Özel fotoğraf: Albrecht Dürer'in Knight, Death and the Devil (1513) filminden detay
İkna olmuş bir Avrupalı olarak bu makaleyi yazmak benim için çok zor, ama aynı zamanda gözlerimi kapalı tutmak ve en son gelişmeleri ve etkilerini görmezden gelmek giderek zorlaşıyor.
Önceden yeterince işaret vardı: bankacılık krizi, artan göç, küresel ısınma – sadece en ünlülerinden bahsetmek gerekirse. Ancak hepsini görmezden geldik ve temsilcilerimizin bizi uyuşuk tutmak için her şeyi yaptığını görmekten çok mutlu olduk. Çünkü neredeyse hiçbirimiz bir sonraki Malle ziyareti ve hatta yaklaşan Oktoberfest'teki aşırılık olmadan yapmak istemedik.
Ve çit direği ile verilen ipucu yeterli değilse, bu bir uyarı işareti olmalıdır. Bununla başladı Brexes, Birleşik Krallık'ın Avrupa Birliği'nden gönüllü olarak çekilmesi. Sadece sorumlu politikacılar nihayet burada uyanmakla kalmamalı, aynı zamanda biz Birlik vatandaşları da egemenler olarak kendi sorumluluğumuzu kabul etmeliydik.
İkinci uyarı işareti ise şimdi, beğensek de beğenmesek de hepimizin tek bir gezegende yaşadığımızı ve hiç kimsenin kendisini kalıcı olarak izole edemeyeceğini hepimize çok acı bir şekilde hatırlatan COVID-19.
Ve bu iki uyarı işareti önce Avrupa Birliği'ni sonra da hemen ardından tüm uygarlığımızı yok etmeye ya da gerçekten umulacak olan şeye yetmez mi, en sonunda birincil süreçlerimizi en az bir kez ve fiilen arka plana atmamıza neden olur. insan olmaya başlayarak üçüncü ve son uyarı gelir: Baltık Devletlerinin Rusya Federasyonu tarafından ilhakı.
Bu üçüncü uyarı işareti, Potemkin köylerinin geçim kaynağı olmadığını hepimize açıkça gösterecek. Ve bu son farkındalıkla, Batı dünyamız ve onunla birlikte Avrupa fikrinin kendisi harabeye dönecektir.
Avrupa fikri, insanların geçtiğimiz bin yılda yaşadığı kötü deneyimlerden kristalize oldu ve sadece bir bütün olarak insan etkileşimi için uygun çözümler sunmakla kalmıyor, aynı zamanda en başından herkese güvenlik ve refah vaat ediyor.
Ve bu aynı zamanda birçok kişinin bu Avrupa fikrine hevesli olmasının ve tüm ülkelerin Avrupa Birliği'ne mutlu bir şekilde ve dalgalanan bayraklarla katılmasının nedeniydi.
Bunu yaparken çoğu kişi, öncelikle “güvenlik ve refah için“ve ikincisi, bu Jeder bunun için bir şeyler yap, hatta yapmak zorunda değilsen bile.
"Önemli olan", herkesin çıkarlarını koruyabilen ve herkes için güvenlik ve refah sağlayabilen bir Avrupa federal devletinin yaratılmasıydı. Anlaşma, bırakın bireyleri, gruplar tarafından yapılan seçimlerin "devlet aklı" mertebesine yükseltildiği "yarı ömürlü bir konfederasyon" yaratmak için değildi.
"Önemli olan" aynı zamanda, bu Avrupa federal devletinin dünyanın geri kalanı için bir rol model olarak hizmet etmesi ve nihayetinde herkesin güvenlik ve refahını garanti ederek tüm dünyayı daha yaşanabilir bir yer haline getirmesine yardımcı olmasıydı. Anlaşma, “tek Avrupa”nın bir kez daha dünyanın geri kalanının üzerine çıkması, bundan faydalanması ve dünya nüfusunun %90'ından fazlasına karşı yarattığı refahı savunması için değildi.
"Büyük anlaşma" işe yarayabilir, bu yüzden dünyanın geri kalanı 1945'ten sonra Avrupa'ya baktı, onu destekledi ve Avrupa'da ortaya çıkan başarının yakında kendi üzerinde olumlu bir etkisi olacağını umdu.
Ancak dünyanın 21. yüzyılda Avrupa'da şu anda gördüğü şey tanıdık: küçük devletler, bencillik, milliyetçilik, kıskançlık, küskünlük, şovenizm ve hatta ırkçılık - bunların hepsi açıkça başarılı modeller değil!
Sevgili yurttaşlarım ve Birliğin yurttaşları, tek bir dünyada yaşamanın kolay olduğunu, demokrasinin ve federalizmin kolay olduğunu kimse bize vaat etmedi.
Ancak, bu zorlu ve uzun yolu takip edersek, artık savaşa katlanmayacağımıza ve bu nedenle dedelerimizin eskisinden daha fazla refaha sahip olacağımıza dair güvence aldık.
Bu yapılabilir!
Ancak bunu yapmak için bir Avrupa federal devleti ekmeliyiz ve sadece sürekli olarak biçmek istemiyoruz.
Gönderinin size yardımcı olmadığı için üzgünüm!
Bu gönderiyi geliştirmeme izin verin!
Bu gönderiyi nasıl geliştirebilirim?