itibaren Sinaia 106100, Romanya
işte bu kitabı okuduktan sonra hislerim. Bu kitap, çekirdek vuruşlarındaki temelleri ortaya koymaya başlar. Kerouac Ginsberg Cassidy ve Burroughs. Kitabın ikinci yarısı, vuruş sahnesindeki az bilinen oyunculara ithaf edildi. 1. Bu kitap beni yener kim olduğunu anlamamı sağladı. Burroughs'un tüyler ürpertici bir anne pisliği olduğunu düşünmüştüm, ama bu kitaplar aynı şeyi yapmak için ginsberg'i boyar. Eğer pedofili konusunda havalıysanız, Ginsberg'i kazmalısınız, çünkü o iyi bir yazar. Geri kalanımız için ... şahsen adamı nasıl destekleyebileceğimi bilmiyorum. Kerouac bunların hiçbirinde can atıyor gibi görünmese de, sadece yüceltilmiş bir pislik torbasıydı. İronik olarak bu adamların çoğu budizm yoğunlaşıyor. Bu arada, kendi yollarına gelen her itici arzuyu tahammül ettiler. Bu yüzden bu ilk bölümler bilgilendirici ve ilginçti çünkü itiraf etmekten nefret ettiğim kadarıyla ginsberg ve kerouac'ı sevdim, ama söyleyebileceğim kadarıyla ilk punk grubu olan Fug'ların son bölümlerini kazdım. Bölüm "chicks beat" başlıklı bölüm. Özellikle bu bölüm beni dövüş sahnesinin kilit oyuncularına ışık tuttu. Bunu okuduğumda, çukurların yanındaki en büyük pislik torbası, malcolm x'in öldürülmesinden sonra Yahudi karısını (şair Hettie Cohen) terk eden leroi jones olduğunu söyleyebilirim. "Beyaz bir karısı ve karamel renkli çocukları olsaydı, kendisini siyahi bir milliyetçi olarak konumlandıramadı. Yahudi bir kadınla evlenirken yeni anti-semitik teorilerini yayınlayamadı."
Partiye 8 yıl geciktiğimi biliyorum, ama tüm hype'ın ne hakkında olduğunu görmek istedim. Üstelik destansı asla modası geçmez. Şimdiye kadar yüce övgüye kadar yaşıyor gibi görünüyor. Giriş bile iyiydi. Görünüşe göre yutturmaca iyi hak edildi. Kaynak malzeme mi yoksa tüm iş parçasını müthiş yapan çeviri mi bilmiyorum, ama her iki şekilde de uzun zamandır bu kadar iyi bir şey okumadım. En iyi yanı, eylemin hızla başlaması ve sonuna kadar çekilmemesiydi.
Emily sinir bozucuydu, cidden İngiltere'ye gitmek için kim deli olurdu? Onunla pek empati kurmadım, ama yine de çok komikti ve genç temaların bazıları ilişkilendirilebilirdi.
Kötü gerekçeli, kötü araştırılmış ve genel olarak sinir bozucu, demagojinin eleştirel düşüncenin yerine nasıl hizmet ettiğini anlamak dışında burada değerli bir şey yoktur.
Şimdi bu kitabı okumamın neden bu kadar uzun sürdüğünü hatırlıyorum, neden rafta, yarı okunmuş, yarısında henüz keşfedilmeden bu kadar çok yalnız bıraktım ... Hikayenin korkunç olduğunu ve öncekilere kıyasla kalitenin düştüğünü düşünmüyorum , ama benim için, bu kitabı bitirmek beni "tüm dünyayı gezmek", bir gezi, şimdi görüyorum, çok "zengin" olmasına rağmen çok kısa bir yolculuğa bir sonu oldu! "O Bosque dos Pygmies", "Kartal ve Jaguar'ın Anıları" üçlemesinin son cildi Nádia ve Alexandre'ın Hikayesini ve Afrika ovalarında ve ormanlarındaki maceralarını, çok farklı insanların özgürlüğü için bir mücadele, daha derin bir dostluk, imkansız bağlantıların keşfi ve son değil, başka bir şeyin başlangıcı için "üç tezahürat". Kitap boyunca, okuma hızımı durdurma ve her kelimenin, her bölümün en küçük ayrıntısına kadar tadını çıkarma ihtiyacını hissettim, çünkü bu maceranın aklımdan geçtiği baş döndürücü hız, yürüdüğüm sonun daha farkındaydı. Yaptığım için mutluyum, bu yüzden eminim ki hiçbir şey kaçmadı ve bu hikaye uzun süre hayatta kalacak, dilediğim zaman dönebiliyorum. Bu kitabı üçlemenin doruk noktası olarak görmüyorum çünkü bana bölgenin ve kültürlerin detaylarına gösterilen dikkatin öncekiler kadar büyük olmadığı ve benim için en önemli noktalardan biri olduğu görülüyordu. Bununla birlikte, kitabın güzelliği yavaş yavaş azalır ve önceki eleştirilerde, kitapların genç karizmasından bahsettiğim halde, bir saniyeden fazla düşünmek zorunda kalmadan tavsiye ederim, öğretilecek çok şey olduğunu söylediğimde bana inan Kartal ve Jaguar Hatıraları sayfaları! João Filipe
Funny little bizarre book that made me laugh. Sometimes we really need this sideways look at issues like being a picky eater.