YouGov tarafından dün YAYINLANMIŞ yukarıdaki harita gözüme çarptı. 80.000 kişilik bir seçmen panelini kullanan anketçiler, 23 Haziran’da yapılan referandumda İngiltere, İskoçya ve Galler’deki 206 yerel yönetim bölgesinin 188’ini Brexit’e oy verme eğilimlerine göre sıraladılar. Sonuç, Avrupa oylarının demografisi üzerine son köşemde yazdığım argümanı düzgün bir şekilde gösteriyor. İskoçya ve Galler’in (sol eğilimli siyasi geleneklerin ve İngiltere’dekinden farklı bir ulusal benlik imajının ürünü) belirgin bir şekilde Avrupa yanlısı eğilimini fark ettiğinizde, bir sonraki en çarpıcı şey, Britanya’nın sınıf-eğitim ayrımıdır. Eurofiller en çok, yüksek eğitimli profesyonellerin hakim olduğu nüfusa sahip müreffeh şehirlerde ve üniversite kasabalarında (Bristol, Manchester, Londra, Oxford) yoğunlaşmıştır. Avrupa’ya en şüpheyle yaklaşan bölgeler, genellikle vasıfların daha düşük olduğu ve daha az vasıflı çalışanların bulunduğu “geride bırakılan” bölgelerdir (Thames Halici, azalan kömür madeni alanları ve sahil kasabaları).
Bu nedenle harita, Out kampanyalarının en sağlam argümanlarından birine dikkat çekiyor: seçmenlerin göçmenlik nedeniyle sendikadan bıktığı. Emin olmak gerekirse, konu son derece belirgindir. Köşede bildirdiğim gibi, bu konuda “yoğun endişe duyan” seçmenlerin Brexit’e oy verme olasılığı 15 kat daha fazla. Ancak ülkenin siyasi görünümü üzerindeki etkisi de karmaşıktır. En Eurofil bölgelerinin, çok fazla göç deneyimi olan (Lambeth, Southampton) ve oldukça az (İskoç Dağlık Bölgesi, Wirral) yerleri içerdiğine dikkat edin. En Avrupa şüpheci yerler benzer şekilde çeşitlidir: görece tek kültürlü Cumbria ve Somerset’ten, birçok Doğu Avrupalı yeni gelenle birlikte Lincolnshire ve Peterborough’a.
Tüm bunlar, Avrupa şüpheciliğinin yalnızca (birincisini ikincisinden daha fazla yapan) devlete para ödeyen ve devletten çıkaran Avrupalı göçmenlerin kamu hizmetlerine ve işgücü piyasalarına yüklediği yüke ilişkin bir protesto olduğu fikrini yalanlıyor. AB) Brent ve Sheffield, tıpkı (AB karşıtı) Lincoln ve Fens’te yaptıkları gibi. Daha önemli görünen şey, içine girdikleri ekonomik ve kültürel ortamdır. Heterojen nüfuslara alışkın olan yerlerde (mesela Leicester) ve/veya liberal fikirli üniversite mezunlarının yaşadığı yerlerde (mesela Newcastle) ve/veya sakinlerin ucuz ve genellikle görece vasıfsız yeni gelenler tarafından tehdit edilmediğini hissetmeyecek kadar müreffeh yerlerde (mesela York ) göçmenlik-Avrupa şüpheciliği aktarım kuşağı kırılmış görünüyor veya en azından yerel halkın kendilerini tehdit altında ve göz ardı edilmiş hissettikleri yerlere göre daha az etkili görünüyor. Bu koşulların üçünün de sağlandığı Londra’nın İngiliz Europhilia’sının başkenti gibi görünmesi tesadüf değil.
Bu sadece Avrupa hakkındaki mevcut tartışma için değil, bundan sonra ne olacağı için de önemli. İngiltere Brexit’e oy verirse veya (daha büyük olasılıkla) tehlikeli derecede dar bir farkla kalma yönünde oy kullanırsa, birçok kişi, ülkenin çekebileceğinden daha fazla göçmeni kabul ettiği söylenen ve söylenecek olan hükümetleri suçlayacaktır. Bu tür argümanlar yetersiz kalacaktır. Zorlanan hizmetler ve altı oyulmuş ücretlerle ilgili endişeler sadece bu hizmetler ve ücretlerle ilgili değildir. Ayrıca, daha önce (burada ve başka yerlerde) ülkenin “kozmopolit” olarak adlandırdığım bölgeleri ile “komüniter” bölgeleri arasındaki algı ve kültür açısından büyüyen uçurumu da ifade ediyorlar. Göçe yönelik tutumlardaki uçurum ve buna bağlı olarak AB ile ilgili bölünme, bunun sadece bir belirtisidir. Ve kıtaya ve vatandaşlarına kapıyı çarpmanın baştan çıkarıcı derecede basit ama şarlatan çaresi cevap değil. Yetişkin eğitimini ve yeniden eğitim programlarını geliştirirken ve ülkenin geride kalan bölgelerini gelişen şehirlerle daha iyi bağlarken, muhtemelen nesiller boyu liberal tutumlara yönelik karmaşanın etkisini göstermesine izin vermeyi içeren gerçek olan, tamamen daha zor bir iş olduğunu kanıtlayacaktır.