Bir kasabın oğlu olan Daniel Defoe, 1660'da Londra'da doğdu. Newington Green'de Muhalifler için bir okul olan Morton's Academy'ye bakan olmak niyetiyle katıldı, ancak fikrini değiştirdi ve onun yerine çorap tüccarı oldu.
1685'te Defoe, Monmouth İsyanı'na katıldı ve William III'e ve ilerleyen ordusuna katıldı. Defoe, şiirinin yayınlanmasından sonra kral arasında popüler oldu. Gerçek Doğuştan İngiliz (1701). Şiir, yabancı bir krala sahip olmaya karşı önyargılı olanlara saldırdı.
Defoe'nun yayımlanması Muhaliflerle En Kısa Yol (1702) çok sayıda güçlü insanı üzdü. Broşürde, bir Muhalif olan Defoe, ironik bir şekilde muhalefetin vahşice bastırılmasını talep etti. Broşürün Anglikan Kilisesi'ni eleştirdiğine karar verildi ve Defoe para cezasına çarptırıldı, Charing Cross Pillory'ye konuldu ve ardından Newgate Hapishanesine gönderildi.
1703'te bir Tory hükümet yetkilisi olan Oxford Kontu Robert Harley, Defoe'yu casus olarak işe aldı. Hükümetin desteğiyle Defoe gazeteye başladı, Gözden geçirme. 1704-1713 yılları arasında yayınlanan gazete, haftada üç kez çıktı. Ticari reklam taşımanın yanı sıra Gözden geçirme siyasi ve sosyal konular hakkında bilgi verdi. Defoe ayrıca Harley için siyasi muhalefete saldıran birkaç broşür yazdı. Whig'ler Defoe mahkemesine çıktı ve bu onun başka bir hapis cezasına çarptırılmasına neden oldu.
1719'da Defoe kurgu yazmaya başladı. Romanları şunları içerir: Robinson Crusoe (1719), Kaptan Singleton (1720), Veba Yılı Dergisi (1722), Kaptan Jack (1722), Moll Flanders (1722) ve Roksanda (1724).
Defoe ayrıca üç ciltlik bir seyahat kitabı yazdı. Tüm Büyük Britanya Adasında Tur (1724-27) ülkenin durumunun canlı bir ilk elden açıklamasını sağladı. Diğer kurgu olmayan kitaplar şunlardır Tam İngiliz Esnaf (1726) ve Evrendeki En Gelişen Şehir Londra (1728). Defoe 560'ın üzerinde kitap ve broşür yayınladı ve İngiliz gazeteciliğinin kurucusu olarak kabul ediliyor. Daniel Defoe 1731'de öldü.
Daniel Defoe boyunduruk altına girdi
yayınlanmasının ardından Muhaliflerle En Kısa Yol, Defoe kışkırtıcı iftiralarla suçlandı ve 1703 Temmuz'unun son üç gününde boyunduruk altına alındı.
1702'nin sonunda, Daniel Defoe kırklı yaşlarının başındaydı, doğup büyümüş bir Londra muhalifi, evli ve sekiz çocuklu bir adam, Tilbury'de bir tuğla fabrikasının sahibi ve bir hükümet spin doktoru, yönetimin politikalarını övmek için yazmak için para ödüyordu - şimdi olduğu gibi o zaman da aynı küçümsemeyi uyandıran bir aktivite. Ayrıca muhaliflere daha fazla hoşgörü gösterilmesini savunan risaleler de yazdı ve bu noktada ciddi bir hata yaptı. adlı isimsiz bir broşür yazdı. Muhaliflerle En Kısa Yol .
En bağnaz damgalı köpüren bir Yüksek Anglikan fanatiği tarafından yazılmış ve yüksek kilise vaazlarından yoğun bir şekilde yararlanan broşür, muhaliflerle uğraşmanın en iyi yolunun onları yurt dışına sürgün etmek ve vaizlerini cellata göndermek olduğunu savundu. İngiltere Kilisesi, iki hırsız arasında çarmıha gerilmiş İsa gibidir, bir yanda Papistler ve diğer yanda Uyumsuz mezhepçiler. Pekala, hırsızları çarmıha gerelim. Onlara tahammül etmeye devam etmek, bir vebanın tıbbi tedavi olmaksızın devam etmesine izin vermek gibidir. Defoe'nun niyeti, Yüksek Anglikan konumunu aşırıya götürerek alay etmekti, ancak birkaç seçkin yüksek kilise adamı, temkinsizce veya belki de bir mizah anlayışıyla onu onayladı.
Yetkililer kesinlikle eğlenmediler, muhalifler de. Metni matbaaya götüren kişinin kimliği çabucak keşfedildi ve bundan sonra yazarın kimliği ve tutuklanması için önemli bir ödül teklif edildi. Defoe saklandı ve yayınladı Geç Bir Broşürün Kısa Açıklaması yanlış anlaşıldığını söylemektir. Şubat ayında Avam Kamarası En Kısa Yol sıradan bir cellat tarafından yakıldı. Ödül için ihanete uğrayan Defoe, Mayıs ayında Spitalfields'de yakalandı ve masrafları kendisine ait olmak üzere nispeten rahat konaklama imkanlarına sahip olduğu Newgate hapishanesine kapatıldı. Haziran ayında kefaletle serbest bırakıldı ve kışkırtıcı iftiradan yargılandığı dava ertesi ayın başlarında başladı ve çabucak sona erdi. Teknik olarak suçunu kabul ederek ve ciddiye alınmak istemediği gerekçesiyle merhamet dileyerek, üç kez boyun eğmeye, ağır para cezası ödemeye ve kefaletlerini sağlayana kadar hapiste kalmaya mahkûm edildi. yedi yıldır yaptığı iyi davranış.
Boyun eğme, hilekarlar, yalancılar, isyancılar ve eşcinseller dahil olmak üzere küçük suçluları, onları toplum içinde utandırarak cezalandırmak için kullanıldı. Kalabalık tarafından çürük yumurta ve meyve, ölü kedi ve köpekler, çamur ve her türlü pislik ile ve aşırı durumlarda ciddi yaralanmalara neden olan taşlar, tencereler ve diğer füzelerle yağmalanmaya eğilimliydiler. Bazıları öldürüldü ya da ömür boyu sakat kaldı. Defoe, Temmuz ayının son üç gününde, Londra'nın en işlek üç yerinde - Cornhill'deki Royal Exchange'in dışında (kendi evinin yakınında), Cheapside'daki kanalın yakınında ve son olarak Fleet'te her seferinde bir saat boyunduruk altına alındı. Temple Bar'ın yanındaki sokak. Çoğu zaman düzenli bir şekilde yağmur yağıyor gibi görünüyor, bu da rahatsız edici olsa da kalabalığı aşağıda tutacaktı ve deneyim bir çileden çok bir zafer olduğunu kanıtladı. Arkadaşları seyircilerin kopyalarını satarken, ona atılan tek şey çiçeklerdi. En Kısa Yol ve Pillory için bir ilahi hangi vesileyle besteledi.
Defoe Newgate'e geri gönderildi. Tuğla işleri iflas etti, cezasını ödeyemedi ve iyice bunalıma girmeye başladı. Bu arada hükümet, onun kullanımlarına sahip olup olamayacağını düşünmeye başladı. Kasım ayında Defoe'nun cezası gizli servis fonlarından ödendi ve Newgate'den serbest bırakıldı. Buna bir mucize dedi. Bir yıl içinde, bakanlığı olumlu bir şekilde gösteren düzenli bir gazete yayınlamak ve bir hükümet casusu olarak hareket etmek için kazançlı bir şekilde işe alındı ve 1706'da siyasi istihbarat toplamak ve İngiltere ile öngörülen birliği ilerletmek için İskoçya'ya gönderildi. Birbirini izleyen bakanlıklar için propaganda yapmaya devam etti. Açıkça kurgu yazmaya yönelmesi ve en iyi hatırlandığı eseri üretmesi çok sonrasına kadar değildi. Robinson Crusoe 1719'da.
Ünlü Yazar
Her zaman siyasetle ilgilenen Defoe, ilk edebi eseri olan siyasi bir broşürü 1683'te yayınladı. 1700'lerin başına kadar gazetecilik yaparak siyasi eserler yazmaya devam etti. Defoe'nun bu dönemdeki çalışmalarının çoğu, "Orange'lı William Henry" olarak da bilinen Kral III. Gerçek Doğuştan İngiliz, William'a yabancı olduğu için yapılan saldırıların ardından İngiltere'deki ırksal önyargıya ışık tutan ve Gözden geçirmek, Kral II. William'ın halefi olan Kraliçe Anne'nin hükümdarlığı sırasında 1704'ten 1713'e kadar yayınlanan bir süreli yayın. Defoe'nun siyasi muhalifleri, Defoe'yu 1713'te yazdığı için defalarca hapse attı.
Defoe, 1719'da, yaklaşık 59 yaşındayken, yeni bir edebi yola girdi. Robinson Crusoe, yıllar boyunca yazdığı birkaç kısa denemeye dayanan bir kurgu roman. Kısa bir süre sonra, genellikle haydutların ve suçluların başrol oynadığı bir avuç roman izledi. Moll Flanders, Albay Jack, Kaptan Singleton, Veba Yılı Dergisi ve onun son büyük kurgu eseri, Roxana (1724).
1720'lerin ortalarında Defoe, İngiltere'de ahlak, siyaset ve toplumsal düzenin çöküşü gibi konulara odaklanarak başyazılar yazmaya geri döndü. Daha sonraki eserlerinden bazıları şunlardır: Herkesin İşi Kimsenin İşi Değildir (1725) kurgusal olmayan "Conjugal Lewdness: or, Matrimonial Whoredom" (1727) ve "Evlilik Yatağının Kullanımı ve Kötüye Kullanımına İlişkin Bir İnceleme" başlıklı "Conjugal Lewdness" denemesinin devamı niteliğindeki bir makale.
İçindekiler
Crusoe (Almanca adı "Kreutznaer"den türetilmiş aile adı), hukuk alanında kariyer yapmasını isteyen ebeveynlerinin isteklerine karşı, Ağustos 1651'de Kingston upon Hull'dan bir deniz yolculuğuna çıktı. Fırtınada gemisinin battığı çalkantılı bir yolculuktan sonra, denize olan arzusu o kadar güçlü kalır ki, yeniden denize açılır. Bu yolculuk da geminin Salé korsanları (Salé Rovers) tarafından ele geçirilmesi ve Crusoe'nun bir Moor tarafından köleleştirilmesiyle felaketle sona erer. İki yıl sonra, Afrika'nın batı kıyısındaki bir Portekiz gemisinin kaptanı Xury adında bir çocukla bir teknede kaçar. gemi yolda Brezilya'ya. Crusoe, Xury'yi kaptana satar. Kaptanın yardımıyla Crusoe bir plantasyon satın alır.
Yıllar sonra, Crusoe Afrika'dan köle getirmek için bir sefere katılır, ancak Venezüella kıyılarına yakın bir adada (ki buna "Köleler" olarak adlandırır) denizden kırk mil kadar açıkta bir fırtınada gemi enkazı olur. Umutsuzluk Adası) 30 Eylül 1659'da Orinoco nehrinin ağzına yakın. [1] ( Bölüm 23 ) Enlemi 9 derece ve 22 dakika kuzey olarak gözlemliyor. Adasında penguenleri ve fokları görür. Oraya vardığında, gemi enkazından sadece o ve üç hayvan, kaptanın köpeği ve iki kedi hayatta kalır. Umutsuzluğunun üstesinden gelerek, gemi parçalanıp batmadan önce gemiden silah, alet ve diğer malzemeleri alır. Kazdığı bir mağaranın yanına çitle çevrili bir yaşam alanı inşa ediyor. Tahta bir haçta işaretler yaparak bir takvim oluşturur. Gemiden kurtarılan ve bazılarını kendi yaptığı aletleri kullanarak avlanır, arpa ve pirinç yetiştirir, kuru üzüm yapmak için üzüm kurutur, çanak çömlek yapmayı öğrenir ve keçi yetiştirir. O da küçük bir papağan evlat edinir. İncil'i okur ve dindar olur, içinde insan toplumundan başka hiçbir şeyin eksik olmadığı kaderi için Tanrı'ya şükreder.
Aradan yıllar geçer ve Crusoe, ara sıra adayı öldürmek ve mahkumları yemek için ziyaret eden yerli yamyamları keşfeder. İlk başta onları iğrenç bir şey yaptıkları için öldürmeyi planlar, ancak daha sonra yamyamlar bilerek suç işlemediği için buna hakkı olmadığını anlar. Bir mahkum kaçtığında bazı mahkumları serbest bırakarak bir veya iki hizmetçi elde etmeyi hayal eder, Crusoe ona yardım eder ve yeni arkadaşına haftanın gününden sonra "Cuma" adını verir. Crusoe daha sonra ona İngilizce öğretir ve onu Hıristiyanlığa dönüştürür.
Bir yamyam ziyafetine katılmak için daha fazla yerli geldikten sonra, Crusoe ve Friday yerlilerin çoğunu öldürür ve iki mahkumu kurtarır. Biri Cuma gününün babası, diğeri ise Crusoe'ya anakarada batan diğer İspanyollar hakkında bilgi veren bir İspanyol. İspanyol'un Cuma günkü babasıyla anakaraya dönüp diğerlerini geri getireceği, bir gemi inşa edeceği ve bir İspanyol limanına yelken açacağı bir plan yapılır.
İspanyollar dönmeden önce, bir İngiliz gemisi isyancıların gemiye el koyduğu ve kaptanlarını adada mahvetmeye niyetlendiği anlaşılıyor. Crusoe ve geminin kaptanı, Crusoe'nun kaptana ve sadık denizcilerin gemiyi geri almasına yardım ettiği bir anlaşma yapar. Elebaşıları kaptan tarafından idam edilince isyancılar, Crusoe'nun asılacak mahkumlar olarak İngiltere'ye iade edilmek yerine adada mahsur kalma teklifini kabul ederler. İngiltere'ye doğru yola çıkmadan önce, Crusoe isyancılara adada nasıl hayatta kaldığını gösterir ve daha fazla adamın geleceğini belirtir.
Crusoe 19 Aralık 1686'da adayı terk eder ve 11 Haziran 1687'de İngiltere'ye varır. Sonuç olarak ailesinin onun öldüğüne inandığını öğrenir, babasının vasiyetinde kendisine hiçbir şey kalmamıştır. Crusoe, Brezilya'daki mülkünün karını geri almak için Lizbon'a doğru yola çıkar ve bu da ona çok servet kazandırmıştır. Sonuç olarak, servetini deniz yoluyla seyahat etmekten kaçınmak için Portekiz'den İngiltere'ye karadan taşıyor. Cuma ona eşlik eder ve, yoldaPireneleri geçerken aç kurtlarla savaşırken birlikte son bir maceraya katlanırlar. [5]
- Robinson Crusoe: Gemi kazası geçiren romanın anlatıcısı.
- Cuma: Robinson Crusoe'nun hizmetkarı.
- Xury: Crusoe'nun eski hizmetkarı. Daha sonra sözleşmeli bir hizmetçi olarak Portekiz Deniz Kaptanına verilir.
- Dul: Robinson Crusoe'nun arkadaşı. O uzaktayken varlıklarına bakar.
- Portekiz Deniz Kaptanı: Robinson Crusoe'yu kölelikten kurtarmaya yardım eder. Crusoe ile çok cömert ve yakın, parası ve ekimi ile ona yardım ediyor.
- İspanyol: Robinson Crusoe tarafından kurtarıldı ve adasından kaçmasına yardım etti.
- Robinson Crusoe'nun babası: Kreutznaer adında bir tüccar.
Robinson Crusoe, 18. yüzyılın Aydınlanma döneminde 1719'da yayınlandı. Crusoe romanında Hıristiyanlığın farklı yönlerine ve inançlarına ışık tutar. Crusoe'nun din hakkındaki görüşleri, hikayesinin başından sonuna kadar büyük ölçüde değiştiğinden, kitap manevi bir otobiyografi olarak kabul edilebilir.
Kitabın başında Crusoe, evden uzaklaşmakla ilgilenir, bunun üzerine denizde şiddetli fırtınalarla karşılaşır. Tanrı'ya, eğer o fırtınadan sağ kurtulursa, saygılı bir Hıristiyan adam olacağına ve ailesinin isteklerine göre eve gideceğine söz verir. Ancak Crusoe fırtınadan sağ kurtulunca yelken açmaya karar verir ve kargaşası sırasında verdiği sözleri yerine getiremediğini not eder. [1] ( s6)
Robinson adasında gemi kazası geçirdikten sonra aşırı izolasyondan muzdarip olmaya başlar. Papağanı gibi konuşmak için hayvanlarına döner, ancak insan temasını kaçırır. Kargaşa zamanında teselli ve rehberlik aramak için Tanrı'ya döner. Kıyıya vurmuş bir gemiden bir İncil alır ve ayetleri ezberlemeye başlar. Zor zamanlarda İncil'i rastgele bir sayfaya açar ve burada Tanrı'nın kendisini açıp okuduğuna inandığı bir ayeti okurdu ve bu onun içini rahatlatırdı. Bu nedenle, Crusoe'nun gemi kazası geçirdiği sırada çok dindar oldu ve sık sık yardım için Tanrı'ya yöneldi.
Crusoe, Cuma günü hizmetçisiyle buluştuğunda, ona kutsal yazıları ve Hıristiyanlığı öğretmeye başlar. Cuma'ya Allah'ı, Cennet ve Cehennemin ne olduğunu elinden geldiğince öğretmeye çalışır. Amacı Cuma'yı Hristiyanlığa, değerlerine ve inançlarına dönüştürmektir. "Cuma'nın artık benimle olduğu ve benimle konuşmaya ve beni anlamaya başladığı uzun süre boyunca, zihninde dini bilgi temeli oluşturmak istemiyordum, özellikle bir kez ona kimin yaptığını sordum. o?" [1] ( s158 )
Lynne W. Hinojosa, Crusoe'nun roman boyunca kutsal yazıları "[s]yazısının asla kendi ihtiyaçları ve durumlarının ötesinde sonuçları olmayacak" (651) şeklinde yorumladığını savundu. Hinojosa'ya göre Crusoe, bireyin İncil anlatısı tarafından kapsandığı daha önceki kutsal metin yorumlarından farklı olarak kendi içine İncilsel bir anlatı yerleştirir. Bu nedenle Hinojosa, "Crusoe'nun... Tanrı'nın insanlık tarihi planına katılmak için kilisenin misyonunu yerine getirmek veya toplumla yeniden bir araya gelmek gibi bir arzusu olmadığını" iddia eder (652). [6]
Defoe'nun zamanında gerçek hayattaki birçok kazazede hikayesi vardı. En ünlüsü, Defoe'nun şüpheli ilham kaynağı Robinson Crusoe Şili kıyılarındaki Juan Fernández Adaları'nda ıssız Más a Tierra adasında (1966'da Robinson Crusoe Adası olarak yeniden adlandırıldı) [3] ( s. 23-24 ) dört yıl geçiren İskoç denizci Alexander Selkirk olduğu düşünülmektedir. Selkirk 1709'da bir İngiliz seferi sırasında Woodes Rogers tarafından kurtarıldı. Güney Denizi ve Dünyayı Döndüren Bir Yolculuk ve Dünya Çevresinde Bir Seyir Yolculuğu Tim Severin'e göre, "Gizli bir adam olan Daniel Defoe, Selkirk'in kitabının kahramanı için model olduğunu ne doğruladı ne de reddetti. Görünüşe göre altı ay veya daha kısa bir sürede yazılmış, Robinson Crusoe bir yayıncılık fenomeniydi."[7]
yazarı Crusoe AdasıAndrew Lambert, "tek, gerçek bir Crusoe'nun 'yanlış bir öncül' olduğu fikirleri, çünkü Crusoe'nun hikayesi diğer tüm korsan hayatta kalma hikayelerinin karmaşık bir bileşimidir" diyor. [8] ( p alıntı yapılmadı ) [ tam alıntı gerekli ] Yine de, Robinson Crusoe Rogers'ın anlatımının bir kopyası olmaktan çok uzaktır: Becky Little, iki hikayeyi birbirinden ayıran üç olayı tartışır:
- Robinson Crusoe kazaya uğradı, Selkirk gemisini terk etmeye karar verdi ve kendini mahsur bıraktı.
- Selkirk'in maceralarının münzevi doğasının aksine, Crusoe'nun batık olduğu adada zaten yerleşim vardı.
- İki hikaye arasındaki son ve en önemli fark, Selkirk'in İspanyol Veraset Savaşı sırasında kıyı şehirlerini yağmalayan ve yağmalayan bir korsan olmasıdır.
Lambert, "Kitabın ekonomik ve dinamik yönü, korsanların yaptıklarına tamamen yabancı" diyor. "Korsanlar sadece biraz ganimet ele geçirmek ve eve gelip hepsini içmek istiyorlar ve Crusoe bunu hiç yapmıyor. O bir ekonomik emperyalist: Bir ticaret ve kâr dünyası yaratıyor." [8] ( p alıntı yapılmadı ) [ tam alıntı gerekli ]
Anlatı için diğer olası kaynaklar arasında İbn Tufeyl'in Hayy bin Yakdhanve İspanyol on altıncı yüzyıl denizcisi Pedro Serrano. İbn Tufeyl'in Hayy bin Yakdhan yine ıssız bir adada geçen bir on ikinci yüzyıl felsefi romanıdır ve Defoe'nun romanından önceki yarım yüzyılda Arapça'dan Latince ve İngilizceye birçok kez çevrilmiştir. [9] [10] [11] [12]
Pedro Luis Serrano, 1520'lerde Karayipler'de Nikaragua kıyılarında küçük bir adada gemi kazası geçirdikten sonra küçük bir ıssız adada yedi veya sekiz yıl boyunca mahsur kalan İspanyol bir denizciydi. Tatlı suya erişimi yoktu ve deniz kaplumbağalarının ve kuşların kan ve etleriyle geçiniyordu. Vefat etmeden önce Avrupa'ya döndüğünde oldukça ünlüydü, yaşadığı zorlukları, kaderine mutlak bir şekilde terk edilmesinin ürünü olan sonsuz ıstırabı ve ıstırabı gösteren belgelere kaydetti. . Defoe'nun hikayesini bir yazar olmadan önce İspanya'ya yaptığı ziyaretlerden birinde duymuş olması çok muhtemeldir, o zamana kadar hikaye 200 yaşındaydı, ancak hala çok popülerdi.
Defoe'nun romanı için başka bir kaynak, Robert Knox'un 1659'da Kandy Kralı II. Seylan Adasının Tarihsel Bir İlişkisi. [13] [14]
Severin (2002) [3] çok daha geniş ve daha makul bir potansiyel ilham kaynağı yelpazesini ortaya çıkarır ve en olası olarak kazazede cerrah Henry Pitman'ı belirleyerek sonuca varır:
Monmouth Dükü'nün bir çalışanı olan Pitman, Monmouth İsyanı'nda rol oynadı. Karayipler'deki bir ceza kolonisinden umutsuz kaçışı, ardından gemi kazası ve müteakip ıssız ada talihsizlikleri hakkındaki kısa kitabı, Londra'daki Paternoster Row'dan John Taylor tarafından yayınlandı ve oğlu William Taylor daha sonra Defoe'nun romanını yayınladı.
Severin, Pitman'ın babasının yayınevinin üstündeki lojmanda yaşadığı ve Defoe'nun o sırada bölgede bir tüccar olduğu için, Defoe'nun Pitman'la şahsen tanışmış ve deneyimlerini ilk elden ya da muhtemelen aracılığıyla öğrenmiş olabileceğini savunuyor. bir taslağın sunulması. [3] Severin ayrıca, Cuma gününün tasvirine yol açmış olabilecek, Orta Amerika'nın Miskito halkına ait, sadece Will olarak adlandırılan, maroken bir adamın başka bir kamuya açık vakasını tartışıyor. [15]
Secord (1963) [16] bileşimini analiz eder. Robinson Crusoe ve Selkirk'in hikayesinin Defoe'nun tek kaynağı olduğu şeklindeki yaygın teoriyi reddederek hikayenin olası kaynaklarının bir listesini verir.
Kitap 25 Nisan 1719'da yayınlandı. Yıl bitmeden bu ilk cildin dört baskısı yapıldı.
On dokuzuncu yüzyılın sonuna gelindiğinde, Batı edebiyatı tarihindeki hiçbir kitap, ondan daha fazla basım, yan ürün ve çeviriye sahip değildi (hatta İnuitçe, Kıpti ve Maltaca gibi dillere bile). Robinson Crusoe, resimli ve metinsiz çocuk versiyonları da dahil olmak üzere 700'den fazla alternatif versiyonla. [17]
"Robinsonade" terimi, benzer hikaye türlerini tanımlamak için ortaya çıktı. Robinson Crusoe.
Defoe daha az bilinen bir devam filmi yazmaya devam etti, Robinson Crusoe'nun Uzaktaki Maceraları (1719). Devam kitabının ilk baskısının orijinal başlık sayfasına göre hikayelerinin son kısmı olması amaçlandı, ancak üçüncü bir kitap yayınlandı (1720) Robinson Crusoe'nun Hayatı Boyunca Ciddi Düşünceler ve Şaşırtıcı Maceraları: Angelick World Vizyonuyla.
Roman, yayımlandığı günden bu yana sayısız tahlil ve yoruma konu olmuştur. Bir anlamda, Crusoe kendi toplumunu adada kopyalamaya çalışır. Bu, Avrupa teknolojisinin, tarımın ve hatta ilkel bir siyasi hiyerarşinin kullanılmasıyla elde edilir. Crusoe romanında birkaç kez kendisinden adanın "kralı" olarak bahsederken, kaptan onu isyancılar için "vali" olarak tanımlar. Romanın en sonunda ada bir "koloni" olarak anılır. Defoe'nun Crusoe ile Cuma arasında tasvir ettiği idealize edilmiş efendi-hizmetçi ilişkisi, kültürel asimilasyon açısından da görülebilir; Crusoe, "aydınlanmış" Avrupalıyı temsil ederken Cuma, kültürel görgülerinden yalnızca Crusoe'nun kültürüne asimilasyon yoluyla kurtarılabilen "vahşi"dir. kültür. Yine de Defoe, Cuma gününü İspanyolların Amerika kıtasını sömürgeleştirmesini eleştirmek için kullandı. [19]
J.P. Hunter'a göre Robinson bir kahraman değil, sıradan bir insandır. Anlamadığı bir denizde amaçsız bir gezgin olarak başlar ve vaat edilmiş topraklara girmek için son bir dağı geçerek bir hacı olarak biter. Kitap, Robinson'ın bir kilisede vaazlar dinleyerek değil, doğayla baş başa vakit geçirerek Tanrı'ya nasıl daha yakın hale geldiğinin hikayesini anlatıyor.
Tersine, kültür eleştirmeni ve edebiyat bilgini Michael Gurnow, romana Rousseau'cu bir bakış açısıyla bakar: Ana karakterin ilkel bir durumdan daha uygar bir duruma geçişi, Crusoe'nun insanlığın doğa durumunu inkar etmesi olarak yorumlanır. [20]
Robinson Crusoe dini unsurlarla doludur. Defoe bir Püriten ahlakçıydı ve normalde rehber geleneğinde çalıştı, nasıl iyi bir Püriten Hristiyan olunacağına dair kitaplar yazdı. Yeni Aile Eğitmeni (1727) ve dini flört (1722). Süre Robinson Crusoe bir rehberden çok daha fazlasıdır, birçok temayı ve teolojik ve ahlaki bakış açısını paylaşır.
"Crusoe", Defoe'nun bir sınıf arkadaşı olan Timothy Cruso'dan alınmış olabilir. Tanrı gençliğin rehberi (1695), erken yaşta ölmeden önce - Defoe'nun yazmasından sadece sekiz yıl önce Robinson Crusoe. Cruso, çağdaşları tarafından hatırlanacaktı ve rehber kitaplarla olan ilişki açıktır. Hatta tahmin ediliyor Tanrı gençliğin rehberi esinlenilmiş Robinson Crusoe çünkü o eserde romanla yakından bağlantılı birkaç pasaj var. [21] Romanın ana motifi, Hıristiyanların takdir, tövbe ve kefaret nosyonudur. [22] Crusoe, gençliğinin çılgınlıklarından tövbe etmeye gelir. Defoe, romanda son derece önemli olayları Crusoe'nun doğum gününde olacak şekilde düzenleyerek bu temayı da ön plana çıkarır. Sonuç, yalnızca Crusoe'nun adadan kurtuluşuyla değil, aynı zamanda ruhsal kurtuluşuyla, Hıristiyan doktrinini kabul etmesiyle ve kendi kurtuluşunun sezgisiyle de doruğa ulaşır.
Crusoe yamyamlarla karşılaştığında kültürel görelilik sorunuyla boğuşur. İğrenmesine rağmen, kültürlerinde çok derinlere kök salmış bir uygulamadan yerlileri ahlaki olarak sorumlu tutmakta haksız olduğunu düşünüyor. Yine de, mutlak bir ahlak standardına olan inancını koruyor, yamyamlığı "ulusal bir suç" olarak görüyor ve Cuma gününün uygulanmasını yasaklıyor.
Klasik, neoklasik ve Avusturya ekonomisinde, Crusoe, ticaret, para ve fiyatların yokluğunda üretim ve seçim teorisini göstermek için düzenli olarak kullanılır. [23] Crusoe, çabayı üretim ile boş zaman arasında paylaştırmalı ve ihtiyaçlarını karşılamak için alternatif üretim olanakları arasında seçim yapmalıdır. Cuma gününün gelişi daha sonra ticaret olasılığını ve bunun sonucunda elde edilen kazançları göstermek için kullanılır.
Defoe'nun Robinson Crusoe, 1719
Eser, ekonomik bireyciliğin bir manifestosu ve Avrupa sömürgeci arzularının bir ifadesi olarak medeniyetin gelişimi için bir alegori olarak çeşitli şekillerde okunmuştur. Anlamlı bir şekilde, tövbenin önemini de gösterir ve Defoe'nun dini inançlarının gücünü gösterir. Eleştirmen M.E. Novak, dini ve ekonomik temalar arasındaki bağlantıyı destekliyor. Robinson Crusoe, Defoe'nun dini ideolojisini, Crusoe'nun ekonomik ideallerini tasvir etmesinin etkisi ve bireye verdiği destek olarak atıfta bulundu. Novak, Ian Watt'ın birkaç Romantik Dönem romanının ekonomik bireyciliğe karşı sahip olduğu etkiyi ve içinde yer alan bu ideallerin tersine çevrilmesini araştıran kapsamlı araştırmasından [24] alıntı yapıyor. Robinson Crusoe. [25]
Tess Lewis'in Ian Watt'ın makalesinin "Hak ettiğimiz kahramanlar" adlı incelemesinde, Watt'ın argümanını, Defoe'nun bir yazar olarak "bireyciliği dindeki uygunsuzluğu ve kendine güvenin takdire şayan niteliklerini belirtmek için kullanmak" niyetiyle ilgili bir gelişmeyle ilerletiyor. [26] ( s678) Bu ayrıca, Defoe'nun tamamen ikna olmamış bir dini topluluğa bireyciliğin faydalarını tanıtmak için manevi otobiyografinin özelliklerini kullandığı inancını desteklemektedir. [26] J. Paul Hunter, bu konuda kapsamlı yazılar yazmıştır. Robinson Crusoe Crusoe'nun anlatısı aracılığıyla Defoe'nun Püriten ideolojisinin etkisinin izini süren ve anlamlı ruhsal uğraşlar peşinde koşan insanın kusurluluğunu kabul etmesi - "tövbe [ve] kurtuluş" döngüsü gibi görünen manevi bir otobiyografi olarak. [27]
Bu manevi model ve onun epizodik doğası ve ayrıca daha önceki kadın romancıların yeniden keşfi, Robinson Crusoe Bazı kitap kapaklarındaki tanıtım yazılarına rağmen, İngilizce yazılmış ilk roman şöyle dursun, roman olarak sınıflandırılmaktan kurtuldu. Robert Louis Stevenson gibi erken eleştirmenler, ayak izi sahnesinin Crusoe İngiliz edebiyatındaki en büyük dört kişiden biriydi ve daha sıradan olarak en unutulmazı olan Wesley Vernon, bu bölümde adli ayak bakımının kökenlerini gördü. [28] Yeni bir türe ilham verdi, Robinsonade, Johann David Wyss' gibi eserler gibi İsviçreli Robinson Ailesi (1812) onun öncülünü uyarlamış ve J. M. Coetzee'nin Düşman (1986) ve Michel Tournier'in Vendredi ou les Limbes du Pacifique (İngilizce, Cuma veya, Diğer Ada) (1967). İki devam filmi izledi: Defoe's Robinson Crusoe'nun Uzaktaki Maceraları (1719) ve onun Robinson Crusoe'nun hayatı boyunca ciddi yansımalar ve şaşırtıcı maceraları: Vision of the angelick world ile (1720). Jonathan Swift'in Gulliver'in Seyahatleri (1726), kısmen Defoe'nun macera romanının bir parodisidir.
Dile Etkisi Düzenle
Kitap o kadar popüler oldu ki, iki ana kahramanın isimleri dile girdi. İkinci Dünya Savaşı sırasında, Kızıl Ordu tarafından kurtarıldıklarında Ekim ayından Ocak 1945'e kadar üç kış ayı boyunca Alman işgali altındaki Varşova şehrinin harabelerinde kalmaya ve saklanmaya karar veren kişilere daha sonra Robinson adı verildi. Varşova Crusoes (Robinsonowie). [29] Robinson Crusoe, hizmetkarından genellikle "adamım Cuma" olarak söz eder ve "Erkek Cuma" (veya "Kız Cuması") terimi buradan gelir.
Edebiyata Etkisi
Robinson Crusoe edebi bir tür olarak gerçekçi kurgunun başlangıcı oldu. [30] Başarısı birçok taklitçiye yol açtı ve Ambrose Evans, Penelope Aubin ve diğerleri tarafından yazılan kazazede romanları 18. ve 19. yüzyılın başlarında Avrupa'da oldukça popüler oldu. [31] Bunların çoğu belirsizliğe düştü, ancak bazıları da dahil olmak üzere yerleşik hale geldi. İsviçreli Robinson Ailesi, unvanı için Crusoe'nun ilk adını ödünç aldı.
Jonathan Swift'in Gulliver'in Seyahatleri, yedi yıl sonra yayınlandı Robinson Crusoe, Defoe'nun iyimser insan kapasitesi açıklamasının sistematik bir reddi olarak okunabilir. İçinde Düşünülemez Swift: İngiltere Man Kilisesi'nin Spontan Felsefesi, Warren Montag, Swift'in Defoe'nun romanının önerdiği gibi, bireyin toplumdan önce geldiği fikrini çürütmekle ilgilendiğini savunuyor. İçinde Hazine Adası, yazar Robert Louis Stevenson, Crusoe'yu uzun yıllar mahsur kalmış, vahşi bir görünüme sahip, tamamen keçi derisi giyinmiş ve sürekli kaderden bahseden dost canlısı bir kazazede Ben Gunn karakteriyle taklit ediyor.
Jean-Jacques Rousseau'nun eğitimle ilgili incelemesinde, Emile veya Eğitim üzerine, kahramanın on iki yaşından önce okumasına izin verilen tek kitap Robinson Crusoe. Rousseau, Emile'nin kendisini Crusoe olarak tanımlamasını ister, böylece tüm ihtiyaçları için kendine güvenebilir. Rousseau'nun görüşüne göre, Emile'nin Crusoe'nun deneyimini taklit etmesi ve neyin öğrenilmesi ve başarılması gerektiğini belirleme zorunluluğuna izin vermesi gerekiyor. Bu, Rousseau'nun eğitim modelinin ana temalarından biridir.
İçinde Küçük Domuz Robinson'ın Öyküsü, Beatrix Potter okuyucuyu Robinson Crusoe kendi adını taşıyan kahramanın hareket ettiği adanın (Bong ağacının ülkesi) ayrıntılı bir açıklaması için. Wilkie Collins'in en popüler romanında, Aytaşı, baş karakterlerden ve anlatıcılardan biri olan Gabriel Betteredge, Robinson Crusoe'nun söylediği her şeye inanıyor ve kitabı bir tür kehanet için kullanıyor. Düşünür Robinson Crusoe'nun Maceraları şimdiye kadar yazılmış en iyi kitaptır, onu tekrar tekrar okur ve bir insanı, ancak kitabı okumamışsa, kötü okunmuş sayar.
Fransız romancı Michel Tournier yayınlandı Cuma veya, Diğer Ada (Fransızca Vendredi ou les Limbes du Pacifique) 1967'de. Romanı, Defoe'nun bir yeniden anlatımında uygarlığa karşı doğa, yalnızlığın psikolojisi, ölüm ve cinsellik gibi temaları araştırıyor. Robinson Crusoe Öykü. Tournier'den Robinson adada kalmayı seçer ve gemi kazasından 28 yıl sonra kaçma şansı sunulduğunda medeniyeti reddeder. Aynı şekilde, 1963 yılında, 2008 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi J. M. G. Le Clézio, romanı yayımladı. Le Proces-Sözlü. Kitabın epigrafı bir alıntıdır. Robinson Crusoeve Crusoe gibi, romanın kahramanı Adam Pollo da uzun süre yalnızlık çekiyor.
Elizabeth Bishop'un 183 satırlık bir şiiri olan "İngiltere'de Crusoe", Crusoe'nun hayatının sonuna yaklaştığını, sürgün zamanını şaşkınlık ve pişmanlık karışımıyla hatırladığını hayal eder.
J. M. Coetzee'nin 1986 tarihli romanı Düşman Robinson Crusoe'nun hikayesini Susan Barton adında bir kadının bakış açısından anlatıyor.
J. G. Ballard'ın 2001 tarihli romanı beton ada modern bir yeniden yazımıdır Robinson Crusoe.
Çizgi roman uyarlamaları
Hikâye aynı zamanda çizgi roman olarak da resimlendi ve yayınlandı. resimli klasikler 1943 ve 1957'de. Çok geliştirilmiş 1957 versiyonu, daha önceki sayılara katkılarıyla tanınan Sam Citron tarafından kaleme alındı. Süpermen. [32] İngiliz illüstratör Reginald Ben Davis başlıklı hikayenin kadın versiyonunu çizdi. Jill Crusoe, Kazazede (1950–1959). [33]
Sahne uyarlamaları Düzenle
pandomim versiyonu Robinson Crusoe 1796'da Theatre Royal, Drury Lane'de Joseph Grimaldi'nin palyaçoda Pierrot rolüyle sahnelendi. Parça, bu kez Grimaldi'nin Palyaço rolüyle oynadığı 1798'de tekrar üretildi. 1815'te Grimaldi, Cuma gününün başka bir versiyonunda oynadı. Robinson Crusoe. [34]
Jacques Offenbach adlı bir opera komedisi yazdı. Robinson Crusoe23 Kasım 1867'de Paris'teki Opéra-Comique'de ilk kez sahnelenen , bu, romanın kendisinden ziyade İngiliz pandomim versiyonuna dayanıyordu. Libretto, Eugène Cormon ve Hector-Jonathan Crémieux tarafından yapıldı.
Isaac Pocock, Jim Helsinger ve Steve Shaw tarafından yapılanlar ve Victor Prince'in bir müzikali de dahil olmak üzere bir dizi başka sahne uyarlaması yapıldı.
Film uyarlamaları
1927 tarihli bir sessiz film var. Robinson Crusoe. Sovyet 3D filmi Robinson Crusoe 1947'de üretildi. Luis Buñuel yönetti Robinson Crusoe'nun Maceraları 1954'te yayınlanan Dan O'Herlihy'nin başrol oynadığı film. Walt Disney daha sonra romanı Teğmen Robin Crusoe, U.S.N., Dick Van Dyke'ı içeriyor. Bu versiyonda Cuma güzel bir kadın oldu ama onun yerine 'Çarşamba' olarak adlandırıldı.
Peter O'Toole ve Richard Roundtree 1975 yılında çekilen bir filmde birlikte rol aldılar. Man Friday which sardonically portrayed Crusoe as incapable of seeing his dark-skinned companion as anything but an inferior creature, while Friday is more enlightened and sympathetic. In 1988, Aidan Quinn portrayed Robinson Crusoe in the film Crusoe. A 1997 movie entitled Robinson Crusoe starred Pierce Brosnan and received limited commercial success.
Variations on the theme include the 1954 Miss Robin Crusoe, with a female castaway, played by Amanda Blake, and a female Friday, and the 1964 film Robinson Crusoe on Mars, starring Paul Mantee, with an alien Friday portrayed by Victor Lundin and an added character played by Adam West. The 2000 film Cast Away, with Tom Hanks as a FedEx employee stranded on an island for many years, also borrows much from the Robinson Crusoe story.
In 1964 a French film production crew made a 13 part serial of The Adventures of Robinson Crusoe. It starred Robert Hoffmann. The black and white series was dubbed into English and German. In the UK, the BBC broadcast it on numerous occasions between 1965 and 1977. In 1981 Czechoslovakian director and animator Stanislav Látal made a version of the story under the name Adventures of Robinson Crusoe, a Sailor from York combining traditional and stop-motion animation. The movie was coproduced by regional West Germany broadcaster Südwestfunk Baden-Baden. [ kaynak belirtilmeli ]
Animated adaptations Edit
In 1988, an animated cartoon for children called Classic Adventure Stories Robinson Crusoe serbest bırakıldı. Crusoe's early sea travels are simplified, as his ship outruns the Salé Rovers pirates but then gets wrecked in a storm. [35]
TV adaptations Edit
Two 2000s reality television series, Expedition Robinson ve Hayatta kalan, have their contestants try to survive on an isolated location, usually an island. The concept is influenced by Robinson Crusoe.
Inverted Crusoeism Edit
The term inverted Crusoeism is coined by J. G. Ballard. The paradigm of Robinson Crusoe has been a recurring topic in Ballard's work. [36] Whereas the original Robinson Crusoe became a castaway against his own will, Ballard's protagonists often choose to maroon themselves hence inverted Crusoeism (e.g., Concrete Island). The concept provides a reason as to why people would deliberately maroon themselves on a remote island in Ballard's work, becoming a castaway is as much a healing and empowering process as an entrapping one, enabling people to discover a more meaningful and vital existence. [37]
Musical references Edit
Musician Dean briefly mentions Crusoe in one of his music videos. In the official music video for Instagram, there is a part when viewers hear Dean's distorted voice "Sometimes, I feel alone . I feel like I'm Robinson Crusoe . "
Robinson Crusoe is also mentioned in the song "I'm a Dog" by Canadian band Crash Test Dummies. [38] Written from the perspective of a dog puzzling over human philosophy, the song has this stanza:
There's some debate about whether instincts should be held in check Well, I suppose that I'm a liberal in this respect I can't say I liked Robinson Crusoe But at least he didn't tie his dogs up at night
Daniel Defoe - History
Introductory Note
Daniel Defoe (c. 1661-1731) was the son of a London butcher called Foe, a name which Daniel bore for more than forty years. He early gave up the idea of becoming a dissenting minister, and went into business. One of his earlier writings was an "Essay upon Projects," remarkable for the number of schemes suggested in it which have since been carried into practise. He won the approval of King William by his "True-born Englishman," a rough verse satire repelling the attacks on William as a foreigner. His "Shortest-Way with Dissenters," on the other hand, brought down on him the wrath of the Tories he was fined, imprisoned, and exposed in the pillory, with the result that he became for the time a popular hero. While in prison he started a newspaper, the "Review" (1704-1713), which may in certain respects be regarded as a forerunner of the "Tatler" and "Spectator." From this time for about fourteen years he was chiefly engaged in political journalism, not always of the most reputable kind and in 1719 he published the first volume of "Robinson Crusoe," his greatest triumph in a kind of realistic fiction in which he had already made several short essays. This was followed by a number of novels, dealing for the most part with the lives of rogues and criminals, and including "Moll Flanders," "Colonel Jack," "Roxana," and "Captain Singleton." Notable as a specially effective example of fiction disguised as truth was his "Journal of the Plague Year."
In the latter part of his career Defoe became thoroughly discredited as a politician, and was regarded as a mere hireling journalist. He wrote with almost unparalleled fluency, and a complete list of his hundreds of publications will never be made out. The specimen of his work given here show him writing vigorously and sincerely, and belong to a period when he had not yet become a government tool.
The Education Of Women
I have often thought of it as one of the most barbarous customs in the world, considering us as a civilized and a Christian country, that we deny the advantages of learning to women. We reproach the sex every day with folly and impertinence while I am confident, had they the advantages of education equal to us, they would be guilty of less than ourselves.
One would wonder, indeed, how it should happen that women are conversible at all since they are only beholden to natural parts, for all their knowledge. Their youth is spent to teach them to stitch and sew or make baubles. They are taught to read, indeed, and perhaps to write their names, or so and that is the height of a woman's education. And I would but ask any who slight the sex for their understanding, what is a man (a gentleman, I mean) good for, that is taught no more? I need not give instances, or examine the character of a gentleman, with a good estate, or a good family, and with tolerable parts and examine what figure he makes for want of education.
The soul is placed in the body like a rough diamond and must be polished, or the lustre of it will never appear. And 'tis manifest, that as the rational soul distinguishes us from brutes so education carries on the distinction, and makes some less brutish than others. This is too evident to need any demonstration. But why then should women be denied the benefit of instruction? If knowledge and understanding had been useless additions to the sex, God Almighty would never have given them capacities for he made nothing needless. Besides, I would ask such, What they can see in ignorance, that they should think it a necessary ornament to a woman? or how much worse is a wise woman than a fool? or what has the woman done to forfeit the privilege of being taught? Does she plague us with her pride and impertinence? Why did we not let her learn, that she might have had more wit? Shall we upbraid women with folly, when 'tis only the error of this inhuman custom, that hindered them from being made wiser?
The capacities of women are supposed to be greater, and their senses quicker than those of the men and what they might be capable of being bred to, is plain from some instances of female wit, which this age is not without. Which upbraids us with Injustice, and looks as if we denied women the advantages of education, for fear they should vie with the men in their improvements. . . .
[They] should be taught all sorts of breeding suitable both to their genius and quality. And in particular, Music and Dancing which it would be cruelty to bar the sex of, because they are their darlings. But besides this, they should be taught languages, as particularly French and Italian: and I would venture the injury of giving a woman more tongues than one. They should, as a particular study, be taught all the graces of speech, and all the necessary air of conversation which our common education is so defective in, that I need not expose it. They should be brought to read books, and especially history and so to read as to make them understand the world, and be able to know and judge of things when they hear of them.
To such whose genius would lead them to it, I would deny no sort of learning but the chief thing, in general, is to cultivate the understandings of the sex, that they may be capable of all sorts of conversation that their parts and judgements being improved, they may be as profitable in their conversation as they are pleasant.
Women, in my observation, have little or no difference in them, but as they are or are not distinguished by education. Tempers, indeed, may in some degree influence them, but the main distinguishing part is their Breeding.
The whole sex are generally quick and sharp. I believe, I may be allowed to say, generally so: for you rarely see them lumpish and heavy, when they are children as boys will often be. If a woman be well bred, and taught the proper management of her natural wit, she proves generally very sensible and retentive.
And, without partiality, a woman of sense and manners is the finest and most delicate part of God's Creation, the glory of Her Maker, and the great instance of His singular regard to man, His darling creature: to whom He gave the best gift either God could bestow or man receive. And 'tis the sordidest piece of folly and ingratitude in the world, to withhold from the sex the due lustre which the advantages of education gives to the natural beauty of their minds.
A woman well bred and well taught, furnished with the additional accomplishments of knowledge and behaviour, is a creature without comparison. Her society is the emblem of sublimer enjoyments, her person is angelic, and her conversation heavenly. She is all softness and sweetness, peace, love, wit, and delight. She is every way suitable to the sublimest wish, and the man that has such a one to his portion, has nothing to do but to rejoice in her, and be thankful.
On the other hand, Suppose her to be the very same woman, and rob her of the benefit of education, and it follows
If her temper be good, want of education makes her soft and easy.
Her wit, for want of teaching, makes her impertinent and talkative.
Her knowledge, for want of judgement and experience, makes her fanciful and whimsical.
If her temper be bad, want of breeding makes her worse and she grows haughty, insolent, and loud.
If she be passionate, want of manners makes her a termagant and a scold, which is much at one with Lunatic.
If she be proud, want of discretion (which still is breeding) makes her conceited, fantastic, and ridiculous.
And from these she degenerates to be turbulent, clamorous, noisy, nasty, the devil! . . .
The great distinguishing difference, which is seen in the world between men and women, is in their education and this is manifested by comparing it with the difference between one man or woman, and another.
And herein it is that I take upon me to make such a bold assertion, That all the world are mistaken in their practice about women. For I cannot think that God Almighty ever made them so delicate, so glorious creatures and furnished them with such charms, so agreeable and so delightful to mankind with souls capable of the same accomplishments with men: and all, to be only Stewards of our Houses, Cooks, and Slaves.
Not that I am for exalting the female government in the least: but, in short, I would have men take women for companions, and educate them to be fit for it. A woman of sense and breeding will scorn as much to encroach upon the prerogative of man, as a man of sense will scorn to oppress the weakness of the woman. But if the women's souls were refined and improved by teaching, that word would be lost. To say, the weakness of the sex, as to judgment, would be nonsense for ignorance and folly would be no more to be found among women than men.
I remember a passage, which I heard from a very fine woman. She had wit and capacity enough, an extraordinary shape and face, and a great fortune: but had been cloistered up all her time and for fear of being stolen, had not had the liberty of being taught the common necessary knowledge of women's affairs. And when she came to converse in the world, her natural wit made her so sensible of the want of education, that she gave this short reflection on herself: "I am ashamed to talk with my very maids," says she, "for I don't know when they do right or wrong. I had more need go to school, than be married."
I need not enlarge on the loss the defect of education is to the sex nor argue the benefit of the contrary practice. 'Tis a thing will be more easily granted than remedied. This chapter is but an Essay at the thing: and I refer the Practice to those Happy Days (if ever they shall be) when men shall be wise enough to mend it.
Kaynak:
English essays from Sir Philip Sidney to Macaulay. With introductions and notes. New York, Collier [c1910], The Harvard classics v. 27.
This text is part of the Internet Modern History Sourcebook. The Sourcebook is a collection of public domain and copy-permitted texts for introductory level classes in modern European and World history.
Aksi belirtilmedikçe, belgenin belirli elektronik formunun telif hakkı saklıdır. Elektronik kopyalama, eğitim amaçlı ve kişisel kullanım için basılı olarak dağıtılması için izin verilmektedir. Belgeyi çoğaltırsanız, kaynağı belirtin. No permission is granted for commercial use of the Sourcebook.
© Paul Halsall, August 1998
NS İnternet Tarihi Kaynak Kitapları Projesi is located at the History Department of Fordham University, New York. The Internet Medieval Sourcebook, and other medieval components of the project, are located at the Fordham University Center for Medieval Studies.The IHSP recognizes the contribution of Fordham University, the Fordham University History Department, and the Fordham Center for Medieval Studies in providing web space and server support for the project. The IHSP is a project independent of Fordham University. Although the IHSP seeks to follow all applicable copyright law, Fordham University is not the institutional owner, and is not liable as the result of any legal action.
© Site Concept and Design: Paul Halsall created 26 Jan 1996: latest revision 20 January 2021 [CV]
The novels and miscellaneous works of Daniel De Foe : with a biographical memoir . literary prefaces to the various pieces, illustrative notes, etc. including all contained in the edition attributed to the late Sir Walter Scott, with considerable additions
v. 1-2. Robinson Crusoe -- v. 3. Captain Singleton -- v. 4. Moll Flanders -- v. 5. Colonel Jack. Apparition of Mrs. Veal -- v. 6. Memoirs of a cavalier -- v. 7. New voyage round the world -- v. 8. Memoirs of Captain Carleton. Life and adventures of Mrs. Christian Davies -- v. 9. History of the plague in London. The consolidator -- v. 10. Political history of the devil --
v. 11. Roxana -- v. 12. A system of magic -- v. 13. The history and reality of apparitions -- v. 14. Religious courtship -- v. 15-16. The family instructor -- v. 17-18. The complete English tradesman -- v. 19. The life of Mr. Duncan Campbell. The dumb philosopher. Everybody's business in nobody's business -- v. 20. The life of Daniel Defoe / by George Chalmers. List of Defoe's works. Appeal to honor and justice. Seasonable warning and caution. Reasons against the succession of the House of Hanover. And what if the pretender should come? Answer to a question. The true-born Englishman
Daniel Defoe biography
Daniel Defoe was born in 1660 to James Foe (note the spelling), a chandler in St. Giles, Cripplegate, London. In 1695 the younger Foe adopted the more aristocratic sounding "Defoe" as his surname.
Defoe trained for the ministry at Morton's Academy for Dissenters, but he never followed through on this plan, and instead worked briefly as a hosiery merchant before serving as a soldier for the king during Monmouth's Rebellion.
After that short-lived revolt was speedily put down, Defoe returned to hosiery, and built a successful company. He travelled widely on the continent in the course of his business, and was recruited by the government to act as a spy, a role in which he seems to have delighted.
Defoe was a prolific writer, and the first publication we know of appeared in 1688, but it was his The True Born Englishman (1701) which propelled him into the limelight. This poem attacked those who thought England should not have a foreign-born king, and not surprisingly, King William became a firm supporter of Defoe and his work.
His subsequent publications, including The Review newspaper, were not so well received by those in positions of power. Defoe managed to anger the Anglican Church and the Whig Party in turn, and each had him thrown into prison for a time.
Perhaps these experiences made him wary of the dangers inherent in political commentary, for in 1719 Defoe turned to fiction, writing Robinson Crusoe, based on the true account of a shipwrecked mariner. He followed the success of Crusoe ile birlikte Captain Singleton (1720), Journal of the Plague Year (1722), Captain Jack (1722), Moll Flanders (1722), and Roxanda (1724).
Defoe did not confine himself to fiction he also wrote several popular travel books, including the vivid Tour Through the Whole Island of Great Britain (1724-27). Before his death in 1731, Daniel Defoe published over 500 books and pamphlets.
Defoe is regarded as one of the founders of the English novel. Before his time fiction was primarily written in verse or in the form of plays, but Defoe and, to a lesser extent, Samuel Richardson, developed a new form of storytelling - one which remains with us today. He can also be credited with being one of the founding fathers of English journalism (whether that is a positive thing is open to debate).
Daniel Defoe (1660 &ndash 1731)
Defoe is notable for being one of the earliest practitioners of the novel and helped popularize the genre in England. He is also a pioneer of economic journalism.
He was born Daniel Foe, probably in the parish of St. Giles Cripplegate, London. Both the date and the place of his birth are uncertain. His father, James Foe, though a member of the Butchers' Company was a tallow chandler. Daniel later added the aristocratic sounding "De" to his name and on occasion claimed descent from the family of De Beau Faux. His parents were Presbyterian dissenters, and he was educated in a Dissenting Academy at Stoke Newington run by Charles Morton (later vice-president of Harvard University).
After leaving school and deciding not to become a dissenting minister, Defoe entered the world of business as a general merchant, dealing at different times in hosiery, general woollen goods, and wine. Though his ambitions were great and he bought both a country estate and a ship (as well as civet cats to make perfume), he was rarely free from debt. In 1692, Defoe was arrested for payments of £700 (and his cats were seized), though his total debts may have amounted to £17,000. His laments were loud, and he always defended unfortunate debtors, but there is evidence that his financial dealings were not always honest.
Following his release, he probably travelled in Europe and Scotland, and it may have been at this time that he traded in wine to Cadiz, Porto, and Lisbon. By 1695 he was back in England, using the name "Defoe", and serving as a "commissioner of the glass duty", responsible for collecting the tax on bottles. In 1696, he was operating a tile and brick factory in Tilbury, Essex.
Defoe's pamphleteering and political activities resulted in his arrest and placement in a pillory on July 31, 1703, principally on account of a pamphlet entitled "Hymn to the Pillory, however, caused his audience at the pillory to throw flowers instead of the customary harmful and noxious objects, and to drink to his health.
After his three days in the pillory Defoe went into Newgate Prison. Robert Harley, 1st Earl of Oxford and Mortimer, brokered his release in exchange for Defoe's co-operation as an intelligence agent. He set up his periodical A Review of the Affairs of France in 1704, supporting the Harley ministry. The Review ran without interruption until 1713. When Harley lost power in 1708 Defoe continued writing it to support Godolphin, then again to support Harley and the Tories in the Tory ministry of 1710 to 1714. After the Tories fell from power with the death of Queen Anne, Defoe continued doing intelligence work for the Whig government.
Defoe's famous novel Robinson Crusoe (1719), tells of a man's shipwreck on a desert island and his subsequent adventures. The author may have based his narrative on the true story of the shipwreck of the Scottish sailor Alexander Selkirk.
Defoe's next novel was Captain Singleton (1720), amazing for its portrayal of the redemptive power of one man's love for another. Hans Turley has recently shown how Quaker William's love turns Captain Singleton away from the murderous life of a pirate, and the two make a solemn vow to live as a male couple happily ever after in London, disguised as Greeks and never speaking English in public, with Singleton married to William's sister as a ruse.
Defoe wrote an account of the Great Plague of 1665: A Journal Of the Plague Year.
He also wrote Roxana: The Fortunate Mistress (1724) offer remarkable examples of the way in which Defoe seems to inhabit his fictional (yet "drawn from life") characters, not least in that they are women.
Daniel Defoe died on April 24 or 25, 1731 and was interred in Bunhill Fields, London.
Daniel Defoe - History
Bibliography of Selected Primary Materials
Defoe, Daniel. The Adventures of Robinson Crusoe. A new and improved edition, interspersed with reflections, religious and moral. Adorned with engravings . London: J. Harris, 1818.
Defoe, Daniel. The Life and Adventures of Robinson Crusoe, Written by Himself . Illustrated by Thomas Stothard engraving by C. Heath. London: Bliss, Sands, and Foster, 1820.
Defoe, Daniel. The Life and Surprising Adventures of Robinson Crusoe, of York, Mariner, with introductory verses by Bernard Barton, and illustrated with numerous engravings from drawings by George Cruikshank expressly designed for this edition . 2 cilt London: Printed at the Shakespeare Press, by W. Nichol, for John Major, Fleet Street, 1831.
Defoe, Daniel. The Life and Surprising Adventures of Robinson Crusoe, of York, Mariner: who lived eight and twenty years, all alone in an un-inhabited island on the coast of America, near the mouth of the great river of Oroonoque, having been cast on shore by shipwreck, wherein all the men perished but himself: with an account how he was at last as strangely deliver'd by pyrates, written by himself . Introduction by J.M. Coetzee. Oxford & New York: Oxford University Press, 1999.
Defoe, Daniel. Robinson Crusoe . Ed. Thomas Keymer with notes by Thomas Keymer and James Kelly. Oxford & New York: Oxford University Press, 2007.
Bibliography of Selected Secondary Materials
[See Defoe’s biography for biographical studies.]
Allen, Walter. "The Beginnings." The English Novel: A Short Critical History . Harmondsworth: Penguin, 1954. Pp. 21-42.
Bell, Bill. “A Castaway among Cannibals: 300 Years of Robinson Crusoe.” Times Literary Supplement (31 May 2019): 7-9.
An important survey of the ways Defoe’s novel has been interpreted and misinterpreted since its publication.
Brantlinger, Patrick. Taming cannibals: Race and the Victorians . Ithaca: Cornell University Press, 2011.
Critical Essays on Daniel Defoe . Ed. Roger D. Lund. New York: G.K. Hall & London: Prentice Hall International, c1997.
The Cambridge companion to Daniel Defoe . Ed. John Richetti. Cambridge, U.K.& New York: Cambridge University Press, 2008.
Frank, Catherine. Crusoe, Daniel DeFore. Robert Know, and the Creation of a Myth. Pegasus, 2012.
Green, Martin. The Robinson Crusoe story . University Park: Pennsylvania State University Press, c1990.
Michals, Teresa. Books for Children, Books for Adults: Age and the Novel from Defoe to James . Cambridge, United Kingdom& New York: Cambridge University Press, 2014.
Pearl, Jason H. Utopian geographies & the early English novel . Charlottesville: University of Virginia Press, 2014.
Schonhorn, Manuel. Defoe's politics: Parliament, Power, Kingship, and “Robinson Crusoe” . Cambridge [England] & New York: Cambridge University Press, 1991.
Watt, Ian. The rise of the Novel: Studies in Defoe, Richardson and Fielding> . 2nd American ed. Berkeley: University of California Press, c2001,
Daniel Defoe
/media/bl/global/dl%20restoration%20and%2018th%20century/people%20page%20images/engraving-of-daniel-defoe-rb_23_a_24563_fp-people-page.jpg?crop=1&cropX=0&cropY=184&cropW=1226&cropH=689&cropcachekey=101841226689&w=608&h=342&dispW=608&dispH=342&hash=1180F0054AFADCC9B7E3BCFCE7DB4008" /> Engraving of Daniel Defoe from British Library RB.23.a.24563
Biography
During his lifetime Daniel Defoe produced, at a conservative estimate, 318 publications in many formats and on an extraordinary range of topics. Perhaps best known today as the author of Robinson Crusoe, Defoe is considered to have fundamentally shaped the novel as an emerging genre of English literature.
Early life
Defoe was born in London in 1660 to a family of Presbyterian Dissenters, and educated at a dissenting academy in Newington Green. He became a merchant, dealing in different commodities including hosiery. In 1684 he married Mary Tuffley (1665&ndash1732) six of their eight children lived into adulthood.
After expanding into the import-export business for goods such as tobacco and alcohol, Defoe made some unwise investments and in 1692 declared bankruptcy. He was twice briefly imprisoned for his debts, negotiating his freedom with the aid of recognisants (guarantors) and becoming an accountant and investment advisor to the government and private business owners.
During this time he began writing political pamphlets and, later, poetry, such as The Pacificator (1700), a satirical comment on the literary criticism of the age. The True-Born Englishman (1701) defends King William III, who was Dutch, against xenophobia with the reminder that there was no such thing as a purely English person: &lsquofrom a mixture of all kinds began / That het&rsquorogeneous thing, an Englishman&rsquo.
Defoe as religious dissenter and journalist
Throughout his lifetime Defoe was a vocal supporter of freedom of religion and the press. He played an important part in the &lsquooccasional conformity&rsquo conflict in England in the late 1690s and early 1700s this called attention to Dissenters&rsquo occasional participation in ceremonies of the official Church of England, which they did so that they would still be eligible for office. Defoe&rsquos pamphlet An Enquiry into Occasional Conformity (1698) was followed by the satirical Shortest Way With the Dissenters (1703), which led to his arrest for seditious libel in May 1703. He was in Newgate Prison for six months and pilloried three times. Though he went on to a successful career as a journalist and novelist, he was never entirely free of the stigma of sedition and imprisonment.
In 1704 Defoe founded The Review, a periodical discussing international and domestic politics. This brought him to the attention of the government, for whom he became a secret agent working for peace with France and towards union with Scotland, where he lived on and off until 1712.
Fiction writing
Scholar Maximillian Novak calls the years 1715&ndash24 &lsquothe great creative period&rsquo of Defoe&rsquos life. Now in his fifties and sixties, Defoe wrote a wide variety of fiction, bringing verisimilitude and dramatic realism to the traditional genre of the domestic conduct book, and producing the novels for which he is now most famous: Robinson Crusoe (1719), Moll Flanders (1722) and Roxana (1724) &ndash the last two being notable for their morally ambiguous female heroines. In his later years he turned his attention once more to &lsquostate of the nation&rsquo writings about British trade and foreign policy.
Before his death in April 1731, Defoe was plagued by debts and restlessly moved between several different lodgings. He is buried in Bunhill Fields, the cemetery for Nonconformists.
Further information about the life of Daniel Defoe can be found via the Oxford Dictionary of National Biography.List of site sources >>>