Son zamanlarda, henüz başlangıç aşamasında olan Su-30MKI Hindistan savaş uçağı modernizasyon projesinin yeniden canlandırıldığına dair işaretler var. Bugüne kadar, Hindistan Hava Kuvvetleri, 272 ünitelerinin 50 - 2002 ve 2004'te doğrudan Rusya'dan teslim edildiği böyle bir uçaktan 2007'in siparişini vermiştir ve 222, 2004'in lisansı altında üretilmektedir. 200'ten daha fazlası Su-30MKI zaten Hindistan Hava Kuvvetleri'nin bir parçası ve en popüler Hintli çoklu rol savaşçısını temsil ediyor.
GEREKLİLİKLER MODERNLEŞME
Su-30MKI, Hindistan ve dünyadaki en gelişmiş nesil 4+ savaşçılardan biri olmaya devam etse de, modernizasyon ihtiyacı giderek daha acil hale geliyor. Mevcut teknik kişide bu türden ilk makineler 2004 yılında Hindistan'a teslim edildi. Doğal olarak, bu süre zarfında, Rusya, Hindistan ve dünyada (en önemli sensör - yeni yerleşik radarlar dahil) birçok yeni ekipman ortaya çıktı ve uçak Su-30MKI platformuna entegrasyonu bu kompleksin etkinliğini radikal bir şekilde artırabilecek füzeler ve bombalar. Dahası, Su-30 platformunun kendisi, iki koltuklu bir kokpitin varlığı ve yükün büyük bir ağırlığını ve toplam hacmini taşıma yeteneği nedeniyle, en muhafazakardan en radikaline kadar çeşitli modernizasyon türleri için en geniş fırsatları açar.
Su-30MKI’nin modernizasyonu hakkında uzun zamandır sadece, kabul edildiği ve amaçlanan tanımının Sukhoi Super 30 olduğu biliniyordu.
Ne teknik personel, ne zamanlama, ne de projenin maliyeti bilinmiyordu. Çoğu zaman, yorumcular, Sukhoi Super 30 programını ve BrahMos gemi karşıtı füzenin havacılık versiyonunun Su-30MKI entegrasyon projesini belirlerken hata yaparlar. Aslında, bunlar iki bağımsız ve ilgisiz projedir. BrahMos entegrasyon programı kapsamında, tüm 40 - 42 avcı uçağının yükseltilmesi planlanmaktadır ve bu proje BrahMos-A uçak roketinin ve geliştirilmiş Su-30MKI uçak gövdesinin mekanik uyumluluğu için ileri seviye bir uçuş testi aşamasındadır. Yakın gelecekte gerçek füzelerin fırlatmalarına başlanacak. Sukhoi Süper 30 programı tüm Hint Su-30MKI parkını etkileyecektir, henüz başlamadı ve yakın zamana kadar içeriği hakkında çok az kamuya açık bilgi vardı.
Ancak, etkili Hint gazetesi Hindu kısa bir süre önce, bu konuda Rus-Hint istişarelerinin Temmuz 2016’te gerçekleştiğini ve partilerin yakında bir anlaşma yapmayı umduğunu bildirdi. Bir diğer iyi bilgilendirilmiş gazete, Ekonomik Times, teknik gerekliliklerin yıl sonuna kadar sonuçlandırılacağını ve sözleşmenin 2017'in başında imzalanacağını açıklar. Projenin tahmini maliyeti 7 - 8 milyar dolar olacak ve böylece projenin özünde çok erken bir aşamada olduğu ve Sukhoi Super 30'in teknik yüzünün hala oluşmadığı ortaya çıktı. Su-30MKI'nin derin modernleşmesinin teknik yüzü ile ilgili tartışmanın en önemli konularından biri, Hindistan'daki Make markalı endüstriyel üreticilerin araç üstü donanım üreticilerinin katılımı ile ilgili politikasının uygulanmasında kritik bir sorun haline gelecektir.
HİNDİSTAN HAZIR ALIMLARININ ÖZELLİKLERİ
Orijinal Su-30MKI'nin olağanüstü dinamik projesinin aksine, bu savaşçıların modernizasyon programı, Hindistan'ın son 10 yılındaki silah alımları için geleneksel bir şekilde gelişiyor. Bu, her şeyden önce, son derece yavaştır. Su-30MKI projesi doğduğunda, Rus teklifinin ilk girişiminin ilk sözleşmenin imzalanmasına kadar geçen süre sadece üç yıldı. Teklif, projenin geliştiricisi ve uçak üreticisi olan Rus şirketlerinin temsilcilerinin ziyareti sırasında yılın Aralık 1993'inde yapıldı ve sözleşme zaten Kasım ayında 1996'te imzalandı. Aynı zamanda, Su-30MKI'nin teknik yüzü, yalnızca aviyonikte değil, platform açısından bile, Su-30K’nun orijinal Rus teklifinden çok farklıydı.
Diğer herhangi bir Hint silah tedarik projesinin geçmişine karşı, Su-30MKI programının hazırlık ve uygulama dinamikleri kesinlikle benzeri görülmemiştir. Su-30MKI projesi hariç, çoğu Hint havacılık programlarının uygulanması en azından 5 - 7 ve hatta 10 ve daha uzun yıllar boyunca gecikmektedir. Özellikle, Hint Mirage 2000 ve MiG-29’in modernizasyon programları gecikmeli olarak başladı. Bu arada, Hint Hava Kuvvetleri'nin bütçe kısıtlamaları ve ihale prosedürlerinin felç edilmesi nedeniyle Hindistan Hava Kuvvetlerinin verimliliğini arttırmada en iyi mekanizma nedeniyle hava filolarının sayısını 45'e yükseltemeyen apaçık görülememesi durumunda bugün sunulan tamamen modernizasyon projeleridir. Mevcut savaşçıların modernizasyonu, Hindistan Hava Kuvvetleri'nde, aşırı filo heterojenliği ile ayırt edilmiş, fiyat açısından makul olan ve Hindistan'daki Make (“Made in India”) politikasını tam olarak karşılayan uçak türlerinin sayısındaki artışı önlemenizi sağlar.
Hindistan Hava Kuvvetlerini modernize etmeye karar vermedeki yavaşlık, temel kültürel Hint modellerinin bir yansıması olabilir, ayrıca DPP (Savunma İhale Prosedürü) mekanizmasının devreye girmesinden sonra bürokrasi yükünün bir sonucu olabilir. Hindistan Hava Kuvvetleri'nin her yönüyle Pakistan Hava Kuvvetleri'ne hükmettiği sıfır yılda, Hintliler Çin Hava Kuvvetlerinin niceliksel üstünlüğünü niteliksel boşluklarıyla (ilk olarak Hint standartlarına göre Su-30MKI projesinin hızıyla sağladılar) telafi ettiler. -Politik riskler, ancak satın alınan ekipmanın maliyetini azaltmak için fırsatlar arttırıldı. O sırada var olan askeri-teknik denge sayesinde, programları yeni savaş uçakları almaya ve mevcut filoyu modernize etmeye zorlayan kategorik bir askeri zorunluluk yoktu. Bu anlamda acele eksikliği tamamen rasyonel bir yaklaşım olarak görülebilir.
Fakat şimdi durum değişti. Amerikan F-16 savaşçılarının modern versiyonlarının Pakistan'a teslimatı ve düzinelerce Çin-Pakistanlı FC-1 inşası, Hindistan Hava Kuvvetleri ile Pakistan Hava Kuvvetleri arasındaki güç dengesini “Hint egemenliği” kategorisinden “üstünlük” kategorisine kaydırdı. Üstelik J-10 Çinli savaşçılarının Pakistan'ına ve gelecekteki beşinci jenerasyon J-31’in olası teslimatları, genel olarak, Hindistan ve Pakistan arasında hava gücü alanında, benzer bir benzerliğin ortaya çıkacağı benzeri görülmemiş bir durum yaratabilir.
Hindistan için daha da rahatsız edici olan, PLA Hava Kuvvetleri ile olan ilişkidir. 90 ve 2000'li yılların ilk yarısında Çin, Rusya'da çok sayıda Su-27SK / UBC savaş uçağı (76 ünitesi) ve 100 Su-30MKK / MK2 savaş uçağı aldı ve ardından sıkı bir programa tabi olarak 105 Su-XNUMS Su-XNUMS lisansı altında inşa edildi. Bu avcıların lisanssız kopyalarının üretimine başlandığında, PRC etkileyici niceliksel sonuçlar elde etti, ancak teknolojik olarak bu satın alımlar 27-lerin başlangıcındaydı. Bununla birlikte, yakın gelecekte, en yeni Rus Su-80 avcılarının alımları başlayacak, ayrıca PRC, beşinci nesil avcıların ulusal projelerini hayata geçirecek. Bu nedenle, Çin Halk Cumhuriyeti, niteliksel gecikmeyi ortadan kaldırarak, Hindistan Hava Kuvvetleri'nden etkileyici bir niceliksel ayrım ekleyecektir. Bu şartlar altında, 35 - 7'in bir sözleşme hazırlaması yıllar sürdüğü eski Hint tedarik modeli açıkça modası geçmiş ve giderek yetersiz kalmaktadır.
Tüm bunlar, Su-30MKI modernizasyon projesinin canlandırılmasını, Çin Hava Kuvvetleri'ndeki teknolojik üstünlüğü yeniden canlandırmak için hızlandırmanın gerekliliğini kanıtlıyor. Bu, Çin'in Su-90 / 27 avcılarının devasa alımlarına yanıt olarak, Hindistan'ın bir Su-30МКИ projesiyle cevap vermesi durumunda, 30-ler'in ortalarının durumunun yeniden üretilmesi ile ilgilidir. Bugün, Hindistan’ın Çin Su-35 ve J-31’e tepkisi Sukhoi Super 30 olmalıdır.
DEĞİŞİKLİK SEÇENEKLERİ
Belirli bir modernizasyon seçeneğinin seçimi, üç ana parametre arasında bir uzlaşma ile belirlenecektir: projenin maliyeti, uygulamanın süresi ve modernizasyon sonucunda elde edilen verimlilik kazancı. Çok geniş bir teknik çözüm yelpazesi teorik olarak mümkündür. En muhafazakar, ancak aynı zamanda en hızlı ve en ucuz çözüm, Su-30MKI ailesinin en son sürümlerinde yapılan iyileştirmelerin uygulanmasını içerebilir. Bu uçak, Su-30MKM (2007) ve Rus Su-30CM'nin (2011) Malezya versiyonunda daha da geliştirilen, ailenin en eski üyesidir. Bu muhafazakar yaklaşımın bir parçası olarak, sınırlı sayıda ek öz savunma sisteminin (Malezya versiyonunda yapıldığı gibi) entegrasyonunu ve 2020 devlet silahlandırma programının uygulanması sırasında Rusya'da bol miktarda geliştirilen ve füzelerin ve akıllı bombaların entegrasyonunu bekleyebiliriz. Yani, böylesine muhafazakar bir yaklaşım, özünde, yalnızca Hindistan Su-30МКИ’nın Rus Su-30ММ seviyesine getirilmesinden ibaret olabilir.
En radikal ve en derin seçenek, Amerikan F-15SE Sessiz Kartal avcısının bir analogunun geliştirilmesi olabilir. Bu tür bir modifikasyon, uçak radarının - ve asıl mesele olan - dahil olmak üzere uçağın ekipmanlarının çoğunun değiştirilmesini içerir. Bu durumda, pasif fazlı diziye sahip yerleşik radar, aktif fazlı anten dizisine (AESA) sahip bir radarla değiştirilecektir. Ek olarak, bu radikal seçenek, radar görünürlüğünü azaltmak için uçak gövde tasarımının değiştirilmesini içerir. Bu seçeneğin dezavantajı yüksek maliyeti ve uzun vadeli uygulaması olacaktır.
Son olarak, en gerçekçi, hızlı, uygun fiyatlı ve aynı zamanda verimlilikte önemli bir artışı garanti altına alan, aynı zamanda H-011М Bar radarının derin bir modernizasyonunu ve modern Hint ve Rus elektronik, optik ve kızılötesi ekipmanlarının değişmeden entegrasyonunu sağlayan bir ara seçenek olabilir. planör makinesi.
Hint Su-30MKI'lerin filosunun tamamının 50 - 55 ünitelerinde her biri sırayla daha karmaşık bir teknik yüze sahip olan birkaç açmaya bölüneceği adım adım yükseltme seçeneğinin mümkün olması çok muhtemeldir. Böyle bir yaklaşımın olasılığı üzerine, röportajlarından birinde, NIIP'in genel müdürü onun adını verdi. Tikhomirova ("Barlar" radarının geliştiricisi) Yuri Bely. Ona göre, ilk aşamada, Bar radarını modernize etmek mümkün olacak - menzilini arttırmak, çözünürlüğü ve gürültü bağışıklığını iyileştirmek, yeni silahların kullanılmasını sağlamak için. Daha sonraki aşamalarda, Barlar, aktif faz dizili bir antenle donatılacaktır. İlk siperlerdeki makinelerin teknik yüzü daha sonra geç lotların referans standardına sorunsuz bir şekilde getirildi. Böyle bir yaklaşım, hızlı bir çalışma başlangıcı (yani, HAL ve diğer Hint sanayi şirketlerini yüklemek), IAF yeteneklerinin evrimsel bir birikimini sağlayacak ve modernize edilmiş uçakların karmaşıklaşmasında kuantum sıçraması ile karşı karşıya kalmayacak pilotlar için daha iyi olacaktır. Benzer bir strateji, 32 - 30'teki ilk 2002 Su-2004KI teslimatlarında kendini bir kez kanıtladı. Transfer, üç parti 10,12 ve 10 makinesinde gerçekleştirildi ve her bir partinin, her seferinde daha gelişmiş bir teknik kişisi vardı. Üçüncü partinin teslimatından sonra, önceki iki dilimin uçağı son standarda getirildi.
Bir zamanlar, bir teknik Su-30MKI yüzü yaratırken, Hindistan ordusu, bir yandan, Rus askeri-sanayi kompleksinin teknolojik yetenekleri sınırında olan ve bir yandan da makul bir süre zarfında ve makul bir maliyetle gerçekleştirilebilecek olan, çarpıcı biçimde dengelenmiş gereksinimleri formüle edebilirdi. Aynı başarılı dengenin Sukhoi Super 30 projesinde de bulunacağı ümit edilmektedir.