Şöyle ki; aslında dışardan bakılınca Maya inanılmaz bir şekilde gece 8'den sabah 7.15'e dek kesintisiz ve ağlamadan, tek bir hık etmeden uyuyor gibi gözüküyor. Yani bizim odanın kapısında nöbet tutun, sabaha kadar tek bir ağlama sesi, tek bir yataktan kalkıp dolanma tıkırtısı duyamazsınız. Gittiğimiz tatillerde, ziyaretlerde falan herkes "aman tanrım bu nasıl çocuk, hiç sesi çıkmıyor, muhteşem! bizim çocuk bu yaştayken bırak tm gece uyumayı, saatlerce ağlardı" falan diyor. Sesimi çıkarmıyorum. Neden? Çünkü işin aslı o şekilde değil. Evet görünürde uyuyor, sesi çıkmıyor ama gerçekte: gece boyu iki saatte bir uyanıyor ve yatağı yatağıma yapışık olduğu için tek bir tekmesiyle, "hık" etmesiyle daha yanımda yatan Beyaz Atlı Prens bile uyanmadan, saniyenin 1/100'ü falan hızıyla hop memeyi ağzına tıkıyorum. İki fırt çekiyor, çok nadir 1-2 dakika emiyor ve tekrar uykuya dalıyor. Bu şekilde, buna uyku denirse, uyuyor, uyuyoruz. 9 aydır 2 saatten uzun bir uyku uyumadım, uyumadı.
Normalde 9 aylık bir bebeğin, diş çıkarma ya da hastalık dönemi dışında gece boyu uyuyabiliyor olması gerekiyor. Yani bu yaşta bunu yapabilme yetileri var. Akşam yemeğini yiyen, gece 11 gibi uyku arası anne sütü alan bir bebek, normal şartlarda gece beslenmesi istemez diyor doktorumuz. Aslında ben de hissediyorum, gece 03.30 civarı acıktığı için 4-5 dakika emiyor ama onun dışındaki uyanmaları açlıkla ilişkili değil. Yine de uyanınca memeyi ağzına tıkıyorum. Neden? Ağlamasın diye. Ne olursa olsun, yeter ki ağlamasın.. Neden? Ağlamasından çok korkuyorum. Özellikle gece, özellikle bu kadar gür sesi olan bir bebeğin, özellikle yaşamının ilk 5 ayında devamlı ama devamlı ağladığı için bende artık sinir falan kalmadığı ve o günlere kat-i surette geri dönmek istemediğim için. Neden? Çünkü korkuyorum. Şu sıra ağlaması yok denecek derecede azalan bebeğin tekrar o korkunç haykırmalı günlere geri dönmesi olasılığından korkuyorum ve "ağlamasın da ne olursa olsun, gece boyu uyumasam da, 2 saatte bir meme de versem, yeter ki ağlamasın!" diyecek duruma gelmişim.
Biliyorum. Çok yanlış bir yerdeyim. Biliyorum. Bu uyku eğitimi mi denir, düzeni mi denir, ne denirse hepsinde çuvallamış haldeyim. Biliyorum bu yaptığım ona zarar veriyor, bana zarar veriyor ve aylar önce sona ermeliyken bu kadar uzadı ve uzamaya devam ediyor.
"Yeter ki ağlamasın"....
Neden ağlayan bebekten bu kadar korkuyorum bilmiyorum. Apartmandaki tek bebek Maya değil ve hepsi bangır bangır ağlıyor, bazen gece, bazen sabah. Ama iş kendiminkine gelince, yok ben ağlayan bebekten hakikaten çok rahatsız oluyorum. Anne olmadan önce de rahatsız olurdum, şimdi de hiçbir değişiklik olmadı, çok rahatsızım. Dolayısıyla Maya ağlamasın diye her naneyi yiyorum. Ama normal değil ki bu.. Çocuklar ağlar! Bu kadar basit. Bazen nedenli, bazen nedensiz ağlar. Bu yaştaki çocukların günde 3 saat ağlamaları normal diyor doktor. Maya'yı öyle sakınıyorum ki, daha hık derken neye ağladığını anlamaya ve bu nedeni ortadan kaldırmaya başladım. Ama.. Çok yanlış yoldayım.
Ağlamayan çocuk derken, her istediği yapılan çocuk yaratabilirim mazallah. Sosyo psikolojik gelişimine zarar verebilirim. Ağlamak kötü birşey de değildir, bazen rahatlatır insanı. Ben de ağlıyorum arada, neden çocuğumun ağlama özgürlüğünü elinden alıyorum peki?! Evet, bu işte, ağlama özgürlüğü!
Ama gel gör ki, gece olunca, Maya huzur içinde uyuyunca, ortalığa bir sessizlik çökünce, meme verdiğimde maksimum 1-2 dakikada tekrar uyuyacağını bildiğimde, bu ağlama özgürlüğü hikaye oluyor.. Başaramıyorum. Oysa biliyorum, memeye ihtiyacı yok, aç değil, altı kuru, sadece normal uyku ritminin bir parçası olarak uyandı, tekrar uykuya dalacak. Yapmam gereken, elimi sadece karnına koymak, sakince "şu an uyku zamanı Maya, bak hepimiz uyuyoruz, sen de uyu bebeğim" demek, sabretmek. Biliyorum birkaç gece ağlayacak, sonra alışacak. Ama o birkaç gece........ Korkuyorum! Dayanamıyorum ağlama sesine. Yufka yüreklilik değil, resmen rahatsız oluyorum!
Denedim de aslında.. Araya tatil girmeseydi neredeyse başarıyorduk bile. İlk gece uyandı, 15 dk sesinin son perdesinde bağırarak ağladı, elimi sırtına, karnına koydum, çok hafif "şşşş şşşş" yaptım, çok kısık sesle ve ara sıra "uyku zamanı" dedim, baktı meme gelmiyor, baktı ağlamaktan da yorgun düşmüş, uyudu! 2 saat sonra yine uyandı, yine aynı şey, bu sefer 5 dk sonra uyudu, gittikçe azaldı bu süreler. Yani öğrenme kapasitesi var. Biliyorum. Sıksam dişimi, belki gece boyu uyanmadan ve meme emmeden uyumayı öğrenecek. Bir onu öğrense zaten hemen yatağını odasına koyacağım. Ondan sonra sen sağ, ben selamet..
Ağlamadan büyüyüverse şu çocuklar.........?