Edwin Starr'ın sonlarına göre, savaş kesinlikle hiçbir şey için iyidir. Ama bugün kullandığımız teknolojinin ne kadarı bir çeşit askeri teknoloji olarak başladı? Huzurlu bir tür olsaydık, mikrodalga fırınlar ya da internet gibi teknolojiler geliştiremez miydik?
Savaşlar bir ülkenin kaynaklarına büyük bir talep verdi. Bu kaynaklar, materyallerden askeri personele kadar her şeyi içerir. Savaşmak için pahalı. Ve savaş bir ulusun vatandaşlarına yük getiriyor. Askerler savaşa doğru ilerlerken, geride kalan insanlar ülkenin altyapısının çökmesini engellemek için daha da sıkı çalışmalı.
Ancak savaşlar, ekonomik ve teknolojik gelişme üzerinde de faydalı etkilere sahip olabilir. Genel olarak, savaşlar, belirli askeri ihtiyaçları çözme amacıyla araçları uyarlamak için teknolojik gelişmeyi hızlandırma eğilimindedir. Daha sonra bu askeri araçlar askeri olmayan cihazlara dönüşebilir.
Bunun nispeten yeni bir örneği radardır. Dünyanın dört bir yanındaki bilim adamları, 20. yüzyılın başlarında uzaktaki nesneleri tespit etmek için radyo antenleri kullanarak çalışmış olsalar da, Sir Robert Watson-Watt'a 1935'te ilk pratik radarı kurmaya borçluyuz. İngiliz Hava Bakanlığı tasarımını kabul etti ve kullandı. 2. Dünya Savaşı'nın ilk günlerinde saldırganları tespit etmek [kaynak: Kablolu].
Radar, dünyadaki askeri kuvvetlerde önemli bir araç haline geldi. Radarın benimsemesi, ülkelerin yeni savaş stratejilerine uyum sağlamasını gerektirdi. Ayrıca ABD'yi, radarı karıştırmanın yeni yolları için araştırma ve geliştirmeye yatırım yapmalarını istedi. Sonuç, gizli uçak teknolojisidir.
Sivil cephede radar farklı bir rol oynamıştır. Percy L. Spencer adındaki bir bilim adamı, magnetron - radar kümelerine güç veren bir cihaz. Spencer cebinde bir çikolata barı vardı. Spencer magnetronun yanında durduğunda bar erimeye başladı. Bu sivri Spencer'in merakı ve neler olup bittiğini incelemeye başladı. Bu, mikrodalga fırının icadıyla sonuçlandı.
Ardından, savaş tehdidinin internetin yaratılmasında dolaylı olarak nasıl desteklendiğine bir göz atacağız.
Eski bir Sovyet uydusu olan Sputnik, Amerikalıların rakiplerinin gelecekte uzay tabanlı silahlar üretme olasılığıyla ilgilendiler.
Bir bakıma, internetin kendisi askeri bir proje olarak başladı. 1960'lı yıllardan başlayarak ABD Savunma Bakanlığı ARPANET adlı bir projeye fon sağladı. Projenin amacı, birden fazla bilgisayarın doğrudan birbirine bağlanmasına izin vermek için gerekli teknolojileri ve protokolleri geliştirmekti. Bu, insanların birbirleriyle eşi benzeri görülmemiş hızlarda bilgi paylaşmalarına izin verecektir.
Bir bilgisayar ağının başka bir yararı da olabilir: ulusal güvenlik. Güçlü ve esnek bir ağ oluşturarak, Birleşik Devletler, felaket durumunda, ülkenin süper bilgisayarlarına erişimin sağlam kalacağını garanti edebilirdi. ARPANET protokolleri bilginin farklı rotalarda seyahat etmesine izin verdi. Bir yol boyunca bir bilgisayar düğümüne bir şey olsaydı, bilgi doğru hedefe ulaşmak için başka bir yol alabilir.
İnternet'in temeli ARPANET ekibi tarafından oluşturulan protokoller ve tasarımlardır. Ve hiçbir savaş doğrudan kendi gelişimine girmezken, gelecekteki çatışmaların tehdidi de vardı. Bugün Amerika Birleşik Devletleri Savunma Bakanlığı, çoklu disiplinler arasında araştırma ve geliştirme (Ar-Ge) projeleri finanse ediyor.
Savaş olasılığının teknolojik gelişmeyi nasıl etkilediğine dair bir başka örnek, Amerika Birleşik Devletleri ile daha sonra Sovyetler Birliği olarak bilinen alan arasındaki uzay yarışıdır. 4 Ekim 1957'de Sovyetler Birliği, ilk insan yapımı uydunun Dünya yörüngesine fırlatılmasını başardı. Adı Sputnik'ti ve yoğun, odaklanmış bir inovasyon dönemini teşvik etti. Bu araştırmanın bir kısmı ARPANET gibi projelere girdi. Birçoğu, ABD'nin uzay teknolojisini Sovyetlerin ötesine götürmeye odaklandı.
Bu yarışı pek çok faktör besledi. Biri korkuydu - eğer Sovyetler, Sputnik'in büyüklüğünü yörüngeye yükleyen bir roket fırlatırlarsa, ülke Amerika Birleşik Devletleri'ne dünyanın dört bir yanından bir füze saldırısı başlatabilirdi. Uzay yarışı için pek çok bilimsel neden olsa da, bir dereceye kadar iki ülke arasında çıldırmaya doğru kaymıştı.
Uzay yarışı ardında yatan nedenler, bilimsel bilgimizi genişletme arzusuyla tamamen kurulamamış olsa da, her iki ülke tarafından yapılan başarıları hiçbir şekilde azaltmamaktadır. Uzay yarışı, her iki ülke arasındaki sembolik bir çatışmaydı ve erkekleri ve kadınları uzaya koymak için gerekli sistemleri ve araçları geliştiren bilim insanları ve mühendisler üzerinde baskı oluşturdu. Bu teknolojinin bir kısmı daha sonra başka biçimlere dönüştü ve nihayetinde sivil amaçlara hizmet edecek şekilde uyarlandı.
Bütün teknolojilerimiz savaştan ya da savaş korkusundan doğmadı. Tüm ilhamımızı diğer insanlarla çatışmaya borçluyuz diye bir cynic alacaktı. Savaştan sonra kullanılabilecek olsa da, birçok icat, savaştan bağımsız olarak bize geliyor. Dünyamız savaş olmasaydı çok farklı görünecekti, ama çatışmanın olmaması zorunlu olarak ilham eksikliğine yol açmazdı.
Bir sonraki sayfada savaş ve teknoloji hakkında daha fazla bilgi edinin.