Ocak, Sosyalistlerin bir icadıdır. Salt siyasal bir temele ve do laysız bir yapıya dayanarak örgütlenmiş olan Sosyalist partiler, tabiatiyle, faaliyetlerinin temel unsuru olarak ocağı seçmişlerdir. Ocak, bazı dolaylı Sosyalist partilerce de kabul edilmiştir, örneğin Belçika İşçi partisinin temel grubu, sendika, kooperatif ve yar dımlaşma derneği üyelerini bir araya getiren yöresel «işçi ligi»ydi ve bu üyelerin çoğu, aynı anda birkaç örgütte birden üye bulunu yorlardı; böyle bir yapı, partinin dolaylı karakterini zayıflatmakta ve onu, üyelik bağlarını pekiştirmek amacıyle birçok «yardımcı örgütler» kurmuş olan dolaysız bir partiye yaklaştırmaktadır. Sosyalist partilerin ocağı seçmeleri, çok normaldir. Bunlar, küt leleri örgütlendirmeye, onlara bir siyasal eğitim vermeye ve küt lelerin içinden halk elitlerini çıkarmaya çalışan ilk partilerdir. Ocak, bu üçlü gereğe uygun bir karşılık olmuştur. Burjuvazinin siyasal ifade organı olan komitenin aksine, ocak, kütlelerin nor mal siyasal ifade organı olarak görünmüştür. Ancak bu kütlelerin tümü, sosyalizmi kabul etmiş olmadığından, çeşitli burjuva par tileri, işçi partilerine başarı sağlayan metodları aynen kullanarak, onları kendi yönlerine çekmeye çalışmışlardır. Böylece, birçok ülkelerde, Merkez hatta Sağ partileri, yapılarını değiştirmiş ve temel unsur olarak komitenin yerine ocağı kabul etmişlerdir.
Komite sınırlı, ocak yaygın niteliktedir; ocak, üye kaydetmeye, üye sayısını çoğaltmaya, toplam gücünü artırmaya çalışır. Ocak niteliği hor görmez; fakat onun için nicelik, en önde gelir. Komite, ancak kooptasyon veya delegasyon yoluyla girilebilecek kapalı bir grup teşkil eder; ocak ise, tamamen açıktır. Uygulamada, ocağa gire bilmek için istek kâfidir. Şüphesiz, aşağıda görüleceği gibi partilerin çoğu, üyelik hakkında birtakım kurallar koyar ve partiye giriş koşullarını tesbit eder; fakat hiç değilse ocak sisteminde bunlar, genellikle, teorik mahiyette kalır (hücre sisteminde durum pek de öyle değildir). Komite, nüfuzları dolayısıyle seçilmiş seçkinleri bir araya getirmekle yetinir; ocak ise, kütlelere hitap eder.
Diğer bir deyimle prob lem, Amerika’da büyük bir Sosyalist partinin bulunmayışıdır;
bu ise, Amerikan işçisinin sınıf bilincinden yoksunluğu ve derin bireyciliği —Lenin’in deyimiyle küçük burjuva karakteri— ile ilgili görünmektedir. Şu halde, Amerikan partilerinin eski tip yapıları, Amerikan siyasetindeki temel muhafazakârlığın (keli menin Avrupadaki anlamında) sonucu olmuşa benzer. Gerçekte, iki büyük Amerikan partisinin Avrupa parlamento coğraf yasındaki yeri, Sağ veya Merkezdir; dolayısıyle bunların hâlâ komitelere dayanmakta olmaları, yukarıda açıklanan genel eği lime uygundur.