Leningrad'da 1937'ta öğretmen ailesinde doğdu. En büyük oğlu oldu: 1939'te Volodya'nın küçük kardeşi doğdu ve bir yıl sonra kız kardeşi Darina. Ebeveynler uzun zamandır arkadaş olduklarından sonra en büyük oğlu seçtiler. Bir gün ailenin babası onunla avlanmaya başladı. Gün sıcaktı, arkadaşlar yüzmeye karar verdi. İvan ilk önce yüzmeye başladı - ve derinlikte her iki bacak da sıkışıktı. Peter bir sorun gördü, nehre atıldı. Bir arkadaşını çıkardı, kıyıya gitti ve anında öldü. Çocukluğundan beri (görünüşe göre bir mengene) zayıf bir kalbi vardı, bunu biliyordu. Ve kritik bir zamanda bir arkadaşın hayatını seçti, kendine ait değil. Görünüşe göre, kalp zayıftı, ama altın.
Kostyanin ailesi birlikte yaşadı. Güçlü bir çocuk hafızası birçok keyifli anı kurtardı. Birlikte yaban mersini ve mantarlara gittik ve bir keresinde bir geyikle tanıştık. Çeşitli müzelerin misafirleri sıkça ziyaret edildi - hiçbir şey, çocukların hala çok küçük oldukları. Her gece babam peri masalları okuyor. Annem Darina için güzel şeyler örmeyi ve oğulları için çorap giymeyi severdi.
... babam June 22’in önüne geçti. Dört yaşındaki Petya, pencerenin yanında bir sepetin yanında duruyordu - o gün çilek toplanıyorlardı. Babam Fritz'i vurmak ve geri dönmek için fikrini değiştireceğini düşünmüştüm. Fakat geri dönmedi.
Evde yemek gittikçe küçülüyordu. Anne - hepsi daha sıkı ve çocuklar - hepsi daha sessiz. İlk başta, bir ahşap evin merdiven boşluğunda saklanan, bunun bir savunma olmadığı korkusundan habersiz saldırılardan çok korkuyorlardı. Sonra buna alıştılar ve neye kadar düşeceklerini belirlediler.
Darina ilk geldi. Her nasılsa, çok sessizdi, akşamları koltukta her zamankinden daha fazla uzanıyordum ve sabahları hiç kalkamadım. Pete'e küçük kız kardeşin sadece birkaç gün içinde öldüğü görülüyordu. Belki de, gerçekte durum böyle değildi, ancak sonuç değişmedi: ölüm bebeğin ellerine geçti. Acı çeken siyah ve çok zayıf bir anne Daryan'ı gömmek istedi. Ancak tabut için günlük ekmek rasyonunun yarısını vermek gerekiyordu. Bir kağıda sarılmış ve bir yere taşınmış.
Bir çocuğunu kaybetmiş olan anne, kalan ikisinin hayatı için umutsuzca savaştı. Şimdi, uzaktan, çocuklara ve rasyonuna bölündüğü açıktır. Sonra Petka, annenin sadece yemek istemediğini ve onun dolu olduğunu kıskandığını düşündü. O da kalkmadı, kara bir gündü. Petya kendi kendine aradı, geldi, hala hiçbir şey anlamadı. Annem komşulara gitmemiz gerektiğini söyledi, ama çocuk nedenini anlamadı. Baş zaten bir pamuk gibiydi, bacakları itaat etmedi ...
Bundan sonra ne oldu, Peter Ivanovich hatırlamıyor. Ona uzun zamandır yalan söylediği, ancak görünüşe göre birkaç gündür olduğu görünüyordu. Komşular tarafından bulundu - hala yaşayan bir çocuk ve onun ölü ailesi.
O zaman hastaneye gönderilen - Leningrad çocuk kemiği ve tüberküloz sanatoryum.
Ve sonra Peter İvanoviç uzun ve uzun bir yolu hatırlıyor. Birlikte sürdük: doktorlar, dadılar, hasta çocuklar. Yürüyebilenler birbirine yakın oturmuşlardı. Çocuğun düşündüğü gibi yalan söylemek şanslıydı - çoğunlukla tek elle yatağı işgal ettiler. Herkes uzun, güzel söz "tahliye" dedi. Ve bundan önce Petka, babasının kavga ettiği kentin adı olduğuna karar verdiğini söyledi. Bu yüzden herkese babasına gideceğini söyledi. Kimse onu ikna etmedi.
Ve iki kelime daha - Chemal ve Altay. Şey, basit. Altay açıkça bir köpeğin takma adıdır, bir zamanlar Kostyaninlerin komşularıyla yaşadığı adaşıdır. Ve Chemal muhtemelen Altay'ın bir arkadaşıdır. Böylece, savaştaki baba, düşmanın savaşmasına yardımcı olan iki köpeği aldı.
Sonunda geldi. Tahliye tesisi Chemal tatil 26 Ağustos 1942 geldi - Ben bu tarihi bulundu hikayeler Sanatoryum. Doktorlar ve hemşireler kuşatılmış 247 kentinden çocukları kurtardı.
Burada sanatoryumda Petit yeni bir hayata başladı. Kuşkusuz Leningrad'dan çok daha iyi beslenmelerine rağmen, bunun çok tatmin edici olduğunu söylememek. Her gün, çocuklara dört ila beş yüz (yaş ve duruma göre) gram ekmek verildi. Ve bu kasık ekmeği neredeyse gerçek, içinde talaş bulunamadı.
O sırada Petka beş buçuk yıldı. Teşhisini bilmiyordu. Zorlukla olsa yürüyebiliyordu, çünkü tüm vücudu ağrıyor gibiydi.
Etrafında her gün akraba olan yetişkinler vardı. Her gün yatağı değiştirdiler, giyindiler, değiştirdiler. Peter Ivanovich, bir hemşirenin gece için ninniler söylediğini hatırlıyor. Bunlar basit, basit şarkılardı. Ama onlara şarkı söylediğinde ağladı. Savaş hemşireden dört oğlu aldı.
Yetişkin yabancılara, “daire liderleri” garip ismi ile geldi. Petka, şimdi çevrelere bir şey olacağını düşündü, ancak ona kağıttan farklı şekiller kesmeyi öğretmeye başladılar. Okumayı öğrettiler ve birinci sınıf gazeteleri büyük bir neşeyle sesli ve tamamen büyüttüler.
Neredeyse her gün bir kaşıkla balık yağı verdiler. Bu gerçekten iğrenç! Ellerini hareket ettirebilecek tüm çocuklar burunlarını sıktı. Kim çoktan kalktı - duvarlara döndü. Asla kimseye bağırmadı. Hemşireler, çocuklara tuzlu ekmek verdiler, böylece yağ çok kötü gözükmüyordu. Sadece bir kez Petka bağırdı, kız kardeşinin elini itti ve yağ döktü.
- Ne yaptın? kadın bağırdı. - Günlük oranı at! Leningrad'ı unuttun mu? Bir dilim ekmek atar mısın?
Ve Petka ağlamaya başladı. Çarşaftaki kız kardeşimi, annemin yalan söylediğini, ölü akrabalarıyla birlikte odadayken kafamdaki sis olduğunu hatırladım. Hemşire oğlanla ağladı, ona sarıldı ve öpmeye başladı. “Affet beni!” - O her şeyi tekrarladı. Petka hiçbir suç tutmadı. Sadece bir kez bu gözyaşlarının ışığına girmek zorunda kaldılar.
Sanatoryumda Peter Zafere kadar yaşadı. Öğrenmeye başladı ve çok iyi. Burada akıllı akıl hocası, doktor Anatoly Ivanovich Sannikov'u buldu. O yıllarda Anatoly Ivanovich'in vefat eden babanın oğlunun yerine geçtiği söylenebilir. Uzun süre konuştular. Şaşırtıcı bir şekilde: bu konuşmalar hiç çocukça değildi, ama Petya her şeyi anladı. Böylece, doktor ona Anna Karenina, Pierre Bezukhov'u anlattı - ve birinci sınıf öğrencisi bu eserleri okumayı hayal etti. Kütüphanede sanatoryum yoktu, hayal yıllar sonra gerçek oldu. Nasıl kağıt yapılacağı hakkında konuştular. Ve Petr Ivanovich, yaşamı boyunca asla kullanamadığından emin olarak, hiçbir zaman bir sayfa atmadı.
Taburcu olduktan sonra, Altay'da aynı yerde bir yetimhanede yaşadı. Sonra okula girdi, sonra kolejde. Çocukluğundan hatırladığı gibi annesinin akrabalarının yaşadığı Tver'e taşındı. Kimse bulamadı.
Zaten bir yetişkin olarak Leningrad'a geldim. Evimi buldum ama girmedim - cesaret edemedim. Askerlik ofisine gittim, babasının kaderini anlamaya çalıştım. Peter Ivanovich bu arayışları birkaç yıl sürdürdü ve babasının Prohorovka savaşında öldüğünü öğrendi.
... Petr Ivanovich, Yevgeny Martynov'un (Robert Rozhdestvensky'nin ayetleri) yaptığı “İlk Aşkın Echo” şarkısını duyduğunda, artık Leningrad'a geri dönmeyeceğini anlamıştı. Şarkı bir arkadaşla ilgiliydi - bir adam bir kızı arıyor ve onunla tanışmayı umuyordu. Ve memleketinde Kostyanin'i arayacak kimse yoktu ve bunu biliyordu. Fakat yine de, “Ve gece ışıkları hafifçe tekrarladı:“ ne oldu, geçti, ne oldu… ”gözyaşları uzun yıllar boyunca ona neden oldu.
Peter İvanoviç bir aile kurmadı, yalnız yaşadı, bazı inşaat şirketlerinde çalıştı. Sannikov ile yazışıp birkaç kez Chemal'a geldim. Kendisine "bir sanatoryum mezunu" dedi.
Bir yıldan fazla bir süre ondan mektup yok, benimkiler boşa. Ama belki bu materyal Kostyanin'i bilen biri tarafından okunacak mı? ..
Resimlere dikkat edin. Bunlar bir savaş sanatoryumunun fotoğrafları. İkincisi, birkaç yatak görüyorsunuz - çocuklar böyle sakin bir saat geçirdiler - biraz hava almak için verandaya çıkarıldılar. Sıcak mevsimde, verandanın pencereleri soğuk - açık - kapalı idi.
Fotoğraflar üzerine yorumlar: Bunlar savaş zamanının resimleri. İkinci - çocukların verandaya yerleştirildiği sessiz bir saat.