Alıntı:
Sence Mach 10 hızıyla geliş açısına göre belki de daha üst hızlarda gelen çok başlıklı füzeyi terminal safhada 8 mach'la kafa kafaya buluşturmaya çalışan adam kendi hayatından sıkılıp heyecan olsun diye mi bu yolu seçti? Demek ki şu an olan olabilen tel yol bu.
Yakıtı bitmiş veya bitmeye yakın bir BF muhtemelen alıp alabileceği en hızlı sürati almıştır onu hızlandıracak çok fazla destekleyici güç kalmamıştır tekrar dalışta biraz hızlansa da onu atmosfere girişteki sürtünmeyle bir miktar kaybedecektir.
Bir füzenin bir ICBM'i "reentry"de yakalayıp yakalayamayacağını belirleyen ana unsur nedir? Neden bir sisteme "ICBM vurabilir" diyebilirken diğerine "vuramaz" diyoruz?
Nedir Aster Block-1'i yaklaşık 1.000km menzilli füzeleri yakalabilir kabiliyette yapan? Ne değişiyor gelen tehditte?
Elimizdeki teknolojiler zaten epeyce eski. EKV'ler ekseriyeten 90'ların sonlarının teknolojileri. Uzun süre olup olabilecek buydu. Ama bundan sonra "boost phase" için çalışabilecekleri bir döneme giriyor olabiliriz. En azından Kuzey Kore için. Zira G. Kore'ye bu sistemleri yerleştirebilme şansı olur.
Amerika'nın elinde artık bir geminin standart bir hava savunma füze atış kanisterinden atılabilecek kadar ufak ve atmosfer dışına çıkabilecek füze yapabilme yeteneği var. Üstelik bunlar son derece yüksek süratli füzeler.
Uzaya erişimde de, aslında "reusability" denen kavram ta 1926 yılındaki ilk eskizlerde dahi var. Bir büyük uçağın altına bağlanan bir roketin uzaya gidip sonra paraşütle inmesi vs gibi. Onyıllarca bunu yapamadık. Attığımız her roket, Saturn V gibi bir heyhula dahi yanarak atmosferde kayboluyordu.
NASA 1970'lerde bu kavramı bir kez daha ele aldı. Uzay Mekiği projesinin senede 120 civarı uçuş yapması planlanıyordu. Ama teknik buna imkan vermedi. Kısmen yeniden kullanılabilen, katı yakıtlı booster'lar eklendi. Yakıt deposu yandı gitti. Mekik sadece kendini geri getirecek halde, ama yeniden uçuşu için çok pahalı ve uzun servis süreçleri gerektirir bir halde 1981'de ilk kez uçtu. Bu sırada halen uzaya erişimin asıl yükünü tek kullanımlık füzeler çekiyordu.
Daha sonra Venture Star ve bunun "test bed"i X-33, paralel olarak X-34 gibi kısmen yeniden kullanılabilir projeler üzerinde çalışıldı. X-33 olmadı, X-34 ise bir yükü geri getirebilme kabiliyeti ile halen kısmen hizmet veriyor.
2000'lerde ise bir kaç girişimci yeniden kullanılabilir roket konusunda yatırım yaptı ve Elon Musk'ın SpaceX'i NASA'dan ve USAF'tan fırlatma kontratları dahi kazandı.
Yani; Bu an elimizdeki teknolojinin buna izin vermesi ayrı bir şey, füze savunması konusunda, tehdit belirli yerlere konsantre olmuşken, coğrafya ve geometri ve ve teknoloji buna izin verirken, eskiden pek mümkün gözükmeyeni farklı bir yaklaşımla yeniden denemeye çalışmak, ya da çalışmamak ayrı bir şey.
Amerikalılar "boost phase intercept" konusunda deli gibi çalıştılar. ABL dediğimiz kimyasal lazer projesi bunun içindi. Yaptılar, oldu olmadı o ayrı. Eninde sonunda gidilmeye çalışılacak yer "boost phase intercept" olacak. En azından "mid course intercept". Yani, tehdit füze yavaş, daha "iri", belki başlığını ve "decoy"larını ayırmamış iken.
Kuzey Kore'Nin ICBM tehditine karşı G. Kore'de konuşlu yeni nesil bir "boost phase interceptor" çalışabilir mi? Çalışabilir. Artık teknolojik olarak buna yeniden bakmakta fayda var. Ancak burada iki sorun var:
- Amerika'nın aslında bu konuya ayırdığı para çok az ve bir taraftan SM-3'ler, SM-6'lar, EPAA, GBI'lar, yeni nesil KV'lar, ilave THAAD temini, TPY-2 modernizasyonu, Patriot modernizasyonu vs vs vs için de çalışması ve parayı bölüşmesi gerekiyor.
- G. Kore ile işler hiç iyi gitmiyor. (İran için konuşursak; Türkiye ile işler hiç iyi gitmiyor).
Bu iki engel aşılabilecek olsa idi muhtemelen şu sıralar bir "boost phase interceptor" için proje duyardık. Bu da Çin için vs için olmaz, Kuzey Kore, İran gibi karşlılıklı tartmanın zor olduğu ülkelere karşı "ucuz" ve "çok adetli" temin edilebilen bir sistem olurdu.