Yeni aylık köşesinin ikinci bölümünde, yazar ve yazar Beth McColl, Lockdown Remorse'u ve neden hepimizin gerçekten kendi sırtımızdan inmemiz gerektiğini araştırıyor. Beth, akıl hastalığı olan herkes için ilişkilendirilebilir ve dürüst bir pratik rehber olan 'Nasıl Yeniden Canlanır' kitabının yazarıdır.
Yaz tatilinden sonra İlkokula döndüğümde, öğretmenin sınıftaki herkese ne yaptıklarını, neler başardıklarını, ne öğrendiklerini, zamanlarını nasıl geçirdiklerini nasıl sorduğunu hatırlıyorum. Tam karantinanın geçici olarak ardından, etkilemek, başarılarımı ve kendimi geliştirme yollarımı listelemek için benzer bir baskı hissediyorum. Evde geçirdiğim o ayları ne yaptım? Senaryo mu yazdım yoksa kodlamayı mı öğrendim? Bir maraton için antrenman yaptım mı? Raflarımda daha önce dokunulmamış kitapların hepsini okudum mu? Her sabah güneş doğarken uyandım ve bir litre yeşil çay içmeden önce yoga mı yaptım ve ardından bir saat mermi günlüğü tutarak mı geçirdim?
Kısacası: Hayır. Yapmadım.
Yaptığım şey: Eski sitcom'lara bayıldım. İnternette komplo teorisyenleriyle tartıştım. Kendi saçlarını kesen ve bana ne kadar kolay olduğunu söyleyen, geniş çapta gülümseyen Amerikalıların YouTube videolarını izledim. Endişeli ve üzgün hissettim. Beni daha da yalnız hissettiren FaceTime randevularına gittim. Çok az uyudum, sonra çok fazla. Son spagetti paketini Asda'daki rafa bıraktığım için kendimi bir aziz olarak görüyordum. Instagram beslememi aşağı kaydırdım ve pasta pişiren, ev yapımı mum satan, o ay her gün çalıştıkları için kendilerini tebrik eden insanları gördüm ve “tecrit pişmanlığı” olarak tanımladığım bir şekilde kendimi garip ve suçlu hissettim.
Kilitlenme pişmanlığı, büyüme fırsatını boşa harcadığınız, her şeyin kapalı olduğu ve çoğunlukla evde olduğunuz aylarda daha fazlasını yapmanız gerektiği duygusudur. Bunun ilk küresel salgınımız olduğu düşünülürse, bu duyguyla nasıl başa çıkılacağını bilmek zor. Bu his, diğer pek çok şey gibi, emsalsiz görünüyor.
En bilge aklım, meselenin sadece hayatta kalmak olduğunu ve başarılarımın çoğunlukla an be an gerçekleştiğini anlıyor. Arkadaşlarıma ve aileme sevgi dolu metin mesajları gönderdim. Süpermarketlerin önünde uzun kuyruklarda durarak sabrımı artırdım. Kesinlik ve düzene olan bağlılığımla boğuştum. Yataktan kalkmak istemediğimde yataktan kalktım. Kola ve Mini Rulo kutularını dezenfekte ettim ve teslimat sürücüleri için dışarıda bıraktım. Vücudumu değiştirmedim ya da kariyerimde büyük adımlar atmadım, ama kim olmam gerektiğine kim karar verdi? Küresel bir pandemi sırasında çok az maddi sonuç elde etmek iyi değildir; tamamen anlaşılabilir. Bu yaz kampı değildi. Herkesi gururlandırdığınızı ve tüm brokolinizi yediğinizi söyleyen bir duvar basılı sertifikanız olmamalı. Brokolinin hiçbirini yemedin. Kahvaltıda altı poşet Pom Bears yedin ve yine yapardın.
Ancak pişmanlık hala inatla oyalanabilir. Sadece başaramadığımız şeyleri kapsamaz. Akıl sağlığımız toplu olarak acı çekti ve yaratma, oynama ve meraklı hissetme yeteneğimizin çoğu da öyle. Çoğumuzun dünyada kendini evinde hissetmek için bel bağladığı şeyler imkansız hale geldi. Egzersize düzenli, yapılandırılmış erişim, heyecan verici gelecek planları, çeşitli bir rutin, sosyal yaşam, iyi uyku, burun temizleme çubuğuna ve on dört günlük karantinaya ihtiyaç duymadan rahat bir seks seçeneği. Bunların hepsi belirsiz bir şekilde masadan süpürüldü. Sonuç olarak, yarım şişe ikindi şarabının ardından mutfak makasıyla kesilen düzensiz saç parçaları gibi, akıl sağlığımızın gitgide daha fazla yere düştüğünü hissettik. Kendimizi tekrar bir araya getirme işi, özellikle de işler kolayca yeniden kötüye gidebilecekken göz korkutucu görünüyor.
Bence yeniden montaj bekleyebilir. Bence hayatta kalmak hala mesele. Daha fazlasını yapmamış olmanın, karın kaslarına sahip olamamanın veya İbranice konuşamamanın pişmanlığı, öz-şefkat ve bir gerçeklik kontrolü ile karşılanabilir. Bu yıla kadar en azından biraz engellenmemiş olmak, buzdolabını dolu ve başınızın üstünde bir çatı tutmak için savaşmaktan daha fazlasını yapacak zamana sahip olmak ayrıcalık ister. Kaygı timsahıyla güreştiyseniz ve bazen kazandıysanız, yeterince şey yaptınız. İstemediğiniz günlerde yataktan kalktıysanız, yeterince şey yaptınız demektir. Vücudunuzun daha küçük olması, evinizin iyileştirilmesi ve ilişkilerinizin daha güçlü olması gerekmez. Sadece dayanıklılık için kendinize kredi verebilirsiniz. Oradan buraya geldiğin için kendine teşekkür edebilirsin. O kötü evde boya işini ve taç gibi kesilmiş düzensiz saçları giyebilirsin.