"Güçlü insanlar her zaman basit."
Bize onunla zarar vermek - hastalanma,
Hatırlama - hatırlamayın.
V. Astafev.
Sonbahar ... Yağmur damlaları pencerede monoton ve donuktur. Muhtemelen sokakta nemli, soğuk ve rahatsız edici. Bunu hisseder ve bilir, sonbaharda kötü havayı hissederek her hücresinin zaten zayıf eski bedenini hisseder.
Kadın kör gözlerini örter, sanki sonbahar gününün bu rutubetini ve rahatsızlığını görebilir.
Günün ne kadar süreceği ve gece çok uzun olacak! Şimdi, gündüz ve gece, uzun süre onun için birleşti.
Küçük eller sessizce battaniyenin kıvrımlarından geçer, her katını okşar ve düzeltir. Dumas, düşünceler bir kadının üstesinden gelir. Daha sonra, bir çeşit sonsuz art arda yüzüyorlar, şimdi hafızasının puslu bir yerinde bulanıklaşıyorlar, ama garip bir şekilde, tanık olduğu ve katıldığı askeri olaylar kadar hiçbiri renkli ve canlı görünmüyor.
Hayatının garip bir siyah-beyaz ön-filmi. Renk, sadece aklında, bu kadar arzu edilen ve yerel bir “barış” kelimesiyle ilişkilendirilen renkti. Huzurlu bir savaş öncesi ve savaş sonrası zaman. Mutluluk ve huzur duygusu ... Karl'la buluştuğu şehrin bahçelerinde beyaz kiraz çiçekleri. Olenka, arkadaşlarının onu gençliğinde çağırdığı gibi, güzel, ince, hafif ve uzun boylu, zeki ve aynı zamanda izinsiz derecede yakışıklıydı ... Yoldan geçenlere kesinlikle baktı. Onlardan parlak, sıcak ve aynı zamanda bahçelerde ve yol boyunca sayısız vişneden olduğu gibi net bir şekilde tart bir şey geldi.
Bir kadın elini yüzünü üzerinde tutarak bir vizyonu fırçalıyor. O kadar yakındı ve aynı zamanda çok garipti, hafızasının ve ruhunun derinliklerinde bir yerlerde. Ve kalbi tatlı sıkılmış.
Ancak çoğu zaman, yaşlı kadın rahatsız edici rüyalar gördü ve parçaların çığlık atan seslerinden, makineli tüfek patlamaları, sürünen Alman silahlarının çıngıraklarından tekrar tekrar titredi. tanklar, husky takımları ve korkunç hooting mermileri.
Kör gözler şimdi onu yalnızca bir çadırın tavanının altında sallanan bir ampul gördü ve kan, kan, yaralı askerlerin kanı ... Kaç tane genç, sakatlandı, bilinçsizce orada acilen geniş alana, savaştan tedavi gören genç bir doktorun elinden geçti. memleketinin tam nüfusu.
Savaşın kadın yüzü yok. Bu ifadeyi çoktan duymuştu ve onunla tamamen uyum içindeydi, çünkü kendi başına günlük yaşamın yükünü yaşadı. Bazen uykuya dalmak ve uyanmak istemiyorum, etrafta bir şey görmemek, ama ondan yardım bekleyen çok fazla insan vardı ...
Yıkılan Bulgar caddelerinde muzaffer bir yürüyüşle yürüyen askeri tunik ve ağır asker botlarıyla tüm ülke boyunca yürüdü.
Carl'ı, arkadaki Stalin rejimi tarafından bastırılan Almanların ağır çarpımını Uralların ötesindeki hastanelerde taşıdı. Bir cerrahın altın elleri, askerlerimizden birinin hayatını kurtardı.
Zaferi nasıl hayal ettiler, hayatta kalanların evlerine, ailelerine, sevdiklerine dönmelerine izin veren halkın yaşadığı bu büyük Zafer!
Olga için bütün yollar güneye, yani Kırım'a, akrabalarına, sonra da küçük Kazak şehri Dzhambul'a gitti.
Eve Rusya'nın cephesinden getirdim
Paçavralar için neşeli hor.
Vizon ceket giydim
Paltosunu yaktım.
(Y. Drunina)
Beyaz-pembe pus. Büyük bir kiraz denizi ... Ve iki - askeri bir tunikte ve Karl'ı eski püskü bir paltoda. Çok uluslu vatanlarının Yunan ve Alman askerleri. Sevgi ve harcanmamış hassasiyet, etrafındaki tüm alanı doldurdu. Ve onlar, yaşamı besleyen bu duyguları, etraflarını saran herkesle cömertçe paylaştı.
Olga Nikolaevna ve kocası, savaştan sonra ilimizin tıp kurumlarında yıllarca çalıştı, iyi şeyler yapmaya devam etti ve neredeyse umutsuzca hasta insanları ayağa kaldırdı. Sevgili doktorumuz Olga, yalnızca hastalarını değil, onu da biliyordu ve seviyordu. Bütün şehir, dedikleri gibi, ayağa kalktı, çünkü Yüce, bu kadına sadece güzelliği değil, aynı zamanda sayısız yaraları ve insan ruhlarını iyileştirmek için de nadir bir yetenek verdi.
Uzun zaman boyunca onun yanında sevilen kimse yok. Gri saç ağartılmış ve körlük, kalın, yağlı karanlığa daldı.
Gri saçlı küçük bir kadın, düşüncelerinin içine batırılmış camın yanında yalnız oturur. İçinde yaşayan bir şeyi dinler ve anılarına gülümser.
Artık savaş sonrası kentin sokaklarında, neredeyse hayatının tamamının geçtiği beyaz bir kiraz isyanı gördüğü söylenebilir. Pencerenin dışında pis, sıkıcı bir yağmur olsa bile, yaşlı bir archa pis yeşil dallarına üşüşüyor, “ve yaşamın ve ölümün özünü düşünmeye zahmet etmeyen, şöhreti düşünmeyen ve şöhret düşünmeyen arkadaşlar ve kardeşler askerleri.
Duvardaki portrede emirleri olan bir tunikte harika bir kız görünüyor - savaş yollarından geçen Olga Nikolaevna Mavridi, kurtardığı dünyayı sevdi ve sevmeye devam etti, işten vazgeçti, her zaman yeryüzünde yaşam uğruna yaşadı.
Aramızda biraz yalnız bir kadın, kayıtsız, her zaman acele ve korkunç meşgul, savaş bilmeden. Affet bizi, asker! Hafızanızın ışığında yaşayan hepimizden sizi bilgilendirin.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.