Yayın tarihi: 15.02.2010
Felix Vallotton, Yaz. Tuval, yağ. 1912
Tarihçiler, çıplak vücut türündeki ilk görüntülerin tam olarak ne zaman ortaya çıktığı konusunda fikir birliğine sahip değiller. Farklı kaynaklarda 1841, 1844 ve 1849 adları verilmektedir. Daha 1840’ların başında Londra’da Anthony Claudet’in “çıplaklardan dagerreyotipi görüntüler” göstermeye davet ettiği bir reklam yerleştirdiği biliniyor. Aynı sıralarda, koleksiyonunda zaten mimari görüşlere sahip olan Parisli firma Lerebours, sanatçılar için nü fotoğrafik çalışmaları sunmaya başladı.
Sözde akademilerin (French Académie; English Academy figürleri; German Academien) aktif üretimi 1850 civarında gelişmeye başladı. Kural olarak, bunlar renkli albümin veya kalotip baskılardı. Bu tür görüntüleri yaratırken, fotoğrafçı iki şeyi görev bilinciyle takip etti: Batı Avrupa sanatının ikonografisi, özellikle akademik çizim ve geleneksel stüdyo stili.
z
Gaudenzio Marconi, Asalı Adam, 1870
Eugene Durie / Eugene Delacroix. çıplak doğa. 1854
z
Çıplak model, antik heykellerin kopyaları veya çok sayıda perdelik kumaşla çevriliydi, arka plan ya nötrdü ya da romantik bir manzara ve mimari motiflerle boyanmış bir zemin şeklindeydi. Diana veya Amazonlar olarak poz veren kadın modeller, Ingres ruhundaki odalıklar, Botticelli’nin Baharı, erkek modeller – Herkül, Cain ve Abel ve diğerleri. Yüzyılın sonunda açık havada yapılan görüntüler ortaya çıktı. [
Обнаженная натура](“Nude: Shooting Nude”){:target=”_blank”} canlı modeller, alçı kalıplar, litografiler ve gravürler biçiminde sanatçılar tarafından Rönesans’tan beri eğitim amaçlı kullanılmıştır, ancak fotoğrafçılık pratiği daha ucuz hale getirdi ve daha erişilebilir. Fotoğrafın başka yararlı avantajları da vardı. Bunlardan biri, ünlü sanatçı Eugene Delacroix’e göre, bu tür çalışmaların, canlı bir modelle çalışırken insan vücudunun gözle görülemeyen ayrıntılarını ve nüanslarını ayırt etmeyi mümkün kılmasıydı. Ayrıca, 19. yüzyılın sonlarına kadar Güzel Sanatlar Akademisi’nin sınıflarında canlı modeller yasaklandı. Tüm bu niteliklere sahip olan fotoğraf çalışmaları, yavaş yavaş alçı çizim ve litografinin yerini aldı.
z
Bernard Julien, Çıplak Çizim. Litografi, 1833
z
Tanınmış sanatçılar sadece sanat piyasasında bolca sunulan hazır albümleri kullanmakla kalmamış, aynı zamanda özellikle çalışmaları için fotoğrafik “doğadan çalışmalar” sipariş etmiştir. Sanatçı Eugène Delacroix ve fotoğrafçı Eugène Durier’in ortak yaşamının bir sonucu olarak, 1854’te 32 çıplak model fotoğrafından oluşan bir albüm çıktı. Bu birliktelikte sanatçı, gelecekteki çalışmaları için en uygun pozları ayarlamaktan sorumluydu. Gustave Moreau, The Argonauts ve The Wandering Poet üzerinde çalışırken sekreteri Henri Rupp tarafından kendisi için çekilen fotoğrafları da kullandı. Gerekli pozları direkler, sandalyeler ve kaideler kullanarak sanatçı kendisi yönetmiştir.
Gerçekçiliğin sanatsal akımının kurucusu Gustave Courbet, çalışmalarında fotoğraftan geçemedi. Sadece çıplak fotoğraflar toplamakla kalmadı, aynı zamanda çalışmalarında aktif olarak kullandı. Sanatçının, “Atölye” ve “Yıkananlar” tablosundaki doğa figürünü tasvir etmek için Vallou de Villeneuve’nin fotoğrafına başvurduğu bilinmektedir. Bir dizi başka eser yaratan Courbet, erotik içerikli fotoğraflardan ilham aldı.
z
Carl Friedrich Haber, Kahire’de Çıplak Kadın.1874
Bilinmeyen yazar, Çıplak bir çocuğun çalışması. 1880
z
Sanatçılar Alphonse Mucha ve Edvard Munch, çalışmaları için kendi fotoğraf çalışmalarını yaptılar. Sanatçı Felix Vallotton iyi fotoğraflar çekmesine rağmen, Akademik Çalışma albümünden bilinmeyen bir yazarın fotoğrafını “Yaz” (1912) resmindeki kadın figürü için kaynak olarak kullandı. Bu tür faydalar, özellikle yüzyılın sonlarına doğru nadir değildi. Bunun mükemmel bir örneği, Louis Ygoud’un 1880’lerden kalma albümü. Bu, yalnızca vücudun orantılarını ve yapısını incelemek için değil, aynı zamanda eski ve eski ustaların eserlerine dayanan duyguları, jestleri ve duruşları ifade etmek için bir tür ansiklopedidir.
1890’larda, Die Kunst für Alle veya Art Journal gibi sanat dergileri, sanatçılar için çok sayıda fotoğrafik “doğa araştırmaları” sunuyordu. Örneğin, Almanya’da 1891-1914 döneminde, sanatçılar için Der Aktsaal genel başlığı altında, çıplak kadın ve erkek modellerin fotoğraflarını içeren 35’ten fazla sayfa ve geniş formatlı kitap yayınlandı. Fransa’da A. Vignola, L’Etude académique’in üç cildi kadar yayınladı. Doğadan 1650’den fazla skeç içeren insanları belgeleyin.
z
A. Vignola, Akademik Etüdler cildinden bir sayfa. 1903-1905
Bilinmeyen Yazar. 1860
z
En eski dönemlerden bu yana, çıplak fotoğrafçılık çeşitli toplumsal roller oynamıştır: sanatsal nüler, erotik ve pornografik içerikli görüntüler, bilim ve spor için enstantaneler. Aynı zamanda, kural olarak, bu kategoriler arasındaki sınırlar bulanıktı. Birinci neslin fotoğrafçıları – Julien Vallou de Villeneuve, Eugene Durie, Louis Camille de Oliver, Felix Molin – sadece pratik, uygulamalı değil, aynı zamanda sanatsal görevler de üstlendiler.
Esas olarak bu tür görüntülerin ekonomik potansiyeliyle ilgilenen yeni nesil fotoğrafçılar için bu tamamen başka bir konudur. Birçoğu için sanatsal bağlam sadece bir oyundu: eğitimden ziyade açıkça erotik olan sayfalarını “akademik çalışmalar” olarak etiketlemek, müsaderelerden, para cezalarından ve davalardan kaçınmaya çalıştılar. Bu nedenle, stilistik olarak “eşikte” yapılan birçok resmin imzalanmaması mümkündür.
z
Louis Igo, Çalışmalar Albümünden bir sayfa. Pozlar. 1875-1880
Bilinmeyen yazar, Nude. 1908