Başlangıçta, makineli tüfek ve magazin tüfeğinin süvari rolünü bir tür yardımcı birlik türüne indirgemesi konusundaki geleneksel gerekçeyi bir kerede çıkarırız. I. Dünya Savaşı'nda, özellikle Doğu Cephesinde, süvari hala, savaş boyunca önemli bir etkiye sahip olan, birliklerindeki hareketli bir grev gücü idi. Asıl soru, nasıl uygulanacağıydı.
Süvarilerin savaştaki geleneksel rolü, “at şoku” adını taşıyan açık bir saldırıdır. Bu soğuk bir darbe silah düşmanın kendini savunmaya zorlanması, kısa vadeli öfkeli saldırı ve ardından imha etme gibi bir konuda alabora olması. Ya iki tarafın yaklaşmakta olan savaş süvarileri.
Evet, makineli tüfek süvari ustalarının eylemlerini açık bir grev görevi yapmak açısından oldukça karmaşık hale getirdi. Ancak savaş sırasında süvarilerin kullanımı, mevcut koşullara uyum sağlayarak kademeli olarak değişti.
Özellikle büyük alanlar ve birim alandaki düşük ateş silahlarıyla ayırt edilen Doğu Cephesinde. Orada süvari daha aktif kullanıldı.
Süvari keşif için geri çekilmekte olan bir düşman peşinde koşarken, manevraları atlayarak ve yakın bir dövüşle geçti. Ek olarak, o zamanlar atlar hala, yolların yokluğunda askerlerin hızlı bir şekilde konuşlandırılmasının tek yoluydu.
Doğu Cephesinde, Batı'nın aksine, savaşta süvarilerin değeri yüksek kaldı. Bunun bir örneği Doğu Prusya, Galiçya, Polonya'daki Rus grevleri ve Litvanya ve Romanya'daki Alman grevleridir.
Savaşın başında, Rus ordusu bir 124 askeri süvari alayı aldı ve 1917'in sonunda, iki buçuk yüz süvari alayına sahipti (çoğunlukla Kazak, ancak Kazaklar ayrı bir konuyu hak ediyor).
Rus İmparatorluk Ordusu'nun süvarileri yalnızca Avrupa'da değil, aynı zamanda dünyada sayısız ve hazırlıklıydı. Yani, yabancı uzmanlar da dahil olmak üzere pek çok uzman söyle.
Rus süvarileri, ondan önce belirlenen tüm görevleri yerine getirmediyse, bunun nedeni, süvarilerin sayısındaki ya da geriye dönüklüğündeki azalma değildi, ama birçok bakımdan atlı komutalarının başarısızlığıydı.
İstihbarat, savaş öncesi süvarilerin ana görevlerinden biri olarak kabul edildi. Ve sadece yakın, kombine silah birimlerinin önü değil, aynı zamanda en uzak - düşmanın arkasında. Bu, komutanlara değerli operasyonel-taktiksel bilgi sağlayan zeka anlamına gelir.
Gelişme havacılık aslında bu tür eylemlerin süvarilerini mahrum etti. Teknolojinin (kameralar, hava gemileri, uçaklar) ilerlemesi, teknik araçlar lehine zeka elde etmekle gelgiti değiştirdi. Havacılık uzun menzilli keşif aracı olarak süvari neredeyse tamamen değiştirdi.
Bununla birlikte, Rus süvari ordusunun ana kolu olmaya devam etti. En azından piyade ve topçuluktan sonra triadda son sırada.
1882'ten beri, Memur Süvari Okulu, bir süvari personeli kadrosu haline geldi. Başlangıçta, bu eğitim sıradan bir setle sınırlıydı - taktikler teorisi ve binicilik pratiği. Yavaş yavaş, dava savaşa girmek için süvari subayı yetiştirmek için yukarı çekildi.
A. A. Brusilov'un (1902 - 1906) okul müdürlüğüne atanmasıyla dava sonunda süvari ustasını savaşa hazırlama temelinde verildi. General Brusilov’un okulu ve ardından tüm süvari, ilk başta birçok dedektör ve taktikleri olan yeni bir at terbiye sistemi (Phyllis sistemi) sunmak zorunda kaldı. Brusilov'un enerjisi kıskançtı ve general, ilkesiz bir kariyerci ve entrikacı olarak ün kazandı.
Son söz, selefini görevinden alanın A. A. Brusilov olduğuna dair yaygın bir inanışa ilişkin. Ancak, uygulamanın gösterdiği gibi, entrika genellikle önemli faydalar sağlamaktadır.
1912'in “Süvari sınıfları için talimatı”, savaş sırasında önündeki tüm görevleri tamamlayabilmesi için bir süvari ünitesinin hazır olduğunu düşündü. Bu görevler arasında aşağıdaki beceriler göze çarpıyordu:
Binicilik düzeninde her türlü düşman askerine saldırı;
at saldırısının başarısını ateşin yanında hazırlar;
Hareket sırasını bozmadan, engelleri aşmadan ve araziye uygulamadan, herhangi bir arazide serbestçe manevra;
aceleci ve savunmacı bir şekilde hareket etmek;
hem gündüz hem de gece yürüyüşe çıkmak;
Güvenlik ve istihbarat servisini bir yürüyüş ve bivouacta taşımak.
Savaştan önce, Rus ordusu yirmi bir ejderha alayından, on yedi Uhlan alayından, on sekiz süvarilerden oluşuyordu.
Ancak, süvari türlerinde, elbise üniforması hariç, 20 yüzyılın başlarında belirli bir fark yoktu. Bütün RIA süvari özünde, tüfek, tabanca, kılıç ve mızrakla donanmış, piyadelere benzeyen görünüşe sahip bir ejderhaya dönüşmüştür.
İstisna Kazaklar oldu. Ama onlar hakkında tekrarlıyorum, ayrı ayrı konuşalım.
Her süvari alayı altı filodan (yüzlerce) oluşuyordu. Devlete göre filo, beş subay, on iki komisyon dışı subay, üç trompetçi ve yüz yirmi sekiz rütbe ve daha düşük rütbelere sahipti.
Devletlere göre, her bölüm sekiz motosiklet ve bir binek otomobili bulunan bir at kesicisi ekibinden oluşuyordu.
Süvari bölümüne bağlı olan atlı top bölümü, altı hafif silahtan (76-mm) iki pilden oluşuyordu. Her bir batarya, 144 bombası da dahil olmak üzere bin mermi mermisine sahipti ve gerisi şarapneldi. Rus süvarilerinde savaşın başlangıcında, altı silahın altmış beş atlı bataryası vardı. 1914'te - 1917 Kırk iki daha fazla binicilik bataryası, çoğunlukla Kazak.
76,2-mm alan tabancası
Ek olarak, süvari bölümü, sekiz makineli tüfek bir bölgesel makineli tüfek komutuna sahipti. Makineli tüfeklerin, Rus-Japon savaşı 1904-1905 sırasında zaten tanınan atlı birimler için yararı. Hizmette başlangıçta Madsen makineli tüfekler vardı ve bunlar daha sonra Maxim makineli tüfeklerle değiştirildi.
Tümen makineli tüfek ekibine ek olarak, piyade üzerinde modellenmiş ve Maxim makineli tüfeklerle donanmış, makineli tüfek ustaları da vardı. 1912'te süvari bölümünde on iki Maxim makineli tüfek vardı. Bunlar Maxim'in makineli tüfekleriydi. Hem makineli tüfek hem de 1910'te süvari için özel olarak tasarlanan Albay Sokolov'un makine sistemi paketlerde taşındı.
Paket sürüm makineli tüfek Maxim makinesi Sokolov
Muhalifler, Almanlar, aynı zamanda makineli tüfeklere de büyük önem vermiş ve her süvariler birimine sekiz makineli tüfekten oluşan ayrı bir makineli tüfek akü eklemiştir. Ek olarak, her süvari bölümü, makineli tüfek şirketi (altı makineli tüfek) ile bir bekçi taburu ile birleştirildi.
Savaşın başlangıcında Avusturya-Macaristan süvarilerinin hiç makineli tüfekleri yoktu.
Rus süvari askerleri damalı ve süngü olan üç sıra tüfekler (Kazaklar süngü olmadan yılın 1915 kadar tüfek vardı).
Savaştan kısa bir süre önce Kazaklar gibi düzenli süvari ani yükseldi. İlk başta, bu yenilik, zirvelerin yürüyüş sırasında son derece elverişsiz bir şey olduğu ortaya çıktığından, pek çok şikayet ve hoşnutsuzluğa neden oldu. Ancak, düşmanlıkların açılmasıyla birlikte, askerler, zirvenin binicilik savaşında, bir kılıçtan çok daha iyi bir silah olduğu için yeri doldurulamaz olduğuna ikna oldular. Aynı ünlü Kazak K. Kryuchkov da, bir kılıçla değil, bir mızrakla hareket ederek başarısını başardı. Bu yüzden, çok geçmeden, komisyona girmemiş memurlar ve atlı çatışmalara doğrudan katılan genç memurların bazıları bile, kendi seçtikleriyle silahlandı.
İmparator II. İskender’e göre, süvari bölümü üç tugaydan oluşuyordu; ejderha, mızrakçı ve hafif süvari bölünmeleri. İmparator Alexander III döneminde, Kazak süvarilerinin genel birleşmesiyle bağlantılı olarak, normal süvarilerle birleşmeye karar verilmiştir. Son imparator Nicholas II'ye göre, ikinci örgüt korundu.
Aynı zamanda, Kazak yüzlerce grubunun düzenli süvari yakın ve ince filolarının karakteristik özelliği olan çarpıcı bir kuvvete sahip olmadığına inanılmaktadır. Bu temelde, süvari bölüklerinin altı filodan oluşan dört alaydan oluştuğu, ejderhalar, Uhlan, süvariler ve Kazak'tan oluşan bir faydayı sağladığı kabul edildi. Böyle bir organizasyonun, Kazaklarla yakın birliktelikten korunmada, istihbarat servislerinde, gerilla eylemlerinde ve genel olarak küçük savaş denilen işletmelerde düzenli alayların geliştirilebileceği gerçeğine yol açması gerekiyordu. Öte yandan, Kazakların, ince düşman saldırılarını gerçekleştirirken gerekli olan darbe kuvvetini geliştirerek saldırıları kapatma becerisini kazanmaları bekleniyordu.
Atlar hakkında birkaç kelime daha söylemek istiyorum.
Doğu Cephesi için at, yirminci yüzyılın başlarında kullanılabilen ve mümkün olan tek araçtı. Ne demiryolu ne de 1914-1917'taki araba. Doğu'daki savaştaki normal atı değiştiremedi. Dahası, savaş sürdükçe, araba lokomotif filosunun bozulmasından dolayı, atın rolü artmıştır.
1914 35 000, 000 25, 000, 000, 6, 500, 000, 4, 000, 000, 4, 000, 000, 2, 000, 000, XNUMX, XNUMX, XNUMX, XNUMX XNUMX.
Görüldüğü üzere, Rusya’daki atların sayısı, Avrupa'nın bütün büyük güçlerinde sayılarını aştı. Ve özellikle Avrupa'da kişi başına düşen at sayısının karakteristik karşılaştırması. Rusya'da bir işgücü, Almanya'da - on beşe kadar, Fransa'da - on iki, Avusturya-Macaristan'da - yirmi dokuz kişiden yedi kişiyi temsil ediyordu.
Ve bu ülkelerde yüksek mekanizasyon hikayeleri anlatmayın. Köylüler Avrupa'da traktörleri sürmedi.
Süvari atı kompozisyonu alımı ile ilgili olarak.
Ordudaki atlar, çeşitli işlevler için tasarlanmış birkaç kategoriye ayrıldı. Askerlere verilen atlar niteliklerine bağlı olarak süvarilere, topçulara (makineli tüfek takımları dahil) ve el arabalarına gittiler.
Buna göre, farklı kategorideki atların fiyatları da farklıydı: Binicilik ve topçu atlarının fiyatları, 2 kategorisindeki atların fiyatlarından bir buçuk kat daha yüksekti. Aynı zamanda, askeri birliklerin atları birliklere götürdüğü fiyatlar, atın piyasa fiyatlarından önemli ölçüde farklı olabilir. Örneğin, bir binicilik atı 355 ruble, bir topçu 355, birinci kategori 270 konvoyu, baş için ikinci bir deşarj 195 ruble değerinde olan bir konvoy.
Arabalarda sıradan köylü atları vardı. Topçu - köylü ve bozkır atları, atların ana kütlesi ile karşılaştırıldığında daha dayanıklıdır.
Süvarilerin yalnızca yarış atlarıyla donatılmaları gerekiyordu. Yüzyılın başında, Rusya'da Tekinsk (Akhal-Teke), Streletskaya, Oryol, Yarış, Don, Kabarda, Terek gibi yarış kayaları yetiştirildi. Savaşçı atların ana tedarikçileri, Voronej ve Rostov gubernias'larının özel bozkır Don stud çiftlikleridir. Ayrıca ata binerek Kherson, Yekaterinoslav ve Taurian eyaletlerinde görev yaptı.
Peacetime onarım sistemi aşağıdaki işlemlerden oluşuyordu: onarım komisyonu 3,5 yılının bir atını satın aldı. Bu at, yıl boyunca yetiştirildiği ve eğitildiği rezerv süvari alayına gitti. Yaşamının beşinci yılında düzenli alaya girdi: “Çalışmasına izin verecek kadar sadece beş yaşında bir at.”
Yani atların komisyon seçimini geçti
Bir yıl sonra, at, sınavı geçip nihayet işleme kondu. Aynı zamanda, sınavdan önceki yılda, bir atı hizmete sokmak ve onu yürüyüşlü öğretilere göndermek imkansızdı.
Elbette, savaş koşullarında, bu durum ihlal edildi. Ancak bu, işkence gören köylü atlarına karşı savaşan Rus süvari hakkında konuşma konusunda "uzmanlar" ve "tarihçiler" hakkını vermez. Ve bize bu "uzmanları" cehenneme gönderme hakkını veriyor.
Örnek olarak, okuyucuların kendilerini ünlü Rus ve Sovyet muhabiri Gilyarovsky'nin eserleriyle tanıştırmalarını öneririm. O yıllarda ordu için atların seçimi ve damıtılmasıyla uğraştı. Kimin umrunda - kitap denir "Gezegenim."
Süvari ressamı Ria formunda.
Savaş şekli hakkında konuşursak, elbette, yürüyüş / alan biçimini kastediyoruz. Süvarilerin üniforması elbette farklıydı, ama burada sadece tarlaya dokunuyoruz.
Süvariler için tek biçimli tarla, Birinci Dünya Savaşı arifesinde tanıtıldı. Süvari için dahil:
şapka veya şapka (kışın);
memurlar arasında tek göğüslü ceket (yaz aylarında) veya yürüyen üniforma (kış aylarında) ve daha düşük seviyelerde bir tunik; harem pantolon mahmuz ile yüksek çizmeler içine sıkışmış;
apoletler (alt apoltlerde yürüyen apoletler için);
yürüyüş ekipmanı (görevliler) veya kayış (alt sıralar);
kahverengi eldivenler (memurlar);
bir kemer kayışı üzerinde bir kayış ve hareketli bir kabloya (memurlara) sahip bir tabanca veya
bir kılıç, rüzgar gülü olmayan bir çelik mızrak, bir tabanca, bir ejderha tüfeği ve bir kartuş torbası (alt sıralarda).
Koruyucu kapak yeşilimsi gri renkte, koruyucu deri vizörlü, payandalı, çene kayışlı.
Ejderha, mızrakçı ve hafif süvari alayı pratik olarak hiçbir şekilde form bakımından farklılık göstermedi.
Süvari.
Ejderhaların şekli bir piyadeyi andırıyordu, sadece üniformalar ayak parmaklarıyla kelepçelerle ayrılıyordu. Omuz kayışları düzgün renkli kenarlarla kesildi: alt sıralarda siyah ve memurlar için koyu yeşil. Kenarların yürüyen apoletlerinin üzerinde bir rakam yoktu ve yanlarında açık mavinin “D” harfleri veya alayların monogramları için alay monogramı yoktu.
Pantolonun kenarları alayın rengine göre farklı renklerdedir.
Lancers.
Şeritler ejderhaya benzer bir üniforma giydiler, omuz kayışları subaylardan koyu mavi kenarlarla ve alt sıralardan kenarsızlardı. İzinde açık mavi renk alayının sayısı ve "Y" harfi ya da nominal alaylar için bir monogram vardı.
Lancers, alay sayısına bağlı olarak renkli kenarlı gri-mavi pantolon giymişti. Bu teçhizat, ejderha teçhizatından farklı değildi, ancak alayların personelinin yaklaşık dörtte birinin bayraksız mızraklarla donatılması dışında.
Polonyalı mızrakçılar kırmızı çizgilerle pantolon giyerdi.
Hussars
Yürüyen forma gelince, süvariler ejderhalar tarafından benimsenen stili izlemiş olsa da, memurlar genellikle kırmızı pantolon (chakchirs) ve zikzak galonlu omuz askısı giymeye devam etmişlerdir.
Rütbe ve dosyanın omuz kayışları Kant'a sahip değildi, üzerlerine alay sayısı ve açık mavi renkteki “G” harfi ya da nominal alayların tuğrası yerleştirildi.
Rus ordusunun eylemlerini ve emrini tam olarak incelemeden önce bazı orta sonuçları özetleyerek, yalnızca küresel bir yeniden yazımla uğraştığımızı söylemek gerekir. hikayelerMaalesef.
Yıllarca, Rus İmparatorluk Ordusu'nun sayısız olduğu, ama inanmamak imkansız olduğu bütün eski moda çöplerle zayıf bir şekilde silahlandığımızı kafalarımıza çarptık.
Evet, RIA teknik olarak gelişmiş değildi. Ancak aynı zamanda katliam için gönderilen "top yem" toplantısı da hiçbir şekilde değildi.
Prensip olarak, tüm bu “100 yılların Rus ihtişamı” döngüsü, askerler, memurlar ve Rusya'da arkalarında kalan herkes için bir özür ve itiraf olarak kabul edilebilir.
Gurur duyabilecek ve gurur duyulması gereken bir orduydu.
Kaynaklar:
Kuzey D. Birinci Dünya Savaşı Askerleri 1914-1918
Oskin M. Atın hava atışı çöküşü. Birinci Dünya Savaşı'nda Süvari.
http://borisovdimitry.livejournal.com/115189.html.