Bu sefer uyarmaya karar verdim. "çok kullanıyorsun bu kelimeyi, kızıyorum sana" dedim usulca. Umut'un da bir spastik olduğunu , bunun bir tanı olduğunu, alay edilecek bir karakter özelliği veya bilerek yapılan hareketler sinsilesi olmadığını anlatmama gerek kalmadı. Gözgöze geldiğimizde tüm bunları yüzümden anladı ve bu konu bir daha açılmadı.
Bazen farkında olmadan çok saçmalıyoruz. Bazen bir uyarana ihtiyacımız oluyor. Keşke lise zamanlarımda beni de beğenmediğim ayakkabılar için "sakat ayakkabısı gibi" dediğim zaman uyaran biri olsaydı da şimdi Umut'a tıbbi adı atel / afo / kafo olan "sakat ayakkabılarının" iyisini bulacağım diye ortopedicileri dolaşırken hatırlayıp utançtan yüzüm kızarmasaydı.