Astronotlar, yerçekiminde kanlarının % 22 kadarını kaybeder, mikro yerçekiminden kaynaklanan üniform kan basıncına bir tepki olarak. Vücudunun bu kanı yerine koymasına kadar, pek çok dönen astronot, bayılmadan birkaç dakikadan fazla duramaz.
Yerçekimi sadece bir güç değil, aynı zamanda bir işaret - vücuda nasıl davranılacağını söyleyen bir işaret. Bir şey için, kaslara ve kemiklere ne kadar güçlü olmaları gerektiğini söyler. Sıfır-G’de, kaslar hızlı bir şekilde atrofidir(küçülmeye yönelme), çünkü vücut onlara ihtiyaç duymadığını algılar. Yerçekimi ile savaşmak için kullanılan kaslar - buzağılarda ve omurgalarda, postürü koruyanlar gibi - onları kullanmazsanız kütlelerinin yaklaşık yüzde 20’sini kaybedebilir. Kas kütlesi haftada % 5 kadar yüksek bir oranda yok olabilir.
Kemikler için kayıp daha da aşırı olabilir. Ayda yaklaşık % 1 oranında atrofi olan kemikler ve modeller toplam kaybın yüzde 40 ila 60’a ulaşabileceğini göstermektedir.
Kan da yerçekimi hissettiriyor. İnsanlar ayağa kalktıklarında, ayaklarındaki kan basıncı yüksek olabilir - yaklaşık 200 mmHg (milimetre civa). Beyinde olsa da, sadece 60 ila 80 mmHg. Yer çekiminde, bilinen yerçekimi çekimi eksikken, baştan ayağa doğru degrade yok olur. Kan basıncı eşittir ve vücut boyunca yaklaşık 100 mmHg olur. İşte bu yüzden astronotlar garip görünebilir: yüzleri, sıvı ile dolu, puf ve bacakları, her biri bir litre sıvı kaybedebilir, incelir. Ancak tansiyondaki bu değişim de bir sinyal gönderir. Vücudumuz bir tansiyon gradyanı bekler. Kafanın içindeki yüksek tansiyon yükselir: Vücudun çok fazla kanı var! İki ila üç günlük ağırlıksızlık içinde, astronotlar bu hatalı mesajın bir sonucu olarak kan hacminin yüzde 22’sini kaybedebilirler. Bu değişiklik de kalbi etkiler. “Daha az kanınız varsa,” diye açıklıyor Dr. Victor Schneider, NASA karargahı için tıbbi araştırma görevlisi, “O zaman kalbinizin zor pompalanmasına gerek yok. Atrofi yapacak” diye açıklıyor.
Soru şu, bu kayıplar önemli mi?
Belki de sonsuza dek uzayda kalmayı planlıyorsan değil. Ama sonunda astronotlar yeryüzüne geri dönerler - ve insan bedeni, yer çekimine yeniden ayarlamalıdır. Çoğu alan uyarlaması tersine çevrilebilir gibi görünüyor, ancak yeniden yapılanma süreci mutlaka kolay değil.
Schneider, “Her bir parametrenin kendi normal iyileşme süresi vardır” diyor. Kan hacmi, örneğin, birkaç gün içinde tipik olarak geri yüklenir.
Kas da telafi edilebilir. Tamamen iyileşmesi daha uzun sürebilir, ancak çoğu “bir ay içinde,” geri geliyor. Schneider şöyle diyor: “Normalde her gün bir insanın uzayda [Dünya’da iyileşme] aldığını söylüyoruz,” diyor Schneider.
Yine de kemik iyileşmesinin sorunlu olduğunu kanıtlamıştır. Üç ila altı aylık uzay uçuşu için Schneider, kayıp kemiğin yeniden kazanılmasının iki ila üç yıl sürebileceğini söylüyor - eğer geri dönecekse, ve bazı çalışmalar bunun olmadığını öne sürüyor. “Gerçekten çok egzersiz yapmalısın,” diyor Schneider. “Gerçekten bunun üzerinde çalışmak zorundasın.”
Son zamanlarda NASA Ames’e ve California San Diego tıp fakültesinde bir ortopedi profesörü olan Dr. Alan Hargens’e göre, astronotları iyi durumda tutmak önemlidir. “Mürettebat üyelerinin Dünya’ya geri döndüklerinde normal olarak işlev görmesini ve uzun süreli rehabilitasyon için etrafta yatmalarını istemiyorsunuz” diyor. Ve dünya astronotların ziyaret edebileceği tek gezegen değil. Bir gün insanlar Mars’a yolculuk edecekler - Sıfır-G’de altı aylık bir yolculuk, Dünya’nın yerçekiminin % 38’i ile bir gezegene inmeden önce. Hargens, “Bu astronotları oldukça yüksek bir seviyede tutmak zorundayız” diyor. “Mars’a geldiklerinde, belaya girerlerse onlara yardım edecek kimse olmayacak.” Her şeyi kendi başlarına halledebilecekler.
Egzersiz anahtarıdır. Ancak uzayda egzersiz yapmak, Dünya’da egzersiz yapmaktan farklıdır. İşte, yerçekimi çekmesi otomatik olarak kasları ve kemikleri koruyan dirençli bir güç sağlar. Schneider, “[Uzayda] Dünya’da burada yaptığınız aynı miktarda işi yapsanız bile, bu çekim bileşenini özlüyorsunuz” diyor.