Merhum illüstratör Maurice Sendak bugün 92 yaşına girecekti ve sanırım onu bu kadar ilgi çekici bir hikaye anlatıcısı yapan çocukluk harikasına karşı aynı bulaşıcı çekiciliğe sahipti.
Gibi projelerle başarısından çok önce Vahşi şeyler nerededir , Küçük ayı kitaplar (o TV şovunun ne kadar iyi olduğuna uymayalım), Dışarıda Orada Sendak'ın başka istekleri de vardı: Bir süre o ve ağabeyi Jack, zanaatkar oyuncak yapımcısı olma konusunda ciddiydi.
Bir çocuğu bir şeye sabitlemek için uzun süreli çocukluk yatak istirahati gibisi yoktur ve Sendak’ın vakasında olan buydu. İçinde 1966'ya kadar New Yorklu özellik Sendak yazara, kız kardeşinden aldığı ilk kitapları anlattı: Prens ve Fakir ve Üç silahşörler . Sendak kitapları kendi başlarına nesneler olarak o kadar çok sevdi ki, bir süre gerçekten okumaktan kaçındı.
'Sadece onlara sahip olmak çok iyi hissettirdi' dedi. Bana canlı göründüler ve sevdiğim diğer birçok cansız nesne de öyle. Tüm çocuklar, belirli bebekler veya diğer oyuncaklar hakkında bu yoğun duygulara sahiptir. '
O zamanlar Sendak’ın kendi çocukluk oyuncakları hâlâ ebeveynlerinin evindeydi ve onları ne zaman ziyaret etse oyuncaklarını da 'ziyaret ediyordu' (umarım bu, açık bacaklı halının üzerine oturdu ve tahta parçalarıyla konuştu ). Sendak, ilk çalışmalarında Sendakian yalnızlık ve bağlanma temalarını araştırıyordu. Kenny'nin Penceresi (1956), kahramanları bir oyuncak ayı ve bir baş asker de dahil olmak üzere en sevdiği oyuncaklardan bazılarıyla ara sıra sohbet eder.
1946'da liseden mezun olduktan sonra, Sendak aşağı Manhattan'daki bir vitrin evinde çalıştı ve tavuk teli, kartonpiyer, alçı ve boya kullanarak Pamuk Prenses ve cüceler gibi figürlerin mağaza vitrin modellerinin oluşturulmasına yardımcı oldu. Birkaç yıl sonra ayrıldı ve en sevdiği iş arkadaşlarından biri olan Jack ile 'Kırmızı Başlıklı Kız' ve 'Hansel ve Gretel' gibi peri masallarından sahneler sergileyen hareketli ahşap oyuncaklar üzerinde çalışmaya başladı.
Cesur hisseden Sendak Kardeşler, Alman tarzı, kolla çalıştırılan kreasyonlarını efsanevi oyuncak şirketi FAO Schwarz'a götürdüler ve burada işin iyi olduğu ancak seri üretimin çok maliyetli olacağı söylendi.
Sendak, 'Küçük yaşlı adamların küçük ahşap parçaları yaratan bir atölye çalışması istedik' dedi. The New Yorker , 'Ve herhangi bir plastik yerine izin vermezdik.'
Schwarz’ın vitrin direktörü Richard Nell etkilendi ve Sendak’ı vitrin yapımına yardımcı olmaya davet etti. Sendak, çizim, kompozisyon ve yağlı boya üzerine gece dersleri alırken şirkette üç yıl çalıştı.
Tanrıya şükür yaptı!