Yeğenlerimden 2 numara, o zamanlar dört yaşında filandı. Annesi, bizimki düşüp müşüp irili ufaklı sıyrıklar edinince, nazlanmasın diye demiş; ağlama, kabuk bağlar, sonra geçer diye...
Sonra günlerden bir gün bizim valide başım ağrıyor mu ne demiş, bizimkisi de peltek dilleriyle: "Üzülme babaanne, kabuk bağlar, sonra geçer" deyivermiş en akrep haliyle....
O zamandan beridir aramızda bir uçurtmadır bu cümle,
Ya da kendime ve herkese öğüdüm;
Kimse vazgeçilmez değil, kendim de değilim, siz de değilsiniz, ve
Her kötü şey biter bitmez unutulmaya başlar, ve
Her ölüme alışılır, ve
Hayat adil değil, insan olana, yara hediye etmekte pek cömerttir kendileri,
Yine de kabuk bağlar, geçer, izi kalsa da
Geçer mi, evet geçer.
Sadece kaşıyıp durmayın yaralarınızı, tamam mı? Boşuna kanatıp tazelemeyin. Alacağınız ders varsa alın, gerisini unutun.
Ne bileyim işte, az sessiz durun, bırakın dağınık kalsın
Aslında böyle olmayacaktı bu yazı...
Neyse, bırakayım dağınık kalsın:)
Bu da dinlemelik bi'şey : https://www.youtube.com/watch?v=pstVCGyaUBM
|İngiltere'de bir yermiş burası|