Bölüm 31: Yeni Evi (1)
Maxi bakışlarını dik tepenin ötesindeki manzaraya çevirdi. Çayırın altında dev gri duvarlarla çevrili büyük bir köy vardı. Riftan parmağıyla uzak bir yeri işaret etti.
“Bu, Anatol’daki mülküm. Buradaki vatandaşlar paralı askerler, madenciler ve çiftçilerdir. Ancak zemin büyümek için uygun değil, bu yüzden insanların çoğu hayatta kalmak için çiftlik hayvanları, koyun, tavuk ve keçi yetiştiriyorlar.”
Maxi onu dinlerken yaşayacağı araziyi dikkatle inceledi. Yüksek girişin önünde büyük bir çayır vardı. Onun ötesinde, arkaya doğru dik, yüksek bir dağ zirvesi burası için bir bariyer görevi görüyordu. Ve dağın ortasında, korkunç bir golem gibi görünen dev bir kale oturtulmuş ve dağı ikiye bölmüştü. Onu gördüğü an, omurgasından aşağı hafif bir ürperti hissetti.
Calypse kalesi, kocasının ikinci kişiliğine çok benziyordu – yalnız ve zorba bir dev…
“Dışarıdan göz alıcı değil ama içerisi geniştir” diye itiraf etti Riftan gergin bir şekilde.
Riftan daha gergin bir sesle konuşmaya başladığında Maxi’nin gözleri kaleye dikildi. Şaşkınlıkla dönüp ona baktı. Dağın yarısını kapatacak kadar büyük, şekilsiz bir taş kütlesi görmemişti.
Roem imparatorluğunun abartılı tasarımlarını takiben güzel bir dış cepheye sahip olan muhteşem Croix Kalesi’nden oldukça farklıydı.
Riftan gergin bir şekilde ekledi, “Görünüşünü değiştirmek zor ama… kahretsin; bu şekilde olması gerekiyor. Etrafta çok fazla canavar var…”
“Ç-çok fazla canavar mı?” dedi Maxi gergin bir şekilde.
Gergin bir ifade ile Riftan devam etti, “Endişelenmene gerek yok! Şu duvarların ne kadar yüksek olduğunu görüyor musun?” Mesafeyi işaret etti, “Kaleyi alır almaz onları inşa ettim. Tüm şehri korumak için sağlam bir duvar inşa etmek birkaç yıl aldı… ama artık hiçbir yaratık duvardan geçemez!”
“Endişelenmiyorum…” diye fısıldadı Max.
Malikanesini yoğun savunmasına tepki olarak sessiz ama endişeli bir sesle cevap verdi. Ama bu sadece onu daha iyi hissettirmek için değildi. Riftan’ın dediği gibi, kaleyi çevreleyen surların sağlam ve sağlam göründüğünü görebiliyordu ve şaşırtıcı bir şekilde bu onu rahat hissettiriyordu.
“Komutan, artık yola çıkabilir miyiz? Açlıktan ölüyorum! Bence diğer şövalyeler de aç ve susuz!”
Şövalyenin ısrarı üzerine Riftan atının dizginlerini salladı. Atları tepeden aşağı dört nala indi ve Maxi yüzüne esen rüzgara gözlerini kısarak baktı. Başlık kafasından uçtu. Kırmızı bukleleri arkasında dalgalanıyordu – sanki rüzgarla dans ediyorlardı.
“Biz Remdragon Şövalyeleriyiz! Kapıyı açın!” Şövalyeleri kapıya vardıklarında bağırdılar. Onu yöneten muhafızlar, Riftan’ın zırhını ve cübbelerindeki armaların güneşe yansıdığını görünce onları içeri almak için koşturdu. Girişin önünde birçok köylü, kötü ejderhayı yenen büyük savaşçıyı selamlamak için geldi.
Riftan’ı görünce hepsi alkışladı.
“Rossem Wigru de Calypse (Uigru’nun Reenkarne Calypsesi)!”
Maxi, tezahüratların sağır edici seslerine boğuldu ve bilinçsizce Riftan’a yaklaştı. Büyük kahraman Uigru’nun reenkarnasyonu – ona ne muhteşem bir övgü.
İşlerini durduran çiftçiler, kazmalarını muzaffer bir bayrak gibi havada salladılar. Madenciler arabalarının üzerinde durup kollarını coşkuyla sallarken, esnaflar damlarına oturup tezahürat yaptı. Yüzlerinde kurum olan çocuklar, dişlek gülümsemelerini göstererek ışınlandılar.
Tüm kasaba halkı kahramanlarının adını haykırdı. Maxi, Riftan’a olan gerçek sevginin altında ezilebilirdi.
Max hiçbir zaman bir lord için bu kadar içten sevgi ve hayranlık görmemiş ve yaşamamıştı. Böyle bir sahne, babasına korkudan itaat eden hizmetçilerden tamamen farklıydı. Babasının gururlu, acımasız bir adam olmasının da faydası olmamıştı; her zaman soğuk ve asil biriydi.
Ancak burada başka bir hikaye vardı. Havada inkar edilemez bir topluluk duygusu ve ölümsüz sadakat vardı. Ve insanların yüzleri tartışılmaz bir sevinç ve gururla doluydu.
“Komutan! Kasaba halkı bir karşılama töreni hazırladı. Zaferinizin haberi Anatol’a ulaştığından beri hazırlanıyorlar!” şövalyelerden biri coşkulu bir sesle bağırdı.
Riftan, karşılamayı kabul etmek için elini salladı ve kalabalığa seslendi, “Doğrudan şatoya gitmeliyim. Umarım hepiniz eğlenirsiniz.”
Riftan daha sonra atını mahmuzladı kaleye doğru, diğer şövalyeler atlarıyla sessizce onu takip ettiler. İnsanlar yolun her iki tarafında toplanmış, yanlarından geçerken onlara kır çiçekleri fırlatıyorlardı.
Maxi, yola saçılmış yapraklara ağlamaklı gözlerle baktı. Böyle bir gösteriye hayran kalmıştı. Kalbi göğsünde o kadar çarpıyordu ki gözyaşlarına boğulacağını düşündü. Ancak Riftan, çevresinde olup bitenlerden etkilenmemiş gibi, yüzünde hiçbir ifade olmadan ilerlemeye devam ediyordu.
Maxi içten içe düşündü, ‘Bazen… duygu dolu olabilir, ama-‘
Çoğu zaman kalbi taşlaşmış gibi görünüyordu. Düşünceleri karışıklık içinde öldü. Henüz onu nasıl okuyacağını bilmiyordu ve sık sık gerçekten nasıl bir adamla evlendiğini merak ediyordu.