Ancak, Hazarların tam yenilgisi (Svyatoslav'ın Sabar tekmesi Hazar'da "mucize-yuda") Konstantinopolis’te, Khazaria’nın zayıfladığını ve aşağılandığını, ancak tamamen tahrip edilmediğini, Bizans elitini salladığını görmek istedi. Birçoğu Tavria'daki (Kırım) Rus birliklerinin patlak vermesinden korkuyordu. Svyatoslav birlikleri, Cimmeria Boğazı'nı (Kerch Boğazı) geçip çiçek açan toprakları yakalamak için hiçbir şeye mal olmadı. Şimdi Kherson temasının kaderi, büyük Rus prensin birlikleri nereye götürdüğüne bağlıydı. Herson'daki Bizans valisinin çok az birliği vardı, sadece yarımadanı değil başkenti bile koruyamıyordu. Kherson o zaman zengin bir ticaret şehriydi. Konstantinopolis'ten gelen güçlü takviyeler yakında gönderilemedi. Buna ek olarak, Rus birlikleri Roma ratinin gelişini bekleyemedi, ancak yarımadanın yarısını boşalttı ve sınırlarına gitti. Ancak, Tmutarakan ve Kerchev’in ele geçirilmesinden sonra Svyatoslav henüz Bizans ile doğrudan bir çatışmaya girme niyetinde değildi.
Kalokira görevi. Balkan işleri
Kiev'e döndükten sonra Svyatoslav, Chersonese'ye (Korsun) gitmeyi düşünmeye başladı. Olayların tamamı, Rusya ile Bizans İmparatorluğu arasında yeni bir yüzleşmeye yol açtı. Hazar kampanyası, Rus tüccarlar için Volga ve Don boyunca ticaret yollarını serbest bıraktı. Başarılı taarruzun devam etmesi ve Karadeniz-Chersonese'ye açılan kapıyı sürmek mantıklıydı. Bu ihtimalin Bizans için bir sır olmadığı açıktır. Chersonese de dahil olmak üzere Rumen tüccarlar, Rus açık artırmalarında düzenli olarak misafir edildi. Konstantinopolis'te bu tehlikeli durumdan diplomatik bir yol aramaya başladı.
966'in sonunda veya 967'in başında, Kiev'in başkenti Rus prensi Svyatoslav'a sıradışı bir elçilik geldi. Rus Prensi imparator Nikifor Fock tarafından gönderilen Chersonesus stratiga Kalokir'in oğlu tarafından yönetildi. Elçiyi Svyatoslav'a göndermeden önce, Basileus onu Konstantinopolis'e çağırdı, müzakerelerin ayrıntılarını tartıştı, yüksek Patrik düzeyine layık görüldü ve değerli bir armağan verdi - büyük miktarda altın - 15 yüzüncü yıl (yaklaşık 450 kg).
Bizans elçisi olağanüstü bir insandı. Bizans tarihçisi Leo Deacon ona “cesur” ve “ateşli” diyor. Daha sonra, Kalokir hala Svyatoslav yolunda buluşacak ve büyük bir politik oyun oynamayı bilen bir adam olduğunu ispatlayacaktır. Bizans’taki kronikler Dea Deacon’a göre Patricia’nın büyük miktarda altının bulunduğu Patricia’nın Kiev’e gönderildiği Kalokir’in misyonunun ana hedefi, Bulgaristan’a karşı Bizans’la ittifak yapması için onu ikna etmekti. 966’te, Bulgaristan ile Bizans arasındaki çatışma doruğa ulaştı ve imparator Nicephorus Fock, askerlerini Bulgarlara karşı yönlendirdi.
"Kraliyet iradesinin Tauro-İskitlere gönderilmesi (eski hatıranın Büyük İskit'in doğrudan mirasçıları olduğu düşünüldüğü için Rus olarak adlandırıldığı gibi), Tauryalıların başını beğenmiş, hediyelerle rüşvet vermiş olan Patrikan Kalokir Bulgarlar), onları fethetmeleri, ülkelerini kendi yetkileri altında tutmaları ve Roma devletini fethetmeleri ve tahtı ele geçirmeleri için ona yardım etmesi şartıyla büyük bir ratiu ile. Devlet hazinesinden sayısız hazineyi teslim edeceği için kendisine (Svyatoslav) söz verdi. ” Deacon'un sürümü son derece basittir. Okurlar, Kalokir'in barbar liderine rüşvet verdiğini, onu elinde tuttuğu, Bulgaristan'a karşı bir silahı olan ve Bizans İmparatorluğu'nun tahtı olan daha yüksek bir hedef için sıçrama tahtası olması gereken bir araç olduğunu ikna etmeye çalıştı. Kalokir, Rus kılıçlarına dayanarak Konstantinopolis'i ele geçirmeyi hayal etti ve Bulgaristan'ı Svyatoslav'a ödemek istedi.
Bulgar II. Basil Bizans Bazilikası'nın resmi tarihçisi tarafından oluşturulan bu versiyon, tarihçiliğe uzun süre dahil edildi. Ancak daha sonra araştırmacılar, diğer Bizans ve Doğu kaynaklarına dikkat çekerek, Deacon Lev versiyonunun açıkça güvensizliğini dile getirdiler. Deacon'un bilmediği veya kasten bahsetmediği kadarının sessiz kaldığını öğrendim. Anlaşılan, başlangıçta Kalakir, Nikifor Fochi'nin çıkarları için hareket etti. Ancak, Nikifor II Foki'nin aşağılık cinayetinden sonra - komplo, imparatorun karısı Theofano (ilk önce genç varisi tahtına, sonra da komutanı Nikifor Foku'yu baştan çıkaran) ve sevgilisi Nikifor'un askeri ortağı John Tzimischy tarafından yönetildi. Buna ek olarak, Rus'un Bulgaristan'a karşı mücadelesinde Nikifor'a yardım ederken müttefik görevini yerine getirdiğine dair kanıtlar var, ittifak Svyatoslav yönetiminden önce bile sonuçlandı. Rus birlikleri, Girit adasını Araplardan kovmak için Nikifor Foke'e çoktan yardım ettiler.
Svyatoslav büyük oyunda basit bir araç mıydı? Büyük olasılıkla değil. Bizanslılar fikrini açıkça tahmin etti. Fakat diğer yandan, Konstantinopolis'in önerisi mükemmel bir şekilde kendi tasarımlarına karşılık geldi. Artık Ruslar, Bizans İmparatorluğu’nun askeri muhalefeti olmadan, kendilerini bu büyük Avrupa nehri boyunca ilerleyen ve Batı Avrupa’nın en önemli kültürel ve ekonomik merkezlerine yaklaşan en önemli ticaret yollarından birini yakalayarak Tuna’nın kıyısında kuruyorlardı. Aynı zamanda Tuna’da yaşayan sokakların koruması altında.
Ayrıca Svyatoslav, uzun yıllardır Bizans'ın Slav Bulgaristan'ı boyun eğdirmeye çalıştığını gördü. Bu, Kiev'in stratejik çıkarlarını karşılamadı. İlk olarak, Slav birliği henüz unutmadı. Ruslar ve Bulgarlar yakın zamanda aynı tanrılara dua ettiler, bir bayram kutladılar, dil, gelenek ve görenekler aynıydı, küçük bölgesel farklılıklar. Krivichy ve Vyatichi arasında olduğu gibi, benzer bölgesel farklılıklar Doğu Slavların topraklarındaydı. Bin yıldan sonra bile, Ruslar ile Bulgarlar arasında bir akrabalık olduğu söylenmelidir, Bulgaristan, “16 Sovyet Cumhuriyeti” olarak adlandırıldı. Kardeşlere, yabancıların yetkisi altında verilmesi imkansızdı. Svyatoslav’ın kendisi Tuna’ya ayak basmayı planlamıştı. Bulgaristan, Rus devletinin bir parçası olmazsa en azından bir kez daha dostane bir devlet olabilir. İkincisi, Bizans'ın Tuna Nehri kıyılarındaki onayı ve ele geçirilen Bulgaristan'ın pahasına kazanılması, Romalıları Rusya'ya komşular yapmıştı;
Bizans ve Bulgaristan arasındaki ilişkiler karmaşıktı. Bizanslı diplomatlar pek çok ulus üzerindeki kontrolün ipuçlarını ellerinde tutuyordu, ancak Bulgarlarla birlikte böyle bir politika defalarca başarısız oldu. Konstantinopolis'teki “onurlu” esaretten mucizevi bir şekilde kaçan Çar Simeon I (864 - 927), imparatorluğa karşı bir saldırı başlattı. Simeon bir kereden fazla imparatorluk ordusunu parçaladı ve Konstantinopolis'i ele geçirerek kendi imparatorluğunu kurmayı planladı. Ancak Konstantinopolis’in ele geçirilmesi gerçekleşmedi, Simeon beklenmedik bir şekilde öldü. Konstantinopolis'te bu kadar dua edilen bir “mucize” oldu. Simeon'un oğlu Peter I. tahttan yükseldi - Peter I. Peter, kiliselere ve manastırlara toprak ve altın veren Kilise'yi kuvvetle destekledi. Bu, destekçileri dünyevi malların reddedilmesini isteyen sapkınlığın yayılmasına neden oldu (Bogomilizm). Meek ve alçak gönüllü Çar, Bulgar topraklarının çoğunu kaybetti, Sırp ve Magyarlara dayanamadı. Bizans yenilgiye uğradı ve genişlemeye devam etti.
Preslav şehrinin kalıntıları.
Svyatoslav, Hazarlarla savaşırken, Volga bölgesi, Azov bölgesi ve Pridonia bölgesi toprakları üzerinde Rus etkisi yayırken, Balkanlar'da önemli olaylar yaşanıyordu. Konstantinopolis'te, Bulgaristan zayıfladığında dikkatlice izlediler ve zamanın gelip ellerini ele alma zamanı geldiğine karar verdiler. 965-966 içinde şiddetli çatışma çıktı. Konstantinopolis'te, Bizanslıların Simeon'un zaferinden bu yana ödedikleri haraç nedeniyle ortaya çıkan Bulgar büyükelçiliği utanç içinde bırakıldı. İmparator, Bulgar büyükelçilerine yanaklardan itilmesini ve Bulgarları fakir ve iğrenç insanları çağırmasını emretti. Bu haraç, Bulgar Çar Peter'in eşi olan Bizans Prensesi Maria'nın içeriği şeklinde giyinmişti. Mary 963 yılında vefat etti ve Bizans bu formaliteyi kırabildi. Gerçekte, bu saldırıya devam etmek için bir nedendi.
Çar Simeon'un ölümünden bu yana Bulgaristan ile ilişkilerinde Konstantinopolis büyük başarı elde etti. Tahtta, devletin gelişmesinden ziyade kilise işleriyle meşgul, uyuşuk ve kararsız bir kral vardı. Çılgın bir boyar tarafından kuşatıldı, Simeon’un eski yoldaşları tahtadan çıkarıldı. Bizans, Bulgaristan ile ilişkilerinde aktif olarak iç siyasete aktif olarak müdahale eden diktatörlerin kendilerine izin vermesine izin verdi ve destekçileri Bulgar başkentinde destekledi. Ülke bir feodal bölünme dönemine girmiştir. Büyük boyar toprak sahipliğinin gelişmesi, kitlelerin yoksullaşmasına yol açan siyasi ayrılıkçılığın ortaya çıkmasına katkıda bulundu. Boyarların önemli bir kısmı, Bizans ile bağları güçlendirmek, dış politikasını desteklemek ve Yunan ekonomik, kültürel ve dini etkilerini güçlendirmek için krizden çıkmanın bir yolunu gördü. Rusya ile ilişkilerde ciddi bir dönüş oldu. Eski arkadaşlar, kardeş ülkeler, uzun zamandır devam eden akrabalık, kültürel ve ekonomik ilişkiler, bir kereden fazla Bizans İmparatorluğu'na karşı çıkıyorlardı. Şimdi her şey değişti. Bulgaristan'da Bizans yanlısı parti şüphesi ve nefreti ile Rusya'nın başarılarını ve güçlenmesini izledi. 940 lerde, Chersonese'li Bulgarlar Konstantinopolis'i Rus birliklerinin performansı hakkında iki kez uyardılar. Kiev'de hızla fark etti.
Aynı zamanda, Bizans'ın askeri gücünü güçlendirme süreci de vardı. İmparator Roma ordusunun son yıllarında, yetenekli komutanların öncülüğünde emperyal ordular, Nikifor ve Lev Foki kardeşler, Araplara karşı mücadelede kayda değer bir başarı elde ettiler. 961'te yedi aylık bir kuşatmadan sonra Girit Araplarının Handan'ın başkenti ele geçirildi. Müttefik Rus müfrezesi de bu kampanyaya katıldı. Bizans filosu, Ege Denizi'nde egemenliği sağladı. Lev Fok Doğu'da zafer kazandı. Tahtı ele geçiren, sert bir savaşçı ve münzevi bir adam olan Nikifor Fock, esasen "şövalyeler" - katapraktik (antik Yunanlı'dan. Zırhlı) olan, yeni bir Bizans ordusu kurmaya devam etti. Katafraktaryalıların silahlanmasında temel olarak savaşçıyı baştan ayağa savunan ağır zırhlar bulunur. Koruyucu zırh sadece biniciler değil, atları daydı. Nikifor Fock kendisini savaşa adadı ve Kıbrıs'ı Araplardan fethetti, Küçük Asya'da baskı yaptı ve Antakya karşıtı kampanyaya hazırlanıyor. İmparatorluğun başarısı, Arap Halifeliğinin feodal parçalanma şeridine girmesiyle kolaylaştırıldı, Bulgaristan Konstantinopolis'in kontrolü altındaydı, Rusya da Olga tarafından pasifleştirildi.
Konstantinopolis’te, Bulgaristan’daki başarının tamamlanması ve eski düşmana nihai kesin darbenin verilmesinin zamanı geldiğine karar verildi. Ona kaçma fırsatı vermek imkansızdı. Bulgaristan henüz tam olarak kırılmadı. Çar Simeon'un gelenekleri hayattaydı. Preslav'daki Simeon'un ihtişamları gölgelere taşındı, ama yine de insanlar arasındaki nüfuzu korudu. Geçici siyaset, önceki kazanımların kaybı ve Bulgar Kilisesi'nin çarpıcı biçimde zenginleşmesi, boyarların bir parçası olarak Bulgar halkının hoşnutsuzluğuna neden oldu.
Bulgar Kraliçe Maria zar zor öldü, Konstantinopolis hemen boşluğa gitti. Bizans haraç ödemeyi reddetti ve Bulgar büyükelçileri kasten küçük düşürüldü. Preslav, yılın 927 barış anlaşmasını yenileme meselesini gündeme getirdiğinde, Konstantinopolis Peter’ın oğulları Roman ve Boris’in rehineler olarak Bizans’a gelmesini ve Bulgaristan’ın da Macar birliklerinin topraklarından Bizans sınırına geçmesine izin vermemesini istedi. 966'te son bir mola oldu. Macar birliklerinin, Bulgaristan'da zorluk çekmeden Bizans'ı gerçekten rahatsız ettiği unutulmamalıdır. Macaristan ve Bulgaristan arasında, Macar birliklerinin Bulgaristan toprakları üzerinden Bizans mallarına geçmesi sırasında, Macarların Bulgar anlaşmasına sadık olmaları konusunda bir anlaşma yapıldı. Bu nedenle Yunanlılar Preslav ihanetini Macarların elleriyle Bizans'a karşı gizli bir saldırganlık biçiminde suçladılar. Bulgaristan, Macar baskınlarını durduramadı ya da durdurmak istemedi. Ayrıca, bu gerçek Bulgar seçkinlerinde, geçici parti ile Macarları Bizans İmparatorluğu ile çatışmasında zevkle kullanan muhalifleri arasındaki gizli mücadeleyi yansıtıyordu.
Arap dünyasına karşı mücadeleye öncülük eden Konstantinopolis, savaşın ana güçlerini hala yeterince güçlü bir rakip olan Bulgar krallığı ile yönlendirmeye cesaret edemedi. Bu nedenle Konstantinopolis'te bir kerede birkaç sorunu çözmek için tek bir darbe ile karar verildi. Önce Bulgaristan'ı Rusya güçleriyle yenmek, birliklerini elinde tutmak ve ardından Bulgaristan topraklarını emmek. Dahası, Svyatoslav birliklerinin başarısızlığıyla Konstantinopolis tekrar kazanmıştı - Bizans için iki tehlikeli düşman - Bulgaristan ve Rusya - birbirlerinin başını tuttular. İkincisi, Bizanslılar tehdidi, imparatorluğun ekmek sepeti olan Herson temasından saptırdılar. Üçüncüsü, Svyatoslav ordusunun başarısı ve başarısızlığı, Hazarların tasfiyesinden sonra özellikle tehlikeli bir düşman haline gelen Rusya'nın askeri gücünü zayıflatacaktı. Bulgarların güçlü bir düşman olduğu düşünülüyordu ve Ruslara şiddetle karşı koymaları gerekiyordu.
Açıkçası, Prens Svyatoslav bunu anladı. Ancak grev yapmaya karar verdim. Eski adıyla Bulgar krallığı olan Rusya'nın, Rusya'nın devletine düşman olan geçici bir partinin elinde zayıf bir Bulgaristan tarafından ele geçirilmesi sırasında Kiev sakinleşemedi. Bulgaristan'ın, Karadeniz'in batı kıyısındaki Rusya ticaret yollarını, aşağı Tuna kentlerinden Bizans sınırına kadar kontrol etmesi de tehlikeliydi. Düşman Rus Bulgaristan'ı Hazar ve Peçeneklerin kalıntılarıyla birleştirmek Rusya için güney batı yönünden ciddi bir tehdit olabilir. Bulgaristan'ın tasfiyesi ve topraklarının Romalılar tarafından ele geçirilmesi tehdidi, zaten Bulgarların desteğiyle imparatorluk ordularından gelmişti. Svetoslav Bulgaristan’ın bir bölümünü işgal etmeye, Tuna’yı kontrol altına almaya ve Bizans yanlısı partiyi Çar Peter’in etrafında nötralize etmeye karar verdi. Bu, Bulgaristan'ı Rus-Bulgar ittifakının ana akımına geri getirecekti. Bu durumda, Bulgar asaleti ve halkı kısmına güvenebilirdi. Daha sonra Bulgaristan'da güvenilir bir geçmişe sahip olan Svyatoslav, Konstantinopolis için şartlar koymuş olabilirdi.
Önce Bizans İmparatorluğu savaşa başladı. 966'te Basileus Nikifor Fock birlikleri Bulgaristan sınırına taşıdı ve Kalokir hemen Kiev'e gitti. Romalılar birkaç sınır kasabasını ele geçirdi. Stratejik öneme sahip olan kenti, bugünkü Plovdiv’in stratejik yanlısı soyluların yardımı ile ele geçirmeyi başardılar. Ancak bu askeri başarılar sona erdi. Bizans birlikleri Gimeis (Balkan) Dağları önünde durdu. Küçük bir dekolman ordusunu durdurabilecekleri zor geçitler ve orman geçitleri ile iç Bulgar bölgelerine gitmeye cesaret edemediler. Orada geçmişte birçok savaşçı kafalarını yere yattı. Nikifor Fok başkente zaferle döndü ve Araplara geçti. Filo Sicilya'ya taşındı ve kara ordusunun başında Basileus'un kendisi Suriye'ye gitti. Bu sırada, doğuda Svyatoslav saldırıya geçti. 967’ta Rus ordusu Tuna’ya yürüdü.
Devam edecek ...