

|Ölü Dirilmiş miydi?|
|Dr. Ramazan Canural|


Amerikalı gerilim romanları yazarı Tess Gerritsen'in Siliniş adlı romanını okurken yıllar önce başımdan geçen ilginç bir olay gözümde canlandı.
Yazara göre Boston'lu Adli Tıp Uzmanı Bayan Dr. Maura İesles yorgun bir günün akşamında eve gitmeye hazırlanırken otopsi için ertesi güne beklettiği ceset torbalarının birinde bir kıpırtı fark eder. Dehşete kapılır. Torbanın ağzını açtığında, yüzü ve dudakları mosmor genç bir kadın bulanık bir bakışla kendisine bakmaktadır. Derhal ambulans çağırır ve bir "ceset" olarak Adli Tıp'a getirilen kadını Acil Servise gönderir. Kadın hastanede tedavi görüp kendine gelince güvenlik görevlilerinden birini öldürür altı hastayı da rehin alarak bir rehine krizi başlatır.
Nereden nereye…
Bu akıl almaz olayın sırrı nedir? Otopsi odasında bir ölü mü dirilmiştir? Anlamaya çalışalım:
Yazara göre Weymouth İtfaiye ve Kurtarma Ekibi kadını bir gölün soğuk sularında bulmuştu. O sırada solunum ve dolaşımı olmayan bu kadın önce acile götürülmesi gerekirken her nasılsa bir "ceset" hüviyetinde Adli Tıp'a getirilmişti.
Ama Dr. Maura İesles'in Acile göndermesiyle "canlandıktan" sonra yapılan tahlillerinde, solunum depresyonu yapan Barbitürat türü bir ilacı yüksek dozda aldığı anlaşılmıştı. Kadın bu ilacı belki sakinleştirici olarak almıştı ama gölün soğuk sularına atıldığı için (atan da belli değil!) hem soğuğun hem de aldığı ilacın etkisiyle solunum depresyonu olmuş (solunumu baskılanmış) ve böylece ölmediği halde kendini bulan ekip tarafından yanlışlıkla öldüğüne hükmedilmişti. Ben de bu enteresan olaya benzer bir olayı doksanlı yıllarda çalıştığım bir hastanede yaşamıştım.
İlginç olay şöyle gelişmişti:
Bir akşam üzeri hastaneye üç-dört yaşlarında havale geçiren bir erkek çocuk getirmişlerdi. Anlattıklarına göre havale yarım saatten beri devam ediyordu. Hemen damar yolu açtırarak menenjitlerdekiler de dahil bütün havalelerde yaptığımız ilk ilaç olan Diazepamın, damar yoluyla hastaya verilmesini istedim. Hemşire hanım denilenleri yaptı. Fakat havale durmamıştı. Kısa bir süre sonra ilacı tekrar vermek zorunda kaldık. Bu sefer havale durmuştu ama çocukta olağanüstü bir durum göze çarpmaktaydı. Pelte gibi olmuştu. Kalbini dinledim, atmıyordu. Solunum da yoktu. Hemen solunum yolunu aspire ettik, oksijen verdik, kalp masajı yaptık. Ama ne solunum vardı ne de kalp atışı…
Tüh Allah kahretsin! Demek ölmüştü. Çocuğun yakınları da dışarıda merakla bekleşiyorlardı. Bir kaç dakika sonra hasta sahiplerinin karşısına süklüm püklüm çıktım ve ağzımdan şu sözler döküldü: " Başınız sağ olsun çok uğraştık ama hastanızı kurtarmadık!"
Koridor birden hasta sahiplerinin çığlıklarıyla inledi. Ben tabii suçlu gibi bir köşede boynu bükük beklerken biraz sonra bir başka çığlık ortalığı birbirine kattı. Bu hemşire hanımın sesiydi: "Doktor bey çocuk yine havale geçiriyor! "
Aman Yarabbi!
Derhal hasta odasına koştum.
Hemşire hanım haklıydı!
Şimdi sevinmeli miydim yoksa utanmalı mıydım? Bunları bir yana bırakarak derhal müdahaleye başladık. Çok şükür çocuk bu sefer yeniden nefes alıp vermeye başlamış ve kalp atışları geri gelmişti. Bense ölmeyen bir hastayı öldü zannederek etrafa rezil olmuştum! Sonradan olayı daha sağlıklı analiz etme imkanı bulunca anladım ki; yaptığımız ilaç hastada reversibl (geri dönüşlü) bir solunum depresyonuna yol açarak beni yanıltmıştı.
Hemen menenjit tedavisine başladık. Zaten ertesi gün de hastamızda yaptığım bel suyu incelemesinde, şiddetli menenjit geçirmekte olduğunu görmüştüm. Havalenin nedeni de elbette buydu. Durumun ciddiyetini koruduğunu görünce hastayı Tıp Fakültesi Hastanesine sevk ettim ama 25 gün sonra ölüm haberi geldi.
Hayat sürprizlerle doludur.
|Etiketler: Ölü, , Dirilmiş, miydi?,|