Bilmiyorum ne desem, ne hissetsem...
Okuduklarımın hangisi rüya, hangisi gerçekti onu da bilmiyorum...
Hangisi gerçekti? Odasında gölgesiyle konuşan Sadık mı?
Karısının ihanetiyle sarsılan Sadık mı?
O erkek çocuğunu öperken yerin dibine giren Sadık mı?
Hadi onları geçeyim bir kalem, o yaşlı adam da kimdi?
Sadık'ın kendisi mi, babası mı, yoksa amcası mı?
Peki o raks eden kadın? Annesi miydi, karısı mı?
E haydi onu da koşar adım geçiyorum.
Peki sen mavi gündüzsefalarından ne istiyorsun arkadaşım?
Kafamda deli sorular...
Kitap şu cümleyle başladı: "Gölgeme yazıyorum."
Beğenilmek gibi bir derdi yoktu. Kendini, derdini, sıkıntısını anlatma derdindeydi sadece Sadık Hidayet. Yaptı, anlattı da nitekim.
Bir hocam bana günün birinde "Fıtrat boşluk kabul etmez," demişti. Sonraları bu sözün çok doğru olduğunu gördüm yaşadıklarımla.
Herkes kendi içindeki boşluğu bir şekilde dolduruyor. Bir eş, bir sevgili, bir Tanrı, belki de en basitinden bir hobi edinerek... Kendine sığınacak bir liman bularak...
Tapacağı ve kendi içindeki o boşluğu dolduracak o şeyi bularak...
"Ermek" kelimesini bilirsiniz. Kimisi "nirvana" da der. Bunu benliğinizde gerçekleştirebilmeniz için, "acı çekmiş olma" şartı aranır sizde. "Kendinden verme," olarak da tanımlayabiliriz bunu. Bu bahsettiğim halet-i ruhiyye Sadık Hidayet'in bütününü oluşturuyordu.
Bir sevgili (eş vb.) uğruna kendinden vermek, kendinden geçmek, ve sonunda "kendini kaybetmek..."
Kendini kaybetmek deriz ya, ne manada deriz bunu? Siz ne manada düşündünüz bilmiyorum ama Sayın Hidayet hem yaşarken psikolojik bağlamda, hem de kendini öldürerek "kendini kaybetmişti."
Kitap boyunca ölümün nefesini ensenizde hissediyordunuz...
Çok iç daraltıcı, kasvetli, insanda farklı hisler ve düşünceler uyandıran çok farklı bir kitaptı. Hasan Ali Toptaş tadı aldım sanki biraz, Bin Hüzünlü Haz'ı okuyordum sanki.
Ya da Albert Camus'un Yabacı'sı, zira ona da çok benzettim.
Uzun lafın kısası, kalemini çok beğendiğim yazarlar arasına girdi Sadık Hidayet.
Farklı... Tavsiye eder, keyifli okumalar dilerim...