Lokman Hekim yanında yardımcısı ile ava çıkmıştı. Avdan dönerken bir kabile reisi Lokman Hekim’e bir gece evinde misafir kalması için ısrar etti. Lokman Hekim de kabul ederek o gece orada misafir kaldı. Kabile reisi bir koyun kestirip ikram etti. Lokman Hekim yanındaki hizmetçisine;
- Evladım kurban edilen hayvanın en temiz iki azasın; kes bana getir, dedi.
0 da gidip koyunun kalbini ve dilini kesip getirdi. Lokman Hekim;
- Aferin evladım bildin, dedi.
İkinci gün başka bir kabile reisi, Lokman Hekim’i evini şereflendirmesi İçin davet edince, Lokman Hekim onu da kırmayıp bir gece de ona misafir oldu. Orada da ziyafet olarak bir koyun kestiler. Lokman Hekim yanındaki hizmetçisine bu sefer;
- Evladım, hayvanın en pis olan iki uzvunu kes getir, dedi.
Yardımcısı gitti yine hayvanın dilini ve kalbini kesip önüne koydu. Lokman Hekim hizmetçisine şöyle dedi;
- Aferin evladım bunu da bildin. Zira insanoğlunun en pis ve temiz olan yeri, kalbi ve lisanıdır.
” Kalbi doğru olmayanın İmanı, dili doğru olmayanın kalbi doğru olmaz.”