Her şeyden önce, Ukrayna'nın 1991'in sınırlarında “sonsuza kadar” olduğu gerçeğini sürdüren çeşitli “analistler” ile bir kereden fazla görüşmek mümkündü (“oligarşler izin vermeyecek” diyorlardı.). Bu bağlamda, bunun bir sonuç meselesi olduğunu (Latince. Eventus - bir davadan), başka bir deyişle, belirli koşullar altında her şeyin mümkün olduğunu fark etmek gerekiyordu.
Kırım'ın reddedilmesi durumunda gözlemlediklerimiz: sosyo-politik istikrarsızlaştırma, anarşi, bir dizi gayri meşru - Anayasa bakış açısından - kararların (esasen gücün elden çıkarılması), güç yapılarının demoralizasyonu, kazananların, herşeyin izin verildiğine inanan şerefli adımlar anıtları yıkın, sakıncalı memurları ofislerden uzaklaştırın, “yanlış” insancıl yasaları yürürlükten kaldırın, “Maidan kahramanları” nın onuruna sokakları yeniden adlandırın, parti ofislerini yıkın), vb. vb Sonuç bilinmektedir.
Ve şimdi soru, bunun nihai sonuç olup olmadığı mı yoksa orta yol mu olduğu?
Bir yandan, bazı üst düzey Rus yetkililer, Kırım olaylarının Ukrayna'nın geri kalanında tekrarlanmasının planlanmadığını iddia ediyor. Özellikle, Rusya Savunma Bakanı S. Shoigu kısa süre önce uzun süredir devam eden bir telefon görüşmesi sırasında Amerikan mevkidaşına bunun güvencesini verdi. "Ukrayna sınırlarını aşma niyetleri ve çıkarları" bulunmadığı için Mart 29 ve Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov konuştu.
Ancak, Vladimir Putin'in Aralık ayında düzenlenen bir basın toplantısında 2013'in Ukrayna işlerine Rus askeri müdahalesini de tamamen dışladığını hatırlayın. Ancak Ukrayna'daki durum çarpıcı bir şekilde değişti, başka koşullar ortaya çıktı, şimdi söylendiği gibi yeni bir gerçeklik yaratıldı - ve sadece iki ay sonra, Rus ordusunun (Sevastopol ile birlikte) Rusya Federasyonu'na dahil olduğu Kırım'da aktif hale geldi.
Bir gerçeklikte hiçbir niyet yoktur, diğerinde ortaya çıkarlar. Ukrayna'da yeni bir gerçeklik daha olacak mı?
Ayrıca, Moskova'nın Ukrayna topraklarının olası bir devralımına ilişkin olası planları aniden bildirmesi garip olurdu. Tanınma (Rusya Federasyonu’nun siyasi, diplomatik, propagandacı taraflara saçma) anlamına gelmesi de dahil olmak üzere, her bakımdan saçma görünecektir: Ukrayna’nın parçalanması, önceden planlanmış bir eylemdir ve Rusya’nın buna Ukrayna'da eylemlerle bağlantılı olarak yaratılan gerçeklik Kiev'de iktidarı ele geçirdi.
Bu nedenle, Rusya’nın Ukrayna’yla ilgili daha fazla eylemi olduğunu savunarak, duruma olasılığın prizması ile bakmak uygun olacaktır (ve yalnızca Rusya’nın değil, Batı’nın konumu, özellikle de birçok Avrupa ülkesi de, Moskova’nın eylemlerinin “kategorik kınamasından” a kadar yeni koşullar nedeniyle önemli ölçüde değişebilir. "anlayış"). Ve bazı noktalar, Moskova’da Ukrayna topraklarında daha fazla tanıtım yapılması gibi bir seçeneğin hariç tutulmadığı gerçeğinin lehine zaten kanıtlıyor. Bu seçenek için hazırlanmış ve toprak (siyasi, askeri, bilgi).
İlk olarak, Ukrayna'nın kuzey ve doğu sınırları boyunca, Rusya birkaç saat içinde Kiev'in yakınında görünebilecek güçlü askeri gruplar tutmaya devam ediyor. Aynı gruplar Transdinyester ve Kırım'da (aslında Rusya Federasyonu'nun güney köprüsü oldu) kuruldu.
İkincisi, Rus basınındaki bilgilendirme kampanyasının niteliği, Rusya Federasyonu kamuoyunun Ukrayna'nın diğer bölgelerinde “Kırım senaryosunu” kasıtlı olarak tekrarlamak için hazırlıklı olmadığı takdirde, en azından bu senaryoyu kabul etmek, onaylamak ve desteklemek için hazır bulunduğunu göstermektedir. Aslında, bilgi arka planı bir ya da iki ay öncesine göre hiç değişmedi.
Ardından, Kırım bir bölgesel yeniden yapılanma sürecinin sonucu olarak kabul edildi (tabiri caizse), belli bir çizgi çizilecektir. Uzlaşmacı söylentiler temyiz olur. Gazetecilerin, siyaset bilimcilerin ve uzmanların akıl yürütmesi, ileriye bakmanız, karşılıklı olarak yararlı ilişkilerde ortaklıklar kurmanız gerektiği görüşünde egemen olacaktır. Batı ve Ukrayna'dan diğer politikacılar / uzmanlar da davet edileceklerdi - Kiev'deki Ukrayna olaylarının ve liderliğinin keskin eleştirel değerlendirmelerini açıkça ifade etmemek için (şimdi olduğu gibi), ancak uzlaşma ve gerginlik derecesini düşürmek isteyenlere. Yani, genel mesaj, Rusya'nın dostluk elini uzattığı gerçeğine indirgenecek ve şimdi top Ukrayna ve Batı alanında. Ancak bütün bunlar gözlenmemiş gibi görünüyor.
Üçüncüsü, Ukrayna'nın güney-doğu bölgelerinde, zorunlu (Lat. Secessio'dan - devletin herhangi bir kısmının hak ihlali belirtisi olarak çekilmesi) korunmuş durumda ve açıkça Rus katılımı olmadan değil.
Doğru, bu eylemlerin gerçekleştiği ilginç sembol ve sloganlar değişti. Daha önce yapılan gösterilere Rus bayraklarının yükselmesi eşlik etmiş ve Rusya'yı yurttaşları koruma çağrısı yapıyorsa, bugünlerde konuşmalar genellikle Ukrayna bayrakları ve Viktor Yanukoviç'in portreleri altında yapılıyor. Sonuncusu, yasal olarak seçilmiş bir başkan olarak, düzen kurulmasını ve anayasal hakların güvence altına alınmasını istiyor. Bu temyizin uygulanmasının ancak Rus güç desteği yardımı ile mümkün olduğu açık olmasına rağmen.
Dördüncüsü, Moskova hala Yanukoviç'i Ukrayna'nın tek meşru başkanı olarak nitelendiriyor ve Kiev'deki mevcut yöneticileri tanımayı reddediyor ve onlarla herhangi bir müzakere yapmayı reddediyor.
sırasıyla Moskova’nın Mayıs 25’te yapılması planlanan cumhurbaşkanlığı seçimlerinin meşruiyetini tanıma ihtimali yüksek. Ve meşru otoritenin yokluğu aynı zamanda ellerin özgürlüğüdür. Ukrayna'daki yetkililerin meşruiyetinin tanınmaması, Kiev'de alınan kararların tanınmamasına izin verir.
Prensip olarak, Rusya için Yanukoviç'in hareket etmemesine rağmen, yine de Ukrayna'nın meşru başkanı olmasına rağmen, 25 Mayıs ayının seçim sonuçlarının tanınmaması anlamına geliyor. Zira, Rusya’nın konumundan ilerlemek için, meşru bir başkan varsa erken cumhurbaşkanlığı seçimleri ne olabilir?
Ve Yanukoviç, kendisine canlı ve iyi olduğunu hatırlatmak için açıklamalar yapmaya devam ediyor, cumhurbaşkanlığını reddetmiyor ve Kiev'deki mevcut yöneticilerin dosyalanmasıyla gerçekleşen her şey yasadışı ve anayasaya aykırı.
Öte yandan, Moskova'nın Mayıs ayındaki 25 seçimlerinin düzenlenmesi ve düzenlenmesi konusunda doğrudan haklı birkaç iddiası olacak. Her şeyden önce, siyasi zulmün gerçekleştiği Bölgeler Partisi ve Komünist Parti gibi bazı siyasi kampların temsilcileri için (ücretsiz ajitasyon yapmak için) bir seçim kampanyası yapmanın ve (Ukrayna’nın batısındaki bazı bölgelerde - anayasayı ihlal etmemek) yasak.
Ve şimdi otorite olarak adlandırılanların, seçim sürecinin demokratik yapısını, özellikle de bütün siyasi güçlerin temsilcileri için siyasi rekabet özgürlüğü güvencesi temin etmeyi sağlama zahmetinde bulunmadıklarını söyleyenlerin büyük yanılgısı. Çok yakın gelecekte, bu veya o adaya seçim kampanyası yapma fırsatı verilmediği ile ilgili oldukça yüksek skandallara sahip olacağımıza inanıyorum.
Seçim sürecinin kusurlarına göre, Yanukoviç, en son (Mart 28) açıklamasında da yenildi: “Sahtekârlar, Ukrayna halkına güvenme yetkisine sahip değil, Ukrayna vatandaşlarına, Cumhurbaşkanı seçimleri de dahil olmak üzere, anayasa karşıtı değişiklikleri de dahil olmak üzere, oy kullanma haklarından mahrum etme hakkına sahip değiller. . Ülkemiz sokaklarında gerçekleşen anarşinin demokrasiyle ilgisi yok. En azından bir Batı devletinin mevcut "yöneticiler" tarafından atılan demokratik adımları atmasına izin verin ... Ukrayna cumhurbaşkanı seçimi de dahil olmak üzere mevzuatta yapılan anayasa değişikliği, ne zaman yapılırsa, adil seçim olasılığını dışlıyor. Mevcut sözde hükümet, Ukrayna Anayasasını doğrudan ihlal eden bir yasa paketi kabul etti. Bu yasalar "Maidan" baskısı altında kabul edildi. Sürekli tehditlerden bahsetmek yerine, milletvekillerine ve ailelerine karşı şiddet eylemleri yapıldı. "...
Ayrıca, bir basın toplantısında, Putin’in Mart ayında 4’in, Rusya’nın Cumhurbaşkanı Yanukoviç’in cumhurbaşkanlığı seçiminin sonuçlarını tanımayacağını, ancak bu seçimlerin yapıldığı koşullar göz önüne alındığında, Mayıs’taki 25’in cumhurbaşkanlığı seçiminin sonuçlarını tanımayacağını da hatırlatalım. Rus cumhurbaşkanı, "Seçimler şu anki terörle yapılacaksa, onları tanımayacağız" dedi.
Yukarıdakiler, Rusya'nın planlarının Kırım'ın ötesine geçebileceği gerçeği hakkında konuşmamızı sağlıyor.
Ancak, rezervasyon gereklidir. Ve askeri manevralar ve “Ukrayna Devlet Başkanı Yanukoviç” gibi bir kart oynuyor. vb - tüm bunlar bir baskı elemanı olarak işlev görebilir. Hem Batı'ya hem de Kiev'e. Batı, yaptırımlarla aşırıya kaçılmaması gerektiğini anlamak için yapılabilir - eğer bu konuda belli bir eşik aşılırsa hiçbir şey Rusya'yı geri tutamaz (kaybedecek bir şey yoktur). Kiev hükümdarlarına gelince, Güneydoğu’nun tamamını değil, yalnızca Kırım’ı kaybettikleri gerçeğinden memnun olmaları isteniyor.
Her durumda, bu durumlarda, Rusya için - Ukrayna topraklarını emmedeki niyetinin varlığı / yokluğuna bakılmaksızın - “Ukrayna durumunu” “askıda” tutmaya devam etmek avantajlıdır.
Bu, Moskova'ya, Kırım sorununun çözümü konusunda Batılı ortaklarla (hiç şüphesiz, tüm zamanların arkasına giren) müzakere etme fırsatı veriyor.
Açık artırma konusu ve seçenekleri açıktır.
Batı: Kırım'ın Rusya'ya eklenmesini resmi olarak tanımıyorsa (ki, elbette, muhtemel olmayan), yaptırımları kademeli olarak en aza indirir (veya Moskova için kabul edilebilir bir seviyeye düşürür) yaptırımları, bu konuyu bilgi alanında bırakmayı durdurur (“unutur”), Rusya dış politikasını kaldırır seviye, G8 işi vb.)
Rusya: Ukrayna etrafındaki durumu azaltmayı kabul eder, diğer Ukrayna bölgelerini talep etmediği, Ukrayna sınırlarındaki birlikleri geri çekmediği ve Kiev'deki yetkililerin meşruiyetini tanıdığı - kamuya açık veya halka açık olmayan (batıdaki meslektaşları tarafından) garanti verir.
Bununla birlikte, bunun sonucu olarak Ukrayna'nın daha fazla bölgesel parçalanması ve çok yakın gelecekte gerçekleşebilecek olan farklı bir gerçeklik sorununa geri dönelim. Bu süreç için hangi faktörler katalizör olabilir?
Birincisi, kaçınılmaz olarak istisnasız tüm yaşam alanlarını etkileyecek ve mevcut sorunları daha da şiddetlendirecek olan Ukrayna’nın kötüleşen ekonomik durumu
Ukrayna ve Bağımsızlık olayları parlak ekonomik durumdan çok uzaktaydı ve son aylardaki politik istikrarsızlık onu daha da ağırlaştırdı. Buna, Ukrayna ile Rusya arasındaki ilişkilerin keskin bir şekilde artması, bu da kaçınılmaz olarak ülkeler arasındaki ticaret ve ekonomik bağlar düzeyinde ciddi bir düşüşe yol açacaktır. Ve Rusya pazarını Ukraynalı üreticilerle değiştirecek hiçbir şeyin olmadığı bir sır değil.
Mevcut hükümet, Kırım'daki olaylara yanıt vermeye çalışıyor, Bağımsız Devletler Topluluğu'ndan çekilme niyetini duyurmak gibi hatalar yapıyor - bu, Ukrayna'nın Commonwealth’in serbest ticaret bölgesi anlaşmasına katılımının otomatik olarak sona erdirilmesi anlamına geliyor. Özellikle şiddetli "vatanseverler", Rusya ile askeri-teknik işbirliği alanındaki tüm ilişkilerin sona ermesini talep ediyor, havacılık, Ukrayna GSYİH'sında bir azalma, bütçe gelirlerinde bir azalma ve işsizlikte bir artışa neden olacak astronotik.
Özellikle acı verici olan bu durum, özellikle Rusya pazarına odaklanan Ukrayna'nın güneyindeki ve doğusundaki sektörü etkileyecektir. Girişimciler üretimi durdurmak ve işleri kesmek zorunda kalacaklar.
Batı kurumlarından, özellikle de Uluslararası Para Fonu'ndan maddi yardım toplamaya çalışırken, hükümet sözde uygulamayı kabul ediyor. “Popüler olmayan reformlar” - sosyal harcamaların azaltılması, fayda tarifelerinde artış, vb.
Yakın gelecekte, istisnasız tüm mal ve hizmet gruplarının fiyatlarındaki keskin bir artış, ulusal para biriminin keskin devalüasyonundan kaynaklanmaktadır (Grivnası, 8'ten Dolar başına 11'e, yani 37,5'e göre değer kaybettiğini varsayalım). fiyat artışı bekliyoruz). Ve bu arka plana karşı tekrar ediyoruz, sosyal harcamaların dondurulması - emekli maaşlarının, maaşların, sosyal yardımların artmayacağı.
Sonuç olarak, ülke genelinde ve özellikle güneydoğuda genel olarak bir memnuniyetsizlik dalgası yaşanması kaçınılmazdır.
İkincisi, sözde. Doğu ve güneyin Rusya yanlısı bölgelerinde, aslında, Bölgeler Partisi ve Komünist Partinin zulmü ve demoralizasyonu nedeniyle ortaya çıkan siyasi bir boşluk var. Yakın zamana kadar, güney ve doğudaki sakinlerin tüm Ukrayna siyasal arenasında çıkarlarının ana sözcüsü idiler. Ancak şimdi, faaliyetleri neredeyse aşamalı değil, birçok parti ofisi ezildi (Kiev'deki merkezi olanlar dahil). Güneydoğu bölgelerinin sakinleri şaşırıyor: onları kim temsil ediyor?
İşin tuhafı, Maidan'ın diğer liderlerinin bu durumdan memnun oldukları ve mutlu oldukları anlamında yorumları duyabilirsiniz. Gerçekte, Kiev'deki mevcut yöneticiler için bir tehdit oluşturuyor. Eğer Bölgeler Partisi ve Komünist Parti ılımlı güçlerdeyse (Rusya ile ilişkilerin derinleşmesi de dahil olmak üzere, Bölgeler Partisi Avrupa yönelimini hiç ilan etmedi), Ukrayna'nın toprak bütünlüğünü sorgulamadılar, o zaman tamamen farklı sözcülerin yerini alabilirlerdi. güney-doğu bölgelerinin sakinleri (ayrıca, bu düşünceler de radikalleşme eğilimi gösterecektir).
"Turuncu" darbeden hemen sonraki sürenin 2005-th'inin hatırlanması uygundur. Güneydoğusu da şaşkın ve demoralize edildi. Ancak daha sonra kendisine geldi ve “turuncu” merkezin tamamen reddedilmesi platformunda politik olarak harekete geçti. Bu şimdi kaçınılmazdır, sadece daha radikal bir biçimde (Maidan-2014'in Maidan-2004'ten çok daha radikal olduğunu da görüyoruz).
Güneydoğudaki işaretli siyasi boşluk kaçınılmaz olarak doldurulacak. Kim tarafından? Ya radikal Ukraynalı politikacılar ve güçler ya da ... Rusya’ya tam bir dönüş. Ukrayna'nın toprak bütünlüğü için sonraki tüm sonuçları.
Bu arada, bu sorun Ukrayna'nın federalleşmesiyle hafifletilebilir. Ulusal düzeyde (en azından şu anda) “onların” temsilini alamamak, güney-doğu bölgelerinin sakinleri, bunu bölgesel düzeyde kısmen telafi edebilir, en azından kendi bölgelerinde yaşam kurallarını bağımsız olarak tanımlayabileceklerinden memnundurlar ( insani unsur da dahil olmak üzere) ... Ama bildiğiniz gibi, federalleşme Ukrayna'da ayrılıkçılıkla eşittir ve neredeyse devlet değişikliğine eşittir.
Son olarak, üçüncü olarak, Maidan'ın politik seçkinlerinin istikrarsızlaşması ve ülkedeki durum üzerindeki kontrolünü kaybetme olasılığı yüksek. Bu kamptaki elitlerin tamamen değişmesi durumunda, mevcut az ya da çok ılımlı olanları radikallerle değiştirin.
Şimdi bile, Maidan'ı destekleyenler arasında, şu anda iktidarda olan politikacılarla ilgili hoşnutsuzluk artıyor. Dahası, görünüşe göre, daha fazlası olacak - ve ekonomik ve sosyo-ekonomik zorluklar ve bir takım problemlerle (aynı yolsuzlukla) başa çıkamama yüzünden. Ukrayna'nın çıkarlarını koruyamadığı için, devletin dümenine girenlerin imajını kendi başına döken Kırım'a bir kayıp ekle.
“Maidan'ın ideallerine ihanet”, “karşı-devrime karşı mücadele”, “milliyetçilikle (Rusya ile devam etmekte olan ihtilafın nesnel olarak katkısı var) katıldığı” radikal unsurlar yalnızca durumu istikrarsızlaştırmaz, aynı zamanda iktidarı ele geçiremez. Kiev'in merkezinde hala çadırlar var. Geçen gün herkes, Doğru Sektörün Verkhovna Rada'yı kuşatma altında nasıl ele geçirdiğine tanık oldu ... Ve şu anki yöneticiler, A. Muzychko'nun (Sashka Bilogo) tasfiyesi ve Pravoseks’leri nötralize etmeyi amaçlayan diğer tedbirler tarafından kanıtlanan bu tehdidin farkında gibi görünüyorlar. .
Listelenen (hepsi bir arada veya herhangi bir kombinasyonda), Rus birliklerinin Ukrayna'nın güneyindeki ve doğusundaki bölgelere girişini mümkün kılacak çok yeni koşullar oluşturabilir.