Eski topluluklarda, ergenlik törenleri gençleri hayatın bir aşamasından diğerine getirmek için bir araç olarak görülüyordu. Ergenlik ritüellerinin işlevi, bir dizi önceden belirlenmiş ritüel paterni takip etmek, ilk önce adayları günlük yaşamdan izole etmek, daha sonra bunları gerekli “gizli” bilgilerle donatmak ve sonunda yetişkini daha yüksek bir pozisyona getirmekti. topluluk.
Ergenlik bir çocuğu yetişkin bir pozisyona yükseltti.
Bugün içinde yaşadığımız toplum, her biri farklı değerlere, tutumlara ve inançlara sahip birçok farklı birime ayrılmıştır; bu nedenle, yetişkinlik döneminde eğitimsel olarak aktarılacak evrensel düzeyde “gizli” bilgi artık geçerli değildir. Bazı soyutlanmış topluluklarda, olgunluk törenleri hala mevcuttur, ancak modern sosyal kalkınmaya karşı bu direnç çok zayıf ve etkisizdir.
Öte yandan, yetişkinlik, çocukların beş yaşına geldiklerinde, ailelerini terk edip okula bıraktıklarında geçmişe biraz benzese de, okullar sembolik anlamlarını zaten kaybetmişlerdir. On iki yıllık eğitimin ortalaması, sıradan bilgileri bir öğretim biçiminde sunmaktan ibarettir ve aktarılan bilgilerin gerçek anlamını elde etmek için ciddi bir çaba harcanmaz. Toplumla yeniden bütünleşme aşaması diploma aldıktan sonra gerçekleşir. Bununla birlikte, toplumdan ayrıldığımızdan bu yana çok uzun zaman geçti, bu aşama artık bir “yeniden bütünleşme” değil, “ilk entegrasyon” olarak görülmeli.
İlkel insanın yaşamındaki yetişkinlik töreni, uygulanması gereken birçok “Geçiş Ritminden” sadece biridir. Tüm topluluk tarafından uygulanan ve izlenen “Transit Ritimler” sadece yetişkinlik için değil, aynı zamanda doğum, evlilik, ölüm, savaş, mevsimsel değişiklikler ve tanrılara ibadet için de gerçekleştirildi. Bu tür ritüeller, topluluk üyesine önceden düzenlenmiş bir dizi ilkeler sağlar, topluluğun varlığına karşı çıkan güçleri etkisiz hale getirmek için geleneksel yöntemler içerir ve ayrıca topluluğun geçmişini ve geleceğini birbirine bağlama işlevi görür.
Çağdaş insan hayatındaki benzer olayları (doğum, evlilik, ölüm vb.) İşaretlemek için ritüelleri sürdürmeye devam eder, ancak bu törenleri çok daha pasif bir tavırla uygular ve genellikle deneyimine yabancılaşır. Bu uygulamaların sosyal farkındalıkla bağlantısı tamamen silinmiştir. Büyük bir topluluğun psişik ihtiyaçlarını karşılamak üzere düzenlenen tatiller, kandiller, sünnet, askerlik, oylama ve mezuniyet gibi etkinlikler, günümüz kültürel değerleri arasında anlamlarını giderek kaybediyor.
Ritüel, Dramanın ilk biçimidir. Törenin etkili olabilmesi için dramatik bir yapıya sahip olması gerekir. “Kahraman, Gelenek, Mit ve Drama Çalışması” adlı çalışmasında Raglan, biri birey diğeri topluluk için olmak üzere iki tür ritüel olduğunu belirtir. Acı çeken bir kadının acısını azaltmak için, çürük dişte sihir yapan kabile sihirbazı aslında bireysel bir ritüel gerçekleştirir. Bununla birlikte, diğer topluluk üyelerinin gözlerinden önce bir ritüel yapılırsa, tüm grup etkilenir; Tüm grup üyelerini temsil etmekten sorumlu bir bireye uygulanan ritüeli izleyerek ve onaylayarak kendi varlığını, bütünlüğünü ve tekliğini bir topluluk olarak algılar.
Semboller ergenlikte de büyük rol oynar. Jung’a göre, simgeler psikozun toplu görüntü deposunun işlevini kullanır ve bilinçsiz enerjiyi aktarmak için kullanılır. İkonlar iletişim araçlarıdır; temsil ettikleri görüntünün doğrudan özü olarak algılanmamalıdırlar. Yetişkinlikte dejenerasyonun nedenleri, sembollerin daha önce sahip oldukları etkiyi kaybetmelerine neden olmuştur. Çağdaş insan, kelime ve sembolik anlamı birbirinden ayırarak düşünce ve eylem yaşamayı öğrendi. Simgeler artık basit işaretler haline geldi. Akılcı tanımlar, bilinçdışına bireysel taşımayı engelleyerek sezgisel anlamların yerini almıştır.