1.durkheim'in şu sözü var: yapmak istedikleriniz; yapmak istediklerinizin belirlenmiş olduğu manasına geleceği gibi yaptıklarınızın da teminatıdır. şaşırmayın. saat sabah dört ve durkeim böyle bir şeyi söylemeyecek kadar ölü. bazen (genellikle olarak okuyunuz) herhangi bir masada oturan herhangi bir kadına (yazı ilgi çeksin diye kadın imgesini başa yazıyorum) ya da kaldırımda duran bir adama (adamı birseksenbeş ve adonisli düşünün) vapurdan inen güvenliğe (örneklemi çeşitlendiriyorum ki bir şey yazdığımı varsayın) çok konuşan bir çocuğa (anal döneminize inmek isterim) hiç konuşmayan bir çocuğa (afazi toplumsal bir yaredir) miskin miskin televizyon izleyen bir emekliye (geleceğinize dair okültist yorumlar) "bunu niye yapıyon" sorusunu sorasım geliyor. inanın varoluşçu bir istek değil. gayet stabil, sıradan, olağan ve lümpence bir yaklaşımla sormak istiyorum. yanıtı mühimsemiyorum. burdan yanıtların da bize ait olmadığına dair bir yol çizersek modern sosyolojinin zeminine bir çivi daha çakarız çünkü. yetmezse sorgulamanın yarattığı brainstormla bir rahatlama yaşarız. fakat biri bir şeyi gerçekten neden yaptığını açıklasa, ben rahatlayacağım. bir şeyi anlamlandırmış olacağım. insanlığın temel sorunu, anlamağa bir adım daha yaklaştığımı hissedeceğim. o kırmızı tişörtü giydim - güzel ve alternatif göründüm - maslow'u onayladım (onay kodu telefonunuza gelmediyse şubeye geliniz) ve rahatladımdan fazlasını, yüzüme bakarak, sırıtarak, üzülerek, öflemeden açıklasa o arkadaş, belki tişört renk değiştirecek. yani böyle bir şeyi niye yapmak istiyom onu da ben bilmiyorum. açmadığımız çok pencere var.
yapmak, bize ait bir şey değil sanıyorum.