Savaşın ortasında ABD Hava Kuvvetleri kılık değiştirmekten tamamen vazgeçti. Kanadın alt yüzeyindeki geleneksel ışık renkleri (gökyüzü renkleri) ve üstteki yeşil renkler (zeminle birleşmek yerine) yerine, yalnızca alüminyum parlaması kaldı. Pilotun gözlerini cilalı metalin parlamasını önlemek için, sadece kokpitin önündeki işaretler ve koyu şerit renklenmeden korunmuştur.
Bu önlem yalnızca maliyeti düşürmek ve üretim döngüsünü hızlandırmakla kalmayıp, aynı zamanda uçağın aerodinamiğini de arttırdı: pürüzsüz metal astar, emayeden daha az direnç yarattı.
Ancak asıl mesele kararın özü idi. Savaşın en önemli prensiplerinden biri olarak kılık değiştirme feragatnamesi, düşman için mutlak bir hor görmeyi ifade etti.
Bir zamanlar müthiş “Luftwaffle” tüm regalia'yı kaybetti ve bir patlama ile hava savaşını kaybetti. Nedeni, banal akıl eksikliği ve bir üretim kültürüydü. Almanlar bir seri turboşarjlı motor kaynağı kuramadı ve güvenilir bir motor yarattı havacılık 2000 hp üzeri motor gücü Bütün bunlar olmadan, Luftwaffe hızlı ve kaçınılmaz bir şekilde sona erdi.
Füzelere yapılan bahis gerçekleşmedi. Aslında, Alman roket mühendisleri herkesin önünde idi çünkü kimse onlarla ciddi bir şekilde rekabet etmedi. Roket ile denemeler yüzyılın başından beri yapıldı, ancak doğru hedefleme sistemlerinin ortaya çıkmasına kadar (20. Yüzyılın ikinci yarısı) askeri kullanım bulamadı. Bu nedenle, tüm bu “Fau ”ların savaşma değeri yoktu ve büyük şehirlerin nüfusunu terörize etmek için uygunlardı. 40 teknolojisinin yarattığı motorları olan jet avcılarının yanı sıra, yalnızca 20 saatlik bir ömrü vardı.
Bu yılların teknolojik seviyesine dayanarak, en mantıklı çözüm, pistonlu motorların ve mevcut hava taşıtlarının yapılarının iyileştirilmesiydi. Turboşarj, kokpit ergonomisi, güvenilir silahlanma, manzaralar, iletişim ve savaş kontrolleri.
"Mustang" ve "Thunderbolts" ile tanışırken Almanların hiçbir şeye sahip olmadığı ortaya çıktı.
“Mustang” - gelecekten bir uçak
Kuzey Amerika P-51 modifikasyonları “D” yi uçan pilotlar, kokpitte çok daha geç bir dönemle ilişkili olan şeylere sahipti:
- aşırı yük önleyici elbise “Berger”;
- Kuyruk radarı uyarısı AN / APS-13. Sistem düşmanı 800 yarda (~ 700 metre) mesafede tuttu. Bir düşman savaşçısı arkadan göründüğünde, kokpitte bir alarm sistemi devreye girdi. “Hemen bir varil yapın! Çık dışarı! Git! ”;
- analog bilgisayar görme K-14.
Hava savaşının sıcağında, pilot düşmanı görünürde tutmaya çalıştı. Bu noktada, rulonun ivmesini ve açısal hızını ölçen K-14 cihazı, seçilen hedefe ilerlemeyi belirledi. Doğru zamanda bilgisayar ateş açma emrini verdi. Pilot tetiğe basarsa, ateşlenen mermilerin izleri, isabet dolu bir doğrulukla hedefe kesişmiştir.
Pokryshkins'lerimizin sıcak savaşlarda çıkardığı, hayatlarını tehlikeye attığı ve kanla ödediği paha biçilmez bir mücadele deneyimi, uçuş okulunun bitirme diplomasıyla birlikte her Amerikan öğrencisine ulaştı. Doğru bir şekilde nasıl nişan aldıklarını ve ne zaman ateş açacaklarını bulmak için 10 ile bir kez savaşmamış olmalılardı. Bu deneyim olmadan hayatta kalma şansı küçük olduğu göz önüne alındığında. Ölüler sonsuz hafızadır, kurtulanlar hava aslarının şerefleridir.
Aces, arka yarımkürenin kontrol sistemi olmadan düşmanı görebiliyor, aynı zamanda analog bilgisayar kullanmıyordu. Ancak yeni başlayanlar için bu araçların önemini abartmak veya çok şanslı olmayan pilotlar, "ekstralar" imkansızdır. Buna ilk ve tek uçaklarını düşürme veya en azından savaşın sonuna kadar dayanma şansı verildi.
Tüm bu ekipmanlar 5-10 deneyimli panolarına değil, binlerce ve binlerce seri şahin üzerine monte edildi!
Eylemlerini yetkin bir şekilde koordine etmek ve yer tabanlı radar operatörlerinin çalışmalarını kolaylaştırmak için çok kanallı bir radyo istasyonu, bir radyo navigasyon sistemi ve bir IFF katılımcısı (“arkadaş veya düşman”) ile birleştiğinde.
Aviyoniklerin "Mustang" savaşçılarına düzenlenmesi
Damla şeklindeki fener harika bir genel bakış. Oksijen sistemi. İngiliz topraklarından yükselen Mustang’in Berlin’de 15 dakikalık bir savaş yapma ve ardından Mildenhall’daki üssüne geri dönme şansını yakaladığı askıya alınmış yakıt tankları.
Silahlanma - altı “Browning” 50 kalibreli. seçim оружия durum tarafından dikte. Asıl rakip Luftwaffe savaşçıları, azami ateş ve kuyruk sürelerinin gerekli olduğu “köpek çöplüklerinde”.
Toplam salvo - Saniyede 70 çekim. Altı fıçı top ve Hollywood özel efektlerinden önce bile, P-51D'ye “dairesel” deniyordu: çizgileri kelimenin tam anlamıyla kuyruklarını ve kanatlarını gamalı haç ile “kesmişti”.
12,7 mm - tehlikeli kalibre. Browning makineli tüfek, namlu enerjisi için Alman 20 mm Erlikon MG-FF uçak topunu mükemmelleştirdi.
Ve son olarak, dövüşçünün kalbi.
II. Dünya Savaşı'nın ortasında, tasarımcılar uçak motorlarının modernizasyonu için tüm rezervleri tükettiler. Performansta radikal bir artış için tek çıkış yolu, egzoz borusuna türbin takılmasıydı. Sıcak gaz enerjisinin kullanılması (motor enerjisinin% 30'ine kadar!) Havayı karbüratöre basınçlandırmak için.
Bu yönde çalışma, savaşan güçlerin her birinde gerçekleştirildi, ancak yalnızca okyanus fikri seri üretime getirebildi. Lisanslı Rolls-Royce “Merlin” (“küçük şahin”) kendi tasarımı olan bir turboşarj ile “Mustang” in 7000 m üzerindeki yüksekliklerde savaşmasına izin verdi.
Uçuş performansı açısından, P-51D, şüphesiz İkinci Dünya Savaşı'nın en iyi savaşçısıydı. Teknolojik tasarımı nedeniyle, 15 bin uçaktan (8156 modifikasyonu “D” dahil) daha fazla seri ile piyasaya sürüldü.
Tıpkı Sovyetler Birliği ve Almanya gibi, Amerikalılar da iki ana savaşçıyla silahlandırıldı. Su soğutma motorları (Yakovlev, Messerschmitt, P-51 "Mustang") ile hızlı "şahinler". Ve yıldız şeklinde hava soğutmalı bir motora sahip dışa garip "aptal" canavarlar (Lavochkin, Focke-Wulf, P-47).
"Thunder"
İki Il-8 saldırı uçağı gibi, 2 ton kalkış ağırlığı ve savaş yükü.
Bu, Rus-Gürcü uçak tasarımcısı Alexander Kartvelishvili'nin çabalarıyla yaratılan Ripablik P-47 “Thunderbolt” idi.
Uçağın varlığının denklemine göre, orijinal LTH'yi korumak için herhangi bir ek yük (tabanca, oksijen sistemi, radyo istasyonu) kurarken, diğer tüm yapı elemanlarını (kanat alanı, yakıt depolarının hacmi vb.) Orantılı olarak arttırması gerekecektir. Ağırlık spirali bükülecek ve kritik bir parametreye karşı duracaktır - motor gücü.
Başka bir deyişle, daha yüksek güce sahip bir motorun varlığında, kalkış ağırlığını güvenli bir şekilde arttırabilir ve uçağın uçuş özelliklerinden ödün vermeden herhangi bir ekipmanı monte edebilirsiniz.
Alexander Kartveli'nin şanslı yıldızı, 18 litre deplasmanlı ve (değişikliğe bağlı olarak) 2800 litre hacimli 56 silindirli “çift yıldız” R-2100'du.
Savaş yılları boyunca, bu motor dahil olmak üzere birçok ünlü uçağa kondu. deniz savaşçıları “Hellcat” ve “Corsair”. Geminin güvertesine iniş yaparken R-2800 “Double Wasp” önemli tehditlerde bulundu. Düşük hızlarda, canavarca torku rotayı terk etmek ve uçağı döndürmekle tehdit etti. Bu nedenle, Korsanlar çevresi etrafındaki “tarafa” inmeye zorlandı. Ancak karada bulunan “Thunderbolts” benzer problemlere sahip değildi, herkes yeterli havaalanı boyutuna sahipti.
Emrinde bir süpermotor almış olan Ripablik Avieish'in mühendisleri, aynı devasa gövdeyi, “sürahiyi”, etkileyici miktarda ekipmanla doldurarak tasarladılar.
Toplam 3400 mühimmat mühimmatı bulunan sekiz silah. “Thunderbolt”, her saniye 85 büyük kalibreli mermileri başlattı, adı sürekli bir sıra 40 saniye uzunluğunda! İkinci Dünya Savaşı savaşçısı için rekor kırdı.
Dış askılarda tonlarca bomba veya PTB var.
90 kilogram zırh plakası. Ön kabin “Thunderbolt” büyük bir motorla ve arkasıyla kaplandı - ikinci, ek, radyatör ve turboşarjın mekanizmaları. P-47'in yüksek irtifa yeteneklerini kaybettiği, ancak uçmaya devam ettiği ve hala savaşabileceği bir hasarla.
İniş takımları geri çekildiğinde acil iniş sırasında pilotu korumak için kabin tabanının altına çelik bir “kayak” monte edildi.
Kokpitte bir oksijen sistemi, bir pisuar ve bir otopilot içeren çok çeşitli imkanlar vardı. Yerleşik telsiz teçhizatının bileşimi “Mustang” için daha düşük değildi.
Savaş uçaklarını lüks bir uçağa dönüştüren Kartveli dehası için ironik olmamalısınız. Tasarımcı (kendisi eski bir pilot) eşyalarını biliyordu. Kalın görüşlü “Thunderbolt” ın sürükleme katsayısı küçük, dar ve ince “Messerschmitt” inkinden daha azdı. P-47, döneminin en hızlı savaşçılarından biriydi. 8800 metre yüksekliğindeki yatay uçuşta, 713 km / s hızını gösterdi.
Modern savaşçı bombardıman sınıfının atası olan evrensel bir makineydi. Hava savaşında kendileri için ayağa kalkabilen yüksek hızlı saldırı uçağı. Başka bir senaryoda: stratejik bombardıman uçaklarının “kutularının” yanında uzun süre monoton bir uçuş.
Bu saldırıların birinde, ünlü as Michael Wittmann'ın tankı yakıldı (138 zaferleri)
İşte böyle inanılmaz bir saldırı uçağı, avcı için tanklar ve eskort savaşçısı. Tasarımı, herhangi bir Alman “wunderwaffe” sinden çok daha şaşırtıcı cihazlar ve yenilikler içeriyordu.
"Yarının" deneysel teknolojisi ile ilgili olarak, o zaman okyanus üzerinde de boş durmadı. Sadece, faşist piçlerin aksine, kazananlar gizli gelişimlerini teşvik etmek için acele etmediler.
Gizli uçaklardan yarım asır önce, stratejik bir bombardıman uçağı olan Northrop YB-49 gökyüzüne yükseldi. Gelişme - 1944 yılından itibaren ilk uçuş - 1947 yılı. Sekiz jet motoru, hız 800 km / s, mürettebat - 7 kişi.
Hitler'in efsanevi uçan dairelerinin aksine, bu çok gerçek arabalar zamanın altına gömülmüş olarak kaldı.