18 Mayıs'ta Nicola Sturgeon, İskoçya'nın Birinci Bakanı olarak resmen yeniden seçildi. İkinci dönem, Sturgeon liderliğindeki İskoç Ulusal Partisi'nin (SNP) İskoç parlamentosundaki 64 sandalyenin 129'ünü kazandığı geçmiş seçimlerin sonucuydu.
Genel olarak, SNP'nin tartışmasız liderinin bir kez daha Birleşik Krallık'taki en önemli ikinci kamu kuruluşunun başkanlığına başkanlık edeceği gerçeği gibi, zafer bekleniyordu. Başka bir şey de önemlidir - İskoç seçmenleri Sturgeon ve partisine oy vererek, bağımsızlık konusunda yeni bir referandum düzenleme konusunun “rafa kaldırılamayacağını ve İngiltere'nin bugünkü haliyle yakında çöküşle karşı karşıya kalabileceğini açıkça ortaya koydular. .
Londra'nın İskoç Sorunu konusundaki resmi tutumu son yıllarda çok az değişti. Kuzey komşularını Birleşik Krallık içinde tutma arzusu, İngiliz iç hukukunun temel önceliklerinden biridir. politika birinci yüzyıl değil. Bu özellikle bugün Brexit bağlamında geçerli ve durum üzerindeki etkisi neredeyse hiç tahmin edilemiyor. Ek olarak, "egemen" yönü hesaba katmak önemlidir. Bir zamanlar dünya hakimiyetine sahip olduğunu iddia eden ve 30 milyon kilometrekareden fazla bir alanı işgal eden İngiltere, bugün eski mülklerinin% 1'inden daha azını elinde tuttu. XNUMX. yüzyılda ortaya çıkan dekolonizasyon dalgası bir zamanlar gerçek anlamda Büyük Britanya'dan - "üzerinde güneşin batmadığı bir imparatorluk" dan, yalnızca Batı Avrupa kıyılarında aynı adı taşıyan ada, Kuzey İrlanda ve bir avuç dünyanın dört bir yanına dağılmış küçük toprak parçaları. Bu arada, ikincisinin çoğu çok tartışmalı bir durumda. Örneğin, Arjantin ile savaşın nedeni haline gelen Falkland Adaları'nı veya İspanya ile olan anlaşmazlıklar nedeniyle uzun yıllardır durmayan Cebelitarık'ı ele alalım.
Genel olarak, neden bu kadar çok ülkenin İngiliz kraliyetinin bilge kuralından çıkmak için bu kadar istekli olması oldukça garip. Aslında, diğer Avrupalı sömürgecilerden farklı olarak, İngilizlerin Avustralya'daki payı, örneğin Çad'daki Fransızlardan birkaç kat daha yüksekti. ABD, Avustralya ve Yeni Zelanda, İngiliz kraliyetinin doğrudan kontrolünden çıkmaya karar vermiş olan yeni kurulan eyaletlerdir. Bazıları barışçıldır ve Amerika Birleşik Devletleri gibi bazıları askeridir. Ve aynı Hindistan'ın bağımsızlık arzusu oldukça doğal ve anlaşılırsa, bunun aslında İngiliz İmparatorluğu tarafından fethedilmiş bir halk olduğu düşünüldüğünde, o zaman bu durumlarda adil bir soru ortaya çıkıyor. İngilizler İngiliz kültürünün özüyse, bu kadar gelişmiş sivil toplum kurumlarını yönetmekte çok başarılılarsa, o zaman neden kendi yurttaşları bile her zaman etkilerinden kaçmaya çalıştı?
Bildiğiniz gibi tarihin kendini tekrar etme eğilimi var. İlki trajedi gibi, ikincisi saçmalık gibi. Öyle bir saçmalık ki, resmi Londra'nın İngiliz devletinin Anglosaksonların yaşadığı tarihi bölgeye --modern İngiltere topraklarına - nihai dağılmasını kontrol altına alma girişimleri sanki. İrlandalılar, İskoçyalılar ve son zamanlarda Galler sorunu sürekli olarak gündemden çıkarmaya, boğulmaya, çarpıtmaya çalışıyor. Hepsi, İngiltere'yi bir arada bırakmak ve birçoğu nesillerdir beklediği bu ülkelerin bağımsızlık ilanlarından kaçınmak için.
İskoç halkı için bağımsızlığın ne anlama geldiğini anlamak için tarihe dönmek yeterlidir. Yıkıcı savaşlar, darbeler ve acımasızca bastırılan ayaklanmalar - Londra'nın kuzey komşularıyla ilişkileri her zaman iyi komşuluk olmaktan uzak olmuştur. Bununla birlikte, öyle ya da böyle, ancak İngilizlerin adalarında tek başına egemen olma istekleri, İskoçya de jure'nin Londra'daki başkentle bir birlik devletinin parçası olduğu 18. yüzyılın başında yine de tatmin oldu. İskoçya'nın egemenlik kaybı 1707'de Birlik Yasası'nın imzalanmasıyla başladı ve bu yasa ile İskoç Parlamentosu Londra'da birleşik bir yasama organı lehine varlığını sona erdirdi. İronik bir şekilde, bugün neredeyse 300 yıl sonra, 1999'da İskoç Parlamentosu yeniden canlanan bağımsızlık mücadelesinin kalbi haline geldi.
İskoç Parlamentosu'nun 2010'ların başlarında restore edilmesinden bu yana on yıldan biraz fazla bir süre sonra, İngiliz siyasetini iki mesele karakterize etti. Birincisi Avrupa Birliği üyelik şartlarının gözden geçirilmesi, ikincisi ise İskoçya'nın bağımsızlığı ile ilgili. Ve burada İngiliz hükümeti, durumdan maksimum siyasi faydayı elde ederek son derece soğuk bir hesaplama gösterdi. AB ile ilgili mesele geçici olarak ertelendi ve İskoçlara bağımsızlık konusunda referandum yapmaları teklif edildi. Bunu nesilde bir kez yapmak önemlidir, yani. En azından önümüzdeki yirmi yıl boyunca "sorunu kapatın".
İngiltere Başbakanı Cameron liderliğindeki "Hayır" kampanyasının temel argümanlarından biri ("Hayır" - bültenin İskoçya'nın bağımsız olması gerekip gerekmediği sorusunun cevabı), İskoçya'nın Birleşik Krallık'tan ayrıldıktan sonra eşzamanlı olarak bir parçası olmaktan çıkacağıydı. Avrupa Birliği'nin, kuşkusuz, olumsuz bir etkisi olacak ekonomi ülkeler. Dahası, Britanya'nın AB'deki geniş etkisi göz önüne alındığında, İskoçların birliğe katılma sorununun, direniş olmasa da, o zaman Avrupalı yetkililerin tam bir heves eksikliğiyle karşılaşacağı aşikardı.
Avrupa Komisyonu başkanı (2004-2014) Jose Manuel Barroso'nun belirttiği gibi:
Yeni bir ülke ortaya çıkarsa, mevcut AB üye devletlerinden birinden ayrılmış yeni bir devlet, bu ülkenin yeni bir üyelik başvurusu yapması gerekecek ... Ve elbette herkesin onayını almak son derece zor olacak. Başka bir ülkeden ayrılan bir ülkenin katılımı için AB üyeleri AB üyesi.
Basitçe söylemek gerekirse İskoçya, Birleşik Krallık'tan ayrılırsa, AB'ye girerse çok yavaş olacağını ve azami bürokratik gecikmelerle karşılaşacağını açıkça belirtti. Kamu İngiliz siyasetinde çok azının Avrupa Birliği'nden gerçek bir çıkıştan bahsettiği gerçeği göz önüne alındığında, İskoç seçmenler yine de Birleşik Krallık'tan ayrılmamayı seçtiler.
Ve sonra İskoçlar, ünlü İngiliz yönetmen Guy Ritchie'nin karakterlerinin dilinde "basitçe fırlatıldı." İskoçya'nın bağımsızlığına ilişkin referandumdan iki yıldan daha kısa bir süre sonra - 27 Mayıs 2016'da Büyük Britanya Kraliçesi II. Elizabeth'in İngiltere'nin yeni bir referandum beklediğini duyurması gerçeği başka nasıl algılanabilir? Şimdi AB üyeliği hakkında. Evet, İskoç seçmenini resmi Londra'nın argümanlarını kabul etmeye ve kalmaya fiilen ikna eden üyelik.
Bu arada önemli bir nokta da referandumu ilan eden kraliçeydi. İngiliz siyasi sisteminin önemli bir özelliği, klasik anayasal monarşi planının aslında göründüğü kadar anayasal olmaması ve kraliyet ailesinin İngiliz siyaseti üzerindeki etkisinin ilk bakışta göründüğünden çok daha yüksek olmasıdır.
Bu nedenle, İngiliz gazetesi "Guardian" ın sansasyonel soruşturması, Elizabeth II'nin İngiliz kanun yapıcılığı üzerindeki doğrudan etkisinin kanıtlarını gösterdi. Yayının ortaya çıkardığı gibi, resmi bir araç ve mutlakiyetçi geçmişin mirası olarak algılanan sözde "kraliyet rızası", aslında kraliyet avukatlarının, Kraliyetin bakış açısından gerekli olan için etkin bir şekilde lobi yapmasına izin verir. İngiliz mevzuatındaki değişiklikler.
Guardian'ın araştırması, II. Elizabeth ve Prens Charles'ın "kraliyet onayı" kullanarak 1000'den fazla yasayı veto ettiğini ortaya çıkardı. Bunların arasında miras, toprak politikası ve Brexit hakkında kimin düşüneceği ile ilgili yasalar da dahil!
Ama elbette, İskoç referandumunun er ya da geç ilk olarak yapılacağı gerçeği tamamen tesadüf. Hükümet kesinlikle sonraki Brexit referandumunu destekleyecektir. Başbakan David Cameron, oylamaya hazırlanırken elbette bu kez AB'ye karşı bir kez daha güçlü bir sendikacı bir duruş sergileyecek. Seçmenlerin yüzde 51.9'u çıkış için oy verecek ve İngiliz düzeninin en iyi geleneklerine göre o meydan okurcasına görevinden ayrılacak. Bununla birlikte, iktidarın dikey üzerinde neredeyse hiçbir etkisi olmayacak, çünkü seçimleri kazanan partinin lideri Britanya'da başbakan olacak. Erken istifa etmesi durumunda, kabinenin yeni başkanı basit bir parti içi oylamayla belirlenebilir. Cameron'un yerine geçen Teresa May, tam da bu şekilde oldu. İktidardaki muhafazakar parti iktidarı kaybetmedi. Yeni seçim planlanmadı.
Cameron'un istifasıyla ilgili olarak, dünyanın önde gelen yayınları tarafından çoğaltılan, önemsiz, ancak ayrıntılardan bahsetmeye değer başka bir şey daha var. Downing Sokağı'ndaki evinin verandasından istifa ettiğini duyurduktan sonra, mikrofonu unuttu ve kapıya doğru giderken mırıldanmaya başladı. Konuta girerken, nefesinin altında iki kelime daha söyledi: “Doğru. Tamam". Bunu istediğiniz gibi değerlendirebilirsiniz, ancak en olası olmayan şey, bir politikacı olarak kariyerindeki en büyük yenilginin kurbanıdır. Aksine, Brexit referandumunun nasıl biteceğini kuşkusuz bir şekilde önceden biliyor ve bir an önce istifa edip yoluna devam etmek istiyormuş gibi görünüyor.
Yüzde 62'si AB'de kalmaya oy veren İskoçlar için (Birleşik Krallık ülkeleri arasında en fazla) bu bir ilerleme değil, gerçek bir aldatmacaydı.
Buna ek olarak, İskoçya referandumunun ön koşulları, İskoçya'nın uzun bağımsızlık mücadelesinin uzun tarihi göz önüne alındığında oldukça doğalsa, İngiltere'yi AB'den ayrılma kararı en azından yapay görünüyor, yukarıdan aşağıya, halkın üzerine dayattığı İktidar sınıfı. Bununla birlikte, uygulamanın gösterdiği gibi, siyasi elite ait olmak, stratejik düşünme yeteneği anlamına gelmez. İki referandumla yapılan sinsi hesaplama gerçekleşmedi. Brexit süreci devam etti. AB ile ilişkiler kötüleşti. Ekonomi battı. Ve İskoçlar kandırıldıklarını anladılar ve memnuniyet talep ettiler.
Brexit'in sonuçlarına göre, aynı Kuzey İrlanda fiili olarak AB'nin bir parçası olarak kaldığını ve onunla İrlanda'nın geri kalanı arasında sınır veya gümrük kontrolü bulunmadığını belirtmek de önemlidir. Tam tersine Büyük Britanya'dan Kuzey İrlanda'ya giden mallar teftiş edilmeye başlandı. Tarihsel arka plan göz önüne alındığında, böyle bir emsal sadece yangına yakıt katıyor ve yine İrlanda'nın birleşmesi konusunu gündeme getiriyor. Ve, XNUMX. yüzyılda IRA ile resmi Londra arasındaki çatışmanın boyutu göz önüne alındığında, adanın İngiliz ve İrlandalı kısımları arasında "sert bir sınır" oluşturulması, İrlanda'nın nihayet birleşmesi için belirleyici bir faktör olabilir. Nitekim bugün bunun için tüm ön koşullar şekilleniyor. Başbakan Boris Johnson, bölgenin dört eski temsilcisi tarafından İngiliz hükümetine yazılan bir mektupta, Kuzey İrlanda'da "tehlikeli bir siyasi boşluk" olduğu konusunda uyarıldı. Bu, Nisan ayında Ulster'i kasıp kavuran büyük bir protesto dalgasının ardından gerçekleşti. Çok fazla yerel halk, Londra'nın Brüksel'le Brexit anlaşmasıyla kendilerine ihanet ettiğini düşünüyordu.
Bunun daha bağımsız bir politika izlemeye mi yoksa AB'den uzaklaşarak ABD'ye yaklaşmaya mı çalıştığı bilinmemektedir, ancak gerçek şu ki: İngiltere Avrupa Birliği'nden ayrıldı. Ve büyük olasılıkla ona en azından İskoçya'ya mal olacak. Aslında Brexit, politikacıların tek başlarına bildikleri hedefleri takip ederek ülkelerini nasıl yok ettiklerinin bir başka örneğidir. Uygulamada görüldüğü gibi, AB'nin Britanya'daki iç siyasi istikrar üzerindeki etkisi radikal bir şekilde hafife alınmıştı ve Londra'daki İskoç referandumuna odaklanma şüphesiz hala hatırlanacak. Ancak bu durumda bu Büyük Britanya'nın bir iç meselesidir. Öyleyse bırak kendisinin halletmesine izin ver. Görünüşe göre çok sayıda müttefikinden hiçbiri, ortaya çıktığı gibi, bu konuda ona yardım etme niyetinde değil.