Carnegie Mellon Üniversitesi'nden Loewenstein (iktisat-psikoloji PhD. hmm) ve Duke profesörü Ubel'den NYT'de yayınlanan bir op-ed "Economics Behaving Badly"
Yazı, gittikçe popülerleşen davranışsal iktisadın, obezite, emeklilik için yapılan birikimlerin düşüklüğü gibi sorunların nedeselliğini bulmakta işe yaradığını ancak politika yapıcıların çözüm için davranışsal iktisat bulgularına fazla bel bağladığından dert yanıyor.
Örneğin, obeziteye karşı "yemeklerin üzerine kalori etiketleme zorunluluğu" uygulamasının aslında çok düşük bir etkiye sahip olduğunu en etkin çözümün standart ekonomik modelin önerdiği çerçevede yüksek kalorili yiyeceklerin vergilendirilmesi ya da bu konudaki tarımsal desteklerin düşürülmesi olduğu iddia ediliyor.
Doktorların, promosyonlara göre ilaç reçete etmesindeki etik sorunsallığın çözümü olarak bu uygulamanın kanundışı sayılması yerine sadece doktorların aldığı bu promosyonların ilan edilmsine yönelik uygulamanın ne kadar işe yarayacağı sorgulanıyor. Yani sözde, bilgi eksikliği olan tüketiciyi bilgilendirirsek davranışsal iktisat işlemeye başlar ve bu sorun tutum ve davranış değişiklikleriyle çözülür.
Davranışsal iktisadın makro alanda kullanımına yönelik güzel bir eleştiri.