İngiliz Kütüphanesi
1883’te Ölü Deniz yakınlarında bulunan 15 el yazması parçası uluslararası bir sansasyon yarattı.
Eski İbranice harflerle yazılmış, Tesniye Kitabının alternatif bir versiyonu olduğu söyleniyordu.
Hemen bir sahtecilik olarak suçlandılar, keşfeden utandı ve parçalar kısa süre sonra ortadan kayboldu.
Ama şimdi bir bilgin soruyor, ya gerçek olsaydı?
Destekleyen
Ana hikayeyi okumaya devam edin
Büyük Okuma
Uzun süredir Gözden Kaçan Bir Sahtecilik Aslında Bilinen En Eski İncil El Yazması mı?
Tarafından Jennifer Schuessler
- 10 Mart 2021 Güncellendi 8:47 a. m. ET
1883’te, Moses Wilhelm Shapira adlı bir Kudüs antika satıcısı, dikkat çekici bir eserin keşfini duyurdu: Ölü Deniz yakınlarındaki bir mağarada keşfedildiği varsayılan 15 el yazması parçası. Zift benzeri bir maddeyle karartılmış, paleo-İbranice yazıları neredeyse okunaksızdı, Shapira’nın “orijinal” Tesniye Kitabı, hatta belki de Musa’nın kendi kopyası olduğunu iddia ettiği şeyi içeriyordu.
Keşif, dünya çapında gazete manşetlerine ulaştı ve Shapira, hazineyi bir milyon pound’a British Museum’a sundu. Müze uzmanı değerlendirirken, aralarında Başbakan William Gladstone’un da bulunduğu iki ziyaretçi kitlesinin ilgisini çeken iki parça sergilendi.
Sonra felaket başladı.
Fransız arkeolog ve Shapira’nın uzun süredir düşmanı olan Charles Simon Clermont-Ganneau, müze raporunu yayınlayana kadar kararını vereceğine söz verdikten sonra, parçalardan birkaçıyla birkaç dakika süre almıştı. Ancak ertesi sabah basına gitti ve onları sahte olmakla kınadı.
Burada, İngiliz bilim adamı Christian David Ginsberg ile istişare edilerek hazırlanan 1883 tarihli bir çizimde görülen parçalar, zift benzeri bir maddeyle karardı, paleo-İbranice yazıları neredeyse okunaksızdı. Kredi. . . İngiliz Kütüphanesi
Müzenin uzmanı kabul etti ve perişan haldeki Shapira Londra’dan kaçtı. Altı ay sonra Hollanda’da bir otel odasında intihar etti. El yazması 1885’te düşük bir ücretle açık artırmaya çıkarıldı ve kısa süre sonra tamamen ortadan kayboldu.
O zamandan beri, Shapira meselesi, uyarıcı bir masalla sarılmış bir gizemle sarılmış, yuvarlanan bir hırsız olarak, saygın İncil ilimlerinin sınırlarına musallat oldu. Ama şimdi, genç bir bilim adamı sorarak kendi güvenilirliğini tehlikeye atıyor, ya bu kötü şöhretli sahte gerçek olsaydı?
Almanya’daki Potsdam Üniversitesi’nde 38 yaşındaki İsrailli-Amerikalı bir akademisyen olan Idan Dershowitz, yeni yayımlanmış bir bilimsel makale ve eşlik eden kitapta, el yazmasının otantik olduğunu iddia etmek için bir dizi arşiv, dil ve edebi kanıtı sıraladı. antik eser.
Ancak Dershowitz daha da dramatik bir iddiada bulunuyor. 19. yüzyıl transkripsiyonlarından ve çizimlerinden yeniden oluşturduğu metin, Tesniye’nin yeniden işlenmesi değil, Babil Sürgününden önceki İlk Tapınak dönemine ait bir öncü olduğunu savunuyor. Bu, onu bilinen en eski İncil el yazması haline getirecek ve İncil’in ve İncil dininin kökenleri ve evrimine dair eşi görülmemiş bir pencere haline getirecekti.
Dershowitz’in şimdiye kadar sıkı bir şekilde korunan araştırması henüz kapsamlı bir incelemeye tabi tutulmadı. Bulgularını 2019’da Harvard’da kapalı kapılar ardında düzenlenen bir seminerde önizleyen bilim adamları bölünmüş durumda, bu da büyük olasılıkla şiddetli tartışmaların bir tadı olacak.
Ancak bazı uzmanlar Dershowitz doğruysa, bunun 1947’deki Ölü Deniz Parşömenlerinden bu yana İncil ile ilgili en önemli keşif olacağını söylüyor.
Austin’deki Texas Üniversitesi’nde klasik Sami dilleri uzmanı olan Na’ama Pat-El, Ölü Deniz Parşömenlerinin bulunduğu bölgeye atıfta bulunarak, “Kumran büyük bir değişimdi,” dedi. “Idan’ın sunduğu şey, daha fazlası değilse de en azından eşdeğer olan bir şey. Haklıysa oldukça inanılmaz. ”
Dershowitz için, yaklaşık 140 yıl önce Shapira’nın el yazmasının reddedilmesi sadece bir hata değil, aynı zamanda “bir trajedi” idi – ve sadece Shapira için değil.
“İncil çalışmaları disiplininin neredeyse tüm varlığı boyunca, bize daha önce veya o zamandan beri keşfedilen diğer el yazmalarından daha fazlasını anlatan bu metnin konuşmanın bir parçası olmaması akıllara durgunluk veriyor,” dedi.
Bu, ünlü bir sahtekarlığı yeniden düşünmek için özellikle tedirgin bir an. Geçen yıl, Washington’daki İncil Müzesi, koleksiyonundaki tüm Ölü Deniz Parşömeni parçalarının modern sahtecilikler olduğunu açıkladı. Ve Dershowitz’in araştırması hakkında röportaj yapılan birden fazla bilim insanı, 2012’de büyük bir tantanayla duyurulan, ancak orijinallik vakasının toz haline geldiği sözde eski bir papirüs parçası olan sözde İsa’nın Karısının İncili’nin fiyaskodan bahsetti.
Ancak bir şeyin gerçek olduğunu kanıtlamak sahte olduğunu kanıtlamaktan daha zordur. Ve Dershowitz’in iddialarının ortaya attığı tüm büyük soruların altında daha temel bir muamma yatıyor: Tartışmalı bir antik eserin, artık var olmadığında gerçek olduğunu nasıl kanıtlayabilirsiniz?
“Baştan Sona Kadar Yanlış”
Shapira 1883’te keşfini açıkladığında, modern İncil ilmi ilk çiçek açıyordu. Sözde belgesel hipotez – Pentateuch’un ya da İncil’in ilk beş kitabının tek bir yazar (geleneğe göre Musa) tarafından yazılmak yerine çeşitli yazarlar tarafından çeşitli metinlerden derlendiği fikri – henüz sağlamlaştırılıyordu.
Ve bilimsel mayalanmanın yanı sıra, İncil hakkındaki çeşitli iddiaları haklı çıkarabilecek eserleri keşfetmek için çılgınca bir kargaşa yaşandı. Keşifler ayrıca, arkeologları en seçkin hazineler için her türden saldırgan, bazen etik açıdan sorgulanabilir bir açı yapan çeşitli sömürge güçlerinin prestijini de artırdı.
1868’de keşfedilen ilk büyük ödül, Moabite Kralı Mesha’nın İsraillilere karşı isyanını kutlayan MÖ 9. yüzyıla ait 34 satırlık paleo-İbranice yazıtlı, üç metrelik siyah bir bazalt stel olan sözde Moabite Taşıydı. . İncil’de bahsedilen bir olayı doğrulayan ilk İncil dışı metinler arasındaydı ve eski Batı Semitik dillerinin çalışılmasının anahtarı haline geldi.
The New York Times’ın 1874’te belirttiği gibi, eski eserlerdeki patlayan pazar da sahtecilikte patlayan bir pazara yol açtı – “Kudüs’teki ‘meraklılar’ oyununda dayanılmaz bir karışıklık ve hilekarlık”. Ve Rusya doğumlu Yahudi Shapira 1855’te Kudüs’e gelen Hristiyanlığa dönmüş, her ikisinin de önemli bir tedarikçisiydi.
1861’de Eski Şehir’de Hristiyan Sokağı’nda bir hediyelik eşya dükkanı açarak turistlere palmiye yaprakları ve kitschy hediyelik eşyalar sattı. Kısa süre sonra, arka odasından antika satmaya ve görkemli hırsları geliştirmeye başladı. Kızı Maria, 1914 tarihli otobiyografik romanı “Kudüs’ün Küçük Kızı” nda, Shapira’nın kendisini “Çölün Kralı” olarak ilan eden eser avı gezilerinden nasıl döneceğini hatırladı. ”
Clermont-Ganneau ile olan hesaplaşma, iki adamın birbirine karıştığı ilk sefer değildi. 1873’te Shapira, yeni “keşfedilen” Moabite çanak çömleklerinden oluşan geniş bir koleksiyonu Alman hükümetine sattıktan sonra, Clermont-Ganneau bunları alenen – doğru bir şekilde – “baştan sona yanlış” olarak kınadı. ”
1883’te Shapira, kendini antik İbranice elyazmalarının saygın bir satıcısı olarak yeniden kurdu. Tesniye parçalarını açıkladığında, British Museum’a görünüşte gerçek olan 250 civarı satmıştı. Yine de bazıları için Yahudi kökenleri onu şüpheli kılıyordu.
British Museum, Tesniye parçalarına ilişkin lanet olası kararını yayınladıktan sonra, hiciv dergisi Punch, müze uzmanı Christian David Ginsberg’i klişeleşmiş bir şekilde bağlanmış bir “Mr. Keskin Göz-Ra ”, sahtecinin mürekkebi hala parmağından damlıyor. Fakat Ginsberg’e yazdığı bir mektupta Shapira masumiyetini itiraf etti ve parmağını eski düşmanına işaret etti.
“Bu utançtan kurtulabileceğimi sanmıyorum” diye yazdı. “M.’nin henüz ikna olmadım. Mösyö Ganneau yapmadıkça sahtedir! ”
Ölü Deniz Parşömenlerinin keşfinden bu yana, birkaç bilim adamı Shapira davasını yeniden açmaya çalıştı ve Tesniye parçalarının, Kumran’daki gibi MÖ 1. yüzyıla tarihlenen başka bir Ölü Deniz Parşömeni olduğunu iddia etti.Ancak argümanları pek ilgi görmedi. . (Davayı ele alan bir bilgin, Hıristiyanlığın köklerinin halüsinojenik mantarlarla bağlantılı olduğunu iddia etmesine de yardımcı olmadı.)
Bu arada Pentateuchal bursları kızıştı. 20. yüzyıl boyunca, bilim adamları J (Jahwist için), E (Elohist), D (Deuteronomist) ve P (Priestly) gibi baş harflerle bilinen dört (veya bazılarının iddia ettiği beş) sözde kaynak metni özenle yeniden oluşturdular.
Bugün, bu kaynak metinler tamamen teorik olarak kalmaya devam ediyor – henüz hiçbiri için eski bir el yazmasının tek bir parçası bile bulunamadı.
İbranice yazılmış bilinen en eski önemli İncil el yazmaları olan Ölü Deniz Parşömenleri’nin keşfine kadar M.Ö. yaklaşık 2. yüzyıldan MS 1. yüzyıla kadar uzanan Ölü Deniz Parşömenleri, o zaman ufkunu bin yıl geriye taşıdı. .
Ancak çoğu bilim insanı için, bildiğimiz İbranice İncil’in yaratılmasından önceye dayanan gerçek bir İncil kaynak metnini keşfetmek son derece olası görünmüyordu.
Dershowitz, “Bütün gününü kaynak metinleri yeniden oluşturmakla geçiren biri olarak, aslında bir tane bulmanın hayalini kuruyordum,” dedi. Ama bunu gerçekten gerçekleşebilecek bir şey olarak düşünmedim. “
Gerçek Olamayacak Kadar İyi mi?
Dershowitz’in Shapira elyazmasına olan kendi takıntısı bir oyun olarak başladı. Yaklaşık dört yıl önce, Kudüs’teki İbrani Üniversitesi’nde tezini bitirirken, bununla ilgili çevrimiçi bir makaleye rastladı. Konuyla ilgili pek çok makalenin pek tartışılmadığı bir şeyi merak etti: içeriği.
Tesniye İncil’de göründüğü gibi, Musa’nın Vaat Edilen Topraklar’a girmeden önce İsraillilere veda vaazını içerir. Musa konuşmasında onların tarihini hatırlıyor ve daha sonra yeniden ifade ettiği On Emir (ilk olarak Çıkış’ta açıklandı) dahil olmak üzere yasalara uymanın önemini vurguluyor.
İronik bir şekilde, Tesniye’nin kendisi, bilim adamlarının belirli bir inancı veya uygulamayı haklı çıkarmak için yaratılmış çalışmaları dediği gibi “dindar bir sahtekarlık” olarak tanımlanmıştır. İbranice İncil, Yoşiya döneminde, yaklaşık 622 B. C. E., rahiplerin Kudüs’teki Tapınakta eski bir “Kanun Kitabı” keşfettiklerini belirtir. 19. yüzyıldan beri, akademisyenler, Tapınakta ibadetin merkezileştirilmesini ve diğer rahip reformlarını haklı çıkarmak için kısa bir süre önce yazılmış olan Tesniye’nin (veya yasaların çekirdeğinin) bu kitap olduğuna karar verdiler.
Dershowitz’in Musa’nın Valediction’ı veya V olarak adlandırdığı Shapira metni, kanonik Tesniye’den birkaç çarpıcı yönden farklıdır. En önemlisi, tarihsel anlatıyı içerir, ancak biraz farklı biçimde görünen On Emir’in ötesindeki yasaların hiçbiri yoktur.
Bu temel bilgiler Shapira’nın zamanından beri, gazetelerin el yazmasının çevirilerini yayınladığından beri biliniyordu. Ancak Paleo-İbranice metnin tamamını yeniden inşa etmek için Dershowitz önce dağınık transkripsiyonları ve bir parçanın bir avuç dolusu çizimini izlemek zorunda kaldı. Ve onu bir araya getirip okumaya başladığında tuhaf bir duyguya kapıldı.
Bunun bir sahte olamayacağını hissettim, dedi. “Üzerine parmağımı koymak zor. 19. yüzyıl için mümkün olabileceğini düşündüğüm bir şeyle uyuşmuyordu ”.
Yeni başlayanlar için, İncil’in evrimiyle ilgili keşifler ve hipotezlerle ürkütücü bir şekilde dizilmiş, bilginlerin ancak Ölü Deniz Parşömenlerinin keşfinden on yıllar sonra ulaşacakları çok fazla özellik vardı.
Dershowitz, “Karım iş için seyahat ediyordu ve ben sadece birkaç gün ve geceleri gerçekten uyumadan geçirdim, anladığımı hissedene kadar tüm metni gözden geçirdim,” dedi. “Kendimi bunun sadece eski bir belge değil, aynı zamanda Tesniye Kitabı’nın da atası olduğuna ikna etmiştim. “
Dershowitz’in bursu sorulduğunda meslektaşları, onun alışılmadık yaratıcı, disiplinler arası yaklaşımından bahsediyorlar. Lisansüstü okulunda, bilgisayar bilimcisi olan babasıyla, İncil’deki farklı yazar seslerini alay eden bir yazılım programı üzerinde işbirliği yaptı. Geçen ay “Parçalanmış İncil” olarak yayınlanan tezi, İncil’in gerçek kesme ve yapıştırma yoluyla nasıl yeniden düzenlendiğine dair yeni bir teorinin ana hatlarını çizdi ve sürecin nasıl işlediğine dair önemli ipuçları olarak yazı hatalarından yararlanarak.
Ve 2018 akademik bir makalesinde, şaşırtıcı bir iddiayı ileri sürmek için benzer bir yaklaşım kullandı: Levililer’in erkekler arasında seksi yasaklamak yerine, aslında buna izin verdiği şeklindeki eski bir versiyonu.
Yine de, kötü şöhretli bir sahtekarlığın Mukaddes Kitap için hayatta kalan tek kaynak metin olduğunu iddia etmek, genç (ve o zamanlar güvencesiz) bir bilginin kariyerini tehlikeye attığı türden bir şey değildir. Dershowitz teorisini Harvard Hukuk Fakültesi’nde profesör olan ve bir burs başlatmak üzere olduğu Harvard Cemiyeti Cemiyeti’nin başkanı olan Noah Feldman’a açıkladığında, yaşlı bilim adamı onu uyarmıştı.
Feldman, “Sen delisin, duymak istemiyorum, kariyerini mahvedeceksin, uzaklaş,” dedim ”diye hatırladı Feldman. “Bana ayrıntıları e-posta ile göndermeye devam ederdi ve ben de TGTBT’ye cevap verirdim – gerçek olamayacak kadar iyi. ”(Feldman sonunda, Hukuk fakültesinin Yahudi ve İsrail Hukuku üzerine Julis-Rabinowitz Programı aracılığıyla Dershowitz’in araştırmasına fon sağlamaya yardımcı olacak kadar ikna oldu.)
Görüldüğü gibi, Shapira’ya yeni bir bakış atan tek kişi Dershowitz değildi. Gazeteci Chanan Tigay, Shapira olayıyla ilgili 2016 tarihli bir kitap olan “The Lost Book of Moses” da, “tüten silahı” bulduğunu iddia etti: bir zamanlar Shapira’ya ait olan bir ortaçağ Yemenli Tevrat parşömeni.
Altından kesilmiş bir şerit vardı, diyor Tigay, Shapira’nın sahte olanını, tıpkı Clermont-Ganneau’nun tahmin ettiği gibi eski bir Tevrat parşömeninden parşömen kullanarak yarattığını savundu.
Ancak Dershowitz, parçaları ele alan 19. yüzyıldan kalma bir gözlemcinin onları bir Tevrat parşömeninden daha kalın olarak tanımladığını belirtti. Ve parşömeni görmek için San Francisco’daki Sutro Kütüphanesine gittiğinde başka bir şey daha fark etti: Açıkça ciddi su hasarına uğramıştı. Ona göre bu, daha fazla çürümeyi önlemek ve sahtecilik için malzeme sağlamamak için tabanın daha büyük olasılıkla kesildiğini öne sürdü.
Dershowitz ayrıca Shapira’nın kağıtlarına bakmak için Berlin Eyalet Kütüphanesi’ne gitti. Orada, karmakarışık faturalar ve notlar arasında dağılmış halde, hiç kimsenin not etmediğini söylediği bir şey buldu: Shapira’nın parçaları deşifre etmeye çalıştığını gösteren, birçok soru işareti, marjinal düşünceler, çarpı işaretli okumalar içeren el yazısıyla yazılmış üç sayfa ve transkripsiyon hataları.
Dershowitz, “Bu harika çünkü size Shapira’nın zihnine bir pencere açıyor,” dedi. “Eğer onları uydurduysa ya da bir komplonun parçasıysa, orada oturup metnin ne olduğunu tahmin etmeye çalışıyor ve onu yaparken hatalar yapıyor olmasının bir anlamı yok. “
Akademik Bir Izgara
Davasını inşa ederken Dershowitz, aralarında İbrani Üniversitesi’nde tez danışmanı olan Shimon Gesundheit’in de bulunduğu küçük bir sırdaşlar grubuna danıştı. “Resmin tamamına sahip olmadan bunu duyan birinin benim bir çatlak olduğumu düşünmesinden endişeliydim” dedi.
Daha sonra, Haziran 2019’da, dünyanın dört bir yanından yaklaşık bir düzine önde gelen bilim insanı, araştırmasını Feldman tarafından düzenlenen gizli bir seminerde sunduğunu duymak için Harvard Hukuk Fakültesi’ne davet edildiğinde, ateşle bir duruşma yapıldı.
Bu, Clermont-Ganneau’nun British Museum’daki tuzağından daha kolejliydi. Ama yine de çetin bir kalabalıktı. Teksas Üniversitesi dilbilimci Pat-El, “Çok fazla geri itme, reddedilme, karşı iddialar ve hatta alay konusu oldu” dedi.
Dershowitz, eleştiriden sonra eleştiriler tarafından kışkırtıldığını hatırladı. Ancak günün sonunda bir uçurum açıldı.
“Metnin evrimini inceleyen İncil alimleri arasında ortaya çıkan durum” Bunlar sahte olamaz “dedi. “Ama yazıt yazarlarının hepsi,” Bu gerçek olamaz. ’”
Epigraflar, bir eserin harf formlarına ve diğer maddi yönlerine odaklanan yazıtlarda uzmandır. Genellikle karbon tarihleme ve kızılötesi görüntülemenin yardımıyla, eserleri doğrulamak – veya daha sık olarak, kusurları kaldırmak – için çağrılanlardır.
Bir röportajda, George Washington Üniversitesi’nde İncil sahtekarlıkları hakkında bir kitap yazan önde gelen epigraflardan biri olan Christopher Rollston açık sözlüydü.
Shapira şeritleri, “modern bir sahteciliğin tüm özelliklerini taşıyor” dedi. Ve orijinal parçaların olmayışının “mutlak bir anlaşma kırıcı olduğunu söyledi. ”
“Birçoğumuz için, sağlam kanıtlar üstündür,” diye ekledi. “Spekülasyonlar asla üstün gelmez. ”
Aynı zamanda, hayatta kalan kanıtların açık olduğunu savundu. Rollston, Ginsberg ve orijinal parçaları inceleyen diğer akademisyenler tarafından yapılan çizimler ve senaryo çizelgelerinin, Moabite Taşı da dahil olmak üzere dönemin özgün yazısıyla karşılaştırıldığında, İbranice harflerin oluşma biçiminde “açık anormallikler” gösterdiğini söyledi.
Dershowitz’in metnin 19. yüzyıl sahteciliği olamayacak kadar çok sayıda keşif öngördüğü iddiasına gelince, Rollston bunu “bir varsayım yığını” olarak nitelendirdi. ”
“Forgers içerik konusunda oldukça zekidir,” dedi. “Ve 2.500 yıldır çok akıllılar. “
Nebraska Üniversitesi-Lincoln’de bir epigrafi ve Dead Sea Scrolls uzmanı olan Sidnie White Crawford da benzer şekilde netti. Özgün parçalar olmadan Dershowitz’in argümanları kanıtlanamaz veya çürütülemez, bu nedenle “Tesniye’nin kökenleri hakkındaki bilimsel tartışmada bir dipnot olarak kalmaları gerekir. ”
Ancak, gördükleriniz aynı zamanda kanıta baktığınız merceğe de bağlıdır. Texas Üniversitesi dilbilimci Pat-El, seminere özgünlük konusunda “oldukça tarafsız” gittiğini, ancak sahtecilik vakasının “zayıf olduğunu düşünerek ayrıldığını söyledi. O zamandan beri Dershowitz ile kitabında yer alan söz dizimi ve sözdizimi analizi konusunda işbirliği yaptı.
Dilin, “7.-6. yüzyıl B.C. E. metinlerine benzeyen, standart İncil İbranice olduğunu söyledi. “Ölü Deniz Parşömenleri’nde ve antik çağın sonraki dönemlerine ait diğer metinlerde yaygın olan, birçok modern sahtecilikte uluyanlara dair hiçbir şey söylemeyen birkaç anormal özellik vardır.
“İncil’deki İbranice’yi taklit etmeyi başaran daha sonraki bir metni hiç görmedim,” dedi.
Muhtemel sahtecilik söz konusu olduğunda, birkaç bilim insanı şüpheciliğin ihtiyatlı bir tutum olabileceğini söyledi. Ama aynı zamanda kendi entelektüel risklerini de taşır.
Seminere katılan Strasbourg Üniversitesi’nde bir epigrafi olan Michael Langlois, Dershowitz’in görüşüne göre birçok varsayıma bağlı kalsa bile şimdiye kadarki en iyi davayı yaptığını belirtti. Ancak, ilk Ölü Deniz Parşömenleri 1947’de ortaya çıktığında, bazı önde gelen akademisyenlerin Shapira fiyaskosunu göz önünde bulundurarak başlangıçta onları sahte oldukları gerekçesiyle reddettiklerini belirtti.
“Kimsenin onları gerçek sayacak cesareti olmasaydı ne olacağını hayal edebiliyor musun?” Langlois dedi. “Bugün Ölü Deniz Parşömenleri bile olmayacaktı. “
“Haklı Olmasını İsterdim”
Dershowitz, Zeitschrift für die alttestamentliche Wissenschaft (The Journal for Old Testament Research) dergisinde yayınlanan makalesinde, yazıt yazarlarının bazı itirazlarına yanıt veriyor. Çeşitli harf formlarının mikroskobik analizini sunuyor: Sola mı eğiliyorlar? Veya doğru? Ama aynı zamanda başka bir soru da soruyor: Neden 19. yüzyıl çizimlerinin – ki kendisinin de belirttiği gibi bazen birbiriyle çelişen – harf formlarının güvenilir görsel temsilleri olduğunu varsayıyoruz?
Dershowitz kitabında, metnin kendisinin edebi analizi de dahil olmak üzere ek kanıtlar sağlar. Ve o, İbranice Mukaddes Kitabın diğer kitaplarındaki, yazarların V ya da ondan türetilmiş başka bir metin hakkında bilgiye sahip olduğunu düşündüren bir dizi ince “ara metinleri” araştırıyor.
Kanıt olarak, parşömen, taş ve harf formlarının analizi kadar “zor” olmayabilir. Ancak bazı akademisyenler için bu kışkırtıcı.
Tesniye üzerine bir kitabı yeni tamamlamış olan Chicago Üniversitesi’nde profesör Jeffrey Stackert, değerlendirmesinde “temkinli” olduğunu söyledi, ancak Dershowitz’in kanıtını “müstehcen buldu. “” Onun haklı olmasını isterdim, “dedi.
Ve eğer öyleyse, dedi Stackert, V, bilim adamlarının uzun süredir varsaydığı şeye güçlü bir kanıt olarak hizmet eder: İbranice İncil’de korunan gelenekler ve hikayeler “var olanların sadece bir kısmıdır. “
Yıllar geçtikçe, Shapira davasını yeniden açmaya çalışanlar, el yazmasının Ölü Deniz Parşömenleri arasında bulunan türden “yeniden yazılmış bir İncil” olabileceğini öne sürdüler – açıklığa kavuşturmak için İncil’in kanonik kitaplarını revize eden metinler belirli noktalar veya yeni okuyuculara hitap eder.
Ancak İbrani Üniversitesi’nden Gesundheit, yasaların yokluğunun V’nin Tesniye’den daha eski olduğunu gösterdiğini söyledi. Antik çağda, İncil metinlerini kopyalayanların farklı versiyonlar ekleyebileceğini veya derleyebileceğini söyledi. Ama silmediler, dedi.
“Onlar için metin kutsaldı” dedi. “Birinin bu ilahi yasaları sileceğine inanmak zor. “Dahası, V’nin versiyonu kanonik Tesniye’den” daha pürüzsüz ve daha orijinal görünüyor “, burada yasalar” kitabın başlangıcı ile sonu arasındaki anlatı akışını kesintiye uğratıyor. ” ”
Ve Gesundheit, yasaların yokluğunun sonuçlarının çok büyük olduğunu söyledi. “Bu yasalar Musevilik tarihi, Hıristiyanlık ve gelenek için gerçekten önemlidir” dedi. “Kanunların yorumlarının bulunduğu bütün kütüphanelerimiz var, ancak birdenbire kanunlar olmadan sadece inançlardan, hikayelerden ve teolojiden bahseden bir versiyonun olabileceğini görüyoruz. ”
Dershowitz, On Emir – ya da Dershowitz’in çevirdiği şekliyle “bildiriler” – bildik metinden oldukça farklı bir biçim alıyorlar, dedi. Bunların hepsi tanrının bakış açısından birinci tekil şahıs olarak resmedilmiştir – örneğin, “Gökleri ve yeri ben yarattım. … ”(Kanonik versiyonda, üçüncü şahıslar.)
Ve bu sunum, İncil geleneğiyle keskin bir tezat oluşturarak, Musa tarafından iletilen başka hiçbir ilahi yasanın olmadığını ima eder.
Dershowitz, V’nin metninin, İncil coğrafyası, tanrının isimlendirilmesi, İsrail kabile düzeninin gelişimi ve daha fazlasıyla ilgili konularda akademisyenleri uzun süre meşgul edecek yüzlerce özelliğe sahip olduğunu söyledi. .
“Bu metinde sadece akıllara durgunluk veren şeyler var” dedi.
Shapira için Adalet?
Geçmişin bilgisi, özellikle de eski geçmiş, her zaman olasılıkla güçlü bir şekilde şekillenen parçalara dayanır. Sadece hayatta kalanlara değil, bu izleri kimin, ne zaman bulduğuna ve sonra ne olacağına da bağımlıyız.
Shapira hikayesi, baştan çıkarıcı bir “ what-if ” girdabıyla devam ediyor. Ya daha az itibarı olan biri parçaları bulsaydı? Ya Shapira intihar etmediyse? Ya kaybolmasaydılar – ya da ilk olarak 80 yıl sonra, Ölü Deniz Parşömenlerinden sonra, bilim adamları onları farklı bir şekilde gördüklerinde ortaya çıktılarsa?
Ve elbette, ya gerçekten sahteyse?
Dershowitz’in iddialarına kesinlikle şiddetle itiraz edilecektir. Ancak nihai bilimsel karar ne olursa olsun, sonunu “korkunç derecede dokunaklı” olarak nitelendirdiği Shapira’nın kendisinden kesinlikle daha başarılı olacaktır. ”
“Kızının kitabında, keşfin potansiyeli konusunda ne kadar heyecanlı olduğunu, her şeyi değiştireceğini, Kudüs’e zaferle döneceğini görüyorsunuz,” dedi. Ama hepsi çöktü. “
Dershowitz, bazı parçaların hayatta kalmasının tamamen mümkün olduğunu ve yeniden ortaya çıkabileceğini söyledi. (Ve elbette, 21. yüzyıl zeki bir sahtekarının şimdi onları yeniden yaratmaya çalışması da mümkündür.) Ama bu arada, başka bir hayal kurduğunu itiraf etti.
Kudüs’te, Mt. Scopus, Charles Simon Clermont-Ganneau’nun adını taşıyan bir cadde var.
Dershowitz, “Hayalim,” dedi, “bir gün adı Wilhelm Moses Shapira Caddesi olacak. “
Eslah Attar ve Tala Safie tarafından üretilmiştir.