Lisede babamın verdiği harçlığın yarısını ne yapar yapar kitaba yatırırdım. Yaz aylarında Urla Halkevi kitaplığına uğramadığım gün yoktu. Liseyi bitirdiğim yıl, düşlediğim şey, İstanbul'da bir kitapçının yanında yarım günlüğüne bir iş bulmaktı. Üniversiteye başlarken, sevdiğim kitaplar arasında, şiirler okuyarak yaşamaktı tek hırsım.
İçine kapalı bir yaradılışı vardı Orhan'ın. Kolay kolay açığa vurmaz, belli etmezdi duygularını. Uygar bir kişi olmaya önem verirdi. Küfür çıkmazdı ağzından. Sevmediği hoşlanmadığı insanlara da neredeyse sevdikleri kadar incelikli davranırdı. Yalnızlığını kabullenmişti. Üzüntülerini, kırgınlıklarını çok kısa bir iki sözle ya da dudak büküp susarak belirtir, ondan ötesini dinleyenin anlayışına bırakırdı.
Yahya Kemal'i tanıdığımda ondokuz yaşındaydım. Yalnız bir kez karşılaştık. O da tanıştığım gün. Bir şiirimi okumamı istedi. Okudum. Dinlerken ciddileşti. Bir kez daha okuttu. Kısa bir an durakladı. Sonra kaç yaşında olduğumu sordu. Söyledim. <<Çok güzel, dedi, Baudelaire de sizin yaşınızda sizin kadar yazardı..>>
Neydi Sait Faik? Penceremden görünen bu koca İstanbul'a yürekten kopmuş bir selam, sevgiyle açılmış bir kol, bir öpüş, bir o kadar da küskünlük. Bu kentin tutkunuydu o. Güzelliğine olduğu kadar kültürüne de. İstanbul demek, göz tokluğu, görgü, güven, incelik, cömertlik, mertlik, açık yüreklilik demekti gözünde. Tümüyle iyi niyet demekti.