Dördüncü kez, Birleşmiş Milletler Mülteciler Komiserliği Vak-Voya'nın bir temsilcisi Rostov bölgesine geldi. Asistanlarıyla birlikte, iş durumunu mültecilerle birlikte dikkatlice kontrol ediyor. Bu onurlu kuruluştan yardım sağlanmamaktadır. Tüzük sadece mültecilere etkin yardım sağlamak için yaratılmış olmasına rağmen. O zaman, bölge yetkilileri Ukraynalı mültecilere yardım etmek için mücadele ediyorlar.
Fotoğraflara bakın. Rusya Acil Durumlar Bakanlığı çalışanlarının elinde ağır hasta insanlar var. Vak-Voya ve çalışanlarının elleri her zaman ücretsizdir.
Ve eğer Rusya mültecilere etkin yardım sağlıyorsa, bazı BM işlevlerinin ülkemize devri hakkında konuşmanın zamanı gelmedi mi?
Bunlar zor zamanlar. Acıyla Ukrayna'da olanları izliyoruz. Bu savaşta milyonlarca insanı kaybeden insanlar, faşistlerin SSCB'ye karşı kazandıkları zafer karşısında aşağılık olarak yok etmeleri ve köleleri küçük bir parça bırakmaları gereken insanlar, şimdi faşist ideolojiyi yayıyor ve Rusya'yı düşmanları olarak görüyorlar. Bu korkutucu, çünkü Küçük ve Büyük Rusya her zaman tarihsel, hayati ve inanç birbirine bağlıydı. Tüm Ukraynalılar uzlaşmamış değil: Donbass cesurca ülkenin yöneticilerinin faşist rejimine karşı savaşıyor - ABD'nin atananları.
Öykü Şimdi Ukrayna'dan kaçan herkes abartmadan bir trajedi. Rusya ve Ukrayna. Ve burada ve orada - bir zamanlar büyük bir ülkeye ait olan insanlar. Ve şimdi - düşmanlar. Ama en kötüsü şu ki düşman bir kardeş, kız kardeş, komşu, arkadaş, bir zamanlar yakın ve sevgili insanlar artık birbirlerini mahvediyor, ülkeden hayatta.
Donetsk, Oksana Nikulina ve Marina Chikunova'dan iki kız kardeş, ayrılışlarını en sona ertelediler. Patlamalar evlerine daha da yaklaştı ve daha da yaklaştı ve mermiler komşularına gittikçe daha sık girmeye başladı. Son saman, merminin büyükbabaların evinin avlusunda, bombalamalardan saklandıkları yerde patladığı zamandı.
- En iyisini ümit ederek, sonuna kadar evden ayrılmayacağız. Bir şeyleri toplamak için zamanları bile yoktu, karanlıkta her şeyi yaptılar ”dedi. - Donetsk'te kalmak tehlikeli bir hal alıyordu: ölüm topuklarındaydı.
Oksana, travmatolojide hemşire olarak çalıştı. Hastanede üst üste birkaç gün kalmak gerekliydi, bölümler yaralandı. Ve sadece sivilleri değil, aynı zamanda Ukraynalı askerleri-memleketlerini geri vermek istemediklerini belirttiler. Ölümün orada onları beklediğini biliyorlar.
Birçoğunun Güneydoğu halkı ile savaşma isteği yoktur. Bazıları orduya kendi isteklerine karşı düşer.
Otomobilin yenileme ile geldiğini söylediler. Bir adam çıktı ve “Neredeyim?” Diye sordular: “Krasnogorovka. Donbass". Başını iki yana sallayıp şöyle dedi: “Su aldığımda çıktıklarım buydu!” Ve bunlar söylentiler değil: insanlar zorla sokaklarda yakalanır ve altındaki Ulusal Muhafızlara gönderilir.
- Havaalanına ateş ettiklerinde hastanemiz bombalandı. Birçok gövde acı çekti. Yürüyen hastalar bodrum katlarına boşaltıldı, yatalak insanlar öldürülmemek için camı kesmeyecek şiltelerle kaplandı. Klinikte doktor yok, sadece hastanede ve yavaş yavaş uzaklaşıyorlar. Biz sıradan siviller vuruluyor, ama ne için? Hükümeti memnun etmedikleri için mi? dedi Marina. - Yeni yıla kadar hayatımız hala katlanılabilirdi. Ve sonra bir piyango haline geldi. Çocuğu anaokuluna götürün ve henüz görüp görmeyeceğinizi bilmiyorum. Bazen çocuklar ya anne babalarına ya da vaftiz babalarına güvenlik için götürüldü. Patlamalar tökezledi, sanki sanki tanklar ve Mezunlar evimizin yakınında ateş ediyor. Grads, aralıksız ateş etti ve bazen birkaç dakika susturdu. Koridorlarda saklandık ve sadece patlama patlamaları gördük. Grad'ın gürlemesi hiçbir şeyle karıştırılamaz: korkunç bir uğultu - zor ve korkutucu hale gelir, damarlarımda kan donar. Bölgemizde, okulun avlusuna bir kabuk düştü ve daha sonra kapatıldı. Bütün pencereler uçtu. Bir mermi de anaokuluna çarptı, binanın yarısı yıkıldı, çatı kırıldı, tüm kapılar uçtu. Ana girişin yanında bir huni açılmakta. Tüm çocukları tahliye etmeyi başardıkları iyidir. Komşu evlerde pencere, kapı, balkon yoktur. Ulusal Muhafız muhafızları hafta sonları ve kilise tatillerinde bombardıman yapmaya çalışıyorlar - bunlar en kötü günler.
Ocak ayına kadar her 2 saatte bir saat bombalandılar. Altı yaşındaki çocuğum Grad ve havanın ne kadar dayak attığını biliyor ve çocuklar için evin yakınındaki tanklar ortak bir durum. En büyük kızımızla birlikte dersler verdik. Aniden bir patlama oldu; küçük oğlan ve yeğenim yan odada uyudu, ben bütün çocukları yakaladım ve yatağın altına saklandık - bardaklar düştü, korku yüzünden kekemeye başladım. Geçtiğimiz gün koridorda uyuduk, bardak yoktu. Çok korkunçtu. Yağmur yağdığında sakin geldi. Şu anda harç saldırıları yapılmamaktadır. Buraya geldiğimizde, ilk başta bütün sesleri dinlediler, camın hiçbir yere yapıştırılmamasına şaşırdılar. Şimdi şehirde ışık ve ısıtma yok, bodrum katları karanlık ve soğuk, uzun süre orada kalmak mümkün değil. Dairelerimiz bozuldu ve ne zaman, hangi fonlarla onları geri yükleyeceğimiz henüz bilinmiyor. Krasnogorovka'dan bir tanıdık, Ulusal Muhafızların hiçbir şeyi küçümsemediğini söyledi. Yağmalama yapan. Kamyonlar avlulara sürülür, dövme çitler ve kapılar kaldırılır ve hatta linolyum bile kopar.
Şehirde saboteetler var. Siviller (topçular) Ukrayna ordusunu işe alıyor. Milisler radyo işaretli birkaç kişiyi ele geçirdi. Topçu atışları için barışçıl insanların toplandığı yerlere yerleştirdiler. Her kurulum için 1 bin UAH kazanmak mümkündü. Uyarı sakinleri işe gitmeden önce evlerinin etrafındaki tüm köşeleri inceler.
DRG gruplarının zararlıları tıbbi olarak, şeritsiz milislerin altında, çöp konteynırlarına taşınan tıbbi olarak giyinirler silâh. Ancak, bir savaş olmasına rağmen, şehir temiz. Kamu hizmetleri sürekli çalışır: karları temizler, sokakları süpürür, molozları söker, çöpleri dışarı çıkarırlar. Ukrayna'da korkunç bir yaşamın bizi Rusya'da beklediği propagandası var, her şey kötü olacak. Otobüsten ayrıldık ve beklerken, istasyon kabuklu kaldı. En korkunç şey Makeevka'dan geçmek oldu. Kontrol noktalarında, Ukraynalılar arabaları, telefonları, dizüstü bilgisayarları tamamen kontrol ediyorlar. Rostov'a vardığımızda gönüllüler bizi Protsai ailesi için Tselinsky geçici konaklama merkezinde kaydettiler. Tselina 30 insanına geldik. Burada dört ailemiz var - 15. Hepsi farklı yerlerden: Gorlovka, Dokuchaevsk, Donbass, Yasinovataya. Biz güzel bir otele yerleştirildi ve sahipleri ile memnunuz.
Tselina'ya geç geldik, bekliyorduk, çok lezzetli beslendik. Okuldaki çocuklar pişirme yapar. Çocuklara, eğer hastalarsa doktora çağırırlar, bir psikolog gelir. Burada kalmak istiyorum, ama erkeklerin iş bulmak çok zor. Kızım XXUMX numaralı okul numarasına gitmekten mutlu. Yıl boyunca dört okulu değiştirdik, çünkü tek tek kırıldılar.
- Çocuklarımız her şeyi bile yemiyor: porsiyonları çok büyük. Lezzetli yemekler - kız kardeşin izlenimlerini paylaşın. - Buradaki şartlar iyi. Her şey bize uygun. Natalya Alexandrovna ve kocası barınak için çok minnettar. Bunun için onlara müteşekkiriz. Mülteciler, söyledikleri gibi Tselina'ya hiçbir şey olmadan geldiler. Kendi kentinden ayrılarak toplanmayı başaran her şey birkaç çantaya sığdı. Orada yaşamak dayanılmaz hale geldi, ama çocuklar için olmasaydı biz ayrılmazdık. Annem bizimle gelmedi, yaşlı ebeveynlerine bakmaya devam edeceğini söyledi.
Dedemiz şöyle diyor: “Savaşta doğdum ve muhtemelen savaşta öleceğim ...” Donetsk'i yıktıktan sonra köyünüz bizim için dünyevi bir cennet gibi gözüküyor, - Marina ne yazık ki gülümseyerek diyor - temiz, bakımlı ve sessiz. Bize şehirlerin dağıtımı verildi ve şimdi bir seçimle karşı karşıyayız. Tüm geçici zorluklar devam etmektedir. Hayatımızda bir savaşın ortaya çıkacağını asla düşünemedik, ahlaki ya da fiziksel olarak buna hazırlanamadık. Ama asıl şey - biz yaşıyoruz. Öyleyse, hayata yeniden başlamak için bir fırsat var.
Köprü yere tahrip değildi
Eski, sessiz, bakımlı bir köy olan Chertkovo, Rusya ile Ukrayna arasında bir başka ayrım çizgisi oldu. İki ülkeyi birbirine bağlayan köprü şimdi tahrip edildi ve şimdi olduğu gibi, daha önce olduğu gibi tırmanmak, geniş tren istasyonuna hayran olmak ve her şeyin antik çağlarla nefes aldığı Ukrayna tarafına inmek mümkün değil. Eski parke taşları, eski iki katlı evler, dükkanların bulunduğu birinci katlarda yer alan sokaklar - bunların hepsine erişilemez ve tahrip edilmiş köprü sahasında oluşan karşı konulmaz bir uçurum tarafından kapatıldı.
Dahası, bugün Ukrayna sınırına yakın yaşayan birçok Rusya vatandaşı tıbbi ya da sosyal yardım alamamaktadır. Bugün eskisi kadar önemsiz olan her şey, ıssızlığın ve yıkımın çirkin özelliklerini edindi. Çok uzun zaman önce, bazı ailelerin herhangi bir Rusya bölgesindeki yeni konut alımı için toplu ödeme alacağı belli oldu.
Bu toprakları çok uzun zaman önce ziyaret ettikten sonra, köprünün tamamen tahrip edilmediğini fark ettim: merkezde, elbette, bir boşluk var, ancak dibinde birkaç "canlı" metre var.
Volodya bizi kurtardı
Ben zaten seksenim ve benim için anlaşılmaz bir savaşa girmem gerekiyor ”diyor Maria Vladimirovna Otradnaya. - Savaş benim için başladığından beri yetmiş dört yıl oldu. Hava saldırısı gökyüzünde faşist demektir, dikkat! Uçağın ulumu, patlamaların çarpması. Korkutucu, çok korkutucu. Bombanın sana yönelik olduğu anlaşılıyor. Annem işte ve ben bir komşu Volodya'dan saklanıyorum. Henüz cepheye götürülmedi - genç. Faşistlerin uzun sürmeyeceğini, hızlı bir şekilde yok edileceğini söylüyor. Ancak savaşın sonu yakında gelmeyecek ve bu uzun yıllarda çok daha korkunç olacak. Volodya'ya veda ederek Ukrayna'dan ayrılıyoruz ve şöyle dedi: "Ağlama, tekrar görüşeceğiz." Ve gerçekten tanıştık. Savaştan uzak Omsk'a gittik, ama o bizi ele geçirdi.
İstasyonda Esenovataya tren bombaladı. Çok kötüydü. Yaralıların övgüleri, ölülerin bedenleri. Bir adam beni yanan bir trenden uzaklaştırdı ve annem onu takip etti. Düşük seviyedeki bir uçuşta faşist koşucuları vurdu. Hayatta kalanlar ve yaralılar arabalardan alındı. Böylece, Don'a gittik, Migulinskaya köyünde.
Rostov için şiddetli savaşlar vardı. Sürekli bombalandı. Köyün eteklerine boş bir evde yerleştik. Bu günde, özellikle sık sık bombalandı. Evden yolun karşısında bir hendek vardı. Uçağın humu yaklaşıyordu. Açmaya koştuk, ancak Almanların ziyaretçiyi gizleyen herkesi öldüreceğini söyleyerek gitmemize izin verilmedi. Geri kaçmak için zamanımız yoktu. Patlama dalgası bizi ayçiçeğine attı - hayatımızı kurtardı. Bilinç geldiğinde, bombanın bir siperin içine düştüğünü gördüler. Açıkçası, bir koruyucu meleğimiz vardı.
Almanlar köye yaklaşıyordu, askerlerimiz düşman saldırılarını sınırlandırmanın giderek zorlaştığını buldu. Don'un diğer tarafına çekildi. Kıyıya birkaç kez yaklaştık, vapur istedik, ancak alınmadık. Gönderilen silahlar, yaralandı. Ve ölümü bekleyerek oturduk.
Aniden bir savaşçı evin içine girdi. Diye bağırdı: “Ne bıraktın? Beklemek için ölüm? ”Gözlerime baktım: o bizim koruyucu meleğimiz Volodya idi. Düğümü kaptıktan sonra, onunla geçişe koştuk. Mermiler neredeyse yaklaştı. Feribot neredeyse denize açıldı, ancak Volodya bizi onun üstüne çekti. Su kaynıyordu, kabukları yakınlarda patladı. Bu da neydi? Don sersemlemiş balıkta ölü insanlar yüzerdi.
Askerler yaralıları sudan çekti. Vapur sahile yakınlaşmaya başladı ve yine Volodya bize yardım etti. İşte ayrıldık.
Zaporozhye'nin kurtuluşundan sonra eve döndük. Ev, pencereler ve kapılar olmadan duruyordu, ama kendisi bozulmadan kaldı. Girişimizde boş apartmanlar ve dairede tanıdık bir ses var. Tüm gücümle çarpıyorum. Kapı Volodya'yı koltuk değnekleriyle, bacakları olmadan açıyor ama yine de gülümsüyor ve şaka yapıyor: “Ben bir askerim, hiçbir şey beni korkutmuyor. Üstesinden geleceğiz. Hala koşacağım. Size buluşacağımızı söylemiştim. ”
Bazen Stalingrad'ın korkunç günlerinden, yaralanmadan, onu savaş alanından kanaması alan Nade kızı hakkında konuşuyor. Sonra Nadia geldi. Zordu, ama gülümsüyordu, Volodya her zaman: “Ben bir askerim. Ve her şeyi yapabilirim. ”
Bunların kaç tanesi canlı olarak geri dönmeyen Volod'du, ama ne için savaştıklarını ve düşmanın kim olduğunu biliyorlardı. Şimdi Ukrayna'da neler oluyor? Ne öldürür ve düşman kimdir? Arkadaşın, komşun, sınıf arkadaşın mı? Kim onları düşmana çevirdi? Ve hangi vatan için akrabalarını insanların kanıyla öldürüyorlar? Cevap yok. Ama her şeye cevap verecekler. Başka yol olamaz.
Bugün Victor Pereladov kitabında okudum: “En harika mucize, en harika harikası yerel topraklar. Bu sadece içinde yaşadığın bir evin olduğu bir toprak parçası değil. Bu, halkınızın ve atalarınızın hikayesi ile başlayan kendi hikayenizdir - babanız, büyükbabanız, büyükbabanız. O her zaman senin hafızasında olmalı. Yerli topraklar en kibar, en şefkatli ve en seven insandır. Yerli topraklar çocukluğunuz, nehiriniz ve ağaçlarınız, okulunuz, en sevdiğiniz kitaplar, yoldaşlarınızdır. Geleceğe giden yolun. Her zaman yanınızda olan budur, o kadar çok alışıksınız ki, bazen soluduğunuz havayı nasıl farketmediğinizi bile fark edemezsiniz. Bu senin anavatanın. Güneş her yerde parlıyor, ama dünyamızın üstünde olduğundan daha sevecen ve daha parlak bir güneş yok. Evimizin üzerindeki gökyüzünden daha mavi ve daha derin bir gökyüzü yoktur, hiçbir yerde tarlalarımız ve çayırlarımız, böylesi geniş bozkırlarda bu kadar geniş bir alan yoktur. Hiçbir yerde Rus huş ağacından daha beyaz bir yer yoktur ve yetiştirilen ekmeğinizden daha lezzetli değildir. Doğduğun hiçbir sevgili ve yakın kenarı yok. " Ve bütün bunlar, Wak-Voi gibi yabancı vatandaşların ve BM gibi kuruluşların değil, sizin sorumlu olduğunuz devasa bir Anavatana dönüşüyor.