Yaşayan Ücret Nedir? - Yoksulluğun Üzerinde Temel İhtiyaçlar İçin Asgari Gelir
Bu çabalar Washington'da çok az başarılı oldu, ancak eyalet ve yerel düzeylerde çok daha fazla hareket oldu. Ekonomi Politikaları Enstitüsü (EPI) tüm ABD eyaletlerinin yarısından fazlasının 2014'ten bu yana asgari ücretlerini artırdığını bildirmektedir. Bunun üzerine, 39 şehir ve kasaba eyaletlerinin seviyesinden daha yüksek asgari ücret kabul etmiştir. bazı yerlerde saat.
Ancak, bu hamleler tartışmalıdır. Bazı milletvekilleri, eyaletlerindeki şehirlerin asgari ücretlerini devlet seviyesinin üzerine çıkarmasını engellemek için aktif olarak çalışıyor, bunun iş sahiplerine zarar vereceğini ve iş büyümesini sınırlayacağını iddia ediyor. Ulusal İş Kanunu Projesi, 25 devletin bu tür “önleme yasalarını” çoktan geçtiğini bildirmektedir. Bu arada işçi sendikaları, asgari ücreti ülke çapında 15 dolara çıkarmaya çalışan Mücadele'yi 15 dolarlık kampanyaya zorlamaya devam ediyor.
Bu tartışmanın merkezinde yaşayan bir ücretin gerçekte ne anlama geldiği sorusu var. 15 $ İçin Mücadele kampanyasının sözleriyle, her şey Amerikalı işçilerin “ailelerimizi beslemek, faturalarımızı ödemek, hatta başımızın üzerinde bir çatı tutmak için” ne kadar ihtiyaç duydukları ile ilgilidir. Ve ortaya çıktığı gibi, bu cevaplamak için hiç de basit bir soru değil.
Yoksulluk Kılavuzu
Asgari ücrette zam almayı reddeden birçok siyasetçiden biri Ohio'dan Cumhuriyetçi bir senatör olan Rob Portman. 2013'te Politifact'in bildirdiği gibi, bir röportajda tüm Amerikalıların% 1'inden daha azının "her ikisi de ... yoksulluk sınırında ve asgari ücrette" olduğunu iddia etti. Bahsettiği çizgi yoksulluk kılavuzudur: federal hükümet tarafından Medicaid gibi yardım programlarına kimlerin uygun olduğunu belirlemek için kullanılan bir dolar rakamı.
Portman'ın görüşüne göre, asgari ücret zaten yeterince yüksek, çünkü asgari ücret işçilerinin çoğu yoksulluk içinde yaşamıyor. Ancak bu iddia göründüğü kadar basit değildir. Bunun doğru olup olmadığını anlamak o kadar kolay değil - ve eğer doğruysa, ne kadar önemli olduğu açık değil.
Asgari Ücret ve Yoksulluk Kılavuzu
Her şeyden önce, federal hükümetin yoksulluğu tanımlamanın birden fazla yolu vardır. Sağlık ve İnsan Hizmetleri Dairesi (HHS), iki farklı önlem olduğunu söylüyor. Sayım Bürosu tarafından her yıl belirlenen “yoksulluk eşiği”, hükümetin kaç Amerikalı'nın yoksulluk içinde yaşadığını anlamak için kullandığı sayıdır. HHS bu sayıyı, kimin menfaat için hak kazanacağına karar vermek amacıyla kullanılan “yoksulluk yönergesini” belirlemek için kullanır.
Dolayısıyla, Portman “yoksulluk çizgisi” hakkında konuştuğunda, hangi çizgi demek istediği belli değil - yoksulluk kılavuzu veya yoksulluk eşiği. Önemli, çünkü sayılar aynı değil. Sayım Bürosunun açıkladığı gibi, resmi yoksulluk eşiği tüm ülke için aynıdır. Bunun aksine, yoksulluk kılavuzu Alaska ve Hawaii için ülkenin geri kalanından daha yüksektir, çünkü bu eyaletlerde yaşam maliyeti daha yüksektir.
Basitlik adına, Portman'ın ABD'nin çoğu için yoksulluk kılavuzundan bahsettiğini varsayalım. 2017 yılında bu hat tek bir kişi için 12.060 $ olarak belirlendi. Haftada 40 saat, saatte 7.25 dolar kazanan bir kişi, vergiden önce yılda 15.080 dolar getirecekti - tatil veya hasta gün almadığı varsayılarak. Bu nedenle, bu tek kişi çoğu eyalette yoksulluk kılavuzunun biraz üstünde olmak için yeterli olacaktır..
Ancak, resim asgari ücretle çocuk yetiştiren insanlar için değişir. Çalışma Bakanlığı'na göre, 2015 yılında bu ülkede federal asgari ücreti kazanan 2.8 milyon bekar ebeveyn vardı. Üç kişilik bir aile için yoksulluk kılavuzu 20.420 $ 'dır, bu nedenle yılda aynı 15.080 $' dan iki çocuk yetiştirmeye çalışan bekar bir anne bunun çok altında olacaktır..
Yoksulluğun Nasıl Tanımlandığına İlişkin Sorunlar
Gördüğünüz gibi, geliri yoksulluk yönergesinin altına düşen birinin “yoksul” olduğunu ve üstündeki herkesin iyi geçiniyor olduğunu varsaysanız bile, tüm asgari ücretli çalışanların sınırın üstünde olduğu açık değildir. Bunun yoksulluğu tanımlamak için makul bir yol olup olmadığı da belirsizdir: Yoksulluk kılavuzları Sayım Bürosundaki resmi yoksulluk eşiğine dayanmaktadır ve bu eşiği hesaplamak için kullanılan formül oldukça arkaiktir..
Yoksulluk eşiği ilk olarak 1960'ların ortalarında Sosyal Güvenlik İdaresi'nde çalışan Mollie Orshansky tarafından geliştirilmiştir. O zaman, hükümet bugün ortalama bir ailenin gıda, barınma, sağlık hizmetleri vb. İçin ne kadar harcadığını göstermek için sahip olduğu kesin rakamlara sahip değildi. Orshansky'nin herhangi bir doğrulukla hesaplayabileceği tek masraf, ABD Tarım Bakanlığı (USDA) tarafından geliştirilen gıda planlarına dayanarak gıda maliyetleri idi..
Orshansky, ortalama bir Amerikan ailesinin vergi sonrası gelirinin üçte birini gıdaya harcadığını gösteren 1955 USDA araştırması buldu. Buna dayanarak, bir ailenin yaşayabileceği en küçük miktarın, mümkün olan en tutumlu diyetle beslenmek için ihtiyaç duydukları miktarın üç katı olacağını tahmin etti. Bugün, Sayım Bürosu, Orshansky'nin 1963 yılında “asgari gıda diyeti” için çalıştığı, enflasyona göre ayarladığı ve daha sonra üçe katladığı maliyetle yoksulluk eşiğini hesaplamaya devam ediyor.
Sorun şu ki, 1955'ten beri çok şey değişti. Çalışma İstatistikleri Bürosu'ndan yapılan 2016 araştırması, ortalama bir Amerikan ailesinin artık vergi öncesi gelirinin sadece% 10'unu gıdaya harcadığını gösteriyor. En büyük gideri, gelirin% 25'ini oluşturan konuttur. Ulaşım ve sağlık hizmetleri de bütçenin büyük bir kısmını kaplıyor.
Sayım Bürosu, yoksulluk eşiğinin bir ailenin gelirinin ihtiyaçlarını karşılamak için yeterli olup olmadığının en iyi ölçüsü olmadığını kabul etmektedir. Eşiğin sadece “istatistiksel bir kıstas” olduğunu vurguluyor, “insanların ve ailelerin neyi yaşaması gerektiğinin tam bir açıklaması” değil. Diğer bir deyişle, “yoksulluk sınırını” aşmak, bir ailenin makul bir rahatlıkta yaşayacak kadar paraya sahip olduğunun garantisi değildir. Politikacıların, bir hafta boyunca asgari ücretle hayatta kalmaya çalıştıklarında ve çoğunlukla başarısız olduklarında, Ücretli Yaşam mücadelesini vurgulamaya çalıştıkları nokta budur.
Yaşam Maliyetinin Tanımlanması
Sonuçta, yoksulluk kılavuzu bir ailenin ne kadar sona erdirmesi gerektiğini çok iyi göstermiyor. Bununla birlikte, neyin daha iyi bir önlem olacağı konusunda gerçek bir fikir birliği yoktur.
Çeşitli ekonomistler ve politika yapıcılar ortalama ailenin bütçesini analiz etmeye çalıştılar ve yaşayan bir ücret için alternatif bir rehber hazırladılar, ancak bulguları büyük ölçüde değişiyor. Önerilen bazı tedbirler mevcut yoksulluk rehberinden sadece biraz daha yüksektir. Diğerleri, bazı durumlarda, bir ailenin yılda 75.000 dolar kazanabileceğini ve hala tüm faturalarını ödemekte zorlanabileceğini öne sürüyor.
Ek Yoksulluk Önlemi
2011'de Sayım Bürosu, Ek Yoksulluk Önlemi (SPM) olarak bilinen kaç Amerikalı'nın yoksulluk içinde yaşadığını hesaplamanın yeni bir yolunu buldu. Resmi yoksulluk eşiğinden hesaplamak çok daha zor, ancak bir ailenin gerçekten ne kadar alması gerektiğine dair daha net bir resim sunuyor.
Hem resmi yoksulluk eşiği hem de SPM, “evdeki diğer insanlarla paylaştıkları kaynaklar temel ihtiyaçları karşılamak için yeterli değilse” insanları yoksul olarak tanımlar. Bununla birlikte, SPM resmi önlemden birkaç şekilde farklıdır:
- Hane başına daha fazla kişi sayar. Resmi yoksulluk önlemi, kaynak paylaşımı amacıyla bir “hane halkı” nın aynı çatı altında yaşayan ve doğum, evlilik veya evlat edinme ile ilgili olan herkes olduğunu varsayar. SPM daha geniş bir tanım kullanır: Koruyucu çocukları, evlenmemiş eşleri ve çocuklarını ve aileyle birlikte yaşayan diğer çocukları sayar. Bu tanım, beş çocuk getiren iki yetişkinin, birbiriyle ilişkili olmasa bile, beslenebilecek kadar ağzı olduğunu kabul eder..
- Bir Ailenin İhtiyaçlarını Daha Doğru Hesaplar. Resmi yoksulluk eşiği yalnızca gıda harcamalarına dayanmaktadır. 1963'te hesaplandığı gibi temel bir gıda bütçesinin maliyetini alır ve bunu enflasyona göre ayarlar. Öte yandan SPM, ailelerin bugün temel ihtiyaçlar için ne harcadıklarına bakar: yiyecek, giyecek, barınak ve kamu hizmetleri. Bu, bir ailenin bütçesinin resmi modele göre çok daha doğru bir resmini verir.
- Konum muhasebesi. Resmi yoksulluk eşiği, ülkede nerede olursa olsun tüm ailelerin yaşamak için aynı miktara ihtiyaç duyduğunu varsayar. Ancak anketler bunun doğru olmadığını gösteriyor. Çoğu aile için en büyük masraf olan konut masrafları bir şehirden diğerine büyük farklılıklar göstermektedir. SPM bunu ülkenin farklı bölgeleri için kira veya ipotek maliyetlerini hesaba katarak hesaplar.
- Faydaları Gelir Sayıyor. Resmi yoksulluk önlemine göre, bir ailenin kaynakları sadece eve gelen gerçek parayı içerir: ücretler, emekli maaşları ve diğer emeklilik fonları, Sosyal Güvenlik yardımları, faiz ve temettüler. Bununla birlikte, düşük gelirli ailelerin birçoğu çeşitli türlerde mali yardım almaktadır. Örneğin, tek bir aile sübvansiyonlu konut, SNAP veya ücretsiz okul yemekleri gibi gıda yardımı ve ev ısıtma yardımı alabilir. SPM tüm bu faydaları ailenin kaynaklarının bir parçası olarak sayar, çünkü ailenin temel ihtiyaçlarını karşılamasına yardımcı olurlar.
- Belirli Giderleri Düşürür. Resmi yoksulluk tedbiri sadece bir ailenin toplam nakit gelirine, yani vergi iadelerinde “toplam gelir” altında listelenecek miktara bakar. Bununla birlikte, çoğu insanın gerçek eve dönüş ücreti toplam gelirlerinden daha düşüktür. Vergiler için belirli bir miktar alınır ve vergi öncesi ödemeden çıkan sağlık primleri de olabilir. Buna ek olarak, birçok ailenin kaçınılmaz maliyetleri vardır - çalışma masrafları, nafaka veya nafaka masrafları - vergilerini beyan ettiklerinde vergilendirilebilir gelir olarak sayılmazlar. Bu giderler kaçınılmaz olduğu için SPM, ailenin gelirinin bir parçası olarak onlara harcanan parayı saymaz.
Sayım Bürosu, 2011 yılından bu yana Amerika'da yoksulluğu ölçen her yıl iki ayrı rapor yayınlamaktadır. Biri resmi yoksulluk eşiğine dayanırken diğeri SPM'yi kullanıyor. 2016 yılında resmi yoksulluk eşiği 24.339 dolardı. Büronun ilk raporuna göre, nüfusun% 12,7'si bu eşiğin altındaydı ve bu nedenle yoksulluk içinde yaşıyor.
Aynı yıl SPM yoksulluk sınırının ülkenin bazı bölgelerinde daha düşük, bazılarında ise daha yüksek olduğunu göstermiştir. Örneğin, Kuzey Dakota'daki iki yetişkin, iki çocuklu bir ailenin gelir elde etmek için 24.339 dolardan daha az gelire ihtiyacı varken Boston veya Los Angeles'ta yaşayan aynı ailenin 30.000 dolardan fazla ihtiyacı vardı.
Genel olarak, büronun ikinci raporu yoksulluk içinde yaşayanlardan birincisinden biraz daha fazla insan buldu - tüm Amerikalıların yaklaşık% 14'ü. Bu fark özellikle 65 yaş üstü insanlar için harikaydı. Resmi yoksulluk ölçüsüne göre, yaşlı Amerikalıların% 10'undan daha azı yoksulluk içinde yaşıyor, ancak SPM bu rakamı% 14,5'e koyuyor.
EN İYİ Endeksi
SPM, resmi yoksulluk eşiğinden daha gerçekçi bir resim sunmasına rağmen, birçok insan, mücadele eden Amerikalıların sayısını hala büyük ölçüde hafife aldığını iddia ediyor. Bu sorunla mücadele etmek için bazı yoksulluk karşıtı kuruluşlar yoksulluk oranını ölçmek için kendi araçlarını bulmuşlardır. Buna bir örnek, Kadın Politikaları Araştırma Enstitüsü (IWPR) ve Ulusal Yaşlanma Konseyi tarafından geliştirilen Temel Ekonomik Güvenlik Tabloları veya BEST Endeksidir..
BEST Endeksi, bir ailenin ihtiyaçlarını SPM'den daha geniş bir harcama aralığına göre hesaplar. Konut, kamu hizmetleri, gıda ve ev eşyaları ile birlikte ulaşım, çocuk bakımı, sağlık, vergiler, acil durum ve emeklilik tasarruflarını da etkiler. IWPR, eğlence, tatiller, hediyeler veya dışarıda yemek gibi lüksleri içermediğinden, bu durumun bir ailenin ihtiyaçlarının “muhafazakar bir tahmini” olduğunu düşünmektedir..
BEST Endeksi de son derece özelleştirilebilir. ABD'nin herhangi bir bölgesinde bir veya iki işçi ve altı çocuğa kadar her türlü ailenin ihtiyaçlarını hesaplayabilirsiniz. Endeks, listesindeki her masrafın belirli bir yerdeki belirli bir aile için ne kadara mal olacağını inceler, bu ailenin minimum aylık bütçesini bulmak için hepsini ekler. Bu, SPM'ye göre yaşam maliyetinin daha kesin bir tahminini verir, bu da sadece konuma göre konut maliyetini ayarlar.
Moyers & Company'ye göre, BEST Endeksi genel olarak bir ailenin ihtiyaçlarını “yoksulluk seviyesinin iki ila üç katı” - ve hatta bazı şehirlerde, bundan daha da fazlasını ortaya koyuyor. Örneğin, 2016'daki resmi yoksulluk eşiği, iki yetişkin ve iki çocuğu olan bir aile için ayda yaklaşık 2,028 dolardı. Bununla birlikte, BEST Endeksi, Boston'da yaşayan bu büyüklükte bir ailenin temel ihtiyaçlarını karşılamak için ayda 6.968 $ 'a ihtiyacı olacağını gösteriyor. Bu kadarını getirmek için, her ebeveynin saatte en az 19.20 dolarlık bir ücret kazanması gerekir..
EPI Bütçe Hesaplayıcısı
Yaşayan bir ücreti hesaplamak için kendi aracını geliştirmek üzere yola çıkan bir diğer kuruluş ise Ekonomi Politikaları Enstitüsü'dür (EPI). 2015 yılında, bir ailenin “güvenli ama mütevazı bir şekilde” yaşamak için ne kadar paraya ihtiyacı olduğunu gösteren bir bütçe hesap makinesi oluşturdu. Bu, ailelerin sadece hayatta kalmakla kalmayıp aynı zamanda güvenli, iyi koşullarda yaşayabildikleri bir gelir düzeyidir..
EN İYİ Endeks gibi EPI Aile Bütçe Hesaplayıcısı konut, yiyecek, ulaşım, sağlık, çocuk bakımı ve vergiler için maliyetleri karşılar. Bununla birlikte, eğlence, kişisel bakım ürünleri, kitaplar ve okul malzemeleri gibi BEST Endeksinin bıraktığı birkaç ekstra ekler. Öte yandan, EPI bütçesi acil durum veya emeklilik tasarrufu için herhangi bir para içermemektedir.
EPI hesap makinesi BEST Index kadar esnek değildir. Birincisi, BEST Index'in altısına kıyasla sadece dört çocuğu olan aileler için masrafları hesaplayabilir. Ve ülkenin birçok farklı kesiminin masraflarını ayarlayabilirken, BEST Index'in yaptığı gibi her bir ilçeyi ve büyük kentsel alanı kapsamıyor.
Yine de, EPI hesaplayıcısı, yaşam maliyetinin aile büyüklüğüne ve konumuna göre ne kadar değiştiğini gösterecek kadar doğrudur. Örneğin, iki ebeveyn ve iki çocuklu bir ailenin Houston, Teksas'ta mütevazı bir yaşam tarzı yaşamak için yılda yaklaşık 60.000 $ 'a ihtiyacı olduğunu gösteriyor. Bu, 2016 için SPM'nin iki katından daha yüksek, bu da ailenin yoksulluk eşiğini 27.500 dolardan daha düşük bir seviyeye getiriyor. EPI hesaplayıcısına göre, aynı ailenin New York City'deki bütçesi yılda yaklaşık 99.000 $ 'a çıkacak.
Yer, Yer, Yer
New York'ta yaşıyorsanız, muhtemelen şu anda tanınırken başınızı sallıyorsunuz demektir. Ancak ülkenin daha ucuz bir bölgesinde yaşıyorsanız - örneğin, EPI'nin yaşam maliyeti için paketin tam ortasına düştüğü Des Moines, Iowa - muhtemelen bu sayıları şaşırtıcı buluyorsunuz. Belki de verilerin bir şekilde yanlış olduğundan şüpheleniyorsunuzdur. Bir ailenin tüm faturalarını ödemek için yılda 99.000 $ 'a ihtiyaç duyabileceği makul görünmüyor - ve lüksler yerine ihtiyaçlar için.
Ancak, bunun gerçekten böyle olduğuna dair kanıt yok. Örneğin, SunTrust Bank tarafından 2015 yılında yapılan bir ankette, ülke genelinde üç hanede yaklaşık 75.000 $ 'dan fazla ödeme yapan kişinin maaş maaşı için maaş ödemesini hala sürdürdüğü bulundu..
SunTrust anketine katılanların çoğu, çok sık dışarıda yemek yemek gibi kötü harcama alışkanlıklarından tasarruf etmemelerini suçladı. Bununla birlikte, Washington Post ülkenin farklı bölgelerinde yaşama maliyetine dikkatle baktığında, mali olarak en disiplinli işçilerin bile 75.000 dolarlık bir maaşla başa çıkmakta sorun yaşayabilecekleri birçok alanın olduğunu buldu..
Bu alanlarda, aile bütçelerini zorlayan beş belirli masraf vardır:
- Çocuk Bakımı. Ülkenin bazı bölgelerinde, çocuk bakımı, tipik bir aile bütçesinin konuttan daha büyük bir kısmını oluşturmaktadır. 2015 yılında Child Care Aware, Massachusetts'te günlük bakımın ortalama maliyetinin bir bebek için 17.000 doların üzerinde ve dört yaşında bir çocuk için 12.700 doların üzerinde olduğunu bildirdi. Yıllık 75.000 dolar geliri olan bir aile için, bu iki çocuğu günlük bakımda tutmak, kazancının yaklaşık% 40'ını yiyecektir.
- Sağlık hizmeti. Sağlık hizmetleri maliyetleri de birçok ailenin bütçesinden büyük bir ısırık alıyor. Kaiser Aile Vakfı'na göre, işveren tarafından desteklenen ortalama sağlık planı 2017'de 18.764 $ 'a mal oldu ve işçiler bunun cebinden 5.714 $ ödedi. Kendi sağlık planlarını satın alması gereken serbest meslek sahibi insanlar için maliyetler daha yüksektir. EHealthInsurance'a göre, 2017 yılının ilk iki ayında federal borsa yoluyla sağlık sigortası satın alan aileler, aylık ortalama 1.021 $ - yılda 12.252 $ - prim ödedi. Bunun da ötesinde, ortalama aile politikasının yıllık 8.352 $ 'lık bir indirimi olabilir - bu nedenle bir ailenin cepten sağlık hizmetleri maliyetleri kolayca 20.000 dolardan fazla olabilir.
- Konut. Bazı şehirlerde, kira ve ipotek maliyetleri gülünç derecede yüksektir. Bunların en ünlüsü New York'dur. RentJungle'a göre, tek bir yatak odalı daire için ortalama kira maliyeti 2,662 $ ve iki yatak odası için aylık 3,374 $ 'dır. Bu, dört kişilik bir ailenin yılda 40.000 dolardan fazla kira harcaması gerektiği anlamına gelir - 75.000 dolar kazanan bir ailenin yıllık bütçesinin yarısından fazlası.
- taşımacılık. Federal Karayolu İdaresi, ortalama bir Amerikan ailesinin bütçesinin yaklaşık% 19'unu ulaşım için harcadığını bildiriyor. Bununla birlikte, bu miktar konuma göre büyük ölçüde değişir. “Gezinti” lerde yaşayan aileler - otomobillerin dolaşmanın tek yolu olduğu bir şehrin uzak eteklerinde - gelirlerinin% 25'ini ulaşım için harcıyorlar. Buna karşılık, şehirlerde ve diğer yürünebilir mahallelerdekiler genellikle araba olmadan yaşayabilir, ulaşım maliyetlerini gelirlerinin% 9'una indirir. Bu, birçok aile için bir ikilem yaratır: şehre taşınmaya ve kira için fahiş oranlar ödemeye karar verme veya banliyölerde kalma ve sürüş için daha fazla para - ve daha fazla zaman - harcamaya karar verme.
- Öğrenci Kredi Borcu. Birçok Amerikan ailesi, EPI hesap makinesinde veya BEST Index: öğrenci kredisi ödemelerinde bile belirtilmeyen bir masrafla mücadele ediyor. Pew Araştırma Merkezi'ne göre, 30 yaşın altındaki tüm yetişkinlerin% 37'si ve 30 ila 44 yaş arasındaki yetişkinlerin% 22'si, hala ödemek için çalıştıkları öğrenci kredilerine sahiptir. 2016'daki ortalama yeni mezun, öğrenci kredi borcunda yaklaşık 17.000 dolar taşıyordu - ancak bu rakam konuma göre değişiyor. 2017 yılı Öğrenci Kredi Raporu, ortalama öğrenci kredisi bakiyesinin Utah'ta 7.545 $ ile New Hampshire'da 27.167 $ arasında olduğunu göstermektedir. Genel olarak, Kuzeydoğu mezunları en fazla borcu taşırken, Güneybatı mezunları en az borcu taşırlar..
Son söz
Sonuç olarak, yaşayan bir ücretin anlamını tek bir rakamla tespit etmenin bir yolu yoktur - yaşam maliyeti ülkenin bir bölümünden diğerine çok fazla değişir. Eğer milletvekilleri asgari ücreti herkes için yaşanabilir bir seviyeye getirmek istiyorlarsa, bunu şehir ve eyalet düzeyinde yapmak zorunda kalacaklar..
BEST ve EPI verilerinin gerçek bir yardım olabileceği yer burasıdır. Asgari ücretle mücadele eden eyalet ve yerel yönetimler, bu araçları bir ailenin kendi bölgelerinde ne kadar geçmesi gerektiğini bulmak için kullanabilir. Bu bilgilere dayanarak, sadece ücretler hakkında değil, aynı zamanda gıda yardımı veya düşük mortgage oranları gibi kimler için hak kazanması gerektiği konusunda da makul politika seçimleri yapabilirler..
BEST ve EPI hesap makineleri bireyler için de yararlıdır. BEST Endeksine veya EPI Aile Bütçe Hesaplayıcısına bakmak, hane halkı bütçenizi değerlendirmenize ve farklı kategorilerde harcadığınız tutarın makul minimumla nasıl karşılaştırıldığını görmenize yardımcı olabilir. Bu araçları, ailenizin başka bir çocuğa sahip olmanın maliyetini veya başka bir şehre taşınarak ne kadar tasarruf edebileceğinizi tahmin etmek için de kullanabilirsiniz..
Bölgenizdeki asgari ücretin yaşamak için yeterli olduğunu düşünüyor musunuz? Bir aileyi desteklemek yeterli mi??