Servet-i Fünun’un bir diğer adı da Edebiyat-ı Cedide Topluluğu olmaktadır. Servet-i Fünun Edebiyatı’nın genel özellikleri ise şu biçimde şekillenmektedir:
- Tanzimat Dönemi’nin birinci kuşak yazar ve şairlerinin edebiyatı; topluma eğitim verme ve toplumu bilinçlendirme aracı olarak betimlemesine nazaran Edebiyat-ı Cedide’yi savunan kişiler, sanatı sanat için yapmayı gaye edinmiştir.
- Tanzimat Dönemi’nin ilk zamanlarında oluşturulan eserlerde toplumsal olan konulara ağırlık verilmesine rağmen Servet-i Fünun topluluğunda ağırlıklı bir biçimde bireysel konulara değinilmiştir.
- Servet-i Fünun şair ve yazarları, o dönemin olanakları gereği içe dönük ve karamsar bir ruh haline girmiştir. Bu sebeple de eserlerinde hayal ve hakikat çatışmasına sık sık rastlanmaktadır.
- Hikaye ve roman türünde, anlatıcının araya girmek suretiyle okurla sohbet etmeye başlaması da çoğu zaman alışılageldik bir durumdur.
- Servet-i Fünun Edebiyatı’na göre kafiye göz için değil tamamen kulak içindir. Bu anlayış doğrultusunda yazılış biçimi farklı, sesleri benzer olan harflerle kafiye oluşturmuşlardır.
- Terzarima ve sone gibi batı edebiyatı nazım biçimlerini ivedilikle kullanmışlardır. Bunun yanı sıra birçok farklı nazım biçimini de edebiyatımıza kazandırmış olan sanatçılardır.