Aile gelenekleri nelerdir?
Tarihe dönelim. Karadağ'daki evliliğe karşı tutum her zaman çok ciddi olmuştur. Konuşmak için karısı onun yerini biliyordu ve kocasının işlerine karışmadı. Bazı modern Karadağlı ailelerinde bu günle çok ilgili bir kural vardı. Kural yazıyor: karısı eve (mutfakta ve çocuklarla) emreder ve koca dışarıya emreder. Belki de Karadağ'da eve gitmek için acelesi olmayan ama bağımsız bölgelerde zevk almak isteyen kafelerde oturan insanlarla tanışmak bu kadar sık sık mümkün olabilir.
Bu nedenle, eski zamanlardan beri, karısı etkisinin sınırlarını biliyordu, daima mütevazı ve itaatkar olmak zorundaydı. Örneğin, sokakta kocasının başkalarına konuşmalarına müdahale etme hakkı yoktu, kendisine karşı hakaret veya mizahi konuşmalar duysa bile, bu onunla ilgilenmedi. Ayrıca, kocası tarafından başka insanlarla yargılanmasına izin verilmedi.
Buna karşılık koca, yabancılarla herhangi bir hassasiyet göstermedi ya da karısının en küçük nezaketini göstermedi. Ayrıca, itaatsizlik nedeniyle, takdirine bağlı olarak karısını cezalandırabilir. Negosh böyle bir itaat hakkında yazdı ve bu söz popüler bir bilgelik haline geldi, çeviri sırasında şöyle ses çıkardı: “Karım bana nerede olduğumu sorduğunda, tarlaya tuz ekdiğimi söyleyeceğim, eğer inanmazsa benden alacak!” Eşi çocuk getirmediyse, oğlunu doğurmadıysa, Karadağlı kocası boşanma veya başka bir eş alma hakkına sahipti, ilk defa aynı anda haklarını koruyarak ve kocası için yeni, genellikle genç ve sağlıklı bir eş bulma hakkına sahipti. Elbette, koruma ve çoğaltma evliliğin temel amacıydı.
Karadağ'da evlilikler nasıl gerçekleşti?
İlk başta bir gelin seçmek gerekliydi. Elbette, profesyonellerin yardımı olmadan idare edemediler, hangi köyde, hangi tarafta karlı ve çekici bir gelin bulabileceğinize dair bilgi almak kolaydı. Buna ek olarak, gençler özel olarak belirlenmiş yerlerde, pazarlarda veya güzelliklerin kendilerini gösterebileceği yerlerde gelecekteki eşleriyle tanışabilirler.
Ben her zaman gelini seçtim, gelinin böyle bir seçim yapma hakkı yoktu, ailesi onun için her şeye karar verdi. Ve evlilik zamanı sınırlıydı, talep edildi ve yalnızca on altı ile yirmi beş yaşları arasında başarılı teklifler alma şansına sahipti. Açıkçası, bir erkeğin evliliği her zaman sınırsızdı.
Damat bir seçim ile belirlendiğinde, babasına danıştı, ailenin hangi kızı, hangi tür, hangi soyadı, baba olduğu vs. gibi önemli bir etkendi. Detaylar kabul edildiğinde, iddia edilen gelin müzakere etmek için aileye gitti. Kural olarak, delegasyon damadın babası ve ağabeyi veya en yakın erkek akrabasından oluşuyordu. Kızın evindeki müzakereler her zaman uzun ve ayrıntılı, hiçbir zaman çabuk çözülmedi, bazen birkaç gün sürdü. Her şey uyumluyken ve herkes mutluyken, evrensel bir anlaşmanın işareti olarak gelini daima evin penceresinden silahla vururlardı. Düğün için hazırlık süreci, doğal olarak, uzun, iki köyde ve en az beş yüz kişide bir tatil düzenlemek için kolay değildi.
Bu şimdi nasıl oluyor?
Çok basitleştirilmiş, çoğu durumda, evlilik karşılıklı rıza ve sevgi ile yapılır. Ve yine de birçok gelenek korunmuştur. Düğün, gelinin evinden alınması için çoğunlukla erkek akrabalarıyla birlikte bir destek grubuna sahip olan damat gönderilmesiyle başlar. Akrabaları ve arkadaşları tarafından düzenlenen engelleri aşarak, bu sempatik şirketi para, armağan ve şarapla rüşvet vererek nihayet gelini aldı.
Geleneklere göre, eski günlerde, bu an silahla vuruldu, bu damadın gelini alması anlamına geliyordu. Ayrıca, bir aile veya klan başka bir aileyi veya klanı selamlarken, ailenin başı veya yaşlısı klan bayrağını taşırken bir tüfek kullandılar.
Şimdi düğünlerde çekim yapmak resmen yasaklandı ve araba alarmıyla değiştirildi. Resmi tören sonrası gelin, damadın evine götürülür ve burada, aşağıdakileri bekliyor. Birincisi, kayınvalidesinden ve kayınpederinden bir elma veya portakal alır ve yeni evin yönünde fırlatır, çünkü olması gerektiği gibi, karısı kocasıyla birlikte yaşamaya devam eder. Ardından, damadın teorik olarak kendi elleriyle yapması gereken destek grubu hediyelerini verir. Ardından, kocasının akrabalarının önceden hazırladığı aileden küçük çocuğu alır ve evin eşiğini de onunla birlikte geçer. Bu, hızlı bir şekilde oğlunu doğurması için yapılır. Ve nihayet, tatil başlıyor!
Kutlama hakkında ne söyleyebilirsin?
Karadağ'daki düğün en az iki gün ve iki aşamada kutlanıyor. İlk gün, cumartesi, bir veda. Gelinin akrabaları ve arkadaşları gelinin evinde ya da restoranında toplanır, sadece erkek kardeşleri damadın tarafında bulunur, kendisine izin verilmez ve kendi elvedalarını arkadaşlarıyla ayrı ayrı kutlar.
İkinci gün Pazar. Bu günlerde, damat gelini alır ve evliliği kaydettikten sonra onu evine veya restoranına götürür, her şey şartlara, maddi zenginlik ve misafir sayısına bağlıdır. Gelin, elbette, ikinci ciddi günde beyaz elbiseyi giyer ve burada gelinlerin fanatizm olmadan birbirine ait olduğunu ve ona çok fazla önem vermediğini, elbiselerin alındığını veya kiralandığını veya yakın akrabalardan gelmediğini söylemeliyim. Damatın kendisi de dahil olmak üzere, erkekler, düğünde Karadağ armasıyla kafasına ulusal bir başlık takmaya bayılırlar.
“Acı” burada bağırmak için geleneksel değildir, ancak “tost” olmadan tek bir düğün tamamlanmaz - bu gençlere yönelik bir konuşmadır, sağlık, çocuk ve refah dilekleriyle bir çeşit tost. Böyle bir "tosttan" sonra, mevcut olan herkes yüksek ve güçlü bir şarkı söyleyen kişiyi destekler, böylece her şey kesin gerçekleşir. Dans etmeden düğün masrafı yok.
Yunan ve İrlanda'yı aynı anda andıran ulusal dans, kucaklaşarak gerçekleştirilir, tüm konuklar hala ayakta durabilenlerdir. Peki ya trompetçiler? Trompetçiler ve müzisyenler zengin bir düğüne baştan sona eşlik ediyor, gençlerin, misafirlerin veya başkalarının rahatlamasına izin vermiyor, insanların anısına uzun ve unutulmaz bir iz bırakıyor.