Türkiye Solu 1960'ların sonlarından itibaren parçalandı. Bu parçalanmada ortaya çıkan görüş ayrılıkları içinde en önemli konuların başında Kemalist Devrim e ilişkin değerlendirmeler geldi. Kemalist Devrim'in önemini kavramayan veya karşıdan eleştiren yaklaşımların sahipleri, 1990'lı yıllardan itibaren başlayan ve 2000'1i yıllarda şiddetlenen milli devlete ve Kemalist Devrim'e yönelik emperyalist saldırının yedek kuvvetleri haline geldiler. Kemalist Devrim'e ilişkin tutum bugün her zamankinden daha önemli hale gelmiştir. Bundan dolayıdır ki, konunun sağlıklı ve doğru olarak değerlendirilmesi, özellikle solun sözünü ettiğimiz kesimi açısından ihmal edilmez bir önem taşımaktadır. Yıldırım Koç'un KAYNAK YAYINLAR'ından çıkan'Kemalist Devrim, CHP ve İşçi Sınıfı" başlıklı çalışması, bu açıdan bir ders kitabı niteliğindedir.
MİLLİ DEMOKRATİK DEVRİM SÜRECİ
Yıldırım Koç, işçi sınıfı ve sendikacılık hareketinin tarihi konusunda çok sayıda eser vermiş değerli bir aydınımızda. "Kemalist Devrim, CHP ve işçi Sınıfı" kitabı da büyük bir emek ürünüdür. İlgili bütün kaynaklar taranmış ve bilgiler doğru bir perspektifle yerli yerine oturtularak okuyucuya sunulmuştur. Bu anlamda Türkiye'nin yaşadığı Milli Demokratik Devrim (MDD) süreci ile işçi hareketi arasındaki bağ üzerine tarihsel çerçevesi içinde ilk defa somut bir çalışma yapılmış olmaktadır. Yıldırım Koç'un kitabında Kurtuluş Savaşı yıllarından başlayarak 1946 yılına kadar işçi sınıfının mücadelesi, işçi hakları konusundaki yasa) mevzuat, elde edilen kazanımlar ve kayıplar, başta CHP olmak üzere diğer bütün siyasal partilerin işçi haklan konusundaki görüşleri ve yaptıkları, somut bilgilerle sunulmaktadır.
CUMHURİYET DEVRİMİ YILLARI
Kitapta öncelikle Türkiye işçi sınıfının 19. yüzyıl sonu ve yüzyılın başındaki durumu gerçekçi bir şekilde sunulmaktadır. Cumhuriyet Devrimi yıllarında (1919-1946) kayda değer bir işçi hareketinin olmaması da nedenleri ile birlikte ortaya konulmaktadır. Bu nedenler arasında elbette en başa devrim ile birlikte bütün halkın ve bu anıda işçilerin elde ettiği kazanımları saymak gerekiyor. Bunun dışında Yıldırım Koç'un kitabından, Cumhuriyet'in ilk dönemindeki işçilerin topraktan tamamıyla kopmadıklarını, toprağa bağlılığın davranışlarını da belirlediğini öğreniyoruz. Cumhuriyet'm ilk döneminde büyük bir işgücü açığının olması da işçi davranışını belirleyen önemli bir etkendir. İş yerindeki koşullardan rahatsız olan işçi, iş yerini çok da zorlanmadan değiştirebilmektedir. Yine, tarihi bir önemi olan 1926'daki İzmir İktisat Kongresi'nde işçi haklan konusunda alınan mesafenin, işçi sınıfının verdiği mücadelenin ürünü olmaktan çok, emperyalizme karşı mücadele eden kadronun, milletin bir parçası olarak işçilerin de haklarını elde etmesi ve daha iyi bir yaşama kavuşması yönündeki politika ve Yıldırım Koç'un kitabıyla, Türkiye'nin Milli Demokratik Devrim süreci ile işçi hareketi arasındaki bağ üzerine tarihsel çerçevesi içinde ilk defa somut bir çalışma yapılmış olmaktadır uygulamalarının sonucu olduğu belirtilmektedir.
KAMU EMEKÇİLERİ
Yıldırım Koç'un kitabında dikkat çekici konulardan bir diğeri de kamu çalışanlarıma İşçi sınıfının bir parçası olarak ele alınmaları konusunda getirdiği yaklaşımdır. Yazara göre, kamu çalışanları da emeklerini satmak durumunda olan emekçilerdir. Memur kitlesi İçinde bazı kesimlerin nispeten iyi durumda olmaları bu gerçeği değiştirmez. Bunları işçi aristokrasisi içinde değerlendirmek gerekir. Kamu çalışanları Türkiye'de özellikle 1923*1946 yıllan arasında en iyi dönemlerini yaşamışlardır. Devrimin dayandığı kadrolar olmaları dolayısı ile bu dönemde müstesna bir konum elde etmişlerdir. İtibarlı konumdadırlar ve gelirleri görece iyidir. Ama 1946 sonrasında büyük çoğunlukla emeğini satan çalışanlar olarak işçi sınıfının diğer kesimleri ile aynı konuma inmişlerdir. Son yıllarda kamu emekçilerinin yükselen mücadelesinin, işçi sınıfının toplam mücadelesi içinde önemli bir yer tutmaya başlaması da bu gerçekliğin sonucudur.