Geleneksel olarak, devlet mülkünün özelleştirilmesi özelden daha az etkili olan kamu yönetimi tarafından kanıtlanmaya çalışılır: diyorlar ki, resmi görevli yalnızca konumunu tehlikeye atar ve özel mülk de bir devlettir. Doğru, bazı büyük şirketler uzun zamandan beri sahiplerinince işe alınan yöneticiler tarafından yönetilmiyorlardı, yetkililerden farklı olarak, belki de onlar üzerinde daha az bir gözetim ile. Ancak, genel durumda, özel yönetimin daha kârlı olduğunu varsaysak bile, ortak mülkün daha karlı olduğu birçok özel durum söz konusudur.
Bu nedenle, Rus devlete ait birkaç şirket o kadar başarılıdır ki, birçok başka şirketi satın almak için yeterli sermaye biriktirmişlerdir. Örneğin, Rosneft şimdi özel TNK satın alıyor - BP (petrol üretimi gibi hassas bir alanda bile, hükümet yetkilileri piyasa görevlilerinden daha verimli olduğu kanıtlandı) - ve hala Rus hükümetinin satmak istediği her şeyi almak için rezervleri var. .
Bununla birlikte, hükümet devlete ait diğer şirketleri satın almaktan kayda değer devlet katılımı olan şirketleri tamamen yasaklamaya çalışıyor. Mesela bir eyalet cebinden diğerine kaymanın amacı nedir? Anlamı - yöneticileri değiştirmenin etkinliğini arttırmak - açık olsa da, özünde burada verimlilikten bahsetmiyoruz. Her ne kadar Ekim Premier 15, “Planlarımızda, büyük ve önemli olan bazı işletmelerin hisselerinin satışı, bazıları son aylarda satıldı. Özelleştirme, şirketin bakış açısına göre verimliliği arttırmaya çalışmalıdır ”, ancak derhal özelleştirmenin anlamının bütçeyi yenilemek olmadığını ekledi (çoğu kişi açığın yapay olduğuna inanıyor):“ Asıl görev bu değil. Değerler ve Rusya ekonomisinin kalkınması vektöründe anlam. ” Ve bitti: “Gittiğimiz yere, ne istediğimize dair net bir sinyal vermeliyiz. Etkili, özel sektöre ait bir ekonomi veya hâkim bir devlet varlığına ve buna bağlı olarak yolsuzluğa sahip bürokratik bir ekonomi istiyoruz. Bence cevap açık. ” Sonuçta ilginç - sonuçta, nerede - Rosneft veya TNK - BP'de - daha fazla yolsuzluk var ve nerede daha fazla verimlilik var? Ve soruyu kapatmak için, 22'in başbakanı, “Bu [devlet tarafından kontrol edilen şirketlerin özelleştirmeye katılımı] olmamalı. Bu, özelleştirme değildir, devlet tarafından kontrol edilen anonim şirketler özelleştirmeye katıldıklarında, bu fikrin yerine geçer. Ancak resmi nüanslar varsa, bu konuda anlaştık, ilgili satışlara katılım için uygunluk kriterleri hakkında kurallar hazırlamanız ve yürürlüğe koymanız gerekir. ”
Günümüz ekonomisinde, tüm küçük nüanslar yeterince hızlı bir şekilde dikkate alınmayabilir. Bu nedenle, özel inisiyatifler için en azından 2020'e kadar, bilişim teknolojilerinin gelişiminin tüketici duyarlılığındaki en küçük dalgalanmaları hesaba katacağı ve bir günden daha az bir sürede (ve gerçek bir ekonomide ihtiyaç duyulmayan) tüm dünya üretimi için doğru olan en iyi planı hesaplayabildiği bir yer var. Bu tür görevlerde, özel yönetimin devlete kıyasla etkinliği gerçekten yüksek olabilir.
Ancak görev ne kadar büyük olursa, doğrudan devlet müdahalesi olmadan özel kuvvetler tarafından bu görevin başarılı bir şekilde çözülmesi için daha az şans olur. Sırf pazar tarafından çözmek için uygun güçleri çekmek çok zor, uzun ve riskli olduğu için. Özellikle modern dünyada borsalar - güç çekmek için ana araç - uzun süredir gerçek işletmelerin başarısına değil, türev kağıtların etrafındaki spekülatif oyunlara değil, gerçek ürünlere ve / veya hizmetlere bağlı değil.
Buna göre, bence: Büyük şirketlere gelince, onlar için devlet doğal sahip. Doğal olarak kapsamda onlarla karşılaştırılabilir olması anlamında.
Bu nedenle, bir nedenden ötürü, bir miktar dış baskı altında, devlete ait herhangi bir şirketin satılmasına karar verilirse, bu baskıyı hafifletmek için önlemler alınmalıdır. Devletin ciddi bir ekonomideki payını zayıflatmaya yönelik baskı (örneğin, başarılı devlete ait şirketlerin hepsinin aynı özelleştirilmesi ve / veya daha az başarılı olanların özelleştirilmesinin önlenmesi), bu baskıyı uygulayan kişinin devletin bütün gücü tarafından eziliyor, çünkü stratejik projelerin olasılığını baltalıyor. Ve bu şartlar altında, kimin lehine bu fırsata zarar verdiği önemli değil. Kendi önyargılarına göre hareket etmeli veya başkasının kışkırtmasıyla hareket etsin - her halükarda, bu hareket devlet karşıtı olarak kabul edilmelidir.
Öyleyse, hükümetteki bir kişi devleti bundan veya bu alandan yalnızca ideolojik inançlar sayesinde (şartlarda olduğu gibi) terk etmekte ısrar ederse, o zaman açıkça tam ve tartışılmaz bir nedenden dolayı kabul edilen kategoriye girer - ve Siyasi tartışmalar değil - “halk düşmanı” demek.
Devlet ve özelleştirme. Güçlü ikilinin ayrılmasının kilit yönü
- Yazar:
- Anatoly Vasserman
- Orijinal Kaynak:
- http://www.odnako.org/blogs/show_21519/