Ehliyetimi almak için yaklaştığım arzu çılgınlığını hala net bir şekilde hatırlıyorum. Kırsal bir toplumda yaşamak, bu sınavı geçmek özgürlük demekti. Okul sonrası bir iş ve sağladığı harçlık için aynı. Kısacası, daha yetişkin olmak için sabırsızlanıyordum. Belki siz de bu duyguları hatırlarsınız.
Ama görünüşe göre, bugünün gençleri farklı. 40 yıllık veriyi parçaladıktan sonra, araştırmacılar tek bir temel sonuca vardılar: bugünlerde çocuklar büyümeye pek hevesli değil .
18, yeni 15'tir.
Yakın zamanda yayınlanan araştırma, Çocuk Gelişimi ve tanınmış psikolog Jean Twenge liderliğinde, gençlerin araba kullanmak, içki içmek, seks yapmak ve iş bulmak gibi belirli geleneksel yetişkinlik belirtilerini hangi yaşlarda geçirdiklerini bulmak için kırk yıl boyunca sekiz milyondan fazla gençle ülke çapında yedi anketi eledi. . Genel olarak araştırmacılar, gençlerin bu şeyleri eskisinden daha geç yaptığını buldu.
Örneğin, 70'lerin sonlarında lise son sınıf öğrencilerinin yüzde 86'sı bir randevuya gitmişti. Bu günlerde sadece yüzde 63'ü var. Aynı dönemde ücretli bir işi olan gençlerin oranı yüzde 76'dan yüzde 55'e düştü. Bu, demografik ve coğrafi hatlar için geçerlidir.
Twenge, “Ergenliğin gelişimsel yörüngesi, gençlerin eskisinden daha yavaş büyümesiyle yavaşladı” dedi. 'Yetişkin faaliyetleri açısından, 18 yaşındakiler şimdi bir zamanlar 15 yaşındakilere benziyor.'
İyi haber mi kötü mü?
Bu hikayenin manşetleri, ortaya çıkardığı karışık duygular hakkında çok şey söylüyor. Vice, görüşünü şu sözlerle netleştirdi: Bugünün Gençleri Cehennem Gibi Topal, Çalışma Bulunuyor .' ' Z kuşağı gençleri hiç eğlenmiyor, araştırma bulguları ,' perdeler New York Postası . Açıkça, bazı insanlar bu bulguları, aşırı korumacı helikopter ebeveynliği nedeniyle bodur olan çocuksu gençler hakkında popüler el sıkışmalarının teyidi olarak görüyor.
Yine de, 15 yaşındakilerin daha azının sıvazlanmasının ve 16 yaşındakilerin tehlikeli bir şekilde araba kullanmalarının bir şekilde yıkıcı olduğunu iddia etmek de zor. Bu çalışmanın sevindirici mi yoksa üzücü bir haber mi olduğunun cevabı, muhtemelen bu değişiklikleri neyin tetiklediğine iniyor. Bu çoğunlukla sorumlu karar verme, ebeveynleri gezdirme veya başka bir şeyle mi ilgili?
Kesin olan birkaç şey var değil değişikliklerin arkasında -- ders dışı etkinlikler ve ev ödevi. Bu faaliyetlerdeki bariz artışla ilgili çok fazla endişeye rağmen, veriler aslında çocukların kulüplere, sporlara veya ev ödevlerine eskisinden daha fazla zaman harcamadığını gösteriyor.
Ayrıca, Twenge'in gençler arasında ekran başında geçirilen sürenin kontrolden çıkmasıyla ilgili çok sayıda endişesine rağmen (bkz. Atlantik parça ' Akıllı Telefonlar Bir Nesli Yok Etti mi? '), bu eğilimler de tamamen gençler ve cihazlarıyla ilgili olamaz. İnternetin yaygınlaşmasından önce gençlerin yetişkin faaliyetlerine katılım oranları düşmeye başladı.
Ekonomik gerçekliğe uygun bir yanıt mı?
Twenge ve ortak yazarları parmağı başka bir şeye işaret ediyor - refah (bazıları için).
'Gençler flört etme, araba kullanma veya iş bulma gibi etkinliklere daha az ilgi duyabilirler çünkü günümüz toplumunda artık buna ihtiyaç duymazlar,' Washington Post açıklar , araştırmacıların sonuçlarını özetliyor. Bugün birçok genç, aile bütçesine katkıda bulunmak veya daha fazla sorumluluk üstlenmekten endişe etmek yerine, yolun sonunda karşılığını verebilecek eğitim ve kişisel gelişime yatırım yapmaya teşvik ediliyor.
WaPo'ya konuşan Twenge, 'Aileler daha küçük ve çocukların dikkatli bir şekilde beslenmesi gerektiği fikri iyice yerleşti' diyor. Çalışma verileri daha küçük çocukları kapsamasa da, bu tür besleyici, riskten kaçınan ebeveynlik daha da erken başlayabilir, yani çocukları daha ileri bir yaşa kadar yalnız bırakmamak vb.
Öyleyse, araştırmacıların önerdiği açıklama, temelde helikopter ebeveynlik hipotezinin daha olumlu bir yeniden ifadesidir. Evet, araştırmacılar, gençlerin yetişkinliğe girmeye zorlanmadığını kabul ediyor, ancak bunun iyi tarafları var. Belki de gençler ve ebeveynleri, uzun eğitim ve başarı için dikkatli hazırlık gerektiren kazananın her şeyi aldığı bir dünyaya uygun şekilde tepki veriyorlar.
Bu, Twenge'in kendisinin ve diğerlerinin, bu neslin kendisinden öncekilerden daha stresli, daha yalnız ve genel olarak daha mutsuz olduğunu ortaya çıkardığına dair tüm kanıtları göz önünde bulundurduğunuzda, kulağa nispeten olumlu geliyor.
Kendini çoktan mutsuz etmeye başlayan bir yetişkinlik yaşamına bu kadar titizlikle ve ne işe yarar ki?
Ne düşünüyorsunuz, bu çalışma çoğunlukla iyi mi yoksa kötü haber mi?