Bazen bir üslup ya da ideoloji öyle baskın hale gelir ki her yere yansır. Lüks yatlardan arabalara, buharlı ütülerden elektrikli süpürgelere kadar her şeyin koşu ayakkabısına benzemesi gibi, 'pazar' artık insanlar arasında vermek ve almakla ilgili her şeyi yargılamanın tek ölçütüdür.
'Müzakereler' geçtiğimiz günlerde ABD'nin 'ticaret' olarak adlandırılan muazzam ekonomik carrion kuşunun sağ tarafa (ya da yere ya da uzaya mı bağlı olduğuna göre) başladı - ünlü bankacılık vampir kalamarına dostum - 'Transatlantik Ticaret ve Yatırım Ortaklığı. ' (“Transpacific Trade Partnership” veya TPP, gerekli kuş simetrisini sağlar.) Sürecin bir parçası olarak, ekonomik aktörlere iki sent sorulur. Her zamanki gibi, 'Sadece eşit bir oyun alanı istiyoruz' diye bağırmak, uçaklardan zeytinyağına kadar olan sektörlerin söylediği korodur.
Hepimizin bildiği gibi, zeytinyağı karmaşık bir üründür. Kilo ve kolesterol ile egzersiz ve mutluluğa kadar her şey için hapları ve iksirleri ile büyük ilaçların bulunduğu bir kültürde diyet sağlığını temsil ediyor. Okulların ve hastanelerin - mantıklı bir şekilde iyi beslenmeyi önceliklendirmesi gereken kurumların - kötü yiyecekler için eşanlamlı olmaları bir tesadüf değildir. Zeytinyağı, Akdeniz'in iyi yaşamının özünü temsil ederken, Akdeniz'in kendisi de yozlaşmış ve öfkeli olarak dökülür. Ve bu, en büyük zeytinyağlarının fiyatlarının küresel bir yüzde arasında yaşamasına neden olurken, kalp hastalıkları ve diyabetle boğuşan Hint kitleleri için umut anlamına geliyor.
İçinde statement Amerikan Zeytinyağı Üreticileri Birliği Genel Müdürü Alexander Ott, 30, 2013 tarihli, Amerikalı üreticilerin yaklaşan ticaret görüşmelerinde sunulmasını istediği pozisyonu ana hatlarıyla açıkladı. Söylediklerinin çoğu, sektörü takip eden herkes tarafından iyi bilinirken, bazı bilinmeyen noktalar da ortaya çıkıyor. Birincisi, ABD'li üreticilerin sadece ABD pazarının daha büyük (mevcut 2 yüzde) payından daha fazla talep almakla değil, Avrupa pazarında da bir giriş yapmakla ilgilendikleri. ABD bademleri ve antepfıstığı yetiştiriciliğinin model olarak nitelendirilmesi (Bay Ott, bu pazarların 20-30 yıl öncesine kadar sadece ithalatla beslendiğini iddia ediyor, aslında her ikisi de 1850'lerde ABD'ye sokulduğunda, verilen dönem), “ABD'nin güçlü bir zeytinyağı endüstrisine sahip olmamasının tek sebebinin EC zeytinyağı programları olduğu” gerekçesiyle kullanıldı.
Bu pozisyondaki problemler çoktur. AB, dünyadaki en büyük zeytinyağı ithalatçılarından biridir, bu yüzden pazar bu kadar kısıtlı olamaz. Ancak, AB sübvansiyonlarının rakipleri duvardan çıkarmak ve büyük Akdeniz üreticilerini zenginleştirerek, dünyanın yeryüzündeki Kaliforniya tuzunun pahasına zarar görmesi için tasarlanması, pek çoğunun yanlışlıkla “serbest piyasa” olarak nitelendirilebilecek şeylerin çarpık bir görünümünü temsil etmesidir. Evet, tarım sübvansiyonlarının kaynağı olan AB Ortak Tarım Politikası (CAP), dolandırıcılık ile ünlüdür ve evet, bunların bir kısmı zeytinyağı sektöründe gerçekleşmektedir. Bu, geçmişte hileli ödemelerin iadesi taleplerinde azaltılarak, diğer şeylerin yanı sıra şeffaflık ve sahtecilik cezalarında belirgin bir artış anlamına gelen yeni 2014-2020 CAP tekliflerinde de açıkça ele alındı. TKP'nin temel hedeflerini korurken, yani gıda güvenliğini sağlamak, çevreyi korumak ve kırsal toplulukların ekonomik yaşamalarını sürdürmek için yeni CAP sadece aktif çiftçilere fayda sağlayacak, genç çiftçilere yardımcı olacak ve daha az tercih edilen bölgelere yardım sağlayacaktır. Zeytinyağı arasında belirli ürünler için yeni rekabet düzenlemeleri uygulanacaktır.
Ott'in sunumu, özellikle dünyadaki zeytinyağı standartları arasındaki farklılıkların ana hatlarını çizen, çok sayıda önemli bilgi içeriyor. Ancak, iki şey not edilmelidir. Birincisi, TTIP kendi kendine kuşkusuz, tarihsel olarak düşük olan tarifelerle ilgili değil. İkincisi, AB'yi ilgilendiren - çevre koruma, sosyal adalet ve kırsal yaşamın kalitesi - ABD'de, ham pazar ilkelerinin, sağlıktan eğitime, gıdadan enerjiye kadar her bir söylevde egemen olduğu ABD'nin dikkatini çeken birkaç işaret ortaya koymaktadır. ABD ticaret politikasının iki kanadında ortak bir zemin oluşup oluşmayacağı herkesin tahminidir, ancak mevcut 'elma ve portakal' koşulları altında, bu mümkün görünmemektedir.