ömür törpüsü
velhasıl kelam, her şey değişiyor dostum. daha önce hiç "her şey değişiyor." demedim sanırım, ilk defa garip hissettiriyor çünkü. daha önce "her şey değişiyor değil mi?" diyerekten onayınızı almak istemiş olabilirim, zira bazen "evet, öyle." demenize ihtiyacım oluyor.
mümkün mertebe susuyorum. konuşmanın vakti geldi mi yoksa öyle mi hissediyorum? ya da değişime "dur" demek yerine akışına mı bırakmalıyım? bak bu sessizlik bana yaramıyor aslanım, fakat sessiz olmadığım dönemin de yaradığını söyleyemem. ya sessiz kalır, ya konuşursun; iki seçenek de tatmin etmiyorsa eğer birini zorlamak zorundasın. fakat sessiz kalırsam ben kırılıyorum, konuşursam herkes. kimi feda edeceğim? kendimi mi, herkesi mi?
bazı kararlar çok zor veriliyor azizim. bazen insan öyle bir kırılıyor ki, paramparçasın. parçalarını bir araya getirmek için bütün dünyayı dolaşmaya ihtiyacın var.
kimse söylemiyor, kimse dile getirmiyor da...
kırmak çok kolay. yorgun bir insan içinse toparlanmak, ömür törpüsü.