Birçok insan şişman insanları sevmez. 13 yaşındayken, New York Times gazetesinde yayınlanan bir makaleye rastladım: "Ulusal Yeme Bozuklukları Derneği tarafından belirtilen çalışmalara göre, birinci sınıfta üçüncü sınıfta kızların yüzde 42'si daha ince, yüzde 10'unun ise yüzde 81'i şişman olmaktan korkuyorlar ve 9 ve 10 yaşındaki kızların yüzde 51'i diyet yapıyorlarsa kendileri hakkında daha iyi hissediyorlar. ” O zamanlar ilişki kurabilirdim. On yıl sonra raporlar, "genç kızların kanserden, nükleer savaştan veya ebeveynlerini kaybetmekten" daha fazla "şişman" olmaktan daha çok korktuğunu ortaya koydu. Yağ olmak, bir çok insan için, özellikle de genç kadınlar için düşünülebilecek en kötü şeydir, çünkü tam olarak bunu nasıl algıladıkları öğretilir. Bu yüzden, bazılarımızın, vücudunu yağ olarak eleştirdiği ya da bir şekilde farklı görünmelerini istedikleri için önemsediğimiz bir insanla karşılaştıklarında anlamlıdır, "Ama sen şişman değilsin. Güzelsin."
Scooby Doo'ya rağmen ! ve Wall-E gibi filmler bize inanabilir, yağ kötü bir kelime değildir. Birlikte eşleştirilen üç harf hiçbir ahlaki çağrışım veya imata sahip değildir. Şişman bir kişinin karakteri, mesleği ve hatta sağlığı hakkında hiçbir şey söylemez (en azından çirkin bir yüze ya da doğal olarak atletik görünümlü omuzlara ya da sarı saçlı olabilir). Bir kişinin ne sıklıkta yoga yaptığını, ne kadar sıklıkla Beyaz Kale (# CheeseSliders4E) sık sık kullandıklarını söylemez. İster inanın ister inanmayın, bir bireyin ne kadar çekici olduğu hakkında hiçbir şey söylemez. Bu sadece, "hayvan bedenlerinde meydana gelen doğal yağlı veya yağlı bir madde" ve çoğu zaman bazı insanların "fazla et" i düşünebilmeleriyle sonuçlanır.
Şişmanlık korkumuzun sağlıkla ilgili çok şey olduğuna inanmıyorum. Sağlık kontrolü trolling - insanların başkalarının cesetlerini, kişinin sağlık durumunun gerekçesi olarak algılanan kaygılarını kullanarak yargılamak, eleştirmek ya da yorumlamakta iyi olacağına karar verir - kesinlikle gerçektir ve en azından söylemek, eşek bir acıdır. Ama asla satın almam. “Sadece endişeli” olduğunu söyleyen yabancı, 30 yaşında yaşamamayacağım, “yaşam tarzımda önemli bir değişiklik geçirip önceliklerini yeniden değerlendirmediğim sürece” muhtemelen yaşamak veya ölmek gibi bir çok şey umurumda değil. Muhtemelen, sadece şişman insanları çok sevmiyor.
Ama kendi bedenlerini eleştiren arkadaşa dönelim. Birisini önemsersek, genellikle duygularını incitmek istemiyoruz ya da zaten deneyimledikleri berbat hisleri daha da kötüleştirmiyoruz. Birisi bedenleri ya da yaşamları hakkında olumsuz görünen şeyler söylediğinde, genellikle arkadaşlarımız ya da aileler olarak övünmeyi denemek için bizim işimizdir. Birisi size, “Sadece çok aptalım” diyor ve sık sık, “Bildiğim en zeki insanlardan birisiniz” ya da gerçek ve uygun olan her şeyle karşılık veriyoruz. Bir başka tanıdık, “Kötü bir saç günü yaşıyorum” diyoruz ve “saçma sapan. Seninki gibi saçlarım olsun isterdim” diyerek, gerçek ve uygun hissettiriyor.
Bununla birlikte, şişmanlık söz konusu olduğunda, işler biraz daha karmaşıklaşır. Artı boyutu bir arkadaşın yanında oturuyorsan ve o arkadaş, "Ben çok şişmanım", "Şişman vücudumdan nefret ediyorum" ya da "Keşke bu şişman olmasaydım" der, diz üstü Bu şişmanlık uyandırıcı dünyamızdaki tepkiler, "Sen şişman değilsin. Güzelsin, " diyebiliriz. Arkadaşımızın, en büyük korkularının gerçekte köklendiğini doğrulayarak kendileri hakkında daha kötü hissetmelerini istemeyiz, değil mi?
Ancak bu yanıt iki meseleyi ortaya çıkarır: Arkadaş aslında şişman ise, temelde onlara yalan söylüyorsunuz. Ve muhtemelen vücut imajıyla ilgili açık kafa karışıklığına ve hayal kırıklığına katkıda bulunuyorlar. İkincisi, bir kişinin sadece hem artı hem de güzel olamayacağını öne sürüyorsunuz.
İkinci nokta ile başlayalım. Gerçek şu ki, bir kişi aslında yağ ve güzel olabilir. Çoğu zaman, vücut pozitif aktivizminden nefret edenler, "Şişmanlığın asla güzel olduğunu düşünmeyeceğim, bu yüzden beni başka türlü ikna etmeye çalışmayı kesmeyeceğim" gibi şeyler söyleyecektir. Ve bir anlamda, bu iyi. Bir insan, dünyadaki her insanı herhangi bir özelliğin cazip olduğu konusunda asla ikna edemez. Çalışmak için çok fazla kişiden kişiye farklılık gösteririz - tercihlerimiz ve çekmiş olduğumuz vücut tipleri ve özellikleri bireyselden kişiye özgüdür.
Aslında, şişman pozitivizm ve beden pozitivizmindeki çabaların, herkesin güzel tanımını değiştirmeyeceği asla düşünülmemiştir. Estetik güzelliği incelemek söz konusu olduğunda, hepimizin birbirinden çok farklı olarak tanımladığı nosyonu vurgulamak daha önemliydi; "Şişman çirkin" diyen, doğal olarak yanlıştır, çünkü kimsenin bir diğeri için "çirkin" veya "hoş" neyin ne olduğuna karar vermesine kimse yetmez. Bu nedenle, "bence" ile biten herhangi bir ifade, daha sonra feshedilir.
Artı, "güzellik" - en azından geleneksel güzelliğin ana akım, çağdaş medyada sunulduğu şekilde değil - her şeyden biri olmamalı ve hiç kimsenin yaşamında bitmemelidir. Verilmiş, en editoryal modellerin güzel olduğu yolunda güzel olmaya gayretle yanlış bir şey yok ~ eğer gerçeği ~ gibi hissediyorsa. Fakat güzelliğin tanımları, bakmanın ve sunmanın sayısız yollarını içerecek şekilde evrim geçirmeye başlamalıdır. Oldukça güzel olmanın sadece bir yolu olduğu düşüncesi ortadan kaldırılmalı, geleneksel çekiciliğe göre daha fazla çaba sarf edilebileceğinin bilinmesi de aynı zamanda devam ettirilir.
Bu, bir insanın şişman olamayacağı ve güzel olamayacağı konusunda ısrar ederse gerçekleşebilecek bir şey değildir. Ama şişman olduklarını bilen birine (ve bana güvenin, şişman olan herkes bu gerçeğin farkına varıldığını) söylediğimize göre - endişelenecek bir şeyleri yok, çünkü aslında çok tatlılar. ve hiç de şişman değil - sadece içsel, psikolojik döngüde sahip oldukları damgaları besliyoruz. Niyetimiz tamamen nazik olsa da ve arkadaşımıza daha iyi hissetmemize yardım etmek istesek bile, şişman insanların doğal olarak çekici olmadığı fikrine, sadece iyiden daha fazla zarar vereceğine inanmak zorundayız.
İşte bu yüzden yalan söylemek burada da konuyla ilgili bir tartışma konusu. Yakın çevrenizdeki olumsuz konuşmayı yapan kişi gerçekten şişman değilse, lütfen bu güzelliğin yağın zıddı olduğunu ima etmeden söyleyin. Yağ kütlelerinin hâlâ öylesine marjinal olduğu bir dünyada, rahatsız edici olmasa bile, sadece sizin olmayan bir özelliği (ve bir kimliği) birlikte seçmek rahatsızlık vericidir. Şişmanlık iddiası, bazen sekiz yaşından büyük olan her şeyin şişman ve dolayısıyla kötü olduğunu belirten toplumsal beyin yıkamanın sonucu olabilir. Fakat çok açık ve net bir şekilde, tam tersi bir şişman olmayan kişi olduğunuz zaman, gerçek yağlıların deneyimlerini anladığınızı varsayıyorsunuzdur - ki bunların büyük bir çoğunluğu, yalnızca dokunaklılık içinde yükselen ince ayrıcalıkların sonuçlarına maruz kalmış olabilir. .
Bununla birlikte, eğer şişman vücudunun üzerinde hüsrana uğramış olan kişi aslında şişman bir beden içinde yaşıyorsa, yalan söylemek için bir sebep olduğunu düşünmüyorum. "Şişman değilsin, güzelsin" iddiası yerine, şu satırlarda bir şeyler söyleyeyim:
- "Belki de, aynı zamanda güzel ve zekisin ve tanıdığım en iyi okuyuculardan birisin."
- "Elbette, ama aynı zamanda bir badaksın.
- "Evet, ama yapabileceğiniz tüm inanılmaz şeyleri düşünün [ve onların değerlerini listelemeye devam edin, harika oldukları bir spor ya da onları özel yapan herhangi bir şey.]"
- "Evet, harika bacakların, güzel gözlerin ve havalı saçların var ve ... devam etmemi ister misin?"
- "Ve karnın da o şişkoyla bakmaya değerdi."
- "Yalan söylemeyeceğim. Sen şişmansın. Ama bu neden kötü bir şey olmalı?"
Daha sonra onları, yağ pozitif yazarlara, vücut pozitifliğindeki radikal seslere, inanılmaz derecede çarpıcı şişman blogculara ya da sağlık ve kilo ile ilgili daha fazla yanlış anlama ya da şişman insanların eğlence endüstrisine dayalı sarsıntılarıyla mücadele etmeye çalışan edebiyat türlerine tanıtabilirsiniz. Cehennem, aktör Gabourey Sidibe'nin resimlerini döngüde göster, çünkü bu modern dünyanın İngiltere'nin Kraliyet Ailesi hariç bir IRL prensesine sahip olduğu en yakın şey sanırım.
Blogcu Ushshi Rahman ile yakın zamanda yaptığı bir röportajda Dress Carcass, korkan insanların hala yağdan ne kadar korktuğunu söyledi. Vücut pozitifliğini hissetmesinin sebebinin, şişman ve queer gibi "çirkin" terimleri kullanma konusundaki isteksizliğimize inandığını söyleyen bir şey olduğunu söyledi.
Özellikle vücutlarıyla ilişkileri tamamen kendileri olan (ve büyük olasılıkla karmaşık olan) diğer insanlara atıfta bulunulduğunda yağ söylemenin zor olabileceğini biliyorum. Dünyaya gitmeni ve karşılaştığın tüm şişman insanlara söyle, evet, şişman olduklarını söylemiyorum. Ama eğer fırsat, sizin yağ olmanın ne anlama geldiğine dair fikirleriyle mücadele eden biriyle doğru bir şekilde konuşmanız için kendini gösteriyorsa, lütfen anı, yağ olmanın iğrenç bir kader olmak zorunda olmadığını ifade etme şansı olarak ele almayı düşünün. "Çirkin" ya da "işsiz" ya da "çözülemez" ya da bir özellik (ve yumuşak bir squashy olanı) olmak zorunda değildir. Bazıları için, bir yetkilendirme kaynağı bile olabilir.
Şişman bir insan size şişman olduklarını söylerse, bu gerçeği tanımak için kendi bedenlerini bilirler. Onları zayıflıklarına ikna etmenizi beklemiyorlar. Tecrübeden bahsetmişken, bir çeşit güvence aramaktan daha sık olduklarını biliyorum. Her zaman için şişmanlıktan ağladım, lise arkadaşlarımın önünde "şişman mide" yı tedirgin ettiğim için, birisinin - bir kez bile olsa - "Evet, ne olmuş?" Ya da, "Evet", yüzlerinde şaşkın bir ifadeyle. Gerçekten kimsenin bana şişman olmadığımı söylemesini istemedim, çünkü olduğumu biliyordum. Sadece birileri ana mesajlaşma mesajlarına ve parlak dergilere ve aileme karşı gelmesini istedim ve bana tamam olduğunu söyle.