‘ihtiyacın olduğunda bana haber ver’ deme.
Bir kez olsun hisset ihtiyacım olan şeyi.
O kadar kolay da geçmedi bugüne kadar çoğu şey. En ufak şeyi elde etmek için iyi çaba sarfettim.
İhtiyacım olduğunda kimse olmamış olabilir bugüne kadar, ya da kimseden matah bir yardım alamayacağımı bildiğim için her şeyin altından tek kalkmış olabilirim. Bunu bilemezsin değil mi? Nereden bileceksin ki?
Bisiklet benim için değişik bir tecrübe. Ne bir bisiklet, ne de biraz şans oldu bugüne kadar yanımda. Evet, bisiklet de olmadı. Bir kez olur gibi oldu. Sanırım 93-94 yazlarından biri. Yazlıkta, komşu evde Dilara mıdır nedir, öyle bir hanım kız vardı. Ben 5 yaşındaysam, o da 4 yaşındaydı işte. Üç tekerli, mavi, plastik bisikletime gözüm gibi bakardım. Annemin maaşını sarsacak cinsten bir aletti zira kendisi. Ve ne yazık ki onun başına bir şey gelirse onun yerine de bir şey gelmeyecekti. Neyse… kız geldi, arkama oturdu ve pat… bir daha da bisikletim olmadı. Kuzenimde de aynısının yeşilinden vardı. O da kendisininkine dokundurtmadı. Çok bir şey değildi ki oysa istediğim; sadece plastik, mavi ve üç tekerlekli bir şey istemiştim.
O zaman ihtiyacım olmuştu benim bir şeylere. Ondan çok kısa bir süre önce ve uzunca bir süre sonra bir şeylere ihtiyacım oldu.
Onun için, ‘ihtiyacın olursa…’ deme. Ben ne yapar, ne eder istediğime ulaşırım zaten. İmkansız değil yani. Ama çok istiyorsan o arayı kapatmak, bir şeyler yap.