O daha tam aydınlanmamış havada, yarı uykulu gözlerle yürürken kendime şöyle derim: "Böyle okuma mı olur? Bu ne biçim çile?" Daha sonra o yolda gördüğüm birkaç kişiden birini görürüm. Kimisi iş yerini açmaya, kimisi çöpleri temizlemeye gider. İşte o zaman okumanın ne kadar önemli olduğunu anlarım.
Niyetim okuyup bir iş sahibi olmak değil. Zaten kendimi onunla avutmuyorum. Fakat şunu da biliyorum ki her şartta birkaç yıl sonra düzenli olarak çalışmak zorunda kalacağım. O zaman okumamış bir işçi veya iş sahibi olabilirim. Ya da okumuş, hayatı biraz da olsa, sabah işe gidip akşam eve dönenlerden daha iyi anlayan biri olabilirim.
Belki konu dağılmış olacak ama şunu da belirtmeliyim ki ben iş sahibi olmak için okumanın doğru olduğuna inanmıyorum. Eğitim ve öğretim kurumlarını bir geçim kapısı olarak görmeye karşıyım. Kabul ediyorum eğitmen iyi şartlarda yaşamalı ama kesinlikle iyi şartlarda yaşayabilmek için okumamalı.
Kişi okuyacaksa ya bilmek ya da öğretmek için okumalı. Okuyan insanlar için para her zaman için ikinci planda olmalı.