

Bunlar BM Güvenlik Konseyi daimi üyesi olan Amerika, Rusya, Çin, İngiltere ve Fransa. NPT dışında kalan ve nükleer silah sahibi olduğu açıkça bilinen iki ülke de var: Pakistan ve Hindistan bunlar. Bunlara elbette kesin olarak bilinen İsrail'i de ilave etmek gerekir. Kuzey Kore'nin elinde de bu silahlardan olduğu söyleniyor ayrıca.
Bu ülkelerin tahmini nükleer silah ya da nükleer bomba (başlık) miktarları da şöyle: Amerika 7.100; Rusya 12.000; Çin 240; İngiltere 225; Fransa 300; Hindistan 60-80; Pakistan 70-90; İsrail 80 (kimine göre çok daha fazla; 200 civarında). Bu başlıklar elbette menzil ve güç bakımından farklı farklı başlıklar. Bir kısmı uzun menzilli stratejik; bir kısmı da kısa menzilli taktik başlıklar. Son kategori füzelerin yanı sıra toplardan bile atılabiliyor.
Bu miktarlara bakıldığında en çok başlığa sahip olan ülkenin Amerika değil Rusya olduğu görülüyor. Buna göre, Rusya'nın elinde bugün 12.000 kadar çeşitli tip ve güçte başlık bulunuyor. Bu da Rusya'yı nükleer silahta dünya şampiyonu yapıyor. Bu konuda hatırlanacak bir önemli husus da söz konusu nükleer silah sahibi ülkelerin hiçbirinin hiçbir zaman bu silahlardan vazgeçme yönünde herhangi bir beyan ya da kararlarının olmadığı. Bu ülkeler, bu silahların sahibi olmaya devam edecekler kısacası. Bunlardan sadece Amerika ve Rusya stratejik başlıklarını START anlaşması çerçevesi içinde sınırlıyorlar, o kadar. Yoksa bunlar bu silahlardan tamamen vazgeçmiyorlar.
Rusya, bu silahlardan asla vazgeçmeyeceğini, bunların kendi milli varlığının bekası için lazım olduğunu açıkça yıllardır beyan edip duruyor. Nitekim eski devlet başkanı, yeni Başbakan Dmitri Medvedev, birkaç gün önce Kremlin Sarayı'nda,1973 yılında Çar Deli Petro'nun ihdas ettiği Kutsal Katerina madalyasının yeniden tesisi töreninde konuşurken nükleer silahlar konusunda şu sözleri etmiş bulunuyor: '... Nükleer silah bundan sonra da işimize yarayacak. Onu kullanmaya hazırlanmıyoruz; ama bu silahımız lazım. Çünkü ülkemiz büyük ve zor. Ülkemize değer vermek ve korumak gerekiyor.'
Medvedev'in bu sözlerinde iki unsur öne çıkıyor: Rusya'nın coğrafi büyüklüğü ve bunu klasik silahlarla savunmanın zor olduğu. Bunu biraz daha açarsak, Medvedev bu çerçevede özellikle Çin ve sonra NATO tehditlerini kastediyor. Rusya, Uzakdoğu ve Çin'e yakın bölgelerdeki nüfuz azalması ve bu bölgelerin savunulması bakımından nükleer silahı açıkça söylemese de son çare olarak görüyor, muhtemel Çin yayılmasına başka türlü karşı koyamayacağını düşünüyor.
NATO ve genişlemesi de Rusya'yı yıllardır tedirgin ve rahatsız eden bir husus. NATO ne derse desin, Rusya'ya hangi teminatları verirse versin Rusya'yı yönetenlerdeki klasik, yerleşmiş NATO karşıtlığı ve teşkilata karşı duyulan kökleşmiş duygu ve düşünceler hiç azalmıyor; bunlar aksine NATO'nun son füze savunma sistemi ile daha da artıyor, güçleniyor. Bunlardan başka Rusya komşu bölgelerdeki tehditlere karşı da en azından caydırıcı güç olarak nükleer silahlara güveniyor. Kısacası Rusya'nın nükleer silahlarından vazgeçmeye hiç niyeti yok. Bunu da zaten söyleyip duruyor. Ayrıca, nükleer silahlarını, bunları hedeflerine gönderecek sistem ve vasıtalarını da sürekli olarak yenilemeye çalışıyor, bunun için bütçesine büyük fonlar tahsis ediyor.
Nitekim çeşitli kaynaklara göre, Rusya nükleer bombalarını kara-deniz-hava vasıtalarıyla hedeflerine gönderecek sevk sistemlerinin modernleştirilmeleri için önümüzdeki yıllarda 700 milyar dolar harcamayı planlıyor. Bu çerçevede hem ICBM denen kıtalararası balistik füzelerini yeniliyor, hem de bu ve başka füzeleri taşıyacak yeni nesil denizaltılar inşa ediyor. Ayrıca, 10 muharip tugayı için önümüzdeki dönemde özel kısa menzilli nükleer füzeler üretmeyi planlıyor. Bunlar tabii yeni taktik nükleer füzeler olacaklar. Esasen bunlardan bilinmeyen miktarı, bizim sınırlarımıza yakın yerlerde de halen konuşlu durumda bulunuyor. Rusya, Amerika ile müzakerelerinde taktik füzelerini asla söz konusu etmiyor; bu konuda hiç kimseyi muhatap olarak da görmüyor.
Medvedev'in son sözleriyle aklıma gelen Rusya'nın nükleer silahlardaki pozisyonu ve tavrı böyle. Son olarak Medvedev'in Başkan Obama'nın 'nükleer silahsız dünya' söylemini 'iyi bir slogan' şeklinde değerlendirdiğini de burada hatırlatalım.
Obama'nın söylemi iyi ve benimsenmesi gereken bir söylem; ama o kadar. 'Nükleersiz bir dünya' bir temenniden ibaret velhasıl. Baksanıza, herkes vazgeçse bile Rusya 'ben vazgeçmem' diyor. Ayrıca kim dev Hindistan tehdidi ile karşı karşıya olan Pakistan'a 'bunlardan vazgeç' diyebilir mesela?
Nükleer silah konusunu konuşurken temenni ve hayallere göre değil, var olan gerçeklere göre konuşmak lazım velhasıl...