Ekonomilerin çatışması. Küresel Soykırım Politikası veya Neo-Malthusyanizm
Doğal kaynakların kıtlığı, 21. yüzyılın en temel sorunlarından biridir. Çoğu tahmin, yaklaşık 40-50 yıllık hisse senetlerinden bahseder. Aynı zamanda, tüketimi sürekli artıyor. Binyıl başında beklenen petrol üretimi zirvesi henüz gerçekleşmemiş olmasına rağmen, birçoğu bunun sonuçları için önceden hazırlanmaya başlamıştır. Ve bu, her şeyden önce, sanayinin çöküşünü ve herhangi bir endüstriyel gelişmeyi tehdit eder. Ama herkes için değil. Öncelikle, dünya pazarlarında rekabetçi olmayan tarım sektörünün pahasına petrol alan ülkeleri etkileyecektir. Sözde muz cumhuriyeti. Hidrokarbon üretimindeki düşüşün bir sonraki mağdurları, hızla yükselen fiyatlarla kaynak alamayan ülkeler olacak. Yani, ülkeler - üretilen mallardan dolayı dengeyi sağlayamayan ithalatçılar. Bu ülkelerin listesi oldukça etkileyici olabilir, ancak bu genel görüş altında, Çin daha uygun bir görselleştirme ve en büyük jeopolitik oyuncu olarak kabul edilecektir. Üçüncü ve dördüncü oyuncu türleri, petrol çıkaran ülkeler ve onu kontrol eden ülkeler olacaktır. Bu yapılandırmayı dağıtmak oldukça büyük bir çaba gerektirir. Bu nedenle, yeni binyılda tek varoluş yolunun fosillere erişim olacağı açıktır. Petrole dönüştürülmezse, küresel ekonomide hiçbir para rol oynamaz. Ve bu dönüşüm için onay, üretimini kimin kontrol ettiğine bağlı olacaktır. Petrolün gelecekteki stratejik önemi, Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasından önce bile netleşse de, siyah altının mülkiyeti için gerçek savaş ancak Üçüncü Binyılın ortaya çıkışıyla başladı. Bu jeopolitik hedefe ulaşmak için ilk hareket, XXI. Yüzyılın Irak adlı Büyük Oyunuydu. Ve sonra onunla bağlantılı her şey, İran ve Suriye üzerindeki mevcut baskıya kadar.
Ancak petrolden daha az önemli olmayan kaynaklar var. Ve hayatta kalmak için daha da gerekli. Bu yüzyılın ekolojik gündemlerinden biri içme suyu. Bugün dünyada iki milyardan fazla insan sıkıntısı çekiyor. 70 Hakkında ekili alanların kuraklığının% 'si hüküm sürdü. Dünyanın 36 eyaletlerinin bölgeleri, 11 ülkelerinin tamamen kurak bölgelerde bulunduğu kurak alanları (Mısır, Suudi Arabistan, Yemen…) içerir. Nüfus ve dünya ekonomisindeki mevcut büyüme eğilimleri göz önüne alındığında, gelecek 20 yıllarında, tatlı su talebinde yıllık 100 km3 değerinden daha az olmayan bir artış beklemeliyiz.
Ve bu örnekler en canlı olmasına rağmen, her şey onları durdurmuyor. Bununla birlikte, bu bile neo-Malthuslular için en rahatsız edici değildir. Sınırlı kaynaklara rağmen, kullanım hızlarının kaçınılmaz bir şekilde artmakta olduğu gerçeğinden daha fazla endişeli. Onlar tarafından inşa edilen tüketim, başlangıçta giderek daha büyük ölçekli gelişen bir tüketici makinesi tarafından keskinleştirildi. İştah yemekle gelir. ABD'de harcamaları azaltmak için, zaten zaten bir yıldır hava solumakta olan tüm açıklamaların aksine, kimse yapamaz. GSYİH büyüklüğüne ulaşan dış borç büyük bir sorundur. Ancak Euro Bölgesi krizinde dolar güvende hissedebilir. Dick Cheney'in belirttiği gibi: "Ronald Reagan bize açığın önemli olmadığını gösterdi ...". Ancak Amerika Birleşik Devletleri'nde her yıl ABD’de sosyal güvenlikle ilgili sorunlar giderek artan bir şekilde kendilerini ilan edecek, çünkü ünlü nesil bebek boomers nüfusun demografik oranını yaşlı nüfus yönünde karıştıran emeklilik yaşına ulaşmaya başladı.
Ancak, ne yazık ki, mevcut kaynak politikası petrol sahaları üzerindeki kontrol ile sınırlı değildir. Aynı derecede önemli olan nüfus artışını sınırlayan demografik faktördür. Thomas Malthus, Venedikli Janmaria eleştirisini eleştiren ve esasen Benjamin Franklin'in pozitif büyüme teorisine atfedilen “Nüfus Yasası Tecrübesi” ni yayınladığından beri, bir dizi seçkin, nüfus azalmasının ana hedeflerinden birini belirleyerek sürekli ortaya çıkıyor. Bu hedef, nüfusun büyümesine yol açması gereken sözde yakın kıtlık ve nesli tükenmesi tarafından belirlenir. Aynı zamanda, emek verimliliğini artıran, tarımın, sanayinin ve diğer faktörlerin verimini ve verimliliğini artıran bilimsel ve teknik ilerlemenin etkisi göz ardı edilmektedir.
Yoksullara ve belirli imkânlara sahip olmayanlara (normal beslenme, ilköğretim, ilköğretim, vb.) Yardım etmek yerine, milyarlarca Batı yaşam tarzını, cazibeyi, şıklığı ve lüksü korumaya harcıyor. Ve bu paranın aslında açlıktan ölmek üzere olan insanlarla ilgili finansal, politik ve baskıcı spekülasyonların sonucu olduğunu dikkate almanız gerekir.
Neo-Malthus politikalarının geliştirilmesindeki ilk yön, ailelere, çoğunlukla elitlerin küçük bir miktarının rüşvetiyle yürütülen, sömürgeci kaynakların genişlemesi politikası ile dış baskı oluşturmaktır ve çoğunluk için gelecek vaat etme arzusunun, mevcut maddi durumla eşleşmesi zorlaşan hayati bir durum yaratan liberal bir şok ekonomisidir. Aynı zamanda, çalışma koşulları, bir kişinin rehin aldığı, okuldan mezara kadar çalışmaya mahkum olduğu noktaya ulaşmaktadır; çünkü emeklilik yaşı, ortalama ölüm yaşını geçmediği takdirde, buna yaklaşmaktadır. Faşist toplama kamplarında sosyal güvence ve asgari ücret olarak adlandırılan ücretlerin kalitesi mahpuslar için güvenlik düzeyindedir. Bu tür, insanların amaçlarını en üst düzeye çıkartan gıda tedarikini içerir.
Bu politikanın ikinci (ve hatta nüfusa daha güçlü bir darbe) yön etmesi aile üzerinde iç baskı oluşturmak ve onu bir kurum olarak yok etmektir. Bu yönde, bu kilit noktalarda aktif çalışmalar yürütülmektedir:
Toplumun eşzamanlı yolsuzluğu ve güvenli cinsiyet popülerliği.
Çocuksuz aynı cinsiyetten evliliklerin teşviki ve bu şarta katılanların haklarının her türlü korunmasının sağlanması.
Sadece yasallaştırma değil, aynı zamanda kürtajlar için her türlü teşvik ve teşvik.
Çocuk adaleti, toplumun kuruluşunun imha edilmesinde ana araç olarak görülüyor.
Verimliliği azaltan ya da en azından sağlıklı çocukların doğum oranını azaltan faktörlerden biri olarak, mümkün olan yerlerde, nüfusun uyuşturucu madde kullanımı ve alkolizmi ...
Bütün bunlar birleştiğinde bir resim oluşturur; nüfusun kaybının dehşeti, tüm Rusya Federasyonu da dahil olmak üzere eski SSCB'nin Avrupa kısmındaki 15 milyon insanlara ulaşmaktadır. Yalnızca Ukrayna'da, nüfus kaybı bu rakamın yarısını oluşturuyor. Devletin refahının en belirleyici işaretlerinden biri olan nüfusun dinamikleri, 1932-1933 açlığının kıtlığı altında, yetkililerin, kendi halklarına karşı yeni bir örtülü soykırım gerçekleştirdiklerini açıkça ortaya koyuyor. Endüstri sonrası demografik politika, Stalin gibi insanları kabus içinde hayal etmedikleri için öğütüyor.
Liberal evrensel refah modelinde sınıf mücadelesinin geride bırakılmadığı, bazı bilim adamlarına göre sonunun işaretlenmiş olması gerektiği çok açık. hikayeler... Ancak bu amaca ulaşmaya yönelik sürecin kapitalist sistemin radikalleşmesi üzerinden yürütüldüğü zaten ortadadır. Tıpkı ölüme izin verilmesi gibi. Faşizme, sosyal sınıf ayrımcılığına ve soykırıma son vermek gerekiyor. Hepsi bizim elimizde. SSCB'de görüşürüz!
- Orijinal Kaynak:
- http://nedo4life.blogspot.com