Donbass ve İkinci Pön Savaşı
İkinci Pön Savaşı sırasında Hannibal, Roma'yı yenilginin eşiğine getirdi. Kartaca ordusu ve arka bahçesinde olduğu gibi İtalya'da dolaşmak bir buçuk on yıl. Sonunda, Afrikalı Elder Publius Cornelius Scipio, askeri operasyonlarını Afrika'ya transfer etmeyi, yenilmez Hannibal de dahil olmak üzere Kartaca ordusunu birkaç savaşta yenmeyi ve Roma şartlarında barış sağlamayı başardı.
Aslında Hannibal'in galibi mükemmel bir taktikçi Scipio değil, derin bir stratejist ve seçkin bir politikacı Fabius Maxim Kunctator'du. Konsolosluk veya diktatörü savaş boyunca seçen Romalılar olması tesadüf değildi. Ve şahsen o hakimleri göndermediği o yıllarda Fabius Maxim hala Roma'nın en etkili politikacısı olarak kaldı. Şahsi otoritesi, Pontiffs Kurulu üyesi ve Senato prensiplerinin seçimi ile desteklenmiştir. Konsoloslar, uşakları veya ailesinin üyeleri tarafından seçildi, oysa muhalifler fedakarlıktan “taviz vermedi”, öyle ki o zamanlar yapılan seçimlerin sonuçları birkaç kez iptal edildi.
Fabia Maxim'in stratejisi neydi? Hannibal ile başa çıkma yönteminin doğru seçiminde. Kartaca ordusu Romalılardan kökten farklıdır. Roma'da, vatandaşlar (askerler, askerler) ve Kartaca paralı askerlerinde görev yaptı. Hannibal olan yetenekli bir komutanın ellerinde, Kartaca ordusu güçlü bir araçtı - savaşın ilk yıllarında, Romalılar birbiri ardına feci bir yenilgiye uğradı. Hannibal, birliklerini yalnızca Po Vadisi'nin savaşçı Gali kabilelerinin pahasına değil, aynı zamanda orta ve güney İtalya'daki Roma müttefikleri tarafına devredilmesi nedeniyle de güçlendirme şansına sahipti. Böylece, Roma'nın art arda gelen her yenilgisi, yalnızca zarar veren normal bir ordunun kaybına değil (Kartaca yabancı vatandaşlar - paralı askerler ve Roma'nın da kendine ait olması) aynı zamanda müttefiklerin bir sonraki kısmının ortadan kalkmasına neden oldu.
Ve Fabius Maxim tek doğru kararı verdi - Hannibal'ın daha fazla kazanmasına izin verilemez. Roma ordusu, operasyon tiyatrosundaki varlığıyla Hannibal'in manevrasını zincirlemeli, yerel birlikleri parçalamalı, sadıkları desteklemeli ve mümkünse müttefiklere ihanet etmiş, ancak doğrudan yüzleşmeye katılmayanları cezalandırmalıdır. Bir zamanlar, MÖ yılın 216’ini konsolide eder Lucius Aemilius Paul ve Guy Terrentius Varro, Fabius Maxim'in stratejilerini değiştirmeye karar verdi ve Hannibal'in Cannes'daki pozisyonuna bir saldırı düzenledi. Böyle büyüklükteki bir felaket, Roma'nın bir dahaki sefere gücünün kullanımı üzerinde benzer bir etki yarattığını, 378 yılında imparator Valens'in Adrianople altındaki Roma piyade ile birlikte öldüğünü ortaya koydu.
On yıl boyunca Roma, Fabius Maxim'in stratejisinden ayrılmadan Hannibal'i tüketti. Ve bundan sonra Scipio’nun zaferleri mümkün oldu. Bununla birlikte, Kunctator bile, özellikle de işe alınan ordunun zayıflaması ve çürümesi nedeniyle yüksek profilli zaferlerin ve büyük avların yokluğunda ve çürümenin azalması nedeniyle, çok fazla kan dökülmeden ezilebileceğine inanan Kunctator, düşmanlıkların yoğunlaşmasına karşıydı. Kartaca ve komutan arasındaki çelişkiler. Savaş her zaman bir risktir.
Bugün, ABD ile çatışan benzer bir Rusya stratejisiyle karşı karşıyayız. Bu strateji bugün doğmadı ve devletin yıkıcı 90'lerden sonra hayatta kalmasına ve Washington'a açıkça meydan okumak için yeterince güçlenmesine izin veren oydu. Basitçe, Kırım'ın baş döndürücü bir şekilde başarılı bir şekilde geri dönüşüne ve Donbass'taki kan akışına kadar, geniş kitleler ABD ve Rusya'nın aşılmaz bir çelişkiler kompleksi olduğunu ve devletlerin çatışmayı açma yolunda olduklarını hiç fark etmedi. Çarpışmayı mümkün olduğu kadar ertelemek Rusya'nın çıkarlarıydı. Sadece ABD, kazandığı her zaman değil, güçlerini ve araçlarını gererek zayıflattı, dünyadaki yerel çatışmalara bağladı. Aynı zamanda, Rusya elitlerin rotasyonunu (iç politik istikrarı bozmamak için) yürüterek, devletin ekonomideki rolünü güçlendirerek, orduyu destekleyerek, eski ittifakları sürdürerek ve dünya sahnesinde yeni müttefikler toplayarak güçlendi. Genel olarak, Moskova güç dengesini uzun ve amaca yönelik olarak değiştirdi. Ve Washington'la çatışma olasılık kategorisinden gerçeklik kategorisine geçtiğinde, şimdi bile yapmaya devam ediyor.
Bununla birlikte, Kırım'dan sonra zafer kazanmalarının olmayışı, şehirlerdeki askeri geçit törenlerinde Amerikan yanlısı Nazilerden temizlendi, Donbas'ta akan kanın yanı sıra spekülatörlerin siyasetten ve aynı zamanda romantik ama olgunlaşmamış zekâ sahiplerinin de sızlanmasına (ve şimdi susturmasına) izin verdiler. “Putin, ABD'yi kızdırmaktan korkuyor”, “Surkov Donbass'ı Ukrayna'ya dolduruyor” ve geleneksel “herkes birleşti”.
Putin devlet başkanı ve Surkov, Ukrayna’daki durumu denetliyor. Faaliyetlerinin sonuçlarını değerlendirmek için, açıkça sadece rakipleri dinlemek zorunda değilsiniz. Sorun ne Putin ne de Surkov'un “birleşmiş” teori temsilcileriyle kamuoyunda tartışmaya girmemesidir. Bir yandan, bu doğrudur, çünkü politik bir marjinal ile tartışmaya girerken politikacı onu kendisine yükseltir, önemini arttırır ve yeni destekçilerin marjinal akını sağlar. Öte yandan, histerik suçlamalara açık bir cevap verilmemesi, toplumun bir kısmını (kendi başına düşünmeye alışkın olmayan) kafa karışıklığına karıştırıyor - durumu değerlendiremeyen insanlar makul bir açıklama kabul ediyorlar. Ve bu zaten yanlıştır, çünkü toplumun bir kısmı (küçük, ancak politik olarak aktif ve en önemlisi, yurtsever) de olsa yol gösterici olmayan kılavuzlar alır ve yanlış yöne doğru hareket etmeye başlar, nesnel olarak toplumun bu aynı bölümünün çaba gösterdiği hedefi gerçekleştirmesi için sorunlar yaratır.
Rusya Federasyonu’nun devlete ait kitle iletişim araçları hiçbir zaman proaktif olmadığından ve doğası gereği, yukarıdan talimatlar olmadan derhal yeni ortaya çıkan sorunlara cevap veremediğinden, Ukrayna’daki Putin-Surkovia politikasının etkisizliğinin adaletsizliğini bilinen gerçekler temelinde bağımsız olarak değerlendirmeye çalışacağız.
Benim görüşüme göre, Vladimir Vladimirovich ve Vladislav Yuryevich’in her ne pahasına olursa olsun huzuru sağlama çabasıyla “Donbass’ı Ukrayna’ya sürmek için hazırlıklı” olmakla suçlamak, en azından, gerçekleri çarpıtmak, en büyük ihtimalle en fazla yalancı bir yalan. Bugün, drenaj teorisinin destekçilerine göre bile, milislerin ön saflarında 55-60 bin kişide iyi eğitimli ve silahlı bir ordu var. Ve bir yıl önce, toplam 15 bin adedine kadar gerilla birimleriyle dağıldılar, sorması çok utangaç, orduyu kim yarattı?
Donbass’ta ekonomik faaliyetler yeniden kuruluyor, bazı sanayi işletmeleri yeniden başlıyor, bankalar çalışıyor, bu arada, cumhuriyetlerin ablukası altında olan bütçede, maaşlar ve emekli aylıkları için para var ve tuhaf bir şekilde, tüm nakitlerin% 80’i Rus ruble. Okul çocukları, yalnızca yerellere değil, aynı zamanda Rus üniversitelerine de girmelerini sağlayan sertifikalar alıyor. Öğrencilere diploma verilir. Yine, Rus üniversitelerine transfer etmek mümkün. Bir yıl önce, sertifikaların ve diplomaların verilmesi en büyük sorunlardan biriydi. O zamanlar, Donetsk'in bombardımanı aslında başlamamıştı, ancak çocuklar eğitim belgelerini alamadılar - kendileri yoktu ve Ukrayna pes etmedi. Şimdi bu sorun diğer benzerleriyle birlikte çözüldü.
Cumhuriyetlerin liderliği sadece seçimlerde değil, aynı zamanda kısmen de uluslararası hukuk açısından meşrulaştırılıyor. Ne olursa olsun “arkadaşlar ve ortaklar” ortaya çıktı, ancak ikinci Minsk sırasında, sadece Kiev değil, aynı zamanda Berlin ve Paris de facto, Plotnitsky ve Zakharchenko'yu, bölgeyi kontrol eden otorite olarak tanıdı; AGİT ayrıca resmi olarak Donetsk ve Lugansk yetkilileriyle temas kuruyor. Yavaş yavaş, uluslararası yasal öznellikleri oluşturulur.
Yine Putin’in, Zakharchenko ve Plotnitsky’ye komuta eden Surkov’un sorumlusu olup olmadığını sormakta tereddüt ediyorum, sonra Putin ve Surkov’un niçin silahlandığını, orduyu eğittiğini, topraklarında yönetim yapıları oluşturduğunu ve teslim olmak istediklerini ve finansal ve ekonomik peg’e katkıda bulunduğunu sormaktan çekinmiyorum bu bölge Rusya'ya mı? Eğer Putin Surkov'a liderlik etmezse ve Surkov'un Zakharchenko ve Plotnitsky'nin faaliyetleri ile hiçbir ilgisi yoksa ve şimdi Donbass'ta var olan her şey milislerin eski Hottabych'le tanışmasından, sonra Hottabych ve Minsk hakkında, saldırgan, bombardıman ve her şey gerekli sormak için.
Muhakemenin doğruluğunu kontrol etmek için, düşmanın ne hakkında konuştuğunu görmek için başka bir yol daha var. Bir keresinde, "Surkov'un propagandası" teriminin ABD büyükelçiliğine bir sonraki ziyaretinden hemen sonra liberal-hainler arasında göründüğünü yazdım. Ama çok uzun zaman önceydi, belki de geçmişte bir şeyler değişti?
Hayır. Hiçbir şey değişmedi. Kiev makamları Surkov'u, Vladislav Yuryevich'in şahsen “cennetsel yüz” filminin çekimini şahsen organize ettiği gerçeğiyle suçlamakta, buna paralel olarak Yanukoviç'in Maidan'ı vurmasını talep eden Vladimir Vladimirovich'ten Putin'i de suçluyorlar. Bu, kanıtlanmamış olmasına rağmen, Kiev, istihbaratının en iyisi olmakla birlikte, Putin ve Surkov'u Ukrayna'daki en agresif senaryoyu tanıtmakla suçlamaya çalışıyor.
Fakat biz burada 2013'in sonu hakkında konuşuyoruz - yılın 2014'unun başlangıcı. Belki Putin’in o zaman Novorossia’nın tamamına katılacağını söyleyenler haklıdır (seçenek bütün Donbass’tır) ve sonra korktu. Ancak hayır, ABD'nin Ukrayna büyükelçisi ve Ukrayna devletinin fiili temsilcisi Jeffrey Payet, Forbes dergisi tarafından röportaj yapıyor. Röportaj, Temmuz 3 yılı 2015 tarihinde yayınlandı. Büyükelçi: “Kremlin'in niyetine aykırı bir şekilde Ukrayna birleşti ve Surkov’un ülke bölünmesini teşvik etme ve Ukrayna’da bir iç savaşı serbest bırakma planları tamamen başarısız oldu” diyor. Büyükelçinin başarısızlıkla ilgili ne kadar haklı olacağı, olayların gelişmesiyle gösterilecektir (çok uzun zaman önce Obama, Rusya ekonomisini “yırttı”), ama şimdi bile, Temmuz 2015’te, ABD’nin Putin’in (Kremlin’in) ve Surkov’un “açığa çıkarma planlarını” uyguladıklarından emin olduğu açıklandı. Ukrayna genelinde iç savaş. ”
Ve tüm büyük Rus yöneticileri takımı arasında, bu iki kişi Washington'u en çok özdeşleştirmeye neden olan kişiler. Beklendiği gibi, Washington Rus liberalleri tarafından yankılandı. Kendilerini Rus vatansever diye çağıran insanların bu koroya katılması şaşırtıcı.
Romalılar, Fabius Maxim Kuntaktror’un stratejik ilkelerinden sapmaya ve savaş alanında Punian’ları kahramanca yenmeye çalıştığında, Hannibal onları ezdi. Sonunda, Romalılar, Kuncturer'in stratejisinin kendileri için açık olmasa da, avantajlı olduğu ve deneyleri durdurduğu gerçeğinden istifa etti.
Donbass'taki savaş geliyor. Kimse onu durduramayacak. Kremlin sadece Donbas'ta değil, kazanmayı da planlıyor. Düşman güçlü, kurnazdır ve kurallara bağlı değildir. Boynunu kırma, önden savaşa atılma arzusu çok asil görünüyor. Ama kendini feda etmek ve bir ülkeyi riske atmak aynı şey değil.
Ordu isterse Donbass'a gidip orada ölebilir. Örneğin, Hitler’e utanan ve askerlerin komutanlığından mahrum kalan Albay-General Werner von Fritsch, yılın 1939 topçu alayı şefi olarak Polonya'daki 12 kampanyasına katıldı ve 10 Eylül'de Varşova yakınında öldü.
Politikacı, güzel bir jest uğruna ülkeyi riske atma hakkına sahip değildir.