We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Pocohontos, Kaptan Smith'i koruyor
1608 baharında, doğal bir lider olan Kaptan John Smith, yerleşimin kontrolünü ele geçirdi. Smith, yerleşimin en büyük sorunlarından biri olan birçok soylunun çalışmak istememesinin üstesinden geldi. Basit bir kural koydu: iş yok ... yemek yok.
Smith yemek aramak için zaman harcadı ve bu görevlerden birinde Amerikan tarihinin en büyük hikayelerinden biri gerçekleşti. Yerli Kızılderili tarafından yakalandı ve kamplarına getirildi. Sonra, öldürülmek üzereyken, Kızılderili şefi Powhatan'ın en sevdiği kızı Pocahontas, dışarı atladı ve öldürülmesini engelledi. O andan itibaren Pocohantas, Smith'i bir erkek kardeş olarak gördü ve yerel Kızılderili kabilelerinden yiyecek ve diğer malzemeleri almasına yardım etti.
.
Smith, John (bap. 1580-1631)
Kaptan John Smith, İngiltere'nin Kuzey Amerika'daki ilk kalıcı kolonisi olan Jamestown'da Virginia kolonisini kurmadaki rolüyle tanınan bir asker ve yazardı. Bir çiftçinin oğlu olan Smith, 1606-1607'deki Virginia Company of London seferine katılmadan önce Avrupa'da bir servet askeriydi. Jamestown'da Smith, Chesapeake Körfezi'ni araştıran ve haritasını çıkaran yerel konseyde görev yaptı ve Tsenacomoco'nun en büyük şefi Powhatan ile bazen çekişmeli bir ilişki kurdu ve Eylül 1609'dan Eylül 1610'a kadar koloninin başkanıydı. Koloni arkadaşları arasında popüler değildi, Bununla birlikte, Ekim 1610'da İngiltere'ye dönüşünü zorlayan kişi. Smith, Virginia'ya asla dönmedi, ancak New England adını verdiği Kuzey Amerika'nın kuzeydoğu kıyısının bir bölümünü gezdi ve haritasını çıkardı. Smith'in hayatı hakkında bilinenlerin çoğu, deneyimlerine ilişkin kendi ayrıntılı ve bilgilendirici açıklamalarından gelir. Çağdaşlarının çoğu onu bir palavracı olarak görse ve neredeyse kesinlikle kendi başarılarını süslemiş olsa da, anlatıları Virginia kolonisinin oluşum yıllarında İngiliz ve yerli yaşam hakkında paha biçilmez içgörüler sağlıyor.
Jamestown Kolonisi
Kaptan John Smith'in rolü, Powhatan Kızılderilileri ile ilişkilerin iniş ve çıkışları ve yerleşimcilerin katlandığı zorluklar da dahil olmak üzere, Kuzey Amerika'daki ilk kalıcı İngiliz yerleşimi olan Jamestown'ın tarihini sunar.
Bibliyografik referanslar ve dizin içerir
Virginia'ya yolculuk: zenginlik arayışı içinde -- Zor bir başlangıç -- John Smith kontrolü ele alıyor -- Hayatta kalma mücadelesi -- Başarılı bir anlaşma
Junior Kütüphane Lonca SeçimiErişim kısıtlı öğe true Eklenme Tarihi 2018-06-14 00:37:26 Bookplateleaf 0002 Boxid IA1254417 Kamera Sony Alpha-A6300 (Kontrol) Collection_set çin Harici tanımlayıcı urn:oclc:record:1150108574 Foldoutcount 0 Tanımlayıcı jamestowncolony0000higg Tanımlayıcı-ark ark:/13960/t4sj8bt5w Fatura 1213 Isbn 9781617837104
1617837105
1617837601
9781617837609 LCCN 2012946532 Ocr ABBYY FineReader 11.0 (Extended OCR) Openlibrary_edition OL26461878M Openlibrary_work OL17882286W Sayfa 58 Ppi 300 Yazıcı DYMO_LabelWriter_450_Turbo Republisher_date 20180619123933 Republisher_operator [email protected] Republisher_time 291 ScanDate 20180614005421 Tarayıcı ttscribe18.hongkong.archive.org Scanningcenter Hongkong Tts_version v1.58- final-25-g44facaa
Virginia'nın Yerli Amerikalılarla Erken İlişkileri
Jamestown'un yerleştiği bölgede yaşayanlar, 1607'de İngilizlerin gelişi hakkında karışık duygulara sahip olmalılar. İlk tepkilerinden biri, kıyı şeridi boyunca İspanyol kaşiflerle önceki deneyimlerine dayanan düşmanlıktı. İngilizler karaya çıkmadan önce gemilerden birine saldırdılar. Yine de çok geçmeden yeni gelenlere yiyecek ve konukseverlik sunmaya başladılar. İlk başta, Chesapeake Körfezi çevresindeki bir kabileler konfederasyonunun lideri olan Powhatan, yeni gelenleri konukseverlik ve yiyecek teklifleriyle özümsemeyi umuyordu. Sömürgeciler anlık zenginlik ararken, mısır ekmeyi ve kolonilerini kendi kendine yeterli hale getirmek için gerekli diğer işleri ihmal ettiler. Bu nedenle, yiyecek için yerli halka giderek daha fazla bağımlı hale geldiler.
Koloninin kaderi ilk iki yılında kötüleştiğinden, Kaptan John Smith'in liderliği koloniyi kurtardı. Bu liderliğin bir kısmı bölgeyi keşfetmeyi ve yerel halkla ticaret kurmayı içeriyordu. Ne yazık ki, Yerli Amerikalılar için Smith, İngilizlerin onlara İspanyolların davrandığı gibi davranması gerektiğine inanıyordu: İngiliz sömürgecilerin "emeğin meyvesi üzerinde Askerler gibi" yaşayabilmeleri için onları "angarya, çalışma ve köleliğe" zorlamak. Bu nedenle, yiyecek müzakereleri ara sıra başarısız olduğunda, Smith istediğini zorla aldı.
1609'da Powhatan, İngilizlerin kalmayı planladığını fark etti. Dahası, İngilizlerin misafirperverliğine karşılık vermemeleri ve Kızılderili kadınlarla evlenmemeleri onu hayal kırıklığına uğrattı. İngilizlerin "halkımı işgal ettiğini, ülkeme sahip olduğunu" biliyordu. Yerli Amerikalılar böylece yerleşimcilere saldırmaya, hayvanlarını öldürmeye ve ektikleri ekinleri yakmaya başladılar. Bu arada Powhatan, bu eylemleri gerçekleştiren genç erkekleri bilgisi veya izni olmadan kontrol edemeyeceğini iddia etti. Bununla birlikte, Powhatan'ın tepkilerinin ve açıklamalarının, neredeyse tarafsız bir gözlemci olan John Smith tarafından rapor edildiğini unutmayın.
Sonraki on yılda, kolonistler, Kızılderili yerleşim yerlerinde arama ve yok etme baskınları gerçekleştirdiler. Köyleri ve mısır ekinlerini yaktılar (İngilizlerin genellikle açlıktan ölmesi ironik). Her iki taraf da birbirine karşı vahşet işledi. Powhatan sonunda bir tür ateşkese zorlandı. Kolonistler, Powhatan'ın kısa süre sonra John Rolfe ile evlenen en sevdiği kızı Pocahontas'ı ele geçirdi. Evlilikleri, Yerli Amerikalılar ve sömürgeciler arasındaki ilişkilere yardımcı oldu.
Sör Edwin Sandys yönetiminde koloninin yeniden düzenlenmesiyle, liberal toprak politikaları İngiliz yerleşimlerinin James Nehri boyunca dağılmasına yol açtı. Artan tütün ekimi, daha fazla arazi (tütün toprağı üç veya dört yıl içinde yıprattığı için) ve araziyi ekime uygun hale getirmek için ormanlık alanların temizlenmesini gerektiriyordu. İngiliz yerleşimlerini genişletmek, Yerli Amerikan topraklarına daha fazla tecavüz ve Yerli Amerikalılarla biraz daha fazla temas anlamına geliyordu. Ayrıca yerleşimcileri saldırılara karşı daha savunmasız bıraktı. Bu zamana kadar, Kızılderililer, Virginia'daki İngiliz varlığının ne anlama geldiğini tam olarak anladı - daha fazla plantasyon, daha fazla ormanın kesilmesi, daha fazla av hayvanının öldürülmesi - özetle, yaşam tarzları için daha büyük bir tehdit. Hintli çocukları eğitim yoluyla Hıristiyanlığa dönüştürmeye çalışan George Thorpe gibi insanların kendi kendini ilan eden insani çabaları da yardımcı olmadı. Son olarak, Powhatan ve Pocahontas'ın ölümleri düşmanlıkları daha da hızlandırdı.
Powhatan'ın kardeşi Opechancanough liderliğindeki Yerli Amerikalılar, zamanlarını beklediler. Arkadaş gibi davranarak, İngilizlere saldırmak ve onları Virginia'dan kovmak için bir fırsat bekliyorlardı. 1622'nin başlarında saldırdılar. Toplamda, yaklaşık 350 sömürgeci öldürüldü Jamestown'un kendisi, yalnızca bir Kızılderili Hıristiyanının uyarısıyla kurtarıldı. Bunun bir sonucu, Kızılderililere karşı sürekli sertleşen bir İngiliz tutumuydu. Bir diğeri, yerel kabilelere karşı kanlı misillemelerdi.
Bu konularla ilgili ek belgeler için, muhtemelen en iyisi John Smith'in Virginia Generall Tarihi ve Peter Force'un broşür koleksiyonu. Bu eşyaların ikisi de Başkent ve Körfez'de. Bir başka iyi bilgi kaynağı, Thomas Jefferson Belgeleri'ndeki Virginia Şirketi Kayıtları'dır. Bu kaynaklara göz atmanın yanı sıra, sayfanın sağındaki belgelerde bulunan terimleri kullanın.
Virginia Şirketi
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Virginia Şirketi, dolu Londra Virginia Şirketi, olarak da adlandırılır Londra ŞirketiKuzey Amerika'nın doğu kıyılarını 34° ve 41° K enlemleri arasında kolonileştirmek amacıyla Nisan 1606'da İngiltere Kralı I. James tarafından kiralanan ticari ticaret şirketi. Hissedarları Londralıydı ve Plymouth Company'den farklıydı. aynı zamanda kiralandı ve büyük ölçüde Plymouth'lu erkeklerden oluşuyordu.
Aralık 1606'da Virginia Şirketi, Christopher Newport liderliğindeki yaklaşık 105 sömürgeciyi taşıyan üç gemi gönderdi. Mayıs 1607'de sömürgeciler Virginia'ya ulaştılar ve James Nehri'nin ağzında Jamestown Kolonisi'ni kurdular. Bazı ilk zorluklardan sonra, koloni kök saldı ve Virginia Şirketi daha geniş bir yasal temelde yeniden kuruldu. 1609'daki yeni bir tüzük, yönetim yapısını yeniden düzenledi.
1619'da şirket, kıta Amerikası'nın ilk gerçek yasama organı olan ve iki meclisli olarak düzenlenen Genel Kurul'u kurdu. Vali ve İngiltere'deki şirket tarafından adlandırılan konseyinden ve dört ilçenin ve yedi plantasyonun her birinden iki kasabadan oluşan Burgesses Evi'nden oluşuyordu.
Sonraki yıllarda Virginia'da artan refaha rağmen, hissedarlar arasındaki ölümcül anlaşmazlıklar büyüdükçe ve kralın kendisi hem Virginia'daki popüler hükümete yönelik eğilimden hem de koloninin tütün yetiştirme çabalarından rahatsız olduğu için şirketin rolü saldırıya uğradı. onaylamadığı gürültülü” bir ürün. Krala sunulan ve kolonideki koşulların araştırılmasını isteyen bir dilekçe, Mayıs 1624'te King's Bench'te bir dava açılmasına yol açtı. Mahkeme, daha sonra feshedilen Virginia Şirketi aleyhine karar verdi ve bunun sonucunda Virginia, Virginia'ya dönüştü. bir kraliyet kolonisi.
Sir Thomas Dale'in gelişi
Sir Thomas Dale'in 19 Mayıs 1611'de gelişi, Jamestown tarihinde bir dönüm noktası oldu. Daha şimdiden İngiltere'de koloninin serveti, koloninin mucizevi bir şekilde hayatta kalmasından etkilenen bir halk sayesinde toparlanıyordu. Deniz Girişimi. Belki de Peder Symonds baştan beri haklıydı: Tanrı'nın laneti değil, Virginia Tanrı'nın çağrısıydı. De La Warr ve Gates'in yokluğunda vali vekili olarak görev yapan Dale'de koloni, onu yürütmek için inatçı acımasızlığa sahip bir lider buldu. (Smith, kuşkusuz, bir keresinde "çalışmayan yemek yemez", ancak Virginia Şirketi onun geri dönmesine izin vermeyeceğini ilan ederek bu kaliteyi paylaştı.) Dale'in ilk gününde, sömürgeci Ralph Hamor daha sonra, vali Jamestown'a 'acele etti', ancak suçlamalarını 'günlük ve olağan işlerinde, sokaklarda bowling oynarken' bulmak için yazdı. William M. Kelso gibi arkeologlar ve Karen Ordahl Kupperman gibi tarihçiler karşı çıktılar. Kupperman'ın sözleriyle, yetersiz beslenme ve hastalığın tecrit ve umutsuzluğun psikolojik etkileriyle etkileşime girdiği ve her birinin diğerini yoğunlaştırdığı ve aylaklıkla karıştırılabilecek davranışlar ürettiği gözlemiyle sömürgecilerin tembel olduklarına dair sık sık suçlamalar.
Ne olursa olsun, davranış sürmedi. Dale, Forts Charles ve Henry'deki garnizonların mısır konusunda uzmanlaştığı ve Point Comfort'taki Jamestown ve Fort Algernon'daki sömürgecilerin hayvancılık ve imalat malları yetiştirdiği ekinlerin ekilmesini emretti. Disiplini aşılamak için Dale, daha sonra "Örgüt" olarak bilinen şeyi uyguladı. Kanunlar İlahi, Morall ve MartiallAskerler için sıkıyönetim kanunu ve siviller için katı bir davranış kuralları içeriyordu. Batı yarım küredeki ilk İngilizce yasalar organı olan emirler (modern anlamda yasal bir kod değillerdi), hem Virginia hem de İngiltere'de çok fazla eleştiriye davet edecek kadar sertti. Yulaf ezmesi çalmaktan hüküm giyen bir adam, diline iğne battı, ardından açlıktan ölene kadar bir ağaca kırbaçlandı.
Haziran'da Dale'in adamları, James'in ağzındaki Point Comfort'ta bir İspanyol keşif gemisiyle karşılaştılar. Komutan Don Diego de Molina ve 1588'de İspanyol Armada'da bir gemiye pilotluk yapmış olan dönek İngiliz Francis Lembry de dahil olmak üzere üç adamını bile yakalamayı başardılar. İspanyollar, Dale'in adamlarından biri olan John Clark'ı ele geçirdi. mayıs çiçeği-İspanya'nın tekrar yürürlüğe girebileceği ve sürekli olarak uçurumun eşiğinde gibi görünen bir koloniyi bitirebileceği korkusunu artırarak. Ama İspanyollar hiç gelmedi ve Ağustos'ta Sir Thomas Gates, nüfusu 750'ye çıkaran 300 yeni sömürgeciyle birlikte geldi. Eylül'de Dale ve Edward Brewster, James Şelaleleri'ne bir keşif gezisine öncülük ettiler ve sonunda, artık sıkışık olan Jamestown'un dışında bir yerleşim yeri buldu. Dale'in hamisi ve kralın varisi Galler Prensi Henry'nin onuruna Henrico Şehri veya Henricus adını verdiler. Aralık ayında Henrico, yenilgisi başka bir yerleşim yeri olan Bermuda Yüz'ün kurulmasına izin veren yakındaki Appamattucks'a yönelik bir saldırının başlangıç noktası oldu.
Virginia'yı Jamestown'un dışına genişletmek, onun hayatta kalması için kritikti, ancak koloninin tüm sorunlarını pek çözmedi. 1612'de yerleşimciler yeniden isyan çıkardı ve Virginia Şirketi, Dale'in yasayı katı bir şekilde uygulamasına karşı bir halkla ilişkiler tepkisinden endişeleniyordu. Bunun yerine, 1613 Nisan'ında, Samuel Argall bir Patawomeck ile olan bağlantılarını kullandı. korku Sonunda Dale'in uzun ve kanlı savaşa bir son vermesine izin veren bir başarı olan Pocahontas'ı yakalamak için. Bu arada 1614'te Pocahontas ile evlenen John Rolfe, Virginia'ya bir Batı Hint Adaları tütünü getirdi (Nicotiana tabacum) sonunda ve kralın ve şirketin isteklerine karşı, ekonomisini dönüştürdü.
Koloni Başarısızlıklarını Hastalıklı Bir Şekilde Kapatmaya Çalıştı
Sömürgecilerin düşmüş kasaba halkı için yapabileceği en az şey, onları Jamestown'a seyahat ettikleri için kazandıkları saygıyı hak eden bir mezara gömmekti, ancak durum bundan çok uzaktı. Hastalananlar veya kıtlığın sonuçlarıyla yüzleşenler, kısmen siyasi nedenlerle, sonunda isimsiz mezarlara atıldı. Jamestown'ın gerçekte ne kadar kötü durumda olduğu ortaya çıkarılamadı, bu nedenle birçok ceset işaretlenmemiş deliklere atıldı ve nüfus azalmaya devam ettikçe, ikisi bir mezara birer birer gömülecekti. Bu, uzun bir kale duvarının örtüsünün arkasında gerçekleşecekti, böylece kimse yaptıklarından daha akıllı olmayacaktı.
İçindekiler
Londra Şirketi, Aralık 1606'da Virginia Kolonisi'nde bir yerleşim kurmak için bir sefer gönderdi. Sefer üç gemiden oluşuyordu, Susan Sabit (bazen olarak bilinen en büyük gemi, Sarah Sabit, Christopher Newport kaptanı ve grubun komutanı), Tanrı aşkına (Bartholomew Gosnold kaptanı) ve keşif (en küçük gemi, John Ratcliffe kaptanı). Gemiler, şimdi Londra'nın bir parçası olan Blackwall'dan 105 erkek ve erkek çocuk ve 39 mürettebat üyesiyle ayrıldı. [1] [2]
6 Nisan 1607'ye kadar, Tanrı aşkına, Susan Sabit, ve keşif İspanyol kolonisi Porto Riko'ya vardılar ve yolculuklarına devam etmeden önce erzak için durdular. Nisan 1607'de keşif seferi, şimdi Chesapeake Körfezi olarak bilinen ağzın güney kenarına ulaştı. Dört aydan fazla olağandışı uzun bir yolculuktan sonra, 104 erkek ve erkek çocuk (orijinal 105'in bir yolcusu yolculuk sırasında öldü) Virginia'daki seçtikleri yerleşim yerine ulaştılar. [3] İlk gemilerde kadın yoktu. [4]
Nisan ayı sonlarında Chesapeake Körfezi'nin girişine vardıklarında, Virginia pelerinlerine krallarının oğullarının, güney Cape Henry'nin adını Galler Prensi Henry Frederick'in ve kuzey Cape Charles'ın küçük kardeşi Charles, Duke'un adını verdiler. York'tan. 26 Nisan 1607'de, Cape Henry'ye indiklerinde, şu anki Cape Henry Anıtı'nın yakınında bir haç kurdular ve Papaz Robert Hunt aşağıdaki beyanda bulundu:
Bu toprakları ve kendimizi, İsa Mesih'in Müjdesi ile bu kıyılardaki İnsanlara ulaşmaya ve bizden sonra Tanrısal nesiller yetiştirmeye ve bu nesillerle birlikte Tanrı'nın Krallığını tüm dünyaya götürmeye adadık. Bu Adanmışlık Sözleşmesi, bu dünya kaldığı sürece tüm nesiller için kalsın. Bu Haçı gören herkes burada ne yaptığımızı hatırlasın ve buraya yerleşmek için gelenler bu Antlaşmada ve Kutsal Yazıların yerine gelmesi için bu en soylu işte bize katılsın.
Bu site "ilk iniş" olarak bilinir hale geldi. Adamlardan bir grup bölgeyi araştırdı ve bazı Virginia Kızılderilileriyle küçük bir çatışma yaşadı. [5]
Keşif heyeti şimdi Virginia olan yere vardıktan sonra, Londra Virginia Şirketi'nden gelen mühürlü emirler açıldı. Bu emirler, Kaptan John Smith'i yönetim Konseyinin bir üyesi olarak adlandırdı. Smith, yolculuk sırasında isyandan tutuklandı ve gemilerden birinde hapsedildi. Varışta asılması planlanmıştı, ancak emirlerin açılmasından sonra Kaptan Newport tarafından serbest bırakıldı. Aynı emirler, seferi, yerleşimleri için düşman gemilerinden korunma sağlayacak bir iç bölge aramaya da yönlendirdi.
Emirlerine itaat eden yerleşimciler ve mürettebat üyeleri, üç gemisine yeniden bindiler ve Chesapeake Körfezi'ne doğru ilerlediler. Hampton Şehri'nde şimdi Old Point Comfort olarak adlandırılan yere tekrar indiler. Sonraki günlerde, yerleşimleri için uygun bir yer arayan gemiler, James Nehri boyunca yukarı akıntıya girdiler. Hem James River hem de kurmaya çalıştıkları yerleşim, Jamestown (başlangıçta "James His Towne" olarak anılır) Kral I. James'in onuruna seçildi.
Jamestown Edit seçimi
14 Mayıs 1607'de sömürgeciler yerleşimleri için Jamestown Adası'nı seçtiler çünkü Virginia Şirketi onlara Yeni Dünya kolonileri kuran ve periyodik olarak İngiltere ile savaş halinde olan diğer Avrupa devletlerinin saldırılarına karşı kolayca savunulabilecek bir yer seçmelerini tavsiye etti. , özellikle Hollanda Cumhuriyeti, Fransa ve İspanya.
Ada, James Nehri'nin yukarısında ve aşağısında mükemmel bir görünürlüğe sahip olduğundan ve düşman gemileriyle temas ve çatışma potansiyelini en aza indirecek kadar iç kısımda olduğundan kriterlere uyuyordu. Arazinin hemen bitişiğindeki su, kolonistlerin gemilerini demirlemesine izin verecek kadar derindi, ancak gerekirse kolay ve hızlı bir şekilde ayrılabiliyordu. Sitenin ek bir yararı, arazinin çoğu Powhatan Konfederasyonuna bağlı olan Virginia Kızılderilileri tarafından işgal edilmemiş olmasıydı. Büyük ölçüde anakaradan kopuk olan sığ liman, ilk yerleşimcilerin gemilerini yanaşmasına olanak sağladı. Bu onun en büyük cazibesiydi, ancak aynı zamanda yerleşimciler için bir dizi zorlu sorun yarattı.
Orijinal Konsey Düzenlemesi
Kral I. James, 1606'da Londra'yı sömürgecilere bırakan mühürlü emirlerde, yerleşimi yönetecek konsey üyelerinin ana hatlarını vermişti.[6]
İlk Konsey için adlandırılanlar şunlardı:
- , Kaptan Tanrı aşkına , Kaptan Susan Sabit, daha sonra Deniz Girişimi , daha sonra Jamestown'da ölüm cezası ile idam edildi, daha sonra Martin's Brandon Plantation'ın kurucusu, iki kez konsey başkanı, Kaptan keşif, Konseyin ikinci Başkanı , konseyin üçüncü Başkanı ve dönemden birçok kitabın yazarı , Jamestown'daki Konseyin ilk Başkanı
Kale inşaatı Düzenle
Yerleşimciler karaya çıktılar ve hızla ilk kalelerini inşa etmeye başladılar. İlk üç gemiyle gelen yerleşimcilerin çoğu, Jamestown'da buldukları yaşam için iyi donanımlı değildi. Orijinal yerleşimcilerin bir kısmı, el emeğine alışkın olmayan üst sınıf beyefendilerdi, grup çok az çiftçi veya vasıflı işçi içeriyordu. [7] İlk yerleşimciler arasında ayrıca 26 Nisan 1607'de Cape Henry'de ilk Hıristiyan duasını veren ve orada bir kilise inşa edilene kadar Jamestown'da açık hava ayinleri düzenleyen papaz Robert Hunt da dikkate değerdi.
Jamestown'un hemen yakınında ıssız olmasına rağmen, yerleşimciler, 14 Mayıs'ta varışlarından iki haftadan kısa bir süre sonra, yerleşimcilerden birini öldürmeyi ve on bir kişiyi daha yaralamayı başaran Paspahegh Kızılderilileri tarafından saldırıya uğradı. Bir ay içinde James Fort, Jamestown Adası'nda bir dönümlük alanı kapladı. 15 Haziran'a kadar yerleşimciler üçgen James Kalesi'ni inşa etmeyi bitirdiler. Ahşap çitli duvarlar, bir depo, kilise ve birkaç ev çevresinde bir üçgen oluşturuyordu. Bir hafta sonra, Newport Londra'ya geri döndü. Susan Sabit bir sürü pirit ("aptal altını") ve diğer sözde değerli mineraller ile geride 104 sömürgeci ve keşif.
Kısa süre sonra Virginia Kızılderililerinin bölgeyi neden işgal etmediği anlaşıldı: O zamanlar bir yarımada olan Jamestown Adası, bataklık bir alandır ve anakaradan izole olması, av hayvanlarının çoğunun daha geniş yiyecek arama alanlarına ihtiyaç duyması nedeniyle sınırlı avlanma olduğu anlamına geliyordu. Yerleşimciler, küçük yarımadada bulunan tüm büyük ve küçük av hayvanlarını hızla avladı ve öldürdü. Buna ek olarak, alçak, bataklık alan, sıtma taşıyan sivrisinekler de dahil olmak üzere havadaki zararlılarla istila edildi ve gelgit James Nehri'nin acı suyu iyi bir su kaynağı değildi. 135'ten fazla yerleşimci sıtmadan öldü ve tuzlu ve kirli suyu içmek tuzlu su zehirlenmesi, ateş ve dizanteriden daha fazla ölüme neden oldu. Virginia Kızılderilileriyle yiyecek yetiştirme ve ticaret yapma konusundaki orijinal niyetlerine rağmen, zar zor hayatta kalan sömürgeciler tedarik görevlerine bağımlı hale geldi.
İlk Tedarik Düzenlemesi
Newport, takip eden 18 ay içinde İngiltere'den iki kez ek malzemelerle döndü ve Birinci ve İkinci Tedarik misyonları olarak adlandırılanlara liderlik etti. "İlk Tedarik" 2 Ocak 1608'de geldi. Yetersiz erzak ve 70'den fazla yeni sömürgeci içeriyordu. [8] Gelişinden kısa bir süre sonra kale yandı. [9] Konsey ek üyeler aldı
İkinci Tedarik Düzenleme
1 Ekim 1608'de, yaklaşık üç aylık bir yolculuğun ardından İkinci Tedarik ile birlikte İngiliz "Mary ve Margaret" gemisine 70 yeni yerleşimci geldi. İkinci Tedarik'e Thomas Graves, Thomas Forrest, Esq ve "Mistress Forrest ve Anne Burras onun hizmetçisi" dahil edildi. Bayan Forrest ve Anne Burras, Jamestown Kolonisi'ne geldiği bilinen ilk iki kadındı. 1997 yılında Jamestown'da ortaya çıkarılan kalıntılar, Mistress Forrest'a ait olabilir. [10]
Ayrıca ilk İngiliz olmayan yerleşimciler de dahil edildi. Şirket bunları vasıflı zanaatkarlar ve endüstri uzmanları olarak işe aldı: sabun külü, cam, kereste öğütme (kaplama, fıçı tahtası ve 'anlaşma' - kalaslar, özellikle yumuşak ahşap kalaslar) ve denizcilik depoları (zift, terebentin ve katran). [11] [12] [13] [14] [15] [16] Bu ek yerleşimciler arasında sekiz "Hollandalı" vardı (isimsiz zanaatkarlardan ve muhtemelen oduncu olan üç kişiden oluşan - Adam, Franz ve Samuel) "Hollandalılar" (muhtemelen Almanca veya Almanca konuşanlar anlamına gelir), [17] Polonyalı ve Slovak zanaatkarlar, [11] [12] [13] [14] [15] [16], Virginia tarafından işe alınmış Karlı ihracat ürünleri geliştirmeye ve üretmeye yardımcı olmak için Londra liderlerinin şirketi. Belirli zanaatkarların uyruğu hakkında tartışmalar oldu ve hem Almanlar hem de Polonyalılar cam yapımcısının kendilerinden biri olduğunu iddia ediyor, ancak kanıtlar yetersiz. [18] Etnik köken, Kraliyet Prusya'sındaki Alman azınlığın bu dönemde Polonya kontrolü altında yaşaması gerçeğiyle daha da karmaşıklaşıyor. Başlangıçta, koloninin Polonyalı zanaatkarlarının seçimlere katılması yasaklandı, ancak zanaatkarlar çalışmayı reddettikten sonra, sömürge yönetimi onlara oy vermeyi kabul etti. [19] Bu işçiler, Koloni Amerika'sında koloninin 1619 seçimlerinde oy kullanma hakkı için kaydedilen ilk grevi gerçekleştirdiler.
İsviçreli bir Alman maden arayıcısı olan William Volday/Wilhelm Waldi de 1608'de gelenler arasındaydı. Görevi Jamestown yakınlarında olduğuna inanılan gümüş bir rezervuar aramaktı. [20] Yerleşimcilerden bazıları, İngiliz Kuzey Amerika'daki ilk proto-fabrika haline gelen bir cam fırını inşa eden zanaatkarlardı. Ek ustalar sabun, zift ve ahşap yapı malzemeleri üretti. Bunların arasında Avrupa'ya ihraç edilen ilk Amerika malı ürünler de vardı. [21] Ancak tüm bu çabalara rağmen, ihracattan elde edilen karlar İngiltere'deki yatırımcıların masraflarını ve beklentilerini karşılamaya yetmedi ve daha önce umulduğu gibi gümüş veya altın bulunamadı.
Smith'in rolü Düzenle
Eylül 1608'de bir yıllığına koloninin başkanı olmadan önceki aylarda, Kaptan John Smith Chesapeake Körfezi'nde ve çeşitli nehirler boyunca önemli keşifler yaptı. Efsaneye göre oradaki bir olay için Stingray Point (bugünkü Middlesex County'deki Deltaville yakınlarında) adını verdi. Smith her zaman kolonistler için bir yiyecek kaynağı arıyordu ve günümüzün Suffolk Şehri'nde Nansemond Nehri boyunca yaşayan Nansemond Kızılderilileri ve diğer birkaç grupla başarılı bir şekilde yiyecek ticareti yaptı. Bununla birlikte, Aralık 1607'de (koloni başkanı olarak görev süresinden önce) bir yiyecek toplama seferine liderlik ederken, bu sefer Jamestown'un batısındaki Chickahominy Nehri'ne kadar, adamları Powhatan tarafından kuruldu. Grubu etrafında katledilirken, Smith Yerli rehberini bir kalkan olarak önüne bağladı ve hayatı pahasına kaçtı, ancak Powhatan şefinin üvey kardeşi Opechancanough tarafından yakalandı. Smith ona savaşçıyı memnun eden bir pusula verdi ve onu Smith'in yaşamasına izin vermeye karar verdi.
Smith, Powhatan Konfederasyonu'nun York Nehri üzerindeki Werowocomoco'daki hükümet koltuğunda, genellikle Şef Powhatan olarak anılan Wahunsunacock'un huzuruna çıkarıldı. Bununla birlikte, 17 yıl sonra, 1624'te, Smith ilk olarak, şef onu idam etmeye karar verdiğinde, bu hareket tarzının Şef Powhatan'ın başlangıçta "Matoaka" olarak adlandırılan ancak takma adı "anlamına gelen" küçük kızı Pocahontas'ın ricaları tarafından durdurulduğunu anlattı. Oynak Yaramazlık". Bugün birçok tarihçi, özellikle önceki tüm versiyonlarında atlandığı için bu hesabı şüpheli bulmaktadır. Smith, Ocak 1608'de, İlk Tedarik için tam zamanında Jamestown'a döndü.
Eylül 1609'da Smith bir kazada yaralandı. Silahıyla nehirde yürüyordu ve barut kemerindeki bir kesenin içindeydi. Toz torbası patladı. Ekim ayında tıbbi tedavi için İngiltere'ye geri gönderildi. İngiltere'ye dönerken, Smith şunları yazdı: Gerçek Bir İlişki ve İngiliz Virginia Kolonisi Tutanakları Jamestown'daki deneyimleri hakkında. Smith'in övünen düzyazısı nedeniyle bir ölçüde bazı tarihçiler tarafından doğruluğu sorgulanan bu kitaplar, kamu yararı ve koloni için yeni yatırımlar yaratacaktı.
Virginia Company of London'ın gerçekçi olmayan beklentileri
Virginia Company of London'ın yatırımcıları, spekülatif yatırımlarından ödül almayı bekliyorlardı. İkinci Arz ile birlikte, hayal kırıklıklarını dile getirdiler ve Jamestown liderlerinden yazılı olarak taleplerde bulundular. Cevap vermek konseyin üçüncü başkanına düştü. Bu zamana kadar, Wingfield ve Ratcliffe, John Smith ile değiştirildi. Her zaman cesur olan Smith, Londra'daki yatırımcılara bir uyandırma çağrısı olması gerektiğini söyledi. "Smith'in Kaba Cevabı" olarak adlandırılan şeyde, (kısmen) yazan bir mektup yazdı:
Tekrar gönderdiğinde yalvarırım, otuz tane marangoz, çiftçi, bahçıvan, balıkçı, demirci, duvarcı ve kazıcı göndermeyi tercih ederim, bu tür binlerce korkudan daha iyi sağlanmış ağaçlardan, köklerden; onları besleyin, en çok ihtiyaç duyulan şeyleri daha hiçbir şeye dönüştüremeden tüketecektir. [6]
Smith mektubuna bir tür özür dileyerek başladı: "Kaba cevabımla sizi gücendirirsem, affınıza sığınırım." [22] 'kırsal', aynı şekilde modern İngilizce'de 'rustik' kullanır. Londra'dakilerin Smith'in mesajını anladığına ve benimsediğine dair güçlü işaretler var. Üçüncü Tedarik misyonları açık ara en büyük ve en donanımlı olanıydı. Hatta amaca yönelik yeni bir amiral gemisi inşa ettirdiler. Deniz Girişimi, en deneyimli ellere teslim edildi, Christopher Newport. En az sekiz gemiden oluşan bir filoya sahip olan Üçüncü Tedarik, liderliğindeki Deniz Girişimi, 1609 Haziran'ında Plymouth'tan ayrıldı.
Virginia Şirketi konusunda, varlığı boyunca Sir Edwin Sandys'in lider bir güç olması dikkate değerdir. Tabii ki, aynı zamanda kâr elde etmeyi de umuyordu, ama aynı zamanda hedefleri arasında İngiliz topraklarını genişletecek, ulusun aşırı nüfusunu rahatlatacak ve İngiliz malları pazarını genişletecek kalıcı bir koloni vardı. O, Southampton'ın 3. Yatırımcıları için kâr elde edilmesi zor olsa da, Sir Edwin Sandys Kolonisi ve Southampton Kontu için vizyonlar sonunda gerçekleşti.
Pocahontas Düzenle
Fredericksburg, Werowocomoco'dan yaklaşık 65 mil (105 km). Lideri Samuel Argall olan İngilizler tarafından kaçırıldı ve yaklaşık 140 km güneye, James Nehri üzerindeki Henricus'taki İngiliz yerleşimine götürüldü. Orada, Pocahontas Hıristiyanlığı kabul etti ve 1611'de Jamestown'a gelen Rahip Alexander Whitaker'ın vesayeti altında "Rebecca" adını aldı. İlk karısını ve çocuğunu birkaç yıl önce İngiltere'ye yaptığı yolculukta kaybeden ünlü ekici John Rolfe ile evlendi. Daha önce, bu, Virginia Yerli Amerikalıları ve sömürgeciler arasındaki ilişkileri birkaç yıl boyunca büyük ölçüde geliştirmeye hizmet etti. Ancak, o ve John Rolfe, küçük oğulları Thomas Rolfe'u, Virginia Şirketi için daha fazla yatırım parası toplamak amacıyla İngiltere'ye bir halkla ilişkiler gezisine götürdüklerinde, hastalandı ve Virginia'ya dönmek üzere ayrılırlarken öldü. Cenazesi Gravesend'deki St George Kilisesi'ndeydi.
Virginia Kolonisi'nde "Açlık Zamanı" olarak bilinen şey, 1609–10 kışında, 500 İngiliz kolonistinden yalnızca 60'ının hayatta kaldığı zaman meydana geldi. [23] [24] [25] İlk grubu Jamestown'a ilk olarak 14 Mayıs 1607'de gelen sömürgeciler, hiçbir zaman kendi yiyeceklerini yetiştirmeyi planlamamışlardı. Bunun yerine, planları, aynı zamanda, güvendikleri İngiltere'den periyodik tedarik gemilerinin gelişi arasında onlara yeterli yiyecek sağlamak için yerel Virginia Kızılderilileriyle ticarete de bağlıydı. Sömürgeciler için bu aşırı zorluk dönemi, 1609'da, zaten sınırlı olan çiftçilik faaliyetlerinin normalden daha az ürün üretmesine neden olan bir kuraklıkla başladı. Sonra, her ikisinin de diğer yiyecek kaynaklarıyla ilgili sorunlar vardı.
Atlantik Okyanusu'ndaki büyük bir kasırga nedeniyle, Virginia Company of London'ın İngiltere'den Üçüncü Tedarik görevi sırasında beklenmedik bir gecikme meydana geldi. Yiyecek ve malzemelerin büyük bir kısmı Virginia Şirketi'nin yeni amiral gemisinde bulunuyordu. Deniz GirişimiBermuda'da batan ve diğer gemilerden ayrılan, yedi tanesi koloniye beslenecek daha fazla yeni sömürgeci ve çoğu daha büyük amiral gemisinde bulunan çok az malzeme ile geldi.
Yaklaşan sıkıntı, Powhatan Konfederasyonu ile gıda ticareti konusunda uğraşan en yetenekli liderlerinin kaybıyla daha da arttı: Kaptan John Smith. Ağustos 1609'da bir barut kazasında yaralandı ve Ekim 1609'da tıbbi müdahale için İngiltere'ye geri dönmek zorunda kaldı. Smith gittikten sonra, Şef Powhatan sömürgecilerle yiyecek ticaretini ciddi şekilde kısıtladı. Bunun yerine, Powhatanlar, John Smith'in halefi John Ratcliffe tarafından yönetilen bir keşif gezisine ihanet etmek için mısır ticareti olasılığını kullandılar. [26] Ratcliffe was lured by the prospect of food, but was kidnapped, tortured, and murdered by the Powhatans. [27] Neither the missing Sea Venture nor any other supply ship arrived as winter set upon the inhabitants of the young colony in late 1609.
Third supply Edit
Sea Venture was the new flagship of the Virginia Company. Leaving England in 1609, and leading this Third Supply to Jamestown as "Vice Admiral" and commanding Sea Venture, Christopher Newport was in charge of a nine-vessel fleet. Aboard the flagship Sea Venture was the Admiral of the company, Sir George Somers, Lieutenant-General Sir Thomas Gates, William Strachey and other notable personages in the early history of English colonization in North America.
While at sea, the fleet encountered a strong storm, perhaps a hurricane, which lasted for three days. Sea Venture and one other ship were separated from the seven other vessels of the fleet. Sea Venture was deliberately driven onto the reefs of Bermuda to prevent her sinking. The 150 passengers and crew members were all landed safely but the ship was now permanently damaged. [28] Sea Venture's longboat was later fitted with a mast and sent to find Virginia but it and its crew were never seen again. The remaining survivors spent nine months on Bermuda building two smaller ships, Deliverance ve Patience, from Bermuda cedar and materials salvaged from Sea Venture.
The survivors of the shipwreck of the Third Supply mission's flagship Sea Venture finally arrived at Jamestown the following May 23 in two makeshift ships they had constructed while stranded on Bermuda for nine months. They found the Virginia Colony in ruins and practically abandoned: of 500 settlers who had preceded them to Jamestown, they found fewer than 100 survivors, many of whom were sick or dying. Worse yet, the Bermuda survivors had brought few supplies and only a small amount of food with them, expecting to find a thriving colony at Jamestown.
Thus, even with the arrival of the two small ships from Bermuda under Captain Christopher Newport, they were faced with leaving Jamestown and returning to England. On June 7, 1610, having abandoned the fort and many of their possessions, both groups of survivors (from Jamestown and Bermuda) boarded ships, and they all set sail down the James River toward the Chesapeake Bay and the Atlantic Ocean.
Lord De La Warr Edit
During the same period that Sea Venture suffered its misfortune and its survivors were struggling in Bermuda to continue on to Virginia, back in England, the publication of Captain John Smith's books of his adventures in Virginia sparked a resurgence in interest in the colony. This helped lead to the dispatch in early 1610 of additional colonists, more supplies, and a new governor, Thomas West, Baron De La Warr. Fortuitously, on June 9, 1610, De La Warr arrived on the James River just as the settlers had abandoned Jamestown. Intercepting them about 10 miles (16 km) downstream from Jamestown near Mulberry Island (adjacent to present-day Fort Eustis in Newport News), the new governor forced the remaining 90 settlers to return. Deliverance ve Patience turned back, and all the settlers were landed again at Jamestown. [29]
With the new supply mission, the new governor brought additional colonists, a doctor, food, and much-needed supplies. He also was of a strong determination that Jamestown and the colony were not to be abandoned. He turned the departing ships around and brought the entire group back to Jamestown. This was certainly not a popular decision at the time with at least some of the group, but Lord Delaware was to prove a new kind of leader for Virginia. Included in those returning to Jamestown was a colonist John Rolfe, whose wife and child had died during the shipwreck of the Sea Venture and the time at Bermuda. A businessman, he had with him some seeds for a new strain of tobacco and also some untried marketing ideas.
Then, Sir George Somers returned to Bermuda with Patience to obtain more food supplies, but he died on the island that summer. His nephew, Matthew Somers, Captain of Patience, took the ship back to Lyme Regis, England instead of Virginia (leaving a third man behind). NS Third Charter of the Virginia Company was then extended far enough across the Atlantic to include Bermuda in 1612. (Although a separate company, the Somers Isles Company, would be spun off to administer Bermuda from 1615, the first two successful English colonies would retain close ties for many more generations, as was demonstrated when Virginian general George Washington called upon the people of Bermuda for aid during the American War of Independence). In 1613, Sir Thomas Dale founded the settlement of Bermuda Hundred on the James River, which, a year later, became the first incorporated town in Virginia.
By 1611, a majority of the colonists who had arrived at the Jamestown settlement had died, and its economic value was negligible with no active exports to England and very little internal economic activity. Only financial incentives to investors financing the new colony, including a promise of more land to the west from King James I, kept the project afloat.
First Anglo-Powhatan War Edit
The Anglo-Powhatan Wars were three wars fought between English settlers of the Virginia Colony, and Indians of the Powhatan Confederacy in the early seventeenth century. The First War started in 1610, and ended in a peace settlement in 1614.
Tobacco Edit
In 1610, John Rolfe, whose wife and a child had died in Bermuda during passage in the Third Supply to Virginia, was just one of the settlers who had arrived in Jamestown following the shipwreck of Sea Venture. However, his major contribution is that he was the first man to successfully raise export tobacco in the Colony (although the colonists had begun to make glass artifacts to export immediately after their arrival). The native tobacco raised in Virginia prior to that time, Nicotiana rustica, was not to the liking of the Europeans but Rolfe had brought some seed for Nicotiana tabacum with him from Bermuda.
Although most people "wouldn't touch" the crop, Rolfe was able to make his fortune farming it, successfully exporting beginning in 1612. Soon almost all other colonists followed suit, as windfall profits in tobacco briefly lent Jamestown something like a gold rush atmosphere. Among others, Rolfe quickly became both a wealthy and prominent man. He married the young Virginia Indian woman Pocahontas on April 24, 1614. They lived first across the river from Jamestown, and later at his Varina Farms plantation near Henricus. Their son, Thomas Rolfe, was born in 1615.
Governor Dale, Dale's Code Edit
In 1611, the Virginia Company of London sent Sir Thomas Dale to act as deputy-governor or as high marshall for the Virginia Colony under the authority of Thomas West (Lord Delaware). He arrived at Jamestown on May 19 with three ships, additional men, cattle, and provisions. Finding the conditions unhealthy and greatly in need of improvement, he immediately called for a meeting of the Jamestown Council, and established crews to rebuild Jamestown.
He served as Governor for 3 months in 1611, and again for a two-year period between 1614 and 1616. It was during his administration that the first code of laws of Virginia, nominally in force from 1611 to 1619, was effectively tested. This code, entitled "Articles, Lawes, and Orders Divine, Politique, and Martiall" (popularly known as Dale's Code), was notable for its pitiless severity, and seems to have been prepared in large part by Dale himself.
Henricus Edit
Seeking a better site than Jamestown with the thought of possibly relocating the capital, Thomas Dale sailed up the James River (also named after King James) to the area now known as Chesterfield County. He was apparently impressed with the possibilities of the general area where the Appomattox River joins the James River, until then occupied by the Appomattoc Indians, and there are published references to the name "New Bermudas" although it apparently was never formalized. A short distance further up the James, in 1611, he began the construction of a progressive development at Henricus on and about what was later known as Farrars Island. Henricus was envisioned as possible replacement capital for Jamestown, though it was eventually destroyed during the Indian Massacre of 1622, during which a third of the colonists were killed.
An investor relations trip to England Edit
In 1616, Governor Dale joined John Rolfe and Pocahontas and their young son Thomas as they left their Varina Farms plantation for a public relations mission to England, where Pocahontas was received and treated as a form of visiting royalty by Queen Anne. This stimulated more interest in investments in the Virginia Company, the desired effect. However, as the couple prepared to return to Virginia, Pocahontas died of an illness at Gravesend on March 17, 1617, where she was buried. John Rolfe returned to Virginia alone once again, leaving their son Thomas Rolfe, then a small child, in England to obtain an education. Once back in Virginia, Rolfe married Jane Pierce and continued to improve the quality of his tobacco with the result that by the time of his death in 1622, the Colony was thriving as a producer of tobacco. Orphaned by the age of 8, young Thomas later returned to Virginia, and settled across the James River not far from his parents' farm at Varina, where he married Jane Poythress and they had one daughter, Jane Rolfe, who was born in 1650. Many of the First Families of Virginia trace their lineage through Thomas Rolfe to both Pocahontas and John Rolfe, joining English and Virginia Indian heritage.
Virginia's population grew rapidly from 1618 until 1622, rising from a few hundred to nearly 1,400 people. Wheat was also grown in Virginia starting in 1618.
1619: First representative assembly Edit
The General Assembly, the first elected representative legislature in the New World, met in the choir of the Jamestown Church from July 30 to August 4, 1619. This legislative body continues as today's Virginia General Assembly. [30]
1619: First Africans Edit
In August 1619, "20 and odd Negroes" arrived on the Dutch Man-of-War ship at Point Comfort, several miles south of the Jamestown colony. This is the earliest record of Africans in colonial America. [31] These colonists were freemen and indentured servants. [32] [33] [34] [35] At this time the slave trade between Africa and the English colonies had not yet been established.
Records from 1623 and 1624 listed the African inhabitants of the colony as servants, not slaves. In the case of William Tucker, the first Black person born in the colonies, freedom was his birthright. [36] He was son of "Antony and Isabell", a married couple from Angola who worked as indentured servants for Captain William Tucker whom he was named after. Yet, court records show that at least one African had been declared a slave by 1640 John Punch. He was an indentured servant who ran away along with two White indentured servants and he was sentenced by the governing council to lifelong servitude. This action is what officially marked the institution of slavery in Jamestown and the future United States.
1620: More craftsmen from Germany, Italy and Poland arrive Edit
By 1620, more German settlers from Hamburg, Germany, who were recruited by the Virginia Company set up and operated one of the first sawmills in the region. [37] Among the Germans were several other skilled craftsmen carpenters, and pitch/tar/soap-ash makers, who produced some of the colony's first exports of these products. The Italians included a team of glass makers. [38]
On June 30, 1619 Slovak and Polish artisans conducted the first labor strike (first "in American history" [39] [19] ) for democratic rights ("No Vote, No Work") [39] [40] in Jamestown. [40] [41] [42] [43] and granted the workers equal voting rights on July 21, 1619. [44] Afterwards, the labor strike was ended and the artisans resumed their work. [41] [42] [45] [46]
1621: Arrival of marriageable women Edit
During 1621 fifty-seven unmarried women sailed to Virginia under the auspices of the Virginia Company, who paid for their transport and provided them with a small bundle of clothing and other goods to take with them. A colonist who married one of the women would be responsible for repaying the Virginia Company for his wife's transport and provisions. The women traveled on three ships, The Marmaduke, The Warwick, ve kaplan.
Many of the women were not "maids" but widows. Some others were children, for example Priscilla, the eleven-year-old daughter of Joan and Thomas Palmer on the Tyger. Some were women who were traveling with family or relatives: Ursula Clawson, "kinswoman" of ancient planter Richard Pace, traveled with Pace and his wife on the Marmaduke. There were a total of twelve unmarried women on the Marmaduke, one of whom was Ann Jackson, daughter of William Jackson of London. She joined her brother John Jackson who was already in Virginia, living at Martin's Hundred. Ann was one of nineteen women kidnapped by the Powhatans during the Indian Massacre of 1622 and was not returned until 1628, when the Council ordered her brother John to keep Ann in safety until she returned to England on the first available ship. [47]
Some of the women sent to Virginia did marry. Most disappeared from the records—perhaps killed in the massacre, perhaps dead from other causes, perhaps returned to England. In other words, they shared the fate of most of their fellow colonists. [48]
The relations with the natives took a turn for the worse after the death of Pocahontas in England and the return of John Rolfe and other colonial leaders in May 1617. Disease, poor harvests and the growing demand for tobacco lands caused hostilities to escalate. After Wahunsunacock's death in 1618, his younger brother, Opitchapam, briefly became chief. However, he was soon succeeded by his own younger brother, Opechancanough. Opechancanough was not interested in attempting peaceful coexistence with the English settlers. Instead, he was determined to eradicate the colonists from what he considered to be Indian lands. As a result, another war between the two powers lasted from 1622 to 1632.
Chief Opechancanough organized and led a well-coordinated series of surprise attacks on multiple English settlements along both sides of a 50-mile (80 km) long stretch of the James River which took place early on the morning of March 22, 1622. This event came to be known as the Indian Massacre of 1622, and resulted in the deaths of 347 colonists (including men, women, and children) and the abduction of many others. Some say that this massacre was revenge. [ kaynak belirtilmeli ] The Massacre caught most of the Virginia Colony by surprise and virtually wiped out several entire communities, including Henricus and Wolstenholme Town at Martin's Hundred. A letter by Richard Frethorne, written in 1623, reports, "we live in fear of the enemy every hour." [49]
However, Jamestown was spared from destruction due to a Virginia Indian boy named Chanco who, after learning of the planned attacks from his brother, gave warning to colonist Richard Pace, with whom he lived. Pace, after securing himself and his neighbors on the south side of the James River, took a canoe across river to warn Jamestown, which narrowly escaped destruction, although there was no time to warn the other settlements. Apparently, Opechancanough subsequently was unaware of Chanco's actions, as the young man continued to serve as his courier for some time after.
Some historians have noted that, as the settlers of the Virginia Colony were allowed some representative government, and they prospered, King James I was reluctant to lose either power or future financial potential. In any case, in 1624, the Virginia Company lost its charter and Virginia became a crown colony. In 1634, the English Crown created eight shires (i.e. counties) in the colony of Virginia which had a total population of approximately 5,000 inhabitants. James City Shire was established and included Jamestown. Around 1642–43, the name of the James City Shire was changed to James City County.
New Town and palisade Edit
The original Jamestown fort seems to have existed into the middle of the 1620s, but as Jamestown grew into a "New Town" to the east, written references to the original fort disappear. By 1634, a palisade (stockade) was completed across the Virginia Peninsula, which was about 6 miles (9.7 km) wide at that point between Queen's Creek which fed into the York River and Archer's Hope Creek, (since renamed College Creek) which fed into the James River. The new palisade provided some security from attacks by the Virginia Indians for colonists farming and fishing lower on the Peninsula from that point.
Third Anglo-Powhatan War Edit
On April 18, 1644, Opechancanough again tried to force the colonists to abandon the region with another series of coordinated attacks, killing almost 500 colonists. However, this was a much less devastating portion of the growing population than had been the case in the 1622 attacks. Furthermore, the forces of Royal Governor of Virginia William Berkeley captured the old warrior in 1646, [50] variously thought to be between 90 and 100 years old. In October, while a prisoner, Opechancanough was killed by a soldier (shot in the back) assigned to guard him. Opechancanough was succeeded as Weroance (Chief) by Nectowance and then by Totopotomoi and later by his daughter Cockacoeske.
In 1646, the first treaties were signed between the Virginia Indians and the English. The treaties set up reservations, some of the oldest in America, for the surviving Powhatan. It also set up tribute payments for the Virginia Indians to be made yearly to the English. [51] That war resulted in a boundary being defined between the Indians and English lands that could only be crossed for official business with a special pass. This situation would last until 1677 and the Treaty of Middle Plantation, which established Indian reservations following Bacon's Rebellion.
Governor Berkeley, Bacon's Rebellion Edit
Bacon'ın İsyanı was an armed rebellion in 1676 by Virginia settlers led by Nathaniel Bacon against the rule of Governor William Berkeley. In the 1670s, the governor was serving his second term in that office. Berkeley, now in his seventies, had previously been governor in the 1640s and had experimented with new export crops at his Green Spring Plantation near Jamestown. In the mid-1670s, a young cousin through marriage, Nathaniel Bacon, Jr., arrived in Virginia sent by his father in the hope that he would "mature" under the tutelage of the governor. Although lazy, Bacon was intelligent, and Berkeley provided him with a land grant and a seat on the Virginia Colony council. However, the two became at odds over relationships with the Virginia Indians, which were most strained at the outer frontier points of the colony.
In July 1675, Doeg Indians crossed from Maryland and raided the plantation of Thomas Mathews in the northern portion of the colony along what became the Potomac River, stealing some hogs in order to gain payment for several items Mathews had obtained from the tribe. Mathews pursued them and killed several Doegs, who retaliated by killing Mathews' son and two of his servants, including Robert Hen. A Virginian militia then went to Maryland and besieged the Susquehanaugs (a different tribe) in "retaliation" which led to even more large-scale Indian raids, and a protest from the governor of Maryland colony. Governor Berkeley tried to calm the situation but many of the colonists, particularly the frontiersmen, refused to listen to him and Bacon disregarded a direct order and captured some Appomattoc Indians, who were located many miles south of the site of the initial incident, and almost certainly not involved.
Following the establishment of the Long Assembly in 1676, war was declared on "all hostile Indians" and trade with Indian tribes became regulated, often seen by the colonists to favor friends of Berkeley. Bacon opposed Berkeley and led a group in opposition to the governor. Bacon and his troops set themselves up at Henrico until Berkeley arrived which sent Bacon and his men fleeing upon which Berkeley declared them in rebellion and offered a pardon to any who returned to Jamestown peaceably.
Bacon led numerous raids on Indians friendly to the colonists in an attempt to bring down Berkeley. The governor offered him amnesty but the House of Burgesses refused insisting that Bacon must acknowledge his mistakes. At about the same time, Bacon was actually elected to the House of Burgesses and attended the June 1676 assembly where he was captured, forced to apologize and was then pardoned by Berkeley.
Bacon then demanded a military commission but Berkeley refused. Bacon and his supporters surrounded the statehouse and threatened to start shooting the Burgesses if Berkeley did not acknowledge Bacon as "General of all forces against the Indians". Berkeley eventually acceded, and then left Jamestown. He attempted a coup a month later but was unsuccessful. In September, however, Berkeley was successful and occupied Jamestown. Bacon's forces soon arrived and dug in for a siege, which resulted in Bacon's capturing and burning Jamestown to the ground on September 19, 1676. [52] Bacon died of the flux and lice on October 26, 1676 and his body is believed to have been burned.
Berkeley returned, and hanged William Drummond and the other major leaders of the rebellion (23 in total) at Middle Plantation. With Jamestown unusable due to the burning by Bacon, the Governor convened a session of the General Assembly at his Green Spring Plantation in February, 1677, and another was later held at Middle Plantation. However, upon learning of his actions, King Charles II was reportedly displeased at the degree of retaliation and number of executions, and recalled Berkeley to England. He returned to London where he died in July 1677.
Despite the periodic need to relocate the legislature from Jamestown due to contingencies such as fires, (usually to Middle Plantation), throughout the seventeenth century, Virginians had been reluctant to permanently move the capital from its "ancient and accustomed place." After all, Jamestown had always been Virginia's capital. It had a state house (except when it periodically burned) and a church, and it offered easy access to ships that came up the James River bringing goods from England and taking on tobacco bound for market. [53] However, Jamestown's status had been in some decline. In 1662, Jamestown's status as mandatory port of entry for Virginia had been ended.
On October 20, 1698, the statehouse (capitol building) in Jamestown burned for the fourth time. Once again removing itself to a familiar alternate location, the legislature met at Middle Plantation, this time in the new College Building at the College of William and Mary, which had begun meeting there in temporary quarters in 1694. While meeting there, a group of five students from the college submitted a well-presented and logical proposal to the legislators outlining a plan and good reasons to move the capital permanently to Middle Plantation. The students argued that the change to the high ground at Middle Plantation would escape the dreaded malaria and mosquitoes that had always plagued the swampy, low-lying Jamestown site. The students pointed out that, while not located immediately upon a river, Middle Plantation offered nearby access to not one, but 2 rivers, via two deep water (6-7' depth) creeks, Queen's Creek leading to the York River, and College Creek (formerly known as Archer's Hope) which led to the James River.
Several prominent individuals like John Page, Thomas Ludwell, Philip Ludwell, and Otho Thorpe had built fine brick homes and created a substantial town at Middle Plantation. And, there was of course, the new College of William and Mary with its fine new brick building. Other advocates of the move included the Reverend Dr. James Blair and the Governor, Sir Francis Nicholson. The proposal to move the capital of Virginia to higher ground (about 12 miles (20 km) away) at Middle Plantation was received favorably by the House of Burgesses. In 1699, the capital of the Virginia Colony was officially relocated there. Soon, the town was renamed Williamsburg, in honor of King William III. Thus, the first phase of Jamestown's history ended.
By the 1750s the land was owned and heavily cultivated, primarily by the Travis and Ambler families. A military post was located on the island during the American Revolutionary War and American and British prisoners were exchanged there. During the American Civil War the island was occupied by Confederate soldiers who built an earth fort near the church as part of the defense system to block the Union advance up the river to Richmond. Little further attention was paid to Virginia until preservation was undertaken in the twenty first century.
Jamestown Activities
I always get so excited to learn alongside my kids! This history unit is filled with Jamestown colony activities that will make the colonial America time period come alive for kids! This is the first less on our Colonial America for kids study.
Colonial Food
To explore what it was like to live in the Jamestown Settlement we ate gruel for breakfast. It is pretty much flavored water. We learned that the colonists in early Jamestown were mainly ‘gentlemen’ and they didn’t want to plant crops or work. Many starved. The only food they had to eat was what they could grow in their garden or hunt. The kids decided Colonial food wasn’t that great.
Virginia Company
England was a relatively poor nation in the late 1500s, with a ruler willing to send privateers against other colonial powers but unwilling to risk public monies on a standing English colony. Queen Elizabeth I gave blessing to Sir Walter Raleigh’s personal funding of the Roanoke colony, but it failed.
The answer was a joint-stock venture, an early version of today’s corporations. Wealthy London gentlemen would buy a share in The Virginia Company, thus giving it the capital monies to start and supply a colony, and they hoped the colony returned a profit to them. King James I granted the Virginia Company a royal charter for the colonial pursuit in 1606. The Company had the power to appoint a Council of leaders in the colony, a Governor, and other officials. It also took the responsibility to continually provide settlers, supplies, and ships for the venture. The Company’s plan was to identify profitable raw materials such as gold and silver in Virginia to repay the investors back in England. The first settlers included artisans, craftsmen, and laborers alongside the gentlemen leaders.
The initial public reaction to the Company was favorable, but as the mortality rate at Jamestown rose and the prospect for profit grew dim, financial support for it waned. The leadership resorted to lotteries and went so far as to attempt silkworm production at Jamestown. As industries failed, the promoters of the Company argued that converting the Virginia Indians to Christianity was a worthy goal for the venture. Tobacco cultivation finally provided a profitable return, but it came too little too late to save the Virginia Company. After the Indian Massacre of 1622 killed hundreds of settlers, the king revoked the Company’s charter in 1624 and made Virginia a royal colony under his control.
Archaeological excavations at James Fort have shown how closely the colony followed the Company’s directives. Instructions in late 1606 from the Virginia Company stressed “above all things” the need to hide the numbers of English sick and deceased to prevent the Virginia Indians from seizing upon the colony’s weakness. Archaeologists uncovered a large English burial ground inside the crowded confines of the fort walls.