Bölüm 452: Atasal Akış Lideri
Eğer yabancılar bu manzarayı görseydi Li Qiye'nin taş bir heykel ile konuşan bir çılgın olduğunu düşünürdü.
Ancak taş heykel aniden yumuşadı. Daha önce açıkça net hatlara sahip olan bu heykel biri haline gelmişti.
Daha önce bu kişi taş sandalyeye yarı yatık durumdaydı ancak şu an dik oturuyordu. Bu kişi gözlerini açtı ve gelecek ile geçmişi görebilecek bir parıltı ortaya çıkardı.
Bu kişinin yüzü ilahi püskül şeritleri ile kapanmıştı ancak gözleri aşırı netti.
Heykelin aniden canlanması Qiurong Wanxue'yi sıçrattı. O anda onun bir heykel değil de uyuyan bir kişi olduğunu anlamıştı.
“Bu yerin seni hoş karşılamadığını biliyor olmalısın.” Taş sandalyedeki kişi konuştu. Kısa sesi başka bir konumdan geliyor gibiydi. Bu sesten bu kişinin cinsiyeti anlaşılmıyordu.
Qiurong Wanxue şok içinde lidere baktı. Bu kişinin bedenindeki kan enerjisi onun canlı olduğuna emin olmasını sağlıyordu. Bu et ve kandan oluşmuş bir canlıydı.
Bu keşif onu gerçekten korkuttu. Atasal Akış Nekropolis'deki en güçlü ve gizemli mirastı ancak liderleri bir canlıydı. Nasıl olur da birileri bunu öğrendiğinde şok olmazdı?
Nekropolis'de diğer miraslar yerel hayaletler olarak kabul ediliyordu ve yabancı gelişimciler onlara katılamıyordu.
Ama Atasal Akış lideri bir canlıydı. Bu akıl almaz bir meseleydi.
Li Qiye liderin sert sözlerini umursamayıp konuştu: “Şu an benimle konuşmuyor musun? Nasıl olur da beni hoş karşılamadığını söylersin?”
“Ne olursa olsun...” Atasal Akış Lideri duygusuzca konuştu. “Geçmişten beri bu yer senin istediğin şeylere sahip değil.”
“Bu şekilde kalpsiz olma, biz dost değil miyiz?” Li Qiye gülümseyerek konuştu.
Qiurong Wanxue dinlerken afalladı. İmkânsız! Nekropolis'in hayaletleri gelişimciler ile arkadaş olmazdı. Ama bekle... Belki o ikisi arkadaş olabilirlerdi. Sonuçta lider bir hayalet değil bir canlıydı. Ancak Li Qiye ve liderin dost olması çok daha garipti.
“Hayır, seni tanımıyorum!” Lider doğrudan belirtti.
Li Qiye güldü, ardından kafasını sallayıp konuştu: “Kendine yalan söylüyorsun. Geçmişten beri ne değişirse değişsin beni tanıyor olmalısın. Diğerleri bunu fark edemeyebilir, ama senin bilmemen imkânsız.”
Qiurong Wanxue bu konuşma konusunda oldukça şaşkındı. Li Qiye'nin Kara Karga olduğu zamandan bahsettiğini bilmiyordu. Sonuçta bu sırdan haberi yoktu.
“Ben çok uzun zaman önce şapka takan o küçük hayalet değilsem bile ben hala benim, haksız mıyım?” Li Qiye sordu.
Son on milyonlarca yıldır Li Qiye sadece Kara Karga olarak ortaya çıkmamıştı. Bazen farklı şekillere bürünmek için farklı şeyler kullanmıştı. Her zaman gerçek yüzünü ve izlerini zaman denizinde saklamıştı.
“Sadece sen biliyorsun.” Uzaktan liderin sesi geldi: “O kişiyi Nekropolis'den çıkması için kandırdığından beri buranın seni hoş karşılamadığını biliyor olmalısın. Ben olmasaydım avlanmadan Nekropolise bile giremezdin!”
“Böyle söyleme. Eğer Nekropolise seni görmek için gelmek istersem kimse beni durduramaz, sen de böyle düşünmüyor musun? Ben her zaman düşünceli ve duygusal biri olmuşumdur.” Li Qiye gülümseyerek konuştu. “Tabii ki o zaman olanlar konusunda oldukça minnettarım...”
Lider o noktada burnundan soludu.
Li Qiye kafasını salladı ve yanıtladı. “O sene olanlar için beni suçlayamazsın. O kişiyi gitmesi için kandırdığımı söylemek tamamen yanlış. O kendi gitmek istiyordu, beni nasıl suçlayabilirsin?”
“Onu kaçması için teşvik etmediğini söylemeye cüret edebilir misin?” Lider homurdandı. Her ne kadar bu kişinin cinsiyeti belirsiz olsa da Li Qiye konusunda oldukça rahatsız olduğu söylenebilirdi.
“Şey...” Li Qiye çarpık bir şekilde gülümsedi: “Hmm, bundan nasıl bahsetsem... Ben sadece dış dünyanın ne kadar ilginç ve görkemli olduğundan bahsettim. Hepsi bu, başka bir şey yapmadım.”
“Senin yardımın olmadan nasıl Nekropolis'den ayrılabilirdi? Gerçekten sözlerine inandığımı mı düşünüyorsun?” Lider açıkça Li Qiye'ye kıl olmuş gibi cevapladı.
“Şey...” Li Qiye zoraki şekilde gülümseyip konuştu: “Bunu nasıl söylesek... Bu gerçekten onun için büyük bir yaratılıştı. Eğer böyle bir büyük yaratılışı elde etmeseydi kimse ona yardım edemezdi, haksız mıyım? Ama o bunu yaptı, bu nedenle bu cennetin iradesidir. Benim yaptığım sadece nehrin akışında tekneyi sürmek.”
“Ayrıca ondan sonra olanların benimle ilgisi yok, hepsi onun kendi çabası.” Li Qiye gülümseyerek konuştu. “Onu Nekropolis'den ayrıldıktan sonra görmedim. Onun buradan ayrılması cennetin iradesi nedeniyle oldu. Bunu kabul etmelisin.”
Qiurong Wanxue daha da afalladı. ‘O’ derken kimden bahsettiklerini bilmiyordu. Sadece iki şeyi biliyordu. İlk olarak Li Qiye ve Atasal Akış lideri birbirini tanıyordu ve iyi arkadaşlardı. İkinci olarak Li Qiye birine Nekropolis'den kaçma konusunda yardım etmişti!
Li Qiye'nin daha önce Nekropolise geldiğini fark etmişti. Belki de burada uzun süre kalmıştı, aksi halde Atasal Akış Lideri'ne bu kadar yakın olamazdı.
Ancak bunun yıllar önce mi yoksa son zamanlarda mı olduğunu bilmiyordu.
Li Qiye ve lider yüz binlerce yıl önce olan bir şeyden bahsediyordu.
Bu konuda Atasal Akış Lideri sadece bir kez daha burnundan soluyarak cevapladı.
“Bu sefer sana sorun çıkarmaya gelmedim. Ben sadece Gece Denizi'nin neden aniden berraklaştığını bilmek istiyorum ve bana birkaç şey söyleyeceğini umuyorum.” Li Qiye yavaşça konuştu:
“Bilmiyorum.” Lider konuştu: “Bilsem bile sana söylemezdim.”
Li Qiye onun tavrı karşısında sessizleşti. Uzun süre sonra Qiurong Wanxue'ye bakarak nazikçe konuştu: “Biraz dışarı çık, ilgilenmem gereken birkaç işim var."
Qiurong Wanxue nedenini sormadı. Kafasıyla onayladı ve büyük salondan çıktı.
O gittikten sonra Li Qiye Atasal Akış Lideri'ne bakarken iç çekti. Bacakları çapraz şekilde oracıkta oturdu ve inatçı lidere baktı.
”O seneki mesele... Nekropolis'den gerçekten onu çıkarıp kuralı bozmamam gerekirdi.” Li Qiye gülümsedi ve devam etti: “Ancak yetenekleri yüzünden etkilendim. Onun şansının kader nedeniyle olduğunu biliyor olmalısın. İnsan veya hayalet olması fark etmiyor, onun bir Ölümsüz İmparator olacak nitelikleri vardı. Bu zaman tarafından doğrulanan bir şey. Sözümü tuttum. Nekropolis'den ayrıldıktan sonra ona yardım etmedim ama yine de bir Ölümsüz İmparator oldu."
"Tek bir yanlış adımın bile bir felakete yol açacağını biliyor olmalısın.” Lider soğukça konuştu.
Li Qiye başıyla onayladı ve konuştu: “Biliyorum ama o her zaman dürüsttü ve asla Nekropolise karşı olumsuz bir şey yapmadı, haksız mıyım? O sadece dışarı çıkmak istiyordu. Ölümsüz İmparator olduktan sonra Nekropolisi defalarca korudu. O yere başka bir güçlü düşman vermenin kötü olmadığını düşünmüyor musun?”
Lider bir şey söylemedi ve Li Qiye de aynısını yaptı. O sadece sessizce orada oturuyordu.
Uzun bir sessizliğin ardından lider bir kez daha konuştu. “Tebrikler, sonunda bedenini geri kazanmışsın.”
Li Qiye gülümseyerek yanıtladı. “Arzu olduğu sürece bir yol vardır. Ben de Nekropolis'den ayrılabileceğin günü görmeyi umuyorum.” Yıllar çok uzun, sen de öyle düşünmüyor musun?”
“İstediğim zaman gidebilirim!” Lider soğukça konuştu.
“Ama hala gitmedin.” Li Qiye nazikçe iç çekip devam etti: “Sonsuz zaman geçişi çok uzun. Sen her zaman burada uyuyordun. Yılların uyuyarak geçiyor. Yapmak istemediğini biliyorum ama umarım bir gün dışarı çıkıp dış dünyayı göreceksin. Yılların uzun olmasına gerek yok, önemli olan yaşamak için ne kadar renkli bir yol seçtiğin.”
En sonunda lider konuştu: “Benim işlerim beni ilgilendirir.”
“Ama bu sefer bir fırsatın olduğunu düşünmüyor musun? Yakında büyük bir oyun oynayacağım. Öncelikle Gece Denizi hakkında bana bir şeylerden bahsetmelisin. Özelliklerini bilmek istiyorum ve aynı zamanda senden bir şey ödünç almak istiyorum.”
“Asal Uğursuz Mezar'ın anahtarı, haksız mıyım?” Lider soğukça konuştu. Her ne kadar Li Qiye çok fazla konuşmuş olsa da liderin kızgınlığında azalma belirtisi yoktu.
“Hayır!” Li Qiye kafasını salladı ve yanıtladı. “Dostluğumuzu düşününce buna ödünç alma demeyelim, neden doğrudan onu bana hediye etmiyorsun? Bu sefer bunu sadece utanmaz şekilde senden bir iyilik istiyor gibi düşün.”
Lider soğukça konuştu: “O zaman bundan önceki seferlere ne olacak? Onlar da utanmazca değil miydi?”