'Bizim gibi insanlar ... başka seçeneğimiz yok.'
- İnanılmaz Örümcek Adam Yıllık # 35
Örümcek Adam, 1990'larda Londra'dan gelen göçmenlerin çocukları için mükemmel bir süper kahramandı. Utanç ve suçu benim yaptığım gibi anladı.
Peter Parker’ın ikili kimliği - bir an bilim ineği, diğeri dost canlısı mahalle Örümcek Adamı - benimle konuştu. Bir hayatta utangaçlık ile diğerinde kendini beğenmişlik arasında şifre değiştirme şeklini empati kurdum. Farklı maskeler taktı ve farklı dillerde konuştu; bu, göçmenlerin çocuğuyla eşanlamlı bir ikili. Çoğu zaman, iyilik yapmaya çalışırken yalanlara kapılırdı. Gizli bir hayat sürdü. Okulda popüler değildi. O ben olabilirdi.
Okulda başımı aşağıda tuttum ve çok çalıştım, babamın benden başarılı olmam için can attığı konularda - fen, matematik, İngilizce ve yaratıcı yazımda As'a giden yolu kolaylaştırırken, başarısız olmamaya çalıştım. Kodlarla konuştum - ağırlıklı olarak beyaz okulumda, saklanmak için en iyi yer olduğu için ineklerle sıkışıp kaldım; evde Gujarati konuştum; arkadaşlarımla gangster rap hayranı gibi konuştum.
Büyük güç sorumluluk getirir , Ben Amca trajik bir şekilde ölmeden önce Peter'a söyledi. Örümcek Adam ve benim için bir mantra haline geldi.
Ebeveynlerimin göçünün sorumluluğunu hissettim. Anne ve baba buraya bir aile sahibi olmak ve o ailenin iyi bir eğitim almasını ve başarılı olmasını sağlamak için geldiler. Babam 1970'leri muhafazakar efsaneyi satın alarak geçirdi, çok çalışırsan emeğin karşılığında ödüllendirileceksin. O kadar saf değildi ki, oranın düz bir oyun alanı olduğunu varsayıyordu - bunun yerine, tüm göçmenlerin bildiği gibi, fırsatların yarısına sahip olmak için iki kat daha fazla çalışmanız gerektiğini biliyordu.
'Kader bana bazı müthiş süper güçler verdi ve şimdi anlıyorum ki onları kullanmak benim görevim ... şüphesiz ... tereddüt etmeden !!'
- İnanılmaz Örümcek Adam # 18
Tuhaf bir zaman, bir çizgi roman dükkanına ilk kez giriyorsun. Kodu anlamazsınız, tam olarak ne aradığınızı bilmediğiniz için kendinizi aşağı hissedersiniz ve uzun vadeli hayranların hak ettikleri rafların önünde yer kaplarsınız. Aldığım ilk Örümcek Adam çizgi romanında Green Goblin Spidey'de balkabağı bombaları fırlattı. En iyi arkadaşım Junaid, Süpermen'e kafayı takmıştı. Sadakatim henüz satın alınmamıştı.
Yıl 1990'dı ve Kuzey Batı Londra'daki Calamity Comics'teydik. Yakında kodu öğrendim. Örümcek Adam'ın epizodik maceraları boyunca bir şeyin bir parçası hissettim.
'Bunca yıldır bunu telafi etmek için elimden geleni yaptım! Bu kıyafeti giydim - oraya gittim ve hayatımı tekrar tekrar tehlikeye attım! Ama ne kadar uğraşsam da insanların ölmesini sağlamaya çalışıyorum! '
–Amazing Spider-Man: Soul of the Hunter cilt. 1
Ebeveynlerim zengin değildi ve onların gözünde yapabileceğim en kötü şey boşa para harcamaktı. Çizgi romanlar para israfıydı: özellikle, okuması on beş dakika süren çeşitli konularda haftada beş, bir gün sonra yeniden okumak için beş dakika. Sorunları karıştırdım. Gözlerim her panelde dans etti.
Takım elbise giyme ve kendinizin daha iyi bir versiyonu olma fikri bana çekici geldi. Superman için, takım elbise giymek kendisinin olmasını gerektiriyordu (Clark Kent giydiği günlük maske idi); Örümcek Adam için kıyafeti giymek Peter Parker'ın olamayacağı bir şeydi. Bunda rahatlık buldum. Hayatta Peter Parker'dım - çizgi roman okuyordum, Örümcek Adamdım. Örümcek Adam'ın Dr. Octopus veya Green Goblin'den verdiği güveni hayal ettim; ağ atıcılarını yerleştirdiği kendini beğenmişlik; kötü adamlara attığı espriler.
'Kısa çizgiyi hatırladığına sevindim,' dedi Electro'ya. 'Çoğu insan onu dışarıda bırakır.'
Doc Ock'a 'Yeni bir saç stili alamamanız çok kötü,' dedi.
Richard Milestone bir keresinde bana 'Her zaman her şeye bir cevabın var,' demişti.
Gençlik yıllarıma yaklaşırken çizgi roman bir can simidi haline geldi. Örümcek Adam verdiği kötü kararların sonuçlarıyla yaşadı. Kötü kararlar yüzünden fiziksel tehlikede olmak, suçluluk duygusu yüzünden, senin gerçek benliğini gizleme ihtiyacı yüzünden, o gençken bendim.
Dövülme korkusuyla yaşadım. Birinin beni bayıltma tehdidi olduğu için değil, genç olduğum ve yabancı statümü bir tuğla duvar gibi giydiğim için her zaman dayak atmanın eşiğindeydim. Çizgi romanlar bana sessizliğe, kaçışa, benim gibi sessiz ineklerin bir fark yaratabileceği bir dünya sağladı.
Ne kadar çok çizgi roman okursam, yazar olmaya o kadar takıntılı hale geldim. Ne olduğu umrumda değil: kısa hikayeler, harika Amerikan romanı, film senaryoları, çizgi romanlar için yaylar, tecavüzler. Ben telaşlı değildim.
Yazma konusundaki ilk, korkunç girişimlerim, henüz yazılmamış olan Örümcek Adam yaylarının özetleriydi. Neyse ki, böyle bir gençlik artık yok, çünkü 22 yaşında kız arkadaşımla evden çıktığımda, artık böyle bir çocuklukla bağım kalmayacağına karar verdim. Hepsini attım. Bu konuların bana hikaye anlatımı hakkında ne öğrettiğini, diyaloğun keskin, heyecan verici, gerçekçi olmasını ve üzerine yazılmamasını sağlamak için bana hızlanmam için araçları nasıl verdiklerini düşünüyorum.
Çizgi romanların yazma konusunda bana öğrettiği en büyük şey, kötü yazmanın karakterlerin olay örgüsünü birbirlerine açıklamalarıdır. İyi yazı sana olay örgüsünü gösterdi. Bu özetleri kahverengi bir alıştırma kitabına yazarak, bu becerileri geliştirdim.
Peter Parker'ı okuluma yazdım. Onun düşmanlarını kendim yaptım. Mary-Jane'i trene bindiği bir kız yaptım. Kuzey Batı Londra'da Sandman ve Akbaba ile olan savaşını yeniden düzenledim. Peter Parker benim için bir şifre oldu. Örümcek Adam benim mümkün olan en iyi versiyonum oldu.
Yazar olmak, babamın benden olmamı istediği en uzak şeydi. Aile işini devralmam ve genişletmem için çaresizdi. Yurt dışından hediye ambalaj kağıdı ithal eden ve cadde üzerindeki perakendecilere satan küçük aile işletmemiz, baştan savma bir olaydı. Ödevime paralel olarak, annem ve ben televizyonun karşısında oturup komedi dizileri izlerdik. Bel-Air'in Genç Prensi doğru satıcı için doğru boyutta hediye paketi kağıtlarını katlarken. En alttan başlayın ve sonra işi devraldığınızda işin her seviyesini anlayacaksınız, diye düşündü babam. Muhtemelen kız kardeşimi ve ucuz işçilik için beni de seviyordu. Odanın diğer tarafına oturdu, ABBA kayıtlarını dinledi, elinde bir viski vardı, düşünüyordu, strateji geliştiriyordu. Altyazılı televizyon izledik.
Çoğu Pazar günü onunla birlikte depoya siparişleri paketlemeye gittim. Onlar mola verirken, ödevimi yapmam bekleniyordu, zamanı kambur durmak için rahat kutular bulmak ve çizgi roman okumak için bir fırsat olarak gördüm. Onlar benim kirli sırrımdı.
Hayatlarımız para biriktirmekle ilgiliydi. Annem çoğu şeyi toplu olarak satın aldı, çünkü ailemiz, babamın erkek kardeşinin ailesi ve büyükanne ve büyükbabam için yemek yapmak - hepsi aile işinde çalışıyorlardı - öğün yemek alışverişinden daha ucuzdu. Ucuz Batman ve Süpermen çizgi romanları satın alarak Spidey çizgi romanları satın almak için para kazandım. Okulumda banliyölerde yaşayan ve çizgi roman dükkanına gitmeyen zengin çocuklara satabilirdim.
Gizli yazdım. Ben gizlice okudum. Yakalandığımda yalan söyledim: “Bu çizgi romanı Junaid'den ödünç aldım. Bu rap şarkısı, hala küfürlü sözlerle mi? Radyodan bantlanmış. Bu yazı defterleri mi? İngilizce dersi içindir. Kapağında benim adımın olduğu film senaryosu? Junaid yazdı. Ben sadece yardım ettim. '
Kalbimin aile işinde olmadığı için utanç duydum.
*
Bir Cumartesi günü Calamity Comics'in raflarında gezinirken, Kraven's Last Hunt adlı dört bölümlü bir yayın birinci ve ikinci bölümlerine rastladım. İçinde Avcı Kraven, Örümcek Adam'ı avlar, onu yener ve onu öldürür gibi görünür. Kraven daha sonra onu gömüyor ve Örümcek Adam'ın kostümünün bir kopyasını giyerek, rakibinin eski faaliyetlerinde üstünlüğünü kanıtlamaya çalışıyor. Örümcek Adam haline gelerek, Örümcek Adam'ın kim olduğuna dair kamuoyu algısına en iyi girişimi olur. Ancak çok önemli bir bileşeni özlüyor: Peter Parker. Kim olduğu hakkında hiçbir fikri yok. Öfkesi, başkalarını önemsemesi, şefkati, insanlığı hakkında hiçbir bilgisi yok. Bunlar Örümcek Adam'ın temel bileşenleridir. Maskenin arkasındaki kişi. Bunu o zaman anlamıyordum. Sakladığım kadarıyla, insanlar beni hala görebiliyordu.
Yıllar sonra annem hastanedeydi, akciğer kanseri teşhisi kondu. Ölmeden yaklaşık iki hafta önce, onu ve babasını ziyarete geldim ve ona ilk romanımın bitmiş bir kopyasını verdim. Ellerinde tuttu ve bana baktı
Yapacağını her zaman biliyordum, dedi. Babam başını salladı.
O anda, ebeveynlerimin sonunda maskenin arkasındaki gence, suçluluk ve utanç ve aynı zamanda sorumluluktan kaynaklanan çocuğa baktığını hissettim. Beni gerçekten gördüklerini hissettim.