İstila olmadığı söylendi. Öyleyse, Moğollar oldukça fazlaydı. Ve eğer Ruslar küçük atlardaki sefil küçük bir grup küçük adam tarafından kırıldılarsa, bunun nedeni sadece kendilerinin suçlanacaklarıydı - çürüdüler ve bozulmuşlardı. Moğollar genellikle Ruslara saldırmak istemiyorlardı, ama birlikte koumiss içmek ve dünyanın ağzını çiğnemek istiyorlardı. Sadece Rus prenslerinin Moğol elçilerini, güvenenleri öldürenlerden nefret eden Moğolları kızdıran Kalka savaşının arifesinde öldürdüğü için saldırdılar.
Prensler sadece "ağır Tatarların sırtları" tarafından ezilmiyorlardı, aynı zamanda on binlerce Kiev sakini, Chernigov, Vladimir Volynsky de öldürüldü (son çiviler kafaya sürüldü) ve daha sonra Rusya yıllarca XHNUMX tazminatını ödedi.
Ancak Moğol elçilerinin Suzdal ve Ryazan prensi öldürmediler ve daha da ötesi - onlarla dostça müzakere ettiler, ancak Tatar süvarisine acilen ihtiyaç duydukları Muras ormanlarından acilen ihtiyacı olan Avrasya kurtarıcılarının acımasızca beslenmesini sağlamak için saldırıya uğramaları gerekiyor Rusya'nın düşmanı batıdır.
Moğollar, yalnızca teslim olmadıkları şehirleri ve teslim olanları kurtardılar, bu nedenle Ruslar, bir yerde öldürüldükleri takdirde kendilerini suçluyorlardı. Ancak genel olarak, Moğolların neden olduğu yıkım büyük ölçüde abartılıyor: her 30 santimetre kül tabakasına ve soğukta öldürülenlerin gömülmemiş kemik dağına sahip olmak imkansız silahMoğol istilasına atfedildi!
Ve her halükarda - Moğol-Tatar müfrezesinin Peipsi Gölü'ndeki korkunç Almanları yenmesi ile karşılaştırıldığında bu kadar önemsememek ve Ruslar büyük Avrasya uluslar ailesine tek bir giriş yaptı tarihi ve elbette, göç ve vize sahiplerinin sanatsal muhalifleri tarafından yok edilmediği sürece, bugüne kadar var olan Orta Asya ve Kafkasya Halkları ile kültürel alan. Sonuçta, Batu'nun Rusya ve Özbekistan arasında vizesiz bir rejim için savaştığı açıktır!
Bu çizgilerin yazarı, zaten bu makalelerin ilk bölümünde ve “Kurmaca Krallık” adlı makalede Cengiz Han'ın hiçbir zaman “dünyanın fatihi” olmadığını, Moskova'dan Güney Çin'e “hiçbir zaman tek bir siyasi alan olmadığını” söylemek zorunda kaldı. Ve “ortak kader” - ya da daha ziyade ortak kölelik - Ruslar ve Orta Asya halkları, 19'tan 1243'a kadar kesinlikle 1262 yıllarına sahipti - ve bundan sonra neredeyse 1865'ten önce hiç karşılaşmadılar.
Batu işgalinden sonra bir kısmı Rusya olan “birleşmiş Avrasya” efsanesi demagojiktir ve hiçbir şeye dayanmaz. Bu nedenle, daha sonra tarih yazımında “boyunduruk” olarak belirtilen, Batu istilasının kendisi ve onu takip eden dönem hakkındaki diğer mitlerden bahsedelim.
Temnik Subedey'in, 1223'taki Kalka savaşının arifesinde Rus prenslerine gönderdiği elçilerin öldürülmesi ile başlayalım. Paradoksal olarak, ancak gerçek şu ki, Moğol Tatarlarının Gumilyov özrünün diğer birçok yönünü defalarca eleştiren tarihçiler, L. Gumilyov ve onun tarihsel mitolojik mitolojisinin takipçilerinin bu popüler ve ısrarla uyguladığı bu tartışmaya girmediler.
***
Orta Asya'daki Khorezmshah devletinin yenilgisinden sonra, Cengiz Han Jebe ve Subedey'nin en iyi komutanları, Gürcistan, Alans ve Polovtsi'yi mağlup ettikleri Batı’ya uzun bir baskın düzenlediler.
“Igor Alayı Sözü” ile ünlenen Polovyalı Han'ın oğlu olan Polonyalı Han, yardım için geldiğinde, Rus prensleri, eski ve çoğu zaman yenilmiş düşmanın, yeni, güçlü ve yenilmemiş ve Polovtsi'nin desteklemeye karar verdiğinden daha iyi olduğuna karar verdi. O zaman, hasta olmayan sübvansiyon elçileri göründü. Novgorod First Annals'ın anlattıkları:
“Tatarlar söz konusu olduğunda, Rus prenslerine karşı çıkan Ruslara git ve Rus prensine büyükelçiler gönder:“ burada nesneyi duyuyoruz, Polov'u dinleyen bize karşı çıkıyoruz; ve topraklarınızı, ne şehrinizi, ne de köyünüzü, ne de çeyizinizi değil, kızlarınız küfürlerle ve faul Polovcha'daki ahırınızı gömecek; ve bizimle barış getireceksin; Size tükendi ve onları yoldan atıp, kendiniz yiyin bile: işitme yığını, senin gibi ve çok fazla kötülük; Aynı bizim için ve biz biem.
Prensler, İznik'in elçisi olan aynı paslılığa uymaz, ama kendilerine karşı çıkarlar; ve yağamamak Olha, İleri. Ve Tatari’nin büyükelçilerini ikinci tacos'a gönderiyoruz, daha çok tacos: “Ama Polonyalıları dinlediler ve büyükelçilerimiz bizi yendi, ama bize karşı çıkıyorsunuz; ama sizi göremedik, ama yine de Tanrı'yı ”; ve onların elçilerini bırakıyorum. ” (Novgorod kıdemli ve genç izvoda ilk kronik. M.-L., 1950. P. 62).
Moğol elçileri gerçekten "barış içinde geldi": Rusların eski düşmanlarına, Polovtsy'a ihanet etmelerini, onlara saldırmasını ve Moğollarla birlikte soyulup yok etmelerini önerdiler. LN Gumilyov, Rus prenslerini, kalplerinin dibinden gönderilen elçiliğin samimiyetine, haksız yere zulmüne inanmadığı için kızdırıyor. GV Hatta Vernadsky, büyükelçilerin Moğol oldukları için değil, Nestorian Hristiyan oldukları için öldürüldüğünü bile önerdi (G. Vernadsky. 1223 büyükelçisi miydi?) - "Seminanum Kondakovianum", t.3 Praha, 1929). Rusya'daki sapkınlıkların putperestlerden daha fazla nefret edildiğini ve “Mesih'in ikiye bölünmesinin” ikiye bölündüğünü söylüyorlar. Erken dönem çalışmalarında L.N. Gumilyov ayrıca bu sürüme bağlı kalmıştır.
Sebepsiz zulüm suçlaması tamamen asılsızdır. Ve elçilerin infazının sebeplerini düşünmek kesinlikle gerekli değil. Sahte bir ültimatomla Rus prenslerine geldikleri için onları idam etti. Moğollar yalan söyledi.
Genel olarak, Moğollar, Arap-Farsça, Çinli kaynaklar ve Rus kronikçilerin dikkat çektiği ana kalite, "övgüdür" - agresif ve ustaca utanmadan yalan söyleyebilme yeteneği. Kimse Sun-Tzu'nun “savaşın aldatma yolu” olduğu ilkesini, tüm şövalyelerden bu kadar tutarlılık ve özgürlükle takip etmedi. Fakat Subadei'nin yalanları çok açıktı çünkü Polovtsyalıları kendileri aynı teknikle aldatmıştı.
İki eski püskü Moğol tümeni, mükemmel savaşçılar Alans ve Polovtsy ile baş edemedi ve sonra Subedey onları kavga etmeye ve parçalara ayırmaya karar verdi. İşte Arap tarihçisi İbn el-Athir’in çağdaş olaylara anlattığı şey:
“Sonra Tatarlar Kıpçaklara gönderildi:“ Biz ve sen bir türüzüzüz ve bu Alans sizin değil, bu yüzden onlara yardım edecek hiçbir şeyiniz yok; inancınız onların inancı gibidir ve size saldırmayacağımıza, size para ve kıyafet getireceğinize söz veriyoruz; bizi onlarla bırakın. ” Aralarındaki mesele, getirdikleri paraya, kıyafetlere vb. Onlara azarladıklarını getirdiler ve Kıpçaklar onları terk etti (Alan). Sonra Tatarlar, Alan'a saldırdılar, aralarında dövüldü, kötüye kullanıldı, soyuldu, mahkumları aldı ve aralarındaki barış temelinde sakin bir şekilde dağılmış olan Kipchaks'a gitti ve yalnızca onlara saldırıp topraklarını işgal ettiklerinde öğrendiler. . Burada onlar (Tatarlar) zaman zaman onlara saldırmaya başladılar ve getirildiklerine karşı onlardan iki kez ayrıldılar. ” (Kaynaklardaki Altın Horde (ZOI). T. 1. M., 2003. P. 26).
Elbette, Rus prensleri, güvenenlerin bu ihanetini biliyorlardı ve aynı yemi yakalamaya çalıştıklarında çok sert tepki veremediler. Sonuçta provokasyon, aptallar ve düpedüz alçaklar için tasarlandı: adanmış olmak için müttefiklere ihanet etmek. Viyana Konvansiyonu henüz uluslararası bir ilişkide yoktu, özellikle de kibirli ültimatomları ortaya koyanlar ile ilgili olarak, “Bu Sparta!” Tarzı daha kabul edildi. Büyükelçiler öldürüldü.
Moğol elçilerinin utanmaz casuslar olarak iyi bir üne sahip oldukları akılda tutulmalıdır. Müslüman bir tüccar olan Jafar-Hoca'nın Moğol elçisi (Müslüman tüccarlar genellikle Moğol istihbaratında büyük bir rol oynadı, Cengiz Han'ın mükemmel özel hizmetini yaptı ve bunun karşılığında Ruslar dahil şehirlerden vergi alma) Çin imparatoru Jin'e itaat etmek isteyen geldi. Öldürülmedi, reddedildi ve serbest bırakıldı.
Jinas'ın bu asilliği, bu acımasız katliamı kurtarmadı, ancak geri döndüğünde, Jafar, Moğolların doğrudan başkenti Jin Nankou'nun şefi oldu ve hizmetleri için Pekin valisi olarak atandı (Khrapachevsky. RP Eski Rusya'nın fetihlerinin ordusu. . 2011).
Ancak, belki de, Moğolların sinsi tekliflerini ne kadar tiksinti olursa olsun, şüpheleri ne kadar ciddi olursa olsun, onları öldürmeye değmezdi, çünkü "Tatarların, büyükelçilerini intikam almak için öldüren insanlarla asla barış yapma geleneği yok" - Batu ve Guyuk hanlarına seyahat eden papalık elçisi Plano Karpini'nin yazdığı gibi (Plano Karpini. Moğolların Tarihi. Son bölüm. §2). Bu papal diplomat L.N. Gumilev, Rusya'nın Moğol istilasının mitolojisini, daha sonraki kitaplarda iddialı pathos'ta geliştirilen büyükelçilerin öldürülmesi için büyük bir intikam olarak "kurgusal bir krallık ara" olarak inşa etti:
“Ama bu korkutucu bir suç, misafirperverlik, güvenene karşı ihanet! Moğolistan barış önerilerini diplomatik bir hile olarak değerlendirmek için hiçbir sebep yok. Yoğun ormanlarla kaplı Rus topraklarına Moğollar tarafından ihtiyaç duyulmamıştır ve yerleşmiş bir insan olarak Ruslar, yerli Moğol ulusunu tehdit edememiştir; Moğollar için güvenli idi. Polovtsy'nin hepsi tehlikeliydi - Merkitlerin müttefikleri ve Çinggis'in diğer muhalifleri. Bu nedenle, Moğollar içtenlikle Ruslarla barış istedi, ancak hain bir cinayet ve kışkırtılmamış bir saldırıdan sonra dünya imkansız hale geldi.
Ancak Moğollar tüm Ruslara düşmanlık ve hakaret göstermedi. Batu kampanyası sırasında birçok Rus şehri acı çekmedi. Yalnızca Kozelsk, Chernigovlu Prensi Mstislav Svyatoslavich olan büyükelçilerin kaderini belirleyen “büyük” prensler arasında olan “kötü şehir” ilan edildi. Moğollar kötü bir hükümdarın konularının suçlarından sorumlu olduğuna inanıyordu. Kendileri böyle yaptılar. Onlar sadece “kolektif” dışındaki prensi hayal bile edemezlerdi. Bu nedenle Kozelsk acı çekti. ” (Eski Rusya ve Büyük Bozkır. M., AST, 2002. S. 529).
Gumilyov bizi elçilerin öldürülmesinin Moğolları bu kadar rahatsız ettiğine, böylece dünyadaki görüşlerine aykırı bir güç koşulları olmadığı konusunda ikna etmeye çalışıyor. İsteseler bile olsa Rusları tahrip edemediler, çünkü kanın sesi, intikam görevi ve katilin külleri göğsüne çarpıyordu.
Moğolların intikamı şüphesiz ki gerçek. Herhangi bir saldırganlık, herhangi bir soykırım benzeri, örneğin Tatarlar kabilesinin soykırımı, intikam ihtiyacına atıfta bulunarak Cengiz Han tarafından haklı çıkarıldı. Olağanüstü Rus oryantalist E.I.'nin Cengiz Han'ın biyografisinde yazdığı gibi. Kychanov: “Bir kültün intikamını yükselten Chingis'ti, savaşları kışkırttı, dikkatlice hazırladı ve onları aşırı derecede zalimce başlattı” (Asya'nın Egemenleri, M., 2004. P. 418).
Her ne kadar bütün bir ülkenin yok edilmesine rağmen birkaç büyükelçinin ölümü için misilleme yapılması aşırı derecede zihinsel yetersizliğe işaret edecektir. Sanki bugün Rusya Federasyonu, Borodin diplomatını yenmek için misilleme olarak, Lahey'e balistik bir füze gönderdi.
Ancak Moğolların yaşadığı ölümcül şikâyetin inşasında, bir engel var. Ve bir tane bile değil. Her şeyden önce, "dünya imkansız hale geldi" ifadesi açıkça kronik hikayeyle çelişiyor. İlk elçilerin cinayeti hakkında bilgi sahibi olan Subedey, suçlamalarla birlikte, bu arada güvenli bir şekilde serbest bırakılan ikincileri gönderir. Barışa giden yol kapalıysa ve sadece savaşmanız gerekiyorsa, neden yeni elçiler gönderir, onları riske atıp öldürürsünüz?
Çeşitli dillerde çağdaşların hikayelerinin sayfalarını gösteren düzinelerce sayfa, Moğolların muhalifleri teslim olmaya ikna etme umuduyla, elçilerin nasıl gönderdiği, gönderdiği ve gönderdiği ile ilgili öykülerle doludur. Ibn el-Athir'in (ZOI) söylediği gibi, teslimiyete, örneğin Samarkand sakinlerine olduğu gibi olağanüstü bir şekilde hareket ederler. T. 1. M., 2003, s. 17:
“Kafirler onlara:“ Bize silahını, malını ve sığırını ver, seni [akrabalarına] göndereceğiz ”dedi. Böylece onlar [sakinleri] yaptılar. Fakat silahlarını ve sığırlarını ellerinden aldıklarında, [Tatarlar] onlara bir kılıç attılar, onları en sonlarına kadar dövdüler ”(“ güvenilir olanın ihanetine ”-?).
Julian’ın Moğol kaan’dan Macar kralına atıfta bulunulan Macar okuryazarlığında, “Size otuz yıldır büyükelçiler gönderdim” diyor (Anninsky, SA, Tatarlar ve Doğu Avrupa’nın Macar Misyonerleri Haberleri / II. Arşiv, Cilt III. L. 1940 C. 89).
Müthiş azim. Moğolların büyükelçilerini öldürenlerle müzakerelere devam etmedeki isteksizliği bir hayaldir. Ancak, belki de müzakerelerin devam etmesiyle Moğollar ne olduğu konusunda çok endişeliydiler? Öyle bir şey yok.
Büyükelçilerin Rus prensleri tarafından atılmasından bahseden tek kaynak ... Novgorod ilk kronik. Bu bir Rus kaynağıdır. Tek bir Arapça, Farsça veya Çince kaynak değil, Moğolistan’dan yazan tek bir yazar değil, elçilerin bulunduğu bölümden tek bir kelimeyle bahsetmiyor. Cengiz Han'ın eylemlerinin en ayrıntılı ve kapsamlı kronikçisi olan Rashid ad-Din, Kalka Savaşı hakkında şöyle konuşuyor:
“Sonra, Uruse'ların ve oradaki Kıpçakların ülkesine saldırdılar. Bu zamana kadar yardım aldılar ve büyük bir ordu topladılar. Moğollar üstünlüklerini görünce geri çekilmeye başladılar. Kıpçaklar ve Uruse'ler korkudan geri çekildiklerini düşünerek Moğolları on iki günlük seyahat mesafesinden takip ettiler. Birden Moğol ordusu geri döndü ve onlara vurdu ve bir araya gelmeden önce, bir çok insanı öldürmeyi başardılar. Bir hafta boyunca savaştılar, sonunda Kıpçaklar ve Uruslar kaçtı. Moğollar onları takip etmeye başladı ve bölgelerinin çoğu ısınana kadar şehirleri tahrip etti. ” (Rashid ad-Din. Chronicle Koleksiyonu. T. 1, KN. 2 M.-L., 1952. S. 229).
Subedey'in Polovtsy'yi nasıl aldattığını ayrıntılı olarak anlatan İbn el-Athir, savaşın ayrıntılı bir resmini verir (ZOI, T. 1. M., 2003. S. 26-27). Prensler Moğollarla yüzleşmeye karar verirken, Moğollara saldırdıkça, Ruslar ve Polovtsiler de savaşa devam ettikçe onlarla görüşmeye giderler. Büyükelçilere bir kelime gönderme hakkında.
Bu arada, Moğolistan tarafındaki tüm kaynakların Subadei’nin Rusya’ya yönelik kampanyasını saldırgan, Uruse’ye saldırı, saldırganlık ve başarısız müzakerelerin ardından zorunlu bir savunma olarak tanımladığını belirtelim. "Yuan Shi" kitabı, Sima Qian'ın ruhunda, olağanüstü komutanların biyografileri eşliğinde Moğol hanedanının tarihinin ayrıntılı bir açıklamasıdır.
“Kahraman” Kalki Subedey-baatur'un ayrıntılı biyografisi: “Onlar da Kalki nehrine ulaştılar, bir araya geldiler ve Ruslara ait daha yaşlı ve daha genç olan Mstislavlarla bir savaşa girdiler. Onları yakaladım. Asses halkını sakinleştirdiler ve geri döndü ”(ZOI, vIII, M., 2009. P. 228). Elçiler hakkında bir şey değil.
Tekrarlıyorum Sadece Moğol elçilerinin Novgorod tarihçesinden öldürülmesini biliyoruz. Eğer kronikler bundan bahsetmeyi gerekli görmediyse - onun hakkında hiçbir şey bilmeyiz ve Moğol istilasının “elçilerin intikamı” olduğu gerekçesi basitçe mevcut olmazdı.
Garip değil mi? Gumilyov'a inanıyorsanız, Rusya'ya karşı şartsız koşulsuz casusların elçilerinin öldürülmesi inanılırsa, Moğollar partizanlar sorguya çekildiklerinden herkese Urus'larla savaşlarının adil olduğu konusunda bağırmaları gerektiğinden bu konuda sessiz kalıyorlar. Tam tersine, kuzey Novgorod'lu bir Rus kronikler (iyi, bilgili, güneydeki meslektaşlarından çok daha iyi) bu bölüm hakkında konuşuyor.
Açıkça kınama olmadan, ancak yavaş yavaş hikayesine dahil olan Kalka Savaşı'nın tüm hikayesine nüfuz eden günah prenslerini cezalandırma fikrini dahil etme. Açıkçası, Moğollar değildi, ancak bu elçiler cinayetinde ahlaki açıdan hatalı bir şey gören yalnızca ve yalnızca Rus kronikler.
Moğollar ayrıca büyükelçilerin suikastını intikam için bahane olarak kullandılar (tedbirli Plano Karpini'nin bildirdiği gibi, Gumilyov'un icat ettiği herhangi bir metafiziği olmadan), ancak Rus için bu bahaneyi açıkça fark etmediler. Sadece unuttum. Kampanyasını rapor ederken (kroniklerin bu hikayeyi savaşın Rus katılımcılarından ve Persler, Araplar ve Çinliler - Subadei'nin raporlarından bildiğini unutmayalım), komutanın kendisini çok başarılı bir diplomat yapmayan bu bölümden bahsetmenin gerekli olmadığını düşünmesi mümkündür. küçük bir ayrıntı olarak.
Ve sonunda, asıl şey. L.N'in metafiziksel vahiylerini tahmin edelim. Hayali Bir Krallık Arayışından Gumilyov (M., 1970. S. 291): “Güven veren birinin cinayeti doğaya, dolayısıyla bir tanrıya hakarettir. İhanete karışan insanlar yaşamıyor ve torunları üretmemeliler çünkü Moğollar ortak sorumluluğu ve kalıtsal özelliklerin varlığını kabul ediyorlardı (“diyeceğiz - gen havuzu)”.
Avrasya düşünürünün sert cümlesini hatırlayalım: Büyükelçileri öldürenlerin torunları bu dünyada yaşamamalı, sonsuza dek gen havuzundan çıkarılmalıdır.
Ve şimdi harikulade bir Fars tarihçisi, Hulagidlerin Vizeri, Cengiz Han'ın soyundan, panegiriler ruhunda geniş tarihini oluşturan büyük hükümdarı kuran İran'ı yöneten Rashid ad-Din'e geri dönelim. İşte, Cengiz Han Habul-han'ın büyük büyükbabasının, İmparator Jin'in büyükelçileriyle nasıl başa çıktığı hakkındaki hikayesi:
“Sonra [gönderilenler] gönderilenleri sürdüler. Kuralas kabilesinden Mati adıyla aldığı kayınbiradının yeni yapılmış bir çadırı vardı. Büyükelçiler için paramparça edildi ve oraya yerleştirildi. Sonra, [Kabil Han] 'ın oğulları olmadığı için, kızına ve kızlarına [Hadam] dedi: “Bu amaç için seni aldım ve o kadar çok sayıda uşak ve uşak [Khasham] tuttum ki, böylelikle ölümcül bir tehlike anında hepiniz benimle oybirliği olur. Bu elçileri öldüreceğiz, ama reddedersen seni öldürürüm. Hitai bana saldırdığında, hayatta kalamam, [ama] ilk başta seninle sona ereceğim, çünkü barış ve ölümün kırmızı olduğunu söylüyorlar! ” [Sonra] Altan Han’ın büyükelçilerine onunla hemfikirdiler, onlara saldırdılar, onları öldürdüler ve bu sorundan güvenle kaçtılar. ” (Rashid ad-Din. Chronicle Koleksiyonu. T. 1, KN. 2 M.-L., 1952. C. 36).
So. Temujin'in babası Esugey-Bagatur. Temujin-Cengiz Hanın kendisi. Oğulları Juchi, Çağatay, Ogedei, Tolui ve diğerleri. Torunları Batu, Berke, Guyuk, Haidu, Munke, Hulagu, Khubilai, Arik-Buga ve diğerleridir. İlkhan Odzhetu, L.N. tarafından sunulan “Moğolların dini fikirlerine” göre, Efendi ve El Rashid'in El Din'idir. Gumilev, “lanetlenmiş tohum” a aitti - Habul Han’ın Jin büyükelçilerinin katilinin soyundan gelenlere (Moğolistan boyunca Moğol devletinin kurucusu olarak anıtlar var).
Cengiz Han'ın bütün cinsi, eğer L.N. Gumilyov, yaşamak ve torunları üretmek için değildi. Rashid ad-Din de, Cengiz Han'ın atalarının korkunç suçu hakkında çok acımasızca ve neşeyle öyleydi. Aynı zamanda, ev yapımı Habul Han da bu düşünceden çok etkilenmedi. Onları öldürmekle tehdit etmek zorunda kaldı, bu yüzden onunla bir suçu paylaşmaya karar vereceklerdi (burada etik değildi, sadece çene halkının intikamından intikam almaktan korkuyorlardı).
Moğollar böyle bir cinayette herhangi bir küfür görmediler ve eğer intikam avcısının öldürülmesini intikam nedeni olarak gördülerse, o zaman “yemek istememi istediğin suçlusun” ilkesine göre. Mesela Moğollar, tüccarlar ve elçilerin (casusları okuduğu) - Müslümanlar tarafından gönderilen 450’in öldürdüğü Otrar’da Khorezmshah’ın emriyle örgütlenen gerçekten korkunç bir katliamdan sonraydı. İlginç bir şekilde, bu katliamdan sonra, Cengiz Han, ilk önce Khorezmshah Muhammed'i özür dilemeye zorladı; bu, Gumilyov'un sakrilite efsanesine ve intikam için karşı konulmaz bir susuzluğa tekabül ediyor.
Elçilerin öldürülmesinin Moğollar tarafından aşırı reddedilmesiyle ilgili kurgu, Rus tarihi geleneği tarafından çürütülüyor. "Ryazan Batu Harabesi Masalı", Ryazan büyükelçisi Prens Fedor Yuryevich'in Batyam cinayeti hakkında bir hikaye içeriyor, çünkü Moğol yöneticisine karısı Eupraxia'yı vermeyi reddetti.
“Ve oğlu Büyükelçi Prens Fyodor Yurevich Rezanskoggo, Rezansky topraklarının savaşmaması gereken büyük hediyeler ve dualar için Batu'nun tanrısız kralı için. Prens Fedor Yuryevich, Voronej nehrine Batu kralıyla geldi ve ona kralın armağanlarını ve dualarını getirdi, böylece Rezansky topraklara kavuşmadı.
Merhametsiz, merhametli, armağan ve soyundan gelen tanrısız Kral Batu, Rezansky topraklarını fethetmez. Ve yaruya rusya topraklarını voyavati öven. Ve bekçi kızları ya da yataktaki kızları Ryazan prenslerinden istemeye başla. Ve Rezanski halkının refahından, Prens Fedor Yuryevich Rezansko'ya karşı tanrısız kral Batyi'nin kıskançlığı, sözde kraliyet ailesinden bir prenses bulunduruyor ve tamamen kırmızı. Batu kralı, sinsice inançsızca yiyip acımasızca, etinin arzusuyla kızardık ve Prens Fedor Yuryevich'e söyle: "Bana prens, tüm güzelliğinin eşlerini ver!"
Kutsanmış Prens Fyodor Yurevich Rezanskaya hem güler, hem de kralla konuşur: “Bizim için, bir Hristiyan, hararetsiz bir kral olmak, eşlerimizi zina etmeye yönlendirmek, sonra eşlerimiz de eşlerimizi başlatmaya yarar”. Tanrısız kral Batu, Fyodor Yuryevich'in kutsamalarını öldürmek için onu gördü ve kederli oldu, ama aynı zamanda hayvanlarına ve kuşlarına parçalanmalarını emretti; Prens, kasıtlı savaş insanları yendi. "
Modern “Horde tarihçiliğinin” temsilcileri, yani L.N. Gumilyov (ve sonuçlarında önemli ölçüde “cesaretlendiren”) Moğollar, Baty ve Rusya'nın fetihlerinden, bazen de Rus karşıtı saldırıları ihmal etmeden özür diler, bu hikayeyi “XVI. Yüzyılın folklor çalışması” olarak nitelendiriyor (bu tür Horde tarihçiliğinin tipik bir örneği: Pochekaev R.). Y. Orda Çarları, Hanlar ve Altınordu hükümdarlarının biyografileri (St. Petersburg, 2012. C.14).
Bu bariz bir gerginlik. Öncelikle, Cengiz Han'ın yaşamının ana kaynağı olan “Moğolların Halk Tarihi”, tüm biçimsel özelliklerinde bir halk anıtıdır. Ve yine de, vicdan azabı olmadan kullanılır. İkincisi, D.S. Likhachev (Seçilmiş Eserler. L. 2, 1987, C. 261), Ryazan'ın yıkımı hikayesini içeren “Nikola Zarazsky Masalı” nın el yazması geleneğini bilmemize rağmen, metnin iç eleştirisi XVI. XIV'in ortasından daha sonra yazılamadığını gösterir - yazar, 16. yüzyılda çoktan unutulmuş olan gerçekleri bilir.
Bu arada, L.N. Gumilyov açıkça Ryazan romanlarını orijinal olarak kabul ediyor - Evpatiy Kolovrat'ı tarihi bir figür olarak görüyor ve dahası, dekolmanı eylemleriyle ilgili hikayeye dayanarak, Rusya'yı işgal eden Moğolların sayısı hakkındaki hipotezlerini sunuyor (Rusya'dan Rusya'ya, M., 1995. C. 131). .
Fakat ... ve Fyodor Yuryevich ve Yevpaty Kolovrat bizim için sadece Ryazan Batu Harabesi Masalındaki karakterler olarak bilinir. Doğrulama kaynağımız yok. Bir karakter tarihsel ise - Evpaty Kolovrat, o zaman bir diğeri tarihseldir - Fedor Yuryevich. Ryazan'ın mahvolması çok korkunçtu ve koşulları o kadar şok ediciydi ki, elbette, Batu'ya gönderilen bir prens cinayeti gibi olağandışı bir gerçek insanların hafızasında korunacaktı. Önde gelen modern araştırmacı Batu işgallerine göre D.G. Kruştaleva: “Moğol merkezindeki Rus büyükelçilerinin öldürülmesi gerçeği şüphesiz” (Rusya: işgalden “boyunduruğa”. XIII. Yüzyılın 30-40. St. Petersburg, 2004. C. 89).
Batu ve Ryazan, Batu ve Vladimir-Suzdal prensliği arasındaki savaş başlamadan önce aktif diplomatik borsalar da başka kaynaklarda kaydedilmiştir. Ve bu kaynaklar, Baty büyükelçilerinin ihale muamelesinin bir faydası olmadığını gösteriyor.
“Yuri'nin harika prensi olarak görüyorsun, Tanrı'nın emirlerini vaaz et ve Tanrı'nın korkularını gönlünde tut, dediğin gibi Rab'bin sözünü hatırla:“ Öğrencilerim için tüm insanlar hakkında yedi kişiyi bileceksin. Birbirinizi seviyorsanız, sadece arkadaşınızı değil, düşmanlarınızı da seviyorsunuz. Ve senden nefret edenlere iyi davran. "
Her türlü yaramazlık, tanrısız Tatarların önyargısı, gidelim, biahut ile kutsanmış, büyükelçiler isimlerini kan dökülmesine, rekusche'ye göndermişler: “Bize katlanmak”. Ancak peygamberin dediği gibi aynı değildir: "Işının yüceltilmesi saplamanın dünyasıdır." Xi bo, tanrısızdır, sahte bir dünya ile yaşamak, dünyanın yaratması için büyük bir kirli numaradır ve burada ve burada birçok kötülük vardır ”(Rus Chronicles Komple Koleksiyonu. T. 1. Laurentian Chronicle. Art. 468; Sheet 163 cilt.).
Suzdal Prensi Yury Vsevolodovich, Tatar büyükelçilerini barışla serbest bıraktı; bu, Batyi'nin topraklarına saldırmasını engellemedi, mahvetti, prens'in oğullarını öldürdü (onlardan biri, başka bir çocuk, Vladimir Yuryevich, Moskova'da daha önce yakalandı ve Vladimir duvarları altında idam edildi) şehir teslim olmayı reddetti) ve Baty Burunday'nin komutanı aniden prens'in kendisine saldırdı, öldürdü, başını kesdi ve başını Batyev’in merkezindeki bir kimlik çantasına sürükledi.
Öldüren büyükelçiler Yuri Vsevolodovich'in kaderi ile Kalka'da ölen prensleri öldüren büyükelçilerle, prensleri Moğol elçilerini yöneten toprakların kaderi arasında fark bulunmayanlar arasında temel bir fark yoktur. Aksine, Moğolların Rus prenslerine karşı yaptıkları eylemler, kesinlikle muhaliflerini aldatma mantığına tabidir.
Bu konuda yazan tüm yazarların arasında, bu Moğolistan'ın Plano Carpini kuralı en aforist olanını dile getirdi: “Asil ve saygın insanlar asla eskisi gibi değil… Planları dünyaya onlarla hakim olmak, bu yüzden soylu insanlara karşı davalar arıyorlar. öldür onları "(Plano Karpini. Moğolların tarihi. Bölüm 6. §V; Bölüm 7 §I).
Moğollar, Rus aristokrasisini yok etmek için herhangi bir bahane arıyorlardı, böylece yönetecek kimse yoktu, ayaklanmaya önderlik edecek ve Moğollara yeni bir meydan okuma atacak kimse yoktu.
Ancak, bu sonraki hikaye.
Özetleyelim. Moğolların büyükelçilerin öldürülmesini en korkunç tahammül edilemez suç olarak nitelendirdiği tezi, daha sonra suçlunun imha edilmesi, soykırıma maruz kalması, doğrudan Cengiz Han'ın (ve buna bağlı olarak bütün "Altın Klan" ın torununun Habin Han'ın torunudur) olduğu gerçeğiyle çelişiyor. Rus efsaneleri, Rus büyükelçilerinin Moğollar tarafından öldürülmesinin gerçeklerini aktarıyor.
Rus kronikleri, Moğol elçilerini sevgiyle tedavi eden prenslere karşı misilleme gerçekleri veriyor. Doğu kaynakları, Rus kroniklerinin aksine, Kalka savaşı hakkında detaylı bilgi vermelerine rağmen, elçilerle herhangi bir olay fark etmiyorlar. Moğol elçilerinin öldürülmesinden rahatsız olan dünyadaki tek kişi Novgorod Birinci Chronicle'ın derleyicisiydi.
Yukarıdakilerden, yaratılan L.N. Gumilyov ve Moğol’un Rusya’ya karşı kampanya yapması, cinayet, şehirlerin yakılması, soygunların Rus prensleri tarafından Moğol elçilerinin öldürülmesi için “cezalandırıcı bir operasyon” olduğu efsanesi modern Horde tarihçiliğinde aktif olarak sömürüldü.
Basit ahlaki ilkeler ve samimi öfke ile yönlendirilen Rusları kısır ve sinsi, Moğolları ise “asil vahşiler” olarak sunma girişimleri açıkça gergindir. Bize göre, bizim açımızdan mazereti olmayan ve sahip olamayacağımız soyguncu istilasını ve yenilgiyi haklı çıkarmaya teşebbüs ettik.