NOVUS ORDO SECLORUM
Bununla birlikte, “yeni dünya düzeni” kavramı ve terminolojisi uzun zamandan beri varlığını sürdürüyordu, zira birçok emsal de bunu kanıtlıyor. Örneğin, Novus ordo seclorum yazıtı (kelimenin tam anlamıyla “yeni yaş sırası” anlamına gelir), ABD'nin her 1935'inde bir dolarlık banknotlarda görülür.
Zaten geçen yüzyılın yirmili yaşlarının başında olan İtalyan Komünist Partisinin resmi organı da şöyle adlandırıldı: L'Ordine Nuovo. Bu, İtalyan faşist partisi lideri Benito Mussolini'nin, o zamanki Adolf Hitler’in kendisinin ve Ulusal Sosyalist partisinin Ordnung’u ilan etmesi için “yeni bir düzen” yaratılmasını talep etmesini engellemedi.
O zamanki sayısız Rus göçünde bile, bu ifade otuzlu yıllarda ortaya çıkıyor. Daha sonra gençlik örgütü NTSNP'nin marşında ikinci stanza şu sözlerle başlar: "Yeni sistem için ...".
Yetmiş yıl önce kurulan bu küresel politik ve finansal sistem, tüm dünyanın nihayet ilk kez tanınmış bir küresel uygarlık birliği haline geldiği ve dünyanın her yerinde yaşadığı tek bir “evren” haline geldiği evrensel küresel bilince dayanıyordu. parçalar halinde. ("Evren" kelimesi eski Yunanca kelime οικουμενη'ın ("ecumene", "yaşadığı topraklar", "ekos" veya "oikos" kökünden, evden, evden) bir özetidir.
Doğru, Konstantinopolis'in Ekümenik Konseyi (t. E. "Ekümenik") Patrik Athenagoras I (1886 - 1972) bir keresinde, bunun zaten "ikinci ekümenit" olduğunu belirtti, çünkü ilki Büyük İskender'in fethinden sonra ortaya çıkan antik Helenistik dünyaydı. Bu ilk "ekümenik" dünyanın, 331’te İskenderiye’nin R. X’ten önce, 642’te R.H.
Bu ilk evrenin medeniyeti, Doğu Roma İmparatorluğu çerçevesinde neredeyse yarım bin yıl boyunca var olmaya devam etti. Örneğin, ünlü Rus Bizansolog A. A. Vasiliev, Bizans eyaleti Sicilya'nın Batı Avrupa'daki en yüksek medeniyet seviyesine sahip olduğunu belirtti. Sicilya kentleri daha sonra Batı Avrupa'da hala su temini ve kanalizasyon sistemini işleten tek şehirlerdi. Daha sonra Sicilya, Batı Avrupalılar (Normanlar, Fransızlar, İspanyollar) tarafından fethedildi ve Batı Avrupa feodal sistemine “katıldı”. 1282’te Palermo’da ve Sicilya’nın diğer şehirlerinde Fransız garnizonları yerel halk tarafından katledildi. (Bu konuda, Giuseppe Verdi, Vespri siciliani operasını yazdı). Bir mafya vardı. (İtalya'da bile, görünüşte, bu kelimenin kendisinin “Morteau ve Fransızca İtalya İtalya” ifadesinin ilk harflerinden oluştuğunu, İtalya'nın Fransızların ölümünü istediğini söylediler. Ancak bu, Sicilyalılar için her zaman İtalya'ya Sicilya Sicilya denir.
İtalya'nın bir diğer Bizans eyaleti olan Calabria'da, 12. yüzyılda Yunan teolojik ve ayin el yazmaları kopyalanan Ortodoks manastırları gelişti. Geçtiğimiz yirminci yüzyılın sonunda bir grup Calabriyen alimi, bizans kültürüyle birlikte ülkelerin ve bölgelerin kültürel olarak birleşmesi için BM içinde “Bizans Birliği” nin kurulmasını önerdi. Rusya'mız da pek çok bakımdan bu Bizans-Hellenistik dünyanın organik bir parçasıydı ve Konstantinopolis'in Ekümenik Patrikliği metropollerinden sadece biri değildi. Değerler ölçeğimiz hala bu kaynakların izlerini tutar.
Tabii ki, bu “ilk ekümen” in gerçekten tam olarak böyle olmadığını, çünkü Uzak Doğu ve Amerika’yı kapsamadığını işaret edebilirsiniz. İngiliz tarihçi Arnold Toynbee'nin belirttiği gibi: “Hellenizmin başarıları çok büyük ve çoktur. Şimdiye kadar, başka hiçbir medeniyet tarafından aşılmadılar. En yaygın olduğu dönemde, Batı'da bu kültür Britanya ve Fas'a (Latin kıyafetlerinde) ve Doğu'da Japonya'ya (Budist kıyafetlerinde) ulaştı. ”
Bununla birlikte, bu ilk ekümeni Yeni Dünya'ya ulaşamadı, ancak Kristof Kolomb'un Amerikan kıyılarının işaretlendiği, ancak belli ki, açıkça belirtmeden, dünyanın bazı eski İskenderiye haritalarına aşina olduğu yönünde öneriler vardı. Bunun ayrı bir (Asya'dan) anakara olduğunu. (Görünüşe göre, bu haritalar Batı'ya, muhtemelen Columbus'ın geldiği Cenova'ya, Konstantinopolis'in 1204 yılındaki IV haçlı seferinin şövalyeleri tarafından yağmalanmasından sonra geldi.
İskenderiye'de dünyanın küresel olduğunu biliyorlardı. Mısır'ın Yunan firavunu M.Ö. 3. yüzyılda oluşturulmuş, İskenderiye Kütüphanesi ve İskenderiye Üniversitesi. Bu Hellenistik yüksek kültür merkezinde, Öklid geometrisi ortaya çıktı, Dünya'nın yuvarlak olduğu fikri geliştirildi, çevresi inanılmaz bir doğrulukla hesaplandı ve dünyanın ilk haritaları oluşturuldu.)
Hristiyan kilisesinin kendisinin topraklarda ve bu ilk “evren” sırasında çok kutuplu ve çok dilli olarak ortaya çıktığı gerçeğini gözden kaçırmak mümkün değil. Rab'bin Haç'ı, onun üzerindeki üçlü yazı ile tanıklık eder. Üstelik, o zamanlar Hıristiyanlık bu evrenin henüz sona ermediğini, ancak zamanla Haç işareti altında ulaşılacağını biliyordu. Columbus gemileri, Haç'ın büyük imgeleriyle yelken altında Yeni Dünya arayışına girdi ve kendisi de “Mesih'in Taşıyıcısı” olan Christopher adını aldı.
Müjde tanıklık eder: "Krallığın bu müjdesi tüm ulusların bir ifadesi olarak tüm dünyada (οικουμενη) vaaz edilecektir." (Mat. 24, 14). "Sesleri tüm dünyadan ve sözleri evrenin sınırlarına (οικουμενησ) geçti." (Romalılar. 10, 18. İlginç bir şekilde, bu ayet Mezmurlar'ı tekrarlar. 18, 5). Bununla birlikte, zaman içinde tüm evrene günaha gelecektir, ondan sadece “sabır kelimesini kurtarmış olanlar” kurtulacak: “Ve sabır sözümü tuttuğun gibi, o zaman seni deneyimlemek için tüm evrene gelecek olan günaha karşı koruyacağım. Dünya. "(Kıyamet. 3, 10). "Çünkü bu dünyanın prensi geliyor ve bende hiçbir şey yok." (John 14, 30). Ancak bu "bu dünyanın prensi mahkumdur." (John 16, 11). Çünkü “şimdi bu dünyanın yargısı: şimdi bu dünyanın prensi çıkacak” (John 12, 31).
İLKÖZLÜK ANLAŞMALAR
Modern yeni evrensel sistemin ilk temel çelişkisi, çarpıcı bir çelişki, tüm dünyada tek bir politik ideolojiye olan ihtiyacın fiilen tesis edilmesiydi. Bu sistem dünyadaki tüm devletleri kapsamalıdır, ancak tüm bu devletler mutlaka "saf demokrasiler" olmalı, herhangi bir tarihi değerler, inançlar, fikirler ve gelenekler.
Böyle bir ideolojik totalitercilik, bu küresel sistem içindeki birçok bölgesel organizasyona kadar uzanır. Örneğin, (Batı) Avrupa Birliği'nin (AB) anayasa taslağı tartışılırken, Avrupa'nın bu kısmının tarihi köklerine yapılan atıflar nihayet reddedildi. Bugünün Avrupa sisteminin nominal demokratik biçiminin tarihi kökenleri bile, bugün resmi bir AB broşürüne göre, yalnızca Almanların Alman Frank kabilesi lideri olan Büyük Karl'la, yani R. Atina'da demokrasinin doğuşu, özellikle okuma yazma bilmediğinden M.Ö. beş yüzyıllar. Bununla birlikte, Roman Galya'yı fethetmiş, Cermen kabilesinin ismini vermiş ve bugünkü AB'nin özü olan modern Fransa (Batı Frankenreich) ve Almanya'nın (Doğu Frankenreich) ortaya çıktığı yeni Alman-Galya eyaleti Frankenreich'in kurucusu olmuştur. Charles adına, Slavlar yeni bir Batı prens prensesi çıkarmaya başladı: kral.
Bu, başka bir çelişki olduğu anlamına gelir: hiç kimsenin, böyle bir yasağın yazarları dışında, tarihsel kökenlerine gönderme yapma hakkı yoktur. (Bu kendi kökleri de yarıya inmesine rağmen). Bu ayrımcılık, mevcut evren sisteminin zorunlu gördüğü siyasi biçimin ilk doğduğu ve çerçevelendiği Yunanistan'da belirli bir öfke yarattı.
Bununla birlikte, AB'nin bu konumu da belli bir çelişki içermektedir, çünkü nihai olarak, yalnızca kendilerine, tarihsel köklerinin daha eski bir kısmından mahrum bırakması nedeniyle zarar vermektedir. Ne de olsa, bu emsalin ifadesine göre, ne Müslüman dünyası İslam'dan vazgeçmeyecek, ne de İsrail Eski Ahit'ten vazgeçmeyecek, ne Çin ne de Kore Konfüçyüs'ün öğretilerinden vazgeçmeyecek, ne de Japonya Şintoizmden vazgeçmeyecek, Hindistan da inançlarından vazgeçmeyecektir. Sadece Batı Avrupa kendisini terk ediyor.
Belki de Rusya'nın tekrar izleyeceği ve kendini terk edeceği umuduyla. Ancak, Batı'nın rüşvet verecek bir şeyi ve baştan çıkaracak bir şeyi yok. Ve feodalizm, mutlakiyetçilik, liberalizm, kapitalizm, sosyalizm, Marksizm, faşizm, ulusal sosyalizmden sonra yeni baştan çıkarmalar icat etmek zordur.
Yeni ekümenik sistem yetmiş yıl önce “daha sonra üç büyük demokrasinin” söylediği gibi kuruldu: ABD, SSCB ve İngiltere. De Gaulle’un girmeye çalıştığı her şeye rağmen, Fransa bu üçe girmedi. Üç büyük demokrasi, ayrıca France de Gaulle ve China Chan-kai-shek, ana dünya organizasyonunun Güvenlik Konseyi'nin daimi üyeleri haline geldi. Bundan kısa bir süre sonra, Ortega y Gasset, bu üç ülkenin “büyük demokrasiler” olarak ilan edilmesinin, hiçbir kuşkusuz, demokrasinin tüm önceki bilimsel tanımlarına son verdiğini tespit etti.
Bu noktadan itibaren, aslında neo-demokrasiyle uğraştığımız eklenebilir. İspanya’nın filozofu ve İspanya’nın uzun ömürlü senatörü Ortega Mari Marias’tan biri olan Ortega’nın öğrencilerinden biri, Birleşmiş Milletler’in tüm ülkelerinin gerçek siyasal sistemlerine bakılmaksızın bu tür “modern nominal demokrasiler” in “fito” olduğunu açıkladı. Modern demokrasilerin bazıları, günümüzde Kuzey Kore gibi “halk demokrasileri” yani “kancalarla demokrasiyi” bile yaşadıklarını netleştirdiler.
Ardından, "üç büyük demokrasiden" biri diğer iki "büyük demokrasiden" ve diğer bazı neo-demokrasilerden, hangi noktadan bahsetmeden gerçekten olmadığını söyledi. Daha sonra, toz içinde mağlup olmuş Batı Avrupa, bir önceki jeopolitik dönemde orijinal olarak kalıcı bir sanayileşme ve genel olarak ikincil bir jeopolitik rol üstlenilmesine yönelik olmasına rağmen, mağlup edilmiş, tahrip olmuş ve bölünmüş Almanya'yı da içeren durdurulamaz bir ekonomik büyüme programı olan yeni bir demokratik merkez ilan edildi.
Şimdiye kadar, bugün gerekli genel kabul görmüş demokratik statüyü elde etmek için gerekli koşulları yasal doğrulukla belirlemek mümkün olmamıştır. Şimdiye kadar, aday gösterme partisi parti sistemi altında serbest seçim yapma zorunluluğu hâkim oldu. Bununla birlikte, uygulamada bazı ülkelerin hükümetleri halk oyu ile seçtikleri, ancak “sivil toplumun kamuoyunu” demokratik olarak tanımlamak istemedikleri ortaya çıktı. Ne de olsa Hitler'in kendisi başlangıçta demokratik olarak seçildi.
Sonuç olarak, demokratik bir unvan hakkını tanıyan tekelci demokratik hakem, nihayetinde, tam olarak bu, “siyasi toplum propagandası ve önde gelen medyanın ajitasyonuna indirgeyen” sivil toplumun kamuoyu görüşü ”haline geldi.
Bu tür bir kampanyanın amacı, hedeflenen ülkelerdeki kitlesel sokak gösterilerini ve ayaklanmalarını teşvik etmek ve daha sonra, onlara “siyasi seçimler” sloganı altında, gerektiğinde darbelerin yanı sıra kendileri üzerindeki politik baskıyı sağlamaktır. Bu yüzden, eğer seçimlerle güç elde edilemezse, o zaman “renk devrimleri” ile elde edilmesi gerekir. Önceleri, kırmızı, siyah ve kahverengi devrimlerdi ve bugün turuncu. Ancak, görünüşte, bu çelişkilerin tarihi kilometre de sona eriyor. Geçen gün, Tayland’da böyle düzenli bir “Arap baharı” nın amacının artık seçimler olmadığı, aksine tam tersine seçimlerin önlenmesi, yeni yöneticilerin yeni seçimlerde tekrar seçileceği açıkça ortaya çıktı.
Dünyadaki bütün siyasi rejimlerin homojenliğini (ve boyun eğiciliğini) elde etmek için bu tür manipülasyonların yardımcı araçları bazen mafya yapılarıyla ittifaklar ve genellikle yolsuzluğa dayanır. Demokrasinin evrimsel olarak kendi tarihsel geçmişinde evrim geçirmediği yerlerde, çoğunlukla yolsuzlukla organize edilen bir gücü elde etmek için komplo olarak kullanmak zorunda kalır. Zaten XIX yüzyılda Garibaldi hareketi hakkında, bazen bazı mafya yapılarına dayandığı söyleniyordu. Faşizmin ardından İtalya'da demokrasinin kurulması, Sicilya'daki Müttefiklerin inişinden hemen sonra, bazı kanıtlara göre, sadece İtalya'da değil, mafya ile gayri resmi bir ittifakla başladı. Latin Amerika ve Afrika’nın “yeni demokrasilerinin” birçoğunda, bu tür durumlar günümüzde bazen kalıcı organik formlara ulaşmaktadır.
Dahası, siyasi sınıflar arasındaki yaygın yolsuzluk, bireysel maruziyetlerine ve daha sonra yargılanmalarına yönelik sürekli tehdit tehdidinin yardımı ile sıradan üyelerini itaatkâr tutmaya yardımcı olur. Parti yapılarını finanse etmek ve genel olarak politik iktidarı etkilemek için organize yolsuzluk yaratma eğilimleri coğrafi olarak sınırlı değildir.
Ek olarak, ideolojik ayrımcılık aynı zamanda ekonomik baskı yoluyla sistematik olarak desteklenmektedir. Geçen yüzyılın altmışlı yıllarının ortalarında, Batı'nın önde gelen siyasi programcılarından biri olan Zbigniew Brzezinski, Mart ayındaki 24 Mart ayında 1965 dergisinin aylık Madrid felsefi dergisinde Revista de Occidente, No. ? "(" Urallara Avrupa? ") Yazdı:" Doğu ile Batı arasındaki yeni ilişkiler için ... yeni bir Avrupa’nın ortaya çıkışı önemliydi, hala batı kısmıyla sınırlıydı, ama bu zaten her gün sebep olabilecek güçlü bir ekonomik güçtür. daha politik ve ideolojik pr Elbe diğer tarafında ülkelerin çekiş. "
Bugün, özgür seçim gereklilikleri ile bunun açık rüşvet uygulaması arasındaki bu çelişki de tarihsel gidişini sona erdirecektir. Bir yandan rüşvet verilecek çok az şey var, diğer yandan gelecekteki rüşvetlerin tüm vaatlerine ve gerçek değerlerine inanmak yeterli değil. Ukrayna'nın nominal olarak Batı Avrupa ülkesi olmak için rüşvet vermediği çaresiz girişimlerin son zamanlardaki tarihi, bu Brzezinski tarifinin tükenmesinin tipik bir örneğidir.
KÜRESEL YAPILAR VE KAVRAMLARI
Yeni dünya düzeninin sistemi hiçbir şekilde BM'nin organizasyon yapıları, bağlı kuruluşları ve sadece uluslararası finansal yapılar ile sınırlı değildir. Her şeyden önce, Nürnberg Mahkemesinin kararlarını ve cezalarını, çoğunlukla da modern küresel sistemin bir parçası olmasına rağmen, genellikle bilinçli olarak göz ardı edilen savaş suçlarıyla ilgili görüşlerini kaybetmemelisiniz. Bu mahkemenin kurulması sırasında, iki kavram tartışıldı: savaş suçlularını mevcut yasa ve adalet organları temelinde yargılamak veya yenilerini oluşturmak. Yeni kurallar ve yeni mahkemeler oluşturmaya karar verildi. Bu, Avrupa medeniyetinin hukuki ilkelerini açıkça ve açıkça açıkça ifade eden, Roman maxim: nula poena sine lege;
O zamanlar Avrupa öncesi ve Hristiyanlık öncesi medeniyet kökenlerine, yani intikam ilkesine, haklara değil, geri dönmeye karar verilmesi mümkün. Atina polisinin kurtarıcısı olan Theseus'un bu hukuk ilkesini belirlediğine inanılıyor: önceden var olan yargıçlar tarafından yönetilen intikam değil adalet, halihazırda var olan hukuk kuralları çerçevesinde.
Nürnberg Mahkemesi'nin kendisi ve cümleleri gelecek için yeni yasal emsaller haline geldi ve daha sonra açıkça ifade edildi. Bununla birlikte, anlaşılmaz bir şekilde, bu tesisler, muhtemelen daha da yeni emsaller belirlemek amacıyla kısmen de olsa ihlal edilmekle birlikte tekrar tekrar yapıldı. Bu yüzden ABD Başkanı Clinton, Yugoslavya'nın bombalanması sırasında dünyadaki herhangi birini bombalamak için emir verebileceğini söyledi. Bu ifade, Alman sanıkların daha sonra savaş suçluları olarak ölüme mahkum edilmelerine göre Nürnberg Mahkemesi'nin doktrinini ihlal etti.
“Üç büyük demokrasi” arasındaki bölünmeden sonra, tüm dünya çeşitli “antlaşmalar” ve “anlaşmazlıklar” ağıyla kaplandı. İlk kez, 1949 yılında Kuzey Atlantik Paktı Örgütü tarafından, NATO’nun İngilizce kısaltmasıyla kuruldu. Bu antlaşmanın coğrafi alanı - Kuzey Atlantik bölgesi - 5 adlı makalesinde anlatılmaktadır. Ardından Varşova Paktı örgütü, SSCB'nin dağılmasından sonra dağılan komünist ülkelerin bloğu tarafından kuruldu. Yeni dünya düzeninin ana mutasyonları, tam olarak bu süreçlerle ilişkilidir. Gerçek şu ki, Birleşmiş Milletler'in kurucu Troyka'sındaki bölünmeden sonra, bu örgütün himayesinde gerçekleştirilemeyen uluslararası eylemlerin, NATO’nun yetki alanına veya birkaç ülkenin özel olarak örülmüş geçici koalisyonlarının yetki alanlarına aşamalı olarak geçmeye başlaması. O zaman, De Gaulle’un önderliğinde olan Fransa, kısmen bu antlaşmanın tamamen askeri yönlerine katılmaktan kendisini ayırdı. Ancak Sarkozy'nin iktidara gelmesiyle birlikte, De Gaulle’un Libya’daki müdahaleye aktif katılımıyla onayladığı pozisyonunu pratik olarak terk etti.
Arjantin ve İngiltere arasındaki Malvinas Savaşı’nın, NATO’nun kendi Şartlarına ve BM Şartlarına rağmen, yalnızca Kuzey Atlantik bölgesinde değil, küresel askeri yargı yetkisine sahip bir organizasyona dönüştürülmesinde de bir emsal oluşturmak için kullanılmış olması mümkündür. Daha sonra NATO'nun Yugoslavya'ya saldırması sırasında Nürnberg Mahkemesi'nin askeri harekat doktrini de ihlal edildi. Bugün, bu NATO yargı yetkisi Afganistan'a, kendisine ve başkalarına zarar vermesine bile ulaştı.
Bazı ülkelerin Irak'a karşı özel bir koalisyonu savaşı uluslararası statükonun derin bir mutasyonuydu, çünkü Birleşmiş Milletler adına savaştı ve Güvenlik Konseyi'nin izni olmadan başladı. Ayrıca, sahte olduğu iddia edilen bir argümanla haklı çıktı. ABD Başkanı George W. Bush daha sonra resmen bu savaşın “tüm dünya daha güvenli hale gelecekti” diye yapıldığını ilan etti. Bu amaç, öngörülemeyen en azından sağlanamadığı için başka sebepler üstlenmek mümkündür. Bazı yorumcular ve analistler, öncelikle Irak'ın petrol rezervlerine olan ilgisinden bahseder, ancak bu, diğer insanların mallarının tahsis edilmesine yönelik çaba gösterme çabası kalıcıdır ve bu nedenle sayılmaz.
Diğer yorumcular, Müslüman dünyasında Sünnilere ve Şiilere olan bölünmeyi derinleştirmek için başarılı bir jeopolitik operasyon hakkında konuşuyor. Bununla birlikte, bu savaşın ve ondan sonraki diğer süreçlerin en derin tarihi sonucu, Hristiyanlığın Ortadoğu topraklarında nihai olarak ortadan kaldırılmasına yönelik bir başka girişimdir. Bu girişim başarılı olursa, uzun süredir Hıristiyanlığı ortadan kaldırma sürecini asıl bölgesinde bırakacak. Bu süreç, geçtiğimiz yüzyılın 20'lerinde, 27 sahilini asırlarca işgal eden Asırlık kıyılarındaki Yunan nüfusunun sürgünüyle başarılı bir şekilde sürdü. Böylece, Batı Avrupa daha sonra Avrupa kültür anavatanının ortadan kaldırılmasını destekledi, çünkü Avrupa aslen bu Küçük Asya sahilinde, onu AB'ye kabul etmeye cesaret edemediği bir devlete verdi.
Her durumda, Irak'a karşı savaş, dünya düzeninde birçok yönden bir dönüm noktasıydı. Örneğin, Almanya daha sonra, bazı gözlemcilerin Almanya’nın savaş sonrası gizli yükümlülüklerinden bile çıkardığı ABD politikasına kalıcı desteğine rağmen, bu kampanyaya katılmayı reddetti. Temel olarak, daha da önemlisi, tüm BM eylemlerinin uluslararası olarak kesin olarak yalnızca uluslararası hukuka dayanması gerektiğini ve fırsatçı politik, ekonomik veya ideolojik çıkarlara dayanmaması gerektiğini belirten Dışişleri Bakanı Villepan tarafından açıkça ifade edilen Fransa'nın konumu idi. Kısa bir süre sonra Fransa'da bir cumhurbaşkanlığı seçimi yapılacaktı.
Başkan Jacques Chirac artık aday olarak durma hakkına sahip değildi. Potansiyel adaylardan biri Dışişleri Bakanı Domenic de Villepan'dı. Fransa cumhurbaşkanı seçildiyse, uluslararası hukukun dünya düzeni çerçevesindeki rolünün BM üye devletlerinin çoğunluğunun onayı ile büyük ölçüde güçlendirileceği varsayılabilir. Ancak, aniden birileri Vilpana'ya yolsuzluk suçlaması yaptı. Hemen yasal makine ve onun arkasında ve medya makinesinde yer aldı. Vilpana adaylığını terk etmek zorunda kaldı. Sonuç olarak, Nicolas Sarkozy seçildi, ardından Fransız dış politikasının yönelimini kısmen yeniden yönlendirdi.
Bu arada, Almanya'nın ciddi ve kasvetli politikasında bile benzer durumlar var. 2012 yılında, o zamanki Alman Cumhurbaşkanı Christian Wulff, ani yolsuzluk iddiaları nedeniyle istifa etmek zorunda kaldı. 2013’te, Aşağı Saksonya’nın başbakanı olduğu için Münih’teki Ekim bira festivaline bir arkadaşıyla gittiği ve ardından bu arkadaşının masraflarını bir otelde ödemesine izin verdiği iddiasıyla aleyhinde bir dava açıldı. 800 Euro. Mahkeme daha ileri gidiyor.
Bu tür eylemlerin sürekli ve yaygın potansiyeli aynı zamanda modern dünya düzeninin politik sistemlerinin karakteristik bir özelliğidir. Sonuçta, bu sistemde hiç kimse gerçek güce sahip değil, çünkü bu güç, demokrasiyle ortak hiçbir ilgisi olmayan derine gizlenmiş derinliklerde yatıyor.