Heykel , görsel sanatların üç boyutlu faaliyet gösteren koludur. Heykel yapımında kullanılan malzemeler genellikle plastik, taş, metal, seramik, ahşaptır. Bu malzemelerde orijinal olarak oyma (malzemenin çıkarılması) ve modelleme (kil olarak malzeme eklenmesi) kullanılan dayanıklı heykel süreçleri, oyma, kaynak veya modelleme ile birleştirme veya kalıplama veya dökme gibi çok çeşitli malzemeler işlenebilir .
Taştan heykel, bozulabilir malzemelerdeki sanat eserlerinden çok daha iyi hayatta kalır ve genellikle eski kültürlerden hayatta kalan eserlerin ( seramik hariç ) çoğunluğunu temsil eder , ancak tersine ahşap heykel gelenekleri neredeyse tamamen yok olabilir. Bununla birlikte, antik heykellerin çoğu parlak bir şekilde boyanmıştır ve bu kaybolmuştur.
Heykel, birçok kültürde dini bağlılığın merkezinde yer almıştır ve son yüzyıllara kadar özel kişilerin yaratması için çok pahalı olan büyük heykeller genellikle din veya siyasetin bir ifadesiydi. Heykelleri büyük miktarlarda varlığını sürdüren bu kültürler arasında eski Akdeniz, Hindistan ve Çin’in yanı sıra Orta ve Güney Amerika ve Afrika’daki kültürler bulunmaktadır.
Klasik dönemde batı heykel geleneği başladı. Antik Yunan ve Yunanistan tarihi boyunca yaygın büyük şaheserler üretilmiştir. Orta Çağ boyunca , Gotik heykel Hristiyan inancının acılarını ve tutkularını temsil ediyordu. Klasik modellerin canlanma Rönesans gibi ünlü heykeller üretti Michelangelo ‘ın David . Modernist heykel, geleneksel süreçlerden uzaklaştı ve insan heykelinin tasviri, inşa edilmiş heykel yapımı ve bulunan nesnelerin bitmiş sanat eserleri olarak sunumu ile vurgulandı .
Türler
Temel bir ayrım, diğer herhangi bir yüzeye bağlı olmayan (muhtemelen taban dışında) heykeller gibi yuvarlak, serbest duran heykel ile en azından kısmen bir arka plan yüzeyine tutturulmuş çeşitli kabartma türleri arasındaki heykeldir. .
Rölyef: genellikle düşük veya içine duvardan çıkıntı derecesine göre sınıflandırılır alçak kabartma, yüksek kabartma ve bazen bir ara orta kabartma . Batık kabartma , eski Mısır ile sınırlı bir tekniktir . Rölyef, büyük figür grupları ve anlatım konuları için, başarılması zor olan olağan heykel ortamıdır ve her ikisi için de kullanılan tipik bir tekniktir. Binalara bağlı mimari heykel ve çok seramik , metal işleri ve mücevherlerde olduğu gibi diğer nesneleri süsleyen küçük ölçekli heykeller için . Rölyef heykeli ayrıca genellikle yazıtlar içeren genellikle taştan yapılmış stelleri , dik levhaları süsleyebilir .
Diğer bir temel ayrım, mevcut bir blok veya yumrudan, örneğin taş veya ahşaptan malzemeyi çıkaran çıkarıcı oyma teknikleri ile malzemeyi işi şekillendiren veya oluşturan modelleme teknikleri arasındadır. Döküm , damgalama ve kalıplama gibi teknikler , işi üretmek için tasarım içeren bir ara matris kullanır; bunların birçoğu birkaç kopyanın üretilmesine izin vermektedir.
“Heykel” terimi genellikle, çoğunlukla anıtsal heykel olarak adlandırılan , büyük heykelin ya da her ikisinin de bir binaya bağlı olduğu anlamına gelen büyük eserleri tanımlamak için kullanılır . Ancak terim, madeni paralar ve madalyalar , sert taş oymalar , taşta küçük oymalar için ayrıntılı işler yapabilen bir terim de dahil olmak üzere aynı teknikleri kullanarak üç boyutlu küçük çalışma türlerini düzgün bir şekilde kapsar .
Çok büyük veya “devasa” heykel, antik çağlardan beri kalıcı bir çekiciliğe sahiptir ; kayıtlardaki en büyük heykel 182 metre olarak yapılmış olan Hint olduğu bilinen Birlik Heykelidir. Portre heykelinin bir başka büyük formu, son on yıllarda nadir hale gelen atlı bir binicinin atlı heykeli . Yaşam boyu portre heykelinin en küçük formları, “baş” tır , sadece bunu veya büstünü , göğüsten bir kişinin temsilini gösterir.
Amaçlar ve Konular
Heykelin en yaygın amaçlarından biri dinle bir tür ilişkidir. Hayatta kalamayan Mısır tapınaklarının en kutsal alanlarındaki gerçek kült görüntüleri, en büyük tapınaklarda bile oldukça küçüktü. Aynı şey , lingamın çok basit ve eski formunun en yaygın olduğu Hinduizm’de de geçerlidir . Budizm dini figürlerin heykelini, daha önce eşdeğer bir geleneğin olmadığı Doğu Asya’ya getirdi, yine de bi ve kong gibi basit şekiller muhtemelen dini öneme sahipti.
Kişisel eşyalar olarak küçük heykeller, en erken tarih öncesi sanatına kadar uzanır ve özellikle büyük bir heykelin , özellikle bir cetvelin gücüyle izleyiciyi etkilemek için kamusal sanat olarak kullanılması, en azından 4.500 yıl önce Büyük Sfenks’e kadar uzanır.
Totem, ahşap anıtsal heykel bir geleneğin bir örneğidir. Anıtsal heykel oluşturmak için kaynakları toplama, genellikle çok ağır malzemeler taşıyarak ve genellikle tam zamanlı heykeltıraş olarak kabul edilenlerin ödenmesini ayarlayarak, sosyal organizasyon açısından nispeten gelişmiş bir kültürün işareti olarak kabul edilir. Sanxingdui’deki eski Çin bronz çağı figürlerinin son zamanlarda beklenmedik keşifleri, insan boyutunun iki katından fazla, daha erken Çin medeniyeti hakkında tutulan birçok fikri rahatsız etti, çünkü daha önce çok daha küçük bronzlar biliniyordu.
İndus Vadisi uygarlığı gibi kuşkusuz gelişmiş bazı kültürlerin, çok sofistike figürinler ve mühürler üretmesine rağmen, hiçbir anıtsal heykelin olmadığı görülüyor.
Daha önceki dönemler de dahil olmak üzere heykelin toplanması Yunanistan, Çin ve Mesoamerica’da yaklaşık 2000 yıl öncesine dayanıyor ve modern müze icat edilmeden çok önce yarı halka sergilenen birçok koleksiyon mevcuttu . 20. yüzyıldan itibaren, büyük heykelde bulunan nispeten sınırlı konular yelpazesi, soyut konular ve şimdi yaygın olan herhangi bir konunun kullanımı veya temsili ile büyük ölçüde genişledi. Günümüzde galerilerde ve müzelerde aralıklı sergi yapmak için çok sayıda heykel yapılmıştır ve giderek daha büyük eserleri taşıma ve depolama yeteneği, yapımlarında bir faktördür. Çoğu zaman seramikte olan küçük dekoratif figürinler bugün popülerdir ( modern ve Çağdaş sanat tarafından garip bir şekilde ihmal edilmiş olsa da)) Rokoko’da ya da Tanagra figürinleri büyük bir endüstriyken ya da Doğu Asya ve Kolomb Öncesi sanatında eski Yunanistan’da olduğu gibi . Mobilya ve diğer nesneler için küçük heykel parçaları, Nimrud fildişi , Begram fildişi ve Tutankhamun’un mezarından bulduğu antik çağlara kadar uzanıyor .
Portre heykeli, Narmer Palet’in M.Ö. 32. yüzyılın hükümdarını gösterdiği Mısır’da ve Lagash c’yi yöneten 27 Gudea heykelinin bulunduğu Mezopotamya’da başladı . 2144-2124 MÖ. Antik Yunanistan ve Roma’da, halka açık bir yerde bir portre heykelinin kurulması neredeyse en yüksek onur işareti ve bir madeni para üzerinde de tasvir edilebilecek seçkinlerin hırsıydı. Mısır ve Yakın Doğu gibi diğer kültürlerde kamu heykelleri neredeyse sadece hükümdarın koruyucusuydu ve diğer varlıklı insanlar sadece mezarlarında tasvir ediliyordu. Hükümdarlar, Olmec devasa başlarından başlayarak Kolomb öncesi kültürlerde portreler verilen tek insanlardır. Yaklaşık 3000 yıl önce. Doğu Asya portre heykeli tamamen dinseldi, önde gelen din adamları heykellerle, özellikle manastırların kurucuları ile anıldı, ancak yöneticiler veya atalar değil. Akdeniz geleneği başlangıçta Orta Çağ’da sadece mezar heykelleri ve sikkeleri için canlandı, ancak kişisel portre madalyası gibi yeni formlar icat eden Rönesans’ta büyük ölçüde genişledi .
Bitkilerin krallığı sadece mücevher ve dekoratif kabartmalarda önemlidir, ancak bunlar Bizans sanatı ve İslam sanatının neredeyse tüm büyük heykelini oluşturur .
Dünyadaki birçok tarih öncesi kültürde bulunan bir heykel şekli, pratik olmayan değerli malzemelerde yaratılan sıradan aletlerin, silahların veya gemilerin, bir tür tören kullanımı veya teşhir veya teklif olarak özel olarak büyütülmüş versiyonlarıdır. Çin, Olmec Meksika ve Neolitik Avrupa’da yeşim taşı veya diğer yeşiltaş türleri kullanılmış ve erken Mezopotamya’da taşta büyük çanak çömlek şekilleri üretilmiştir. Bronz, Avrupa ve Çin’de Oxborough Dirk gibi büyük eksenler ve bıçaklar için kullanıldı .