BAŞ
Baş başa vermek: Birkaç kişi, bir işi aralarında konuşmak üzere toplanmak.
Baş çekmek: Önayak olmak.
Baş göstermek: Belirmek.
Baş kaldırmak: Karşı gelmek veya ayaklanmak.
Baştan savma: Üstünkörü.
Baş sallamak: Karşısındakinin her sözünü uygun bulur görmek.
Baş üstünde yeri olmak: Baş tacı gibi değerli görülmek.
Başa geçmek: En üstün yeri almak.
Başı dinç: Kaygısı ve tasası olmayan.
Başı göğe ermek: Umulmayan bir mutluluğa ermek.
Başı kazan olmak: Başında uğultulu bir sersemlik olmak.
Başı nara yanmak: Başkası uğruna büyük bir zarara uğramak.
Başı sıkılmak: Herhangi bir güçlük karşısında kalmak.
Başına çalsın: Birine verilmek istenilen bir şeyin öfke ve tiksinme ile geri
çevrildiğini anlatmak için söylenir.
Başına dolamak: Musallat etmek.
Başına devlet kuşu konmak: Büyük bir nimeti ele geçirmek.
Başına hal gelmek: Pek çok güçlüklerle karşılaşmak.
Başına iş açmak: Uğraştırıcı ve üzücü bir işin çıkmasına yol açmak.
Başına taç etmek: Çok değer verip ilgi göstermek.
Başında kavak yeli esmek: Toyca hülyalarca beslemek.
Başından atmak: Yapılması güç bir işi yapmaktan kendini kurtarmak.
Başından büyük işlere girişmek: Gücünün üstünde işlere karışmak.
Başından korkmak: Canında veya ağır suçlu düşmekten korkmak.
Başını bir yere bağlamak: Birini işe koymak yolu ile alaverelikten kurtarmak.
Başını ezmek: Bir daha kötülük edemeyecek duruma sokmak.
Başını koltuğunun altına almak: Ölümü göze alarak bir işe karışmak.
Başını taştan taşa vurmak: Çaresiz kalarak çok pişman olmak.
Baştan çıkartmak: Ayartmak, kötü yola sürüklemek