Diktatörün iyi niyeti
Modern anlamda Saddam Hüseyin elbette bir diktatördür. Ne kadar acımasız bir tartışma konusu, ancak 6-7 Aralık 1990'da Kuveyt'te Irak birlikleri tarafından yakalanan 1500'den fazla yabancı vatandaşı tutuklanmaktan serbest bırakan Hüseyin'di.
Bu, Batı'nın yanı sıra SSCB'nin ve çoğu Arap ülkesinin ültimatom taleplerine yanıt olarak yapıldı. Ve 11-14 Aralık arası kısa bir süre içinde, bir parti küçük silah Suriye üzerinden Irak'a yeniden ihraç edildi. оружия ve Kuzey Kore'den tanksavar füzeleri - DPRK.
Sonuncusu ama en büyüğü olduğu ortaya çıktı. Böylelikle, Kuzey Kore, rezil Çöl Fırtınası günlerinde Irak'ın tek resmi müttefiki olduğunu açıkça doğruladı. Bu operasyonun Ocak-Şubat 1991'de Irak'taki NATO koalisyonu tarafından yapıldığını hatırlayın.
Saddam Hüseyin Kuveyt'e asker gönderdiğinde pek gülümsedi
Bunun nedenleri çok iyi biliniyor ve doğrudan neden Hüseyin tarafından Ağustos 1990'da Kuveyt'in işgali tarafından verildi. Aynı zamanda, birçok tarihçi diktatörün zekice istila etmeye kışkırtıldığı versiyonunu giderek daha fazla dile getiriyor. Pekala, Irak'ın nükleer silahlara sahip olduğuna dair hiçbir kanıt yokken, bu tür versiyonlar birbirine mükemmel şekilde uyuyor.
DPRK, 1970'lerin ikinci yarısından itibaren Irak'a Çin ve Sovyet silahlarının yeniden ihracatı da dahil olmak üzere silah tedarik etti. Bazı kaynaklara göre, o zamandan bu yana Irak askeri tesislerinde en az 60 Kuzey Koreli uzman çalıştı. Ancak, Mart 1991'den kısa bir süre sonra oradan tahliye edildiler.
Kim adında cesur yoldaşlar
Büyük olasılıkla, Kuzey Kore ve liderlerinin böylesine kasıtlı bir cesareti - baba ve oğul ve şimdi torun Kim, komünist Çin'den Kuzey Kore dış politikasının zımni desteğinden kaynaklanıyordu. Bu tabii ki Irak için de geçerliydi.
Örtülü politikanın nedeni, ÇHC'nin, Mao Zedong'un 80'de ilan ettiği "on, yüz Vietnam yaratma" fikrini 1967'lerin ortalarından beri fiilen terk etmesiydi. Bu, Pekin'in Maocu dış politika aşırılıklarını ortadan kaldıran ÇHC'nin Batı ile giderek daha aktif hale gelen siyasi ve ticari ilişkileri tarafından talep edildi.
Ancak en başından beri DPRK, Pekin için stratejik bir tampon oldu ve olmaya devam ediyor. ÇHC'yi ABD birliklerinden ve Japonya'daki ve özellikle Güney Kore'deki askeri üslerden korumak. Pyongyang'ın periyodik olarak nükleer silah "takırtıları" ve bunların atış yolları, diyelim ki Washington'un dikkatini Kuzey Kore'ye odaklıyor.
Dolayısıyla bu, artık ABD'nin doğrudan Çin üzerinde daha fazla askeri ve siyasi baskı uygulamasına izin vermiyor. Bu nedenle, 1995'te, yeni Çin yeni yeni yükselmeye başladığında, Doğu Asya Çalışmaları Enstitüsü'nün kurucusu Robert Scalapino, ünlü Amerikalı Sinolog şunları kaydetti:
Pekin'in Mao Zedong'un dış politika önermelerini zorla reddetmesi karşısında, PRC, kanıtlanmış ve dolayısıyla uzun süredir desteklenen bir müttefiki olan Kuzey Kore aracılığıyla, yalnızca Asya'da değil, birçok siyasi ve propaganda eylemi gerçekleştiriyor.
Pyongyang nasıl cezalandırılır?
Ancak ABD, Irak'la ittifakı nedeniyle Kuzey Kore'yi askeri yöntemlerle cezalandırmaya cesaret edemedi. Çünkü bu durumda, Washington'un planlarında hâlâ yer almayan Çin ile doğrudan çatışmak zorunda kalacaktı. Kuzey Kore'nin Irak'a silah sevkiyatı Saddam Hüseyin döneminde bu faktörlerin birleşiminden kaynaklanıyor.
Rus askeri uzmanı Mark Steinberg'in belirttiği gibi:
Saddam Hüseyin, DPRK'dan 20'den fazla fırlatıcı ve bunlar için yaklaşık 150 füze satın aldı. Körfez'deki koalisyon savaşı sırasında bu füzelerin kullanıldığı iyi biliniyor. İsrail'e de uçtular. Bağdat tarafından El Hüseyin adı altında geliştirilen bu füzeler Irak'ın en uzun menzilli silahlarıydı.
The Military Balance'a göre, Çöl Fırtınası sırasında "en az 50 Al-Hüseyin füzesi ve en az 6 fırlatıcı vardı." Ancak, bariz nedenlerden ötürü, S. Hussein, NATO koalisyonuyla kısa bir savaş sırasında Kuzey Kore füzelerini daha aktif bir şekilde kullanmaya cesaret edemedi.
Bu arada, Kuzey Kore orta menzilli balistik füzesi Scud-C (Scud-See), Scud-B balistik füzesinin bir sonraki modernizasyonunun bir sonucu olarak ortaya çıktı. Daha doğrusu, İran'ın 1987'de Kuzey Kore'ye nakledilmesinden sonra, Irak'ın İran'la savaşta kullandığı yukarıda bahsedilen Iraklı El-Hüseyin'in enkazı.
Buna ek olarak, Irak teknolojisinin kullanılması ve Çinli uzmanların katılımıyla, DPRK 1989'da Scud-Sea'nin geliştirilmiş bir versiyonunu yarattı. 1989-1990 yıllarındaki testlerden sonra. hizmete girdi. Hedefi vurma doğruluğu 700-1000 m. Bu füzeler, Kuzey Kore'den Irak'a yapılan füze teslimatlarında ana füzelerdi.
İhanet - satma
Irak'ın Kuzey Kore ile askeri-teknik işbirliğinin Pyongyang'ın Irak'la savaşında İran'ı oldukça beklenmedik bir şekilde desteklemesinden sonra da devam etmesi karakteristiktir.
Rus siyaset bilimci A. Panin'in belirttiği gibi:
Çatışmanın başında tarafsızlığını ilan eden Kim İl Sung, aslında Tahran'ın yanında yer aldı ve ona petrol karşılığında silah sağladı. Bu, Irak'ın Kuzey Kore ile diplomatik ilişkilerinin kopmasına yol açtı. Pyongyang, İran ile yakın siyasi, ekonomik ve askeri bağlar kurdu ve Tahran ile aktif bir delegasyon değişimini sürdürdü. İki ülke arasındaki ticaret önemli ölçüde arttı: 350'de 1982 milyon dolar.
Bu konudaki tipik veriler, Stalin ve Mao'ya hayranlık duyan "Irak Marksist-Leninist Örgütü" nde alıntılanmıştır. Sovyet yanlısı Irak Komünist Partisi'nden yalnızca 1967'de ayrıldı ve Irak'ta hala yasadışı.
Uzmanları, DPRK'nın "İran-Irak savaşı sırasında hem Tahran'a hem de Bağdat'a silah sağlayan" SSCB'nin politikasını tekrarladığını yazdı. Ancak aynı zamanda, Kuzey Koreliler çok fazla dövize ihtiyaç duyuyordu - SSCB'nin tersine, "İran-Irak savaşında 1972'deki mevcut Sovyet-Irak Anlaşması" Dostluk ve İşbirliği "15 yıllık bir süre için ikili anlaşma politikası izleyen" SSCB'nin tersine.
Sovyetler Birliği, "İran ve Irak arasında, Sovyet revizyonistlerine tabi olmayan güçlü, potansiyel olarak olası bir Amerikan karşıtı ittifak" nedeniyle dezavantajlıydı (Irak Halk Devrimi Bülteni, Ekim 2010). 80'lerin ve 90'ların başında Pyongyang'ın Saddam Hüseyin'e verdiği destek, Mart 2003'te Kim Jong Il'in Irak Devlet Başkanı Saddam Hüseyin'e ve ailesine ülkenin kuzeyindeki dağlarda siyasi sığınma hakkı vermesiyle ifade edildi.
South China Morning Post'a (3 Mart 2003) göre, bu adım sadece değil, aynı zamanda mantığa göre Pekin ile mutabık kalınmalıydı:
S. Hussein'e, Kuzey Koreli yetkililerin ülkenin o bölgesinde kendisine sığınma sağlamaya hazır olup olmadıkları hakkında bilgi vermek, Güney Çin Özel Bölgesi'nde (2001'e kadar Portekizce) Aomin ve çevresinde bir kumarhane ve kumarhane ağına sahip olan Hong Konglu milyarder Stanley Ho Hong-Sun'a emanet edildi. DPRK'daki işletmeler. Hangi o yaptı.
Ancak Saddam Hüseyin reddetti. Kuzey Kore tarafı, iş adamının kendisi gibi, South China Morning Post'un bilgilerini yalanlamadı. Çin de buna tepki vermedi. Başka bir deyişle, Pyongyang, Nisan 2003'te NATO güçleri tarafından devrilene kadar, Pekin'den onay almadan Saddam Hüseyin'i desteklemiş görünüyor ...
Eyaletlerin önünde "Pantolonumuzu çıkarmayacağız"
Kim Il Sung yoldaş kimseden korkmazdı.
Bununla birlikte, Kore veya daha doğrusu Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti bu güne kadar hayatta kaldı. Kim Il Sung'un Nisan 1992'de tahmin ettiği şey:
Amerikan emperyalizminden önce hiç çıkmadık ve asla pantolonumuzu çıkarmayacağız. Buraya Doğu Avrupa, Irak, Libya'daki gibi geleceklerini ummasınlar. Gerçekleşmeyecek.
Pekin'in doğrudan desteği olmasaydı, Pyongyang'dan gelen böylesine gerçek bir tahminin pek de dile getirilemeyeceği açıktır ...
Ve zirvesi 1980-1988 savaşı olan İran-Irak çelişkileri, İsrail'e karşı operasyonlarda hem Tahran hem de Bağdat'ın özel servislerinin işbirliğine hiçbir şekilde müdahale etmedi. Bu, Filistin Araplarının radikal İsrail karşıtı gruplarına aktif ve hatta saldırgan bir destekle birleştirildi.
Bu nedenle, örneğin bu grupların İsrail'e ateşlediği Kuzey Kore füzelerinin hem Irak'tan hem de İran'dan bu gruplara (Suriye üzerinden) gelmesi şaşırtıcı değil. İran-Irak savaşı sırasında bile. Irak'ta Saddam Hüseyin'in devrilmesinden sonra İran, aynı gruplara bir tür "baton" desteği ve Pyongyang'ı Gazze'ye bağlayan bir tür askeri-politik ekseni devraldı.
Ve İran'ın Kuzey Kore ile askeri-teknik işbirliği, Pyongyang-Bağdat-Gazze ekseninin gerçek olduğu “Saddam” döneminde Bağdat ile Pyongyang arasında olduğu kadar aktif hale geldi. Dolayısıyla, DPRK'nın görünüşte uzak Orta Doğu bölgesindeki "varlığı" devam ediyor. Pekin'in ön bildirimi olmasaydı bugün bu imkansız olurdu ...