Yoğun maddenin garip davranışını bulan teorik fizikçi Philip Anderson, 29 Mart 2020’de 96 yaşında vefat etti.
Philip Warren Anderson 13 Aralık 1923’te Indianapolis, Indiana’da doğdu. Öğrenci hayatı başarı dolu olan Anderson, fizik alanında çalıştığı ve dokuz yıl boyunca Deniz Araştırma Laboratuvarı’na gönderilmeden önce araştırma yaptığı Harvard’a burs kazandı.
Bell Laboratuvarlarında ilk büyük başarısı olan antiferromanyetizmayı açıklayan bir teori geliştirdi.
Normal bir mıknatısla manyetik momentler aynı yönde hizalanır; bir antiferromagnet içinde, zıt yönlerde değişirler. Önceki teoriler, alışılmadık manyetik durumun nasıl var olabileceğini bulamadı. Kuantum dalgalanmalarının kesin düzeni ortadan kaldırması bekleniyordu.
Bununla birlikte, Anderson iki veya daha fazla boyutta kuantum dalgalanmalarının gerçekten iptal edilebileceğini kanıtladı, bu nedenle antiferromanyetik düzen korunacak.
1957’de Anderson’ın çağdaşları John Bardeen, Leon Cooper ve Robert John Schrieffer, süperiletkenliği, engelsiz akan elektronların garip durumunu açıklamak için bir teori (BCS teorisi) oluşturdular.
Ancak BCS teorisinin bir sorunu vardı: açıklanamayan makroskopik bir kuantum alanı oluştu. Anderson bu sorunu fark etti ve üzerinde çalıştı.
Fizik topluluğunda, Anderson, 1977 Nobel Fizik Ödülü’nü paylaştığı süperiletkenlikten antiferromanyetizmaya, elektron lokalizasyonuna kadar çok çeşitli fenomenler üzerindeki önemli çalışmaları ile bilinir.
1984 yılında Philip Anderson fizik, evrimsel biyoloji, sinirbilim ve bilgisayar bilimi arasında bir bağlantıya sahip olduğunu düşündü, cam döndürme Egzotik bir mıknatıs türü geliştirdi.
Anderson, spin gözlüklerin matematiksel tanımının yaygın olarak uygulanabilir olduğunu ve “her halükarda bir sistemin davranışı çoklu değişkenlerin rastgele bir fonksiyonu tarafından kontrol edilir“Meydana çıkarmak.
Beyindeki bu matematiksel fonksiyon nöronları tanımlayabilir; hücrede, genomun karmaşık, rastgele davranışını tarif edebilir.
Anderson Üniversitesi New Jersey’den fizikçi ve Anderson’ın eski öğrencilerinden biri olan Piers Coleman, “Anderson’ın spin gözlüklerindeki çalışmalarından modern makine öğrenimi fikirlerine doğrudan bir bağlantı görebilirsiniz.”
Anderson, fizikteki en zorlu problemleri çözerek disiplinlerarası problemleri onlarca yıl boyunca ele aldı. Fakat fiziğin tüm cevapları tek başına sağlayabileceğine asla inanmadı. Bir fizikçi olarak Anderson, matematiksel yeteneklerden ziyade sezgiye güveniyordu.
Bir Önceki Yazımız Olan Marcus Aurelius’un Zamansız Sözleri ve Günümüzde Düşündürdükleri Başlıklı Makalemizde Hakkında Bilgiler Verilmektedir.