19. yüzyıl, Avrupa’nın sınıflarında heyecan verici bir dönemdi. Doğa bilimcilerin muz, hindistancevizi ve kahve gibi egzotik mahsulleri ve lezzetleri keşfetmesiyle birlikte, bilimsel ilerlemenin altın çağıydı. Aynı zamanda, eğitim sosyal yelpazede genişliyordu.
Aniden, daha önce hiç ananas ya da başka bir yabancı bitki görmemiş olan çocuklar, duvar çizelgelerindeki çizimlere bakabiliyorlardı. Çok geçmeden, bu eğitim yardımları her türlü konuyu kapsıyordu; öğretmen, elinde işaretçi, çizelgelere dokunur ve bir kakao çekirdeğinin nasıl çikolata haline geldiğini, bir böceğin yaşam döngüsünü veya bir böceğin anatomisini anlatırdı. homo sapiens.
’60 inçlik bir televizyon ekranına eşdeğerdi ve hepsi tek renkliydi’ diyor Antika Tanıtım uzman Adam Schoon. “Yüzlerce öğrenci grafiği aynı anda görebiliyordu. Arka sırada hayal kuran bir çocuk bile duvarlardaki bu çarpıcı görüntüleri görmezden gelemezdi.’
Bugün, eğitici duvar çizelgeleri koleksiyoncular ve iç mimarlar tarafından ödüllendirilmektedir. Dijital bir çağda modası geçmiş hale gelen bu eski sınıflardan arta kalanlar, son derece imrenilen ancak yine de nispeten uygun fiyatlı. Ayrıca, karatahtalar, sıralar, laboratuvar cihazları ve spor salonu dolapları gibi kurumsal parçaları evlerimizde ifade eden endüstriyel, eski okul iç görünümünün önemli bir parçasıdır.
Duvar çizelgeleri ilk olarak Almanya’da eğitim reformu sırasında ortaya çıktı. Kitabın yazarı Anna Laurent, “Sınıf kullanımı için özel olarak yazılan ilk duvar çizelgeleri 1820’de üretildi ve mevsimler ve hayvanlar gibi gündelik nesneleri ve kavramları tasvir etti” diye açıklıyor. Botanik Duvar Şeması: Bilimsel Keşfin Altın Çağından Sanat. ‘İlerleyen 40 yıl boyunca, her yerde, formatta ve konu bakımından arttılar ve yüksek öğrenim seviyeleri ve özel müfredatlar için geliştirildiler.’
Öğrenci nüfusu arttıkça, duvar çizelgeleri öğretmenlerin büyük sınıflarda destekleyici görseller göstermelerini mümkün kıldı. ‘ İllüstratörler belirli özellikleri vurgulayabildikleri için, illüstratör bilimi öğretmek için mükemmel bir format olarak kabul edildi.
bir türün,” diyor Laurent. Konular zoolojiden tarihe kadar uzanıyordu, ancak botanik kendini en iyi ortama veriyor gibiydi.
O döneme kadar, bilimsel kitaplar ve illüstrasyonlar yalnızca zenginler ve aristokratlar veya doktorlar içindi. Schoon, “Doğal dünya bilgisi yalnızca zenginlere ve Çin ve Orta Doğu’da bitki avlamaya gücü yetenlere aitti” diyor. ‘Ancak 18. yüzyılın sonları ve 19. yüzyılın başlarında modern matbaacılık, Sanayi Devrimi ve gelişen orta sınıfla birlikte her şey oluyordu.’
Duvar çizelgeleri seri halinde dağıtıldı ve litografik olarak basıldı – 1798’de icat edilen ve sınırsız kopya basmayı mümkün kılan bir süreç. Litograf kağıda basıldı ve bazıları her iki ucunda tahta çubuklarla tuval üzerine monte edilecekti. Profesörler, biyologlar, yazarlar, botanikçiler ve illüstratörler duvar çizelgeleri, kitaplar ve diziler üretmek için birlikte çalışacaklardı.
Berlin Üniversitesi’nde bitki fizyolojisi profesörü olan Leopold Kny, Botanische Wandtafeln (botanik duvar panelleri), 1874 ve 1911 yılları arasında yayınlanan 117 son derece ayrıntılı botanik duvar şeması serisi. Bugünün en pahalılarından bazıları, yaklaşık 1.000 – 1.500 £ arasında satılıyor. Kny’lerin yanında, 1902’den itibaren 2.000 £’a varan fiyatlarla 39 tasarım serisi üreten Avusturyalı Dr Paul Pfurtscheller tarafından tasarlanan zoolojik haritalar var.
Bununla birlikte, en ikonik ve popüler duvar çizelgeleri, öğretmen Heinrich Jung, biyolog Dr Friedrich Quentell ve ressam Profesör Gottlieb von Koch tarafından 1900’lerde yayınlanan ve hem florayı hem de faunayı betimleyen siyah arka plana sahip olanlardır. Nadir orijinaller 600-800 sterline satılırken, 1950’lerde basılan güncellenmiş sürümler 250 sterlin civarındadır. Aranacak diğer isimler, yüzyıl ortası Fransız çizelgeleri sans serif tipografileri, düz renkleri ve temiz çizgileriyle ayırt edici olan Madeleine ve André Rossignol’dur. 50 TL civarına satıyorlar.
Bu eğitim çizelgelerinden yüzbinlerce Avrupa’da üretildi, ancak çoğu zaman içinde bozuldu veya yeni öğretim yöntemlerinin yerini aldıkça yakıldı. Laurent, “Sonuçta, güzel sanatlar değil, öğretim araçları olarak üretildiler” diyor. ‘Hayatta kalanlar dünyanın her yerindeki arşivlerde, üniversitelerde, müzelerde, herbaryumlarda ve kütüphanelerde bulunan tozlu dolaplarda toplanıyor.’
Bir duvar grafiğinin popülaritesi grafiklere, renklere, tipografiye ve konuya bağlıdır. Schoon, “Konu ne kadar zengin, lüks ve egzotikse, o kadar çok insan onları sever” diyor. “Örneğin, arpanın tarlada nasıl geliştiği, bir palmiye ağacının büyümesiyle aynı çekiciliğe sahip olmayabilir.”
Durum çok önemlidir. Schoon, “Kötü buruşmuş, yırtıkları olan veya kenarları bantlanmış olanlardan kaçının” diyor. ‘Mürekkeplerin kimyasal içeriği, çizelgelerin bronz bir renk alabileceği anlamına geliyor, bu yüzden bunlardan da kaçının. Ayrıca, bir sınıfın penceresinde yıllarca doğrudan güneş altında kaldıkları için de solmuş olabilirler.’
Bununla birlikte, Schoon çekiciliğin eskime ve yıpranmada olabileceğini kabul ediyor – geçmiş bir yaşamın sınıfta sadakatle hizmet ettiğinin kanıtı. “Onlara bakmış olması gereken binlerce okul çocuğunu düşünmek romantik” diyor.