Gnostik maneviyat konusunda bir dünya otoritesi olan TOBIAS CHURTON, Batı Ezoterizm alanında Britanya'nın önde gelen bilginidir. Oxford'daki Brasenose Koleji'nden İlahiyat alanında yüksek lisans derecesine sahip olan Tobias, 2005 yılında Exeter Üniversitesi'nde Batı Ezoterizmi üzerine Fahri Araştırma Görevlisi ve Fakülte Öğretim Üyesi olarak atandı. Tobias aynı zamanda bir film yapımcısı, şair, besteci ve dahil olmak üzere birçok kitabın yazarıdır. Gnostikler, Altın İnşaatçılar, Okült Paris, Babylon Gene ve William Blake, Aleister Crowley, Elias Ashmole ve G.I.'nin beğenilen biyografileri. Gurdjieff.
En iyi resim: (c) Mark Bennett 2018
Ziyaret edin: https://tobiaschurton.com
Son Kitap
Modern tarihte hiçbir on yıl, çalkantılı 1960'lardan daha fazla tartışma ve ayrılık yaratmadı. Bazıları için 60'lar özgür aşk, uyuşturucu ve sosyal devrim çağıydı. Diğerleri için altmışlar, iyi ve kutsal olan her şeyin tanrısız bir şekilde reddedilişiydi. Tobias Churton, 1960'ların muazzam toplumsal altüst oluşlarının ardındaki manevi anlamı derin bir şekilde araştırmaya girişirken, tüm bu farklı hareketlerin ardındaki anlamı belirlemek için dini ve ezoterik tarih, endüstri, bilim, felsefe, sanat ve toplumsal devrime sürekli değişen bir bakış açısı getiriyor. .
TOBIAS CURTON
1960 yılında Sutton Coldfield'de eski bir Cheshire ailesinde dünyaya gelen Tobias Churton, 1966'dan 1968'e kadar Avustralya'da iki yıl geçirdi ve beşinci okulu olan Lichfield Katedral Okulu'na geri döndü. Üç okuldan sonra Oxford'daki Brasenose Koleji'nde Teoloji okuduğu bir sergi kazandı. Rahiplik mesleğini, televizyonda daha düşük bir kariyer beklentisiyle değiştirmeye zorlandı, ilk olarak 1987 Kanal 4 yapımıyla kamuoyuna dikkat çekti, GNOSTIKLER. 4 bölümlük dram-belgesel cumartesi geceleri yoğun bir saatte çıktı. En iyi dini dizi için New York TV Festivali Altın Ödülü'nü kazandı. Seriye eşlik eden Churton's Channel 4/Weidenfeld & Nicolson kitabı en çok satanlar arasındaydı.
Dan Brown şut atmadan çok önce Da Vinci şifresiTobias Churton, popüler bir izleyici kitlesini ezoterik gizemlerin otantik dünyasına tanıttı. Hollandalı bilim adamı Gilles Quispel'in sözleriyle, TV dizisi “milyonların fikrini değiştirecekti”. Churton, fanteziyi değil gerçekleri sundu. İsveçli ilahiyatçı Jan-Arvid Hellström, Churton'u "dini bir dahi" olarak selamlarken, Amsterdamlı kitapsever ve sanayici Joost Ritman yeni bir "yazılı yıldız"ın ortaya çıkışını coşkuyla karşıladı.
Başarısı Gnostikler Tobias'ın enerjisini ilk aşkına yoğunlaştırmasına izin verdi: yazı. Yıllarca süren hacimli okuma, mistik deneyim ve yaratıcı çabadan sonra Churton'ın ifade edecek çok şeyi vardı.
Kayıt "İÇERİDE BİR BÜYÜ" vokalist Merovée Churton ile albüm
Yirmi dördüncü kitap komisyonunu tamamlayan Tobias Churton, ezoterik, manevi tarih, Sanat ve felsefe üzerine kapsamlı kitaplarıyla bugün uluslararası alanda tanınmaktadır. Erişilebilir ve bilimsel olan Churton'ın eserleri hem inananlara hem de şüphe duyanlara hitap ediyor ve dikkat çekici bir şekilde bazı okuyucularda manevi deneyimleri teşvik etti. Sözde “ezoterik” maneviyatın çekiciliğini başarıyla genişletti. Churton'ın sıcak üslubu ve bilgi derinliği bu süreçte binlerce okuyucuyu eğlendirdi. Tobias aynı zamanda bir film yapımcısı, öğretim görevlisi, şair ve müzisyendir. Yakın zamanda, ileriye dönük dramatik projesi için orkestrasyonlu müziğini kaydetti. William Blake: Aşk Yanıyor!, Nancy Cunard ve Henry Crowder hakkındaki müzikalinde, SEN, BEN VE DÜN, sanatçı ve söz yazarı John Myatt ile birlikte yazdığı, 2011 yılında Lichfield Garrick Tiyatrosu'nda büyük beğeni topladı. Altı orijinal müzik albümü besteledi ve kaydetti.
Tobias Churton
Tobias Churton (1960 doğumlu) Gül Haçlık, Masonluk, Gnostisizm, [1] ve diğer ezoterik hareketlerin İngiliz bilginidir. Exeter Üniversitesi'nde öğretim görevlisi ve yazarıdır. Gnostik Felsefe, Masonluğun Büyücüsü ve Masonluk ve ezoterizm üzerine çok sayıda başka eser. [2]
Churton, dahil olmak üzere birçok televizyon programı yaptı. gnostikler, 1987'de yayınlanan ve 1990'da tekrarlanan (bir kitapla birlikte) Border TV tarafından Channel 4 (Birleşik Krallık) için yapılmış 4 bölümlük bir drama-belgesel dizisi. Bu "ortodoks olmayan" Hıristiyan hareketlerinde kadınların rolü üzerine. [5]
Churton'ın Aleister Crowley biyografisi 2011'de yayınlandı. Daha sonra, Crowley hakkında dört biyografik cilt daha yayınladı - Berlin'deki Canavar, Amerika'da Aleister Crowley,, Aleister Crowley Hindistan'da ve Aleister Crowley İngiltere'de: Büyük Canavarın Dönüşü. İkinci biyografi, 7 Aralık 2021'de resmi olarak yayınlanacak.
Ezoterik Kitap İncelemesi
Görünmezler: Gül Haçların Gerçek Tarihi
Tobias Churton tarafından
yayınlanan Lewis Masonik
HB, 444 s., 19,99 £
David Rankine tarafından gözden geçirildi
Tobias Churton'ın daha önce The Gnostics veya Masonry – the Reality gibi eserlerinden herhangi birini okuduysanız, kendisinin ele alması gereken zor konuları belirleme ve bunları iyi bir burs ve keskin bir araştırma yoluyla erişilebilir hale getirme alışkanlığı olduğunu bilirsiniz. açıklayıcı üslup. Görünmezler ile, son yüzyıllarda Batı toplumunun gelişmesiyle yaratılan manevi duvar halısının en önemli kollarından biri olan Gül Haçlık'ın tarihi ve gelişimine kapsamlı bir genel bakış sağlayarak, oluşturmaya sadık kalıyor. Diğer kitaplarında olduğu gibi, Churton da ilginç bilgi yollarının dışına çıkma alışkanlığını kullanıyor, sadece onları okuyucunun önüne getirerek, yaptığı noktaları tamamen farklı bir açıdan göstermek için kullanıyor! Ayrıca, böyle bir eserde nadir ve faydalı bir nitelik olan, okuyucunun kendi çıkarımlarını oluşturmasına izin verecek şekilde bilgi sağlar.
Bu kitap, bilimin ve hayırseverliğin son dört yüzyıldaki ruhsal gelişiminin gizli ya da görünmeyen tarihi olarak tanımlanabilir. Her ikisi de okuyucuyu, bazıları daha iyi bilinen ve diğerlerinden daha tanıdık olan bir dizi tarihi şahsiyetle tanıştıran Origins ve Development olmak üzere iki bölüme ayrılmıştır. Daha iyi bilinen rakamlarla bile, yine de, birkaçının beklenmedik zihne sıçramayı bekleyen ve fikirlerin yeniden değerlendirilmesine neden olan sürprizler üreten ayrıntılar ve parçacıklar var.
Churton, her bölümü tam olarak keşfedilmesi ve güçlü bir ağaç gibi tohumlanması için zamana ihtiyaç duyan fikirlerle dolu olduğundan, belirli bir süre boyunca okunması gereken bir kitap üretti. Hatta bazı bölümlerde neredeyse çok fazla bilgi var, bu yüzden bu kitabı okumanızı tavsiye ederim. Kaliteli bir şarap gibi, olgunluk avantajına sahiptir ve en iyi yudumlarla değil, yudumlarla içilir!
Bu nedenle, kitabın özüne göre, Fama Fraternitas ve Christian Rosenkreuz'dan Rose-Croix ve Anglia'daki Societas Rosicruciana'ya kadar beklediğiniz her şey bu çalışmaya dahil edilmiştir. Rosicrucianism'in Avrupa özü, pek çok armatürü aracılığıyla keşfedilir. Benim için belki de bu önemli cildin en iyi niteliği, Gül Haçlık tarihine hakim olan manevi özü ortaya çıkarmayı başarmasıdır ki bu, Churton'ın tebrik edilmesi gereken büyük bir başarıdır. Bu kitap, maneviyat, tarih veya aslında Felsefe Taşı'nın kişisel dönüşüme giden yolu ile en ufak bir ilgisi olan herkes tarafından okunmayı hak eden mükemmel ve değerli bir çalışmadır.
RİELPOLİTİK
– “…Gnosis benim için kişisel olarak bir hediye almak anlamına geliyor – belirli sorumlulukları beraberinde getiren bir hediye. Hafifletilmek ya da aydınlanmak oldukça ağır bir şeydir! İlâhi bilgide yükselmemizi ve büyümemizi engelleyen, taşıdığımız çok şey var. Benim için irfan, hakikat sevgisi, hayatın büyülü yönlerine karşı bir duyarlılık ve hepsinden öte, maddi bilinçle sürekli bir mücadele demektir.
Gnostikler, Gül Haçlılar ve Simya Simyası, Tobias Churton ile Bir Röportaj
Tobias Churton, Batı geleneğinin Gnostisizm olarak bilinen yeraltı akımının günümüzün en canlı ve en coşkulu araştırmacılarından biridir. Gnostiklerle ilk kez 1970'lerde Oxford Üniversitesi'nde teoloji okuduktan sonra ilgilenmeye başladı.
Ayrıldıktan kısa bir süre sonra, televizyon için bu fikirleri keşfetmeye ilgi duymaya başladı. Daha sonra, "Dinsel bir televizyonun olmadığı, sadece din ile ilgili programların varolmadığını kafama takmıştım" diye hatırlıyordu. “Bu en ihmal edilen alan için yeni bir tür televizyon öneren konu üzerine bir makale yazmıştım, televizyon çizgisinde bir şey, dini deneyimin doğasına girecek ve sadece onu gözlemlemekle kalmayacak bir tür program. ” Churton fırsatını 1980'lerin ortalarında İngiliz televizyonu için Gnostics'te bir dizi yaptığında buldu. Serisine eşlik etmek için ilk kitabını yazdı, Gnostikler, erken Hıristiyanlıktan Giordano Bruno ve William Blake gibi figürlerde ve hatta Mary Shelley'nin Frankenstein'ında modern tezahürlere kadar bu zor ezoterik hareketin bir tarihi.
O zamandan beri, Churton Batı ezoterik geleneklerine olan takdirini takip etti ve derinleştirdi. Kurucu Editörüydü Bugün Masonluk dergisi ve geçen yıl boyunca iki yeni kitap yayınladı. Altın İnşaatçılar: Simyacılar, Gül Haçlılar ve İlk Masonlar Modern tezahürleriyle antik çağın simya ve Hermetik geleneklerindeki öncüllerinden Masonluğun arka planını araştırıyor. Son kitabı, Gnostik Felsefe: Antik Pers'ten Modern Zamanlara, Zerdüştlük, Mithraizm ve Esseniler'deki köklerinden 20. yüzyıl büyücüsü Aleister Crowley'e ve gnosis'in pop kültüründeki tezahürlerine kadar Gnostik mirasın izini sürerek daha da geniş bir ağ oluşturur. Churton şu anda İngiltere'de evini yapıyor – Richard Smoley
Gnosis'i tam olarak nasıl tanımlarsınız? Bu sana ne anlam ifade ediyor?
Gnozu nasıl tarif edebilirim? Gnozu, Tanrı dediğimiz şeyi bilme veya onunla yakınlık kurma deneyimi olarak tanımlamak isterim. Tanrı, İncil'in bize, bilinmek istediğini söyler. Gnostik - irfanı deneyimleyen kişi - ilk olarak bu fikre karşı çıkanlar veya bunun insanoğlunun iddia edemeyeceği kadar fazla olduğunu düşünenler tarafından bir takma ad olarak kullanıldı.
Bir bakıma, kişinin Tanrı deneyimine sahip olduğunu söylemek gerçekten de en büyük küstahlıktır! Örneğin Yuhanna İncili, “hiçbir zaman hiçbir insan Tanrı'yı görmemiştir” der. Akıl hastaları için hastaneler, kendilerinin ötesinde güçlere sahip en olağanüstü yakınlığı iddia eden insanlarla doludur. Genel olarak Gnostik gelenekte, akıl sağlığı veya iç huzuru, gnosis'in bir meyvesidir. Ve 'akıl sağlığı', temiz veya 'bütün' olmak anlamına gelir, bu nedenle dikkate alınması gereken fiziksel ve psikolojik bir boyut olduğu kadar ahlaki bir boyut vardır. Kişinin Tanrı'yı tanımak için Mesih'i paylaşması gerektiği iddia edilebilir. Ama açıkça Hıristiyan geleneğinin dışında gnosis olmuştur. Yani Tanrı açıkça herkes tarafından bilinmek istiyor!
Gnosis benim için kişisel olarak bir hediye almak anlamına geliyor – belirli sorumlulukları beraberinde getiren bir hediye. Hafifletilmek ya da aydınlanmak oldukça ağır bir şeydir! İlâhi bilgide yükselmemizi ve gelişmemizi engelleyen taşıdığımız çok şey var. Benim için gnosis, hakikat sevgisi, hayatın büyülü yönlerine karşı bir duyarlılık ve hepsinden önemlisi, maddi bilinçle sürekli bir mücadele anlamına gelir. İnsanlar kendi paralarının yandığını görmektense birinin yandığını görmeyi tercih ederler. Bunun sadece doğal olduğunu söyleyebiliriz. Politikacılar bu düzeyde bize hitap etmekte ustalar. Gnostik olmak, doğal düzene karşı alışılmadık bir tutum içerir. İçimizdeki yalnızca insan incelemeye tabi tutulur - ışık, isterseniz içimizdeki gölgeleri ve karanlığı gösterir. Açıkçası, hiç kimse “ortaya çıkmaktan” hoşlanmaz, bu yüzden ışık getirenlere zulmeder ve kendimizi, kim olduğumuzu düşündüğümüz görüntülerin arkasına saklarız. Gnosis hafiftir ve deyim yerindeyse “yüküm hafiftir”.
Gnozu kendi başına deneyimlemek mümkün müdür?
Açıkça, kişinin kendi başına gnosis deneyimlemesinin mümkün olduğuna inanıyorum. Başkaları için bunu deneyimlemek pek mümkün değil! Ancak deneyim değişir ve kişi her zaman gnosis yaşadığının farkında olmayabilir. Tek bir devlet değildir. 'Anında satori' ile aynı şey değildir. Evrenin kendisi, sınırlıysa, gnosis'in bir yansımasıdır. Şunu söylemeliyim ki, eğer bir kimse gnosis deneyimine sahip değilse, gerçekten yaşadığını söylemek güçtür.
Antik çağdaki Gnostik okulları ve onlara ne olduğunu biraz açıklar mısınız?
Anladığımız kadarıyla, geç antik çağda, belirli bir öğretmeni veya böyle bir öğretmenin kendi kendini ilan eden takipçilerini çevreleyen birçok Gnostik okul vardı. Takipçilerin vizyonları, hayalleri, ifadeleri, duruşları ve emirleri vardı. Bazıları muhtemelen şarlatandı ve bazıları beklendiği gibi 'gerçek şey'di.
Kilisedeki Gnostik hareketi karalamayı ve yok etmeyi kendi işleri haline getiren ortodoks Hıristiyan öğretmenler her zaman öğretmeni tecrit etme eğilimindeydiler. İsim vermek, Gnostik karşıtı propagandanın büyük bir parçasıydı. Onların çabaları sayesinde Basilides, Carpocrates, Marcus, Marcion, Valentinus, Simon Magus, Dositheos gibi adamların bazı belirsiz kayıtlarına sahibiz. Örneğin ortodoks savunucular Irenaeus, Hippolytus, Epiphanius ve Tertullian, bu Gnostik öğretmenleri, takipçilerini Irenaeus'un - yaklaşık 180 yılında - “delilik ve küfür uçurumu” olarak adlandırdığı şeye yönlendiren çılgın şarlatanlar olarak sunmayı görev edindiler. Kanıt sunumlarını ne kadar ciddiye alınabileceğini bilmiyorum. Bu biraz George Bush'a Çavuş Pepper'ın Yalnız Kalpler Kulübü Grubunu Revolver'a tercih edip etmediğini sormak gibi bir şey!
Gnostikler bir tür karşı kültürü temsil ettiler ve bu nedenle kendilerini zulme ve alaya maruz bıraktılar. Gnostiklerin takım elbiseli, kravatlı, evrak çantalı dolaşıp gayrimenkul değerlerinden bahsettiğini hayal bile edemezsiniz! Bazıları yer altı mezarlarında ve özel yerlerde tanışmış gibi görünüyor. Mısır Thebaid'deki ilk Saint Pachom manastırlarında Gnostikler vardı. Gerçekten de, ilk manastır hareketinin esas olarak dünyadan uzaklaşmak ve Tanrı'yı deneyimlemek için bir yer arzusundan, yani bir Gnostik ilhamdan esinlendiği tartışılabilir. Manastırların, genellikle gizli de olsa, otantik ruhsal yaşamı teşvik etmede her zaman özel bir rolü olduğu açıktır. Duvarların kulakları vardı.
Ne yazık ki, Protestan eğilim adına manastırlara saldıran İngiliz ve Alman Reformları, bebeği banyo suyuyla birlikte dışarı atma eğilimindeydi, bu nedenle bugünün Gnostik'inin konumu, erken Hıristiyan Gnostiklerin konumuyla bir tür akrabalığa sahiptir. Nereye gidiyoruz, diye sorabilirler. San Francisco açıkçası herkes için işe yaramadı!
Ancak Nag Hammadi Kütüphanesi hikayesinden bildiğimiz gibi, çöl manastırlarında bile Gnostikler güvende değildi. Resmi ziyaretler, rahatsız edici literatürü ayıkladı ve alevlere mahkum etti. Yakında, rahatsız edici Gnostikler de aynı kaderi paylaşacaktı. Kilise MS 4. yüzyılda Devlet ile bağlantı kurdu ve gerçek Gnosis sürgüne gönderildi. Dini siyasetten uzak tutmak için iyi bir neden!
Bu Gnostik miras, eski Gnostik okulların sona ermesinden sonra nasıl hayatta kaldı? Medeniyetimize nasıl bir miras bıraktılar?
Tanrıya şükür, Gnostik deneyim ve meydan okuma, Roma kartalının uçuşunun sonunda hayatta kaldı. Tahmin edilebileceği gibi, eski İmparatorluğun sınırlarında – Suriye, Irak, Bulgaristan, Türkistan ve Bosna – muhtemelen İrlanda'da hayatta kaldı. Hatta bir süreliğine Moğolistan ve Çin'de. Ateş, sayısız askeri seferler, katliamlar ve kralların, sultanların, yarı tanrıların, yarı tanrıların, diktatörlerin ve imparatorların şiddetli çatışmalarıyla canlı tutuldu. 7. yüzyıldan sonra bilim ve felsefeye ilham kaynağı olarak Hermetik felsefe biçiminde İslam İmparatorluğu'nun bağrına taşınmıştır - Tanrı'yı eserlerinde ve harikalarında incelemektedir. Müslüman değil Sabiî olan ve Kuran'ın izin verdiği Harranlı Sabiîlerin rolü, ateşi canlı tutmada fevkalade önemlidir.
İslam tasavvufunun -ya da daha doğrusu marifetin- dokuzuncu ve onuncu yüzyıllarda sözde Sufiler arasında ortaya çıkışı oldukça önemliydi. Sihir, felsefe, bilim, tasavvuf - kısacası, insani ilerleme, İslam dünyasının aydınlanmış çevreleri tarafından desteklendi - her zaman, çok az umursayan katı otoritelerle bir tür gölge boksu oyunu oynadığını belirtmek gerekir. batıdaki Roma Kilisesi gibi ilahi krallığın kişisel deneyimi için.
13. yüzyılda güney Fransa ve kuzey İtalya'da sözde 'Katarlar'ın yok edilmesi, yetkililerin statüko tarafından kontrol edilmeyen manevi varlığı yok etmeye çalışmak için ne kadar ileri gitmeye hazır olduklarını gösterdi - her zaman mevcut otoriteler her çağda buluyoruz: Gnostik'in gördüğü şekliyle, görünmez ruhsal muhalefetin açık güçleri. Gnostikler dünyanın ışığı ve ekmekteki maya olmuştur. Gnosis olmayan bir dünya gerçekten de çok karanlık bir yer olurdu. Gnostik, "görünür tanrı" olan Güneş'i selamlar. Şafağı ilk o görür - ilk olarak diriliş bahçesinde diyebilirsiniz.
Bazı bilim adamları, "Gnostik" teriminin değerli olamayacak kadar sorunlu olduğunu ve bunun yerine başka bir şey getirilmesi gerektiğini öne sürüyorlar. Katılıyor musun?
Bazı bilim adamları, 'Gnostik' teriminin çok sorunlu olduğunu ve değiştirilmesi gerektiğini söylüyorsunuz. Pekala, onlar için üzgünüm. Gnosis'in kendisi bu dünyada her zaman sorunlu olacaktır. Bazı bilim adamlarının sözlüğüne rahatça sığdığı gün, gücünün sona erdiği gün olacaktır. Hayır, 'Gnostik' - 'Hıristiyan' gibi - bir takma ad olarak başladı ve bu tür tüm isimler gibi kör bir dünyada gururla karşılanmalıdır. Evet, tanımlama sorunları var. 1966'da Messina'da 'Gnostisizm' terimini tanımlamayı amaçlayan bir akademisyenler Kolokyumu vardı, ancak bu terimi durduramadı. Yani ben, İtalyan güneşinin bile faydası olmadan bu röportajda sizin için yapamam. Konu bir kitabı doldurabilir. Ancak izleyebileceğimiz başka bir yol daha var. Yani, Neden tanımlanmalıdır? Tanım - bir nüfus sayımı gibi - kontrole yol açar. Gnostik geleneğin, tanıma direnmenin eşsiz niteliğini taşıması çok daha iyi! Hiç şüphe yok ki, Batı'da düşünceye hakim olan Hıristiyan kiliselerinin faaliyetleri, belki de sandığımızdan daha büyük ölçüde meseleyi bulandırdı.
Örneğin, Oxford Üniversitesi'nde öğrenciyken, İlahiyat kurslarının kilise liderleri tarafından esas olarak onların yararına yürütüldüğü gerçeğinin tüm sonuçlarını anlamam uzun zaman aldı. Kuşkusuz, endüstriyel kimyagerler tarafından yönetilselerdi garip olurdu! Ama mesele şuydu ki, örneğin "Gnostisizm" evrensel bir deneyimle yalnızca onun ortodoks Hıristiyan Kilisesi'nden sürgün edilmesi veya mevcudiyeti açısından ilgilendi. Onu teolojikleştirmek, otantik deneyimdeki kökünü inkar etti. En derin, en kişisel ve kesinlikle otantik deneyimimize güvenemezsek, neye güvenebiliriz? Her neyse, geriye dönüp bakıldığında, bence, Gnostik felsefenin, dinin ve benzerlerinin tüm alanını, dünyanın sözde 'büyük dinleri'nin tümü ile -zorunlu olarak- iç içe geçen kendi akışı olarak incelemek daha iyi olurdu. Dünya.
Ortodoks Kilisesi ile ilgili ilginç şeylerden biri -bir an için çatışan cisimlerin bolluğunu geniş bir birlik olarak görebilirsek- sonunda her şeyi -yani gnosis hariç- her şeyi içine alabileceğini bulmasıdır! Bununla, Darwin'in Birinci Dünya Savaşı sırasında İngiltere Kilisesi tarafından aşağı yukarı kabul edildiğini kastediyorum. Kilise liderleri -hiçbir şekilde, bildiğim kadarıyla- Hitler, Stalin ve Mussolini ile anlaşmalar yaptılar ve – kabul edelim, Kilise dünyayla oldukça iyi bir şekilde barıştı. Gnostik tipler, dünya ile ilgili olarak kendilerini olduğu gibi bu kadar rahat bir konumda bulmazlar.
İrfan yolunda olan ve belki de bunu fark etmeyen, Tanrı sevgisinden ve Tanrı korkusundan - ve kendileri ve başkalarından korktukları için - kendilerini çok tatmin edici olmayan Kilise toplantılarında - adına - adına yıllarını boşa harcayan birçok insan var. Tanrı'nın - fedakarlıklarını ve bağlılıklarını talep edin. Kendini yadsımayı vaaz edenlerin her zaman en bencil gruplar olduğunu gördüm.
Ama asıl meseleye geri dönersek, Gnostik, Gnosis kelimelerinin hırpalanmış görkemi ve hırpalanmış ekmeğinin -hatta bilginlerin 'Gnostisizm' kelimesinin- yerini başka hangi uysal kelime alabilir? Mistisizm çok bulanık. Magick okşadı ve Disneyleştirildi. Maneviyat - peki! Eskiden bir anlamı vardı, şimdi bir şey ifade ediyor ve muhtemelen hiçbir şey ifade etmiyor. Araba üreticilerinin ruhani ihtiyaçlarınızı karşılayan bir araba bulması an meselesi! İnsanların 'maneviyat' hakkında konuştuklarında ne anlama geldiklerini gerçekten bilmiyorum. Dünyadaki her sözde dindar şarlatan ve açgözlü politikacıya faydalı olacak kadar belirsiz! 'Gnostik' dediğinizde, her zaman açıklamanız gerekir. Ve bunu yaptığınızda, kabul etseler de etmeseler de insanlar her zaman büyülenir! Yani elimizde bu var ve elimizden gelenin en iyisini yapmalıyız. Gnosis bilgi demektir. Anla?
Gnostisizmi canlandırmaya yönelik mevcut girişimler hakkında ne düşünüyorsunuz? Ne değeri var?
Gnostisizmi canlandırmaya yönelik son girişimleri soruyorsunuz. Bu, benim gibi gerçek bir tarih eklenmiş otantik deneyimleri tercih eden insanlar için zor bir soru. Bu, içimdeki bilgin ve antikacı konuşuyor. Benim yolum senin yolun değil.
Ben 'Gnostisizm'in - bu kelime gerçekten Hıristiyan Kilisesi'nin bilinen yaşamının ilk beş yüzyılında Hıristiyan ortodoks otoriteleri ile çatışan Gnostik gruplara atıfta bulunduğuna - 'canlandırılabileceğine' veya ihtiyaç duyulduğuna inanmıyorum. Hasta ölmedi - dünya iyi olsa da. Gnostik müjdenin dediği gibi "ölüler canlı değildir ve yaşayanlar ölmeyecektir." Bu, birçok büyük Gnostik mantık arasında benim kişisel favorimdir. Ölüler diri değildir ve yaşayanlar ölmeyecektir. Ne kadar doğru.
Ayrıca, hala güçlü olan birkaç büyük otantik Gnostik akım var - bunlardan en az biri ciddi şekilde zulme uğramış olsa da. Kuzey Irak, Batı İran, Gürcü Ermenistanı -yani Transkafkasya Kürdistanı- Yezidileri inanılmaz derecede ilham verici geleneğe sahipler. Tüm dünyada onunla karşılaştırılacak hiçbir şey yok. Kendi sınıfındadır. Yezidiler, tanımlandığı gibi “kitap ehli” olarak kabul edilmedikleri için iktidardakiler tarafından acımasızca zulme uğradılar – işte yine o kelime! - Kuran'da. Uzun zamandır “Şeytana tapmakla” suçlandılar, ancak bu tür bir zulüm, İsa'nın yıllar önce bir şeytanın sözcülüğünü yapmakla suçlanmasından bu yana, zalimler arasında yaygındı. Bu kitaptaki en eski numaradır ve işe yarar çünkü insanlar kendi kötülükleri dışında her türlü kötülükten korkarlar.
Yezidiler bugün Musul ve çevresinde saldırıya uğramakta ve öldürülmekte ve Gürcistan Ermenistan'ında polis korumasından mahrum bırakılmaktadır. Bu gerçek.
Düşündüğüm ikinci gelenek, Vaftizci Yahya'nın özel bir peygamber olduğunu iddia eden ve ilginç bir şekilde 'Romalı İsa'ya atıfta bulunan aşağı Irak'taki Mandaean'larınkiydi. "Gnostikler" söz konusu olduğunda, bu insanlar şüphesiz "gerçek şey"dir.
1985-87'de Gnostics dizisini yaptığımda, Londra'daki Irak Büyükelçiliği'ne yazdık ve Mandaean'lar hakkında herhangi bir bilgiyi reddettiler. Son sefil Irak rejimi altında yok edildiklerinden endişeliydim, ama sevindirici bir şekilde, çeşitli İslami geleneklerle çevrili oldukları için kendilerini haklı çıkarmak zorunda kalsalar da, şimdi hayatta kaldıklarını gözlemliyorum. Kuran'da Sabiiler olarak nitelendirildiklerini ve bu nedenle korunduklarını düşünüyorum. Muhteşem Yezidiler ise 1300 yıldır zulüm görüyor ve böyle bir korumaya sahip değiller.
Bağımsız bir Kürdistan, muhtemelen bu eşsiz ve takdire şayan insanlara, aksi takdirde tehlikede olabilecek bir gelecek sunacaktır. Bu, Irak'taki mevcut karışıklıktan çıkmak için çok iyi bir şey olurdu. Büyük güçler, Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden bu yana Orta Doğu'yu mahvediyor, bu nedenle savunmasız kişilerin mallarını paylaşma şeklindeki çılgın, kötü oyunun bizim yaşamlarımızda sona erip sonlanmayacağını meşru olarak sorgulayabiliriz. Umut etmeli, inanmalıyız ve sevmeliyiz. Ezidiler için biraz sevgi ayırın - çoğu insan muhtemelen onları hiç duymamış olsa da.
Bu, sorunuzu yanıtlamak için, Gnostik gelenekle ilgilenmenin iyi bir yolu olurdu - söylemeliyim ki, dünyanın içinde ve onun tarafından köleleştirilmiş insanın otantik ruhunun geleneği. Para sevgisi tüm kötülüklerin anasıdır. Gnosis'i canlandırmanın yolu, Gnosis tarafından canlandırılmaktır.
İnsanlar bugünlerde neden Gnostisizm ile bu kadar ilgileniyorlar?
Bence insanlar bugünlerde Gnostisizmle ilgileniyorlar çünkü kültürümüzün kalbinde açıkça manevi bir boşluk var. Bilim ve seri üretim, bardağın dışı için çok şey yaptı, ancak içi boş ve uyuşturucu, seks ve rock 'n' roll tarafından doyurulamaz. Vaat edilen kurtuluş, hızlı bir düşüşün ardından gelen kısa bir zevktir. Grace uzağa bakar ve kurban, eğer şanslıysa, içine bakmalıdır.
Bizim kadar büyük işletmeler tarafından doymuş olmayan ülkelerde bile - çamaşır makinelerinin, merkezi ısıtmanın ve kişisel müzik setlerinin ve bilgisayarların çok hoş karşılanabileceği - tüm para ve “vaat” ile şimdi iyi ifade edilmiş bir şikayet var. herkes için özgürlük ve özgürlük” ifadesi büyük bir tehdit oluşturuyor.
Tehdit, sayısız tehlikeler ve mahrumiyetler karşısında insanları yüzyıllarca yaşatan, kalp hayatına ve hassas, görünmez hayata -Allah ile olan binlerce bağa- yöneliktir. Burada romantikleşmek istemiyorum ama şunu sormak gerekiyor: "En çok yardıma kimin ihtiyacı var?" Doğu mu Batı mı? Açıkça her ikisi de yoksulluktan muzdariptir - maddi yoksulluk ve manevi yoksulluk - ve elbette Batı'da bol miktarda maddi yoksulluk ve şüphesiz Doğu'da manevi yoksulluk var. Ama birbirimize yardım edemez miyiz? Ve böylece kendimize yardım mı ediyoruz? Ama bunu nasıl yapacağız?
İsa bir ipucu veriyor: “Önce bardağın içini temizleyin.” Temizle? ağlayabiliriz - çoğumuz orada olduğunu bile bilmiyoruz! Bu "kupanın içi" nerede? “Yakın ve içimizde” olması gereken bu cennetin krallığı (bir krallık, not, demokrasi değil!) nerede? Pekala, ruhsal gerçekliğe örnek ve tavizsiz bağlılık, Gnostik gelenek boyunca akan o kadar güçlü ve güçlü bir nehirdir ki, kemik kurusu dünyamız hayat veren sularına dalmayı arzu etmeseydi olağanüstü olurdu!
Kendimizi çözene kadar, sadece kendi kafa karışıklığımızı ihraç edebiliriz.
Bir bütün olarak Batı ezoterik geleneklerinden biraz bahseder misiniz? Bugün onların durumu nedir? Medeniyetimize katkıda bulunmak için neye ihtiyaçları var?
Benden bir bütün olarak Batı ezoterik gelenekleri ve bunların medeniyetimize neler katabilecekleri hakkında bir şeyler söylememi istediniz. Bu sorunun ikinci kısmı basit. Katkıda bulunmaları gereken şey medeniyettir. medeniyet nedir? Açıkça güç ve kudret ya da değişimi zorlama yeteneği değildir. Aksi takdirde Hun Atilla'yı ve Cengiz Han'ı uygarlığın liderleri olarak sıralamamız gerekir! Medeniyet, aslında bir dizi insanın bir şehirde yaşama, kendilerini organize etme ve kaosa düşmeden birbirleriyle geçinme yeteneklerine bağlıdır. Meşgul kovanın yaşamını destekleyen şey, uygarlaştırıcı bir etki olarak tanımlanabilir. Medeniyet o zaman gerçeğin değil, neyin iyi çalıştığının hakemidir. Bununla birlikte, bilge adamlar ve kadınlar - her şeye rağmen - hiçbir şeyin gerçek kadar iyi çalışmadığı ve çürümüş bir dalın - yolsuzlukla çürümüş - kendini çok uzun süre desteklemeyeceğine dair eski inanca yöneldiler - yükü boşver medeniyetin. Gerçek iyidir.
Tüm yetenek ve sosyal statü eşitsizlikleri, çok çeşitli ırksal ve dini türleri, nabız gibi atan insan varlığının katıksız yoğunluğu, doğal güçlere karşı savunmasızlığı, hastalık, umutsuzluk, histeri, yanlış beklenti, can sıkıntısı ile Batı medeniyetini düşündüğümde. böyle devam ederse, Masonluk gibi organizasyonların ve kişisel gelişimin sağduyulu toplumlarının önemli olduğunu düşünmeden edemiyorum. Yozlaştırıcı güçler her zaman karkas içinde çalışmayı amaçlarken, iyileştirici ajanlar da insan kovanının dokusunda çalışmalıdır - korkulu bir gizlilik içinde değil, şöhret, övünme ve sosyal ilgiden şüphe eden bir alçakgönüllülük ve sevgi ile. Serin esinti görünmeden iyi çalışır. Bu çok yıllık bir bilgeliktir. Masonik geleneğin en iyisinin hoşgörü ve engelleri aşan sosyal idealizm anlayışına büyük ölçüde katkıda bulunduğunu düşünüyorum. Bazen, en inatçı zihinsel materyallerin bazılarında meydana gelen ruhsal bir içgörü bile buluruz!
İyi adamlar ve kadınlar, adam denen bu gevşek budala ile ne elde etmeye çalışırlarsa çalışsınlar, samimi meşgul arı her zaman biyolojik ve ahlaki mirasımızın karşısındadır. Bu miras, güçlü erkekleri ve kadınları ağlatacak ve umutsuzluğa kapılmak veya örneğin Gore Vidal'ın böylesi bir zevk ve sınıfla örneklendirdiği türden alaycı bir stoacılığa sığınmak için yeterli sebep verecek kadar kesinlikle karanlıktır.
İnsanları yaratıcı ruhsal gelişim dünyasına tanıtmak için çağdaş Gül Haç toplumları için söylenecek çok şey var. Pek çoğu, örneğin Teozofi, Thelema ve Antroposofi dünyalarında içgörü bulur. Bunların hepsi, gittiği kadarıyla iyi ve güzel, ancak insan toplumu aşındırıcı, hatta yıkıcı olabilir.
İnsanlar gerçekten çok iyi değiller -birbirleriyle bir tür aşk içinde olmadıkları sürece- ve o zaman bile... neyse! Boşanma oranları, hırçınlık ve açgözlülükle ilgili hüzünlü hikayeleriyle, coşku ve piyango kazanma üzerine kurulu yeminlerin kırılganlığına tanıklık ediyor. Mezmur Yazarı şu sözleri söylerken gerçekçi davranıyordu: “Hiç kimse doğru değildir. Hayır, bir değil." Kendini gruplara dahil etmek, yaratıcı ve ilahi ruhu boğabilir. Ancak yalnızlık zor olabilir ve yalnızlık, Jimi Hendrix'in söylediği gibi, "zorlama"dır. Belki de manastır kavramını uyarlanmış bir şekilde canlandırmalıyız - vurgulayabilir miyim, o üzücü alternatif olan 'komün' değil. Hippiler kendi ahlaksızlıkları dışında her şeye uymuşlardı. Peter Coyote ve Diggers, kuşkusuz bana gerçek hippileri hiç görmediğimi söylerdi. O haklı olurdu. Belki onlardan biriydim - ve kendimizi ne sıklıkta görüyoruz?
Herhalde insan hayatında hidayet için elini Allah'ın eline koyduğunda -O'nu bildiğimiz kadarıyla- her türlü grup ve insanla karşılaşacaktır. Hiçbir yol tüm insanlar veya tüm durumlar için işe yaramaz. Bu böyle olmalı. Mutlak kesinliklere ihtiyaç duyanlar her şeye inanmaya hazır olacaklardır. Bir, görünmezse her zaman mevcuttur.
Deneyimler gösteriyor ki, insanlığın kozmik yaşamında birçok gizli damar var ve ben – bir kere – memnunum – ve mutlu olmak için sebeplerim var – var oldukları için. Gnosis is, as I said earlier, a gift. One has to be in the right place to receive it. No organisation can do that for anyone. The Spirit bloweth where it listeth. Heed the Spirit above all – and keep the powder dry!
Could you talk a little bit about your own background, how you came to be interested in this area, and what meaning it has for you personally?
You ask about my background. I am an Englishman born in Birmingham – the English Midlands – in 1960, who grew up to believe that something was seriously ‘out of kilter’ in my own dear country and in the world at large. This was something I found in myself as I grew older and travelled about the busy world. I had no special financial or educational advantages, but my father – a railwayman by choice in his later years – said “Seek and ye shall find.” I loved the past and had great respect for the ancients. I was always suspicious of words like ‘modern’ and ‘new’. No one knows the future and if, as someone once said, “the future is a poor place to store our dreams,” then I should say that a dream stored is a dream over. King Arthur will sleep so long as we do.
I cannot remember when I first became interested in the authentic tradition of spiritual life. It seems to have always been with me. I suppose studying the Gnostics at Oxford in the late 70s made me realise that I was not alone, but there were always shadows and intimations of gnosis in books, films – especially old films (the new stuff is generally too cocksure, superficial and loud to have anything to say worth hearing) – and in music.
I have often tried to ‘get away’ from Gnosis, rather like Jonah sailing to sea to avoid Nineveh, but I keep coming back to port, whether I like it or not. Often, I don’t like it at all. I’ve spent a fair amount of time in the cold belly of the whale. The world, however, needs this insight, even if for me it now seems an old story. Somehow, it comes alive afresh again with each telling. And I discover so many new aspects to it, each time I willingly return to its study. It makes us wise and makes fools of us. Gnosis means creation because we do what we know. Creation is the fiery dragon whose scolding breath burns away the void and leaves the golden tree. We pick its fruit and create nothing.
I was lucky (by modern standards) to have both parents and that both parents believed in the individual and believed in the mystery and magick of life, and that they were plain speaking, virtuous and down to earth as well as being receptive to higher influence. That was a gift too. Come to think of it – it’s all been a gift. I’ve done little to deserve such a theatre of sorrow and joy! There’s so much more to do and life is really both too long and too short. We’re here and we’d better make the best of it. Long may She reign over us.
Could you tell us about your recent books, The Golden Builders and Gnostic Philosophy? What are they about?
Kitaplarım The Golden Builders ve Gnostic Philosophy took me ten years to write and were continuations of a work begun in 1986 when I wrote my first book, The Gnostics, at the age of 25. You could say that the new books are the considered works of research and experience – an attempt to bring readers of the first book into deeper acquaintance with the extraordinary Gnostic tradition. I was very aware that some terrible books have appeared in the last 20 years which have exploited the whole subject area and confused people with a lot of journalistic twaddle and conspiracy tales. Some have inspired a recent best-selling novel that suggested Leonardo Da Vinci worked with a code that could be understood by an idiot demented by marijuana.
I wanted to put the record straight. The truth is stranger than fiction and a good deal more interesting. The trouble with fiction is that you can’t live on it you always want more. Perhaps if you wanted to define the Truth, you might – with tongue in cheek – call it NON FICTION. There is NON FICTION in magick, Gnosis, mysticism and spiritual understanding – but then, I suppose, your readers know this already, or they would not be suffering this interview with a distant star..
The Lost Pillars of Enoch, by Tobias Churton
Although I was excited to dive into The Lost Pillars of Enoch: When Science & Religion Were One by Tobias Churton, I will also admit to feeling slightly intimidated by the subject matter. Religious history is interesting to me, but this book was denser than my usual reading for review fare and certainly not my area of expertise. It is, however, the author’s area of expertise, and he skillfully presented an enormous amount of information in these 325 pages.
Tobias Churton, a British scholar, author, and lecturer at Exeter University, has authored an impressive number of books regarding history and esoteric belief systems including Rosicrucianism, Freemasonry, and Gnosticism, as well as biographies of those involved in these studies and systems, including several biographies of Aleister Crowley, and at least two titles that are now on my wish-list (Occult Paris: The Lost Magic of the Belle Epoque ve The Spiritual Meaning of the Sixties). The more pages I turned, the more comfortable I became with the idea that I would indeed be able to understand the imposing subject matter at hand and the main premise of the book: the idea that once upon a time science and religion were one.
Our journey begins in antiquity with an explanation of how information was carved into pillars (stele) as a way of record keeping. One example given was Herodotus’ (ca. 484-425 BCE) account of conqueror Sesostris’s pillars that included this passage:
“When those that he met were valiant men and strove hard for freedom, he set up pillars in their land whereon the inscription showed his own name and his country’s, and how he had overcome them with his own power but when the cities had made no resistance and had been easily taken, then he put an inscription on the pillars even as he had done where the nations were brave but he drew on them the privy parts of a woman, wishing to show clearly that the people were cowardly.” 1
This passage seemed to present much more than just an example of how history was recorded, and it is an example of how far back we can trace certain mindsets and attitudes as well.
Of the many pillars carved, inscribed, and painted to preserve history, the pillars in question — the pillars of Enoch — were supposedly carved with information so important to our survival that it was inscribed upon pillars made of brick and marble because these would survive should the world be destroyed by flood or by fire.
The book is divided into three parts and moves quickly through a compact history of religion, which then proceeds into part two, the bulk of the book, which deals with Hermetic philosophy. Being very interested in Hermeticism, I found this entire section highly illuminating. And although this section covers an extensive history of “believers” and supporters of both science and Hermeticism, from the Medici family, Copernicus, Giordano Bruno, to famed court magician John Dee, and even on to Aleister Crowley in the relatively recent past, the thing that stood out to me the most was what the belief they all had in common. This belief is basically that something has gone wrong, in that we have lost touch with something our species once knew and understood. This results in an idea that we have to look to the past in order to move forward into a better future.
The passages on Isaac Newton were particularly eye-opening for me, especially considering the premise of the book (that these pillars were inscribed to withstand flood and fire) and the discovery that Newton’s notes (millions of words sold at auction in 1936, now in the process of being revealed by The Newton Project, Canada) suggest a diluvium ignis, or deluge of fire, in 2060. 2 I found myself certainly hoping that Newton was not a prophet.
Churton touches on the current popular archaeology portrayed on websites and documentary television and how there seems to be a basic spin from the explosion of alternative life theories associated with the 1960s, along with millions of adherents that find today’s science to be less friendly and more likely to be prone to government manipulation, politicization, and to being bought and sold.
One of Churton’s proposals that I found to be quite profound is the idea that although we have been taught over and over, that the “ascent” of man is a progressive, generally upward affair, perhaps man has devolved and may yet evolve from a state that is now latent, or partially accessible within us. I find that thought very refreshing in the light of so much current talk within spiritual communities of “ascension” – an idea that does not seem congruent with so much societal behavior today. Part Three of the book is titled “Paradise Regained?” and the author once again makes some very thoughtful statements about our future as human beings and why the thoughts and ideas presented in esotericism are important to how we navigate it.
Overall, I enjoyed The Lost Pillars of Enoch very much. The author presented a large amount of historical information in a balanced and insightful way, along with an occasional dose of humor that lightened the otherwise heavy subject matter. I would recommend this book to anyone interested in esoteric history and hermeticism. I’ve gained insight into how many of our current day ideas about spirituality, prophecy, and science have developed over time, and I’m encouraged that many of the myths we hold dear still have an important message for us.
Cindie Chavez, “The Love & Magic Coach”, is a certified life and relationship coach as well as an author, speaker, and teacher. She has a reputation for bringing astounding clarity and having a wicked sense of intuition. She has a widely diverse range of other proficiencies and interests including astrology, kabbalah, tarot, magic, and spirituality. She also loves painting, knitting, gaming, and enjoying belly laughs with her husband and family.
Are you an author?
This definitive biography of Aleister Crowley (1875–1947), the most notorious and controversial spiritual figure of the 20th century, brings together a life of world-shaking ‘magick’, sexual and psychological experimentation at the outer limits, world-record-beating mountaineering and startling prophetic power – as well as poetry, adventure, espionage, wisdom, excess, and intellectual brilliance. The book reveals the man behind the appalling reputation, demolishing a century of scandalmongering that persuaded the world that Crowley was a black magician, a traitor and a sexual wastrel, addicted to drugs and antisocial posing, rather than the mind-blowing truth that Crowley was a genius as significant as Jung, Freud or Einstein.
Churton has enjoyed the full co-operation of the world’s Crowley scholars to ensure the accuracy and plausibility of his riveting narrative. The author has also been in contact with Crowley’s grandson, who has vouchsafed rare, previously untold accounts of family relationships. The result is an intimate portrait that has never before been shown, and one that has great emotional impact.
The book contains the first ever complete investigation of Crowley’s astonishing family background – including facts he concealed in his lifetime for fear of social prejudice.
Tobias Churton also gives us a detailed account of Crowley’s work as a British spy during World War I in Berlin during the early 1930s and during World War II. This information has not been available to any previous biographer.
Follow Aleister Crowley through his mystical travels in India, which profoundly influenced his magical system as well as the larger occult world
• Shares excerpts from Crowley’s unpublished diaries and details his travels in India, Burma, and Sri Lanka from 1901 to 1906
• Reveals how Crowley incorporated what he learned in India--jnana yoga, Vedantist, Tantric, and Buddhist philosophy--into his own school of Magick
• Explores the world of Theosophy, yogis, Hindu traditions, and the first Buddhist sangha to the West as well as the first pioneering expeditions to K2 and Kangchenjunga in 1901 and 1905
Early in life, Aleister Crowley’s dissociation from fundamentalist Christianity led him toward esoteric and magical spirituality. In 1901, he made the first of three voyages to the Indian subcontinent, searching for deeper knowledge and experience. His religious and magical system, Thelema, shows clear influence of his thorough experimental absorption in Indian mystical practices.
Sharing excerpts from Crowley’s unpublished diaries, Tobias Churton tells the true story of Crowley’s adventures in India from 1901 to 1906, culminating in his first experience of the supreme trance of jnana (“gnostic”) yoga, Samadhi: divine union. Churton shows how Vedantist and Advaitist philosophies, Hindu religious practices, yoga, and Mahayana and Theravada Buddhism informed Crowley’s spiritual system and reveals how he built on Madame Blavatsky and Henry Steel Olcott’s prior work in India. Churton illuminates links between these beliefs and ancient Gnostic systems and shows how they informed the O.T.O. system through Franz Hartmann and Theodor Reuss.
Churton explores Crowley’s early breakthrough in consciousness research with a Dhyana trance in Sri Lanka, becoming a devotee of Shiva and Bhavani, fierce avatar of the goddess Parvati. Recounting Crowley’s travels to the temples of Madurai, Anuradhapura, and Benares, Churton looks at the gurus of yoga and astrology Crowley met, while revealing his adventures with British architect, Edward Thornton. Churton also details Crowley’s mountaineering feats in India, including the record-breaking attempt on Chogo Ri (K2) in 1902 and the Kangchenjunga disaster of 1905.
Revealing how Crowley incorporated what he learned in India into his own school of Magick, including an extensive look at his theory of correspondences, the symbology of 777, and the Thelemic synthesis, Churton sheds light on one of the most profoundly mystical periods in Crowley’s life as well as how it influenced the larger occult world.
Explores the unified science-religion of early humanity and the impact of Hermetic philosophy on religion and spirituality
• Investigates the Jewish and Egyptian origins of Josephus’s famous story that Seth’s descendants inscribed knowledge on two pillars to save it from global catastrophe
• Reveals how this original knowledge has influenced civilization through Hermetic, Gnostic, Kabbalistic, Masonic, Hindu, and Islamic mystical knowledge
• Examines how “Enoch’s Pillars” relate to the origins of Hermeticism, Freemasonry, Newtonian science, William Blake, and Theosophy
Esoteric tradition has long maintained that at the dawn of human civilization there existed a unified science-religion, a spiritual grasp of the universe and our place in it. The biblical Enoch--also known as Hermes Trismegistus, Thoth, or Idris--was seen as the guardian of this sacred knowledge, which was inscribed on pillars known as Enoch’s or Seth’s pillars.
Examining the idea of the lost pillars of pure knowledge, the sacred science behind Hermetic philosophy, Tobias Churton investigates the controversial Jewish and Egyptian origins of Josephus’s famous story that Seth’s descendants inscribed knowledge on two pillars to save it from global catastrophe. He traces the fragments of this sacred knowledge as it descended through the ages into initiated circles, influencing civilization through Hermetic, Gnostic, Kabbalistic, Masonic, Hindu, and Islamic mystical knowledge. He follows the path of the pillars’ fragments through Egyptian alchemy and the Gnostic Sethites, the Kabbalah, and medieval mystic Ramon Llull. He explores the arrival of the Hermetic manuscripts in Renaissance Florence, the philosophy of Copernicus, Pico della Mirandola, Giordano Bruno, and the origins of Freemasonry, including the “revival” of Enoch in Masonry’s Scottish Rite. He reveals the centrality of primal knowledge to Isaac Newton, William Stukeley, John Dee, and William Blake, resurfacing as the tradition of Martinism, Theosophy, and Thelema. Churton also unravels what Josephus meant when he asserted one Sethite pillar still stood in the “Seiriadic” land: land of Sirius worshippers.
Showing how the lost pillars stand as a twenty-first century symbol for reattaining our heritage, Churton ultimately reveals how the esoteric strands of all religions unite in a gnosis that could offer a basis for reuniting religion and science.
• Reveals Crowley’s sex magick relations in London and his contacts with important figures, including Dion Fortune, Gerald Gardner, Jack Parsons, Dylan Thomas, and black equality activist Nancy Cunard
• Explores Crowley’s nick-of-time escape from the Nazi takeover in Germany and offers extensive confirmation of Crowley’s work for British intelligence
• Examines the development of Crowley’s later publications and his articles in reaction to the Nazi Gestapo actively persecuting his followers in Germany
After an extraordinary life of magical workings, occult fame, and artistic pursuits around the globe, Aleister Crowley was forced to spend the last fifteen years of his life in his native England, nearly penniless. Much less examined than his early years, this final period of the Beast’s life was just as filled with sex magick, espionage, romance, transatlantic conflict, and extreme behavior.
Drawing on previously unpublished diaries and letters, Tobias Churton provides the first detailed treatment of the final years of Crowley’s life, from 1932 to 1947. He opens with Crowley’s nick-of-time escape from the Nazi takeover in Germany and his return home to England, flat broke. Churton offers extensive confirmation of Crowley’s work as a secret operative for MI5 and explores how Crowley saw World War II as the turning point for the “New Aeon.” He examines Crowley’s notorious 1934 London trial, which resulted in his bankruptcy, and shares inside stories of Crowley’s relations with Californian O.T.O. followers, including rocket-fuel specialist Jack Parsons, and his attempt to take over H. Spencer Lewis’s Rosicrucian Order. The author reveals Crowley’s sex magick relations in London and his contacts with spiritual leaders of the time, including Dion Fortune and Wicca founder Gerald Gardner. He examines Crowley’s dealings with artists such as Dylan Thomas, Alfred Hitchcock, Augustus John, Peter Warlock, and Peter Brooks and dispels the accusations that Crowley was racist, exploring his work with lifelong friend, black equality activist Nancy Cunard.
Churton also examines the development of Crowley’s later publications such as Magick without Tears as well as his articles in reaction to the Nazi Gestapo who was actively persecuting his remaining followers in Germany. Presenting an intimate and compelling study of Crowley in middle and old age, Churton shows how the Beast still wields a wand-like power to delight and astonish.
An extensive examination of the history of gnosticism and how its philosophy has influenced the Western esoteric tradition
• Explains how the Gnostic understanding of self-realization is embodied in the esoteric traditions of the Rosicrucians and Freemasons
• Explores how gnosticism continues to influence contemporary spirituality
• Shows gnosticism to be a philosophical key that helps spiritual seekers "remember" their higher selves
Gnosticism was a contemporary of early Christianity, and its demise can be traced to Christianity's efforts to silence its teachings. The Gnostic message, however, was not destroyed but simply went underground. Starting with the first emergence of Gnosticism, the author shows how its influence extended from the teachings of neo-Platonists and the magical traditions of the Middle Ages to the beliefs and ideas of the Sufis, Jacob Böhme, Carl Jung, Rudolf Steiner, and the Rosicrucians and Freemasons. In the language of spiritual freemasonry, gnosis is the rejected stone necessary for the completion of the Temple, a Temple of a new cosmic understanding that today's heirs to Gnosticism continue to strive to create.
The Gnostics believed that the universe embodies a ceaseless contest between opposing principles. Terrestrial life exhibits the struggle between good and evil, life and death, beauty and ugliness, and enlightenment and ignorance: gnosis ve agnosis. The very nature of physical space and time are obstacles to humanity's ability to remember its divine origins and recover its original unity with God. Thus the preeminent gnostic secret is that we are God in potential and the purpose of bona fide gnostic teaching is to return us to our godlike nature.
Tobias Churton is a filmmaker and the founding editor of the magazine Freemasonry Today. He studied theology at Oxford University and created the award-winning documentary series and accompanying book The Gnostics, as well as several other films on Christian doctrine, mysticism, and magical folklore. He lives in England.
An exploration of Crowley’s relationship with the United States
• Details Crowley’s travels, passions, literary and artistic endeavors, sex magick, and psychedelic experimentation
• Investigates Crowley’s undercover intelligence adventures that actively promoted U.S. involvement in WWI
• Includes an abundance of previously unpublished letters and diaries
Occultist, magician, poet, painter, and writer Aleister Crowley’s three sojourns in America sealed both his notoriety and his lasting influence. Using previously unpublished diaries and letters, Tobias Churton traces Crowley’s extensive travels through America and his quest to implant a new magical and spiritual consciousness in the United States, while working to undermine Germany’s propaganda campaign to keep the United States out of World War I.
The Missing Family of Jesus – by Tobias Churton
An Inconvenient Truth – How the Church erased Jesus’s brothers and sisters from history
–by Tobias Churton
Published in The Watkins Review, Issue 26, Spring 2011
Some time ago, I sat down with my family to watch the movie version of Dan Brown’s Da Vinci şifresi. After a good dose of Tom Hanks’s adventures as symbol sleuth Robert Langdon, I began asking myself the question, ‘Why are people so involved in this story?’ I concluded that the root of the fascination lies in a single straightforward question: Whatever happened to Jesus’s family?
It occurred to me that such a question might serve as the launching-pad for a book-length investigation. Fortunately, Michael Mann at Watkins Publishing shared this opinion and The Missing Family of Jesus doğdu.
We’ve all seen paintings of ‘The Holy Family’. It’s a pretty nuclear affair. We might see Joseph leading a donkey on which Mary sits, holding the baby Jesus. Otherwise, we might see Mother Mary and baby Jesus – but no daddy at all.
Families just weren’t like that in those days.
Even the canonical gospels give us some hints. Mark 6,v.3 tells us that Jesus (Yeshua or ‘Joshua’) had brothers: James (properly ‘Jacob’), Joses (Joseph), Simon and Juda (called ‘Judas’ in Matthew). But after the establishment of Christianity in the Roman Empire, 300 years later, believers were discouraged from dwelling on questions like: ‘Whatever happened to Jesus’s Family?’ Even today, in Catholic encyclopaedias of the Saints, ‘Saint James the Just’ – universally regarded as Jesus’s brother by the earliest Church Fathers – is called the ‘son of Alphaeus’, deliberately obscuring any theologically compromising family relationship.
The Jesus of the Church jumps out as an ‘only child’ from the pages of dogma. He is God’s ‘only begotten son’. This is a theological point, but we know now that Jesus was a part of history, and like everyone else, he came from a family. Indeed, his family was important to his work. The first ‘bishop’ of the ‘Church’ in Jerusalem after the Crucifixion was James the Righteous (‘Zaddik’), brother of Jesus. James continued his more famous brother’s hostility to the governing priests, scribes and pharisees. According to Eusebius, they had James clubbed to death in AD 62. Brother James was succeeded as second ‘bishop’ of Jerusalem by Jesus’s cousin, Symeon, son of Klopa. According to Hegesippus, Symeon, though a man of exceptional age, was also martyred, like his kinsman James, in AD 106 or 107. Furthermore, according to Church historian Eusebius, the grandsons of Jesus’s brother Judas survived until the reign of the Emperor Trajan (AD 98-117) when they were interrogated on grounds of being of the House of David, and therefore politically suspect.
The earliest ‘Church’ in Jerusalem was to a significant extent, a family affair. Like all families, there would have been problems. Jesus did not need children of his own his family provided man (and woman) power.
Why are these facts so little known? Why for so many people is Jesus an ‘unreal’ character? The answer is simple. The Roman Church did not want a ‘real’ character. The Roman Church wanted a super-real character, preferably with no character at all, as we understand the term. By the late fourth century, the Jewish Christians, who followed the old tradition first established in Jerusalem (and who were nicknamed ‘the Poor’), were regarded as heretics – outside of the care of ‘the Church’. The Roman Church had effectively usurped the Family and become self-appointed executors of Jesus’s Will and Testament. How could they do this? After Emperor Constantine gave ‘Christianity’ imperial sanction, the Roman Church had the power and might and muscle of the state of Rome behind it.
The Missing Family Of Jesus constitutes the first systematic, historical investigation into herşey of the evidence surrounding the questions ‘Who belonged to Jesus’s family?’ ‘What do we know about their relationships to one another?’ ‘What happened to Jesus’s Family?’
What do we have to go on? There is some historical evidence, disparate, sometimes obscure, but sufficient to build a picture of reasonable probability, without recourse to wild speculation. There is legendary material, of which much has been made for conspiracy-style narratives. This material is examined rationally. The Missing Family of Jesus scrutinizes the historical basis, such as it is, for the ‘Holy Blood Holy Grail’ narrative. Good history is at last liberated from storytelling.
The book includes in its sweep a thorough search into what orthodox authorities have called ‘apocryphal material’, accounts not included in the official canon of the Churches, but from an historical perspective, of value. For example, in several apocryphal gospels, the figures of James the Righteous and of a possible twin (‘Didymos’ or ‘Thomas’) brother, called Judas, are given special – and fascinating – prominence. James and Judas/ Thomas were important to some Jewish Christians living in Syria in the 2 nd and 3 rd centuries. We cannot dismiss evidence simply because the Churches do not like it. The shortcomings of evidence are highlighted.
We also possess an abundance of historical and archaeological knowledge which helps us to establish real conditions and real possibilities as regards social and political conditions relevant to the story.
It must be the case that behind both the historical and the legendary evidence, there exists a missing, truthful picture of the family of Jesus. The task of the book has been to establish as much of that truth as is historically possible within the bounds of reasonable probability.
I am delighted to announce that the project has succeeded in bringing our picture of Jesus back home, for while I suspected at the start that such an examination might help us to get back to Jesus’s historical family, I had no idea that the search would take me directly to the ‘historical Jesus’. This, for me, was an astonishing experience, one in which I must confess I felt a guiding hand from above I can find no other words to describe the experience.
The final chapter is subtitled ‘The Mystery of Christianity Solved’. I admit this sounds extremely bold, even rash, but I can convey to you in all sobriety that that is precisely what has been achieved. How I came to this momentous conclusion, I shall leave, naturally to the book itself, but I can say this: it is my belief that sooner or later, this book’s conclusion will have to be addressed by the highest religious authorities and, as a US contact has recently informed me, the results should be ‘world-changing’. Well, I don’t know about that, but it might be person-changing, and we can all do with a spiritual wake-up call. It all seems a long way from an evening in watching a filmed novel on TV. But does not the Lord move in mysterious ways?
For those who like bullet-points, here are some key points explored in The Missing Family of Jesus:
TOBIAS CHURTON
"Tobias Churton is the perfect candidate to explore Gnosticism with an insightful gaze and a solid grip on history. In 1987 he was involved in the acclaimed British Channel Four series The Gnostics and wrote the companion volume. Many of us interested in Gnosticism were first exposed to the Gnostic tradition through these early works.
Churton breaks out of the Christian ghetto mentality and explores Gnosticism as a wider phenomenon meandering through history. His depth of coverage is impressive, from early Vedic and Zoroastrian traditions through Judaism, Christianity and medieval sects, to modern neo-Gnostics, including the infamous Aleister Crowley. He offers an excellent summary of various Gnostic streams, with lucid commentary and lots of quotes from primary sources.Churton shows his background in Freemasonic history with a superb exploration of the Gnostic elements in Hermeticism and Freemasonry. Churton sees Gnosticism as a playful exploration of the spiritual verities, a praxis (i.e. practical spirituality) based on a direct perception of the spiritual world (gnosis = to know), rather than as a purely speculative form and this is the key to understand his work."
Churton separates the wheat from the chaff and disposes of unnecessary speculations and fantasy. To get a good handle on what Gnosticism is really all about (and isn’t), a great place to start is with Gnostic Philosophy by Tobias Churton."
Robert Burns, NEW DAWN magazine
"For the last 2000 years or more, Gnosticism has been persecuted and wilfully misunderstood by those who prefer to control human freedom. In this magisterial work Churton explores the origins of Gnosticism, its growth and development and along the way setting right not a few myths which have developed. This is not really a book to be read through in one sitting, it is rather a work to be dipped into in order to elucidate some important episode in our history which has hitherto been ignored or misused. The section on Jesus and the relationship of his words with the texts of the Dead Sea Scrolls is particularly important. Churton writes: ‘Had Jesus visited the supposed "Qumran Sect" he would I think have looked at the community, with their hopes for changing the nature of the world from without, with pity.’ Churton bravely seeks to rescue the eighteenth century Illuminati and the later Aleister Crowley from the hell to which they have been consigned by historians. He sees the rise of the radical Illuminati as the consequence of the replacement of pro-masonic and benevolent enlightenment rulers with narrow-minded successors. The exploration of Crowley’s thought is fascinating and, one assumes, seminal."
Michael Baigent, FREEMASONRY TODAY
"A wonderful book. I've felt happy since I read it yesterday. The breadth of coverage is great: over 2000 years of Gnostic groups and individuals, among them Cathars, Sufis, Jacob Bohme, Rosicrucians, Freemasons, Carl Jung, and Rudolf Steiner.
Within each topic, there’s suprising depth of coverage. The coverage of the Sufis is beautiful writing. The coverage of Aleister Crowley is enthusiastic and complex. This is in no way a dry survey. Nevertheless, the writing is backed up with 42 pages of footnotes and a 7 page bibliography. Altogether, many pointers to further reading on Gnosticism. There were some surprises for me about who could be considered Gnostic: for example, the coverage of the Troubadours and, more recently, Jimi Hendrix. Churton is able to define Gnosticism through those he has selected to represent it. It's a long way from Valentinus to Hendrix, to be sure, but Churton quite capably threads together the many individuals and groups he considers Gnostic. In doing so, he moves from history to presence, so that he may, as if he did for me, provide you a vital sense of how Gnosticism may be relevant today for you.
Gnostic Philosophy may inform and entertain, but, due to the deep care and warmth with which Churton has written it, it may also call to you. This book is a brilliant presentation of why Gnosticism matters."
Everpresence of Gnosis, by ‘calmly’ May 7, 2005 ***** (Amazon Review)
"Churton, founding editor of Freemasonry Today, is an authority on the subject and comprehensively chronicles Gnostic History to its earliest origins. What is more, he does this in a highly readable format, his journalistic experience shining through in each chapter. If your curiosity of Western esoterica has been piqued of late, and you're looking to get the low-down on what it is actually all about, there is probably no better place to start."
The Real McCoy, August 11, 2005 **** by’ BPG’ (Amazon Review)
"I read every word of this book. First, it is not about some slightly interesting “idea” circulating in the development of Christianity. It’s about gnosis which is the full realization of being. It’s about the ancient and eternal quest for the Meaning of Existence. It's the history of a philosophical search based on the illusion of separation from source that's become entangled over the long years in complex literalism. And it’s made thrillingly clear to a careful reader because it's well understood by its own writer. This one will always have space on my bookshelves, shelves that get smaller as the years pass rather than larger. I seem to be getting very picky as I go along."
Alıntı
Not everyone greeted the Invisible Ones with the salivating relish of a yellow journalist in a vulgar Sunday newspaper. Another anonymous writer of 1623 penned a document entitled Recherches sur les Rose-Croix (Researchers into the Rose Cross), now in the Bibliothèque Nationale:
The Rose Cross is an imaginative invention of a group of persons who use it as their symbol and mark. Besides this it means nothing. They claim that an ancient wisdom has been transmitted from Adam through Seth, Noah and Moses to Solomon, and that this wisdom was revealed by the Arabs to the foreigners in 1413. . . . It has seen been preserved in obscure terms by the alchemists Basilius Valentinus, Theophrastus, Isaac the Hollander, Severinus Danus, Paracelsus, Raymond Lull, Valentin Conrad, and Robert Fludd. . . .
Their religion is drawn exclusively from Yaratılış, from the book of Bilgelik, ve Mezmurlar of David, but they approach them with a formal conception to create a semblance that these great personalities wrote only to justify their own belief. In this endeavour they are greatly assisted by their knowledge of the roots of languages.
Whether the Brethren of the Rose Cross were in fact devil worshippers or, as the author of the above study maintained, “Protestant monks, formerly of the Cistercian order, who live on a rock on the shores of the Danube in an almost inaccessible place,” fraternization with their beliefs or literature incurred dire consequences.
Three years before the Invisibles were supposed to have floated about Paris, two students of Marburg University in Hessen, Philipp Homagius and Georg Zimmerman, were tried by the university. Homagius was accused of burning all his books except his Rosicrucian works and a magical textbook attributed to “Arbatel.” Homagius was sentenced to “eternal imprisonment” in a frontier fort.
Meanwhile, the University of Paris condemned all works by, or inspired by, Paracelsus--and that included “Rosicrucian” works as a matter of course.
In the same year as the Paris scare, “Rosicrucian” defender and mathematician Heinrich Nollius was expelled from the University of Giessen for his professional interests in sacred magic and Hermetic philosophy. Two years later he would try to form a new group “the keepers of the celestial wheel.”
In 1624, a year after the Paris scare, catholic authorities at the University of Leiden in the Netherlands set up a tribunal to try Rosicrucian writings. The Leiden trials would be followed in Haarlem in 1627 by the trial, torture, and imprisonment of a sometime-pornographic artist, Jan Symonsz van der Beek. According to Susanna Åkerman, the Leiden judges “correctly saw that the Rosicrucian fiction stemmed from Arabic magic, from Hebrew wisdom, and from dangerously subversive Paracelsian themes.”
That is quite a case for the prosecution. So the Rosicrucian beliefs were a fiction? Why then were people all over northern Europe and elsewhere getting into trouble for paying attention to a fiction? It is not as if they did not have novels in the seventeenth century. They knew the difference between a novel and a serious book. What was it about this fiction that was causing so much trouble?
Were the Invisibles real, or were they . . . invisible, that is to say, imaginary?
Who were they? Would one of them stand up and be counted? People were, after all, suffering in their name. Even where it was not physically dangerous, mere rumor of association with the Brothers of the Rose Cross could make life very inconvenient.
Take the case of (now) world-famous philosopher, René Descartes. According to Adrien Baillet’s biography, Descartes returned to Paris from his travels with the Duke of Bavaria’s army in 1623, only to find the Rosicrucian scare in full force. In fact, Descartes had vainly sought the Brothers of the Rose Cross in the winter of 1619, hoping for help with his internal struggles and obscure mathematical studies. (The Brothers of the Rose Cross had promised a new mathematics.)
A year later, Descartes had met up with an excellent mathematician, Johann Faulhaber, whose less advanced ideas inspired Descartes to new heights of original genius. Faulhaber had been an early defender of the mysterious Brothers, having responded eagerly to their promise of a reformed science.
Descartes was unlikely to have swallowed the calumnies about satanic brethren invisibly subverting the capital, but he took seriously the advice given him that he was a potential suspect, having appeared alone, and from Germany--and doubtless being a mathematician and philosopher too. Should he hide? No, he concluded. He made himself visible about town. How, he reasoned, could anyone suspect he was a Brother of the Rose Cross? Had not everyone heard? The infernal brethren were invisible!
Furthermore, he reasoned, having sport with the credulous inquiries of friends, it was that very invisibility that must have prevented his finding the fraternity in Germany!
It is good to know the philosopher had a sense of humor there are not many laughs in his Discourse on Method.
What were people afraid of? Why were even the more enlightened writers, such as Descartes’ mentor Father Marin Mersenne and well-informed commentator Gabriel Naudé, so suspicious? What had the Brothers of the Rose Cross done?
In order to find out how such a powerfully subversive group of conspirators had come out of nowhere, only to manifest themselves without manifesting themselves, only to be seen in the imagination while remaining distinctly and indistinctly invisible--only to be dismissed as harmless by some, yet perceived by others as a threat to the stability of the whole catholic world (and all in the space between two celestial conjunctions), we need to go back to the beginning of what Simon Studion thought (in 1604) was the end.