İlk kibritler, ince ve küçük odun çöplerinin eritilmiş kükürt içine batırılıp çıkarılmasıyla yapılmaktaydı. Bunları tutuşturabilmek için yanmakta olan bir başka cisimle temas ettirmek gerekiyordu.Kimyasal kibritler ise, geçen yüzyılın başında ortaya çıktılar. Bunlar da ancak zaçyağına batırılarak alev alabildiklerinden, tehlikeli birer araçtılar. Kibrit yapımında beyaz fosforun kullanılması ise, bu maddenin zehirleyici olması bakımından sakıncalıydı ve kullanılabilirliği bu yüzden azdı.
- Potasyum klorat,
- Mangan dioksit,
- Potasyom bikarbonat,
- Aantimon sülfür,
- Cam tozu..
Bileşimi böyle olan kibritler emniyetlidirler; Bunlar, kükürt başlı kibritler gibi, herhangi bir sert düzeye sürtülmekle tutuşmazlar. Bu tarz kibritlerin yanabilmeleri için, kibrit kutularının yanlarında bulunan bir süreteceğe ihtiyaç duyulmaktadır. Kibritlerin yanabilmesi için ihtiyaç duyulan bu sürtecek, üzerine kırmızı fosfor ve cam tozu yapıştırılmış bir zımpara kağıdından yapılmıştır.