İnsanlar Belirir
Orada filizlendi Araukanyalı reisler.
Bu kara rutubetten,
volkanların çanağındaki
bu mayalı yağmurdan
yükseldi görkemli at göğüsleri,
ışıklı söğüt bitkisi,
yabansı taşın dişleri,
gerekli direklerin ayakları,
suyun buz soğuğu birliği.
Arauco soğuk bir dölyatağıydı,
yaralardan yaratılmış, hırpalanmış
gözden düşmelerce, döllenmiş
keskin dikenler arasında,
sonsuz kar’ın altında çirkinleşmiş,
korunmuş yılanlarla.
İşte böyle sürdü toprağı insan.
Yükseldi bir kale gibi.
Saldırılmış kandan doğdu.
Küçük kırmızı bir puma gibi
fırladı havaya sık tüyleri
ve sert taştan gözleri
parıldadı toprağın maddelerinden
amansız ışık hâlesi gibi,
av süresince tutuşturucu.
[“Evrensel Şarkı”nın dördüncü bölümü “Kurtarıcılar”dan]
Pablo Neruda (1904-1973)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy