1961’de Osamu Shimomura ve Frank Johnson, denizanasından UV ışığı altında yeşil parlayan bir protein izole etti. Mercanlar da benzer proteinler sayesinde çok çeşitli tonlarda floresan yayabilirler. Şimdi Harvard Üniversitesi’ndeki bilim adamları, dergide yayınlanan yeni bir makaleye göre, yaratığın benzer bir yeşil parıltı yaymasını sağlamak için üç bantlı panter solucanını genetik olarak değiştirdiler. Gelişim Hücresi. Umutları, yenilenmenin sırlarını ortaya çıkarmaktır.
Çoğu hayvan bir tür yenilenme sergiler: örneğin saçı yeniden büyütmek veya kırık bir kemiği tekrar bir araya getirmek. Ancak bazı canlılar özellikle şaşırtıcı yenilenme yeteneklerine sahiptir ve bunları başardıkları mekanizmaları incelemek, insanın yaşlanması için önemli etkilere sahip olabilir. Bir semender bacağını kaybederse, uzuv tekrar büyüyecek, örneğin bazı kertenkeleler yırtıcılardan kaçmak için dikkatlerini dağıtmak için kuyruklarını ayırabilir ve daha sonra onları yeniden büyüyebilir. Zebra balığı, kaybolan veya hasar gören bir yüzgeci yeniden büyütmenin yanı sıra hasarlı bir kalbi, retinayı, pankreası, beyni veya omuriliği onarabilir. Düzlemsel bir yassı solucanı, bir denizanasını veya bir deniz anemonunu ikiye bölün ve tüm vücudunu yenileyecektir.
Ve sonra üç bantlı panter solucanı var (Hofstenia Miami), biraz dolgun bir pirinç tanesine benzeyen minik bir yaratık, vücudundaki krem rengi çizgilerden oluşan marka üçlüsü nedeniyle bu ismi aldı. Bir panter solucanı üç parçaya bölünürse, her parça sekiz hafta içinde tam olarak oluşturulmuş bir solucana dönüşecektir. Bu solucanlar öncelikle Karayipler, Bahamalar ve Bermuda’da ve ayrıca Japonya’da bulunurlar ve yeterince aç olduklarında ve başka bir av bulamadıklarında panter solucanlarından birkaç ısırık almaktan daha fazla olmayan obur yırtıcılardır. . Ayrıca rejenerasyon mekaniğini incelemek için umut verici yeni bir model sunuyorlar.
Harvard Üniversitesi’nde evrimsel bir biyolog olan Coauthor Mansi Srivastava, MIT’nin Whitehead Enstitüsü’ndeki Peter Reddien’in laboratuvarında doktora sonrası araştırmacı olduğu 2010’dan beri üç bantlı panter solucanı üzerinde çalışıyor. Bermuda’da 120 kadar solucan topladılar ve onları Cambridge’e geri getirdiler. Solucanlar laboratuvar yaşamına hemen uyum sağlayamadılar: Srivastava ve Reddien, suları için doğru tuzluluk seviyelerini bulmalı ve kabul edilebilir bir besin kaynağı bulmalıydı. Solucanlar karaciğeri umursamadı Reddien planaryan yassı kurtlarını besledi ve birkaçı hayatta kalmak için yamyamlığa başvurdu. Sonunda araştırmacılar, panter solucanlarının tuzlu su karidesini (diğer adıyla deniz maymunları) sevdiğini anladılar ve yaratıklar sonunda gelişmeye ve üremeye başladı.
1960 yılındaki bir rapor, solucanların kopan kafalarını yeniden büyütebileceğini iddia etmişti, ancak çok az bilimsel takip vardı. Reddien ve Srivastava’nın ilk deneyleri, panter solucanlarının sadece kafalarını yeniden büyütmekle kalmayıp, aynı düzlemsel yassı solucanlar gibi hemen hemen her vücut parçasını yeniden üretebileceklerini kanıtladı – ikisi yalnızca uzaktan ilişkili olsalar bile. Srivastava şimdi Harvard’da panter solucanlarında rejenerasyonu inceleyen kendi laboratuvarını işletiyor.
2019’da Srivastava ve laboratuvarı, panter solucanının tam genom dizisinin yanı sıra, tüm vücut yenilenmesi için genleri kontrol ediyor gibi görünen bir dizi “DNA anahtarının” tanımlanmasını yayınladı. Spesifik olarak, erken büyüme yanıtı (EGR) olarak bilinen rejenerasyon için bir tür “ana kontrol geninin” aktive olup olmadığını kontrol eden kodlamayan DNA’nın bir bölümünü saptadılar. EGR, sırayla, çeşitli işlemlerde yer alan diğer genleri açıp kapatabilir. EGR aktif değilse solucanlarda rejenerasyon gerçekleşemez.