Barry Jenkins'in Colson Whitehead romanının rüya gibi uyarlamasında, demiryolu gerçektir ve acı da öyle.
Barry Jenkins'in Colson Whitehead'in The Underground Railroad'unun büyüleyici uyarlamasında, Cora'yı (Thuso Mbedu) kölelikten kaçarken kaçıran beyaz bir adam olan Martin (Damon Herriman), şafaktan önce korkunç bir şeye tanık olması için onu uyandırır. Korkunç bir şekilde Özgürlük Yolu olarak adlandırılan seyahat ettikleri yol boyunca, ağaçlara linç edilmiş cesetlerle asılır. Bunu görmen gerek, diyor ona.
Romanda satır şu ki, bunu görmenizi istedim. Bu küçük bir değişiklik ve ne kadar kasıtlı olduğunu bilmiyorum. Ancak başkaları tarafından gündeme getirilen yinelenen bir sorunu hatırlatıyor. şiddetli baskı tasvirleri Lovecraft Country and Them'in ırkçı korku hikayelerinden George Floyd'un cinayetinin bitmek bilmeyen tekrarına kadar.
Kim yapmak bunu görmeye gerek var mı? Kim dayanabilir? Jenkins (Moonlight) bu tür bir sorunun ona duraklama verdi dizi yapıp yapmamaya karar verirken.
Ama onun yaptığını yap. Cuma gününe Amazon Prime Video'da yaklaşık 10 saat gelen The Underground Railroad'u izlemeyi seçerseniz, evet, vahşet göreceksiniz. Ama aynı zamanda insanlığı, direnişi ve sevgiyi de göreceksiniz. Heyecan verici, tam duygu veren, teknik, sanatsal ve ahlaki açıdan güçlü bir çalışma, Whitehead'in hayal gücüne layık görsel bir güç gösterisi göreceksiniz.
Jenkins'in dizisi ilk bölümde şartlarını belirliyor. Özünde, bu bir kaçış hikayesidir; Cora ve arkadaşı Caesar (Aaron Pierre), sahibi grotesk cezalardan hoşlanan bir Georgia pamuk tarlasından kaçar. Ev sahibi ve misafirleri güneşli bir ziyafetin ve dansın keyfini çıkarırken, bir kaçağın derisi yüzülerek çimlerde yakılarak öldürülür - cehennemin bir başkasının cennetinde eğlence olarak görülmesi.
Son birkaç hikayede olduğu gibi - Harriet filmi, dizi yeraltı - bir kölelik karşıtı ağ, Cora ve Caesar'ın kaçışına yardım ediyor. Ancak sihirli gerçekçi bir bükülme ile, bu yeraltı demiryolu bir metafor değildir. Ülkeyi petek gibi saran kabaca yontulmuş bir ağ, istasyonları iğrenç mağaralardan saray terminallerine kadar uzanıyor. Bir demiryolu işçisi onlara hızla geçerken dışarı bakın, Amerika'nın gerçek yüzünü göreceksiniz.
Bu yüz birden çok ve canavarca olduğunu kanıtlıyor. Cora'nın alternatif bir savaş öncesi Amerika'ya yaptığı yolculuk, onu siyahi insanları yücelten paternalist bir rejimin uğursuz niyetleri gizlediği Güney Carolina'ya götürür; Siyahların ölüm acısı ile tamamen yasaklandığı korkunç Freedom Trail'in Kuzey Carolina'sı; Tennessee, İncil'deki bir felaket ayini için için için yanan; ve özgür Siyah ailelerin zayıf bir refahı beslediği Indiana. (Son ayar, dizinin en pastoral ve dolayısıyla en yürek parçalayıcısıdır.)
Televizyon bu yıl yaratıcılık, mizah, meydan okuma ve umut sundu. İşte The Times'ın TV eleştirmenleri tarafından seçilen öne çıkanlardan bazıları:
Roots ile karşılaştırmalar kaçınılmaz olacak, ancak bu mini dizinin nesiller boyu köleliğin süpürülmesini araştırdığı yerde, The Underground Railroad nesillerin travmasının tek bir zihin ve tek bir vücutta nasıl yoğunlaştığına odaklanıyor.
Cora tabii ki dövüldü ve taciz edildi. Cora bir kızken annesi Mabel (Sheila Atim) çiftlikten kaçtığından beri yalnızdır. Cora dikkatli olmayı ve temkinli olmayı öğrenmiştir; iradesini susarak dile getirmek konuşmaktan daha kolay olabilir. Mbedu'nun manyetik performansı, diyalog kadar jest ve ifadeye dayanır; her işareti, çekinmesi ve savunması, terörün kas hafızasını iletir.
Aynı zamanda Jenkins, The Underground Railroad'a destansı bir boyut kazandırıyor. O ve görüntü yönetmeni James Laxton, birbiri ardına çarpıcı kompozisyonlar sunuyor. (Cora'nın mürekkepli bir çukurdan toprağa düştüğünü gösteren tekrarlanan bir görüntü, eski bir ustanın dini portreleri gibidir.) Moonlight ve If Beale Street Could Talk, Jenkins'in samimi sahneler konusunda yetenekli olduğunu kanıtladı, ancak aksiyon sekansları da bir o kadar çarpıcı. .resim
Kredi...Atsushi Nishijima / Amazon Stüdyoları
Bu manzara dizisinin tepesinde, en azından Twin Peaks: The Return'den bu yana en çok dikkat çeken TV ses manzarası var. Ses bu dünyayı dokunsal kılıyor: Ormanda musallat olan ağustosböceklerinin hışırtısı, yeraltı tünellerindeki havanın yankıları ve ulumaları, prangaların ve kelepçelerin ne kadar ağır olduğunu gösteren anahtarların şıngırtısı ve metalin kazınması.
Bütün bunlar teknik sihirbazlıktan daha fazlasıdır; estetik hikayeden ayrılamaz. Cora'nın yolculuğu zıtlıklardan biridir: özgürlüğün nefesi, takibin dehşeti, güvenliğin alaycı olasılığı, her yerde, kana susamış bir zalimlik sisteminin hatırlatıcıları.
Jenkins hepsini alıyor. Sanki bir kamera merceğinden herkesten daha fazla duyguyu nasıl aktaracağını bulmuş gibi. Tasvir ettiği dünya, her sözlük anlamında korkunç - hem ürkütücü hem de hayranlık uyandırıcı. Whitehead'in romanı gibi, dizi de masalsı ama bir o kadar da gerçek. Bu hiçbir şeyi güzelleştirmeyen güzel bir çalışma.
Aynı şekilde, Jenkins'in sanatı, karakterlerinin sadece acılarının toplamı olmasını engelliyor. Sahneler arasında, bazen tek tek, bazen toplu halde portreler sergiliyor, sanki onlara köleliğin onları soymak istediği bireyselliği ve insanlığı geri kazandırıyor. (Vimeo'da, Jenkins bir koleksiyon yayınladı Çoğu seride kullanılmayan, çektiği tabloların 50 dakikalık The Gaze videosu gibi.)
Yapısal olarak seri, bazı genişletmelerle Whitehead'in tasarımını takip ediyor. Cora'nın annesini yakalayamayan bir ödül avcısı olan Ridgeway (Joel Edgerton), Cora'yı takip ederken hikayenin çoğunu taşır. O, çekindiği kadar prolix, Manifest Destiny to Homer'ı (Chase W. Dillon) öne sürüyor, zarif, soğuk bir şekilde ona yardım eden Siyah çocuk.
Jenkins, Ridgeway'in hikayesini idealist babasıyla olan çatışmasıyla ilgili bir bölümde oluşturuyor. Başka bir bölüm, Mabel'in sessiz direniş yaşamına geri dönüyor. (Beyaz bir gözetmene, bebeği ölü doğmuş bir kadının iyi olmadığını açıklamaya çalışır; siyah bir kadının acı çekebilecek bir akla sahip olduğu kavramı onun için anlaşılmazdır.) Bazen, diziler konu dışı veya ağır gelebilir, ancak esasen Jenkins, duvar resminin her köşesini doldurmak için gereken zamanı ayırıyor.
Zamandan bahsetmişken: Amazon, 10 bölümün tümünü aynı anda yayınlıyor, böylece onları aşırıya kaçabilirsiniz. yapma. Dizi sadece çok rahatsız edici değil; görsel ve duygusal olarak çok zengin. Sıkıca oluşturulmuş bölümlerin - en kısası 20 dakika, ancak çoğu bir saat veya daha fazla - yerleşmek, yankılanmak ve yankılanmak için zamana ihtiyaç duyar.
Yeraltı Demiryolu, görünüşte her şeyin yakalanıp yayınlandığı, insanların ıstırap ve öfke görüntülerini çeken sinirlere maruz kaldığı bir zamanda, yaşamları büyük ölçüde tanıksız ve kayıtsız geçen insanların hikayesini anlatıyor. Günlerimizi bakarak ve bakarak geçiriyoruz. Jenkins'in sabrı ve hızı, bunun yerine görmemizi sağlamaya yönelik bir girişimdir.
Seni dikte etmek bana düşmez ihtiyaç The Underground Railroad'ı (harika hikayeleri ödeve dönüştüren türden bir edepsiz övgü) görmek için. Bunun acımasız olmadığını iddia etmeyeceğim.
Ancak bunun sadece acımasız olmadığını söyleyebilirim. Cora, yolculuğunda kişisel ve atalarının istismar anılarını taşır. Ama yanında başka bir şey daha var: küçük, tıkırdayan bir paket bamya tohumu, Afrikalılar tarafından Amerika'ya getirilen bir bitkinin tohumu ve annesinin bir zamanlar ekime baktığı bahçenin son kalıntısı.
Bu da Yeraltı Demiryolu'nun hikayesidir: Cehennemde bir yolculukta, umut ve hafıza - en zor ve en küçük topaklar - hala hayatta kalabilir.