-Chen! Nereye gidiyorsun?
-Artık buraları terk ediyorum, Usta!
-Neden?
-Çünkü burada bana uyan, eşlik eden, beni anlayan insanlar kalmadı. Bundan dolayı çok mutsuzum!
-Peki gittiğin yerde o dediklerini yapacak kişileri bulabilecek misin?
-Kesin vardır! Ve ben de orada artık rahat, huzurlu bir yaşam sürdüreceğim.
– Dinle Chen! İnsanlar seni anlamak, sana uymak, sana eşlik etmek zorunda değil. Sadece sen öyle olmalarını istiyorsun.
Bak şu ağaçlara: Elma, çınar, ayva, çam, köknar.. Hepsi farklı farklı…
Üstelik bir yerlere gitme şansları da yok! Ve birbirlerinden beklentileri de! Ama görmüyor musun? Hepsi kendi rengini, meyvesini veriyor. Güneşlerini, yağmuru, rüzgarı kendi kendilerine almanın yollarını arıyorlar.
Elma için kimse çınara ya da çam ağacına uzanmıyor. Herkes ağacın verdiğine göre davranıyor. Önemli olan bir yere gitmek değildir, Chen!
Önemli olan kendini ifade etmektir. Sen ne vermek, neyle onurlanmak, neyle anılmak istersen; insanlar da sana öyle davranır. Önemli olan şey; sen ne tür bir ağaçsın ve ne tür meyveler veriyorsun. Bütün iş senin düşüncelerinde Chen! Vermeyi becerebildikten sonra almasını bilen çok olur. Yeter ki sen ne verebileceğini ve ne tür bir ağaç olacağına karar ver!