Geçen gün Facebook'ta bir ebeveynlik gönderisi okudum ve anneler "beklenen" kelimelerini kullanıyorlardı ve Çocuklarına atıfta bulunurken “gerekli” ve kendi kendime “Aman Tanrım, her şeyi yaptım mı?” diye düşündüm. yanlış!?"
Bir şey beklediğimden veya buna ihtiyaç duyduğumdan emin değilim - yani herhangi bir şey — çocuklarımdan bunun dışında kibar ve saygılı olmaları.
Şimdi düşünüyorum da, bu ebeveynlik olayını tamamen batırdım ve baştan sona yenilenmeye ihtiyacım var.
Bana bu nihai ebeveynlik değişikliğini verebilecek sihirli bir peri olsaydı, işte gerçekten değiştireceğim birkaç şey:
- Okul yemeklerini hazırlamalarını isterdim. Facebook'taki bu harika annelerden bazıları, çocuklarının 4 yaşından beri okul için kendi öğle yemeklerini hazırladığından bahsetti. Evet, 4! Çocuklar öğle yemeğine ihtiyaç duyacakları saat 4'te tüm gün okula gidiyorlar mı? Ve bu anneler, çocuklarının bir sandviç, bir meyve ve bir sebze ile tamamlanan sağlıklı öğle yemekleri yapmalarından bahsediyorlardı.
- Onlara çamaşır yıkamayı öğretirdim. Kızım geçen gün odasına gelip tümsekler arasında yiyecek aramak ve yıkanacak kirli şeyler aramak istediğimde bana pis bir bakış attı. Onun alanına girerek onu rahatsız ediyordum. çünkü ben istedim onun için çamaşırlarını yıka.
- Acil bir durumda odalarından çıkış yolunu bulabilmeleri için çocuklarımın yataklarını yapmaları ya da en azından onlara hendek kazmayı öğretmeleri gibi bir kuralı erkenden uygulamak isterdim.
- gitmelerini isterim telefonları geceleri aile odasındaki bir şarj istasyonuna bağlayın ve yatmadan önce telefonlarını odalarında tutmalarına izin vermeyin. Bu benim en büyük ebeveynlik başarısızlıklarımdan biri ve bana sorulursa her zaman yeni ebeveynler sunacağım tek tavsiye. Çocuklarınızın yatarken telefonlarını yanlarında bulundurmalarına izin vermeyin.. Çünkü… uyumazlar.
fark ettim bunun çoğu Bunların hepsi benim hatam ama her şeyi doğru yaptığımı ve iyi bir anne olduğumu düşünüyordum. İyi çocuklar yetiştirdiğime eminim. Nazik çocuklar. Saygılı çocuklar. Ama aynı zamanda gerçek dünyaya çıktıklarında kendilerine bakamayacak kadar tembel, düşüncesiz çocuklar mı yetiştiriyorum? Bu benim gerçek endişem. Ve hepsi benim hatam. Bunu onlara yaptım ve şimdi oldukları yaşta onlara farklı bir şey öğretmek için çok mu geç?
Peki ya yükseltirlerse benim torunlar da tembel olur mu?
Tam istediğim şey. Ama sonra tekrar, benim için güzel bir “ödeme” olacak!
Korkunç Gençler hakkında daha fazlası
Korkunç Gençler: Kızım görünüşüne takıntılı
Küçüklerin anneleri, şimdi sevişin!
Çocuklarınız çıkmaya başladığında kardeş rekabeti garipleşiyor