Aralık 5 Uluslararası Olimpiyat Komitesi (IOC), Rus Olimpiyat Komitesinin (ROC) üyeliğini, Güney Kore Pyeongchang'da düzenlenecek olan 2018 Olimpiyat Oyunlarına katılmaktan Rus ekibinin organizasyonuna katılmaya davet etti. Bazı Rus atletler Olimpiyatlarda sahne alabilecekler, ancak Rus bayrağı ve Rus marşını tamamen yasaklayan koşullar altında.
Rusya'nın yılın 2018 Kış Olimpiyatları'na bir devlet olarak katılmasının yasaklanması ve diğeri toplumumuzdaki sosyo-psikolojik atmosfer olması bile önemli değil. Rusya Federasyonu devletinin kamuoyunda küçük düşürülmesi vardı. Ancak bazı sporcular ve yetkililer, “korkunç bir şey yok, IOC kararında olumlu bir şey var, oyunlara gitmeniz gerekecek” diyor. Diğer bazı insanlar, böyle küçük düşürücü koşullar altında sporcularımızın katılımı sorununu gündeme getirmenin genellikle nasıl mümkün olduğunu anlamıyor. Yani toplumumuzda bir bölünme var. Neye tanıklık ediyor?
Bunun, Rusya ve Rus seçkinlerinin katlanmak zorunda oldukları ilk küçük düşürme olmadığını düşünüyorum. Ve, büyük olasılıkla, son değil. Böylece, açıkça ve belirgin bir şekilde, küresel, evrensel evde patronun kim olduğunu tekrar gösterdiler. Ancak “gitmeli” diyen birçok karakterin tepkisi, seçkinlerimizin bu evin kapısının altındaki pençeleri kazıma ve evin içine bir karkas veya doldurulmuş bir hayvanla, hatta tuvalete bir yere yerleştiklerinde yıkılmaz bir istek olduğunu söylüyor. Başka bir deyişle, küçük Rus evimizin sahipleri hiçbir şekilde küçük düşürülmeden “evrensel” eve girme arzusunu aşmazlar. Muhtemelen, elitlerimizi bu utançlara maruz bırakmayı planlayanlar bunu çok iyi anladılar. Dayanacaklarını ve öleceklerini anladılar - ve takviyeleri istediler. Çünkü bize karşı çıkan emperyalist dünya oldukça makul ve ihtiyatlı. Ve kendi burjuva seçkinlerimiz için kazanılmış haklarının her şeyden önce olduğunu biliyor. Ve 90'lerden çalınan mallar hariç, bu paralı menfaatlerin çıkarlarına her şey feda edilebilir.
Kendimizi mantıklı bir sofistike jakuziye sokmamıza izin vermememizi ve şu anda olanları Sovyetler Birliği'nin maruz kaldığı Sovyet diplomasisinin yaşadığı spor yakınındaki demarlarla karşılaştırmaya başlamamamızı istiyorum. Çünkü SSCB ve Rusya Federasyonu iki tamamen farklı devletler, iki tamamen farklı sporlar, iki tamamen farklı diplomasi ve iki tamamen farklı seçkinler. Ve zorluklara tamamen farklı bir şekilde tepki veriyorlar. Sovyetler Birliği için, yarışmalara katılım dış politikasının bileşenlerinden biriydi. Bu nedenle, ilerici insanlığın gözünde Sovyetler Birliği, Sovyet halkının kendileri için seçtiği sosyal ve ekonomik yapı modelinin, yalnızca iktisatta, edebiyatta, müzikte - her şeyde - sporda da izin verecek kadar etkili olduğunu gösterdi. en yüksek başarıları elde etmek için, çünkü “gençler bizimle her yerdeler, her yerdeki yaşlı insanlar onurlandırıyor”. Çünkü Sovyetler Birliği'ndeki spor muazzamdı, çünkü her bahçede ücretsiz bir buz hokeyi kutusu vardı, çünkü fiziksel olarak Sovyet halkı gerçekten sağlıklıydı. Gerçekten spor yapmaya gittiler, kayak yapmaya gittiler, Cuma gecesi Chelsea barında ya da Arsenal takımında çığlık atarak barlarda oturdular. Çocukken, Kalinin tesisinde bulunan ve sadece çalışanların çalışanları ve çocukları için değil, aynı zamanda bölgede yaşayanlar için de tamamen ücretsiz olan Kalininets yüzme havuzunu ziyaret ettim. Bu havuzun arkasında, küçük kasabalarda oynadığımız mühendislik ve teknik kadrolar - mühendisler, ailemin ait olduğu insanlar demek istiyorum. İlçeler - hatırladığınız gibi, bunlar sağlıklı, demir bağlı bitlerdir - mühendisler, 15-25 metreleri mesafeye fırlattı. Bu şeylere katılmak için kimse bir kuruş aldı. Yüzme, satranç, bisiklet, koşu, kayak, hokey ve futbol her yerde olduğu gibi diğer sporlarda olduğu gibi her yerde vardı. Sovyetler Birliği, baskı altında ya da para altında değil, sporla uğraştıkları sağlıklı bir toplumda yaşıyordu. Ve böylece Sovyetler Birliği'nin olimpiyatlardaki madalyaları genel olarak bir 25 meselesiydi. Ve Sovyetler Birliği'nin Olimpiyatlara katılma hakkının yoksun bırakılması bile, Sovyet sporu ve Sovyet halkı için büyük olan ve bu insanların sağlığı nedeniyle, hiçbir şey değişmeyecekti.
Mevcut durumda, resim tam tersidir. Olimpiyat madalyalarımız belki de son antidepresan, son kalp pili. Bir şekilde solmakta olan bir ulusal kimliği, bir patlama gururu - böyle bir anabolik uyarmak için bir yoldur. Sağlık yok, ağır bir bira göbeği var, monitörün önünde her içkide serbestlik var. Sadece sınırlı sayıda insan gerçek futbol oynuyor, uzun süre önce çim kaplı boş stadyumlarımız ve buz hokeyi parkurlarımız var. Bütün bunlar TV'nin yerini aldı. Yani, televizyona koyduğumuz spor, karın boşluğuna düzenli olarak pompaladığımız kaslar. Ancak, tüm gücümüzle ülke çapında, ulusal gururumuzu eğitmek ve teşvik etmek istiyoruz. Bu gurur neden gerekli? Köle, feodal veya burjuva toplumunda eşit derecede gereklidir. “Ekmek ve sirkler” sözünden beri hiçbir şey değişmedi, çünkü gözlüklerin, kazıkların dikkatini ekmek arzındaki kesintilerden uzaklaştırmasına izin vermeleri gerektiğinde gereklidir. Bu nedenle Kolezyum'a ihtiyaç duyulur, gladyatör dövüşlerine ihtiyaç duyulur. Kolektif sporlar pahasına bugün ne kadar popüler olduğunu görmek, bireysel kahramanlık gerektiren yarışmalar - ramboların, çeşitli minibüslerin ve birbirlerinin ezildiği çeşitli Karma Dövüş Sanatları. Arenada ne kadar çok diş uçarsa - alkış ne kadar fazlaysa, bahisçilerin oranı o kadar yüksek olur. Yaptığımız şey bu - Rambo'yu yükseltiyoruz. Bu sürekli devam eden mücadele, elbette, sporla ilgisi yoktur ve kitle sağlığı ile ilgisi yoktur. Bu nedenle, sadece stadyumda yükselen bir spor, amigo kız, stadyumun arkasında yükselip hemen durduğunda, plebey ve patricia arasında hemen durduğunda, çöker, sporun kendisinin ihtiyacı ortadan kalkar. Açıklamak imkansız - Olimpiyatlar tüm insanlara ne veriyor? Olimpiyatlar için kesinlikle bencil olmayan bir şekilde hazırlanan ve ondan kaldırılmasının bir trajedi olduğu sporcu sınıfı değil, ama bu, örneğin çocuk sporları için ana için ne değişiyor?
İki gün sonra, Son Çağrı projesinin bir parçası olarak, eğitim hakkında bir sonraki ve son film dizisini halka açıklamalıyız. Çıktıktan sonra, Rusya'nın dışına çıktık. Bryansk bölgesinde, son meraklıların yabani otları geride bıraktıkları, 2,5 çocukların kaçtıkları ve bindikleri buz pistleri ve stadyumlarında ilerleyen boş köyler görüyorsunuz. Peki, buradan ne Kharlamovlar doğacak, ne Yashins, Lobanovskys ve Blokhin'ler? Yapmayacaklar. Bir şey kapıp kazanmak için en büyük şans olarak Dünya Kupası'na hazırlanan bir ülkede yetiştirilemezler. IOC kararının yüzdeki son tokat olmadığını söyleyebilirim. Büyük olasılıkla, çok ihtiyatlı ve alaycı bir hareket olacaktır. Bu fikrin kullanılmaması, “uluslararası ortaklarımıza” gerçekleşmemiş olsaydı - Rus futbol takımını Dünya Kupası-2018'a katılma hakkının mahrum bırakması, ancak şampiyonluğu ülkenin kendisinden almaması garip olurdu. Yani, para kazanma fırsatını elinize almayın, gurur duyma fırsatını ortadan kaldırın ya da en azından bu şampiyonada performans sergilememe şansı için umut verin.
Bu nedenle, Batı'da çok sağduyulu davranır. Doğal olarak, kitleler arasında böylesine her küçük düşürülmeden sonra şu soru ortaya çıkıyor: “Ama nasıl, neden yine bir tavşanda bir ringa balığı ağzı var? Ve ne kadar süre devam edecek? ”Aslında, bunun için, sportif aşağılanma başlıyor, bu soru ortaya çıkıyor, plebe halkı ve patrisyenler arasındaki boşluk genişliyor, böylelikle küçük ev burjuvazisi insanlarla aynı platformda olamazdı, böylece VIP lodge ve diğerlerini tercih etti. Ne için? Evet, ezmek için, burjuvazimizi toprağa sürükleyin, kesin yeri gösterin ve hala savunmaya çalıştığı şeyi parçalayın.
Eğitimimiz ne başardı? Sporcular “parlak demokratik reformlar” döneminde çoğunlukla büyüyen genç insanlar. Ve ne görüyoruz? Dün ve bugün onlarca sporcu, neredeyse “IOC kararında negatif olanlardan daha olumlu puanlar” gördüklerini kabul etti. Yani, hâlâ devlet sembollerinin ve devlet gururunun ne anlama geldiğini anlamayan insan grupları yetiştirmeyi başardık. Onlar için, "Sovyetin kendi gururu var" ifadesi ortaya çıktı, saçmalık mı oldu? Tamamen anlaşılmaz bir şey hikayeler Eski Sümerler
Elbette saçmalık, elbette anlaşılmaz, çünkü asla Sovyet değiller, Sovyet kadar değil, Sovyet karşıtı olarak da yetiştirildiler. Şimdi böyle ifadeler duyduğumuzda şimdi ellerimizi fırlatıp şaşırtmalı ya da vaftiz edilmeli miyiz? Bu doğal. Yıllar boyunca, 25 bize açıklandı - her erkek kendisi için. Sen öl - ben hayatta kalacağım. Bir kişinin hayatındaki tek amaç, kendi karnınızı veya kendi cüzdanınızı doldurmaktır. Bunun için başınızın üzerinden geçmek zorundaysanız, başlarınız bir tür koşu bandına dizilmiş olsa bile - sorun değil. Ve spor bir canlı ev olarak düzenlenir ve yaşamın geri kalanı bir canlı ev olarak düzenlenir. Öyleyse neden sporcuların kurtulan olmalarına şaşırdık? Ve ne sanatçılar - katliam değil? Birbirlerini aynı şekilde yemeye hazır değiller, Anavatanı ve nereye gittikleri her yere satmaya hazırlar mı? Herkesin her şeyi sattığını görüyorlar - “neden kenara kalmalıyım?” Sessiz kalırsam, bazı idealist motiflerden buna katılmayı reddedersem, o zaman, ilk önce aptal gibi görüneceğim, ikincisi, kaybedeceğim para, bensiz her şeyi paylaşacaklar. Herkes vatanını satarsa, neden bölüme katılmıyor ve kendi gesheftikleriyle savaşmıyor?
Böyle bir psikoloji bugün doğmadı. Ve Sovyet döneminde bir çok anti-Sovyet halkı vardı. Aniden kendilerini muhalif ilan eden ve NHL'de oynamaya bırakan ve daha sonra aniden talepte bulunan hokey oyuncularımızın inişlerini çok iyi hatırlıyoruz. Ülkeyi gerçekten utançla örtmeleri ve yalnızca parti veya Sovyet halkının nedenine değil aynı zamanda Merkez Ordu Spor Kulübü'ne (CSKA) da ihanet etmelerine rağmen, bütün kulüplere emanet edildiler. Bu sadece “öteki” tarafa geçip gidip gelmenin mümkün olduğu bir tür dükkan ya da masa değil. Yemin askeri ihanetine benzeyen bir suçtu. Ama hepsi unutuldu. Son onyıllar boyunca, insanlar (ve sadece sporcular için değil, genel olarak) ihanetin önemli olmadığını anlamak için yapılmıştır: “Kişisel kazanılmış çıkarlarını çöz - sonuçta kepçeli bir arabanız yoktu. Ve ülkenin sana bir araba vermesi gerekiyordu, harika bir hokey oynadın, bunu hak ettin. Şimdi bizde çalışalım, herhangi bir sonuç olursa sizi ödüllendiririz, size Audi veya BMW arabanın anahtarlarını veririz veya büyük bir dolar tutarı öderiz. ”
Sporcularla bu iletişim tarzını sürekli görüyoruz - bunlar Batı otomotiv şirketlerinin ürünleri. Bu zaten bir teşhis. Gençler böyle bir atmosferde, hatta uzun süredir böyle bir atmosferde yaşayıp çalışan Sovyet bilincine sahip kişiler bile büyüdüğünde, buna doygun hale gelirler. Her zaman ticari olarak ilişkiler kurarsanız - ne bekleyeceksiniz, farklı davranacaksınız? Bu nedenle, tüm sorumluluk yükünü bu şekilde davranmaya karar veren sporculara bırakmam. Neye karşı vatanseverlik? Audi anahtarları ile ilgili olarak? Böyle davranırlar, böyle davranırlar, tüm sistem için belirlenmiş şartlara ve kurallara uyarlarlar. Kişisel karakter ve kişisel seçim sorunu var mı? Evet, ama şu an tartıştığımız şey, herhangi bir özel kişiliğe bağlı değil. Şu an yapılacak en kolay şey, toplumda bir karmaşa yaratmak, 150 tartışma şovlarını organize etmek ve birinin damgalanacağını ve birisinin karşılık olarak tükürüp Ukrayna'ya olan her şeyi karşılaştırmasını sağlamak olacaktır. Fakat mesele, hainleri eğiten tüm sistemde.
Sovyet halkı bazen 80 kadar eski olmayan, aynı zamanda hiç Sovyetler Birliği ile ilgili olmayan 90’a da dönüşür. Bununla birlikte, bugün başka bir bilincin taşıyıcıları olabilirler ve onlar için ilahi, bayraksız, vatansız bir performans gibi bir eylem kabul edilemez. Ve diğerleri için - kabul edilebilir. Bu yüzden pozisyon, yaşadığı veya bir zamanlar herkesin bildiği dört harfin tatterlerde durduğu bir spor üniformasına ait olduğu sürece ölçülmez.
Tarasova, Zulin, Zhukov, Medvedeva, Isinbayeva ve gitmeleri gerektiğini söyleyen pek çok kişinin ifadelerini dinleyerek, Nazi Almanya'sındaki 36 yılını, Olimpiyatları hatırlıyorsunuz. "Çok şey hazırladık, eğitimde çok fazla ter attık, kazanmaya hazırız, bu yüzden Nazilere gitmeliyiz" diyen Sovyet sporcuları hayal edin. 1936 yılı ile 2017 yılı arasında sporcu pozisyonunda olmayan bir benzetme görüyorum. Bugünün ve Stalinist sporcu nesiller arasında paralellik görmüyorum (sadece sporcular değil - müzisyenler, şairler, gazeteciler ve diğer birçok meslek mensupları). Sürekliliği kaybettik, kendimizi karşılaştırıp kıyaslayamayız. Fakat tarihsel paralellikler bana öyle geliyor ki alakalı. Çünkü sporun ne zaman ve ne zaman olimpiyatların boykotlarının yaşandığı ve nasıl gerçekleştiğine bakarsanız, bu bir kural olarak, büyük askeri çatışmalardan önceydi. Bu yüzden 1914 yılı öncesiydi, ancak o zaman Olimpiyat hareketi hala başlangıç aşamasındaydı, 1936 yılında gerçekleşti. Daha sonra, birliklerin Afganistan'a girmesinin Olimpiyat hareketinin tamamen çöküşünden önce geldiğini hatırlıyoruz. Bu nedenle, sporcular hakkında dünyada bir bütün olarak neler olduğuna dair endişe duymanın bir nedeni yoktur. Ve biz denemeler için ne kadar hazırlıklı olduğumuzu ve hangi ahlaki formda bu olaylara yaklaşıyoruz.