Moving Spirits'in hikayesi şimdi tamamen:
Hikaye babam ve benim hakkımda. Babam Almanya'da zorunlu işçi olarak çalıştı. Görünür bir hatırlatma, kesilen küçük parmağının ucuydu. Görünmez bir anı, parçalanmış beyniydi. Sırtıma demir bir elektrik süpürgesi hortumuyla tedavi edilmek gibi birçok zihinsel ve fiziksel istismarla sonuçlandı, ta ki annem sonunda bağırana kadar: "Wim, dur, onu ölesiye dövüyorsun!" Omurgamdaki etki hala fark ediliyor. Kendi beynim üzerindeki etki de hala fark ediliyor, ancak çoğunlukla bastırılıyor. Zaman zaman yüzeye çıkan parçalar ağrılı kalır. Yaşlandıkça daha da yoğunlaşıyor gibi görünüyor, ancak kendimi güvende ve sevimli karım ve çocuklarım tarafından çevrelenmiş hissediyorum. Bu yüzden her zaman "şimdi" yi seçiyorum, "o zaman" ı değil. Ve bu iyi. "Altta yatan" zihinsel ıstırap yoktur.
Elbette bir mazereti vardı. Ölümle dokunuşları - Kassel'de bombalandıktan sonra cesetleri temizliyor - ve olan her şey. Katı Katolik adetlere sahip akrabaları, Almanya'dan döndüğünde ona pek yardımcı olmadılar. "Demek geri döndün, işte önlüğün orada". Hayatının sonunda yapabileceği tek şey ağlamaktı. Ağladık ama farklı.
Bu müzikte. Birinin gözlerinin önünde öldüğü an gibi, o andan itibaren kafasında sesler duyar. Bence karakteri de değişti. Muhtemelen Stockholm sendromundan muzdaripti. Savaştan hemen sonra Almanlara olan düşkünlüğü çarpıcıydı.
"Hareketli Ruhlar" başlığını açıklamak zor. Yeni nesil, 1. nesil, 2. nesil savaş mağdurlarına aktarmaya devam eden bir aile dramasıdır. Bu çalışmanın sonuna doğru bu acının sürüklenişini duyuyorsunuz. Onun için, benim için. Umarım benimle bitmiştir. Viktor Frankl'ın açıklaması bana bu konuda yardımcı oluyor: Artık bir durumu değiştiremediğimizde, kendimizi değiştirmeye zorlanırız. Böyle müzik yazmak biraz yardımcı oluyor.