Atom bombası ikinci Dünya Savaşı sonunda Amerikalılar Japonya’ya ilk atom bombasını attılar. Yüksek bir atom ağırlığı olan (örneğin vanadyum, pluton-yum) kimyasal bir elementin çekirdeklerinin parçalanmasıyla açığa çıkan korkunç enerji, atom bombasının patlayıcı gücünü meydana getirir.
Termonükleer bomba ise karşıt bir ilkeye dayanır. Burada bölünme söz konusu olmayıp, atomların kaynaşması söz konusudur. Böylece değişik elementlerin atomları yanyana gelerek üçüncü bir elementin atomunu oluştururlar. Bu durumda da kimyasal reaksiyon sonucu çok büyük bir enerji açığa çıkar. Nükleer bombalar çarpma dalgalarının ve yüksek sıcaklığın (milyonlarca derece) etkisiyle oluşan tahrip güçlerinin yanısıra çok miktarda ışınım yayarlar. İşınımlar da çok yaygın bir alanı etkilerler. En son gerçekleştirilen nötron bombası ise binalara hasar vermemekle birlikte, bina içlerindeki tüm canlıları yok eder. Nötron bombası bu özelliğiyle en tehlikeli nükleer bomba olmaktadır.
Uçan bombalar: ikinci Dünya Savaşı sırasında Almanların kullandığı uçan bombalar büyük bir ilgi uyandırmıştı. Uçan bomba pilotsuz bir uçak olup VI ve V2 füzeleri gibi bir atış rampasından fırlatılıyordu. Uzaktan kumandalı bombaları da gene Almanlar yaptılar, öteki ünlü bombalar arasında, hedefe dalış yapan Japon intihar uçaklarının taşıdıkları "Baxa"ları gösterebiliriz.
ikinci Dünya Savaşında kullanılan ve daha sonra geliştirilen bombalara, yeni geliştirilen, yapay bir uydudan bıra-kılabilen yörüngeli bombaları eklemek gerekir. Bu bombalar uydu aracılığıyla Dünyanın istenilen noktasına atılabilir. Bu bombalar iki ya da üç metrelik bir yanılmayla hedefi vururlar.