Yabancılar bana sık sık babamın ne kadar harika olduğunu söylerlerdi. “Bekle, benim için Baba?” Sanırım. Farklı bir adamla tanıştılar, pasaportu damgalı yakışıklı müzisyen. Ciddi sihirbaz. Bir konferans yemeğinde, masa arkadaşının Farsça şiir bilgisini ortaya çıkarmak için Sauternes’e takılırdı; bir keresinde, Neredeyse hiç İngilizce bilmeyen Koreli bir adamla, gizemli beyzbol handikap kuralını sadece mumyalar kullanarak iletmeyi başardı. Cepleri her zaman, sanki bir insan ağlama duvarıymış gibi, iletişimde kalmak için yalvaran kartvizitlerle doluydu.
Theodore Wood Friend III, ilk ‘Baba’ denememden bu yana çağdaşlarına sıra bende, çocuklarına bir gün oldu. (Çocuk isimlerinin ömür boyu birbirine yapıştığı yaban arısı ailelerinden biriyiz.) Editöre yazdığı mektuplara ve evrensel samimiyete inanarak, Martin Luther King Jr.’ın “Bir Rüyam Var”ın ödül aldığına tanık olmak için dört yüz mil yol kat etti. Filipinler’deki tarihi için Bancroft Ödülü’nü aldı ve 1973’te 42 yaşında Swarthmore Koleji’nin başkanı oldu. O zamana kadar Hindistan, Pakistan, Bangladeş, Çin, Japonya, Kore ve tüm Güneydoğu’nun tarihinde akıcıydı. Asya. Sesli bir bariton ve kendini küçümseyen bir tavrı vardı ve umutlar yüksekti.
orta yıllar. . . Orta. Swarthmore’da çıktığında, Kabine’ye girmeyi umarak Reagan’ın Ulusal Güvenlik Konseyi’nde bir yer aradı. İşgal edildikten sonra, Eisenhower Burs Değişimi’ni yönetti. EEF, fikir alışverişinde bulunmak için yabancı öncüleri Amerika Birleşik Devletleri’ne getirdi – ve Day’in isteği üzerine Amerikalılar aynı amaçla yurt dışına gönderildi. Amerika gibi, misyoner bir mizacı vardı ve kapsamlı dogmaları, kabilelerin en küçüğü olan biz üç çocuğa bile uygulandı.
EEF’de on iki yıl geçirdikten sonra, altmış beş yaşında annemiz Elizabeth’e bakmak için istifa etti. Dai, bozuk bir dünyayı tamir eden bir çakıl kamyonuysa, annem hızlı dönen bir coupe idi. Kemoterapiden sonra peruk taktığı emeklilik yemeğinde, vakfın iki başkanıyla hepimizin bir fotoğrafını çektirdi: Gerald Ford ve George H.W. Bush. Fotoğrafçı, annemin elinin Bush’un uyluğunu kapattığını belirttiğinde, Bush açıkça “Bırak Elizabeth, olduğu yerde kendini iyi hissetsin” dedi.
“Bu tür bir resim daha pahalıya mal olur George,” diye yanıtladı. Dai kıkırdaması, Jerry Ford dışındaki herkesin yıkılmasına neden oldu ve bu resim fedaiydi.
[Support The New Yorker’s award-winning journalism. Subscribe today »]
Annem 2003’te öldükten sonra Day, Philadelphia’nın ağaçlarla çevrili, pil dostu bir banliyösü olan Villanova’daki evlerinde tek başına yaşadı. Daha sonraki yıllarda, onu yataktan kaldıracak ve ona rahat yemek ısmarlayacak bir muhasebeci, bakım müdürü ve 24 saat yardımcıları vardı. Ancak, bereketli konuşması bir zamanlar kış buğdayı gibi büyümüştü. Dai çayı beş kaşık şekerle zehirlediğinde, kızım Addison onu dişlerinin döküleceği ve şeker hastalığına yakalanacağı konusunda uyardı – periyodik bir PSA et, sigara, ikiyüzlülük ve diğer zehirleri kınadı. Ona sadece kaşlarımı çattım. Lösemi olduğu için şeker hastası olmaktan endişe etmiyordu, lösemi olmaktan endişe etmiyordu çünkü stoacı olmaya çok kararlıydı ve stoacı olmama konusunda endişelenmiyordu çünkü bunun ne olduğunu her zaman hatırlamıyordu. olması gerekiyordu.
Tüm hayatı boyunca cesurca dayanmaya çalıştı. Ailesi ona F’nin kataloğundan seçtiği her doğum günü hediyesi için aldı.Başparmağını emmesi yasaktı, tehlike geçene kadar alüminyum eldiven giymek zorunda kaldı. Yazmak, tükenmez tek merhem haline geldi. “İçimde ihsan ve ihsan var ve onu yazmaktan başka çarem yok” dedi. Meditasyon yaşamının önündeki modern engellerden derinden pişmanlık duyuyorum. Yedinci yüzyıl Arabistan’ında halifeliğe önderlik eden bir din alimi olarak ya da orta çağ Japonya’sında parke taşlı bahçesini süren bir keşiş olarak daha mutlu olabilirdi. Ayrıca Lord Byron gibi daha mutlu olabilirdi – eğer mutlu değilse -. “Acı kaçınılmazdır ve acıyla yüzleşmek gerekir” diye yazdı. “Acı hamdır ve sanat tarafından aşılmalıdır. Sanat bir kez daha acı çekme fırsatı vererek bir kenara atılacaktır.”
Ekranda ne zaman oğluna sarılan bir baba görsem ağlamaya başlıyorum. ben biliyorum. Ben de buna deli değilim; Sarılmak, eve gelen kayıp bir köpeğin seviyesinde sinematik bir lapadır. Ve ben de buna ağlıyorum!
Babam beni yedi yaşıma kadar kucakladı. Sonra durdu. Sebebini bilmiyorum. Yirmili yaşlarımdayken başladık, çünkü arkadaşlarıma ve anneme sarıldım ve babama sarılmamak tuhaf geldi. Ama ona ulaşmaya çalışmak her zaman buzda balık tutmak gibi hissettirmiştir.
En yakın rüyamda, bir tepedeki kapıya doğru eğimli bir çayırda bulurdum kendimi. Uzun otların arasında acı çekerken kapının arkasından banjo müziği duyabiliyordum; İşten sonra babam oraya oynamaya gitti. Kapı kolunu tuttuğumda müzik durdu. Küçük, çıplak odalar arasında koşardım ve sonra şaşkınlıkla koridora geri dönerdim. Sonunda, banjo müziği devam edecek, uzakta.
Annemin kendini tutmak için kendi nedenleri vardı; Daha sonra bana, “Her zaman tükürüyor ve tüm gardırobunuzu kontrol ediyordunuz” dedi. Küçük bir çocukken, bir katil patlıcan olan Comet ve doğum kontrol haplarından birini yedim. Midem bulamayınca “kalıcı” bulduğum sorular sorardım: “Eğer İsa Tanrı’nın bir yardımcısıysa ve Noel Baba Tanrı’nın bir yardımcısıysa ve biz İsa’yı öldürdük, Noel Baba’yı neden öldürmedik? ?,” vb., vb., vb. Bu.” Sık sık güneşli Buffalo evimize sürgün edilirdik, böylece çay yapıp mutfakta biraz mahremiyet yaşayabilirdi. Aramızdaki karanlık oturma odasındaki hava sanki dalgalanıyormuş gibi dalgalanıyordu. bir güç alanı.
Yedi yaşındayken Day, “Tad annesi hakkında bir müzik parçası yazdı. Ondan korktu. Gülümsedi ve ‘Kötü şeylerle dolu mu?’ diye sordu, kimsenin okumasını istemediğini söyledi. Yatağa gittiğimde endişelendim ve ertesi sabah o yukarıdayken kompozisyona baktım, “Sesi ay ışığı gibi, salonu bir saray ve onu seviyorum” diyor. Prenses olurdu.Çok güzel ve sporla ilgileniyor (en azından dinliyor) ve başka bir tane istemiyorum.Bakmam için beni dışarı çıkarıyor ve okuduğumda bakıyorum. ona. Gözlerimden yaşlar başlar, gözlerinden yaşlar.” İlk büyük açıklayıcı yalanım.
Sen düz bir taşsın. Beklenmedik bir etkiyle yayılan dalgalar oluşturarak gölün üzerinden atlamaya başlıyorsunuz. Hareket eden su ile ilgili teorik matematiğe göre, bir taşın içinden sıçrayarak – arada bir – gölün patlamasına neden olmasını engelleyecek hiçbir şey yoktur. Babam bu düzeyde bir sömürü bekliyordu.
Day ve anne birkaç yılda bir hayat planları yazarlar, böylece daha fazla projeye başlayabilirler, daha fazla arkadaşlık kurabilirler ve her günden daha fazla kazanabilirler. Babam, çalışma hayatını ABD hükümeti ya da Hıristiyan tanrısı gibi üç yönlü bir ilişki olarak tasavvur ediyordu. Tarih, kurgu ve aksiyon. Hangi alanda çalışırsa çalışsın diğerlerinden daha az umut verici görünüyordu. Küçük eleştirilere “Türk Havlusuna Sarılmış Türbur” gibi şiirler gönderdiğinde geri döndüler. Bu yüzden, Japon işgali altındaki Endonezya ve Filipinler’in karşılaştırmalı bir incelemesi olan tarihine döndü – ve sonra kitabın esasından şüphe etmeye başladı. Projeden vazgeçmeli mi ve gerçekten Davranmak hayatından bir şey mi? Annem ona, “Aşçı sufle düştü diye intihar etmez” dedi.
Birçok erkek gibi o da bugün podyumda çiçek açtı. Ama yeni biçtiği bahçesinden ve bir fincan Lapsang souchong’dan yükselen kokulu buhardan aldığı zevki ve sıradan bir insan olarak imajına uygun yaşayamamanın utancını yazarak, gizlice daha çok büyüdü. Zihni zorunlu olarak cep takvimi sayfalarına, otel masası gereçlerine, zarflara, yapışkan notlara ve restoran menülerine dağıldı ve onları aforizmalar, şiirler, korkular, pişmanlıklar ve dualarla kapladı – rasyonel zihnin karlı giysilerine kırmızı bir şevk ipliği dokundu. . Ağrılı rüyaların ayrıntılı kayıtlarını tutun: hüsrana uğramış idrara çıkma, boşuna çabalama ve her türden erotik fantezi. Kabuslar gördü. Vahşi hayal gücünün korkusuyla yaşadı.
Aile hayatı bir dereceye kadar azizdi. “Çocuğu uyandırdım ve onu bir battaniye ve bir yastıkla birlikte istasyon vagonunun arkasına yatırdım; ben de yorganla oraya gittim ve bizi köprünün üzerinden gölün diğer tarafına götürdüm ve suya baktım. şehir ve şehir ışıkları, bir turist gözüyle” diye yazdı 1965’te. Bir eğreltiotu gibi. Ertesi gün de evliliğimizin en mutlu zamanlarından biri olduğunu söyledik.” Günlüklerinde bana sık sık “çocuk” veya “oğlan” derdi. İnsanlar, tıpkı İsa gibi, genellikle ona somutlaşmış düşünceler gibi geldi. Çocukları büyüyüp kariyer sahibi olsalar bile (ağabeyim Pierre finansta ve ablam Timmy iç tasarımda çalışıyor), biz genellikle onun yeteneklerinin alt kümeleri olarak ortaya çıktık. 1990’da şöyle yazdı: “Bir oğul parayı sever, diğeri kelimeleri. Kızım masajı sever. Ben parayı, kelimeleri, masajı ve kutsal müziği seviyorum.” Peki, Zeus.
Babamın Swarthmore’daki dokuz yılı boyunca, dikkatini bir fakülte ayaklanmasına ya da idari ihanete çevirmeden önce, onunla uzun süre konuştuğumu hatırlamıyorum. Sürekli kaynar, sıklıkla kaynar. Bir keresinde, evrensel bir tarihsel efsane olan üvey annesi Eugenia ile yaptığı görüşmede, telefonu kasıklarından sallamaya başladı. Kendine yazdığı bir notta, “Narsistim, kendimi Saint Sebastian olarak gördüğümü ve rolü sevdiğimi biliyordum. Büyük olduğu ve tesadüfi veya aşağılayıcı olmadığı sürece acı çekeceğim. Sanırım onu buldum. Kolej Başkanlığı’nda.” Bu arada, “Bad Company” ve “Dream On” gibi şarkıları dinlemek için odama gizlice girerdim, çünkü onlar Swarthmore’un dışında bir dünya, uyuşturucu, kanunsuzluk ve dar pantolonlarla dolu bir dünya önerdiler. Aslında geleceğimde değil, ama bu bana başka bir yerde gelecek için umut verdi.
Annem kolejde bir şairdi ve kırklı yaşlarında resim yapmaya başladı, ancak mektuplar onun ana ifade biçimiydi. 1980’de bana babamla birlikte New York’a nasıl gittiklerine dair prizmatik bir not yazdı, “Üniversitede bir iş günü, ben eğlenmek için varım” ve Long Island’dan bir arkadaşım beni “öğle yemeği için La Greenwell’e götürdü. oda taze çiçeklerle dolu + lambalar içeri giren herkes sağlıklı + parlak görünsün diye koyu kırmızı pembe bir cilaya batırılmış: Orient Express + Garbo’da kullanılan aynı teknik, ünlü iç mimar Billy’nin yeniden üretebilmesi için ipek abajurlarından birini çalmasını sağlamış gibi görünüyor yatak odasının tamamındaki renk!” Hayatı Parlak renkli çubuklara böldü.
Dai ayrıca bizimle posta yoluyla iletişim kurmayı da tercih etti: mektup yalnızca anında yanıt verilmesini engellemekle kalmıyor, neredeyse yanıtlanabilir hale gelene kadar incelenebilir. Ben dört yaşındayken annem, onun düzenlenmiş taslaklarından birini gördüğümde, “Bir kavgaya girmiş gibi görünüyor” dediğimi fark etti. Seyahat ederken, her birimize yazışmalarını fotoğrafladı, postaladı veya faksladı – deneyimlememiz muhtemel olmayan kültürler ve kesinlikle tanışmadığımız insanlar hakkında yirmi sayfalık analizler, çoğunlukla gelecek nesiller için görünüyordu. Aramızdaki mesafeyi kapatmak için PS’yi kişisel olarak kenara koysa da, mesajları ters etki yapmaya başladı.