Joyce, Dublin'in yaramaz çocuklarının, sokak müzisyenlerinin, siyasetçilerinin, rahiplerinin ve bu şehirden kaçmak isteyenlerle kaçamayanların hikayelerini anlatıyor.
Dublinliler'de Joyce sarsılmayan bir gerçekçilikle, doğduğu ve büyüdüğü Dublin'de yüzyıl sonunda yaşamdan kesitleri bize sunuyor. 1905 yılında tamamladığı bu hikaye derlemesi konu aldığı hayatlar ve kullandığı dil yüzünden İrlanda'da ve İngiltere'de yayınevlerince ahlaka aykırı bulunup kabul edilmemiş, yayımlanması, ilk romanı Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portresi'yle aynı zamanı bulmuştu. Joyce bir ölümle başlayan ve “Ölüler” ile sona eren on beş hikayesinde şehrin farklı katmanlarında gezinmekle kalmıyor, aynı zamanda şehrini ve İrlanda'yı özetleyen manevi felç, pişmanlık ve iki arada kalmışlık gibi hisleri de bu kitabın her bir satırına işliyor.
“Dublinliler'in sakinleri için ‘kolonize edilmiş' tanımını kullanmak basit kaçar; siyasi özerkliği olmayan bir ülkede, güç bela yaşadıkları kamu alanının nasıl tahrip edilmiş olduğunu göz ardı edemeyiz.”
İrlandalı yazar James Joyce, yayımlanan ilk eseri Dublinliler'de doğup büyüdüğü şehrin insanlarını anlatıyor. Çocuklar, işçiler, tüccarlar, sanatçılar ve din adamları onun öykü kişileri. Bir bütünlük hissi veren, belli bir
Joyce'un ilk romanı olan Sanatçının Genç Bir Adam Olarak Portresi, modernist edebiyatın tüm tekniklerini kullanan bir "sanatçı romanı" ve yazarın Ulysses ve Finneganın Vahı romanlarına giden yolda Dublinliler ile birlikte köşe taşını
Once upon a time and a very good time it was there was a moocow coming down along the road and this moocow that was coming down along the road met a nicens little boy named baby tuckoo....His father told him that story: his father looked at him through a
"Her hayat bir sürü günden oluşur, gün be gün. Kendi içimizde yürüyüp giderken hırsızlara, hayaletlere, canavarlara, ihtiyarlara, delikanlılara, karılarımıza, dullara, âşık kardeşlere denk geliriz ama denk geldiğimiz hep kendi
This work of art reflects life in Ireland at the turn of the last century, and by rejecting euphemism, reveals to the Irish their unromantic realities. Each of the 15 stories offers glimpses into the lives of ordinary Dubliners, and collectively they