ÖLMEYİNYaşadığımı İtiraf Ediyorum, Pablo Neruda (ÖLMEYİN)
Yavaş yavaş ölürler
Seyahat etmeyenler,
Yavaş yavaş ölürler okumayanlar,
Müzik dinlemeyenler,
Vicdanlarında hoş görmeyi barındırmayanlar.
Yavaş yavaş ölürler,
İzzeti nefislerini yıkanlar
Hiçbir zaman yardım
İstemeyenler.
Yavaş yavaş ölürler
Alışkanlıklara esir olanlar,
Her gün aynı yolları yürüyenler,
Ufuklarını genişletmeyen ve değiştirmeyenler,
Elbiselerinin rengini değiştirme riskine bile girmeyen,
Veya bir yabancı ile konuşmayanlar.
Yavaş yavaş ölürler
İhtiraslardan ve verdikleri heyecanlardan kaçınanlar,
Tamir edilen kırık kalplerin gözlerindeki pırıltıyı
Görmek istemekten kaçınanlar
Yavaş yavaş ölürler.
Yavaş yavaş ölürler
Aşkta veya işte bedbaht olup istikamet değiştirmeyenler,
Rüyalarını gerçekleştirmek için risk almayanlar,
Hayatlarında bir kez dahi mantıklı tavsiyelerin
Dışına çıkmamış olanlar.
Yavaş yavaş ölürler...
Şiir, her zaman için barışın bir parçası olmuştur. Şair, barıştan doğar. Tıpkı ekmeğin undan doğması gibi. Kundakçılar, savaşçılar ve kurtlar, onu yakmak, öldürmek ve parçalamak için şairi arar. Hüzünlü bir parkın ağaçları arasında, bir bıçak ustası, Puşkin'i yaralayarak ölümüne sebep olmuştu. Çılgın atlılar, Petöfi'nin cesedini çiğneyerek geçmişti. İspanya'da faşistler, ülkedeki savaşlarına, en ünlü şairlerini öldürerek başlamışlardı.Yaşadığımı İtiraf Ediyorum, Pablo Neruda (Sayfa 142)
...
Fakat kim öldürebilir ki şiiri! Şiir, kedi gibi yedi canlıdır. İşkence ederler, sokaklarda sürüklerler, üstüne tükürürler, alay ederler, etrafını dört duvarla çevirirler, sürgüne yollarlar, fakat o bunları yaşar, sonunda tertemiz bir yüzle ve gülümseyerek yeniden ortaya çıkar.
Miguel Hernández GilabertYaşadığımı İtiraf Ediyorum, Pablo Neruda
“…Miguel Hernandez, Şili elçiliğine sığınmak istemişti.
Savaş sırasında sayısız Franco tarafları kabul etmiş olan elçi Carlos Morla,
şiirlerinin hayranı olmasına rağmen, Hernandez’i geri çevirmişti.
Birkaç gün sonra tutuklanan şair hapse atılmıştı.
Üç yıl sonra hapiste öldü. Veremden.
Bülbül, tutukluluğa dayanamadı…”
Ağır ÖlümYaşadığımı İtiraf Ediyorum, Pablo Neruda
Ağır ağır ölür alışkanlığının kölesi olanlar,
her gün aynı yoldan yürüyenler, yürüyüş biçimini hiç değiştirmeyenler,
giysilerinin rengini değiştirmeye yeltenmeyenler,
tanımadıklarıyla konuşmayanlar.
Ağır ağır ölür tutkudan ve duygulanımdan kaçanlar,
beyaz üzerinde siyahı tercih edenler, gözleri ışıldatan ve esnemeyi
gülümseyişe çeviren ve yanlışlıklarla duygulanımların karşısında onarılmış
yüreği küt küt attıran bir demet duygu yerine “i” harflerinin üzerine
nokta koymayı yeğleyenler.
Ağır ağır ölür işlerinde ve sevdalarında mutsuz olup da bu durumu tersine çevirmeyenler, bir düşü gerçekleştirmek adına kesinlik yerine belirsizliğe kalkışmayanlar, hayatlarında bir kez bile mantıklı bir öğüde aldırış etmeyenler.
Ağır ağır ölür yolculuğa çıkmayanlar, okumayanlar, müzik dinlemeyenler,
gönlünde incelik barındırmayanlar.
Ağır ağır ölür özsaygılarını ağır ağır yok edenler, kendilerine yardım
edilmesine izin vermeyenler, ne kadar şanssız oldukları ve sürekli yağan
yağmur hakkında bütün hayatlarınca yakınanlar, daha bir işe koyulmadan
o işten el çekenler, bilmedikleri şeyler hakkında soru sormayanlar,
bildikleri şeyler hakkındaki soruları yanıtlamayanlar.
Deneyelim ve kaçınalım küçük dozdaki ölümlerden, anımsayalım her zaman:
yaşıyor olmak yalnızca nefes alıp vermekten çok daha büyük bir çabayı gerektirir.
elvedaYaşadığımı İtiraf Ediyorum, Pablo Neruda
Elveda zaman lekeli sokaklar,
Elveda, elveda yitik aşk
Dönüyorum evimin şarabına,
Dönüyorum sevdiğimin aşkına,
Ne idiysem, neysem ona,
Suya ve güneşe, elmalı topraklara,
Dudakları, adları olan aylara,
Geri dönüyorum dönmemeye,
İstemiyorum artık kendimi yanıltmak
Tehlikelidir geriye doğru yolculuk
Çünkü birden, bir hapishane olur geçmiş.
Nâzım cehennemin bütün cezalarını çekmeye mahkum edilmişti. Mahkemesi bir savaş gemisine görülmüştü. Bana anlatılanlara göre, önce gemi güvertesinde neredeyse kendinden geçene kadar bir aşağı bir yukarı yürütülmüş, sonra da içi yarım metre yüksekliğinde insan dışkısı dolu bir hela çukuruna sokulmuştu. Benim şair dostum neredeyse bayılmak üzereydi. O dayanılmaz koku bütün duygularını yok etmişti. Fakat sonra kendi kendine demişti ki: " Tepemde bir yerde cellatlarım beni seyrediyor, kendimden geçip bu pisliğin içinde yok olmamı bekliyorlar, benim sonum onlar için büyük bir sevinç olacak." Ve bütün gururuyla yeniden gücüne kavuşmuştu. Şarkı söylemeye başlamıştı. Önce yavaş yavaş, alçak sesle, sonra yüksek sesle, haykıra haykıra. O anda aklına gelen bütün şarkıları, bütün aşk şiirlerini, kendi şiirlerini, köylülerin güzellemelerini, halkının savaş marşlarını, her şeyin şarkısını... Böylece dışkıya ve o dayanılmaz ıstıraba karşı zafer elde etmişti.Yaşadığımı İtiraf Ediyorum, Pablo Neruda (Sayfa 203)