İskender'in kişiliği. Taht'a katılım
Alexander I Pavlovich Romanov (12) 23 Aralık 1777, St. Petersburg'da doğdu. İmparator Paul I'in en büyük oğlu, Rus aristokrasisinin geleneklerini tanıtan N. I. Saltykov'un himayesinde büyüdü. Çocuklukta, çocuk büyükannesi İmparatoriçe Catherine II'nin büyük etkisi altındaydı. Oğlu Pavel'i sevmeyen ve mirasını mahvedeceğinden korkan Catherine, torunlarına büyük umutlar sardı. Torunlarından biri olan Catherine II, Büyük Konstantin onuruna Konstantin adını verdi, diğer Büyük İskender Nevsky ve Büyük İskender'in onuruna Alexander. Catherine, Konstantinopolis'in (Yunan projesi) kurtuluşunu planladı ve Konstantin yeni Yunan (Bizans) imparatorluğunu ve İskender'in yeni imparatorluğun egemenliğini yönetecekti.
Bu nedenle, İskender'in kaderi, büyükannesi ve babasını koyar. İskender doğduğunda, Catherine onu ailesinden kendi bakımı için uzağa götürdü ve kendini ihale ederek, neşeli ve neşeli bir çocuğun sağlığına, güzelliğine ve nazik doğasına hayran kalarak "İskender" diye çağırdı. Sonuç olarak, prens şımarık bir genç adam oldu. Evet ve Catherine mahkemesinin görgüleri çok özgür, İskender'in karakterini etkileyemedi. Gelecekteki kral duygularını mükemmel bir şekilde saklayan ve ustalıkla herkesi memnun ettiği gibi davranan iyi bir oyuncu oldu. Pushkin onun hakkında “Harlequin karşısında ve hayatında karşı duygulara alışkınım” dedi. Catherine ve Paul’ün mütevazı Gatchina dairesinin lüks avlusu, İskender’in tüm saltanatına damgasını vurdu. İskender hem liberal hem de gericiydi. Babamdan Prusyalı askeri düzenin tinsel aşkı aşkı devraldı.
Eğer mahkeme hayatı İskender'i ikiyüzlü hale getirdiyse, zihinsel eğitim dünya görüşünü kararsız hale getirdi. İmparatoriçe Catherine, İskender'e bu dönemin en üst seviyesinde eğitim vermeye çalıştı. Bu nedenle, onu İsviçre vatandaşı Lagharp “en önde gelen” eğitmenine emanet etti. Lagarp'ın yarattığı zihinsel ortamda genç prens gerçekten bir asır seviyesine geçti. Ancak, XVIII ve XIX yüzyılların başında insanlığın manevi yaşamında meydana gelen büyük atılımın “kurbanı” oldu. Bir yandan liberal ve "devrimci" oldu. Genç mektuplarında, aşırı bir tonun politik rüyalar izlerini görüyoruz: Rusya için ücretsiz kurumlar istiyor (anayasa!) Ve hanedanlığın iktidarının sürekliliğinin kaldırılması; görevini, yasal gücün gücü ve ardından bu gücün gönüllü olarak reddetmesi için ideal bir düzene getirme görevini görüyor. Almanya'da Ren Nehri'nin kıyısında hayatını basit bir filistin olarak bitirmeyi hayal etti. Catherine tahtı Pavel tarafından İskender'e aktarmak istediğinde, ikisinin de arkasından iktidarın kendisine devretmesinden kaçabileceğini ve hatta “Amerika'da kurtarılacağını” söyledi. Bu, burada İskender’de 18. yüzyılın ütopyalarının destekçisi olduğunu ve sonunda Fransız Devrimi’ne yol açtığını görüyoruz. Bütün bu "hayaller" ve İskender'in saltanatının ilk yarısı oldu. Öte yandan, İskender babasının ve büyükbabasının “militarizmini”, dindarlığını ve düzen ihtiyacının anlaşılmasını miras aldı.
Bu nedenle, iki dünya görüşünün etkisi, ilk günlerde İskender'in kişiliği üzerinde hissedilir ve onu kesin ve iç bütünlüğünden mahrum eder. İskender'in tüm saltanatı, zihinsel eğilimlerinin belirsizliğini ve dualitesini görecek ve görünüşte dini kayıtsızlıktan dini tasavvufa, liberalizmden tepkiye, Speransky'den Arakcheev'e vb. Geçişleri gizleyecektir.
İskender tahtı bir saray darbesiyle aldı. Üyeleri, Paul tarafından rahatsız edilen onurlu ve gardiyan subaylardı. Yüksek toplum, Pavlus'un şövalye davranışlarından, Büyük Peter'in ölümünden sonra büyük ölçüde parçalanan asaleti disipline etme arzusundan memnun değildi."Çılgın İmparator" efsanesi Paul I; Tahtta şövalye. Paul I'in dış politikası ve askeri faaliyetleri). Ayrıca, Londra darbenin organizatörü ve bankacısı olarak hareket etti. İngiltere, Napolyon ve Paul, Rusya ve Fransa birliğinden korkuyordu, çünkü bu birlik İngiltere'nin gücünü kırabiliyor ve Anglo-Sakson dünya düzenini yaratma planlarını mahvedebiliyordu.
Pavlus'un ölümü sırasında, en büyük iki oğlu Alexander ve Konstantin, Mikhailovski Şatosu'ndaydı. İskender babasına karşı komployu biliyordu, ancak Pavlus'u bilgilendirmedi ve görünüşe göre komplocuların imparatoru öldürmeyi planladıklarını bilmiyorlardı. Bu yüzden Palen, onu Paul'ün ölümü hakkında bilgilendirdiğinde Alexander umutsuzluğa kapıldı. Cinayetin bir üyesi olarak kabul edilmek istemedi.
Bu nedenle, İskender'in egemenliğinin başlangıcı sadece yalnızlığını ve gizliliğini güçlendirdi. Vicdan sancıları, annenin şüphesi, komplocuları cezalandırmanın imkansızlığı, bütün bunlar ağır bir şekilde imparatorun üzerine asıldı. Daha sonra, bir şekilde veya başka bir şekilde komplocuları kendinden kaldıracaktı.
politika
“Alexandrov harika başlangıç günleri” evrensel iyimserlikle işaretlendi. Hepsi kral üzerine büyük umutlarla tutturulmuş. Sarı saçlı ve mavi gözlü uzun boylu, ince, yakışıklı bir adam, kadınların ve birçok erkeğin kalbinin egemeniydi. Ve bu, toplumun havasında ciddi bir etkisi olan salon güzelliklerinin tahakkümünün zamanıydı.
Paul cinayeti derhal sarıldı. 12 tarafından Mart ayında ilan edilen İmparator Alexander I'in manifestosu karakteristiktir: “Vyshnyago'nun Kaderi, bu ayki 11'taki 12'la gece boyunca aniden ölen Egemen İmparatorumuz Pavel Petrovich'in hayatını sona erdirmekten memnun oldu. Biz kalıtsal Rus Kraliyet tahtı vospriemlya, vospriemlem kupno ve Tanrı'yı yönetmek için görev biz kanunlarla insanları uzattı ve Bose ölen ağustosta kalp bizim İmparatoriçe Catherine Büyük, koeya bize bellek ve ebediyen evet zarif uymak vatan, Onun bilge niyetlerini yürümeksizin grandmas Rusya'ya şöhretin zirvesine ulaşacağız ”dedi. Alexander, Pavlus'un az önce sona eren gücüyle aynı fikirde olmadığını, ülkeyi Catherine'in emirlerine iade etmek istediğini söyledi. Komplocular takip edilmedi, utanma bile olmadı. Asil Kraliçe Catherine II'nin “büyükannesinin yüzyılın” (İskender'in ifadesi) yeniden dirildiği görülüyordu. Ancak durum böyle değildi, İskender tamamen farklı bir insandı.
Ay boyunca, İskender mahkumlara özgürlük ve bağışlayıcılık veren ve İmparator Paul sırasında sürülen, çeşitli kısıtlama ve yasakları kaldıran, vb. Sürülen bir dizi liberal emir verdi. Özellikle kral, Rusya'ya çeşitli malların ve ürünlerin ithalatı yasağını kaldırdı. yurtdışına sığınan kaçaklar, soylu seçimleri geri getirdi, papazları ve cenazeleri serbest bıraktılar. İskender, soylulara ve şehirlere mektuplar verdi. Alexander'ın şefkatli ve sevimli davranışı, ilk siparişleri ona inanılmaz bir popülerlik kazandı. Mübarek olarak adlandırılmasına şaşmamalı.
Ancak, İskender Catherine politikasını tekrar etmedi. Acımasızca ve alaycı bir şekilde Catherine’in mahkemesini eleştirdi ve saraylılarını küçümsemedi. Eski nesillerin en deneyimli görevlilerine mevcut işleri emanet etti, “genç arkadaşlar” çemberinde gelecekteki bir değişim programı oluşturmaya çalıştı. Gizli Komite, Kont P. A. Stroganov, Kont V. V. Kochubei, Prens A. A. Chartoryi, N.N. Novosiltsev'i içeriyordu. İlk yıllardaki reformlar bu gayri resmi kurumla ilişkilendirildi.
İmparator altında, 1810'e Daimi Konsey adı verilen ve ardından Devlet Konseyine dönüştürülen bir yasama organı kuruldu. Eylül 8 1802'in “Bakanlıkların kurulması” konulu manifesto bir bakanlık reformu ilan etti. İlk başta Petrine kolejlerinin yerine sekiz bakanlık kuruldu: dışişleri, askeri, denizcilik, içişleri, finans, adalet, ticaret ve halk eğitimi. Davaları müştereken görüşmek üzere bir bakanlar kurulu kuruldu. Serfliği zayıflatmaya çalışmak amacıyla, Gizli Komite, 1803’te, toprak sahiplerinin ayrı ayrı ve bir arsa ihracı ile köylerde ayrı ayrı ve serbest bırakma hakkına sahip olduklarına göre, “serbest ekmek yetiştiricileri konusunda kararname” hazırladı. Köylüler kendi istekleri için bir fidye ya da görev yaptılar, toprak sahibi köylüyü serbest bırakabilirdi. Ayrıca, İskender adına, köleliğin kaldırılması projeleriyle ilgili çalışmalar sürdürüldü, ancak uygulanmadı.
Halk eğitimine çok dikkat edildi. 1803'te, eğitim sistemine yeni prensipler getiren eğitim kurumlarının tasarımına yeni bir hüküm getirilmiştir: eğitim kurumlarının olumsuzluğu, düşük seviyelerde ücretsiz eğitim, eğitim programlarının sürekliliği. Eğitim sisteminin seviyeleri tanıtıldı: en büyük şehirlerde bir üniversite var, her il şehrinde bir spor salonu var, ilçelerde kolejler var, kilise parislerinde tek okullu kolejler var. Tüm eğitim sistemi okullar Genel Müdürlüğünden sorumluydu. İmparatorluk altı eğitim bölgesine bölündü. Bir üniversite ağı oluşturuluyor: Derpt (1802), Vilensky (1803), Kharkov ve Kazan (ikisi de 1804). 1804'te açılan St. Petersburg Pedagoji Enstitüsü, 1819'teki üniversiteye dönüştürüldü. Rusya'nın ilk Üniversite Şartı, üniversitelere önemli bir özerklik sağlamıştır. Yaroslavl'da özel fonlar yardımı ile Demidov Okulu 1803'te açıldı. İskender'in yönetiminin ikinci yarısında, ayrıcalıklı ortaokullar ortaya çıktı - liseumlar (Tsarskoye Selo Lyceum, vb.)
Başlangıçta, İskender anayasa hakkında düşündü. İskender I, 1809'ta, Finlandiya Büyük Dükalığı'nın geniş özerkliğini ve anayasa yasası 1772'in ve temsil organının - Sejm'in korunmasını onayladı. Kasım ayında 1815’te Alexander anayasasını Polonya Krallığına verdim. Rusya için anayasal projeler Speransky ve Novosiltsev tarafından gerçekleştirildi. Ancak, saltanatının ikinci yarısında, İskender zaten gençlik yanılsamasıyla yollardan ayrılmıştı ve muhafazakar bir dönüş başladı. Buna ek olarak, Alexander, yasal rejimleri koruma görevini yerine getirdiği Avrupa'daki devrimci olaylardan da endişe duyuyordu. Rusya “çözülmüşse” karışıklığa neden olabileceğinden korkuyordu. Bu nedenle, serfliğin kaldırılması taslağı (çok dikkatli) ve anayasa reformu taslağı kağıt üzerinde kalmıştır. İskender’in bilerek Rus distemper’inden korktuğunu söylemeliyim. Batı fikirlerinin etkisi ve Batı kültürünün soylu ortamlardaki baskınlığı, sonunda sözde harekete yol açtı. "Decembrists".
Askeri alanda, İskender ve Savaş Bakanı Arakcheev, bir dizi görevi çözmek zorunda olan askeri reformu (askeri yerleşimler) gerçekleştirmeye çalıştı: 1) ordunun savaş zamanını hızla artırabilmesini sağlayacak eğitimli bir rezerv oluşturma 2) barış zamanında orduyu sessizce azaltır; 3) bütçe üzerindeki yükü azaltır ve ülke nüfusunu orduyu sürdürme görevinden kurtarır, 4) batı stratejik yönünü kapsar. Bu amaçla, Arakcheev, ayakta duran bir orduyu koruyabilecek ve işe alabilecek Kazaklar gibi yeni bir askeri-tarımsal alan yaratmayı planlıyordu. Fikir ilginçti, ancak büyük ölçüde bürokrasi ve bürokrasi nedeniyle tam olarak gerçekleşemedi. I. İskender'in saltanatının sonuna kadar, Rus İmparatorluğunun sınırını Baltık'tan Karadeniz'e çevreleyen askeri yerleşim bölgelerinin sayısı artmaya devam etti. 1825’e göre, askeri yerleşimlerde normal ordunun 170 bin askeri ve 374 bin devlet köylüsü ve Kazakları vardı. Üstte keskin bir eleştiri ve altta tahrişe neden olan bu yerleşimler, 1857'a kadar vardı.
Napolyon şampiyonu
Dış politikada, Alexander I başlangıçta İngiltere ile Fransa arasında manevra yaptı ve her iki güçle de aynı anda barış antlaşmaları imzaladı (1801). Ancak, daha sonra Napolyon’a karşı top yemine ihtiyaç duyan İngiltere’nin numaralarına yenik düştü.İngiltere'ye karşı Rusya. Fransa ile bir savaşa sürüklenmek; H. 2). Ulusal çıkarlara zarar veren Rusya, Napolyon’un imparatorluğuyla dört (!) Savaşa üye oldu. İlk olarak, İngiltere’nin ana enstrümanlarının Ulm’un utancına ve Austerlitz’in felaketine yol açan Avusturya ve Rusya’nın bulunduğu Fransız anti-Fransız koalisyonu (1805). IV Fransız karşıtı koalisyon (1806 - 1807), Prusya’nın askeri felaketine ve Rusya’nın yenilgisine yol açtı. Napolyon, stratejik müttefiki yapmak istediği Rusya'ya karşı kötülüğü tutmadı, bu yüzden Tilsit, St. Petersburg'a bile faydalı oldu.
Napolyon’un dış politika desteği sayesinde Rusya İsveç’i yendi ve Finlandiya’yı üyeliğine dahil etti. Bununla birlikte, Rusya ile Fransa arasındaki ilişkiler, Yurtseverlik Savaşı 1812’i yöneten İskender’in politikasının yardımı ile kötüye gitti, Napolyon, Rus medeniyetlerinin topraklarını işgal ederek (aslında tüm Avrupa birliklerini yönetti) ve sınır bölgelerinde savaşmakla sınırlı kalmadan trajik bir hata yaptı. Moskova'ya yapılan yürüyüş, ulusal ruhun ve halk savaşının yükselişine neden oldu. Napolyon'un büyük ordusu Rusya'nın açık alanlarında ortadan kayboldu.
Kutuzov'un önerdiği gibi Alexander, İngiltere, Avusturya ve Prusya'nın aksine Fransa'yı zayıflatabilir. Fransa, insan kaynaklarını çoktan tüketti ve Avrupa ve dünyada baskınlık iddiasında bulunamadı. Rusya’nın Prusya ve Avusturya’yı Fransa’nın ve Fransa’nın sınırlarına karşı savaşı sürdürmeden Fransızlarla ittifaktan çekmesi yeterliydi. Ancak Napolyon'un hakaret ettiği ve şöhret isteyen İskender savaşa devam etti. Rus birliklerinin başındaki İskender, 1814'in baharındaki müttefikleri ile birlikte Paris'e girdi. Napolyon'un imparatorluğu yıkıldı, İngiltere tamamen el özgürlüğü aldı.
Aynı zamanda, İskender, “Avrupa Jandarması” görevini üstlenirken, meşruiyet ilkesini korur. Bu yüzden, Alexander, Viyana Kongresi'nin liderlerinden biriydi 1814-1815. Dini ve politik ilkelere dayanan yeni bir Avrupa topluluğu oluşturmak için “Kutsal Birlik” in oluşumuna katıldı. Rusya’nın kaynakları, iç düzeni için kullanmak yerine, Avrupa'da düzeni korumak için tekrar kullanıldı. Daha sonra Rusya, Doğu (Kırım) Savaşı sırasında “teşekkür edilir”.
Fransa’ya ek olarak, İskender’in döneminde de Rusya üç büyük gücü daha yendi. İsveç, Türkiye ve Pers ile yapılan savaşlar genellikle ulusal çıkarlarla karşılaştı. Rus-Fars Savaşı 1804 - 1813 Kafkasya'da Rusya ve İran'ın (İran) yüzleşmesinden kaynaklandı ve aynı zamanda İngiliz ve Rus imparatorlukları arasındaki Büyük Oyun'un bir parçasıydı. Persia, Dağıstan, Kartli, Kakheti, Megrelia, Imereti, Guria, Abhazya ve modern Azerbaycan'ın bazı bölgelerine (Bakü, Karabağ, Gence, Şirvan, Şeki, Derbent, Küba Hanlığı) geçişini tanımak zorunda kaldı. Hazar Denizi, Rusya'nın etki alanına taşındı.
Rus-Türk savaşı 1806 - 1812 Karadeniz ve Balkanlar'da uzun zamandır Rusya ve Türkiye'nin yüzleşmesinin bir parçasıydı, aynı zamanda İngiltere, Fransa ve Rusya arasındaki Büyük Oyun'un bir parçasıydı. Osmanlılarla olan savaş, İskender’in Fransa’dan korktuğu batı stratejik yönünde ordunun ve ordunun en iyisini elinde tutması nedeniyle ertelendi. Son anda sadece Kutuzov zaferi yakalayabildi ve Büyük Napolyon Ordusu'nun işgalinden önce, Rusya sayısız Türk ordusunun patlamasından korkamadı. Napolyon'la savaş tehdidi nedeniyle bölgesel değişiklikler küçüktü. Prut-Dniester interfluve (Bessarabia) bölgesi olan Moldovya prensliğinin doğu kısmı Rusya'ya geçti. Avrupa’nın sınırı, Tuna’yla olan bağlantısından önce Dniester’den Prut’a devredildi ve bu durum Rusya’nın bu nehirde nakliyesini sağladı. Porta, Rusya’nın Kafkasya’daki genişlemesini kabul etti. Sırbistan'a iç özerklik verildi.
Rus-İsveç Savaşı 1808 - 1809 Rusya ve İsveç’in Baltık ve Finlandiya’daki uzun zamandır süren anlaşmazlıkları ve İngiltere ile Fransa’nın jeopolitik çıkarları neden olmuştur. Napolyon Rusya’yı İngiltere’nin müttefiki olduğu ve Rusların dikkatini dağıtdığı için İsveç’e kurdu. İngiltere, Rusya ile ortak bir sınırı olmadığı için 1807-1812 Anglo-Rus savaşı sırasında İsveç'i top yem olarak kullandı. İsveç, önceki yenilginin intikamını almak ve o zamanlar Türkiye'ye karşı ağır ve yorucu bir mücadele veren ve aynı zamanda batı sınırındaki en iyi güçleri elinde bulunduran Rusya'nın görünen zayıflığını kullanmak istedi. Savaş Rusların zaferiyle sona erdi оружия. İsveç, Rusya’nın ebedi mülkiyetini, Rusya İmparatorluğu’nun başkentinin güvenlik sorununu kuzey-batı yönünden çözen Finlandiya’ya, Aland Adaları’na yöneltti ve ayrıca Ruslar ve İsveçliler arasındaki Finlandiya ve Baltık Ülkeleri mücadelesindeki asırlık yüzleşmeye son verdi.
Ayrıca, Varşova Büyük Dükalığı, Rusya'nın bir parçası oldu. Varşova Dükalığı Napolyon Fransa’nın bir koruyucusuydu ve Rus birlikleri tarafından işgal edildiği 1813 yılına kadar vardı. Viyana Kongresi'nin kararlarına göre, düşkünlerin çoğu özerk bir Polonya Krallığı olarak Rus İmparatorluğu'na eklenmiştir. Alexander, Polonyalılara, geniş özerkliğe sahip olan Napolyon'un en sadık müttefikleri olmasına rağmen verdi. Napolyon'un eski çalışanlarının birçoğu Polonya Krallığı'nda üst sıralarda yer aldı. Sonuç olarak, gelecekteki Rus imparatorunun nezaketi, Polonya'nın büyük güç milliyetçiliğinin, 1830-1831, 1863'in ayaklanmasının büyümesine yol açacaktır.
Bu nedenle, İskender'in iç ve dış politikası, bir bütün olarak kişiliği gibi, çok çelişkilidir. İskender’in en büyük dış politika hatası, görünüşe göre, Napolyon’la zorlu bir yüzleşme yolundaydı. Daha akıllıca bir politika, Fransa ile bir ittifak olur (Paul bunun üzerine bir kurs aldı) ya da dostça tarafsızlık, çünkü Napolyon’un imparatorluğuyla ortak bir sınırın olmaması durumunda, Fransız imparatoruna karşı mücadelenin sıkıntısı Avusturya, Prusya ve İngiltere’ye düştü. Rusya, çeşitli iç sorunların çözümü, ekonominin geliştirilmesi, ulaştırma altyapısı, Sibirya, Uzak Doğu ve Rusya’nın gelişmesi için büyük bir başlangıç yapabilir. Dış politikada, Yunan Büyük Catherine projesini devam ettirmek ve bir kez ve herkes için Boğazlar ve Konstantinopolis sorununu Rus (Kara) Denizi'ni iç yaparak yaparak çözmek mümkündü. Aynı zamanda, Rusya Napolyon'u İngiltere'nin iddia ettiği Mısır mücadelesinde destekleyebilir. Ardından Rusya ve Fransa, İngiltere’yi Hindistan’dan birlikte çıkarabilirler.
Resmi verilere göre, Alexander Pavlovich aniden öldü (Kasım 19) Aralık 1 1825, Taganrog'da. Doğru, İskender'in kuruldan bıktığı ve ölümü hakkında yanlış bir mesaj yaydığı ve aslında Fyodor Kuzmich adı altında Sibirya'da bir keşiş olarak yaşadığı bir versiyon var.