Sitede dolaşmak TaringaYazılarının eklektik karakterinin birine köpekler için psikoloji üzerine bir makale verebildiği ve Heideggerci felsefe üzerine bir makale verebildiği yerde, beni gerçekten mutlu eden, cehaletimle şaşırtan bir yazı ile karşılaştım.
Silvina Ocampo, okumadığım ve bulmaktan memnun olduğum bir hikayenin yayınlandığı bir gönderiyi hak etti. Sizlerle, Borges'in kendisi hakkında yazdığı bir incelemeyle birlikte paylaşmak istiyorum.
«İncil'in ilk ayetinin Tanrısı gibi, her yazar bir dünya yaratır. Bu yaratılış, tanrısal olandan farklı olarak, exnibus değildir; Hafızadan, hafızanın bir parçası olan unutmadan, önceki edebiyattan, bir dilin alışkanlıklarından ve esasen hayal gücü ve tutkudan kaynaklanır. […] Silvina Ocampo bize kimerik ve ev yapımı olanın bir arada yaşadığı, çocukların titiz zulmünün ve ağırbaşlı şefkatin, Paraguaylı beşinci hamağı ve mitolojinin bir arada yaşadığı bir gerçeklik öneriyor. […] Renkleri, gölgeleri, şekilleri, dışbükey, içbükey, metaller, pürüzlü, cilalı, opak, yarı saydam, taşlar, bitkiler, hayvanlar, her saatin ve her mevsimin kendine özgü lezzetini, müziği, daha az gizemli olmayanları önemsiyor şiir ve Hugo'nun bahsettiği ruhların ağırlığı. Onu tanımlayabilecek kelimeler arasında en kesin olanı bence harika. "
Jorge Luis Borges
O başkası için - Silvina Ocampo
Onu görmeyi bekliyordum ama hemen değil, çünkü rahatsızlığım çok büyük olurdu. Her zaman buluşmamızı erteledi, nedense anladı ya da anlamadı. Onu görmemek ya da başka bir gün görmek için basit bir bahane. Ve böylece yıllar geçti, yüz derisi dışında kendini hissettirmeden, dizler, boyun, çene, bacaklar şeklinde, sesin bükülmesinde, yürürken, dinlerken, yerleştirirken el yanakta, vurguda, sabırsızlıkta, kimsenin fark etmediği, hacim olarak artan topukta, dudak köşelerinde, gözlerin irisinde, göz bebeklerinde, göz bebeklerinde, kollar, saçın arkasına gizlenmiş kulakta, saçta, tırnaklarda, dirsekte, oh, dirseğe!, nasılsın derken? ya da gerçekten ya da olabilir mi ya da ne zaman? ya da onu tanımıyorum. Hayır, Brahms değil, Beethoven, pekala, bazı kitaplar. Varlıktan daha önemli olan sessizlik, entrikalarını ördü.
Tamamen saçma olmayan hiçbir toplantı gerçekleşmedi: bir yığın paket beni kapladı ve o ekmek yerken bir şişe şarap ve bir şişe Coca-Cola elimi sıkıyormuş gibi yaptı. Değişmez bir şekilde birisi tökezledi ve veda neyin öncesiydi? Telefon aradı, her zaman yanlıştı, ama birinin nefesi tam olarak nefesine karşılık geldi ve sonra, odanın karanlığında gözleri belirdi, o dipsiz sesin tını renginde belirdi, onu çölle ya da Ağzına hiç ulaşmadan taşların arasından akan bir nehrin bazı dallarıyla, en yüksek dağlardaki kaynağı bu harikaları görmek için çok uzaklardan gelen pumaları veya fotoğrafçıları çeken bir nehir. Onun gibi insanları görmek hoşuma gitti. Gözlerini kısarlarsa neredeyse aynı görünen bazıları; ya da bir şey acıtıyormuş gibi göz kapaklarını tamamen kapatmanın bir yolu.
Onunla konuşan, onu çok tanıyan ya da o günlerde onu görmeye giden insanlarla konuşmak da hoşuma gitti. Ancak, nöbetçi uyuyan yolcunun kapısını çaldığında ya da bir sonraki istasyonu, yolculuğun sonunu anons ettiğinde, hedefine varması gereken bir tren gibi, zaman azalıyordu. Buluşmalıydık. Birbirimizi görmemeye o kadar alışmıştık ki birbirimizi görmedik. Pencereden bile görmediğimden emin olmasam da. O kasvetli öğleden sonra ışığında, bir şeylerin eksik olduğunu hissettim.
Bir aynanın önünden geçip kendimi aradım. Aynanın içini görmedim ama odadaki dolap ve o yerde hiç görmediğim Avcı Diana'nın heykeli. Ben gereksizce kendim gibi davrandığım için, ayna gibi görünen bir aynaydı.
Sonra kapının açılmasından ve her an ortaya çıkacağından ve aşklarını canlı tutan ertelemelerin sona ermesinden korktu. Yerde bir halının gülünün üzerine yattı ve bekledi, ön kapıdaki zilin çalmasını bekledi, bekledi, bekledi ve bekledi. Günün son ışıklarının gitmesini bekledi, sonra kapıyı açtı ve beklemediği kişi içeri girdi. El ele tutuştular. Bir tekerlek gibi yuvarlanmış, başka bir arzu, başka kollar, başka gözlerle, başka iç çekmelerle birleşerek halının üzerindeki gülün üzerine düştüler. İşte o anda halı sessizce şehrin üzerinde, sokaktan sokağa, mahalleden mahalleye, meydandan kareye, nehrin başladığı, kurak bir kumsalda ufkun kenarına ulaşana kadar sessizce uçmaya başladı. Kedi kuyruklarının büyüdüğü ve leyleklerin uçtuğu yer. Yavaşça, o kadar yavaş doğdu ki, o anı bekleyerek günü ya da geceyi, sevgisizliği ya da yaşadıkları her şeyin eksikliğini fark etmediler. Bir başkası için, bir başkası için bir unutkanlığın hayalinde kayboldular ve uzlaştılar.