Şimdi Yaşayın: Depresyon Geçmişte Yaşıyor, Kaygı Gelecekte BekliyorEkleyen Zara Barrie Eki 20, 2015
Erken karanlık, kasvetli Kasım akşamlarından biriydi. Kendimi işten eve yürürken buldum, çünkü kendimi acele eden bir metronun üzücü deniziyle yüz yüze getiremedim ya da Manhattan'ın büyük adasında 25 dolarlık bir trafik taksisine binemedim.
Melankolik bir ruh halindeydim, sallanamadım. Ve bu mevsimin ilk soğuk soğuk akşamı olmasına yardımcı olmadı ve ben de yetersiz kaldım, bu yüzden her rüzgar rüzgarı, beni tutmak niyetinde olmayan ince kot ceketimin altında bulunan çıplak, ham cilde viskoz bir şekilde ısırdı. sıcak bir bakış açısı.
Ama, lanet olsun. Şehrin bir ucundan diğerine yürümeye karar verdim (dört inç mega platformlarda, dikkat edin). Sonuçta, kaybetmek için neye ihtiyacım vardı? Yarı uyuşuk, yarı depresyondaydım.
Kirli cildimi batırıcı soğuk hava ve ayaklarımın kenarları boyunca düz bir çizgide mükemmel bir şekilde serpilmiş kabarcıklar dizisi gibi bir şey hakkında gerçekten bir şey vermedim.
Hiç bu kadar statik ve üzgün hissettiniz mi? Kendinizi her şeye negatif, çarpık, karanlık bir mercekle bakarken buldunuz mu?
Kayrak grisi sonbahar gökyüzünü rahat ve romantik olarak görmek yerine, kasvetli ve iç karartıcı görünüyor. Canlı kış havasını canlandırıcı ve canlı hissetmek yerine, sert ve ihlal edici, umutsuz ve yalnız hissediyor.
Mevsimdeki değişimin güzel bir hatırlatıcısı olarak çimento kaldırımını biberli parlak bakır yapraklara bakmak yerine, yeni bir başlangıç gibi değil, her şeyin sonunda nasıl öldüğüne dair bir metafor gibi görünüyor.
Bu gün üzgün lens günlerinden biriydi. Eğer kendimle gerçek olmaya cesaret edersem, bir yılın daha iyi kısmı için böyle olmuştum.
Ama hayatım aslında parçalanmıyordu. 25 yaşındaydım, ciddiyetle çalışıyordum ve sadık arkadaşlarımdan oluşan bir tutam vardı. Ne oldu?
Sadece çözemedim. Kendimi ... süzgeçten mi geçirdim? Bunun dışında? Geri çekilen? Kayıp? Duygularımı tarif etmek için kelimeler bulmak zor, o kadar belirsiz, o kadar karanlık hissettim ki.
Eğer çok bitkin ve bastırılamaz bir şekilde üzülmüş olmasaydım, panik yığınlarını haklı çıkarmak için sıfır tehlike ile hiper, endişeli ve anahtarlı bir savaş ya da uçuş durumundaydım. Parmaklarım ve ayak parmaklarım uyuşmuş ve karıncalanıyordu. Göğsüm sıkı hissedecekti.
Bir panik atak geçirirken, dünyaya canlı, sert bir mercekle bakarsınız. Renkler çok parlak yanıyor. Güzel bir desene bakmak aniden asit gibi hissediyor - takıldı ve garip.
Kalbiniz her zamankinden daha hızlı atıyor.
Bu hüzünlü akşam, ağabeyimi Los Angeles'ta aramaya karar verdim. Ailesel bir sesin tatlı seslerini duymanın, en azından birkaç dakika boyunca ağrımı tatmin edeceğini umdum. Kardeşim üçüncü yüzüğü aldı.
Hey hey, ne oldu? hevesle cep telefonuna bağırdı. Sesi garip Kaliforniyalı, mutlu ve rahat geliyordu ve sakin bir enerji, Manhattan'ın endişeli sokaklarından keskin bir kontrast çıkardı.
Gözlerimi kapattım. Konuşurken, sıcak ve sevgi dolu Kaliforniya esintisini telefon hattında zahmetsizce süpürdüğünü neredeyse hissedebiliyordum. Yumuşak West Coast güneş ışınları, yanaklarımı bir mililyon mil ve bir okyanus öteden öpüyor gibiydi.
'Bilmiyorum kardeşim. Düştüm, 'itiraf ettim, dudaklarım gerçeğin etrafında döndüğünde sesim küçük bir kırık cam parçasına parçalanıyor.
İşte o zaman ağabeyim 25 yaşındaki kulaklarımın duyduğu en iyi bilge sözlerden bahsetti. Çinli filozof Lao Tzu'dan şunları söyledi:
Eğer depresyondaysan, geçmişte yaşıyorsun. Endişeli iseniz, gelecekte yaşıyorsunuz demektir. Huzur içinde iseniz, şimdiki zamanda yaşıyorsunuz. '
Aniden, kırılan tüm parçalar yerine oturdu. Puslu görüşüm kristalleşti. Destansı oranlarda bir epifan ile vuruldum.
Kardeşimin - ve Tzu'nun - haklı olduğunu fark ettim.
Depresyondayken geçmişte yaşıyordum.
Bu parlak Lao Tzu alıntısıyla, depresyonumun çamurda sıkışmış gibi hissettiğini fark ettim.
Üzgün olduğumda, genellikle geçmişimden gelen acı dolu anılara daldım. Artık hayatımla ilgili olmayan artık duyguların üzerinde duruyordum, üzüntü beni o andan çekildiğimi hissettirdi.
Geriye doğru hareket ediyordum, eski hayatım boyunca yavaş hareket ediyordum, başarısız ilişkiler denizinde yüzüyordum, yıllar önce ve yıllar önce meydana gelen kalp atışları ve korkunç travmalar.
Endişeli olduğumda, gelecekte yaşıyordum.
Endişeli hissettiğimde, tıpkı depresyondayken olduğum gibi, o anda yaşamıyordum, ama geçmişte de değildim.
Gelecekte yaşıyordum.
Kiminle geleceğim? Doğru kariyer yolunda mıyım? Gelecek ay faturalarım hakkında ne yapacağım? Hayatta kalmak için yeterli param olacak mı?
Bu cevapsız sorular her zaman kalbimde çekildi. Ne olacağından korkuyordum.
Tamamen tüketen paniklerin hiçbiri o ana bağlı değildi. Bu, bitiş çizgisini göremediğim, çok önümde olan başka bir hayat yaşamak gibiydi.
Sanki beynim kendime o kadar ilerliyordu ki kendime ayak uyduramıyordum.
Gerçekten mutlu olduğum zaman, o an yaşıyordum.
Her zaman mutlu olmak için çabalamak gerçekçi değildir ve sizi başarısızlığa ayarlar. Hiç kimse tutuksuz, pervasızca, çılgınca mutlu zaman geçirmeyecek.
Uyuşturucu kullanmıyorsanız. Ancak en tasarımcı ilaç bile yıpranıyor. Yukarı çıkan şey aşağı inmeli, değil mi?
Hayat sana zor şeyler atıyor olsa bile, içerik olmak için çaba göstermelisin. Huzur içinde hissetmek. Rahat olmak rahatsız olmak. Mutluluğunuzu ve üzüntünüzü aynı anda tutabileceğinizden emin olmak için.
Alıntıyı duyduktan sonra, hayatımın renkli spektrumunda huzurlu ve mutlu hissettiğim her zaman düşünmeye başladım.
Geçmişin gölgesinde ya da öngörülemeyen geleceğin parlak, beyaz ışığında yaşamadığım anlardı. Onlar ayaklarımın dünyaya dayandığı anlardı ve ben buradaydım. Başkalarını dinliyordum. Ben oradaydım.
Herkes için her zaman işe yarayacak kaygı ve üzüntü için denenmiş ve gerçek bir çare olmadığını bilsem de, bu felsefeyi sizinle paylaşmaya karar verdim. Gerçekten kötü günlerde benim için her zaman işe yaramıyor, ama çoğu zaman işe yarıyor.
Yani, sevgilerim, üzgün ya da endişeli ya da bağlantısız hissettiğinizde, şimdiki ana geri dönmeniz yeterlidir. Nefes al. Ayaklarınızı yere bastırın. Kesinlikle sahip olduğunuz tek şeye tekrar dokunun - şimdi.