Benzer bir yazıyı bir sitede okudum… Ve ne kadar doğru olduğunu görünce apışıp kaldım. Yazı temelde şuydu:
Eğer bir dostunuza aşkınızı ilan eder ve karşılık alamazsanız ve yine de arkadaşlığınıza devam ederseniz:
- 1- Erkek arkadaşının adını yanınızda anmaz ve bu sizin içinizi acıtır.
- 2- Yalnız kalmamaya özen gösterirsiniz çünkü yalnız kalınca konuşacak bir şey bulamazsınız.
- 3- Mecburen yalnız kaldığınız yemeklerde sohbet havadan sudan devam eder, fakat kimse kimsenin gözüne bakamaz.
- 4- Birbirinizin yaşamındaki gelişmeleri merak edersiniz, fakat kimse sormaya cesaret edemez.
- 5- Daha fazla acı çekmemek için onunla arkadaşlığınızı bitirmek istersiniz; fakat kendinizi böylesi bir dostluğa ihanet ettiğiniz için suçlu hissedersiniz.
- 6- Bazı geceler sizi neden sevmediğini düşünüp çektiğiniz acılar için ondan nefret ederken, çoğu kez de böylesi bir dostluğu bitirdiğiniz için kendinizden nefret edersiniz.
- 7- Hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağını anlarsınız.
…ama yine de merak ediyorum: Acaba bütün bunlar, söylememekten ve içine atmaktan ne kadar daha kötü?