Sen sevgili okurum, siz bugüne dek kaç hayale hapşırdığı zaman "Çok yaşa!" dediniz?
****
"Demek beni hatırladın." dediğinde fark ettim, daktilomun başına ne zamandır geçmediğimi. Demek ki zaman benim için biraz daha yataylaşmıştı. Sen sevgili okurum, siz hangi günü yaşıyorsunuz? Takvimden bihaber uyuyup uyanıyorum. İç seslerimi izlemek için şahane saatlerim oluyor. Hem de her gece! Mütemadiyen akan bir yazlık sinemadayım. Gazozcudan aldığım gazozların kapağını ezip oynuyorum. Mısır tarlalarının üstünde dolaşan kargalar gibi sahneye çıkmak ve mikrofonu elime alıp onları kovalamak istiyorum. Çirkin bir korkuluk değilim, sadece sesim biraz alışılmadık. Sen sevgili okurum, siz sesime alışmadınız diye bunun tek sorumlusu ben miyim? Bir kez olsun yanıma oturup dinlemedi ki kimse. Ah! Her kim ise o kimse, anlatamam ona. Eski bir sevgilim kalın duvarlarım olduğunu söylemişti. Duvarlar, bahar papatyaları değil ki kendiliğinden çıksın. Sahi duvarlarım kimin elinden çıktı? Beni tasarlayan mimar, inşa eden usta kim? Hangi eve dört odalı diye küsmüşler?
***
"Kafan yine karışık." dediğinde fark ettim, akışkan bulutların zihnimde kol gezdiğini. Dünyanın en kötü insanı ben olabilir miyim? Belki en yetersiz, en yanlış, en beceriksiz, en mutsuz. Güzellik yarışmasında finale kalamayan bir adayın hayal kırıklığından ibaret bir yaşam sürülebilir mi gerçekten? Dört büyük tekerlek, mısır tarlasına doğru dönerken üstümüzde uçan karganın bed sesinde bir şarkı duydum ve arabanın frenine bastım, motoru durdurdum. Kargaların da dertleri olabilirdi elbette. Mavi göğü kendine fon tutup siyah kostümlü bir dansçı gibi süzülmeye başladı. Süzüldü, anlattı, süzüldü, anlattı, süzüldü, anlattı, öldü. Bir avcının vahşi kurşunuyla düştü.
**
"Yine kötü şeyler yazıyorsun." dediğinde fark ettim, hayalgücümün karanlık odada olduğunu. Analog makine pek çoğu için nostaljik bir nesne sayılsa da ben hâlâ kullanıyorum. Filmleri banyo ettirirken çocukluğumu düşündüm. Birazdan televizyonda dizi izleyecektim ki avcı köpeği havlayarak geldi. Kendinden bekleneneni yapıyordu, ama kendinin kendine dair beklentisinin bu olup olmadığını bilmiyordum. Kargayı dişlerinin arasına aldı ve gitti.
*
"Son yıldıza kaldın." dediğinde fark ettim, öykünün sonuna geldiğimi. Daha ne bir kahramanım vardı, ne de bir mekânım. Bir çocuk, avuçlarına doldurduğu bilyeleri yere düşürdüğünde renkli camlar nasıl dağılıyorduysa işte benim de can kırıklıklarıyla dolu harflerim vardı kâğıtlara döktüğüm. Adaçayından son yudumu aldığımda göğe baktım. Bunca sözle sayfada yer bırakmadığımı biliyordum. Buruşturulup çöp kutusuna basket atılacak bir metin daha sona eriyordu. Sen sevgili okurum, siz biliyor musunuz kaç evde kaç hayal banyodan sonra kurulanmadan kalıyor ve üşütüyor? Sen sevgili okurum, siz bugüne dek kaç hayale hapşırdığı zaman "Çok yaşa!" dediniz? Sen sevgili okurum, siz kendinizden başkasını hiç düşündünüz mü?
bu senin sorun mutluşka