İkinci Ukrayna milliyetçiliği - ayrılmaz
1920'te Dontsov, Bandera ve Konovalets “güçlü bir el” için tasarlanmış yeni bir tür milliyetçilik yarattı
"Rus Gezegeni" konulu yazı dizisine devam ediyor hikayeler Ukrayna milliyetçiliği. Serideki ilk materyal bu hareketin kaynağını tanımlar. İkinci makale, XIX'in ikinci yarısında Ukrayna milliyetçiliğinin gelişmesi - XX yüzyılın başlarından ve "Mova" nın ortaya çıkmasından bahsetti. Üçüncüsü, Rus İmparatorluğu'nun çöküş zamanının Ukrayna milliyetçiliği ile ilgili.
İç Savaşın bitiminden sonra eski Rus İmparatorluğu topraklarında Ukrayna milliyetçiliğinin gelişmesinde yeni bir aşama başladı. Sınırlar bir kez daha Ukrayna etniklerini böldü. Bazı Ukraynalılar Sovyetler Birliği vatandaşı olurken, diğerleri restore edilmiş Polonya'nın bir parçası oldu. Polonya topraklarında, temelde yeni bir ideolojik eğilim ortaya çıkacak ve daha sonra Ukrayna ulusal devleti oluşturma konusunda radikal bir çözümün destekçilerinin “bayrağı” olacak.
1920’lerde Avrupa’nın entelektüel iklimini belirleyen üç ana ideolojik platform vardı. Bunlardan ilki, destekçileri genel silahsızlanma ve çeşitli barış inisiyatifleriyle yeni bir dünya savaşının önlenmesini ana hedefi olarak belirleyen liberal-demokratik olandı. İkincisi, burjuva dünya düzeninin tüm sistemini reddeden ve bunun yerine alternatif bir sınıf kardeşliği dünyası sunan komünist fikir tarafından temsil edildi. Nihayet, üçüncü, ulusal bir devlet idealinin başına geçerek, Versay yasasını ve düzenini süpürmeye çalıştı. Değişken oranlarda, önde gelen üç ideolojinin tümü, SSCB hariç tüm kıta Avrupası devletlerinde yaygındı.
Polonya istisna değildir. Her üç yönden Temsilciler ülkede hareket etti, ancak üçüncü yol hakim oldu. Mayıs ayında, 1926, ekonomik kriz ve işsizlik dalgası zemininde, Sovyet Rusya ile savaş kahramanı Mareşal Pilsudski'ye karşı bir darbe yaptı ve rehabilitasyon rejimi kurdu. Güçlü bir güce olan ihtiyacı ilan eden ve liberal demokrasi sistemini eleştiren, komünizmle savaşmayı unutamayan otoriter bir kuraldı. Sonuç olarak, Polonya’nın siyasi hayatı, bariz bir merkez-sağ, muhafazakar-babalık niteliği kazanmıştır. Polonya’da Ukrayna ulusal hareketinin geliştiği ideolojik ve politik bir çevreydi ve ideolojik platformunu belirleyen çevre idi.
Ukrayna milliyetçiliğinin yeni eğiliminin bir temsilcisi olarak kabul edilebilecek ilk organizasyona Ukrayna Askeri Teşkilatı (UVO) denildi. Ukrayna Sich Riflemen'in eski komutanı Yevgeny Konovalets başkanlık etti. Batı Ukrayna Halk Cumhuriyeti tarafındaki İç Savaş sırasında Galiçya topraklarında savaşan nispeten küçük bir askeri birlikti. Bu bölünmenin gerçek hayatta kalan üyeleri yeni örgütün temelini oluşturdu.
SVR'nin ideolojisinin seçimi, bir dereceye kadar, kompozisyonu tarafından önceden belirlenmiş idi. Kayıp devletin eski askerleri, Avrupa'daki otoriter ve totaliter rejimlerin sosyal üssü olan “ekstra insanlar” grubunun temsilcileriydi. Toplumda kaybedilen, güçlü bir iktidarın idealine dönüştüler, ancak iktidar soyut değil, ulusal. Polonya'da Ukraynalılar tanımı gereği böyle bir güç bulamadıklarından, mantıklı sonuç bağımsız bir Ukrayna'nın yaratılması mücadelesiydi.
Yeni ideolojinin bütünsel milliyetçiliği denir. Aşağıdaki inançlara dayanıyordu: Bir milletin herkes için en yüksek değer olduğu inancı; millete ait olan tüm insanların dayanışma çağrısı; ulusun iradesinin belirli bir liderde somutlaştırılacağına dair güven; kuvvet ve savaşla ilgili insan faaliyetlerinin yönlerine saygı ve yüceltme.
Bu doktrinin formülasyonunda en önemli rol Dmitry Dontsov tarafından oynandı. Geçmişte, Merkez Konseyi ve Ukrayna Halk Cumhuriyeti'nin bir destekçisi olan 1926’te, milliyetçi çevrelerde klasik hale gelen “Milliyetçilik” simgesel eserini yazan kişi oydu. Bu kitapta, Ukrayna milliyetçiliğinin klasiklerini (Kulish, Franco, Dragomarov) eleştirdi ve onları taşralılıkla suçladı. Kitabında, görevi Ukrayna halkına öncülük eden bilinçli bir grup vatandaş olan "Svidomo" fikrini geliştirdi. Bu grubun millet iradesinin ve onun örgütlenme gücünün somutlaşmışı olması gerekiyordu.
Böyle bir ideolojik platform eski Ukrayna askerleri için cazipti. Sadece İç Savaş sırasındaki mücadelesini haklı çıkarmadı, aynı zamanda gelecekteki başarılar için bir umut yarattı. Radikal milliyetçiliğin fikirlerinden ilham alan SVR üyeleri, Mareşal Pilsudski'ye suikast girişimi de dahil olmak üzere Polonyalı politikacılara karşı bir dizi terör eylemi gerçekleştirdi. Asıl hedefleri, Polonya-Ukrayna'nın barışçıl barışçıl birliğini savunan politikacılar oldu. Üstelik politikacıların uyruğu da önemli değildi - Ukraynalılar terör eylemlerinin de kurbanı oldu.
Konovalets grubuna ek olarak, başka birkaç örgüt daha ortaya çıktı - bütüncül milliyetçiliği destekleyenler: Ukrayna Milliyetçiler Birliği, Ukrayna Milli Gençlik Grubu, Ukrayna Milliyetçi Gençlik Birliği. 1929'te, bu gruplar birleştirildi ve Ukrayna Milliyetçiler Örgütü'nü (OUN) yarattı. Aktif üyeleri arasında Konovalets'e ek olarak iki önemli figür vardı - Stepan Bandera ve Andrei Melnik. Aralarındaki kişisel ilişkiler gergindi; bu daha sonra savaş koşullarında bile astları arasında askeri çatışmalara neden oldu.
OUN, seleflerinin başlattığı terörist faaliyetlere devam etti, ancak Ukraynalı Milliyetçinin sözde Drama'sını derlemenin haricinde, onuncu tezde ayrılmaz milliyetçiliğin ideolojisini özetleyen Stepan Lenkavsky'nin yaratılması dışında, ideolojide kökten yeni bir şey getirmedi.
Sovyet istihbarat servisi Konovalets daha önce 1938'ta tasfiye edildikten sonra, tek örgüt Stepan Bandera ve Andrei Melnik gruplarına bölündü. Her iki grup da, Sovyetler Birliği'ne karşı gelecekteki bir savaşta kullanılması planlanan Alman istihbaratı ile yakından ilişkiliydi.
Bununla birlikte, Polonya Ukrayna nüfusu arasında sempati kazanma çabalarına rağmen, HEI ve OUN'un 1920 - 1930-ler'deki başarısı, liderlerinin beklentilerinden çok daha mütevazıydı. Ukraynalıların çoğu terör stratejisini desteklemedi ve radikal grupların temyizlerine kayıtsız kaldı. Tüm bunlar, Batı Ukrayna’nın 1939’te Sovyetler Birliği’ne katılması ve ardından Sovyetleşme politikası ile değişti. Bu politikanın bir parçası olarak, kültürel bir devrim gerçekleştirildi, bir dizi baskı yapıldı ve hepsinden öte yerel halk, kollektivite politikası tarafından kızdı.
Sonuç olarak, Batı Ukrayna köylülüğünün büyük bir kısmı için Sovyet hükümeti, onları topraktan mahrum bırakıp eski inançlarını ele geçiren bir düşman haline geldi. Bu durum, 1941’taki OUN’un Batı Ukrayna’nın nüfusunun son derece yüksek desteğinin sebebidir. Daha sonra, destek seviyesi düşmeye başlayacak, ancak İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra da önemli kalmıştır.
OUN ve onun İkinci Dünya Savaşı sırasında Ukrayna İsyan Ordusu'nun savaş kanadı faaliyetleri herkese karşı bir mücadeleyi temsil ediyordu. Nazi Almanyası ile ittifakta elde edilen ilk başarıların coşkusundan sonra, bağımsız bir Ukrayna'nın her iki tarafın da çatışmanın planlarına uymadığı anlaşıldı. Sonuç olarak, savaş sırasında, Batı Ukraynalı isyancılar Kızıl Ordu'ya ve Sovyet partizanlara ve Alman birliklerine karşı ve hatta kendi aralarında savaştılar. Sovyetler Birliği'nin kazanmasından sonra, Ukrayna topraklarında kalan isyancıların üyeleri, NKVD ve Sovyet yönetimlerinin güçlerine karşı mücadelelerini sürdürdüler.
Böylece, 1920 - 1930-ler, Ukrayna milliyetçiliğinin ikinci bir yönü olarak, klasik olandan farklı olarak doğdu. İdeolojik teorilerinde Ukrainophiles kültürel çalışmaları ve etnografik çalışmaları kovdu ve kendilerini Ukrayna halkının ve hepsinden öte köylülüğün organik bir parçası olarak gördü. Halk kültüründen eserleri için ilham aldılar. 1920'lerin milliyetçileri tamamen farklı bir ideoloji inşa ettiler. Bir yandan, ulusun diğer tüm değerler üzerindeki önceliğini ilan etmek, aslında, Batı Ukraynalıların kendilerinin görüşlerine derinden saygısızlık ediyorlardı. Kendilerini “Svidomians” olarak görerek, Ukrayna halkının kendilerinin, güçlü bir el ile yönlendirilmeleri gereken bir ilgisizlik ve hayal kırıklığı içinde olduklarına inanıyorlardı.
Her iki eğilim de “yukarıdan” gelişmişti: aydın grupları tarafından yaratıldılar, ancak Ukraynophiles insanları saygı ve saygıyla gördü ve OUNvtsy sadece hayallerini gerçekleştirmenin bir yolunu gördü. İç savaşta kaybolan askerler, yaşamdaki yerlerini bulmaya ve anlamla doldurmaya çalışarak nihayetinde yalnızca kendileri için uygun bir ideoloji yarattı, çünkü onları diğer insanların üstünde tuttu ve mücadeleye asil bir hedef koydu. II. Dünya Savaşı'nda kaybolduktan sonra, radikal Batı Ukraynalı milliyetçiler, eski düşman klasik Ukraynalı milliyetçiliğiyle karşılaşmak için birkaç on yıl sonra yeniden canlanan tarihi bir efsanenin parçası oldular. Bu karşılaşma, Sovyet dönemi sonunda ülkenin bağımsızlığının arifesinde başlayacak.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.