Konuşmanın doğal akışının bir biçimde kesintiye uğraması ya da konuşmanın akıcılığında gözlenen istemsiz aksaklıklar olarak tanımlanabilir. Kişinin konuşurken sesleri uzatması, kimi sesleri üretirken zorluk çekmesi, bir sesi ya da heceyi tekrarlaması biçiminde gözlenen, akıcılık bozukluklarıdır.
Konuşmanın akıcılığının bozulduğu anlarda iletişim amacı içermeyen jest mimik kullanımı da gelişebilir. Örneğin; baş, vücut veya bacak sallama, ayak vurma, göz kırpma gibi. Bunlara “ikincil davranışlar” denir ve kekemeliğin ilerleyen dönemlerinde görülebilir.
Kekemeliğin nedenlerine dair pek çok kuram ileri sürülmüş olmasına rağmen bu kuramların hiçbiri kekemeliği tam olarak açıklayamamakta, nedenini net bir şekilde ortaya koyamamaktadır. Psikolojik faktörler (kaza, korku vs), genetik faktörler (ailede kekemelik öyküsü olması), çevresel faktörler (müdahaleci, mükemmeliyetçi ebeveyn tutumu) tek başlarına bir kişinin kekeme olmasına neden olmaz. Ancak genetik yatkınlık varsa psikolojik ve çevresel faktörler kişinin kekeme olmasında tetikleyici bir rol oynayabilir. Kekemeliğin oluşmasının, devam etmesinin, şiddetinin artmasının azalmasının birden fazla nedeni olabilir.
Kekemelik davranışlarının ortaya çıkışından itibaren 12-24 ay içerisinde kendiliğinden düzelebileceğine ilişkin bulgular olmakla birlikte, ilk altı aydan sonra devam etmesi halinde desteksiz iyileşme olasılığı çok düşüktür. Bu nedenle, mutlaka destek alınmalıdır.