Kimse kusura bakmasın...
Son oynadığımız Norveç maçında bir kez daha gördük ki, lejyoner millilerimiz maalesef bu forma için terinin son damlasına kadar mücadele etmiyor!
Kendi takımlarında harika işler çıkaran, aldıkları alkışlarla da göğsümüzü kabartan oyuncularımız, sıra milli maçlara geldiğinde sahada yürüme pozisyonuna geçiyor.
Oyuna sonradan girenler ise 'Bir gol atayım da milli kahraman olayım' havasında bireysel başarı peşinde koşuyor.
Fransa'yı, Hollanda'yı deviren bu takıma ne oldu?
EURO 2020'ye gidince tüm hedefler sona mı erdi?
Yoksa...
Milli formayı sırtlarına geçirmekteki amacı; Avrupa'nın üst liglerindeki takımlarda oynamak olarak mı gördüler?
Canla-başla mücadele edersin, bir şekilde o top kaleye girmez kabul.
Ancak...
Bu formanın hakkını vermeyecek kim varsa, bir daha bu takıma alınmasın!
Ne diyor, her şeyi bilen ama kimseyi de üzmek istemeyen yorumcularımız:
"Türk futbolunda altyapı, tesis vb... eksiklikler var."
Bırakın bu işleri!
Ampute Milli Takımımız, 5 yıldızlı imkânlarla mı hazırlandı Avrupa Şampiyonası'na?
Kan ter içinde kala kala dize getirdiler rakiplerini ve şampiyon oldular.
Herkes kendine gelsin beyler...
Yoksa bu formanın ağırlığı altında ezilirsiniz!
Inter'de, Lille'de veya başka bir takımda sergilediğiniz başarılı performans da bir yere kadar sizi seven insanları susturur.
Eğer bu ülkenin evladıysanız, önce 'Milli Takım'daki performansımı nasıl yükseltirim' düşüncesine sahip olacaksınız...
Şayet bireysel başarılarınızı ön planda tutuyorsanız, o zaman çekilin kenara...
Mutlaka o forma için canını dişine takarak mücadele edecek birileri çıkar.
Belki seri galibiyetler alamazlar ama ekran karşısındaki milyonları da dert sahibi yapmazlar.