‘Cbir biz onu tutmak?’ John Hall’a, kendisinin ve ortağı Robert Hirschhorn’un oturma odasında oturan 17. yüzyıl sonlarından kalma Galler meşesinden yapılmış oldukça yakışıklı masayı soruyor. Masa, evlerinde en sevdikleri parçalardan biri ama ne yazık ki Robert ve John antika ülke mobilyalarının satıcısı oldukları için, saklamak için değil.
Çift, sevgili bir parçayı satmak zorunda kalmanın zaman zaman can sıkıntısına rağmen, avantajlarından yoksun değildir. Yolculuk, üç kat merdiven çıkmaktan oluşuyor (“Başka bir egzersize ihtiyacım yok,” diye şaka yapıyor John) ve her ikisinin de tutkulu olduğu parçalarla yaşamanın zevkini yaşıyorlar.
10 yıl boyunca Londra’da bir antika dükkanı işlettikten sonra, Robert 1989’da John’un da kendisine katılmasıyla bu işe tek başına gitmeye karar verdi. Robert New Jersey’den ve John Christchurch, Yeni Zelanda’dan. Robert 1975’te sanat tarihi okumak için İngiltere’ye taşınırken, John 1980’de ülkenin tarihine ilgi duyarak buraya taşınmaya karar verdi.
bunu da beğenebilirsin Brighton’da sanat dolu bir Regency konağı
Başlangıçta düzenli olarak antika fuarlarında sergiler açtılar, ancak hiçbir zaman kendi dükkânlarının sahibi olmak istemediler, bunun yerine parçalarını randevu ile evlerinde sergilemeyi tercih ettiler. Şakaları bir kenara bırakın, nedenini görebilirsiniz. Mekana girip, sessiz zarafetinden kendinize bir dilim istememek zor olurdu.
John, dört katlı, 18. yüzyıldan kalma bir şehir evinin aslında bir Huguenot ailesine ait olduğunu söylüyor. Orta halli insanlar burada yaşardı. Hiçbir zaman büyük değildi ama her zaman rahattı” diyor. 19. yüzyılın başlarından ortalarına kadar burada yaşayan bir ailenin tüm yaşam döngüsünün izini sürdüm. Bağlılık hissi verir. Hepimiz bu yerlerde geçiciyiz. Yapabileceğimiz tek şey, tarihe kendi katmanımızı eklemek ve sonra yeni biri devralabilir.’
John ve Robert’ın ‘katmanı’, içeri sızan ‘1980’lerin bling kokusunu’ kaldırmayı, iç mekanda dolaşan tehlikeli kabloları ve boruları ayırmayı ve çeşitli kirli beyaz tonlarında yatıştırıcı bir boya şeması getirmeyi içeriyordu. Robert, “Dekorasyon yaptığımızda, o dönemin canlı renklerini kullanarak otantik bir 18. yüzyıl iç mekanını yeniden yaratmakla ilgili değildi” diyor. Bunun yerine, eve saygı duyacak çağdaş bir plan yaratmak istedik. Arka plan, içindeki nesneleri tamamlamalı ve bu paletin tam da bunu yaptığını görüyoruz.’
bunu da beğenebilirsin 18. yüzyıldan kalma zarif bir konak
Söz konusu nesneler – 17. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar uzanan taşra parçaları, neşeli halk sanatı, sünger eşyalar ve basit çanak çömlekler – evlerinde her zaman ilgi odağı olacaktı. Resmi antikaların büyük bir pad bağlamının dışında çekilmesi zor olsa da, John ve Robert tarafından tercih edilen öğeler farklı bir ilkeye sahiptir. Burada ayrıntılı oymalar veya telaşlı süslemeler yok.
John, “Köy mobilyaları, birlikte yaşaması en kolay mobilyalardır” diyor. “Zanaatkar tasarımı olduğundan, yapımcının elinin iş başında olduğunu görebilirsiniz ve 250 yıl dayanmış olduğu için sağlamdır.” Sürprizler de var. Çift, çağdaş parçalardan çekinmiyor ve yeni tasarımcıların kendilerinden 200 yaş büyük parçalarla yaptığı takım çalışmalarına bayılıyor. Robert, “Antikaları mayalandırıyor” diyor. ‘Geleneksel, statik bir görünüm yerine, yeni parçaları karıştırmak, modern ve eski arasında bir gerilim yaratıyor. Genel görünümü çok daha ilginç kılıyor.’
Bu evde ne satın alınacağı konusunda pek fazla anlaşmazlık var gibi görünmüyor, ancak bu olduğunda, bir anlaşmaları var. ‘Birimiz ‘bu bizim için pek doğru değil’ derse, diğeri bunu hemen kabul eder. Diğerini ikna etmeniz gerekiyorsa, buna sahip olmamalısınız,” diyor John.
bunu da beğenebilirsin nötr vintage dolu bir ev
Ev için başka planları olup olmadığı sorulduğunda, bahçeyi genişletmekten söz ediliyor, ancak Robert ve John için burada yaşamanın daha fazla alan yaratmak veya değeri artırmakla ilgili olmadığı duygusu var. Bağlantı çok daha derine iniyor. Robert, ‘Biri bana bir keresinde, ‘Biz sadece evlerimizin koruyucusuyuz’ demişti ve ben bu evde bunu hissediyorum,’ diyor Robert. ‘Yapmaya çalıştığımız, onu orijinal durumuna geri getirmek, bütünlüğüne saygı duymak ve gelecek için korumak. Bu yıl 240 yaşında. Umarım bir 240 yıl sonra hala burada olur.’