Son metin + Brandon Kidwell Kidwell itibaren Umerkot District, Pakistan
Bu, orijinal Rainbow Magic serisindeki, Daisy Meadows takma adından geçen yazarlar grubunun ikinci kitabı. Bu seri, Rainbow Magic serisindeki (yaklaşık 125!) Kitabın ilkidir (evet, ilk başta da beni şaşırttı.) Her halükarda, bu orijinal kitapları okumak için neden bu kadar beklediğimizden emin değilim. Şimdi en yaşlılarımız sonunda Rachel ve Kirsty'in perilerle nasıl bir araya geldiklerini okuyorlar. En yaşlılarımız perilerden küçük bir mola aldı, ancak şimdi bu diziye ciddi şekilde giriyor. Bu kitapları yırtıyor ve şimdi bir seferde bütün bir diziyi seçiyorum, böylece tekrar kütüphaneye gidene kadar yeterince kitap alabilir. Aralık 2011 güncellemesi: en gençlerimiz şimdi bu seriye giriyor ve onları da çok hızlı bir şekilde okuyor. Düşündüğüm kadarıyla, bu dizinin kızlarımızın okuyucularını yaptığını seviyorum. Yaşasın!
Bu iyi bir okuma, ancak Mutfak Gizli değil.
Filmi gördüyseniz, özür dilerim. Roman çok daha iyi.
Kitap grubu seçimi - beklediğimden daha çok hoşuma gitti. Bu sanattan bazılarını görmek istememi sağladı.
Son zamanlarda pek çok iç karartıcı kitap okuduktan sonra, biraz hafif, eğlenceli bir okumaya ihtiyacım vardı ve Bloom bunun için mükemmeldi. Evet, arsa tahmin edilebilir, ancak tüm hikaye çok tatlıydı! Bu yazarın sorunsuzca çizebileceği farklı tarzlara hayran kaldım. Bloom'taki yazı yazmak harikaydı, ama Özledim Seni Sevdiğin ve Yaşayan Ölü Kızı Sevdikten Okuduktan sonra beklediğimden çok farklı. Elizabeth'in Scott'ın yazısı bu kitapta çok daha açıklayıcı. O kadar canlıydı ki, Lauren ile birlikte olduğumu kolayca hayal edebiliyordum. Yaşayan Ölü Kız'da (ve Sevdiğin Sevgide, seni de özlediğin ölçüde), okuyucunun hayal gücüne ve tarzına bir sürü detay kaldı. daha seyrekti. Her iki durumda da, Elizabeth Scott'ın yazı şaşırtıcı. İlk sayfadan itibaren Lauren ile ilişki kurmak kolaydı. Bütün problemleri gerçekçi, duygularının çoğu da daha önce hissettiğim şeylerdi. Onu anlamadığım tek şey, Katie ile olan arkadaşlığından şikayetçi olduğu zamanlardı. Neden ona Evan'dan bahsetmediğini anladım, ama gerçek bir şey hakkında hiç konuşmadıklarını söylemesi doğru değildi, bence şikayetleri biraz sinir bozucuydu. Destekleyici karakterler de harikaydı. Bunlar olmasaydı, bu sadece öngörülebilir, aşırı kullanılmış bir arsa ile iyi bir okuma olurdu, ama hikayeye çok fazla derinlik kattılar. Hepsi, sadece Marcus ve Gail gibi küçük roller oynayanlar bile karmaşık ve çok boyutluydu ve arkaplanları ana arsaya çok şey kattı. Şey, Dave hariç hepsi, ama mesele buydu. Özellikle Katie ilginç bir karakterdi. Ailesiyle olan durumu hakkında fazla bilgi sahibi değiliz, ancak annenin yataktan asla çıkamayacağını (depresyon?) Ve babanın her zaman çalışması gerektiğini biliyoruz, bu yüzden iki küçük kardeşiyle ilgilenen kişi o. Hayatı hakkında daha fazla şey bilmek isterdim ve ilginç bir ana karakter yaratabilirdi (tabii ki farklı bir hikaye için). Lauren'in ailesi ve Lauren üzerindeki etkisi de çok iyi gelişti. İşkolik babası ve onu terk eden anne, Lauren'in güvensizliklerini ve korkularını nasıl yarattığını, Lauren'in karakterini anlamamı sağladı. Lauren ve Evan arasındaki romantizm inanılmaz derecede tatlıydı. Özellikle geçmişlerini ve bunların ikisini nasıl etkilediğini okumaktan keyif aldım. Evan harika bir karakterdi ve Lauren’e olan etkisini çok sevdim. Bu kitap hakkında söyleyecek çok fazla şeyim yok - harika yazı, şaşırtıcı karakter derinliği ve tatlı romantizm ile ilgi çeken tanınmış bir komplo. Öngörülebilir bir komplo umursamayan herkese tavsiye ederim! Http: //www.paperbacktreasures.blogspo ...
sevilen bu kitap bırakmadı. Şimdi bir sonrakini okuyorum.
HARİKA.
Bunu çocuklara okuyorum. Mesaj her zaman başka fırsatlar olacak. Bir kapı kapandığında başka bir kapı açılır.
Bu kitap dağınık olsa da, şaşırtıcı. Bu beni sanatçıların çuval gibi bir şey olduğu izlenimini bıraktı. İkisi arasındaki tek fark, bir çuvalla dolandığınızda, elinizle uzaklaştırmanız gerekmesidir; Bir sanatçıya rastladığınızda, onu tekmelersiniz ve o kendi başına hareket eder. Geçmişte, insanlar bir domuzu öldürdüklerinde ilk önce her zaman şişirdiklerini ve sonra da saçlarını çıkarmak için ilkel bir teknik kullandıklarını hepimiz biliyoruz. Ayrıca ölü bir domuzun, stoiliği gösteren kaynamış su ile haşlanmaya korkmadığını söyleyen bir söz vardır. Amcam kaynar sudan korkmayan ölü bir domuz olduğunu göstermek için kendini şişirdi. Söyleyecek hiçbir şeyimiz olmadığında, Wan Cırcır'daki cırcır böceklerinin savaşta oldukça iyi olduğu hakkında konuşurduk çünkü ölü insanların etini beslediler. Tabii ki, dövüşler ne kadar iyi olursa olsun cırcır böceği sıçanlardan daha sert olamaz demiştim. Polis, sıçanlarla savaşmanın yasadışı olduğunu söyledi çünkü veba yayıldı. Farelerle savaşmak yasa dışı olduğundan, ağzımı kapattım. Hikayenin ahlaki: öldürülmekten korkarsan, sanatçı olamazsın. Sadece fizikçi olabilirsin. Bildiğiniz gibi, şu anda bir sanatçı olarak da kabul edilen bir romancayım. Ama artık öldürülmekten korkmadığımdan değil - annem vefat etti ve artık kimse beni öldürmekle tehdit etmiyor. Daha spesifik olmak gerekirse, çöp soğan soğanı, yumurta kabuğu ve korkunç kokan her türlü plastik poşetten oluşuyordu. Herkes temiz olmasını istedi ama temizliği kim yaptıysa enayi olurdu. Bazen beni hala düşünüyor olabileceğini düşünmek dışında, onu düşünmeyi bıraktım. Sadece banka kalktığımda, onları birer birer çekip çıkarmaya başladım. Yangında yumuşak ve kabarık oldular. Birdenbire, yirmi bir yaşında biri gibi hiçbir şeyden çok sinirli ve yorgun hissettim. Böyle şeyler devam ederse çabucak yaşlanacağımı farkettim. Kadın onu bağladı, ellerinden başlayarak ve sonra bir düğüm yapmak için ipi boynundan ve kollarından geçirdi. Özür diledi, ben insanları bağlamaya çalıştığım için umutsuzum. Bir insan hayatta birkaç şey başarmak zorunda kaldı ve bu onlardan biriydi. Bundan sonra diğer insanlarla derin ilişkileri yoktu. Aynı şeyleri tekrar tekrar yapmak hiç eğlenceli değil. Gerçekten olan şeylerin eşsiz bir çekiciliği var. Zaman, okumaya başlamak üzere olduğu, ancak başlamadığı anda durur. Özellikle kadınlardan hoşlanmadı, erkeklerden de hoşlanmadı. Sadece çirkin şeylerden nefret ediyor ve güzel şeylerden hoşlanıyordu. Sevişmek istediğin zaman, sen bir erkeksin; sevgiyi almak istediğinde, sen bir kadınsın. Erkek mi, kadın mı olduğundan daha önemsiz bir şey yok. O, sevilmeyi arzuladığınızı ve çağıracağınız zaman güzellik geleceğini söyledi.
Ne komik, düşünceli, iyi anlaşılmış bir kitap. Öz'ün gelecekten geçmişe ve geriye gitme şeklini sevdim, hikayenin unsurlarını giderken birbirine bağlıyordu. Kesinlikle bu kitabı her zamanki romandan biraz farklı bir şey arayan herkese tavsiye ederim.
Dead Silence, Kimberly Derting'in devam eden Harpercollins dizisi The Body Finder'ın dördüncü kitabı. Devam ediyorum diyorum çünkü bu noktada Derting'in diziyi dördüncü kitapta bitireceğine inanmıyorum. İki gün önce farklı düşünürdüm, ama şimdi bunu bitirdikten sonra söyleyecek daha çok şeyi olduğuna inanıyorum. Sanırım bu, iki olmasa da en azından başka bir kitap için açıldı. Göreceğiz. * Serinin ilk üç kitabını okumamış olanlar için spoiler * Violet, kaçırılmasından bu yana hayatını yeniden inşa etmeye çalışıyor. Artık esirini öldürdüğüne göre, her gün künye ile yaşamak zorunda. Sadece normallik istiyor, ancak psişik ekibinin üyelerinin okulunda ortaya çıkması şimdiye kadar olduğundan daha zor. Daha önce kendisini zorlamaya çalışan bir adam olan Grady ile karşılaştığında, işler artık daha da garipleşiyor, özellikle de ona bir dizi cinayet atfedilebiliyor. Serinin üçüncü kitabı The Last Echo'nun hayranı kadar büyük değildim. Aksi takdirde keyifli bir dizi için bir hayal kırıklığı oldu. Ancak, bu kitap onlara ve tam zamanında sevgimi kurtardı (özellikle daha fazlası olacaksa) (lütfen bana daha fazlası olduğunu söyle!). Üçüncü kitaptan çok fazla iyileşme süresi olduğundan başlangıç biraz sakat. Ancak son, sağlam ve beni intikamla bu dünyaya geri çekti. Hala Violet'i seviyorum. Jay ve Chelsea'yi ve mücadeleye katılan diğerlerini hala seviyorum. Rafe konuştuğumuzda bile kalbime giriyor (Son Yankı'dan sonra söyleyeceğimi hiç düşünmemiştim). Bu kitaptan hoşlanırdım şey, Violet ile önceki kitaptaki kaçırılma konusunda biraz daha derin. Künye edinmeyle ilgili sorunları olduğunu görüyorum, ancak pratik meselelerden duygusal olanlardan daha çok hoşlandıkları görülüyor. Her şeyden çok bir rahatsızlık gibi görünüyordu. Sanırım böyle bir durumun ciddiyetini göz önünde bulundurarak daha öfkeli beklerdim - TSSB tek başına çoğu insan için dayanılmaz olurdu. Ancak, Violet sanki hiçbir şeymiş gibi yuvarlandı. Belki de bu Derting'in rolü için stratejik bir karakterdi ama bu puanla ilgili tüm kitap için bir şey eksik olduğunu hissettim. Violet, üçüncü kitapta çok rahatsız edici bir şeyden geçti ve onunla uğraşmasının çoğu, bu bölümden ziyade Son Yankı'nın son sayfalarına gitti gibi görünüyordu. Aksi takdirde, baskıdan dolayı rahatsız olmuş gibiydi, ki bu bir cinayetle suçluluk duygusuyla uğraşan birinden beklediğim tepki değildi. Bu kitaptaki katillerle harika bir Manson ailesi esque anı vardı. Cidden, dışarı sürünmüştüm. Derting'in psikopatları her zaman birinci sınıftır. Ama dediğim gibi, kendini kurtardı. Bu tabii ki şimdi beşinci kitap istediğim anlamına geliyor. Ve umarım Derting gelecek yıl bir tane teslim edecek. Çünkü bu kitapla biterse gözlerimde eksik kalıyor. Sadece söylüyorum. 5 üzerinden 4 yıldız. - www.bibliopunkkreads.com'un izniyle inceleme - www.bibliopunkk.net'in izniyle inceleme