdi. Ben konuşmayı Moore'un Midway'le ilgili kişisel hatıralarına yönlendirdim ve o da Moore'a takma adını veren Fisher'a yönlendirdi. 1940'ta birlikte donanmaya katıldılar ve birlikte radyo okuluna gittiler. Şans eseri, Fisher ve Moore aynı taşıyıcıya, Hornet'e atandılar. Fisher, Torpedo Squadron Sekiz'de telsizci nişancı olarak görev yaptı. 4 Haziran 1942 sabahı, bu filonun Japon filosuna yaptığı cesur ama beyhude saldırıda hayatını verdi. Moore, uzun zaman önce ölmüş arkadaşından bahsetmeden Midway'deki telsizci nişancılar hakkında bir makale yazmama izin vermeyecekti.
Belki sadece kuşak farkı ama kimin kahraman olup kimin olmadığı konusunda Moore'un ailesinin yanında yer almam gerekiyor. O, Ronnie Fisher, Lloyd Childers ve Ed Anderson kahraman değillerse, o zaman sanırım kelimenin anlamını anlamıyorum.
Bay Toll'un makalesi, Lloyd F. Childers (12 Ekim 2012) ve Oral “Slim” Moore (27 Şubat 2013) ile yaptığı röportajlardan ve Edward R. Anderson'ın savaş zamanı günlüğünü okumasından alınan notlara dayanmaktadır. Yazar, yardımları için Ron Russell, Bob Hansen, Barrett Tillman ve Battle of Midway Roundtable'a özel teşekkürlerini sunar.
İkinci Dünya Savaşı bombacı kuyruğu topçu asları var mıydı?
İkinci Dünya Savaşı'nın kuyruk / kokpit altı tabanca baloncukları ne kadar etkiliydi? Düşman savaş uçaklarının pek çok örneği onlar tarafından mı düşürülüyor? Bir "topçu ası" olmak mümkün müydü?
Arkaya dönük silahların bir sonucu olarak kaybolan ve hasar gören savaşçıların bazı örnekleri kesinlikle vardır. Örneğin, ünlü Japon ası Sakai Saburo, bir SBD uçuşunun arka topçuları tarafından ciddi şekilde yaralandı. Ancak arka kulelerin etkinliğinin istatistiksel bir ölçüsünü derlemek çok zor.
Zorluklardan biri, bombardıman uçaklarının genellikle dizilişler halinde uçması ve savaşçıların arkadan yaptığı bir saldırının genellikle birkaç uçakta arkaya bakan silahlarla karşılanmasıydı. Birçok topçunun hesaplarını, hasar gören veya yok edilen uçakların geçerli istatistiksel sayılarına dönüştürmek çok zordu. Bu nedenle, "kuyruk topçu asları" hakkında çokça kamuoyuna açıklanmış bir açıklama yok, bir bombardıman uçağı kendini savunurken kimin neyi vurduğunu anlamak çok zor.
Arka kulelerin muhtemelen en önemli kalitesi, doğrudan kıçtan "sıfır sapma" atışlarını çok daha zor ve tehlikeli yapmalarıdır. Bunun yerine birçok savaş pilotu başka bir açıdan daha güvenli bir "yüksek sapma" atışını seçti ki bu çok daha zor bir başarıdır.
Re: Panzer 'Panzer Commander Aces' ve 'Panzer Gunner Aces' için öldürüyor
Gönderen Edward L. Hsiao » 23 Ara 2020, 00:54
Knight Cross'un sahibi Otto Wiesemann, 1944'ün sonunda düşman tankları üzerinde 50'den fazla ölüme sahipti. O bir Panther tank komutanıydı.
Re: Panzer 'Panzer Commander Aces' ve 'Panzer Gunner Aces' için öldürüyor
Gönderen Edward L. Hsiao » 23 Ara 2020, 08:48
Soru, Oblt.R için saldırı silahı öldürmelerinin toplam puanının ne olduğudur. Walter Oberloskamp. Çoğunlukla Doğu cephesinde yaklaşık dört yıl İkinci Dünya Savaşı geçirdi. Puanları arasında bir günde tanklara karşı 40 öldürme vardı!! 1944 yılının ortalarında çatışmada öldürüldü. O bir Knight's Cross sahibiydi. Oberloskamp, en iyi 40 öldürme gününün yanı sıra çok daha fazla öldürme yapmıştı.
Re: Panzer 'Panzer Commander Aces' ve 'Panzer Gunner Aces' için öldürüyor
Gönderen hardigan » 23 Ara 2020, 21:06
Bazı değişiklikler ve ayarlamalar içeren bir güncelleme zamanı. Barkmann'ı kaldırdım çünkü Barkmann hiçbir zaman Panzer öldürme sayısını vermedi, skorunu tam olarak bilmiyordu. Ve Carius'a göre o sadece nişancıyken sayıyordu. Yeterince garip, Komutan olarak bilinen 68 sayısı var.
Brommann'ın toplamı sadece 2 aylık bir zaman diliminde 72 Panzer'den daha da yüksek!
Ernst Beloch hakkında hiçbir şey bulamıyorum ama onun Aralık 1944'te 'zaten' öldürüldüğünü ve 'sadece' 103 öldürme ile Alman Haçı ile ödüllendirildiğini bildiğinizde bunların Panzer ve AFV'nin birlikte olduğundan emin olabilirsiniz. Şimdilik onu 'bilinmeyenler' listesine koyacağım. Eklemeler için teşekkürler!
İkinci Dünya Savaşı'ndan En İyi On ABD Savaş Pilotu Ası
Bildirilen zaferlere dayanarak, aşağıda İkinci Dünya Savaşı'ndan ABD savaş pilotu aslarının ilk on listesi yer almaktadır. Şüphesiz, ABD'nin çok sayıda mükemmel savaş pilotu vardı. Bununla birlikte, savaşın sonucu yalnızca savaş pilotlarının zaferlerine göre belirlenmiş olsaydı, Almanlar savaşı ellerine alacaktı. Çeşitli koşullar inanılmaz yüksek sayılarına katkıda bulunsa da, öldürmede diğer ülke veya ülkelerin toplamından çok daha üstündüler. En iyileri - Erich Hartmann - en iyi on ABD pilotunun toplamından daha fazla zafere sahipti: 352'ye 325.
Toplamda, Almanya, Birleşik Devletler 25'e kıyasla, II. Dünya Savaşı'nda toplam 195 en iyi uçan ata sahipti. Almanya bir yana, toplam zafer sıralamasında Japonlar, İngilizler ve İngiliz Milletler Topluluğu asları tarafından takip ediliyor. Bununla birlikte, Birleşik Devletler savaş pilotları İkinci Dünya Savaşı boyunca etkileyici sayıda zafer kazandı ve şüphesiz Müttefiklerin başarısında çok önemli bir rol oynadı.
İLK ON LİSTE
Aşağıdaki ilk 10 liste aslında 11 pilotu listeliyor, her biri 25 zafer kazanan 10. ve 11. aslar.
İsim Dal Toplam Zaferler uçak
Richard Bong ABD Ordusu Hava Kuvvetleri 40 P-38 Yıldırım
Thomas McGuire ABD Ordusu Hava Kuvvetleri 38 P-38 Yıldırım (Eylemde öldürüldü)
David McCampbell ABD Donanması 34 F6F Hellcat
Gregory Boyington ABD Deniz Piyadeleri 28 F4U Korsan
Francis Gabreski ABD Hava Kuvvetleri 28 Spitfire / P-47 Thunderbolt
Robert Johnson ABD Ordusu Hava Kuvvetleri 28 P-47 Thunderbolt
Charles MacDonald ABD Ordusu Hava Kuvvetleri 27 P-38 Yıldırım
Joseph Foss ABD Deniz Piyadeleri 26 F4F Wildcat
George Preddy ABD Hava Kuvvetleri 26 P-51 Mustang (Görevde öldürüldü)
Robert Hanson ABD Deniz Piyadeleri 25 F4U Corsair (Eylemde öldürüldü)
Lance Wade Kraliyet Hava Kuvvetleri* 25 Spitfire (Çalışırken öldürüldü)
*Not: Lance Wade, herhangi bir yabancı hava kuvvetinde münhasıran hizmet veren tek Amerikalıdır.
İkinci Dünya Savaşı'nın en iyi asları düşünüldüğünde, tek başına zaferler her zaman genel performansı yansıtmaz. Ülkeler genelinde yönergeler değişiyordu ve bazen tek doğrulama bir pilotun sözleriydi. Yukarıdaki liste kesinlikle bildirilen toplam zaferlere dayanmaktadır.
Amerika Birleşik Devletleri, Almanların II. Dünya Savaşı'ndaki genel zafer performansına kıyasla solmuş olabilir, ancak Amerikan tarihinde etkileyici bir iz bıraktılar. Bu adamlar İkinci Dünya Savaşı'ndaki zaferler için tüm ülkeler arasında muhtemelen dördüncü sırada yer alsalar da, bu savaş pilotu asları uzun ve zorlu savaştı ve burada listelenen ilk on as, Amerikan silahlı kuvvetlerinin ve savaş pilotlarının bağlılığını yansıtıyor.
Ace of Aces: Red Baron Nasıl Birinci Dünya Savaşı'nın En Efsanevi Savaş Pilotu Oldu?
Manfred von Richthofen bir keresinde uçağa eğlence için asla binmez, diye yazmıştı. Önce pilotun başını, daha doğrusu varsa gözlemcinin başını hedefleyin.” Alman havacının acımasız bir kesinlikle takip ettiği bir düsturdu. Eylül 1916 ile Nisan 1918 arasındaki bir buçuk yıllık dönemde, I. Dünya Savaşı sırasında herhangi bir havacıdan daha fazla 80 düşman uçağı düşürdü. Kırmızıya boyanmış Albatros çift kanatlı ve Fokker üç kanatlı uçaklarıyla ünlü Baron, Müttefik hasımlarında hem korku hem de hayranlık uyandırdı. Ayrıca, ulusal bir kahraman olarak tapıldığı Almanya'da güçlü bir propaganda sembolü haline geldi. Alman General Erich Ludendorff bir keresinde Richthofen'in bizim için üç tümen kadar değerli olduğunu söylemişti.
Baron von Richthofen, üçlü uçaklarından biriyle. (Kredi: Time Life Pictures/Mansell/The LIFE Resim Koleksiyonu/Getty Images)
Birinci Dünya Savaşı'nın en efsanevi pilotu 2 Mayıs 1892'de Prusya soylularından oluşan bir ailede doğdu. Şu anda Polonya olan Silezya bölgesinde büyüdüğü için, spor yaparak, ata binerek ve vahşi oyun avlayarak zamanını geçirdi, bu tutkusu hayatının geri kalanında onu takip edecek. Richthofen, babasının isteği üzerine 11 yaşında askeri okula yazdırıldı. 18. doğum gününden kısa bir süre önce bir Alman süvari birliğinde subay olarak görevlendirildi.
Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden sonra, Richthofen hem Doğu hem de Batı Cephelerinde süvari ve haberci olarak görev yaptı. Ön saflarda yaptığı cesur yolculuklar için Demir Haç ile ödüllendirildi, ancak savaş kanlı bir çıkmaza girerken, siperlerdeki hayatın sıkıcılığından bıktı. 1915'in ortalarında, önce arka koltuk gözlemcisi ve daha sonra pilot olarak hizmet veren Alman hava kuvvetlerine transfer oldu. Geçiş sorunsuzdu, Richthofen ilk solo uçuşu 2014 sırasında düştü, ancak kararlılığı sonunda, onu Jasta 2 olarak bilinen yeni bir savaş filosu için işe alan Almanya'nın 2019'un en iyi oyuncusu Oswald Boelcke'nin dikkatini çekti.
Manfred von Richthofen (ortada) genç Alman subaylarla poz veriyor. (Kredi: Hulton Arşivi/Getty Images)
Richthofen, adını bir savaş pilotu yapmak için çok az zaman harcadı. 17 Eylül 1916'da Fransa üzerinde devriye gezerken, iki kişilik bir İngiliz uçağına bindi ve ilk onaylanmış ölümünü attı. Makineli tüfeğimle kısa bir dizi atış yaptı, daha sonra it dalaşı hakkında yazdı. O kadar yaklaşmıştı ki, İngiliz'e çarpmaktan korktum. Aniden, düşman makinesinin pervanesi dönmeyi bıraktığı için neredeyse sevinçten bağırıyordum. Jasta 2, 2014 sonbaharında Oswald Boelcke'nin ölümü de dahil olmak üzere yıkıcı kayıplar verdi, ancak Richthofen ihtimallere meydan okudu ve öldürme sayısını artırmaya devam etti. Kasım ayında, İngiliz Kraliyet Uçan Kolordu'nun 2019'un en iyi aslarından biri olan Binbaşı Lanoe Hawker'ı vurarak 11. zaferini elde etti.
Sayısı arttıkça, Richthofen Berlin'li bir kuyumcuya, düşürdüğü her uçak için bir tane olmak üzere küçük gümüş bardaklardan oluşan bir koleksiyon yaptırdı. Gümüş kıtlığı kuyumcuyu yeni siparişleri reddetmeye zorlamadan önce sonunda kupaların 60'ını alacaktı. Birçok pilot gibi, onun da düşürdüğü uçaklardan hatıra eşyası toplamak gibi hastalıklı bir alışkanlığı vardı. Av gezilerinde öldürdüğü hayvanların kafalarının yanı sıra evi, Müttefik enkazından yağmalanan kumaş seri numaraları, aletler ve makineli tüfeklerle süslenmiştir. Hatta bir Fransız uçağının motorundan yapılmış bir avizesi bile vardı.
Ocak 1917'de, 16. uçağını düşürdükten sonra, Richthofen'e Alman filosu Jasta 11'in komutası verildi. Müttefik rakipleri yeni boya düzenini fark etti ve kısa süre sonra “Red Devil,” the “Red Knight,” “little Red” ve en ünlüsü “Red" olarak tanındı. Baron.”
İngilizler tarafından ele geçirilen Kızıl Baron'un 𠇏lying Circus” tarafından kullanılan bir Alman Albatros D1. (Kredi: Hulton Arşivi/Getty Images)
Richthofen'in liderliğinde Jasta 11, I. Dünya Savaşı'nın en ölümcül uçan birimlerinden biri haline geldi. Arras. Richthofen tek başına, tek bir günde dördü de dahil olmak üzere 21 öldürme kaydetti. O zamana kadar, ölümcül uçuş stilini neredeyse mükemmelleştirmişti. Havadaki akrobasi veya riskli it dalaşlarına girmek yerine, düşmanlarını sabırla takip etmeyi, yüksek irtifalardan aşağı inmeyi ve sonra onları keskin makineli tüfek ateşi patlamalarıyla gökyüzünden patlatmayı tercih etti. Bir uçağı düşürmenin sanat yoktur, diye yazdı. “İş, havacının kişiliği veya savaşma kararlılığı tarafından yapılır.”
O Haziran, Richthofen'e kendi dört filo avcı kanadının komutası verildi. Birim, Ernst Udet, Werner Voss ve Richthofen'in küçük kardeşi Lothar gibi bir dizi Alman asının katiliydi ve parlak renkli uçakları ve savaş cephesinde sürekli seyahatleri nedeniyle kısa süre sonra 'Uçan Sirk' olarak adlandırıldı. . Circus'un 'Cringmaster'ı olarak Richthofen sevilen bir ünlü oldu. Çuval dolusu hayran mektupları aldı, Kaiser ile yemek yedi ve sayısız gazete makalesinde ve propaganda afişlerinde yer aldı. Kısa bir otobiyografi yazdığında, anında en çok satanlar oldu.
Manfred von Richthofen hastanede, c. 1916. (Kredi: Hulton Arşivi/Getty Images)
Richthofen'in 1917 yazında 57 numaralı gümüş kupa koleksiyonu, ancak şansı yavaş yavaş tükeniyordu. 6 Temmuz'da, Fransa üzerinde bir it dalaşında bir savaşçı bulutunun arasından vızıldayarak geçerken, bir İngiliz çift kanatlı uçağından bir kurşunla vuruldu. Salyangoz başını sıyırdı ve kafatasını kırdı, geçici olarak onu kör etti ve felç etti. Richthofen aklını başına toplamayı ve Alman hatlarının arkasına sert bir iniş yapmayı başardı, ancak yara onu tekrarlayan baş ağrıları, mide bulantısı ve depresyon nöbetleriyle bıraktı.
Richthofen, doktorlarının 2019 tarihli siparişlerini görmezden gelerek, 1917 Ağustos'unun ortalarında aktif göreve geri döndü. Kısa süre sonra, en ikonik uçağı olacak makine olan Fokker Dr.1 üç kanatlı uçağına geçiş yaptı. Takip eden aylarda, 'Kanlı Kızıl Baron', Müttefiklere zarar vermek için yüksek manevra kabiliyetine sahip üç kanatlı uçağı kullandı. 20 Nisan 1918'de bir İngiliz Sopwith Camel'i vurarak çetelesini 80'e çıkardı.
Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin 1918'de Manfred von Richthofen'i düşürmekle resmen itibar ettiği Kanadalı Kaptan Arthur Roy Brown. (Kredi: Apic/Getty Images)
Zafer, Richthofen'in sonuncusu olacaktı. Ertesi sabah, 21 Nisan, o ve Uçan Sirk, kuzey Fransa'daki Vaux-sur-Somme üzerinde bir grup İngiliz savaş uçağıyla çatıştı. Acemi havacı Wilfrid May tarafından yönetilen bir Sopwith Camel'i kovalarken, Richthofen düşman toprakları üzerinde zikzak çizdi ve bir dizi Müttefik piyade mevzisini geçti. Avustralyalı kara birlikleri, onun kırmızı uçağını hemen fark ettiler ve bir makineli tüfek ateşi fırtınası başlattılar. Aynı zamanda, May'in 2019 filo lideri Kanadalı Kaptan Arthur Roy Brown, Richthofen'in kuyruğunu sıfırladı ve silahlarından bir patlama ateşledi. Mermilerden biri ya Brown'dan ya da Avustralyalı topçular Richthofen'in gövdesine isabet etti ve onu ciddi şekilde yaraladı. 25 yaşındaki bir pancar tarlasına zorunlu iniş yaptı ve birkaç dakika sonra hala kokpitine bağlı halde öldü.
Kızıl Baron, Müttefik pilotlarının 2019'un en nefret edilen düşmanıydı, ancak ölümünde, düşmüş bir kahraman gibi onurlandırıldı. İngiliz dergisinin bir muhabiri daha sonra şöyle yazdı: "Richthofen'ı eylemde öldürmüş olmaktan herkes gurur duyardı," ancak Kraliyet Uçan Kolordu'nun her üyesi de elini sıkmaktan gurur duyardı. canlı esarete düşseydi. Richthofen'in cesedi bir İngiliz uçak hangarına götürüldüğünde, havacılar son saygılarını sunmak için akın akın geldiler. 22 Nisan'da, kendisine bir şeref kıtası ve altı Kraliyet Uçan Kolordu tabutunu taşıyan tam bir askeri cenaze töreni verildi. Savaşın en ölümcül pilotuna saygının bir göstergesi olarak, mezarına 'Cesur ve Değerli Düşmanımıza' yazan bir çelenk konuldu.
GERÇEK KONTROL: Doğruluk ve adalet için çalışıyoruz. Ama yolunda gitmeyen bir şey görürseniz, bizimle iletişime geçmek için buraya tıklayın! TARİH, tam ve doğru olduğundan emin olmak için içeriğini düzenli olarak gözden geçirir ve günceller.