1980'in sona ermesiyle, Soğuk Savaş döneminin geçmişe ait bir şey haline geldiği ve bunlara karşılık vermek için gerekli araçları ve yöntemleri gerektiren yeni zorluklarla dolu “belirsiz bir gelecek” ile yer değiştirdiği ortaya çıktı.
Dördüncü neslin savaşlarına
ABD'de, zamanın önde gelen en ileri analistleri gelecekteki dünya düzeninin sorunlarının ve içindeki silahlı kuvvetlerin yerinin tartışılmasını başlattı ve çeşitli “acil durumlara” zamanında cevap vermeyi yeniden düzenledi. Amerikalı araştırmacı Lawrence J. Korba'ya göre, tartışma için önemli bir itici güç, yılın Amerikan Deniz Piyadeleri Marin Cor Gazett'te yılın 1989'unda yayınlanan “Dördüncü Nesil Öncesinde Savaşın Değişen Yüzü” makalesiydi.
Geçtiğimiz birkaç yüzyıl boyunca askeri çatışmanın özelliklerini inceleyen yazarları (bilinen “reformcu” William Lind ve üç denizcinin subayı), savaşları üç “kuşak” olarak sınıflandırdılar: “Napolyon öncesi” savaşlar, 1805-1939 savaşları, dönemin savaşları c Yılın 1939.
Yazarlar, ikinci aşamada, birliklerin kitlesel karakterinin ve konumsal faktörün savaş alanındaki yüzleşmenin bir özelliği olduğu gerçeğine dikkat çekti, üçüncü aşamada ateş gücü ve birliklerin hareketliliği ile karakterize edildi. Yeni nesil savaşların “stratejisi” (hileler, keşifler), örneğin Jena'daki Prusyalıların (1806) ve Fransız Almanların Fransız yenilgisine karşı) kullanıldığında, düşmanın ezici bir yenilgiye uğradığı sonucuna varıldı. 1940 yılında birlikler.
Şimdi, yazarlar, sonraki dördüncü nesil savaşların işaretleri açıkça görülebildiğine inandılar:
• Savaş ve barış devletinin belirsizliği;
• Tarafların savaş alanında yüzleşme aşamasına girme koşullarının “bulanıklaştırılması”;
• çarpışmaların doğrusal olmaması;
• bulanık savaş alanları ve cepheler;
• tüm derinlik boyunca aynı anda düşman bölgelerin kapsamı;
• ön ve arka arasındaki farkları silmek;
• Yüzleşmeye aynı zamanda “askeri” ve “sivil” yapılara katılım.
Çoğu Amerikalı uzmana göre, geleceğin savaşlarının bu ayırt edici özellikleri ile prensipte. Bu bağlamda, dördüncü kuşak savaşlara hazırlıkların ilk varsayımlarına dayanarak ABD askeri makinesini yeniden yapılandırma yollarına ilişkin tekliflerin dikkate alınması başlatıldı.
O zamanlar, hem yetkililerden hem de bağımsız “reformculardan” halkın ve otoritelerin dikkatine oldukça fazla sayıda yeniden yapılanma projesi önerildi: tamamen “kozmetik” ten “radikal” e. Ocak ayının başında 1991, Silahlı Kuvvetlerin yeniden düzenlenmesi taslağı resmen Kongreye, Yeni Dönem (“Temel Kuvvetler”, Beyaz Komite Başkanları ve Beyaz Saray İdaresi tarafından onaylanan ortak merkezinin görevlileri Colin Powell tarafından hazırlanan “Temel Kuvvetler” şartı çerçevesinde sunuldu.
Genel Powell'ın Öngörüsü
General Powell, 1980’in ABD Devlet Başkanı R. Reagan’a danışmanlık görevini üstlenmesinin ardından, ulusal güvenlik meseleleri üzerine, uluslararası durumun keskin bir şekilde ısınmasıyla birlikte ulusal silahlı kuvvetlerin azaltılması sorununun kaçınılmaz olarak ortaya çıkacağını öngörmüştü. Bu tür olaylara cevap vermek için önceden hazırlık yapılması gerekiyordu. Bu nedenle, ülkenin askeri makinesini yenilemek için teklif özetleri hazırladı.
Powell, silahlı kuvvetlerin Soğuk Savaş döneminin büyüklüğünün artık talepte olmayacağına karar verdi. Aynı zamanda, “ufkun ötesine bakan” general, silahlı kuvvetlerin yalnızca “barış gücü” bir araca, “kurtuluş ordusu” gibi bir şeye dönüşmesini kabul edilemez buluyordu.
Powell ayrıca, Reagan yönetiminin, silahlı kuvvetlerin azaltılması için “radikal” de dahil olmak üzere çeşitli şeylerin ilerlemesine yol açması gereken, kaçınılmaz bir biçimde, “radikal” dahil olmak üzere sınırsız askeri potansiyel birikimini eleştiren, Demokratların Kongre'deki yaygınlığı gerçeğini de dikkate aldı.
Savunma Bakanı Dick Cheney, yardımcısı Paul Wolfefitz, ulusal güvenlik konularında cumhurbaşkanlığı danışmanı olan Brent Scowcroft gibi muhafazakar görüşlü Powell sivil liderleri, yakın gelecekte ABD’ye yönelik tehditlerde keskin bir düşüş olacağına dair tahminlere güvenme eğiliminde değillerdi ve Powell’a askeri bütçedeki azaltmalara yönelik olarak sert bir yaklaşım yöneldiler. 10 - 1990 üzerinden yüzde 1995'ten fazla değil.
“Patronlarını” memnun etmek için, genel olarak, aynı zaman aralığında her yıl yüzde 5 azalma programı sunuldu. Bu plan uyarınca, silahlı kuvvetlerin personelinin 3,3 milyon askeri personelden (2,1 milyon - normal birlikler ve 1,2 milyon - ulusal muhafız ve rezerv) - 2,5 milyon - (1,6 - normal birlikler ve 0,9 - ulusal koruma ve rezervler) azaltılması öngörülmüştür. ). Bunun, Soğuk Savaş döneminin silahlı kuvvetlerinin azaltılmış bir kopyasını temsil eden ve en önemlisi, herhangi bir kardinal ve “acı verici” dönüşüm yapmadan ülkenin silahlı kuvvetlerini “temel güçlere” dönüştürmesi gerekiyordu.
Powell'ın üstleri doğrultusunda geliştirdiği proje, silahlı kuvvetlerin, “haydut devletler” terimi ile belirlenmiş olan devletlerin şahıslarında düşmanla olan müttefiklere güvenmeden askeri operasyonlar yapabilme yeteneğine sahip olduğunu ima ediyordu.
Bu kavram, Amerika Birleşik Devletleri'nin aynı anda meydana gelen iki büyük bölgesel ihtilafa katılma olasılığını öngördü (biraz sonra, “neredeyse aynı anda”). Kore Yarımadası veya Basra Körfezi bölgesi gibi kriz bölgelerinde zafer kazanabilmek için müttefikler kurtarılmasa bile, her birinde yeterli sayıda 400 bin askeri olacağı varsayılmıştır.
Ayrıca, Powell ve ekibi, birliklerin yalnızca siyasi hedefleri açık ve kusursuz olduğunda ve ikincisi, ülkenin liderliğinin silahlı kuvvetleri hızlı bir şekilde kullanmaya hazır olduklarında ve düşmanlıklara katılabileceğine göre sert bir pozisyon ortaya koydu. Kararlı ve üçüncüsü, birlikler amaçlarına ulaştıktan hemen sonra düşmanlık bölgesinden çekilmelidir.
Bu durum, Amerikan silahlı kuvvetlerinin, Vietnam’daki (1962 - 1972) veya Lübnan’daki (1982 - 1983), siyasi liderliğin hedeflerinin net olmadığı ve birliklere açık hedeflerin verilmediği gibi tekrarlanan başarısızlıklarından kaynaklandı. Bu hüküm daha sonra sözde Powell Doktrini formunu mahvetti.
General Powell tarafından geliştirilen silahlı kuvvetlerin askeri-sanayi kompleksinin memnuniyetine göre yeniden düzenlenmesi, silahlanma ve askeri teçhizatın temel projelerinin yaratılması ve modernizasyonundan vazgeçmeyi öngörmedi.
Kara kuvvetleri için bunlar Comanche grev ve keşif helikopterleri; Hava Kuvvetleri için - gizli teknoloji kullanılarak üretilen F-22 avcı uçağı; Donanma için - çok amaçlı bir taktik uçak F / A-18E / F, ayrıca sırasıyla CVN-72 ve DDG-51 projelerinin uçak gemileri ve yok edicileri.
Bu arada, bu pahalı projelerin Varşova Paktı'nın dağılması ve SSCB'nin dağınık olması koşullarında açıkça gereksiz olduğu açıktı. Ayrıca, yüksek maliyetlerinden dolayı, satın alımlardaki (% 25'a göre) planlanan azaltmalarla, silahları “bire bir” olarak değiştirmek mümkün değildi.
Ve bakanlar güçsüz
Amerika Birleşik Devletleri'nin Pers Körfezi bölgesindeki (1991) savaşta, Saddam'ın Irak'ındaki görece zayıf bir düşmana karşı kazandığı zafer, birçok Amerikalı uzmana göre, ABD askeri makinesinin gerçek dönüşümünü isteyen bu "reformcuların" planlarına son verdi. Cumhuriyetçi yaşlı Bush yönetiminin askeri reformunun başarısını yücelten yüksek muhafazakar açıklamalara hâkim oldu.
Ancak, Arap kumlarındaki zafer, rakiplerini “kötü niyetli ve muhteşem askeri ihtiyaçlar için para harcaması” ve genel olarak “tasarruf edememek” ile suçlanan Cumhuriyetçilere beklenen temettüleri getirmedi. Bunlar ve tabii ki başka sebeplerden oluşan bir kompleks nedeniyle, Cumhuriyetçiler bir sonraki başkanlık seçiminde bir kayıp bekliyorlardı.
Savunma Bakanı görevine Demokrat Bill Clinton tarafından aday gösterilen Les Espin, askeri reform taslağını önerdi. Bush yönetimi sırasında Temsilciler Meclisi'ndeki silahlı kuvvetlerin işleriyle ilgili komite başkanlığı görevini üstlenirken, Espin Cumhuriyetçiler'i merhametsizce adımlarını yürekten eleştirdi.
“Aşağıdan Gözden Geçirme” (veya resmi olarak “ABD'nin Silahlı Kuvvetlerinin Devletinin ve Gelişiminin Gözden Geçirilmesi” olarak bilinen) önerilen projesinin özeti, Amerikan liderliğinin SSCB ile savaşmak için harcanan paradan gerçekten faydalanmayı planlıyorsa olduğu fikriydi. 10 trilyondan daha fazla Dolar, derhal silahlı kuvvetlerde köklü değişiklikler yapmalı.
1992'in başlangıcında sunulan projesine göre, 1993-1997 mali yılında çok büyük miktarda 231 milyar dolar tasarruf sağlayacak şekilde tamamen farklı silahlı kuvvetler oluşturulmalıydı. Proje onaylandı.
Espin ve kısa süre sonra onu bakan olarak değiştiren William Perry, gayretle işine başladı, ancak çok başarılı olamadı. Gerçek şu ki, Genel Powell, genelkurmay başkanlığı başkanlığı görevinde kalmaya devam etti ve herhangi bir şekilde destekçileriyle Espin-Perry'nin girişimlerini "torpidoladı".
Silahlı kuvvetlerde eşcinsellere hizmet vermesine izin verme konusundaki tutumundan ötürü askeri seçkinler arasında saygınlığını kaybeden Başkan Clinton, savunma bakanının projesini "itiraz etmesine" yardım etmekten kaçındı, generaller tarafından düşmanlıkla karşılandı.
Perry’nin planlarını değiştirmek, başlangıçta iddialı olan projeye önemli bir ayarlama yapmak zorunda kaldı. Her şeyden önce, hüküm, ABD’nin iki büyük bölgesel ihtilafa eşzamanlı olarak katılmasını sağlayacak silahlı kuvvetlerin bu kadar büyüklüğünü sürdürme ihtiyacına dayanarak yeniden kuruldu.
Deniz kuvvetlerinin bir parçası olarak, Soğuk Savaş sırasında Donanma'nın sahip olduğu 12 taşıyıcı saldırı gruplarını terk etmeye karar verildi. Hava Kuvvetleri, 200 taktik avcılarının sırasını "geri çekti", ancak taktiksel görevleri yerine getirmeyi amaçlayan aynı sayıda stratejik bombardıman uçağını "ekledi".
Kara kuvvetlerinde iki bölüm azaldı, ancak milli muhafız ve rezervdeki kara birimlerinin sayısı soğuk savaş döneminde kaldı. Denizciler, başka bir seferi bölünmenin oluşması nedeniyle daha da arttı.
Proje, Soğuk Savaş kalıntılarını etkilememiştir - Sivulf denizaltıları, Trident-2 füzeleri, F-22 savaş jetleri, Milstar uydu iletişim sistemleri gibi ... Ayrıca, Clinton yönetimi geliştirmeye ve tedarik etmeye devam etmeye karar verdi Önceki bir Cumhuriyet yönetiminden Bakan Cheney 'in iptal etmeye çalıştığı deniz kuvvetleri V-22 Osprey "Osprey" nin ihtiyaçları için. Silahlı kuvvetlerin personeli asgari düzeyde azaldı - 8 ile yüzde 2,3 milyona ve 9 - 1994 mali döneminde savunma harcamaları yüzde 1998 ile. Yeni silah edinmenin maliyeti aynı seviyede kaldı.
Espina’nın projesi hiç kimseyi tatmin etmedi: ne muhafazakarlar ne de liberaller. Muhafazakârlar, savunma harcamalarındaki düşüş nedeniyle, bir savaş tiyatrosu ölçeğinde iki savaş başlatmanın imkansız olacağını savundu. Ayrıca, Clinton yönetiminin Haiti'de veya Bosna'da yapıldığı gibi "savaş seviyesinin altındaki operasyonlar" için asker hazırlamaya odaklanma isteğinden de memnun değildiler.
Liberaller, Clinton'un "çok az" Bush yönetiminin savunma programını kestiğinden ve dahası, cumhuriyetin kontrolündeki kongreye devam ederek kendi inisiyatifiyle indirgenmiş savunma fonlarını kısmen restore etmesinden duyduğu memnuniyetsizliği dile getirdi. Gerçekten de, Clinton tarafından 127 milyar dolar karşılığında planlanan savunma bütçesi kesintilerinden yalnızca 27 aslında “geri çekildi”.
Askeri alandaki kardinal dönüşümlerin destekçileri olan “reformcular” genellikle “dördüncü nesil savaşları yürütmek için ABD silahlı kuvvetlerinin hazırlıksızlığı” olduğunu belirtti. Bir argüman olarak, “insani bir misyon” olarak başlatılan 1993’taki Somali’deki bir operasyondan bahsettiler ancak “gelecek nesil” in gerçek bir askeri çatışmasına dönüştü. Amerikan birlikleri bunun için kesinlikle hazırlıksızdı ve 18 kişisini ve iki helikopteri kaybettiler.
Kongre devraldı
ABD Kongresi, ülkenin askeri makinesini reformun kısmen uygulanan projelerini “yeni dönemin gerekliliklerini tam olarak karşılamıyor” olarak değerlendirdi ve Pentagon’a “silahlı kuvvetlerin devlet ve kalkınma umutlarının kapsamlı (dört yıllık) gözden geçirilmesi” adlı yeni bir belge hazırlamasını emretti ve buna paralel olarak bir ulusal savunma komisyonu kurdu. pratik olarak benzer görevlerle.
İleriye baktığımızda, ne Pentagon'un ne de kongre projelerinin ABD silahlı kuvvetlerinin reformunda bir atılım haline gelmediğine dikkat çekiyoruz. Pentagon varyantı, iki savaş senaryosuna bağlı kaldığını doğruladı, böylelikle birliklerin yapısını bıraktı, modernizasyonu (yeniden yapılandırma) ve hazırlık konularını değiştirmeden kaldı.
Perry’nin Clinton yönetimindeki savunma sekreteri olarak halefi olan William Cohen (eski bir Cumhuriyetçi senatörü), genel başkanlar ve muhafazakar kongre üyeleriyle yüz yüze gelmek üzere Başkan Clinton gibi eğilimli olmadığı hissedildi.
Aynı zamanda taslakta, birliklerin Bosnalı ya da Haiti'liler gibi ihtilaflara katılmaya hazır olması gerektiği konusunda bir tez vardı. Ayrıca, proje, ABD'nin XARTUM 7 Antlaşmasını onaylamadan önce 2 bin nükleer savaş başlığı seviyesinde “stratejik caydırıcılığını” sürdürmesi ve ardından sayısını 3,5 bin'e düşürmesi gerektiği yönündeki tezini öne sürdü.
Ve son olarak, sözde “belirsiz bir geleceğin tehditleri” nden hareket ederek, silahların modernize edilmesinin gerekliliği haklı çıktı.
Doğru, görünüşe göre, Pentagon varyantındaki liberallerin uğruna, personel ve ekipmanların bazı kozmetik indirimleri teklif edildi. Bu nedenle, düzenli birlikleri yüzde 4, ya da 60 bin kişi, rezervuarları - yüzde 6, sivil çalışanlar - yüzde 11 düşürmek planlandı. Proje, daha önce planlanan F-25, F / A-22E / F ve V-18 alımlarını 22 oranında azaltmayı teklif etti.
Kongre komisyonu projesi daha “radikal” oldu. İlk olarak, bölgesel ölçekte iki savaş kavramının “Soğuk Savaş stratejisinin izini sürdüğü ve gereksiz güç gruplarını ön saflarda tutmaya mecbur kaldığı belirtildi.
İkincisi, Pentagon taslak komiteyi “dünün” silahlarına çok fazla para harcanması nedeniyle eleştirdi. tanklar M1A1 Nimitz tipi abramlar ve uçak gemileri.
Üçüncüsü, Pentagon, ulusal silahlı kuvvetleri "tam hareketli" birlikler haline getirme kavramının olmayışının yanı sıra insansız hava taşıtlarına ve keşif ve iletişim sistemlerinin "vaktinden önce" gelişmelerine karşı eleştirilmediği için eleştirildi.
Dördüncüsü, bir özet olarak komisyonun projesi, Clinton yönetiminin istihbarat, askeri alan, “Şehirde Savaş” kavramını geliştirmek, “birleşik” (özel) deneyler yapmak üzere istihbarat, askeri alan alanlarında araştırmaları finanse etmek için yıllık 5 - 10 milyar dolarlık tahsisatını artırmasını şiddetle tavsiye etti. ve sözde bilgi işlemleri. Bu, "Amerikan askeri makinesini yirmi birinci yüzyılın güçlerine dönüştürmek" idi.
Ancak generaller, Bakü Cohen'in kendisine destek verdiği kongre dönüşüm projesini desteklemeyi reddetti.
Rumsfeld Başarısızlığı
1999’un sonunda ABD’de yapılacak bir sonraki cumhurbaşkanlığı kampanyası döneminde Cumhuriyetçiler, ulusal silahlı kuvvetleri yeniden yapılandırma projelerinin üç sert eleştirisini ortaya attılar.
Birincisi, Cumhuriyetçiler, Clinton ve ekibinin, “Pearl Harbor felaketine” yol açan 1930'lerin sonunda ülkedeki duruma benzer bir şekilde iddia ettiği savunma ihtiyacını ciddi şekilde desteklediklerini vurguladı.
İkincisi, demokratların, her türlü “insancıl” ve “istikrarı” harmanlayarak silahlı kuvvetleri “dengesizleştirdiği” iddialarına göre, ülkenin askeri makinesinin, İran Körfezi gibi dünyanın kriz bölgelerinde büyük ölçekte “normal bir savaş” yapmaya hazır olmadığı iddiasıyla “dengesiz” olduğu iddia ediliyor. veya Kore Yarımadası.
Üçüncüsü, Cumhuriyetçiler görüşüne göre, Clinton yönetimi silahlı kuvvetleri “hareketli ve esnek birliklere” dönüştürmek için “askeri işlerdeki devrimin” bariz avantajlarından yararlanamadı.
Cumhuriyetçi cumhurbaşkanı adayı olan George W. Bush’un bu üç tezi Aralık’ta yapılan ana açılış konuşmasında 1999’te seslendirildi. "Feci durum" u düzeltmek için Bush, her şeyden önce, "savaş seviyesinin altındaki operasyonlar" için değil, savaş operasyonları için asker yetiştirme paylarını artırarak söz verdi.
Ayrıca, “teknoloji nesillerinden atlamak zorunda olsa bile” ülkenin askeri makinesini radikal bir şekilde "dönüştürme" sözü verdi.
Aynı zamanda, “dönüşüm” terimi çok anlamlı bir bağlamda verildi. Bu, “silahlı mücadelenin değişen doğası, silahlı kuvvetlerin bireysel bileşenlerinin, yeni kavram kombinasyonları, savaş yetenekleri, ulusal avantajlar kullanan insanlarla ve örgütler arasındaki etkileşimi artırması ve ülkeyi barışı güçlendirmeye yardımcı olan stratejik konumunu korumak için asimetrik tehditlerden koruyan bir süreçtir. Gerekli kararlılığı korumak. "
Cumhuriyetçiler, 10 yıllarındaki savunma harcamalarını yalnızca 45 milyar dolar artırmayı teklif ederken, Beyaz Saray mücadelesindeki Demokrat rakipleri aynı dönemde 80 milyar teklif etti. Görünüşe göre, bu argümanlar, Cumhuriyetçilerin Beyaz Saray'a zaferle girmelerine katkıda bulundular.
ABD silahlı kuvvetlerinin dönüşümüne yönelik iddialı planların uygulanmasına rehberlik etmek için, Cumhuriyetçi seçkinler, 1970-lerdeki Ford yönetiminde askeri birime başkanlık ettiğinden beri lider olarak tecrübesi olan uygun adayı - Donald Rumsfeld'i seçti. NATO. Rumsfeld'in itibarı ve başarılı bir menajeri vardı, en zenginleri arasında yer aldığı şirketleri kurdu. Savunma bakanlığı görevinde en iyi adayın bulunamadığı görülüyordu.
Bu arada, yine ileriye baktığımızda, Rumsfeld’in faaliyetlerinin sonuçlarının, öncüllerinin “yarattıklarını” etkililiklerinde aşmadığını not ettik. Donald Rumsfeld'in başarısızlıkları aşağıdaki durumlardan kaynaklanıyordu.
Birincisi, nesnel olarak, bakan kendisini, bir Amerikan kurbanının ve "dünyadaki tek süper güç" statüsünün bilincinden genel bir öfori döneminde, askeri birliğin çalışmalarının radikal bir şekilde yeniden yapılandırılması görevini üstlenerek kendini bir sendikada buldu. Bu şartlar altında, silahlı kuvvetlerin radikal bir dönüşümünü destekleyen taraftarları bulmak oldukça zordu.
İkincisi, liderliğinin otoriter tarzı açıkça, Amerikalı uzman L. Korb'un yazdığı gibi, “direnişin kırılması için güçlüle başa çıkabilmek için kesin bir esneklik ve yetkinlik gerektiren“ ülkenin askeri makinesinin dönüşümü ”gibi iddialı bir görevi çözmek için uygun değildi. dünyanın güçlü bürokrasisi. " Ocak 2001'teki askeri departmanın başkanı olan Rumsfeld, hemen Amerikan generalleri, memurlar, askeri-sanayi kompleksinin üst düzey temsilcileri ve en önemlisi, reform fikirlerinin başarılı bir şekilde desteklendiği her iki evin Kongre üyeleriyle olan ilişkilerini derhal bozdu.
10 Konuşması Eylül 2001, New York'taki mega terörist saldırılardan bir gün önce, Rumsfeld şok edici bir açıklama yaptı: “Ana rakibimiz burada, evimizin içinde. Bu Pentagon bürokrasisidir! ”
Üçüncüsü, Rumsfeld, silahlı kuvvetleri mümkün olan en kısa sürede dönüştürmeye çalışan, istemeyerek de olsa, kötü niyetli kişilerin askeri sektöre tamir edilemez bir şekilde zarar verebilecekleri olayları zorlamaya çalıştı. Rumsfeld’in Pentagon’daki çalışmaları hakkında ilk sekiz ayında, inisiyatifinde, neredeyse tüm savunma programları için fon azaltma ihtiyacını kanıtlamaya kararlı bir düzineden fazla çalışma grubu kuruldu ...
Sonuç olarak, 2005 tarafından ülkenin savunma bütçesi, Afganistan ve Irak'taki savaş harcamalarını hesaba katmadan yüzde 40 oranında büyüdü. Bu nedenle, Cumhuriyetçi kemer sıkma girişimleri ve “dönüşüm” ihtiyaçları için hedeflenen kullanımları esasen başarısız olurken, askeri-sanayi kompleksi Soğuk Savaş döneminin birliklerine büyük miktarda malzeme tedarik etmeye devam etti.
Ne başkan ne de öfkesi, 2006'un sonunda istifa etmek zorunda kalan Rumsfeld'i savundu.
Robert Gates - “tutkusu olmayan bir bakan”
ABD ordusunun yeni başkanı, eski CIA direktörü Robert Gates, daha az iddialı bir görev aldı; bu, "Afganistan ve Irak'taki askeri görevlerin başarılı bir şekilde tamamlanması" fonunda savunma harcamalarını azaltmaktı. Yılın yeni başkanının seçiminden önce kalan ikisi için Bakan Gates, hem yasa koyucular hem de askeri-sanayi kompleksinin temsilcileriyle yapıcı ilişkiler kuran, ancak silahlı kuvvetler reform sürecinin tek bir “acı noktasına” dokunmadan kendisinin ince bir diplomat olduğunu gösterdi. .
Cumhuriyetçi Parti temsilcisi olan iddialı olmayan bir bakanın bu pozisyonu yeni demokratik yönetime açıkça başvurdu ve Obama Gates'in Afganistan ve Irak'taki durumun nihayet tersine dönmesi şartıyla savunma harcamasını koruma konusundaki "dengeli seyrini" sürdürmesini önerdi.
Yeni bakana göre, doğrudan ulusal askeri yapıya ilişkin aşağıdaki önemli belgeler yayınlandı veya geliştirildi: "Ulusal Güvenlik Stratejisi" (2010), "ABD Silahlı Kuvvetlerinin Devletinin ve Beklentilerinin Kapsamlı Bir İncelemesi" (2010), "Ulusal Askeri Strateji" ( 2011 d.) "Küresel Amerikan liderliğine devam etmek" başlıklı bir yazı. XXI. Yüzyıldaki askeri inşaat öncelikleri ", 2012 yılında yayınlandı.
Bu belgelerde, Amerika Birleşik Devletleri'ne uzay ve siber uzaydan gelen tehditlerin asıl tarafsızlaştırılması ile birlikte, "yeni askeri çatışma ortamlarına dönüşme", "askeri potansiyeli güçlü olan" bölgesel bir saldırgana karşı zafer kazanmaya hazır olma gelenekselliğini sağlama görevi " İran veya Kuzey Kore gibi ”(iki bölgesel çaplı savaş kavramını hatırlayın).
Böylece, Gates görevini tamamladı ve istifa etmesi istendi. Başkan Obama’nın mecazi ifadesine göre, “İki kapı arasında köprü kurmuş olan Bakan Gates, kendisine verilen görevi onurlandırdı” dedi.
Önemli olan para biriktirmek
1 tarafından Temmuz ayında atanan yeni bir bakan 2011, geçmişte de CIA’ye öncülük eden Leon Panetta, Demokrat Parti’dendi ve resmi versiyona göre, Usame bin Ladin’in ölümüne yol açan operasyonunu bizzat yönettiği için ünlüydü.
Bütçe meselelerinde ustalaşan bir adam olarak, Başkan Obama, 400 yıllarında 12 milyarlarca dolarlık askeri harcamalarda büyük çaplı bir azalma sağlamak için “birincil görev” ile suçlandı. Orta ve uzun vadede (2015 - 2030), Amerikan silahlı kuvvetlerinin serbest bırakılmalarından dolayı operasyonel yeteneklerinin ve hatta bazı birikimlerin bölgesel saldırganları yenmek için yeterli kalması gerektiği kabul edildi.
Aynı zamanda, askeri harekatta genel bir düşüş ile özel harekat kuvvetlerinin tahsislerindeki keskin bir artışa odaklanan son Pentagon belgeleri, ABD’nin kuvvetli harcamaları gerektiren ve askeri personel arasında büyük kayıplarla dolu olan ABD kuvvetleri tarafından uzun süredir devam eden operasyonlardan vazgeçilmesi gerektiğini vurguladı. ve siviller. Ayrıca “irade koalisyonları” da dahil olmak üzere koalisyon faaliyetlerine dahil olan müttefikleri ve ortakları daha kapsamlı bir şekilde dahil etmeleri önerildi.
Ancak, Panetta, umutlarına rağmen, önündeki görevi yerine getiremedi ve Şubat ayında 2013, Cumhuriyetçi Parti temsilcisi - Nebraska Charles (Chuck) Hagel'den Senatör.
1967 - 1968’te Vietnam’da görev yaparken savaş tecrübesi olan yeni bakan, savaş madalyaları aldı ve iki yara aldı, sadece demokratik bir yönetimin gerekliliklerini yerine getirdi, çünkü önemli bir göreve atanması potansiyel Cumhuriyetçilerden gelen muhalefetin potansiyelini hafifletebilirdi. -konservatorov.
Yeni patronunun savunma politikasının öncelikleri konusundaki pozisyonunu, öncelikle para tasarrufu ve Amerikan birliklerinin Afganistan'dan belirlenmiş zaman dilimi içinde (2014'in sonuna kadar) sorunsuz bir şekilde çekilmesi konusunda örgütlenmesi konusundaki pozisyonunu tam olarak paylaşması da önemliydi.
İsrail yanlısı lobi tarafından adayların bakanlarının Ortadoğu’daki ABD’nin çıkarlarını dengeleme arzusuyla ilgili istekleriyle ilgili olarak olumsuz bir tavır almasına rağmen, Hagel’in START-3 anlaşmasını uygulama ihtiyacı ve dünyaya ve başkalarına füze savunma sistemleri geliştirmeye ve uygulamaya koyma konusundaki konumu ABD askeri stratejisinin yönleri Kongre'de destek buldu ve adaylığı onaylandı.
Ancak yeni atanan bakanın omuzlarında, daha önce planlanmamış olan “başlangıçta istenmeyen” misyon, ABD’nin Ortadoğu’daki krizle ilgili olaylara silahlı kuvvetlerin dahil edilmesini beklenmedik bir şekilde çöktü. ABD ordusunun bir başka Vietnam'a doğrudan katılımının güçlü bir destekçisi olmadığından, Hagel, Amerikan ordusunun genel şartlarına “durumun kontrolünün gelişmesine tabi tutulması” gerektiğine askeri kuvvet kullanmak da dahil olmak zorunda kaldı.
Bakan Hagel'in kendisine verilen görevleri başarıyla tamamlayıp tamamlayamayacağını zaman gösterecek. Ancak günümüzde, reformcuların ABD askeri makinesinin temel dönüşümleri ile ilgili yakın gelecekte beklentilerinin haklı çıkmayacağına dair gerekçeler var.
Her şeyden önce, herhangi bir reformun başarılı bir şekilde uygulanması için, iyi düşünülmüş ve kapsamlı bir şekilde kanıtlanmış bir konsepte ek olarak, mevcut ABD yönetimi tarafından askeri bütçeyi tamamen ekonomik hale getirmek ve azaltmak için harcanması muhtemel olması muhtemel olmayan aşırı fonlara ihtiyaç duyulmaktadır.
Bununla birlikte, ABD askeri kuvvetleri, Afganistan'daki askeri kampanyanın tamamlanmasının bir sonucu olarak savunma alanında gerçek değişiklikler bekliyor. Ancak, görünüşe göre, zaten bir sonraki başkanlık yönetimi altında, bu doğrultuda teorik ve belgesel hazırlığı çoktan başlamıştır.