1917’deki Şubat Devrimi’nden başlayıp, o yılın ilerleyen Ekim Devrimi’nde sona eren Rus Devrimi, Rusya İmparatorluğu’nun çöküşüne ve Sovyetler Birliği’nin (1922’de) yaratılmasına neden oldu. Uzun zamandır süren ekonomik sıkıntılar, sosyo-politik huzursuzluk ve rejimin 19. yüzyılın sonlarına ve 20. yüzyılın başlarına dayanan baskısının bir sonucuydu. Aşağıda tartışılan olayların hiçbiri Rus Devrimi’ne neden olmadı, ancak her biri ülkeyi kaynama noktasına bir adım daha yaklaştırdı.
Rusya’nın İskenderine Suikast
13 Mart 1881’de, Büyük Peter’in (1672-1725) döneminden bu yana en çok reformist Rus çarlarından biri, Narodnaya Volya’daki devrimciler tarafından suikast kurbanı oldu. Sırpları 1861’de serbest bıraktıkları için en iyi bilinen Alexander II (r. 1855-1881), İmparatorluğunu modernize etmek amacıyla bir dizi başka reform başlattı. Suikasttan bir gün önce Çar, çoğu bilgin uyarınca muhtemelen ulusal bir meclis veya Duma oluşumuna yol açacak olan anayasal bir reformu onayladı. Halefi Alexander III (r. 1881-1894) planlanan anayasa reformunu engelledi ve babası tarafından kabul edilen birçok liberal reformu iptal etti. Son Rus Çar Nicholas II (r. 1894-1917) selefinin gerici politikasını izleyerek sosyo-politik huzursuzluğu daha da körükledi ve
Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi’nin (RSDLP) kuruluşu
Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi olarak da bilinen RSDLP, 1898 yılında Belarus’un Minsk başkentinde kuruldu. 1903 yılında Belçika’nın Brüksel kentinde yapılan İkinci Kongre’de devrimci sosyalist parti, Julius Martov’un (1873-1923) başkanlık ettiği Menşevikler veya Azınlık hizipleri (1873-1923) ve liderliğindeki Bolşevikler veya çoğunluk hiziplerinin başkanlık ettiği iki gruba ayrıldı. Vladimir Lenin (1870-1924) ve Ekim Devrimi boyunca Geçici Hükümeti devirecek. Bolşevikler iktidarı ele geçirdikten sonra siyasi rakiplerini bastırdılar ve partilerini Rus Komünist Partisi olarak yeniden adlandırdılar. 1952’den 1991’de dağılmaya kadar Sovyetler Birliği Komünist Partisi olarak adlandırıldı.
Rus-Japon Savaşı
1904’te, Rusya ile Japonya arasındaki Mançurya ve Kore konusundaki tartışmalar silahlı bir çatışmaya yol açtı. Japonya çok kısa sürede bir dizi büyük zafer kazandı ancak Nicholas II yenilgiyi kabul etmeyi reddetti. Rus-Japon Savaşı, Mayıs 1905’te Tsushima Muharebesi’nde neredeyse ortadan kalkıncaya kadar sürdürüldü. Nicholas II’nin ümit ettiği gibi, iç huzursuzluğunu güçlendirmek ve konumunu güçlendirmek için yardım etmek yerine, rejim son derece popüler ve sosyo-politik gerilimleri daha da arttırdı. 1905’in başlarında, bunlar Çar – 1905 Devrimi için büyük bir zorluk haline gelecektir.
Kanlı Pazar
22 Ocak 1905’te, İmparatorluk muhafızlarının askerleri, barışçıl bir işçi kalabalığına ateş ederken, St. Petersburg’daki Kış Sarayına yürüyerek 100’den fazla insanı öldürdü. Kanlı Pazar olarak bilinen olay, kısa sürede İmparatorluğun büyük bir kısmına yayılan işçi grevleri, köylü isyanları, öğrenci isyanları, askeri isyanlar ve siyasi suikastlar dalgasına yol açtı. 1905 Devrimi’nin açılış etkinliği olarak kabul edilen Kanlı Pazar ayrıca, geleneksel olarak Çar’a ‘babaları’ ve koruyucuları olarak bakan işçilerin ve köylülerin radikalleşmesine de yol açtı. Birden, çar şiddetli ve baskıcı bir otokrat oldu. Petersburg katliamı böylece 1917 Devrimi için sahne hazırladı.
I. Dünya Savaşı Rus Birlikleri
Çarın 1914’te I. Dünya Savaşı’na girme kararı, hem kamu hem de siyasi liderlerden güçlü bir destek aldı. Sadece Lenin ve “onun” Bolşevikleri, dış düşmanı yenmek için ortak çabaya katılmayı reddetti. Ancak, tekrarlanan askeri başarısızlıklar ve ekonomik sıkıntılar, kronik gıda kıtlıkları ve sivillerin acı çekmesiyle birlikte ağır zayiatlar kısa sürede yaygın bir hoşnutsuzluk yarattı. 1916’nın sonunda, hem savaş hem de çar rejiminden ılımlı unsurlar bile bıkmıştı. Mart ayında (Şubat ayındaki Jülyen Takvimi, bu nedenle Şubat Devrimi), Rus İmparatorluğu ve Romanov hanedanının başlangıcına işaret ederek St. Petersburg’da grev ve isyanlar patladı.