ABD, Avrupa’yı, Rusya’nın nükleer potansiyelinin bir bölümünü Amerikan topraklarından ayırmak için potansiyel bir nükleer savaş tiyatrosu olmaya hazırlanıyor. Buna ne karşı çıkabiliriz?
ABD’nin nükleer stratejisindeki değişiklikler açısından Haziran’ın başlangıcındaki en önemli olay, hiç kuşkusuz, ABD’nin MFA-RMD Antlaşması’ndan çekilme olasılığından bahseden Amerikan’ın kurumu temsilcileri tarafından yapılan açıklamalar olarak düşünülmelidir. Bunun resmi nedeni, Rusya’nın orta menzilli balistik füzeleri (MRBD) ve orta menzilli yer tabanlı seyir füzelerini dağıtarak anlaşmayı büyük ölçüde ihlal ettiği iddiasıydı.
"Hırsızı tut" diye kim bağırır?
Rus MRBR Amerika Birleşik Devletleri PC-26 "Frontier" olarak adlandırdı. Bu küçük bir roket ile bir mobil kompleks. Açık verilere göre, toplam kütlesi yaklaşık 80 tondur. Roketin fırlatma kütlesi yaklaşık 32 tondur. Minimum atış menzili 2000 kilometredir ve talep edilen maksimum mesafe, RSD-RMD Antlaşması'na dahil edilen kavramsal cihaza göre, onu kıtalararası bir BR olarak tanımlayan 6000 kilometreden fazladır (tek bloklu savaş başlığına sahip 10 000 km'ye kadar). Aynı zamanda, hem Rus hem de Amerikalı olan mevcut ICBM'ler, 2000 - 3000 kilometreleri içinde minimum ateşleme menziline sahiptir ve bu, 5500 kilometreden daha kısa mesafelerde, yani MRBD olarak kullanılmalarını sağlar. Bununla birlikte, onları MRBD'ye atfetmek hiç kimseye gerçekleşmez.
Ek olarak, Rusya liderliğinden alınan resmi ifadeler, bu roketin önceki tiplerin, özellikle Topol ICBM'in ICBM'sinin yerini aldığını belirtti. Başta rakibi olan ABD farklı bir kıtada olduğunda, özellikle SALT anlaşmalarına göre ICBM'lerin kısıtlı olması durumunda, ICBM'yi BRSD ile kim değiştirecek? Bu nedenle, Frontier ICBM RS-26'imizi MRBM olarak sunma girişiminin, yasal bir bakış açısıyla veya gerçek bir bakış açısıyla eleştiriye dayanmadığı söylenebilir.
Benzer bir şey, İskender-K kompleksinin bir parçası olan P-500 roketi için de geçerlidir. Belirtilen verilere göre, P-500 maksimum 450 - 480 kilometreye, yani 500 kilometreden daha az bir ateşleme aralığına sahiptir. Bu nedenle daha kısa menzilli bir füzenin tanımına uymuyor. Bu, savaş tiyatrosundaki füze savunma sistemi ve hava savunma sisteminin üstesinden gelme güvenilirliğinin arttırılması ve düşman grubunun operasyonel veya operasyonel-stratejik derinliği hedeflerine ulaşmak için yaratılmış klasik bir operasyonel-taktik füzedir. Bölgesel birlik gruplarının stratejik (operasyonel) yönündeki komutanı için bir araç olarak İskender-K, 500 kilometreden daha fazla atış menzili olan füzelerle donatılmaya ihtiyaç duymuyor. Iskander-K'nin C-500 CU ile birlikte ortaya çıkması gerçeğini ortaya koyan Amerikan liderliği, eğer C-500 boyutlarında da benzer şekilde yapıldıysa, bu fırlatıcılara daha fazla ateş alan füzelerin yüklenebileceğini açıkça ortaya koydu. Nükleer ekipman alanında 2500 - 3000 kilometre mesafesindeki Rus füzeleri. Ancak, tüm testler 500 kilometreden daha kısa bir mesafede yapıldı ve Amerikan tarafı bunu iyi biliyor.
Bu arada, Tomahawk SRBD'nin SM-41 füze füzesi füzesi füzesi füzesi füzelerini füze standartlarına uydurmak için Doğu Avrupa'da konuşlandırılan Mk-3 fırlatıcısının zemine dayalı sürümüne yüklenebileceğine inanmak için her türlü nedenimiz var. . Bugün ABD Donanması'nın benzer PU ile donatılmış gemileri üzerinde gerçekleşiyor. Ve herhangi bir yapıcı iyileştirmeye ihtiyaç yoktur. Bu nedenle, Rusya, Amerika’yı RSD-RMD Antlaşması’nın ihlali iddiasıyla iyi bir şekilde sunabilir, çünkü Amerikalılar KRK’nin orta menzilli “dağıtım alanlarını” gerçekten yaratıyor, ki bu da büyük bir ihlal.
Gürültü kapağı
Rusya, RSD-RMD Anlaşmasını ihlal etmediyse, soru ortaya çıkıyor: neden tüm bu gürültü? Cevap basit - ABD'nin bu antlaşmadan çekilme hakkını haklı çıkarmanız gerekiyor. Bu, Avrupa'daki Rus Silahlı Kuvvetlerinin ana komuta ve kontrol merkezlerinin, başta stratejik nükleer kuvvetlerin yanı sıra stratejik konumlarda ve havaalanlarında ICBM ve SSBN fırlatıcılarının çoğunu yok ederek, Rusya'ya karşı bir çürütme ve silahsızlanma grevi sağlayabilen bir grup orta menzilli nükleer kuvvet konuşlandırmasına izin verecek. havacılık. Gerçekten de, Pershing-2 gibi bu tür piyade savaş araçlarının belirlenmiş hedeflerine uçuş süresi sadece 6-10 dakikaydı, bu da hedefe isabetin yüksek doğruluğu göz önüne alındığında, liderlerimizin yeterli misilleme önlemleri alması için zaman bırakmadı. Bugün, daha da gelişmiş BMD'ler geliştirilebilir (veya zaten geliştirilebilir).
Şu anda Rus taktik nükleer silahının ana taşıyıcısı olarak faktörü göz önünde bulundurmak gerekiyor. оружия (TNW) ön ve uzun menzilli havacılık tercih etti. Bir Avrupa operasyon tiyatrosunda güçlü bir NATO hava savunma sisteminin varlığı ve savaş havacılığındaki düşmanın ezici üstünlüğü göz önüne alındığında, uçaklarımızın belirlenen hedeflere ulaşma şansı çok az. Bu nedenle, nükleer teçhizatta İskender-M ve İskender-K gibi komplekslerin ortaya çıkması, Rus taktiksel nükleer silahlarının caydırıcı değerini önemli ölçüde arttırmaktadır. BRSD ve KRBD'yi hem nükleer hem de geleneksel ekipmanlardaki Avrupa savaş tiyatrolarına yerleştirmek, Rus TNW’ini nötralize etmek için uygun koşullar yaratıyor.
Ayrıca, hava ve deniz taşıyıcılarından çok daha fazla yere dayalı CBRD dağıtma yeteneği, yalnızca geleneksel füzeler kullanarak bile ülkemize hızlı bir şekilde kabul edilemez hasara neden olabilecek minimum salvo ile güçlü bir füze saldırısı düzenlemenizi sağlar.
Bu nedenle, Rusya’nın RSD-RMD Antlaşması’nın ihlaliyle ilgili yaygara yarattığı ABD’nin, Avrupa kıtasında nihayetinde durgunluğun ardından zayıflamış olan nükleer soğukluğun yeniden canlandırılması hedefini sürdürdüğü söylenebilir. Bu varsayımın doğrulanması ve Amerikan liderliğinin Avrupa'da havacılık temelli TNW potansiyelini arttırma kararı düşünülebilir. Beş NATO ülkesinin F-16 ve Tornado savaşçılarının, B61-12 nükleer bombalarının kullanılmasına olanak sağlayan ekipmanlarla donatılması planlanmaktadır. Bu çok önemlidir, bugün nükleer olmayan ülkelerin Hava Kuvvetleri'nin uçaklarını, Belçika, Hollanda, Türkiye, Almanya ve İtalya gibi donatmaları beklenmektedir. Uçak 2018 yılı için hazır olmalıdır. Aynı ekipmanın hizmete giren tüm gelişmiş F-35 savaşçılarına kurulması planlanmaktadır.
Bu ne veriyor? Birincisi, ABD’deki SNF’lerin güçleri tarafından toplanan bir nükleer saldırı tehdidinin ortadan kaldırılma olasılığı önemli ölçüde artmıştır. İkincisi, Avrupa'da TNW’nin kapasitesinin artırılması NATO’nun bu tür silahlarda Rusya’ya üstünlük sağlamasını sağlayacaktır. ABD bunu başarırsa, ülkemize NATO’nun gücüyle saldırmak oldukça mümkün. Zayıflamış Rus ordusu böyle bir darbeye dayanmayacak. Ayrıca taktiksel nükleer silahların kullanılması, aynı toplayıcı grev tehdidi, taşıyıcıların çoğunun kaybı nedeniyle çok zor olacak. Üçüncüsü, taktik nükleer silahların kullanılması durumunda, nükleer savaş tiyatrosu ABD değil, Avrupa olacaktır. Amerikan liderliği, Avrupa operasyon tiyatrosunda NATO’ya karşı bölgesel bir savaşta, Rusya’nın ciddi bir yenilgi tehdidi altında bile nükleer silahların kullanımını mümkün olduğu kadar sınırlandırmaya çalışmasını ve dolayısıyla stratejik bir nükleer güçleri ABD’ye karşı bir kararsızlık grevi yapmaktan korkmayacağını bekleyebilir. Bu, Avrupa tiyatrosunda sınırlı bir nükleer savaşın yürütülmesine dayandığı için haklı.
Burada ortaya çıkan nükleer çatışmanın yeniden canlanmasına yönelik eğilim bağlamında, ABD füze savunma sisteminin Avrupa’da geniş çaplı konuşlandırılması eylemleri çok belirleyicidir. Rus SNF'si ile yüz yüze gelmekten aciz, ancak tamamen taktik nükleer kuvvet gemileriyle. Yani, bu sistemin anlamı SNF'nin dengesini bozmakta değil, Rus TNW'yi, özellikle İskender-M tipi umut vaat eden kompleksleri nötrleştirmekte. O zaman yaratılması oldukça haklı.
Bu bağlamda, NATO’nun askeri altyapısını ve hatta bireysel oluşumları doğrudan Rusya sınırlarına, özellikle de Federal Almanya Cumhuriyeti’nden Doğu Avrupa’ya bağlayan Amerikan çift tabanlı bağlantılarını yeniden dağıtma sürecinin başlangıcına dikkat çekebiliriz. Yani, Rusya ile savaş için sistematik ve kapsamlı bir hazırlık var. RSD-RMD Antlaşmasından çekilme, bu hazırlığın sadece bir unsurudur.
Anlamsız yakalamak
ABD, BRSD’nin Rusya’sı ve KRNB’nin Rusya’nın Avrupa opera tiyatrosu üzerinde gruplaşmasına ciddi bir tehdit oluşturacak kadar konuşlandırmaya ne kadar zaman harcayacak? Evrensel Tomahawk KSRBD ve Mk-41 PU'larla (daha önce RSD-RMD Anlaşmasından önce RNSD için özel mobil PU'lar geliştirildi), bir Avrupa tiyatro sisteminde yer alan KDBM gruplandırmasının dağıtım süresi yalnızca seri üretim hızlarına göre belirlenecek ve altyapı yaratma hızı. Amerikan endüstrisinin bilinen fırsatları, diplomatik sorunların üstesinden gelme zamanını hesaba katarak, resmi ABD’nin RSD-RMD Antlaşması’ndan çekilmesinden bu yana beş ila altı yıl boyunca bir grup 2000 - 3000 gibi füzenin konuşlandırılma olasılığını tahmin etmemizi sağlıyor.
MRBM'lerin konuşlandırılması ile ilgili olarak, meydan okuma böyle bir roket geliştirmektir. Bununla birlikte, Pershing-2 MRBM'nin basit bir restorasyonu ve Doğu Avrupa ve Baltık Ülkelerinde böyle bir grubun konuşlandırılması bile, yalnızca Rusya'nın tüm stratejik yönetim sisteminin garantili proaktif imhası için değil, aynı zamanda Avrupa kesiminde bulunan nükleer kuvvetlerin çoğunun imhası için de yeterli olacaktır. 400 - 500 MRBR'de bir grup oluşturmak için gerekli altyapının geliştirilmesi, seri üretimi ve dağıtımı dikkate alındığında (bu, Rusya'nın Avrupa bölgesinde taktik nükleer kuvvetler ve stratejik nükleer kuvvetler için tüm birincil hedeflerin ve bunların yönetim sistemlerinde imha edilmesini sağlamak için yeterlidir), aynı beş ila altı yıl gerekir.
Yani, bu sürenin ABD’nin RSD-RMD Antlaşması’nı ihbar ettiği andan itibaren sona ermesinden sonra, Rusya gerçek ve çok tehlikeli bir tehditle karşı karşıya. Bu zorluğa nasıl cevap verebilirim? CCD ve Iskander-K komplekslerinin mevcut üretim hızlarında, yeterli bir caydırıcılık grubu oluşturmak en uygun şartlar altında 10 - 12 yıl veya daha da fazla zaman alacaktır. Mevcut ICBM dağıtım oranına sahip bir MRBD grubu oluşturmak için (MRBM için, daha uzun olması pek mümkün değildir), yeni roketin gelişme hızına bağlı olarak 12 - 15 yıl ve daha fazlasına ihtiyaç vardır. Sonuç olarak, muhtemel bir düşmanın orta menzilli füzelerde mutlak bir üstünlüğe sahip olabileceği altı ila yedi yıl arasında bir boşluk vardır. Gelecekte, 6 - 10 dakikalık bir uçuş süresiyle başa çıkacak bir grev ihtimalinin gerçeği, tehditlerden kaçınmak için sürekli ciddi ve zor bir kaynak olarak kalacaktır. Aynı zamanda, böyle geçici bir ihtimalde bulunduklarından, rakiplerimizin taktik nükleer silahların teslimi için yeni sistemler yaratma ve benzer araçlarımıza karşı koyma konusunda bizi engelleyebilecekleri unutulmamalıdır. Bu nedenle, simetrik bir tepki ortaya çıkan tehdidi etkisiz hale getirmeye izin vermiyor. Evet, aynı zamanda etkisiz: ABD, Avrupa’yı özel bir pişmanlık duymadan feda etmeye, Rusya’yı yenmek ve dünyaya hakim olmak için nükleer bir savaş tiyatrosuna dönüştürmeye hazır. Ve Amerika Birleşik Devletleri olmayan NATO’nun Avrupa ülkeleri, ülkemize karşı askeri saldırganlığa asla karar vermeyecektir. Buna ek olarak, Avrupa'da konuşlandırılan BRSD ve KRNB, Amerikalı olacak ve Washington uygulamalarına karar verecek.
Bu nedenle, Avrupa’ya uygun bir nükleer tehdit oluşturarak Avrupa’daki ABD MRSD’lerin ve CRNB’lerin muhtemel tehdidinin önüne geçmek etkisizdir. Burada NATO silahlı kuvvetlerinin yenilgisini sağlamak için gruplara saldıran ve ABD'ye karşı ana potansiyeli oluşturan taktik bir nükleer kuvvet grubuna sahip olmak gerekiyor. Netleşecek şekilde olmalıdır: Tehdit, yüksek hassasiyetli nükleer MRSD ve RNSD'nin konuşlandırılması ile seviyelendirilmemiştir. Ve elbette, Amerikalılar tarafından Avrupa'da gruplanan BRSD ve KRNB gruplarının yaratılış hızına uygun olarak inşa etmek.
Devletler her şeye cevap verecek
Bu, başlangıçta İskender-M ve İskender-K gruplarını 400 - 500 OTR nükleer füzelerine batı stratejik yönlerimizde dağıtmaya odaklanıyorsa geçerlidir. Bu kuvvetler, ilk Müttefik Kuvvetler birlikleri grubunu, hava savunma ve füze savunma sistemlerinin imhası ve ileri bölgedeki taktik havacılık tahribatıyla, inşaatlarının operasyonel-stratejik derinliğine ezmek için yeterlidir. Daha sonra, nükleer saldırılar için ön hat ve uzun menzilli uçaklar kullanmak mümkün olacak, çünkü düşmanın hava savunması sona erecek.
Aynı zamanda, kısıtlayıcı anlaşmalara tabi olmayan CRNS'lerini kullanma hakkını kullanması ve zemin filosunun X-101 ve X-102'in ABD topraklarına ek modernizasyonuyla zemin temelli bir taşıyıcıyı sağlamak ve 8000-10000 kilometre kilometresine ulaşmak için kullanılması önerilmektedir. Bu füzelerin gruplandırılmasını, Rusya’nın orta kısmına, Avrupa’da yer alan MRBM’lerin, otomobil veya demiryolu türünün oldukça hareketli taşıyıcılarına erişme alanı dışında bıraktı (çünkü bu zor değil, çünkü X-101 ve X-102’in en az iki ton ağırlığından daha küçük). Amerika Birleşik Devletleri topraklarında, orta menzilli füzelerin silahsızlandırıcı bir grevine karşı savunmasız bir tehdit oluşturacağız. Bu tür füzeler üzerinde sözleşmeye bağlı kısıtlamaların bulunmaması durumunda, ABD’nin en olumsuz koşullarda caydırıcılık potansiyelini korumak için yeterli olan ve diğer sorunları çözme konusunda belirli bir rezervi olan 600 - 800 birimleri kullanılabilir.
Tehdidin ciddiyeti göz önüne alındığında, bugün İskender’in ve yılda en az 300 füzesi oranında seri üretime ve Amerikalıların Antlaşmayı ihbar ettiğinden bir veya iki yıl içinde uygun tedarik yöntemlerine uygun seri üretim yapması gereken stratejik CD'lerin konuşlandırılması için erken hazırlıklara başlanması tavsiye edilir. RSD-ECD. Bu, beş ila altı yıl boyunca Birleşik Devletlerin Avrupa'daki grubunu dağıttığı zaman bu alanda bir caydırıcılık dengesi oluşturmasına ve ayrıca Amerika Birleşik Devletleri'nin kıtasındaki toprakları için daha zor çıkarılabilir bir tehdit oluşturmasına olanak sağlayacaktır.
Rusya'nın bu gruplarını dağıtma önlemlerine ek olarak, sistemin kendi nükleer güçlerini yönetme konusundaki mücadele sürdürülebilirliğini artırmak da önemli olacaktır. Örneğin, mobil (öncelikle hava) bileşenleri artırarak. Düşkünlüğünü aldatıcı bir darbe ihtimalinden mahrum bırakacak olan şey. Amerika Birleşik Devletleri topraklarına karşı saldırıların güvenliğinin sağlanmasında önemli bir adım, modernizasyon ve Çevre sisteminin tam teşekküllü çalışmasının veya ABD'de olduğu gibi, Ölü El olarak adlandırılmasıdır.
Aynı zamanda, Avrupa operasyonu tiyatrosu içinde sınırlı bir nükleer savaş olmayacağına dair bir ifadeyle ABD’yi hayal kırıklığına uğratmak tavsiye edilir. Amerikan MRSD ve KRSD’nin Avrupa’daki karadan başlatıcılardan bile kullanılması, RF Silahlı Kuvvetlerinin diğer bileşenlerinin durumu ve saldırganla müzakere sürecinden bağımsız olarak ABD’deki stratejik nükleer silahların kullanımına hemen geçiş anlamına gelecektir. Bu hüküm doktriner, operasyonel, muharebe, diplomatik ve kamu belgelerine önceden dahil edilmelidir.
Bu nedenle, beş ila altı yıl içinde orta menzilli bir nükleer tehdide asimetrik ve oldukça etkili bir caydırıcı tepki oluşturmak gerçekçidir.
Bununla birlikte, gelecekte ABD'nin nötralizasyon önlemleri aramaya başlayacağını (ve muhtemelen bulacağını) varsaymalıyız. Bu nedenle, sonraki aşamaların görevi, caydırma potansiyelinin iyileştirilmesi olacaktır. Bu doğrultuda, ABD ve AB'yi fiziksel yıkımın eşiğine sokan bu tür jeofizik yıkıcı süreçleri başlatmak için tek darbelerle bile olsa süper büyük kalibreli mühimmat - 100 - 120 ve daha fazla Mt yaratılmasının dikkate alınması mantıklıdır. Ayrıca, gelecek vaat eden ABD füze savunma sistemlerinin muhalefetini etkisiz hale getirecek olan binlerce kilometre uzunluğunda küresel bir ICBM - 35 - 40 ürün yelpazesinin oluşturulmasına başlanması tavsiye edilir. Diğer önlemler mümkündür. Bunların karmaşık uygulamaları, Rusya'nın ABD MRSD ve KNBR tehdidini ortadan kaldırmasına izin verecek. Bununla birlikte, Avrupa’nın, dünyaya hükmetmesi uğruna nükleer savaş tiyatrosu olması gerekip gerekmediğini düşünmenin zamanı geldi mi?