19 Ağustos 2020'de Kamala Harris , Amerika Birleşik Devletleri Başkan Yardımcısı Demokratik Adaylığını kabul etti. O, Kasım ayında bilette olan Jamaikalı ve Hint kökenli ilk Siyah kadın ve ben yalan söylemeyeceğim. Onun seçimi ile bazıları için sevinç gözyaşları, diğerlerinden direniş ve cevapsız sorular geldi. Yeterince nitelikli mi? Yeterince Siyah mı? İnsanlar Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en yüksek mevkilerden biri için Siyah bir kadına oy verecekler mi? Bizi "kurtaracak" mı?
Pekala, açık konuşayım.
Kamala Harris, Siyah kadınları “kurtarmayacak”.
Bu onun işi değil.
Siyah kadınlar, Amerika'nın en suçlu, değersizleştirilen ve korkulan tarihlerinden birine katlandı. Siyah kadınları beyaz çocuklar için eğitimsiz bakıcılar olarak gösteren İç Savaş sonrası "anne" klişesinden, Siyah kadınlara "refah kraliçeleri" demeye kadar, diğer kadın ve beyaz olmayan erkeklerin sahip olmadığı şekillerde bir ırkçılık mirası yaşadılar. . Siyah kadınlar klişeleşmekten daha fazlasıdır - onlardan korkulur. Kamala Harris, Amerika'nın ırksal tarihinin Siyah kadınlara verdiği destek hakkında bize söylediği şeylere karşı çıkmak zorunda kalacak - basitçe varolmadığı.
Buradan başlayayım. BlackLivesMatter'dan önce Siyah kadınlar her zaman sosyal ve politik değişimin ön saflarında olmuşlardır. 1861'de bir Köle Kızın Hayatında Olaylar yazan Harriet Jacobs vardı ve Siyah kadın kölelerin özgürlüğe kavuşmak için ırk ve cinsiyet eşitliği için nasıl savaştıklarını anlattı. Ida B. Wells, 1890'larda siyah kadınları içermediği sürece adaletin sağlanamayacağını bilen linç karşıtı bir sivil haklar simgesiydi. Mary Jane McLeod Bethune, 1935'te Siyah kadınların haklarından mahrum bırakılmaya devam ettiği bir dönemde, Siyah Kadınlar Ulusal Konseyi'ni kurdu. 1968'de Shirley Chisholm, Kongre'ye seçilen ilk Afrikalı-Amerikalı kadın oldu. Teklifi sırasında “size masada bir koltuk vermezlerse katlanabilir bir sandalye getirin” dedi.
Ancak tarih boyunca gördüğümüz gibi - Siyah kadınlar yüzlerce yıldır sandalye, kanepe, uyku tulumu ve çadır getiriyor. Siyah kadınlar, onları ilk etapta dahil etmek için asla yapılmayan masada bir koltuk için hala savaşıyorlar. Akıllarını konuştuklarında kızarlar. Örgüler ve doğal saç stilleri taktıklarında profesyonelce davranmazlar. Onlar sadece Siyah kadın olduklarında, bizler kendileri olduğumuz için küçümseniriz. Buna rağmen, Siyah kadınlar ortaya çıkmaya ve bu ülkeyi daha yüksek bir insanlık ve sevgi standardına götürmeye devam ediyor.
Yine de çoğu korunmasız kaldı. Sorumluydu 2018 Siyah kadınlarda 13,7% Birleşik Devletleri nüfusunun henüz oluşturan kadınların% 29 cezaevleri ve ilçe hapishanelerinde. Odada beyaz bir doktor varken bebeklerimizin ölme olasılığı Siyah doktordan 3 kat daha fazladır . İstihdamla, Siyah kadınlar beyaz erkeklere kıyasla dolar üzerinden 62 sent alıyor . Neredeyse toplumun her kesiminde Siyah kadınlar için hala eşitsizlikler var. Evet, Siyah kadınlar burada elimizden gelenin en iyisini yapıyorlar, ama engelleri aşabiliriz. Siyah kadınların yardımına gelen bu ülke için Siyah kadınların yaptıklarından sonra?
Öncelikle siyah kadınların kendilerini her zaman "kurtardığını" söyleyeyim. 19. değişiklik kadınlara oy kullanma hakkı verdi, ancak Siyah kadınlara bu hak verilmedi. Ulusal Renkli Kadınlar Derneği gibi gruplar Siyah kadınlar tarafından yönetildi ve Siyah kadınlara oy hakkı sağlamak için çalıştılar. Şimdi bile Atlanta Belediye Başkanı Keisha Lance Bottoms ve Kongre Üyesi Ayanna Pressley'in seçilmesiyle, Siyah kadınların kendilerini daha önce hiç görmediğimiz şekillerde tanıttığını görüyoruz. #SayHerName hareketinin yükselişi, polis tarafından haksız yere öldürülen Siyah kadınlara halkın dikkatini çekti. Ama yine de adaletsizliklerin yaşandığını görüyoruz ve Siyah kadınlar bedelini ödemeye devam ediyor.
Öyleyse, Siyah kadınlar adalet talep ettiğinde, bunun çoktan gecikmiş olduğunu bilin. Siyah kadınlar kendilerini, çocuklarını, topluluklarını ve anılarını kurtarıyor. Kamala Harris'ten önce gelen Siyahların Centries, adının o biletin üzerinde yer almasının yolunu açtı. Ama kolay olmayacak.
Siyah kadınların meseleleri oy pusulasında olmalı. Sadece Kamala Harris'in adı değil. Hem Başkan hem de Başkan Yardımcısı, Siyah kadınların karşılaştığı sorunları anlamalı ve söylediklerini gerçek değişiklikler yapmak için kullanmalıdır. Siyah kadınlar deneyim polis şiddeti ve biz de değere ihtiyaç ve Siyah kadınları görünce Evet, #SayHerName gerek ise hala hayatta.
Yani hayır. Kamala Harris.
Alışkanlık.
Kayıt etmek.
Kimse.
Evet, Siyah kadınları savunabilir.
Ancak Amerika'nın işi yapması gerekiyor.
"Model Azınlık" mitinin Desi halkı için, özellikle 1. ve 2. nesil Güney Asyalı Amerikalılar ve özellikle de çeşitli direniş ve bağımsızlık rol modelleri olmadan kadın sunarak büyüyenler için maliyetlerinden biri hakkında yazmak istiyorum. 1960'larda ABD'ye Green Card ile gelen bir anne babanın çocuğu olarak, bu şekilde yaşayabildiğimiz için ne kadar şanslı olduğumuzun çok küçük yaşlardan beri farkındaydım.
William Spivey'i ve diğer birçok Siyah yazarı* bu platformda takip ediyorum. Medium, Siyah deneyimini Siyah perspektifinden okumak ve anlamak için mükemmel bir yerdir.
Karıştırıldığında güzellik kültürü oluşturan renkli paletler, zarif kokular ve parlak cepheleri merak eden taze yüzlere. Sevgili Tatlı Kızlar, Tıraşa başlamak istemeniz harika! Bu heyecan verici bir an.
Amerika Birleşik Devletleri'nde menstrüasyon çoğunlukla rahatsızlık verici olabilir, ancak yaşamı değiştirmez. Bununla birlikte, Hindistan'daki kırsal köylerde ve yoksul kentsel alanlarda ve Küresel Güney'in çoğunda durum büyük ölçüde farklıdır ve menstrüasyonla ilgili güçlü damgalar, okulu erken bırakma, iş fırsatlarına sınırlı erişim gibi olumsuz sonuçlara yol açabilir ve en ağır olanları enfeksiyonlar ve rahim ağzı kanseri gibi hastalıklardır.
Mesleki hayatımın en yoğun iki yılından - ve muhtemelen modern Amerikan tarihinin en kötü bölümünden dersler - yıllardır köşe yazıları yazıyorum; bazen haftada bir, bazen haftada birkaç kez, bazen (bir milyon yıl önce blog yazarken) günde birkaç kez. Ne kadar seyrek yayınlasam da hakkında yazacak konular bulmak zor olabilir.
18 yaşımdayken biraz şok geçirdim. Birkaç arkadaşım liseden hemen sonra evlendi.