Lincoln ve Grant, olumlu kişilik özellikleri, olağanüstü kişilerarası saygı ve sadakat ve işbirliğine dayalı bir çalışma ilişkisinin bir araya gelmesiyle İç Savaşta başarılı bir kovuşturma yaptılar. İkisi, ABD’nin tarihini belirleyen tarihi değişimler yaratarak böylesine büyük bir ortaklık kurdu. Dikkate değer başarıları arasında Amerikan İç Savaşı'nda köleleri serbest bırakmak ve zafer kazanmak var.
Alçakgönüllülük, kararlılık, iletişimin açıklığı, ahlaki cesaret ve sebat bu iki adamın paylaştığı kritik özelliklerdi. Spesifik olarak, şişmiş egoları tarafından engellenmedikleri, zamanında kritik kararlar aldığı, bu kararları uygulamak için bağırsak metanetine sahip oldukları ve nihayet elde etmeye karar verdikleri hedeflere ulaşmak için dogged bir kararlılık duydukları için yeterince alçakgönüllü oldular. İlişkilerini saygı duyarak ve birbirlerine sadık kalarak güçlendirdiler.
Lincoln ve Grant: Öncü Askeri Taktikler
Çalışma ilişkilerinde, Lincoln ulusal politikaya ve hatta askeri stratejiye yönelirken, Grant askeri operasyonlar ve taktiklerden sorumluyken - Lincoln’den 1864 ve 1865’te askeri operasyonlar konusunda önemli girdiler aldı. cumhurbaşkanı ve general, içgüdüsel bir görüş ortaklığına sahipti ve ego veya politika temelli uyuşmazlıklardan kaçınan durum bazında birbirlerine ertelediler.
İlişkilerinin tüm bu öğelerinde, Lincoln ve Grant, özellikle Konfederasyon ordularının yenilgisi ve Birliğin korunması gibi ortak hedefleri için birlikte çalışabilecekleri eşsiz bir yetenek gösterdiler. İç savaş sırasında kök salmayan bu iki etkili insan arasındaki çalışma ilişkisinin olması - ve aslında, Amerikan tarihi- kesinlikle farklı bir yol izlemiş olabilir. Bu iki muhteşem Batılı, kişisel güçlerini kullandı ve Amerikan İç Savaşı'nı kazanmaktan doğrudan sorumlu olan uyumlu bir ilişki geliştirdi.