Psikoterapist Nancy Collier, düşünme bağımlılığı üzerine bir kitap yazmaya karar verdiğinde, insanlar ona önermenin saçma olduğunu söylediler. Bir kişi bunu “saçma” olarak nitelendirdi. Bir diğeri, “Düşünmeden hiçbir şey mümkün değildir!” Dedi. Bir arkadaş alaycı bir şekilde sordu, “Öyleyse, boş bir duvarla yüzleşmeli ve hayatımın geri kalanında Om’a başını sallamalı mıyım? Hayat kısa … İçinde olmak istiyorum!”
Collier, sanki insanlar düşünmenin hayat olduğunu düşündüğünü yazıyor.
“Düşünmeyi bırakamıyorum: Endişeden nasıl kurtulur ve kendinizi takıntılı düşünceler üzerine düşünmekten nasıl kurtarırsınız?” (Yeni Habercisi Yayınları, 160 sayfa) Düşünme karşıtı bir kitap değil, ama insanların 25 yaşın üzerindeki pek çok müşterisini rahatsız eden saplantılı düşünceleri, felaketleri ve olumsuz öz düşüncelerinden kurtulmalarına yardımcı olma çabası olduğunu söylüyor. uygulamada.
“Zihnimizde oluşan düşünceleri ayırma veya onlardan küçük bir mesafe yaratma fikri, temel kimliğimizi, nasıl uyum sağladığımızı ve bildiğimiz her şeyi çok rahatsız ediyor” dedi. “Kitap düşünmeyi bırakmayı amaçlamıyor. Yapamayız, bunu istemiyoruz. Lezzetli. Eğlenceli. Alışveriş listesini yapıyor, ama bizim düşüncelerimiz olduğumuzun kimliğini aydınlatıyor. Bu acıyı getiren şey. “
USA TODAY, Colier ile yeni kitabı ve insanların onları yönetmek yerine düşüncelerini nasıl kontrol edebilecekleri hakkında konuştu.
SORU: Okuyucuya defalarca “Düşüncelerin değilsin” diyorsun. Düşüncelerin değilse, kimsin?
Nancy Collier: Eğlenceli, çünkü havalı veya korkunç içeriklerim tükeniyor. Peki fikirleri kim dinliyor? … fikirlerin ortaya çıktığı bu farkındalık nedir? Boşlukları fark etmeye başlarız, düşünce bizi kontrol etmediğinde, düşünceyle ilgilenmediğimizde sessizliği fark ederiz. Ve bu sessizlik kendi başına bir sese sahip olmaya başlar. Bir yerle başlar, bir varış noktası. İlk başta çok korkuyoruz. Zihin tekrar dışarı fırlar ve “Oh, nereye gidiyorum, nereye gidiyorum, nereye gidiyorum? Düşünüyorum, yani eğer düşünmezsem burada değilim.”
Ancak pratikle, düşünce arasındaki boşlukları ve boşlukları daha yakından ve daha az korkuyla fark etmeye başlarız. O zaman zamanla olan şey, düşünceye şahit olduğum, düşüncelere doğru hareket edebilen veya düşüncelerden uzaklaşabilen o yer ben oluyorum. Bu biz olduğumuz kişi olur. Ve bu, fikirlerin artık tam olarak farkında olmadığımız ve benim için neyin iyi olduğunu, nereye taşınmak istediğimi de belirleyebilen bu alan olduğumuzdaki derin dönüşümdür. Ve nereye taşınmak istiyorum? Ve düşünce sadece hareket eder, ancak içinde hareket ettiği alan bu tür ebedi varoluştur.
S: Acınızın ana sebebinin zihninizden geldiğine ikna olduğunuzu söylüyorsunuz.Peki ya defalarca yaralanan veya haksızlığa uğrayan insanlar Acısının nedenlerinden biri Harici mi? Bu kitap, örneğin sistematik baskıya maruz kalan insanlar için geçerli mi?
kolye: Zihnimizde acıların tümü hayali değildir. Ve bu iki şeyin aynı anda devam edebileceğini ve genel olarak toplumumuzda ve yaşamlarımızda meydana gelen gerçek korkunç şeylerle uğraştığımızı ve aynı zamanda tetikte olabileceğimizi söyleyebilirim, ” Onunla zihnimizde nerede daha çok acı yaratırız? “Birlikte hareket ederler.
Bugün elimden gelen her şeyi, bir değişiklik için bir şeyler yapmak için yapmış olsaydım, eve gitmem ve yardım etmeye devam ettiğim bir tür olarak dehşeti defalarca tekrar etmem gerekir mi, bunu duruma borçlu olduğum bir tür fantezi. olay? Bunlar, gerçekleşen gerçek adaletsizlikler hakkında düşüncelerimizin acı çekmeye başladığı yerlerdir.
S: SizKendi kendine yardımın, özellikle kötü düşünceleri iyi düşüncelere dönüştürmeye çalışırken yanlış bir sorunu çözdüğünü yazın. Bunu açıklayabilir misin?
kolye: Hâlâ refahımızın düşüncelerimizin içeriğine bağlı olduğuna inandığımız sürece, hala hapsedildik. Hâlâ sıkıştık.
Yapmaya çalıştığım şey diski biraz hareket ettirmek ve bu sizin mutluluğunuz, esenliğiniz anlamına gelir ve nihayetinde huzurunuz düşüncelerinizi bir şeye nasıl çerçevelediğinize bağlı değildir. Bu, gerçek özgürlüğü gerçekleştirmeye başladığımız zamandır. Elbette mutlu düşüncelerin hareket etmesini tercih ederiz. Hiç şüphe yok, ama gerçek iyiliğimiz buna bağlı olmasaydı bu ne anlama gelirdi? Sonra ne zaman olumsuz bir düşünce geçse, “Ah, şimdi ruh halim olumsuz olmalı.” Olmayacağız. Bu gerçek bir kurtuluş sağlar.
s:Öyleyse amaç kendinden nefret etmeyi olumlu düşüncelerle değiştirmek değil, onlara inanmayı bırakmak mı?
kolye: Onları sadece harika fikirlerle değiştirmediğimizi söylememin nedeni, işler zorlaştığında işe yaramıyor. Kirli saça şapka takmak gibi.
S: İnsanların, özellikle yaralanma anında ihtiyaç duydukları sempatiyi görmedikleri zaman, yaralarını gözden geçirmek için nasıl bu kadar çok zaman harcadıklarını yazıyorsunuz. Kendinize şefkat göstermek ile acı verici bir şeyi bizi incitecek şekilde incelemek arasındaki farkı açıklayabilir misiniz?
kolye: Acı için çok zordur çünkü birçok insan için acı, temel bir yuvadır. Acımıza çok benziyoruz. Sanki her şeyden ayrılabilirim, ama beni gerçekten inciten şeylerden beni kopartmayın çünkü bunlar temelde kim olduğum şeylerdir. Acımızdan vazgeçiyormuşuz gibi geliyor. Bu bir duygu … kendimize neredeyse kaba.
Bir noktada, sürekli dikkat, yeniden değerlendirme ve acımızın yeniden formüle edilmesi … daha fazla acı yaratmaya başlar. Sadece bu acıyı yeniden yaratmaya başlar. Bazen mantığa aykırıdır, ama ondan uzaklaşmak ve “İçinde bu acıya katlanmak zorunda kalmadan kendimi şu anda şu anda bırakabilir miyim?” … yapabiliriz ve “hadi gidelim” ifadesini kullanmıyorum çünkü bir parçamız haline gelen bir şeyden vazgeçmiyoruz. Ama bunun bir parçamız olması için kendimize bunu hatırlatmaya devam etmemize gerek yok.
S: Kitapta, insanlara hikayesiz bir günlüğüne gelmelerini önerdiğiniz bir alıştırma var. İnsanların yaptıklarında keşfetmelerini umuyorsunuz?
kolye: Her ana kendimize dair bu fikirle geliyoruz. Yaşadığımız şeyle ilgili, geçmişimizle ilgili, yapabileceğimizi düşündüğümüz şey, koca çanta benim. İnsanları hayal etmeleri için cesaretlendiriyorum, ya başka bir gezegenden indiyseniz ya da şu anda somutlaşırsanız. Sen yoksun, bir şeyler yapmanın yolu yok. … ve sonra onunla gerçekten oynadığımızda, canlandırıcı anla tanışırız.
Bir hikaye bırakabilirsek benWetsuit olmadan yüzmek gibi. Hayata dalmak gibi. Ve sonra neler olduğuna dair, aslında onunla ilgili her şeyi hayal eden, anılardan, şartlandırmalardan, düşüncelerden, düşüncelerden ve bunların hepsinden oluşan bu kimlik tarafından tamamen bozulmamış bir deneyim yaşıyoruz … Çoğu zaman, biz değiliz. kendi kendimize anlattığımız kişi gibi herhangi bir şey.
S: Okuyucu kitabınızdan bir şey alırsa, o ne olmalıdır?
kolye: Bazen daha az düşünmek bizi barışa götürür. Acınızı sona erdiren onları keşfetmek olmayabilir. Bu düşünce, acı çektiğimiz şeyler için her derde deva olmayabilir.