Gittiğini duymadım
Çünkü seni dinlemiyordum. Aslında ben seni hiçbir zaman dinlemedim.
Sen konuşurdun, hep konuştun.. Söyleyecek bir sözün mutlaka olurdu en akıllara zarar durumda bile.
Sen hep konuşurdun.
Ne söylediğini senin de bildiğini sanmıyorum, sen sadece konuşurdun...
Kendini anlatmak için değildi söylediklerin, anlaşılmamak için gürültü yapmaktı sadece kelimelerin!
Anlamsız harf diziliminden başka bir şey değildi dudaklarının sarf ettiği..
Ama ben seni severdim.
Tenin bebek poposu gibi yumuşaktı.
Bebek poposuna dokunduğumdan değil, öyle derler ya hani.. kulak memesi kıvamı, bebek poposu..
Bilmediğim şeyler gibiydi senin tenin
Çünkü ben senin söylediklerini bilmediğim gibi tenini de bilmezdim..
Kokunu hatırlamıyorum. Ve zaten koklamadım seni hiç, çekmedim içime kokunu..
Anlamsız seslerin bir kokusu olabilir mi?
Gittiğini duymadım.
Çünkü gitmedin..Buradasın.
İnsan sadece bedensel olarak mı intihar eder?
İnsan sadece bedensel olarak mı gider/kalır?
Gittiğini duymadım. Gürültücü çenen burada değil ama, hiç bilmediğim kokun evimde .. hala..
Gitmedin.
Çünkü gidemezsin..
Kim kendisini bırakıp gidebilmiş ki sen gidebileceksin...?