Ama neden bugün bu karşılıklı nefret dolu topraklarda bu kadar çok yendik?
Eski bir Arap atasözü var: “Dünya sağlam ve öküzler öküzleri suçluyor!” Görünüşe göre dünya daha yumuşak hale geldi: hepimizin yaşadığı yükselen yağ nedeniyle daha iyi yaşamaya başladı, daha az çalışmaya, daha fazla almaya başladı. Ancak eskiden “derin bir memnuniyet duygusu” olarak adlandırılan terimlerle - dikişlerle dolu. İktidar iğrenme noktasına gelir, mahkemeler çarpıktır, hakikat hiçbir yerde bulunamaz, çalamazsınız - yaşamayacaksınız - bu yüzden herkes hasta ve umutsuzdur, ancak bununla mücadele edecek hiçbir güç yoktur. Ve kör kalpler için, bu ulusal çıkış ortaya çıkıyor: her şey için bir öküz gibi başka bir milleti suçluyor.
Bir adam tam domuzdan farklıdır, kişisel olmasının yanı sıra, tam kaseden daha fazla bir şeye ihtiyacı vardır. Doğası gereği, hala idealisttir - kendisine inanmadığı zamanlarda bile, başarı için yeterli olduğu iddia edilen hırsızlık ve yanlışlığa düşmek. Ve çoğunluk hala ruhta “böyle bir yaşam” ın umutsuz nefretinden - ve komşularına ölmek için titriyor!
SSCB'de, bu insan idealizmi, işe yarar çalışmaların karşılığında, bir nevi adalet içinde, her şeyden önce eşitlikle gerçekleştirildi. Bu, makinelerini, uçaklarını ve kahve değirmenlerini üretmeyi mümkün kıldı ve şöyle bir çağrı yaptı: “Kendi ülkemde hakkım var!” . Eski nesil, hem ulusal sanatların on yıllarını, hem de Makhmud Esambaev, Kikabidze, Khachaturian, Banionis, Kuliev'in saf zevkini hatırlıyor - tüm bunlar bizim büyük Anavatanımızın çimento ve birliğini oluşturuyordu. Ve bu, yeni hükümetin bazı vahşi, aşağı yönlü hizmet sırasına göre, düşünceli ideologlarımız ilkeye ayak uyduruyor: eski görüntüleri yeni için daha iyi dua etmek için yakacağız!
Asıl ikiyüzlülüğün asıl şey olduğu, işini bitiren kötü niyetli kitlelerin çektiği Sovyet idealizmi yerine, arkaik bir dini ideal ortaya çıktı. Ancak geçmişten en iyisini almadı, ama en kötüsü: aklın argümanlarıyla kötü bir şekilde birleşip aynı manevi yalanları talep etmek, verimli bir faaliyete değil, değersiz bir boşluğa yol açar. Bir anda, pazar liderlerimiz tek bir hayvan pazarının serbest besleme olmasının farkına vardı ve onunla kavga etti! - ülkeyi kurtarmayın. Ancak, yeni manevi destek arayışında, yaratıcı olmayan damarlarında, diğer ülkelerdeki yüzeyde neyin olduğu, Sovyet öncesi geçmişimizde neyin üzerinde durduğu kararlaştırıldı. Bununla birlikte, bir karbon kopyası gibi bir şeyi yazmak, ölü bir yoldur: kalıplar, ulusal ve diğer aksaklıklar arasında her zaman bir tutarsızlığa rastlarsınız.
Fakat şu an desenlerini yaşamaya çalıştığımız diğer ülkelerde, başkasının uçaklarını uçurmak ve başkasının yemeğini yemek, işe yarıyor! Saf olmayan bir satranç oyuncusu gibi düşünen derleyicilerimizi şaşırtan şey: ama ben büyükbabamın hamlelerini tekrarlayacağım! Ancak sekizinci hamleden sonra çek arkadaşı kaçınılmazdır.
Hristiyan idealine güvenle ulaşan ülkelerde, günümüzle bağlantısını bulan bir gelenek var. Buradaki ana sözcük, Yahudi, Budist ve Sovyet inançlarıyla olabilecek bir bağlantı. Örneğin, son derece dindar bir ABD'de, bizim durumumuzda Tanrı hiçbir şekilde değildir. "Tanrı'ya güveniyoruz" çılgınca Ortodoksluk olan dolara yazdılar; orada hiç kimse kutsal yazıların gizliliğini ve kilisenin, herkesin bütünlüğünü vurgulamak için gittiği Sovyet partisi toplantısı gibi düşünmez. Papaz bir parti organizatörüdür, itirafta sorar: vergiler, parti üyeliği için böyle mi ödeme yaparsınız? Karınla mı yaşıyorsun? Çocuklar okula mı gidiyor? Bütün sigortalar verildi mi? Aferin, Tanrıyla git! Buna kim katılmıyor - bir outcast, iyi bir iş için düşmüyor.
Ondan önce, işadamlarımız ve orta sınıf, tanım olarak bulanık, yüzmek ve yüzmek - ve asla, bu aynı ulusal özelliklerden dolayı yüzmek!
Dini aydınlatıcı makalemizin ana talihsizliği, sonuçta kaçınılmaz dini düşmanlıktır. Allah'a iman eden her kimse, mezarı içinde bir Hristiyan gördü ve ikisi de antlaşmasına sadık kalabilen bir Yahudiydi: "Diğer tanrılara fedakarlık eden onu yok etsin." Ve bu bizim için güçleniyor, çünkü sadece inanç gerçeğe ulaşılamaz adalet hayallerini ustaca somutlaştırmamıza izin veriyor. Birisi onu böyle görüyor: Cennetteki çalılıkların içindeyim ve kafirler ateşli cehennemde. Ve en genç ve kabarık din olarak İslam, diğerlerinden daha sık olarak bu cehennemi gerçekte tutuşturmak istiyor.
Bütün bunlar bana babamın hikayesini hatırlatıyor, Yurtseverlik Savaşı'nın başlangıcında o ve iki genç daha çevreyi terk etti. Alaylarının mağlup edilmesinden sonra bir gün etrafta dolaştılar, köye girdiler ve orada Fritz. Ve, hala ilk zaferlerinden oldukça şüphe duyuyor, sersemlemiş oğlanlara el sallıyor: Hey, buraya gidin, sizi besleyeceğiz! Ve hayatın en büyük kavşağında dondu: korkunç Fritz samimi bir eğlence olduğu ortaya çıktı; Bilinmeyen, savaş hala devam ediyor mu, yoksa Moskova'nın ele geçirilmesiyle sona erdi mi? Bütün bu Maltsov tarafından hayrete düşmüş olan aç, arkasına gulaş kokusu ile tarla mutfağını destekleyen istilacılara - ve aynı zamanda bir şey bacakları tutuyor.
Ve sonra - bu ne psikoloji. Rahatsız edici duyguların tümü, yavaş yavaş tek bir şeyle örtüşüyor: burada ne barındırıyorlar, onlara bu hakkı verenler? Ve bu bilinçaltı daha bilinçli hale getirildi: Düşmanlar! Ve Gençler, Anavatan'ın daha önce kendilerine yatırdığı her şey sayesinde: özgür eğitim, yaşamlarının doğal taşkınlardaki yükselişi vb. Kendiliğinden seçimini yapar.
Babası, bacaklarının kendilerinin ormana sürüklendiğini, arkalarında ezilecekleri korkusu olsa bile diyor. Ancak Fritz sadece peşinde güldü - ve ormanda birkaç gün gezindikten sonra adamlarımız işgalcilere karşı ölümüne savaştıkları bir partizanla karşılaştılar.
Aynı psikoloji işgal altındaki bölgelerin hepsinde de oynadı. İki yıl boyunca düşman hattının arkasında savaştığım babam, bana fazla yazmadığımız çok daha fazla şey anlattı. Almanlar altında, diğer kolektif çiftliklerimiz bile büyüdü: Alman makamları onlardan vergi almadı ve iş günü Sovyet'te olduğundan daha fazla çalıştı. Arteller ve fabrikalar bazı şehirlerde çalıştı, çocuklar okula gitti - ama barışçıl bir mesleğe girişme girişimi başarısız oldu. Onunla anlaşmaya varmış olanlar olmasına rağmen, çoğunluğu Anavatanın düşmanın altında yaşaması için ölümü tercih etti. Sadece bundan dolayı yeraltımızın yükselişi vardı, ne Gulag ne de dekolmanların sürülmediği; Milletin bu iç seçimi, babamı Alman mutfağına çağırırken olduğu gibi, zaferimize yol açtı.
Ancak kabaca benzer bir şey şimdi az da olsa azalıyor: Düşmanın aynı hissi, herhangi bir sebep gerekçesine hoşgörü göstermeyen, dini düzeyde inançsızlardan nefret etme eğilimindedir. İyi işlerde şimdi yükselmek imkansız - ve bilimi, üretimi ve sanatı ileriye götürecek en güçlü doğa tamamen hırsızlık ve inanç içinde gerçekleşiyor. Ve topuklarında, Ortodoks Müslümanların her ölümünü bir patlama ile öldürüyor - tıpkı bir Ortodoksun Müslüman ölümü gibi. En kültürel vatandaşları Rus otobüsünün patlamasında dış sempati duyuyor, ama ruh şarkı söylüyor!
Ham göğsündeki milletlerin ekonomik çatışmaları da var, herkesin çalışmasını istemişti, sadece birbirlerini Stevenson papağanının ağlamasıyla doldurmayı öğretti: “Piastres! Sekiz adet! Piastriler! ”Teorik olarak, bazı mucizelerle herkesten eşit bir şekilde dağıttığımızı varsayalım - ama bu, savaşan partilerin hiçbirini desteklemiyor. O zaman herkes şöyle diyecek: Böylece sürüngenler bizim kadar verilmelidir? Evet şiş!
Ve bu zaten - mevcut dini yükseliş çerçevesinde açıkça ortaya konulması imkansız olan gerçek bir savaş. Bu anlaşmazlığın, Ortodoks’un hiçbir zaman bir Müslüman’a hiçbir şey ispatlayamayacağı, ve tam tersinin, gözlerimizin önünde nasıl büyüdüğünü görüyoruz. Çeçen savaşlarının sona ermesinden sonra anlamsız görünen Wahhabis'in tüm saldırıları, tamamen dini gerekçelerle gerçekleşti.
Piastre takıntılı papağanlarımız Leninist ve Stalinist ulusal politikaları birleştiriyorlar - ama faşistlere karşı savaşta halklarımızı birleştiren en etkili kişilerdi. Savaştan on yıllar sonra bile, Dzerzhinsky bölümünün eski komutanı General Turapin'in bana bahsetti. İÇİNDE tank Hizmetine başladığı şirket, eski Birliğin neredeyse tüm cumhuriyetlerinden geldi: “Rus, Çeçen, Gürcü, Tacik - ve hizmetten sonra akraba olarak ayrıldı. Sonra yazıştık, birbirimizi ziyarete gittik. Bütün bunları öldürmeye çalışmak nasıl gerekliydi! .. ”Ama - öldürdüler ve şimdi halklar arasında böyle bir dostluk hayal bile etmiyoruz!
Fakat SSCB'de, aynı papağanların sözlerinden ve mevcut yangını söndüren ve alevlendiren yanmamış ulusal anlaşmazlık ceplerinden vardı. Evet, her organizmada olduğu gibi, her enfeksiyonda uyuşukluk olur: onu serbest bırak ve çok sağlıklı olanı öldür!
Ama neden ona iradesini ver - ve bizim için ölümcül olan ulusal çıkmazın yolu nedir? Benim düşünceme göre, devlet düşünürlerimizin biraz telaşlı davrandığı, ancak yaratıcı bir şekilde kurtulmak mümkündür. Sadece Batı ya da Çarlık Rusyası'ndan yazı yazıyorlar - kendi ülkelerinde kendi peygamberleri ve fikirleri yok!
Ancak ulusal bazda kendi gökkuşağı sıçramalarımız oldu - Abhazya ile neredeyse 2002 yılında gerçekleşen kardeşçe bir ittifak gibi. Sonra tüm halkına Rus vatandaşlığı verildi ve Rus pasaportlarına söz verildi - Abhazlar da gece gündüz kutladı: “Yaşasın Rusya! Ruslar ve Abhazlar sonsuza dek kardeştir! ”Ama bu tatilde, bizim, bürokratlar Amerika'nın tepelerine tırmandı ve Rus pasaportlarını çıkardı. Ardından, daha önce kabul edilen planı tamamladılar: Azerbaycan'ın sadık cumhurbaşkanı, Rusya başbakan yardımcısı ile birlikte, Abhazya'nın restorasyonu için Rusya Fon Fonuna doğrudan bir rapor hazırlıyor. Gangster yardımı ile, cumhurbaşkanlığı seçimlerinin sonuçlarını değiştirdiler ve Solntsevo'nun suçlu otoritesi olan Besik Johnua'nın geçtiği “bağımsız” Bagapş'ı getirdiler.
Ancak Abhazya'yı Rusya'ya kendi başına itmeye çalışan bu vatansever gangster kısa sürede öldürüldü. Ve şu anki Rus parasının zimmeti, "Rob Ruslar, Abhazya'yı kurtar!" Sloganıyla gelişti.
Biz de en sadık dostumuz olan bizi zayıflık ve bürokratik misilleme ile kınayan düşmandan yaptık. Aynı şekilde, Kafkasya'nın tüm saygısını, ruhları için en azından bir onur çekirdeğine sahip olan dağcıların tüm hırsızlık ve ihanetlerini yenen tanrısız hırsızlıklarıyla öldürdüler.
Fakat o zaman, tüm dünya adaleti öldüğü zaman - ve bu dikkatsizce başlatılan dini atavis, korkunç bir güçle iltihaplanır. Şu anki fayans çukurlarına duydukları nefreti nasıl boşa çıkaracaklarını bilemeyen insanlar, yabancı düşmanlarımız tarafından ısıtılan, bizi içeriden ayırmanın en iyi yolu olan yabancılara karşı çıkarmaya başlar. Batı sunucularında oturan tüm internet kaynakları şöyle bağırıyor: “Kremlin'i beslemeyi kes! Kafkasya'yı beslemeyi bırak! Rus, dagov'u yendi! Dagi, Rusları yendi! ”Ve Navalny şeklindeki en gelişmiş batı projesi:“ Moskova'dan gelenlerle aşağı! ”
Benim için, bu ulusal ve dini kroşe içerisinde yalnızca bir tek rehber kitap var: herkes bir şey yaptığında, arkadaşça temas noktaları da var. Sadece çaldıklarında, bu noktalar artık bulunmayacak: Piquids gibi düşmüş bir sandıkta, her şey herkese aykırı - ve aynı zamanda bizim için patlayıcı ulusal topraklarda ise, tamamen bitti!
Ve korkunç görünmüyor, hükümetin yalanlarını ve çalınmasını engellemek için çektiği vaat: Dünyada gerçek yok, bunlar yalnızca komünistlerin hikayeleri, cennette aramak, korkunç bir sonuç veriyor. Dünyadaki herkes herkesten nefret etmeye başlar - ve en iyimser rüya bir Gentile'yi tehdit eder ve kemiklerinde bir kamarinsky veya lezginka dansı haline gelir.