[ad_1]
2019’un önceki zamanlarında – pandemi öncesi, ancak dünya insan kurban etme, kedi ve köpeklerin birlikte yaşaması, kitlesel histeri, Trump gibi gerçek Eski Ahit tipi şeyleri deneyimledikten sonra – okuyucular bir haberle karşılaşmış olabilir . yeni vardı hayalet avcıları film yolda. Demek istediğim, zaten orada NS yeni oldu hayalet avcıları film, klasik 1980’lerin gişe rekorları kıran ruhunu kanalize etmeye çalışırken, tamamı kadınlardan oluşan bir paranormal araştırmacı çetesi aracılığıyla olaylara yeni bir yön vermeye çalıştı. Bu fikir ilham aldı; sonuç, çok değil. (Hala: Kate McKinnon.) Yine de şimdi, bu sefer ek bir bonusla, franchise’ı yeniden canlandırmak için başka bir girişimi öğreniyorduk: Jason Reitman, oğlu hayalet avcıları OG yönetmeni Ivan Reitman, ortak yazıp yönetecekti. “Her zaman kendimi ilk hayalet avcıları hayranıyım, seti ziyaret eden altı yaşında bir çocukken” dedi Jason. “Diğer tüm hayranlar için bir film yapmak istedim.”
En azından söylemek gerekirse, bu ifadenin ikinci yarısı yüklendi. 2016 filmi, kültür savaşlarında savrulan bir fısıltı topu haline gelmişti ve sadece Lady Ghostbusters konsepti, ölmezler arasında toplu inci kavramaya neden oluyordu. Fan-bros, bu güncelleme kişisel olarak orijinalin her bir baskısına geri dönmüş ve dijital olarak bir vajina eklemiş gibi davrandı. Bill Murraykarakteri. Daha da kötüsü, yeni filmin yıldızlarına, filmin savunucularına ve yanlışlıkla yollarına çıkan XX kromozomuna sahip herkese karşı bir taciz kampanyası başlattılar. Bu adamlar hayaletlerden korkmuyorlardı. Bununla birlikte, östrojen varlığının bir şekilde çocukluklarını geriye dönük olarak mahvedeceğinden korktular.
Bu nedenle, Melissa McCarthy/Kristen Wiig versiyonuna görev bilinciyle bağlı kalsa da, bunun “hayranlar için” bir açıklama olacağı beyanı, bir köpek ıslığı gibi geldi: Sakin olun beyler. Saplantılı pop kültürü fikrinizi, hiç kimse sürekli ergenlik mabetlerinizle uğraşmadan elde edeceksiniz. Bu bagajın bir parçası Hayalet Avcıları: Ölümden Sonra beraberinde getiriyor. Ve Reitman ve ortak yazar Gil Kenan (2015 poltergeist remake) neyse ki Toxic Nostalgia Brigade™’in en kötü yönlerine boyun eğmedi, kesinlikle bir tür kanon rota düzeltmesi yapılıyor gibi geliyor. İlk filmin gecikmiş bir devamı ve 1989’daki cansız devam filmi – ne dediğin umurumuzda değil, Twitter, bu iyi değil – öbür dünya Venkman, Stantz ve Spengler’in öğretilerini sevindirici haber olarak görenlere ağır bir şekilde oynuyor. “Eleştirmenler için değil hayranlar için yapıldı” diyenler ister istemez ağlayacak. İlk kısımda haklılar, ancak teknik olarak bu son kısma “orijinalin ayrıntılarını hafızaya almamış herkes ve Paskalya yumurtasından fazlasını bekleyen insanlar gişe rekorları kıranlardan” eklemeliler.
Aslında Spengler, gördüğümüz ilk kişi – ya da daha doğrusu, Harold Ramis’in imzası olan kilometrelerce uzunluktaki saç modeli ve masalsı silüeti kullanan biri. Avcıların yerleşik zekası, filmin duygusal kilit noktası, o zaman ve şimdi arasındaki köprü olacak şekilde ayarlandı. Rahmetli büyük Ramis’in 2014’te öldüğünü boşverin (öbür dünya ithaf edilmiştir): Bir şeyi kovalıyor, kovalanıyor veya Oklahoma çiftlik evinin mısır tarlalarında bir şeyi tuzağa düşürmeye çalışıyor. Her ne oluyorsa, karakterin bu ölümlü bobinden sıyrılmasıyla sona eriyor. Bu giriş sırasında kalp atışlarınızın ne kadar gümbürdediğini az çok takip eden her şeye ne kadar istekli olduğunuzu belirleyecek ve Reitman’ın nereden başlamak istediğini ve bu filmin tam olarak nerede bitmesini istediğini bildiği hissine kapılıyorsunuz. Bu noktalar arasındaki her şey – başka bir deyişle, geçmiş zaferlerin anılarının ve hatıralarının altına yerleştirilmiş yarı pişmiş film – anlaşmayı bozan şey olur.
Spengler, hayaletleri yakalamanın arasında bir çocuk babası olmayı başardı, ancak artık büyümüş kızı Callie’nin (Carrie Coon) bunu söylediğini duysa da, o pek iyi bir baba değildi. O ve iki çocuğu Trevor (yabancı şeylerFinn Wolfhard) ve Phoebe (Mckenna Grace), aşktan çok zorunluluktan dolayı onu Sooner State’teki küçük kasabaya götürürler ve annem nasıl geçineceğini bulana kadar çiftlik evini devralır. Bu arada, Trevor 1950’lerin yerel bir burger lokantasında bir iş bulur, bu yüzden aşık olduğu sevimli garson Lucky’ye (Celeste O’Connor) kadar rahat etmek daha iyidir. Ve Phoebe, ay ışığı sismolog Gary Grooberson tarafından yürütülen yaz okuluna kaydolur (Paul Rudd, ne yazık ki boşa). 12 yaşındaki inek, sosyal açıdan beceriksiz bir çocuk, aynı derecede salak öğretmeniyle diğer çocuklardan daha fazla bağ kuruyor – bunun istisnası Podcast (Logan Kim), bir podcast’i olan uyumsuz bir arkadaş. (Gelişmiş Asyalı ekran çocuklarının isimlerine gelince, Data kadar iyi değil ama yol, yol Kısa Tur’dan daha iyi.)
Phoebe okula bulduğu eski bir hayalet tuzağını getirdiğinde, Grooberson ve Podcast hemen bunun farkına varır: New York’ta 1980’lerde kullanılan 50 katlı hatmi bir adamla savaşan adamlardı bunlar! Ve tahmin edin garajda bir muşambanın altında oturup tekrar bir tur atılmayı bekleyen ne var? Ayrıca, büyükbabanın bodrumunda sakladığı tüm o havalı aygıtlara ve aletlere ve şehrin eski bir haritasına bakın, bu da o uğursuz maden ocağının dibinde bulunan terkedilmiş madende oldukça kötü bir şeyler olduğunu gösteriyor. dağa bakmak….
Evet, tüm favori oyuncaklarınız, silahlarınız ve teçhizatınız ve ünlü daire eğik çizgi-hayalet logolu üniformaları giyecek yeni nesil burada. Kontrol listesinin işaretlendiğini neredeyse duyabilirsiniz. Ne zaman – doğru tonlamalı şaşkınlık tonunu yakalayan ve inkar edilemez bir şekilde en iyi şey olan Grace öbür dünya — ve çetesi sonunda “Muncher” adlı yapışkan yeşil bir ruhu yakalamayı başardı, sekans 80’lerin ortalarındaki yaz filmlerinin kamçılı tarzında işleniyor ve başka hiçbir şey olmasa bile Reitman Jr.’ın öndeki biçimlendirici yıllarının olduğunu kanıtlıyor. VCR’lerin karşılığını aldı. Odak noktası babasının kaçak korku-komedi-aksiyon filmi olmasına rağmen, genç yönetmenin devamı, on yıllık Hollywood multiplex mihenk taşlarına gerçekten baygın bir övgü. goonies ile Gremlinler ve bir dizi Spielbergism; Geriye dönük arabalı lokanta bile, Reagan dönemi film yapımcılarının Eisenhower dönemi gençlik kültürüne hâlâ kafayı takmışken yapılan bir filmde bulacağınız bir şeydi.
Bu ’84 ruhu’ gişe rekorları kıran bir cosplay – Venkman gibi giyinip kostümünüzün ve kendin yap proton paketinizin her detayını doğru bir şekilde almaya çalışmanın sinematik bir eşdeğeri, akranlarınızın yararına sadakatinizi sergileyin. Ve henüz Hayalet Avcıları: Ölümden Sonra Her nasılsa, Bill Murray tarafından beslenen, büyük bütçeli tür mash-up’ını ilk etapta bu kadar harika yapan sihri dışarıda bırakıyor. Daha fazla sahneyi ve birlikte kendi rom-com’larını hak eden Rudd ve Coon’un keskin kimyasını ya da anlatının babasının sorunlarının inanılmaz derecede zorlanmış hissetmesini ya da dizilerin çoğunun nasıl basitçe öldürüyor gibi göründüğünü susturmak için geçmişe bakabilirsiniz. son harekete kadar geçen süre. Daha az affedilebilir olan şey, içi boş nostaljisinin mitolojisine bu kadar kapılma şeklidir, bu yüzden orijinalin neden bu kadar çoğumuz için bu kadar çok şey ifade ettiğini ıskalar. Reitman’ın aşk emeği olabilir, ama bir şeyi sevdiğinizde, onu serbest bırakmanız gerekir, onu sürekli kehribara hapsetmemelisiniz. En azından 1980’lerdeki şarkıcı bize böyle söyledi.
Her şey söylenmeden ve yapılmadan önce bazı tanıdık isimlerin ve çok tanıdık yüzlerin ortaya çıktığını söylemek spoiler değil. Peter Cushing’inkiyle biraz tuhaf-vadiyi rahatsız hissettiyseniz, bunu söylemek ruh halinizi bozan bir şey olabilir. “verim” içinde haydut bir birkaç yıl önce, son kredilerden önce kendinizi koltuğunuzda kıvranırken bulabilirsiniz. Seçkin bir izleyici grubu için kesinlikle toplu bir arınma var, çünkü geri kalanımız sinmemek için çok uğraşıyoruz. sen olmalısın hayalet avcıları Bu franchise uzantısına gerçek bir film izlemek isteyen bir hayran, başka birinin ibadethanesine izinsiz girmiş gibi hissedeceksiniz. Ama en azından kim yapacaksın Olumsuz bir dahaki sefere aramak için.
[ad_2]
Source link