Genellikle sessiz oldukları varsayılan 53 hayvanın 'sesleri' literatüre eklendi.
Sonunda duyulabilen türler, 50 kaplumbağa türü, Güney Amerika akciğer balığı (Lepidosiren paradoxa), Cayenne caecilian (Typhlonectes compacticauda) adlı uzuvsuz bir amfibi ve tuatara olarak bilinen Yeni Zelandalı bir sürüngen de dâhil olmak üzere dört farklı hayvan soyundan geliyor.
Yazarlar, kaydedilen tüm türlerin, bir dizi farklı ses içeren çeşitli bir akustik repertuara sahip olduğu bulundu.
Kaplumbağa hayat ağacındaki pek çok türün ses çıkarma becerisini paylaşması, onun tüm kaplumbağa soyunun atalarından biri olduğunu kuvvetle düşündürür.
Dahası, araştırmacılar kaplumbağa verilerini akciğerleri olan 1.800 diğer omurgalının analiziyle birleştirdiğinde, nefes alıp vermek için yeterli omurgaya sahip tüm hayvanlarda ses üretimi ve akustik iletişimin ortak bir kökenine dair kanıtlar buldular.
Amfibiler ve sürüngenler çok daha az araştırılmıştır, ancak ses üretimleri hakkında fazla veriye sahip olmamamız, onların gürültü yapmadıkları anlamına gelmez.
Araştırmacılar, akustik iletişimin nasıl geliştiğini gerçekten anlamak istiyorsak, bu "önemli, ihmal edilmiş grupları" sistematik olarak belgelememiz gerektiğini savunuyorlar.
Mevcut çalışmanın test etmeye çalıştığı şey tam olarak budur. Yazarlar, yalnızca ihmal edilen 106 tür arasında ses üretimi aradılar, ancak yine de mevcut literatürde düzinelerce akustik iletişim örneği bulabildiler. Bu kadar sınırlı bir örneklem büyüklüğünde bile, hayvan sesinin evrimsel kökenleri birdenbire çok daha derinlere iniyor.
Bugün, akustik iletişim üzerine hüküm süren teori, bu temel özelliğin hayvanların hayat ağacında birçok kez ortaya çıktığını öne sürüyor. Bu, kuşlar ve memeliler arasında görülen çok çeşitli kulak yapıları ve ses morfolojilerine dayanmaktadır.
Ancak bu yeni filogenetik analiz, bunun yanlış olduğunu gösteriyor. Hayat ağacında birbirinden çok uzakta bulunan hayvanların, çiftleşme, iletişim veya ebeveynlik için olsun, benzer yollarla ve benzer nedenlerle ses çıkarması, bu becerinin ortak bir kökeni paylaştığını göstermektedir. Ayrılmadan önce sadece bir kez evrimleşmiş olabilir.
Aslında, özelliğin 407 milyon yıl önce yaşamış çok çeşitli modern omurgalılarda ortak olan bir ataya dayandığı görülüyor. Akciğerler ve yüzücü mesaneler arasındaki bağlantılar dikkate alındığında, bu tarih daha da geriye alınabilir.
İsviçre'deki Zürih Üniversitesi'nden paleobiyolog Marcelo Sánchez, "Sonuçlarımız, akustik iletişimin çeşitli dallarda birden çok kez gelişmediğini, ancak ortak ve eski bir evrimsel kökene sahip olduğunu gösteriyor" diyor.
Bulgular, bir hayvanı duymanın zor olmasının onları dinlemememiz gerektiği anlamına gelmediğinin iyi bir hatırlatıcısıdır.
Çalışma Nature Communications'da yayınlandı.