İtilaflı birlikler, Alman ordusunun Paris’e saldırısını engelleyebilmiş, Almanların Verdun’a saldırmasını engellemiş, Rus ordusu Avusturya’nın ordusunu iki kez ezmiştir - yalnızca Almanya’nın yardımıyla hayatta kalan 1914 ve 1916; Rus ordusu, Türklere karşı bir dizi zafer kazandı, Transkafkasya'da geniş toprakları işgal etti ve başarılı bir şekilde Pers'te oynadı. İtilaf güçlerinin toprak ele geçirmeleri, Almanlardan çok daha mütevazıydı.
Ancak, askeri-stratejik açıdan, İtilaf lehine bir dönüm noktası vardı. Almanya sadece hızlı bir savaşta kazanabilirdi. 1914’te, Fransız ordusunun yıldırım düşmesi yenilgisi ve Paris’in ele geçirilmesi için Alman stratejik planı, Fransa’yı teslim alma zorunluluğu getirdi. 1915'te, Rus ordusunu ezme planı engellendi, Ruslar ağır kayıplara maruz kaldılar, önemli topraklarını kaybettiler, ancak yılın 1916 kampanyasının gösterdiği gibi ordunun savaş kabiliyetine karşı koydular. Almanya uzun süredir bir "hayatta kalma savaşı" (tükenme) başlatamadı. Almanya tüm sömürgelerden mahrum kaldı ve zorlu bir deniz ablukası içindeydi, belirli bir miktar ithal mal tedariki sadece Avusturya-Macaristan ve Türkiye ve tarafsız devletler aracılığıyla dolambaçlı bir şekilde gerçekleştirilebildi. Almanya’nın rezervleri tükeniyordu. Avusturya-Macaristan gibi kaynak üssü, aynı zamanda Birleşik Devletlerin finansal ve ekonomik kaynaklarına ve Rusya gibi dev bir kaynağa dayanma fırsatına sahip olan İngiliz ve Fransız sömürge imparatorluklarının muazzam olasılıklarından çok daha düşüktü. Osmanlı İmparatorluğu, geniş bir kaynak tabanına sahip olma potansiyeline sahipti, ancak kendilerine ve müttefiklerine yardım edecek gelişmiş bir ulaşım altyapısına ve askeri-sanayi tabanına sahip değildi.
Böylece, İtilafın genel olarak daha fazla ekonomik kaynağı, daha fazla insanı ve parası vardı. Almanya'nın hızlı bir savaş planlarını engelleyen İtilaf, üstün güçlerini - askeri-sanayi potansiyeli, finans, ulaşım altyapısı, insan kaynakları - harekete geçirmek için zaman sağlamıştır. Ayrıca, İtilaf güçleri, Almanya'nın savaşın başında sahip olduğu askeri, askeri-teknik avantajları ortadan kaldırdı. Muharebe eğitiminde düşmanla yakalanan İtilaf orduları, teknolojide üstünlük sağlamaya başladı (tanklar) ve böylece Almanya'nın ana avantajını reddetti. Buna ek olarak, Londra ve Paris’li stratejistler ustalıkla “son Rus askerine kadar” Almanya ile savaşa giriştiler, yani Rusya’nın “sonsuz” insan rezervlerini kendi lehlerine kullandılar. Ancak Petrograd, borçlanmaya gittikçe daha karmaşık bir hale geldi ve Rus Stavka buna izin verdi. Almanya ve Rusya inatçı ve kanlı savaşlarda “kıçlanırken”, İngiltere ve Fransa nispeten sakin bir atmosferde silahlı kuvvetlerin gücünü artırabilir, ekonomiyi ve arkasını “savaş raylarına” yeniden inşa edebilirler. Aynı zamanda, gelecekte İngiltere, Fransa ve ABD, yalnızca Alman’ı değil, aynı zamanda Rus mallarını da bölmeye hazırlanıyorlardı. Londra ve Paris, söz vermelerine rağmen Rusya Konstantinopolis-Çarargrad ve boğazı vermeyeceklerdi.
1916 yılında, İtilaflı Müttefikler Doğu Cephesinde önemli başarılar elde etti, burada Haziran ayında 1916 sözde başladı. Galiçya ve Bukovina'da Lutsk yakınlarında derin bir saldırı sağlayan Brusilovsky (Lutsky) buluşu. Kafkas cephesinde, Rus ordusu Türk birliklerine ağır yenilgiler verdi. İtalyan ve Selanik cephelerinde, mücadele çeşitli başarılarla devam etti, Merkezi Güçlerin müttefikleri ve birlikleri birbirlerini toprakladı. Alman bloğu Romanya'yı ezdi, ancak bu durum Alman kuvvetlerinin ve varlıklarının Batı Cephesi'nden sapmasına neden oldu; bu da İtalya, Fransa ve İngiltere'den de faydalandı.
Bu çerçevede, Batı Cephesi'nde görünüşte başarısız olan resmi olmayan ve uzun süren savaşların sonuçları - Somme ve Verdun yakınında, ne Almanya, ne de Fransa ile İngiltere'nin kazanabileceği büyük önem kazandı. Aylarca süren şiddetli çatışmaların bir sonucu olarak, bu dev "kıyma makineleri", ön cephesi sadece birkaç kilometre taşındı. Bununla birlikte, tam da bu savaşlar oldu, Almanya'ya muazzam zararlar verdi, ordusunu ve ekonomisini tüketiyordu ve Orta Güçlerin ana gücünün tükenmesi - Alman İmparatorluğu - belirginleşiyordu.
Fransız askerleri
Askeri tarihçi A.M. Zayonchkovsky tarafından belirtildiği gibi: “Genel olarak, 1916, Merkezi Güçlerin askeri gücünün, ikincisinin lehine önceden belirlenmiş olan İtilaf ile kıyaslandığında, İtilaf Devletine kıyasla gözle görülür bir şekilde azaldığı bir yıl olarak tanımlanabilir. Merkezi Güçlerin güçleri, İtilaf Devletlerinin güçleriyle karşılaştırıldığında, kıyaslanamayacak kadar büyük bir oranda tükendi. Yenilemelerinin kaynakları eski için yoktu, ikincisi hala boldu ”(Zayonchkovsky, AM I. Dünya Savaşı. St. Petersburg, 2002.).
Yıpratma savaşında, genel durum kaçınılmaz olarak İtilaf lehine gelişmiştir. İngiliz filosu yavaş yavaş Alman İmparatorluğu çevresinde bir abluka halkası yarattı. Londra, adım adım, Almanya'yı geri kalan tarafsız ülkelerle temastan mahrum etti. Almanya ile ticareti önemli ölçüde sınırlandırmak veya iptal etmek zorunda kaldılar. İngiltere'nin deniz yönetimi altında, bu tür bir işbirliğinin reddedilmesi, tüm taşımacılığın sona ermesi ve büyük ekonomik, iç sıkıntılar nedeniyle Avrupa tarafsızlarını tehdit etti. Savaşın başlangıcında, İngiliz ablukasını şiddetle protesto eden ABD Başkanı'na büyük sıkıntı yaşandı. Amerikan ticaretinin çoğu Atlantik Okyanusu'ndaydı. İngiliz abluka, Amerikan ticari çıkarlarını ciddi şekilde ihlal etti. Eski Dünya'nın çoğu ile normal ABD ticareti kesintiye uğradı. Savaştan önce, Amerika Birleşik Devletleri ihracatının yalnızca% 15'i yalnızca Almanya'ya gitti. Bu nedenle ABD hükümeti, İngiltere'den “denizlerin özgürlüğü” nden saygı duymasını istedi. İngiltere, ABD ile tartışamadı. Bu nedenle, savaşın başında İngilizler, ablukayı uygularken, Londra’nın “deniz savaşı kuralları” hakkındaki 1909 Bildirgesine uyacaklarını söylediler. Bu bildiri, az sayıda malın kaçakçılığını sınırlayan ve ticari gemilerin tarafsız limanlara erişim özgürlüğünü sağlayan oldukça liberal bir rejim oluşturdu.
Ancak gelecekte, İngilizler sınırsız bir ablukayı engelleyen uluslararası hukuk normlarına uymadı. Londra, Almanya tarafından işlenen yerleşik deniz savaşı normlarının ihlal edilmesinden yararlandı. İngiltere, tüm Kuzey Denizi'ni askeri bir bölge olarak ilan etmek ve ilk başta hala Alman İmparatorluğu'nun bol miktarda arz ettiği Hollanda ve İskandinavya’nın tarafsız limanlarına erişimi engellemek için yılın 3’ine Alman suçlarını kullandı. Tarafsızların protestolarının aksine (savaş koşullarında büyük kar elde ettiler), İngiliz hükümeti ablukayı kademeli olarak güçlendirdi. ABD'nin çıkarları göz önüne alındığında, pamuk uzun süredir yasaklı mallar listesine dahil edilmedi. Ama sonra kaçakçılık yaptı. Doğru, İngilizlerin kendileri, Almanlara neredeyse savaşın sonuna kadar kauçuğun sağlanmasından faydalandı. Ancak genel olarak, İngiliz makamları askeri kaçakçılık ilan edilen malların listesini önemli ölçüde genişletti. İngiliz filosu tarafsız gemilere daha az saygı duydu. 1914 Haziran 7, İngiliz hükümeti resmen Londra Deklarasyonunu terk etti. 1916'teki Paris İtilaf Konferansı, kaçakçılığın bir listesini ve Almanya ile ticareti destekleyen firmaların “kara listelerini” derlemeye başlayan bir komite kurdu. Bu firmalar bir boykot, kredi reddi ve diğer baskılarla tehdit edildi. Şüpheli şirketler özel bir “gri liste” yaptılar.
İtalya'nın savaşa girmesinden sonra Almanya'nın durumu daha da kötüleşti. Alman-Hollanda, Alman-Danimarkalı ve İsviçreli hariç, Almanya ve müttefikleri arasındaki tüm kara sınırları cepheler haline geldi. İngiliz ablukasının etkinliği arttı. Almanya, Orta ve Güney Doğu Avrupa’daki sınırlı stratejik hammadde ve gıda kaynaklarını yönetmek zorunda kaldı. Doğru, Romanya'nın çoğunun yakalanması geçici olarak Merkezi Güçlerin konumunu hafifletti. Ancak Romanya’nın tarım ve petrol kaynakları, Alman, Avusturya-Macaristan imparatorluklarının ve müttefiklerinin büyük ihtiyaçları için yetersizdi.
Almanya’nın hammadde rezervleri tükeniyordu, ülke gıdaya ek olarak günlük yaşamdaki en önemli şeylerden de mahrum kaldı: ayakkabılar, tekstiller, metaller, vs. 45 yaş. Ayrıca, kısa süre önce binlerce mobilize çalışan 125, fiziksel olarak güçlü ve daha az nitelikli bir kadın tarafından değiştirilemediklerinden, askeri fabrikalara geri döndürülmek zorunda kaldı. 1916-1917 kışın, yüz binlerce Alman üşüdüğü ve açlıktan öldü, bu sözde. "Pan-şekilli" - kış, 1944-1945'in kışından daha zor olarak kabul edilir.
Bu nedenle, 1916'un sonunda, Almanya ve müttefikleri kaynakları o kadar tükenmişti ki, mevcut şartlar altında hiçbir cephede stratejik bir saldırı operasyonu yapmayı bekleyemeyeceklerdi. Askeri tarihçi General Andrei Zayonchkovsky, şöyle yazıyor: “… yeni yollar aramak zorunda kaldılar ve Alman genel personelinin kesin operasyonel olarak hesaplarına giren Rus devrimi ile bağlantılı olarak bulundu. Merkezi güçler, yalnızca Rusya'nın sistemden çekilmesiyle kurtuluşu bekliyorlardı, ancak bu çıkış artık savaş alanında sağlanamadı. Verdun, Somme ve Lutsk sonunda Avusturya-Almanlarının güçlerini tüketti. ”
İtilaf güçleri arasında Rusya, mümkün olan en kötü durumdaydı; bu nedenle, 1914-1916’in ağır mücadelesi, askeri-sanayi kompleksi ve sanayinin sorunları, bir bütün olarak ekonomi, Rus toplumunun yıktığı derin çelişkiler nedeniyle ortaya çıktı. Bu dönemin önde gelen Rus analistlerinin belirttiği gibi, Rus İmparatorluğu'nun büyük Avrupa savaşına dahil olması kategorik olarak imkansızdı. Büyük savaş, Romanov İmparatorluğu'ndaki tüm derin oturuşlu çelişkileri ortaya çıkardı ve keskinleştirdi. Rusya'da yeterince hammadde ve insan vardı. Ancak hammaddelerin tüketilmesi, işlenmesi ve tüketim yerine cepheye veya büyük şehirlere ve sanayi merkezlerine teslim edilmesi gerekiyordu. Endüstrinin zayıflığı, özellikle de zor olanı ve ulaştırma sektörünün bozulması, Rusya’nın ekonomik durumunu Alman’ınkine benzeterek devrimin potansiyelini güçlendirdi.
Rusya'nın Batı güçlerine olan finansal bağımlılığı önemli ölçüde arttı. Fransa, Rusya’nın aylık kredilerini 125 milyon frank’tan 150 milyon’a çıkardı, ancak bu kredileri kullanma hakkı sınırlı: Fransa’daki üretim için Fransa’nın Rusya ordusu için yaptığı malların ödemesi için yalnızca Fransa Arz Bakanının izniyle fonlar serbest bırakıldı. İngiltere, uzun esnaftan sonra, 150 milyon sterlin (altın paritesinde yaklaşık 1500 milyon ruble) cinsinden kredi verdi. Bu durumda, İngilizler altın teminat istedi. Toplamda, İngilizler Şubat devriminden önce Rusya'dan (60 anlaşması kapsamında 40 milyon ve yılın 1915 anlaşması uyarınca 20 milyonu), 1916 milyon sterlinden altın ürettiler. Çar hükümeti ABD'ye çok büyük emirler verdi. Morgan ve diğer bazı bankalarla kredi görüşmeleri yapıldı. Çeşitli anlaşmalar sonuçlandı, ancak yine de oldukça küçük çapta. Amerika Birleşik Devletleri’nde Şubat Devrimi’nden önceki toplam kredi tutarı 250 milyon ruble’yi geçmedi. ABD’deki Rus siparişlerinin çoğu, İngilizler tarafından sağlanan kredilerden İngiltere’den ödendi. Ancak Amerikan sermayesinin Rus zenginliğinin kullanımına olan ilgisi sürekli artıyordu.
Almanya, Rusya’daki durumu ayrı bir barış için denetledi. Rusya İmparatorluğu ve otokrasi için devrimden kurtulmanın tek yolu bu olabilir. Almanya ile barış olasılığı vardı. Rusya'da, geleneksel olarak güçlü bir Alman yanlısı parti vardı ve bu etkileyici bir parçasıydı. 1916'in başlangıcında, kral, Alman yanlısı sempatiler tarafından bilinen muhafazakar bir onur olan Boris Sturmer'i hükümetin başı olarak atadı. Temmuz ayında Stockholm’de, Alman hükümetinin resmi olmayan temsilcisi olan bankacı Warburg ile yoldaş (daha sonra milletvekili olarak adlandırılan), Almanya ile savaşa karşı olan Rasputin’e yakın olan Devlet Duma A. Protopopov tarafından toplantı yapıldı. Warburg, Almanya ile Rusya arasında barış yapmak için zemin araştırıyordu. Protopopov bu sohbeti bazı Duma ve Çar Nicholas II üyelerine bildirdi. “Acı sonuna kadar savaşın” destekçisi olan Dışişleri Bakanı Sazonov görevden alındı. Sturmer "kombinasyon halinde" Dışişleri Bakanı'nın portföyünü aldı. Yılın Eylül 1916'inde, kral Protopopov'u MIA yöneticisi olarak atadı.
Ancak, bu özellik hiçbir zaman uygulanmadı. Kasım ayında, 1916, Almanya ve Avusturya-Macaristan, “bağımsız” bir Polonya'nın kurulmasına ilişkin bir beyanda bulundu, ancak yalnızca Rusya'dan talep edilen Polonya eyaletlerinden. Ne Berlin’de, ne de Viyana’da, bir zamanlar Prusya ve Avusturya’yı alan İngiliz Milletler Topluluğu’nun Direklerini vermeyecekti. Petersburg'da bu hareketten çok rahatsız oldular. Çar hükümeti, Rus imparatoru asası altında "eksiksiz bir Polonya kurma" kararını tekrar onayladı. Aynı zamanda, Rus liberal halk hükümetin muhafazakar kısmına karşı güçlü bir protesto düzenledi. Kasım ayında, öğrenci lideri Milyukov aslında Sturmer'ı ihanetle suçladı. Çar Nikolai Aleksandroviç, baskıya kapıldı ve Sturmer'ı istifaya gönderdi. Hükümete, Dışişleri Bakanlığı - Nikolai Pokrovsky, Trepov başkanlık etti. Bundan önce, Pokrovsky, devlet kontrolünü üstlendi, bütün hayatı finanse edildi ve diplomasi işlerinde hiçbir tecrübesi yoktu. Kraliyet sarayında ayrı bir barış fikrini destekleyen Rasputin, Aralık ayında (İngiliz özel hizmetlerinin örgütsel katılımıyla) öldürüldü.
Böylece, Romanovların imparatorluğunu kurtarmak için son fırsat, en azından bir süre için kaçırıldı. Almanya ile ayrı bir barış fikri de Lenin tarafından gerçekleştirildi.
Aralık 1916'te Bükreş'i aldıktan sonra, Berlin, Almanların başarısını geliştirmek için o anın olumlu olduğuna karar verdi. оружия, bir barış teklifi yapın. Girişim, General Ludendorff liderliğindeki Alman generallerin aksine Alman sivil makamlarından geldi. Aralık 12 Alman hükümeti tarafsız ülkelerin hükümetlerine itiraz etti. Notlarına göre Almanlar "hemen barış görüşmelerine başlamak" için hazır olduklarını belirtti. Muhtemel barış görüşmelerinin temeli en belirsiz şekilde dile getirildi. “Teklifler”, notunda, “onlar (Merkezi Güçler. - Yetki Belgesi) Bu müzakereler sırasında sağlayacak ve halklarının gelişimlerinin varlığını, onurunu ve özgürlüğünü sağlamayı amaçlayacak olan not, mahkumiyetlerinde, dayanıklı bir barışı sağlayın. "
Berlin, öncelikle, eğer İtilaf sahibi, bu Alman önerisini, dünya toplumuna ve Alman toplumuna, Alman hükümetinin barış istediğine dair güvence vermek için reddetti, ancak düşman savaşı sürüklüyordu. Tam bu sırada, Tirpitz'in ısrarı ve Almanya'daki askeri komutanlık, "acımasız" denizaltı savaşının başlangıcı için hazırlıklar yaptı. Berlin, böyle bir savaş için bahane aldı, diyorlar ki, düşmanların kendileri barış istemiyor ve Almanya'yı şiddetin tırmanmasına doğru itiyorlar. İkincisi, ayrı bir barışa veya en azından İtilaf ülkelerinden biri olan bu konudaki müzakerelere yatkınlık etmek ve böylece müttefikleri zayıflatmak, aralarındaki şüphe ve düşmanlığı azaltmak. Almanya ile savaş muhaliflerinin sadece Rusya'da değil, İngiltere'de de bulunduğunu belirtmek gerekir. Böylece, Henry Asquith'in liberal hükümeti, savaşı tam bir özveriyle sürdürmek istemediğinden şüphelenildi. Bu nedenle, Aralık ayında 1916, Asquith'in ofisi ayrılmak zorunda kaldı. Lloyd George, onu savaş sloganıyla acı sona erdirdi.
Kaiser Wilhelm II (soldan ikinci)
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, İtilaf ülkeleri Alman önerisini reddetti. Alman notunun açıklanmasından sonraki ertesi gün, Fransa Başbakanı ve Dışişleri Bakanı Aristid Briand bunu müttefiklerin saflarına bölme girişimi olarak nitelendirdi. Briand ayrıca, Fransız ordusunun yeni bir komutanı olan General Robert Georges Nivelle'i de atadı. Selefi Mareşal Joseph Joffre, kamuoyu baskısı altında reddedildi, Alman grevinin Fransızları şaşırttığı Verdun savaşı sırasında başarısızlıklarla ve Müttefik ordusu için büyük bir kayba dönüşen Somme'ye yapılan saldırının başarısızlığıyla suçlandı. Bu değişiklik, Fransa'nın savaşı zafer kazanana kadar sürdürmeye istekli olduğunu ifade etti.
Duma’da konuşan Rusya Dışişleri Bakanı Pokrovski’nin başkanı 15, Alman’ın barış önerisine şu cevabı verdi: “İtilafçı güçleri, savaşın son zaferine kadar devam edeceğini açıkladı. Sayısız fedakarlığımız, bir rakip, erken ancak henüz mağlup edilmemiş bir erken barış yapmış olsaydık boşuna giderdi. ”
Aralık 21’te, ABD Başkanı Woodrow Wilson savaşçı ülkelere “savaşın sona ereceği koşullar hakkındaki görüşlerini” tanımlama talebinde bulundu. Başkan Wilson, “barış önermediğini” vurguladı, ancak yalnızca “dünyanın limanı” ndan uzak olup olmadığını bulmak için zemin araştırıyor. Bununla birlikte, iki askeri-politik blok, uzlaşamadı çünkü gelecekteki dünyayı farklı görüyorlardı. Almanya koşulsuz bir şekilde barış teklif etti, yani o zaman partilerin bölgesel kazanç ve kayıplarına karşı savaşı sona erdirdi. Bu durumda barışın sağlanması, o zamanlar Fransa’nın bir bölümünü ve Rusya’nın büyük topraklarını işgal ettiği için Almanya’nın zaferi anlamına gelecektir. Kasım ayında Berlin, Merkez Güçlerinin muhtemel bir barış konferansında yapacağı talepler konusunda Viyana ile anlaştılar. Geniş, agresif bir program yaptılar.
İtilaf, aynı zamanda eski sınırların restorasyonunun yanı sıra tazminat ve “adil tazminatlar” ile Avrupa’nın “milliyetler ilkesine göre” yeniden örgütlenmesi, yani “patchwork” Austro-Macar İmparatorluğu yönünde bir darbe oldu. Fransız Başbakanı Briand, Fransa’nın Rusya Büyükelçisi Maurice Palaeologu’ya yazdığı bir mektupta, İtilafın hedeflerini belirttiler: “Fransa, Rusya ve Romanya’da işgal altındaki bölgelerin tahliye edilmesine hak kazandıkları tüm geri ödemelerle Belçika, Sırbistan ve Karadağ’ın tam bağımsızlığı, Avrupa’nın milletlerin ilkesine ve halkların serbest ekonomik gelişme haklarına göre yeniden düzenlenmesi, müttefiklerden bir kez zorla veya nüfusun iradesine karşı (bir başka deyişle, Alsace ve Lorraine, Yazar), İtalyanların kurtuluş, Slavlar, Rumenler, Çekler, Osmanlı tiranlık altında acı halkların kurtuluş, Avrupa, ulusal sınırlar içinde Polonya restorasyonu gelen Türklerin sınır dışı "- 1871 içinde Yermanov Fransa soyuldu.. Bu nedenle, Almanya yalnızca Birinci Dünya Savaşı sırasında işgal altındaki topraklardan değil, Fransa-Prusya savaşı 1870-1871’e de tazminat ödemek zorunda kaldı. Çokuluslu Avusturya-Macaristan ve Osmanlı imparatorluklarının çöküşü sorunu da vardı.
25 Aralık, Çar Nicholas II orduyu aşağıdaki bildirgeyle ele aldı: “Dünyanın saati henüz gelmedi. Düşman henüz işgal ettiği bölgelerden sınırdışı edilmedi. Rusya, bu savaşın belirlediği görevleri, yani Konstantinopolis'i ve boğazı ele geçirmeyi ve ayrıca üç bölümü içinde özgür bir Polonya'nın restorasyonunu gerçekleştirmeyi başaramadı. ... Zafere olan güvenimiz konusunda sarsılmaz kalıyoruz. Tanrı silahlarımızı korusun: onu sonsuza dek şerefle koruyacak ve bize barış, şanlı sömürülerine layık olacak, şanlı askerlerim, gelecek kuşakların düşkün hatıralarını kutlayacağı bir dünya.
30 Aralık 1916, İtilaf yetkilerine resmi bir cevap verdi. Barışın “ihlal edilen hak ve özgürlüklerin restorasyonu, milliyetler ilkesinin tanınması ve küçük devletlerin serbest varlığı” sağlanmasına kadar olanaksız olduğunu belirtti. Belçika, Sırbistan'ın restorasyonu, çokuluslu Avusturya-Macaristan ve Osmanlı imparatorluklarının (Almanya müttefikleri) ortadan kaldırılması, Alsace ve Lorraine eyaletlerinin iadesi ve Almanya için kabul edilemezdi. Böyle kapsamlı tavizler vermek için henüz askeri bir yenilgiye uğramadı.
Sonuç olarak, 1917 yılında bu konudaki sondajlar devam etmesine rağmen müzakerelerin “temeli” bulunamamıştır. Ayrıca, barış müzakereleri için umutların çöküşü ve İtilafın bölünmesi, Almanya’daki askeri partiyi güçlendirdi, bu da savaşın herhangi bir şekilde muzaffer bir sona erdirilmesi gerektiğini savundu. Bu görüş, Hindenburg ve Ludendorff şahıslarında yeni bir askeri yüksek emir tarafından savunuldu. Yeni umutları "sınırsız sualtı savaşı" idi. Şansölye Bettman-Golweg, bu önlemin politik sonuçlarından korkuyordu, ABD ile savaşmaktan korkuyordu. Nitekim, sınırsız denizaltı savaşı İngiltere’deki durumu biraz kötüleştirmiş, öte yandan ABD’nin gerçekleştirmesinin nedeni buydu.