|Sayfa Sayısı||: 179|
|Boyut||: 13.5 x 21 cm|
“… günümüzün düşün ve bilim yaşamında etkinliğini birçok olumlu sonuçla ortaya koymuş bir çözümleme yöntemini öncelikle belli başlı kuramcı ve uygulayıcılarının kendi yapıtlarına dayanarak açıklamaya çalışmak…” Tahsin Yücel, dilbilim, budunbilim, ve göstergebilimin temel yapıtlarından yola çıkarak yapısalcılığı çeşitli boyutlarıyla (gelişim, uygulama, eleştiri) incelediği bu kitabında, söz konusu üç alanın Levi-Strauss, Jakobson, Benveniste, Greimas gibi önemli adlarını tanıtıp tartışırken, çağdaş düşünceye yön vermiş bir yönteme kuşatıcı bir bakış açısıyla yaklaşıyor. İlkin 1982’de yayımlanan bu yapıtını gözden geçirip güncelleştiren, yeni bilgiler ekleyen Yücel, çok tartışılmış, eleştirilmiş, yankılar uyandırmış, sanat ve insan bilimlerinde son derece etkili olmuş yapısalcılığı o titiz bilim adamı kimliğiyle ele alıyor. Hem üniversite öğrencilerine hem de çağdaş düşüncenin evrimini merak edenlere…
Peirce göstergebiliminin mantık kökenli olmasına karşın, Avrupa göstergebilimi öncelikle dilbilim kökenlidir. Luis J. Prieto, Saussure'ün öngörüsünden sonra, göstergebilimin bir bakıma "gizliden gizliye" geliştiğini söylerken bunu vurgular. Uzun süre, ortada kendini göstergebilim diye niteleyen bir bilim dalı yoktur, ama "bir yandan dilbilimcilerin diller konusunda belirlediği birçok ilke özgül olarak dilleri değil, her türlü izgeyi kapsar, böylece, zorunlu olarak, dilbilimden çok göstergebilime bağlanırlar; öte yandan, dilbilimciler, incelemelerinin nesnesini sınırlamak için, geleneksel olarak dil diye adlandırılan izgeleri öteki izgelerden hangi özelliklerin ayırdığını belirlemeye yönelmek durumunda kalmışlar, bunu yaparken de göstergebilimsel tiplemenin temellerini atmışlardır". Buna karşılık, Saussure'ün öngörüsünün açıktan açığa gerçekleşmeye başladığını görmek için 1943 yılını, Belçikalı Eric Buyssens'in Les langages et le discours (Diller ve söylem) adlı kitabını yazmasını beklemek gerekmiştir. Buyssens öncelikle bir dilbilimcidir, André Martinet'nin izleyicilerinden biri olarak, dilbilimden fazla uzaklaşmaz, Saussure'ün dilbilime getirdiği temel kavramların birçoğunu göstergebilime aktarır. Belki gene dilbilime bağlılığının bir sonucu olarak, göstergebilimi bildirişimle sınırlar ve göstergesel edim adını verdiği şeyin türlerini, yani bildirişim olgusunun gerçekleşim biçimlerini incelemekle yetinir.