We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Gezegenimizin içi, plastik veya yarı erimiş halde en içteki tabakaları üreten muazzam sıcaklıklarda. Tam da bu sebepten ötürü, konveksiyon sistemleri gaz sobalarında ve radyatörlerde üretilenlere çok benzemektedir. Erimiş kaya kütlelerinin sıcak olması ve yoğunluğunun azalması, soğuduğu ve kilo aldığı bu kısmın miktarını tutar, tekrar ısındığı ve yükseldiği çekirdeğe doğru iner ve derinleşir.
Erimiş sıcak malzemenin bu yükselişinde, yukarıdaki katmanlarda zayıf alanlar varsa, gezegeni yüzeyine, kabuğu oluşturan plakaların bu noktasında bir ayrım oluşturan bir magma sızıntısı olabilir. Genel olarak, çoğu volkanizmanın gerçekleştiği bölgeler çağrılardadır. okyanus sırtlarıYeni kara kabuğunun yaratıldığı alanlara karşılık gelir. Buna paralel olarak, kabuğun tahrip olduğu ve yutma bölgeleri olarak adlandırılan yeryüzünün diğer bölgeleri de olacaktır.
Tahmin edebileceğimiz gibi, gezegenimizin yüzeyi sürekli değildir, ancak yer kabuğunun (veya yüzeyinin, en dıştaki ve en ince tabakasının yüzeyinin oluşturduğu sert ya da sert tabakanın şerefine adlandırılmış kısımlara veya litosferik levhalara bölünmüştür.) Gezegen) ve mantonun ilk 50 km'si (kabuğun hemen altındaki katman).
Plaka tektoniği
Konveksiyon hücreleri, plakaları üstlerine doğru sürüklerken, jeolojik zaman boyunca şekillerini ve boyutlarını değiştirerek dinamiktirler. Aslında, şu anda yılda 1 veya 2 cm hareket ettikleri, içerdikleri okyanusları ve kıtaları hareketlerinde sürükledikleri tahmin edilmektedir.
Plakaların bu hareketi okyanusların kökenini, dağların oluşumunu, volkanizmayı veya depremleri açıklar. Kümesi, 1912 yılında Alfred Wegener'in kıtasal kaymasından ve yarım yüzyıl sonra geliştirilen okyanus tabanının genişlemesinden oluşan plaka tektoniği denilen bilimsel teoriyi oluşturuyor.
Bu düşüncenin çekirdeği, Wegener’in aklında, temelde üç temel gözlemin bir araya getirilmesiyle ortaya çıktı: doğu Güney Amerika kıyıları ile Afrika kıtasının batısı arasındaki coğrafi tesadüf (coğrafi kanıt), fosillerin ortaya çıkışı ve kıtalardaki benzer kayaçlar onları ayıran bir okyanusun kenarları (paleontolojik ve jeolojik testler). Bütün bunlardan kıtaların göreceli konumlarını değiştirdiğini ve Dünya tarihinin bir noktasında, şu anda ayrılan kıtaların temas halinde olduğunu tespit etti.
Bu, Jeolojinin temel teorilerinden biri olan Plaka Tektoniğinin doğuş şeklidir. Wegener, her kıtanın bir tabak oluşturduğunu, okyanusları ve yataklarını görmezden geldiğini; Bununla birlikte, Alman jeofizikçisine tekrar edilemeyecek olan şey, plakların hareketlerini, kabartma oluşumlarını veya türlerin geçmişte evrimini ve dağılımını kapsayacak kadar fikir netliğine sahip olmaktır.
|◄ Önceki||Sonraki ►|
|Jeoloji ve Evren||Pangaea, tüm dünya|