Bir film, eski özdeyişin dediği gibi, size onu nasıl izleyeceğinizi öğretir. Eğer durum buysa, o zaman açılış sahnesi Armagedon ZamanıJames Gray’in Queens’teki çocukluğunun otobiyografik dışında tamamı, filmin anahtarıdır.
Yıl 1980 ve okulun ilk gününde PS 173’te altıncı sınıftayız. Orta yaşlı bir öğretmen kendini “Bay. Turkeltaub” diye kıs kıs gülen, neredeyse hepsi beyaz öğrencilerle dolu odaya. İlk başta aptal, zararsız bir kaybeden gibi görünüyor. Yine de yuvarlandıkça, bütün gününü bu çocuklarla geçirmek zorunda kalma konusunda hissettiği içli bir kızgınlık yaratmaya başlar – baş kahramanımız, kumral bukleleri olan Paul (Banks Repeta) adlı çirkin bir çocuk anlatabilir.
Ama bu ilk sahne bize Paul’ün arkasında oturan ve Johnny Davis (Jaylin Webb) adında siyahi bir öğrenci olan ve sınıfı tekrar eden çocuk hakkında daha çok şey anlatıyor, bu da Bay Turkeltaub’un zaten onunla bir gıcık olduğu anlamına geliyor. Johnny yeni bir şey söylediğinde Turkeltaub nefesinin altından “Hayvan,” diyor.
Paul omzunun üzerinden Johnny’ye bakar ve ilginç birini görür ve arkadaş olurlar. Ancak bu ilk sahne, Paul’ün (Gray’in vekili) yaşadığı dünyanın şartlarını ortaya koyuyor: Johnny gibi öğrencilerin okuluna gitmek için kendi bölgesine otobüsle getirildiği, yetkili makamlardaki yetişkinlerin nasihat ettiği bir şehir. çocukların saygılı olmaları, ancak savunmasız suçlamalarına karşı ırkçı ve küfürlü sözler mırıldanırken kendilerini güçlü, hatta haklı hissetmeleri gerekir. Bir çocuğa göndermek için karışık bir dizi sinyal var ve Paul gibi çocuklar bu sinyalleri her zaman alıyorlardı.
Armagedon Zamanı Gray’in bu karışık sinyallerle boğuşma, anıları tarama ve onları yetişkin gözleriyle anlamlandırma girişimidir. Terapi görmüş, ilişki yaşamış veya belli bir öz farkındalık kazanmış herkesin bildiği gibi, gelişim yıllarınızda başınıza gelenler uzun süre işlenmeden kalabilir, bir şeyler ortaya çıkana kadar sessizce iltihaplanabilir. Orada bulabilecekleriniz genellikle kafa karıştırıcı ve rahatsız edicidir. Yetişkinliğin bakış açısından, bir zamanlar kolay, pembe ve mutlu hissettiren anılar belirsizleşebilir.
Gray’in filmi, ilk olarak reggae şarkıcısı Willi Williams tarafından 1977’de kaydedilen ve daha sonra The Clash tarafından 1979 single’ları “London Calling” için B-side olarak kapsanan bir şarkıyla aynı adı paylaşıyor. (Şarkıda, “Armagideon zamanı” olarak işlenmiştir.) The Clash’ın versiyonu filmin müziklerinde belirir, bu yüzden kesinlikle kasıtlıdır ve şarkının sözleri önceden haber verir, her biri filmin temalarıyla bağlantılıdır:
Birçok insan bu gece yemek yiyemeyecek
Bir sürü insan bu gece adaleti bulamayacak
Savaş kızışıyor
Bu irrasyonda, Armagideon zamanı
Bu gece kaçan ve saklanan bir sürü insan
Bir sürü insan bu gece adaleti bulamayacak
Onu tekmelemeyi unutma
Kimse sana rehberlik etmeyecek, Armagideon zamanı.
“Armagedon” adı, dünyanın sonundaki nihai yargı gününden önce iyi ve kötü arasındaki kehanette bulunulan son savaşı ifade eder. Böylece Williams, The Clash ve Gray’in neye ulaştığını görebilirsiniz. 1980, Paul’ün hayatında ve yaşadığı ülkede bir dönüm noktasıdır; film, okulun başlamasından kampanya izinde “Armageddon’u gören nesil biz olabiliriz” hakkında konuşan Ronald Reagan’ın seçilmesine kadar geçen birkaç ayı kapsıyor. Bu iki ayda Paul, hoş bir şekilde değil, gerçeğe koşuyor. Herkes, herkes için adaletli ve bir gelecekle, bir ev ve bir aile ve geceleri masada akşam yemeği ile sahip olduğu türden bir hayata sahip olamaz. Dünya onun fark ettiğinden daha çirkin.
Ailesi bunun çirkin olduğunu biliyordu; Graff ailesi Yahudi, Holokost’tan kurtulan Avrupalı Yahudilerin soyundan geliyor. Sevgili baba tarafından büyükbabası (Anthony Hopkins) Avrupa’dan bir çocuk olarak ABD’ye göç etti ve Paul’e, onu öldürmek isteyen insanlardan kaçan kendi annesinin hikayelerini anlatıyor, Paul’ün zaten duymuş olması gereken ama şimdi ergenliğin zirvesinde olan hikayeler taze kulaklarla işitiyor gibi görünüyor. Annesi (Anne Hathaway) ve babası (Jeremy Strong) hiçbirini doğrudan hatırlayamayacak kadar küçükler, ancak hayatları toplumsal güvencesizliğin keskin farkındalığıyla yaşıyor. Antisemitizmi biliyorlar; soyadları bir zamanlar Grasserstein’dı. Önceden büyük ölçüde beyazlara ayrılmış bir dünyaya – seçkin okullara, seçkin kurumlara – kabul edilmelerinin, tam karşıtından sadece bir nesil uzakta olduğunu biliyorlar.
Ve bu 1980’de, aynı zamanda “o çocukların” oğullarının okuluna servis edilmesine karşı – tam olarak kapsayıcı değil ama hoşgörülü – hoşgörülüler. Ailenin yaşlı üyeleri kel bir şekilde ırkçı şeyler söylediğinde itiraz ediyorlar. Dillerine dikkat ederler ve onlara sorarsanız, ırkçı olmadıklarında ısrar ederler. Fakat Armagedon Zamanı Siyah öğrenciler yüzünden okulun Paul için kötü olduğu, bir Siyah oğlanın Paul için doğası gereği tehlikeli bir arkadaş olduğu ve yalnızca oğullarını zengin beyaz öğrencilerin bulunduğu bir okula koyarak onun davranışlarını ve beklentiler değişir.
Gerçek insanlarla ilgili zor olan şey şudur: Bir anlam ifade etmezler. Ebeveynleriniz bir nefeste hoşgörü öğretebilir ve bir sonraki nefeste korkunç bir şey söyleyebilir. Sizi sevebilirler ve aynı zamanda öfkelerinin o kadar hızlı uçmasına izin verirler ki, kendinizi korkudan sinmiş bulursunuz. Irkçı karalamacı kabadayılara karşı siyah arkadaşınız için ayağa kalkmanızı söyleyen nazik büyükbabanıza tapınabilir ve ayrıca, ne pahasına olursa olsun ilerlemenin, hayatın merdivenlerini tırmanmanın sizin işiniz olduğunu söylediğinde onu dinleyebilirsiniz, ne pahasına olursa olsun. arkadaşını geride bırak. “Senin avantajına asla sahip olmadı”, görüyorsun.
Tüm bunlar, Paul’ün büyük ölçüde finanse edilen ve Fred Trump tarafından yönlendirilen özel bir akademiye gönderildiği filmin son bölümünde keskinleşiyor. (Evet, o Fred Trump.) Yeni okul arkadaşları gelişigüzel bir şekilde n-kelimesini karıştırıyorlar ve Paul’ün bırakın bir arkadaşını, evinde “bir” olduğuna inanamıyorlar. Akademideki retorik – öğrencilerin tezahürat yaptığı ve “Reagan! Reagan!” Paul’un büyülenmiş dehşetine – o okuldaki hayatta başarılı olan varlıklı ailelerin torunlarının, çok çalıştıkları ve hiçbir yardım almadıkları için sadece kendilerine teşekkür edecek olmalarıdır.
Tanıdık bir retorik, kasvetli bir komedi ve gülünçlüğü filmde, özellikle de bir Trump’ın ağzından geldiğinde bariz görünüyor. Paul’ün babası gerçeğin biraz daha farkında gibi görünüyor ve oğluna “bazı insanlar kaba bir anlaşma yapıyor ve bundan nefret ediyorum” diyor. Ama “hayatta kalmalısın” diyor, “molandan en iyi şekilde faydalanmak ve arkana bakmamak” için, “bacağın kalktığı için şükretmek” için. Sadece dünya böyle.
Paul’un keşfi Armagedon Zamanı Hayatı boyunca bildiği dünyanın, muhtemelen her zaman sezdiği ama şu ana kadar bilinçli olarak asla not etmediği bir dizi kurala göre hareket etmesidir. James Gray ise o zamandan beri bu bilgiyle yaşıyor; Paul’ün olaylara basit bakış açısını göstererek, Paul’ün o anda idrak ettiği tek şeye yetişkin bir anlayış getirmemiz için bizi dürtüyor. Rahatsızlık içinde ona katılmak için.
yani Armagedon Zamanı, Gray, sistemin adaletsizliğinin farkında olan ve ona katılan, arkada ve önde nasıl hem ezilen hem de ezen olabileceği sorusuyla boğuşuyor. Bu dünyada arkadaşının asla sahip olamayacağı avantajlara sahip olacağını ve bunun için ayrıcalıkla gelen türden bir güç dışında hiçbir nedeni olmadığını bildiği anı, giderek artan bir mide bulantısı ile metodik olarak tekrar ziyaret ediyor – ayrıcalığının kendisi son derece titrek olsa da.
Armagedon Zamanı ortaya koyduğu soruları yanıtlamadan deneyimi sorgular ve bu onun en büyük gücü olabilir. Çocukluk anılarınızı onlardan ahlaki dersler çıkarmak için düşünmüyorsunuz. Yapabileceğiniz en iyi şey onlara yeni bir çift gözle bakmaktır. Hem anne babanızın şimdi sakıncalı bulduğunuz bir şeyi neden yaptığını – genellikle, çünkü herkesten ve her şeyden, güvencesiz dünyanın bir kuruşta tehlikeli hale gelmesinden korktukları için – hem de kendilerinden daha büyük bir sistemin dişlileri olduklarını anlamak mümkündür. Yine de, ahlaki olarak suçlu olmadıklarını, doğru yapmadıkları şeylerle hafızalarının her zaman gölgede kalacağını iddia edemezsiniz. Bir gün bizimkiler de olacak.
Armagedon Zamanı tiyatrolarda oynuyor.