İmgenin birliği ile hareket yetersizliği arasında bir gerilim olduğunu söyledim. Bu gerilim imgeyle bir çekişmeyi, saldırgan bir gerilimi imletir. Ama bizce daha önemlisi bebeklerin bu çekişmeyi bedenin parçalanması tehdidi olarak tecrübe etmeleridir, ve bebeklerde özdeşime zemin hazırlayan şey bu korkudur. Sanki çocuk şöyle demiş gibidir, “Parçalanmış bir beden olacağıma bir serap olmayı yeğlerim.” Bebek kendi bedenini imgesi karşısında parçalanmış olarak tecrübe eder. O halde ayna evresi bedensel parçalanma düşlemleriyle ilişkili olarak okunabilir. Mantığını burada buluruz: öngörü/yetersizlik yasasıdır.
Gabriela van den Hoven “Aynadan bir çocuk” (The Later Lacan, 2007)