Tarih boyunca, din ve devlet ilişkileri tartışılmış ve devletten devlete farklılık gösteren düzenlemeler yapılmıştır. Bu düzenlemeler, genelde ya dinin devlete, ya devletin dine egemen kılınması, ya da birbirinden ayrılması şeklinde olmuştur. Günümüzde din ve devlet işlerinin ayrılmasını esas alan lâiklik, yaygınlık kazanmıştır. Ancak, kendisini lâik olarak tanımlayan her devlet, gerçekte lâik değildir. Meselâ, dünyayı sömürmeyi bir hak ve görev bilen ABD, bu ülkelerden biridir. İsrail ve Vatikan devletini istisna tutarak, ABD'nin din ve devlet ilişkilerini ele alırsak, ABD'nin din devleti olduğunu söyleyebiliriz. Söylemesine söyleriz de, belki itiraz edenler olur. Onun için, en iyisi ABD'li yetkililerden bazı sözler nakletmektir.Senatör Katherine Harris, "ABD'de din ve devlet işlerinin aslında birbirinden ayrı olmadığını, Tanrı'nın ve ülkeyi kuranların ABD'nin lâik bir ülke olmasını tasarlamadıklarını" söylüyor. (Bkz. Sabah Gazetesi, 29 Ağustos 2006). 'Kutsal Oy: Amerika'da İnanç ve Siyaset' adlı kitabın yazarı Amerikalı Ray Suareze'e göre de, Amerika'da siyaset baştan başa dine dayanmaktadır. ABD'nin eski Başkanlarından Nixon da "Tanrı Amerika ile birliktedir. Tanrı Amerika'nın dünyayı yönetmesini istiyor" demiştir. Amerikalı senatör Albert Beveridge 27 Nisan 1898'de şunları söylemiştir: "Amerikan Cumhuriyeti, tarihin en üstün ırkının kurduğu bir cumhuriyettir. Tanrı tarafından yönlendirilen bir devlettir. Bu cumhuriyetin liderleri yalnızca devlet adamı değil, aynı zamanda Tanrı'nın peygamberleridir". Böyle inanan kişilere ve onların yönettiği devlete lâik diyebilir misiniz?Ama, gel gör ki, ülkemizde kendisini lâikliğin koruyucusu gören CHP'nin, Bursa milletvekili Muhittin Baha Pars, Marşal yardımları üzerine TBMM kürsüsünde yaptığı konuşmada benzer sözler söylemiştir. İşte sözleri: "Bu ses nihayet Amerika'dan peygamber gibi temiz ve kusursuz olan büyük insanın, büyük Rozvelt'in sesi olarak ufuklara aksetti... Bugün bu büyük milletin insanlara yaptığı yardımı hatırlayıp, teşekkür ederken peygamber gibi temiz ve kusursuz Rozvelt'i onun halefi olan kıymetli devlet adamı Truman'ı hürmetle selâmlarım" (Bkz. Çetin Yetkin, Karşı Devrim, s. 335)."ABD'li yöneticiler eskiden böyle idi, fakat şimdi değişti" diyebilir miyiz? Hayır, diyemeyiz. Çünkü halihazır Başkan olan Bush da aynı inançta ve hatta daha katı olduğu söylenmektedir. Birkaç söz de Başkan Bush'tan naklederek, hükmü birlikte verelim: "Ben sadece alçak gönüllü bir günahkârım, eğer bugün Teksas'ta bir barda oturup içki içmek yerine, Oval Ofis'te bulunuyorsam, bunun nedeni Tanrı'yı bulmuş olabilmemdir... Ben hükümetin kilise, kilisenin de hükümete dönüşmesini istemiyorum, ancak hükümet inanç ve inanca dayalı programlardan korkmamalı.... Dünyada süren zulmü kaldırmak için beni Tanrı görevlendirdi... Terörle savaşta Tanrı tarafsız değildir". ABD'nin devlet yapısı ve devlet adamları dine bağlı, ya millet nasıl? Onu da Huntigton'dan dinleyelim. Hungtinton, 'Biz Kimiz? Amerakan'nın Milli Kimlik Arayışı' adlı kitabında şöyle diyor: "Amerika'yı ayakta tutan 'Amerikan ruhu' Anglo-Protestan kültürünün ürünüdür. Anglo-Protestan kültürü üç yüz yıldır Amerikan kimliğinin merkezinde yer aldı. Amerikalıların ortak varlığı oldu". Demek ki, Amerika devletinin kaynağı din olduğu gibi, milletinin kimliğini oluşturan da dindir. Bunu biz söylemiyoruz, Amerikalı yetkililer söylüyor. Peki, o halde soralım: Böyle bir devletle 'stratejik ortaklık', 'doğal müttefiklik' ve 'dostluk' kurmak ne anlama gelmektedir? Dahası, "ABD'siz siyaset olmaz" diyenler, açıkça ne demek istiyorlar? Ülkemizde, lâiklik üzerine güya titreyenler, bir din devleti ve kendilerini siyasetçiden öte Tanrı'nın görevlisi kabul eden, onun idarecileri ile birlik kurmakta, sarmaş dolaş olmakta neden bir sakınca görmezler? Bu sorulara doğru cevap bulup, gereğini yapmazsak, Türk milletini öğütecek değirmene su taşımış oluruz. Bu da, tarih şuuruna sahip bir millete asla yakışmaz.