Açık Mektup: Dugin ve “Rus Avrasyacılığı”
Avrasyacılık ve Dugin Türkiye gündemine ilk kez 2000'li yılların başlarında girmişti.
Gladyo'nun yarım yüzyıllık maşası NATO'cu/Kemalist cihet-i askeriyenin yerine FETÖ casusluk şebekesi unsurlarını koymaya karar vermesiyle birlikte, dönemin MGK Genel Sekreteri Tuncer Kılınç'ın şahsında tartışılan "Rusya ile ittifak/Avrasyacılık" stratejisi de eski düzenin sahiplerince "FETÖ'yle değil bizimle devam edin" çırpınışıydı.
15 Temmuz darbe ve işgal girişiminin yaşattığı travma ve en genel anlamıyla Batı'yla çok keskin bir şekilde süren "savaş", bugün yeniden "Yeni Türkiye'nin devleti"ne de "Avrasyacılık" seçeneğini bir "pazarlık unsuru" olarak masaya koymasını icbâr etti.
Rusya'nın ne kadar "güvenilir" bir "müttefik" olduğu ve olacağı ile ilgili olarak tarihten alacağımız birçok ders var; bu dersler de Amerika'dan, Fransa'dan veya Almanya'dan aldıklarımızdan daha fazla..
Rusya, Avrasyacılık ve Dugin bu anlamda yeniden gündemimize girdi.
2003 yılında Türkçe tercümesi çıkan "Rus Jeopolitiği – Avrasyacı Yaklaşım" kitabında bariz Türkiye düşmanlığı yapan ve daha sonraki baskılarında bu kısımlarını "tashih ettiği"ni söyleyen Dugin'in "Avrasyacılık" projesinde neler vardı?
Yazar Ahmet Özcan'ın 2004 yılında YARIN Dergisi'nde yayımlanan ve Dugin'in bu kitabı özelinde Rus emperyalizmini konu aldığı "Açık Mektup: Rus Avrasyacılığı" yazısını Fikriyat.Net olarak yeniden ilginize sunuyoruz.
Açık Mektup: Rus Avrasyacılığı (*)
Ahmet Özcan | Açık Mektuplar
Bay Aleksandr Dugın,
Romen filozof Cieron,İspanyollar tarihten kovulmuş olmanın acısını çekiyor, Ruslar ise tarihte yer alabilmenin acısını.. diyor. Kitabınız, bir Rus Avrasyacısı olarak sizin şahsınızda Rus bilinçaltının çektiği acıyı net olarak yansıtıyor. Jeopolitik gibi, doğası gereği soğuk, ruhsuz ve duygusuz bir konu ve Rusya'nın yeniden emperyalist bir güce dönüşme projesi etrafında sergilediğiniz ilginç ve önemli yaklaşımlarınız, satır arasına sinmiş bu sızıyı perdelemeye yetmiyor. Kitap boyunca adeta bir feryat yankılanıyor geri planda; "Rusya, büyük ülke, bu hallere düşmemeliydin, sen daha büyük ve güçlü olmalısın". Doğu'nun sert, hiyerarşik ve kutsal ruhu, din, dil ve devlet olarak tecessüm ederken, bu derin ve tarihsel acının perdelenmesini mi sağlıyor acaba? Doğu'nun tarihi, insanoğlunun ilk ve erken dönemini, çocukluğunu da içeriyor çünkü.
Bay Dugin, 1990'lı yıllar boyunca yazmış olduğun makalelerden oluşan kitabınız, sadece sizin Rus devlet aygıtına yakın olmanız ve Rusya'nın bir yüzünü yansıtmanız açısından değil, bizim için, Türkiye için öngördüğünüz pozisyon ve değerlendirmeler açısından da bir hayli önemli. Ayrıca Rusya ve Türkiyenin tarihsel macerasındaki benzerlik açısından da analizleriniz bir tür ayna özelliği taşıyor. Ama en önemlisi şu; Bir küresel tehditle karşı karşıyayız ve Atlantikçi güçlerin nişan tahtasında galiba hepimiz varız. Tüm dünya, bütün milletler, büyük bütünler, dinler, ulus devletler, insanlığı bir arada tutan ne varsa, her şey hedef alınmış durumda. Tek dünya devleti ya da aynı anlamda küresel bir imparatorluk senaryosu, bana göre gerçekleşme şansı olmayan bir hayalden ibaret. Ama tehlikesi de paradoksal olarak zaten gerçekleşmeyecek oluşundan kaynaklanıyor.
Küresel finans kapital, ya da askeri endüstriyel kompleks veya şeytanın çocukları, artık nasıl tanımlarsak, bu güç odakları sanırım esas olarak bir düzen kurmaktan çok, bozgunculuğa, istikrarsızlığa yatırım yapıyorlar ve sızdırdıkları sözde hayal ve senaryolar, bir yeni düzen istiyormuş izlenimi vererek hep birlikte cambaza bakmamıza neden oluyor. Eğer her şeyin birbirine karışması ve düzensizlik işinize yarıyorsa, yeni bir düzen kuracağız diyerek varolanı yıkmanız sadece bir tartışma konusu olur. Aksi halde sadece yıkım ve kargaşa çıkarma niyetinize ne destek bulabilir, nede bugünkü gibi şaşkın seyircilerin maksadınızı çözme uğraşını keyifle izleyemezsiniz.
Kitabınızda tamda bu manayı sezgisel olarak çağrıştıran bir yan var. Ama önce tezlerinizi özetlemem gerekiyor.
Diyorsunuz ki;
Jeopolitik, diğer alanların, ekonomi, din, siyaset ve kültürel olguların temeli, belirleyeni ve görevlendiricisidir. Nasıl bir jeopolitiğiniz varsa, iç ve dış politikanız, devlet ve toplum düzeniniz, yakın ve uzak hedefleriniz ona göre belirlenir. Bu anlamda, İngiliz jeopolitik alimi Mackinder'in ortaya koyduğu gibi, tarihin ana jeopolitik ekseni kara ve deniz güçleri arasındaki çatışmadır. Roma ve Kartaca, Atina ve Sparta, İngiltere ve Almanya, Amerika ve Rusya, Atlantik ve Avrasya..daima çatışır ve her konuda bir birlerinin antitezidir. Deniz güçleri, ticareti, parayı, zenginliği, bireyciliği, maddiyatı temsil eder. Kara ise, manevi olanı, kutsalı, toplumu, idealleri, ahlakı, mistik olanı içerir. İnsana, tarihe ve geleceğe bakış her iki kanatta farklıdır. Ve modern dönemde Deniz güçlerini ABD-İngiltere, Kara güçlerini ise Almanya ve Rusya temsil etmektedir. Bu gün Almanya'yı yendikten sonra SSCB'yi de yıkan Atlantikçiliğin tüm dünyayı istila etme tehdidi ile karşı karşıyayız ve buna karşı Rusya öncülüğünde ve Rus merkezli bir Avrasya imparatorluğu kurmalıyız. Rusya, jeopolitik açıdan bir heartland (merkez kara) bölgesidir. Ve bu merkezin rimlandı (kıyısal alanları) batıda Almanya, güneyde İran ve doğuda Japonyadır. Rusya, Atlantikçiliğinde kışkırtmaları ile tarihi boyunca bu doğal müttefikleri ile savaştırılmıştır. Bugün yaklaşan tehlikeyi de göz önüne alarak, hatta birazda abartarak Berlin-Moskova-Tahran-Tokyo ekseni inşa etmeliyiz. Rusya, bu müttefiklerine enerji kaynakları ve nükleer savaş sanayi konusunda yardımcı olmalı, karşılığında ise denizlere açılma imkanı, teknoloji ve sermaye almalıdır. Bu işbirliği alternatif bir dünya imparatorluğu ideasını da içermeli ve temel payda anti-Atlantikçilik olmalıdır. Batı'da Fransa, güneyde Türkiye ve doğuda Çin, Atlantiğin müttefiğidir ya da olma eğilimlidir. Bu açıdan bu ülkelere karşı hasmane bir tavır geliştirmeli ve etkisizleşmeleri sağlanmalıdır. Katoliklik ve İslam, Almanya ve İran üzerinden Ortodoksluğun müttefiki yapılmalı, bunların dışındaki rolleri ise düşman olarak addedilmelidir. Avrasya ile Atlantik arasında sol Arap rejimleri, Hindistan ve doğu Avrupa gibi tampon bölgeler vardır bunlar tarafsızlık ya da Avrasyacılık seçenekleri içinde tutulmalı, Atlantikçiliğe kaymaları engellenmelidir. Avrasya birliği için, Atlantiğin istikrarsızlık politikasına uyan devletler parçalanmalı, özellikle Rus demografisi bir garantör olarak kritik bölgelerde yaygınlaştırılmalıdır. Bu maksatla nüfusu giderek çoğalan Türk topluluklarının kuzeye, Sibirya'ya doğru göç ettirilmesi, yerlerine ise Rus nüfusun yerleştirilmesi sağlanmalıdır. Avrasya imparatorluğu, dört ana alt-emperyal oluşumun koalisyonu olacaktır: Moskova merkezli Rusya, Berlin merkezli Avrupa, İran merkezli Orta Asya ve Tokyo merkezli Pasifik. Bu oluşumlara Pan-Arap, pan-Afrika ve Latin Amerikadaki benzer anti Atlantikçi yan oluşumlarda destek unsuru ve nüfuz alanı olarak düşünülmelidir. Böylece Atlantiğin Anakonda stratejisi, yani SSCByi kıyılardan uzak tutarak karaya hapsetmesi tersine çevrilecek ve Atlantiğin merkezi kuşatılarak dağıtılacaktır..
Bir çırpıda özetlediğime bakmayın, şüphesiz kitabınızda bu konular etraflıca ve yer yer ayrıntılarıyla ele alınıyor. Ukrayna ve Rusya çelişkileri, Tatarların ve Yakutistan'ın potansiyel ayrılıkçı eğilimleri, Kafkasya'nın ve Hazar'ın ne pahasına olursa olsun Rus nüfuzunda tutulması, Çin, Türkiye, Suudi vahhabiliği, Doğu Avrupa, Slavofilliğin küçültücü rolü, Balkan siyaseti gibi bir çok konudaki yaklaşımlarınız, analiz ve yargılarınız bir hayli ilginç. Bana en ilginç gelen birkaç hususa değinmem gerekiyor.
İlk olarak, Avrasyacılığın Rus merkezli olmakla birlikte Slavofil olmamasıüzerinde duruyorsunuz. Rusyanın tarih sahnesine çıktığı Kiev hanedanlığı döneminin Slav karakterli, Molarus kimliği ile Avrupalı bir küçük devlet olduğunu, sonradan Moskova merkezli, Tatar, Fin-Ugur unsurları da içine alan ve Bizans sonrası Ortodoks ekümeni misyonunu üstlenen büyük bir Rusya'nın (Velikorus) ortaya çıktığını belirtiyorsunuz. Bu çerçevede hem Avrasya imparatorluğunun slav milliyetçiliğini dışlaması bağlamında hem de Ukraynanın slav-molarus karakteriyle Atlantikçilikle ittifak ve Rusyadan uzaklaşma siyasetinin tehlikesine dikkat çekiyor ve Ukrayna sorununa hayli önem veriyorsunuz. Burada bizim Türklük ve Osmanlılık kimlikleri ilişkisi için ilginç ipuçları çıkarmak mümkün. Bizde de üretilmiş bir Türk milliyetçiliği ile henüz adı telaffuz edilmese de tarihsel ve jeopolitik anlamda Osmanlı kimliği arasında giderek netleşen bir ayrışmadan bahsedebiliriz. İlginç bir şekilde esasta küçük jeopolitiği temsil eden Türkçü eğilimler ideolojik olarak çatıştıkları liberal çevrelerle Atlantikle ittifak temelinde örtüşüyorlar. Türkçülüğün Turancı kanadı, sözde büyük jeopolitik adına Orta Asya'da Antantik güçleriyle ittifakını saklamıyor. İngiltere ve İsraille ilişkileri, kızıl elma ittifakına kadar derinleşebiliyor. Büyük jeopolitiğin ise henüz teorisi ve tarafları oluşmuş değil. Osmanlı karakterli bu jeopolitiğin anti Atlantik , anti AB ya da anti Rus karakterli olacağını yani bir karşıtlık temelinde kendisini inşa edeceğini sanmıyorum. Ama doğal tarihi ve jeopolitik alanına yaslanan ve jeopolitik çatışma tezlerinden önce adalet, barış ve hukuk gibi temel değerlerden beslenerek gelişeceğini söylemek mümkün.
Zira bizim Ruslar gibi tarihte yer almak için doğu Roma mirası iddiasına, sosyalizm gibi masallara ya da anti Atlantikçi korku yayma çabalarına ihtiyacımız yok. Biz söylememiş yapmışız, iddia etmemiş yapmışız, savunmamış yapmışız. Doğu Romayı almış ve bihakkın mirasını geliştirmişiz, dört yüz yıl boyunca barış ve adaletle yönetmişiz, parçalamamış, bütünlemişiz, dağıtmamış toparlamışız, bozmamış dirlik ve düzene kavuşturmuşuz. Ta ki, bu özelliklerimizi terk edene kadar.
Bay Dugin, kusura bakmayın ama, 20. Yüzyıla kadar İngiltere'nin derin siyaseti gereği Osmanlı'ya saldırmış, Osmanlı'nın 1838 den itibaren İngilterenin yörüngesine ve parantezine girmesine neden olmuşsunuz. Sovyet devrimi ile bir masal etrafında neredeyse bütün Asya'yı ele geçirmiş, insanlığın adalet, eşitlik ve özgürlük düşlerini adeta istismar ederek tarihte varolmaya çalışmışsınız; bu masalın sonunu getirememiş ve dağılmışsınız. Siz, Almanya ve Rusya, bütün 20. yüzyıl boyunca emperyalist bir güç olmak için ne büyük felaketler ve acılara neden oldunuz. Yetmedi şimdi tekrar yeni bir masal uydurup Avrasya imparatorluğu kuracaksınız öyle mi? Siz daha Sovyet döneminin özeleştirisini bile yapmadınız. Uğrunuza savaşan devletlere, örgütlere, dökülen kanların hesabını bile vermediniz. Sizin önce bütün adalet ve özgürlük inançlılarına bir özür borcunuz yok mu?
Sizi anlıyorum, İngiltere'ye karşı tarihsel bir kompleksiniz var ve bütün kozunuz Anglo sakson büyük gücün rakibi olan büyük güç şeklinde. Asya'nın tek sahibi olma isteği, büyük ve kalıcı bir imparatorluk olma isteği, merkez olma ve dünyayı yönetme isteği, bence kaldıramayacağınız bir yük sizin için. Avrasya projesi olarak çizdiğiniz resmin bir yüzünde anti atlantikçi savunma, birlik, farklı medeniyet vizyonu, dayanışma ve kardeşlik var. Ama öteki yüzünde, bu projeye uymayanları atlantikçilikle suçlayıp günah keçisi kılma, halkların özgürlük taleplerini atlantiğin provokasyonu ile tanımlama, nükleer silahlanma, savaş, iç savaş çıkartma, ülkeleri bölme, isyan ve ayaklanmalar organize etme gibi anglofil alışkanlıklar var.
Peki sizin onlardan farkınız nedir? Atlantiğin bir yüzünde de özgürlük, refah ve demokrasi var. Söylermisiniz bölge halkları neden size biat etsinler, neden sizin safınızda toplansınlar? Atlantikçi olmasınlar evet, ama neden Rus Avrasyasının peyki, ya da müttefiği olsunlar? Buna hiçbir mantıklı cevabınız yok. Çünkü siz Ruslar tarihte, Bizansı fetheden Osmanlıları, dünyayı sömürgeleştiren İngilizleri ve sonradan sanayileşen Almanları kıskanarak ve onlardan rol çalarak yer alma yolundasınız.
Rus bilinçaltının bu en sağduyulu ve vicdanlı sesi olarak siz Avrasyacı Rusların geliştirmeye çalıştığı en anlamlı ve dikkate değer Avrasya projesi dahi yer yer bir ahlaksız teklif düzeyinde savunuluyorsa, satır aralarında alabildiğine faşizan ve despotik özellikler barındırıyorsa, öteki Rusyayı, batıcı ya da milliyetçi Rusyayı artık düşünmek bile istemiyoruz. Siz İngiliz gibi düşünüp Alman gibi davranma alışkanlığının yeni bir versiyonunu sergiliyorsunuz. Rusluk, yani Moskova Rusluğunun bilinç tarzının özeti bu. Rus devlet elitlerinin bazı hassasiyetlerine hitap eden aşağıdaki satırlarınız sanırım yeteri kadar açıklayıcı:
Tüm Avrasya içi çelişkiler, Atlantik kışkırtmasına tabiidir. Bu nedenle önce stratejik birlik sağlanmalı, bu birlik ortak düşmana karşı, kimiyle dini, kimiyle ekonomik, kimiyle kültürel-etnik temelde ortak paydalar bulunarak gerçekleştirilmelidir. Birliğin temeli stratejik olmalı, etnik, dini, ekonomik nedenler araç olmalıdır.
küresel jeopolitik projeleri uygulamaya koymak, ilk bakışta Rusların dar-etnik hedeflerine ulaşmakla bir ilgisi olmasa da, aslında bahsedilen milli hedeflerinde temin edilmesine yol açacaktır…Zira..etnik temelli devleti reddetmekle, halkın birliğini ve büyük imparatorluğu elde ediyoruz...
Avrasyanın güneyinde çılgınca gelişen demografik artış ..tehlikelidir.. Buna karşı, Rus milliyetçiliği öne çıkarılmalı, halkçılık ve Rus Ortodoksluğuna özel vurgulu etnik-kültürel terminoloji kullanılmalıdır..
Tüm Ruslara, her bir insanın ferdi olarak kendini tanımlamasının, milli benliğini tanımlamadan türemiş ikinci dereceli bir şey olduğunu temel bir ideal olarak vermek gerekir. Ruslar, ilk olarak Ortodoks, ikinci olarak Rus, üçüncü olarak insan olduklarını idrak etmelidirler. Her şeyin fevkinde olan ise, bir kilise olarak Ortodoks kimliğidir.. Tüm Ruslar dindarlaştırılmalı, komünist dönemin zararları telafi edilmeli ve kürtaj ve gebeliği önlemenin yasaklanmasını da içeren Ortodoks maneviyatın yaygınlaşması sağlanmalıdır..
Ben idraki, Ortodoks kimlikten sonra ikinci aşamadır. Rus halkına mensup olma olgusu, bir seçilmişlik, inanılmaz bir yaşam lüksü, yüksek bir antropolojik meziyet olarak yaşanmalıdır.
Bir Rus çocuğu dünyaya getirmekle her ailenin, tüm halkın manevi ve ruhi zenginliğini tamamlamak yoluyla milli sırra katıldığı düşüncesini halk arasında yaymak gerekir.. Her Rus çocuğu başlangıçta bir Rus, sonra ise bir çocuk olarak idrak edilmelidir.
Bay Dugin, emperyalizmini sürdürememiş bir Rusya, bir türlü emperyalist olamamış Almanya ve Japonya ve sadece denizlere inme adına güneyde rol biçtiğiniz İran..Olsa olsa kör topal sağır imparatorluğu çıkar bu resimden.
Türkiye için, ateist, profan, milliyetçi, batının doğudaki ileri karakolu, Atlantikçi tampon kordonu, ABD'nin ideolojik kolonisi, sömürgeci arayüz..gibi "iltifatkar" ifadeleriniz var. Belli ki, İstanbul, boğazlar ve üç doğu vilayetlerimiz gibi meselelerdeki Rus siyaseti tahminimizden de öte derin bir rol oynuyor bize bakışınızda. Türkiye'nin Batı ve ABD ile ilişkilerinin samimiyet buhranı düzeyinde tek taraflı bağımlılığa dönüştüğü doğru. Ama bunda bizim egemenlerin en temel jeopolitik gerekçesi kadim Rus tehdidi. Öte yandan bizim Batılılaşma serüvenimizin de hem neden olarak-Rus ordusuna yenilen orduyu modernleştirme ve savaşı finanse etmek için-, hem de tarz olarak sizinle ilintisi var.
Şimdi sizin Türkiye yargınıza bakınca iyice netleşiyor ki, Türkleri ve müslümanları geldikleri yere geri gönderme anlamında batılı- haçlı derin bakış açısını sizde paylaşıyorsunuz. Konstantinopole siz de bizi layık görmüyorsunuz. Türkiye'yi sizde geçici ve toplama bir ülke olarak görüyorsunuz. Belki de Cumhuriyetin kuruluş sürecindeki geçici desteğinizin de bir hata olduğuna inanıyorsunuzdur. Bütün Avrasyacı-doğucu söyleminize rağmen, bize bakış açınızın tipik batılı ön yargıları içermesinin bir tek anlamı var: Siz Ruslar, doğunun, Asyanın, Avrasyanın merkezi ve toparlayıcı gücü olamazsınız. Siz daha Doğunun temel ve asli manası ve ruhundan bile bihabersiniz. Sizin için Rusyayı Karanın İngilteresi yapmak ve böylece içinizde ukde kalmış Doğu Roma mirasını elde etmenin narsistik güdüleri, bütün bakış açınızı, projelerinizi, ütopyalarınızı, başka bir şey üretemeyeceğiniz kadar kısırlaştırıcı etkisiyle, belirliyor.
Bay Dugin, İkinci dünya savaşı koşullarında Stalin'in emriyle İngiliz gizli servisi ve KGB arasında süren gizli görüşmelerden bahsediyorsunuz. Bu ilişkilerin Einstein'inde içinde yer aldığı bilim adamlarını içine alan boyutları ve nükleer silahlanmaya varan sonuçlarını anlatıyorsunuz. Öte yandan İsrailin kuruluşunda Rus yahudilerinin hatırı sayılır rolü ve SSCB'nin İsraile verdiği desteği de hatırlatmışsınız. Yahudiliğin doğu ve batı yahudiliği olarak iki temel fraksiyon olduğu, Doğu yahudiliğinin (hasidik ve Sabataycıların) Avrasyacı olduklarını öne sürüyorsunuz. Bunların doğruluğu-yanlışlığı bir yana, tüm bu anlatılarınızdan İngiltere ile yahudiler-israil üzerinden oldukça kapalı ve derin bir Rus ilişki ve işbirliği ağı çıkıyor. Siz bütün hristiyanlar, yahudiler sözkonusu olduğunda onları imha etmekle kullanmak arasında her zaman mantıklı tercihler yapıyorsunuz. Anglo saksonlardan yahudileri kullanma taktikleri-taklidimi demeliyim-öğrendiğiniz anlaşılıyor. Konu Osmanlı ve onun coğrafyasında at oynatmak olduğunda siyasetiniz Anglo Sakson cepheyle makro düzeyde nasılda örtüşebiliyor?
Bay Dugin, tarih, emperyal güçlerin mezarları ile doludur. Bence Atlantikçilik öcüsüyle kendinize yeni imparatorluk pazarı açmaya çalışmaktan vazgeçin. Batıya karşı doğuda güçlü bir karşı denge unsuru olarak sınırlarını ve haddini bilen bir bölge devleti olmakla iktifa etmeniz hem sizin hem de bütün Avrasya halklarının lehine olacaktır.
Avrasya'nın heartlandı ise hiçbir zaman Moskova olmadı ve olmayacak. İlla bir heartland arıyorsanız, sizin adınıza üzgünüm, bu eskiden beri İstanbul'dur. İngiliz jeopolitik tezlerini kendinize uyarlamaktanda vazgeçin. Jeopolitiğin ana ekseni kara ve deniz çatışması değil, doğu ve batı çelişkisidir.
O doğu ki, artık içinde dünyanın güneyini de barındırır. Ve o batı ki, seçtiğiniz role göre, çoğu zaman siz Rusları da içerir. Ve doğu ve batı çelişkisi her zaman ve illa ki bir çatışma manasına gelmez. Aksine tarihin akan ırmağı göstermiştir ki, çatışma arızidir, uyum, sentez ve ortak payda arayışları ise esastır. Doğu- batı çatışması bir batı tezidir ve iilüzyondur. Ama doğu-batı sentezi, buluşması, uyumu bir tarihsel ve jeopolitik ideadır ve insanlık tarihinin temelleri işte bu sentez denemeleri dönemlerinde ortaya çıkan uygarlık birikimleri ile atılmıştır. Mezopotamya-Akdeniz havzası uygarlıkları, İskender, Mısır, Roma, Pers, İslam ve Osmanlı deneyimleri işte bu uyum ve sentez arayışının, yani doğu ve batının çelişkilerini ikisini de içerecek tarzda aşma çabalarının ifadesidir. Zaten evrensel özellikli başka bir tarihte yoktur.
Demem o ki, bay Dugin, işte bu gerçek jeopolitik eksenin merkezinde Rusya değil, Türkiye vardır. Ve Türkiye'nin birileriyle çatışma, yeryüzünde bozgunculuk çıkarma, ıslah ediyoruz diyerek fitneye neden olma, bozgunculara boyun eğme ya da karşı çıkıyormuş gibi yapıp el altından dünyayı paylaşma teklifleri yapma gibi batılı yetenekleri yoktur. Türkiye, yani jeopolitik ismiyle Osmanlı öyle bir ülkedir ki, doğunun ruhuyla batının aklını sentezler de, bundan kendisinin bile haberi olmaz. Bir gün uyanınca ve siz ihtirasları vicdanlarınızı köreltmiş büyük güçlerin ahlaksız kavgalarından geriye bir miktar dünya kalırsa, ona nizam vermesi ve sırat-ı mustakimi hakim kılması, sadece zekatı olacaktır.
En iyisi, Avrasyanın kalbini, beynini ve merkezini yani Türkiyeyi bir kez daha okuduktan sonra aceleci olmadan, yeni bir Avrasya Projesi üzerinden düşünün. Atlantikçilerden gerçekten korkuyorsanız merak etmeyin, onların başarı şansları yok. Bozgunculukları ve yakıp yıktıkları ile kalacaklar. Ama gerçekten uygarlık, insanlık, ahlak, adalet ve hakikat gibi kaygılarınız varsa, önce şu anglofil ve insansız jeopolitik bakışı terk edip, içinde insan olan, ruhu olan, canlı, neşeli, hüzünlü, aşk ve ölüm, düğün ve cenaze, umut ve kaygı olan gerçek hayatın etnik, dini, kültürel zenginliklerini içeren yeni bir jeopolitik bakış geliştirin. O zaman sizinle Avrasya'da barış ve işbirliğinin imkanlarını ve ittifak seçeneklerini konuşabiliriz. Aksi halde, kusura bakmayın, Avrasya bize aittir.
Bay Dugin, biz Müslümanız, zalimlerden başkasına düşmanlık etmeyiz ama, sağ yanağımıza vuracak olana sol yanağımızı da dönmeyiz.
Hoşçakalın…
*Rus Jeopolitiği, Avrasyacı Yaklaşım. Aleksandr DUGİN, Küre Yay. İst. 2003
Kaynak: Açık Mektuplar, Kızılelma yay. İst. 2004