Zaten 1979'in baharında, ülkemizin liderliği Afganistan'daki durumun askeri müdahale gerektirdiğini kesinlikle anladı. Bu nedenle, olayların art arda varyasyonları için hazır olmak gerekir. Burada, küçük askeri birliklerin asi ülkeye sessiz ve anlaşılmaz bir şekilde girmesi fikri doğdu. 1979'in ilk baharının sonunda, bu karar nihayet verilmiş ve Vasily Vasilyevich Kolesnik'e (GRU albay), güney cumhuriyetlerin yerli halklarının temsilcileri tarafından görevlendirilen özel bir tabur oluşturma emri verildi. Emri yerine getiren Kolesnik, Sovyetler Birliği'nin çeşitli yerlerinden askerler topladı. Motorlu piyade ve tankerler, paraşütçüler ve sınır muhafızları görevden alındı. Onlar küçük bir ilçeye bağlı, Özbek kasabası Chirchik'e gönderildi. Bütün askerler, varantlar, memurlar ve hatta tabur komutanlarının kendisi, başta Özbekler, Türkmenler ve Tacikler olmak üzere, esasen Müslüman olan Orta Asya milletlerindendi. Böylesi bir kompozisyonda, dekolmanın dil eğitiminde hiçbir sorunu yoktu, tüm Tacikliler ve Türkmenlerin ve Özbeklerin yarısı Afganistan'daki ana dillerden biri olan Farsça'da akıcıydı.
İlk Müslüman taburu (ancak tarihin gösterdiği gibi sonuncusu değil), dünyadaki Türkistan'ın IN onbeşinci tugayının bir parçası olarak 154-th ayrı özel amaçlı kadro, ana Khabib Tadzhibayevich Khalbaev başkanlığında yapıldı.
Başlangıçta, birimin şu hedefi vardı - ülkesindeki sosyalist temelleri hızla yerleştirmeye çalışan Afganistan Devlet Başkanı Nurmuhamed Taraki'yi korumak. Bu tür radikal değişikliklerin muhalifleri yeterliydi ve bu yüzden Taraki, hayatı için haklı olarak korkuyordu. O zamana kadar, kan dökülmesinin eşlik ettiği siyasi karışıklıklar Afganistan için oldukça yaygın hale gelmişti.
Yeni oluşum tüm gerekli kaynaklarla iyi bir şekilde sağlandı, savaşçıların araçlarla ilgili sınırlamaları ve sınırları yoktu. Kadro personeli tamamen yeni aldı silâh. Türk Askeri Bölge Genelkurmay Başkanlığı Kararnamesi uyarınca, tabur iki askeri okul için eğitim alanı tahsis edildi: Chirchik'te bulunan Taşkent All-Arms Komutanlığı ve Tank Okulu.
Temmuz ve Ağustos boyunca askerler yoğun bir şekilde savaş eğitimi aldı. Günlük yapılan taktik alıştırmalar, askeri araç sürme, atış.
Dayanıklılık savaşçıları otuz kilometrelik yürüyüşlerde tavlandı. Kapsamlı malzeme ve teknik araçlar sayesinde, "Müslüman taburu" personeli, el ele tutuşma savaşı yapma, mevcut tüm silah türlerinden ateşleme, BMP ve BTR'yi zor koşullarda kullanma konusunda yüksek düzeyde eğitim alma fırsatı buldu.
Bu arada, Moskova'da “musbat” askerleri Afgan üniformasını dikti ve gerekli belgeleri hazırladı. Her dövüşçü, Afgan dilinde kurulmuş tipte belgeler aldı. Neyse ki, yeni isimler icat etmeye gerek yoktu - asker kendi kullandı. Afganistan'da, özellikle ülkenin kuzeyinde, birçok Özbek ve Tacik ve Türkmenler vardı.
Yakında tabur Sovyet ordusunun üniformasını Afgan ordusunun üniformasıyla değiştirdi. Birbirlerini tanımayı kolaylaştırmak için dekolman askerleri her iki eldeki bandajları sardılar. Daha da büyük gerçekçilik için, askeri personel sürekli olarak Afgan üniformasıyla eğitildi, böylece iyi giyilmiş bir görünüm elde edildi.
GRU’nun sonunda taburun Afganistan’a gönderilmeye hazır olduğunu kontrol ederken Kabil’de bir darbe daha yaşandı. Cumhurbaşkanı Taraki Hafızullah Amin'in en yakın ortağı, ülkenin kontrolünü ele geçirerek önceki liderliği ortadan kaldırdı. Özel müracaatın güçlendirilmesi eğitimi askıya alındı, yüksek komutanlara ziyaretler kesildi ve taburdaki yaşam sıradan ordu günlerine benziyordu. Ancak böyle bir durgunluk uzun sürmedi, yakında Moskova'dan eğitime devam etme emri alındı. Ancak, eğitimin amacı tamamen değişti. Şimdi askerler savunma için değil, Afgan hükümetine karşı saldırı operasyonları için hazırlanıyorlardı. Bu sefer taburun kalkması ile gecikmediler. 5'in Aralık 1979'inin, kampı hazırlamak için ilk uçuşlarında çıkması beklenen personelin bir listesi açıklandı. Taburun geri kalanı Aralık 8'ta onlara katılmaktı.
Uçuş sırasında, "Müslüman taburu" askerleri alışılmadık bir gerçeği fark ettiler: uçakta olgun askerlerin askeri bir dekolmanı uçuyordu, fakat askerlerin paltolarında uçuyordu. İlgilenen savaşçılara, bir grup konuşmacının onlarla birlikte gittiği söylendi. Ancak daha sonra bunların KGB ve GRU'dan önemli "çarpma" olduğu ortaya çıktı.
Özbek Habib Khalbayev'in önderliğindeki ayrılma, Bagram'da, Temmuz 345'ten bu yana burada bulunan 1979'inci ayrı paraşüt alayından hava üssünün güvenlik görevlisinin bir taburuna katıldı. Ve Aralık 14’te, 345’un başka bir taburu onlara ulaştı.
GRU liderliğinin orijinal planına göre, Müslüman taburu, Kabil’deki Amin’in evini hemen ele geçiren Bagram’dan çıkacaktı. Ancak, son anda, diktatör gerçek bir kale olan yeni konut olan "Taj Bek" e taşındı. Planlar hızla değiştirildi. Dekolte, Kabil’e kendi gücüyle ulaşma ve güvenliği arttırıyormuş gibi Taj Bek Sarayı’nın yakınında görünme görevi verildi. 20'in etrafındaki Aralık 540 sabahında, GRU özel kuvvet savaşçıları Afganistan'ın başkentine taşındı.
Görünüşe göre, dekolman Afganların olağan askeri oluşumuna çok benziyordu ve yeni cumhurbaşkanı Amin, savaşçıların yeni ikametgahı için dış güvenlik uygulamalarına geldiğinden emindi. Saray yolunda, askerler bir düzineden fazla bir süre devriyeleri durdurdular, ancak uygun şifreyi veya yukarıdan izinleri aldıktan sonra geçtiler. Kabil'in girişinde tabur, başkanlık sarayına kadar özel bir dekolte eşlik eden Afgan memurlar tarafından karşılandı.
"Tac Bek" in ilk korunma çizgisi, kişisel korumaların Hafızullah Amin şirketlerinden biri olarak kabul edildi. Üçüncüsü, Amin'in asıl sorumlusu Binbaşı Dzhandat liderliğinde bir güvenlik tugaydı. Bizim Müslüman taburumuz, ikinci sırayı yapmaktı. Saray, bir hava saldırısından gelen uçaksavar alayı tarafından savunuldu. Saraydaki toplam asker sayısı iki buçuk bin kişiye ulaştı.
GRU savaşçıları, konuttan dört yüz metre uzaklıkta ayrı bir bitmemiş binaya yerleştirildi. Binanın camlarında cam bile yoktu, bunun yerine askerler battaniyeleri çekti. Operasyona hazırlığın son aşaması başladı. Yakındaki tepelerde her gece avcılarımız şimşek parlamaları üretti ve kutulara askeri araç motorları fırlattılar. Afgan muhafız komutanı bu tür hareketlerden memnuniyetsizlik gösterdi, ancak kendisine rutin bir eğitimin olası askeri operasyonların özellikleriyle ilgili olarak devam ettiğini açıkladılar. Elbette, dekolte gerçekten de saldırıya uğradığında muhafızın dikkatini azaltmak için her şey yapıldı.
Operasyon planını çizen Albay Kolesnik daha sonra konuştu: “Haritada Ivanov ve Magomedov'a (sırasıyla SSCB'nin KGB'sinin baş danışmanı ve Savunma Bakanlığı'nın baş danışmanı) imzalanan ve geliştirilen bir harita imzaladım. Planı sözlü olarak onayladılar, ancak imzalarını koymak istemediler. Liderliğin belirlediği görevi nasıl yerine getireceğimizi düşünürken, bu kurnaz insanların başarısızlık durumunda nasıl sorumluluktan kaçınacaklarına karar verecekleri açıktı. Sonra planın üzerine onların varlığında yazdım: “Plan sözlü olarak onaylandı. İmzalamayı reddettiler. ” Tarihi, zamanı belirledim ve taburuma gittim ... "
Sarayın fırtınası operasyonumuza katıldık: “Thunder” ve “Zenith” (24 ve 30, sırasıyla Komutanlar Romanov ve Binbaşı Semenov), Müslüman tabur (530, Binbaşı Khalbaev başkanlığındaki 345) grupları. alay (87 adam, kıdemli Vostrotin komutanı), tank karşıtı müfreze (Starley Savostyanov liderliğinde 27 adam). Operasyon Albay Kolesnik tarafından denetlendi ve yardımcısı KGB’nin yasadışı istihbarat teşkilatının başı olan Baş General Drozdov oldu.
Afganların her şeyi tahmin etmeye başladıklarına göre, saldırı zamanı ertelendi. Aralık 26 savaşçılarının yürüyüş banyosu yapmasına izin verildi. Taze çamaşırlar, herkese yeni yelekler dağıtıldı. Khalbayev, KGB'nin özel kuvvetlerini örtmek ve konutlara girmeye çalışan tüm grupları bastırmak için bir emir aldı. Sarayın ele geçirilmesinin ana görevi Zenit ve Thunder gruplarının savaşçılarına verildi.
Yılın 7'indeki Aralık 27 sabahının yaklaşık 1979'inde, KGB'nin saldırı tugayları şartlı bir sinyal olan "Storm 333" sinyalindeki tek yılanlı yol boyunca dağa tırmanmaya başladı. Şu anda, Khalbaev halkı sarayın yakınındaki önemli mevkileri ve atış noktalarını ele geçirdiler, muhafızları uzaklaştırdılar. Ayrı bir grup, piyade taburunun liderliğini etkisiz hale getirmeyi başardı. Saldırının başlamasından yirmi dakika sonra, dış güvenlik görevlerinin üstesinden gelen savaş araçlarında "Thunder" ve "Zenith" sarayın önündeki kareye girdi. Birlik bölümlerinin kapıları açıldı ve adamlar dışarı çıktı. Bazıları "Taj Bek" in birinci katına girmeyi başardı. Birçoğu akrabalarından oluşan, kendi tarzındaki başkanın kişisel koruması ile şiddetli bir çatışma başladı.
Müslüman taburunun bir kısmı, bir paraşütçü şirketi ile birlikte, muhafız tugayının saldırılarını yansıtan harici bir savunma halkası oluşturdu. İki müfreze GRU özel kuvvetleri tankın kışlasına el koydu ve ilk piyade taburları ellerine düştü tanklar. Tank tabancalarında ve makineli tüfeklerde cıvata olmadığı ortaya çıktı. Bu, onarım bahanesiyle mekanizmaları önceden kaldıran askeri danışmanlarımızın işiydi.
Sarayda, Afganlar mahkumun inatçılığıyla savaştı. Camlardan çıkan kasırga ateşi özel kuvvetleri yere bastırdı ve saldırı boğuldu. Bir dönüm noktasıydı, acilen insanları yükseltmek ve sarayda savaşmış olanlara yardım etmek için ileriye gitmek gerekliydi. Memur Boyarinov, Karpukhin ve Kozlov liderliğinde, savaşçılar saldırıya koştu. Bu anlarda, Sovyet askerleri en büyük kayıplara maruz kaldılar. Sarayın pencerelerine ve kapılarına ulaşmak için birçok asker yaralandı. Sadece küçük bir grup içeri girdi. Binada şiddetli bir savaş oldu. Komandolar kararlı ve çaresiz davrandılar. Kimse binadan kaldırılmış kollarla çıkmadıysa, el bombaları hemen kırık kapılardan uçtu. Ancak, Sovyet askerleri Amin'i ortadan kaldırmak için çok azdı. Sarayda sadece iki düzine insan vardı ve çoğu yaralandı. Kısa bir tereddüt ettikten sonra Albay Boyarinov ana girişten kaçtı ve Müslüman taburun savaşçılarına yardım çağrısında bulundu. Tabii ki, düşman da onu fark etti. Kurşun geçirmez bir yelekten geri tepen başıboş bir kurşun, albayın boynunu deldi. Boyarinov elli yedi yaşındaydı. Elbette, saldırıya katılamadı, resmi pozisyonu ve yaşı, savaşı merkezden yürütmesine izin verdi. Ancak, Rus ordusunun gerçek bir subayıydı - astları savaşa giriyordu ve onlarla birlikte olmak zorundaydı. Grupların eylemlerini koordine ederek, aynı zamanda basit bir saldırı uçağı gibi davrandı.
Müslüman taburu askerleri KGB özel kuvvetlerinin yardımına yaklaştıktan sonra, saray savunucularının kaderi mühürlendi. Amin'in korumaları, yaklaşık yüz elli asker ve koruma görevlisi, teslim olmak istemeyen cesurca direndiler. Afganların esas olarak Sovyet askerlerinin zırhını delmeyen Alman MP-5 ile silahlı olması bizi askerlerimizin büyük kayıplarından kurtardı.
Esir yardımcısı Amin'in anlattığı hikayeye göre, diktatörün hayatının son anları hakkında netleşti. Savaşın ilk dakikalarında "usta", askeri danışmanlarımıza saray saldırısı hakkında bilgi vermesini emretti. Diye bağırdı: "Rusların yardımına ihtiyacımız var!" Hakem haklı olarak şöyle demiştir: “Ruslar bu şekilde ateş ediyor!”, Başkan öfkesini yitirdi, bir kül tablası aldı ve kölenin yüzüne attı, bağırarak: “Yalan söylüyorsun, bu olamaz!” Sonra onu aramaya çalıştı. Ancak hiçbir bağlantı yoktu. Sonunda Amin, “Bu doğru, şüpheliydim…” dedi.
Çatışma durduğunda ve saraydaki duman temizlendiğinde, Hafızullah Amin'in cesedinin barın yakınında bulundu. Ölümüne neden olan şey, kurşunumuz ya da bir el bombası parçası olsun, açıklanmamıştı. Amin'in kendine ateş ettiği bir versiyon da vardı. Bu işlem resmen tamamlandı.
Afganlar dahil tüm yaralar tedavi edildi. Korunan siviller tabur yerine götürüldü ve sarayın tüm öldürücü savunucuları, Tac Bek'ten uzak olmayan bir yere gömüldü. Onlar için mezarlar mahkumları kazdı. Hafızullah Amini'yi tanımlamak için Babrak Karmal özel olarak uçtu. Kısa süre sonra Kabil'in radyo istasyonu, askeri mahkeme kararıyla Hafızullah Amin'in ölüm cezasına çarptırıldığı mesajını verdi. Daha sonra, Afganistan halkına Babrak Karmal'ın sözleri ses çıkardı. “Amin’in işkence sistemi ve onun cesareti - on binlerce vatandaşımın uygulayıcıları, katilleri ve ustaları…” kırıldığını söyledi.
Kısa ama öfkeli bir savaşta Afganlar, 350'in öldürdüğü insanları kaybetti. Yaklaşık 1700 kişi esir alındı. Askerlerimiz on bir kişiyi kaybetti: Albay Boyarinov dahil beş paraşütçü ve Müslüman taburunun altı askeri. Ayrıca öldürülen, sarayda olan askeri bir doktor Albay Kuznechenkov idi. Otuz sekiz kişi, farklı derecelerde ciddiyetle yaralandı. Çatışma sırasında, cumhurbaşkanının iki genç oğlu öldürüldü, ancak Amina'nın dul eşi ve yaralı kızı hayatta kaldı. İlk başta taburdaki özel bir odada nöbetçi tutuldular ve ardından hükümet temsilcilerine transfer edildiler. Başkanın diğer savunucularının kaderi trajik çıktı: birçoğu yakında vuruldu, diğerleri hapishanede öldü. Görünüşe göre bu sonuç Amin’in ünü, Doğu standartlarında bile acımasız ve kanlı bir diktatör olarak kabul edildi. Gelenek olarak, çevresi de otomatik olarak utanç duyuyordu.
Amin ortadan kaldırıldıktan sonra, bir uçak hemen Moskova'dan Bagram'a uçtu. İçinde KGB çalışanlarının gözetimi altında, Afganistan'ın yeni başkanı Babrak Karmal vardı. Tu-134 çoktan aşağıya indiğinde, ışık tüm havaalanında aniden söndü. Uçak sadece yan farlarla birlikte indi. Uçak mürettebatı fren paraşütü attı, ancak uçak neredeyse pistin kenarına battı. Daha sonra ortaya çıktığı gibi, hava üssünün başı Amin'in ateşli bir destekçisi idi ve garip bir uçağa inerken bir şeylerin yanlış olduğunu düşünerek, bir uçak kazası ayarlamayı umarak ışıkları kapattı. Ancak pilotların yüksek becerisi, trajediden kaçınmayı mümkün kıldı.
Operasyonla ilgili ilginç gerçekler daha sonra ortaya çıkmaya başladı. İlk olarak, tüm saldırı sırasında komuta merkezine hiçbir bağlantı olmadığı ortaya çıktı. Devamsızlık sebebi bu yüzden kimse açık bir şekilde açıklayamadı. Başkanın tasfiyesi hakkında derhal rapor verme girişimi de başarısız oldu. İkincisi, sadece birkaç yıl sonra oldu, o Aralık etkinliklerinde katılımcıların bir toplantısında, cumhurbaşkanının ölümünü rapor etmede gecikmenin ne olabileceği belli oldu. Askerî liderlerin Amin’in imhası ve çevresi için bir rezerv planı geliştirdiği ortaya çıktı. Bir süre sonra, cumhurbaşkanlığı sarayını ele geçirme görevi olan saldırı tiyatrosu, KGB'nin ve "Müslüman taburu" nun önceki eylemlerini bilmeyen Vitebsk bölümünü aldı. Hedefin başarılması ile ilgili mesaj zamanında gelmediyse, Belaruslar yeni bir saldırı girişimi başlatabilirdi. Ve sonra bilinmeyen bir şekilde, ortaya çıkan karışıklıkta, ilk taarruzun katılımcılarının ne kadar öldürüldüğü bilinmemektedir. Olayların böyle bir sonucunun - daha fazla tanık çıkarmak için - planlanmış olması muhtemeldir.
İşte Albay Kolesnik’in dediği gibi: “Saldırıdan sonraki ertesi günün akşamı, bu operasyonun tüm liderleri neredeyse bir Sovyet askeri tarafından patlayan bir makineli tüfek tarafından dinlendirildi. Operasyonun başarıyla tamamlanması üzerine düzenlenen bir ziyafetten dönersek, Amin'in paraşütçülerin koruması altındaki Genelkurmay binası yakınlarındaki “Mercedes” e ateş ettik. Teğmen Albay Shvets, asfalt bir yolda garip parlamalar fark eden ve ne anlama geldiğini anlayan ilk kişi oldu. Arabadan dışarı fırladı ve saati bir seçim minderiyle kesti. Paroladan daha iyi çalıştı. Gardiyanın başını çağırdık. Ortaya çıkan teğmen kulağa ilk kez girdi ve ancak daha sonra görevdeki silahların kullandığı sırayı aldı. Arabayı incelediğimizde, başlıkta birkaç kurşun deliği bulduk. Biraz daha yüksek, ne ben ne de Kozlov hayatta olacaktı. Sonunda, General Drozdov sessizce teğmene şöyle dedi: "Oğlum, sana dövüşçünü vurmayı öğretmediğin için teşekkür ederim."
GRU himayesinde yaratılan eşsiz Müslüman birimi, sarayın fırtınasının Afganistan'dan çekilmesinden hemen sonraydı. Tüm ekipman Vitebsk bölümüne transfer edildi. Askerler yalnızca kişisel silahlarla bırakıldı ve Ocak'ta 2 X-NUMX, iki An-1980 tarafından dolu olarak Taşkent'e gönderildi. Özel harekatın başarılı bir şekilde yürütülebilmesi için “Müslüman taburunun” savaşçılarına emir ve madalya verildi: yedi kişi Lenin Emrini aldı, on kişi Kızıl Bayrak Emrini aldı, kırk beş - Kızıl Yıldız Emrini, kırk altı savaşçısını da Madalya Madalyası ve geri kalanlar madalya aldı. "Askeri hak için." Albay Kolesnik, Sovyetler Birliği Kahramanı oldu, yakında genel rütbesine layık görüldü.
Tabur geçici olarak durdu, askerler rezervin içine boşaltıldı ve tüm memurlar, daha fazla hizmet için çeşitli garnizonların etrafına dağıldı. Ekim 1981’e kadar yeniden yapılanma sonrasında, sarayın fırtınasına katılan hiç kimse yoktu.
Afganistan'daki darbeyle ilgili birçok olay Sovyet basın tarafından tamamen farklı bir ışık altında sunuldu. Orijinal medya versiyonuna göre, Cumhurbaşkanı Amin tutuklandı. Ve sonra adil bir duruşma sonucu ölüm cezasına çarptırıldı. Film önceden çekildi ve diktatörün ölümünden sonra gösteriye hazırlandı. Sovyet özel kuvvetlerinin katılımı ve kendi kendine biçilen başkanın gerçek ölümü hiçbir yerden söz edilmedi.
Hafızullah Amin’in öldürülmesinden sonra, 40 Ordusu birlikleri şehirleri, köyleri işgal etti ve ülkenin ana merkezlerini Afganistan’a girmeye devam etti. Endüstriyel ve idari objeler, otoyollar, hava limanları, dağ geçitleri kontrol altına alındı. İlk başta, yalnızca etraflarındakileri ciddi niyetlerle ikna etmeyi umarak hiç kimse savaşmayacaktı. Son çare olarak, tüm görevleri bir miktar kanla, düşmanlıkların gelecekteki ölçeğini varsaymadan düşünün. Genelkurmay'ın bakış açısı, yalnızca güçlü askeri güç, füze birimleri, tanklar, topçu göstermeye yetecek kadardı. Bu, dehşeti muhalefetin kalbine sokacak, onları teslim olmaya ya da yeni koşmaya zorlayacak. Aslında, nüfusun çoğunluğunun erken çocukluktan silahlarla nasıl başa çıkılacağını bildiği bir ülke olan sayısız savaş deneyimini yaşayan bir İslam ülkesinde uzaylıların ortaya çıkışı, cihadın anlamını vererek, çoktan başlamış olan bir iç savaşı ateşledi.
Cumhurbaşkanı ortadan kaldırma operasyonunun başarılı bir şekilde gerçekleştirilmiş olmasına rağmen, Batı ülkeleri bu gerçeği Afganistan'ın Sovyetler Birliği tarafından işgalinin bir kanıtı olarak tanımlamakta yavaş olmadılar ve ardından Afganistan'ın liderleri (Karmal ve Necibullah) kukla liderleri olarak adlandırıldı.
Ekim 30 1981-yıl başında saat ikide 154-daha önce "Müslüman taburu" olarak adlandırılan ayrı özel kuvvetler birimi, SSCB'nin devlet sınırını geçti ve gelecekteki konuşlandırma yerine koştu. Böylece “musbat” ın Afgan topraklarına ikinci gelişi gerçekleşti. Yeni birim komutanı Binbaşı Igor Stoderevsky, savaşın sonuna kadar onunla görev yaptı.
Bilgi kaynakları:
-http: //ru.wikipedia.org/wiki/
-http: //sevastopol.su/conf_view.php? id = 17319
-http: //afganrass.ucoz.ru/publ/musulmanskij_batalon/1-1-0-36
-http: //www.desant.com.ua/spn1.html