İspanyolların bugünkü gururu - Endülüs atının uzun ve zengin bir tarihi vardır. İber Yarımadası'ndaki atlar, M.Ö. Çok sert ve iddiasızlardı, ancak küçük atlardı. İberya'yı fetheden Romalılar, Orta Asya atlarının kanını yerel nüfusa getirdiler. Endülüs atlarının ayrıca Kartacalı general Hasdrubal'ın fetih seferleri sırasında İberya'ya giren 2.000 Numidyalı kısrakın kanını taşıdığına inanılıyor. Daha sonra Arap Halifeliği döneminde modern at ırklarının oluşumu, Berberi ve Arap atlarından büyük ölçüde etkilendi. Berberi atlarının etkisi, özellikle Endülüslülerin akrabalarında - Lusitanian atlarında belirgindir.
Görünüşe göre cins, her atın profiline odaklanarak ikiye ayrıldı: daha dışbükey bir alınla Portekiz'e gittiler. Endülüsler ise daha doğu profiline sahipler.
Hikaye
Resmen, Endülüs at ırkı 15. yüzyılda kuruldu. Endülüsliler, savaş meydanlarında çok hızlı bir şekilde mükemmel bir savaş atının şanını kazandılar. Bu atlar krallara verildi. Ya da savaşlarda değerli bir kupa olarak ele geçirildi.
Ancak böyle bir şöhret, baykuşu, kontrollere duyarlılığı ve bir kişiyle işbirliği yapma arzusuyla desteklendi.
Bütün bu nitelikler aslında savaş alanlarında değil, boğaları otlatırken geliştirildi. Ve boğa güreşine daha fazla katılım ile. Güçlü, ancak bir baykuş hayvanının boynuzlarından kaçma ihtiyacı, Endülüslülerde bugünkü dış görünüşlerinin ve "tek ayak üzerinde" dönme kabiliyetinin oluşmasına neden oldu.
Endülüs atları, değerli nitelikleri nedeniyle daha sonraki birçok ırkın oluşumuna katıldı. Her iki kıtada da Endülüslülerden etkilenmeyen at ırkı yoktur. Çeyrek Atlar bile, İber atlarından tamamen farklı olarak, "inek hissini" Endülüs atından miras almıştır.
Büyük olasılıkla, "Başkurt Kıvırcık" Kuzey Amerika kıtasına Avrasya'nın karşı tarafından geldi ve aralarında kıvırcık bireylerin çok sık karşılaştığı Trans-Baykal at ırkının yavrularıdır.
Avrupalı ırklardan Endülüsler, bugün Viyana İspanyol Okulu'nun sergilediği Lippizyalılar arasında "not edildi". Kladrubsk koşum türünü etkilediler. Belki de Endülüs kanı Frizya atlarında akıyor.
Carthusian hattı
Endülüs atının tarihi her zaman bulutsuz olmamıştır. Uzun süren savaşlar sırasında cins sayısı azaldı. 18. yüzyılın ilk üçte birinde böyle bir azalma meydana geldi. O zamanlar Carthusian rahiplerinin cinsin kabile çekirdeğini kurtardığına ve Carthusian soyunun Endülüslülerinin bugün "Safkan İspanyol cinsi" nin tüm miktarının "en safı" olarak kabul edildiğine inanılıyor. Yetiştiriciler, "Carthusian" Endülüslüleri yetiştirmeyi tercih ederler, ancak Endülüs atının tanımı, Carthusian atının tanımından farklı değildir. Fotoğraflar ve "canlı" görünüm de tamamen aynıdır. Genetik araştırmalarla bile, Endülüslüler ve Carthuslular arasında herhangi bir fark bulamadılar. Ancak alıcılar atın "Carthusian" soyağacı için çok daha fazla para ödüyor.
İspanyolların kendileri de dahil hiç kimse, Endülüs atının veya Carthusian atının fotoğrafta tasvir edildiğini güvenle söyleyemez. Teoride, bu tam olarak Kartusian çizgisi olmalıdır.
Irk düşüşü
Yaygın tabanca kullanımından önce, Endülüs atının dövüş nitelikleri başka hiçbir cins tarafından aşılamazdı. Karmaşık unsurlar, hassasiyet, çeviklik ve çeviklik yeteneği, bu muhteşem hayvanların binicilerinin hayatlarını bir kereden fazla kurtardı. Ancak formasyonda ateş etmenin mümkün olduğu hafif silahların ortaya çıkmasıyla süvarilerin taktikleri değişti. Bugün bile, Endülüs atının çok küçük bir adımı ve sonuç olarak nispeten düşük bir hareket hızı var. Ancak süvarilerden, silahlarını yeniden doldururken düşman saflarına dörtnala gitmek için zaman talep etmeye başladılar.
Ve Endülüs atı, daha hızlı Safkan at tarafından ordudan atıldı. Safkan atlıların artık tam dörtnala mumu tırmanması veya bir piruette dönmesi gerekmiyordu. Hipodromların gelişimi de Endülüs ırkının neslinin tükenmesine katkıda bulundu.
İspanya'da at yetiştiriciliği, 20. yüzyılın ortalarına kadar, yerin üstünde karmaşık unsurlara sahip eski terbiye okuluna olan ilginin, çoğu İber atları olan sözde barok ırklara olan talebi artırdığı zamana kadar düşüşteydi. O zaman Portekiz ve İspanya arasında "miras paylaşımı" gerçekleşti.
Endülüs atlarına olan artan talebin bir sonucu olarak, sayıları hızla artmaya başladı ve bugün dünyada Studbook'a kayıtlı 185 binden fazla Endülüs var. İspanya'da, yalnızca Endülüs atlarının yetiştiricilerini değil, aynı zamanda Alter Real, Lusitano, Reninsular, Zapatero'nun sahiplerini de içeren PRE Birliği (Pura Raza Española) kuruldu. Bu ırklara ek olarak, İspanya'da Endülüs adası İber ırkları ile de akraba vardır.
Açıklama
Endülüsler, sıkıca yere serilmiş, kompakt bir gövdeye sahip atlardır. Baş, düz veya hafif dışbükey profilli orta uzunluktadır. "Koyun" ve "turna" profilleri, cinsin kusurlarıdır ve bu tür bir hayvanın üremesine izin verilmez. Boyun orta uzunlukta, geniş ve güçlüdür. Endülüslülerin diğer ırklara aktardığı ayırt edici bir özellik, yüksek, neredeyse dikey boyun çizgisidir. Bu çıkış nedeniyle, omuzlar boynun üst çizgisi ile birleşir ve yokmuş gibi görünür.
Sırt ve bel kısmı kısa ve geniştir. Krup güçlüdür, çok yönlüdür. Bacaklar ince, kuru ve tendon yaralanmalarına meyilli değildir. Küçük eklemler bir dezavantajdır. Bacaklarda karıklaşma yok. Toynaklar küçük ve çok güçlüdür. Yele ve kuyruk, Endülüs atlarının ve sahiplerinin gururu. Endülüs cinsinin örtü kılları gür ve ipeksi olduğu için özel olarak çok uzun süre yetiştirilirler.
"Orijinal" Endülüs aygırlarının ortalama yüksekliği 156 cm, ağırlığı 512 kg. Endülüs kısraklarının ortalama boyu 154 cm ve ağırlığı 412 kg'dır. Modern sporlara, özellikle de terbiye, ilerlemek için, Endülüs atları 166 cm'ye "yükseltildi". İspanyol Birliği, aygırlar için 152 cm, kısraklar için 150 cm. Studbook. Bu tür Andaluslar üremeye girmez. Damızlık kullanım için aygır en az 155 cm, kısrak en az 153 cm olmalıdır.
Carthusian'ların "Özellikleri"
Carthusian soyunun, Carthusian'ı diğer tüm Endülüslülerden ayırmaya yardımcı olabilecek iki özelliğe sahip olduğuna dair doğrulanmamış bir görüş var: kuyruğun altındaki "siğiller" ve kafatasındaki "boynuzlar". Efsaneye göre bu özellik, Eslavo hattının atası tarafından Kartuslular'a aktarılmıştır.
"Siğiller" büyük olasılıkla birçok gri atın yatkın olduğu melanozarkomlardır.
"Boynuzlar" sadece Carthusianlar arasında değil, Endülüslülerle hiçbir ilgisi olmayan ırklar arasında da bulunur. Bu, kafatasının yapısının bir özelliğidir. Belki de modern atların, henüz at olmayan atalarından miras kalan arkaizmi.
Bu nedenle, bu iki işaretin, Kartusian'ın "saflığının" bir teyidi olarak hizmet etmesi olası değildir.
Endülüsliler arasında gri renk baskındır, ancak diğer tek renkli renkler bulunabilir.
Karakter
Tüm dış coşkuya rağmen, Endülüsler insana tamamen itaat eden hayvanlardır. İspanyolların, sahibine uymayan bir karaktere sahip atları sert bir şekilde reddettiği göz önüne alındığında, bu şaşırtıcı değildir.
Aygırlara binme tutkusu ve öldürme konusundaki isteksizlik, yetiştiricileri iyi niyet için titiz bir seçim yapmaya itiyor. Ve Endülüs itaatini besleyen tek şey seçilim değildir. Bu atların terbiye işlemleri genellikle bir seretta üzerinde yapılır - keskin sivri uçları içe dönük olan sert bir hack. İspanya'dan gri Endülüslü Rus alıcılar, tüm atların horlamada ciddi hasar izlerine sahip olduğuna dikkat çekiyorlar. Ancak böyle bir eğitim, atın kafasına kesin bir şekilde bir aksiyom yerleştirir: "Bir adam her zaman haklıdır." Bu Endülüs atının fotoğrafında da görebileceğiniz gibi, bir çocuk bile her zaman haklıdır.
Uygulama
Bugün, Endülüsliler aktif olarak modern sporlara terfi ediyorlar, ancak geleneksel İspanyol terbiyesinin daha az aktif olarak reklamını yapmıyorlar.
Endülüsler boğa güreşi için kullanılır.
Ve sadece eğlence için sürmek için.
Rusya'ya oldukça fazla sayıda Endülüs atı getirildi. Ancak Rusya Federasyonu'nda, Endülüsler esas olarak amatör "klasik" terbiye ile uğraşıyorlar, bu da her ihtimale karşı kimseye gösterilmiyor.
Görüşler
Lyudmila Koretskaya, Moskova
Bir zamanlar Balear adlı ilk Endülüs atı Rusya'ya getirildi. At, yanlış beslenme nedeniyle laminit geliştirdi. Ona uzun süre davrandılar ve at tüm prosedüre katlandı. Bildiğim kadarıyla onu iyileştirdiler ama bu at artık tam olarak çalışamıyordu. Ama bazen at çocukları yuvarladı. Onun için mümkündü.
Christina Lutova, Esparragosa de Lares
İspanya'da yaşıyorum ve orada kaç tane Endülüs atı olduğunu görüyorum. İspanyollar, cinsle gurur duysalar da Endülüslülere oldukça sert davranıyorlar. Ancak yetiştiriciler, yalnızca bu tedavinin tüm dünyada popüler hale gelen Endülüs ırkının ortaya çıkmasına yol açtığını iddia ediyorlar.
Sonuç
Endülüs atı, hoşgörüsü göz önüne alındığında, acemi biniciler için ideal bir seçenek olabilir, ancak bu atların sıcak mizacı kesinlikle yeni başlayanları korkutacaktır. Yeni başlayan biri, yerinde dans eden ve horlayan bir atın aslında sürücüyü hassas bir şekilde dinlediğini tahmin edemez.