Harfleri Tanıma Beynimizle İlgili Olabilir Mi?
Harfleri tanıma yeteneğimiz Nasıl Gelişdi.
1960’lı yıllarda, dilbilimci ve politik aktivist Noam Chomsky, insan beyninin doğuştan bir dil anlayışı ile bağlandığını iddia etti. Bu, Evrensel Dilbilgisi teorisi olarak bilinir ve çocukların ilk dillerini öğrenme eğiliminin bir açıklaması olarak sunulur. Genetik olarak, insan zihni, bir dil öğrenmenin başlangıçtaki bozukluğunun üstesinden geldiğimizde kelimeleri anlamlandırmak ve mantıklı bir sıraya koymak için düzenlenmiştir. Elbette, herkes Chomsky’nin dil teorisi ile aynı fikirde değil, tıpkı herkes daha sonra daha iyi tanındığı siyasal konumlarla aynı fikirde değil. Bir psikolog olan Herbert Terrace, Chomsky’nin fikirlerine karşı, Amerikan İşaret Dilini şempanzeye öğretmeye çalıştığı bir deney yaptığını ileri sürdü. Kelimelerle ilgili bir oyunda, zorlu araştırma katılımcısı Nim Chimpsky’yi bile seçti.
Ancak, yazı dili ile beynimizde daha temel bir şey arasında bir bağlantı olduğunu öne süren yeni araştırmalar, Chomsky’nin fikirlerine tekrar bakmamız gerektiği anlamına gelebilir. Royal Society Open Science dergisinde yayınlanan araştırmada, katılımcıların yabancı seslerden gelen harflerin hangi seslerin basit bir olasılıktan beklediğinizden daha iyi oranlarda temsil edildiğini tahmin edebildikleri bulundu. Eğer yazıyı anlama konusunda doğuştan gelen bir yeteneğimiz varsa, o zaman belki de dil daha genel olarak beynin diğer öğrenilmiş becerilerden daha derin olduğu bir şeydir. Yeni araştırma, Chomsky ve Chimpsky arasındaki farkı çözdüğümüz gibi harflere göre sesin kompozisyonunu deşifre etmeye çalıştığımızda zihinlerimizin nasıl çalıştığını ele alıyor. Bu, K harfini temsil ettiği keskin sesle ilişkilendirmemize neden olan nedir? Keskin noktaların düz ve dik bir gövdeden çıkıntı yapan fiziksel şekli nedeniyle mi? Bu görsel temsil, hatıralarımıza evrensel dilbilgisi ile aynı seviyede olan bir şeye dokunuyor mu? Yoksa diğer yandan, K harfini yorumlamamızın tam yolu bu mu?
İsviçre’deki beyinbilimci Nora Turoman ve Singapur’daki deneysel psikolog Suzy Styles, harflerin neye benzediğini gösteren ve insanın temsil ettiği sesler hakkındaki anlayışı şekillendiren şeyleri anlamaya çalışmak için bir dizi deney yaptı. Deneyler, antik yazı sistemlerinden 98 Singapurlu üniversite öğrencisinin ve daha büyük bir 300 uluslararası internet kullanıcısı grubunun araştırma örneğine bireysel mektuplar gösterilmesini içeriyordu. Her iki durumda da, katılımcılara / i / (“feet” “ee” sesi) ve / u / (“oo” sesi) seslerini temsil eden 56 alfabeye kadar çeşitli alfabelerden yabancı mektuplar gösterildi. “ayakkabı”). Görevleri daha sonra hangi harflerin iki sesi temsil ettiğini tahmin etmek ve araştırmacılara geri bildirmekti.
Araştırmadan elde edilen ilk bulgular, bazı yazılı şekiller ile temsil ettikleri sesler arasında gerçekten bir ilişki olabileceğini göstermektedir. Tanıdık olmayan bir çift harf ile okunduğunda, okurlar hangisinin beklenenden yüksek olduğunu tahmin edebilir. Bu, dilsel seslerin bazı özelliklerinin bireysel harf şekillerinden önceki öğrenme veya deneyimlerden başka bir şey tarafından çıkarılabileceğini göstermektedir. Bazıları, okuyucuların yalnızca tüm dillerde ortak olan bir dizi fiziksel özellik üzerine çizim yaptığını iddia edebilir. Ancak bu, yalnızca tüm alfabelerin fiziksel özellikleri aynı olduğunda ve olmadıklarında geçerli olacaktır. Örneğin, Japonca, Arapça veya Latince’den çok farklıdır. Bireysel harflerin seslerini deşifre ettiğimizde beynimizde daha derin bir seviyede bir şeyler yaşanıyor gibi görünüyor. Araştırmacılar, duyularımızın temel özelliklerinin, konuşma seslerinin ve onları temsil ettiği düşünülen şekillerin eşleştirilmesinde rol oynadığına inanıyor. Özellikle, bir mektubun yazmak için ne kadar mürekkebin kullanıldığı ile ilgili sesin tonu arasında ne kadar ayrıntılı olduğu konusunda bir bağlantı olabileceğini düşünüyorlar. Deneylerinde, bir mektup ne kadar ayrıntılı olursa, katılımcılar daha düşük perdeli / u / sesi temsil ettiğini tahmin etmekteydiler.
Bu neden önemli?
Tek bir çalışma elbette kesin bir kanıt değil ve gerçekten öğrenmek için daha fazla araştırmaya ihtiyacımız var. Ancak, Chomsky’nin evrensel dilbilgisi teorisi ile aynı şekilde, dilsel sesler ve görsel özellikler arasındaki ilişkilerin insan beynine bağlanabileceğini ileri sürüyor. Bu, çalışmayı birkaç nedenden dolayı önemli kılar. Birincisi, hem yerel hem de anadili olmayan dil öğrenenler için dilbilimi alanlarına (dil ve psikolojik süreçler arasındaki ilişki) ve dilleri nasıl edindiğimizi anlamada önemli bir katkı sağlar. İkincisi, okuyuculara konuşma seslerinin ve yazılı harflerin nasıl bağlantılı olduğunu daha iyi anlamasıyla okuryazarlığı anlama ve öğretmenin yeni yollarına yol açabilir. Bu, kelimelerdeki bireysel harfleri deşifre etmekte zorlananlar için özellikle yararlı olabilir.
Son olarak, araştırma çoğunlukla konuşulan nadir dillerin nihayet yazılı versiyonlarda kaydedilmesi üzerinde etkili olabilir. Konuşma seslerinin görsel özelliklerini anlamak, konuşulan dili daha yakından temsil eden yeni yazma sistemleri geliştirmeye yardımcı olabilir. İnsan beyni gerçekten, kelimeleri gramer düzenine göre değil, kelimelerin kodunu çözmenin belirli yollarına gerçekten bağlıysa, bireysel harflerin gücü, hayal ettiğimizden çok daha büyük olabilirdi. Bu çalışma bize Chimpsky ve Chomsky’ye yeni bir bakış açısı kazandırdı ve sadece isimlerle değil, onları şekillendiren mektuplarla olan ilişkilerimizi de ortaya koydu.