Koparılan çiçekler, normal koşullar altında bir iki hafta dayanıyor fakat “vazo hayatı” büyük oranda değişiklik gösteriyor. Genetik elbette önemli bir rol oynuyor; fakat bitkinin nasıl yetiştirildiği ve toplandığı da öyle.
⠀
Koparılma anında, kök içerisinde nişasta ve şeker bulunuyor. Eğer bitki bol ışıklı bir ortamda yetiştiyse ve akşamüstü koparıldıysa, bunlardan daha fazla bulunuyor. Söz konusu maddeler çiçek için yakıt görevi görüyor ve yakıt tükendiğinde, çiçek besinleri vazonun içindeki sudan alabiliyor. Bu yüzden insanlar, çiçek buketlerine sık sık “çiçek besini” veriyorlar.
⠀
Fakat koparılmış çiçeklerin su ve besin alma kabiliyeti zamanla azalıyor. Bu süreçler, genelde hava baloncukları veya bakteri oluşumuyla kökte çıkan engeller yüzünden sınırlanıyor. Suya biraz çamaşır suyu eklemek, mikroorganizmaları uzaklaştırarak çiçeğin yaşam süresini uzatabilir; zayıf asit ise dolaşımı kolaylaştırabilir. Sıcaklık da büyük bir fark oluşturuyor: North Carolina Eyalet Üniversitesi’nde çiçekçilik profesörü olan John Dole, “Bir çiçeğin çok uzun süre dayanmasını sağlamak için yapabileceğiniz en iyi şey, çiçeği donmaya çok yakın bir sıcaklıkta tutmak” diyor. Çiçeğin özsuyunu dondurmadığınız sürece (ki bu ölümcül bir hata olur), düşük sıcaklıklar olgunlaşmayı yavaşlatacaktır.
⠀
Bir bitkinin genetiği, en uygun koşullar altında bile çiçeklerin ömrü bakımından önemli bir rol oynuyor. Örneğin güngüzelleri en fazla bir gün dayanıyor. Diğer türlerin ise şaşırtıcı bir dayanıklılığı var. “Burada ananas zambağı isimli bir çiçekle çalışma yapıyoruz ve uyguladığımız işlemlerden birinde, yedi hafta dayanıyor” diyor Dole. “Bu kadar uzun süre dayandıklarında, ‘lütfen artık öl … bu deneyi bitirmek istiyorum!’ sınıfına giriyorlar.”
Yazar: Daniel Engber/Popular Science. Çeviren: Ozan Zaloğlu.