Onu öldüren silah sesi, vücuduna daha sonra davranıldığından daha az rahatsız ediyor.
Perovskyi, “Vücutlara yapılan korkunç şeyleri görmeye alışığım” diyor. “Ama Rusların merhumun bu kadar korkunç muamelesini görmek beni çok şaşırttı. Bir insan bir insanı nasıl vurup sonra cesedin üzerinden geçebilir? Veya onları hendeklere atın. Birisi ölü bir adamın kafasına nasıl kurşun sıkabilir?”
Komşusu tarafından işgal edilen 44 milyonluk bu ülkenin vatandaşları, her Ukraynalının kendi cephe hattı olduğunu söylemeye bayılıyor. Bu Perovskyi’nin. Perovskyi ve beş kişilik bir ekip, Kiev Bölge Klinik Hastanesi kampüsündeki bir binada 20’ye 20 fitlik bir odada son yedi hafta içinde 200’den fazla ölü sivil ve Ukraynalı askeri işleme koydu. Birçok banliyöde uzun süreli elektrik kesintileri ile Kiev’in morgları ölüler için bir darboğaz haline geldi.
Perovskyi, “Orduda ön saflarda bulunan adamlarla karşılaştırıldığında, yapabileceğim en az şey bu” diyor.
Birden fazla penceresi olan bir odada, ölüm müfettişleri, çürüyen insan etinin bunaltıcı kokusunu hafifletmek için yalnızca bir tanesini kırmaya cüret eder. Daha fazla açık pencere ve dışarıda kaynaşan sinekler dizginleri serbest bırakacaktı. Olduğu gibi, düzinelercesi tavandan sarkan bükülmüş yapışkan bir sinek kağıdı bandına yapıştırılmıştır. Bunun altında, farklı otopsi aşamalarında odayı 15’ten fazla ceset doldurdu.
Kurşun parçalarıyla dolu cesetler, bezelye büyüklüğünde giriş yaraları ve golf topu büyüklüğünde çıkış yaraları olan cesetler, kana bulanmış sivil giysiler, cam ve tahta parçalarıyla delinmiş; boğazlara ve gövdelere saplanmış bükülmüş metal gövdeler; adli tabip tarafından incelikle oyulmuş göğüs boşlukları ve kafatasları olan, metal masaların üzerine yavaşça kan damlayan bedenler; haftalardır bahar yağmurlarında yatan ya da çürüyen etlerinin parçalanacağı korkusuyla temizlenmelerini imkansız kılan toplu mezarlara birkaç metre derinliğe gömülen cesetler. Kokuyla savaşmak için Perovskyi kilise tütsü yakar.
“İnsanlar bu kokuya alıştığınızı düşünüyor” diyor. “Asla yapmayız.”
Endişe verici bir sıklıkla, bedenler başsızdır. Bazen vücutlar, yumruk ve tekmelerle uyumlu yüz ve midede ya da ellerin arkadan bağlı olduğu bileklerde morluklarla gelir. İncelenmemiş cesetler plastik torbalarda duvarlara dört kat üst üste yığılmış, incelenmek, sayılmak ve kaydedilmek için sıralarını bekliyorlar.
Hastane politikası, muayene odasında fotoğraf çekilmesini yasaklar.
Ukrayna savaşından son gelişmeler
27 yaşındaki Perovskyi, Kiev Bölge Klinik Hastanesi’nde adli tıp bölümünde çalışıyor – işgal sırasında bir aydan fazla bir süre boyunca bu bölümün vekil başkanıydı. Adli tıp uzmanı olarak kariyerine başladığı 2019 yılında, hükümet verilerine göre eyalette 87 cinayet işlendi. Perovskyi, diğer iki bölge morguyla bağlantılı olarak bu suçların bir kısmını araştırıyor. Yaşayan hastaları tedavi etmek amacıyla tıp fakültesine gitti, ancak morgda bir yaz stajının ardından ölüm araştırmalarına aşık oldu.
Perovskyi, “Mesleğim olmasına rağmen aslında çok hassas ve duygusal bir insanım” diyor. “Bir film izlersem ve duygusal bir an olursa, bu beni gözyaşlarına boğabilir.”
Rusya tam ölçekli işgalini başlattığında, kuvvetlerinin bir kısmı ülkenin merkezindeki Kiev’e hızla dar bir yol açtı. Ek güçler kuzey ve doğudaki sınır köyleri, kasabalar, köprüler ve yollar için savaşırken Ukrayna liderliğini istikrarsızlaştırmayı umuyorlardı. Bu sermaye saldırısı banliyölerde ve Irpin ve Bucha gibi kasabalarda durdu, Rus kuvvetleri görünüşe göre hayal kırıklıklarını sivillerden çıkardı.
Birleşmiş Milletler diyor 2.104 sivil ve 71 çocuk öldürüldü Salı günü Ruslar tarafından öldürüldü ve hükümet her gün evlerde ve mezarlarda yeni kurbanlar keşfediyor. Başsavcılık Ofisine göre Perovskyi, Rusya’nın sivillere karşı potansiyel savaş suçlarını araştıran 50.000’den fazla kişiden biri.
Perovskyi’nin morguna, savaşta ölen ilk kişi Şubat ayı sonlarında başladı – Ukrayna askerleri cephede çatışmada öldü. Ardından Mart ayının ortalarında ilk siviller minibüslerde ve ambulanslarda ortaya çıktı. Hastane çalışanlarının çoğu hala evlerinde mahsur kalmış ya da bölgeden kaçmıştı. Birkaç dakika ötede ailesinin evinde oturan Perovskyi, boş bir morgda ilk cesetleri tek başına temizliyor, inceliyor ve dikiyor.
Mart ayı sonlarında, Ukrayna kuvvetleri Kiev çevresindeki işgal altındaki kasabaları geri alırken, cesetler morgların onları işleyebileceğinden daha hızlı bir şekilde soğutmalı çekicilerin arkasına gelmeye başladı. Perovskyi’nin tıp fakültesi öğrencisi olan küçük erkek kardeşi ona yardım etmeye başladı.
Perovskyi’nin görevi: Ölüm nedenini hızlı bir şekilde belirleyin.
İşgalden önce bir ölüm soruşturması altı saat sürebilir. Perovskyi, vücuttaki her yaralanmayı dikkatle inceler, göbek deliğinden, göğüs kemiğinden yukarı ve köprücük kemiklerinin üzerinden Y şeklinde bir kesi yapar ve kafatasını açardı.
Şimdi günde 10 kadar otopsi yapıyor, yüzeysel yaraları inceledikten sonra ölüm nedeni belirsizse bir cesedi keserek açıyor. Bu hızda bile, frigorifik treylerler, cesetleri duvarlara karşı iki sıra halinde üç sıra yüksekte yığılmış halde gece boyunca park yerinde oturuyor.
Kasaba kasaba, Ukraynalı savcılar Rus savaş suçları davaları oluşturuyor
Perovskyi, “Bu morglar bu kadar cesetle başa çıkmak için tasarlanmamıştı” diyor.
Perovskyi, orada çalışan insanlar da değildi, diye korkuyor. Şimdiye kadar, meslektaşları saldırı karşısında çelik gibi kaldı.
“Seçim nedir?” Perovskyi’nin meslektaşı, hastanenin anatomik patoloji bölümünün başkanı Pavlo Snisarevskij’e soruyor. “56 ceset getirildiğinde, ertesi gün 20 ceset, 27 ceset – hafızada kalır. Bedeni incelerken, onu ölü bir insan olarak algılamazsınız. Bu çalışmanın nesnesidir. Ancak daha sonra yakalar.”
Perovskyi, arkadaşlarından konuşmak için olası terapistler veya psikologlar önermelerini istedi. Aklında bir tane var ama henüz ulaşmadı. Savaş ve savaş devam ederken rolüyle ilgili duygularının derinliklerine dalmayı göze alabileceğinden emin değil.
İstiladan önce, masalarındaki çoğu insan doğal sebeplerden öldüğünde ve sadece bir avuç insan başka birinin elinde öldüğünde, ölülerle konuştu. Her otopsi başlangıcında ellerini sabun ve suyla yıkadı, mavi lateks eldivenler giydi ve çoğu gün en bariz soruyu sordu.
“Bu sana nasıl oldu?”
Sonra sonraki altı saati cevabı arayarak geçirecekti. “Her bir bedene saygıyla yaklaşıyorum” diyor. “Bunu yapmak zorundasın.”
Şimdi, cevaplar sadece daha fazla soru soruyor. Perovskyi, çalışmalarını zihnindeki daha büyük savaş anlatısından ayırmaya çalışmak için haberlerini ve sosyal medya tüketimini azalttı.
“Haberler, üzerinde çalıştığım bedenleri bir bağlama oturttu ve bu beni mahvedebilir” diyor.
Bölümlere ayırma girişimleri, yas tutan ailelerle etkileşimleri nedeniyle daha da karmaşıklaşıyor. Cesetler kimliksiz geldiğinde ailelerden sevdiklerini tanımlamaları isteniyor. Perovskyi, kariyerinin başlarında, o anlardaki yıkımı hafifletmek için söyleyebileceği hiçbir şey olmadığını fark etti.
“Kelimeler onlar için faydasız olacak” diyor. “Sadece onlarla birlikte olmalısın. O sarılmaya ihtiyaçları varsa, sarılın ya da onlara ağlamaları için zaman tanıyın.”
Ukrayna polisi, cesetlerle ilgili kimlik belgelerini aramaya ek olarak, ailelerin aramalarını daraltmasına yardımcı olmak için dövmeler, giysiler, saç ve göz rengi gibi ayrıntıları da katalogluyor. Ezilmiş arabadaki kadın için daha az şey yapılabilirdi; Rus aracı vücudunu tahrip ettikten sonra sadece alt çenesi kaldı. Perovskyi hala onun adını bilmiyor.
Çoğu zaman, olay yeri görüntüleri bir cesedin gelişine eşlik eder, ancak kadının davasında hiçbir fotoğraf bulunmaz ve bu da birçok soru işareti bırakır.
Perovskyi, “Tek bildiğim onun Irpin’den geldiği” diyor. “Tahliye etmeye çalışıyordu.”
Cevapları aramak için fazla zamanı yok.
Çoğu günlerini akşam 5 civarında bitiriyor ve ailesinin iki yatak odalı dairesine gidiyor. Bu gün kollarını sıvar ve sağ ön kolunun iç kısmına dövmeli bir aslan yüzünü ortaya çıkaran jambonlu ve kırmızı biberli bir omlet pişirir. Yedi yıl önce Google’da Ukraynaca “sakin aslan” kelimesini aradı ve ilk görüntü sonucunu siyah beyaz dövme yaptıracak kadar beğendi.
“Ben bir Aslanım” diyor. “Ve her dövme sanatçısı kükreyen ya da tacı olan aslanı çizmeye çalışır. Ama ben agresif bir Aslan değilim. Sakin bir aslan istedim.”
Akşam yemeğinden sonra Perovskyi, annesine ve babasına veda ediyor, askeri üyeliği simgeleyen yeşil bantlı bir kol bandı olan bir ceket giyiyor ve Kiev’de gönüllü bir askeri doktor olarak bir gecelik işine yürüyor. Annesi Yulia, Ukrayna’nın doğu eyaletlerindeki Rus propaganda kuruluşlarına karşı koymayı amaçlayan bir Ukrayna haber kaynağı için çalışıyor.
49 yaşındaki Yulia, “Her iki oğlumla da gurur duyuyorum” diyor. “Herkesin cephesi vardır. Birileri ateşli silahlarla savaşıyor ve benim oğullarım bu önemli işi yapıyor.”
Ukrayna’nın doğusunda Rus işgali altında yaşayan arkadaşları ve akrabaları olan Yulia, savaşın başından beri Kırım’da yaşayan bir amcasıyla konuşmadığını söylüyor. O zaman, bir telefon görüşmesinde, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ile dayanışmasını ve Ukrayna’nın aşırı sağcılar ve neo-Naziler tarafından yönetildiğine dair yanlış suçlama da dahil olmak üzere işgal gerekçesini dile getirdi.
Savaşın haklı olduğuna inanan – insanların bu şekilde ölmesi gerektiğine inanan – aile üyelerine sahip olduğu fikri, şu anda Perovskyi için çok fazla.
Sabah 6’da bir asker karyolasında uyanır ve morga gider. Önündeki sonsuz cansız kurbanlar dizisine odaklanır. Bir zamanlar çok basit görünen bir sorunun bazı versiyonlarını hâlâ fısıldıyor.
Kaynak : https://www.washingtonpost.com/world/2022/04/20/kyiv-coroner-nonstop-autopsies/?utm_source=rss&utm_medium=referral&utm_campaign=wp_world