Hiç şüphe olmamalı gibi görünüyor ve ortaçağ savaşçısı demirle kaplı bir adam olarak algılanıyor. Araziyi tahta bir pulluk ile süren bir köylü ile ne gibi bir karşılaştırma olabilir? Bu arada, ekonomi oldukça paradoksaldır ve genel olarak göz önüne alındığında, metal fonun dağılımı (yani, kullanılan metalin tamamı) beklenenden uzak olabilir.
Her ne kadar Viking Çağından elde edilen istatistiksel veriler bize ulaşmasa da, o zamanlar istatistiksel referans kitapları mevcut değildi (Novgorod'un kararıyla karar vermesine rağmen, bazı kürk sayımları yapıldıysa da), ancak bazı gösterge veriler elde edilebiliyordu. 1920'lerin planlanmasında yaygın olarak kullanılır. Benim için bilinen bu yöntemleri, Sovyet ekonomisinin çalışmalarından ve o zamanın sanayileşmesinden Viking Çağı'na aktarıyorum ve çok iyi bir sonuç veriyorlar.
Yöntemlerden biri extrapolation. Yani, bilinen bir oran alınır (örneğin, ağırlık оружия ve bir savaşçının zırhı) ve savaşçı sayısıyla çarpılır. Bu yöntem çok doğru değildir ve SSCB Devlet Planlama Komitesinde kötüye kullanmaları önerilmemiştir, ancak daha kesin istatistikler toplamanın bir yolu olmadığı durumlar için uygundur.
Silahlar ve köylü envanteri
Arkeolojik bulgulara göre, ortalama savaşçı ve orta köylülerin emrinde olan demir ürünlerinin ağırlığı hakkında bir fikir edinebilirsiniz.
Silahlar ve Viking zırhı bizim tarafımızdan bilinmektedir: kask, chainmail, kılıç, balta, mızrak, oklu yay. En zoru zincir posta. Norveçli araştırmacılara göre, Germundbu cenazesinde bulunan chainmail, her biri ortalama bir 25 g (katı halkalar - daha ağır - 0,2 g, perçinlenmiş daha hafif - 0,28 g) ve ağırlığında 0,17 kg olmak üzere toplam binlerce halkadan oluşuyordu. Gnezdovo'daki bulgunun tespit edebileceği gibi, bir klipsle iki yarıdan oluşturulmuş konik bir kask 5,5 kg ağırlığındadır. Kılıç 1,5 kg ve savaş baltası 1,2 kg ağırlığındaydı.
Toplam: Böyle bir silah ve zırh bileşimine sahip bir savaşçı, 8,5 kg demir ürününe sahipti. Dikkat etmesi zor olan bir mızrak, demir ok uçları, bıçaklar ve diğer demir ürünleri ile birlikte (nedense arkeologlar, ara sıra buldukları demir ürünlerinin ağırlığını gösterirler), bir savaşçının 10 kg cinsinden ağırlıklarına ulaşabileceği demir ürünler. Bu, demirin bir savaşçıya oranı olarak kabul edeceğiz.
Neredeyse tüm silahlar kümesi: kılıç, balta, scramasax, mızrak, sadece zincir posta ve kask hariç
Germundbu'daki (Norveç) cenazeden gelen postalar
Daha sonra, 100 askerlerindeki ordunun, 1000 kg ağırlığında demir ürünleri vardı. 15 adamındaki gemi ekibinde 150 kg demir ürünü vardı. Bu ekstrapolasyon tahmini muhtemelen çok doğru değildir, çünkü dekolte silahlarının bileşimini tam olarak bilmiyoruz, örneğin, ne kadar savaşçı kılıçla donanmış, kaç tane balta, okların ne olduğu. Bunları netleştirmek pek mümkün değil, bu yüzden bu değerlendirme ile çalışmak mümkün.
Şimdi çiftçi. Çiftçiler tarafından yapılan demir aletlerinin varlığı arkeolojik buluntularla güvenilir bir şekilde kanıtlanmıştır, ayrıca ekim ekmeden, ekilemez veya sıkılamazlar. Burada, yirminci yüzyılın başlarında ekmeğin en genel anlamıyla ekmeğin tüm tahıl bitkileri ve onlardan üretilen tüm ürünleri ifade ettiği eski bir terminoloji kullanıyorum. Yani, o kadar hazır değil, pişmiş ekmek, ne kadar tahıl ve un.
Peki, köylü ne kadar demir almış? Her şeyden önce - o günlerde hiçbir hanehalkının yaşayamayacağı bir balta; Onsuz odun kesmeyin ve fırını ısıtmayın. Eski Rus ekonomik baltası savaş baltasından daha ağırdı ve yaklaşık 0,7 kg ağırlığındaydı.
Ekonomik balta oldukça büyük ve ağırdı
Sonra, pulluk için demir parçalar. Farklı ve ağırlıkları 0,7 ile 3 kg arasında değişiyordu, ortalama olarak 1,5 kg alıyorum. Ağır topraklar, ağır topraklar için kullanıldı, oldukça pahalıydı ve neredeyse hiç yoktu. Ek olarak, Rusya tarım istatistiklerinden aşağıdaki gibi, herhangi bir kara topluluğunda tarıma elverişli olmayan köylülerin% 15-20'i vardı.
Pulluk için soslu sos
Orak 0,13 kg ağırlığındaydı ve hasat için iki ya da üç tane olması gerekiyordu. 9. yüzyılda, köylüler zaten ağırlığı 0,1 kg olan kambur tükürüğü kullandılar. Ve 2-3 kg ağırlığında 0,1-0,2 bıçak.
Toplam, demir stok ortalama köylü 2,7 kg ağırlığında. Bu, savaşçıyla karşılaştırıldığında bile çok fazla. Birisi daha az envantere sahipti (ancak en az balta ve bıçak seti zaten 1 kg'a ulaşabildi) ve daha fazlası ve varlıklı bir köylü, 4-5 çiftliğinde kg demir ürüne sahip olabilirdi.
Metal fon kullanımı
Şimdi bu oranlar, 860'te Konstantinopolis'e karşı bir kampanya yürüten orduya ve askerleri beslemek için gerekli olan köylülere uygulanabilir.
В önceki makale dikkat çektiDinyeper ve Zapadnaya Dvina’nın ekonomik kaynaklarının, 1500’e kadar insanın savaşçı olduğu, 500’in sayıları olan birlikleri donatması için yeterli olduğunu söyledi. Uzun yürüyüşlerde, hepsi savaşçı değildi ve hepsinde silah yoktu, tam bir zırh ve silah grubundan bahsetmiyordu. Ayırmanın önemli bir kısmı gerekli işleri yapmaktı ve bununla birlikte eksen ve bıçakları vardı.
Bu nedenle, 500 tamamen silahlı savaşçılardan biri - 5 ton demir ürün ve 1000 balta ve bıçakla çalışan işçiler - 800 kg demir ürün hakkında. Ağırlıkları hesaba katması zor olan bir miktar hane halkı demir stoğu vardı. Bu nedenle, bu bağlantının onunla birlikte 6 veya 6,5 ton demir ürün aldığını düşünüyorum. Bu aynı zamanda mümkün olanın üst çubuğunun tahmini olarak da kabul edilebilir, çünkü savaşçıların nasıl silahlandırıldığını ve donatıldığını ve herkesin zincir posta ve demir kaskları olup olmadığını söylemek zordur. Demir zırh askerlerin sadece bir parçası olsaydı, o zaman onlar tarafından kullanılan demir ürünlerin ağırlığını büyük ölçüde azaltır. Ancak spekülasyon yapmayacağız, tam olarak bilmiyoruz.
Bunu beslemek için, birliklerin toplu olarak 2000 ton demir envanterine sahip olan 5,4 köylü haneleri hakkında ihtiyaçları vardı. Böylece, kolektif köylülerin savaşçılardan daha fazla demir aldıkları paradoksal bir sonuç elde edildi.
Çiftçiler için demir üretimi
Tüm işletme için, maksimum seviyeye çıkarırsak, neredeyse 12 tonluk toplam metal bir fonun olması gerekiyordu. Bu çok fazla. Kritlerin erimesi ile ilgili deneyler yapan İsveçli reenactors, 600 gram demirin bir ısıdan salınmasını istedi. % 30 yaklaşık reforme zaman atık içine gitti ve ürün bir ısıda 430 demir kaldı. Ürünlerde 12 ton demirin olması için, 27,9'in binlerce ısıtıcı harcaması gerekiyordu.
Kazıdan önce peynir boynuzu
Böyle bir metal fon, yaklaşık 90 gün boyunca çalışacak olan 320 dövme fabrikalarının tamamının kurulmasıyla bir yılda elde edilebilir. Her kornada, kürkler için en az üç işçiye, bir metaluristi ve asistanlı bir demirciye, yani altı kişiye veya boynuzlu bir 540 erkeğine ihtiyacınız var. Ayrıca, ocaklar için inşaat malzemelerinin çıkarılması için demir cevheri çıkarma, kömür yakma için işçilere ihtiyaç duyuyorlar. Kaba tahminlerime göre, yıl boyunca istihdam edilen en az yaklaşık 800 kişi alacaktır. Ve çalışma sırasında 9600 pound ekmek yiyecekler.
Bu, zamanın ekonomi ve askeri kampanyaları için ne kadar metale ihtiyaç duyulduğunu ve o zamanın mevcut teknolojilerle ne kadar çaba sarf edildiğini gösteren tamamen bir hesaplamadır. Tabii ki, böyle metalurjik bitkiler o zamanlar inşa edilmedi ve arkeolojik buluntular için bilinen atölyeler 10-15 demirhanelerini geçmedi ve daha sıkça daha azdı. Evet ve metal birkaç yıl içinde yavaş yavaş birikti. Ne yazık ki, veri eksikliğinden dolayı bunun nasıl olduğunu tam olarak değerlendirmek zor. Bunun için özel bir çalışma yapmak zorunda kalacaktı.
En ilginç şey, savaşçılar için birkaç yıl üründe metal tasarrufu yapmak zorunda kalırken, ordu çoğunlukla okları harcayarak nispeten az metal harcadı. Neşter ucunun ortalama ağırlığı 7,5 gramdır ve savaşçı için ayarlanan 30 ok tüm 225 gram demir gerektirmektedir. 500 Savaşçılarında - 112,5 kg. Ayrılmanın savaşçı ile birlikte bir 100 ok kaynağı aldığını varsaysak bile, 500 askerlerinin ok uçları için 375 kg demir alması gerekir. Bu, metalin kampanyaya harcanması. Silah ve zırh kaybedildiğinde ya da düşman tarafından ele geçirildiğinde yenilgiye uğramazız. Sonra askerler çok çalışmayı gerektiren ciddi sorunlar yaşadı. Genel olarak, silahlar ve zırhlar değerliydi ve değerlendiriyordu ve on yıllarca hizmet edebiliyordu.
Köylüler, savaşçılardan daha fazla metal harcadılar, temel sebeplerden dolayı, tarlalama sırasında ekilebilir aletler çıkarıldı. Toprak, özellikle köylülerin 9. ve 10. yüzyıllarda sürmeye çalıştıkları hafif kum veya tırtıl olması durumunda iyi bir aşındırıcıdır. Her sürüşten sonra, tamir için demirciğe kaliteli çelikten yapılmış bir pulluk bile getirilmek zorunda kaldı ve yirminci yüzyılın başındaki verilerden görülebileceği gibi, böyle bir pulluk öğütüldü, yılın 3-4 ürünü için. Varangian döneminde, coulters çelikten değil, bir flaş demirden, daha yumuşak ve aşınmaya karşı daha az dirençli hale getirildi. Birden fazla sezon geçirmeleri pek olası değildir (ilkbahar buğdayı için ilkbahar, kış çavdarı için sonbahar için çiftçilik). Sezon sonunda, kovandan bir çalı kaldı ve köylü yenisini almak zorunda kaldı.
Bu arada, 2000 köylü hanelerinde, koullarında yaklaşık 3 ton demir vardı. Bu, dövüşteki 6520 ısıtmasıdır ve 22 dövüşündeki atölyenin çalışması 300 günlerini alacaktır. Eğer demir üretimi sadece ılık mevsimde gerçekleştirildiyse (mayıs-eylül - 120 gün arası), köylülerin demir için bu acil ihtiyaçlarını sağlamak için 54 dağları ile atölye çalışmaları yapacaktır. Bu 324 metaluristi ve çalışma sezonu için 1300 pound ekmek için ihtiyaçları var.
Dolayısıyla, bu durumdan, Varangian döneminde metalurjinin temel olarak köylülerin ihtiyaçları üzerinde çalıştığı, hatta demir açacağı olmadan kırılamadığınız, ekmediğiniz ve ekmediğiniz ve diğer tüm faaliyetlerin ekmek eksikliğinden imkansız hale geldiği için, paradoksu bir sonuç çıkarır.
Ve bu ekonomik sistemin ilginç bir paradoksu. Zincir postanın geniş dağılımı, özel koruyucu özellikleriyle çok fazla ilişkili değildi. Sertleştirilmiş deri bir ceket üzerinde sertleştirme işlemiyle sertleştirilmiş, iyi işlenmiş plakaların zırhı, zincirleme zırhından daha iyi bir saldırı sağlar. Ancak, kabuk plakası eriyor (veya iki plaka, boyutlarına bağlı olarak bir erimedir). Bir kabukta, 12-15 ısıtıcılarda ısınırdı. Zincirli postanın halkaları, esasen, atıktan kaynaklanıyordu. Demirciler herhangi bir hurda, başarısız ürün, hurda; Tüm bunlar daha sonra, ince bir çubuk halinde perekovyvatsya idi, bu, zincir posta imalatına devam etti. Parçalar halinde dünya ile - çıplak posta.
Büyütme altında Germundbu'dan ring zinciri. Gördüğünüz gibi, yüzüklerin üzerine dört taraflı ince bir çubuk dövmesi yapıldı. Böyle bir çubuğun çok çeşitli hurda ve atıklardan elde edilmesi zor değildir.
Ok uçları da, görünüşe göre, çoğunlukla hurdadan, yani geri dönüştürülenlerden yapılmıştır. Bu sebepten ötürü, her yıl nadiren gerçekleşen büyük ayrılma kampanyaları, aralarında askeri ihtiyaçlar için metal birikimi için gerekli olan 4-5 yıllarında bir mola verilmiş gibi görünüyor.