O Dolores ve Ramona’nın hikayesiiki kadın benEvlerindeki şiddeti bildirdikleri için kendi istekleri dışında hastaneye kaldırıldılarya da durumu nedeniyle Sağır, onlarca yıldır bir nöropsikiyatri hastanesinde “terkedildi”hikayelerden bazıları La Plata’daki “Alejandro Korn” Hastanesinin Tarihi Arşivi20.000’den fazla belgeden oluşan bir koleksiyonla, “iltica mağdurlarının” hapsedilme koşulları ve elektroşok gibi “insanlık dışı” muamelelerle damgalanan hayatlarını yeniden inşa etmeyi amaçlıyor.
Hastane kullanıcısı María Manuela’nın Haziran 1945’te doktoruna yazdığı mektup şöyle başlıyor: “Bu satırları, tıbbi kayıtlarımın kapağına koydukları ‘gözaltına alınan’ kelimesine dikkat çekmek için yazıyorum.”
“Size açık bir hesap vermek istiyorum ve bence gözaltına alınmak başka, hasta olmak başka”satırları daha sonra şunu gösterecek olan kadını vurguluyor: “Ve eğer bir hastalıkla suçlanıyorsam, teşhisi ve bana konulan teşhisin doğruluğunu bilmek isterim.”
Yetmiş yıl sonra, María Manuela’nın el yazması, Melchor Romero, La Plata’daki Alejandro Korn Hastanesi Tarih Arşivi’nin kurtarmaya, sınıflandırmaya ve korumaya adadığı 20.000’den fazla tıbbi kayıt, mektup ve diğer belgeden oluşan koleksiyonun bir parçasıdır.
(Fotoğraflar: Eva Cabrera)
Bu sayede 1884’ten (hastanenin kuruluş yılı) 1980’e kadar değişen belgelerkurumun tarihinin yanı sıra burada gözaltına alınan binlerce insanın “unutulmuş ve kaybolmuş” hayatlarını yeniden inşa etmeye çalışıyor.
“Bu dosyanın bir nöropsikiyatri hastanesine ait olması nedeniyle, sessizlik ve zihinsel sağlığın her zaman tedavi edildiği karanlık. Télam’a, akıl hastanesine kapatılan insanların anısını yeniden canlandırmak bizim için büyük değer taşıyor” dedi. Pilar Arguiano, sosyal hizmet uzmanı ve proje koordinatörlerinden biri.
“Arşivde aradığımız şey, insanlar üzerinde korkunç etkiler bırakan bu çılgın uygulamaların tekrarlanmamasını garanti altına almak için görünür kılabilmektir” diye ekledi. Camila Azzerboni, kurumun İnsan Hakları Alanı koordinatörü.
Télam ile diyalog halinde, her ikisi de 2017’de kurtarılmadan önce “karınca yuvaları ve sızıntılar arasında, kötü saklama ve koruma koşullarında” bir depoda bulunan bu belgelerin “tarihsel, referans niteliğinde ve sembolik değerini” vurguladılar.
“Tedavi” için önerilen tedaviler
Kurumun eski dolaplarında hâlâ giriş tarihine veya çıkış nedenine (taburcu, ölüm veya kaçış) göre hasta kayıtları, konulan teşhisler ve “tedavi” için önerilen tedaviler bulunuyordu.
Bunlar arasında şunlar kaydedildi: insülin uygulaması; the “sıtma tedavisi”“melankoliyi tedavi etmek” için kullandıkları; the lobotomiler serebral; the kardiazol enjeksiyonlarıA neden olan yöntem nöbetler ve “davranışları değiştirmek” için kullanıldı ve elektroşok.
Şu anda “hak ihlali” olarak kabul edilen ve hatta işkenceyle bağdaştırılan bu uygulamalar, “uzun bir geçmişi” gösteriyor.zalimce ve hatta “deneysel” müdahaleler hastanede Arşivden muhafaza ettiler.
Bunun farkına varır bir grup mahkumun göndermek istediği 1947 tarihli bir mektupyapılan bir toplantı sonucunda, o zamanki Hükümet BakanınaŞikayetlerini dile getirdikleri, nasıl yaşadıklarını ve tıp merkezine müdahale edilmesini istediler.
“Burada hapsedilen adam, manevi baskı yoluyla ahlaki yok oluşa maruz kalıyor (…) Bulunduğum hastane bir toplama kampına benziyor. Dışarıyla iletişim kurmamıza izin vermiyorlar 70 yıl sonra bulunan ve Carlos imzalı notta ise bazı durumlarda mektupların gönderilmediği bile belirtiliyor.
Yazıda adam, kendilerini yöneten “hapishane direktiflerini” anlatıyor -Yetersiz yiyecek, aşırı kalabalık ve karantina– ve şunu uyarıyor “Herhangi bir isyan eylemi, revirde yatakta kalmak ve son derece acı veren enjeksiyonlarla cezalandırılır.”.
Arguiano, “Hiçbir zaman ortaya çıkmayan ve dolayısıyla ihlal edilen bir hakkı gösteren bu mektuplar, bugün ne yazık ki insanların hastanede yaşadığı gerçeğini öğrenmemize olanak sağlıyor” dedi.
Tanı konulmadan istemsiz hastaneye yatışlar“18 yaşında sırf sağır ve dilsiz olduğu için okula giren ve hayatının büyük bir bölümünü burada geçirmiş” bir genç adam ya da ebeveynleri veya kocaları tarafından istedikleri zaman götürülen kadınlar gibi. Boşanmak ya da şiddete maruz kalmak “ahlaki delilik” olarak değerlendirilen hikâyeler arasında yer alıyor.
“Kabul edildiğinden bu yana çok sakin, sakin ve aklı başında. Algılarında herhangi bir bozukluk yok, herhangi bir sanrısal düşünce keşfedilmemiş, çalışan, acı çeken, muhtemelen eşinin kötü muamelesine maruz kalmış bir kadın olarak hayatından olayları anlatıyor. Kocası” klinik geçmişini ayrıntılarıyla anlatıyor. 48 yaşında bir kadın olan Dolores, Ekim 1939’da başvurdu.
“Kocası tarafından defalarca cezalandırıldığını ve ölümle tehdit edildiğini, bunu polise bildirdiğini ve tıbbi muayene yapılmadan bu servise getirildiğini söylüyor”, bu form muhtemelen Ramona, Magdalena’ya ait olabilir. ve onlarca başka mahkum.
Tedavi refakatçi teknisyeni Marisol Salvador, “Yumurtalıklarının istemsiz olarak alındığı, tüp ligasyonu, kürtaj ve hastanede doğan bebeklere el konulduğu ve evlatlık verildiği vakaları belgelerden öğrendik” dedi. hastane..
2014: Romero’da Manikomiyalizasyon Hareketi (MDR)
2014 yılında Romero’da Manikomiyalizasyon Hareketi (MDR) şu isimlerden oluştu: hastane çalışanlarıyanında Hukuki ve Sosyal Araştırmalar Merkezi (CELS) sundu yasal talep özgürlük haklarının ihlali, işkencenin yasaklanması, cinsel haklar ve üreme hakları ve yeterli tedavinin bulunmaması dahil olmak üzere hastaneye kaldırılmanın “insanlık dışı koşulları” nedeniyle.
İddianamenin ardından hastanede “dönüşüm süreci” başlatıldı Ruh Sağlığı Kanunu 26.657 ve çerçevesinde “Buenos Aires sığınmacılardan arınmış” programıBu, insan haklarına saygılı, sağlık ve bakıma erişimi güvence altına alan yaklaşımların teşvik edilmesi, hastane yataklarının uzun süre kapatılması (bazılarında artık bir eğitim direği var) ve tesislerin uyarlanması anlamına geliyor.
Arguiano sözlerini şöyle tamamladı: “Bu süreçte, akıl hastanesindeki mağdurlar ve tüm Melchor Romero kasabası için bir hafıza alanı oluşturmak çok önemli, böylece bu hastanenin tarihindeki çok sayıda hak ihlali tekrarlanmaz.”