Pandeminin en acı görüntülerinden biri olmaya devam ediyor: Bir hastane yoğun bakım ünitesinde COVID-19’a karşı yalnız başına bir savaş yürütürken sevdiklerinin başucunda olmasına izin verilmeyen aileler, bazıları bir akıllı telefon veya telefon aracılığıyla veda etmek zorunda kaldı. Bir hastanın yalnız ölmesini istemeyen şefkatli bir hemşire tarafından tutulan tablet.
Şimdi, yeni araştırmalar, bu akrabaların çoğunun travma sonrası stres bozukluğu (TSSB) geliştirmeye devam ettiğini gösteriyor.
Bulgu, pandeminin ilk birkaç ayında sevdiklerini yoğun bakım ünitesine (YBÜ) COVID-19 hastası olarak kabul eden 330 erkek ve kadın arasında yapılan görüşmelere dayanmaktadır.
Araştırmacılar, sevdikleri kişinin ilk hastaneye kabulünden üç ila dört ay sonra 10 kişiden altısından fazlasının “önemli” TSSB belirtileri gösterdiğini buldu. Ve neredeyse yarısı, hem anksiyete hem de depresyon için yüksek riskin yanı sıra, nispeten altı ay sonrasına kadar TSSB ile mücadele etmeye devam etti.
Araştırmacılar, herhangi bir nedenle yoğun bakım ünitesine kabul edilen sevdiklerinizin aile üyelerinin yalnızca %15 ila %30’unda TSSB’nin tipik olarak görüldüğüne dikkat çekti.
Çalışma yazarı Dr. Timothy Amass. Colo, Aurora’daki Colorado Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde pulmoner bilimler ve kritik bakım tıbbı bölümünde tıp profesörüdür.
Aile üyeleri, streslerinin çoğunun, sevdiklerinin yanında olmalarını engelleyen hastane kurallarından kaynaklandığını belirttiler. Bu, dedi Amass, sağlanan bakımla ilgili güvensizlik duygularına ve yoğun bakım ünitesindeki kişiyi ziyaret etme yeteneği olmadığında tıbbi bilgileri “yüz değerinden” almanın istenmesinin hayal kırıklığına uğramasına neden oldu.
Aslında Amass, çalışma ekibinin “ziyarette gerekli kısıtlamanın sevdikleriyle birlikte olamayan aile üyeleri üzerinde derin etkiler yaratacağı” endişesiyle soruşturmaya başladığını söyledi.
Bu endişenin, pandemi öncesi araştırmalara dayandığını ve “bir ailenin yoğun bakım ünitesine kabul edilen sevdiklerinin başucunda ne kadar fazla yer alabildiğini, o kadar iyi olduğunu, çünkü stres semptomlarını azaltabileceğini gösteren” olduğunu belirtti. aile üyeleri.”
Görüşülenlerin hepsinin aile üyeleri, Şubat ayı arasında bir noktada yoğun bakım ünitesine yatırıldı. Rapora göre 1 ve 31 Temmuz 2020.
Ortalama olarak, görüşülen kişiler 51 yaşındaydı ve yaklaşık 10 kişiden 7’si kadındı. Yaklaşık yarısı beyazdı ve yaklaşık %30’u Hispanikti.
Vakaların yaklaşık %40’ında görüşülen kişiler, başvuran hastanın çocuğuydu ve vakaların yaklaşık dörtte biri hastanın eşi veya partneriydi.
Tümü, korku, suçluluk, izolasyon, güvensizlik, sıkıntı, baskı, kontrol kaybı ve/veya stresi içerebilecek TSSB semptomlarını taramak üzere tasarlanmış standart bir telefon anketidir. Depresyon ve anksiyete belirtilerini saptamak için tasarlanmış ikinci bir anket de tamamlandı.
Amass, %63’ünün kabulden birkaç ay sonra önemli TSSB ile mücadele ettiğini bulmanın ötesinde, kadınların, önceden psikiyatrik tanısı olanların ve nispeten düşük eğitim başarısına sahip olanların TSSB geliştirme olasılığının daha yüksek olduğunu kaydetti.
Buna ek olarak, Amass, araştırmacıların “Hispanik olarak tanımlananların üç ve altı ayda daha yüksek TSSB semptomlarına sahip olduklarını” bulduklarını söyledi. Ekibin Hispanik topluluktakilerin özellikle hasta sevdiklerine yatak başında bakım sağlamaya alışık olabileceğini ve bu nedenle bu imkansız hale geldiğinde daha fazla sıkıntıya girebileceğini varsaydığı “roman” olarak bulunmasıyla karakterize edilir.
Genel olarak konuşursak, Amass, bulguların, altta yatan nedenin COVID-19 veya enfeksiyonla ilgili olup olmadığı veya iş yükümlülükleri, çocuk bakımı zaman kısıtlamaları veya fiziksel mesafe nedeniyle olup olmadığına bakılmaksızın, aile üyeleri için nasıl rahatsız edici zorunlu ayrılmanın olabileceğini vurguladığını söyledi.
“Hastadan bu ayrılmanın öneminin farkındalığı, bireylerin ve tıp camiasının, bu senaryoların zorluklarını hafifletmeye yardımcı olmak için aile üyelerini dahil etmek için yaratıcı yollar bulma konusunda proaktif olmalarına yardımcı olabilir” dedi.
Rapor Pazartesi günü JAMA Internal Medicine’de çevrimiçi yayınlandı.
Dr. New York’taki Beyin ve Davranış Araştırmaları Vakfı’nın başkanı ve CEO’su Jeffrey Borenstein, “Sevilen birinin ciddi şekilde hasta olması ve yoğun bakım ünitesinde tedavi görmesi son derece streslidir.”
Borenstein, çalışmaya dahil olmasa da, “pandemi sırasında, bu kadar çok insan COVID’den ölürken, yoğun bakım ünitesinde tedavi için bir akrabaya sahip olmanın özellikle stresli olduğunu kabul etti. daha da travmatik.”
Tavsiyesi: “Yüksek stresli bir zamanda, destek sisteminizden – arkadaşlarınız ve ailenizden – ve gerekirse profesyonel destekten yararlanın. Ve eğer TSSB belirtileri yaşıyorsanız, sessizce acı çekmeyin. Profesyonel yardım alın. ”
Daha fazla bilgi
ABD Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezlerinde COVID-19 ve stres hakkında daha fazlası var.
Telif hakkı © 2022 HealthDay. Tüm hakları Saklıdır.
.