Yayın tarihi: 09.10.2009
Dekoratif bir sanatçı olarak da bilinen Fransız mucit Louis Jacques Daguerre (1787-1851), 1787’de Fransız Cormeyse-en-Parisy köyünde küçük bir memur ailesinde doğdu. Louis Daguerre 13 yaşındayken babası onu bir mimara çırak olarak gönderdi ve 16 yaşında çocuğu Paris’e tiyatro ressamı ve Büyük Opera dekoratörü Degotti’nin atölyesine çırak olarak gönderdi. Bir dekoratif sanatçı olarak Daguerre muazzam bir başarı elde etti.
yetenekli ressam
1816’da genç Louis Daguerre fotoğrafçılık hakkında bile düşünmedi, ancak temsilcileri oyunları parlaklıkları ve eğlenceleri için takdir eden küçük burjuvazi arasında büyük başarı elde eden Ambipo-Comic tiyatrosunun baş sanatçısı olarak çalıştı. Louis Daguerre, doğal yeteneği ve ışık efektleri ve sahne mekanizması hakkında edindiği pratik bilgiler sayesinde tiyatro eleştirmenlerinin ve halkın tanınmasını kazandı. Ancak, hırslı bir adam olan ve şöhrete susamış olan dekoratör bu başarılarda durmadı.
Muhtemelen, bir dekoratör olarak yeteneğine olan talebin farkındalığı, Daguerre’yi kendi gözlüklerini yaratma fikrine sevk etti. 1822’de Louis Daguerre, yol arkadaşı Charles Bouton ile birlikte Paris’te bir diorama yarattı. 18. yüzyılın sonunda icat edilen panoramalar şimdiden oldukça popüler hale geldi. Ancak hareketsizdiler ve eğlence açısından Daguerre’nin yaratılışıyla karşılaştırılamazlardı.
Kanvas Tablo
Daguerre’nin dioramaları
Daguerre tarafından tasarlanan ilk diorama, 11 Temmuz 1822’de Paris’te özel bir pavyonda açıldı ve daha sonra Daguerre Londra’da analogunu yarattı. Diorama, her iki tarafında resmin gündüz ve gece sahnelerinin boyandığı yarı saydam bir tuval üzerindeki görüntülerden oluşuyordu. Bu tuval, şeffaf hareketli ekranlar veya ışık filtreleri ile kaplanmış devasa pencerelerden önden ve arkadan aydınlatılabilir. Diorama tuvalleri çok büyüktü – 22 metre uzunluğunda ve 14 metre yüksekliğinde. Karmaşık bir ayna, fener ve perde sistemi sayesinde, diorama’nın belirli bir alanını vurgulayarak ve sırayla görüntüleri değiştirerek tek tek sahneleri vurgulamak mümkün oldu. Seyirci bu “sihirli” gösteriden memnun kaldı.
Diorama tuvalleri için Daguerre, bir camera obscura kullanarak doğadan eskizler yaptı. Elde ettiği görüntüleri cama sabitlemek için yola çıktı. Bir gün Daguerre, kendisi için camera obscura yapan gözlükçü Chevalier’den Nicéphore Niépce’nin bir taşra kasabasında yaşadığını ve aynı sorunu çözmekle meşgul olduğunu öğrendi. Ocak 1826’da Louis Daguerre, mucit için ortak fikri hayata geçirmek için güçlerini birleştirmeyi teklif eden bir mektup yazdı. Ancak Niepce, Daguerre’ye deneylerinin tüm sırlarını vermeye hemen karar vermedi. Sadece bir yıl sonra bir araya geldiler ve sadece 1829’da, aralarında bir sözleşme imzalandığında ortak oldular. Ardından, dünyanın fotoğrafçılığı gördüğü insanlar olan Niépce ve Daguerre arasındaki işbirliği başladı.
Louis Daguerre’nin Dagerreyotipi
Niepce yönteminin iyileştirilmesi
Bir dereceye kadar, Nicephore Niepce tarafından oluşturulan süreç yalnızca gravürleri kopyalamak için geçerliydi. Öte yandan Daguerre, kendi görüşüne göre halkı şok edecek bir portre yaratmayı hedefi olarak gördü. 1823’te, fotoğraf deneylerine girmeye başladığı bir laboratuvar kurdu. İlk olarak, camera obscura’yı geliştirmeye koyuldu. Daguerre, lens olarak William Wollaston’ın periskop lensini kullandı. Mucit ayrıca Nicephore Niépce tarafından bilinmeyen ışığa duyarlı kimyasallarla deneyler yaptı.
Daguerre, Niepce yönteminde çabucak ustalaştı ve bu yöntemde herhangi bir değişiklik yapmaya çalıştı. 11 yıllık deneyden sonra, 1837’de mucit nihayet bir sonuca ulaştı.
Daguerre tarafından tasarlanan süreç birkaç aşamadan oluşuyordu. Gümüş kaplı bir bakır plaka, iyot buharı ile emprenye edildi, bunun sonucunda çok ince bir ışığa duyarlı gümüş iyodür tabakası oluştu. Daha sonra bir camera obscura’ya yerleştirildi ve 15-30 dakika boyunca parlak güneş ışığına maruz bırakıldı. Şimdi gizli görüntü geliştirilecek ve düzeltilecekti. Plaka, bir alkol lambasıyla 65 santigrat dereceye kadar ısıtılan bir cıva kabının üzerine yerleştirildi. Gümüş yüzeyde görüntü belirdikten sonra plaka soğuk suya yerleştirildi ve ardından sodyum tiyosülfat çözeltisi ile sabitlendi.
Dagerreyotipin dezavantajları
Bu şekilde, bir pozitif elde edildi – mucidinin dagerreyotipi dediği tek fotoğraf. Plaka üzerindeki çizimi görmek zordu: görüntünün ayna gibi parlaklığı tatsız bir şekilde çarpıcıydı. Ayrıca görüntü çok kırılgandı, en ufak bir dokunuşta kolayca silindi. Plakanın birkaç kopyasını çıkarmak imkansızdı, ancak yöntem hem sanatçının hem de oymacının eserinden kurtulmayı mümkün kıldı. Ayrıca, Daguerre’nin fotoğrafları tam olarak bir fotoğraftı ve geçici bir şey değildi.
Tabii ki, böyle bir teknolojiyle, sualtı çekimi veya anında paparazzi çalışması ve daha da fazlası hava fotoğrafçılığı hakkında düşünülecek hiçbir şey yoktu, ancak tüm bunlar büyük ölçüde dagerreyotipi nedeniyle ortaya çıktı.
İlk dagerreyotiplerden biri
François Arago
Daguerre, ünlü fizikçi ve astronom Dominique Francois Arago’ya keşfini anlattı. 7 Ocak 1839’da Arago, Paris Bilimler Akademisi’nde Daguerre’nin icadı hakkında bir rapor sundu ve Fransız hükümetine bunun üzerine bir patent satın almasını teklif etti. Tarihte bu gün fotoğrafın doğum günü oldu. Daha sonra bilim adamları Daguerre sürecini geliştirdiler.
Mucit, görüntü elde etme yöntemi hakkında bilgi yayınladıktan sonra, fotoğraf tarihine yeni bir şey getirmedi. Louis Jacques Mande Daguerre, hayatının geri kalanını Paris yakınlarındaki Brie-sur-Marne’de inzivada geçirdi ve 1851’de öldü.