Bir başka şey de, çoğu kişinin savaş özelliklerinin dengeli olmadığı, bu yüzden kullanımlarının aşırı zor olduğu. Bu nedenle, 35 mm'lik bir tabanca ve makineli tüfekle donanmış olan Fransız tankı “Somau” S-47, maksimum 56 mm zırh kalınlığına sahipti, ancak üç kişilik bir mürettebat vardı: tek koltukta bulunan ve aşırı yüklenen bir sürücü, radyo operatörü ve tank komutanı hepsini başarıyla birleştiremediği görevlerin sayısı. Aynı anda savaş alanını izlemek, bir top ve bir makineli tüfekle hedefleri vurmak ve ayrıca onları şarj etmek zorunda kaldı. Aynen aynı kule D-2 ve B-1-BIS tanklarındaydı. Bu nedenle, başarısız bir Fransız mühendis gelişiminin, Fransız ordusunun üç tip savaş aracının savaş kabiliyetini düşürdüğü, ancak böyle bir birleşme fikrinin kendisinin tüm onayları hak ettiği ortaya çıktı. Tank B-1, 32 tonunda bir savaş kütlesine ve 60 mm'ye eşit bir maksimum zırh kalınlığına sahip olduğu için en ağırdı. Silahı, gövde ve taretteki 75 ve 47 mm toplarından ve ayrıca birkaç makineli tüfekten oluşuyordu, ancak mürettebat sadece dört kişiydi, bu yüzden de bu tanka etkili bir şekilde hizmet edemedi. Bu yüzden, şoförü özel bir yükleyici tarafından tahsil edilen topçu 75-mm toplarının işlevini yerine getirmesi gerekti, telsiz operatörü, radyo istasyonuyla meşguldü, S-35 üzerindeki gibi komutan ise görevlerle aşırı yüklendi ve üç için çalışmak zorunda kaldı. Karayolundaki tankın hızı 37 km / s idi, fakat yerdeki çok daha azdı. Aynı zamanda, yüksek irtifa, Alman uçaksavar 88 mm toplarına, 60 mm zırhının bile kurtaramayacağı bir hedef haline getirdi! Renault R-35 / R-40, savaş sonrası Fransız hafif piyade eskort tanklarının tipik bir temsilcisiydi. 10 tonluk bir savaş kütlesi ile, bu çift tankta 45 mm kalınlığında zırh, kısa namlulu 37 mm SA-18 top ve bununla eşleştirilmiş bir makineli tüfek vardı. Tankın hızı sadece 20 km / s idi, bu da yeni, manevra kabiliyetine sahip bir savaşın koşulları için tamamen yetersizdi.
Fransız kentinin meydanında yastıklı B-1.
Mayıs ayında, 1940, bu tür makineler, 1035 vardı ve başka bir kısım yedek olarak kaldı. Her halükarda, silahlanma ve hız bakımından, daha mükemmel olanı, “Hotchkiss” H-35 şirketinin ve özellikle sonraki H-39 modifikasyonunun bir tankı olarak görülebilir. Daha önceki sürümlerin makinelerinden farklı olarak, X-NUMX-mm SA-37 topu, üzerine kalibre namlu uzunluğu 38 ve zırh delici mermi 33 m / s'nin ilk hızı ile monte edildi. H-701'in hızı 39 km / s idi ve pratik olarak S-36'in hızından farklı değildi. Zırhın kalınlığı 35 mm olan mürettebat iki kişiden oluşuyordu. Savaş tanklarının başında H-40 / H-35, 39 üniteleri vardı ve eğer bir radyo istasyonu ve sıkışık taret olmaması için olmasalar bile, Hitler’in Parzerväff’i için ciddi muhalifler bile olabilirlerdi. Fransızların, 1118'in ilk kademesinde hafif bir tankı ve 1631-260'te üretilen bir başka 1 orta tankı D-2 ve D-1932 olduğu ortaya çıktı. 1935'e göre, onlar zaten eski kabul edildi, ancak onlar da kullanılabilirdi.
Üstelik, çift taretli tankların ve aynı derecede etkili 47 mm silahla ve üç kişilik bir mürettebatla donanmış Fransız ordusunda var olduğu ortaya çıktı. Bunlar, Belçika’ya da verilen AMC-35 veya ACGI. 14,5 tonluk bir savaş kütlesi ile, bu tanklar maksimum 25 mm zırh kalınlığına sahipti ve 40 km / saate kadar hız geliştirdi. Mürettebat, bir sürücü, komutan-topçu ve yükleyiciden, yani Sovyet T-26 ve BT-5 / BT-7 ile aynı sorumluluk dağılımına sahipti. Bu tankın kulesinin neden D-2, B-1 ve S-35 şasisine kurulmadığı açık değildir, çünkü tüm bu tanklar gelişme ve üretim sırasında aynı yaştadır. Ancak AMC-35 keşif birimlerini donatmak için tasarlandığından, çok küçük miktarlarda serbest bırakıldılar ve savaşlarda hiçbir rol oynamadılar.
Mayıs - Haziran 1940'ta Alman ve Fransız tankları arasındaki askeri çatışmalar nasıl gerçekleşti? Birincisi, Hitler’in muazzam grevleri havacılıktanklar ve motorlu oluşumlar derhal Müttefik kuvvetlerinin askerlerinin sivil nüfusla serpiştirildiği yollar boyunca hızla yayılan devasa bir paniğe neden oldu. İkincisi, Fransız tanklarının düşmana karşı saldırmaya çalıştığı durumlarda, N-39'ların Alman tanksavar ve tank silahları tarafından 200 metrelik mesafeden, özellikle de sonuncusu 1020 başlangıç hızına sahip alt kalibre zırh delici mermiler kullanıldığında kolayca imha edildiği anlaşıldı. m / s
Bu tür mermilerde bile 35 metreden daha kısa bir mesafeden neredeyse tam olarak vurabilen S-100 tanklarında durum daha da kötüydü. Bu nedenle, Alman tank mürettebatı ve topçular, özellikle Fransız tanklarını kullanma taktikleri onlar için kolaylaştığı için onları uçurmaya çalıştılar. Fransız otomobillerinin küçük bir yelpazesi nedeniyle sık sık yakıt ikmali yapılması gerektiğinden faydalanmakla, havadan istihbarat çok iyi bir şekilde geçen Almanlar, ilk olarak bu tür bileşiklere saldırmaya çalıştı. Özellikle, motosikletçilerin ve zırhlı araçların ustaca yapılan keşif kuvvetleri sayesinde, 7 Alman Tank Bölümü, B-1 ve H-1 tanklarıyla donatılmış Fransız DCR-39'in istasyonun önünde olduğuna dair bilgi aldı. Saldırı beklemeyen Fransızlar, en yüksek hızda yürüyen Alman tankları Pz.38 (t) ve Pz.lV tarafından saldırıya uğradı. Üstelik, 37-mm silahlarından, Alman tankerler, Fransız B-1 tanklarının havalandırma ızgaralarından ateş etmeye çalıştı, 200 metre ve daha az olan mesafeyi seçtiler ve kısa namlulu 75-mm silahlarından Pz.lV'yi kamyonlara, yakıt kamyonlarına ve Fransız mürettebatlarına ateş etti. arabaların dışındaki tanklar.
Yakın mesafedeki Fransız tankların Almanlara, 75-mm silahlardan ateş edemedikleri, çünkü onlardan sonra dönecek zamanları olmadığı ortaya çıktı. Bu nedenle, Almanlardan sık sık çıkan ateşlemelere karşılık olarak, 47-mm taret tabancalarından yavaş ateşle cevap vermek zorunda kaldılar, bu da sonunda onları tam bir rutubete götürdü. Özellikle Fransız tanklarının başarılı saldırılarına, Fransız cumhuriyetinin gelecekteki başkanı Charles de Gaulle'nin komutasındaki birimlerin yanı sıra Polonya'daki bireysel başarıların önemli bir sonucu olmadı ve elde edilemedi.
Yaralı "Somau" S-35
Alanlardan birine inatçı direnişle karşılanan Almanlar, onu hemen atlamaya, düşmanın arkasına geçmeye ve tedarik üslerini ve iletişim hatlarını ele geçirmeye çalıştı. Sonuç olarak, muzaffer tanklar kendilerini yakıt ve mühimmatsız buldular ve daha fazla direnç için tüm olasılıkları tükettiği için teslim olmaya zorlandılar. Ayrıca, çok başarısız bir şekilde kullanılmamışlardı, cephe boyunca eşit bir şekilde dağılmışlardı, Almanlar ise onları ana saldırı yönünde bir yumrukta topladılar.
Fransa'daki 1940 yaz savaşlarında, İngiliz Seferi Gücü tankları da yer aldı. Fakat burada, ortaya çıktığı gibi, kullanımlarındaki sorunlar daha az değildi. Bu nedenle, İngiliz birlikleri Matilda MK'yi çift tank kullandı. 11 tonluk bir savaş kütlesi ve saf makineli tüfek silahlarıyla. Doğru, Pz.I'den farklı olarak, zırhları 60 mm kalınlığındaydı, ancak hız yalnızca 12 km / s idi, yani. R-35'inkinden daha az olsa bile, bu yeni, manevra kabiliyetine sahip savaşta önemli bir fayda sağlayamadı. Savaş ağırlığı 15 ton olan dört kişilik mürettebatlı Mk.IV kruvazör tankında 38 mm kalınlığında zırh, 40-mm top ve makineli tüfek vardı ve hatta 48 km / s hıza sahipti. Başka bir İngiliz kruvazörü olan A9 Mk.I, üç kuleye yerleştirilmiş altı kişilik bir ekibiyle, Sovyet orta tank T-28'teki gibi çok hızlıydı. Silahlanma, bir 40-mm top, ondan bir makineli tüfek ve sürücünün her iki tarafında bulunan makineli tüfek taretlerinde iki makineli tüfekten oluşuyordu. Hız 40 km / s idi. Bununla birlikte, zırhın maksimum kalınlığı sadece 14 mm idi, bunun yanında tank, çok fazla “zaman” ve Alman mermilerini çeken açıları olan korkunç bir tasarımla ayırt edildi, bu yüzden bu makinedeki neredeyse her atış hedefine ulaştı.
İngilizlerin, 40 mm'lik silahlar için yüksek patlayıcı mermileri bulunmamasından dolayı, piyade üzerinde etkili ateş yakamadılar. Bu kadar küçük bir kalibrede hala onlardan büyük bir fayda sağlayamadığına inanılıyordu ve İngilizlerin bazılarının "kruvazörlerinin" hafif 76-mm toplarıyla kısa bir geri tepme ve hatta 95-mm bölücüsü ile silahlandırıldı. Görevleri düşman topçu mevkilerinde yüksek bomba mermileri, hap kutuları ve bunkerlerin yanı sıra düşman personelin yenilgisini almaktı. Savaş misyonlarının özellikleri nedeniyle, İngilizler bu tür silah tanklarını “yakın” destek (veya CS) ile birlikte araç olarak adlandırdılar. İlginç bir şekilde, tankların kullanılmasına yönelik bu yaklaşımda, orjinal olmadılar, T-26 ve BT şasisindeki Sovyet “topçu tanklarını” ve hatta kısa namlulu 75-mm'lik tabancalı Pz.IV gibi bir Alman tankını hatırlamak yeterlidir. İngiliz tank parkındaki tüm araçların, sadece A-12 "Matilda" Mk.II - önünde dört mürettebatı olan 27-ton tanklı ve 40-mm zırhlı mürettebatlı, gerçekten güçlü ve saldırması zor bir tank olduğu ortaya çıktı. karayolunda hızı sadece 78 km / s ve engebeli arazide 24 km / s olmasına rağmen. yani Yine, bu tank Fransa'da Alman tank kuvvetleri tarafından gerçekleştirilen manevra operasyonları için uygun değildi.
Dunkirk'in altındaki İngiliz ve Fransız kupaları.
Bununla birlikte, İngilizler bile bu tankların çok azına sahipti, çünkü savaştan önce İngiltere'de kendi zırhlı araç üretimi inanılmaz derecede küçüktü: 1936 yılında, 42 tankı, 1937, 32, 1938, 419, 1939, 969 ve Fransa'nın yıkılmasından sonra, en kısa sürede, Arras bölgesindeki tank kaybını telafi etmek gerektiğinde, Alman tanklarının Dunkirk'e ilerlemesini geciktirmek için yılın 1940'inin 21'inde büyük bir tank saldırısı başlatıldı. Yine de, tüm 1940 tankları Matilda Mk.I ve 58 Matilda Mk.II buna katıldı ve bölgedeki Alman tank kuvvetlerinin yenilgisi sağlanamadı.
Tipik bir Fransız tankı 1940: Çok fazla zırh, çok az yer ve silah.
Gerçekten, acınacak güçlerle İngilizlerin o gün Alman birliklerine “düştüğü” ve hava desteğinin olmamasına ve piyade kuvvetlerinin zayıf desteğinin olmamasına rağmen, başlangıçta tam bir başarı oldukları belirtilmelidir. Alman 37-mm tanksavar silahları ve PZ.II tanklarının 20-mm silahları, İngiliz zırhına karşı tamamen güçsüzken, İngiliz makineli tüfek tankları, silahlı mürettebatlara, kamyonlara ve Alman piyadeleri arasında güçlü bir paniğe neden oldu.
Bununla birlikte, kuvvetler hala çok eşitsizdi ve bu sefer kalın zırhlı İngiliz otomobillerinin en başından başarılı bir şekilde saldırıya uğraması, sonunda 88 mm uçaksavar silahları ve 105-mm alan uluyanları tarafından püskürtüldü. 88-mm topunun A12 tankına 40-mm topunun tepki veremediği bir mesafeden vurduğu ve taretinin omuz kayışının çok küçük çapından dolayı daha büyük kalibreli bir tabancanın üzerine yerleştirilemediği ortaya çıktı. Buna karşılık, kaçınılmaz olarak çaptaki bir artışın, tankın kendisinin genişliğindeki bir artışa yansıması gerekiyordu ki bu, İngiltere'de demiryolu ölçerin genişliği (1435 mm.) Tarafından engellendi. İlginçtir, aynı Avrupa'daki demiryolu yoluydu. Ve orada aynı zamanda Almanlara müdahale etti; çünkü aynı “Kaplanlar” demiryolu ile ulaşım için taşıma raylarına “geçmek” zorunda kaldı.
Alman tankı Pz.III tahrip edilmiş bir Fransız köyünden geçiyor.
Sonuç, İngilizlerin, daha önce de belirtildiği gibi, hafif 76-mm toplarla (CS) donanmış Matilda Mk.III tanklarını denedikleri kısır bir döngüdü. Sonuç olarak, Matilda tankının bu modelinin taretindeki üç kişi zar zor yerleştirildi, mühimmat yükü önemli ölçüde azaltıldı ve tankın savaş yetenekleri azaldı, çünkü bu silahın hafif mermileri pratik olarak zırh deliciliğine sahip değildi. Daha sonra, kruvazör tankı Mk.VI "Kruseyder" ve piyade Mk.III "Valentine" nin mürettebatı, özellikle yeni ve büyük boyutlu 57-mm tank silahları aldıktan sonra sıkışık taretten zarar görmeye devam etti. Bu arada, İngiliz zırhlı kuvvetlerinin tam başarısını elde etmek için gereken her şey, gerektiğinde daha güçlü 80-57-mm tabancalarla kolayca değiştirilebilecek olan 75-mm zırh kalınlığına ve 76-mm kalibrelik silahlara sahip tanklardı!
Bu nedenle, göründüğü kadar paradoksal olarak, İngilizler demiryolları tarafından düşürülmüşken, Fransızlar eski taktiksel prensiplerinin ve sınırdaki pahalı takviyeli Maginot hattının rehineleri olmuştur. Bu arada, Fransız tasarımcılar savaştan önceki birkaç yıl içinde teknik olarak çok modern bir tank yaratmayı başardılar. Ancak, ordularının talimatlarına odaklanmak zorunda kaldıklarından, Alman yıldırım tanklarına kaybedilen arabaları ortaya çıkardılar. Fransa'yı mağlup eden Almanlar, Fransızlar tarafından düzenlenen 2400 zırhlı araç birimlerinden yaklaşık olarak 3500 tankını ele geçirdi. Bunları kullanmanın genel uygulaması, yakalanan araçların değiştirilmesi veya yeniden düzenlemesi olmuştur. Örneğin, B-1’e dayanarak, Almanlar iyi bir alev fırlatma tankı yaratırken, diğer makinelerin şasileri onları cephane konveyörlerine ve her türlü ACS’ye dönüştürmek için kullanılıyordu.
"Matilda" Mk.II: en azından bir şey ... Ama sadece iki yıl!