Matthew 6: Dağdaki Vaaz
İsa, içten bir samimiyet tutumu gerektiren yüksek bir doğruluk standardı öğretir. Endişe verici sözlerle bizi öfke, zina, yemin ve intikam konusunda uyarır. Düşmanlarımızı bile sevmemiz gerektiğini söylüyor ( Matta 5 ). Ferisiler katı kurallar için biliniyordu, ancak adaletimiz Ferisilerinkinden daha iyi olmalı ( Dağdaki Vaaz'ın daha önce merhamet vaat ettiğini unutursak oldukça üzücü olabilir ). Gerçek adalet kalbin bir tutumu. Matta İncili'nin altıncı bölümünde İsa'nın dini bir gösteri olarak kınayarak bu konuyu nasıl netleştirdiğini görüyoruz.
Gizli Yardım
«Onları görecek insanların önünde uygulamadığınız dindarlığınıza dikkat edin; aksi takdirde Cennetteki Babanızdan hiçbir ücretiniz olmaz. Sadaka verirseniz, ikiyüzlülerin sinagoglarda ve sokaklarda yaptığı gibi önünüzde trompet olmasına izin vermemelisiniz, böylece insanlar onları övebilirler. Gerçekten, size söylüyorum: Ücretleri zaten vardı »( 1-2).
İsa'nın gününde din dışında bir gösteri yapan insanlar vardı. İnsanların iyi işlerini görebildiklerinden emin oldular. Bunun için birçok taraftan tanınırlar. İsa, diyorlar, çünkü aldıkları tek şey bu. Tanrı'ya hizmet etmekle değil, kamuoyunda başarılı olmakla ilgileniyorlardı; Tanrı'nın ödül vermeyeceği bir tutum. Dini davranış bugün de kağıt hamuru, ofis kullanımı, Mukaddes Kitap incelemesi veya kilise gazetelerinin katkılarıyla görülebilir. Yoksullara yiyecek verebilir ve müjdeyi vaaz edebilirsiniz. Dışarıdan ciddi hizmet gibi görünüyor, ama tutum çok farklı olabilir. "Ama sadaka verdiğinizde, sol elinizin sağ elinizin ne yaptığını bilmesine izin vermeyin, böylece sadakalarınız gizli kalır; ve saklı olanlara bakan baban seni ödüllendirecek »( 3-4).
Tabii ki, "elimiz" eylemlerimizden hiçbir şey bilmiyor. İsa, sadaka vermenin ne şov amaçlı ne de başkalarının yararına ya da övgü için olmadığını ifade eden bir ifade kullanır. Bunu kendi itibarımız nedeniyle değil, Tanrı için yaparız. Sadaka sadece gizlice gerçekleşebileceğini anlamak tam anlamıyla değildir. İsa daha önce insanların Tanrı'yı övebilmeleri için iyi işlerimizin görünür olması gerektiğini söylemişti ( Matta 5,16 ). Odak noktamız dış etkimiz değil, tutumumuzdur. Güdümüz, kendi şerefimiz için değil, Tanrı'nın yüceliği için iyi işler yapmak olmalıdır.
Gizli olarak dua
İsa dua hakkında benzer bir şey söyledi: «Dua ederken, sinagoglarda ve sokak köşelerinde durup dua etmeyi seven ikiyüzlüler gibi olmamalısınız, böylece insanlar tarafından görülebilirler. Gerçekten, size söylüyorum, zaten maaşları var. Ama dua ettiğinizde, dolabınıza gidin ve kapıyı kapatın ve gizli olan babanıza dua edin; ve saklı olanlara bakan baban seni ödüllendirecek »( V.5-6 ). İsa halk namazına karşı yeni bir emir vermez. Bazen İsa bile halk arasında dua etti. Mesele şu ki, sadece görülmek için dua etmemeliyiz, ne de kamuoyu korkusu için dua etmemeliyiz. Dua Tanrı'ya ibadet eder ve kendinizi iyi göstermek için orada değildir.
"Ve dua ederken, Yahudi olmayanlar gibi gevezelik yapmamalısınız; çünkü çok fazla kelime söylerse duyulacaklarını düşünüyorlar. Bu yüzden onlar gibi olmamalısın. Çünkü baban ona sormadan önce neye ihtiyacın olduğunu biliyor »( V.7-8 ). Tanrı ihtiyaçlarımızı biliyor, ama yine de ona sormalıyız ( Filipililer 4,6) ve ısrar ediyorlar ( Luka 18,1: 8 ). Duanın başarısı bize değil Tanrı'ya bağlıdır. Belli sayıda kelimeye ulaşmamız ya da minimum zaman çerçevesine uymamız gerekmiyor, ne özel bir dua tutumu benimsemeliyiz ne de güzel kelimeler seçiyoruz. İsa bize örnek bir dua verdi - sadelik örneği. Bir rehber görevi görebilir. Diğer tasarımlar da açıktır.
«Bu yüzden böyle dua etmelisin: Cennetteki Babamız! Adın kutsal olacak. Krallığın geliyor. Gökte olduğu gibi yeryüzünde de yapılacaksın »( V.9-10 ). Bu dua basit bir övgü ile başlar - karmaşık bir şey değil, sadece Tanrı'nın onurlandırılması ve insanların O'nun isteğine açık olma arzusunun bir formülasyonu. "Bugün bize günlük ekmeğimizi ver" ( V. 11 ). Bu vesile ile hayatlarımızın Yüce Babamıza bağlı olduğunu kabul ediyoruz. Ekmek ve diğer şeyleri satın almak için bir dükkana gidebilirken, bunu mümkün kılan Tanrı olduğunu hatırlamalıyız. Her gün ona güveniyoruz. «Ve suçlu partilerimizi de affettiğimiz için bizi suçluluğumuzu affedin. Ve bizi kışkırtmayın, kötülükten kurtarın »( V.12-13 ). Sadece yemeğe değil, aynı zamanda Tanrı ile bir ilişkiye de ihtiyacımız var - sık sık ihmal ettiğimiz ve neden affedilmeye ihtiyaç duyduğumuz bir ilişki. Bu dua bize ayrıca Tanrı'dan bize nazik olmasını istediğimizde başkalarına merhametli olmamız gerektiğini hatırlatır. Hepimiz manevi devler değiliz - ayartmaya direnmek için ilahi yardıma ihtiyacımız var.
Burada İsa duayı bitirir ve sonunda birbirimizi affetme sorumluluğumuza dikkat çeker. Tanrı'nın ne kadar iyi olduğunu ve başarısızlıklarımızın ne kadar büyük olduğunu ne kadar iyi anlarsak, merhamete ihtiyacımız olduğunu ve başkalarını affetmeye istekli olduğumuzu o kadar iyi anlayacağız ( V.14-15 ). Bir uyarı gibi görünüyor: "Bunu ancak siz yaptıktan sonra yapacağım". Büyük bir sorun, insanların affetmede çok iyi olmamasıdır. Hiçbirimiz mükemmel değiliz ve hiçbirimiz tamamen affetmeyiz. İsa bizden Tanrı'nın bile yapmayacağı bir şey yapmamızı mı istiyor? Affını koşullu hale getirirken koşulsuz olarak başkalarını affetmemiz düşünülebilir mi? Eğer Tanrı affediciliğini affedilmemize bağımlı kıldıysa ve biz de aynısını yapsaydık, o zaman başkalarını sadece affedikleri zaman affederdik. Hareket etmeyen sonsuz bir kuyruktaydık. Eğer affedilmemiz başkalarını affetmeye dayanıyorsa, kurtuluşumuz yaptığımız işlere - yaptığımız işlere bağlıdır. Bu yüzden Matta 6,14: 15'i tam anlamıyla aldığımızda teolojik ve pratik bir problemimiz var. Bu noktada, İsa'nın biz doğmadan günahlarımız için öldüğünü de ekleyebiliriz. Kutsal Yazılar, günahlarımızı çarmıha çivilediğini ve tüm dünyayı barıştırdığını söylüyor.
Bir yandan Matta 6 bize affedilmemizin şartlı göründüğünü öğretir. Öte yandan, Kutsal Kitap bize günahlarımızın zaten affedildiğini öğretir - bu affedilmenin günahını da içerir. Bu iki fikir nasıl uzlaştırılabilir? Ya bir taraftaki ayetleri ya da diğer taraftaki ayetleri yanlış anladık. Başka bir tartışma olarak, şimdi İsa'nın konuşmalarında abartı unsurunu sıklıkla kullandığını düşünebiliriz. Gözünüz sizi baştan çıkarırsa, yırtın. Dua ederken, dolabınıza gidin ( ama İsa evde her zaman dua etmedi ). İhtiyacı olanlara verdiğinizde, sol elinizin sağ elinizin ne yaptığını bilmesine izin vermeyin. Kötü birine karşı koymayın ( ama Paul yaptı ). Evet veya hayır'dan daha fazlasını söyleme ( ama Paul yaptı ). Hiç kimseye baba dememelisiniz - ama yine de hepimiz böyle yapıyoruz.
Buradan Matta 6,14: 15'te başka bir abartı örneğinin kullanıldığını görebiliriz. Bu, bunu görmezden gelebileceğimiz anlamına gelmez - İsa, diğer insanları affetmenin önemine dikkat çekmeye çalışıyordu. Tanrı'nın bizi affetmesini istiyorsak, başkalarını affetmeliyiz. Affedildiğimiz bir imparatorlukta yaşamak istiyorsak, aynı şekilde yaşamalıyız. Tanrı tarafından sevilmek istediğimiz için, diğer insanlarımızı sevmeliyiz. Eğer bunu başaramazsak, Tanrı'nın doğasını sevgiye çevirmeyecektir. Sevilmek istiyorsak doğru kalmalıyız. Her şey kulağa hoş gelse de, bir ön koşulun yerine getirilmesine bağlı olsa da, söylenenlerin amacı bizi sevmeye ve affetmeye teşvik etmektir. Pavlus bunu bir talimat gibi koydu: "Biri diğerine karşı şikayet ederse, birbirinize katlanın ve birbirinizi affedin; Rab seni affettiği için affedersin! » ( Koloseliler 3,13 ). Burada bir örnek verilmiştir; bu bir gereklilik değil.
Rab'bin Duası'nda günlük ekmeği isteriz, ancak ( çoğu durumda) zaten evde. Aynı şekilde, daha önce almış olsak da, af diliyoruz. Yanlış bir şey yaptığımızın ve bunun Tanrı ile ilişkimizi etkilediğini, ancak O'nun affetmeye hazır olduğunu güvenle kabul ettiğidir. Bu, performansımızla kazanabileceğimiz bir şeyden ziyade kurtuluşu bir hediye olarak beklemenin ne anlama geldiğinin bir parçası.
Oruçtan gizlice
İsa başka bir dini davranışla karşılaşır: “Hızlı olursanız, ikiyüzlüler gibi kızgın görünmemelisiniz; çünkü oruçlarıyla kendilerini insanların önünde göstermek için yüzlerini hareket ettiriyorlar. Gerçekten, size söylüyorum, zaten maaşları var. Ama hızlı olursanız, başınızı ayırın ve yüzünüzü yıkayın, böylece insanlara oruç tutmakla değil, gizlenmiş olan babanıza kendinizi gösterebilirsiniz; ve saklı olanlara bakan baban seni ödüllendirecek »( V.16-18 ). Hızlı olduğumuzda, her zamanki gibi yıkar ve tararız, çünkü insanları etkilemek için Tanrı'dan önce geliriz. Yine vurgu tutum üzerindedir; bu oruç farketme meselesi değil. Birisi bize oruç tutup tutmadığımızı sorarsa, doğru cevap verebiliriz - ama asla sorulmasını ummamalıyız. Amacımız dikkat çekmek değil, Tanrı'ya yakınlık aramaktır.
İsa her üç konuda da aynı noktayı işaret ediyor. İster sadaka verin, ister dua edin ya da hızlı olun, “sır olarak” yapılır. İnsanları etkilemeye çalışmıyoruz, onlardan da saklanmıyoruz. Tanrı'ya hizmet ediyoruz ve yalnız O'nu onur ediyoruz. Bizi ödüllendirecek. Ödül de gizli olarak yapılabilir. Bu gerçek ve ilahi iyiliğine göre gerçekleşir.
Gökyüzünde hazineler
Tanrı'yı hoşnut etmeye odaklanalım. İsteğini yapalım ve ödüllerine dünyanın geçici ödüllerinden daha fazla değer verelim. Halkın övgüsü, kısa ömürlü bir ödül biçimidir. İsa burada fiziksel şeylerin dalgalanması hakkında konuşuyor. «Güveleri ve pası yedikleri ve hırsızların girip çaldıkları yerdeki hazineleri toplamamalısınız. Ancak, güve veya pas yemedikleri ve hırsızların girip çalmadıkları cennette hazineleri toplayın »( V.19-20 ). Dünya zenginlikleri kısa ömürlüdür. İsa bize daha iyi bir yatırım stratejisi izlememizi tavsiye eder - Tanrı'nın kalıcı değerlerini sessiz sadaka, mütevazi dua ve gizli oruçla aramak.
İsa'yı tam anlamıyla kabul edersek, emeklilik yaşı için kurtarmaya karşı bir teklif belirleyeceği düşünülebilir. Ama bu gerçekten kalbimizle ilgili - ki bu değerli sayıyoruz. Göksel ödüllere dünyasal tasarruflarımızdan daha fazla değer vermeliyiz. “Çünkü sevgilinin olduğu yerde, kalbin de var” ( V. 21 ). Tanrı'nın değer verdiği şeylerin değerli olduğunu düşünürsek, yüreklerimiz davranışlarımıza doğru rehberlik eder.
«Göz vücudun ışığıdır. Gözünüz daha yüksekse, tüm vücudunuz hafif olacaktır. Fakat eğer gözünüz kötüyse, tüm vücudunuz karanlık olacaktır. İçinizdeki ışık karanlıksa, karanlık ne kadar büyük olacak! » ( V.22-23 ). Görünüşe göre, İsa burada geçirdiği zamanı söyler ve para için hırs için kullanır. Uygun olan şeylere bakarsak, iyi ve cömert olmanın yollarını göreceğiz. Ancak, bencil ve kıskanç olduğumuzda, bağımlılığımız tarafından bozulan ahlaki karanlığa gideriz. Hayatımızda ne istiyoruz - almak ya da vermek? Banka hesaplarımız bize hizmet etmek için mi ayarlandı, yoksa başkalarına hizmet etmemize izin veriyorlar mı? Hedeflerimiz bizi iyi ya da yozlaşmaya yönlendirir. Eğer içimiz yozlaşırsa, sadece bu dünyanın ödüllerini ararsak, o zaman gerçekten yozlaşırız. Bizi ne motive eder? Para mı yoksa Tanrı mı? "Kimse iki efendiye hizmet edemez: ya birinden nefret eder ve diğerini sevecektir, ya da birine yapışacak ve diğerini hor görecektir. Tanrı'ya ve mamaya hizmet edemezsin »( V. 24 ). Tanrı'ya ve kamuoyuna aynı anda hizmet edemeyiz. Tanrı'ya yalnız ve rekabetsiz hizmet etmeliyiz.
Bir kişi mama nasıl "hizmet edebilir"? Paranın ona şans getireceğine, onun son derece güçlü görünmesine ve ona büyük değer katacağına inanarak. Bu değerlendirmeler Tanrı için daha uygundur. O bize mutluluk verebilen, gerçek güvenlik ve yaşam kaynağıdır; o bize en iyi şekilde yardım edebilecek güçtür. Ona her şeyden daha çok değer vermeli ve onur vermeliyiz çünkü önce gelir.
Gerçek güvenlik
«Bu yüzden size söylüyorum: Endişelenme ... ne yiyip içeceğiniz; ... ne giyeceğin. Yahudi olmayanlar bütün bunlar için çabalıyorlar. Çünkü göksel Babanız tüm bunlara ihtiyacınız olduğunu biliyor » V.25-32 ). Tanrı iyi bir babadır ve hayatımızdaki en yüksek yeri işgal ettiğinde bizimle ilgilenecektir. İnsanların fikirleri veya para ya da mallar hakkında endişelenmemiz gerekmiyor. "Önce Tanrı'nın krallığını ve onun doğruluğunu ararsanız, hepsi size düşer" ( V. 33) Tanrı'yı seversek, yeterince uzun yaşayacak, yeterli miktarda yiyecek alacak, yeterli miktarda malzeme alacağız.
Michael Morrison tarafından