O gün, “Psikanalist” (Shrink) filmi Rusya'da yayınlandı. Kahramanı - LA mozgoprav Henry Carter (Kevin Spacey) - dokunaklı ve acıklı. Bir yandan, güçlü bir üne sahip bir psikolog, en çok satan “Stop Sadness” kitabının yazarı ve Hollywood kreminin favorisi. Öte yandan - karısının ölümüyle ve profesyonel fırlatmalarla mahvolmuş mutsuz bir adam. Sonuç olarak, Henry boğulur, esrar içir, havuz başında uyur, bulanık görünüyor, ama her şeye rağmen Hollywood izleyicisine tavsiyelerde bulunmaya devam ediyor. Ağrısız şefkatin yanı sıra botsuz tipik bir ayakkabıcı da sağlıklı bir eldiven hissi yaratır: derler ki, sonunda bir kedinin gözyaşları kediye dökülür ...
Arsa iddiasız: umutsuzluk içinde rekabet eden bir dizi nevrastik, bir doktorun sinir krizi eşiğinde ve sonunda - tipik olarak Amerikan, tatlı, şeker şurubu, mutlu son. Amerikan eleştirmenleri, resmin senaryo yazarlığı bulguları, yönetmenlik keşifleri ve kamera bilgisi ile parlamadığını savunuyor. Ve yine de, karavan tarafından bakıldığında, filmin her karesi çarpıcı ve güzel. Ve benim için, mesela, en önemlisi başlığında olan bariz hatalara rağmen, sinemaya gitmek için birkaç saat harcamak için bir neden. Gerçek şu ki, psikoterapist ile pasta şefi ve kasap arasındaki aynı önemli profesyonel fark bu. Ve ekranda gösterilenlere bakılırsa, Henry Carter, Freud'un teorisinde belki de bilgili, ancak farklı bir türde net bir şekilde uygulayan bir terry psikoterapisti. Ben şahsen bu hatayı affetmeye hazır olmama rağmen, yönetmen için iyi bir oyuncu kadrosu ve insani duygular çeşidi karşılığında başkaları fark edilmeyecek.
Web’deki “Psikanalist” ve film endüstrisindeki diğer tüm yenilikler üzerine yapılan incelemelerde, “dayanılmaz sıkıcılık” ve “köpüklü komedi” den “parlak psikodrama” ve “döküntü melodramatik klişelere” kadar, zaten geniş bir yelpaze var. Şimdilik, temelde değerlendirmelere dayanmıyorum - bunun için yeterince römork ve incelemem yok ve korsan kopyaları izlemek istemiyorum. Dürüstçe sinemaya gitmeyi planlıyorum. Şimdiye kadar, en azından ekranlarda Kevin Spacey'i geri getirdiği için yönetmen Jonas Pate'ye hemen hemen teşekkür edebilirim. Ayrıca dürüst bir nevrotik ve sahte psikanalist oynadığı için Spacey'nin kendisine. Pekala, her zamanki gibi çok sevdiğim Robin Williams'a, renklendirmesi için.
Muhtemelen zaten bu resmini gördün. Film bilet fiyatına değer mi?