Fotoğrafın Ortaya Çıkışı ve Sanata Yeni Bir Boyut Kazandırması
Yaygın olarak kullanılan en eski fotoğraf işlemi 1839'da Daguerreotype'ın yaratıcısı Louis Daguerre tarafından halka sunuldu.Fotoğrafın popülerleşmesi sanat dünyasında büyük bir heyecana neden oldu ve sanatın algılanış biçiminde önemli değişikliklere yol açtı. Fotoğraf dünyayı resimden daha doğru bir şekilde tasvir edebildiğinden, resim kendini yeniden icat etmek zorunda kaldı. Bu nedenle ressamların odak noktası gerçeği temsil etmekten duygu ve izlenimleri resmetmeye kaymıştır. Bu nedenle fotoğraf, 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın tamamında meydana gelen resmin yeniden icat edilmesi için büyük bir itici güç olarak görülebilir.
Fotoğraf İlk Ne Zaman ve Nasıl Ortaya Çıktı?
İlk başarılı fotoğraf süreci olan Dagerreyotipi , 1837'de Louis Jacques Mandé Daguerre tarafından yaratıldı. Daguerre daha önce bir tiyatroda profesyonel sahne ressamı olarak çalışmıştı. Bu nedenle, dışarıdan bir görüntüye izin veren küçük bir deliği veya merceği olan küçük, karanlık bir oda olan camera obscura'yı zaten biliyordu. Daguerre, dünyanın ilk fotoğraf kamerasını yaratmak için bu süreçten ilham aldı. Camera obscura zaten yüzyıllardır kullanılıyordu ve dış dünyadan gelen görüntülerin düz bir yüzeye yansımasına izin verdi. Daguerre'ye kadar asıl zorluk, üretilen görüntüyü bir kağıda çizmek zorunda kalmadan oymaktı. 19. yüzyıldaki diğer mucitler görüntüyü bir bakır parçasına aktarmayı başardıktan sonra bile, görüntü ışığa maruz kaldığında hızla kayboldu. Daguerre'den önce bir fotoğrafın üretildiği karanlık odadan çıkması imkansızdı.
Bununla birlikte, Daguerre görüntüleri kağıda değil, gümüş kaplı bakır plakalara oydu. Bu buluş, bir arkadaşı Dominique François Jean Arago tarafından 1839'da halka duyuruldu. Bu yeni süreç, o andan itibaren tüm dünyaya yayıldı. 1839'un sonlarında, birkaç farklı sanayileşmiş ülkede dagerreyotipler üretilmeye başlandı. Ne kadar hızlı yayıldığı nedeniyle, bu yeni buluş birkaç üretici tarafından hızla mükemmelleştirildi. İlk Avrupa fotoğraf stüdyoları 1840'ların başında Birleşik Krallık'ta ortaya çıktı. Vahiy süreleri, Daguerre'nin otuz dakikasından çoğu stüdyoda sadece yirmi saniyeye kadar önemli ölçüde azaldı. 1880'lerin sonlarında, George Eastman ilk film rulolarını yarattı. O andan itibaren, fotoğrafçıların gümüş kaplı bakır plakaları taşımasına gerek kalmadı ve fotoğrafçılık daha ucuz ve daha erişilebilir hale geldi.
Fotoğrafın Çekimi: Sanatın Demokratikleşmesi
Fotoğrafın 19. yüzyıl toplumunda önemli bir etkisi oldu ve sanat çevrelerinde algılanışı farklıydı . Bazıları fotoğrafı memnuniyetle karşılayıp sanatsal üretimlerinde bir yardımcı olarak kullanırken, diğerleri bu buluşu eleştirdi ve Gustave Courbet'nin yaptığı gibi sanatçılar için değerli olduğunu düşünmeyi reddetti. Fotoğrafın farklı algılanışlarından bağımsız olarak, bu buluş 19. yüzyıl Avrupa toplumlarında devrim yarattı. Sanat ilk kez sadece üst sınıflar için değil, alt sınıflar için de satın alınabilir hale gelmişti. Orta sınıf ve alt sınıf aileler, portrelerini bir fotoğraf stüdyosunda nispeten uygun fiyatlara neredeyse anında yaptırabilirdi. Sanat ve imajın ilk kez demokratikleştiğini söyleyebilirim. Bazıları buna ve sanatın toplum genelinde erişilebilirliğine olumlu tepki verirken, diğerleri bunu sanatsal yaratımın sıradanlaştırılması olarak gördü. Birçoğu fotoğrafçılığı eleştirdi ve onu yalnızca ticari amaçlarla sanatın endüstriyel bir taklidi olarak gördü.
Fotoğrafın Gelişinden Önce Sanat
Çeşitliliklerine rağmen, 19. yüzyıldan önceki Avrupa'daki sanatsal hareketlerin odak noktası her zaman gerçekçilik olmuştur. Değişimleri ve varyasyonları, öncelikle tematik değişimde (resimdeki) veya teknikte kendini gösterdi, ancak gerçekçi temsil her zaman hepsinde değerliydi. Fotoğrafın icadı ve yayılması sırasında, Avrupa'da önde gelen sanat akımları Romantizm ve Neoklasizm idi. İlki, sanatçının ifadesini vurgulayarak sanatsal dünyada bir değişim başlatmıştı.
Romantik resimde gerçeğe ait olmayan (örneğin doğaüstü unsurlar) ancak yine de gerçekçi bir şekilde temsil edilen birçok unsur vardı. Neoklasik resimde mitolojik figürlerin ve sahnelerin temsilinde bir canlanma yaşandı. Olabildiğince güzel ve uyumlu bir şekilde, bunlar her zaman büyük ayrıntı ve doğrulukla temsil edildi. Bazı sanatçılar bu sanatsal akımların içine girmeseler de yine de gerçekçi bir şekilde resim yapmışlardır. İster insan, ister doğa, isterse mitolojik figürler olsun, o zamanlar Avrupa resimlerinin ortak noktası, görüntüleri mümkün olduğunca doğru ve ayrıntılı bir şekilde temsil etme amaçlarıydı.
İzlenimcilik: Fotoğrafın Şekillendirdiği Bir Sanat Hareketi
Fotoğrafın ortaya çıkışına tanık olan ressamlar, öncekilerden farklı bir gerçeklik ve görüntü algısı geliştirdiler. Bu sanatçılar gerçekliğin geçici olduğunu ve her anın geçici ve sınırlı olduğunu anladılar. Bu ressamlar, gerçekliğin doğasının sürekli hareket halinde olmak olduğunu fark ettiler. Bu nedenle, İzlenimciliğin sanatsal hareketi , Avrupa sanatında gerçekçi normdan ilk sapan hareketti. İzlenimcilik sanatçıları, fotoğrafın sabit görüntüleri yakalamak için en iyisi olduğunu ve bunu aşamayacaklarını kabul ettiler. Bu nedenle empresyonistler, renk, ışık ve hareket gibi resmin diğer boyutlarını araştırdılar. Bu tarz, resmin fotoğrafla rekabet etmek değil, onu tamamlamak, fotoğrafın yapamayacağını temsil etmek anlamına geldiğini açıkça ortaya koydu.
Modernist Resim Fotoğrafçılığı Nasıl Etkiledi?
Sanatsal amaçlar düşünülerek oluşturulmamasına rağmen, fotoğraf sanatçılar tarafından hızla keşfedildi. İlk olarak, fotoğraf, resim veya diğer geleneksel sanat formları için bir yardımcı olarak kullanıldı. Daha sonra, bazı sanatçılar fotoğraf, resim ve diğer ortamların kombinasyonunu keşfetmeye başladılar ve böylece fotomontaj gibi yeni sanat formları yarattılar. Bu yeni sanat ortamının önde gelen sanatçılarından biri, ünlü fotomontaj örneklerini yaratan Weimar Cumhuriyeti'nden bir sanatçı olan Hannah Höch'tü.
Fotoğrafın bir güzel sanat formu olarak kabul edilmesi biraz zaman aldı ve tartışmalara yol açtı. 20. yüzyıla kadar pek çok eleştirmen, fotoğrafçılığı gerçeği taklit eden, ancak kendi başına çok az sanatsal değeri olan endüstriyel bir mekanizmadan başka bir şey olarak kabul etmeyi hala reddetti. Ancak, 20. yüzyıl boyunca fotoğraf bir sanat formu olarak tanınmaya başladı ve fotoğrafçılar kendilerini bu yolla ifade etmenin yenilikçi yollarını yarattılar. Modernizm aynı zamanda fotoğrafçılığı ve onun gerçeklik ve insan duygularının alternatif temsillerini de önemli ölçüde etkiledi. 20. yüzyılda fotoğrafçılar deneysel ve soyut fotoğrafçılığı da araştırdılar. Hala gerçekliği temsil etmesine rağmen, bu tür fotoğrafçılık belirli bir sahneyi veya nesneyi doğru bir şekilde temsil etmeye çalışmadan şekilleri, renkleri ve perspektifleri keşfeder.
Fotoğraf Sanat Algımızı Nasıl Değiştirdi?
Daguerreotype'ın 1837 icadı, toplumu ve Daguerre'nin öngöremediği sanat dünyasını etkiledi. Fotoğraf, gerçeği temsil etme yeteneğinde resmi aşarak, bir bakıma resmi gerçekçi olma ihtiyacından kurtardı. Fotoğraf, 19. yüzyıl toplumunda yüksek talep gören sanat ve portrelere daha yaygın erişime de izin verdi. İzlenimcilik, fotoğrafla şekillenen ve Avrupa sanatında norm olan gerçekçilikten uzaklaşan ilk hareketti. Bu hareket, önceki hareketler ile Modernizm arasında bir köprü görevi gördü. Modernizm içindeki çeşitli sanatsal hareketlerde birçok sanatçı kendilerini ifade etmenin sayısız yeni yolunu keşfetti. Sanatçılar, insan deneyimine ve gerçeği algılamanın farklı yollarına odaklanmaya başladılar ve devrim niteliğinde eserler yarattılar. Fotoğraf, kendi başına bir sanat biçimi olarak tanınmasına katkıda bulunan öznellik ve soyutlama eğilimini takip etti.
Günümüzde sanat, yalnızca gerçekliğin sadık bir temsili olarak değil, aynı zamanda düşünce ve duyguyu kışkırtan bir şey olarak anlaşılmaktadır. Birçok izleyici, bir sanat eserinin ilettiği veya temsil ettiği anlamlar ve duygular ya da içerdiği sosyal eleştiri ile ilgilenir. Gerçekçilik, bazıları tarafından hala değer verilmesine rağmen, sanat çevrelerinde ve sanatçıların kendilerinde bir öncelik olarak yerini kaybetmiştir. Bu, özellikle Soyut Dışavurumculuk gibi kendilerini gerçeklikten uzaklaştıran sanat akımlarını düşündüğümüzde açıktır.