Finans, "paranın yerleştirilmesi" için kısa bir terimdir ve "konaklama", "hiçbir yerde olmadan iletişim kurmak" anlamına gelir. "İletişim" demekle, birinden diğerine iki veya daha fazla kişi dahil olmalıdır. Finans, çok sayıda ekonomik aracıdan oluşan ekonomik bir toplumdur ve paranın içinden geçtiği olguyu ifade eder.
Öyleyse para nedir? Kişisel günlük yaşamda, banknotlara ve madeni paralara (sert terimlerle banknot ve madeni paralar) atıfta bulunmak yaygındır. Toplu olarak nakit olarak adlandırılabilir. Nakit, mal ve hizmet gibi malları satın almak için kullanılır. Mal akışının tersine malın alıcısı parayı satıcıya verir ve takas işlemi tamamlanır. Bununla birlikte, bir ekonomide, tüm ekonomik temsilciler mal ve hizmetler için tazminat olarak nakit alır. Bu yüzden genel bir değişim aracı olarak işlev görür. Ek olarak, günlük hayatta nadiren kullanılmasına rağmen, işletmeler, bankalar arasındaki işlemlerde Mevcut hesap Nakite benzer genel bir takas aracı olarak işlev görür. Malın alıcısı, talimatı, çeki satıcıya teslim eder. Satıcı, talimatı bankaya getirerek, ticaret ortağının mevduat hesabından öngörülen tutarı kendi hesabına aktarabilir. Bu nedenle, nakit ve çek mevduatlarının genel takas araçları olduğu söylenebilir ve bunlar genellikle toplu olarak para olarak adlandırılır. Ve ekonomik işlemlerde paranın paradır ve finansın paranın bir taraftan diğerine geçişinden başka bir şey olmadığı söylenebilir.
Bununla birlikte, parayı yalnızca parayla sınırlamak çok küçüktür, bu da ortak bir değişim aracıdır. Şimdi bir mağazanın bir toptancıdan ürün aldığını varsayalım. Satın alma ile aynı zamanda, ödeme anında nakit veya çek ile yapılabilir, ancak genellikle ödeme tarihi belirli bir süre sonrasına kadar uzatılır (örneğin, 30 gün). Bu durumda mağaza, öngörülen miktarın belirlenen tarihte ödeneceğini belirten bir sertifika (senet) düzenler. İşlem bu fatura çekilişi ile tamamlanmadı, ancak zaten mal akışıyla değişmiyor. Bu, mağaza ile toptancı arasında bir güven ilişkisi olduğu için yapılır. Daha sonra mağazanın verdiği söze güvenilebiliyorsa, toptancı faturayı belirtilen tarihten önce bankaya getirebilir ve gerekirse belirli bir iskonto oranıyla indirimli bir para ile takas edebilir. .. Vade tarihi geldiğinde banka fatura düzenleyicisi olan mağazadan (mevduat hesabı) öngörülen tutarı tahsil eder. Bu tür faturaların çıkarılması ve dağıtılması da bir tür para esnekliğidir. Senet, bir tür borç belgesidir ve bir iktisadi temsilci, para tahsil etmek için fatura dışında çeşitli sertifikalar düzenler. Tipik örnekler, hisse senetleri, bonolar ve sözleşmeli kredilerdir. Bunu yaparak, sertifikayı düzenleyen ekonomik temsilci, kazandığından daha fazla mal ve hizmet için harcama yapabilir. Elbette bunun mümkün olabilmesi için, verilen sertifikayı başkasının istekli (veya gönüllü olarak) üstlenmesi gerekir. Bunu yapmak için, sertifika düzenleyen kuruluşun aksine, harcamadan daha fazla kazanan bir ekonomik temsilci bulunmalı ve sertifika veren kuruluş, sertifika veren kuruluşa yeterli tazminat taahhüt etmelidir. Bu şartlar yerine getirilirse ve sertifikaların düzenlenmesi ve sigortalanması sorunsuz bir şekilde gerçekleştirilirse, para geçebilir. Bu durumda, paranın para olması gerekmez, bu da yaygın bir değişim aracıdır. Kısacası, mevcut satın alma gücü, harcamadan daha fazla gelire sahip bir kuruluştan, gelirden daha fazla harcama yapan bir işletmeye aktarılmalıdır. Bu şekilde aktarılan mevcut satın alma gücü genellikle finansman olarak adlandırılır. Fon elde etme eylemine (sertifika ihraç ederek) fon toplama, fon sağlama eylemine fon yönetimi ve çeşitli sertifikalar yoluyla fon transfer etme işlemine fon ticareti denir. Finans, bu fon eylemleri ve bunlardan kaynaklanan çeşitli ekonomik fenomenler için genel bir terimdir.
Finansta, bireysel ekonomik birimlerin eylemlerini yöneten sosyal normlar, diğer ekonomik alanlardan daha büyük bir rol oynar. Bunun nedeni, fonların geçmesi için ekonomik ajanlar arasında kredinin oluşturulması gerektiğidir. Bunun nedeni, paranın genel bir mübadele aracı olarak kamu malı rolünü oynamasıdır. Sosyal normların finansal sistemler ve uygulamalar olarak somutlaştırılması ve istikrarlı olmaları arzu edilir. Ancak aynı zamanda ekonomik ve sosyal ortam önemli ölçüde değişirse, sistem ve uygulamaları buna göre değiştirebilecek adaptasyon kabiliyetine sahip olmak da gereklidir.Ekonomik fonksiyon
Finansın ekonomik işlevi aşağıda açıklanmıştır. (1) Harcamasından daha fazlasını kazanan bir kuruluştan, gelirinden daha fazlasını finansman yoluyla harcayan bir işletmeye fon aktarımı, tasarrufların bir bütün olarak ekonomideki çeşitli yatırımlara (gerçek sermaye oluşumu) dağıtılması anlamına gelir. Şu anlama gelmektedir. Yani fonlar tahsis edilir. (2) Fon transferi sonucunda düzenlenen ve kabul edilen sertifikalar, sahiplerine üçüncü bir kişiye satarak likidite kazandırır. Likidite, sertifikaya bağlı olarak değişir, ancak sertifika sahibi para elde etmek için onu satabilir. Bir bütün olarak ekonominin likiditesi de, merkez bankasının elinde bulunan sertifikaları alıp satarak para arzını kontrol ederek ayarlanır. (3) Sertifikayı veren, sahibine bir ödül vaat eder. Sonuç olarak, kar geliri faiz ve temettü şeklinde dağıtılır. Bu aynı zamanda finansın ekonomik rollerinden biridir. (4) Kâr, fon işlemi sırasında sözleşmeye göre dağıtılır, ancak fon işleminin kar sabitlenmeden gerçekleştirilmesi gerekir. Bu nedenle, beklenen gelecekteki karlar belirsiz olduğunda (ki bu yaygındır), riski kimin ve ne kadarının finansman yöntemine ve dolayısıyla finansmanın nasıl yapıldığına bağlıdır. Finans, risk dağılımının belirlenmesinde rol oynar. Pek çok ekonomide, finansın yukarıda bahsedilen birden fazla rolü oynaması yaygındır. Bununla birlikte, her rolün somut olarak gerçekleştirildiği biçim ve yöntem, ekonomiye bağlı olarak büyük ölçüde farklılık gösterir. Örneğin, 2. Dünya Savaşı'ndan sonra Japonya'da dolaylı finansal sistem ( Doğrudan finans / dolaylı finansman ) Hakim olduğu söyleniyor. Çünkü (1) 'deki fon transferi / tahsisi işlevi, tasarruf ve yatırım arasına müdahale eden, yatırımcı (şirket) tarafından verilen sertifikayı dönüştüren ve tasarruf sahibinin holdingine (hanehalkı bütçesi) yönlendiren bir finans kuruluşunu içerir. Yönteme çok bağlı olduğu anlamına gelir.