bangkok'ta yürüyüşler: thammasat üniversitesi ve dusit sarayı
Chao Praya nehrinde her gün farklı bir manzarayı buluyorum karşımda. Yüzen pazarlara meyve sebze taşıyan tekneler, küçük balıkçı kayıkları, longtail denen su taksileri, turuncu kıyafetleriyle Budist rahiplerin göze çarptığı yolcu botları, yük gemileri... Suyun üzerindeki manzara değişse de suyun rengi pek değişmiyor. Bu çamurlu rengini bereketli topraklarına borçluymuş.
Kahvaltıdan sonra bir haritayla birlikte sokaklara atıyorum kendimi. Akşam Clezio ile buluşacağız. Uzakdoğu ülkelerinden sadece, köşeli ve dekoratif harflerden oluşan Tayland'ın alfabesini tanıyabiliyorum. Sesli harfler, - anladığım kadarıyla- sessiz harflerin altına, üstüne, sağına veya soluna iliştiriliyor. Kelimeler arasına boşluk konmuyor, cümleler arasına konuyor. Bu dilde de Çince'de olduğu gibi farklı tonlamalar bulunuyor. Taylandlıların ellerini çenelerinin altında birleştirip söyledikleri, merhaba anlamına gelen "sawadikha" sözcüğünün mesela, epey inişli çıkışlı bir tonlaması var. Gezi boyunca bunu bir Taylandlı gibi söylemeye çalışıyorum;)
Bu kez bota binmiyorum. Otelin yakınlarındaki, nehir kıyısındaki mahalleyi, Phra Nakhon'u gezeceğim.Tayland'ın en eski üniversitelerinden olan 80 yıllık Thammasat Üniversitesi de bu mahallede. Yukarıdaki bina da üniversitenin ana binası. Yaz olduğu için olsa gerek, çok tenha.
Üniversite yakınlarında Thammasat Katliamı olarak bilinen korkunç bir olay anısına dikilmiş bir anıt var. Cuntacı bir askeri diktatörün Singapur'daki sürgün hayatından sonra ülkeye dönmesini protesto eden öğrencilere polis saldırıyor ve aynı gün içinde 50-100 öğrenci ölüyor. Okuduğum bir yazıda ülkenin bu olayla yüzleşmemesi eleştiriliyor, bunun lise tarih kitaplarında yer alması gerektiği savunuluyordu. Bu arada o zamanki başbakan olayda sadece bir kişinin hayatını kaybettiğini söylüyormuş. Bu olayları zaten bir askeri darbe izliyor.
Ölen öğrenciler adına dikilen anıtta rakam ve harflerle, olayın olduğu gün, 6 Ekim 2519 (1976) yazıyor.
Uzakdoğu şehirleri genel olarak çok hareketli. Bangkok da öyle. Her daim yaz olmasının da etkisiyle hayat neredeyse sokakta yaşanıyor. Tuktuklar, mini kamyonet taksiler, motosikletliler, bisikletliler, kaldırım tezgahları, sokak satıcıları, çiçek dizenler yürüyüşlerde sık sık karşınıza çıkıyor. Aslında Bangkok'a harika bir yürüyüş şehri diyemem. Yaya olarak epey engelle karşılaşıyorsunuz. Yine de bir şehri yürüyerek gezmek gibisi yok. (İnadım inat!)
Phra Nakhon'dan Dusit bölgesine geçiyorum. Geçtiğim sokaklar Bangkok'ta şimdiye kadar gördüğüm en yeşil ve sakin sokaklar. Aradaki mesafe de az buz değil aslında. Bu bölgede Dusit Sarayı'na giriyorum ve buraya adım atar atmaz farklı bir dünyaya geçiş yaptığımı hissediyorum. Sakin, sessiz, kuşların cıvıldadığı, türlü ağaçların ve çiçeklerin olduğu bir yer burası. Dusit Sarayı'nın en önemli binası Vimanmek Köşkü. ("Bulutlardaki köşk" demekmiş.) Dünyada tik ağacından yapılmış en büyük ahşap bina. (Aklıma Büyükada'da, Vallaury'nin yaptığı Rum Yetimhanesi geliyor. O da sıralamaya girecek büyüklükte bir ahşap bina.) Binanın içi gezilebiliyor fakat fotoğraf çekilemiyor. Vaktiniz varsa muhakkak gezin derim. Hem saray yaşantısı, ilginç mobilyalar, devletler arası birtakım yazışmalar, tuhaf hediyeler hakkında bilgi ediniyorsunuz.
Daha sonra bir otobüse binip Bangkok'un karmaşasına ve renkli sokak hayatına geri dönüyorum. Bangkok renklerin şehri! Kırmızılar, sarılar, renk renk kumaşlar, tropik meyveler, Buda'ya sunulan çiçekler, turuncu kıyafetli Budist rahipler... Hep bir renk cümbüşü. Sık sık karşınıza çıkan taze meyve suları sıcaktan ve yürümekten bitkin düşmüş gezginler için birebir.
Otobüsle büyük meydana geldiğimde yorgunluktan ölmek üzereyim. Buluşma yerimiz buraya çok yakın fakat ben kayboluyorum ve köprü altlarından, yol kenarlarından geçerek epey maceralı bir yürüyüş sonrasında Clezio ile buluşmayı başarıyorum. Akşam vakti, arkadaşımızın söylediği restoranı buluyoruz sonunda: Lemongrass. Yeşil bir bahçe içinde, çok büyük olmayan ama belli ki turistlerin haberdar olduğu bir restoran. Yeşillikler içinde olması çok da olağan dışı bir durum değil. Çünkü bıraksan her yerin yeşilin içinde kaybolacağı kadar çok yağmur yağıyor bu şehre. Yemek fiyatları ortalamanın biraz üstünde. Fakat yediğimiz her şey çok lezzetli. (Özellikle kalın bir şişe geçirilmiş karides.) Bu da çok olağan dışı bir durum değil çünkü Tayland'da yemekler hakikaten güzel. Beni bu ülkede bıraksalar günlerce pad thai yiyebilirim -kahvaltıdan feragat! bunu ben mi söylüyorum?-, o kadar seviyorum. Benden restoran yorumcusu olmazmış, bunu da anlamış bulunuyorum:)