İnsan bence (çocuksuz) hayatını yaşarken de pratik olmalı. Aşırı yorgunluk, stres yaratabilecek durumlardan uzak durmalı, neşeli olmalı, genç kalmalı... Çocuktan sonra bu dediklerim çok daha önemli. Minikler stresi çok iyi anlar. Anladıkları, "annemin iş yerinde bir derdi mi var yoksa bulaşıkları hala yerleştiremedi mi bu kadın?" değildir. Anladıkları "bir sorun var!" durumudur. Küçüklüğünüzü hatırlayın. Anneniz alakasız bir şeye üzüldüğünde bile "ben mi bir şey yaptım, benimle mi ilgili?" hislerini taşıdınız mı. Küçükken çok benmerkezcil olduğumuzdan dünyadaki her şey bizimle ilgili sanırız. (Büyüyünce geçmesi gerekir ama geçmediği durumlar olabiliyor.)
Demek istediğim, hem annenin, hem yavrunun, hem de babanın selameti açısından, evde dinlenmiş, neşeli insanlar olması iyidir. İyi diyorum da bu nasıl olacak? Stresli anneyi bir de ben stres etmek istemem. Bizim evde dönem dönem işe yaramış bazı taktiklerden bahsetmek istiyorum.
Bebeği erken yatırın. Sabah erken kalkılıyor ama akşam 8den sonra eşle başbaşa oturup bir film izlemenin, iki çift laf etmenin ya da sadece sessizliği dinlemenin değeri tartışılmaz. Erken kalkınca, o öğlen uykusuna yattığında biraz kestime imkanı olabilir.
Siz de erken yatın. (Bunu uygulamakta zorlanıyorum. Biz ailece geç yatmayı severiz) Ela gece uyandığı dönemde hep uyandığı saatler olurdu. Mesela 1 ya da 4 gibi. Erken yatınca, diyelim 11 en azından bir süre kesintisiz uyku uyumuş olurdum.
İşe yakın ev tutun. Yollarda geçmesin ömrünüz. Hayatı mümkün olduğunca basitleştirin. Karmaşık çözümlere gitmeyin. Her gün kayınvalideye bırakıcam alıcam diye birer saat yol gitmeniz gerekiyorsa, evde bakıcı tutmayı düşünün.
-
Yardıma hayır demeyin. Bir çocuğa bir kadının bakması normal bir durum değil. İmkanınız varsa yardımcı tutun, en azından ev işlerini delege edin. Anneniz, kayınvalideniz geldiğinde el üstünde tutun. İlişkilerini sıcaklaştırmaya gayret edin. Bölüşün...
Mükemmeliyetçi olmamaya çalışın. Daha iyisi, yardımcı da tutmayın, siz de minimumda yapın. Nevresimleri ütülemeyin. Zaruri şeyler ütülü olsun, kalanlar kalsın. Bulaşığı azaltın. Çamaşırı azaltın. (Biz bir ara havlularda tasarrufa gittik, çamaşır işinde azalma sağladık.) Seviyorsanız yapın, ama yoruluyorsanız boşverin.
Standartları düşürün. Eskiden gelenlere muhteşem sofralar yapıyor olabilirsiniz. Yapabiliyorsanız gene yapın ama pizza kola da gayet güzel olabilir dönem dönem.:) Neticede yemek yemeye değil sizi görmeye geliyorlar?
Çocukla hep beraber ilgilenmeyin. Bu bence en önemlisi. Biz bu yanlışa düştük bir dönem. Şimdilerde ayrı takılıyoruz. Eskiden babası ben Ela idik hem dışarda, hem içerde. Onun da ayrı bir tadı var ama aslında yalnız da zaman geçirmeli. Hafta sonları baba kız dışarı çıktıklarında kafam boşalıyor resmen. Ya da biz beraber oynarken, babası canının istediği bir konuyla ilgilenebiliyor. Uyuyabiliyor. Tercihen dışarı gitmek daha iyi bölünmemek açısından. Eş dost, akraba durumları için de aynı şey geçerli. Annem ve teyzesi Ela'yla alışverişe gittilerdi. Çok işim vardı, rahat rahat çalıştım. Hep beraber gitmek de güzel ama tek olmanın avantajları var.
- Çocukla daha iyi ilgileniliyor. Biz baba-eya-ben'ken kendi aramızda da konuşuyoruz babayla. İkimizken oyuna dalıp gidiyoruz. Babası da aynı görüşte. Başbaşa olmanın bir güzelliği var.
- Diğer birey gerçekten dinleniyor.
Ama Arkadaşlar iyidir: Sosyalleşin. İki bebek bir bebekten daha kolay her zaman. Çocuklar beraber olduklarında daha eğlenceli geçiyor zaman. İki anne, iki çocuk. İki baba, iki çocuk tek olmaktan iyidir. Daha iyisi az daha kalabalık olmaktır. Çocuklu/çocuksuz farketmez. Arkadaş iyidir. Evinize davet edin, siz de davetlere gidin. (Bu konu üzerine biraz daha çalışmak lazım. Kaç ay oldu gidemedik bi arkadaşımıza.)
İş Hayatınıza yeni bir gözle bakın. Esneyebiliyor musunuz? Değer mi üç kuruş para için gece gündüz çalışmaya? Daha az mesaili bir işe geçme şansınız var mı, düşünün? Çocukların bu yaşı geri gelmeyecek. Mezara mı götürücez parayı. Çocuk elinde olsa ev kredisi ödemenizi mi tercih eder, onunla olmanızı mı? Girişimci olmayı düşünün? Yeteneklerinizi harekete geçirin. Aslında özgürüz. Durmadan şikayet edip kendimizi kurban hissetmek yerine harekete geçin! Ücretsiz izin aldığımda nası geçinicez tek maaş demiştim. Geçiniliyor. Yeni koltuk takımı almayıverelim yahu. Hem yazık, hem gereksiz hırdavat. Az ve öz yaşam. Az alışveriş, çok hayat. Evden çalışma imkanlarını araştırın...
Tv, video, dvd, bilgisayar konusunda kurallara sadık olun: Bunlar kısa vadede çözümmüş gibi gözükse de uzun vadede sıkıntı yaratabilecek konular. Tv izletmedik, video izletmedik. Ama yorgun ve hasta olduğumuz bir dönem 10 dakika kadar çizgi film (pcden) izlemeye başladı. Evde ipad var, çocuklar için çok güzel oyunlar var. Bıraksan bir saat kesintisiz oynar. Aynı şey ipod touch için de geçerli. Bilgisayar oyunu benim gözümde interaktif olduğu için dvdye göre bir gömlek daha üstün ama yine de zararlı. Bir de fazla eğlenceli olduğu için sınırladığın zaman eğer esnersen onun sonu gelmiyor. Sinir stres oluyor. Şimdilerde tekrar hizaya geldik. Ortalarda bırakmıyoruz ve haftada 1-2 kere 10 dakikayı geçmemeye gayret ediyoruz. Aksi halde o da geriliyor, ağlıyor, biz de. Hissettiğimiz suçluluk ve utanç da cabası.
Danslı hareketli müzikli oyunlar. Dans gibisi yok. Çocuk ortalarda değilken youtubedan aratıp bazılarını bulmak mümkün. Ne yazık ki Türkçe içerik yok denecek kadar az. Sesim karga gibi olmasa oturup ben söyleyip kaydedeceğim. Şimdilerde ortaya legolardan kule yapıp baltalar elimizde söylüyoruz. Senem sağolsun, pinokyo şarkısının da hastasıyız. (Yalnız bu işleri laptop başında yapmamamız gerekiyor. Denedik kız gidip gidip şarkıyı başa aldı, fenalık geldi.)