Bir şekilde bu tatiller sırasında meydana gelen iki olaya rastladım. İlk olay, Rusya ve Rusları gerçekten tanımak isteyen bir yabancıyla yapılan konuşmadır. Annesi bir zaman önce bir yabancıyla evlendi ve Batı'da yaşamaya gitti. Orada genç bir adam doğdu. Ancak, internetteki güzel hikayelerden farklı olarak, yetiştirilmesinde Rus hiçbir şey yoktu. Bu, "demokratik dünyanın" tipik bir temsilcisidir.
Bir yetişkin olarak, uzun yıllardır dikkat etmediği bir gerçek hakkında düşünmeye başladı. Ailesi tatil yapıyordu. Her yıl 9 Mayıs'ta bütün aile masada toplandı ve annemi zaferinden dolayı tebrik etti. Savaşta ölen babasını ve büyükbabasını hatırladılar. Ama asker değildiler. Onlar partizandı.
Uygar bir insan için Sovyeti anlamak zor
Öykü oldukça kafa karıştırıcı. Bu nedenle, birçok konuşmamızı atlayacağım. Ama beni gerçekten ilgilendiren bir nokta var. Genç adam basit ama çok derin bir soru sordu. SSCB'de neden direniş hareketi yoktu? Neden yeraltı "bir çeşit" vardı? Ve sonra ...
Partizanlar savaşan ordunun üyesi olmasalardı, ama ordunun arkasında silah elinde (daha katı işlenmiş suçlar dedi), o zaman haydutlar mı? Eğer öyleyse, neden ailelerinde onları savaşta kazanan olarak görüyorsunuz? Kendisini dahil ettiği medeni bir toplum haydutların kahramanlarını yapabilir mi? Bunlar, bir parça Rus kanının fermente edildiği bir Avrupalıdan ilginç sorular.
İkinci olay çok daha az ilginç. Tamamen önemsiz. Dün oğlum bana Belaruslu bir köy hakkında çok az kişinin bildiği, ancak Khatyn'in daha önce yaktığı bir video gönderdi. Burası neredeyse tüm sakinlerin öldüğü Borki köyü. 2000 kişi yakıldı. Gazeteciler ona Khatyn'in en büyük kız kardeşi adını verdi.
Oğul videoyu yorum yapmadan gönderdi. Sadece ailemizde böyle bir bölüm olduğunu hatırlamak. Daha doğrusu, üç bölüm. O zaman bir oğlan olan babam kulübe tüm köylülerle üç kez sürüldü, ama bir nedenden ötürü onu yakmadılar ... Ama bu küçük köyden gelen erkekler partizana bırakıldı. Büyükbabam dahil. Ve Belarus'un kurtuluşuna kadar düşmanı dövdüler.
Sovyetler neden partizan oldu?
Gerçekten de, SSCB'de partizan müfrezeleri neden neredeyse savaşın başlangıcından itibaren kendiliğinden ortaya çıktı, fakat Avrupa ülkelerinde olmadı? Zeka ve sabotaj düzenlemek için Almanların arkasındaki geri çekilme sırasında geride kalan çeşitli departmanların birimlerinden bahsetmiyorum. Silahları ve yiyecekleri ile önbellekleri oluşturulan ve gelecekteki müfrezelerin belkemiği olacak Sovyet ve parti işçilerinin oluşumları hakkında bile değil.
Savaşın ilk günlerinde ve aylarındaki partizan müfrezelerinin çoğu kendiliğinden ortaya çıktı. Çemberden, ilerleyen ordudan muzdarip yerli halktan, kaçan mahkersmlardan. Çok çabuk ortaya çıktılar ve kayboldular. Gerilla savaşı deneyiminden, silah eksikliğinden ve partizanlar için gerekli olan her şeyden etkilenmez. Ama bazıları büyüdü ve oldukça aktif davrandı.
İşgal altındaki bölgede popüler bir hareket olarak gerilla grupları hakkında konuşmaya alışkınız. Ve yine de bu böyle değil. 30'lu yılların sonlarında ve 40'lı yılların başında SSCB'ye iade edilen bölgelerde kendiliğinden birimler ortaya çıkmadı. Dahası, NKVD müfrezelerinin ve oradaki grupların faaliyetleri son derece zordu. Tam olarak yerel nüfusun tutumundan zor.
Bana öyle geliyor ki, bu soruya cevap vermek için, özellikle de Batı'dan geldiğinden, gerekli. Bu konudaki kendi bakış açımı dile getireceğim. Son zamanlarda muhatapım tarafından dile getirilen kişidir.
Bana öyle geliyor ki her şey nüfusun zihninde. Sıradan insanların önderlik ettiği yaşam tarzında. Birçok kez NKVD'nin köylüleri terörize ettiği, insanların korkutulduğu ve Cheka-NKVD'nin açılan arşivlerinden iddia edilen diğer “düşünce bilgileri” olduğu söylendi.
Bu bilgilere itiraz etmeyeceğim. Sadece ülkenin derinliklerinden, Sibirya'dan, Urallardan, Altay'dan ve Uzak Doğu gibi diğer ayı köşelerinden okuyuculara soracağım, ancak ailenizde çok fazla baskı var mı? Ve neden bastırılıyorlar? Sibirya akrabalarımdan biri bastırıldı. Ve bastırıldığı gerçeği, sadece "Anıt" tan öğrendik. Onu "spikelets yasası" altında 5 yıl ekti.
Bastırılmış? Belki. Ama kollektif çiftlikte bir şey çaldı. Ve bu yasa o zaman kabul edildi. Böylece eğitimsiz Sibiryalılar, akrabalarım onun hırsızlık için oturduğuna inanıyordu. Sonra bu arada savaştı ve defalarca ödüllendirildi. Ama bu farklı bir hikaye.
"Kanlı Stalinist rejim" altında, kolektifleştirmeyi, sanayileşmeyi ve diğer sosyalist reformları yaptıktan sonra, ne kadar zalim olursa olsun, köylüler sosyal emeğe geri döndüler. Toplumda yaşama. Herkes herkesten ve herkes için her şeyden sorumlu olduğunda. Tüm köyde zengin ve bütün köyü aç bırakıyor.
60'larda ve 70'lerde büyüyen deneyimli okuyucular bu topluluk duygusunu hatırlıyor. Herhangi bir kadın Skoda için shugan yapabilir ve başarısız bir şekilde düşerse dizini yeşil boya ile kapatabilir. Üstelik bu sadece köylerde değildi. Taşra kentlerinde insanlar aynı şekilde yaşıyordu. Tüm çocuklar, tüm yetişkinler tarafından denetlendi. Ve yetişkinler tek bir aile olarak yaşadı.
Ortak mücadele fikri neden Avrupalılara yabancı
SSCB'ye geri dönen bölgelerde, tüm bunlar olmadı. SSCB'de kolektifleştirmenin yapıldığı zulüm bile, Baltık ülkelerine, batı Belarus ve batı Ukrayna'ya yabancı. Orada kolektif ve devlet çiftlikleri daha yumuşak bir şekilde yaratıldı. Savaş patlak verdiğinde çoğu vatandaş yeniden birleşme öncesinde olduğu gibi yaşadı. Çiftlikler, malikaneler, kesikler. Birey halkın üzerindeydi.
Waffen-SS birimlerine, polise veya diğer birimlere katılırken Nazilerin temel vaatlerini hatırlıyor musunuz? Sonuçta, ana şey buydu. Size toprak verecekler, size köle verecekler, zengin olacaksınız. Gerçekten de, bunun için gönüllüler SS'ye gitti. Hainler arasında Sovyet iktidarının düşman sayısı ihmal edilebilir.
Dolayısıyla, kişisel ve sosyal çatışma herkesin kişisel seçiminin ana faktörlerinden biriydi. Sovyet, düşmanla ortak bir mücadele seçti. Sovyet olmayanlar bunu yapamadı. Avrupa'da partizan olmamasının nedeni budur.
Ele alınması gereken iki sorun var. Birincisi Yugoslavya ve ikincisi, bazı Avrupa ülkelerinde birkaç partizan müfrezedir.
Günümüzde Avrupa faşizmine karşı zaferi ödeyen Yugoslavya, mücadelesine büyük saygı ve hayranlığı hak ediyor. Askeri birimleri, işgal altındaki topraklarda faaliyet gösterdikleri için partizan olarak adlandırıyoruz. Yugoslavlar kendilerini ordu olarak adlandırdılar. Halk Kurtuluş Ordusu ve Yugoslavya'nın partizan birimleri (NOAU). Ordunun adı hakkındaki soruyu hemen cevaplayacağım. Farklı zamanlarda farklı isimleri vardı, ama bunun özünü değiştirmedi.
Ordu adına "partizan" kelimesi, Yugoslavya'nın "Avrupa karakteri" nin bir göstergesidir. Gerçek şu ki, Avrupa'da özel mülkün yabancı olduğu insanlar da vardı. Ve ezici bir çoğunlukla, bazı ülkelerde faaliyet gösteren müfrezelerin ve savaş gruplarının belkemiği olan bu insanlardı. Bunlar komünist enternasyonalistlerdi. Yugoslavya'da Tito çok enternasyonalistti. NOAU'nun bir parçası haline gelen partizan müfrezelerini yaratan oydu.
Onu cezasız bırakamadık
Okuyucular, materyalin sonunda bazı sonuçlar çıkardığım gerçeğine alışkınlar. Bugün böyle bir sonuç olmayacak. Bugün "Askeri İnceleme" nin yeteneklerini internet kaynağı olarak kullanıyorum. Oğlumun bana gönderdiği materyali görmene izin vereceğim. Özel CTVBY raporu “Khatyn'in Ablası”. Bunun sonuçlar için yeterli olacağını düşünüyorum ...