Ahlaki tahayyül , etikte, ahlaki gerçekleri ayırt etmek veya ahlaki yanıtlar geliştirmek için ahlaki ilkelerden veya acil gözlemden türetilmeyen fikirleri, görüntüleri ve metaforları yaratma veya kullanma varsayılan zihinsel kapasitesi. Fikrin bazı savunucuları, etik kavramların tarihe, anlatıya ve koşullara gömülü oldukları için en iyi metaforik veya edebi çerçevelerle anlaşıldığını iddia ediyorlar.
Onun içinde Ahlaksal Duygular Teorisi (1759), İskoç ekonomist ve filozof Adam Smith başkalarının duyguları anlamanın yanı sıra ahlaki yargı sadece yaratıcı bir süreç olmazsa olmaz olan tanımladı. Hayali bir eylem aracılığıyla kişi, başka bir kişinin durumunu, ilgi alanlarını ve değerlerini kendi kendine temsil eder ve bu sayede bir his veya tutku yaratır. Bu tutku diğer kişininkiyle aynıysa (Smith'in “sempati” olarak adlandırdığı bir fenomen), o zaman ahlaki onayla sonuçlanan hoş bir duygu ortaya çıkar. Toplumdaki bireyler hayal güçlerini meşgul ettikçe, tek tip, genel ve normatif olan yaratıcı bir bakış açısı ortaya çıkar. Bu, ahlaki yargıların yayınlanacağı standart perspektif olan tarafsız izleyicinin bakış açısıdır.
İngiliz-İrlandalı devlet adamı ve yazar Edmund Burke, "ahlaki hayal gücü" ifadesini belki de ilk kullanan kişiydi. Burke'e göre ahlaki kavramların tarih, gelenek ve koşullarda belirli tezahürleri vardır. In Fransa'da Devrim Üzerine Düşünceler(1790), ahlaki tahayyülün, gelenek ve görenek olarak kristalize edildiğinde insan doğasını tamamlayan, duyguları harekete geçiren ve anlayışı anlayışla birleştiren sosyal ve ahlaki fikirlerin üretilmesinde ve hatırlanmasında merkezi bir role sahip olduğunu öne sürdü. 20. yüzyılın başlarında Amerikalı edebiyat eleştirmeni Irving Babbitt, Burke'e bir selam vererek ahlaki tahayyülü, evrensel ve kalıcı bir ahlaki kanun olarak - anın algılarının ötesinde - bilme aracı olarak önerdi. Bir ve çok arasında bir ayrım olduğunu varsayan Babbitt, mutlak gerçek ve evrensel birliğin kavranamayacağını iddia etti; daha ziyade, kişiye sürekli değişim yoluyla rehberlik edecek istikrarlı ve kalıcı standartlara ilişkin içgörü geliştirmek için hayal gücüne başvurulmalıdır. Bu hayal gücü şiir, efsane yoluyla geliştirilebilir.ya da kurgu, daha sonra Amerikalı sosyal eleştirmen Russell Kirk tarafından ele alınan Babbitt'in bir fikriydi.
20. yüzyılın sonlarından bu yana, iş etiği uzmanları da dahil olmak üzere filozoflar da ahlaki hayal gücüne ilgi gösterdiler. Örneğin Mark Johnson, ahlaki anlayışın daha büyük anlatılara gömülü metaforik kavramlara dayandığını savundu. Dahası, etik müzakere, ilkelerin belirli vakalara uygulanması değildir, ancak uyarlanabilir yapıları durum türlerini ve duygusal tepki tarzlarını temsil eden kavramları içerir. Dahası, ahlaki davranış kişinin, bireylerin ve koşulların özelliklerine ilişkin algısını geliştirmesini ve empatik yeteneklerini geliştirmesini gerektirir. Bu amaçlar için, edebiyatın takdir edilmesi önemli bir role sahiptir.
İş ahlakında Patricia Werhane, ahlaki hayal gücünün etik yönetim için gerekli olduğunu öne sürdü. Ahlaki tahayyül, hem bireylerin hem de koşulların özelliğinin tanınmasıyla başlayarak, kişinin verili koşulların, kabul edilmiş ahlaki ilkelerin ve sıradan varsayımların ötesine uzanan olasılıkları değerlendirmesine izin verir.