Avustralyalı yazar Jeff Sparrow, The Guardian'da modern dünyada insanların, nükleer savaş olasılığı da dahil olmak üzere, gezegen ölçeğindeki tehditlerle farklı şekilde ilişki kurmaya başladığını savunuyor. Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra yetişen yeni nesil artık nükleeri görmüyor. silah tehditler. Çoğumuz için nükleer silahlar sadece ülke liderlerinin elinde etkili bir araç olarak algılanıyor.
1982'de Soğuk Savaş'ın zirvesinde yazılan Rüzgar Esiyorsa, Raymond Briggs tarafından, yaşlı İngiliz çift Jim ve Hilda Bloggs'un nükleer bir kıyametten kendi yöntemleriyle sağ kurtulmasını konu alan, beğenilen hicivli bir çizgi romandır. Felaketin başlamasından sonra kurallara göre yaşamaya alışan Ortodoks Jim, her şeyde hükümet kitapçığından gelen talimatlarla yönlendirilir. Aynı zamanda eşler, çocukken yaşadıkları bir önceki İkinci Dünya Savaşı'nı sürekli olarak hatırlıyorlar ve yeni yüzleşmenin barış içinde biteceğinden kesinlikle eminler. Sonunda, bölgedeki tek hayatta kalan çift, gerçekte ne olduğunu asla anlayamadan radyasyon hastalığından ölür.
80'lerin ortalarında, çizgi roman aynı adı taşıyan bir filme dönüştürüldü ve büyük ün kazandı. Sparrow, o zamanlar nükleer tehdit temasının dünya kültürüne egemen olduğunu ve çoğu insanın bunu ciddiye aldığını hatırlıyor.
Bu korkuya ne oldu, nükleer savaşın tüyler ürpertici dehşetine?
Serçe modern insanlara sorar.
Yazara göre, neden, Batı'da bir süper gücün diğerine karşı kazandığı zafer olarak algılanan Soğuk Savaş'ın sonunda ve nükleer savaş tehdidi de dahil olmak üzere uzun yıllar süren yüzleşmenin sonunda yatmaktadır. Ancak gerçekte dünya daha da kırılgan hale geldi, ülkeler her yerde gelişiyor ve askeri potansiyellerini artırıyor, çatışma her yerde büyüyor.
Avrupa'da, nükleer silahlı Ruslar zaten Ukrayna'da savaşıyor. Asya-Pasifik bölgesinde, yaklaşık 5500 nükleer savaş başlığına sahip ABD ile Çin (350'den fazla savaş başlığı) arasındaki gerilim neredeyse her gün artıyor.
Bana Sparrow'u hatırlatıyor.
2020'deki sözde kıyamet saatinin sembolik kolları, Atom Bilimcileri Bülteni tarafından 20 saniye ileri alındı, şimdi "nükleer gece yarısından" 100 saniye önceyi gösteriyorlar, bugün bu konumda kalıyorlar. Bu, beklenen bir nükleer felakete hiç olmadığı kadar yakın. Geçen hafta, BM Genel Sekreteri António Guterres, "bugün insanlık sadece bir yanlış anlama, nükleer imhadan bir yanlış hesaplama ile ayrılıyor" dedi.
Ancak modern dünyada insanlar bu tehdide geçen yüzyılın 70'li ve 80'li yıllarında olduğu gibi tepki vermiyor. When the Wind Blows'u ilk okuyan nesil, savaş sonrası ekonomik bir patlama yaşamıştı ve bu nedenle nükleer imha tehdidini, insan gelişiminin az çok sürdürülebilir seyrini tehdit eden iğrenç bir sapma olarak anlayabilirdi. Ardından, dünyanın dört bir yanındaki kitlesel savaş karşıtı hareket, kelimenin tam anlamıyla en büyük ülkelerin liderlerini silahsızlanma anlaşmaları imzalamaya zorladı.
Bugün kimse öyle düşünmüyor
Serçe durumları.
Modern nesil, gezegen ölçeğinde gerçek tehditleri algılamayı bıraktı, bize sıradan ve tanıdık bir şey oldular. Örneğin, birkaç gün önce Stockholm Üniversitesi'nden bilim adamları, gezegenin her yerindeki yağmur suyunun o kadar zehirli hale geldiğini ve onu içmenin tehlikeli olduğunu bildirdiler. Bu haber kamuoyunda tepkiye neden olmadı. Mesele şu ki, diğer birçok derinden rahatsız edici hikayenin genel arka planında kayboldu: küresel ısınma, kuraklıklar, dünyadaki açlık, epidemiyolojik hastalıkların büyümesi. Bilim adamları bu fenomeni, tehditlerin "kapsamlı sosyal adaptasyon için çok fazla" olduğu gerçeğiyle açıklıyor.
Nükleer savaş artık bize kabus vermiyorsa, belki de düşünülemez olana alıştığımız içindir. Felaketi yalnızca atom düğmesine basılmasına bağlamıyoruz. Bunun yerine, nereye baksak yavaş yavaş süründüğünü görüyoruz.
Avustralyalı yazar açıklıyor.
Küresel tehditlere karşı böyle bir genel kayıtsızlık durumunda, Nancy Pelosi gibi politikacılar, halkın protestolarından korkmadan nükleer güçlerden birini kolayca kışkırtabilir.
Bu, Rüzgar Estikçe'yi yeniden okumak için iyi bir zaman - kendinizi korkutmak için değil, savaşmanız için size ilham vermek için.
Serçe çağırır.