Mavna kaptanları kendi tarzlarında son derece rekabetçidir, ancak yarışları artık büyük ölçüde İngiliz geleneğinin korunmasıyla ilgilidir, bu gemilerin binlercesinin Thames Nehri’nde kırmızı aşı boyası altında kargo – kömür, arpa, çöp – taşıdığı bir zamanı hatırlayarak.
Sadece birkaç düzine mavna hayatta kaldı.
Bu ay rutubetli bir Cumartesi günü, sekiz tanesi sabahın erken saatlerinde siste ortaya çıktı, denizcilik geçmişinin hayaletleri, ama gerçek.
Thames kıyısındaki bir kasaba olan Gravesend’den ayrıldılar. kalan en eski dökme demir iskele dünyada ve bir zamanlar İngiliz emperyal deniz gücünün toplanma noktasıydı, ama bugün o kadar değil.
Mavna kaptanlarından bazıları, nehrin dört mil aşağısındaki başlangıç çizgisine koşmak için yardımcı dizel motorlarını çalıştırdı. Motoru olmayan diğerleri de kıyıda ilerliyordu.
Kaslı tekneler oldukları gibi görünüyordu: çalışkanlar.
Ambarlarında muazzam yükleri, kötü şöhretli gelgitlere ve sinirli rüzgara maruz kalan sığ, sığ sularda Thames ve yakındaki nehirler ve haliçlerde yukarı ve aşağı taşımak için tasarlandılar.
Omurga yerine rüzgarlıklarla sabitlenen düz dipli gövdeleriyle mavnalar, yükleme veya boşaltma için gelgitte kıyı kenarındaki çamura kolayca yerleştirilebilirdi.
“Ticaretle uğraşırken” tuğla, çimento, kereste, kum, kömür, tahıl ve barut taşıyorlardı. Londra’daki bira fabrikalarına arpa, fırıncılara buğday koşturuyorlardı. Şehrin ulaşımına at ve at arabası hakim olduğunda, mavnalar Londra’ya saman getirdi ve gübreyi taşıdı – “saman topla, gübre aşağı” ticareti olarak bilinen ticarette.
Mavnanın eski bir sahibi olan 80 yaşındaki Richard Walsh, “Pratik teknelerdi, ancak zekiydiler, görevlerine uygunlardı” dedi. Wyvenhoemaç günü konuk olarak gemide bulunan .
Onları dünyanın en büyük yelkenli gemilerinden biri yapan ve iki kişilik bir mürettebat tarafından idare edilebilen ustaca donanıma dikkat çekti – ya da çoğu karı koca takımı olsa da, irfan “bir adam, bir oğlan ve bir köpek”.
Walsh, “Yarış, mavnaları daha da iyi hale getirdi,” dedi.
Thames Yelkenli Mavna Maçı, ekonomik durgunluklar ve dünya savaşları nedeniyle duraklamalarla 1863’ten beri devam ediyor. Her şey, servetini çöp çekerek kazanan Henry Dodd adında bir mavna sahibiyle başladı ve muhtemelen Charles Dickens’ın “Karşılıklı Dostumuz” adlı romanında zengin Londralı “Golden Dustman” karakteri Noddy Boffin’e ilham verdi.
Dodd, nehirdeki kaptanların genellikle birbirlerini alt etmeye çalıştıklarını fark etti ve bir göre yarışmayı resmileştirmeye karar verdi. Frank Carr’ın tarihi hesabı, bir zamanlar Britanya Ulusal Denizcilik Müzesi’nin müdürüydü. Çok geçmeden tersaneler tekne şekilleri ve yelken planları ile oynamaya başladı ve mavna sahipleri para ödülü ve övünme hakları için rekabet etmeye başladı.
Taze bir esintide, mavnalar 12 deniz mili veya saatte 14 mil hız yapabilir. Bu, saatte 50 mil yapabilen America’s Cup yarışçılarının yakınından bile geçmiyor. Ama sıradan bir yelkenli için oldukça hızlı ve neredeyse modern konteyner gemilerinin ortalama seyir hızı kadar.
“Çarşafları kaldırın!” Wyvenhoe kaptanına seslendi Gerard Swift1960’larda Thames mavnasında büyümüş.
Wyvenhoe rüzgara karşı akıllı bir kalkış yaptı ve mavna hızlanırken dümendeki kaptan onu “Hadi gidelim kızım, gidelim” diye ikna etti.
Mavnalar iyi eşleşmişti. Üç sınıfta yarışarak liderlik için birbirleriyle savaştılar. Kıyı sınıfındaki iki mavna, Gladys ve Pudge, gün boyu süren bir tramola düellosunu sürdürdüler.
Yarışın 43 deniz mili sürmesi gerekiyordu – Aşağı Umut Erişimi’nden başlayıp, Gravesend’de bitirmek için dönmeden önce Southend-on-Sea’yi geçerek nehirden aşağı Kuzey Oaze Şamandırasına doğru ilerliyordu. Ancak filo Canvey Adası’na vardığında zaten hafif olan rüzgarlar hafifledi ve yarış komitesi rotayı kısalttı. Filo hızla geri dönmek için döndüğünde, ekipler gelgitte yanlarından kayan deniz yosunlarına ayak uydurmaya çalışıyorlardı.
Tüm bunlar, konteyner gemileri, kum tarama gemileri, römorkörler ve feribotlar yarış boyunca ilerlerken, ticari trafikle meşgul, gezilebilir su yollarının dar sınırları arasında oluyordu..
Thames, işleyen bir nehir olmaya devam ediyor – alçak kıyıları sırayla bataklık ve kuşların lekeli bir suluboyası, ardından endüstrinin daha sert açıları. İngiltere’deki konteyner gemileri için en büyük limanlardan biri olan Tilbury Kanalizasyon Arıtma Tesislerini ve London Gateway’i geçtik.
Aslında çöplük olan alçak tepeler ve kapatılmış ve uzun zaman önce hizmet dışı bırakılmış Coryton Petrol Rafinerisi var. Kömürhane Kalesihalici Fransızlardan korumak için 19. yüzyılın ortalarında inşa edilmiştir.
Kale, yelkenli mavnaların altın çağına tanık olacaktı. Society for Sailing Mavna Araştırması’na göre, 18. yüzyıldan I. Dünya Savaşı’na kadar ticaret için 4.860 mavna inşa edildi. Kayıtlı olmayan daha küçük gemiler de dahil olmak üzere toplamda belki 8.000 mavna vardı.
Neredeyse tamamı kayboldu, terk edildi veya parçalandı.
Hâlâ etrafta olanlardan birkaçı, onlarca yılını rezillik içinde geçirdi – yüzen evler, liman restoranları olarak. Diğerleri kurumsal eğitim mekanları olarak sıralarını aldılar.
Wyvenhoe, James Bond filminin açılış sekansında havaya uçurulmuş gibi gösterilmişti.Dünya yeterli değil”
Diğerleri, meraklılar tarafından canlandırılmadan önce çamurda uzun bir şekerleme yaptı.
Modern zaman sahiplerinin neden mavnalara takıntılı oldukları ve kendilerini onları ayakta tutmaya ve yarışmaya adadıkları sorulduğunda, Walsh, “Biz İngilizlerin damarlarımızda tuz var” dedi.
Mavnaların “bu ada ulusunun denizcilik geleneğini” koruduğundan bahsetti.
Walsh, belki de mavnaların dünyaya öğretecek bir şeyleri olduğunu düşündü – yükün hala rüzgarla hareket ettirilebileceğini. “Neden tekrar yapmıyoruz?” dedi. “Belki gezegeni kurtarabiliriz.”
Yelkenli mavnaları restore etme ve koruma maliyeti, çoğu müşterinin imkanlarının ötesindedir. Bağış toplama çabaları zayıflarken, bazı tekneler bozulmaya devam etti. Walsh son yıllarda hurdaya ayrılan dokuz mavna seçti: Felix, Scone, Vigilant, Venture…
Kamu parasından yararlananlar arasında Kısa ŞişmanDünya Savaşı’nın ilk günlerinde Fransa, Dunkirk’teki “Little Boat” tahliyesinin gazilerinden biri.
Mavna gece İngiliz Kanalı boyunca çekildi ve Fransız sahillerinin yakınında, onu sudan çıkaran bir patlamayla karşılaştı. Thames Yelkenli Mavna Güven. Kaptanı, “Doğru yoldan aşağı indi,” diye anlattı.
Pudge yardım etti hayatları kurtarmak 160 asker.
En son maç gününde bu kadar dramatik bir şey yoktu. Yarışın sonuna doğru rüzgar nihayet doldu ve mavnalar hızlandı. Bitiş çizgisi, 1450’lerden beri sahil ticaretine hizmet veren Three Daws pub’dı. Wyvenhoe, sınıfında ikinci oldu.
Bütün gün ileri geri dolaşan sahibi Jim Dines, sonunda konuşacak bir dakika buldu. Tekneyi ayakta tutmak için çalıştığı şakasını yaptı.
12 yaşında bir mavnada çalıştı ve 19 yaşındayken bir tane almak istedi ama parası yoktu. Uzun yıllar deniz ticaretinde, petrol tankerlerinde mühendis olarak görev yaptı. Şu anda Blackwater Nehri üzerinde bir tersane işletiyor ve 2018’de Wyvenhoe’yi satın aldı.
“Çelik kağıt inceliğindeydi,” diye hatırladı. Bugün, güverte altındaki salon, yarı cilalı ahşap ve yarısı devam eden bir şantiyedir.
Çocukken rıhtımdaki mavnaları gördüğünü hatırlayan 54 yaşındaki Dines, “Sadece derinin altına giriyorlar,” dedi. “Onlar sadece büyük, kare, büyük, eski bir kutu. Ama çok iyi yüzüyorlar.”
Mavnalar çok büyük – onunki 80 fit uzunluğunda ve 20 fit genişliğinde – ama nehrin etrafında bir kayık gibi dans edebiliyor. Mavnaların mükemmel bir şekilde evrimleştiğini, kendi sularında mükemmel bir şekilde evlerinde olduklarını düşündü.
Birkaç yılda bir birinin kaybolduğunu biliyor. “Ama insanlar hala onlara bakıyor ve devam etmeleri için onları yeniden inşa ediyorlar. Bilmiyorum. Hiç yok olacaklarını görmüyorum, umarım.”
Kaynak : https://www.washingtonpost.com/world/2023/07/24/thames-barges-british-history/