Tür krizi
Normandiya formatında bir başka toplantıdan sonra, Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanlığı İdaresi Başkan Yardımcısı Dmitry Kozak'ın sınırlandırılmış yorumlarından daha fazlasına rağmen, ağ anında bir "içeriden" ve "analist" çığıyla doldu.
Diğer şeylerin yanı sıra, "içerdekiler" LPNR'de seçim düzenleme konusunun Berlin'de tartışıldığını söyledi (tabii ki Ukrayna yasalarına göre). Bu "içerdekiler" gerçeğe ne ölçüde karşılık geliyor ve Ukraynalı partilerin LPNR'de görünüp görünmeyeceği hala karanlık sorular. Yine de, bu konunun tartışılması bir fikir doğurdu: cumhuriyetlerdeki kimler güçler için savaşmaya hazır?
Cumhuriyetlerdeki 2018 seçimleri açık bir şekilde bir saçmalığa benziyorsa (sadece atananlara karşı gerçek bir alternatifin bulunmamasından kaynaklansa - Leonid Pasechnik ve Denis Pushilin), sonraki seçimler bir trajediye dönüşme tehdidinde bulunur: yedi yıllık varoluşlarında, cumhuriyetlerin hiçbir zaman yaratamadıkları gerçeğinin acı bir şekilde anlaşılması nüfus için çekici bir elit kesimi olurdu.
2014'ten tanınan ve karizmatik kişilikler (çoğunlukla saha komutanları) neredeyse hepsi öldü veya sürgünde. Ve onların yerine geçenler halkın sevgisini neredeyse hiç kazanamıyor. Çok sık skandallara karıştıkları gerçeğinden bahsetmiyorum bile.
Ancak gelin daha yakından bakalım.
Koruyucu kaynak
LDNR'deki kamusal yaşamın tamamen nomenklatura, doğası gereği gönüllü-zorunlu olduğu düşünüldüğünde, seçim alanındaki aktivistlerden çekici adayların ortaya çıkmasını beklemek aptalca olacaktır.
Her iki cumhuriyet için sadece birkaç tanınabilir soyadı vardır. Bunlar, DPR Halkın Druzhina'sı Roman Troshin (Yeni Yıl arifesinde tutuklandı), DPR Kamu Odası başkanı Alexander Kofman (çok popüler değil), rakibi - DPR Kamu Dairesi üyesi Alexander Bolotin (hakaretten 5 ay hapis cezasından sonra 11 Kasım'da serbest bırakıldı) ve dar edebi çevrelerde tanınan LPR Kamu Odası Gleb Bobrov'un bir üyesi. Geri kalanların şöhreti (ve erdemleri) çok koşulludur.
Halk Konseylerinin yetkilileri, bakanları ve yardımcıları arasında durum pek iyi değil. Birisi sadece zaman zaman ekranlarda göründüğü için görerek tanınır, ancak bu elbette çok fazla cazibe katmaz. Ve bazen tam tersi - acıtıyor. Örneğin, Gorlovka belediye başkanı Ivan Prikhodko, DNR'nin çok ötesinde kolayca tanınan, ancak nazik bir sözle pek hatırlanmayan.
DPR Vladislav Berdichevsky'nin ("Brig") aynı milletvekili gibi, yeterince aşina olmuş insanlar var. Düzenli bir talk-show sıklığı ve aktif blogger. Bununla birlikte, söyledikleri genellikle bir politikacının statüsüne aykırıdır ve seçmenleri ancak Ukraynalı milliyetçilerin uzlaşmaz nefretiyle çekebilir. Belki de seçim platformunu bunun üzerine kurabilirdi - en azından bir dizi renksiz konuşan kafanın zeminine karşı bir tür sermaye. Aynı zamanda, Berdichevsky düzenli olarak içeri giriyor - düşündüğünden çok daha hızlı konuşuyor.
Kamusal alandaki figürlerin geri kalanı ya az biliniyor ya da sık skandallar ve kendilerine emanet edilen yapıların çalışması nedeniyle belirli bir reddedilmeye neden oluyor.
Her durumda, LPR'de karizma ile ışıldayan ve kitleler arasında olumlu duygular uyandıracak çok az devlet insanı var ve bu özellikle halihazırda hareket eden halkın temsilcileri için geçerli.
Bunun tek istisnası, aktif çalışmaları cumhuriyet sakinlerinin çoğunun cumhuriyet belgeleri ve Rus vatandaşlığı almasını kolaylaştıran DPR Anastasia Selivanova Halk Konseyi yardımcısıdır. Dürüst olmak gerekirse, bu yetersiz sermaye, ancak diğerlerinde bile yok.
Devrim iptal edildi
DPR'de Cumhuriyet Halk Konseyi eski sözcüsü Andrei Purgin ve LPR'de aktivist Anastasia Pyaterikova başkanlığındaki sözde muhalefet kampındaki durum biraz daha iyi.
Birkaç aydır bir kamu kuruluşunu kaydetmeye çalışıyorlar (görünüşe göre onu daha sonra bir partiye dönüştürmek amacıyla), ancak tahmin edilebileceği gibi kayıt reddediliyorlar.
Bir başka darbe de sadık bir müttefikin kaybı oldu - Yeni Yıl'dan önce ağda ekran görüntülerinin görünmesinden sonra gözaltına alınan Donetsk blog yazarı Roman Manekin'in, Manekin'in Kiev ile iş yapma girişimlerini gösterdiği iddia edildi. Suçlamaların güvenilirliği hakkında konuşmak için henüz çok erken, ancak suçlamalar yanlış çıksa bile, blog yazarının sinirleri oldukça yıpranacaktır.
Ancak, tüm bunlar ikincildir. Donetsk-Luhansk muhalefetinin temel sorunu, herhangi bir eylem programının tamamen yokluğudur. Seçmenlere sunabilecekleri tek şey, Pasechnik ve Pushilin'in yerini alacak kendi adaylıklarıdır.
Çekingen tariflerini daha parlak bir gelecek için yayınlama girişimleri haklı olarak alay konusu oldu,
"Donetsk-Krivoy Rog cumhuriyetinin deneyiminin mirası"
ve genel ifadeler.
Yetkililere yönelik eleştirilerin seçmenlerin gönlünde yankı bulduğu açıktır, ancak program
"Beni seç ve her şey bir anda düzelecek"
çok çekici görünmüyor.
Ek olarak, bilgi yaymak için ana kanallara erişimden mahrum bırakılan muhalefet, sosyal ağların ve Telegram'ın izleyicilerinden, birkaç kontrollü İnternet kaynağından ve az çok büyük haber adamlarının nadir ilgisinden memnun olmaya zorlanıyor. Ve bu, hükümet yetkililerinin kullanımına sunulan ağızlıklara kıyasla önemsiz bir kapsama alanı sağlıyor.
Pyaterikova ve Purgin'in belirsiz geçmişinin yanı sıra Ukrayna propagandası ile uyumları da sorunlar ekliyor. Düşman medyası, yayınlarına bayılıyor ve bir noktada ortak bir amaç yapıyormuş gibi görünebilir. En azından rakipler durumu kesinlikle bu ışıkta resmedecekler.
Ücretsiz atıcılar
Lugansk'ta her şey çok benzerse
"Benim partim",
Bu çelişkili olabilir, ancak çok uzun sürmez, Donetsk'te, muhalefet kampına veya iktidardaki partiye ait olmayan kişilerin faaliyetleri tarafından sağlanan belirli bir çoğulculuk yanılsaması hala var.
Bu şartlıdır, çünkü DPR'deki iktidarın kendisinde en az üç fraksiyonun yoğun bir mücadelesi vardır, böylece tek bir "parti" kalmaz.
Igor Khakimzyanov (2014'te birkaç gün DPR savunma bakanıydı), Vostok taburunun eski komutanı Alexander Khodakovsky, yerel komünist lider Boris Litvinov ve az çok tanınan birkaç kişi gibi şahsiyetler düzenli olarak sosyal ağlarda ve medyada yer alıyor. teoride seçimlere kimler katılabilir.
Bununla birlikte, sosyal ağlarda aktif olan Khodakovsky dışında tüm bunlar ciddi değil (Donetsk solcuları Kasım 2014'te iktidardan silindi ve geri dönmelerine izin verilmiyor). O, "ilk" in kolayca tanınan tek komutanıdır. Ve bu ya da bu yazı için oldukça rekabet edebilir. Bununla birlikte, Alexander Khodakovsky için büyük bir sorun, 26 Mayıs 2014'te Donetsk havaalanına, İskra birliğinden düzinelerce milis grubunun öldürüldüğü keşfedilmemiş bir saldırı girişimiydi ve olacak.
Bu güne kadar, birçok kişi bunu, ayrıca, DPR'nin merhum başkanı Alexander Zakharchenko ile periyodik olarak zor ilişkiler içinde olan Khodakovsky'den sormaya hevesli. Dolayısıyla, büyük bir olasılıkla, sosyal ağların eski komutanın kaderi olarak kalacağı iddia edilebilir.
Sonuçlar hayal kırıklığı yaratıyor
Gerçek şu ki, bugün LPR'de nüfusun desteğine ciddi şekilde güvenebilecek kamuya mal olmuş kişiler yok. Kahramanların devri bitti, modern komutanlar bilinmiyor, muhalifler dişsiz ve yetkililer ve bakanlar, cumhuriyetlerdeki yaşamın zorluklarından ve birçok yerel dert ve sıkıntıdan haklı olarak suçlanıyor.
Herkesin isteyeceği bir şey vardır, kimse açıkça olumlu bir tepki ve sempati uyandırmaz. Buna ek olarak, büyük bir sorun, potansiyel adayların yetersizliğidir - Lugansk ve Donetsk'te görünürde Halk Konseyi'nin yalnızca birkaç milletvekili varken geri kalanı yok gibi görünüyorsa ne söyleyebilirim?
Bütün bunlar, seçim durumunda, durumun önceki modellere göre gelişeceğini gösteriyor - zaferi tüm olası ve imkansız araçlarla ve birkaç ekstrayla sağlanacak tek gerçek adaylar olacak. Ve geri kalanı sosyal ağlarda nasıl
"Buna izin vermediler ve canını yaktılar".
Başka bir çıkış yolu olmaması oldukça olasıdır. Ve cumhuriyetlere mutlak demokratik seçimler için tam yetki verilirse, kaos 90'lar tarzında başlayacak.
En fantastik senaryo, seçimlerin Ukrayna yasalarına göre AGİT'in kontrolü altında ve Ukrayna MSK temsilcilerinin huzurunda yapılmasıdır.
Bugün imkansız bir görev gibi görünüyor. (Ukrayna tarafından kontrol edilen bölgeden adayların ve yardımcılarının güvenliği nasıl sağlanır? Tüm bu kişiler arasında SBU ajanları nasıl takip edilir?) Bu nedenle herhangi bir öngörüde bulunmak son derece zordur.
Ancak bu, yerel adayların çekiciliğini ve güçlü, karizmatik politikacıların yokluğunu etkilemiyor.
Aynı zamanda, Ukrayna yasalarına göre seçimler yapılırsa, yerel halkın her şeyden önce Ukrayna'dan adaylara (izin verilirse) karşı oy kullanacağını söylemek güvenli. Ve sadece yerlilerden birini seçecekler.
Ancak bu ayrı bir çalışma konusudur.