Amerikalıların yukarı doğru hareketlilik anlatısına neredeyse mantıksız bir şekilde tutunma biçimleri, Conell’in “Üst Kattaki Parti”sinde dramatize edilmiştir. Üniversiteye kısmi bursla devam eden yeni mezun olan Ruby, işçi sınıfından ebeveynlerinin bodrum katındaki dairelerine geri döndü. Eski erkek arkadaşı, onu Amerikan Doğa Tarihi Müzesi’nde ücretsiz bir staj yapmaya teşvik ediyor, görünüşe göre bunu kavrayamıyor, çünkü borçları olduğu için bedava çalışamıyor. Zengin bir aileden geliyor, ancak imtiyazsız okul çocuklarına gönüllü olarak çalışıyor. Eğitimin sosyal hareketliliğin anahtarı olduğu fikrine o kadar bağlı ki, onun kötü durumunu yalnızca kişisel bir başarısızlık olarak görebiliyor. Erkek arkadaşı olarak, bir keresinde ona öğrencilerinin “bu arada onun sahip olduğundan çok daha zor geçmişlerden geldiğini ve gerçek başarı hikayelerine dönüştüğünü” öğretmişti. Ruby, hüsrana uğrayarak ona ders verdi. “Hikayelere dönüşmezler” diyor. “Onlar insan. Sadece insan olmaya devam edecekler.”
- Substack’te yayınlanan Dirt, Nesil X Web3 Kılavuzu Bu, alanın evriminde gördükleri 5 temayı ana hatlarıyla belirtir:
Pek çoğu, Prince’in kendisini yeniden adlandırmasını yaşayamayacak kadar genç olsa da, sanatçıların eserlerine zorla yabancılaşmasını protesto eden bu en radikal eylem, tüm zamanların en büyük sanat soygununu önceden şekillendirdi: Web2. İçerik oluşturucular yalnızca izleyici kitlesi oluşturmakla kalmadı, aynı zamanda içeriğin küçük oranlarını elde ederken de içerik oluşturdu.
İdeolojiyi – kültürü bir arada tutan yapıştırıcıyı – ayırt etmek zorsa, o zaman özellikle içinde yaşarken ortaya çıkan bir alt kültürü tanımlamak daha da zor olabilir. Kendi grubum Nirvana sonrası indie büyük plak şirketi altına hücumun bir parçası olarak imzalandığında ve ardından Napster’ın tüm bu eğlenceye son vermesiyle sıkıştırıldığında, birinin bana neler olup bittiğini açıklamasını çok isterdim. Bir karşı saldırıyı şekillendirmek için dijital fatihlerimizin ideolojisini anlamak özellikle yararlı olurdu. Kripto liberterlerine karşı daha birleşik bir karşı saldırı başlatabilmemiz için, Web3 ideolojisini, balığa suyu açıklamaya çalışmak olarak tanımlanan bir süreç olan katılımcı-gözlemci olarak tanımlamaya başladım. (Su hakkında konuşmaktan daha topal ve yabancı bir şey olmayan balıktan af diliyorum.)
Yaklaşık 30 özel ev sahibi benimle konuşmak için zaman ayırdı. Şimdi klişe olduğu gibi, çoğunluk, kontrolleri dışındaki koşulların talihsiz bir şekilde birleşmesi nedeniyle ev sahibi olduklarını iddia etti. Eşiyle birlikte taşınan, ancak kaplama krizi nedeniyle değeri düştüğü için kendi dairesini satamayan bir kadın gibi bazı hesaplar diğerlerinden daha makul. East Anglia’daki bir ev sahibi bana, “Şimdi karım ve ben kısa bir süreliğine ayrıldık, o taşındı” dedi. “Babamla yaşamaya gittim ve yaşadığımız evi kiraladım.”
Yani kiraladığın tek mülk bu mu? “Aslında beş.”
Yaklaşık altı ev sahibi bana kiraları artırmadıklarını söyledi. Ancak sahip olanlarda artışlar %3’ten %20’nin üzerine çıktı ve tipik rakam %15 civarındaydı. BoE’nin faiz artırımlarının, ev sahiplerinin kiralama maliyetlerini yükseltmesinin ardındaki itici güç olup olmadığını merak etmiştim, ancak konuştuğum hiç kimse ipotek maliyetlerinin hemen artacağı beklentisiyle karşı karşıya kalmadı. Hemen hemen her ev sahibi ya sabit bir orandaydı (aylık ipotek ödemelerinin birkaç yıl daha artmayacağı anlamına geliyordu) ya da mülklerinin doğrudan sahibiydi.
Rushdie olayıyla ilgili dikkat edilmesi gereken ilk şey, teolojiyle pek ilgisi olmamasıdır. İslami gelenek kutsal şahsiyetlerin kötüye kullanılmasını yasaklasa da, terimleri ve tartışmaları tartışmalarda veya o zamandan beri nadiren yer aldı. İlk başta İngiltere’de Güney Asya kökenli Müslümanlar arasında meydana gelen ve daha sonra Hindistan ve Pakistan’a geri dönen protestolar Şeytan Ayetleri 1860 Hindistan Ceza Kanunu’nda kutsal kabul edilen bir on dokuzuncu yüzyıl kolonyal kelime dağarcığı kullandı. Kendisi, İngilizlerin dini açıdan çeşitlilik gösteren bir toplumu yönetmesine izin vermeyi amaçlayan laik bir belgeydi, kanun, küfürü reddetti ve bunun yerine dini duyguları incitmeyi cezalandırdı. Rüşdi olayında küreselleşen şey, bir kişinin gerçek inancına değil, tüm dinlere inananların incinmiş duyguları hakkındaki bu özellikle Güney Asya terminolojisiydi.
Muhammed’e hakaret üzerine Müslüman protestoları ve şiddeti ilk olarak on dokuzuncu yüzyılın ortalarında sömürge Hindistan’ında ortaya çıktı. Matbaa yoluyla kitlesel dolaşım yoluyla yayıncılıkta bir pazar yaratmak zorundaydılar. Başka bir deyişle, teologlar arasındaki herhangi bir geleneksel tartışmadan ziyade, Muhammed hakkında basında çıkan haberler sadece teolojik bir anlam taşımamakla kalmamış, aynı zamanda anonim bir topluluğa hitap etmiştir. Bunlar, ekonomik ya da dini gerçek değerin görünmez bir elin kişisel olmayan işleyişi yoluyla -yani fikirlerin pazarı aracılığıyla- ortaya çıktığı bir yer olarak piyasayı önermede serbest ticaret üzerine modellenmiş, ifade özgürlüğü temelinde haklıydılar. . Sömürge toplumlarında siyasi özgürlüklerin bulunmadığı göz önüne alındığında, Müslüman protestocular operasyon arenası olarak pazarı aldılar. Dini olmayan karakterini kabul ederek, korumacı bir argümana başvurdular ve incinmiş duygularının, İngiliz yasalarına göre diğer türdeki saldırgan konuşmalar için iftira ve karalama yasalarıyla aynı şekilde tanınmasını istediler.
Bu tür bir tepkiyle ilgili ilginç olan şey, birinin bu tür duyguları bu kadar açık bir şekilde ifade etmeye istekli olmasıdır. Önde gelen türlerde rol alan Siyah aktörlere karşı tepkiler bu noktada neredeyse refleksiftir, ancak eleştirmenler genellikle işin bütünlüğünün tamamen beyaz bir oyuncu kadrosu gerektirdiğini açıkça belirtmekten kaçınırlar. Çoğu zaman, gösteriler sadece beyaz, heteroseksüel ya da erkek olmayan insanların varlığını kabul etse bile, siyaseti sanata sokmanın oyunculuk ya da hikaye anlatımının kalitesini düşürdüğü argümanına bağlı kalıyorlar. Morse’un açık sözlülüğünün faydası, siyaseti sanatın dışında tutma talebinin kendisinin sanatın muhafazakar siyasete uyması talebi olduğu konusundaki netliğidir.
Bu gerici tepkilerin bu kadar sık olmasının birkaç nedeni var. Birincisi, açıkçası, bazı insanların, en azından akıllarının gözünde, benzemek istemedikleri kahramanlarda kendilerini görmek için hayal gücünden yoksun olmalarıdır. Bir diğeri, bazı muhafazakar yayınların ekranı kültür savaşında başka bir cephe olarak görmesi. Televizyon programları ve filmler yapan şirketleri, ürünlerinin muhafazakar politikalara uymazlarsa ticari olarak başarısız olacağına ikna etmeyi amaçlarken, bu özelliklerin sadık hayranlarını daha yeni yorumların tatmin edici olmamasının nedeninin çeşitli oyuncu kadrosundan kaynaklandığına ikna etmeyi amaçlıyorlar.
Neredeyse bin yıllık olan İngiliz monarşisi (kendisi feodal zamanlardan kalma saçma bir kalıntı) 21. Yüzyıla bazı utanç verici gelenekleri de beraberinde getirdi: Kraliçe, açık sulardaki tüm işaretsiz kuğular üzerinde ve içindeki tüm mersin balığı, balinalar ve yunuslar üzerinde hakimiyet sahibidir. İngiliz sahilinin 3 mil. 2004 yılında Galli bir balıkçı, 10 metrelik bir mersin balığı yakaladıktan sonra polis tarafından soruşturuldu.
Btw, eğer merak ediyorsan Birleşik Krallık’taki tüm Kraliyet unvanları nasıl değişecek? Kral Charles III’ün yükselişi ile ilgili kısa bir açıklama:
Required Reading, her Perşembe öğleden sonra yayınlanır ve uzun biçimli makalelere, videolara, blog yazılarına veya ikinci bir göz atmaya değer fotoğraf yazılarına sanatla ilgili bağlantıların kısa bir listesinden oluşur.
Kaynak : https://hyperallergic.com/761323/required-reading-596/