13 yaşında, Maddie Delaney, San Leandro orta okulunda orkestrada ilk viyola başkanıydı ve annesi Jennifer Williams’ın dediği gibi, sanrılar görmeye başlayana kadar kemanların ritmini koruyordu.
Üç hafta önce, 38 yaşında, Delaney pis bir arazide uyurken öldü, kafası büyük bir tekerlek tarafından ezildi, kendisi kadar şizoaffektif bozukluğu ve bizim isteksizliğimiz kadar acımasız bir vur-kaç kurbanı oldu. onurlu ve güvenli bir hayat yaşamasına yardım edin.
Williams, zekası ve mizahı için sevdiği kızı için derin bir yas tutarken, “Onun için yardım alamadığım için kızgınım,” dedi. Ve umarım Delaney hakkında daha çok şey duyduğunda sen de kızarsın.
Son zamanlarda, California ve New York City, Delaney gibi kronik olarak sokaklarda yaşayan ciddi akıl hastalığı olan insanlara yardım etmek için cesur adımlar attı çünkü psikozlu küçük bir evsiz insan grubu için bunun acımasız ve tehlikeli olduğu acı verici bir şekilde ortaya çıktı. özgür iradeyle hareket ediyormuş gibi yapmak.
Eylemsizliğimizin sonucu, Maddie Delaney gibi bir kayıp mı, yoksa bizi bırakan saldırı gibi psikozdaki bir kişinin şiddeti mi? Michelle Go, New York metro istasyonunda öldü, akıl hastalarının sivil haklar adına terk edilmesini talep etmek etik veya merhametli değildir. Özerklik ve yardım arasında bir ya-ya da seçimi, muhafazakâra karşı liberalin yanlış bir argümanı olmak zorunda değildir.
New York City Belediye Başkanı Eric Adams bu hafta, en ciddi akıl hastalığı biçimlerini hedef alan istemsiz akıl sağlığı muhafazalarının kullanımını genişleteceğini duyurdu.
Direktifinden önce, yalnızca kendileri veya başkaları için yakın bir risk oluşturduğu düşünülen kişiler, istekleri dışında hastaneye kaldırılmaya hak kazanıyordu. Şimdi, bu tutuklamalar, aktif olarak şiddet yanlısı veya tehlikeli olmayan, ancak psikotik bir durumda olan veya açıkça kendilerine bakamayacak durumda olan kişileri gözaltına almak için kullanılabilir.
Direktif ayrıca, hastanelerin bir hastayı döngüyü tekrarlamak için sokağa geri dökmek yerine taburcu etmeden önce bir plan uygulamalarını da şart koşuyor.
California, yanlışlıkla istemsiz olarak tanımlanan ciddi akıl hastalığı olan kişiler için yasal olarak izlenen bir tedavi sistemi olan Bakım Mahkemelerini kurma sürecindedir. Önümüzdeki yıla kadar ve daha sonra sadece bir avuç ilçede faaliyete geçmeyecek olsa da, bir yargıcın, muhtemelen istemsiz bir tutuklamadan sonra tedaviyi denetlemesine ve barınma dahil gerekli yardımı sağlamayan sağlayıcılara yaptırım uygulamasına izin veriyor. Ancak mahkeme emriyle planlanmış bir kişi katılmayı reddedebilir, ancak bu iki yıl sonra konservatörlüğe yol açabilir.
New York Üniversitesi’nde sosyoloji profesörü yardımcısı Alex V. Barnard, yüzeyde farklı görünseler de, iki çaba “gerçekten benzer bir nüfusu, yani kronik olarak evsiz olan ve hizmetleri ve konutu reddediyor olarak algılanan insanları hedefliyor”. ve Kaliforniya’daki konservatuarlar hakkında yakında çıkacak bir kitabın yazarı, bana söyledi.
Barnard, hedeflenen sivil taahhütleri “ihtiyatlı bir şekilde destekliyor” dedi, ancak düzeltmelerin (haklı olarak) küçük bir grup insanı – New York City’de yaklaşık 3.000 ve Kaliforniya’da 12.000 – hedeflediği ve bir ile karıştırılmaması gerektiği konusunda uyarıyor. evsizliğe çözüm.
Ama olacaklar. Çünkü akıl hastalığı ve evsizlik hakkında rutin olarak görmezden geldiğimiz ve bu bağlantılı ama ayrı sorunlarda bir yere varmamızı engelleyen üç gerçek var.
İlk olarak, evsizlerin hepsi ciddi akıl hastalığına sahip değildir – çoğu bile yoktur, hatta korkunç kokan veya özellikle kimseye müstehcen sözler söyleyen insanlar bile. Evdeki bir kişi için korkutucu ve sorunlu görünen şey, çatısı olmayan biri için travma, zor yaşam ve hayatta kalma olabilir. Ve bunlar, konutun – genellikle daha az ciddi akıl hastalığına yönelik hizmetlerle birleştiğinde – en iyi ve en akıllı yaklaşım olduğu insanlardır.
İkincisi, akıl hastalığı olan evsizlerin yalnızca küçük bir yüzdesinin durumu ciddi. Bazıları, ortak gerçekliğimizde yardıma veya işleve ihtiyaçları olduğunu anlayamadıkları bir noktaya gelir. Önce barınma her zaman onlar için işe yaramaz. İstikrar öncelikli bir yaklaşıma ihtiyaçları var.
Üçüncü gerçek, her seferinde bizi şaşırtandır. Bu gruplar arasındaki farkı görmek, onları argümanlar ve çözümlerde bir araya getirmek gibi affedilemeyecek kadar korkunç bir iş çıkarıyoruz.
Dolayısıyla, California ve New York’tan gelen bu cesur hamlelere rağmen, evsizlik veya akıl hastalığı konusunda ilerleme kaydetmek istiyorsak yüzleşmemiz gereken gerçek sorunun etrafında hâlâ bocalıyor ve titriyoruz.
Birinin kendi kararlarını veremeyecek kadar akıl hastası olduğunu nasıl anlarız?
Hakların ne zaman geri alınacağı, kısmen rahatsız edici, karmaşık ve kişisel olduğu için çok uzun süre atlattığımız bir sorundur. Evet, hem federal hem de eyalet düzeyinde cevaplar sağlayan yasalar var, ancak bunlar, özellikle sorun son on yıllarda büyüdüğü için, fikir birliği sağlamıyor.
Klinik bir tanımı olmasına rağmen, ciddi akıl hastalığı, tüm pratik amaçlar için, şimdi Yüksek Mahkeme Yargıcı Potter Stewart tarafından 1964’te ortaya atılan ünlü hard-core pornografi tanımına benziyor: “Gördüğüm zaman anlarım.”
Şahsen, ciddi bir akıl hastalığı olan ve durumu, istikrarlı ve güvenli bir ev hayatı yaşamalarını imkansız kılan kişilerin yasal bakım hakkına sahip olması gerektiğine inanıyorum – ve bu, her seferinde bir kişi tarafından değerlendirilmesi gereken bir durumdur.
Ancak fikir birliği bulma konusundaki titizliğimiz iyi değil. Gerçek bir değişiklik yapmamızı engelleyen şey budur. Adams’ın duyurusunun daha az duyurulan kısmı bu sorunu çözmeye çalışıyor.
Adams, “tedavi edilmeyen akıl hastalığı bir kişiyi temel hayatta kalma ihtiyaçlarını karşılayamaz hale getirdiğinde ve / veya psikiyatrik bozulmayı önlemek için çaresiz kaldığında, istemsiz hastane bakımının garanti altına alındığını” kesin hale getirmek için eyalet yasasını netleştirmek için bastırıyor. yasama planı bu hafta yayınladı.
Bu, sadece bir akıl hastalığı değil, teşhis edilmiş bir psikotik hastalığı olan, aynı zamanda sokaklarda yaşayan ve kendine bakamayan birinin, kendileri veya başkaları için acil bir tehlike oluşturmasına gerek kalmadan istem dışı tedaviye aday olabileceği anlamına gelir. Bu, Adams’ın bu standardı temelde uygulamaya koyan direktifinin davalarla karşılanacağı gibi, kesinlikle muhalefetle karşılaşacak geniş bir genişlemedir.
Tanım tartışmalı olsa bile, Adams’ın ne zaman müdahale edileceği sorusunu zorlaması onun büyük itibarıdır. Bu sorunlar, riskli medeni haklar sonuçları nedeniyle ülke çapında üçüncü bir siyaset hattı haline geldi – birini iradesi dışında bir akıl sağlığı tesisine kapatmak, başarılı siyasi kampanyalar değil, korku filmlerinin konusudur.
Yıllardır, Kaliforniya eyalet meclisinde konservatörlüklerle ilgili yasalarımızda reform yapılması konusunda çok az şey söylendi ama çok az şey söylendi. İnsanların gönülsüz muameleye zorlanabileceği koşulları artırmaya yönelik her türlü girişim, Golden State değerleri olarak değil, gerici ve muhafazakar olarak görülüyor.
Barnard, Lanterman-Petris-Kısa Yasası olarak bilinen koruyuculuk yasamızı değiştirmeye çalışmanın bile “siyasi sermayenin gerçekten kötü bir şekilde kullanılması” olduğunu söylüyor. Mevcut yasaların daha iyi kullanılmasını tercih ediyor, buna bizim çok eksik kaldığımız destekleyici barınma ve hizmetleri oluşturmak da dahil.
Ancak iş Kaliforniya’da ciddi bir akıl hastası olmanın ne anlama geldiğini tanımlamaya geldiğinde “bariz bir liderlik eksikliği” olduğunu da söylüyor.
“Ağır engelliliği bu kadar farklı tanımlayan 58 ilçeniz olduğunda, temel olarak Kaliforniya’daki temel sivil özgürlükleriniz, bir ilçe sınırının hangi tarafında yaşadığınıza bağlıdır” dedi.
Maddie Delaney gibi insanlara yardım etmeyi neredeyse imkansız kılan, ciddi bir akıl hastalığının ne olduğuna dair bu belirsiz anlayıştır.
Delaney gençken Modesto’ya taşındıktan kısa bir süre sonra Williams, akıl hastalığının ilk belirtilerini gördü. Kızı için danışmanlık buldu, ancak Delaney, her seferinde aylarca odasında kalarak ve okula gitmeyi reddederek reddetmeye devam etti. Federal Job Corps programına katılmak için 16 yaşında evden ayrıldı.
Williams, “Belki de biziz,” diye düşündüğünü hatırlıyor. Belki evden çıkmak yardımcı olabilir.
Ama Delaney bir adamla kaçtı, ortadan kayboldu, eve geldi. Williams, zihinsel sağlığına bağlı olarak kalıcı sakatlık yardımları almasına yardımcı oldu. Bir süre Williams’ın bahçesinde bir karavanda yaşadı ama yanlışlıkla yangın çıkardı. Bir apartmana taşındı ama orada da yangın çıkardı.
Yerel itfaiye şefi, Williams’ın Delaney’yi istemsiz bir şekilde gözaltına almasına yardım etmeye çalıştı, ancak polisler geldiğinde o kaçtı. Annesi, psikiyatri hastanelerine düzinelerce ziyareti olduğunu, ancak ilaç ve sığınma evi olmadan uzadıkça bilişsel yeteneklerinin azalmaya devam ettiğini söyledi.
Ve sonra kasabayı yeni terk etti ve yardımlarını toplamayı bıraktı – yıllar sonra, Williams’a gizemli insanların çekleri onu bulmak için kullandığına inandığını söyleyecekti.
24 Aralık 2019’da Williams, San Mateo İlçesinden bir mektup aldı. Delaney’nin bir bebeği olmuştu.
Williams, birkaç hafta önce Millbrae’deki bir otoparktan akıl sağlığı nedeniyle yetkililer tarafından yakalandığını ve “içinde bir iblis olduğunu ve meleklerin onu öldürmeye çalıştığını haykırarak” alındığını söyledi. Polisler onu bir hastaneye götürdüler, burada taşıdığını bilmediği bir çocuğu doğurdu ve hiçbir zaman kendisine ait olduğunu anlayacak kadar iyi değildi.
Birkaç gün içinde, Williams mektubu almadan önce, Delaney hastaneden taburcu edildi ve hemen ortadan kaybolduğu bir sığınağa gönderildi.
Williams, bebeğe Angelica Joy adını verdi. Şimdi neredeyse 3 yaşında. Büyükannesinin gözleri var.
2020’de Castro Valley polisi, Delaney’i ayağında bir kurşunla sokakta yürürken buldu. Nasıl vurulduğunu bilmiyordu. Yine hastaneden taburcu edildi ve Williams ona ulaşamadan kayboldu.
Bu döngü pek çok şekilde, düzinelerce sosyal hizmet uzmanı, polis, doktor tarafından pek çok kez tekrarlandı. Bir an için yardım eden ama uzun vadede olmayan pek çok insan – çünkü kanun buna izin vermiyor.
Sonunda 2021’de Williams, Delaney’i Nevada’da buldu ve onu Modesto’daki evine getirdi. Kızının bir barınağa yerleşmesine yardım etti çünkü onun Angelica’nın yanında olmasının güvenli olduğundan emin değildi. Ne olduğunu biliyorsun.
Delaney kendini meth ile kendi kendine tedavi ederek sokaklarda buldu. Bir keresinde, McDonald’s’ta bir kahvaltıdan sonra, kafasındaki seslerin ona işkence ettiğini söyledi.
Annesine “300 yıl meth içebilirim ve yine de beni rahatsız ederler” dedi.
Sonra telefon üç hafta önce geldi. Delaney ölmüştü.
Williams, öfkesinin bir kısmının, kızının bir tır lastiği tarafından ezilene kadar müdahale edecek kadar hasta olduğunu düşünmememize rağmen, ailesi ve onunla tanışan herkes onun yardıma ihtiyacı olduğunun açık olduğunu söylüyor. Williams, bir anne olarak başarısız olduğuna inanıyor.
Ama eksik olan bizde diyorum. Yangınlar, bir bebek, bir kurşun. Hiçbiri California için yeterli değildi.
Delaney’nin hastalığıyla baş başa, toprakta ölmesine izin verdik.
Kaynak : https://www.latimes.com/california/story/2022-12-02/column-california-is-fighting-homelessness-but-new-york-is-taking-on-the-real-problem-mental-illness