En kötüsü de bilmemektir. Beklemek, sıraya girmek, yorgunluk… Ne bekleyeceğinizi biliyorsanız, bunların hepsine katlanılabilir. Ama bilmiyoruz. Bize hiçbir şey söylenmedi. Bu otoriter bir rejimdir. Bazıları seçilecek, bazıları seçilmeyecek.
17:00’de yayınlandı.
Catherine Lauren, Cuma günü bu endişeli balonun içine itildi. Montreal’den ayrılmadan uzayda ve zamanda yolculuk etti. 18 saat boyunca, bir tür Sovyet rejiminde, hareketsiz gezginlerin umuttan umutsuzluğa, öfkeden istifaya, kendileri için birliğe geçtiği karanlık bir yerde yaşadı.
Her şey … Kompleks Guy-Favreau’nun pasaport ofisinde oldu.
Kızı Lilly’nin pasaport alacağını umarak sabah 5:30’da gelen Catherine Lauren, büyük bir çaresizlik hissinin tetiklediği “kolektif şok” gibi bir şey yaşadı.
Montreal yazarı, bugün Tartışmalar bölümümüzde yayınlanan kışkırtıcı bir metin çıkardı.
Sabah 7’den sonra güvenlik görevlileri, kuyruğu hareket ettirerek gece kurulan düzgün dengeyi bozdu. eyvah! “Dün akşamdan beri buradayım hanımefendi; Evet, ama ben, bugün saat 17:00’deki uçuşum efendim; Sıradaki yerinizi devam ettirin; Vergisiz … ”
Numaraları vermek için genç bir ajan yaklaştı. En önemlisi sayılar. İtirazlar, hakaretler. Değerli sarı kağıdı almak için dirseğini uzatan Catherine Lauren, “Ajan korkuyor.ey 39, sonunda ona hiçbir faydası olmadı … hiçbir şey için.
Catherine Lauren bekledi, bekledi ve tekrar bekledi. Bazen bilgi toplamak umuduyla hiçbir şey yokmuş gibi davranarak personele bile yaklaştılar. Sık sık söylentilerle döndüler.
Söylentiler kabarır ve gerilimi süzer. Birbirinden tutarsız fotoğraflarla gelen bir adam ve oğlu, eli boş dönmek zorunda kaldı; Mavi kazaklı kadın, muhatabına ulaşamadığı için sorun yaşadı.
Aniden birisi fısıldadı: Polis. Polis orada.
Resmi kapanıştan bir saat sonra saat 17:00 idi. “Orada kendimize şöyle dedik: Bu iyi değil. Hepimize gitmemizi söyleyecekler. Herhangi bir sorun çıkmaması için polis çağrıldı. O öğleden sonra Laval’da ofisin kapatılması isyana dönüştü.
Ofis hala açıktı. Bekleyiş devam etti. Saatler içinde, talihsiz yoldaşlar arasında bir araya gelme bozuldu. nereye gidiyorsun? Fas’ta, Fransa’da, Cancun’da, DisneyWorld’de. Talebinizi ne zaman gönderdiniz? Nisan içinde. Şubatta. Aralıkta.
Kimse kayıtsız değildi. Gelmeyen pasaport için herkes son dakikaya kadar bekledi.
Ne yapılacağı, nereye gidileceği, ne zaman ve hangi belgelerin getirileceği defalarca denenmesine rağmen kimse dosyası hakkında bilgi alamadı.
Telefon? Unut gitsin. Saatlerce internette dolaşıyorsunuz. Hiçbir şey için.
İnternet sitesi? “Seyahat planlarınızı tamamlamadan önce pasaportunuzu alana kadar bekleyin”, ancak “iki iş günü veya daha kısa bir süre içinde pasaporta ihtiyacınız olduğunu kanıtlayın” tavsiye ederdi …
Gerçeklikten tamamen kopmuş site size Guy Favre’deki bekleme süresinin üç saat olduğunu söyleyecektir.
Bu hesapta, tek boynuzlu atların videolarını da izleyebilirsiniz.
Catherine Lauren ısrar ediyor: Personel ellerinden geleni yaptı. Bir ağlama gördü. “Değiştirilemeyecek kadar büyümüş bir makinenin insafına kalmış gibi hissediyorsunuz. ⁇
Bu sistem, insanların onu değiştirip değiştiremeyeceğini belirler. Bu gerçekten korkutucu.
Catherine Lauren
Sonunda Lily’nin adı çıktı. Kederli rahatlama. Ama suçluluk bile: onun etrafında, diğerleri davet edilmedi. Pazartesi sabahı geri dönebileceğiniz söylendi.
Sinirler dışarı çıktı. Bu pasaport piyangosunda mantık yok. Geceyi Kai-Fauro kompleksinin betonunda geçirdikten sonra diğerleri eli boş ayrılırken son dakikada gelenler belgeyi aldı. Öfke yeniden alevlendi.
Bir adam, “Ama ben zaten uçuşumu iki kez erteledim hanımefendi,” diye bağırdı. Pasaportumu ne zaman alırım? Başka bir gözyaşı döktü: annesi Kinşasa’da öldü ve cenazede olmayacak.
“Neden onlar, neden biz? diye sordu Catherine Lauren. Şansını düşünmekten utanıyordu.
Bunun zenginlerin sorunu olduğunu her yerde duyuyoruz. Sadece bu da değil. Kinşasa’da annesini gömemeyen adamın “zengin sorunu” yoktu. Disneyworld’e gitmek isteyen kadın da gitmek istemedi. İki otistik oğluna bu geziyi sağlamak için yıllardır para biriktiriyor. Bu onların ilk seyahatiydi; Küçük yaşlardan itibaren bunun hayalini kurdular.
Lily 20. yaş gününü Berlin’de kutlayacak. “Annesi iki yıllık enfeksiyondan sonra Avrupa’ya gideceğini söylüyor. Yatak odasında ekran karşısında CEGEP yaptı. Büyümesini etkiledi, böylece satın alabildi. Bunu bir lüks olarak görmüyorum.”
Aynı zamanda, ayrıcalığının da farkındadır. Bu gezi gerekli değil. Ama önemli.
“Yemek sever. Özür dilemeyen alkol gurusu. Tutkulu internet meraklısı. Sert analist. Oyuncu.”