Bi anda havanın bozması mideme vurdu galiba..
Hafif bir bulantı..
Biraz biraz üşüme..
Alışkanlıklarımı özlemeye başladım yine..
Annemi..
Kardeşimi..
Arkadaşlarımı..
Ne bilim yine bir ait değil hissi aldı içimi..
Havalardan olsa gerek dediğim bir durum sanırım..
Bazı insanlar ne yaparlarsa yapsınlar hep özel kalırlar..
Kendilerini hatırlatmaları acı verse de bir yerde..
Bir yerde hafif bir özlemm..
Anılar gözlerinde canlanır..
Hafif bir buğlanma olur sonra..
Bazen tek bir damla süzülür..
Bazen sadece gülümsersin..
Güzeldi dersin..
Dönmek istersin mesajına,çağrısına,mailine..
Okursun 3-5 kere daha ya da bakarsın öylece..
Ama tepki veremezsin..
Vermek istersin..
Biraz korku dolar için..
Biraz özlem bastırır..
Ama en çokta kaybetmek..
O böyle kalsın dersin..
Kapatırsın herşeyi..
Ve devam edersin hayatına..
Belirtiden önce ve sonrası olmadan..
Hiç etkilememiş gibi..
Ama ne var biliyor musunuz?
Bazı insanların hayatınızdaki yeri o kadar bambaşka ve kutsaldır ki..
O ne yaparsa yapsın..
İsterse ağzınıza sıçsın..
Yine de kendisini gösterdiği bir anda siz hep "Keşke" dersiniz..
Ve diyeceksiniz de..