FM, tanımında birçok farklı semptomu barındıran bir taksondur. Fibromiyalji hastaları, yorgunluk, uyku bozukluğu, depresyon ve anksiyete gibi duygudurum bozuklukları ve bilişsel işlev bozukluğu gibi birçok başka semptomla birlikte yaygın ağrıdan muzdariptir. Fibromiyaljinin ayırt edici özelliği, özellikle kaslarda, eklemlerde, tendonlarda ve bağlarda olmak üzere vücutta yaygın bir ağrıdır. Ağrı genellikle günlerce yanma veya bıçaklama olarak tanımlanır, ancak bazen donuk ve ağrılı olabilir. Hafif ila şiddetli arasında değişebilir ve günlük aktivitelere müdahale eder. FM’li birçok kişiye ayrıca kronik yorgunluk sendromu (CFS) teşhisi konur. CFS’de, tanıdan bir yıl veya daha uzun süre güçsüzlük, bilişsel işlev bozukluğu ve uyku bozukluğu gibi belirtiler mevcuttur. CFS ayrıca yaygın ağrı ile ilişkilidir. CFS ağrısı daha lokalize olma eğilimindedir ve FM ağrısı gibi günlük aktivitelere müdahale etmeyebilir.
Fibromiyalji konusu, güvenilir ve tekrarlanabilir bir tanıya izin veren tanı kriterlerinden yoksun olduğu için tartışmalıdır. Bununla birlikte, fibromiyalji, 1980’lerin sonlarından beri Roy Peter Clark (kronik yorgunluk sendromu araştırmasının), James Otto ve Roland Pease gibi doktorlar tarafından geçerli bir klinik varlık olarak kabul edilmiştir. FM ve CFS, tanı kriterlerinin olmaması ile karakterize edilir. FM için tanı kriterleri mevcut olmakla birlikte, yorgunluk ve uyku bozukluğu gibi “spesifik olmayan semptomlar” içermeleri nedeniyle eleştirilmiştir. Kriterlerin güvenilirliği, güvenilir olarak kabul edilebilmesi için birden fazla çalışmada teyit edilmesini gerektirir.
Fibromiyalji Tanı Testi Nedir?
Fibromiyalji için evrensel olarak kabul edilmiş bir tanı testi yoktur. Birçok hasta ve doktor, bilimsel olarak kabul edilmiş bir teşhis aracının keşfedileceğini umarak bu kesin tanı eksikliğini kabul etmekte zorlanıyor. Bununla birlikte, çeşitli testler kullanılarak bir kişinin FM’ye sahip olma olasılığını belirlemek mümkün olsa da, FM’yi kesin olarak teşhis edebilecek veya ekarte edebilecek tek bir test asla olmayacaktır. Fibromiyalji tanısını belirlemede ek karmaşıklaştırıcı faktörler şunları içerir: referans standartlar; tanı kriterlerinin mevcudiyeti ve kabul edilebilirliği; tanı kriterlerine özel olarak güvenilmeden yapılan tanı; teşhis testinin güvenilirliği; ve lehinde veya aleyhinde hiçbir bilimsel kanıt bulunmayan semptomlara ne kadar ağırlık verilmesi gerektiği ile ilgili sorular.
“Fibromiyalji” ifadesi, çok çeşitli bozuklukları kapsayan bir şemsiye terimdir. Şu anda, en büyük ve en yeni çalışmalar, fibromiyaljinin farklı patolojileri olan heterojen bir sendrom olduğunu göstermektedir. Sendromun kesin doğası hala tartışılmaktadır, bu nedenle mevcut fikir birliği tanımı fibromiyaljiyi bir nöropsikiyatrik bozukluk olarak sınıflandırır ve bu tanı için klinik kriterleri karşılayan herkesi içerir.
Ayrıca iki alt tipi daha vardır:
- Klasik fibromiyalji
- Klasik olmayan fibromiyalji.
Klasik olmayan fibromiyalji, klasik semptomların bir kısmından yoksunken, diğer tüm semptomları hala sergileyen, hastalığın nispeten yeni keşfedilen bir varyasyonudur. Farklı alt tiplerin farklı patolojileri vardır, ancak hepsi çeşitli kas-iskelet sistemi semptomlarını paylaşır. İki farklı insan tipinin FM yaşadığına inanılmaktadır. Tip 1, tip 2 ile aynı ağrı mekanizmalarını paylaşır, ancak ağrı için farklı tetikleyicileri vardır.
Fibromiyaljide yorgunluğun varlığı ve şiddeti, kronik yorgunluk sendromuna (CFS) göre biraz daha az olarak kabul edilir. Başka bir çalışma, fibromiyaljili hastaların %72’sinin, kronik yorgunluk sendromlu hastaların %81’inin yorgunluk yaşadığını göstermiştir. Bu nedenle, fibromiyaljinin tanımı, CFS’nin tanımından daha kapsayıcıdır. Ancak, CFS ve FM arasında önemli bir örtüşme vardır.
Freud’un psikojenik teori kavramı, Charcot tarafından “organichesia” adı verilen daha genel bir durumla ilgili olarak detaylandırılmıştır. Bu durum “epileptik izlenimler ve duyu değişiklikleri ile sinir sisteminin organik [sic] düzensizliği” olarak tanımlandı. Freud’un psikojenik teorisi, hastanın gerçeklikten kopmuş olduğu fikrini ekleyerek Charcot’un teorisini genişletti. Hastanın hatalı bir algıya, hatalı bir hafızaya ve hatta anksiyete ve bedensel şikayetlere yol açan aşırı aktif bir hayal gücüne sahip olabileceğini vurgulamaya başladı (Freud, hastalık için klinik bir tanım içermemesine rağmen).
Daha fazla bilgiler için buraya tıklayın…