Viyana Müzesinde Ateş Boynuzu
Ayrıca gardiyanlar ekibinde, bir korna ortaya çıktı ve korna çevreye zarar vermekteydi. Yüzyıllar geçti, şehirler daha da büyüdü ve basit yükselmelerden gözlemler bile etkisiz hale geldi. Yangın ihbar sisteminin gelişmesindeki bir sonraki adım, yangın yerinin gündüzleri bayrakla ve geceleri fenerle işaretlendiği kalan yerlerdir. Ağaçtan yapılan şehirlerde bu tür önlemler özellikle önem taşıyordu. Çar Alexei Mihayloviç'in 1668'ta Moskova'daki yangın sinyalinin mektubu ile ilgili mektubunda belirttiği şudur: “Kremlin kentinde bir yerde aydınlanacak ve o zaman, her iki bölgede de sabahın erken saatlerinde her üç bölgedeki alarm zillerini yenecek. Ve Çin'de bir yer olacak, orası bir yerdeydi ve o zaman her iki kenar da polenka ... "
İtfaiye ekiplerinin şehirlerde yanan evlere yönelmesi problemleri ilk olarak Avrupa'da - büyük sermaye alanlarını etkiledi. Örneğin, Riga'da, aynı anda dört kiliseden aynı anda zil çalmasıyla yangınlar bildirildi, ayrıca yangının yönü koşullu vuruş sayısıyla belirlendi. Viyana'daki gözlemciler kulelerdeki haçları referans noktası olarak kullandılar. Ayrıca, Avrupa’da başkentler kentin görsel incelemesi için optik kullanmaya başladı. İlk önce klasik teleskoplardı, daha sonra ise şehir dışına bile yangını tespit etmeyi mümkün kılan toposkoplarla değiştirildiler.
İtfaiyecinin Viyana Ateş Müzesi'nden toposkopu
Ancak yüksek kuleden, itfaiyeye yangının doğası ve ortaya çıkış yeri hakkında derhal bilgi vermek gerekiyordu. Bu amaçla, analogu modern süpermarketler ağında görülebilen pnömatik postalar icat edildi - kasiyerler onlara nakit para alıyor. Böyle bir iletişim yönteminin ortaya çıkışı, XVIII. Yüzyılın 70-lerine kadar uzanır ve o zamandan beri dünya çapında itfaiye ekiplerinin standart ekipmanı haline gelmiştir. Küçük kasabalarda amalgamdan (çeşitli metallerle cıva alaşımları) yapılan özel yangın alarm zilleri popüler hale geldi.
Rus alarmları, diğer şeylerin yanı sıra, bir yangın alarmı vermek için kullanılır
Böyle bir zilin sesinin gücü, soketin çapının yüksekliği aşmasıydı. Ancak, daha yüksek sesle, tüm çevreciler, basınç altında, ağızlıklı bir ağızlık içine giren basınçlı havayla, pistonlu bir demir silindir olan yangın hakkındaki özel uludayı haberdar ettiler. Görgü tanıkları, böyle bir sirenin 7-8 km mesafede duyulduğunu söyler. Şehirdeki yangın ciddi olsaydı ve şehrin farklı bölgelerinden çok sayıda itfaiyenin çabaları gerekliyse, geleneksel sembollerden oluşan bir sistem kullanıldı. Örneğin, gün boyunca kırmızı bayrak veya gece kırmızı fener önceden belirlenmiş bir yerde tüm parçaların toplanması anlamına geliyordu ve beyaz bayrak veya yeşil fener takviye gerektiriyordu.
Zamanla, yangın uyarı sisteminde otomasyon elemanları ortaya çıkmaya başladı - Büyük Peter zamanında, barutlarla ateş kordonları gemilerde kullanıldı. Bu teknik ne kadar etkiliydi ve yangının sonuçlarını ağırlaştırmadı mı? tarih sessiz İngiltere'de, XIX yüzyılın ortalarında, "Yurtiçi Notlar" ın Rus baskısına inanıyorsanız, uzun bir kordondaki konutlarda metal ağırlığa asıldı. Kablo odalardan çekildi ve yangından yandıysa, ağırlık minyatür bir patlayıcı cihaza düştü. Endüstride benzer bir teknik kullanıldı, ancak bu durumda ağırlık alarm zilinin bahar fabrikasının tetik mekanizmasına düştü. Bu tekniğin Rus versiyonunda mucit Karl Dion, sistemin sıcak havaya bile tepki gösterdiği hassasiyeti elde etmeyi başardı. Bu tür "oyuncaklar", 1840'ten itibaren Amerika'da ve Almanya'da kullanılmaya başlanan elektrik uyarıcıları tarafından yavaş yavaş desteklenmeye başladı. Aslında, bunlar daha sonra yapılan telgraf cihazları ile değiştirilen en basit elektrik çağrılarıydı. XIX yüzyılın ortasındaki Avrupa başkentlerindeki kalabalık yerlerde, özel olarak eğitilmiş bir kişinin itfaiyeyi yangın hakkında bilgilendirdiği Morse cihazlarını görmek artık mümkündü. Her 100-160 metrede başkent sokaklarında bulunan Berlin dedektörünün çağrılması işlemi daha da basitleştirildi. Her yoldan geçen kişi, tehlike durumunda, alarmı tetiklemek için düğmeyi birkaç kez çevirebilir. Sonuç olarak, 20. yüzyılın başlarında, tüm yenilikler en iyi itfaiyelerin varış zamanını 10 dakikaya indirdi. Alarm sırasında göstergede yangının yerini veren telgraf cihazı “Hamavelle Co.”, o zamanlar için gerçek bir mükemmellik haline geldi ve aynı zamanda kasetteki aramanın saatini ve tarihini kaydetti. Sistemin yalnızca görev yapan itfaiyecileri uyandırdığı değil, aynı zamanda itfaiyecinin dairesine de uyandırma çağrısı göndermesi dikkat çekicidir. Rusya'da, böyle bir teknik, St. Petersburg'un Litvanya kesiminde yalnızca 1905'te ortaya çıktı. Ancak tüm çabalara rağmen, birçok itfaiye itfaiye ekibinin müdahale süresi boyunca geniş alanlara yayılmayı başardı. Gerçek şu ki, dışarıdaki gözlemciler yangını kaydettiğinde, binanın iç kısımlarının çoğunu kapladı. Bu nedenle, itfaiyecilere tesisteki sıcaklıktaki basit bir artış hakkında bile derhal bilgi verilmesine ihtiyaç vardı. Bu amaçla, çeşitli elektrik sistemlerinin devresi (açıklığı), akışkan hacmindeki, bir yayın şeklindeki ve benzerlerindeki değişikliklerden dolayı çok uygundur.
19. Yüzyıl ortalarında, İngiltere’den gelen mekanik yangın alarmının bir çeşidi.
Bunlardan ilki, 1884'te 40 derecelerinde bir tür sıvı kaynama derecesi öneren Gelbort'tur. Kapakta bulunan bir temas sistemi ile metal bir kaba döküldü. Yangından çıkan sıvı kaynamaya başlar başlamaz, buhar kapak üzerine bastırılır ve elektrik devresi kapanır. Ve sonra - ya da sadece yüksek sesli bir zil veya itfaiyede hemen bir alarm. Mucidin St. Petersburg'da yaşadığı ve çalıştığı dikkate değerdir. Benzer bir çalışma ilkesi, Alman Siemens firması Siemens Galske tarafından yangın dedektörlerinin kütlesi için ödünç alındı.
Birkaç "döngü" için mekanik yangın alarmı patenti. ABD, 1886 yılı
Gelişen yangın alarm sistemi teknik performansta daha da karmaşıklaştı. Odadaki sıcaklığın artmasına yanıt veren diferansiyel sistemler vardı. Rusya'da, 19. yüzyılın sonundan bu yana, bu tür yapılar için imtiyazlar verilmeye başlandı - 1886, M. Schwambaum ve G. Stykopulkovsky, böylece “yangın hakkında sinyal vermek için elektro-otomatik cihazlar” verdi. Bu zamanların birçok detektöründe, düşük sıcaklıkta eriyen kesici uçlar, elektrik temaslarını kesintiye uğratan ve ayrıca ısıyla deforme olan metal plakaları yaygın şekilde kullandı.
Siemens diferansiyel detektörü: - genel görünüm; b - anahtarlama devresi
Böylece, 1899'te Moskova köylüsü Yakov Kazakov, ısıtıldığında genleşen bir malzemeden yapılmış otomatik bir yangın teması geliştirdi. Ancak tüm bunlar St. Petersburg’un XIX yüzyılın ortasından itibaren, tüm yangın alarm sisteminin büyük çoğunluğu ithal edildi. 1858 yılında, Kalashnikovskaya setindeki saman ölçeklerine Alman Siemens'in manuel bir alarm sistemi kuruldu. Ve 1905'te Gamewell, St. Petersburg'da elektrikli dedektör montajı yarışmasında galip geldi. Ve sadece 1907 tarafından, yangın alarmı Moskova ve Tsarskoye Selo'da ortaya çıktı. Yerli üretimin ilk müşterisi, 1924'teki Kozitsky tesisinde üretime başladıkları vana demeti uyarı cihazıydı. Ve 1926'te JSC "Sprinkler" (İngilizce'den. Sprinkler - sprinkler veya sulama başlığı) ortaya çıktı - Sovyet yangın söndürme otomatiği okulunun kurucusu. Ve küresel olarak, otomatik yangın söndürme sistemleri yangın söndürme ekipmanı tarihinde başka bir kilometre taşıydı.
Devam edecek ....
Yayın materyallerine göre: Abramov V.A., Glukhovenko Yu.M., Smetanin V.F. Yangından korunma tarihçesi.