Bölüm 386: Tesadüfi Karşılaşma
Çevirmen: ArgoGamer
Düzenleyici: BlackBozo
Devasa ejderha artık orada değildi. Şehir, artık görülmüyordu. Chen Feng'in grubu harabede dolaşmaya başladı.
‘Yani… Bu aslında barbarların kalıntıları!’
Dolaşırken, çok sayıda barbarın kalıntıları kazdığı görülüyordu. Üzerinde karakter bulunan bazı levhalar ya da daha önce hiç görülmemiş öğeler bulduklarında, mutlu bir şekilde köylerine geri dönüyorlardı. Anlayışlarına dayanarak, bu şeyleri harabelerin muhafızlarından bazı iyi şeyler karşılığında takas ediyorlardı.
Hu!
Soğuk bir esinti geçti. Mevcut güçlerine rağmen, Chen Feng'in grubu bu esintiden dolayı hala üşümüştü. Burası son derece soğuk bir yerdi.
Ka! Ka!
Yakınlarda bir barbar, büyük bir iskeletin kalıntılarını yerden dikkatlice çıkarıyordu. Daha sonra, harabelerden çıkmadan önce iskeleti omzuna aldı. İfadesinden, harika bir şey bulmuş gibi görünüyordu. Yerde, çok sayıda çukur görülüyordu. Görünüşe göre, geçmişte büyük bir savaş olmuştu. Chen Feng'in grubu, vücutlarının üşüdüğünü hissettiklerinde birbirlerine baktılar.
Barbar medeniyeti çoktan yok edilmişti. Daha önce çıkardıkları her şey burada gördüklerinden farklıydı. Buradaki barbarlar, sadece o zamanki barbarların torunlarıydı ve hepsi eski atalarının izlerini arıyordu. Bunu fark edince, bu barbarların insanlığa oluşturduğu tehdidin ihmal edilebilir olduğunu anladılar. Ancak, yeni bir sorun ortaya çıkmıştı. Bu barbar medeniyetini kim yok etmişti?
Bariyerin dışında gördükleri manzara hâlâ akıllarındaydı. Gökyüzündeki o devasa ejderha ve yerdeki sayısız gizemli mühür… Tek bakışta bile, bu şeylerin ne kadar korkunç olduğu anlaşılıyordu. Ama şimdi…
Clang!
Yakınlarda bir barbar, mutlu bir şekilde yerden belli bir mühür çıkardı. Başını kaldırıp Chen Feng'in grubunun kendisine baktığını görünce hemen alarma geçti. Mührü sıkıca göğsüne bastırdı ve hızlı adımlar atarak kaçtı. Açıkçası Chen Feng'in grubu tarafından soyulmaktan korkuyordu.
Aniden Kong Bai bir yeri işaret etti. “Bakın.”
Eski bir levhanın üzerinde çürümeye başlamış bir diyagram* görülüyordu. Bazı uzun ve sağlam barbarlar ile düşmanları arasındaki savaşı tasvir eden bir diyagram gibi görünüyordu. Ancak, diyagramın düşmanları belirtmesi gereken tüm noktalar tamamen paramparça olmuştu. Bu kişiler, görünüşe göre varoluşlarının izlerini silebiliyordu ve bu da başkalarının onları nerede araması gerektiğini bilememesine sebep oluyordu. Yerde, sadece barbarların kalıntıları bulunuyordu. Düşmanlarına dair hiçbir iz görülmüyordu.
ÇN: Şema / Taslak / Diyagram aynı şey.
“Tüm izleri temizlenmiş. Saldırganın bir canavar olmadığı aşikâr. Aksine, zekâsı olan bir yaşam formu.”
Chen Feng, belirli bir parçalanmış diyagrama baktı. “Bu yükseklik...” Diyagram zaten belirsizdi, ancak üzerinde tasvir edilen barbarın hareket ve saldırı açısına bakarsak, düşmanın barbarlardan daha kısa olması oldukça muhtemeldi. Buradan düşmanın barbardan daha kısa olduğu sonucuna varılabilirdi. Bu yüzden...
Chen Feng birden sordu, “Düşmanların insan olması mümkün mü?”
Qin Hai başını salladı. “Bundan şüpheliyim. O zamanlar, buraya herhangi bir insan adım atarsa, büyük olasılıkla tüm ordusu ortadan kaldırılırdı.”
Bizzat insan oldukları için, doğal olarak derin bir insanlık anlayışına sahiptiler. İnsanlık tarihi, insanlığın çağlar boyunca gücü, tüm bunlar açıkça kaydedilmişti. Bu barbar şehrinin var olduğu dönem, kesinlikle insanlığın hüküm sürdüğü bir dönem değildi. Bu yere gelince, burası eski insanlar bir yana, mevcut insanlık tarafından bile hala dokunulmamış bir bölgeydi. Dahası, insanlık hiçbir zaman gerçekten yok edilmediğinden, orada bu barbar harabesine benzer insanlık kalıntıları yoktu. Bu nedenle, bu barbarların düşmanlarının insan olma ihtimali oldukça düşüktü. Bu, bilinmeyen bölgeler arasında barbar medeniyetini yok edebilecek bazı korkunç varoluşların hala var olduğu anlamına geliyordu.
İnsanlık bu gezegeni durmaksızın geliştiriyordu ve bu gezegenin kendi kendini ilan eden yüce yöneticileriydi. Bu gezegenin sunduğu tüm kaynakları kontrol etmek istedikleri için, her zaman gelişme hızlarının çok yavaş olduğundan şikâyet ediyorlardı. Ancak, insanlığın gelişimini sınırlayan, bilinmeyen bölgeler şeklindeki bu engellerin, aynı zamanda insanlığı koruyan şey olduğunu asla hayal etmemişlerdi. İnsanlık, barbarları yok eden medeniyetle savaşsaydı…
Bunları düşünürken, üçü de bir ağız odlusu hava soludular.
Chen Feng aniden önceki dünyasındaki Amerikan Yerlileri'nin kaderini hatırladı.
O kıtada yaşayan insan grubu, diğer insanların okyanusu geçip onlara ulaşacağını ve kendilerini yok ederek o kıtada yeni bir ülke inşa edeceği bir günün geleceğini asla hayal etmemişlerdir. Barbarları yok eden gizemli bir medeniyetin var olma olasılığını düşündüklerinde, ifadeleri ciddileşti.
Chen Feng'in ağzı kıvrıldı ve bir gülümseme oluşturdu. “Görünüşe göre burada detaylı bir araştırma yapmamız gerekiyor.”
Kong Bai küçümseyici bir şekilde. “Doğal olarak.” dedi.
Üçü de doğal olarak kişisel çıkarlarına öncelik veren insanlardı. Ancak, keşfettikleri şeylerin kapsamı insanlığın kaderinin etkilendiği noktaya gelince, kendileri için olmasa bile gerçeği bulmaları gerekecekti.
Qin Hai kararlı bir ifadeyle, “Bu gizemli ırkın var olup olmadığına bakılmaksızın, gerçeği bulmalıyız,” dedi. Şu anda birkaç barbar, Chen Feng'in grubunun farkına varmıştı. Şu anda harabelerin girişinin yakınındaydılar, nispeten daha zayıf barbarların dolaşıp gardiyanlarla değiş tokuş edecek değerli eşyalar aradıkları bir yerdi. Chen Feng'in grubu uzunca bir süredir burada dururken, başkalarının dikkatini çekmeye başladılar.
“Gidin.”
Bu miras diyarının iç bölgesine adım atarak girişten çıktılar.
Sha! Sha!
Kumlu rüzgâr oldukça soğuk idi. Kökeni bilinmeyen bu rüzgârda şaşırtıcı bir güç açığa çıktı. Chen Feng etrafına baktı ve bazı barbarların bile bu rüzgârda uzun süre kalamadığını fark etti. Derinlere gittikçe, bu soğuk rüzgâr daha da şaşırtıcı hale geldi.
“Dikkatli olun.”
Qin Hai, onlar için soğuk rüzgârı engelleyerek önde yürüyordu.
Chen Feng ve Kong Bai'ye gelince, sessizce Qin Hai'nin arkasından takip ediyorlardı. Hala çevrelerinde barbarlar olduğu için enerjilerini kullanmaya cesaret edemiyorlardı. Bu nedenle, Qin Hai'nin kendilerini korumak için rüzgâra karşı durmasına izin verdiler.
10 metre. 100 metre.
…
Son olarak, Qin Hai artık dayanamayacak hale geldiğinde, çevrelerinde zaten barbarlar yoktu. Qin Hai'nin vücudu orta düzey B-sınıfı kadar güçlüydü ve barbarlar arasında bile vücudu birinci sınıf olarak kabul edilebilirdi. O bile burada zorlandığından, barbarların bu kadar derinde nadiren görülmesi doğaldı.
Kong Bai bileğini çevirdi. “Kalk!”
Hum -
Sınırsız enerji kaynağı bir kez daha ortaya çıktı.
“Yoğunlaş!”
Bir el hareketiyle, önlerinde koruyucu bir bariyer ortaya çıktı. O anda, her taraftaymış gibi görünen soğuk rüzgâr, anında etraflarından kayboldu. Rüzgârla birlikte, soğukluk da kaybolmuştu.
“Bir süre daha dayanabilirim.” dedi Qin Hai çaresizce. “Burada hâlâ barbarlar olabilir.”
Kong Bai homurdandı. “Neden korkuyoruz? Girişte hiçbir şey yapmaya cesaretim yoktu, çünkü orada çok fazla barbar var. Ama burada bu yerde, ortaya çıkan barbar sayısı ne olursa olsun, onları yok edebileceğim.”
Anında, Qin Hai suskunlaştı. Görünüşe göre buradaki adam gerçekten de çok erken dövülmüş. Tam o anda, aniden, uzaktaki soğuk rüzgârın arasında bir figür belirdi. Vücudunun her yerinde kalın kürkü olan, uzun ve sağlam duruş sergileyen bir insandı. Bir barbar ortaya çıkmıştı!
Chen Feng alarma geçti. “Dikkatli olun.”
Kong Bai dudaklarını kıvırdı ve kendinden emin bir şekilde öne çıktı. “Neyden korkuyorsun?” İki saniye sonra durdu, yutkundu ve arkasını dönüp sessizce onlara doğru yürüdü. Bunun nedeni, o sağlam barbarın arkasında, onlarca barbar daha ortaya çıkmıştı.
Kong Bai'nin ağzı seğirdi. “Kahretsin...” Tesadüf olamaz, değil mi? Geri dönen bir barbar grubuna rastlamak? Geri dönen barbarlar, harabeden elde ettikleri her türlü eşyayı taşıyordu. Vücudu bir enerji bariyeri ile çevrili Kong Bai'yi gördüklerinde yürümeyi bıraktılar ve gözlerini onlara diktiler.
‘Bu adam gerçekten de yürüyen bir felaket...’
Chen Feng, bu Kong Bai'nin ağzının bu kadar uğursuz olması konusunda suskunlaştı. İşlerin nasıl geliştiğine bakıldığında, muhtemelen şimdi acı bir savaşa karışacaklardı.
Shua!
İkisi sessizce yürüdü. Birkaç barbar, kan çanağına dönmüş gözlerle silahlarını çıkarmadan önce eşyalarını yere bıraktı.
Tam o anda, birdenbire gökyüzü aydınlandı.