Benimki, İngiliz aristokratlarının veya zengin Amerikalılarınki gibi yüksek kapıların ve çitlerin arkasına gizlenmiş özel bir bahçe değil. Topluluğum için bir süper çiçek.
İnsanlar gece gündüz evimin önündeki 110 fit uzunluğunda ve 6 fit genişliğindeki park şeridine daldılar. Genç erkekler randevuları için buketler toplar, çocuklar kendilerinden daha uzun duran kırmızı Flanders gelinciklerinin içindeki canlı siyah haçlara parmaklarını sokar. Bazen yaşlı insanlar bana Kansas’tan beri böyle ayçiçekleri görmediklerini söyleyerek ağlarlar. Mektup taşıyıcım duraklıyor, kırmızı Mister Lincoln ve gümüşi pembe Our Lady of Guadalupe güllerinin – isim ve renk açısından harika bir kombinasyon – günlük bir fotoğrafını çekiyor ve insanlara mesaj atıyor: Durun ve gülleri koklayın!
Benimki, yerli altın haşhaşlar ve siste aşk ve uzun larkspur ile karıştırılmış yabani filaree ile bir Kaliforniya bahçesidir. Riverside işçi sınıfının yaşadığı bir mahallede yetişiyor, çiçekler geniş bir caddenin bisiklet şeridine doğru eğiliyor, büyük kamyonetlerin ve müteahhit minibüslerinin, lowrider’ların ve Harley’lerin ve minivanlarda çocuklara sahip çıkan ebeveynlerin ardından sallanıyor.
Pek çok insan beni yabani otları temizlerken görünce korna çalıyor – 35 yıldır bu evde yaşıyorum ve eski kocam ve kızlarımız gibi sokağın üç blok aşağısındaki hastanede doğdum. Bir hafta içinde yüzlerce arkadaşıma ve aileme elimi kaldırıyorum. İnsanlar kenara çekiyor, yolcu camına yaslanıyorum, ellerim kir ve tohumlarla kaplı. “Kızım,” dedi yengemin arkadaşı geçen hafta, “Tina bana evinde bütün çiçeklerin olduğunu söyledi, ben de seni bulabileceğimi biliyordum!”
Bütün bahar boyunca hula çapam ve çıplak ellerimle yabani otları temizledim. Annem çocuklarına karahindiba, hardal otu, semizotu ve yabani tilki kuyruğu çekmeyi öğretti. “Köklerini sök yoksa haftaya geri gelip aynı yeri tekrar yapmak zorunda kalacaksın.” Bize bunu tekrar yaptıracağını kastetmişti. Nisan 1988’de kocam ve ben bu evi satın aldığımızda annem mor iris soğanlarını, kayınpederim de sarı iris soğanlarını getirmişti. O çiçekler hala çit boyunca yükseliyor ve her yıl onları bölüp aile yadigârı süsen veriyorum.
Kendi üç kızım artık büyümüş, başka yerlerde yaşıyorlar ama küçükken ot toplamama yardım ettiler. Kızlarım köklerinden çekmeyi biliyorlardı. Tıpkı 1910’da ev inşa edildiğinde burada yaşayan insanların ellerini yıkadıkları gibi, onların küçük ellerini mutfağımdaki eski dökme demir çiftlik evi lavabosunda yıkadım.
1988’de evi aldığımızda sahibi 95 yaşında, dul bir kadındı. Park şeridinde hala bir bağlantı direği vardı. atlar için Çim yok. Ve bağlantı direğinin etrafındaki kirden başka bir şey yok. Evin yanında, yaşlı bir kayısı ağacı, dayanıklı sahte portakal çitleri ve hala çiçek açmış 10 gül. Annemin ısrarlı yardımlarıyla ağacı ve gülleri yaşattım. Meyvelerin veya çiçeklerin ölmesine asla izin vermezsiniz. Asla.
Annem İsviçreli, yıllıkları ve sebzeleri sıra sıra eken ve hiçbir zaman tohumların atılmasına izin vermeyen düzenli bir mükemmeliyetçi. Dağınıklık yok. Kızlarımla birlikte geliştirdiğimiz sistem onu dehşete düşürdü. Kocamın kaldırım boyunca yaptığı çitin içine altılı paket kırmızı Flanders gelincikleri diktim. Çocuklar tohum paketlerini sever – avuç dolusu, benimki eklenmiş larkspur, siste aşk ve her renkte İtalyan ayçiçekleri – beyaz, turuncu, sarı, kırmızı.
Evimizin etrafındaki yataklar muhteşem bir hal aldı. Kızlarım da benim gibi duygusaldı. Hiçbir şeyi kısmak istemedik. Sarı ispinozlar 1,8 metrelik ayçiçeklerinde baş aşağı asılı duruyor, tohumları saçıyordu. Haşhaş tohumları yaz ve sonbaharın Santa Ana rüzgarlarında uçuştu.
Bir daha asla o çiçekleri almak zorunda kalmadım. 35 yıldır değil. Ancak park şeridi yabani otlardan, pislikten, çöpten, köpek kakasından ve 25 metre boyunda iki yelpaze avuç içi ile demirlenmiş 1950’lerden kalma bir demir yağmurlama sisteminden ibaretti. 2020 yılının Şubat ayında, yıllardır “mira, bununla bir şeyler yapmalısın! Yabani otlar!”
O ve çalışanları, Roberto ve oğlu Mateo ve ben kazma, kürek ve tırmıkla kire saldırdık, eski metal boruları parçaladık. PVC yağmurlama başlıkları taktı ve bana 20 çapa bitkisi aldı – sarı adaçayı, sinek kuşu adaçayı ve Fransız lavantası. Yeni uzun ömürlü bitkiler, Mart 2020’de, tam dünya kapanırken ve kaldırım akıl sağlığı için yürüyen huzursuz insanlarla doluyken, şeritte tek başına durdu.
Inez bana yıllar önce en sevdiği hula çapayı vermişti. Her öğleden sonra, bir çiftçi gibi şeridi çapaladım. Sonra çitin içindeki çiçeklerden kaldırıma düşen tohumları sokağın kenarındaki çıplak yamalara kadar süpürdüm.
Mahalledeki çocuklar park şeridinin ilerleyişini takip etti. Ortaya çıkan bitkiler, ipek otu yiyen ve ardından soluk yeşil krizalitler oluşturan hükümdar tırtılları, mavi boğazlı Batı kertenkele yavruları yeni bahçeye fırlıyor. Lavanta arasında filizlenen ve büyüyen ayçiçeklerinde binlerce arı, adaçayı için savaşan sayısız sinek kuşu ve evet, en koyu kırmızı, saten yaprakları olan gelincikler.
Pandemi sırasında eve dönen en küçük kızım Rosette, kurutulmuş haşhaş fenerlerini ve saçaklı larkspur baklalarını bal ve reçel kavanozlarına döktü. Ortanca kızım Delphine ve kocası Kunmi, sıcak ve kuru Eylül ayında palayı çıkardılar ve güz rüzgarlarıyla yere düşen ayçiçeklerini kaldırım boyunca araba yoluna sürükleyerek gelecek yılın tohumlarını saçtık.
Bu yıl, epik yağışla, bahçe gerçek bir süper çiçek. Park şeridini bloklar öteden görebilirsin, kırmızı gelincikler, halka açık bir cennet.
Çoğu akşam, yakındaki Santa Ana Nehri kıyısında yaşayan evsiz bir adam bisikletini ve karavanını durdurur ve kapımın önünde birkaç sigara içer. Benim yaşımda olmalı, her zaman gömleksiz, koyu kahverengi, omurları sırtından bir inci dizisi gibi görünüyor, ön dişleri çıkmış, gözleri Windex kadar mavi. Yakınlarda ot ekiyorum ve bana “Burada, kırlarda durup dünyayı düşünmeyi seviyorum” dedi.
“Ben de,” diyorum, yeniden dizlerimin üstüne çökerek, tilkikuyruğu buluyorum.
Susan Straight’in son romanı “Mekke”dir.