Bu süvarilerde İngiliz süvarilerinin eylemleri üzerine - çok eski eserler ordusunu gören ve haçlıların yürüyüşünü hatırlatan - Sergei Nikolaevich Sevryugov'un harika bir eseri var. “Dağ-çöl tiyatrosundaki atlı kolordu. 1917 - 1918 yıllarında, Britanya'nın "Çölde Binicilik Birliği" nin Sina, Filistin, Transjordan ve Suriye'deki eylemleri. " M., 1941., Uzmanların 1914 - 1918'deki Filistin, Suriye, Trans-Jordan ve Sina Çölü'ndeki İngiliz Çöl Binicilik Birliği'nin eylemlerini inceleyerek, dağlık çöl tiyatrosu ortamında süvari oluşumlarının özellikleriyle ilgili ilginç sonuçlar çıkardılar. Görmeye çalışacağız: İngiliz süvarilerinin söz konusu olaylar sırasında çözebilecekleri stratejik görevleri, modern okuyucunun az bilinen (veya bilinmeyen) eser sayfalarında tarif edilen Sovyet askeri uzmanlarının otoriter görüşlerini çekerek.
Stratejik amaçlar için süvarilerin kullanımı hakkında konuşursak, Birinci Dünya Savaşı’nın çoğu durumda konumsal dönemindeki en büyük taarruz operasyonlarının, düşman birliklerinin büyük kısmını yenmek için manevra özgürlüğüne ulaşmasına yol açmadığı belirtilmelidir. Savunucu sık sık toplanmayı başardı, el değmemiş rezervlerini atılımın önüne çıkardı ve sonuç olarak, çok büyük kuvvetlerin bile yarattığı darbe uygun bir gelişme elde etmedi. Bu tür operasyonların çoğu, yalnızca düşmanın savunmasının sapmasıyla sona erdi ve bir kural olarak, manevra özgürlüğü bulan operasyonel alana ulaşmayı başaramadılar.
Saldırgan operasyonlar yürütmedeki en zengin deneyim, cephenin bir veya bir başka sektörüne üstün güç ve varlıkların yoğunlaşmasının düşmanı operasyonel ölçekte yenmek için yeterli olmadığını göstermiştir. Düşmanın imhası için, çeşitli birlik türlerinin eşgüdümlü kullanımı, düşman konumunun tüm derinliğini ve aynı zamanda cephenin farklı sektörlerinde ilerleyen saldırı gruplarının eşgüdümlü hareketlerini eşzamanlı bir şekilde ortadan kaldırmak amacıyla gereklidir.
Sağlam bir savunma cephesinin varlığında, düşman birliklerinin büyük bir kısmının yenilgisi, bir veya birkaç alanda önden geçerek ve güçlü ve oldukça hareketli bir askeri kol dalı ile bir atılım geliştirerek elde edilir - ve bu atılım, düşmanların önden ve arkadan gelen ana kuvvetlerine karşı, onları kuşatmak ve onları yok etmek için gerçekleştirilmelidir. . Bir atılımın geliştirilmesi, yani, büyük atlı ve bağımsız zırhlı formasyonların yeterince güçlü ve mobil bir kademe atılımına giriş, saldırgan bir operasyon için gerekli bir unsur haline gelir.
Süvariler'i, Büyük Savaş'taki bir atılımın gelişimi için kullanma girişimleri, birçok saldırgan operasyonda bilindiği gibi gerçekleştirildi. Ancak bu girişimlerin çoğu, bir kural olarak, beklenen sonucu getirmedi.
Doğu Avrupa operasyon tiyatrosunda, A.A. Brusilov, 1916'ta Güney-Batı Cephesi'nin saldırgan operasyonunda süvari kitlelerinin yardımıyla bir atılım geliştirmek için ciddi bir girişimde bulundu.Güçlü Rus süvari (6 süvari birimleri) nedeniyle operasyonu başarıyla tamamlayamadı. cephenin birlikleri geri kalanı ile uygun etkileşim eksikliği ve bölgenin olumsuz koşulları.
Batı Avrupa savaş tiyatrosunda, Kasım ayında Cambrai yakınlarında yapılan operasyonlarda 1917, Soissons ve Amiens'de Temmuz ve Ağustos aylarında 1918, aynı (hatta daha küçük) bir sonuç elde edildi.
Özellikle Batı Avrupa tiyatrosundaki başarının gelişimi için süvari kullanımındaki başarısızlıkların temel nedenleri, saldırganın süvari operasyonunun operasyon alanına serbest bırakılmasını sağlayamamasıydı. Savunmacı neredeyse her zaman operasyonel rezervler getirmeyi ve süvarilerin kendi başına üstesinden gelemediği katı bir ateşleme cephesi oluşturmayı başardı. Başarının gelişimi imkansız hale geldi. Pek çok genel kurmay süvari süvari artık başarı geliştirme görevlerini çözebilecek ordunun bir kolu olmadığı sonucuna vardı. Süvarilerin önemine dair bu görüş, 1918'te Fransız süvarilerinin önemli ölçüde zayıfladığına yol açtı: 4 süvari bölümleri dağıldı ve kalanların çoğu piyade ile birlikte savunma görevlerinde kaldı.
Bu arada, Batı Avrupa savaş tiyatrosunun koşullarında bile, durumun saldırganın başarısını geliştirmek için büyük süvari kuvvetlerinin kullanılmasını desteklediği durumlar vardı. Mayıs ayında, 1918 Chemin de Dame'deki Fransız cephesinde kırıldı. Alman birliklerinin akışı nehri geçti. En, Villers-Kotre ormanına ulaştı. İhlali kapatmak için, ileri Alman birimlerinin ilerlemesini durduran Fransız 1 Süvari Birliği kuruldu. Marne. 2 Süvari Birliği, zamanında s. Urk, Viller-Cotre ormanının güneyinde ilerleyen Almanları, bölgedeki Fransızların konumunu pekiştirmek yerine gözaltına aldı. Alman birliklerinin saldırısı, öncelikle Fransız süvarileri tarafından ertelendi - ve Almanların bir atılım geliştirecek güçlü süvarileri yoktu.
Temmuz 15'te Almanlar Marne'nin güneyinde, Epernay yönünde son bir çaba sarf ediyorlar. Saldırı başarısızlıkla sonuçlandı: Şu anda Almanlar zafer kazanıyor gibi göründüğü anda, Fransızlar için onların süvarileri görünmüyordu - müttefikler buna karşı dikkatli olsalar da. Alman süvari tamamen Doğu Cephesi'ne odaklandı. Daha sonra, Alman komutanlığı, Batı cephesindeki süvarilerinin yokluğunda acı pişmanlık duyduğunu, yılın 1918 kampanyasındaki başarının gelişimi için vazgeçilmez olduğunu söyledi.
Atılımın gelişmesi için dünya savaşında süvari kullanımının hemen hemen tek çarpıcı örneği, 1918’un Eylül ayında Filistin’de ve Suriye’de Türk-Alman kuvvetlerine yönelik İngiliz taarruzudur - Süvariler tuhaf bir dağ tiyatrosunda gerçekleştirilse de, çok önemli bir stratejik rol oynadılar.
Operasyon alanında - Akdeniz kıyılarından nehre. Ürdün - Judean Range’in engebeli dağları, sınırlı sayıda erişilebilir yolla konumlandırılmıştır. Bölgenin kuzeybatısındaki Samiriye, kıyıdaki Saronsky vadisini Ezdraelon ovasından ayırıyor, tüm silahlı kuvvetlerin eylemleri için uygun. Şam'dan Türk 7 ve 8 ordularını Konstantinopolis'e bağlayan tek demiryolu bu vadiden geçti.
Doğu'da İngiliz süvari. İmparator Deve Birliği'nin savaşçıları. Soldan sağa: Avustralya, İngiliz, Yeni Zelandalı, Hintli.
Alman General O.'nın komutasındaki Türk 8, 7 ve 4 orduları, Lyman von Sanders (80000 adam ve 500 silahları), Akdeniz kıyılarındaki Arsuf cephesini, kıyı şeridi, Judge sırtı, vadinin üzerinden işgal etti. s. Ürdün ve Ölü Deniz'in doğusundaki dağların mahmuzları boyunca. Ordular ön cepheyi işgal etti: 8-I - deniz kenarı, 7-I - Nabulus, 4-I - pp arasında. Jordan ve Amman. Türk ordusunun Eylül’e kadar İngilizlerin saldırılarına gücü, Ermenistan ve İran’ın Azerbaycan’ı ele geçirmek isteyen, Türk silahlı kuvvetlerinin bir bölümünü Suriye’den Kafkasya’ya devretmek isteyen Türk silahlı kuvvetlerinin komutanı Enver Paşa’nın maceracı politikası nedeniyle önemli ölçüde zayıfladı. Vadideki İngiliz gösterileri. Ürdün tüm dikkatini bu vadiye odaklayan Türk komutanlığı tarafından yanıltıldı - Türk cephesinin kıyı kısmı (en tehlikeli yön) küçük güçler tarafından işgal edildi.
Filistin tiyatrosundaki genel durum.
Kıyı vadisinde, İngilizlerin ana saldırısı yönünde, savunma, üç direniş bandına sahip olan 8 ordusu tarafından işgal edildi.
O. Lyman von Sanders.
Ekipmanı 1918'in en başında başlayan ilk şerit, dikenli tellerle kalın örgülü bir hendek ağıyla birbirine bağlanmış bir dizi güçlü noktadan oluşuyordu. Deniz kıyısına daha yakın olan 22 Ordusu Birliği, (2 piyade birimleri) konuşlandırıldı, daha sonra, Judean Ridge'in eteklerinde, 19 Piyade Tümeni, dağlarda Alman Asya Kolordu ve 16 Piyade Tümeni'ni savundu.
İkinci şerit, r'nin kuzey kıyısında geçti. Ciddi bir engel teşkil eden Nahr El Falik; 46 Piyade Tümeni tarafından işgal edildi.
Birincinin kuzeyindeki 30'te yer alan üçüncü şerit, yalnızca küçük cezaevleriyle dolu.
İlk şeridi savunan bölünmeler birinci kademede iki, ikincisinde ise birer alaydı. Saronsky Vadisi'ni işgal eden piyade bölünmelerinin savaş gücü, 3000 süngüleri, 150 makineli tüfekler, 94 silahlar tarafından belirlendi;
İngilizler, 1918'in baharındaki başarısız saldırıdan sonra, Türk birliklerinin karşı saldırılarının tuttuğu 4 ayları için yoğun bir şekilde yeni bir saldırıya hazırlandı. Bu zamana kadar İngiliz kuvvetleri, 18 - 19 bölümlerini toplamıştı.
İngilizler Filistin'de grup sayısında genel bir avantaj elde ettiler - piyadede yaklaşık 1,5 kat, süvarilerde 3 kat, havacılık ve topçularda hafif üstünlük. Ana saldırı yönünde, hem insan gücü hem de teknoloji alanında belirleyici bir üstünlük yarattılar.
İngiliz saldırısının amacı, Türk-Alman ordularının Judean Range masiflerinde kuşatılması ve imha edilmesi ve Filistin ile Suriye'nin ele geçirilmesiydi.
Plan komutanı General E. Allenby, aşağıdaki gibiydi.
E. Allenby.
Kuvvetlerin desteklediği ana grev filokıyı bölgesine uygulanır; cephenin geri kalanında, Türk-Alman birlikleri telaşlandı. Kuzeydoğuya bir darbe, 8. ordu dağlara atılır ve sahil ovaları süvari eylemleri için serbest bırakılır. At kolordu, kıyı vadisinde yaratılan atılıma atılır ve Yahudiye Dağlarından çıkışları yakalamak için Samaria Sırası boyunca Ezraelon Vadisi'ne doğru kuzeye gider. Arkadan, bu vadinin güney ve güneydoğusundaki düşman birliklerinin büyük kısmının yok edilmesini sağlaması gerekiyordu.
İngiliz planı
Operasyonel plan aşağıdaki gibidir:
1) Ürdün Vadisi'nde Türklerin İngiliz saldırılarına yönelik saldırıların yönünü değerlendirmede Türkleri aldatmaya yönelik bir gösteri; 2), Faysal’ın Arap birliklerinin Azrak bölgesinden Amman-Şam demiryoluna saldırması ve asıl saldırının yapılmasıyla birlikte sol taraftaki filonun yanı sıra Akdeniz kıyıları boyunca, ana saldırıyı da gerçekleştirerek, sol kanattan gelen filo ile birlikte, Şam’dan koparak, Ciddi bir üs ve Konstantinopolis’le bağlantı kurarak Almanya), surround ve ezilme; 3) İngiliz kuvvetlerinin saldırılarını organize etmek için 3 grupları: Birincisi Amman'a saldırıyor, ikincisi - Derat'a, üçüncüsü - Kuneytra'ya; 4) görev süvarilere verilmiştir - genel olarak El - Fulce - Saman yönünde vurmak.
Süvarilerin acil görevi 8 Ordusunun savunmasının arka çizgilerini yakalamaktı ve bir sonraki görev Jenin, El Afule, Nazareth ve Beyzan'ı yakalamaktı. Bununla birlikte, süvariler, düşman pozisyonunun derinliğindeki hareket çizgileriyle sert bir şekilde bağlı değildi - düşmanın ana kuvvetleriyle çekileceği çekilme yollarını kesmek zorunda kaldı.
Doğu'da İngiliz süvari. Sol: İmparator Deve Birliği'nin Teğmenliği, 1915 Sağ: 13 Hussarlarının Başçavuşu, Mezopotamya 1918.
Operasyonun başlangıcı Eylül 19 1918 olarak planlandı.
İngilizlerin bir taarruza hazırlığı 1918'in ilkbaharında başladı, esas olarak hava üstünlüğü için sistematik bir mücadeleden oluşuyordu (Alman uçaklarının sayısında keskin bir düşüşe yol açıyordu) ve düşmanın bir saldırganın hazırlanmasına ilişkin yanlış algılanmasını yaratmayı amaçlayan operasyonel dezenformasyondan oluşuyordu. kıyı bölgesi ve nehir vadisinde. Jordan. Düşmanın, İngilizlerin Ürdün Vadisi'ne olan emirlerinin dikkatini çekmek için, yaklaşmakta olan bir saldırganın sahte söylentilerini yaymanın yanı sıra, sahte konovazyah'da sahte bir söylenti 15000'a yaymak için, büyük miktarda yiyecek ve yem alımı, askerler ve mülkler için kamplar hazırladılar. Ana güçlerin yoğunlaştırılması iddiasıyla Ürdün Vadisi'nde bir dizi gösteri gerçekleştirerek, Ramle bölgesindeki portakal ve zeytinliklerde büyük piyade ve süvari kuvvetlerini yoğunlaştırdılar. Sonunda, bu yanlış görüşe yalnızca Alman istihbaratını değil, aynı zamanda r vadisinde bir taarruzun hazırlıklarını düşünen birlikleri de ikna ettiler. Jordan.
Saldırının başlangıcından önce Çöl Binicilik Birliği, bir buluşma noktasındaydı - atılım sahasının 25 - 30 km güneydoğusunda. Atılımın ilerleyişi için başlangıç pozisyonu, saldırıdan önceki gece çekildi: 4 Piyade Tümeni için 7 Süvari Birimi, ikinci basamağında, ikinci basamağında, ikinci basamağında, ikinci basamağında, ikinci kademe, ikinci kademe 5 Süvari Tümeni. Atlı topçu hala 60 Eylül, genel topçu eğitimine katılmak için ateşleme pozisyonlarına ön plana çıkarıldı.
Avustralyalı süvari.
Saldırı arifesinde, Eylül 17'ta Arap birlikleri, Şam demiryolu hattının güneyine baskın düzenledi ve Derat-Amman bölümünde imha etti.
Sonun ...