“Mayor and Commonalty and Citizens of the City of London” nedir; bilir misiniz?
Kısaltılarak; “London City”… “The City”… Veya küçük bir alanı kapladığı için, “The Square Mile” de denir.
Londra’da 2.6 kilometrekarelik alanı kaplayan, dünyanın en eski ve halen devam eden yerel hükümeti’dir! Bayrağı ve kendi “anayasası” vardır; İngiliz kanunlarına muaftır.
Burası İngiltere’nin bir parçası değil; egemen bir finans devleti’dir! Yani…
Vatikan nasıl katolik din’inin merkezi ise, burası da para’nın merkezidir.
Bankaların çokluğu nedeniyle dünyanın en zengin alanı kabul edilir. Örneğin; ABD’nin 500 büyük şirketinin dörtte üçünün ve tüm büyük bankalarının burada şubesi bulunmaktadır. (1980’lerde Araplar; 1990’larda Japonlar ve petrol zengini Afrikalılar ve sonunda Rus zenginleri London City’nin yolunu tuttu.)
Bu minik alanda uluslararası; hisse ticaretinin yüzde 51’i; vadeli işlemlerin yüzde 45’i; Euro-tahvil değişimlerinin yüzde 70’i; küresel döviz ticaretinin yüzde 35’i; tüm uluslararası ihraç edilmiş menkul kıymetlerin halka satışının yüzde 55’i gerçekleşir…
Dünyada günlük faiz oranını burası belirler. Bitmedi…
Burası, küresel offshore finans merkezi’dir. Cayman Adaları gibi İngiltere tarafından kontrol edilen 14 deniz aşırı bölge bu iş için kullanılır! İşin dış halkasında ise, Hong Kong, Singapur, Bahama Adaları, Dubai, İrlanda vardır. İç halkada kraliyet kolonileri, Jersey, Guernsey, Isle of Man bulunur… Buralarda gizlilik içinde; vergi kaçırılır; kara para aklanır ve varlıklar için depolama yapılır.
“Bu bilgilerin oy vermeyle ne ilgisi var” demeyin, geleceğim…
Tetikçiler
Soru: Dünyanın en büyük 100 şirketinin sektörel dağılımı nedir?
İlk 100 şirket içinde 14’ü petrol-gaz; 12’si teknolojidir. (Ve 12’si de sağlık sektörüdür ki, bu konuyu ayrıca bir gün yazacağım.)
Birincilik 22 şirket ile finans şirketlerinindir! Yani… En büyük 100 şirketinin neredeyse dörtte biri üretim yapmadan, paradan para kazanıyor! (Dünyada günde 2 trilyon dolar işlem gerçekleştirilmektedir.)
Kazananlar “kirli asalet” adı verilen hanedan ailelerdir. Bunlar; dünyanın en büyük banka ve şirketlerin sahibidir. İngiltere’de Welf ve Windsor hanedanlığı buna örnektir… (London City’de, başında Windsor hanedanı bulunan -hakkında pek bilgi bulamayacağınız- Club of the Isles (Adalar Kulübü), 10 trilyon dolarlık parayı kontrol eder.)
Dünyanın çeşitli yerlerindeki ekonomi tetikçileri bu ailelerin ücretli profesyonelleridir ve medyayı bile bunlar yönlendirir!
Yeri gelir suikast için tetikçi de tutarlar. Şaşırmayın…
Örneğin, dolara dayalı kendi ulusal para programını hayata geçirmek isteyen ABD Başkanı Abraham Lincoln, Konfederasyon Hazinesi Başkanı Judah Benjamin’in – İngiltere Başbakanı Benjamin Disraeli’nin desteğiyle- tuttuğu tetikçi tarafından öldürülmedi mi?
Örneğin, ABD Başkanı John F. Kennedy, ABD Merkez Bankası’nı kaldırmaya teşebbüs ettiği için öldürülmedi mi?
Kafanız karışmasın!..
1928 yılından, öldüğü 1963’e kadar İngiliz Merkez Bankası’nın müdürlüğünü yapan Sir Charles J. Hambro -savaş sonrası CIA’nın tüm lider kadrosunu eğiten- İngiliz İstihbaratı Özel Harekat Yönetimi’nin de başındaydı! MOSSAD’ı; İngiliz Kraliçe’sinin sağ kolu Sir William Stephenson kurmadı mı?
Bugün “küresel güvenlik” dedikleri, sadece para’nın güvenliği/finansın iktidarıdır ve bu hanedan aileler “Chatham House”, “Mont Pelerin” gibi enstitülerde yuvarlak masa etrafında toplanıp dünyayı yönetirler.
Hırsızlar rejiminin koruyucusu bu aileler, 2008 küresel krizinde 60 trilyon dolar hortumladı.
Evet… İktisat temelli düşünmeden siyaseti kavrayamazsınız…
Kazanan belli
Kenan Evren ölür; konu yüzeysel geçiştirilir. 12 Eylül askeri darbesinin; Türkiye’yi alt-üst ederek finans kapitalizmi/neoliberalizmi zorla dayatıp kurumsallaştırması hakkında tek cümle edilmez.
Keza:
İngiltere’de seçimler olur; konu sadece, seçimi kaybeden liderlerin istifası ve yanlış çıkan anketler üzerinden tartışılır.
Soyu Kraliçe Victoria’ya dayanan David Cameron liderliğindeki Muhafazakar Parti niye kazandı?
Saygın Marksist teorisyen Ralph Miliband’ın oğlu Ed Miliband liderliğindeki İşçi Partisi neden kaybetti?
7 Haziran’da kime oy vereceğinizi bilmek için kafanızı kaldırmalısınız; örneğin İngiltere seçim sonuçlarını analiz etmelisiniz.
İşçi Partisi için temel sorun 1997’de Tony Blair’in iktidara gelmesiyle başladı. M. Thatcher politikalarını takip eden “Etekli Blair”, üretimi yüzde 20 düşürerek finansın başkenti London City’e hizmet etti.
Üretiminin düşmesiyle İngiltere’de işsizlik oranı 8.1’e fırladı.
Blair iktidara geldiği 1997’de ilk bin İngiliz zenginin serveti 99 milyar sterlin iken, iktidardan düştüğü 2010 yılında bunların serveti 335 milyar sterlin’e çıktı!
Ed Miliband’ın babası gibi yoksulları koruyacağı sanılıyordu. İngiltere’nin en büyük sendikası UNITE başkanı Len McClusky, uyarılarda bulundu; ama genç lider bunları dinlemedi. London City ile “anlaşma” yapılmadan iktidar olamayacağını düşündü.
Sonuçta, acımasız piyasaya boyun eğen Ed kaybetti ve istifa etti.
Cameron “aman istikrar bozulmasın” tehdidiyle tek başına iktidara geldi.
Blair örneğinde olduğu gibi, İşçi Partisi kazansa da, kaybeden yine halk olacaktı.
Yani: Yönetenler arasında tasnifi değiştirerek sistemin niteliğini değiştirmiş olmuyorsunuz.
AKP’li Mehmet Şimşek, CHP’li Selin Sayek Böke, MHP’li Durmuş Yılmaz…
Arkadaş… Kimin kazanacağına kafanı hiç yorma; kazanan London City olacak!..
Bizim bu kirli düzeni değiştirecek cesarete ihtiyacımız var…
SÖZCÜ
“Mayor and Commonalty and Citizens of the City of London” nedir; bilir misiniz?