Eğer hakim olsaydım, yapacağım ilk şey kölelik ve aristokratik sistemi değiştirmek olurdu. Eğer kanunun karşısında eşitsek, o zaman herkes her şeyde eşit olmalı ve sınıf farklılıkları olmamalı! #The Dark King
Cod İdari Şehri, birkaç yüz bin vatandaşa ev sahipliği yapıyordu ve oldukça geniş bir alana sahipti. Şehrin bulunduğu coğrafya ve Baruch Krallığı güçlerinin neden olduğu tahribat nedeniyle, Işık Kilisesi güçleri şehre güney ve doğu kapılarından saldırmak zorundaydı.
Kuzey kapısı şu anda açıktı ve düşmanın oradan saldırma ihtimali yoktu.
Gün yavaşça ağarırken, gece nöbetindeki pek çok asker nöbet değiştiriyordu. Mantıksal olarak, gündüz vakti dışarıda daha az sayıda asker olması beklenebilirdi, ancak nöbete yeni gelen askerler fark etmişti ki… şu an dışarıda pek çok insan vardı ve şaşırtıcı şekilde tüm gece görevde olmalarına rağmen yorgun gözükmüyorlardı. Aksine heyecanlılardı.
“Kanka, nöbeti devralma zamanı. Siz ne konuşuyorsunuz öyle?”
Pek çok asker nöbet yerlerine doğru koşuyordu.
“Devasa bir ejderha, dev bir EJDERHA! Kanatları yoktu ama uçabiliyordu. Aziz seviye …Tanrım. Çok büyüktü. Resmen bir dağ kadardı.” Gece nöbetindeki askerler birbirleriyle heyecanlı heyecanlı konuşuyordu.
“Ne ejderhası?” Yeni gelen asker şok olmuştu.
Gece nöbetindekiler heyecanla açıklamaya başladılar.” Bu gece, dev bir ejderha buraya uçtu… pek çok asker bir şeyleri taşımak için bekliyordu. Bak, hala da taşımaya devam ediyorlar. Şu devasa metal kutuyu buraya ejderha getirdi.”
Yeni gelen asker metal kutuya doğru baktı.
Kutu en az elli metre boyundaydı. Derin bir nefes aldı. İnsanlar böyle devasa bir şeyi nasıl taşıyabilirdi ki? Belki gerçekten de söyledikleri gibi dev bir ejderha onu buraya taşımıştı.
Şu an pek çok asker kutunun içinde, sihir cevherlerini çuvallara dolduruyordu.
Dev ejderhanın haberi kısa sürede ordu kampına yayılmıştı ve bu haber Cod askerlerin moralini tavan yaptırmıştı. Devasa bir ejderha onlara yardım ediyordu, hem de aziz seviyedeydi! Bu savaşı kesinlikle kazanacaklardı.
Aksine, düşman kuvvetleri…
Liuyan Nehri oldukça genişti. Anarşik Topraklardaki en büyük üç nehirden biri olmasa da, genişliği elli – atmış metreyi buluyordu ve Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatının güçleri için oldukça büyük bir baş ağrısı olmuştu.
Daha önce büyük güçlüklerle kurulan köprü, bizzat Baruch Krallığı tarafından yok edilmişti.
Yapmak zor olabilirdi ancak yıkmak basit olmuştu.
Işık Kilisesi’nin Kardinali, Guillermo ve Gölge Tarikatı’nın Kara Kardinali, Weiss Porter, nehre bakarken kaşlarını çattılar. Yüzen bir köprü yapmak basitti, ancak sayısı milyonu aşan bir orduyu yüzen köprüden geçirmek mümkün müydü?
Dahası, bazı savaş makineleri çok büyüktü. Onları nasıl karşıya geçireceklerdi?
“Askerleri hemen karşıya geçirmek için çok sayıda yüzen köprü yapmalıyız.” Guillermo kaşlarını çatarak tavisyede bulundu.
“Peki savaş makineleri ne olacak?” Arkadan birileri sordu.
Bir şehre saldırmak için genişliği onlarca metreyi bulan merdivenler kullanmalıydınız. Böyle ağır ve büyük şeyleri nasıl karşıya geçirebilirlerdi? Ancak büyük bir köprü yapmak oldukça zaman alırdı; çimentonun kuruyup sertleşmesi için geçen zaman bile çok fazlaydı.
Yeterince zamanları yoktu.
“Zamanı geldiğinde, suyu dondurmak için büyü yapmamız gerekebilir.” Guillermo kaşlarını çattı.
Şu an yılın en sıcak mevsiminde, ağustos ayındalardı. Dahası, bu oldukça geniş bir nehirdi. Nehri merdivenleri ve diğer savaş makinelerini taşıyabilecek kadar dondurmak için en azından 9. Seviyeden bir Baş büyücü gerekirdi.
---
Cod İdari Şehri de savaş için yenilenmişti ve şu an her çeşit savaş makinesi savaşa hazırlanıyordu. Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatı milyon askerden oluşan ordusunu nehrin karşısına geçirebilmek için yapabileceklerini planlıyordu. Anarşik Topraklarda savaş her an başlamak üzereydi.
O sırada…
O’Brien İmparatorluğu, Savaş Tanrısı Dağı.
“Vızzz.”
Savaş Tanrısı, O’Brien, birden mağarasının kapısında belirdi. Savaş Tanrısı bir mızrak gibi dimdik duruyordu ve vahşi bir aura yayıyordu. Kırmızı saçları özgürce dalgalanıyordu ve yüzünde bir gülümseme vardı.
Mağarasından ayrılmayalı uzun zaman olmuştu, çok uzun…
Önünde birden bir ışık belirdi. Gelen Fain’di.
“Usta.” Fain saygıyla Savaş Tanrısı O’Brien’ın önünde durdum. Savaş Tanrısı, mağarasından çıkar çıkmaz Fain’i çağırmıştı.
Savaş Tanrısı çırağına bir bakış attı. “Fain, bundan sonraki zamanını eğitimle ve hazırlanarak geçir…” Savaş Tanrısı’nın sesi azalırken, Fain’in gözleri ışıldamıştı. Ustasına bakarak, “Usta, yoksa…?”
“Doğru. Yakında başlayacak… Karanlık Ormandaki kişi gidip onu görmemi istedi.” Savaş Tanrısı’nın sözleri Fain’in içini titretmişti.
Fain, Karanlık Ormanda’ki İlah’ın olaylara nadiren dahil olduğunu biliyordu. Savaş Tanrısını çağırması büyük ihtimalle… Tanrıların Mezarlığı’nın bir kez daha açılacağı anlamına geliyordu.
Savaş Tanrısı O’Brien birden bir ışık huzmesine dönüşüp, hızla doğu ufkunda kayboldu. Hızı öylesine inanılmazdı ki, Linley ve diğerleriyle karşılaştırılamazdı bile.
Sihirli Canavarlar Sıra Dağları’ndaki bir dağın zirvesinde.
Şeytani görünüşlü siyah-altın gözlü bir genç, uzun bir cübbe içinde, dağın zirvesinde durmuş doğuya bakıyordu. Alnının ortasında bir bıçak yarası vardı. Ancak onu tanıyan insanlar biliyordu ki… bu gerçekte bir bıçak yarası değildi. O, Sihirli Canavarlar Sıra Dağları’nın Kralı’nın gizli silahıydı.
Sihirli Canavarlar Sıra Dağları’nın Kralı… Dylin!
“Hıhh, yaşlı piç.” Dyler doğuya doğru bakmaya devam etti. O da Karanlık Ormanda’ki kişinin çağrısını almıştı. Dylin onu sevmese de, karşı gelmeye cesareti yoktu. “Beş bin yıl önce de bu şekildeydi, ve hala öyle. Yulan Kıtası… O yaşlı piç, buradaki en rahat kişi”
“Vızz.”
Dylin’in vücudu bir gölgeye dönüşüp, siyah altın rengi bir ışıkla doğu ufkuna doğru fırlayıp, gözden kayboldu. Hızı… Savaş Tanrısı O’Brien’dan bile fazlaydı.
Yulan İmparatorluğunda, bulutlarla kaplı bir zirvede.
Uzun gümüş saçları açık, yeşim rengi parlayan bir maske takan, ay beyazı renkli cübbeler içinde biri… Bu kişi bu dünyaya ait olmayan bir meleğe, belki de bir ruha benziyordu. Figürü gören biri bir fidan kadar zayıf olduğunu düşünürdü. Hatta bir kadını andırdığı bile söylenebilirdi.
Bu kişi, Yulan Kıtasındaki en yaşlı insan İlah, Yulan İmparatorluğu’nun en büyük destekçisi… Yüksek Rahip’ten başkası değildi!
“Demek başlıyor?” Yüksek Rakip bakışlarını kuzeydoğuya çevirdi. Yeşim renkli maske yüzünü gizliyordu. “Bu sefer kim bilir kaç kişi ölecek.” Yüksek Rakip iç çektikten sonra, çevresinde bir rüzgar yükseldi.
Rüzgar dindiğinde, Yüksek Rahip çoktan kaybolmuştu.
Rohault İmparatorluğundaki eğlence merkezlerinden birinde…
“Hadi, bana bir öpücük ver.” Hala bol bir cübbe içinde ve yüzünde tembel bir gülümsemeyle, Cesar, şu anda güzel bir kadına sarılmıştı ve şarabını yudumlarken kadınla cilveleşiyordu. Ancak gülümsemesi birden donup kaldı. “Şimdilik gidebilirsin.” Cesar elini şöyle bir salladı.
Güzel kadın şaşırmıştı.
“Sana gitmeni söyledim.” Cesar kaşlarını çattı. Şu an yaydığı auranın ufak bir kısmı bile kadının kalbini sıkıştırmaya yetmişti ve kadın itiraz etmeye cesaret edemeden, hemen oradan ayrıldı.
Kaşlarını çatan Cesar, mutsuz bir şekilde homurdandı. “Karanlık Orman… Oh, yüce Lord, ulular ulusu, sizin gibi önemli biri benim gibi küçük birine ihtiyaç duymaz. İlah seviyeye ulaşalı çok olmadı. Neden sizinle gelmek zorundayım ki… ”
Durumdan memnun olmasa da, Cesar karşı koymaya cesaret edemedi.
Beş bin yıllık yaşamı süresince, Yulan Kıtası’nın tarihiyle ilgili pek çok şey öğrenmişti.
Siyah bir gölge çaktığında, Cesar sanki ışınlanmış gibi gözden kaybolmuştu. Eğer Bebe ve Osenno bunu görebilseydi… ikisi de şok olurdu. Birinin Gölge Formu Tekniğinde böyle bir seviyeye ulaşması korkutucuydu.
Karanlık Orman’ın üzerinde, dört yüce İlah yan yana uçuyordu. Arka arkaya ses patlamaları duyuluyordu. Savaş Tanrısı O’Brien’ın bakışları sabitti. Yüksek Rahip’in sessiz, doğal bir havası vardı. Dylin soğuk ve şeytaniydi. Ve tembel, mutsuz görünüşlü Cesar diğerlerinin biraz daha gerisinden uçuyordu.
“Cesar, üzülecek ne var?” Şu an bir ilahsın. Mutlu olmalısın.” Yüksek Rahip’in zarif sesi yankılandı.
Cesar zoraki bir ifadeyle gülümsedi. “Lord Catherine, İlah seviyeye kısa süre önce ulaştım. Bir tehlikeyle karşılaşırsak, Lord Catherine’in bana yardım edeceğini umuyorum. Aksi takdirde küçük yaşamımı kaybedebilirim.”
“Küçük yaşamını kaybedebilir misin?” Savaş Tanrısı’nın sıkı, güçlü sesi yankılanırken, bakışları Cesar’a çarpan yıldırımlar gibiydi. “ilah seviyeye ulaştın ve karanlık elementin ‘suikast’ ve ‘kaçış’ özelliklerinde eğitim yapıyorsun. Dördümüz arasında, kaçma yeteneği en yüksek olan sensin.”
Cesar istemsizce bir iki kez kıkırdayabildi.
Sihirli Canavarlar Sıra Dağları’nın Kralı, Dylin ise sessizce uçuyordu.
“Dylin.” Yüksek Rahip ona bakıp, sıcak, dostane bir sesle konuştu. “Gebados Hapishanesi’nden kurtulduğun için tebrik ederim. Oldukça şanslı olduğunu söylemeliyim.”
Dylin, Yüksek Rahip’e bir bakış attı. “Catherine, şansım senin kadar iyi değil.”
Tam bu sohbet devam ederken…
“Yeter. Daha sonra sohbet edecek bolca vaktiniz olacak. Acele edin” Çatallı, antik bir ses birden bu dört ilahın kulaklarında çınladı. Dört ilah hemen hızlarını arttırıp, birer ışık huzmesine dönüşerek Karanlık Orman’ın derinliklerine daldılar.
Yulan Kıtasında, azizlerin büyük çoğunluğu, örneğin Linley ve Desri, beş ilahın Karanlık Orman’da toplandığından habersizdi. Linley, şu anda Cod İdari Şehrindeydi. Yaklaşan savaş çok önemliydi.
Ancak Linley Cod İdari Şehrine vardıktan kısa bir süre sonra…
“Lord Linley.” Barker koşarak geldi.
“Sorun nedir, Barker?” Linley, Barker’a gülümserken, Barker hemen cevap verdi. “Lord Linley, benimle gelip bir bakın. Biri bana sihir cevheri madeninde bir değişiklik olduğunu haber etti. Gidip baktım ve inanılmaz bir şey keşfettim.”
“Ya?” Linley meraklanmıştı. “Gidip bir bakalım o zaman.”
Linley, Barker’ı takip ederek son hız madene doğru uçtu. Şu anda madenin bazı bölgeleri kapatılmıştı ve kimsenin daha derinlere inip araştırmasına izin verilmiyordu. Barker ve Linley vardığında, askerler hemen yol açtılar.
“Tam burada.” Barker, Linley’i içeri götürdü.
Maden’in meşalelerle aydınlatılan derinliklerine doğru ilerlediler. Barker açıkladı. “Biri bana madenin kalbine doğru kazdıkça, sihir cevherlerinin kalitesinin korkutucu seviyelere çıktığını söyledi. Tarihteki ‘en üst sınıf’ sihir cevherlerinden çok daha iyiler ancak inanılmaz sertler. Bu yüzden geldim.”
Linley hemen ruhsal enerjisini etrafa yaydı.
Keşfetmişti ki… kazı alanının sonunda küresel bir çekirdek alan vardı. Orası madenin merkeziydi.
“Sihir cevherinin kalitesinin inanılmaz yüksek bir seviyeye ulaştığını mı söylüyorsun?”
“Doğru. Anladığım kadarıyla, buradaki sihir cevherlerini 7. Seviyeden sihirli canavarların sihir çekirdeklerine denk kalitede. Hatta daha derine gidildiğinde 8. Seviye sihirli canavarların sihir çekirdeklerine denk hale geliyor. Az miktarda sihir cevheri de 9. Seviye sihirli canavarların sihir çekirdeklerine denk denebilir.” Barker heyecanla iç çekti.
Linley’in kalbi şok içinde titremişti.
“Linley, bu madenin merkezinde ne olduğunu biliyor musun?” Barker sordu.
Linley kafasını salladı. Ruhsal enerjisini kullandığında sihir cevherlerinin bu alan etrafında yoğunlaştığını keşfetmişti, ancak başka bir şey bulamamıştı.
“Geldik.” Barker önüne doğru bir yeri işaret etti.
Kazı bölgesinin iki tarafı, inanılmaz bir enerji taşıyan yarı transparan cevherlerle kaplıydı. Herhangi biri 7. Seviye sihirli canavarların sihir çekirdeklerine denkti. Barker’ın işaret ettiği yerde ise… bir kapı vardı.
Kapı garip bir boyutsal titreşim içeriyordu.
Ancak az önce, Linley ruhsal enerjisiyle bölgeyi taradığında, bu kapıyı fark edememişti bile.