Vestfalya Barışı, 24 Ekim 1648’de imzalanan antlaşma, Otuz Yıl Savaşlarını sona erdirdi ve Avrupa’nın dini ve siyasi işlerini yeniden düzenledi. 1644’te başlayan müzakereler, Almanya’nın Vestfalya’daki Munster ve Osnabrück kentlerinde gerçekleştiği için böyle adlandırılmıştır. Baş aktörler Fransa ve İsveç’in yanı sıra rakipleri İspanya ve Kutsal Roma İmparatorluğu idi. Anlaşma, Kutsal Roma İmparatorluğu’ndaki her devletin egemenliğini ve bağımsızlığını tam olarak tanıyarak Kutsal Roma İmparatoru’nu pratikte güçsüz kıldı.
1640’ların başlarında, Habsburg imparatorunun feodal otoritesi, küçük ve savaştan zarar görmüş Alman devletlerinin halklarına karşı bu kadar çok suistimal gördükten sonra; Kardinal Jules de Mazarin, Avrupa’nın dikkatini dini çatışmalardan başka yöne çekmek için Otuz Yıl Savaşları’nın dehşetinin medeniyetin yok olmasına yol açtığını fark etti. Alman seçmenlerinin ve devletlerinin ekonomik toparlanmasına ve siyasi egemenliğine dayalı bir barışı, onları imparatorun tiranlığından kurtulmaya ikna etmek için aradı.
Anlaşmaya göre, her iki taraf da başına gelenleri unutmalı ve intikam olarak her iki taraf da diğer tarafa düşmanlık beslemekten kaçınmalıdır. Ne bu tarafın ne de diğerinin diğerinin düşmanlarına yardım etmesine izin verilmez. Her iki taraf da savaştan bu yana kalan hasarı yeniden inşa etmeye ve onarmaya çalışmalıdır.
Vestfalya Barışı’ndan önce, Augsburg Antlaşması’na (1555) göre, her Alman devletinin dini, prensinin dinine göre belirlenecekti – Roma Katolik, Lutheran veya Kalvinist. Bir prens dinini değiştirirse topraklarını kaybederdi; bu hüküm, Reform’un yayılmasını kontrol altına almak için dahil edilmiştir. Westphalia Barışı, din savaşlarının sonunu işaret etti. Bundan sonra, Avrupa silahlı mücadeleleri esas olarak siyasi amaçlar için yapıldı.
Kutsal Roma İmparatorluğu’nun yönettiği ülkelerin bağımsızlığı ve dinler için Otuz Yıl Savaşları’ndan sonra Kutsal Roma İmparatorluğu’nun Alman devletlerinin her biri, barışta ve savaşta İmparatorluğa itaat etmek zorunda kalmayacak kadar bağımsız hale geldi. Din açısından, istedikleri dine sahip olabilirler ve özel veya kamu kiliselerine sahip olabilirler ve hatta Calvin’in takipçilerine bile saygı duyulurdu.
Antlaşmanın sahip olduğu birçok sonuç ve sonuca rağmen, Vestfalya Barışı’nın en önemli ve etkili sonucunun, her bir devletin bağımsızlığının ve toprak egemenliğinin tam olarak tanınması olduğunu düşünüyorum. Çünkü Westphalia Barışından bu yana toprak bir devletin en önemli ve belirleyici unsuru olmuştur. O zamandan beri, bir devlet ne halkı, ne de meşruiyeti veya otoritesi tarafından değil, toprakları tarafından tanınır. Bir devletin toprakları değerli, sınırları kutsal hale geldi.
Almanya bağımsız bir devlet olarak tanınmamasına ve birçok devletin birleşmesi olmasına ve antlaşma Almanya’yı zayıflatmasına rağmen Almanya için ekonomik, ticari ve ticari bir avantajı vardı. Yani, Venediklilerin, Hollandalıların ve İngilizlerin Ren’deki pahalı geçiş ücretleri nedeniyle, Almanlar ticaret veya ticaret yapamıyorlardı. Ancak Westphalia Antlaşması’ndan ve devletlerin bağımsız olarak tanınmasından sonra bu onlar için bir avantaj oldu. Böylece Mazarin, imparatorluğun ana su yolları boyunca ticaret ve ticarette Alman özgürlüğünü artırarak imparatorluk içinde tamamen yeni ve benzersiz bir rol oynamaya başladı.
Almanya’yı temsil ettiğimde, anlaşmanın Almanya ve Alman halkı için ekonomik olarak iyi olduğunu, Almanya’yı siyasi olarak zayıflattığını ve birçok bağımsız devlete böldüğünü söyleyebilirim.
Tarih boyunca yapılan anlaşmalara ve anlaşmalara bakarsak, sadece milletlerin haklarının dikkate alınmadığını, önemli ve önemli olan tek şeyin hükümdarların, kralların, imparatorların ve şimdi devletlerin ne istediği olduğunu görürüz. Vestfalya Antlaşması’nın ulusların ve halkların önemini bir kenara bırakmanın ve bölgelerin ve ardından sınırların önemini dikkate almanın pratik bir örneği olduğunu düşünüyorum. Hükümdarlar, krallar, imparatorlar ve devletler meşruiyetlerini halktan alıp bu meşruiyeti kullanmak zorunda kalırken, onlar üzerinde otorite sahibi olmaya başlarlar. Bundan, hükümdarların, kralların, imparatorların ve devletlerin insanları daha kolay yönetebilmesi için toprak ve sınırların önemli hale geldiği sonucuna varabilirim.[ad_2]
Source by Mehdi Nourian