Davranışsal yönetim, işletmelerin insana karşı daha duyarlı olması için ortaya çıkan bir düşünce akımıdır. Klasik yönetim uzmanları, genellikle bireyleri üretim faktörü gibi görmüştür. Bunun sonucunda, yeni araştırmacılar bu üretim faktörünü daha iyi ve verimli kullanabilmek için yollar aradılar. Ancak klasik yönetin en yüksek düzeylere ulaştığı 1930’lu yollara gelindiğinde Klasik teorinin yetmezliği gündeme geldi.
Neo-klasik yönetim temelde klasik yönetime dayanır. Bu yaklaşımın en önemli özelliği, klasik teorinin eksik bıraktığı insan kavramına önem vermesi ve bu unsuru inceleme konusu yapmasıdır.
Neo-klasik Yönetim Yaklaşımı dört etkiyle oluşmuştur.
- Sendikalaşma
- İnsan ilişkilerinin öneminin artması
- Endüstriyel insancılık
- Hawthorne araştırmaları