Tanrı'nın Krallığı (bölüm 3)
Şimdiye kadar, bu dizi bağlamında, İsa'nın Tanrı'nın Krallığı için nasıl merkezi olduğuna ve şu anda nasıl mevcut olduğuna baktık. Bu bölümde, bunun inananlara nasıl büyük umutlar kaynağı olduğunu göreceğiz.
Pavlus'un Romalılar'daki cesaret verici sözlerine bakalım:
Çünkü bu ıstırap zamanının, bizde ifşa edilecek olan yüceliğe karşı bir ağırlığı olmadığına inanıyorum. [...] Yaratılış geçiciliğe tabidir - iradesi olmadan, ancak onu tabi kılan aracılığıyla - ama umuda; çünkü yaratılış da gelip geçiciliğin esaretinden Tanrı'nın çocuklarının şanlı özgürlüğüne özgür kılınacaktır. [...] Çünkü kurtulduk, ama umutla. Ama görülen umut umut değildir; çünkü gördüklerin için nasıl umut edebilirsin? Ama görmediğimiz şeyi umduğumuzda, onu sabırla bekleriz (Romalılar 8:18; 20-21; 24-25).
Başka bir yerde, John aşağıdakileri yazdı:
Sevgililer, biz zaten Tanrı'nın çocuklarıyız, ancak ne olacağımız henüz açıklanmadı. Ama biliyoruz ki, ortaya çıktığında biz de onun gibi olacağız; çünkü onu olduğu gibi göreceğiz. Ve içinde bu kadar ümit olan herkes, temiz olduğu gibi kendini de temizler (1. Yuhanna 3: 2-3).
Tanrı'nın krallığına ilişkin mesaj, doğası gereği bir umut mesajıdır; hem kendimiz açısından hem de bir bütün olarak Tanrı'nın yaratması açısından. Neyse ki, bu kötü dünya zamanında yaşadığımız acı, ıstırap ve dehşet sona erecek. Tanrı'nın krallığında kötülüğün geleceği olmayacak (Vahiy 21:4). İsa Mesih'in kendisi sadece ilk sözü değil, aynı zamanda son sözü de temsil eder. Ya da halk dilinde söylediğimiz gibi: Son sözü o söyler. Bu yüzden her şeyin nasıl biteceği konusunda endişelenmemize gerek yok. Biliyoruz. Bunun üzerine inşa edebiliriz. Tanrı her şeyi yoluna koyacak ve bu armağanı alçakgönüllülükle almak isteyenler bir gün bunu bilip deneyimleyecekler. Dediğimiz gibi, her şey bitti. Yeni cennet ve yeni dünya, dirilen Yaratıcıları, Rableri ve Kurtarıcıları olarak İsa Mesih ile birlikte gelecek. Tanrı'nın orijinal hedefleri gerçekleştirilecektir. O'nun görkemi tüm dünyayı nuru, yaşamı, sevgisi ve mükemmel iyiliği ile dolduracaktır.
Ve haklı çıkacağız ya da adil sayılacağız ve bu umut üzerine inşa etmek ve yaşamak için kandırılmayacağız. Hayatımızı, Mesih'in tüm kötülüklere karşı kazandığı zafer umuduyla ve her şeyi yeniden yapma gücüyle yaşayarak, bundan kısmen faydalanabiliriz. Tanrı Krallığı'nın bütün dolgunluğundaki unutulmaz geleceği umuduyla hareket ettiğimiz zaman, bu günlük yaşamlarımızı, kişiselliğimizi, sosyal ahlakımızı etkiler. Yaşayan Tanrı'ya duyduğumuz umut nedeniyle sıkıntı, günaha, acı ve hatta zulüm ile nasıl başa çıkacağımızı etkiler. Umudumuz, başkalarını yanımızda götürmemiz için bize ilham verecek, böylece onlar da bize geri dönmeyen umuduyla, ancak Tanrı'nın saf eseriyle beslenecekler. Dolayısıyla, İsa'nın müjdesi yalnızca duyurduğu bir mesaj değil, krallığının ve krallığının nihai amacının gerçekleştirilmesinde onun hükümdarlığının ve başardıklarının bir vahiyidir. Tam teşekküllü bir müjde, İsa'nın şüphesiz dönüşüne ve krallığının tamamlanmasına atıfta bulunur.
Umut, öngörülebilirlik yok
Bununla birlikte, Tanrı'nın gelecek krallığındaki böyle bir umut, kesin ve kusursuz bir sona giden yolu önceden bildirebileceğimiz anlamına gelmez. Tanrı'nın dünyanın bu sonunu nasıl etkileyeceği büyük ölçüde tahmin edilemez. Bunun nedeni, Yüce'nin bilgeliğinin bizimkinin çok ötesine geçmesidir. Büyük merhametinden bir şey yapmayı seçerse, her ne olursa olsun, tüm bunları zaman ve mekan açısından hesaba katar. Bunu anlamamız mümkün değil. Allah istese de bize açıklayamaz. Ancak, İsa Mesih'in sözlerinde ve eylemlerinde yansıtılanların ötesinde daha fazla açıklamaya ihtiyacımız olmadığı da doğrudur. Dün, bugün ve sonsuza dek aynı kalır (İbraniler 13:8).
Günümüzde Tanrı, İsa'nın doğasında ortaya konduğu gibi aynı şekilde çalışır. Bir gün bunu geriye dönük olarak açıkça göreceğiz. Yüce'nin yaptığı her şey, İsa'nın dünyasal yaşamı hakkında duyduklarımız ve gördüklerimizle çakışmaktadır. Bir gün geriye bakıp şunu söyleyeceğiz: Ah evet, şimdi şunu biliyorum ki, bu üçlü Tanrı bunu ya da böyle yaptığında, onun doğasına göre hareket ettiğini fark ettim. Eserleri, İsa'nın elyazısını tüm yönleriyle açıkça yansıtıyor. Bilmeliydim. Hayal edebilirdim. Tahmin edebilirdim. Bu, İsa'nın çok tipik bir örneğidir; ölümden dirilişe ve yükselişe kadar her şeyi yönlendirir.
İsa'nın dünyevi yaşamında bile, yaptığı ve söylediği şeyler, onunla muhatap olanlar için tahmin edilemezdi. Öğrencilerin ona ayak uydurması zordu. Geriye dönük olarak yargılamamıza izin verilse de, İsa'nın saltanatı hala tüm hızıyla devam ediyor ve bu nedenle geçmişe bakışımız ileriye dönük plan yapmamıza izin vermiyor (ve buna ihtiyacımız yok). Ancak Tanrı'nın özünde, üçlü bir Tanrı olarak kutsal sevgi karakterine tekabül edeceğinden emin olabiliriz.
Kötülüğün tamamen öngörülemez, kaprisli olduğunu ve herhangi bir kurala uymadığını belirtmek de iyi olabilir. En azından kısmen bunu oluşturan şey bu. Ve böylece, bu dünyevi çağda sahip olduğumuz, sonuna yaklaşan deneyimimiz, kötülüğün belirli bir sürdürülebilirlikle karakterize edildiği ölçüde, tamamen aynı özellikleri taşıyor. Fakat Tanrı kötülüğün kaotik ve kaprisli tehlikelerine karşı koyar ve nihayetinde onu hizmetine koyar - tabiri caizse bir tür zorla çalıştırma olarak. Çünkü Yüce Olan, yalnızca kurtuluşa bırakılabilecek şeye izin verir, çünkü nihayetinde yeni bir cennetin ve yeni bir dünyanın yaratılmasıyla, Mesih'in ölümün üstesinden gelen diriliş gücü sayesinde, her şey onun yönetimine tabi olacaktır.
Umudumuz, Tanrı'nın doğasına, peşinde olduğu iyiliğe, nasıl ve ne zaman hareket edeceğini tahmin edememeye değil. Tanrı'nın gelecekteki krallığına inanan ve onu umut edenlere, barışla birlikte sabır, tahammül ve sebat veren, Mesih'in kendi zaferi, vaat eden kurtuluşudur. Sonunu elde etmek kolay değil ve bizim elimizde de değil. Bizim için Mesih'te tutulur ve bu nedenle, bu çağın sonuna yaklaşırken endişelenmemize gerek yoktur. Evet bazen üzülüyoruz ama umutsuz değiliz. Evet, bazen acı çekiyoruz, ancak Yüce Allah'ımızın her şeyi denetleyeceği ve tamamen kurtuluşa bırakılamayacak hiçbir şeyin olmasına izin vermeyeceğine dair güven ümidiyle. Temel olarak, kurtuluş şimdi İsa Mesih'in biçiminde ve çalışmasında deneyimlenebilir. Tüm gözyaşları silinecek (Vahiy 7:17; 21:4).
Krallık, Tanrı'nın armağanı ve eseridir.
Yeni Ahit'i ve ona paralel olarak okursak, ona giden Eski Ahit'in Tanrı'nın krallığının kendisine ait olduğu, onun armağanı ve başarısı olduğu - bizim değil! İbrahim, yapıcısı ve yaratıcısı Tanrı olan bir şehri bekliyordu (İbraniler 11:10). Öncelikle Tanrı'nın enkarne, ebedi Oğlu'na aittir. İsa onları benim krallığım olarak görüyor (Yuhanna 18:36). Bundan işi, başarısı olarak söz ediyor. Onu getiriyor; o tutar. Geri döndüğünde, kurtuluş işini tamamen tamamlayacaktır. O kral olduğunda ve işi krallığa özünü, anlamını, gerçekliğini verdiğinde, başka türlü nasıl olabilirdi! Krallık, Tanrı'nın işi ve insanlığa armağanıdır. Doğası gereği, bir hediye sadece kabul edilebilir. Alıcı ne kazanabilir ne de üretebilir. Peki bizim payımız nedir? Bu kelime seçimi bile biraz cüretkar görünüyor. Tanrı'nın krallığını gerçek kılmakta bizim hiçbir payımız yoktur. Ama gerçekten bize verildi; onun krallığını düşünüyoruz ve şimdi bile onun sona ermesi umuduyla yaşarken, Mesih'in efendiliğinin meyvelerinden bir şeyler deneyimliyoruz. Ancak, Yeni Ahit'in hiçbir yerinde krallığı bizim kurduğumuzu, yarattığımızı veya ortaya çıkardığımızı söylemez. Ne yazık ki, böyle bir ifade bazı Hıristiyan inanç çevrelerinde giderek daha popüler hale geliyor. Böyle bir yanlış yorumlama endişe verici bir şekilde yanıltıcıdır. Tanrı'nın krallığı bizim yaptığımız şey değildir.Her Şeye Gücü Yeten'in mükemmel krallığını yavaş yavaş gerçekleştirmesine yardım etmeyiz. Ancak umudunu hayata geçiren ya da hayalini gerçekleştiren biz değiliz!
İnsanlara, bize bağımlı olduğunu önererek Tanrı için bir şeyler yaptırırsanız, bu tür bir motivasyon genellikle kısa bir süre sonra tükenir ve genellikle tükenmişliğe veya hayal kırıklığına yol açar. Ancak Mesih'in ve krallığının böyle bir tasvirinin en zarar verici ve tehlikeli yönü, Tanrı'nın bizimle olan ilişkisini tamamen tersine çevirmesidir. Bu nedenle Yüce, bize bağımlı olarak görülüyor. Bizden daha sadık olamayacağı iması karanlıkta yankılanıyor. Böylece, Tanrı'nın idealinin gerçekleşmesinde ana aktörler haline geliriz. Daha sonra kendi krallığını mümkün kılar ve elinden geldiğince ve kendi çabalarımızın gerçekleştirilmesine izin verdiği ölçüde bize yardım eder. Bu karikatüre göre, Tanrı'ya gerçek bir egemenlik veya lütuf yoktur. Sadece gurur veren veya hayal kırıklığına ve hatta Hıristiyan inancının olası terk edilmesine yol açan çalışma doğruluğuna yol açabilir.
Tanrı'nın krallığı, hangi motivasyona veya ahlaki mahkumiyetin bunu yapmaya neden olabileceğinden bağımsız olarak, asla bir proje ya da insan işi olarak tasvir edilmemelidir. Böyle yanlış yönlendirilmiş bir yaklaşım, Tanrı ile olan ilişkimizin doğasını bozar ve Mesih'in tamamlanmış işinin büyüklüğünü yanlış tanıtır. Çünkü eğer Tanrı bizden daha sadık olamazsa, gerçekten bir bağışlama ödemesi yoktur. Kendini kurtarma şekline geri dönemeyiz; çünkü bunun için umut yok.
Dr. Gary Deddo