“Bu dondurucu mu? Dondurucu, mutfağa buz torbaları koymak için kullanılıyor. Müdür benden biraz buz almamı istedi, ama kapıyı açar açmaz, bu genç adam birdenbire yere düştü ve kafa üstü bana çarptı – Memur bey,” dedi. Gerçekten hiçbir şey bilmiyorum. O kadar korktum ki altım bile ıslandım. Bana inanmıyorsan bak! Pantolonumun kasıkları hala ıslak! …”
Teknisyenler parmak izlerini, ayak izlerini ve olay yerinde bulunabilecek diğer olası kanıtları toplamak için koşuştururken alt bürodaki izleme uzmanlarının el fenerleri her yerde yanıp sönüyordu. Yan Xie, galoşlarıyla soruşturma bariyerlerinin üzerinden geçti ve cesedin yanına çömeldi, ardından çenesiyle cesede işaret etti.
Alt büronun adli tıp görevlisi onu resmen ‘Yardımcı Kaptan Yan’ olarak karşıladı.
“Durum nedir?”
“Ölü, paradoksal bir soyunma sürecinden geçmiş gibi görünüyor; ölüm sonrası hipostazın parlak kırmızı rengine ve çıplak gövde ile belin birleştiği yerde görülebilen küçük su toplamalarına bakılırsa. Şu an için kesin olarak söyleyebileceğimiz tek şey, şiddetli bir hipotermi vakasından muzdarip olduğu. Ölüm zamanını belirlememiz zor. Üstelik tüm bu yüz deliklerinden kan akıyordu. Daha fazlasını öğrenmek için, alındıktan sonra ceset üzerinde otopsi yapmamız gerekecek. geri.”
Yan Xie, eldivenli parmağıyla hipostazı dürttü, ardından gözlerini hafifçe kıstı, kaşlarının ucu şakaklarının kenarındaki saçlarına yaklaştı. Derin gözleri ve bu burnun yüksek kemeri ile açı, yüzünün bir an için oldukça ciddi görünmesini sağladı. Sonra “Bu doğru değil” dedi.
Jianning Kamu Güvenliği Bürosuna bağlı Kriminal Soruşturma Biriminin Kaptan Yardımcısı ve Birincil Soruşturma Ekibi Başkanı Yan Xie; Bölüm Başkan Yardımcısı seviyesindeydi, 3. Sınıf bir Müfettişti ve üstelik bir Aslandı – kamu güvenliği sisteminde iyi tanınıyordu. On yıldan fazla bir süre polislik yaptıktan sonra, Zhihu hatıraları için materyal olmaya değer bir dizi efsanevi başarı elde etmişti! Bir noktada, bir içki baskını sırasında kendisi ile bir uyuşturucu satıcısı arasında çıkan kavga nedeniyle şehir bürosunun ‘Yıllık En Etkili On Kişisinden’ biri seçildi.
Alt bürodan gelen adli tıp görevlisi onu ihmal etmeye cesaret edemedi, bu yüzden aceleyle, “Düşünceleriniz nedir efendim?”
“Paradoksal soyunma – temel olarak bir kişinin şiddetli hipotermiye maruz kalmasıdır; bu, çekirdek vücut sıcaklığının büyük ölçüde düştüğü ve zihnin yönünü şaşırıp kafasının karıştığı bir durumdur. Beynin vücut ısısını düzenleyen kısmı olan hipotalamus arızalanır ve yanlış sinyaller göndermeye başlar. Sonuç. Ancak buradaki sorun şu ki, çırılçıplak olan delikanlımız kıyafetlerini dondurucuya atmamış, dondurucuya dalmadan önce delirecek kadar donmuş olabilir mi?”
Adli tıp görevlisi söyleyecek söz bulamıyordu.
Yan Xie, adli tıp görevlisinin sorusuna cevap verememesine aldırış etmemiş gibi göründü ve sadece bir emir verdi, “Eski Wan. KTV’yi ve küçük ara sokağa giden arka kapıyı kapatın. Ekibinize merhumun kıyafetlerini bulmalarını emredin. ve üzerindeki tüm kişisel eşyaları. Aranacak en önemli öğeler cüzdanı, anahtarları ve cep telefonudur, bunlar merhumun kimliğini belirlemede büyük ölçüde yardımcı olacaktır. Teknisyenler gözetim verilerini alırken, onlardan göz kulak olmalarını isteyin. Son 24 saatte merkeze bildirilen kayıp şahıs kayıtları da var.Eminim insanlar bir canlının birdenbire ortadan kaybolduğunu fark edeceklerdir.”
Alt büro ekibinin Baş Soruşturma Görevlisi Wan Zhengguo, onun emirlerini yerine getirdi ve astlarını gönderdi. Arka kapıdan gizlice girmediyse, birinin merhumun eşyalarını çoktan almış olma ihtimali yüksektir. böyle yerlerde soyun.”
İkisi de ceset torbasının yanına çömelmiş, şaşkınlık içinde, haksız yere ölmüş olan genç adama bakıyorlardı. Bir duraklamadan sonra, Wan Zhengguo yüksek sesle merak etti, “Söyle. Sence bu adam bir hırsız mı? Bir hırsızlığın ortasında, birinin geldiğini duyunca panik içinde dondurucuya kaçmış ve farkında olmadan kendini öldürmüş olmalı. “
Hırsızlık sırasında kaza sonucu ölüm vakaları, polisin ortak bir görüşü ve olayıydı. Yan Xie anında cevap vermedi. Cesedi bir süre daha inceledikten sonra, “Öyle görünmüyor,” diye yanıtladı.
“Hmm?”
Yan Xie, merhumun pantolonunun kemerini aşağı çekti ve iki parmağını kullanarak iç çamaşırının marka logosunun bulunduğu bandı çıkardı. “Bu kumaş işçiliği birinci sınıf. İndirimde olsa bile 400-500 yuan’a mal oluyor. Giydiği lüks markalı kıyafetleri ve ayakkabıları açıklamak kolay ama bu kalitede iç çamaşırı almak mı? Bu zaten bir sorun. Harcama alışkanlığından… O kadar yüklüyse ve yine de buraya bir “parmak ustası” olmak için geldiyse, bu biraz fazla kaprisli olmaz mı?”
Wan Zhengguo uzun bir “Hehhhh—” dedi. Kollarını kavuşturarak gözlerini kıstı ve Yan Xie’yi birkaç kez tepeden tırnağa ölçtükten sonra sonunda “Söyle, Şerif Yardımcısı Yan” dedi.
“Ne Yardımcısı Yan? Bana Müfreze Yüzbaşı Yardımcısı Yan diyin. Sizin gibi bir Baş Müfettişin yardımcısı kim olur?”
Wan Zhengguo, “Güzel. Müfreze Yüzbaşı Yardımcısı Yan. Sen gerçekten bir Dedektif Conan’sın.”
Yan Xie, sözlerinden etkilenmedi. “Beni çok fazla pohpohluyorsun. Alt bürodaki yoldaşlarımızın bana her zaman saygı ve hayranlık duyduklarını biliyorum…”
Wan Zhengguo homurdandı, “Nereye gidersen git insanlar ölüyor. Hatta karaoke yaparak içeri girdikten sonra dondurucuda donarak ölen birine bile çarpabilirsin. Katil olmadığına emin misin? Acele et ve itiraf et, böylece yoldaşlarımız bu işi bitirip eve gidip yatabilirim.”
Yan Xie, kafasının arkasına sert bir tokat attı ve gülerek onu azarladı, “Pöh! – Kardeşin Yan’ın becerileriyle, eğer birini öldürseydim, sana benim olduğumu bilme şansı verir miydim? Suçlu mu?” Sözünü söyledikten sonra bir sigara çıkardı ve ağır adımlarla uzaklaştı.
“Mutfağın arka sokağa açılan arka girişindeki güvenlik kamerası sürekli bozuluyordu. Gerçekten de yasadışı park edilmiş bir araba ve iki çöp bidonundan başka kimse yoktu. Zaman geçtikçe tamir etme sabrımı kaybettim. hem de… Durun bir dakika Memur Bey, Söyleyin neden tamir edeyim? Yasa dışı park etmiş arabaları mı yakalamayı bekliyorum? Trafik görevlilerinin işi bu!”
“Bir şey mi kaybettin? Tüm pahalı içecekleri güvenli bir şarap mahzenine koyuyoruz. Kim bu mutfak kap kacaklarını çalmak ister ki? -evet, evet; bu adamı daha önce hiç görmedim. Eminim müdavimi değildir. Barımız uyum yasalarının bilincindedir ve yönetmelikler dahilinde hareket eder, içinde% 40’tan fazla alkol bulunan içecekler satmıyoruz Memur bey lütfen önce bana söyleyin, bu adam barımızda ölü bulunduğuna göre, bu adam barımızda ölü bulunduğuna göre, yapmak zorunda mıyız? bir ödeme vermek?!”
KTV zaten insanlardan temizlenmiş ve bant bariyerlerle kapatılmıştı. Alt bürodan bir memur şu anda salonda Yang Mei’nin ifadesini alıyordu. Yan Xie ağzında bir sigarayla yürüdüğü anda memur anında ayağa kalktı. “Yardımcı Kaptan Yan. Lütfen oturun.”
Yan Xie onu sert bir “evet” ile onayladı. Tam oturmak üzereyken, aniden onlardan pek de uzak olmayan bir şey gördü ve onu hemen olduğu yerde duraksadı.
Tekerlekli sandalyede yanlarında oturan bir genç, şu anda bir memur tarafından sorgulanıyordu.
Yakın zamanda boşaltılan müzik salonu, havada hâlâ yıllara dayanan kozmetik, tütün ve alkol kokusuyla tam bir karmaşaya benziyordu. Diğer uçtan parlayan yalnız bir spot ışığı, adamın simsiyah saçlarını ve alnını ve aşırı solgun tenini aydınlatıyordu. Son derece dikkat çekici görünen, çevredeki ortamla tam bir tezat oluşturan bir karakter.
Yan Xie sigara izmariti ile onu işaret etti, “Kim o?”
Polis memuru, Yang Mei’ye yanıt vermesi için işaret etti.
“…” Daha önce parayı çekip çıkarması gerekip gerekmediği konusunda endişeli olan Yang Mei, boğazındaki yumruyu yuttu. “O benim nişanlım” diye cevap verirken sesi biraz zayıf geliyordu.
Memurun kalemi bir takırtıyla yere düştü.
Hiç etkilenmemiş görünen Yan Xie, “Neden tekerlekli sandalyede?” diye sormaya devam etti.
“Bir ilçe kasabasında nişanlandık. Daha sonra beni bulmak için Jianning’e geldi ve bir araba kazası geçirdi. Bir süre komada kaldı ve daha yeni bilinci yerine geldi, bu yüzden özgürce hareket edemiyor. henüz…” Yang Mei devam etmeden önce gergin bir şekilde saçlarıyla oynadı, “Onu bugün hastaneden eve getirdim. Şimdilik üst kattaki yaşam alanlarımızda kalacak.”
Jiang Ting’i bir an için aşağı yukarı süzen Yan Xie, “Hangi ilçedensin?” diye sordu.
Yang Mei ona uzak bir ilçenin adını söyledi. Yan Xie, “İlçe kasabanız büyük adamlar doğurmasıyla oldukça ünlü görünüyor” demeden önce kararlı olmayan bir sesle yanıt verdi.
Yang Mei, onun bu sözlerle ne söylemeye çalıştığını tam olarak anlamadan, içinin kıvrandığını hissetti. Yan Xie ayağa kalkıp onlara doğru yürürken gözleri onun peşinden gitti.
“Merhumun arka sokakta volta attığını gördünüz mü?” dedi sorgulayan memur, bir şeyler karalarken. “Onu nasıl gördün? Merhum o sırada ne yapıyordu?- Ah, Yüzbaşı Yardımcısı Yan!”
Memur tam koltuğunu ona vermek üzereydi ki Yan Xie aniden onu omuzlarından aşağı itti. Yan Xie yanına gelirken yazdığı yarı tamamlanmış ifadeyi aldı ve ağzı hâlâ sigara izmariti üzerindeyken başını kaldırmadan “Devam et” emrini verdi.
Jiang Ting, sakince bakışlarını çekmeden önce bir süre Yan Xie’ye baktı.
“…o zamanlar birini bekliyor gibiydi.”
“Ah?” dedi memur.
“Konuşmadık. Sadece birbirimizin yüzlerini gördük. Mavi bir kazak giymişti ve sırtında siyah bir sırt çantası vardı. Okul çantasına benziyordu. Onu daha önce sadece uzaktan görebilmiştim. hemen ayrıldı. Davranışlarından, bir şeye çok dikkat ediyormuş gibi görünüyordu.”
Alt büro müfettişleri çok geçmeden ellerinde delil torbalarıyla geldi. “Yardımcı Kaptan Yan! Bunu arka sokaktaki çöp kutularının yanında bulduk. Şef Wan önce sizin incelemenize izin vermemizi söyledi!”
Kanıt çantasını alan Yan Xie, bir göz attı ve içinde keten mavi bir süveter buldu. “Cüzdan, cep telefonu veya anahtar yok muydu?”
Araştırmacı birkaç kez başını salladı.
“Siyah bir sırt çantası buldun mu?”
Müfettiş tedirgin bir şekilde, “Bölgeyi defalarca aradık. Sadece bu atlayıcı var,” diye yanıtladı.
“Peki.” Yan Xie, kanıt çantasını Jiang Ting’e verdi. “Gördüğün bu mu?”
Jiang Ting onu almak için bir hamle yapmadı. O sadece Yan Xie’nin elinde tuttuğu nesneye baktı ve başını salladı.
Yan Xie çantayı araştırmacıya geri verdi. “Bunu teknisyenlere verin ve iz uzmanlarına da dondurucu kapısının iç duvarlarındaki parmak izlerini almalarını ve bunu merhumunkiyle karşılaştırmalarını hatırlatın. Bir eşleşme varsa, merhum dondurucuya gizlice giren kişidir. . Aksi halde dondurucunun kapısı fail tarafından sımsıkı kapatılmıştır. O zaman olayın bütün niteliği değişecektir.”
Müfettiş aceleyle kaçtı. Arkasını dönen Yan Xie tek kelime etmedi ve bunun yerine Jiang Ting’in üzerine yükselen Jiang Ting’e baktı.
İfadeyi alan memurun kafası karıştı. Jiang Ting de bir şey söylemedi. Aniden etrafları son derece sessizleşti. Bir süre sonra Yan Xie sigara izmariti ile tekerlekli sandalyeyi işaret etti. “Ne oldu?”
“Araba kazası.” Jiang Ting sakince yanıtladı. “Hız yapıyordum ve bir kamyonla çarpıştım.”
“Hala ayakta durabiliyor musun?”
“Doktor iyileşmem için biraz zamana ihtiyacım olduğunu söylüyor.”
Yan Xie başını salladı. Gözleri derin düşüncelere dalmış gibi kısıldı; sonra birdenbire “Seni daha önce bir yerde görmüş müydüm?” diye sordu.
Jiang Ting, onun delici bakışlarına doğrudan baktı ve mükemmel bir şekilde boş bir ifade taklidi yaptı.
“Adınız ne?”
“Lu Chengjiang. İfadede yazıyor.”
Yan Xie, adı her seferinde bir kelime tekrarladı. “Lu, Cheng, Jiang.”
O anda hava son derece tuhaflaştı. Yan Xie’nin yüzü sigara dumanının arkasına gizlenmişti, bu yüzden kimse soruşturma ekibinin bu hırpani liderinin aklında ne düşündüğünü anlayamadı. Alt bürodaki müfettişler bile ne yapacaklarını bilemez halde, sadece gözlerini kırpıştırıp orada dikilebildiler.
Çok geride olmayan Yang Mei, ifadesini kaydetmeyi bitirmişti ve gergin bir şekilde yanlarına geliyordu.
“Geçici bulutlar kasvetle örtülürken, mevsimlik yağmur yağarken; karanlık sekiz ana yönden saldırıp karayı bir nehre dönüştürüyor.” diye mırıldandı Yan Xie. Avucunun içiyle çenesini ovuşturduktan sonra birdenbire, “Ne mükemmel bir isim,” dedi.
Yang Mei’nin ayak sesleri aniden durdu.
Jiang Ting sakince, “Teşekkürler, memur bey,” diye yanıtladı.
“Yeter. Eski Wan’ına gitmeye hazır olmasını söyle.” İfadeyi memura geri iterken Yan Xie’ye emir verdi. Topuklarının üzerinde dönerek doğruca arkaya yöneldi. “Cesedi analiz için alt-büroya geri götür. Olaya karışan her personelin hazır beklemede olması gerekiyor! Küçük Ana!”
Astı Ma Xiang, tam o sırada alt bürodaki teknisyenle konuşuyordu. Adının seslenildiğini duyunca hemen koştu. “Ho! Kardeş Yan!”
“Arabayı al. Gidelim.”
“—Merhaba, Memur?” Yang Mei’nin kafası karışmıştı. Hiç düşünmeden, gitmesini engellemek için uzandı. “Bu kadar mı? Eve mi gidiyorsun?”
Yan Xie soğuk bir şekilde karşılık verdi, “Doğru. Sana henüz ödeme yapmadım. POS makinesini buraya getir ve bana bir fatura yazdır. Ma Xiang, yarın 315 Tüketici Derneği’ni aramamı hatırlat…”
“Yapma Yakışıklı!” Parayı hayatı kadar seven Yang mei bir anda dehşete kapıldı. “Gecenin bu geç saatinde gelip hepinizi rahatsız ettiğim için şimdiden çok üzgünüm. Paranızı nasıl isteyebilirim? Yani hayır-hayır-hayır! Yapma! Geri al! Geri al! Yapma! – Geri al-!”
Kurtuluş ordusuna zorla yumuşak haşlanmış yumurta iten felaketten mustarip bir kurban gibi görünerek, yüzünde büyüleyici bir gülümsemeyle kartı zorla Yan Xie’ye geri verdi, “Aman Tanrım! Kendine bak, neden bu kadar soğuksun… Dürüst olmak gerekirse, Sormak istediğim tek şey soruşturma sonuçlarının ne zaman açıklanacağı ve bu olayla ilgili ne kadar sürede bir açıklama alabileceğimizdi.”
Yan Xie birkaç banknot çıkardı ve tezgâha fırlattı. “Alt büroya sorun.”
“Yetkili sen değil misin?”
“Silah ve uyuşturucu içermeyen, üçten az ölümle sonuçlanan davalar, şehir bürosuna iletilmeyecek.” Yan Xie doğrudan girişe doğru giderken elini salladı ve başını çevirmeden devam etti, “Elbette, işin içine silah ve uyuşturucu karışmış olsaydı, burada yürüttüğün dolandırıcılık sona ererdi! —Ma Xiang. Hadi gidelim. !”
Polis cesedi alıp bölgeyi mühürlerken olduğu yere çakılan Yang Mei boş gözlerle baktı. Herkes gittikten sonra, “Neler oluyor? Kardeş Jiang. Kardeş Jiang?”
Eller birbirine kenetlendi, Jiang Ting sessiz kaldı. İnsanlarından ve müziğinden yoksun, para toplayan çukurun ışıkları altında, sivri çenesinin çizgisi gözle görülür şekilde boynunun yanından geçiyor ve gömleğinin yakasına doğru kavis yapıyordu.
Bir an duraksadıktan sonra, “Onu daha önce görmüştüm,” diye gakladı.
Yang Mei, farkına bile varmadan kendini “Ne?”
“Yan Xie.”
Hayrete düşmüş halde, Jiang Ting’in kaşlarının hafifçe çatılmasını izledi; sonra bir süre sonra açıklamaya başladı. “Beş yıl önce büyük bir dava vardı. Sorumlusu olduğum Gongzhou ve Jianning ortak operasyonunda, bu adam tek başına içeri girdi ve silahlı bir uyuşturucu satıcısıyla çatıştı. Adamı bir şarap şişesi kullanarak öldüresiye dövdü. Kutlama etkinliği sırasında ben aşağıda otururken o sahnede oturdu, bu yüzden onu bir kez uzaktan gördüm. Daha sonra bu olay nedeniyle Müfreze Yüzbaşı Yardımcılığına terfi etti.”
Yang Mei’nin kalbi atladı.
“O kişi oyunu kurallarına göre oynamıyor. Ben eskiden…”
“Neye alışkın?” Yang Mei’ye sordu.
Kısa bir duraklamayla sözünü kesti ve sonunda devam etti, “O olay yüzünden Kaptan Yardımcılığına terfi ettirildiği gerçeğine katılmıyorum. Ancak, onu bir insan olarak takdir etmeyi tercih ediyorum.”
Tam olarak nerede olduğunu belirleyemeyen Yang Mei’nin kadın sezgisi, ona Jiang Ting’in ondan bir şeyler saklıyor gibi göründüğünü söyledi. Ama neyi neden sakladığına gelince, ona söylemeyecekti. Jiang Ting daha fazla açıklama yapmadı. Bir süre bekledikten sonra, Yang Mei beceriksizce, “O zaman şanslı. Bu davanın onun eline geçmemesi büyük şans” diyebildi.
Yine de, Jiang Ting tekerlekli sandalyeyi hareket ettirirken, sanki bir şey görmüş gibi geri döndü. Sonra başını salladı ve “Belki seni dinleyip birkaç gün daha hastanede kalmalıydım” dedi.
Grand Cherokee’ye takılan sirenler, araç bu gece geç saatlerde ıssız sokaklarda hızla ilerlerken kapatıldı. Yan Xie av tüfeğini sürdü ve arabanın farları açıkken sahada çekilen fotoğrafların her birine baktı. Birdenbire başını kaldırdı ve kendi düşünce zincirinin derinliklerinde ileriye baktı.
Elleri direksiyonda, Ma Xiang ona bir bakış attı. “Kardeş Yan, sorun ne? Ayılmak için biraz erişte yemek ister misin?”
Yan Xie onu görmezden gelerek aniden sordu, “Daha önce tekerlekli sandalyedeki adama baktın mı?”
“Hey Kardeş Yan, bunun hakkında konuşmak istediğini biliyorum. Endişelenme! Bu tür zayıf ve hastalıklı güzellikler bugünlerde tercih edilecek popüler tipler değil! Sen her zaman Jiangning şehir bürosunun seksi bir numaralı polisi olacaksın. bizim kalplerimiz…”
“Onu tanıdık bulmuyor musun?”
Şaşıran Ma Xiang, “Hayır” diye yanıtladı.
“Yine de onu daha önce bir yerde gördüğüme dair rahatsız edici bir his var içimde.”
Yan Xie gözlerini tekrar açmadan önce uzun bir süre gözlerini kapattı. Zihninin derinliklerinde aramayı denedi ama boşunaydı. Karmakarışık anılarının ortasında, sanki orada neredeyse ulaşabileceği ama elde etmesi zor, belli belirsiz fark edilebilen bir figür varmış gibi, dilinin kökünden yayılan garip bir tada eşlik eden tarif edilemez bir çarpıntı. Bir anda kayıp gitti, figür yeniden anılarının derinliklerine daldı.
Bir süre sonra derin bir nefes aldı ve “Ama şu an hatırlayamıyorum” diye mırıldandı.
Bu sırada şehrin dış mahallelerinde.
Bu ıssız diyarın sonunda şehrin ışık denizi yatıyordu; dağın zirvesine vuran gece meltemi. Uzakta yıldızlar göz kamaştırıcı bir şekilde parlıyordu; gökyüzünde uzanan ızgara benzeri bir yıldız galaksisi.
“Bunlar Dubhe, Mizar, Alkaid ve Büyük Kepçe. Büyük Kepçe’nin sapının kıvrımını takip ederek aşağı inen, Bootes’daki en parlak yıldız olan Arcturus’tur. Bakmaya devam ederseniz, oradaki beyaz yıldız Spica.”
Genç bayan, sevgilisine bakmak için başını yana eğdi, güzel gözleri sevgi ve hayranlıkla doldu. “Çok sevimli!”
“Evet. Spica, Dünya’dan iki yüz altmış ışıkyılı uzaklıkta, Başak’taki en parlak yıldızdır.”
Sevgilisi sanki bir şey hatırlamış gibi biraz duraksadı, sonra dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme oluştu.
“Cesur ve yiğit, seferlerde ve savaşlarda harika olan Horn malikanesi, eski zamanlarda yirmi sekiz Malikane arasında ilk olarak biliniyordu. Yine de biliyor muydunuz? Onu ne zaman görürseniz görün, Spica her zaman saflığın kusursuz bir tonudur. beyaz, bakireye benzer.”
Sesi derin ve alçaktı; yine de yumuşak, zengin ve hassas; sarhoş edici bir gece meltemi gibi. Sanki kalbi büyülenmiş gibi, kız cesaretini topladı ve aniden küçük bir adım attı. Başını yukarı doğru eğerek titreyerek, “Sen…” dedi.
Tam o sırada, onlardan çok uzakta olmayan arabanın uydu telefonu çaldı.
Adam gülümseyerek ona arazi aracına doğru gitmeden önce biraz beklemesini işaret etti. Telefonu eline alıp “Alo?” diye sordu.
Kız onun peşinden gitmeden önce bir an tereddüt etti. Sevgilisinin vücudunun yarısı gölgelerin arkasına saklanmıştı, bu yüzden onun ifadesini net göremiyordu. Ahizeden gelen konuşmanın ancak bir kısmını duyabildi, “… 538 numaralı hastanın durumu, sonra…”
Bir süre sonra “Anlaşıldı” diye cevap verdi.
Telefonu kapatıp bir süre arabanın yanında durdu.
Uzak bir yerden, çalıların arasından böceklerin hem kısa hem de uzun çığlıkları geliyordu. Hem ilkbaharın hem de yazın başlarının kalıcı kokusuyla dolu bir esinti, ovaları ve nehri geçerek genç bayanın yumuşak saçlarını geriye savurdu.
Ne kadar zaman geçtiğinden habersiz olan adam sonunda onunla yüzleşmek için döndü ve “Geri dönme zamanı” dedi.
“Ama bu gece dedin ki…”
Yine de sevgilisi çok nazik bir şekilde “Hadi içeri girelim” dedi.
Kız dudaklarını büzerek onu inkar etmeye cesaret edemedi, bu yüzden sadece mutsuz bir şekilde ilerleyebildi.
Gece göğünün altında, yeniden biçimlendirilmiş bir H2, kıvrımlı çorak topraklarda hızla ilerliyor, uçsuz bucaksız ışıklar denizine ve ufkun sonunda yaşayanların dünyasına doğru ilerliyordu.