Sienna Guillory, korku filmi A Banquet ve gelecekteki roller hakkında
Sienna Guillory, bir dizi film ve televizyon programında yer alan bir İngiliz aktris. Resident Evil filmlerinde Jill Valentine ve Underworld filmlerinde Selene rolleriyle tanınmaktadır. Son yıllarda korku filmi A Banquet ve aksiyon filmi The Expendables 3'te de rol aldı. Guillory daha sonra yakında çıkacak olan Mechanic: Resurrection ve London Has Fallen filmlerinde izlenecek.
MAir Film, A Banquet yıldızı Sienna Guillory ile yeni korku filmi ve kadın liderliğindeki yapımın bir parçası olmanın nasıl bir şey olduğu hakkında konuştu.Bir Ziyafet
Ruth Paxton'ın yönettiği Bir Ziyafet, bir korku filmi ebeveynlik, kayıp, inanç ve akıl sağlığı psikolojisi ile ilgilenmek. Çarpıcı sinematografiyle dolu film, ailevi ilişkiler üzerine çarpıcı bir yorum ve oyuncu Sienna Guillory'nin bize söylediği gibi, gerilim filmi Bunun bir parçası olmak inanılmazdı.
Betsy (Jessica Alexander) adında genç bir kadının daha büyük bir güç olduğuna inandığı bir vizyonla bir gece boğuşmasının hikayesini anlatan bu kadın, onun inançlarını uygulamaya başlayınca bir aile kargaşaya sürüklenir. Sienna Guillory'nin canlandırdığı Betsy'nin annesi Holly ve kız kardeşi Isabelle (Ruby Stokes), aydınlanma adına kendini aç bırakırken çaresizce izlemelidir. Guillory, korku ya da yüksek riskli rollere yabancı değil. Daha önce Resident Evil serisinde Jill Valentine olarak rol aldı, fantastik film Eragon'da rol aldı ve yakın zamanda aksiyon filmi Meg 2: Siper.
Yıldızla yaptığımız röportajda, İngiliz korku filmi A Banquet'te çalıştığı zamanı ve kadın liderliğindeki güçlü yapımın bir parçası olmanın nasıl bir şey olduğunu tartıştık. Son olarak, The Meg 2'de Jason Statham'ın karşısında oynayacağı gelecekteki Hollywood rolü hakkında nasıl hissettiğine dair içeriden bilgi aldık.
Dijital Düzeltme: Hey, nasılsın?
Sienna Guillory: Çok iyi. Emma, nasılsın?
İyiyim. Teşekkür ederim. Öncelikle film için tebrikler. Çok dokunaklı, son derece duygusal bir yolculuk olduğunu düşündüm. Sizi senaryoya çeken ilk şey neydi?
SG: Aslında senaryoyu okumadan önce Ruth Paxson'ın yönettiği 'Be Still My Beating Heart' adlı kısa filmi izlemiştim ve sanki biri kafamın içine girip bana ait olmayan bir rüyayı anlatmış gibiydi. Çok, çok iyiydi ve bana filmlerin bu yüzden çekildiğini düşündürdü.
Bu yüzden film yapımcılarınız var çünkü sizi hikayenin içine koyuyorlar ve size her şeyi sadece arkanıza yaslanıp eğlenmek yerine özünde anladığınız şekilde anlatıyorlar. Ben de bu tür filmleri seviyorum ama onun bir hikayeyi anlatma tarzını gerçekten ilgi çekici buldum ve beğendim, senaryoyu sevdim.
Bilirsiniz, ebeveynlik gerçekten, gerçekten garip ve olağanüstü derecede zor ve yapılması gereken çok garip bir şey, birinin hayatı üzerinde bu sorumluluğu üstlenmek. Ve sadece, inanacak ne olduğunu sorgulamak mı? Bence bu, hepimizin üzerinde düşündüğü oldukça önemli bir soru.
Bir Ziyafet'te gördüğümüz ebeveyn yönünden biraz bahsettiniz ve bir anne olarak çok gerçekçiydiniz. O filmdeki bazı sahneleri izlerken kendi kişisel ilişkilerimi gördüm. Örneğin, o akşam yemeği sahnesi, Betsey'e bezelye yedirmeye çalışırken, 'evet, annem de yapardı' gibiydim. O role nasıl hazırlandınız?
SG: Ben bir anneyim. Ama bence bu, birini çocuklarınızı sevdiğiniz gibi gerçekten sevdiğinizde veya bu tür bir aile ortamında sahip olduğunuzda, beslemek istememek çok zor. Ama sonra, bir şeyleri yanlış anladığınızda, bildiğinizden çok daha zordur. Bir insan olarak sizin hakkınızda herhangi bir insanın söyleyebileceği en kötü şey yok, o zaman, 'sen kötü bir annesin', bu kemiğe kadar iniyor.
Ve her noktada, bir şekilde kararlarınıza ve kararlarınızın sonuçlarına bakıp 'bu benim yüzümden mi? Bu benim ebeveynliğim yüzünden mi? Bu benim yaptığım bir şey mi? Ve burada kontrolü nasıl yeniden sağlayabilirim?' Ama aynı zamanda, 'Hayatının kontrolünü elinde tutmanı istiyorum' gibi modern ebeveynlik tarzına sahipsiniz. Ve sana kendini ifade etme özgürlüğüne izin vermek ve sana nasıl olacağın söylenmeden olmak istediğin kişi olabilmeni istiyorum'.
Nasıl davranılacağını bilememenin bu tuhaf küçük ipi. Ve nasıl davranacağınızı ne kadar çok bilmezseniz, o kadar çok yanlış anlarsınız ve sonra bu, onu doğru yapmak için bir sirk gösterisine dönüşür. Yani doğru, doğru olmanın sınırından düşer ve yanlış olur. Ve sonra gücü geri almak için tırmanmaya çalışmak.
Bu filmin psikolojik ve daha sanatsal yönlerinin yanı sıra, gerçek hayattaki bir soruna çok güçlü bir vurgu var: yeme bozuklukları. Senaryoyu ilk elinize aldığınızda bu kadar hassas bir konuyu nasıl açtınız?
SG: İnanılmaz derecede zor çünkü insanları inciteceksin. Herhangi bir yeme bozukluğundan bahsederek arenaya girseniz bile insanların incineceğini biliyorsunuz. İnsanlar üzülecek. Yanlış anlayacaksın. Ve bence bu konuşmaları yapmaya veya insanların sohbet başlatmasına yardımcı oluyorsa; sohbetler güzel ve sağlıklıdır.
Çok iyi. Yeme bozukluklarının ne olduğuna dair denediğimiz ve tartıştığımız bir tür önyargılı fikirler var. Ve nihayetinde, herkes kendi insanıdır. Yani yeme bozukluklarının ardındaki nedenler ya da yiyecekleri görme biçimleri ya da yiyeceklere ya da bedenlerine değer verme biçimleri ve kendilerini görme ve görme biçimleri, bilirsiniz, bu tamamen öznel ve bence bu sadece birkaç insanla ilgili olmayan bir şey. Bu bizim için çok büyük bir miktar. Ve bu zor.
Bu senin korkuyla ilk gezin değil. Resident Evil serisinin sinematik versiyonunda, Resident Evil Welcome to Racoon City gibi şeylerin çıkmasıyla birlikte bir canlanma gördük. Bir şans verilirse, Jill Valentine olarak geri döner miydin?
SG: Tabii ki. Değil mi? (gülüyor)
Sorgusuz sualsiz (gülüyor). Bu korku filmine geri dönersek, bende gerçekten takılı kalan şeylerden biri, karakterinizin yaşadığı kayıp miktarıydı. Başlangıçta kocanızı kaybettiğinizi, ardından Betsey ile durumu yaşadığınızı ve hatta diğer kızınızın sizden uzaklaşmasına tanık olduğunuzu görüyoruz. Bu bir oyuncu ve bir insan olarak çok yorucu olmalı. Kendinizi bunun gibi ağır işlerden nasıl ayırıyorsunuz?
SG: Biz, demek istediğim, gerçekten çok büyük duygusal şeyler yaptığınızda, bir şekilde… sadece 10 numaraya ulaşmaya çalışıyorsunuz. Ve sonra onu geçiyorsunuz, ama bunu bir şekilde yapmaya çalışıyorsunuz. Can sıkıcı çünkü can sıkıcı, insanları izlemek. Açıkça mücadele etmesini ya da hikayenin mücadele hakkında olmasını istemedim çünkü mesele mücadele etmek değil. Başa çıkmakla ilgili. Ve bu, umudu bulmakla, neye ve nasıl tutunduğunuzla ve bunun size neler yapabileceğiyle ilgili.
Ama bence, bazen çok az duygunun olduğu çok karmaşık sahneler yapmak daha yorucu oluyor çünkü tonu doğru yapıp yapmadığınız, bir şeyi gözden kaçırıp kaçırmadığınız, söylemek istediklerinizi söylemenin daha iyi bir yolu olup olmadığı konusunda endişeleniyorsunuz. yeniden söylüyorum. Ama gerçekten büyük duygusal şeyler yaptığınızda, çatıyı paramparça ettiniz ve birisi kes diyene kadar devam ettiniz.
Şimdi gerçek hayattaki korkudan bahsediyoruz. Bu filmi devam eden küresel salgın sırasında çektiniz. Bilmek istedim, herhangi bir zorluk var mıydı? Sette gerçekten kötü bir gün var mı?
SG: Gerçekten tuhaftı. Sanırım ilk tecritten sonra geri dönen ilk filmdik ve kimse Covid-19 hakkında gerçekten bir şey bilmiyordu. Gerçekten, 'ah, insanları öldürebilir' ve 'dikkatli olun' gibiydik. Yani herkes süper, süper, süper uyanıktı. Hepimiz her zaman maskeliydik. Ama en tuhafı şuydu; Buna çok alışmıştım çünkü esasen dört hafta boyunca aynı odada kalmıştık.
Gece çarpması: En iyi canavar filmleri
Ve sonra bir nevi sargı dediğimiz ve zorunda olmadığımız an, bir nevi maskelerimizi taktık, hepimiz dışarıdaydık. Ve filmin sonunda hepimiz bir bira açar gibiydik. Aniden insanlar maskelerini çıkardılar ve yüzlerini görebildiniz ve ben de 'Aman Tanrım, şu ağızlara bak' dedim (gülüyor). , ve sen 'Vay canına' diyorsun. Bu korkutucu. (gülüyor)
Evet, bir burun ve bir ağız bir yüzü tamamen değiştirebilir. A Banquet'in yanı sıra The Meg 2'de de rol alacağınız yakın zamanda duyurulmuştu. Bize biraz bu konudan bahseder misiniz? Bir öncekinden daha şiddetli mi olacak?
SG: Fazla bir şey söyleyemem (gülüyor), ama kesinlikle… kesinlikle, kesinlikle çok, çok, çok, çok heyecan verici. Yani, inanılmaz derecede heyecan verici. Evet. Bilmiyorum. Hiçbir şey hakkında bir şey söylememe izin verildiğini sanmıyorum. Ama kelimenin tam anlamıyla senaryoyu okuyordum (sayfaları çevirerek mimikler) 'oh!'
Ben Wheatley en sevdiğim yönetmenlerden biridir. Onunla The High Rise'da çalıştım ve gerçek terör konusunda çok iyi bir anlayışa sahip. Ve böyle bir zeka ve böyle bir mizah anlayışı. Evet, tam bir mizah anlayışı. Bu yüzden harika olacağını düşünüyorum.
A Banquet ile bahsetmek istediğim bir diğer konu da, gerçekten güçlü bir kadın oyuncu kadrosu ve yapım ekibi gördüğümüz. Bunu görmek harika. Sektörde daha fazla kapsayıcılık görüyoruz, ancak bu yine de oldukça yeni bir değişiklik. Geçmiş deneyimlerle karşılaştırıldığında, bu gerçekten güçlü kadın ekibe üretim boyunca sahip olmanın nasıl bir şey olduğunu bilmek istiyorum.
SG: Muhteşemdi. Sanırım bu, genellikle tek kız, 'kadın' olmam ve bir de oyuncu kadrosu var ve diğer filmlerde hepsi bir tür erkek. Ve sonra, bilirsiniz, gardırop ekibiyle bir nevi takılıyorsunuz. Harikaydı. Öyleydi. Bir grup kadınla çalışmak gerçekten ama gerçekten ilginç ve ilk gün etrafınıza bakıp 'Bu harika, biz sadece kadınız' diyorsunuz ve bir gün sonra bunu unutuyorsunuz. bu sadece kadınlar – siz sadece onunla geçiniyorsunuz.
Ama oldukça yoğun olduğu düşünülürse oldukça dokusal bir filmdi; duygusal olarak çok fazla patlama oluyor, sadece oradayken hepimiz çok rahat ve rahattık. Çay yapmak için takılıyordum. Jess Alexander gerçekten süper sakin bir kız. Ruby Stokes kelimenin tam anlamıyla en soğuk insanlardan biri, en tatlı insanlardan biri. Lindsey Duncan en kolay giden insan gibidir. Demek istediğim, çalışan bir aktör olmak ve bir kadın olmak için rahat davranmalısın.
Büyük problemlerin olamaz, biliyorsun, sadece artık çalışmıyorsun. Hepimiz tamamen iticiyiz (gülüyor). Yani hepimiz 'Merhaba. Evet güzel. Evet, kulağa harika geliyor. Her neyse.'. Ya da normalde birinin iyi bir ruh haline girmesine yardım etmeye çalışıyorsunuz ve sonra biraz karamsar bir erkek oyuncuyla çalışıyorsanız, 'Sanırım muhtemelen sadece bir kakaya ihtiyacı var' diyorsunuz. Bilirsin, 10 dakikalığına karavanına geri dönmesi gerekiyormuş gibi, belki de sadece kakasına ihtiyacı vardır.
(Gülüyor) Ben Wheatley hakkında konuştuğumuza göre, bilmek istiyorum ve artık A Banquet'in türü hakkında konuştuk. Kişisel favori korku filminiz nedir?
SG: Dancer in the Dark'ın hastasıyım. Bu bir korku filmi mi?
Bence olabilir. Psikolojik olarak bunun ya da en azından korku filminin yanında olduğunu iddia edebilirsiniz.
SG: Evet! Veya Drakula. Coppola'nın Drakula'sını seviyorum, seviyorum. Harika, harika. Sanırım izledim… Kaç kez izlediğimi hatırlayamıyorum. Olağanüstü Evet, Coppola'nın Dracula'sını seviyorum ve Dancer in the Dark'ı seviyorum. Sanırım gerçekten sevdiğim ilki Man Bites Dog'du; bir fransız filmidir. Her şey seri katillerle ilgili gerçekten çok karanlık.
Ama sanırım Ben Wheatley tarzını seviyorum, biliyorsun, ne kadar karanlık olursa, bir bakıma o kadar komik oluyor. Biliyor musun, insanlığın en karanlık hali, oldukça komik bulduğum bir şey.
Benimle konuşmak için zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederim
Filmi izlediğiniz, filmi beğendiğiniz ve benimle konuştuğunuz için çok teşekkür ederim!
Bir Ziyafet şimdi sinemalarda ve dijital platformlarda yayında.
Hakkımızda
Yazar: Paola Palmer
Bu Site Sinema Ile Ilgili Her Şey Için Çevrimiçi Bir Kaynaktır. Filmler, Eleştirmenlerin Incelemeleri, Aktörlerin Ve Yönetmenlerin Biyografileri Hakkında Kapsamlı Bilgiler Sağlar, Eğlence Endüstrisinden Özel Haberler Ve Röportajlar Ve Çeşitli Multimedya Içeriği. Sinemanın Tüm Yönlerini Ayrıntılı Olarak Ele Almamızdan Gurur Duyuyoruz - Yaygın Gişe Rekorları Kıranlardan Bağımsız Prodüksiyonlara - Kullanıcılarımıza Dünyanın Dört Bir Yanındaki Sinemayı Kapsamlı Bir Inceleme Sağlamak. İncelemelerimiz Hevesli Deneyimli Sinemacılar Tarafından Yazılmıştır Filmler Ve Içgörülü Eleştirilerin Yanı Sıra Seyirciler Için Öneriler Içerir.