“Güney Cephesi birliklerinin bir kısmı alarmcılara gidiyor, Rostov ve Novocherkassk'ı ciddi bir direniş göstermeden ve Moskova'dan gelen bir emir olmadan afişlerini utançla kapattı. Ülkemiz nüfusu, Kızıl Ordu'ya sevgi ve saygıyla, ondan vazgeçmeye başlar, Kızıl Ordu'ya olan inancını kaybeder ve birçoğu Kızıl Ordu'yu lanetler, çünkü halkımıza Alman baskıcılarının boyunduruğu altına geçer ve doğuya doğru akar. ” . Sipariş numarası XXUMX.
Belki de bu konu ana başlıktır. hikayeler SSCB. Bu, önemi ile diğer birçok konuyu önemli ölçüde aşan bir konudur. Rus tarihçiliğinde çok, çok çeşitli (çok çeşitli güvenilirlik derecelerinde) çalışılmıştır. Yüzlerce filmde ve binlerce kitapta canlı ve felaketle gösterilen bir tema. Haziran 41. Ve SSCB'nin tüm hayatı açıkça iki bölüme ayrılmıştır: öncesi ve sonrası. Aynı Haziran, o kadar geniş kapsamlı ve çok feci sonuçlara yol açtı ki, birçok açıdan dünya algımızı ve hatta ulusal psikolojiyi değiştirdi.
Ve uzun yıllar boyunca, bu korkunç 1941 Haziran’da ne olduğuna dair ikna edici bir açıklama yapma girişimleri ve bu yaz Kızıl Ordu’nun neden tüm devleti ölümün eşiğine sokan bu kadar büyük yenilgilere maruz kaldıklarını açıklamamış. Sadece savaşın ilk aylarından beri, SSCB halkları ülke ve ordunun liderliğine sorular almaya başladı. Savaş öncesi propagandasının yaz savaşlarının seyri ve sonuçları çok tutarsızdı. Nazilerin savaşın sert gerçekleri ile Sovyet halkının Kızıl Ordu'nun mutlak yenilmezliğine olan güveni arasındaki fark çok büyüktü.
Bu genellikle, bu düşmanın sonunda düşmanın tamamen mağlup edildiğini ve savaşın Berlin'de sona erdiğini cevaplamak için cevaptır. Bu böyle, sadece Seelow Tepeleri'ne giden yol çok uzun ve kanlıydı. Tarihçilerimiz, aslında SSCB'nin zekice kaybedilen 1941-1942 kampanyasını analiz etmekten hoşlanmıyor. Evet, Stalin vardı, disiplin vardı, sanayileşme vardı (SSCB artık “köylü bir ülke” değildi), zafer için bir ruh hali vardı. Ancak ABD gibi, bu gibi yenilgilere uğrayan diğer devletler kaçınılmaz olarak savaştan çıkacaktı. Çok zor, pahalı ve umutsuz.
Sadece 41-42'in bütün tarihi neredeyse sürekli bir felaket, geri çekilme ve mağlubiyet zinciridir. Ve burada itiraz etmek çok zor bir şey. "Moskova yakınlarındaki Almanların yenilgisinden" bahseden herkese, daha önce ne olduğunu ve bu "yenilgiden" sonra ne olduğunu dikkatlice okumanızı öneririm. Bu, çok karanlık bir arka plan üzerinde bir tür "parlak nokta". Ve General Vlasov (bu arada en kötü değil, Stalin generallerinden ve Moskova yakınlarındaki kendini gösterdi) yakalandı ve düşmanla işbirliği yapmaya gitti. belki Sadece "psikolojik olarak kırılıyor". Savaşın başlangıcından beri sadece sonsuz yenilgi, geri çekilme, kuşatma. 1942 yazında, bir askeri profesyonel, yalnızca düşmana karşı belirleyici bir zafer kazanmanın yanı sıra bir bütün olarak Kızıl Ordu'nun yeteneklerine olan inancını kaybedebilir. Bu, elbette, onu haklı çıkarmaz, ama en azından bir şeyi açıklar.
Genellikle bu felaketin bir keresinde birkaç “akıcı” açıklaması yaparlar. Bunlardan ilki sürpriz saldırı ve Sovyetler Birliği'nin savaşa hazırlıksızlığı. Bu ani ve hazırlıksızlığın tamamen yenilginin nedeni olduğunu söylüyorlar. Burada sadece bir şeye itiraz edemezsiniz, çok ama çok itiraz edebilirsiniz. 1927'de başlayan tüm Stalinist yönetim dönemi savaşa hazırlıktı, büyük bir savaştı. Bütün Sovyet toplumu tamamen militarize edildi. Sanayileşme öncelikle doğada askeriydi. Topçu hızlandırılmış bir hızda inşa ediliyor, tank, uçak fabrikaları. OSOAVIAHIM (DOSAAF'ın öncüsü) de TRP gibi o döneme aittir.
Buna alıştığımız için çok alıştık ama 12 yıllarında kelimenin tam anlamıyla “ani”, SSCB'nin sanayileşmesi ve militarizasyonu dünya tarihinde çok az benzerliği olan bir olgudur. Film ve edebiyat da dahil olmak üzere tüm yaşam alanları da bu “sosyal düzeni” yerine getirdi. Ve üzgünüm, savaşa hazırlık olmazsa ne olacak? Büyük savaşa. Çarlık Rusyası'nda kimsenin Birinci Dünya Savaşı için hazırlanmayacağını ve hazırlanmayacağını söylemeliyim. Plan yapmıyor ve hayal bile etmiyordu ki bu tipiktir. Bununla birlikte, İkinci Dünya Savaşı'nınkine benzer felaketler gözlenmedi. Mağlubiyetler, Samsonov gibi ağır yenilgilerdi ancak bir felaket değildi.
O yılki Rus 1914 endüstrisi kesinlikle savaşa hazır değildi, ancak yine de, son fabrikaya kadar her şeyin ordu için çalıştığı 1941 yılının aksine, cephedeki felaketlerden kaçınmak mümkün oldu. Paradox? "Sürpriz ve kullanılamazlık" hakkında konuşursak, 1914 için çok daha tipiktir. Rusya imparatorluğunun böylesi büyüklükteki askeri operasyonlar için tam ve kategorik olarak hazırlıksızlığını ortaya koyan sadece Birinci Dünya Savaşıydı. Eksik ve tüfekler, mermiler ve makineli tüfekler. Ve yine de: felaket olmadı. Buradaki 1941 ve 1914'i Rus tarihçiliğinde karşılaştırmak geleneksel değildir. Belirgin nedenlerle kabul edilmedi: İnguşetya Cumhuriyeti lehine ve SSCB lehine değil.
Çok yazık, evet, anlıyorum. Ve yine de. Emperyal Rusya'nın küfür etmesini geri kalmışlık ve durgunluk için seven herkes, bir şekilde 1914-1915 içerisinde 27 yıl sonra meydana gelenlere benzer felaketlerin bulunmadığını hatırlamaktan kaçınır. Bu “eski” Rusya'da her şeyin nasıl kötü ve örgütlenmemiş olduğuna dair ayrıntılı ve renkli açıklamalar bulabilirsiniz, ancak bu, cephenin zaman zaman çökmediği ve ordunun, ideolojik olarak “olduğu gibi, birçok kez doğuya doğru koşmadığı gerçeğini reddetmiyor. doğru rehber. Hoş olmayan paradoks.
Birinci Dünya Savaşı'nda Almanya iki cephede savaştı? Kesinlikle öyle, ancak 2. Dünya Savaşı'nda Rusya, Osmanlı ve Avusturya-Macaristan imparatorluklarıyla daha fazla mücadele etmek zorunda kaldı. Birisi hatırlamıyorsa budur. Zaten 1914 yılında. Almanlar, Avusturyalılar ve Türkler - Almanların hepsi daha güçlüydü, ama bu diğer ikisini de olumsuz etkilemiyor imparatorluklarOnlar da savaştı ve Avusturya-Macaristan oldukça büyük güç. Unutmayalım. Ve yılın 1915 ve doğusundaki belirleyici Alman taarruzu sırasında bile, felaketlerden kaçınmak mümkündü. Mağlubiyetler ve geri çekilmeler gerçekleşti. Ancak askeri felaketler yoktu.
Ve sonra birisi (en bilgili) şöyle diyecek: “Sonuçta tanklar!” Tanklar, devam et! Ve uçaklar, sırasıyla! Kızıl Ordu personelinin sırtını kıran “mucize aygıtlar” haline gelen bunlar (U-87 / 88 ve T-III / IV). İtiraz etmeye mecburum: sadece tanklar ve uçaklar açısından Kızıl Ordu, nitelik ve nicelik düzeyinde idi. aniden Wehrmacht'a göre daha üstün. Konu şu anda çok iyi gelişmiştir ve buna müdahale etmek için herhangi bir neden görmüyorum, sadece Reichsheer’in Rus İmparatorluk Ordusu’ndan tam olarak teknik açıdan üstün olduğunu, o zaman teknik çatışmalarla Wehrmacht’ın Kızıl Ordu tamamen başka bir yöndeydi.
Stalin'in, makineli tüfekler (tabanca-makineli tüfekler) ve harçlarla ilgili dikkatsizliği hakkında kitle bilincine nüfuz ettiği ve sıkışıp kaldığı hakkında çok şey yazıldı. Şimdi biz zaten gerçeği biliyoruz, ama bilinçaltı solunda"Alman tekniğini ezdi." Ancak Almanlar, haziran 1941’taki Kızıl Ordu’nun teknik donanımını şaşırttı. En azından aynı sayıda harç ve hafif makineli tüfek (Eike Middeldorf. Rus kampanyası: taktik ve silahlar). Ancak, garip bir şekilde, Kızıl Ordu'yu yenilgiden kurtarmadı.
Görüyorsunuz, ilk bakışta “1941 felaketinin” nedenlerini anlama girişimi bizi çıkmaz bir yola sokuyor. Hiçbir şey anlamıyorum. Bir çeşit anomali. Bu gibi durumlarda, hemen her şeyin bize söylenmediği konusunda şüpheye varılıyor. Sadece mozaik inatla toplanmadığında - belki bazı parçalar eksik? Sadece bu konu - çok gergin ve politik. Ve SSCB'de büyük bir problemdi: bir yandan, 1941-1945, bir yandan Sovyet propagandasının (iyi propaganda anlamında) merkezi unsurudur, diğer yandan, bu 1941 ve 1942, SSCB ve Sovyet ordusunu "süsleyemedi". Ve toplumumuz derinden ideolojikti. Ve ideologlarımız için en derin "eklenti" idi: SSCB çok büyük ve umut verici ise, neden böyle bir askeri kıyamet oldu?
1941-1942 teması, tarihçilerimize "boğuldu". Büyük savaş (en büyüğü), bunu söylemek gerekir. Ve iyi bir şey söylenemez. İşte böyle bir pusu. Bu Çar II. Nicholas altında olsaydı! Konuyla nasıl mücadele ederlerdi! Ancak II. Nicholas'ın altında, Tüm Rusya İmparatoru Tanrı'nın lütfuyla böyle bir utanç olmadı. Ne Rus-Japon ne de Birinci Dünya ... Bu tam olarak, onunla, canım, Rusya asla ölümün eşiğine gelmedi. Ve sadece Bolşevikler altında ... Bütün bu "mutluluk" partinin hükümdarlığı sırasında gerçekleşti. Bu yüzden savaşın başlangıcı hakkındaki hikayeler, histerik, histerik bir nitelik taşıyor: “Alman faşist istilacıları mükemmel bir saldırı gerçekleştirdi…”. Uzun bir süre Hitler'in sürüngen olduğu ve ne kadar kötü olduğu hakkında konuşurlar, faşizm ...
Burada çok fazla duygu var, birçok film çekildi, birçok kitap yazıldı ... Her savaş, korkunç, kontrol edilemez bir felaket olarak gösteriliyor. Bu tamamen aynı şekilde. Diyelim ki "şeytani düşman" geliyor, son güçle geri dönüyoruz (sallıyoruz), biri Nazi ordusuna karşı üç kişilik bir tüfek, "en modern teknolojiyle donatılmış". Bu resim gerçekten kıyamettir. Savaşla ilgili kitaplarımızda ve filmlerimizde en sevdiğim hikaye. Çok daha güçlü bir düşmanla savaşın. SSCB'nin kazanımlarından biri, savaşta kitlesel ölümden güvenliğin daha güçlü bir rakiple başarılmasıdır. İddiaya varıldı. Bunların karşılaştırıldığı bir örnek, Hitler’in SSCB’ye yaptığı saldırıdır.
Diyelim, o zaman yapamadılar, ama şimdi (o büyük savaştan sonra ve nükleer silahlar döneminde) yapabiliriz. Öyle başarılı bir şekilde "Hitler'le geri kazandık ki", ülkemizdeki 90. Yüzyılın 20'lerine kadar en sevdiğimiz söz: "Keşke savaş yoksa ..." dı. Biz böyle "barışsever" olduk. Rusya İmparatorluğu'nda böyle bir “söz” yoktu (görünüşe göre siyah beyaz din adamları da dahil olmak üzere her şey meşhur militaristlerdi). Alman işgalinin şokuydu ve Kızıl Ordu'nun onurlu bir şekilde karşılanamaması, 50 yıllarında barış zamanında 80 binlerce tankın kurulmasına yol açtı. Bu da SSCB'nin bir dizi ekonomik sorununu yarattı. Çatışmalar Damanskoye'den çıkıp "üst kata" çıktığında, sorunun Brezhnev'in savaştan çok korkmasından kaynaklandığını hatırlıyorlar.
Hayır, bir yandan iç politik liderlerin barışçılığını seviyorum, diğer yandan bu "su korkusu" nereden geliyor? Hayır, Amerikan şablonlarına etki etmekten ve zorlukla kimseye saldırmaktan hoşlanmıyorum, ama böyle bir “savaş korkusu” kötü düşüncelere yol açıyor. Mesele şu ki, Brezhnev o çok uzak bir savaşa katıldı (kendisiyle ilgili komik hikayeler söyleyenlerin aksine). ve o bir korkak değildi, ama cephede gördüklerini beğenmedi. O kadar çok hoşlanmadı, daha sonra gezegenin en güçlü kara ordusuna sahip süper gücü yönetti. savaşmaktan korkuyor.
Mesele şu ki SSCB-1941 aynı zamanda askeri bir süper güçtü. Ordudaki teçhizat listesine bakarak ve havacılık - o zaman öyle. Fabrikaların üretimi için ne kadar süre önce yaratıldıklarını dikkate alarak bu ekipmanın seviyesi ve kalitesi oldukça değerliydi. Sovyet makineli tüfekler, harçlar, tüfekler, tanklar ve uçaklar genel olarak şu andaki gereksinimler düzeyindeydi. Bu konuda yüzlerce ilginç makaleyi uzun süre (sonsuza kadar uzun) tahmin edebilir ve yazabilirsiniz, ancak gerçek şu ki: bu bölümde Almanlardan daha kötü değildik. Evet, Alman fabrikalarındaki üretim kültürü daha yüksekti. Doğal olarak. Ancak Kızıl Ordu'nun maddi tarafında, Wehrmacht hiçbir şekilde daha aşağı, hatta daha üstün değildi. Özellikle de bu malzemenin miktarı.
Kızıl Ordu eğitimi de oldukça iyi oldu. Denizin anıları, hepsi bir şey hakkında yazıyorlar. Karışıklık, yalıtım ve paslı tanklar hakkında kimse yazmadı. Aşırı yükler, son derece katı bir disiplin ve yeni teknolojinin gelişiyle ilgili yazılar yazıyorlar. Ve herkesin ne anlama geldiği hakkında: bu bir kaza değil. Büyük olaylar geliyor. Savaş olacak. Bu nedenle hazırlanıyor, ciddiye hazırlanıyor. Her seviyede. Genel olarak, o dönemin literatürünü okuyun: silahlı kuvvetler ve filo bir subay olmak için çok dikkat ettiler, sevgi ve saygı duydular. Sadece kitapları oku. 30'in içinde yazılı. İlginç, bu arada, dönem oldu. Sıradışı, özel, özel bir karakter ile. Savaştan sonra her şey biraz yanlıştı. Ülke içinde savaş.
Ve SSCB'nin 30'lerinde yükseliş oldu: insanlar iyimserlikle dört gözle bekledi ve kimse düşmandan korkmadı. Bütün bu savaş öncesi literatür, "Alman saldırısının ani olması" hakkındaki resmi açıklama ile uyuşmuyor. “Timur ve ekibi” veya “Kar kalesinin komutanı” ile başlayarak çok fazla şey yazıldı. Kitaplar hiç de öyle görünmese de, ilginç, orda pasajlar var. Çocukken okudum ve şaşırdım. Çocuk (ve yalnızca çocuk odasında daha açıktır!) 30'in edebiyatı, (eğer anlarsanız) benzeyen tamamen farklı bir dünyadır. oldukça garip Savaş sonrası Sovyet adamı için. O zaman kimse savaştan korkmadı, üstelik herkes kaçınılmaz zaferimizden emindi. Ve garip bir şekilde, SSCB 30-lerinin aynı sakinleri saf aptallar gibi görünmüyor.
Burada, savaş sonrası ve edebiyattan önce “kenetlenme” girişiminde bir düzensizlik, belli bir boşluk var. SSCB orada, SSCB orada ... Stalin orada, Stalin orada. Ve Lawrence bile her iki fotoğrafta da var! Ancak, ne yazık ki, bunlar çok farklı iki ülke. Stalin'in "Hitler'den korkunç bir şekilde korktuğunu" söyleyen tüm efsaneler, sadece yazılanları okuyarak paramparça edildi savaştan önce. O zaman, hiç kimse bu savaşın tam olarak nasıl gelişeceğini ve neye yol açacağını bilmiyordu. Ve çok yazdılar ve açık bir şekilde yazdılar. SSCB aktif olarak dış politika izlemiş, aktif olarak sanayi kurmuş ve orduyu hızlandırılmış şekilde yeniden silahlandırmıştı. SSCB, İspanya'dan Khalkhin Gol'e kadar birçok yerel ihtilafa katıldı. Ve bunların hepsi edebiyat ve gazeteciliğe yansıdı. Ve tarihin dışına çıkmak mümkün değil. Ancak bunu Kharkov ve Stalingrad'dan sonra okumak oldukça garip.
Genel olarak, savaş öncesi ve savaş sonrası yurtsever edebiyatı birleştirmek neredeyse imkansızdır. Böyle bir izlenim, orada (30'te), tamamen farklı insanların, SSCB'nin daha sonra ilgisiz kalmasıyla, tamamen farklı şeyler hakkında yazdıklarıdır. Zamanın akışını değiştiren canavarca bir "serseri" vardı. Paradoks tam olarak bu - Birinci Dünya Savaşı'ndan önceki dönemin aksine, herkes SSCB'de savaş için bekledi, ancak kimse buna hazır olmadığı ortaya çıktı. Ve orduyu garip bir şekilde, ilk etapta.
Demek ki bu hiçbir şekilde bir köşede / bir kanepenin altına sokulmuş şekilde dehşete düşmüş, kaçınılmaz bir istila beklemekte olan bir ülke değildi. Güçlü, büyüyen, kendine güvenen bir güçtü. Sonra dinozorların neslinin tükenmesi gibi bir felaket yaşandı. Üstelik bu felaket, SSCB'nin önceki gelişiminden kaynaklanmadı. Bu arada, Yoldaş. Rezun ustalıkla bu paradoksu kullandı, bir dizi olağandışı heyecan verici kitap salıverdi (Erich von Deniken'in izini takip ediyor ve Ernest Muldashev'in öngördüğü haliyle). Bu kitaplar paralel gerçeklikten fantastik bir olay versiyonunu kapsar. Komik olan şey onun çok uzun maruz. Hayır, Rezun'u basmak kesinlikle gerekli: muhteşem dövüş fantazisi! (Ve hemen her şeyi rafa koyamayanlar, profesyonel bir tarihçi olmak- bu “kendini kandırmak” ve yalnızca kendisine kırılabilir).
Ancak talihsiz göçmenlerin teşhirinden sonra, paradoks kaldı. Ben bu soruyu gündeme getirmedim, bu soru bu kanlı çağ hakkında yazan hemen hemen her tarihçi ve yayıncı tarafından gündeme getirildi. Ve herkes merak ediyor: "Neden?". Cevap yok. İşte böyle bir tarihsel paradoks, işte milli tarihin böyle bir “Bermuda Üçgeni”. Sorular var, cevap yok. Teori ve pratikte bu tür “yerler” her zaman sayısız efsane ve mitlerin kaynağı olarak hizmet eder. Uzun yıllar boyunca bize SSCB'nin ideolojik olarak yanıp sönen liderlerinin makineli tüfekler (aslında hafif makineli tüfekler) gördükleri söylendi sadece gangster polisi silâhve sonra kana susamış Alman hafif makineli tüfekler geldi ve tüm cesur ama savunmasız Kızıl Ordu askerleri eskiyle silahlandı Mosin tüfekler. Kitle bilincinde, birçoğunun hala parlamaya karşı bir tüfek (paslı ve rahatsız) var makineNedense ona "Schmeisser" diyorlar.
Ayrıca bize tanklardan nefret eden aptal Sovyet süvari komutanları hakkında da uzun zaman oldu. Hayır, hiç kimse doğrudan SSCB'de tank olmadığını iddia etmedi, ancak bir yandan “süvariler saldırılarına dayanan budenovkis’te aptal bir helikopterler” (en zeki Heinz!), Bir yandan da “parlak bir Guderian” olduğunu ima ediyor gibiydi. Aynı zamanda, süvariler efsanesini saldıran Panzer'in binicilik saflarında ev toprağına sürüklemeye çalışırlar. Ve E-16’in Me-109’ten ne kadar kötü olduğu ve Sovyet pilotunun Almanca’dan ne kadar kötü olduğuna dair kederli şarkılar? Bundan sonra başını anlamlı bir şekilde sallamaya ve dilini parçalamaya karar verildi. Bizim “histerik edebiyatımızın” tamamı, bir tür “kaplama operasyonu” na çok benziyor. Tabii ki, elbette, "Avrupa 6 Temmuz 1941’in karayolu tanklarıyla işgali". Fakat bir şey bizden gizlenmiştir - bu şüphesizdir. Bu noktada Rezun kesinlikle haklı.
Genel olarak, Sovyet ve Sovyet sonrası propagandacılarına bakmak eğlencelidir: aynı anda karşılıklı olarak iki ayrı görevi yerine getirmek zorundalar: bir yandan, Hitler ve Nazizm çok kötü ve herhangi bir kınamaya layık (tamamıyla berbat!), Öte yandan, inanılmaz başarısızlıkları bir şekilde açıklamalılar. Kızıl Ordu çok çirkin Wehrmacht'a muhalefet ediyor. Onlar fakir, acı çekiyor ve bir tavada olduğu gibi dönüyorlar. Mesele şu ki, “uyumsuz olanları bir araya getirme” ve “dayanılmaz bir tıkanma” bulmaları gerekiyor. Ve Hitler söylenemez ve Kızıl Ordu çamura boğulmaz ve bir şekilde 1941-42'in yenilgisini mantıklı bir şekilde açıklamak ve savaş hakkında bir şeyler yazmak ve aynı vatanseverleri genç nesilden eğitmek gerekir.
Görevi açıkçası, bir çocuk değil. Bu nedenle ülkemizde Büyük Vatanseverlik Savaşı ile ilgili materyalin sunulduğu "mozaik-duygusal" bir sistem vardı. Burada size Moskova savaşını ve Stalingrad Savaşı'nı ... Berlin fırtınasını ve Lenin şehrinin ablukasını anlatıyorlar. Savaş sırasında Sovyet askerlerinin parlak kullanımlarından bahsedecekler. Nazilerin suçları hakkında söyleyeceğim. Tüm bunlar çocuklar, ev hanımları ve köylüler düzeyinde verilirken: "Korkunç savaş oldu ...", ağır iç çekiş - her şey yolunda ve harika. Ayrıntılara girip soru sormaya başlar başlamaz - resim ayrı unsurlara ayrılır ve montajı artık mümkün değildir.
Neden bu konuda yazıyorum: II. Dünya Savaşı konusu aklımızda gerçekten bir numaralı konu (askeri işler hakkında konuşursak) ve sonsuz sayıda kitap, film, dergi makalesi, TV şovumuz var. Fakat tüm resimde kategorik olarak şekil almayı reddediyorlar. 9’e TV’de bu savaş hakkında söylediklerini söylerken, bu çatışmanın ciddiyet ve süre bakımından hiçbir benzerinin olmadığını iddia ettiklerini söylüyorlar. Nefes almakla aynı şey. Yerli konuşmacıları üzmek zorunda kaldı: Ne yazık ki ah. Bu çatışma, ciddiyet ve süre bakımından benzerdir.
II. Dünya Savaşı, Birinci Dünya Savaşı şeklinde açık bir analoga sahip. Bu seviyor ya da değil. Vardır. Hemen hemen Birinci Dünya Savaşı hakkında, bariz politik ve ideolojik nedenlerden ötürü, hatırlamak geleneksel değildir. Rusya'daki I. Dünya Savaşı'nı hatırlamaktan hoşlanmıyorlar, hiç hoşlanmadılar. Ve hatırlarlarsa, İtalyan-Etiyopya çatışması gibi tarihsel olaylar kategorisindedir. Söyle, hatırlayacak ne var ki? Hatta bu savaşa Emperyalist dediler. İşte nasıl! Görünüşe göre Rus askerleri, Birinci Dünya Savaşı'nın sınırlarında anavatanları için değil, kimsenin bilmediği bazı “emperyalistler” için öldü. Bu arada, Almanlar, II. Ülkemizde, onlarca yıldır, görev İkinci Dünya Savaşı'nı yüceltmek ve Birinci Dünya Savaşı'nı kitle bilincinden silmektı. Tıpkı "1984" kitabındaki gibi. Bire bir. Hikaye sana anlattıklarımız.
Mesele şu ki, 1917 tarafından Birinci Dünya Savaşı'nı zaten kazandık ve Bolşevikler Brest Barış'ı sonuçlandırarak bizden bu zaferi çaldı. Tam olarak, 1917 tarafından Rusya, zafer sunumu konusunda çok büyük fedakarlıklara maruz kaldı ve bu aşamada, merkezi güçler zaten uçurumun kenarındaydı. İşin püf noktası, Bolşeviklerin takip eden yılların 70'inde iktidarda oldukları ve bu gerçeği itiraf etmeleri tamamen olanaksızdı. Tanımadılar. Bu yüzden bizim aptallığımızdaki dikkat çekici slogan: “Emperyalist bir savaşı iç savaşa çevirelim!” Sözde insanlar savaştan bıktı ve burada sonsuz iyi Bolşevikler savaşa girip sona erdi.
“Dünyanın kararnamesi” diyor mu? Hayır, eğer Ulyanov galaksinin imparatoru olsaydı, böyle kararnameler çıkartabilirdi, ama şimdiki gerçeklikte Almanlara teslim olma. Bu çok kategorik olarak nahoş bir gerçek ve yerli tarihçilere bir sürü sorun yarattı ve bu arada yaratmaya devam ediyor. Ne kadarı "kahramanlık efsanesi" icat etmedi, o sırada Rusya'ya liderlik eden ve belgeleri imzalayanlar hainlere benziyor ve eylemleri savaş sırasında düşmana teslim olmak gibi görünüyor. Bu yüzden Rusya’yı bu savaşta savunanlar, çamur salıvermeye ya da sömürgelerini susturmaya karar verdi. Oldukça çamurlu bir efsane bir tür emperyalist katliam olduğunu ortaya çıkardı ve Ulyanov-Lenin bunu durdurdu ve insanlık tarihinde (ikinci Buda-Siddhartha-Gautama gibi) yeni bir çağ açtı.
Elbette güzel, ama bu doğru değil. Ve Kasım 1918’te Bolşevikler Brest Barış’ı kınadıklarında (Mart 1918’ta sona erdi!), O zaman Birinci Dünya Savaşı’nın kazananları herhangi bir anlayış görmedi: “Sen kimsin? Hadi, güle güle! ”Bolşevikler elbette sözlerini yerine getirdiler ve“ emperyalist savaşı ”iç savaşa çevirdiler (milyonlarca kişinin öldürüldüğü ve yıkım, Birinci Dünya Savaşı’nınkinden daha büyük bir düzendi), aynı zamanda Rusya’yı kazanan bir ülkeden daha büyük bir sıraya dönüştürdüler. Birinci Dünya Savaşı’nı kaybeden bir ülkeye kaybeden bir ülkeye ve uluslararası bir dışa vurum. Sadece 1917 yazında Rusya'nın durumunu ve iç savaşın sonunda SSCB'nin durumunu (ekonomik durum ve nüfusun yanı sıra) karşılaştırın. Ve ne için?
Böyle kirli bir durumda, Bolşevikler kelimenin tam anlamıyla her şeyi (elbette ki onlar için) suçlayacaklardı: Çar hükümeti, müttefikleri, kapitalist bakanları, toprak sahiplerini ve burjuvaları, varlıklı köylüleri ve bankacıları. Ve hepsi beyaz renkte, kahramanca ülkeyi çeşitli kötülüklerden (Poroshenko ve Turchinov gibi) kurtarıyor. İşin garibi, Birinci Dünya Savaşı'nı kazanarak (aslında 1917'te yaptığımız), 30 yıllarında Almanya ile olan savaşın imkansız hale gelmesi için her şeyin ayarlanabileceği. Sadece diplomatik yöntemler. Savaş sonrası dünya kazananlar tarafından düzenlenir. Biliyorsunuz: Viyana Kongresi yılın 1815'i (dans ediyor), Yalta barışı (1945-1991) ... Böylece Rus delegasyonu Versailles'deki 1918'da oturabilir ve Anglo-Fransız ile birlikte savaş sonrası dünyanın geleceğini belirleyebilir. Ve Alman intikamını imkansız hale getirin (en azından önümüzdeki 50 yıllarında).
Ancak Bolşevikler "emperyalist savaşta" bir galibiyete ihtiyaç duymadı. O bizimle birlikte ve gitti. Bu nedenle, İkinci Dünya Savaşı'nda kazandığımız Bolşevikler sayesinde, Almanların Haziran ayında 1941'in işgalini mümkün kılan Birinci Dünya Savaşı'nda kaybettiğimiz gerçeğine karşı koyabiliriz. Dolayısıyla, 1917’taki “yere süngü”, “ebedi barış dönemi” (Lenin’in “Barış Kararı” sonucu) değil, 1941’taki tankların altında büyük bir ölüm anlamına geliyordu. Evet, evet, 1917'te önden kaçmak isteyen insanlar, 1941'teki herkesi tank raylarının altına koymaya hazırdı. İtiraz edileceğimi biliyorum: "Bunlar farklı şeyler, karşılaştırılamazlar." Komik bir paradoks, seçici böyle bir hümanizm. Bu, iç savaşı, kırmızı terörü ve sanayileşme ile kollektivasyonu saymıyor, bu da bize çok pahalıya mal oluyor.
Sonun ...