1789’un Eylül ayında Amerika’nın ilk Kongresi’nin temsilcileri, ulusun ilk başkanı George Washington’la görüştü. Talepleri, Şükran Günü’nün ulusal bir gün ilan edilmesiydi.
Görünüşte iyi niyetli olan bu talep, Kongre’de Başkan’ın yetkileri ile Kongre’nin hakları üzerine ciddi bir tartışmaya neden oldu. Tepki gösterenlerin ulusal Şükran Günü’nün başkanlık bildirgesiyle ilanı konusunda iki çekincesi vardı.
Birincisi bazılarına göre Şükran Günü dini bir bayramdı, bu nedenle de başkanın yetki alanı dışındaydı. İkincisi de karşı çıkanlar ulusal bir Şükran Günü yetkisinin Başkan’a değil valilere ait olduğunu düşünüyordu.
Genç bir ulus için zor zamanlardı. Amerika, Büyük Britanya’ya karşı 13 koloniyle Bağımsızlık Savaşı’nı kazanmıştı ama koloniler arasında tam birlik sağlanmamıştı. Ulusal Şükran Günü’nün ilanı Amerikalıları bir araya getirmenin bir yolu olabilirdi.
Nihayetinde George Washington, Amerikan tarihinin ilk başkanlık bildirgesine imza atarak, “ulusal şükran ve dua günü”nü ilan etti. Başkan Washington, muhalefeti yatıştıracak bir çözüm de yarattı.
Düşünce kuruluşu Hudson Enstitüsü’nden Melanie Kirkpatrick bu çözümü, “Washington bu bildirgenin kopyalarını 13 eyaletin valisine gönderdi ve onlardan da belirlediği tarihi, Kasım ayının son perşembesini, ulusal Şükran Günü ilan etmesini istedi.
Ancak ulusal Şükran Günü tartışmalarına nokta konmuş olmadı. Amerika’nın üçüncü başkanı Thomas Jefferson Şükran Günü bildirgelerine imza atmayı reddetti. Oysaki Virginia Valisi olarak ilanlara katılmıştı. İkinci ve dördüncü başkanlar John Adams ve James Madison, “oruç, dua ve şükran günleri” adı altında bildirgeler yayınlamıştı. Madison’dan sonra 16’ncı Başkan Abraham Lincoln’a kadar yani 45 yıl boyunca hiçbir ABD Başkanı Şükran Günü ilanında bulunmadı. Lincoln’ın ilan nedeniyse 1863’te iç savaşın pençesindeki ülkede halka birlik ve beraberliği hatırlatmaktı.
Şükran Günü’nün tarihini anlatan bir kitap da yazan Kirkpatrick o dönemi, “Temmuz ayında Gettysburg Muharebesi yaşanmıştı. İç Savaşı Birlik Kuvvetleri’nin kazanacağı artık kesin gibiydi. Amerika’daki her aile bu korkunç bir savaştan derin biçimde etkilenmişti. İşte tüm bunlar yaşanırken Lincoln, ülkenin nimetlerinden ve neler için şükretmemiz gerektiğinden bahsediyordu. Sonra halkı tek yürek, tek ses olarak beraber bir bayram kutlamaya çağırdı” şeklinde anlatıyor.
Sonra da her ABD başkanı ulusal Şükran Günü ilanını yineledi.
Ancak 1939’da ABD’nin 32’nci Başkanı Franklin Delano Roosevelt, bayram gününde değişikliğe gidilmesini istedi. Roosevelt, Abraham Lincoln’ın belirlediği “Kasım’ın son perşembesi” tarihini Kasım’ın üçüncü perşembesine çekmek istiyordu. Bunun nedeni Başkan’ın Noel alıverişi sezonunu uzatarak, Büyük Buhran’dan çıkan ülkenin ekonomisini körüklemekti.
Kirkpatrick’e göre bu karardan ticari işletmeler hoşlanmadı. Mesele takvim üreticileri, bir sonraki yılın baskılarında Şükran Günü’nü Lincoln’ın tarihiyle işaretlemişti. Yeni tarihe en çok da karşı çıkanlar da üniversiteler özellikle Amerikan futbolu koçlarıydı. Zira Şükran Günü futbol şampiyonası maçlarının tarihi belliydi ve bir gelenek haline gelmişti.
Şükran Günü’nün ne zaman kutlanacağı meselesi derin bir bölünme yarattı. Eyaletlerin yarısı yeni tarihi benimsedi, diğer yarısı eski tarihe bağlı kaldı. Roosevelt de sonunda kararından geri adım attı. Kongre de 1941’de bir yasa geçirerek Kasım’ın son perşembesini resmi bayram ilan etti ve yıllardır süre gelen ulusal bir tartışmaya son noktayı koydu.
Şükran Günü bugün hala milyonlarca Amerikalı’yı bir araya getiren, aileleri ve arkadaşların beraber kutladığı özel bir bayram. Bayram sofrasının geleneksek yemeği ise doldurulmuş hindi, tatlı patates ve yaban mersini sosu.
Şükran Günü olarak kutlanan ilk bayramın üzerinden 398 yıl geçti. Amerika’nın bu en eski geleneği, Amerikan tarihinin dönüm noktası olan savaşlarda bile Amerikalılar için birleştirici unsur oldu.
George Washington, Şükran Günü’nün dini bir bayram olmaması ve tüm inançları bir araya getirmesini dilemişti. Bu dilek bugün hala ilk Şükran Günü’nü kutlayan göçmenler dahil Amerika’daki tüm evlerde yankı buluyor.