Bazen hayat solgun bir hızla yanından akıp gider ve sen sadece sel götüren bir ormandaki gariban yağmur damlası gibi, tırtılın parçaladığı yeşil bir yaprağın üzerinden baka kalırsın.
İşte o anda, sadece ve sadece zavallı, küçücük bir seyirci olduğunu anlarsın.
Kendi cehennemini bu kadar da küçümsemene gerek yok.
Bil ki esas hayat cehennemin dibinden olacağın o kor alevden içine yansıyacak ateşle başlar.
O ateş ki, ruhuna, zavallı ruhuna bir nefes üfleyecek ve karnının içinden gelecek o iştahlı haykırışı cesaretle dışa vuracaktır.