İskoçya’nın dağları, son buzul çağının kalıntıları olan İngiltere’nin ender Arktik alp bitkilerinin en büyük sığınağıdır. Ancak bu bitkiler iklim ısınırken giderek daha nadir hale geliyor veya tamamen yok oluyorlar. Rüzgârlı dağ tepelerinin acı soğukluğunu sertleştirmeye adapte olmuş istisnai olarak sert bitkilerdir. Birçoğu kuzeye bakan yamaçlarda yer alan bir avuçta, bazen ilkbaharın sonlarına kadar süren kar lekeleriyle korunuyor ve karlar eridiğinde, bitkiler büyüme döngüsünü kısa bir mevsimde sıkmak için canlanıyor.
Alp mavi-mavi-devedikeni gibi bitkiler rüzgarda gurur duyar, masmavi-menekşe cansız çiçeklerini gösterirler ve küçülen İzlanda kuşatması sadece Skye ve Mull adalarında yüksek zeminde bulunur. Sondaki açelya, açığa çıkan dağların tepelerinde ve sırtlarda zemine sarılıp minik bir çalılıktır ve hatta dondurularak kurutma yoluyla da hayatta kalabilir.
Bu çorak ortamda, alpin bitkilerin daha az sert olanlarla rekabet etmesi gerekmez. Fakat kırılgandırlar ve hızla yükselen bir iklim ile başa çıkmakta zorlanırlar; bu da onları daha yukarılara doğru tırmanmaya zorlar, genellikle daha düşük irtifalardan yükselen diğer bitkiler tarafından kaslara vurulur. Ve gidecek hiçbir yeri kalmadan, bu harika bitkiler Britanya’da neslinin tükenmesiyle karşı karşıya.