Telefonumda bir mesaj belirdi:
“Merhaba Arne, ben Mattes. İki Alman gönüllü Toni ve Chris, bir Türk mentor ve ben Pazar günü seni havaalanından alacağız.”
Bir Pazar gününde şu andan itibaren sadece iki gün kaldığını fark ederek yatağımda oturdum ve geleceğim hakkında düşünmeye başladım. Açık olmak gerekirse, bu iki gün hakkında ve bu iki günün nasıl geçeceği hakkında düşünüyordum. Yurt dışında bir yıl ailemden, arkadaşlarımdan, bildiğim ve sevdiğim her şeyden uzakta… Bu düşünce biraz rahatsız ediciydi ve arkamdaki her şeyden uzaklaşmaktan biraz endişe duyuyordum. Aynı zamanda daha da heyecanlı hissettim. En azından şimdi yeni bir maceraya başlama zamanı olduğu için heyecanlıyım. Berlin’deki son iki günümün tadını çıkarmak için son eşyalarımı çantama koydum.
Merhaba, ben Arne, 18 yaşındayım ve Almanya’nın Berlin şehrinden geliyorum. Geçen yaz liseden mezun oldum. Okulu bitiriyordum ve şimdi ne olacaktı? Okuldan hemen sonra okumak istemediğimi biliyordum. Bir buçuk yıllık çevrim içi eğitimden sonra kendimi tükenmiş hissettim. Dışarı çıkmaya ihtiyacım vardı. Almanca da “Tapetenwechsel” olarak adlandırılan kelime bir şeye sahip olmak, bildiğiniz şeyleri geride bırakmak ve yeni bir şey deneyimlemek anlamına gelir. Bu yüzden gönüllü bir yıl geçirmeye karar verdim. İlk düşüncem bunu Almanya’da yapmaktı. Ama gerçekten bana uyan projeler bulamadım. Bu sebeple annem yurt dışında bir yıl geçirmeyi önerdi. Almanya’da beni yurt dışına gönderebilecek kuruluşlar aradım. Kulağa gerçekten harika bir fikir gibi gelen şeyi organize etmek başlangıçta çok zordu. Yazın başvuru yapıp aynı yıl içinde (en azından bir sonraki yılın başında) yurt dışına gidebileceğim bir kurum bulamadım.Ve tabii ki, son okul yılımda okulu bitirdikten hemen sonra yurt dışına gitmek için yeterince erken başvurmadım. Ama sonunda, kışın da yurt dışına gönüllü gönderen bir gönderen kuruluş olan ICJA’yı buldum. Ben de başvurdum ve kabul edildim. Gönüllülük yılı için başvuru sürecinin tamamı çok katı ve (bazen) çok stresliydi çünkü evden ayrılmama gerçekten çok fazla zaman kalmamıştı. Bu yüzden küçük bir dükkanda çalışırken (yurt dışındaki yılım için biraz para kazanmak ve biriktirmek için) her zaman bazı belgeler yüklemek zorunda kaldım veya devlet bürokrasisiyle bazı randevulara gitmem gerekiyordu, bu gerçekten can sıkıcı olabiliyor (ama şimdi bunun sadece Almanya’ya özgü olmadığını da biliyorum). Ama her şey yolunda gitti ve nereye gitmek istediğimi seçmem gerekiyordu. Bu gönüllü bir yıl için yolumun bir sonraki büyük adımıydı. Ve sonunda karar verildi. İzmir’e gidecektim. Belirlendikten sonra çok daha fazla heyecanlıydım. Hazırlık semineri gelip geçti. Ve çantamı toplamaya başladım. Uçuştan iki gün önce (tabii ki uçuşumu değiştirmek zorunda kaldım çünkü ilki iptal edildi) telefonumda bir mesaj belirdi: “Merhaba Arne, ben Mattes. […]”.
İki gün sonra uyandım. Bir yıl boyunca bu yatakta yatamayacağımı ve bunun önümüzdeki bir yıl için son kez olduğunu düşündüm. Kahvaltı yaptım, paketlediğim her şeyi düşündüm (ve unutabileceklerimi, çünkü her zaman bir şeyi unuturum), çantamı aldım ve ailemle birlikte havaalanına gittim. Herkese elveda dedim ve terminalime gittim (ve elbette uçuşum rötar yaptı). 3 Saatlik uçuştan sonra İzmir’e indim. Birkaç dakika daha çantamı bekledim ve gönüllü yılıma başlamak için havaalanının dışına çıktım. Havaalanının önündeki büyük kalabalığın içinde kendimi yönlendirmek biraz zamanımı aldı. Ama sonra genç bir adam geldi (bana biraz tanıdık geldi, çünkü onunla bir kez görüntülü konuşmuştuk) ve bana Arne olup olmadığımı sordu. Böylece Chris’le ve birkaç dakika sonra Toni ve Mattes ile tanıştım. İzmir’deki ilk akşamımdı. Bavullarımı bırakmak için havaalanından gönüllü dairemize gittik ve sonra Demirkan beyle buluşup yiyecek bir şeyler almaya gittik. Tabii ki Mattes ve Chris, ilk akşamımda bana göstermeleri gereken bazı planlar yapmışlardı. İskender yedik ve ardından baklava aldık. Uzun, gerçekten heyecan verici ve yorucu bir günün ardından nihayet uykuya dalıyorum, İzmir’de geçireceğim zamanın benim için ne getireceği konusunda çok heyecanlıyım.