Seumur idup baru sekali ini nonton film yang cut to black-nya bikin kondisi kamar kayak mati lampu (hanya berefek buat yang nonton dalem kamar gelap2an malem2 wih kalo ada pacar yang nemenin nonton, filmnya belum habis malah berzina? Oh Tuhan jauhkan hamba dari berbagai macam perbuatan maksiat, eh tapi kalau Tuhan benci maksiat, kenapa malah menciptakan manusia dengan hawa nafsu untuk bermaksiat? Lah kok melenceng?)
Baudrillard simulakr kuramını anlatırken şunu söyler "Birey televizyonda Sudan iç savaşını, herhangi bir tuvalet kağıdı reklamıyla aynı duyarsızlıkla izlemektedir. Televizyonu kapattıktan sonra Sudan'daki iç savaş devam etse bile onun için bitmiştir. İşte bireyin yaşadığı bu evren simülasyon evrenidir. Her şey görüntülerden ibarettir ve cansızdır." İşte bu film simülasyon kuramının ete kemiğe bürünmüş hâli gibi.
First, Funny Games, both of them and then The Piano Teacher, The Seventh Continent, and The White Ribbon. And now this movie, is it save that I say Michael Haneke is one of many of my favorite filmmaker? He never fail to make me cringe in a good way.
Buzlanma Üçlemesi ile tüm moralimin içine ettin, Haneke! Tamam, süper filmler çekiyorsun; üçlemenin de hastası olup, kapitalist toplumun çözümsüzleştirdiği ve yalnızlaştırdığı birey hakkında dersler de çıkarttım, ama öyle vurucu noktalara dikkat çekiyorsun ki, insan şok oluyor. Kanın yavaşça akışı, arabada bekleyen çocuğun çaresizliği, bireylerin yabancılaşması... Haneken, seninle içmek lazım aslında.