1. Zanaat bir dizi beklentidir.
2. Beklentiler evrensel değildir; standartlaştırılmıştır. Şarap veya espresso hakkında söylediğimiz gibi: 'lezzet' ediniriz. Okuduğumuz her öyküde, öykünün ne olduğu ya da olması gerektiği hakkındaki bilgilerimizden yararlanıyor ve katkıda bulunuyoruz. Bu, soldan sağa ya da sağdan sola okumak kadar temel kültürel standartlar için doğrudur, tıpkı 'Ondan kesinlikle nefret ettiğinden kesinlikle emindi' gibi bir cümleyi nasıl takdir edileceği gibi daha karmaşık bağlamlar için de geçerli olduğu gibi Bir kişinin kesinliğini ifade etmenin bu kesinlik konusunda şüphe uyandırması beklentimiz ve kurgusal nefretin çoğu zaman çekiciliğe veya sevgiye dönüştüğü beklentimiz üzerine.
O zaman minnettarlığımız güveniyor ama aynı zamanda güçlendirir beklentilerimiz.
Bununla birlikte, burada gerçekten hangi beklentilerden bahsediyoruz?
Kitabında Göçmen Kanunları , teorisyen Lisa Lowe romanın kimlik, ulus, cinsiyet, cinsellik, ırk ve tarih gibi kültürel fikirleri düzenlediğini savunuyor. Lowe, Batı psikolojik gerçekçiliğinin, özellikle de Bildungsroman / reşit olma romanı, topluma yeniden katılan bir birey hakkındaki hikayelere yönelmiştir - dışarıdan biri kayıpsız olmasa da dünyadaki yerini bulur. Diğer yazarlar ve akademisyenler Lowe'un okumalarını paylaşıyor. Örnekler çoktur: Jane Eyre Jane, Rochester ile evlenir. İçinde Gurur ve Önyargı Elizabeth Bennet, Bay Darcy ile evlenir. İçinde Masumiyet Çağı Newland Archer, biraz tereddüt ettikten sonra May Welland ile evlenir. (Çok evlilik var.) Müthiş gatsby , Nick Carraway Midwest'e ve Daisy Buchanan kocasına geri döner.
Bu kahramanlardan bazıları mutlu, bazıları mutsuz, ancak hepsi topluma dahil oluyor. Yaygın bir zanaat aksiyomu, bir hikayenin sonunda bir kahramanın değişmesi veya değişmemesi gerektiğini belirtir. Bu romanlar bu beklentiyi karşılıyor. Sonuçta, kendilerini toplumsal normlar tarafından tuzağa düşürülenler sadece karakterler değildir. Romanlar.
3. Ancak beklentiler kötü bir şey değildir . YouTube'daki viral bir zanaat konuşmasında yazar Kurt Vonnegut, 'Man in a Hole' (bir kahramanın başı derde girer ve bundan kurtulur) ve Cinderella (Vonnegut şakalarıyla otomatik olarak bir şey kazanır) gibi birkaç arketipik (Batı) öykü yapısının grafiğini çiziyor. yazar bir milyon dolar). Arketipler, bizim için romantik bir komedideki ritimlerin bizim için tanınma şekliyle tanınabilir - sevimli, karşılıklı hoşnutsuzluk, gerçek duyguların gerçekleşmesi, tamamlama, büyük bir kavga, bazıları büyüyor ve bir araya gelme (genellikle havalimanı). Beklentilerin karşılanması zevklidir. Vonnegut'un konuşmasının eğlenceli yanı, bize belirli hikaye türlerini ne kadar iyi bildiğimizi ve onlara olan aşinalığımızın nasıl azalmadığını, belki sadece onlara olan sevgimizi nasıl artırdığını göstermesidir. Herhangi bir ebeveyn, bir çocuğun en sevdiği hikayelerin daha önce duyduğu hikayeler olduğunu bilir. Çocuklar ne olacağını bilmek ister. Kaygılarını azaltır, öngörülerini doğrular ve diğer ayrıntılardan öğrenmelerini sağlar. Araştırmalar, çocukların zaten bildikleri bir hikayeden daha çok şey öğrendiklerini gösteriyor. Öğrenmedikleri şey tam olarak: diğer hikayelerdir.
El işi de ihmalle ilgilidir. Hangi kuralların ve arketiplerin standartlaştırdığı, kabul edilen kültürel tercihlere kolayca genelleştirilebilen modellerdir. Modele uymayan şey ötekidir. Diğerine karşı sorumluluğumuz nedir? Kitabında Bin Yüzlü Kahraman Joseph Campbell, tüm kültürlerde ortak olan bir 'monomit' hikaye şeklini ünlü bir şekilde teorileştirdi. Gerçekte, teorisi, evrenselden çok daha seçici ve haksız bir şekilde farklılık yerine benzerliğe değer veren indirgemeci olduğu için geniş çapta reddedilir. Kahramanın yolculuğuna odaklanmasının, kahramanın yolculuğu gibi hikayeleri ya da insanların fethetmek ve ganimetle geri dönmek için yola çıkmadığı diğer hikayeleri (bilgi ve / veya maneviyat ve / veya zenginlik ve / veya aşk nesneleri). Campbell’ın erkekliğe yaptığı yatırımın evrensel olduğunu kabul etmek önemlidir.
Zanaat, tipik olarak hangi tür hikayelerin gücü elinde tuttuğunun - ve kimin için - tarihidir, bu yüzden aynı zamanda hangi hikayelerin tipik olarak ihmal edildiği de tarihidir. Bir hikayenin ne olduğu veya içermesi gerektiğine dair belirli beklentilerimiz olması, bir hikayenin neyi içermeyeceği veya içermemesi gerektiği konusunda da belirli beklentilerimiz olduğu anlamına gelir. Herhangi bir hikaye negatif alana dayanır ve bir gelenek, tarihin negatif alanına dayanır. Bir okuyucunun beyaz boşluğu doldurma yeteneği, okuyucunun abilir orada ol. Bazı okuyuculardan her zaman sadece olumsuzda kalmaları istenir. Gemiyi sorumlu bir şekilde kullanmak, yokluğun sorumluluğunu almaktır.
4. 'Konuşmaya Bir Yolculuk' ta Michelle Cliff, hikayesini anlatmak için kabul görmüş bir işten nasıl kopması gerektiğini yazıyor . Cliff Jamaika'da sömürge yönetimi altında büyüdü ve okulda 'Kralın İngilizcesi' öğretildi. İyi yazmak, belirli bir modda yazmaktı. Yüksek okula gitti ve hatta tezini yayınladı, ancak doğrudan deneyimi hakkında yazmaya başladığında, öğrendiği dil ve biçimlerle temsil edilemeyeceğini gördü.
Cliff, kendi deneyimini de dahil etmek için, İngilizlerin 'mantıksal yapıya soğukkanlı bağımlılığını' reddetmesi gerektiğini söylüyor. Kralın İngilizcesi ile yerel dili, Karayip hikayelerini ve İngilizlerle hikaye anlatma yöntemlerini karıştırdı. Parçalanmasını somutlaştırmak için parçalar halinde yazdı. Konuşma ve düşünme biçimini, birlikte yaşadığı “bölünmüş bilinci” yaratan yoklukları geri aldı.
Onun yazılarına sahip olmak - başka sözlerle ifade ediyorum - kendine sahip olmaktı. Bu zanaat.
5. Zanaat bize öğretildiğinden hem çok daha fazlasıdır hem de çok daha azdır.
6. İkinci Dünya Savaşı sonrası MFA programları üzerine yazdığı kitabında Eric Bennett, yaratıcı yazma eğitimini resmileştiren ilk yer olan Iowa Yazarlar Atölyesi'nin Amerikan özgürlük ve yaratıcı yazma değerlerini yayacağı iddiaları üzerine nasıl para topladığını belgeliyor. ve genel olarak 'bireyin son sığınağı' olarak sanat. Atölye, zanaat fikrini ideolojik olmayan olarak yaygınlaştırdı, ancak iddiaları, bireyciliğin kendisinin bir ideoloji olduğunu netleştirmelidir. (Apolitik yazının uzun süredir politik bir duruş olması bizi şaşırtmamalı.) Şimdiye kadar tarihin kimin tarih yazma gücüne sahip olduğuyla ilgili olduğunu kabul edebilirsek, zanaat için de aynısını kabul edebiliriz. Zanaat, kimin öykü yazma gücüne sahip olduğu, hangi öykülerin tarihselleştirildiği ve onları kimin tarihselleştirdiği, kimin edebiyat ve kim folklor yazacağı, kimin yazımı önemli ve kimin için hangi bağlamda önemli olduğu ile ilgilidir. Bu, standardizasyon sürecidir. Zanaat öğretilebilirse, bunun nedeni standardizasyonun öğretilebilir olmasıdır. Bu standartlara meydan okunmalı ve yetkileri kaldırılmalıdır. Genellikle zanaat yalnızca daha önce öğretildiği gibi öğretilir.
7. Batı'da kurgu, bireyin projesinden ayrılamaz. Aristoteles'ten E. M. Forster'a ve John Gardner'a bildiğimiz haliyle zanaat, bir yaratıcı yazı çalışmasının Ezra Pound'un ünlü ifadesiyle 'onu yeni kılan' bireysel bir yaratıcıyı temsil ettiği öncülüne dayanır. Thomas King'in anlattığı öncülde değil Hikayeler Hakkındaki Gerçek: Yerel Bir Anlatı : konuşma ile herhangi bir etkileşim, dinleme ile bir uğraştır, bir hikaye anlatmak her zaman onu yeniden anlatmaktır ve hiçbir hikayenin arkasında bir birey yoktur. King’in kitabının her 'bölümü' aslında neredeyse aynı şekilde başlar ve biter ve başka bir Yerli yazarın sözlerini içerir.
Audre Lorde bunu şu şekilde ifade ediyor: “Yeni fikir yok. Onları hissettirmenin sadece yeni yolları var, fikirlerimizin gerçekte ne anlama geldiğini incelemek . ' (İtaliklerim.)
Sözlü bir gelenekte, bireysel yaratımın imkansız olduğu açıktır. Bin Bir Gece 'Beowulf şairi' Homeros, hikayelerinin pek çok anlatımda tahakkuk ettirdiği beklentilerle ilgileniyordu.El işi, paylaştığımız dünyamızda, dünyanın farklı hissedilme şekilleri olduğu kabul edilmediğinde yapılabilecek bir tedavi veya yaradır.
Bireycilik, kişiyi kültürel beklentilerden kurtarmaz; o dır-dir kültürel bir beklenti. Kurgu 'onu yeni yapmaz'; yapar keçe . Craft, yazarı gerçek dünyadan ayırmaz.
Lisansüstü okuldayken ünlü bir beyaz yazar Joseph Conrad’ın Karanlığın kalbi (zanaatı, yazar Chinua Achebe tarafından Afrikalıların karakterlerden ziyade nesneler ve ortam olarak ırkçı kullanımı için eleştirilmiştir) kitabın ırk için değil zanaat için okunması gerektiğini iddia ederek. Aynı sıralarda, başka bir ünlü beyaz yazar, fötr şapka içinde uygun olma özgürlüğü hakkında halka açık bir konuşma yaptı. Thomas King, tam tersine, hikaye anlatımının ortak sorumluluğuna saygı duyuyor ve bir hikaye anlatmanın bir yolun “iyileştirebileceği”, diğerinin ise yaralayabileceği konusunda bizi uyarıyor.
Zanaat asla tarafsız değildir. El işi, paylaştığımız dünyamızda, dünyanın farklı hissedilme şekilleri olduğu kabul edilmediğinde yapılabilecek bir tedavi veya yaradır.
8. Zanaat her zaman beklentilerle ilgili olduğundan, sorulacak iki soru şunlardır: Kimin beklentileri? ve onları kırmakta kim özgür?
Audre Lorde bir kez daha: 'Ustanın araçları, ustanın evini asla parçalamayacak.'
Lorde, özgürlüğün asla genel değil, her zaman özgürlük olduğunu anlayan insanlar için zor bir sorun ortaya koymaktadır. birisi için : Zalimlerin dilini kullanırken kendini baskıdan nasıl kurtarabilir? Bu, Lorde'nin belki de hiçbir zaman tam olarak 'çözülmemiş' bir sorundur. Belki bir çözümü yoktur ama göz ardı edilemez. İlk elden zanaat olduğumuzda, ustanın aletlerini alırız. Kuralları kaldırmadan önce öğrenmemiz gerektiği söylendi. Ustanın evini inşa ediyoruz ve sonra kendi evlerimizi inşa etmeye çalışıyoruz, ancak bize yeni araçlar verilmiyor. Onları bulmalıyız veya sahip olduğumuz araçların etrafında çalışmalıyız.
Zanaat kullanmak, her zaman zaten var olan bir aleti kullanmaktır. Yazar Trinh Minh-ha, 'açıklık' beklentisinin bile 'doğru' ve / veya 'resmi' dilin ne olduğuna dair bir beklenti olduğunu yazıyor. Kime açık? Yuvarlak ve düz karakterler alın. İçinde Afrika Edebiyatının Dekolonizasyonuna Doğru , yazarlar Chinweizu, Onwuchekwa Jemie ve Ihechukwu Madubuike, Afrika edebiyatının Batılı eleştirmenler tarafından yuvarlak karakterlerden yoksun olduğu için haksız yere eleştirildiğinden şikayet ediyor. E. M. Forster’ın orijinal yuvarlaklık tanımı, 'ikna edici bir şekilde şaşırtıcı olabilir.' Chinweizu vd. bu tanımın, yuvarlaklığın yazarın sözlerinden değil, izleyicinin okumasından geldiğinin açık bir kanıtı olduğuna işaret edin. Bir arka plandan bir okuyucu ikna edici bir şekilde şaşırabilirken, başka bir arka plandan başka bir okuyucu aynı karaktere şaşırmamış ve / veya ikna olmamış olabilir.
Kimin için yazıyoruz?
9. Beklentiler bir izleyiciye aittir. Zanaat kullanmak, bir izleyicinin önyargısıyla etkileşim kurmaktır. Özgürlük gibi, zanaat her zaman zanaattır birisi için . Bir yazar kimin beklentilerine öncelik verir? Craft, hikayelerinin anlatılmasını kimin hak ettiği hakkında bir şeyler söylüyor. Kimin ajansı var, kim yok. Ne eyleme değer ve ne açıklama. Kimin cesetleri sergileniyor? Kim değişir ve kim aynı kalır. Zamanı kontrol eden. Kimin dünyası. Kimin anlamı var ve kim veriyor.Zanaat kullanmak, her zaman zaten var olan bir aleti kullanmaktır.
Nobel ödüllü yazar Toni Morrison, Karanlıkta oynamak Amerikan kurgu zanaatının Siyah insanları, imgeleri ve kültürü semboller, araçlar olarak kullanmak olduğunu. Diğer bir deyişle, Amerikan kurgu zanaatı, ustanın kim olduğunu belirleyen araçtır. İlk çocuk öykülerimizden bize öğretildiği gibi ışığı iyi olarak belirtmek, karanlığı kötü olarak belirtmektir ve bu ülkede aydınlık ve karanlık her zaman insanların insan, hangi insanların araç olduğu ırksal bir tarihe bağlı olacaktır. . Zanaat yapmak her zaman bir sembolizasyon hiyerarşisine girmektir (ve bir hiyerarşiyi tanımamak onu gizlemektir). Bu hiyerarşiyi, bu araçları kim kullanabilir? Ben değil, diyor Morrison. Ve böylece başka bir gemi bulmak için yola çıktı.
10. kitabında Roman Sanatı , Çek yazar Milan Kundera, Avrupa romanının geleneği olarak psikolojik gerçekçiliği reddediyor. Şununla başlayan alternatif bir tarih sunuyor Don Kişot ve Franz Kafka'dan geçiyor. Zanaat hakkında bir iddiada bulunmak için bu tarihi sunuyor, çünkü zanaatın bir yerden gelmesi gerektiğini biliyor. Psikolojik gerçekçiliğin bireysel failliğe odaklanmasının aksine, Kundera’nın alternatif zanaatı bir romandaki eylemin ana nedeninin dünyanın 'çıplak' gücü olduğunu söylüyor.
Kundera, iç nedenselliği (karakter odaklı olay örgüsü) merkezileştirmek ve dış nedenselliği (deprem veya faşizm veya Tanrı gibi) (yeniden) merkezlemek istiyor. Psikolojik gerçekçiliğin, bireylerin çok az veya hiç aracılığa sahip olmadığı ve her şeyin sistemin bir işlevi olduğu bürokratik dünyadan 'daha gerçek' olmadığında ısrar ediyor. (Bu aynı zamanda tarihin nasıl okunacağına dair bir iddiadır.) Sadece gerçekçiliğin ne olduğu / olması gerektiğine dair beklentilerimiz bizi bir kurgu türünü (tanımı gereği “gerçek” değildir) diğerinden daha gerçek olarak sınıflandırmamıza neden olur. Kundera için herhangi bir roman, olası bir “dünyada olma” yoluyla ilgilidir ve Kafka'nın bürokrasisi, Çek Cumhuriyeti'nde bireysel ajansın yapmadığı bir şekilde gerçek oldu.
Kafka’nın “gerçekçilik” markasının bir diğer savunucusu, yazar Julio Cortázar'dır. Cortázar genellikle bir fabülist veya büyülü bir realist olarak kabul edilir. Yine de toplanan bir dizi derste Edebiyat sınıfı , kendi hikayelerini ve diğer 'fantastik' hikayeleri basitçe daha kapsayıcı gerçekler olarak sınıflandırır. Bir karakterin boğulan bir adamı kurtarmak için okyanusa daldığı, ancak adamın kendisi olduğunu bulmak için “Öğlen Ada” adlı hikayesini örnek olarak kullanır. Hikaye, 'her zaman olduğu gibi' tek başına, az önce gördüğümüz sahile yürüyen bir balıkçıyla sona eriyor. Yüzücü ve boğucu asla orada olmadılar. Cortázar, bu hikayenin, tıpkı bir hayal gibi, neyin gerçek neyin olmadığını söylemenin imkansız hale geldiği gerçek bir zaman deneyimini temsil ettiğini söylüyor. Zaman, kader, sihir - bunlar Cortázar'a edebiyatın 'gerçeği daha gerçek hale getirmesine' izin veren, insan eyleminin ötesinde güçlerdir.
İçinde Afrika Edebiyatının Dekolonizasyonuna Doğru , Chinweizu vd. Afrikalı yazarları Afrika hikaye anlatma geleneklerini hatırlamaya teşvik edin. Fantastik olanı günlük yaşama dahil etme geleneğinden gelen dört geleneği tanımlarlar: (1) ruhsal varlıklar, onları uzaklaştıran, örneğin havada süzülmek gibi, insan olmayan bir özelliğe sahiptir; (2) bir insan ruhlar ülkesini ziyaret ederse, tehlikeli bir sınır geçişi içerir; (3) ruhlar etkiye sahiptir ve insanlara sahip olabilir; ve (4) ruhlar, insanın zaman ve mekan kavramlarına tabi değildir.
Craft bize dünyayı nasıl göreceğimizi anlatır.
11. Iowa Yazarlar Atölyesi, zanaatın stil ve biçim üzerindeki mevcut odak noktasını oluşturdu, diye yazıyor Eric Bennett, bu odak noktası aynı zamanda dört ilgili gündeme uygun bir şekilde hizmet ediyor: (1) totaliter manipülasyonun (eğer Sovyet ise) veya ticari manipülasyonun (eğer Amerikalıysa) indirgenemez bir şekilde bireyselci olarak tahakkümünü devirdi; (2) görünüşte apolitik gerekçelerle ideolojik olarak bilgilendirilmiş bir [ölü beyaz adamlar] kanonunun yaratılmasını kolaylaştırdı; (3) edebiyatı [zamana ve yere bağlı olmaktan çok] çağlar boyunca aşkın hissettirmek için modernist bir araç sağladı; ve (4) okuma ve yazmaya yeni bir zorluk hali, kolej veya lisansüstü okul sınıfına uygun bir titizlik perdesi verdi.
Diğer bir deyişle, edebiyatın kaynak yaratılmasını ve öğretilmesini kolaylaştırdı.
12. Hikayeyi, kahramanın arzularının eylemi ileriye taşıdığı bir nedensellik dizisi olarak öğretmeye geldik. Kurgu sanatı, dramaya uygulanması amaçlanan Freytag üçgeni terimlerini ve Yunan trajedisine uygulanması amaçlanan Aristoteles'in poetikasını benimsemeye başladı. Sergi, kışkırtıcı olay, yükselen eylem, doruk noktası, düşen eylem, çözüm, ifade. Ancak olay örgüsünü ve öykü şeklini bu şekilde düşünmek kültüreldir ve belirli bir kültürel geleneğin egemenliğini temsil eder.Craft bize dünyayı nasıl göreceğimizi anlatır.
Buna karşılık, Çin, Kore ve Japon hikayeleri üç veya beş perdelik bir yapıdan ziyade dört perdeli bir yapıdan gelişmiştir: Japonca'da buna kishotenketsu (ki: giriş; sho: geliştirme; ten: bükülme; ketsu: mutabakat). Batı kurgusu genellikle A'nın B istediği ve C'nin yoluna girdiği şeklinde özetlenebilir. Bu şekli öğrencilerim için çiziyorum
Bu tür bir hikaye şekli, doğası gereği çatışmaya dayalıdır, belki de doğası gereği erkektir (yazar Jane Alison'ın dediği gibi: 'Zirveye kadar şişip gerilen, sonra da çöken bir şey mi? Biraz erkeksi-cinsel, hayır mı?'). Doğu Asya kurgusunda, bükülme (on) yüzleşme değil, sürpriz, seyircinin hikayenin 'hakkında' olduğunu düşündüğü şeyi yeniden şekillendiren bir şey. Örneğin, bir adam kayıp bir köpeğin el ilanını asar, sokaktaki herkese el ilanları dağıtır, bir kadın belirir ve köpeğinin bulunup bulunmadığını sorar, birlikte köpeği ararlar. Bu tür hikayedeki değişim, olanlardan çok izleyicinin anlayışında veya dikkatindedir. Afrikalı hikâye anlatıcıları gibi, Asyalı hikâye anlatıcıları da, temelde farklı bir izleyicinin farklı beklentilerine hitap eden şeyler nedeniyle sıklıkla eleştirilir — Asya kurguları, Batılı eleştirmenler tarafından 'dramatik olmayan' veya 'olaysız' olarak etiketlenir.
Yunan trajedileri de aynı şekilde Aristo tarafından eleştirildi. Onun içinde Şiirsel Aristoteles, Batı zanaatının erken bir versiyonunu öne sürmekle kalmaz (bu, birey hakkındaki felsefi projesine sıkı sıkıya bağlıdır), aynı zamanda, tanrıların müdahalesiyle eylemin yönlendirildiği trajedileri, çağdaşlarının çoğunu bir karakterin iç mücadelesinden ziyade tesadüf). Batılıların kültürel tiksintisi Aristoteles'ten geliyor. Makineden gelen Tanrı , bu daha çok zamanının modasına benziyordu. Aristoteles'in muhalefeti norm olarak öne çıktı.
13. Kendilik gibi zanaat da kültür tarafından yapılır ve kültürü yansıtır ve yeterince incelenirse ve beklentileri bozup yenileriyle değiştirmek için yeterli çalışma yapılırsa kültüre direnmek ve yeniden şekillendirmek için gelişebilir. (Aristoteles'in ilk zanaat kitabını yazarak yaptığı gibi.)
Kim olduğumuz, gördüğümüz, duyduğumuz, duyduğumuz herkes hakkında sürekli hikayeler anlatıyoruz ve bir şey bilmediğimizde boşlukları daha önce anlattığımız ya da duyduğumuz bölümlerle dolduruyoruz. Hikayeler her zaman yalnızca temsillerdir. Bir kişi hakkında kıyafetlerine, ten rengine, konuşma tarzına veya vücuduna göre bir hikaye anlatmak, onu bir dizi kültürel beklentiye tabi tutmaktır. Aynı şekilde, karakter odaklı bir olay örgüsüne veya bir aydınlanma anına veya bir karakterin değişmesine yol açan üç perdeli bir yapıya dayanan bir hikaye anlatmak, hikayeyi kültürel beklentilere tabi tutmaktır. Zanaatı ahlaki olarak kullanmak, bu beklentilerin ideoloji olmadan masum veya sanatsal bir şekilde karşılanabileceğini iddia etmek değil, ideolojinin sunduğu ve yarattığı sorunlarla uğraşmaktır.
Bu kitap için yaptığım araştırmada, karakterin uydurma olduğunu, gerçek ya da evrensel olmadığını nasıl unuttuğumuzu soran (çoğunlukla yabancı) çeşitli yazarlar buldum. Kundera, (a) bir yazarın bir karakterin görünüşü ve konuşması hakkında maksimum bilgi vermesi gerektiğini, (b) arka planın motivasyon içerdiğini ve (c) yazarların bir şekilde üzerinde kontrol sahibi olmadığını söyleyen sözleşmeleri düşünmeden satın aldığımıza dikkat çekiyor. onların karakterleri. Nobel ödüllü Orhan Pamuk Naif ve Duygusal Romancı , yaratıcı yazma programlarının karakterlerin kendi seslerine sahip özerk varlıklar gibi görünmesini sağladığından şikayet eder, oysa karakter aslında “tarihsel bir yapıdır. . . inanmayı seçiyoruz. ' Pamuk'a göre karakter, bireysel bir kişilikten değil, yazarın ona ihtiyaç duyduğu özel durum ve bağlamdan oluşur. Her şey uydurulduğunda, karakterin doğadan daha besleyici olduğunu öne sürer. Kurgu, bir karakterin anlaşılması veya okunması için belirli bir yolu teşvik ediyorsa, o zaman elbette bu yol, birbirimizi anlama ve okuma şeklimizi etkilemeli ve ondan etkilenmelidir.
14. Zanaatla gerçekten ilişki kurmak, birbirimizi nasıl tanıdığımızla meşgul olmaktır. Zanaat kimlikten ayrılamaz. Zanaat toplumun dışında, kültürün dışında, iktidar dışında var olmaz. İçinde yaşadığımız ve yazdığımız dünyada zanaat, hikayelerin ne olması gerektiğine dair beklentilerimizin sonuçlarını hesaba katmalıdır - Lorde'un dediği gibi, fikirlerimizin gerçekte ne anlama geldiğini.
15. Kitapta daha sonra değineceğimiz Çin edebi geleneği örneğini düşünün. Batılı eleştirmenler genellikle geleneksel Çin kurgusunu biçimsiz olarak adlandırdılar. Yine de Çin romanının tarihsel yörüngesini inceleyen Çinli eleştirmen Zheng Zhenduo, Çin romanının karakteristik özelliklerinden birinin 'su geçirmez' olması olduğunu, yani yapısal olarak sağlam olduğunu söylüyor. Aynı kurguyu ama farklı beklentileri anlatıyorlar.Zanaat toplumun dışında, kültürün dışında, iktidar dışında varolmaz.
Batı anlatısı romantik ve destansı gelenekten gelirken, Çin anlatısı dedikodu ve sokak sohbeti geleneğinden gelir. Çin kurgusu her zaman tarihsel kayıtlara ve 'gerçekliğin' kabul edilen versiyonlarına meydan okudu. Batılı hikaye anlatımı, yönetici sınıfın izleyicileri için kahramanlık eylemlerini anlatmayı amaçlayan bir sözlü performans geleneğinden gelişti. Thomas King gibi, yazar Ming Dong Gu, kitabında Çin Kurgu Teorileri , yazmayı 'yaratma' dan çok 'aktarım' gibi bir şey olarak tanımlar. Daha kolektif ve daha az bireysel.
16. Çinli Amerikalı yazar Gish Jen, Kaplan Yazma kurgusunun Batı ve Doğu sanatını birleştirdiğini. 'Bağımsız' ve 'birbirine bağımlı' benliği harmanlayan bir Asyalı Amerikalı hikaye anlatımı için bir örnek teşkil ediyor: bireysel konuşmacı ile kolektif konuşmacı, iç fail ve dış etmen.
Jen için kurgusunda zorluk, onu Batılı bir seyirci bulmak değil, Çin değerlerini temsil etmekti. Jen'in yazdığı gibi, 'mevcut şema güçlüdür.' Amerikan ve Avrupa kurgusuyla büyürken, kültürünü ve benliğini temsil etmekte zorlandı. Batılı bir kahramanın sahip olduğu türden bir eylem, onu neredeyse bir baştan çıkarma olarak tanımlıyor - aile hayatından çok farklı. Kaplan Yazma aslında Jen'in babasının anılarını analiz etmesiyle başlar, bu çoğunlukla aile öyküsüdür ve yalnızca son üçte birinde kendine gelir. Buradaki öneri, aile tarihinin, ataların evinin, Amerika'ya göçünün, herhangi bir bireysel özellikten çok babasını tanımlayan şey olduğudur. Jen, hatırayı bir Amerikan çaydanlığından farklı olarak yenisinden çok daha fazla kullanılmaya değer olan, içinde kaç tane çay yapıldığına göre ödüllendirilen bir Çin çaydanlık ile karşılaştırır, böylece yeni bir çayın tadı ondan önceki tatlarla karışır.
17. 'Hedef kitlenizi tanıyın' zanaattır. Dilin anlamı vardır çünkü anlamı vardır birisi için . Anlam ve izleyici birbiri olmadan var olmaz. Hiç kimseye söylenmeyen bir kelimenin, hatta benliğin bile anlamı yoktur çünkü onu duyacak kimse yoktur. Amacı yok.
Chinweizu, Jemie ve Madubuike, bir sanatçının eskizinin metaforunu kullanır. Afrika kurgusunun çok az betimlemeye ve zayıf bir tanımlamaya sahip olduğunu iddia eden Batılı eleştirmenlere yanıt olarak, zanaat ve beklenti arasındaki ilişkiyi bir taslak ve bir resmi çağrıştırması arasındaki ilişkiyle karşılaştırıyorlar. 'Bir eskizin yeterliliğinin amacına, bağlamına ve ayrıca bakanlarının neyi normal veya uygun olarak kabul ettiğine bağlı olduğunu belki de vurgulamak gerekiyor.' Diğer bir deyişle, 'yazarın birincil izleyicisi', Avrupalı izleyici bulamasa bile, taslağı resmi anımsatacak kadar bulabilir. Kendisine ait olmayan bir izleyiciyi tatmin etmek yazarın endişesi olmamalıdır.
Afrika romanları Afrikalılar için yazılmıştır - bundan daha kolay anlaşılır ne olabilir? Başkalarının okuyamayacağı için değil, Chinweizu ve diğerleri gibi. bize söyleyin, bunu takdir etmek 'zaman ve çaba ve ırkçı üstünlük komplekslerinden ve emperyalist küstahlıklarından kurtulmak' alabilir.
Ne zaman Bin Bir Gece İngilizceye çevrilir, çevirmenler sık sık hikayeleri keser. Geceler öykü anlatımı hakkında, çerçeveli anlatılarla, öykülerin içindeki öykülerle dolu bir öyküdür. Çin kurgusu gibi, çoğu kez Afrika kurgusunun zıt günahlarıyla - çok fazla konu dışına çıkma ve konu dışı bölümlere sahip olmakla suçlanır. Kısaltmanın gerekliliğinin bir kısmı, Geceler son derece uzun ve kısmen, Geceler farklı hikaye gruplarını dahil edin — her hikayeyi dahil etmek veya hikayenin tam versiyonunu bilmek imkansız olabilir. Geceler hatta her anlatım bir yeniden anlatım olduğu için gibi görünebilirdi - ancak konu dışı olduğu için kesilip atılan hikayeler hiçbir zaman anlamsız değildir. Yazar Ulrich Marzolph, benzer öykülerin, temaların ve motiflerin tekrarlanmasının bir zanaat başarısızlığı değil, 'yeni ve bilinmeyen öyküleri izleyicinin paylaştığı bir gelenek ağına bağlamak için oldukça etkili bir anlatım tekniği' olduğunu ikna edici bir şekilde savunuyor. Çocuklar en çok bildikleri hikayelerden öğrenirler.
Geleneksel Çin romanlarının çevirilerinde de benzer kısaltmalar görülmektedir. Yine, bunlar genellikle çevirmenlerin dinleyiciyi yanlış tanıttıkları durumlardır. Çin kurgusunda, tekrarlar ve aralarındaki gibi Geceler 'Gündelik Dokunuşlar' olarak adlandırılır ve bir ustalık işaretidir. Yazar Jianan Qian'a göre, “görünüşte alakasız ayrıntılar ekleyebilmek için çok iyi bir yazar gerekir. . . bir hikayenin anlamlarını esnetmek ve güçlendirmek için burada ve orada zahmetsizce. ' 'İyi yazı' olarak kabul edilen şey, onu kimin okuduğuyla ilgilidir.
18. Pek çok zanaat vardır ve zanaat öğretiminin başarısız olmasının bir yolu zanaatı birmiş gibi öğretmektir.
19. Yazar Jennifer Riddle Harding, Siyahi yazarların aynı anda iki izleyici kitlesine yazdığı Afro-Amerikan romanında “maskeli anlatı” dediği şeyi yazıyor. : bir kariyere sahip olmak için ihtiyaç duydukları beyaz bir izleyici ve kültürel bilgiye dayanan bağlam ipuçları aracılığıyla ikinci, 'gizli' bir anlamı anlayabilecek Siyah bir izleyici. Örnek olarak Harding, Charles W. Chesnutt'un annesinin kim olduğunu bilmek isteyen beyaz takdimci bir kadın ve kadının annesinin beyaz olduğunu düşünmesine izin veren Siyah bir bakıcı hakkındaki hikayesini analiz ediyor - gerçi Siyah bir izleyici bunu anlayacaktır. bekçi dır-dir gerçek anne.Dilin anlamı vardır çünkü anlamı vardır birisi için . Anlam ve izleyici birbiri olmadan var olmaz.
Farklı beklentiler, farklı okumalara rehberlik eder. Yazar Raymond Hedin, 'Siyah hikâye beyaz bir hikâye gibi görünmek zorundaydı' diye yazarken, aynı sözlerle Siyah bir izleyiciye de konuşuyor.
Başka bir deyişle, Kundera'nın geri dönmek istediği dış nedensellik planı asla kaybolmadı; sadece yeraltındaydı. Amerika'da tesadüf ve kader, uzun zamandan beri dünyanın 'çıplak' gücünün günlük bir deneyim olduğu renkli hikaye anlatıcılarının alanı olmuştur. Örneğin, Afro-Amerikan kurgu geleneğinde, tesadüf olayları ve yeniden birleşme olayları normaldir. Beyaz olmayan insanlar, akrabalarıyla yeniden bir araya gelmek için genellikle tesadüflere ihtiyaç duyar.
20. Evlat edinme öyküleri de sıklıkla tesadüf ve yeniden bir araya gelme özelliğine sahiptir. Belki de bu yüzden dış nedenselliğe, alternatif geleneklere, Batı dışı hikaye şekillerine çekiliyorum. Jen gibi ben de benim için yazılmamış bir kurgu ile büyüdüm. Yazma arzum muhtemelen hayatımda sahip olmadığım ajansı kendime verme arzusuydu. Arzularıma komplonun gücünü vermek.
Cortázar olay örgüsünü, bu nedensellik dizisini, gerçekçi hikayeye içkin bir tehlike olarak adlandırıyor. 'Gerçeklik çoklu ve sonsuzdur' diye yazıyor ve onu neden ve sonuç olarak düzenlemek, onu bir 'dilim' e indirgemektir. Arsa her zaman gerçeklikten uzaklaşır, gerçekliğin sembolüdür. Ancak hikayelerin gücü, sembolik olanı gerçekle karıştırabilmemizdir.
21. içinde Hayal Gücünün Haritaları yazar Peter Turchi, kurgusal anlatıcının yazar olmadığını varsayarak, nesirleri paragraflar halinde düzenlemek, cümlenin ilk harfini büyük yapmak gibi görünmez gelenekler hakkında yazıyor. Bu kurallar bozulduğunda görünür hale gelir. Bunları tanımlamak (bunlar araçlardır: bunlar kimin araçlarıdır?), Zanaatı bilinçli hale getirmenin ilk adımıdır. Yokmuş gibi görünen zanaat, uygunluk zanaatı veya daha kötüsü, suç ortaklığıdır.
22. İşte tartışmaya açık, görünür olma sürecinde olan bir kongre : Acınası yanılgı üzerine bir denemede yazar Charles Baxter, edebi gerçekçi kurgudaki ortamın, kahramanın iç durumunu daha az yansıtması gerektiğini savunuyor. Baxter, kahraman üzgün olduğunda çok fazla yağmur gördü, kahraman bir çocuğunu kaybettiğinde çok fazla üzgün ahır gördü (ünlü John Gardner isteminde olduğu gibi). Gerçekte, yağmur duyguya bağlı değildir ve nesneler görünüşlerini insanların ruh hallerine uyacak şekilde değiştirmezler. (Bir ahırı kederli bir babanın bakış açısından tanımlamak için Gardner istemi, daha çok, belirli bir ruh halindeki bir kişinin ne yapacağıyla ilgilidir. farkına varmak - ama asıl nokta geçerli.) Baxter, gerçekçiliğin hikaye kurallarına direnmek ve gerçekliği doğru bir şekilde temsil etmek için daha fazlasını yapması gerektiğini düşünüyor.
Yine de ekranda, acınası yanlışlık yaygın olarak kabul edilmiş görünüyor (özellikle bir karakterin düşüncelerini sağlayacak bir seslendirme yoksa) ve öğrenci kurgusu, düzyazı beklentilerinden çok film beklentilerinden daha fazla etkileniyor gibi görünüyor.Farklı beklentiler, farklı okumalara rehberlik eder.
Birkaç ay boyunca, Haruki Murakami, Yoko Ogawa ve Banana Yoshimoto gibi üç Japon yazarın neredeyse yalnızca özel bir romanını okudum. Her biri, kahramanın içselliğiyle şekillenen bir dünya sunuyor gibi görünüyor. Murakami’nin çalışmasında, erkek kahramanlar onların böyle olmasını istediği için kadın karakterlerin oldukları gibi göründüklerinden şikayet etmek adil bir eleştiri. Yoshimoto’nun çalışmasında, karakterler genellikle sadece kahramana etkileri için yaratılmış gibi görünür: Bir psişik, kahramana önemli bir uyarı verir veya ölmekte olan bir karakter, kahramana nasıl yaşayacağını gösterir. Ogawa'nın çalışmasında, ortamlar ve hatta matematiksel denklemler duyguyu temsil eder. Folyolar ve aynalar ve nasıl davranılacağına ve nasıl davranılmayacağına dair örnekler, cinsel fanteziler ve doğaüstü rehberler ve tam olarak doğru yanlış partner var. Gerçekte, kahramanın hayal gücünün yarısı gibi görünen bu dünyalar büyük zevk veriyor. Büyük ölçekte oynanan acınası yanlışlığı görmekten gelen bir tür yapısal zevk var. Gerçekliğin verdiği zevk değil, bazen hissetmek gerçek olmak, dünyada var olmanın bir yolu.
23. Başkahraman dünyayla yüzleştiğinde neden kazanması, kaybetmesi veya beraberlik yapması gerekir? Bu Batılı bir çatışma fikridir. Ya kendini o dünyanın bir parçası, o dünyayı kendisinin bir parçası olarak anlarsa? Ya yaşamaya devam ederse?
24. içinde Kaplan Yazma Gish Jen, beyazlardan ve Asyalılardan belirli bir metin pasajında kaç ayrı olay olduğunu belirlemelerinin istendiği bir çalışmadan alıntı yapıyor. Beyazlar, aynı cümlede yer alan 'yukarı gel' ve 'duş al' gibi her bir eylemi ayrı olaylar olarak gördükleri için daha fazla olay tanımlarlar - Asyalılar bunu yapmaz. Jen, Amerikan romanının zamanı olaylara ayırma ve bu olayları ilerleme, gelişim olarak görme eğiliminde olduğunu yazıyor - 'epizodik özgüllük' adını verdiği bir fenomen. İlk başta, bir yazar olarak kültürel olarak dezavantajlı olduğuna inanıyordu, ancak sonra Kundera'yı ve roman fikrini bir olay örgüsü aracı olmaktan çok varoluşsal olarak buldu.
Yazar Zora Neale Hurston, “Zenci İfadenin Özellikleri” nde, Afro-Amerikan hikaye anlatımının süsleme, çift tanım, açısallık ve asimetri ve lehçe gibi özelliklerini tanımlar. Hepsi genellikle zanaat adına atölye hikayelerinden düzenlenmiş şeylerdir. Hurston, onları meşrulaştırmak için onları tanımlar. Zanaat, tabu yapma ve sürdürme alışkanlığındadır.
25. Buradaki düşünceler sadece estetik değildir. Psikolojik gerçekçilik olarak düşündüğümüz şeyi hangi güçlerin şekillendirdiğini düşünmek, gerçeklik olarak düşündüğümüz şeyi hangi güçlerin şekillendirdiğini düşünmek ve yaşamda zevkli, eğlenceli, aydınlatıcı olarak düşündüğümüz şeyleri hangi güçlerin şekillendirdiğini düşünmektir.Zanaat, belirli bir dünya görüşünü desteklemektir.
Gerçekçilik, gerçek olanın tek bir temsilinde ısrar eder. Sadece sayfada anlatılanlarla değil, anlatımın aldığı şekil aracılığıyla.
Zanaat, belirli bir dünya görüşünü desteklemektir.
Taslakların giderek daha bilinçli hale geldiği, giderek daha çok kararlara ve giderek daha az “sezgiye” dayandığı doğruysa, o zaman revizyon yürekten alabileceğimiz yerdir. Gözden geçirme, bir yazarın kim olduğunu ve nasıl bir dünyada yaşadığını söyleyebildiği ve şekillendirebildiği zanaattır. Gözden geçirme aynı zamanda zanaatın gözden geçirilmesi de olmalıdır. Yazar olmak kültüre sahip olmak ve onu kullanmaktır. Bundan ayrı bir hikaye yok. Kişinin kültürünü ve hedef kitlesini daha iyi anlamak, nasıl yazılacağını daha iyi anlamaktır.
__________________________________
Nereden Gerçek Dünyadaki Zanaat: Kurgu Yazımını Yeniden Düşünmek ve Atölye Çalışmaları Matthew Salesses tarafından. Catapult'un izni ile kullanılmaktadır. Telif hakkı 2021 Matthew Salesses.