Merkulov bildirdi:
Bu yılın Mayıs ve Haziran aylarında işletilen Görev Gücü (çarpı). İç Ordunun büyük kuvvetleri tarafından saldırıya uğrayan Vilno-Grodno demiryolu bölgesinde, İç Ordunun büyük kuvvetleri tarafından saldırıya uğradı ve çevrelerden çıkmayı başardı; askerlerin sadece bir kısmı Alman üniforması giymiş ve bir Alman ceza keşif seferinde "yakalanan partizanları" sahneledi.
Bu, “Polonyalı vatanseverlere” yönelik tek saldırıdan uzak. 1941 yılında, Sovyetler Birliği'ne yönelik Hitlerite saldırısının sonucu olarak, SSCB'nin batı bölgeleri işgalciler tarafından yönetilince, Alman işgal kuvvetlerine ek olarak, Polonyalılar Batı Belarus'ta ortaya çıktı. Bildiğimiz gibi, Batı Belarus toprakları savaşın başlamasından kısa bir süre önce Sovyetler Birliği'nin bir parçası oldu ve ondan önce Polonya'nın bir parçasıydı. Elbette, Polonyalı milliyetçiler, Polonya Naziler tarafından işgal edildikten sonra bile Batı Belorussia'yı yasal bölgeleri olarak görüyorlardı.
Burada Batı Belarus'un Polonya nüfusunun bir bütün olarak topraklarının Hitler'in birlikleri tarafından işgaline sempatik bir şekilde tepki gösterdiğine dikkat etmek gerekir. Hitleritlerin 1939’te Polonya’nın devletliğine son vermelerine rağmen, yine de, Belarus’un batısındaki Polonyalılar onları Sovyet gücünden kurtarıcı olarak görüyorlardı. Açıkçası, buradaki ana rol, Almanların Batı kültürünün insanları olarak algılanması, Polonyalılara Ruslar veya Belaruslardan daha yakın olmasıydı. Her halükarda, Polonyalılar gerçekten Hitlerite işgalcilerine ait değildi, ancak mesleğin idari ve polis yapılarının oluşumunda aktif rol aldıkları gerçeği devam ediyor.
Bu bölgelerin SSCB'ye dahil edilmesinden önce yerel idari yapılarda çalışan Polonyalı yetkililerin ve polis memurlarının, Nazi işgalcilerinden sonra Batı Belorussia topraklarına ulaşması dikkat çekicidir. Polis ve idari hizmetler konusunda tecrübeli olduklarından ve çoğu zaman Almanca'da akıcı olduklarından, Nazi işgal yönetimi, komutanlık makamlarındaki ve yardımcı polisteki pozisyonları için isteyerek kabul etti. Ayrıca, polis ve idari personele olan ihtiyaç her zaman mevcuttur. Polonyalılar Polonyalılara, Ruslarla pratik olarak tanımlanmış ve siyasi açıdan son derece güvenilmez olarak kabul edilen Belaruslulara nazaran daha sadıktı.
Bu politikanın sonucu, Batı Belarus'taki işgal idari yapılarının “polonizasyonu” idi. İlçe ve il meclislerinin çoğunda, memurların ve çalışanların ana bölümünü oluşturan Polonyalılardı. Aslında, Polonya idari cihazı, Alman bayonetleriyle Batı Belarus'a geri döndü ve Polonyalılar, özellikle Polonya için değil, Üçüncü Reich için çalıştıklarını hissetmediler.
Baranavichy, Grodno, Slonim gibi şehirlerde, idari aparat neredeyse tamamen Polonyalıydı, Grodno'da yerel polis, ulusal kompozisyon açısından tamamen Polonyalıydı. İşgal altındaki bölgelerde idari düzeneğin “polonizasyonu”, Polonyalı toprak sahiplerinin, Sovyet makamları tarafından seçilen arazinin mülklerini restore etmeyi talep eden komşu Polonya'dan Batı Belarus'a gelmeye başlamasına neden oldu. Alman işgal makamlarının, burada Polonyalılarda Sovyet etkisine karşı bir ağırlık olarak görülen tamamen güvenilir bir ortam gördüklerinden, buraya da özel bir engel koymadıkları söylenmelidir.
14 Şubat 1942, İngiltere’de bulunan sürgündeki Polonya hükümetinin inisiyatifiyle, kendilerini Polonya’nın silahlı kuvvetleri olarak gören paramiliter güçler “Craiova Ordusu” nu (“Yurtseverler Ordusu”) yarattı. Ev Ordusunun bel kemiği, Polonya Ordusu'nun eski memurlarından ve Bölge Genel Müdürü Stefan Rovetsky (Polonya Ordusu'nun eski bir albaysı olan Stefan Rovetsky - Polonya ve Hitler’in Almanya’sı arasındaki kısa savaş sırasında zırhlı bir tugay komutanı oldu).
Craiova Ordusu, Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'nin yardımıyla savaş öncesi Polonya devletliğini restore etme hedefini belirledi. Sovyetler Birliği, Nazilere karşı mücadelede durumsal bir müttefik olarak görülüyordu, ancak daha sonra İç Ordu'nun planları, 1939'ten önce kendisine ait olan tüm bölgeleri Polonya'ya geri döndürmek amacıyla SSCB'ye karşı bir ayaklanmanın başlangıcını içeriyordu. Aslında, Sovyetler Birliği ile resmen işbirliği yaparak, aslında “Craiova Ordusu” ikili bir oyun oynuyordu. Varlığının başlangıcından itibaren, Batı Belarus topraklarında, Craiova Ordusu, onları doğal muhalifleri olarak kabul ederek, komünist partizanlara karşı operasyonlar yürütmüştür. Aynı zamanda, Polonyalı milliyetçiler, Sovyet partizanlarının müttefiklerini taklit etmeye çalıştılar, ancak elverişli koşullar ortaya çıkar çıkmaz hemen geri döndü. Gerillalarımız tarafından periyodik olarak ele geçirilen çok sayıda emir ve rapor, Batı Belarus'taki Sovyet partizan hareketi ile ilgili olarak Vatan Ordusu'nun gerçek politikasına tanıklık ediyor.
Böylece, siyah beyaz raporlardan birinde yazılmıştır:
Partizanlar kazanın, onlarla otorite kazanın ve mümkünse partizanları öldürün.
1943'un yıkılmasıyla Kızıl Ordu, Nazileri Beyaz Rusya topraklarına sokmaya başladığında, “Ev Ordusu” nun Sovyet partizanlara karşı tutumu daha da kötüleşti. Bu, Polonyalıların bir kez daha Batı Belarus toprakları üzerindeki kontrolünü kaybetme korkusundan kaynaklanıyordu. Stolbtsy bölgesinde, “Ev Ordusu” nun yerel taburundan Polonyalılar, Zorin dekolmanından on Sovyet partizanı vurdu. Buna karşılık, kurtarılan Sovyet partizan kuvvetleri, “İç Ordunun” taburunu silahsızlandırdı ve komutanlarını tutukladı. Taburun rütbesi ve dosyası küçük gruplara bölündü ve Belarus partizan müfrezelerine dağıldı. Ancak, Sovyet partizanlarının infazını bizzat denetleyen Khorunzh Zdzislav Nurkevich (resimdeki) ve tabur komutanı Teğmen Adolf Pilch tutuklanmayı önlemeyi başardı.
Adolf Pilch'in komutasındaki taburun kalıntıları, Nazilerin işgalci kuvvetlerinin komutasıyla temasa geçti ve yakında Sovyet partizanlarına karşı operasyonlara başladı. Kızıl Ordu’nun birimleri Belarus topraklarına girip Nazi işgalcilerine karşı savaştıklarında, “Ev Ordusu” nun yerel oluşumları Sovyet partizanlarına karşı büyük darbe yaptı. İlginç bir şekilde, savaşta göründüğü Nazilerle temas kurdular ve Nazi'nin iş emrinin himayesinde hareket etmeye başladılar.
“Ev Ordusu” nu Nazilerle işbirliği Polonyalı tarihçilerin kendileri tarafından bildirildi. Bu nedenle, “Alman işgali altındaki Belarus” adlı çalışmalarında Jerzy Turonek, Aralık ayında “Ev Ordusu” taburu komutanı 9 1943’in, “Gur” gerilla takma adı “Gur” ile bilinen Alman işgalci emriyle gizli bir anlaşma imzaladığını yazıyor. Bu anlaşma uyarınca taburu alındı. silâh ve Alman birimlerinden Minsk’ten mühimmat ve anlaşma Belarus’un işgalinin sonuna kadar geçerliydi.
Craiova Ordusu gerillaları Belarus partizörlerine o kadar düşmandı ki, gerilla gruplarımız çoğu kez Alman üniforması giymek zorunda kaldılar ve kendilerini Ev Ordusu tarafından saldırıya uğramamak için Alman birlikleri olarak gizlediler. Otomatik silahlar, yukarıda bahsedildiği gibi, birçok Polonyalı oluşum Nazilerden de alınmıştır.
Haziran ayının sonunda, 1944, Almanların Belarus'taki konumu çok kötüleştiğinde, Hitler'in birliğini batıya doğru kitlesel bir geri çekilme başladı. İlginç bir şekilde, Brest yönündeki Nazilerle birlikte, Stolbtsy bölgesinde konuşlandırılan “Ana Ordunun” taburu tam olarak yürürlükte kaldı. 860 askerleri ve taburun memurları batıya hareket eden elli vagon ile yola çıktı. Geri çekilme tabur komutanı Teğmen Adolph Pilh tarafından yönetildi (resimde resmedildi). Nazi birliklerinin komutanlarının Polonyalıların geri çekilmesini engellememesi için özel bir belgeye sahip olan Minsk SD’den özel bir belgesi vardı. Ayrıca, yanlış anlaşılmayı önlemek için, birkaç Alman subayının geri çekilme taburuna eşlik etmişti. Bu arada, Almanlar ayrıca Batı Böceği taburunun taburun yardımına yardım etti.
Aynı durumun, “Craiova Ordusu” nun faaliyet gösterdiği Litvanya ve Ukrayna'da Polonyalıların da iddia ettiği diğer Sovyet cumhuriyetlerinde de geliştiğini belirtmek gerekir. Sovyet istihbaratı, Batı Ukrayna topraklarında çok sayıda ve iyi silahlanmış “Ev Ordusu” müfrezesinin çalıştığını bildirdi: 700 erkekleriyle birlikte Wilk ve 2000 erkekleriyle birlikte Przherozh ve 150 erkekleriyle birlikte Mannevich dekolmanı.
Dekolmanların resmen Nazilere karşı mücadelesini resmen yönlendirmesine rağmen, aslında Nazilerin kendilerine yardım ettiler, partizan karşıtı operasyonlarda Alman cezaevlerine gönüllü asistan oldular. Bu nedenle, Polonyalı birimlerle hizmette olan yerel Gestapo'ya kayıtlı otomatik silahlar vardı. Dekolmanlara komuta eden Polonyalı subaylar Bulat ve Vuik, yerel halkı tekrar tekrar korkutuyor, Sovyet partizanlarına herhangi bir yardım için derhal vurmakla tehdit ediyorlardı.
Meşhur “Volyn Katliamı” da dahil olmak üzere Ukrayna nüfusunun soykırımını Batı Ukrayna topraklarında yapan “Craiova Ordusu” idi. Volyn'deki kanlı olaylar, Hitler’in Batı Ukrayna’daki yardımcı polisindeki personel değişikliklerinin sonucuydu. Ukraynalıların çoğunluğu Ukrayna İsyan Ordusu'nun yapılarına taşındığından, Naziler yerel Polonyalılardan yardımcı polis personeli almaya başladı. Bu durum, Polonyalı milliyetçilerin ellerini çözdü ve Ukrayna halkına karşı teröre dönüşmeyi başardılar.
"Vatan Ordusu" nun askerleri acımasızca kendi ellerine düşen Sovyet vatandaşlarını kırdı. Öyleyse, Lublin Voyvodalığı’nın Antonovka köyünde, Nisan’ın 5’indeki 1943, Hitler’in tutsaklığından kaçacak kadar şanslı olan tıbbi işçiler olan Ordu Kraiova’nın askerleri tarafından yedi Rus kız öldürüldü. Bu yüzden kaderdi - kızlar Nazilerden uzaklaşabildiler, ancak Hitler karşıtı koalisyonda Sovyet müttefiki olarak poz veren Polonyalı cezacılar tarafından öldürüldü. 13 Mart 1944, Ev Ordusu askerleri Kletsk bölgesindeki Prodlov köyünde “komünist yerel işçiler ve köylülere sempati duyma şüphesiyle tutuklananları kollarını ve bacaklarını kırarak acımasızca dövdü. Ardından Polonyalılar tarafından gözaltına alınan on yerel sakin vuruldu. Sandomir kasabası bölgesinde, yerel halkla birlikte çiftlik işçisi olarak çalışan bir grup silahsız Sovyet savaş esiri, Craiova Ordusu askerleri tarafından vuruldu. Bunlar, Craiova Ordusunun Sovyet vatandaşlarına karşı yaptığı acımasızlık örneklerinden uzak.
Kızıl Ordu Nazileri Polonya topraklarına geri ittiğinde, Craiova Ordusu Sovyet karşıtı çizgisini sürdürdü. Naziler, Varşova İsyanını kanla batırdıktan, yüz binlerce Polonya vatandaşını yok etmek ve şehri yeryüzünden neredeyse tamamen silmekle battıktan sonra bile, Craiova Ordusu, savaşçılarının Nazilere karşı savaşma operasyonlarına girmelerini yasakladı. İlginç olan ve Almanya "Polonyalı yurtseverlere" olan kayda değer sadakatini gösterdi - Heinrich Himmler, ölüm ordusunun Polonyalılara karşı - Ev Ordusu askerlerine karşı kullanılmasını yasaklayan özel bir yönerge yayınladı.
Sovyet komutanlığı belli bir zamana kadar müttefikler tarafından kontrol edilen Polonya silahlı kuvvetlerine ilişkin bir tarafsızlık politikası izledi. Ancak, “Craiova Ordusu” nun neredeyse tamamen Sovyet karşıtı olduğu netleştiğinde, Sovyet komutanlığı Kızıl Ordu'nun birimlerinin ve alt bölümlerinin “Ev Ordusu” ile herhangi bir anlaşmaya girmesini yasakladı ve gerekirse Polonya kuvvetlerini silahsızlandırdı veya genel olarak uyguladı. silahlı kuvvet.
1945’te, Craiova Ordusu, Polonya’nın Nazi istilacılarından kurtarılması ve Sovyet yanlısı rejimin kurulmasında yardımcı olmaktan vazgeçti. 19 Ocak Yılın 1945’i, “Asker Ordusu” nu ortadan kaldırmak için bir emir yayınladı; AK askerleri yeminten serbest bırakıldı ve memurlar yasallaştırılmadı - bu gerçek, İç Ordu’nun Hitler’in son kurtuluşundan sonra Sovyet karşıtı mücadeleye devam edeceğini belirtti. işgalciler.
27 Mart Ana Ordusu Yüksek Komutanlığı 1945 tutuklandı ve özel uçuşlarla Moskova'ya götürüldü. Tutuklular arasında, "Ev Ordusu" tugayının genel komutanı Leopold Okulitsky de vardı (resimde). Toplamda, Ana Ordunun 7448 savaşçıları tutuklandı ve Polonya'ya yerleştirildi. General Okulitsky de dahil olmak üzere, yüksek komuta Sovyet mahkemesinde ortaya çıktı. Savcı, yalnızca 28 Temmuz - 31 Aralık 1944 arasında, Ev Ordusu Ordusu, 277 ve 94'in Kızıl Ordu'da bir asker ve subayı yaraladığını ve 1 Ocak'tan 30'a, 1945'in 314'in ağır yaralandığını bildirdi. ve Kızıl Ordu subayları.
Suçları için 21 Haziran 1945, SSCB Yüksek Mahkemesi Askeri Koleji, İçişleri Ordusu komutanlarına ve Polonyalı milliyetçilerin diğer liderlerine 4 aylarından 10 yıllarına kadar hapis cezasına çarptırıldı. 10 yıllarındaki en uzun hapis cezası General Okulitsky idi. 24 Aralık 1946, Okulitsky Lubyanka hapishanesinde öldü - resmi rakamlara göre, Ev Ordusunun son komutanının ölüm nedeni kalp krizi geçirdi.