Berlin Duvarı'nı hatırladın mı? Kırıldığı zaman Moskova'daydım, Haaretz için yazdım (İzr. Gazete; yorum karışıklar). President Hotel’deki Politbüro üyeleriyle yapılan basın toplantısına katıldım ve onlara SSCB ve sosyalist dünya için bir son olasılığının yüksek olup olmadığını anlamalarını sordum. Ben alay ettim. Tabii ki hayır dediler. Duvarın yıkılması sonucunda sosyalizm gelişecektir. İki yıl sonra, SSCB var olmaktan çıktı.
Eylül 2013'ün en dramatik olayları, beş ABD'li muhripin Tomahawk'larını Şam yönünde hedeflediği ve Rusların karşı çıktığı Levanten sahili yakınlarındaki çatışmalardı. filotilla Moskova füze kruvazörü tarafından yönetilen on bir gemiden, Çin savaş gemileri tarafından desteklenen uçak gemilerinin katil füzelerinin taşıyıcısı. Suriye kıyısına doğru iki füze fırlatıldı ve her ikisi de hedeflerine ulaşamadı.
Diplomatik kaynakları öne süren Lübnanlı bir gazetede, füzelerin İspanya'daki bir NATO hava üssünden başlatıldığını ve havadan havaya füze savunma sistemleri tarafından vurulduklarını yazdı. Bir başka açıklama da, Asyalılar tarafından sağlandı ve Rusların ucuz ve güçlü kıskaçlarını GPS için kullandıkları söylendi, bu da pahalı Tomahawkları çaresiz bıraktı ve onların oryantasyonlarını yitirmesine ve düşmesine yol açtı. Başka bir versiyon, lansmanı İsrail’e atfediyor, ister bir ateşkes kışkırtma denemesi olsun, isterse de bulutları keşfetmeye çalışıyor.
Sebep ne olursa olsun, bu garip olaydan sonra çatışmada başlamadı, Başkan Obama geri döndü ve görevinden alındı silâh. Bunu İngiltere Parlamentosu'nda beklenmeyen bir oylama izlemiştir. Bu saygıdeğer topluluk, ABD tarafından önerilen saldırıya katılma onurunu reddetti. İki yüz yıldır ilk kez, İngiliz Parlamentosu savaş başlatmak için cazip bir teklifi reddetti - genellikle İngilizler böyle bir cazibeye karşı koyamazlar.
Bundan sonra, Obama Kongre'ye sıcak patates attı. Sadece dünyanın sonunu başlatmak istemedi. Kongre öngörülemeyen sonuçları olan bir savaşa katılmak istemedi. Obama, Putin’i St. Petersburg’daki bir 20G toplantısında korkutmaya çalıştı ama başaramadı. Rusların kimyasal silahları kaldırma önerisi Obama'nın yüzünü kurtarmasına izin verdi. Bu macera, Amerikan hegemonyasına, üstünlüğüne ve münhasırlığına son verdi.
Bundan sonra, olaylar oldukça tartışmalı bir şekilde ortaya çıkmaya başladı. Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Tel Aviv'in büyük zincirine, İran'ın yeni cumhurbaşkanı ile sohbet etti. Esad'la iki yıl süren savaşın ardından, özgür Suriye ordusu aniden onunla konuşmak istedi ve delegasyonları Şam'a geldi ve aşırılık yanlıları iyi bir tat bırakmadan bıraktı. Onların destekçisi Katar boğulmuş. Hükümetin kapatılması ve olası borç temerrüdü Amerikalılara endişe etmeye değer farklı, daha önemli bir sebep verdi. ABD hegemonyasının sona ermesiyle, doların dünyanın rezerv para birimi olarak günleri numaralandırılmıştır.
Üçüncü Dünya neredeyse, bankaların istediği gibi oldu. ABD'nin ulusal borcu dahil, çok fazla borç biriktirdiler. Bu Tomahawklar hedeflerine ulaşmış olsaydı, bankacılar mücbir sebep ilan eder ve borçlarını reddederdi. Milyonlarca insan ölecekti, ancak JP Morgan ve Goldman Sachs'daki kasalarda milyarlarca dolar birikmiş olabilirdi. Eylül ayında, dünya bu çatallanma noktasını güvenli bir şekilde geçti, çünkü Başkan Obama bankacıların suçunu kabul etmeyi reddetti. Sonunda Nobel Barış Ödülü'nü kazanmış olabilir.
Yakın gelecek bela dolu, ama hiçbiri ölümcül değil. ABD doları, Kuzey Amerika para birimi olarak kalmasına rağmen, dünyanın rezerv para birimi olarak hizmet vermeyi kesecek. Dünyanın diğer bölgelerinde Euro, Yuan, Rublesi, Bolivar ve Dinar'a başvurulacak. ABD askeri harcaması kabul edilebilir seviyelere düşürülmek zorunda kalacak ve yabancı askeri üslerdeki bu azalma Amerikan halkının geçişi az çok acısız bir şekilde sürdürmelerini sağlayacak. Kimse Amerika'yı takip etmek istemiyor - dünya, burada ve oradaki sabotaj mücadelesinden bıktı.
Kriz sırasında Moskova'da kaldım ve Rusların gözüyle olayların gelişimini gözlemledim. Putin ve Rus bir süre acımasızca bastırdı.
* ABD, Rusya’daki liberal ve milliyetçi muhalefeti destekledi ve finanse etti; Rusya'daki ulusal seçimler büyük bir sahtekarlık olarak sunuldu. Bir ölçüde, hükümet yetki verilmiş durumda.
* ABD Kongresi'ndeki Magnitsky Yasası, herhangi bir Rus malının tutuklanması ve el konmasına mahkemenin müdahalesi olmadan izin verdi.
* Rus devletinin bazı varlıkları, bazı problemler yaşayan Kıbrıs'ta ele geçirildi.
* Amerika Birleşik Devletleri Moskova Pussy Riot'taki podzuzhali, eşcinsel geçit töreni ve benzeri şeyler, böylece Putin'in Batı ve Rus oligarklarında bir diktatör imajı, bir özgürlük düşmanı ve bir homophore haterinin yaratılmasına katkıda bulundu.
* Rusya'nın Suriye'ye verdiği destek eleştirildi, komikleştirildi ve insanlıktan yoksun bir zulüm eylemi olarak sunuldu. Aynı zamanda, Batı medyasındaki uzmanlar, Rusya'nın Suriye'yi teslim edeceğinden emin olduklarını belirtti.
Rusya'nın bir çok nedenden dolayı Suriye'yi teslim etme niyeti yoktu - bu bir müttefik, Suriye Ortodoks Hıristiyanları Rusya'ya güveniyor, jeopolitik olarak savaş Rusya sınırlarına yakın. Fakat asıl sebep, Rusya’yı Amerikanın iradesinin tahriş etmesi idi. Ruslar, bu tür önemli kararların BM Güvenlik Konseyi gibi uluslararası toplum tarafından alınması gerektiğine inanıyorlardı. ABD'nin dünya hakemi olarak oynadığı rolden tatmin olmadılar.
1990’te, Rusya çok zayıftı ve etkili bir şekilde direnemedi, ancak Ruslar Yugoslavya’yı bombaladıklarında acı çektiler ve Gorbachev’in vaatlerinin aksine NATO doğuya doğru genişliyordu. Libya trajedisi de önemli bir noktaydı. Bu talihsiz ülke bombalandı ve nihayet çöktü. En zengin Afrika devletinden en sefil haline geldi. Rusların Libya’daki varlığı çok sınırlıydı, ama yine de, Rusya orada yatırım yaptı. Rusya, bir topla Batı ile oynadığına inanan Rus Cumhurbaşkanı Dmitry Medvedev'in konumu olduğu için Libya'da oy kullanmaktan kaçındı. Putin Suriye için hiçbir bahaneyle aynı kaderi istemiyordu.
Rusların Batı hegemonyasına karşı ayaklanması, Aeroflot uçuşunun Edward Snowden'i Pekin'den teslim etmesiyle Haziran ayında başladı. Amerikalılar akla gelebilecek her düğmeye, geri getirmesi için baskı yapmaya başladılar. Rusya'daki tüm ajanları dahil ettiler. Ancak ABD'nin baskısına rağmen, Snowden'a sığınma hakkı verildi.
Bir sonraki adım Suriye'deki tırmanış oldu. Rusya’ya göre, ne Suriye’de ne de başka bir yerde ABD’nin tek taraflı hareket etmesinin hiçbir nedeni yoktu ve olamazdı. Bir anlamda, Ruslar uluslararası hukuku orijinal ve saygın durumuna geri döndürdüler. Dünya daha iyi ve daha güvenli hale geldi.
Bunların hiçbiri Çin'in yardımı olmadan mümkün olmazdı. Asya devi Rusya’yı “ablası” olarak görüyor ve geniş açık gözlerle hareket etme kabiliyetine güveniyor (yani, “beyazlarda alışılmış olduğu gibi”), yuvarlak göz ifadesi Hollywood’da icat edildi ve aslında Avrupalıların ilişkileri; Çinli, sessiz ve mütevazı bir şekilde Putin'in tarafında oynadı. BM Güvenlik Konseyi'ndeki Suriye karşıtı kararı veto ettiler ve gemilerini Akdeniz'e gönderdiler. Bu yüzden Putin sadece Rusya için değil, tüm Avrasya kıtası için de geçerliydi.
Kilise Putin'i destekledi - yalnızca Rus Kilisesi değil, aynı zamanda Katolikler ve genel olarak tüm Ortodokslar, Hıristiyanları yok eden Amerikan isyancılarına destek kampanyasına muhalefetlerinde birleşti. Papa, kilisenin savunucusu Putin'i çağırdı - aynısı Kudüs ve Antakya kiliseleri de yaptı. Babam neredeyse Hollande'i kışlamakla tehdit ediyordu ve bu gizli tehdit işe yaradı. Bu nedenle, Putin Ortodoks patriklerinin ve Papa'nın desteğini ve kutsamalarını sevdi: böyle bir çifte lütuf son derece nadir bir olaydır.
Suriye destanında, her biri kendi başına bir adaptasyona layık olan birçok ilginç ve heyecan verici an vardı. Putin, İrlanda’nın G8 zirvesinde Batı’nın birleşik cephesiyle neredeyse tanışmış, ancak bazı isimleri kazanmayı ve Suriye isyancılarının liderlerini insan eti yediğini hatırladığında şüpheli tahıl ekmeyi başardı.
Suriye kimyasal silahlarının imhası ustalıkla yapıldı. BM kararı, yedinci bölümün kapağında Suriye'ye saldırı olasılığını engelledi. Mucizevi bir şekilde, Ruslar bu tuhaf savaş çekimini kazandı. Alternatif acımasızdı: Suriye, Libya gibi yıkılacaktı; Birleşik Devletler ve İsrail’in müteakip bir saldırısı kaçınılmazdı; Doğu Hristiyanları beşiklerini kaybedeceklerdi; Avrupa milyonlarca mülteciye sular altında kalacak; Rusya tutarsızlığını göstermiş olacak ve cumhurbaşkanının uçağı oturmaya ve aramaya zorlanabilecek Bolivya'ya eşit olacaktı. Clinton, Clinton'un Belgrad'ı bombaladığı yılın 1999 pozisyonuna geri dönecekti.
Putin ve Obama'nın münhasırlığı karşılığında bu yüzleşmenin zirvesine ulaşıldı. Başlangıçta, bu ikisi arkadaş değil. Putin, Obama’nın ikiyüzlülüğü ve aldatmacası olarak algıladığı şeye kızmıştı. En alttan üste yükselen adam, Putin, hayatın her kesiminden insanlarla dürüstçe konuşma yeteneğini takdir ediyor. Açık konuşmaları şok edici olabilir. Bir Fransız gazeteciyi Çeçen ayrılıkçıları temsil ettiği için eleştirdiğinde şöyle dedi:
“İslami aşırılık yanlıları, Hıristiyanların, ateistlerin ve hatta Müslümanların düşmanlarıdır, çünkü geleneksel İslam'ın kendi belirledikleri hedeflere düşman olduğunu düşünüyorlar. İslami bir radikal olmak ve sünnete hazır olmak istiyorsan, seni Moskova'ya davet ediyorum. Çok inançlı bir ülkeyiz ve bunu yapabilen uzmanlarımız var. Ve bu operasyonu gerçekleştirmelerini tavsiye ediyorum, böylece bu yerde daha fazla bir şey büyümez. ”
Putin, Obama ile açıkça konuşmaya çalıştı. Putin ile Netanyahu arasında yapılan gizli görüşme sızıntısı sonucu ortaya çıkan açıklamaların değişiminin farkındayız. Putin Amerikalıları aradı ve sordu, Suriye'deki konumunuz nedir? Obama cevapladı: Esad rejiminin insan haklarına saygı göstermediğinden endişeliyim. Putin bu ikiyüzlü cevabından neredeyse bıkmıştı. Dürüstçe konuşmayı, yüz yüze konuşmayı reddettiğini anladı.
Suriye’nin soğukluğunun ardından Obama, Amerikan istisnacılığı adına dünya halklarına döndü. ABD’nin politikası “Amerika’yı özel yapan şey. Bizi olağanüstü yapan şey ”dedi. Putin, “İnsanları kendilerini istisnai olarak düşünmeye teşvik etmek son derece tehlikelidir. Hepimiz farklıyız, ama Rab'den bir lütuf istediğimizde, bizi eşit yaptığını unutmamalıyız. ” Sadece ideolojik değil, aynı zamanda pozisyonların teolojik farklılığıydı.
Amerika Birleşik Devletleri, seçildikleri gerçeğine dayanarak, münhasırlık teolojisine dayanmaktadır. Burası Eski Ahit'in bir ülkesi. Bu, ABD ile İsrail arasındaki özel ilişkilerin daha derin bir nedenidir. Avrupa, Mesih'in ahlaksız ve reddedilme aşamasını yaşamaktadır ve Rusya hala derin bir şekilde Hristiyandır. Kiliseleri doludur, mevsimlerin banal değişimiyle değil, Noel ve Paskalya'da birbirlerini tebrik ederler. Rusya, Yeni Ahit'in ülkesidir. Ve seçiciliğin reddedilmesi, Hristiyanlığın temel ilkesidir.
Bu nedenle, organize Amerikan Yahudileri savaşı desteklese de, Esad'ı kınadı ve Amerika'yı müdahaleye çağırdı, ancak çok sayıda zengin, zengin ve güçlü olan Rus Yahudileri, Suriyeli isyancıları desteklemedi, ancak Putin’in Suriye’deki barışı koruma girişimlerinde durdu. Aynısı, zengin İranlı Yahudilerin Suriye hükümetinin meşruiyetini desteklediği İran için de geçerlidir. Güçlü din adamlarının önderlik ettiği ülkelerin yıkıcı etkilere ve lobiye karşı bağışık oldukları görülüyor; din adamları olmayan ülkeler - örneğin, ABD veya Fransa - böyle bir etkiye teslim olur ve yasadışı müdahaleyi norm olarak kabul eder.
ABD hegemonyasının azalması zemininde belirsiz bir gelecekle karşı karşıyayız. ABD Ordusunun canavar gücü hala yaramazlıklara neden olabilir; Yaralı bir canavar en tehlikelidir. Amerikalılar, yabancı üslerde kesinti yapılmasını isteyen ve askeri harcamaları azaltan Senatör Ron Paul'u dinlemeliydi. Uluslararası hukukun normlarına ve tüm devletlerin egemenliğine saygı gösterilmelidir. Dünya halkı, gözetleme ve korkutmayı bırakmayı bıraktığında tekrar Amerika'yı sevecek. Bu kolay değil, ama şimdiden Cape için bir kursa karar verdik ve Good Hope'a ulaştık.