Bir Günlük Yaz
Ray Bradbury
Hazır mısınız?
Hazırız.
Şimdi mi?'"
Az sonra.
Bilim insanları gerçekten bunu saptayabiliyorlar mı?
Bugün olacağı kesin mi?'"
Bak! Bak işte, kendi gözlerinle gör!
Çocuklar bir sürü güllerden yapılmış bir demet gibi
pencereye doluştular. Birçok fidanın, türün karışımından oluşan bu gül
demeti, gizlenmiş güneşi görebilmek için gökyüzünü araştırdı. Yağmur
yağıyordu.
Yedi yıldır yağmur yağıyordu. Binlerce yağmurlu gün,
gök gürültüleri ve sağanaklarla birbirinin üzerine yığılmıştı. Güzel kristal
sağanakları ve fırtınalar adaların üstünü güçlü okyanus dalgaları gibi
kaplamıştı. Binlerce orman yağmurun altında ezilmiş, yeniden ezilmek üzere
binlerce kez yeniden yeşermişti. Venüs gezegeninde yaşam ebediyen böyle
sürecekti. Burası ise gemilerine binerek yaşamlarını ve medeniyetlerini
sürdürmek üzere buraya gelmiş erkeklerin ve kadınların çocuklarının okulunda
bir sınıftı.
Duruyor. Duruyor!
Evet, Evet!
Margot arkadaşlarından uzakta bir yerde duruyordu.
Yağmurun yağmadığı, yağmadığı ve yağmadığı bir zamanı hatırlayamayan bu
çocuklardan uzakta. Hepsi de dokuz yaşındaydı. Eğer gerçekten yedi yıl önce
güneşin göründüğü ve bir saat boyunca şaşırmış Venüs'e yüzünü gösterdiği bir
gün olduysa bile, onlar hatırlamıyordu. Bazı geceler Margot, çocukların
uykularında o günün umutarı ile yataklarında döndüklerini işitirdi. O zaman
rüyalarında altın ya da sarı renkli bir mum boya kalemi ya da bütün dünyayı
satın almaya yetecek bir madeni para gördüklerini bilirdi. İnsanın yüzünün
kızardığı zaman hissettiği gibi bir sıcaklığı bedenlerinde, kollarında,
bacaklarında ve titreyen ellerinde hissettiklerini anlardı. Ama her
uyandıklarında çatıya, yola, bahçelere ve ormanlara hiç durmadan düşen
berrak inci tanelerin trompet sesleri onlara rüyalarını unutturdu.
Bir gün önce tüm gün boyunca güneş hakkında bir şeyler
okumuşlardı. Limona ne kadar benzediği ve ne kadar sıcak olduğunu
öğrenmişlerdi. Güneş için kısa öyküler ve şiirler yazmışlardı:
Güneş tek bir saat için
Açan bir çiçektir.
Bu Margotnun şiiriydi; sınıfın sessizliğinde,
dışarıdaki yağmurun sesi eşliğinde okumuştu.
Haydi canım, bunu sen yazmamışsındır! demişti
oğlanlardan biri.
Ben yazdım demişti Margot, Ben yazdım.
William! diye bağırmıştı öğretmen.
Ama bu dün olmuştu. Şimdi ise yağmur yavaşlamaya
başlamıştı. Çocuklar büyük kalın camların arkasında heyecanlı tartışmalara
daldılar.
Öğretmen nerede?
Şimdi gelir.
Çabuk olsun, yoksa kaçıracağız!"
Margot tek başına duruyordu. Çok narin bir kızdı. Sanki
yıllardır yağmurda kaybolmuş ve yağmur onun gözlerinin mavisini, ağzının
kırmızısını ve saçlarının sarısını soldurmuştu. Tozlu bir albümden
çıkarılmış soluk, eski bir fotoğraftı o. Ağzını açsa bir hayaletin sesi ile
konuşacaktı sanki. Şimdi diğerlerinden ayrı, kocaman pencerenin ötesindeki
gürültülü Venüs 'ü seyrediyordu.
Neye bakıyorsun? diye sordu William.
Margot yanıt vermedi.
William ona bir dirsek darbesi vurdu. Biri sana bir
şey sorulduğunda cevap ver. Ama o yerinden kıpırdamadı. Hiçbir şey ona
dokunamıyor gibiydi.
Çocuklar ondan uzaklaştılar, bakışlarını ondan ötelere
çevirdiler. Margot yeraltı kentinin yankılı tünellerinde onların oyunlarına
katılmadığı için böyle yapıyorlardı. Ona vurup kaçtıklarında arkalarından
gözlerini kırpıştırarak bakar ama peşlerinden koşmazdı. Sınıf mutluluk ve
yaşam üzerine şarkılar söylediğinde onun dudakları kıpırdamazdı. Yalnız
güneşten ve yazdan söz edilen şarkılar söylediklerinde ıslak pencerelerden
dışarı bakar ve dudaklarını oynatırdı.
Ve tabii ki işlediği en büyük suç bundan beş yıl önce
Yeryüzü'nden Venüs'e gelmiş olması ve güneşin güneş, gökyüzünün gökyüzü
olduğu dört yaşını anımsıyor olmasıydı. Ama onlar tüm yaşamları boyunca
Venüs'te yaşamışlardı. Güneş en son göründüğünde onlar iki yaşındaydılar ve
onun rengini de sıcaklığını da çoktan unutmuşlardı. Ama Margot hatırlıyordu.
Bir peniye benzer dedi, gözleri kapalı.
Çocuklar, "Hayır, hiç de benzemez! diye bağrıştılar.
O bir ateştir dedi, Fırının içindeki gibi.
Yalan söylüyorsun, hatırlamıyorsun! dedi çocuklar. .
Ama o hatırlıyordu. Sessizce akan suların şekiller
oluşturduğu pencereye baktı. Bir keresinde, bundan bir ay kadar önce okulun
duşunda yıkanmayı reddetmişti. Ellerini kulaklarına kapatmış ve suyun başına
dokunmasını islemediğini haykırmıştı. Bundan sonra diğerlerinden farklı
olduğunu hissetmişti. Bunu, onlar da hissetmiş ve ondan uzak durmaya
başlamışlardı.
Annesi ile babasının gelecek yıl onu Yeryüzü'ne geri
götüreceği söylentisi vardı. Bunu yapmak onlara binlerce dolara patlayacaktı
ama onun için bu bir ölüm kalım meselesiydi. işte çocuklar bütün bu irili
ufaklı nedenlerden dolayı ondan nefret ediyorlardı. Onun soluk yüzünden,
sessiz bekleyişinden, zayıflığından ve olası geleceğinden.
William onu bir kere daha itti. "Git buradan! diye
bağırdı.
O anda o ilk kez oğlana döndü ve baktı. Gözlerinde yine
bekleyiş vardı.
Çocuk vahşi bir tonla, "Boşuna bekleme! diye bağırdı.
"Hiçbir şey görmeyeceksin!
Margot'nun dudakları kıpırdadı.
"Hiçbir şey! diye yineledi çocuk. Bu bir şakaydı
Diğer çocuklara döndü, "Öyle değil mi? Bugün hiçbir şey olmayacak, değil
mi? . .
Çocuklar bir an gözlerini kırpıştırarak ona baktılar,
sonra anladılar. Kahkahalar atarak başlarını salladılar, Hiçbir şey
olmayacak! Hiçbir şey!
Margot, "Ama diye fısıldadı, gözlerine umutsuzluk
dolmuştu. "Ama bugün bilim insanlarının saptadığı gün, onlar söylüyor bunu,
onlar bilirler, güneş ...
William, "Hepsi şakaydı! diye bağırarak kaba bir
tutuşla onu yakaladı. Hey millet, öğretmen gelmeden onu dolaba kapatalım!
Hayır! dedi Margot geri çekilmeye çalışarak.
Çocuklar onun başına üşüştüler, yakalayıp havaya
kaldırdılar. Onu önce karşı koymaya çalışırken, sonra yalvarırken, daha
sonra da ağlarken tünele, tüneldeki bir odaya, odadaki bir dolaba
götürdüler.
Durup kapalı kapıya baktıklarında kapının onun içerden
vuruşları ile sarsıldığını gördüler. Boğuk çığlıklarını işittiler. Sonra
gülümseyerek tünelden geriye döndüler ve sınıfa tam öğretmen içeri girerken
vardılar.
Öğretmen saatine bakarak, Hazır mısınız, çocuklar?"
dedi.
Evet dediler bir ağızdan.
Hepimiz burada mıyız?
Evet!
Yağmur daha da azaldı.
Büyük kapının önünde toplandılar.
Yağmur durdu.
Sanki bir filmde bir çığ, bir fırtına, bir hortum, bir
yanardağın patlama sahnesi seyrederken birden ses sistemi bozulmuş gibi
sesler hafifledi ve tümden kesildi. Sonra biri o fırtına, patlama ve şimşek
sahnelerini film projektöründen çekip kopardı ve yerlerine hareketsiz,
durgun bir tropikal görüntü koydu. Venüs'ün dönmesi durdu Sessizlik n denli
büyüklü ki çocuklar kulaklarının tıkandığım ya da sağır olduklarını
sandılar. Ellerini kulaklarına götürdüler. Kapı yana doğru kayarak açıldı ve
sessizce bekleyen dünyanın kokuları onlara ulaştı.
Güneş çıktı.
Tutuşmuş bronz rengindeydi ve çok büyüklü. Çevresindeki
gökyüzü parlak cam mavisiydi. Vahşi orman güneşin alımda parladı. Çocuklar
yakalandıkları büyüden sıyrıldılar, naralar atarak bahara doğru fırladılar.
Öğretmenleri arkalarından, Fazla uzaklaşmayın! diye
seslendi. Yalnız bir saatiniz var, biliyorsunuz yağmura dışarıda yakalanmak
istemezsiniz!
Ama onlar yüzlerini güneşe kaldırmış koşuyorlardı.
Güneşi yanaklarında ılık bir ütü gibi hissediyorlardı. Ceketlerini çıkarıp
fırlattılar, kollarını güneşe verdiler.
Ah, bu güneş lambalarından çok daha iyi, değil mi?
Çok, çok daha iyi!
Venüsü kaplayım balta girmemiş ormanın ortasında
durdular. Bu orman hiç durmadan, insan onu seyrederken bile büyürdü.
Bitkilerin kolları bir ahtapot yuvasından çıkan kollar gibi dalgalandı, bu
kısacık bahara uzandı. Yıllardır güneş görmeyen ormanda kül ve kurşuni
renkler hakimdi. Taşların, beyaz peynirin, mürekkebin ve ayın rengiydi bu.
Çocuklar gülüşerek ormanın döşeğine uzandılar.
Altlarındaki toprağın canlı ve neşeli iç çekişini, gıcırdayışını
hissetliler. Ağaçların arasında koşturdular, ayakları kaydı, düşlüler,
birbirlerini ittiler, saklambaç, elim sende oynadılar. Ama zamanlarının
çoğunu gözlerini kısarak yanaklarından yaşlar akana dek güneşe bakmakla
geçirdiler. Ellerini gözlerine siper ettiler ve bu inanılmaz maviliği
seyrettiler. Taze, taptaze havayı soludular. Hiçbir hareketin ve hiçbir
sesin olmadığı bu kutsal denizi dinlediler. Her şeye baktılar, baktıkları
her şeyden haz aldılar. Sonra mağaralarından kaçan hayvanlar gibi vahşi
çıtlıklar alarak daireler çizerek koştular, koştular. Bir saat hiç durmadan
koştular.
Sonra...
Koşunların arasında bir kız acı bir çığlık attı.
Hepsi birden durdular.
Kız avcunu uzatmış duruyordu.
Ah, bakın, bakın dedi titreyerek.
Avcunun tam ortasında kocaman tek bir yağmur damlası
vardı.
Ona baktı ve ağlamaya başladı.
Sessizce gökyüzüne baktılar.
Ah, ah!
Yanaklarına, burunlarına ve çenelerine birkaç soğuk
damla düştü. Güneş dönen bir sis bulutu arkasında soldu. Çevrelerinde soğuk
bir rüzgar esti. Gülümsemeleri kayboldu, dönüp yeraltı evine doğru koşmaya
başladılar.
Ani bir gök gürültüsü ile irkildiler ve fırtına
başlangıcındaki yapraklar gibi birbirlerine yapışarak koştular. On kilometre
ötede bir şimşek çaktı. Beş kilometre ötede, bir kilometre, yanın kilometre.
En son çakıştan sonra gökyüzü gece yarısı karanlığına büründü.
Yağmur iyice güçlenmeden önce bir an yeraltına giden
kapıda durdular. Sonra kapıyı kapattılar. Arkalarından dev çığlar gibi düşen
yağmurun sesi duyuldu; her yere yağan, tonlarca yağmurun, sonsuz yağmurun.
Yine yedi yıl mı geçecek?"
Evet, yedi yıl
Aralarından biri bir çığlık attı.
Margot!
Ne?'
Hala onu kilitlediğimiz dolapta!
Margot!
Bir an yere çakılmış çiviler gibi hareketsiz kaldılar.
Birbirlerine baktılar, sonra gözlerini pencereden dışarıya, durmadan yağan
Venüs'e çevirdiler. Gözlerini birbirlerinden kaçırdılar. Yüzleri sararmıştı.
Başlarını eğip ellerine, ayaklarına baktılar.
Margot!
Kızlardan biri, Ee.. dedi.
Kimse kımıldamadı.
Haydi! diye fısıldadı kız.
Soğuk yağmurun sesini dinleyerek koridorda yürüdüler.
Fırtına ve gök gürültüsü sesleri anısında, yüzlerinde, çakım şimşeklerin
korkunç mavi ışıklarıyla dolabın kapısı önüne geldiler ve durdular.
Kapının arkasında sessizlik vardı.
Kilidi daha da yavaşça açtılar ve Margot'yu dışarı
çıkardılar.