* * *
Silahlı kuvvetler, Suriye'nin yaşamında, egemen rejimin dayanaklarından biri olan Arap Sosyalist Rönesans Partisi (PASV, Baath) ile birlikte özel bir yere sahip. Suriye'deki neredeyse bütün güç değişimleri, Hafız Esad iktidara gelinceye kadar, askeri darbeler şeklini aldı ve 1963 PASV'de şehre güç getiren bir darbe oldu. Ordunun "Baasçı" karakterinin, Sovyet modelinden sonra oluşturulan politik işçilerin başkanlık ettiği PASV siyasi organlarının geniş yapısının 1971'indeki varlığıyla vurgulanıyor.
Örgütlü silahlı direniş Suriye'de başladığı zaman (yaklaşık olarak Ocak 2012), Suriye Arap Cumhuriyeti'nin silahlı kuvvetlerinin gücü, en meşhur Batılı kaynaklara göre, 294 binin üzerinde kişiden fazlaydı. Bunlardan, 200 binden fazla insan kara kuvvetlerinde, 90 binlerce - Hava Kuvvetleri ve Hava Savunması'nda (hava savunması komutasındaki 54 binlerce de dahil olmak üzere) ve 3200 ve - ülkenin küçük donanmasının bir parçası olarak.
Toplama, esasen 24-30 aya kadar olan bir süre boyunca ve 2011 aylarındaki Mart 18'tan itibaren bir süre için zorunlu olarak yapılır. Silahlı kuvvetlerin, kara kuvvetlerinde 352 bin kadar olan 280 bin kişi olduğu tahmin edilen önemli sayıda rezervi var.
1956 ile Suriye askeri sistemi, Sovyet askeri inşaat deneyiminin baskın etkisiyle, Sovyet doktrinlerinin baskısı ve örgütlenme ve savaş kullanım yöntemleri ile inşa edildi ve silahlı kuvvetlerin kendileri neredeyse yalnızca Sovyet yapımı teçhizat ve silahlarla donatıldı. Temelde, Suriye silahlı kuvvetleri, çoğu muhafazakâr iknadaki Sovyet askeri örgütlenmesinin “parçası” olarak kaldı ve karakteristik özelliklerinin çoğunu korudu (tam ölçekli düşmanlıklar için ek konuşlandırma ve seferberlik gerektiren büyük bir seferberlik ordusu gibi). Arap zihniyetinin özellikleri, ülkenin genel azgelişmişliği ve kaynakların yetersizliği, bu Sovyet askeri sisteminin geleneksel kusurlarının birçoğunun SSCB'de ortaya çıktığı modern Suriye koşullarında ortaya konduğu göz önüne alındığında, iç savaş sırasında SAR silahlı kuvvetlerinin aşınmasının nedenlerinden biri kritiktir.
Güneşin bileşimi ve gücü SAR
200 binden fazla insanın barış gücü olan kara kuvvetleri, üç ordu birliği, üç mekanize bölüm, yedi zırhlı bölüm, özel bir kuvvet bölümü (özel kuvvetler, özel kuvvetler), Cumhuriyet Muhafız zırhlı bölümü, dört ayrı piyade tugayı, iki ayrı tanksavar tugayı, iki ayrı kontrolü içeriyordu. ayrı topçu tugayları, ayrı tank alay, 10 topçu alayı, Cumhuriyet Muhafızları topçu alayı, 10 özel amaçlı alay, üç operasyonel taktik füze tugayı, sınır muhafız tugayı.
Ek olarak, bir yedek zırhlı bölümü ve en fazla 30'e kadar ayrı yedek piyade alayı da dahil olmak üzere yedek bileşenler vardı (bunlara dayanarak, savaş döneminde iki motorlu piyade bölümünün konuşlandırılması ve önemli sayıda ayrı piyade teçhizatının varsayılması).
Ordu bölümlerinin örgütlenmesi yaklaşık olarak Sovyet Ordusu 1970-1980-s bölümlerinin örgütlenmesine tekabül etti, böylelikle Suriye'deki bölücü alaylara denilen tek fark. Her bir zırhlı bölme, üç tanker teçhizatı, bir makineleştirilmiş tugay ve bir topçu alayından oluşuyor. Her bir mekanik bölümde, iki tanker teçhizatı, iki teçhizat teçhizatı, bir topçu alayı bulunmaktadır.
Uzun yıllar boyunca Suriye kara kuvvetlerinin asıl amacı, bir İsrail saldırısı durumunda Golan Tepeleri - Şam yönünü savunmaktı. Gruplaşan ana kara kuvvetleri (özellikle de tüm 12 düzenli bölümleri), ülkenin güney kesiminde, İsrail ile ateşkes hattına hemen bitişik bölgelerde yoğunlaşmıştır. İsrail’in Mayıs 1974 tarihli bir ateşkes anlaşması imzaladıktan sonra Suriye’de ateşkes hattından 0’e 10-6000’e, 75’e kadar 36’e kadar olan 122’e ve 10’e kadar silah ve askerler olabilir. 20-450 bölgesinde, personel sayısında herhangi bir kısıtlama yoktur ve ekipman için, 163 tanklarına ve 10 topçu parçalarına kadar olabilir. Golan Tepeleri ve Şam arasında, Suriyeliler, çok sayıda anti-tank sistemi, tarla ve uzun vadeli tahkimatlar, mayın tarlaları ve emprenye edilmiş tanklar ve silahlar olmak üzere üç savunma hattı (ateşkes hattından ilk önce 2011 km'de) inşa ettiler. Aynı zamanda, zaten 2012’ten, ordu ilk önce isyanları bastırmaya ve haydutlarla mücadeleye katılmaya zorlandı ve Ocak XNUMX’ten gerilla gerillalarıyla yoğun çatışmalara girmeye zorlandı.
Hava kuvvetleri
Suriye Hava Kuvvetleri ve Hava Savunma Komutanlığı Hava Kuvvetleri Komutanlığı ve Hava Savunma Komutanlığını içerir. Hava Kuvvetleri örgütü, Sovyet ve İngiliz sistemlerinin bir çeşit “karışımı” dır. Hava Kuvvetleri Komutanlığı iki havacılık bölümleri (avcı ve avcı-bombardıman uçağı) ve beş ayrı havacılık tugayı (ulaştırma, elektronik savaş ve iki helikopter). Ana kısım, komutu hava filolarına tabi olan hava üssüdür (23) (hava tugaylarına indirgenebilir). Toplamda, 2012 yılının başında Suriye Hava Kuvvetleri 46 filo (20 avcı, yedi avcı-bombardıman uçağı, bir elektronik savaş, dört nakliye, 13 helikopter ve bir deniz helikopteri) ve beş eğitim hava grubu (11 filo) tanımladı. Personelin eğitimi Hava Kuvvetleri Akademisinde yapılır.
Mevcut Batı verilerine göre, kağıt üzerinde Suriye hava kuvvetlerinin sayısı, İsrail ve Mısır da dahil olmak üzere komşu devletlerin havacılık gruplarından hala üstündür. Ancak, Suriye havacılık filosunun ezici çoğunluğu modası geçmiş ve muhtemel rakiplerin hava kuvvetlerine dayanamıyor. En modern Suriye uçağı (yüzlerce MiG-29 ve Su-24) 1980-s'de piyasaya sürüldü. ve o zamandan beri yenilenmemiş. 30-ler'de piyasaya sürülen 25 MiG-1970 savaşçılarından daha fazlası muhtemelen gökyüzüne hazır değil. Uçak filosunun önemli bir kısmı hala filoları 21'taki İsrail Hava Kuvvetleri ile son çarpışmalarında yenilen MiG-1970МФ / bis savaşçılarından oluşuyor, yeni savaş uçaklarının alımı ve eskilerin modernizasyonu için birçok önemli program Rusya'nın katılımı ile dondurulmuş ya da iptal edilmiştir.
Hava filosunun genel eskimesine ek olarak, silahlı kuvvetlerin ülkenin hava kuvvetlerine karşı savaşa hazır olmalarına olumsuz bir destek verilmemekte, bu da yedek parça ve yakıt eksikliğine yol açmaktadır. Western tahminlerine göre, avcı havacılık pilotlarının ortalama uçuş süresi yıllık 20-25 saattir ve uçuşun sürdürülmesi ve yeterliliklerle mücadele için yeterli değildir. Suriye hava kuvvetlerinin düşük savaş kabiliyetinin kanıtı, İsrail Hava Kuvvetleri uçağının Cumhurbaşkanı Al-Esad'ın sarayındaki ünlü gösteri uçağı da dahil olmak üzere ülkenin hava sahasına sürekli yayılmasıdır. Sonuç, 2007’te gerçekleştirilen “FU 15I ve F-16I” savaşçılarının Suriye'nin havacılığına karşı herhangi bir direniş göstermeden, Suriye'nin doğusundaki Deir ez-Zor’daki bir nükleer reaktörü imha ettiği XNUMX’ta yapılan operasyondu.
Baas Partisi’nin 1963’e gelmesinden bu yana Suriye hava kuvvetlerinin Suriye hükümetinin yapısının merkezinde yer aldığı belirtilmelidir. Hafız Asad liderliğindeki Hava Kuvvetleri memurları, Baas Partisini iktidara getiren darbeye önderlik etti. Hava Kuvvetlerinden gelen Esad, hizmetin omurgasını oluşturan eski meslektaşlarına güvendi. O zamandan beri, Hava Kuvvetleri ülkenin yaşamında özel bir rol oynamaya başladı. Hava Kuvvetleri İstihbaratı (Hava Kuvvetleri İstihbarat Müdürlüğü) geleneksel olarak Suriye'deki lider istihbarat servislerinden biridir ve Suriye ayaklanmasının ilk aşamalarında muhalif kuvvetlere karşı karada eylemleri koordine etmiştir. 2009’ten, Hava Kuvvetleri Adayı Baş Baş Esad’ın iç çemberinin bir parçası olan dine mensup olan Baş General Jamil Hassan’ın başındaydı. Nisan 2011’un sonunda, HRV görevlileri Şam ve diğer şehirlerin namazı sonrası sokaklarına çıkan göstericilerin kalabalıklarını dağıtmak için göz yaşartıcı gaz ve canlı mühimmat kullandı. Mayıs ayında, Avrupa Birliği’nin 2011’i, Avrupa’ya seyahat etmeyi yasakladığını ve sivil nüfusa karşı baskıya katılmak için General Hassan’ın varlıklarını dondurduğunu açıkladı. Ağustos ayında, 2012, Bay Hassan, Özgür Suriye Ordusu militanları tarafından öldürüldü.
Çatışma arttıkça Hava Kuvvetlerinin rolü de büyümeye başladı. Havacılığın temel amacı, bir kısmı muhalefet ve Batı medyasının sivil katliamları olarak nitelendirilen isyancıların pozisyonlarına karşı birlik ve hava saldırısının transferine yardım etmekti. Siyasi durum kötüleştikçe, Hava Kuvvetleri askeri personeli gittikçe artan sayıda etik tartışmalı görevlerin uygulanmasına başlandı ve Hava Kuvvetleri üzerindeki baskı arttı.
Hava savunması
Hava Savunma Komutanlığı Sovyet merkezileşmiş düzeninde düzenlenmiştir. Suriye toprakları, Kuzey ve Güney hava savunma bölgelerine ayrılmıştır. Kuvvetleri ve hava savunma araçlarını kontrol etmek için üç otomatik komut mesajı vardır.
Suriye hava savunma kuvvetlerinin temeli, 25 Tugaylarında ve iki ayrı alayda birleştirilmiş uçaksavar füzesi birimleridir. 25'ten, 11 uçaksavar füze teçhizatları, C-75 ve C-125M komplekslerine karıştırılmış, 11 teçhizatları, kendinden tahrikli 2K12 "Kvadrat" ve "Buk-M2" hava savunma füze sistemlerine sahip, kendi kendini savunan ZN-XNXXXNXXXNXXX-XNXXX-XNXXX ve 9 ile donatılmıştır. (ve muhtemelen PIR-C33 ZRPK'yi alırsınız). Her ikisi de uçaksavar füzesi alayı uzun menzilli hava savunma sistemleri C-1VE ile silahlandırıldı. Tugaylar kısmen ayrıdır ve kısmen Güney ve Kuzey hava savunma bölgelerinin komutanlarına bağlı iki hava savunma bölümüne (200 ve 24) birleştirilir. Hava savunma kuvvetleri memurları Hava Savunma Koleji'nde eğitilmektedir.
Yangın silahlarının maddi kısmının ezici oranının tamamen eskimesi ve personel yetersizliği nedeniyle, Suriye hava savunma sisteminin gerçek muharebe potansiyeli şimdi çok düşüktür ve aslında Suriye hava savunma kuvvetleri ülkenin topraklarını modern düşman hava kuvvetlerinin eylemlerinden etkili bir şekilde koruyamamaktadır. Bu, Şam da dahil olmak üzere Suriye topraklarındaki İsrail uçağının 2007’taki Suriye nükleer tesisinin İsrail hava kuvvetlerinin beklenmedik bir şekilde tahrip olmasıyla tekrarlanan kışkırtıcı farlarla gösterildi. ve ZRPK "Pantsir-C2010" hava savunma sistemi C-2M'i, MANPADS "Igla-S" 'yi yükseltti. Bununla birlikte, Suriye'deki hava savunma sistemlerinin büyük kısmı hala eski kalmaya devam etmekte ve savaş önemini yitirmekle birlikte yeni sistemlerin sayısı yeterli olmamaktadır.
Donanma
Suriye yarı deniz kuvvetleri esas olarak Sovyet donanımı 1960-1970'i elinde tutuyor. ve son derece düşük potansiyele sahiptir. Son yıllarda, Deniz Kuvvetlerinin gelişimi, İran ve DPRK tarafından inşa edilen küçük savaş teknelerinin satın alınmasıyla sonuçlanan İran'ın “küçük savaş” doktrinlerinden etkilenmiştir. Aslında, Deniz Kuvvetlerinin temel potansiyeli şimdi en yeni Rus süpersonik gemi füze sistemleri, Bastion-P, İran kıyı gemileri füze sistemleri ve Redut ve Rubezh Sovyet kıyı füze sistemlerinin iki bölümünü alan kıyı savunma tugaydı.
silâh kitle imhası
İsrail kaynakları Suriye’nin, Ortadoğu’daki en büyük kimyasal silah cephanesinin sahibi olduğuna inanıyor ve Suriyelilerin İsrail nükleer potansiyeline bir tür "cevap" vermeye çalıştığına inanıyor.
İlk defa, Suriye makamları resmi olarak kimyasal ve biyolojik silahlar ülkesindeki varlığını tanıdılar 23 Temmuz 2012.
Kimyasal silahların varlığının İsrail’e karşı caydırıcı olduğu kabul ediliyor ve şu anda Batı ülkeleri tarafından muhtemel saldırılara karşı. CIA tahminlerine göre, Suriye yılda birkaç yüz tona kadar sarin, sürü, VX ve hardal üretebiliyor ve toksik maddelerin üretimi için 5 fabrikalarına (Safira, Hama, Homs, Lattakia ve Palmyra'da) sahip. 2000 üzerine Stratejik ve Uluslararası Çalışmalar Merkezi'nin Suriye'deki kimyasal silah stoklarının, aralarında sarin, VX ve blister ajanların olduğu 500 - 1000 t'ye kadar olduğu tahmin ediliyor.
26 Temmuz 2007, Halep yakınlarındaki bir silah deposunda en az 15 Suriyelisini öldüren bir patlama meydana geldi. Suriyeli yetkililer, patlamanın yanlışlıkla olduğunu ve kimyasal silahlarla ilgili olmadığını söylerken, Amerikan dergisi Jane's Defense Weekly, patlamanın Suriyelilerin R-17 roketini hardal gazıyla donatmaya çalıştıklarında meydana geldiğini belirtti.
Kimyasal silah tedarik etmenin ana yolu P-17 (Scud), Luna-M ve Tochka (SS-21) operasyonel taktik füze sistemleridir. Üç füze kulesinde 54 rampaları ve muhtemelen 1'a kadar binlerce füze var.
* * *
Ülkenin askeri endüstrisi azgelişmiş durumda. Esas olarak, 1970-1980-s içerisinde inşa edilen cephane üretimi ve askeri teçhizat tamiri için işletmeler tarafından temsil edilmektedir. SSCB ve sosyalist kamp ülkelerinin de yardımıyla. Bu daha önce Suriye'nin SSCB'den bolca aldığı tüm silahların gerçeğinden kaynaklanıyor.
Organizasyon, amaç ve hedefler
Suriye ordusunun yüksek komutanı Başkan Esad. Ülkenin en yüksek askeri-politik organını - savunma ve içişleri bakanlarını ve özel hizmet başkanlarını içeren Ulusal Güvenlik Konseyi (SNB) başkanlığını yürütüyor. Gerekirse, hükümetin diğer üyeleri ve askeri liderler Konsey toplantılarına katılırlar. Ulusal Güvenlik Konseyi, askeri politikanın ana yönlerini geliştirmekte ve ülkenin savunmasıyla ilgili kurum ve kuruluşların faaliyetlerini koordine etmektedir.
Askeri komuta sistemi son derece merkezi ve Esad'ın gücüne tamamen bağlı. Ordunun çok sıkı kontrol edildiğine inanılıyor, "den ve den" emirlerin yerine getirilmesi alışılmış. Bunun avantajları ve dezavantajları var - bu, eğer düşman bazı iletişim ve kontrollerden mahrum kalırsa, aynı zamanda eldeki görevleri çözmede atalet ve esneklik eksikliğine de yol açarsa yararlıdır.
Savunma Sekreteri ve Temmuz'dan bu yana Yüksek Komutan Yardımcısı Vekili 2012 Genel Fahed Jassem Al-Freij oldu.
Askeri planlama ve doğrudan birlik kontrolü Genelkurmay tarafından yapılır. Genelkurmay Başkanı, Savunma Bakan Yardımcısı ve Kara Kuvvetleri Komutanıdır. Temmuz 2012’ten bu yana, bu yazı Başsavcı Ali Abdullah Ayub tarafından işgal edildi.
Önceki Savunma Bakanı Daoud Rajih ve Genelkurmay Başkanı Assef Shaukat, Temmuz 18 terör eylemi 2012'te öldürüldü.
SAR bölgesi yedi askeri bölgeye ayrılmıştır - kıyı, kuzey, güney, doğu, batı, güney-batı, orta, başkent.
Kara kuvvetleri üç ordu birliğine ayrıldı; Bunların başında İsrail ile temas halinde olan 1 ve 2 ve 3 yardımcı yedek ve denizcilik, Türkçe ve Irak yönlerinden sorumluydu. 1 Ordusu Birliği, 5, 6, 8 ve 9-I zırhlı bölmeleri ve 7-I mekanize bölünmesini içermektedir. 2 Ordusu Birliği, 1, 3, 11-I zırhlı ve 4 ve 10-I mekanize bölümleri içeriyordu. Binaların her birinde ayrı parçalar da bulunmaktadır - topçu alayları ve özel amaçlı raflar.
Bilinen verilere göre, Arap Baharı sırasında iç güvenliğin sağlanmasındaki ana rol, 5-I zırhlı bölümü ve özellikle elit olduğu düşünülen ve özellikle Esad'a adanmış 4-I mekanize bölümü tarafından oynanıyor. Rejimin askeri “Yaşam Muhafızı” olan Cumhuriyet Muhafızlarının zırhlı bölümü, temel önemini koruyor.
Suriye ordusunun konumsal savunma taktiklerini sürdürdüğüne inanılıyor ve şu anda ana yönde hızla güç oluşturma hareketliliği ve kabiliyetinin güçlü olduğu görülmüyor.
Buna ek olarak, Türkiye ve Irak sınırı, esasen çökmüş 3 Zırhlı Birimi olan rezerv ve kırpılmış birimlerden oluşan, serbest bırakılan 2 Ordu Birliği'nin birimleri tarafından ele alındı. Aralık ayının başlarında, NATO uzmanlarının desteğiyle, Türk tarafının, Libya’dan bir savaşçı ittifakının askeri taşımacılık havacılığı ile Türkiye’ye yerleştirilenler de dahil olmak üzere, Suriye topraklı militan gruplarına büyük bir nüfuz etmeye hazırlanıyor olduğu anlaşıldı. Büyük olasılıkla, Suriye hükümet güçleri, özellikle NATO ülkelerinden gelen eğitmenler partizanların istihbarat ve iletişimini organize etmekle meşgul olduklarından, bu sızmayı ciddi şekilde önleyemiyorlar.
Suriye silahlı kuvvetleri hakkındaki mevcut bilgiler, Golan bölgesinde güçlü bir konumsal savunmanın ve bir şekilde eğitilmiş bir rezervin hazırlanmasına büyük önem verildiğini gösteriyor - görünüşe göre savaş sırasında İsrail ordusunun ATS ordusunu ciddi biçimde aşarak derinlemesine savunulması İsrail toplumunun güçlü bir protestosuyla karşı karşıya kaldı ve Suriye'den yenilgisi olmadan taviz verdi.
İsrail karşıtı stratejinin ayrılmaz bir parçası, o ülkenin topraklarından sabotaj operasyonları düzenlemek için silahlı kuvvetlerin bir bölümünü (özel amaçlı bölümler) Lübnan'a devretmeyi planlıyordu. Türkiye sınırının savunması ikincil öneme sahipti ve Irak'la olan genişletilmiş sınırın savunması neredeyse ihmal edildi (Suriye Çöl Kalkanı Operasyonunda sınırlı bir yer aldığı 1991 hariç).
Resmi bir bakış açısına göre (silahların sayısı ve miktarı) Suriye ordusu, 2011 tarafından bölgedeki en güçlülerden biri olarak kabul edilebilirdi. Ancak, finansman eksikliği, ekipmanın büyük bir kısmının zayıf teknik durumu, vatandaşların askerlikten kaçması, ayaklanmanın başlamasıyla ülke ordusunun büyük ölçüde gökyüzüne hazır olduğu gerçeğine yol açtı.
Ayrıca, savaş sırasında silahların bir kısmı Suriye ordusuna gönderildi. Silahlı kuvvetlerin savaş sırasındaki kayıpları hakkındaki tüm bilgilerin sansür tarafından tamamen kapatıldığı göz önüne alındığında, hizmetteki gerçek silah sistemlerinin sayısını doğru olarak tahmin etmek mümkün değildir.
Ülkenin askeri doktrini de yeni gerçekliklerle tanışmadı. İsrail ile geniş çaplı bir savaşın yürütülmesine yönelik hazırlıklar, büyük oluşumların varlığını ve seferberlik görevini gerektiriyordu. Ancak, mobilizasyonun yürütülmesi rejime sadık olmayan insanların ordusunda büyük bir görünüme yol açacak, iç savaşın fiilen tanınması olacaktır ve bu nedenle Suriye'nin liderliği bu adımı atmaya cesaret edemedi.
İç güvenlik sorunlarının çözümünün, kolluk kuvvetlerinin ve ülkenin sivil istihbarat servislerinin, Güvenlik Genel Müdürlüğünün ve Suriye Siyasi Güvenlik Müdürlüğünün sorumluluğunda olduğunu belirtmekte fayda var. Bununla birlikte, özel hizmetlerin muhalefetin finansmanını önleme, silah ve patlayıcıların yurt dışından teminini ve militanların sızmasını engelleme görevleriyle baş etmediği ve direnişin bastırılmasının yeteneklerinin ötesine geçtiği açık. Bu nedenle ordu kısa sürede kendisini sabotaj karşıtı görevlerin çözümüne, bölgeyi süpürmeye, nüfusu filtrelemeye, polisi yönetmeye ve cezai işlemlere yönlendirmek zorunda kaldı.
Önceleri, orduyu siyasi muhalefete karşı kullanma imkanı, ülkenin Anayasasında öngörülmüştü. 11 anayasasının 1964 makalesine göre, ordunun Baasçılık fikirlerini ve Suriye halkının devrimci kazanımlarını savunması gerekiyordu. Aynı makale, yetkililere orduyu yalnızca dış düşmana karşı değil, Suriye'nin içinde de devrimin düşmanlarına karşı kullanmaları için yasal nedenler verdi. Aynı zamanda, Anayasanın 8 maddesine göre, Arap Sosyalist Rönesans Partisi, devrim fikirlerinin uygulanmasına ilişkin bir tekele sahipti. Silahlı kuvvetlerin personelinin ideolojik muamelesi için, 1971’te kurulan Silahlı Kuvvetler Siyasi Müdürlüğü’nün öncülüğünde geniş bir siyasi organlar sistemi işlettiler. Mevcut Cumhurbaşkanı Beşar Esad’ın 2012’in anayasa reformunun bir parçası olarak, partinin öncü rolü hakkındaki makale iptal edildi ve buna göre ordunun iktidar partisinin savunucusu olarak rolüne ilişkin hükümler iptal edildi. Siyasi yönetim dağıldı ve çalışanları esas olarak özel hizmetlere katıldı.
personel
Personel eğitimi alımı ve kalitesinin ordunun kronik yetersiz beslenmesinden önemli ölçüde etkilendiği tahmin edilmektedir.
Suriye ordusu - taslak, hizmet ömrü 2005 g.'ye kadardı 30 ay, sonra 24 ay ve 2011 g'de 18 aylara düşürüldü. Muhtemelen, böyle bir popülist önlem orduya çok fazla güvenmediğini gösterebilir.
Suriye’nin yetersiz maddi kaynakları nedeniyle, öncelikle yakıt ve mühimmat başta olmak üzere, mürettebatların eğitiminin zayıf bir şekilde yerleştirildiğine inanılıyor, bunlar öncelikle konumsal savunmayı sürdürme ve garnizon hizmeti sağlama konusunda eğitildi. Hizmet ömrünü daha da azaltacak popülist önlem, vasıfsız askerlerin sorunlarını daha da şiddetlendirdi. Aynı zamanda, düşmanlıkların başlamasıyla birlikte, taslak ordusunun niteliğinin tartışılması ve basında sözleşmeye dayalı bir temele geçme ihtiyacı pratik olarak yasaklandı.
Suriye'nin zorunlu asker ordusunun ahlaki ve iradesel nitelikleri hakkında güvenilir bir bilgi yoktur, çünkü basının bu konuyla ilgilenmesi yasaktır.
Suriye'deki ayaklanmadan önce, ortaöğretim okullarında ve işletilen üniversitelerde, zorunlu gençlik için kapsamlı bir temel askeri eğitim sistemi vardı. Çavuşlar özel okullarda eğitildi. Aynı zamanda, çavuş görevlerinin bir kısmı, mezun olduktan sonra orduda görev yapmak zorunda olan üniversite mezunlarının pahasına toplandı.
Bununla birlikte, askerlik hizmetinin popüler olmadığı, en küçük fırsattan kaçınmaya çalıştıkları biliniyor, çünkü çoğu aile yoksul yaşıyor ve fazladan işçi yok. Aynı zamanda, 1953, daha çok veya daha az varlıklı Suriyeliler tarafından yaygın olarak kullanılan askerlik hizmetini ödeme pratiğine sahiptir. Ülkedeki genel olarak görece olumlu demografik durum nedeniyle, devrimci olayların başlamasından önce kayda değer bir silah sıkıntısı yaşanmadı.
Genel olarak, olayların arifesinde, toplumun tümü gibi gençler, ekonominin aydınlatılmamış durumundan ve modernleşme programının olmaması ya da en azından genç Esad'daki babalık karizması nedeniyle huzursuz olmaya meyilliydi.
Büyük olasılıkla, eğitimin kalitesi ve moral seviyesi, bir kısımdan diğerine değişebilir. Yaşlı ve genç memurlar arasında bir ayrılık olduğuna inanılıyor - eskilerin kariyerlerini “iş” olarak algılaması daha muhtemel, ikincisi de umutsuzlukların eksikliği ve yetkililerin bu konudaki açıklayıcı bir ihmalinden rahatsızlık duyuyor.
Tüm bunlar, doksanlı yılların başında başlayan ve hala değişen başarılarla devam eden reformların hızıyla kanıtlandığı gibi, yeni ve köklü değildir. Reform, genç Esad ordusuna sadakat sağlamak olan Hafız Asad tarafından başlatıldı. Mevcut cumhurbaşkanı, sistemi modernize etmeyi amaçlayan reformları sürdürdü, ancak finansal kaynakların eksikliği ve “eski muhafız” ın köklü olması ve ordudaki emirleri, reformların etkinliğini büyük ölçüde azaltıyor - neredeyse sıfıra düşmesi mümkün.
Suriye Silahlı Kuvvetleri için subayların eğitimi iki askeri akademi tarafından gerçekleştirilir: Şam'daki Yüksek Askeri Akademi ve Askeri Teknik Akademi. H. Halep'teki Esad, ayrıca askeri kolejler: piyade, tank, tarla topçu, askeri hava, deniz, hava savunma, haberleşme, mühendislik, kimyasal, topçu silahları, elektronik savaş, arka, politik, askeri polis. Ayrıca, kadın memurların eğitimi için bir bayan kolej vardır. Ancak, ayaklanmanın başlamasıyla birlikte, subayların eğitimi büyük ölçüde felç oldu.
En çok hazırlanan birimler Özel Kuvvetler ve Cumhuriyet Muhafızlarıdır. Görevleri, başlangıçta yalnızca dış saldırganlığın bir yansımasını değil aynı zamanda iç tehditlere karşı mücadeleyi de içeriyordu. Bu, özellikle de, aynı kısımların ülke genelinde protesto odağından diğerine sürekli aktarıldığına dair raporlarla kanıtlanmaktadır. Aynı zamanda, elit birimler bile, modern iletişim araçları, kişisel korunma, navigasyon, elektronik savaş ve mayın patlatma sinyallerinin elektronik sıkışması ile yetersiz bir şekilde donatılmıştır.
Suriyeli ordunun beklenmedik olduğu ortaya çıkan isyancılarla savaşma gereği gibi görünüyor. Ek olarak, iç güvenlik meselelerini değil, özel hizmetleri gözetiyorlar ve Libya'dan “profesyonel” militanların sızmasına ve hatta Batılı eğitmenlerin katılımıyla geldiyse, “mukhabarat” ın (özel hizmetler) durumu çok fazla başlattığı ve orduyu ümit ettiği anlamına geliyor İlk, son ve ikinci olarak - zayıf.
Londra Uluslararası Stratejik Araştırmalar Enstitüsü (IISS), çalışanlarının büyüklüğünden aşağıdaki sonuçları çıkarmaktadır. Çatışmanın başlangıcında, kara kuvvetleri kendileri yaklaşık 200-220 bin kişiyi oluştururken, SAR silahlı kuvvetlerinin toplam gücü yaklaşık 300 bin kişi idi. Her gün, 50 - 100 insanlar (yani, 20 veya 2012 için binden fazla kişi) savaşlar sırasında düşüyorlar, Suriye İnsan Hakları Rasathanesi'ne göre - sadece mevcut, çünkü yetkililer ses kaybına uğramadılar yüzleşme zamanı SAR silahlı kuvvetleri ölü 14,8 bin kişiyi kaybetti). Bazı askerler ve komutanlar çöller, birçoğu görevlerini yerine getirmiyor, hatta isyancılarla işbirliği yapıyor. Yedekleri aramak sorunu çözmez - birisi kaçar, biri nasıl olduğunu bilemez. Bu nedenle, 200'ten, binlerce kişinin 100 binden daha fazlası için etkili ve verimli olduğu düşünülemez. Bu yüzlerce kişiden yarısı doğrudan savaş faaliyetlerine katılıyor, ancak sınırları, depoları, üsleri, konvoyları ve sütunları koruyor ve devriyelerde ve barikatlarda görev yapıyor. Askeri üslere, hava limanlarına, depolara ve konvoya yapılan başarılı isyan saldırıları, sadıkların ciddi bir personel kıtlığı yaşadığını gösteriyor. Bu nedenle, Esad'ın muhtemelen yalnızca 50 binlerce güvenilir ve savaşa hazır süngü vardır - büyük olasılıkla, aslında Cumhuriyet Muhafızlarından ve Özel Kuvvetlerden gelen arkadaşlarından Alawitler, ayrıca zırhlı araçlarla ve daha az eğitimli mürettebattan oluşan seçkin bölümleridir. Binlerce rezervin bir başka 50'unun Suriye ordusunun, İranlı danışmanların ve Hizbullah kamplarındaki ortak çabalarıyla bir şekilde veya başka bir şekilde hazırlandığı iddia edildi, ancak bu tezi doğrulamak mümkün değil.
Mesleki özgüllük
Bir önceki cumhurbaşkanı Hafez Asad'a göre, ordudaki iç ilişkiler sistemi, Suriye'nin inandırıcı özelliklerini göz önünde bulundurarak, dini özelliklerin tezahürleri bastırılarak açıkça dengelendi. Ordudaki herhangi bir dini sembolizm ve nitelik yasaklandı. Ordu birimlerinin bulunduğu yerdeki toplu namazlara yalnızca 2002’te ve ardından asker-askere izin verildi. Aynı zamanda, silahlı kuvvetlerin en büyük liderliği nüfusun Alevi azınlığına aitti. Ordunun en üst düzey askeri liderliğinin% 70'i ve özel hizmetler Alawites, geri kalan% 30 ise Sünniler, Hristiyanlar, Druze ve İsmaili arasında eşit olarak dağılmıştı.
Beşar Esad'ın gelmesiyle birlikte, ordudaki itiraf dengesini ve özel hizmetleri değiştirme süreci başladı (büyük ölçüde Sünni çoğunluğu temsil eden muhalefetin baskısı altında). Haziran ayında, ilk defa 2009 tarih Modern Suriye'de, Hıristiyan General Daud Rajiha, SAR Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı oldu. Ancak, daha da önemlisi, birliklerin ve formasyonların itiraf komutanlarının değişmesiydi. Ordunun en üst düzey askeri liderliği ve özel hizmetlerin çoğu Alawites olmaya devam ederse, “ikinci kademe” (komutanlar ve bölümler ve şefler komutanları) arasında bir kısım operasyonel bölümler, özel servisler,% 30'ten% 55'e çıktı.
Eğer 2000’te, bölüm komutanlarının% 35’i Sünni topluluğundan, 2010’in ortasından gelmişse, bu rakam değişti ve% 48 olarak belirlendi. Genelkurmay Başkanlığı'nın farklı kademelerindeki liderlik liderleri arasında, Sünnilerin sayısı 38'te% 2000'ten 54'te% 58-2010'e yükselmiş, orta komuta personeli arasında ayaklanmadan önceki yıllarda Sünnilerin sayısında daha büyük bir artış gözlenmiştir. Tabur komutanı pozisyonlarındaki Sünni subayların yüzdesi, 35'in ortasında 2000'teki% 65'ten% 2010'e yükseldi.
Esad'a göre, "ordunun ve özel hizmetlerin karma emri" ni oluşturmak için yeni bir strateji ortaya atıldı. İlkeye dayanıyordu: Birimin komutanı Alawit ise, o zaman genelkurmay başkanı genellikle Sünni'dir ve karşı istihbarat başkanı bir Hristiyan ya da dürtüdür ve bunun tersi de doğrudur. Yeni strateji, Sünnilere ve diğer (Alevî olmayan) mezheplere daha önce kendilerine kapalı olan alanlarda profesyonel ve kariyer gelişimi için daha büyük fırsatların sağlanması açısından itiraf meseleleri konusundaki rejim politikasındaki bir değişiklikle ilişkiliydi.
Ancak, Esed tarafından tasarlanan etnik gerginliğin azaltılması yerine, ülkenin ekonomik sorunları ile birlikte böyle bir politika tam tersi bir sonuç verdi. Şu anda silahlı kuvvetlerin saflarındaki Sünni çoğunluk, güçlerinin ve haklarının genişlemesini talep etmek için hoşnutsuzluk göstermeye başladı. Sonuç, ordunun hızlı bir şekilde parçalanmasıydı ve kısa süre sonra patlak veren ayaklanmanın bastırılmasındaki rejim, çoğunlukla Sünni olmayan azınlıklar tarafından yönetilen birimlere - Hava Kuvvetleri'nin özel kuvvetlerinin bir parçası olan Cumhuriyet Muhafızları'na bağlı kalmak zorunda kaldı. Sünni olmayan nüfus arasında, eğer muhalefet kazanırsa (çoğunlukla Sünniler ve radikal İslam'ın temsilcilerinden oluşan) kazanırlarsa, zulme ve hatta misillemelere maruz kalacaklarına inanılıyor. Bu düşünceler silahlı kuvvetlerin Sünni olmayan birimlerinde yayınlanmakta ve savaş kapasitelerini ve rejime sadakatlerini sağlamada ana etkendir.
asker kaçağı
Muhalefete göre, ordu güçlü çelişkilerle parçalanıyor, bir kaçma vakası var, memurların üstlerinin emirlerini yerine getirmeyi reddetmeleri.
Rejime farklı bir şekilde ayarlanmış ordu birimleri arasında çatışmalar olabilir, ancak Silahlı Kuvvetlerin liderliği, birimlerin olası itaatsizlik raporlarını kategorik olarak reddetti.
Protesto hareketi ayaklanmaya başladığında, bildirilen bir terketme vakası sayısı arttı. Üst düzey subayların ilk ıslanmalarından biri, protestoculara ateş etme gücünü bulamayan Temmuz 2011 'te isyancılara katılan Albay Riyad el-Esad idi. Albay Esad (“As-cehennem” olarak ilan edilir) duraklatılır ve gırtlak taklit edilir; Suriye Devlet Başkanı El Esad'ın aksine, Aralık ayında Özgür Suriye Ordusu başkanlığında, 2012 Aralık ayında Tuğgeneral Genel Salim İdris'in yerine geçti.
Patlayıcı çölleşme büyümesi Ocak 2012'te başlıyor - daha sonra firar sayısı dokuza ulaştı. Mart ayındaki 2012’ta, tüm zamanların başlı başına durduğu kişi sayısı, zaten Haziran - 18, Eylül - 28 arasındaki 59 kişi idi. Aralık sonunda, El Cezire’ye göre, “önemli” sığınmacı sayısı, 2012 diplomatları, 74 parlamenteri, 13 bakanı, 4 güvenlik görevlisi de dahil olmak üzere, 3 insanıydı. Güvenlik görevlileri ise, rejime destek vermeyi reddetmeleri genellikle videoya kaydedilmekte ve YouTube'da yayınlanmaktadır. Bu videolarda Özgür Suriye Ordusunun bayrağını sık sık görebilirsiniz. Bu bakımdan, Katar TV'den gelen veriler güvenilir görünmektedir. Türk basınına göre, çatışmanın başından Kasım'a kadar Suriye'den Türkiye'ye 54, Suriye Silahlı Kuvvetleri'nin toplam 2012 generalinden kaçtı.
Güvenlik güçlerinin itaatsizlik sebepleri ancak tahmin edilebilir. Asıl olarak kendileri, kendi görüşlerine göre, emirlere açıkça suç işlemek konusunda isteksizlik diyorlar. Görünüşe göre, en azından bazıları için, sadıkların ıssızlarının evleriyle ilgili tank veya hava saldırıları raporları kesin bir belirleyici an haline geldi.
Çöllerden bazılarının, isyancıların tarafına açık bir geçiş yapmadan önce bir süredir onları desteklediklerini bildirdiklerini de not ettik.
Tarafların taktikleri ve stratejileri
Yaygın bir protesto hareketi ve göstericilerle polis ve ordu arasında çatışmalar yaşanıyor ve Suriye'de Mart ayında ortaya çıkan 2011, birkaç ay sürdü. 2011’in sonbaharında, rejimi nispeten barışçıl bir şekilde terk etmenin imkansız olduğu, aynı zamanda, gizli hizmetler, ordu ve “halk savaşçılarının” görünüşte toplumdaki acılığa yol açtığı ve ülkedeki tam teşekküllü isyancı grupların görünüşte uyuşmadığı ortaya çıktı.
Şubat 2012’ta “Humus Savaşı” (ve özellikle Baba Amr bölgesi için özellikle şiddetli mücadele) sırasında Suriye ordusu, isyancılarla mücadelede hala kullandığı taktikleri kullandı. Bu modele göre, militanların kontrol ettiği alan sadık kuvvetlerle çevrili, kontrol noktaları düzenleniyor, topçu ve hava saldırıları yapılıyor, hedefler (rastgele belirlenmiş ve rastgele seçilmiş) tanklar tarafından ateşlendi. Aynı zamanda, alanın elektrik, gaz, kanalizasyon ile bağlantısı kesilmekte ve yiyecek ve ihtiyaçların teslim edilmesi engellenmektedir. Ana direnç kırıldıktan sonra (veya öyle görünüyorsa), zırhlı araçlar ve motorlu piyade birimleri her evi temizlemek için mahalleye taşındı. Onlara "halkın milisleri" Shabykh'tan keskin nişancılar ve milisler eşlik ediyor. Anlaşılan, bombalama, bölge nüfusunun çoğunun bölgeyi kovmaya çalıştığı gerçeğine yol açıyor, bu yüzden, toplama sırasındaki sadıklar, yalnızca “düşmanların” kaldığı gerçeğinden başlıyor. Süpürmeler sırasında keşfedilen erkeklerin varsayılan olarak militan olarak kabul edildiği bildirildi - isyancı faaliyetlerin en ufak bir şüphesiyle kontrol edilip filtrelendikleri, çoğu zaman işkence gördükleri ve öldürüldükleri bildirildi.
Bu durumda, militanlar yiyecek ve mühimmatları olduğu sürece direnebilecek kadar uzun ve ustalıkla yeteneklidirler. Üstünlük sadakatlerin yanındayken (ve oldukça fazla zaman alır - çoğu zaman haftalar), militanlar manzaraya dağılırlar. Hükümet ordusu, yalnızca önemli yerleşim yerlerini aşağı yukarı kontrol edebildiği için, isyancılar, görünüşte, hiçbir zaman ya da neredeyse hiç bir zaman tam olarak bloke edilmediler ve kamplarına ve üslerine verilen malzemeleri emekli edebilecek, tedavi edebilecek ve doldurabileceklerdir. Güya, nüfusun bir kısmının ve sivil idarenin bazı temsilcilerinin ve hatta ordunun desteğinden hoşlanıyorlar. Ordunun komutanlarının ve belirli çatışmalar sırasında militanların liderlerinin müzakere ettikleri, çeşitli türden anlaşmalara - ateşkes üzerine, mahkumların değişimi vb.
Karşılaşma sırasında isyancılar, taktik cephaneliğini hızla tam teşekküllü gerilla seviyesine yükseltti. Başarılı bir şekilde yıldırım saldırıları yapar (“vur ve kaç”), sadıkları güçlendirmeden önce bir saldırı beklemeyen ve dağılmayan bir düşmana zarar vermeyi başarırlar; pusu düzenlerler, komutanların tasfiyesi, sivil idare temsilcileri, kamuoyu liderleri (genellikle cinayetten sadıkları suçlamakla); yaygın olarak kullanılan intihar bombacısı. İsyancılar ustalıkla keskin nişancı ve tanksavar silahları, çeşitli mayınlar kullanıyorlar, doğaçlama patlayıcı cihazlar kullanıyorlardı. Esad havacılığının etkinliği, küçük silahların ve MANPADS'in alçaktan uçan hedefler için kullanılması tehdidi nedeniyle azalır.
İsyancılar aynı zamanda yürüyüşe sütunlara başarıyla saldırıyorlar. Eğitimli savaşçıların yetersizliği koşullarında isyan merkezlerini engellemek için en çok savaşmaya hazır kuvvetlerin yoğunlaşmasını gerektiren sadıkların taktikleri, Suriye Silahlı Kuvvetlerini düzgün eğitimli bir örtü olmadan üslerini, depolarını ve ekipman sütunlarını bırakmaya zorluyor. Düz çöl arazisindeki düz ve düz bir yolda bile, eğitimli militanlar (Afganistan, Irak, Libya, vs.'de düşmanlık tecrübesi olan El Kaide de dahil olmak üzere), örneğin birden fazla KVADRAT aracını imha etmeyi başardılar. Bir saldırı.
ABD’nin Ürdün’de, tanksavar silahları ve hava savunma sistemleri kullanmak için eğitildiği militanlar için kurslar düzenlediği bildiriliyor. Yakın gelecekte ilk "sürüm" bekleniyor.
Muhtemelen, Suriye makamları, isyancı faaliyet merkezleriyle ayrı ayrı uğraşmaya çalışıyorlar, büyümelerini engelliyor ve devlet kontrolünün olmadığı geniş alanlara "birleşmelerini" önlüyorlar. Aynı zamanda, Esad, görünüşe göre, komutanların mücadelenin aşırı yoğunluğunu tetikleyebilecek eylemlerden kaçınmasını ve çatışmayı tam ölçekli bir iç savaşın ana akımına sokmasını gerektiriyor. Ayrıca, sadıklarının dış müdahaleye yol açabileceği geçişi - “kitle imha silahları, sınırlarda savaşma ve komşu devletlere zarar verme vb.
Asi faaliyet bölgesinin ve düşmanlıkların bölgelerinin büyümesine bakıldığında, odaklara karşı mücadele ayaklanmayı bastırmak için yeterince etkili değil. Görünüşe göre, rejim sınırlı güçlerini Şam, ülkenin batısındaki Alawite bölgeleri, Halep-İdlib-Hama-Humus-Şam-Deraa-Ürdün sınırı ve Halep-Deir ez-Zor-Irak sınırının kontrolünü ve göreceli güvenliğini sağlama üzerine yoğunlaştırıyor. yanı sıra doğuda enerji altyapı tesisleri ve önemli tarım alanları. Bu çabalar (ve düşmanlıklar) nihayetinde büyük nüfus merkezlerinde ve önemli otoyollarda yoğunlaşmıştır ve ülkenin topraklarının çoğu kötü kontrol edilmekte veya hiç kontrol edilmemektedir. Son birkaç ay, Suriye ordusu aslında Kürtlerin topraklarını terk etti.
İsyancılar gelince, stratejileri çok özeldir. Muhalefetin birleşik bir komuta ve karar alma merkezi yoktur, içinde faaliyet gösteren gruplar, taburlar, tugayler ve "ordu" aslında tek bir amaç ile birleştirilir - rejimi devirmek.
Anlaşılan, ne profesyonel İslamcılar, ne de terkeciler, ne de yerel öz savunma milisleri birbirleriyle ortak bir dil bulamıyor. Aynı zamanda, Irak, Libya, Afganistan ve diğer bölgelerden cihatçılar ve Suriye ordusunun eski askeri personeli arasında neredeyse kesinlikle bir sürtünme var. Ek olarak, Hicbollah’ın cihatçılarının Esad’ın yanında hareket edebildikleri ve Sünni militanların Suriye’den komşu Irak’a nüfuz ettikleri ve yerel Sünni isyancılar ile işbirliği yaptıkları, Suriye’de Bağdat’taki Şii makamlarının tahrişine yol açtığı ve Suriye’deki Suriyeli isyancılara sempati duyduğu bildiriliyor. eklemez. Bununla birlikte, bu dağılma, Esad rejiminin ve sadakatçıların güçlerinin istikrarlı bir şekilde zayıflamasına yol açmasına rağmen, çatışmanın “despotlara karşı popüler halk ayaklanmasından” (Libya'da olduğu gibi), tam bir sendika dolu bir oyuncuya dönüşmediği, tam bir iç savaşa dönüşmesine neden oluyor. diğer oyuncular arasında. Bu, çatışmayı karıştırıyor ve ülkeyi kazananların olamayacağı bir kaosa sürüklemekle tehdit ediyor.
Bu asi konfigürasyonunun bir büyük artı bir büyük eksi var. Birincisi, birleştirilmiş bir komuta eksikliği ve mümkün olduğunca çok sayıda yerleşim birimini ele geçirme ve tutma arzusu, asilerin kırılması neredeyse imkansız olduğu gerçeğine yol açıyor: onları bir yerde ezer kırmaz, başka bir noktada güçleri çözer ve biriktirir, normal orduyu ve otgryvaya'yı tüketir oradaki ve oradaki parçalarından. İkincisi, isyancılar yurtdışından gelen güçlü desteğin ve aynı yerde Esad üzerinde eşit derecede güçlü bir baskı yapılması gerektiğinin farkındalar. İdeal olarak, Libya operasyonu gibi yabancı bir grev. Bununla birlikte, Batılı isyancıların sponsorları birleşme ve tek bir emir oluşturmalarını şart koşuyor - bu olmadan asiler siyasi veya askeri nitelikte büyük destek alamazlar.
Dolayısıyla, stratejik olarak, her iki taraf da üstünlük sağlayamaz. Hükümet güçleri yıpranmakta ve kayıplara maruz kalmakta, şehirlerde isyancıları kovalamakta ve temizlik ve manevralar sırasında güç kaybedilmektedir. İsyancılar, şehir dışındaki sadıkları ısırıp, o zaman başka bir önemli şehirde, bunlara yönelik saldırılar düzenliyorlar - ama başarıya dayanamıyorlar ve en az bir kez sadıkları parçalayamıyorlar. Bununla birlikte, asiler dengenin yavaşça yana doğru kaymasını bekliyorlar. Şimdiye kadar, sadıkların artık kazanamadıklarını başardılar, ancak isyancılar yerleşmeleri sürdürmeye ve onlar üzerinde kontrol kurmaya çalıştıklarında, onlar için taktik yenilgilerin olasılığı artacaktır. Bu nedenle, şimdi normal ordunun iktidarını kaybetmeye devam etmesini bekliyorlar ve bir noktada isyancıları devirmek için yeteneklerini kaybediyorlar. Ayrıca, isyancılar, sadıkları, yabancı bir müdahaleyi organize etmek için bir neden olabilecek herhangi bir eylemde kışkırtmaya çalışıyorlar.
İlginç bir şekilde, 25 Mart, Mart 2013, görevinden ayrılmaya razı olmak için tasarlanan bir örgüt olan “Ulusal Suriye Devrim ve Muhalif Kuvvetler Koalisyonu” başkanlığından istifa etti. Başı Ahmed Muaz el-Hatib, eylemini çok belirsiz bir şekilde açıkladı: “Büyük Suriye halkına ve Rab Tanrı'ya, işler belirli bir kırmızı çizgiye ulaştığında istifa edeceğime söz verdim.” Aynı zamanda el-Hatib'in istifası, Suriye devrimci ve muhalif güçlerin Ulusal Koalisyonu tarafından kabul edilmedi. Aynı gün, muhalefetteki Özgür Suriye Ordusu'nun eski komutanı Albay Riyad el-Esad'ın patlayıcı bir cihaz arabasında saklandığında Deir ez-Zor'da ağır şekilde yaralandığı öğrenildi. Güya o bir bacak amputasyona uğradı ve Suriye dışında tedavi görüyor.
Suriye, darayya, Mart xnumx— Photo by Mikhail Leontiev