Rafta
On dört gün
Yazarlar Birliği, Margaret Atwood ve Douglas Preston tarafından
Harper: 384 sayfa, 32 dolar
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız Haberler, şu adresten komisyon kazanabilir: Bookshop.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Pandemi sırasında, insanların ilk müdahale ekiplerine, sağlık çalışanlarına ve kendi sağlıklarını ve refahlarını riske atan diğerlerine saygılarını sunmanın en iyi belgelenmiş ve dokunaklı yollarından biri, New York City akşamı “tencere senfonisi” aracılığıyla oldu.
Çoğu kişi için kaşığı tavaya vurmak tek başına yapılabilir. Ancak 2020 baharı ilerledikçe insanlar, hastaneleri, bakımevlerini, klinikleri ve bakkalları açık ve çalışır durumda tutan cesur yurttaşlarını toplanabilecekleri ve gürültülü bir şekilde selamlayabilecekleri güvenli açık hava alanları buldular.
Bu nedenle, ulusumuzun en uzun soluklu ve yazarlara yönelik en güçlü savunuculuk örgütü olan Yazarlar Birliği’nin, kolektif olarak yazılan ilk kitabını Manhattan’ın çatısına yerleştirmeyi seçmesi belki de şaşırtıcı değildir.
Yazar Margaret Atwood’la birlikte “On Dört Gün: Ortak Bir Roman”ın ortak editörlüğünü yapan yazar ve loncanın yeni başkanı Douglas Preston şöyle diyor: “New York’un ilginç yanı, insanların aynı binalarda bile birbirine karışmış olması.” Bir zamanlar kendisi de New York’lu olan Preston, Taos, NM’deki evinden video konferans yoluyla konuştu ve “On Dört Gün”deki tüm karakterlerin “gerçek insanlar olduğunu… ve hepsinin anlaşamadığını” vurguladı. Buradaki fikir çeşitlilikle ilgilidir ve sadece geçmişin, kökenin veya düşüncenin çeşitliliği değil, aynı zamanda türün çeşitliliği ile de ilgilidir.”
Tür çeşitliliği sadece kitaptaki karakterlere ve onların her akşam biraz yıkık dökük apartmanları Fernsby Arms’ın çatısında toplanırken anlattıkları hikayelere gönderme yapmıyor; aynı zamanda kitaba katkıda bulunanların yazdığı türlere de atıfta bulunur. İsimleri “On Dört Gün” ceketini süsleyen 36 yazar arasında Dave Eggers, Celeste Ng, Scott Turow, Mira Jacob, Tommy Orange, Tess Gerritsen, RL Stine, Weike Wang ve Ishmael Reed yer alıyor.
Açıkçası, “On Dört Gün” hevesli okuyucular için cennet olacak, ancak onu daha da ilginç kılacak küçük bir değişiklik var ve bu da bölümlerin imzalarının bulunmaması gerçeği. Katkıda bulunan her kişiden, herhangi bir uzunlukta ve herhangi bir tarzda müstakil bir hikaye sunması istendi; Sonuçlar daha sonra düzenlenecek ve Preston’un uzun zaman önce hayal ettiği çerçeveye yerleştirilecekti. Preston, “Yıllar önce Boccaccio’nun ‘Decameron’una benzer bir veba romanı yazma fikri aklıma geldi” diyor. “Ve bu bir felaketti. Berbattı! Romancı olduğunuzda çoğu zaman bazı şeyleri bırakırsınız, ben de bıraktım.
“Ancak salgın ortaya çıktığında bunun bir grup hikaye anlatma projesi olarak yeniden canlandırılmaya değer bir fikir olabileceğini düşündüm. Bunu birkaç meslektaşıma önerdim, onlar da ‘Evet, yapalım’ dediler ama geride kalan insanların hikayelerini anlatmalıyız.”
Katkıda bulunan ve uzun süredir New York’ta ikamet eden bir diğer kişi ise yakın arkadaşı Preston’ın şehir hakkındaki düşüncelerini tekrarlayan “Goosebumps” yazarı Stine’dır. Stine, Yukarı Batı Yakası’ndaki ev ofisinden yine video konferans aracılığıyla “New York’ta hepimizin farklı hikayeleri var ve hepimiz üst üste yaşıyoruz” diyor. “Ve hepimiz çok iyi anlaşıyoruz. Amerika’nın olması gereken şey bu.”
Stine’ın hangi hikayeye ve bölüme katkıda bulunduğu, gelecekteki okuyucular adına belirsiz kalacak, ancak bunun onun COVID-19’un “tüm hayatlarımızı nasıl küçülttüğüne” dair anılarından kaynaklandığını söylemek yeterli. Daha az arkadaş görüyorum, daha az yere gidiyorum. Hayatım üç yıl öncesine göre çok daha kısa. Bu kitaptaki karakterler için çatıya çıkmak ve hikayelerini paylaşmak onların eğlencesiydi.”
Atwood’un çağrısına yanıt veren yazarlardan bazıları tamamen orijinal, yeni öyküler yazdı; diğerleri Gerritsen gibi duydukları ama asla yazmaya çalışmadıkları hikayeler yazdılar. “Rizzoli & Isles” serisini de içeren gerilim filmleri onun doktorluk geçmişinden yararlanıyor. Gerritsen, doktorluk yıllarını Maine’deki evinden telefonla arayarak “Oldukça tuhaf şeyler gördüm” diyor. “Yazmayı ve paylaşmayı seçtiğim hikaye, Hawaii’deki bir hastanede çalışırken yaşanan bir olaya dayanan gerçek bir hikaye.”
Projedeki meslektaşları gibi Gerritsen de Yazarlar Birliği’nin “1990’dan bu yana çok eski bir üyesidir. Sanırım bu proje, yaratıcılar olarak gerçekten sesimizi yükseltmemiz gereken bir zamanda geldi ve bir azınlık olarak da konuşarak şunu söyleyebilirim ki, bir kitabın sayfalarında ilk kez görüldüğümü hissettiğim anı, ilk kez gördüğüm anı canlı bir şekilde hatırlıyorum. bir kitapta sadece Çinli bir kişi değil, bir kitapta Amerikalı bir Çinli var. Artık bir yerim vardı, öyle hissettim. Bu kitapta farklı kökenden karakterler var ve kendilerine benzeyen karakterlerin var olduğunu görmek gençler için çok rahatlatıcı olacak diye düşünüyorum.”
Yazarlar Birliği kitaptan elde edilecek geliri yazarlara yönelik eğitim programlarını ve savunuculuk çalışmalarını desteklemek için kullanacak. Yeni genel müdürü Deborah Wilson şunları söylüyor: “Paylaşılan hikayeler ve bakış açıları güçlü ve etkileyici, çeşitli sesleri temsil ediyor. Ayrıca bu hikayeleri yeni yollarla hayata geçirebilecek olası film ve TV uyarlamaları hakkında erken görüşmelerde bulunmaktan heyecan duyuyoruz.”
“Kitap yayınlayan bizler, kitaplarımızdan biri her satıldığında bir veya iki dolar görmeyi bekleyebilirler ve bu büyük ölçüde loncanın her zaman ön planda olmasından, korsanlığa izin verilmediğinden ve telif hakkı korumasının olduğundan emin olmasından kaynaklanıyor. McSweeney’s’in kurucusu ve “Zeitoun” ve “The Circle” gibi kitapların yazarı Eggers, “Orada ve yerimizi yapay zeka almayacak” diyor.
California’dan telefonla konuşan Eggers, “Yazarlar Birliği’nin benden yapmamı istediği her şeyde oradayım çünkü onlar olmadan biz var olamayız” diyor. Aynı zamanda bu projenin büyüklüğünün de şu olduğunu düşünüyor: “Okuyucu olarak ortak bir konu olduğunu bilerek tüm süreç boyunca dahil kalabileceğiniz yer, birkaç düzine yazarı bir araya getirmek için gerçekten harika bir çözümdü.”
“Pandemi sırasında birbirimizi dinlemek için gerçekten çok daha fazla zamanımız oldu. Karantina ve tecrit sırasında yerel gıda bankasına teslimat yapan ve bu süreçte insanları gören Eggers, “Günlük işler bozulduğunda ve programlar patladığında, daha fazla zamanınız olur veya en azından öyle hissedersiniz” diyor. Birbirimize eskisinden daha fazla güveniyoruz, birbirimizi dinliyoruz ve tanıyoruz.”
Yazarlar Birliği’nin üyeleri eğitim, savunuculuk ve faydalar için kuruluşa güvenirken, “On Dört Gün”e katkıda bulunanlar gibi üyeler de okuyucuların bilgi ve eğlence için onlara güvendiğini biliyor. Kitabın çok yıllık gelişimi sırasında en az iki farklı kurum içi editörle çalışan Preston, okuyucuların kiracıların hikayelerinde bunların hepsini bulacağına inanıyor.
“Bazı karakterler hikayelerini isteksizce anlatıyor. Hikâyelerin bazıları korkutucu şeylerle ilgili, bazıları günah çıkarmayla ilgili, bazıları ise gerçekten çok güzel. Aşk, kayıp ve hatıra hikayeleri var. Ve son olarak kitabın sonunda büyük bir sürpriz var.” Preston’ın yüzü kocaman bir gülümsemeyle aydınlanıyor. “İnsanların bunu okuması için sabırsızlanıyorum.”
Patrick serbest çalışan bir eleştirmen, podcast yayıncısı ve “Life B” anı kitabının yazarıdır.