Yasak kalkar kalkmaz Eleris’in ilerleme raporunu almak ve durumumu anlatmak için ayrıldım ama halletmem gereken daha önemli şeyler vardı.
“…Bu?”
“Bekleyeceğini düşündüm, o yüzden hemen oraya gittim.”
Ara sıra B Sınıfına gittiğim için, diğerleri gelip gelmediğimi pek umursamadılar. Bu yüzden, Temple’a döner dönmez B Sınıfının yurduna uğradım ve kimse izlemiyorken Charlotte’a bir mektup verdim.
Bunun ne tür bir mektup olduğunu bilen Charlotte, onu çabucak benimsedi.
Charlotte’un gözbebekleri şiddetle titriyordu.
“Teşekkürler Reinhardt… Teşekkürler.”
Yasak kalktığından beri bu mektubu beklediğini biliyordum, bu yüzden mektubu almak için hemen koşacağımdan çok etkilenmişti. Bana minnettarlığını ifade etmeye devam etti. Ağzından ne zaman “Teşekkür ederim” sözleri dökülse, sanki kalbime iğneler saplanıyormuş gibi oradan ayrıldım.
Sonunda, tüm bunlar sadece bir yalandı, bu yüzden yalan söylemeye devam etmek zorunda kaldım.
Mektubun içeriği temelde şöyleydi.
Tek kelime etmeden ayrıldığım için üzgünüm. Ben iyiyim. Bu kişi beni iyi koruyor. Umarım güvendesindir.
Biraz uzattım ama bu kadar yazdım. Ayrıca sadece Valier’in bilebileceği bazı şeylerden de bahsettim, böylece Charlotte gerçekliğini sorgulamasın.
“Eh, hepsi bu kadar. Ben gidiyorum.”
“Ah evet “
Charlotte bu haldeyken onun yüzünü görmeye daha fazla dayanamadım, bu yüzden gitmek için arkamı döndüm.
“1. sıraya ulaştığınız için tebrikler. Reinhardt.”
“Hı… Teşekkürler.”
Beni tebrik eden Charlotte’u geride bırakarak yurtlarından çıktım.
Yalanlarım açığa çıkmasaydı daha iyi olurdu.
Yalanlarım açığa çıkarsa Charlotte’un bana nasıl bakacağından giderek daha çok korkmaya başlıyordum.
* * *
Ara sınavlar bitmişti. Sonunda bu zorluğu başaramadım. İnsanlar bazen başarısız olur.
Ancak, 10. sıraya ulaşmayı hedefleyip başka bir yerde 1. sırada yer almam kesinlikle komikti. Bana gerçekten herhangi bir fayda sağlamamasına rağmen.
Her neyse.
Her şey normale döndü.
– Kang!
“İç çek, gerçekten şimdi.”
Elimden vuran kılıcı tekrar aldım. Ellen her zamanki gibi orada durmuş bana bakıyordu.
Bunu neredeyse her gün yapıyorduk. Kılıcımı böyle kaybetmeye başlayana kadar beni her zaman iliklerime kadar çalıştırırdı. Bir gösteri hedefi olarak hizmet etmediği sürece, ona asla tek bir saldırı düzenleyemedim.
“Sanırım antrenmana ara verdikten sonra biraz paslandım.”
Sadece yaklaşık bir haftaydı, ama görünüşe göre o süre zarfında paslandım çünkü o ara vermeden öncekinden bile daha kötüydüm.
“HAYIR.”
“…Değilim?”
“Hayır” derken ne demek istedi? Eskisinden daha özensiz olduğumu hissettim.
“Zorluğu biraz artırdım.”
“Gerçekten mi?”
Paslanmadı, gerçek yeteneğinin ve gücünün sadece %1’ini kullanan Ellen, gücünün sadece %1,5’ini kullanıyordu. Bu muhtemelen çok daha güçlü olduğum anlamına gelirdi.
“Buna biraz sevindim ama biraz da merak ediyorum. Beni ne kadar hafife alıyorsun?”
Ellen başta biraz endişeli göründü ama sonra eğitim kılıcını tavana doğrulttu.
“Ben.”
Sonra Ellen yere baktı.
“Sen.”
“Tavanı mı işaret ediyorsun? Gökyüzünü kastetmedin, değil mi?”
Aramızdaki farkın sadece tavan ve zemin değil, cennet ve dünya gibi olduğunu kastetse bile buna inanırdım. Ellen o kadar iyi olmadığını söyleyerek başını salladı.
“Doğaüstü gücünü kullanırsan, bu kadar olur.”
Ellen şimdi yaklaşık olarak dizlerinin hizasında bulunan bir yeri işaret ediyordu. Doğaüstü güçlerimi kullanmadan aramızdaki fark yerle tavan arasındaki mesafe kadardı yani yaklaşık 5 metreydi ve güçlerimi kullandığımda dizlerinin yüksekliğine geliyordum.
Bu çok büyük bir farktı. Ellen ile aramızdaki yetenek farkı bu kadar kapanmış olsaydı, çok daha güçlenmeliydim.
“Benimle o kadar çok pratik yaptın ki ne kadar geliştiğini anlayamadım.”
“…Aslında o kadar kibirli olmadığını ve öyleymiş gibi davrandığını biliyorum. Ama bunun biraz fazla olduğunu düşünmüyor musun?”
“Ama gerçek bu.”
Doğal olarak benden çok daha güçlüydü, bu yüzden ona cevap verecek hiçbir şeyim kalmamıştı. Aslında Ellen benden çok daha hızlı bir şekilde sürekli gelişiyordu.
Ellen asla aşamayacağım bir duvardı.
“Eh, son kılıç ustalığı değerlendirmesinde bunu hissettim.”
Öğrenciler arasında düzenlenen kılıç ustalığı turnuvasını kastetmiştim.
“Diğer herkes o kadar yavaş hareket ediyordu ki, onların her hareketini görebiliyordum.”
Kendi kendine telkin yoluyla kılıç ustalığı odaklı ön ayarı kullanarak bedenimi güçlendirdiğimde, fiziksel yeteneklerimin yaklaşık 2-3 puanlık bir düzeltmeye uğradığını hissettim.
Şu anki istatistiklerim şu şekildeydi.
[Kuvvet 5.9(D-)]
[Çeviklik 6.5 (D)]
[Beceri 7.4 (D+)]
[Büyü 11.1 (C)]
[Dayanıklılık 10 (C)]
Düzeltme değerleri uygulansaydı, fiziksel yeteneklerimin sıralaması biraz farklı olurdu.
Buraya ilk geldiğim zamana kıyasla, büyülü gücüm dışında niteliklerim neredeyse iki katına çıkmıştı.
Şimdi yavaş yavaş büyümemin yavaşlayacağı bir döneme girecektim ama ne olursa olsun çabalarımın meyveleri açıkça görülüyordu. Buna doğaüstü güçlerimin sunduğu düzeltme de eklenirse, bazı sınıf arkadaşlarımı geride bırakan hatırı sayılır bir fiziksel güce zaten sahiptim.
Bu nedenle, henüz uygun kılıç ustalığı yeteneğine sahip olmasam da, sadece reflekslerimi ve fiziksel yeteneklerimi kullanarak dövüşte uzmanlaşan tüm sınıf arkadaşlarımı yenmeyi başardım. Aslında Kraliyet Sınıfının bir parçası olmasalar bile, dövüş eğitimi almış lise birinci sınıf öğrencileriydiler.
Sadece Ellen ile antrenman yaptığım için biraz moralim bozuldu ama diğer sınıf arkadaşlarımla dövüşmeyi denediğimde çok yumuşak geldi.
Aslında, Ellen’la karşılaşana kadar doğaüstü gücümü bile kullanmadım. Gerçekten o kadar denemedim. Zaten neredeyse her düelloyu kazandım.
Benim kılıç ustalığımın sadece sözde kılıç ustalığı seviyesinde olduğunu hiç fark ettiler mi? Durum böyle görünmüyordu.
Sonuçta görüntülenen bilgiler her şey değildi.
Üst düzey bir rakiple o kadar çok karşılaştım ki, sadece biraz kılıç ustalığı öğrenmiş adamlarla nasıl başa çıkacağımı biliyordum. Bu benim kılıç ustalığı seviyemi bile dikkate almıyordu.
Bu ezici eğitim ortağımla birlikte antrenman yapmaya devam ettikçe, seviyem ben farkında olmadan muazzam bir şekilde arttı. Bu hiçbir ölçümde görünmeyen bir değerdi.
Tabii ki, daha yetenekli öğrencilerden bazıları aslında sınıfa katılmamış gibi görünüyordu. Bu yüzden, bir dahaki sefere kılıç ustalığı üzerine başka bir ders aldığımda sonuçlar çok farklı görünebilir.
“Gelmek.”
“İşte geliyorum.”
Duruşumu düzelttikten sonra eğitim kılıcımı Ellen’a doğru sapladım.
-Kaklang!
Ellen ona yaklaşan kılıcıma kendi kılıcını vurmaya çalıştı. Yukarıdan vurdu, aşağı doğru bastırdı.
Kılıcımı aşağı iterken sol eliyle yakamdan tuttu ve beni yere attı, sonra sağ dirseğiyle solar pleksusuma saplayarak kılıcımı düşürmeme neden oldu ve ardından akan bir hareketle kabzasıyla bana vurdu. onun kılıcı.
Ardından kılıcını boynuma dayadı.
Tek bir akıcı harekete bağlanan düzinelerce türev hareketle beni ezici bir şekilde bastırmıştı.
Daha sonra hareketlerini kopyaladım. Ellen’ın benim kılıcıma saplanan kılıcını yönlendirdim ve dirseğimi onun solar pleksusuna doğru itmeye devam ettim.
Bana gösterdiği yöntemleri yavaş yavaş kendim yapmaya çalıştım.
Sonra, solar pleksusuna vurmaya çalıştığımı görür görmez soluma eğildi, yana döndü ve hafifçe öne düşmeme neden oldu.
Kahretsin.
Ağırlık merkezimi o kadar ileri kaydırdım ki sırtımı alabildi.
Tepki veremediğim o kısa an için Ellen eğitim kılıcını çoktan başımın arkasına doğrultmuştu.
“Sen öldün.”
Bire kadar saymayı bilmek ona kadar sayabileceğim anlamına gelmiyordu.
Ona kadar saymayı bilen bu çocuk, ben zar zor bir diyebilirken ikiye kadar saymayı gösterirdi ve ben bir şekilde ikiye kadar saymayı başardığımda, benden üçe kadar saymamı isterdi. Sonra, bir gün 10’a kadar sayabildiğimde, muhtemelen benden 50’ye kadar saymamı isterdi.
Mutlaka öğren…. zor.
* * *
Sabah eğitimi.
Adriana, birinci sınıf ara sınav değerlendirme sıralamasında 1. sırada olduğumu söylediğimde ağzı hafif açık bir şekilde bana boş boş baktı.
“En iyi imaja sahip olmadığımı zaten biliyorum ama herkesin böyle tepki vermesi biraz üzücü değil mi?”
Buna biraz üzüldüğümü söylediğimde Adriana’nın ifadesi hemen kaşlarını çattı.
“Ah… Üzgünüm ufaklık. Senin çok çalışkan olduğunu biliyordum…”
Adriana yanaklarını hafifçe okşadı.
“Ama senin hakkında gerçekten akıllı bir imajın yok, değil mi?”
“…Bunu inkar edemem.”
Akıllı baş belaları oldukça nadir türlerdi. Herkes, nereye gidersem gideyim, benim bir piç olduğum önyargısına sahipti.
Yine de bu gerçekten bir önyargı değil.
“Seni tanıdıkça sana daha çok şaşırıyorum ufaklık.”
İlk başta beni, kıdemlisine açıkça küfreden kuduz bir köpekten başka bir şey olarak görmemiş olmalı, bu yüzden ne yaparsam yapayım sonunda onu şaşırtacaktım. Üstelik 2. yıl A-1 Redina’dan özür bile diledim.
Artık koşarken Adriana ile konuşabilecek kadar iyi bir durumdaydım. Sınıf arkadaşımın ortalama dayanıklılık puanları 6-7, D rank civarındaydı, ancak puanım 10, C rank idi. Kesinlikle ortalamanın üzerindeydi ve doğaüstü gücümü uygularsam daha da yüksek olurdu. Tabii ki, dövüş yetenekleri olan adamların ortalama puanından bahsetmiyordum.
Temple’ın etrafında Ludwig gibi son hızla koşabileceğimi düşünmemiştim. Dayanıklılık puanı 30’du. Bu A+ sıralaması olurdu. Bu bakımdan Ellen’dan bile daha canavarca bir çocuktu.
“Bu arada, ilk grup görevin yakında başlayacak, değil mi ufaklık?”
“Evet. “
“İlk görevin teması hayatta kalmak, değil mi?”
“Tema düzeltildi mi?”
“Şey… Genellikle böyle bir şeydir.”
İlk grup görevinin genellikle hayatta kalmakla ilgisi vardı. Aslında bunu bilmiyordum.
“Bu yılki temanız nedir, kıdemli?”
“Karıştır.”
karıştır.
Bazı durumlarda bu, bayrağı ele geçirme türünde bir savaştı, diğer durumlarda ise, bir ekibin belirli bir konumdaki bir nesneyi ele geçirmesiyle ve onu ilk kimin aldığıyla ilgiliydi. Tabii oldukça geniş çaplı bir görev olduğu için sadece uzun süren bir savaş değildi, aynı zamanda sınıflar arası gerçek bir savaşa yakın bir şeydi.
Şu anda böyle bir şey yapmamıza izin verilmezdi çünkü henüz güçlerimizi düzgün bir şekilde kontrol edemiyorduk.
Bununla birlikte, hayatta kalma görevi aynı zamanda birçok riski de beraberinde getirdi.
“Eğer mesele hayatta kalmaksa, bence başarılı olacaksın ufaklık.”
“…Sokaktan geldiğim için başarılı olacağımı düşünüyorsun, değil mi?”
“Bunu inkar etmeyeceğim.”
“Sokaklıyım dedim, ormanda büyüdüm demedim.”
“Hmm… Aslında bununla ilgili değil.”
Adriana sabit bir tempoda yanımda koşarken gülümsedi.
“Hayatta kalma görevi, soylu ailelerin çocuklarının en çok vazgeçtikleri görevdir.”
Birden soylu ailelerin kıymetli çocuklarına böceklerle dolu rutubetli, rutubetli bir ortamda yaşamalarını söylediler.
Elbette bunu kabul edemeyecek bir sürü çocuk olacaktır.
* * *
Şu an Mayıs ayıydı.
Bu dünyada Mayıs oldukça hoş bir aydı. Dürüst olmak gerekirse, böyle havalarda en iyisi her şeyi geride bırakmak ve Han Nehri’nin çimenli nehir tarafında uzanmaktı. Aslında tam da bunu yapan insanlar vardı.
Festival iptal edildi, ancak insanlar günlük rutinlerine dönmüş gibiydi. Terör olayı, failinin hala serbest kalmasıyla sonuçlandı.
İblis Diyarı’nın yeniden canlanmasıyla ilgili endişeler hâlâ devam ediyordu, ancak insanlar orijinal canlılıklarını geri kazandılar. İmparatorluk, Demon Realm’den çok miktarda ganimet elde etti ve savaşa katılan tüm uluslar büyük bir zenginliğe ulaştı.
Eninde sonunda Şeytan Diyarı’ndan elde edilen servetle Altın Çağ başlayacaktı.
Mayıs, söz konusu Altın Çağ’ın başlangıcıydı.
Hava kamp yapmak için mükemmeldi.
“Aman… Neden bu kadar sıcak?”
“Sıcaktan ziyade… Çok yapışkan geliyor.”
Temple’ın Kraliyet Sınıfının ilk yılları büyük bir kapıdan geçti ve yüksek rütbeli büyücüler gibi görünen bazı Temple yetkilileri tarafından bir yere ışınlandı ve orası da ıssız bir tropik adaydı.
[Etkinlik Görevi – Grup Görevi]
[Açıklama : Grup görevinin teması hayatta kalmaktır. Lütfen görevin sonuna kadar hayatta kalın.]
[Hedef: Görev bitmeden elenmeyin]
[Ödül: : 1000 Başarı Puanı]
Ve tabii ki bir Etkinlik Görevi belirdi.