Hazırlık çalışması Rezalet Kuşkusuz Coetzee’nin hoşnutsuzluğunu açığa çıkarır, ancak onun huzursuzluğu aslında hâkim söylemin şu veya bu yönüne ilişkin şüpheciliğinden daha derindir. Gelecekle ilgili endişelerle daha çok ilgisi vardı. Güney Afrika’nın geleceğini tahayyül etme sorunu, Barbarları bekliyorum ve Michael K'nin Hayatı ve Zamanları , yeniden ortaya çıkıyor Rezalet ama, eğer bir şey olursa, politik olarak daha zorlu yollarla, çünkü geçiş yolunda ilerliyordu. Kaygılar siyasi olduğu kadar kişiseldi de, çünkü yaşlanan bir ebeveyn olmakla ve çocuklarını hayal etmekle ve onların gelecek.
Romanda David, Lucy'nin tecavüzden hamileliğiyle kendi çizgisinin 'toprağa akan su gibi tükeneceğini' fark ettiğinde kendini mahrum hisseder. Bu düşünce onu bir an için felç eder ve kendisini mutfağın duvarına doğru desteklemeye bırakır. yüzünü ellerinin arasına saklıyor ve ağlayana kadar sallanıyor. Tabii ki, Lucy ve çocuğunda mevcut olan biyolojik olan değil, sadece onun patronimik çizgisi tükenecek. Coetzee’nin kendi koşulları tamamen farklıydı ama onlar da onun gelecek nesillerle olan devamlılık duygusuna meydan okuyacaktı. Nicolas öldü. İyimser kalacaksa, umutları kızı Gisela'ya dayanır. Bir kızın, yaşlanan bir babaya sağladığı rahatlık, aslında Rezalet , defterde bir kızın 'açık gözlerine' atıfta bulunulduğu gibi, ancak Coetzee ayrıca romanın 'ahlaki merkezinin' şu olacağını da planlamıştı: 'O', yani David Lurie olacak kişi,
Sürekli olarak çizgiyi alıyor, Hiçbir şeyin önemi yok, yakında zaten öleceğim. Başka bir deyişle, ölümünün ötesini göremez. Bir şekilde o (ben de!) Bunun ötesine geçmeli. Bu nedenle, elbette kızı, onun (ben de!) Geleceği kavrayabilmesinin tek yolu. (Shakespeare'in son dönem oyunlarındaki kızlar hakkındaki James Joyce'u düşünün.)
Bu nottaki son parantez James Joyce’un Scylla ve Charybdis bölümüne atıfta bulunur. Ulysses Dublin'deki İrlanda Ulusal Kütüphanesi'nde Stephen Dedalus, Lyster (kütüphaneci) ve arkadaşlarının Shakespeare'i tartıştıkları bir konuşma biçimini alıyor. Stephen, otobiyografik temeli hakkında biraz mantıksız olsa da parlak bir teori sunuyor. Hamlet ve sonra Shakespeare'in şu gibi daha karanlık trajedilerden geçebildiğini savunuyor Hamlet , Kral Lear ve Othello kızlara odaklanarak sonraki aşklara: Marina in Perikles , Kayıp Kış Masalı ve Miranda da Fırtına .
Petersburg'un Efendisi Bir baba ve bir oğulla meşgul olması, Utanç bir baba ve kızı üzerine düşünceler. Kız figürü, hikayenin sonunda hamile olan Lucy'ye dönüşüyor ve David, Joyce'un anlattığı aynı pasajda öğrenmeye başlıyor. büyükbaba olma sanatı , dede olma sanatı, Victor Hugo'nun çocuk şiirleri kitabından türetilen bir cümle. Coetzee, dosyalarında Hugo'nun şiirlerinin notlarını tuttu.
David ve Lucy arasındaki ilişkinin bir versiyonunda, sadece edebiyat eleştirmeni ve yarı zamanlı bir librettist değil, tam teşekküllü bir yazar olacaktı ve ona 'Sen benim en iyi eleştirmenimsin' ve 'bağlıyım' derdi. Güçlerim beni terk etmeye başladığında bana ne zaman duracağımı söylemen için senden. ”Çalışmalarını okur ve bunun 'gizlice günah çıkarma' olduğunu fark eder. Belli bölümlerin 'gerçek' hayatına ait olamayacağını anladığında, onları alegorik olarak okumaya devam ediyor, sanki -di onun hakkında. 'Kurgu tarafından yönlendirildiğini düşünebilir, ancak ifade işlevinden kaçamaz.'
Yayınlanan metinde, baba ile kız arasındaki entelektüel mücadele farklı biçimler alır, ancak tutarlı olan konu Lucy'nin David'in geleceğin yaşamaya değer olmadığını hissetme sorununa yanıt olduğudur. Geçmişin geçmişinin vurgulandığı ('Yanmış - yanmış - yanmış') 'mükemmelleştirici' olarak adlandırdığı fiil-zaman yapıları üzerine kafa yorar. Yüzünün ve saçlarının yakıldığı çiftliğe yapılan saldırının ardından, yaraları iyileştiğinde dünya hakkında daha iyi hissedeceğine dair güvence vermeye çalıştığında, 'hakikati biliyor, bunun tam tersi olduğunu düşünüyor. Yaşama zevki söndü. Bir derenin üzerindeki bir yaprak gibi, rüzgarın üstündeki bir balon gibi, sonuna doğru süzülmeye başladı. '' El yazmalarının çeşitli aşamalarında David ya intihar eder ya da Lucy'nin de yardımıyla intihar etmenin yollarını düşünür. taslaklar ve yayınlanan metin, David'i hayvanlarla paylaştığı hayatı takdir etmeye yönlendirerek iyileşmesinde merkezi bir rol oynuyor.
* * * *
Coetzee'nin bağlı olduğu gerçekçilik, David ile Melanie Isaacs ve David ile Lucy arasındaki ilişkileri olabildiğince sosyal olarak inanılır kılmak zorunda olduğu anlamına geliyordu. David-Melanie ilişkisi birkaç yinelemeden geçti: Western Cape'deki ruh sağlığı kurumlarının tarihi üzerinde çalışan bir psikoloji öğrencisidir. Johannesburg'da sömürge tarihçiliği üzerine bir konferansta bir panel düzenler ve birlikte zaman geçirebilmeleri için makalesinin kabul edildiğini görür. Daha sonra, bu taslak hazırlama aşamasında hala X olarak bilinen Lurie'yi, bir soruşturma mahkemesine atanan, bir depoda çalışan, polis dosyalarını inceleyen ve iddianameleri hazırlayan akademik bir avukata dönüştürür.
X artık ders vermiyor, süpervizyonlarla devam ediyor ve akıl hastalarının hakları üzerine çalışan bir psikoloji lisansüstü mezunu olan Melanie'yi isteksizce denetlemeyi kabul ediyor. Öğrenci daha sonra edebiyat öğrencisi olur ve Thomas Pringle'ın 'sömürge fatihi' olduğu '[Erken] Güney Afrika Yerleşimci Yazımında Peyzaj ve Cinsiyet' üzerine bir yüksek lisans tezi yazar. Ancak son bir aşamada, Melanie, romanın drama öğrencisi olur.
David, TRC benzeri bir mahkemenin üyesi olacaksa, o zaman gerçekçi bir roman, onun sosyal hayatının ve özellikle siyasi bağlantılarının derinleştirilmesini gerektirecektir. Bu, Coetzee için zorluklar yarattı:
Siyasi kimliği sorusu üzerine oyalandı. Kişi onu ANC'ye dahil ederse, sosyal yaşamının dokusu sorusu ortaya çıkar.
Tüm girişim Gordimer bölgesine kayar. Bunu, yüksek mevkideki bir adamın aşağı indirilmiş hikayesi yapmak yerine, onu akademide emekliliğinden beş yıl önce alçak bir çalışan yapmak daha iyi olmaz mıydı? Olaydan sonra erken emekli olması için baskı yapılır. Emekliliği kabul eder, paketin kampüsten ve kütüphaneden dışlanmayı içerdiğini bulur (bir araştırmacının odası olmasını umuyordu). Bu onu özellikle çok etkiledi. SAPL'ye [Güney Afrika Halk Kütüphanesi] musallat oluyor, kızıyla daha çok zaman geçiriyor.
Tanıdığımız Lurie, bazı entelektüel ilgi alanlarıyla birlikte burada şekillenmeye başlar. Lurie, daha önceki kitapların kahramanları ile uyumlu olarak 'büyük bir çalışma' üzerinde meşgul olacaktı ve başlangıçta bu, Collins ve Thomson'dan önceki nesilde, yani Pope'da Virgil ve Horace ile peyzaj geleneği üzerine bir çalışma şeklini aldı. onun arkasında. Manzaranın dolayımlılığı. '' N2'nin gecekondu mahallesi manzarası [Cape Town'un doğusundaki bir otoyol] 'üzerine düşünerek' kitabın tonunu daha hafif, daha ironik 'hale getirecekti.
Konu, bilgini ve öğrencisini bir araya getirmiş olsa da ve Coetzee’nin önceki yazıları ile rezonansa girerken, ironik dokunuş Coetzee'nin kurgu konusu olarak manzaraya geri dönme konusunda isteksiz olduğunu ima ediyor. Lucy’nin Doğu Cape’teki çiftliği, Coetzee’nin çiftlik romanı geleneğini yeniden düzenlemesini sağlıyor, ancak Lurie’nin sanatsal ilgisi farklı bir yön aldı.
Manzara çalışmalarından Byron ve sevgilisi Teresa'da küçük bir operaya geçiş, geç bir gelişmeydi; bunun için Coetzee, Byron'ın mektuplarını ve günlüklerini ve Peter Quennell'in İtalya'da Byron . Lurie'nin Giacomo Leopardi üzerine bir kitap yazmasını ve Arrigo Boito'dan türetilen başlıklar ile oynamasını düşündü. Leopardi’nin Operette Morali Teresa'nın libretto için satırlarını yazarken. Lurie’nin Byron projesi, hem Coetzee’nin Lurie’yi tam anlamıyla post-Romantik bir entelektüel olarak geliştirmesini sağladığından hem de Byron, Lurie’nin kültürel izolasyonunu ortaya çıkarmak için çağdaş Güney Afrika’dan yeterince uzak olduğundan, peyzaj araştırmalarının yapabileceğinden çok daha iyi çalışıyor.
Gerçekçilik aynı zamanda olay, eylem talep etti. Coetzee, romanın en önemli olayı olan çiftliğe yapılan saldırının ilk versiyonunu 20 Nisan 1996'da kaydetti. Cape Teknik Üniversitesi'nden istifasının ardından, Lurie kendini kırsala ve Lucy'nin evine götürür:
SPCA'da çalışan, bahçeye bakan kızıyla birlikte yaşayan aşağı yukarı mutlu bir varoluş bulur. SPCA'daki işçilerden biriyle arkadaş olur. Bir öğleden sonra bu işçi ve bir arkadaşı ona saldırdı, başını dövdü, boğmaya çalıştı, üzerine motor yağı döktü ve ateşe verdi ve arabaya binmeden önce arabasını onun üzerinden geçirdi.
Kızı ona bakıyor. İyileşiyor ama yaralı. İşine geri döner, öğretmek ister.
Bu aşamada Coetzee, metni daha sinirli ve şiddetli hale getirmenin yollarını aramaya başladı. Saldırıyı hayal ettikten kısa bir süre sonra, 'Eksik olan, tüm projeyi bu kadar ılık kılan şey, bir vahşilik, anti-sosyalizm unsurudur. Hali hazırda yaşlanan erkeklerin öğrencileriyle ilişki kurmalarına izin verilmesi için bir rica. Melanie ile ilişki çok kibar, Melanie'nin kendisi çok güzel (ya da çok boş). ”Melanie ile üniversitenin gül bahçesinde buluşmayı yeniden gözden geçirerek, onu cinsel açıdan daha erken gelişmiş hale getiriyor. Bundan sonra, sık sık anlatının kenarlarını pürüzlendirmeye çalıştı ve şu girişte olduğu gibi daha tehditkar hale getirdi (ki bu, düzenlemeden sağ çıkamadı): 'Gecenin ortasında buldog homurdanıyor. Dışarı bakıyor. Ay ışığında bir adam bekler. Şöyle düşünüyor: Afrika; Doris Lessing'in bir romanındayım. Çıkıyor. Adam uzaklaşır. Daha sonra Petrus’un evinden konuşma sesi. Lucy ona katılır: 'Nedir bu?'
Gerçekçilik ayrıca Lucy’nin iç yaşamının temsil edilmesini talep ediyordu. Bu, eleştiride pek çok tartışma kaynağıdır, çünkü Lucy gerçekten de bir karakter olarak gelişmemiş. Onu ağırlıklı olarak David'in gözlerinden görüyoruz ve saldırıya uğradıktan sonra savunmacı ve anlaşılmaz hale geliyor. Eleştirmenler, bunu Coetzee'nin adına kasıtlı olarak okudular, sanki romanın perspektiflerinin sınırlı olduğunu, merkezdeki öznelliğin kesinlikle David'in olduğunu vurguluyormuş gibi.
Yayınlanan metnin bu yorumu kuşkusuz doğrudur, ancak kısıtlı perspektifin nasıl ortaya çıktığına dair taslaklara dönüp bakarsak, durum daha çelişkilidir. Romanın gelişiminden çıkan şey, Coetzee'nin Lucy'nin gerçekçi tasvirinin, özellikle maruz kaldığı şiddetle ilgili olarak, iç yaşamını geliştirmesini gerektirdiğini fark etmesine rağmen, basitçe, bunu yapacak araçlara ve hatta arzulara sahip olmadığıdır. böyle yap. 'Sorun Lucy. Her ne yaşarsa yaşasın, içeriden hissedemiyorum. Takip etmeyi dene. Tecavüzden sonra Dot Shaw ile uzun süre 'destek' alarak geçiriyor. Aynı zamanda çiftlikte köpeklere olan ilgisini de kaybeder. O (ve Petrus) her şeye bakmak zorunda. Lucy dağınık, huysuzlaşır. '
Sorun çetin değildi, hatta tüm romanı raydan çıkarmak ya da onu farklı bir şeye dönüştürmekle tehdit ediyordu. Şöyle yazıyor: 'Bu bir roman değil. Vurguyu Lucy'nin iç dünyasına kaydırmaktan, dolayısıyla eseri ikiye bölmekten alıkoymak mümkün değil. ”Çözüm, 'Anlatıyı hızlandırmak, anlatıcının kontrolünü daha resmi hale getirmek, doğallığını bozmak, simetrileri vurgulamaktı.' Coetzee'yi geriye dönüp değişen anlatı yapısını yeniden oluşturmaya zorlayan kriz aşaması:
Böylelikle: (1) onun sakin buluşması; (2) öğrencinin neden olduğu aksaklık ve rezil olma; (3) kızının yanına çekilmek; (4) kızın krizi ve onu aydınlatma girişimi; (5) duruşmaya dönmesi. Aşağılayıcı kalabalığın içinden geçerken sahnesi ile kapanır. 'Onu hakaret ediyorlar.'
30.000 kelime. Bir dizi 'örnek masal' dan biri.
Sanki 'arka planda özet olarak yeniden anlatılan tamamen yazılmış gerçekçi bir roman varmış gibi', 'özetlenmiş bir roman' açısından düşünmeye başladı. Bir örnek alır Don Kişot Q basmakalıp bir aşk hikayesini anlattığında. Hız izlenimi. Temel romanda mı yoksa özetinde mi olduğunuzdan emin değilim. 'Söylemeye gerek yok, özetlenen roman, yazdığı roman değildi.
Daha önceki projelerde, Barbarları bekliyorum ve Michael K'nin Hayatı ve Zamanları , bu ölçekteki zorluklar, genellikle metafurgusal sonuçlarla birlikte kapsamlı revizyonlara yol açtı. Bu vesileyle, arka planda daha büyük bir çalışmayı ima ederken bir özet verme fikrinin cazibesine kapılsa da devam etti: 'Öyleyse: yarı pişmiş bir postmodernist moda geçmeden özet olarak nasıl verilir.' Kriz ile geçti. Coetzee hikayeye devam ediyor. Lurie’nin hayvanlarla çalışması, Byron malzemesi ve David’in Lucy ile ilişkisi, yazıyı duyarlı, canlı ve ileriye dönük tutmak için ihtiyaç duyulan yoğunluk alanlarını sağladı.
Coetzee, Lucy'nin iç yaşamını veya acısının belirli karakterini temsil edemeyeceği görüşünü alırken, tecavüze uğramasının tarihsel anlamı kurguya dönüştürebildiği bir konuydu. Bu temadaki en çekişmeli olasılıklara doğru hızla ilerlerken, 'Tecavüz, beyazları karadan ve ülkeden uzaklaştırma projesinin bir parçası olarak görülmelidir ...' Not muğlaktır: kim tarafından görülmeli: Coetzee, anlatıcı, Lurie, Salem çevresindeki beyaz topluluk, okuyucu? Açık olamayacak kadar şifreli.
Daha az belirsiz olan, hemen ardından Lucy ve David arasındaki fikir ayrılığını aşağıdaki gibi geliştirdiği giriştir:
sorun, onun gördüğü şekliyle, hiçbir bireysel tazminatın bireyi kurtarmaya yetmeyeceğidir. Kapıdaki işareti (Mısır'daki vebaların öyküsü) birini yedekleyecek bir işaret elde etmenin bir yolu yok. Ancak beyaz toplum bir bütün olarak tazminat yaptığı kabul edildiğinde mağdur olmaktan çıkacaktır. Bu Lucy'nin öngörmediği bir olasılık.
VEYA: Sadece insanların isimsiz olmadığı kırsal kesimde kurtuluşun bireysel düzeyde güvence altına alınabileceğine inanıyor.
Lucy'nin gözlerinde David Lurie ilgisiz konularla meşguldür. Bu nedenle, kısmen ona ilgisizliği.
DL, Lucy'nin kendine göre ayarlamayacağı bir şey görür: tecavüz üzerine tecavüze açık olduğunu. Temizlenmeden önce kaç tecavüz var?
Burada oyuna girenlerin Lurie’nin görüşleri olduğu daha açıktır. Lucy'nin bireysel tazminatın onu kurtaracağını hayal etmesinin yanlış olduğunu iddia ederdi. Romanda David, Lucy'ye tecavüzcülerine karşı suçlamada bulunmayı reddederek, ilerici bakış açısının 'bir kapı pervazını boyamak için bir işaret olacağını düşünse de gelecekte farklı muamele göreceğini hayal edip edemeyeceğini sorar. veba sizi yanınızdan geçiriyor. 'Daha sonra, tecavüzün kişisel nefret içermediğini ona koydu -' onlar aracılığıyla konuşan tarih meselesiydi, 'atalardan geldi.'
Karşılaştığı zorluklar açısından Coetzee, kendisini kurgusal temsile borçluyormuş gibi görünen şeyin peşine düştü ve döndüğü mesele, liberal beyazların kültüründe canlı ve iyiydi: iyi niyet yoluyla mümkün olup olmadığı ya da eylemleri yoluyla, bireylerin tarihsel suçluluktan ve tazminatla birlikte gelebilecek acılardan muafiyet kazanmaları. Arsa geri kalanı Rezalet bu soruyu yanıtlıyor: Lucy'nin kendi deyimiyle ters kolonyal 'boyun eğdirmeden' kaçması mümkün değildir; ve aslında bir geleceğe sahip olmak için, Petrus ile çok eşli bir anlaşmaya boyun eğerek aşağılanmayı tamamen kucaklaması gerekir.
David de bunun ötesine geçmek için kendi utancına sahip olmak zorunda kalacaktı. Hatta Coetzee, David'in Cape Town'a dönmesi ve Rodos Mülkü'ndeki hayvanat bahçesinin boş aslan kafesine kilitlenmesi fikrini - ciddi bir öneri olmasa da - oynadı, sorun kimsenin bakmaya gelmemesiydi. Coetzee, David Garnett’in Hayvanat Bahçesinde Bir Adam (1924). İntihar dürtüsü asla Lurie'den ayrılmıyor: Lear gibi, köpeklerin cesetlerinin taşıyıcıdan hastanenin çöp fırınına doğru yuvarlanmasını izlerken, empati dolu.
Romanın, David'in arkadaş olduğu köpeği bıraktığı son sahnesi, kendi intiharının bir kalıntısı ve yerinden edilmesidir; Eros ve Melanie'nin ateşlediği erotik ateş, ama şimdi daha da vahim hale geldi.
Son sahnenin yazılmasındaki özen, onu gizemli ve derin bir edebi yücelik anına dönüştürürken, arkasında daha sıradan acı ve öfke duyguları yatıyor. Köpeğe dokunaklı Driepoot ('Üç Pençe') adı verilmeden önce, köpeğe Byron veya George Gordon adı verilecekti. Eğer David köpekleri ölüme gönderirken Tanrı'yı oynayacaksa, bunu tarafsız bir şekilde öğrenmelidir: Coetzee, yüksek başarısızlık oranlarına karşı kampanya yürüten militan öğrencilerin uydurduğu ifadeyi kullanarak, 'Birini geç, hepsini geç' diye yazdı.
Coetzee, bu noktada Güney Afrika üzerine bir cilt kısa, acerbik makaleleri bir araya getirmeyi düşündü; yeni eğitim politikasına (on sekizinci yüzyıl duygusal literatüründe feminist köklerini gördüğü) cevap verecek olan 'çocuğu onaylama' Nietzsche'nin çocuklara kendi içlerindeki şeytanı bastırmaları öğretilmesi gerektiği şeklindeki buyruk.
Coetzee'nin, David Lurie’nin asi arzularından geliştirilen kışkırtıcı sanatsal dildeki bu aşikar acılığın çoğunu yok edebilmesi biraz mucizevi. Coetzee'nin zamanla yüz yüze durması Rezalet yaşadığı zamanlarla yüzleşmek dahil. Romanı yazmanın son aşamalarında okuması arasında Milan Kundera'nın İhanete Uğrayan Vasiyetnameler , ikamet ettikleri tarihin ihanet ettiği 20. yüzyıl sanatsal yatırımlarının bir hesabı. Sanatın ihanetini beklemek, onun sanat, piyasa araçsalcılığı ve sömürgecilik sonrası milliyetçiliğin yıpratıcı bir ittifakıyla, Coetzee kültüre, çok utanç verici, yenilgide muzaffer bir hikaye veriyordu. Aynı zamanda sanatın uzamının zamanın ve zamanın yozlaşmasının kararlı bir şekilde geri kazanılmasıydı.
Kaynaktan alıntı J.M. Coetzee ve Yazma Hayatı David Attwell, ciltsiz basımEylül 27, 2016Penguin Books, Penguin Random House LLC'nin bir bölümü olan Penguin Publishing Group'un bir baskısı. Telif hakkı Uitgeverij Cossee ve David Attwell, 2015.