Öğrenilmiş çaresizlik bizim argo girdi ve şiddet toplumsal doğru açıklamalar kadar yuttu.
psikolojinin hikayeleri pek çok şekilde kendi saldırılar için psikoloji çerçeveli kadınlar nasıl başladığını hikayesi, bazı tuzak hayvanlarla yapmak. Geç 1960s olarak, psikolog Martin Seligman yapılan bir davranışsal deneyler serisi köpekler. O elektriksel rastgele onları şok ve onların yanıtları gözlendi.
kafeslerde kilitli ve öngörülemeyen ve kontrol edilemeyen oldu ağrı maruz kaldıktan sonra, köpekler sonunda kendi kafes kapılar açıldı bile, kaçmak için kendi girişimlerini vazgeçti. yeniden biçimlendirmenin bir artık klasik durumda, Seligman terimini "icatöğrenilmiş çaresizlik"Verdikleri yanıtlara açıklamak için.
Bu yeni teori inanılmaz derecede çekici idi. Sorunu, şiddet mağdurlarına özenle ve elverişli bir şekilde yerleştirdi ve gerçeğe dayalı ve toksik ve yaşamı tehdit edici bir çevre algılarını değiştirdi.
Öğrenilmiş çaresizlik hala düzenli olarak, sosyal, kurumsal ve kişilerarası şiddet, pek çok kurban uygulandığından tekrarlanan mağduriyet için böyle bir sosyal lezzetli etiket oldu. Bu, en önemlisi içerir aile içi şiddete maruz kalan kadınlar.
Düşük benlik saygısı, Stockholm sendromu, eş-bağımlılık ya da travmatik bağlanmanın kaygan kavramlar gibi, çaresizlik bizim argo girmiştir öğrendim. hiçbir şey bırakılır, ancak kurban suçlu kadar, şiddet toplumsal doğru açıklamalar kadar yuttu.
Geçen yıl, klinik psikolog Sallee McLaren tartıştı Aile içi şiddet için yarım sorumluluk mağdur aittir.
Gazeteci Julia Baird'in doğru eleştiriyi çok-yankılandı "provokasyon" teorileri uzun bir geçmişi bağlamında Dr. McLaren'in parça konumlandırılmış. Bu girişim, uygun iletişim kurallarına uymak bir kadının edememesi öngörülebilir bir tepki olarak aile içi şiddeti anlatmak için.
Baird de haklı olarak aile içi şiddet sorumluluğunu atfederek Dr. McLaren'in uzmanlığını sorguladı.
Ama ne yazık ki aile içi şiddeti hayatta ve kaçmak için, terapötik destek isteyen kadınlar için, bütün dinlerin terapistleri özellikle müşterileri sorunu bulmak için eğitilmişlerdir. Dr. McLaren devam eden bir meslekte bir istisna değildir odak araştırma Şiddet mağduru bireylerin özelliklerine ve tedavi tekniklerini mağdur sorumluluğuna yönlendirmek.
E-posta ile son alın
Bu, kadınların güçsüzleşmesine ve ağaçlar için şiddetli ormanı göremememize katkıda bulunuyor.
Aile içi şiddet durumlarında kadınlara destek için çalışan Terapistler terapi uzak bireysel psikoloji dışında ve hareket etmek gerekir. Onlar geniş sorun isim gerek doğrudan cinsiyetçi şiddetin sosyal belirleyicileri onlar çalışıyoruz kadınların sağlığını ve güvenliğini etkileyen nasıl hitap etmektedir.
Bu gerektirir yapmak tam bakım ve kendi öğretim çok bir reddi. Terapistler erkek hak, güç ve kontrol feminist bir çerçeve relearn ve gibi apologist yanıtları kucaklayan durdurmak gerekir öfke kontrolü.
Sonra "hasarlı adam"Kendini kontrol etmek çok yaralı ve ihtiyaç duyan anlayışımız kaybolur. O daha doğru, ustaca öfkesini yönetmek için şiddet kullanan ve ihtiyacı olan bir adam kontrol edilecek, olur.
Çaresiz olmayı öğrenen kadın yerine, kadınların erkek şiddetine verdiği tepkiler uyarlanabilir davranış olarak anlaşılabilir. Bu, şiddete maruz kalmanın kişisel bir başarısızlık olarak değerlendirildiği ve her müdahalenin çukurlaştırıldığı veya patolojisi olduğu temel olarak toksik bir sosyal ortamda gerçekleşir.
Böyle bir revizyon kadına karşı şiddet bizim mesleğin suç bakan sancılı bir süreç meşgul terapistleri gerektirir. Az şey tehlikeli ve etkisiz, ancak soruna önemli ve yaygın zayıflatıcı katkısı değil sadece.
Şiddet yaşayan kadınların, sahip olmayanlardan farklı olduğu doğrudur. Farklıyız çünkü ihlal edildik. “Güven sorunumuz” yok; utanıp ihanete uğradık. Güvenmemek için sağlam, ampirik nedenlerimiz var.
“Şiddetli erkekleri seçmeye devam etmiyoruz”. Basitçe var koyabilecekleri yeterince şey hastanede bu ülkede bir kadın üç saatte bir. Ve her türlü şiddet, biz katlanmak zorunda bırakıldığı bunun daha fazla şiddete giderek daha savunmasız hale bizim mevcut kaynaklar üzerinde böyle derin bir etkiye sahiptir.
Biz çaresiz olmayı öğrendim değil; bizim geçmişleri öğrendik. Bizim psyches, kalplerimizde ve zihinlerimizde biz değiştirilmiştir. Nasıl olabilir ki?
Seligman'ın köpekleri gibi biz de kafesin içini öğrendik ve kafesin dışının da her zaman çok da farklı olmadığını öğrendik. Eğer terapi zihinlerimizi, kalplerimizi ve tepkilerimizi değiştirmeye yardımcı olacaksa, o zaman dünyamızı değiştirmemize yardımcı olması gerekir.
Yazar hakkında
Yazar hakkında
İlgili Kitap: