Küçüklerin eğitiminde yöntem kesinlikle oyun içinde düşünülüp, değerlendirilmelidir. Oyun önemlidir, çocuk gerçek bir oyuncudur, dünyayı oynayarak öğrenir, kendini oyun içinde tanır, oyunla gerçekleştirir, onun başkalarıyla ilişki kurması oyun içinde gerçekleşir. Doğrudan doğruya yarar gözetir olmayan oyun çocuk için kurucu güçtür. Çocuk ruhsal ve bedensel etkinliğini oyunda ortaya koyar. Oyun dediğimiz fiziksel ve zihinsel etkinlik gerçekte yarar gözetmez bir etkinliktir ama eğitimde büyük yararlar sağlar. Genç birey oyunda kendini tanır ve oyunda dünyayla ilişkiye girer. Oynamak yaşama hazırlanmaktır. Claparede şöyle der: "Çocukluk neye yarar? Çocukluk oynamaya ve öykünmeye yarar." Hiçbir yüz oyun oynamakta olan çocuğun yüzü kadar ciddilik belirtisi göstermez. Çocukluk ciddi bir iştir, oyun önemli bir meslektir. Çocuk oyunda kendini yaratır, kişiliğinin çatısını kurar. Konuya dıştan bakanlara oyun boş bir etkinlik gibi görünür. Anababalar çocuğun oyunda geçirdiği zamanı çoğu zaman yitik saatler olarak görürler. Oyun çocuk için ekmek ve su kadar önemlidir. George Duhamel'in belirttiği gibi, ben oynamaya gidiyorum diyen çocuk ben işe gidiyorum diyen büyük adam gibidir. Çocuğun işi oynamaktır. Geleceğin sağlıklı bireyleri ciddi ciddi oyun oynamış çocuklar arasından çıkar. Tıpkı işteki çabaya benzer bir çaba sözkonusudur oyunda. A. Makarenko'nun belirttiği gibi çabasız her oyun kötü oyundur.