Bilindiği üzere; hastanın öncelikle yararını gözeterek zarar görmemesini, özerkliğini ve hakça bir sağlık hizmeti alabilmesini hedefleyen hasta hakları ile alakalı uluslararası ve ulusal düzeyde çeşitli mevzuatlar bulunmaktadır. Hasta Hakları ilk kez 1981 yılında Lizbon’da yapılan 34. Dünya Tabipler Birliği Genel Kurulu’nda yayımlanan Lizbon Bildirgesi ile benimsenmiştir. Ülkemizde 1998 yılında 26 Ekim “Hasta Hakları Günü” olarak kabul edilmiştir.
Bildirge, uygulamaya yönelik, ahlaki ve yasal güçlüklerin var olabileceğini göz önüne almakla birlikte hekimin, her zaman için hem kendi vicdanına göre, hem de hastanın en çok yararına olacak şekilde davranmasını şart koşmaktadır. Yasal durum ya da hükümetin tutumu hastaların bu haklarını göz ardı ediyorsa, hekimler bu hakların elde edilmesi ya da onarılması için yollar aramalıdır.
Hasta Haklarını, bir sağlık kurumunun verdiği hizmet içinde hastaya sağlaması gereken imkanlar olarak da düşünebiliriz. Bunlar: Hizmetten Genel Olarak Faydalanma; Bilgilendirme ve Bilgi İsteme; Sağlık Kuruluşunu ve Personelini Seçme ve Değiştirme; Mahremiyet; Rıza; Güvenli Ortamda Sağlık Hizmeti Alma; Dini Vecibelerini Yerine Getirebilme; Saygınlık Görme ve Rahatlık; Ziyaretçi ve Refakatçi Bulundurma ve Şikayet ve Dava Hakkı’dır.