Jamie Dettmer, POLITICO Europe’da Fikir Editörüdür.
ROMA — Joseph Stalin’in Roma Katolik Kilisesi’nin gücü hakkındaki retorik sorusunu ilk kez ne zaman ve kime söylediği konusunda bilimsel tartışmalar var – “Papa’nın kaç bölümü var?”
Aşağılayıcı soruyu ilk olarak 1944’te Moskova’da Britanya’nın savaş zamanı lideri Winston Churchill ile yaptığı görüşmede sormuş olabilir. Ancak bazı tarihçiler, 1935’te Rusya’nın başkentini ziyareti sırasında Komünist otokrata Rusya’daki Katoliklerin hayatlarını iyileştirmek için bir şeyler yapıp yapamayacağını soran Fransa Dışişleri Bakanı Pierre Laval’ın savunmasını reddederken, onun çizgiyi aştığını ileri sürüyorlar.
Her iki durumda da, militarist Stalin o zamanlar Katolik Kilisesi’ni düşman olarak değerlendirmedi – ve bugün, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin’in de endişelenmesine gerek yok, görünüşe göre değişen pek bir şey yok.
Cizvit dergisi La Civiltà Cattolic ve İtalyan gazetesi Corriere della Sera ile son aylarda yapılan ayrı röportajlarda, Papa olan ilk Cizvit olan Papa Francis, Ukrayna’daki savaşın NATO’nun bir sonucu olduğunu öne sürerek Kremlin’in bir konuşmasını açıkça dile getirdi. Rusya’nın kapısında havlıyor.” Ardından çatışma için “uluslararası silah endüstrisini” suçladı.
Görüşmelerde Francis, Batılı güçlerin Ukraynalıları silahlandırmasının doğru olup olmadığını da düşündü. Corriere della Sera’ya, “Ukraynalı savaşçıları tedarik etmenin doğru bir şey olup olmadığını bilmiyorum” dedi.
“Öfkesinin tahrik edilip edilmediğini bilmenin hiçbir yolu yok,” diye yüksek sesle merak etti, “ama Batı’nın tutumunun kolaylaştırdığından şüpheleniyorum.”
La Civiltà Cattolica’ya şunları söyledi: “Ben sadece karmaşıklığı, çok karmaşık olan kökler ve çıkarlar hakkında akıl yürütmeden, iyi adamlar ve kötü adamlar arasındaki ayrıma indirgemeye karşıyım.” Rusya’nın Ukrayna’daki savaşının “belki bir şekilde kışkırtıldığını veya engellenemediğini” de sözlerine ekledi.
Bu ifadelerde, “belki” ve “belki” kelimeleri üzerinde pek çok muğlaklık asılıdır. Savaşın sorumluluğunu Batı’nın omuzlarına yüklerken, aynı zamanda Francis’e Rusya’nın işgali için NATO’yu doğrudan suçlamakla suçlanmaktan bir miktar koruma sağlıyorlar. Ve alaycılar, papanın röportajlarının, onun dini misyonerlik düzeninin yüzyıllardan beri tarihsel olarak kınandığı türden bir felsefi casuistry alıştırması olduğunu iddia edebilirler.
Bu öyle olabilir, ancak Francis’in yorumları, Katolikler de dahil olmak üzere birçok Ukraynalıyı caydırdı ve rahatsız etti, bu da diğer inançlarıyla birlikte şimdi papanın şeffaf olmayan yaklaşımının arkasındaki nedenleri tartışıyor.
Sözler, örneğin Polonya’nın Katolik Primat Başpiskoposunun açık sözlülüğüyle belirgin bir tezat oluşturuyor. Wojciech Polak Haziran ayı başlarında, kilisenin “Davut ile Golyat arasındaki savaşta” her zaman “en zayıfın yanında yer alacağını” yankılanarak ilan etti.
Ayrıca, Putin’i açıkça kınamalarında muğlak olmayan ve 24 Şubat’tan bu yana Ukrayna’da 133 kilisenin yıkılmasından şikayet eden Ukraynalı din adamlarından ton olarak çok farklılar. “Bu sabah cehennem gibiydi – bomba Curia’nın üzerine düştü. Peder Gregorio Semenkov, Kharkiv’deki bir Katolik piskoposluk binasının bombalanmasından sonra kaydetti.
Bazıları, Francis’in müphemliklerini, Putin’in güçlü bir savunucusu ve işgalin açık sözlü teolojik destekçisi olan Rus Ortodoks Kilisesi’ne ve lideri Patrik Kirill’e yönelik uzun süredir devam eden ekümenik teklifleriyle bağlantılı olarak görüyor.
Francis, uzun süredir Rus Ortodoks Kilisesi ile ilişkileri iyileştirme hedefini sürdürdü ve selefi Benedict XVI’nın Kirill ile bir ilişki geliştirme çalışmalarını ilerletti. Ve Benedict, Batı’nın cinsel geleneklerine ve eşcinsel evliliğe karşı ortak muhalefeti kendi erişiminde kullanırken, Francis daha çok Orta Doğu’daki Hıristiyanları korumaya odaklandı.
Papa şimdi, 1054’teki Büyük Bölünme’de bölünmüş olan en büyük iki Hıristiyan mezhebi arasındaki gerilimi hafifletme hedefinden vazgeçmeye isteksiz. kilisenin, Oğul İsa Mesih’i, Kutsal Ruh’un Tanrı ile aynı düzeyde ek bir başlangıç noktası olarak tanımlaması.
Ve sözde Filioque maddesiyle boğuşurken, belki de daha az politik farklılıkları bırakmak en iyisidir!
Ancak diğerleri, Francis’in yaklaşımını, Batı’nın “üçüncü dünya tarzı bir eleştirisini miras aldığı” ve “Putin ve Kirill’in Amerikan karşıtlığını anlamaya daha yatkın” olduğu Arjantinli Peronist bir geçmişe yerleştiriyor. göre İtalyan sosyolog Massimo Introvigne, Yeni Dinler Araştırmaları Merkezi’nin kurucusu.
Yine de, Francis’in sözleri Kirill için yeterince iyi olmadı, çünkü Rus Ortodoks Kilisesi, Kirill’i kendisini Kremlin’in “sunak çocuğu” haline getirmemeye çağırdıktan ve ne kendisini ne de Kirill’i önermedikten sonra, Mayıs ayında onu yanlış tonu kullandığı için azarladı. “Devletin din adamları” gibi davranmalıdır.
Ama elbette her ikisi de – ve Papa’nın durumunda, dünya çapındaki kilise ve 640 başpiskoposluğu, 2.851 piskoposluğu, 221.000 mahallesi ve yaklaşık 4.000 katedrali için nihai zamansal sorumlulukla hem Vatikan Şehir Devleti’nin hem de Vatikan’ın hükümdarıdır. .
Francis, kurumsal olarak daha önce pek çok papanın yaptığı şeyi yapmıyor mu – dünyevi çıkarları manevi ve ahlaki zorunlulukların üzerine koyarak ve kilisenin ahlaki otoritesini baltalayarak?
Kilise 1929’da Benito Mussolini ile Lateran Paktları’nı imzaladığında, 1960’larda ve 1970’lerde de durum buydu. “Ostpolitik” peşinde Papa II. John Paul’a kadar Demir Perde’nin ardındaki Hıristiyanlara yönelik zulmün alenen kınanmasından kaçınarak Sovyetler Birliği ile politikalarını sürdürdü.
Francis’in de yumruklarını sıktığı sadece Putin’e gelince değil. Çin’e yaklaşımı da kilisede huzursuzluk yarattı. kowtowing suçlamaları Çin’deki insan hakları ihlallerine göz yumarak Pekin’e.
Yani, belki de bunların hiçbiri o kadar şaşırtıcı değil.
Kaynak : https://www.politico.eu/article/putin-catholic-church-history-repeats/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS&utm_campaign=RSS_Syndication