Seçimler ve sonrası
Kişisel hesaplara bazen iç ve dış güç odaklarının telkinleri de eklenebilir. Nitekim bu telkinler henüz seçim gecesinden itibaren ortaya çıkmaya başladı. Dıştan ve içten bastırılan "seçenek", AKP-CHP Hükümetidir. Bunun, güncel Almanya örneği veya 1991'in DYP-SHP koalisyonları üzerinden gerekçelendirilmeye çalışılması ise tam bir ironidir. Ortada bir merkez sağ parti yoktur ki benzetme yerine otursun. 1973'ün CHP-MSP Hükümeti de örnek olamaz, çünkü orada hakim güç CHP'dir ve MSP'nin kirli bir hükümet mazisi yoktur.
Bugün ortada, CHP'nin kurucusu olduğu laik ve bağımsızlıkçı Cumhuriyet rejimini tuzla buz ederek yerine din temelli otokratik bir rejim kurma heveslileri vardır. Başkanlık hevesinin yenilmiş olması niyetleri değiştirmez. Üstelik 13 yıldır iktidarda olan bu parti, yolsuzluklarla ve hesabı sorulmamış cinayetlerle kirlenmiş bir partidir. Suriye'de sebep olduğu kitlesel kıyımlar cabasıdır. Şimdi bunu yıkayıp toplumun karşısına yeniden meşrulaştırarak çıkarmak merkez-sol bir partinin işi olabilir mi? Bu seçenek CHP'nin yıkımı olur ve hangi koalisyon şartını kabul ettirmiş olursa olsun, bir daha belini doğrultamaz.
Bu bağlamda Çarşamba günü Erdoğan-Baykal buluşması büyük bir hata olmuştur. Kılıçdaroğlu'nun buna onay vermesi de. Seçim sürecinin Anayasa tanımaz faulcü oyuncusuna inisiyatif tanıyarak yeniden kendi görev tanımı dışında oyuna girmesini sağlamak, ana muhalefet partisini bir tutarsızlık açmazına sokmuştur.
Seçmenin büyük bölümünün AKP'ye ve Erdoğan'a kırmızı kart gösterdiği bu seçimlerden sonra CHP, ancak kendi öncülüğünde kurulacak ve AKP döneminden hesap sorabilecek bir koalisyonda yer alabilir.