Özellikle SP70 ismini alan yeni bir ACS'nin oluşturulması için, üç ülkeden uzmanların çalışacağı Batı Alman işletmelerinden birinin temelinde ortak bir tasarım ofisi kuruldu. Üç ülkenin faaliyetlerinin genel koordinasyonunu yürütmek için yeni örgütlenme çağrısında bulundu. Diğer proje sorumlulukları Almanya, Birleşik Krallık ve İtalya'daki çeşitli kuruluşlara dağıtılmıştır. Öyleyse, Almanya'dan gelen uzmanlar ACS için elektrikli ve hidrolik sistemler ile birlikte yakıt sistemi, otomatik yükleyici, namlu namlusu haricinde paletli bir şasi ve enerji santrali oluşturacaklardı. Gelecekte, seri savaş araçlarının montajını Almanya'ya emanet etmesi gerekiyordu. Yardımcı güç ünitesi, ana motorun yakıt sistemi, geri tepme cihazları ve silahların takılma mekanizmaları İtalya'da geliştirildi. İngiliz mühendislere mermiler, nişancılar ve diğer kule mekanizmaları için taret, mühimmat ve dergi oluşturma talimatı verildi.
Müşteri gereksinimlerine göre, gelecek vaat eden kendinden tahrikli obüs SP70, demiryolu ile taşınmasına izin veren boyutlara sahip olacaktı ve savaş ağırlığı 50 tondan fazla değildi. Silah için gereklilikler, FH70 projesi ile aynıdır. Geliştirme maliyetlerini azaltmak ve kendinden tahrikli silahların fiyatını azaltmak için, üç ülkenin askeri birimleri yeni savaş aracını mevcut ekipmanlarla birleştirmeyi talep etti. Bu nedenle, çekilen obüs FH70 projelerindeki gelişmelerin kullanılmasına karar verildi, tanka Leopard 1 ve Marder piyade savaş araçları.
Perspektif kendinden tahrikli şasinin temeli olarak, Leopard-1 tankının ilgili birimi seçildi. SAU zırhlı tekne gövdesiyle neredeyse aynı boyuta ve şekle sahipti, ancak kullanılan malzemeler için dikkat çekiciydi. Savaş aracını kolaylaştırmak ve gerekli koruma seviyesini sağlamak için, SP70 kendinden tahrikli tabanca gövdesinin çelikten değil, alüminyum alaşımlarından yapılmasına karar verildi. 50 mm kalınlığa kadar olan levhalar kendinden tahrikli tabancalara kabul edilebilir bir koruma seviyesi sunar. Savaş aracının önden izdüşümü, 14,5-mm mermilerden 7,62 mm çapında mermi mermileri, yanları ve beslemelerine dayanabilir. Gövde yerleşimi büyük değişiklikler olmadan tanktan da ödünç alındı. Ön kısmında, sürücünün işyeriyle birlikte yönetim ofisi yerleştirildi. Kolordu orta kısmında bir kule ile bir savaş bölümü ve kıç - bir güç paketi bölmesi vardı. Zırhlı kendinden hareketli kule'nin, gövde ile aynı malzemelerden kaynak yapılması önerildi.
Ana enerji santrali olarak, kendiliğinden çalışan yeni silah, bir Daimler-Benz MB8 781-hp 1000 dizel motor almaktı. Motor, hidromekanik şanzıman, soğutma sistemi vb. İle tek bir ünite olarak gerçekleştirildi. Ek olarak, gelecek vaat eden ACS, HP 35 gücüne sahip bir yardımcı güç ünitesi aldı. Ana motor kapalıyken çeşitli elektrik sistemlerinin güç beslemesi için kullanılması gerekiyordu.
Şasi kendinden tahrikli tabanca SP70, Leopard 1 tankının ilgili birimleri temelinde yapıldı. Her iki tarafta yedi palet makarasından oluşuyordu. Tüm yol tekerlekleri bir burulma çubuğu süspansiyonuna sahipti ve her bir taraftaki birinci, ikinci, üçüncü, altıncı ve yedinci silindirler ayrıca hidrolik amortisörlerle donatılmıştı. Tahtanın ön kısmında, arkada bir tahrik tekerleğinde, bir gergi sistemi olan bir kılavuz tekerlek vardı. Tırtılın üst dalı, üç destek silindirinin üzerine yerleştirilir.
SP70 kendinden hareketli tabanca istiflenmiş pozisyonda 10,2 metreyi, genişlik - 3,5 m'yi, kulenin çatısında yüksekliği - 2,8 m'yi geçmemelidir. Böyle bir ağırlığa sahip 43,5 güçlü motor, karayolunda 1000 km / s hıza kadar hızlanmasına izin verdi. Yakıt tedariki, 68 kilometreyi aşmak için yeterliydi. Santral ünitelerinin ve şasi üretiminde test edilen ve ustalaşan atıkların kullanılmasıyla, "çocukluk hastalıkları" kütlesinden kaçınmak mümkün olmuştur.
Dört koltuklu (komutan, topçu ve iki yükleyici) kendinden tahrikli SP70 taretinde, FH155 tabancasının değiştirilmiş bir versiyonu olan 70-mm'lik bir tabanca monte edilmesi önerildi. Çekilmiş obüsün tasarımında, ACS kulesine silah yerleştirilmesini sağlamak ve özelliklerini geliştirmek için bazı değişiklikler yapıldı. Özellikle, kendinden tahrikli silahlar için obüs varyantı bir ejektör ile donatılmıştır. Obüsün uzunluğu 39 kalibresi altında bir yivli namlusu, iki odacıklı bir namlu freni ve dikey bir düzlemde hareket eden bir kamaya sahip yarı-otomatik bir panjuru vardı. Geri tepme tertibatlarına iki geri tepmeli hidrolik fren ve bir hidropnömatik çekmece dahil edildi. Geri tepme tertibatlarının tasarımı, herhangi bir olası yükseklik açısı ile çekim yaparken geri tepme aynı ve 700 mm'ye eşit olacak şekilde tasarlanmıştır.
Tabancanın yatay yönlendirmesi, tüm kulenin bir hidrolik tahrik yardımıyla döndürülmesiyle gerçekleştirildi. Yedek yatay yönlendirme sistemi olarak, ekip manuel şanzımanlı mekanizmalar kullanabilir. Tabancanın dikey yönlendirilmesi için, SP70 ACS kulesinde hidropnömatik bir tahrik bulunur. -25 ° ile + 70 ° arasında değişen bagajın yükseklik açılarını değiştirmeye izin verdi.
Silahın makatının sağında, SP70 projesinin yazarları, kendinden tahrikli silah komutanı, topçu ve yükleyicilerden birinin işlerini yerleştirmiştir. İkincisi silahın solundaydı. Yangın hızını artırmak için, yeni ACS orijinal bir otomatik yükleyici ile donatıldı. Aletin hemen yanında, yerinden çıkarmak için bir mekanizmaya sahip bir alıcı tepsi takması gerekiyordu. Taretin kıçında, kendinden tahrikli silahlar, üç sıralı bir 32 mermi dergisi, dokuz füze şarj konteyneri ve bir kabuk besleyici sağladı. Kulenin kıç tarafının dış tarafında, mürettebat bölümünün içinde mühimmat sağlamak için depoyu yeniden yüklerken de dahil olmak üzere tasarlanmış bir kaldırma mekanizması olması gerekiyordu. Otomatik deponun çalışması ve tüm yükleyicilerin yükleme süreci ilk yükleyici tarafından kontrol edilmek zorundaydı. Ateş etmeden önce, mermi sigortalarını elle yerleştirmek zorunda kaldı, ardından silahı yükleme komutunu verebildi. Yükleyicinin elindeki kontrol panelinden gelen komutta, mekanizmalar gerekli türdeki mermiyi besleyiciye koymalıdır. Besleyici, sırayla, mühimmatı alıcı tepsiye, boşaltma mekanizmasına kaydırdı. Ardından, itici gazlarla işlem tekrarlandı.
Dergiyi ve otomatik yükleyiciyi geliştiren Alman ve İngiliz uzmanlar, silahı bagajın herhangi bir açısında yükleyebilen orijinal bir mekanizma oluşturmayı başardılar. Bununla birlikte, aynı zamanda, hesaplamalara göre, kendinden itmeli silahların azami hızı, dakikada 6 turunu geçemedi. Otomasyon hasar gördüğünde, SAU ekibi silahı manuel olarak yükleyebilir, ancak bu durumda maksimum yangın hızı önemli ölçüde azaltıldı. Yerden cephane temini için hazırlık yapıldı. Bu durumda, her iki yükleyicinin de savaş bölümünden çıkması ve mühimmat sağlaması gerekiyordu. Elle yükleme sırasında maksimum yangın hızı, dakikada 4 çekimlerini geçmez.
155 mm SP70 kendinden itmeli top silahı, NATO standartlarına uygun kalibreli herhangi bir mermi kullanabilirdi. Bu durumda, mühimmat perspektifinin temeli kendinden tahrikli silahlar birkaç mermi türü olacaktı:
- L15A1. Ana yüksek patlayıcı parçalanma mermi İngiliz gelişimini yansıtıyor. 788 mm uzunluğunda, 11 kg patlayıcı madde üzerinde taşınan bu tür bir mermi, zamanın diğer cephanelerine kıyasla daha fazla isabet hedefine ulaşma etkinliği sağlamıştır;
- DM105. Almanya'da geliştirilen duman kabuğu. Mühimmat, duman üreten bir kimyasal maddeye sahip dört kapsül ile donatıldı. Kapsüller yaklaşık 200 metre yükseklikte yayılır ve düşmeden sonra birkaç dakika süren büyük bir duman bulutu oluşturur;
- DM106. Batı Alman aydınlatma mermisi. Merminin aydınlatma ünitesi, 600-800 metre yükseklikten paraşütle inmek zorundadır. Uygulanan aydınlatma kompozisyonunun özellikleri, bir dakika boyunca, alanı 350-400 metre yarıçapında aydınlatmaya izin verir.
Yüksek patlayıcı parçalanma kabukları kullanıldığında, SP70 ACS'nin azami atış menzili 24 kilometreye ulaştı. Gelecekte, 30 km'ye kadar olan aralıklarda hedefleri vurmak için kendinden tahrikli mühimmat paketine aktif roket mermisi getirmesi gerekiyordu. Yabancı ürünlerin tedarik olasılığı göz önüne alındı.
Ek olarak оружия SP70 SAU, komutanın kapağının üstüne monte edilmiş bir 7,62 mm makineli tüfek alacaktı. Kulenin ön yüzünde iki adet dört namlulu duman bombası fırlatıcısının kurulması önerildi.
Yetmişlerin sonlarına ait hesaplamalara göre, SP70 kendinden itmeli topçu topunun özellikleri, bir karşı saldırıyı riske atmadan düşmanın uzak hedeflerine saldırmasına izin verdi. Ayrıca, doğrudan ateş dahil olmak üzere kısa mesafelerde çekim yaparken yüksek bir verimlilik elde edildi. Leopard 1 tankının temelindeki şasi, yüksek hareketlilik sağlamak zorundaydı ve alüminyum rezervasyon - bazı tahminlere göre, Amerikan SAU M109'in iki katı kadar yüksek bir koruma seviyesine sahipti. Bu nedenle, ileriye dönük kendi kendine tahrikli silahların, kısa mesafeden arkalarında hareket ederek tank birimleriyle birlikte etkili bir şekilde çalışabilecekleri göz ardı edilememiştir.
Yetmişlerin sonunda, SP70 projesine katılan ülkeler ihtiyaçları konusunda karar verdiler. Kendinden tahrikli yeni silahların seri yapımının 1985 yılında başlayacağı ve ilk araçların iki yıl içinde birliklere gideceği varsayıldı. Toplamda, Almanya'nın 650 alacağı 400 savaş araçlarının siparişinin verilmesi planlandı. Cihazın geri kalanının İngiltere ve İtalya arasında bölünmesi amaçlandı.
1980'te, test alanında ümit verici SP70 ACS'nin beş prototipi üretildi. Üretimde halihazırda üretimde kullanılan bileşenlerin kullanıldığı şasi, neredeyse hiç şikayet etmedi. İnce ayarları oldukça hızlı bir şekilde tamamlandı. Üç ülkenin tasarımcılarına, kuleye takılan çeşitli birimler tarafından birçok sorun sunuldu. Topa mühimmat sağlamaya yönelik otomatiğin, tüm topçu sisteminin en zor bileşeni olduğu ortaya çıktı. Tasarım aşamasında karşılaşılan sorunlar başarıyla çözülmesine rağmen, bazı testler sırasında bazı testler tekrar gündeme geldi, üstelik yenileri ortaya çıktı.
Çeşitli otomatik sistemlerin test edilmesi ve iyileştirilmesi birkaç yıl sürmüştür. 1985 yılında, ilk planlara göre, kendinden tahrikli yeni silahların seri üretimine başlanması gerektiği düşünülürken, Almanya projeye daha fazla katılmayı reddetti. Batı Alman ordusu ve tasarımcılar, olduğu gibi projenin umutsuz olduğuna karar verdi. Birkaç yıl süren çalışmalardan sonra, Alman uzmanlarının buna karşılık gelen tepkisinin nedeni olan, kendinden tahrikli silahların bir takım eksiklikleri ortadan kalkmadı. Deneyimli bir asistanını kaybeden İngiltere ve İtalya kısa sürede dondu ve resmi olarak projedeki tüm çalışmaları durdurdu.
Toplamda, yalnızca beş adet SP70 kendinden itmeli topçu bağlantısı inşa edildi. Ortak projenin faydasız olmadığı belirtilmelidir. Yaratılışı sırasında kazanılan gelişmelere dayanarak, katılan üç ülke de kendi topçu sistemlerini geliştirdi. Almanya, PzH 2000 ACS'yi yarattı ve benimsedi, Birleşik Krallık, AS90 kendiliğinden çalışan silahları doksanlı yılların başından beri kullandı ve İtalya, kendi kendine çalışan silah SP70 üzerinde çalışan Palmaria projesini geliştirdi.
Sitelerin malzemelerinde:
http://military-today.com/
http://dogswar.ru/
http://weapons-world.ru/
http://vestnik-rm.ru/