Ustinov uyardı: "Tekliflerinin özü hakkında rapor verecek olan yoldaşlar size gelecek. Sadece onların uygulanması için gerekli olan araştırma üssünde konuşmanız gerekiyor." Ofise iki kişi girdi - Albay Mühendis havacılık ve büyük işaretçi. Ustinov onları bize tanıttı: "Sergey Lavrentievich Beria ve Albay Kuksenko." Genç Beria, mezuniyet projesinin afişlerini asmaya başladı. Böylece Sergey Beria diplomasını Silah Bakanı ile ikinci kez savundu. Bununla birlikte, bu proje için bir tahmin elde etmek için değil, uygulama konusunu ele almak için yapıldı. Sergey oldukça iyi bildirdi. ” Bu kapsamlı alıntı, yoldaş S.P.'nin anılarından. Kraliçe, dünyaca ünlü bilim adamı ve mühendis Boris Evseevich Chertok, basında rehberli bir füze sistemi S.L.'nin yaratılmasına katılımla ilgili ilk söz olarak özellikle ilgi çekicidir. Beria.
Uzun yıllar boyunca, Stalin'in en etkili ortaklarından biri olan babası, yalnızca iç organlar ve istihbarat servislerinden değil, aynı zamanda en önemli bilim ve teknoloji alanlarından ve nükleer programlardan da sorumluydu.
Sergey Lavrentievich, sert bir tavır almayı açıkça hak etmiyor. Bu, yalnızca Beria'nın kırklıların ve elliliğin eşiğinde anlaşılır bir şekilde hızlı ilerlemesiyle değil, aynı zamanda kayda değer bir sıkıntıdan sonra, babasının ölümünden sonra, o zamandan beri ve kökene rağmen, önceki seviyeye çıkmayı başardığı gerçeğiyle kanıtlanmaktadır.
8 Eylül 1947. Silah Bakanlığı, radar enstitüsü - SRI-1 alanlarında bulunan Özel Ofis No.1'i (SB-20) kurdu.
Pavel Nikolaevich Kuksenko, yeni organizasyonda yardımcısı olan S. Beria'nın yukarıda belirtilen mezuniyet projesinin başı olan SB-1'in baş ve baş tasarımcılarına atandı. SB-1 personelinin özellikleri ve bu yıllar için bile, kuruluşun son derece katı "modu", tüm yıllarda olmasa da, resmen resmileştirilmiş ancak halk bilincinde olmayan, Lavrenty Pavlovich'in "organlarla" her zaman ayrılmaz bir bağlantısı olduğunu onayladı.
Örgütsel inşaat, mimari olana paralel olarak devam etti - SB-1 için, Ağustos ayında 1950 KB-1'e çevrildi. Leningrad ve Volokolamsky chasse kavşağında, günümüzde, halihazırda savunma ve yüksek teknolojilerden sınırsız derecede uzakta, çok sayıda ofis arasında bölünmüş olan bütün bir blok büyüklüğünde anıtsal bir bina inşa edildi.
Yönlendirilen gemi karşıtı uçak mermileri ile yeni bir savaş sistemi geliştirmek için Sergey Beria projesinin acil uygulamasının acil bir ihtiyacı karşıladığını belirtmek gerekir. muhalefet filoları Muhtemelen muhalifler, Sovyet Donanması'ndan daha büyük bir büyüklük sırası ve SB-1 liderliğinin sadece özel ilgi göstermesi, niteliksel olarak yeni bir zamanında yaratmamıza izin verdi silâh.
Görünüşe göre, ünlü havacılık tasarım bürolarından biri bu görevle başa çıkamadı. “Anahtar teknolojiler”, uçakların yaratılışında tam anlamıyla uzmanlaşmamış, ancak ne zaman ne de şimdi yerli bilim ve teknoloji için kazanılan radyo elektroniğinde yatmaktadır. Havacılık için kontrollü silah yaratma fikrinin ilk kez, İkinci Dünya Savaşı sırasında seriye girip Hs-293 "hava torpidosu" savaşında kullandığı Almanlar tarafından uygulandığı bilinmektedir. Bu tür görevler, ancak bir jet motoru kullanılmadan, aktif olarak kullanılan Alman güdümlü bombalarla çözüldü. Ancak, bunlar radyo komut kontrolüne sahip cihazlardı. Uçak gemisinin kokpitinden operatör, hedefi ve yönlendirilmiş uçağı takip ederek, hava kanalı üzerinden seyir füzesi veya kayma bombasına radyo kanalı üzerinden kodlanmış bir sinyal verdi, alınan aerodinamik kontroller reddedildi ve elektriksel sinyallere dönüştürüldü.
Bu radyo kontrollü araçlar sadece gün boyunca, hedefi ve uzaktan kumandalı bir savaş uçağını gözlemlememize izin veren koşullarda iyi görünürlükle kullanıldı. Gelecekte, radyo komut kontrolüne sahip sistemler, hedefi takip etmek için radarlarla desteklendi. Görebildiğiniz gibi, en az iki radyo kanalı dahil ettiler - hedefler ve füzeler. Aynı zamanda, birkaç güdümlü uçağın hedefe paralel hedeflenmesi için, radar kanalı sayısında karşılık gelen bir artış gerekliydi. En önemlisi, işaretleme doğruluğu hedefe olan mesafenin artmasıyla önemli ölçüde azaldı.
Öte yandan, bir süre sonra, Amerikalılar aktif bir radar güdüm sistemi ile küçük bir gemi savaş havası füzesi “Bat” yaratmayı başardı. 1945 yılında kullanımıyla elde edilen son derece mütevazı sonuçlar, hem sistemin başarısızlığı hem de uygulaması için hedeflerin pratik eksikliği ile açıklanmaktadır. Amerikalıların havaya tam hakim olma koşulları altında, Japonlar neredeyse hiç denize açılmadı. "Beta" nın önemli bir dezavantajı düşünülmüş ve aktif hedefleme kafasının küçük hedef edinme aralığı - onboard radarın verici gücü, zamanın yetenekleri ve eleman tabanı ile sınırlandırılmıştır.
Sergey Beria’nın mezuniyet projesine göre uygulanan Kometa kompleksinde, tek taşıyıcı radar, hem gemiyi tespit etmek hem de takip etmek için - hedef ve radar ve hedef aydınlatması yoluyla hedefte seyir füzesinin hedeflenmesi de dahil olmak üzere bir dizi başka fonksiyon için görev yaptı. yönlendirme kafasının yarı aktif çalışması için.
Füze "ışında" hedef alındığında, uçak radarının radyasyon düzeninin ekseninin koni hedef hattına göre konik olarak taranması gerçekleştirildi. Bu radarın modüle edilmiş sinyalini belirli bir şekilde kabul edip dönüştüren roketin yerleşik teçhizatı, merminin düzlem-hedef hattından sapmasının büyüklüğünü ve yönünü belirledi ve otopilot için uygun komutları verdi. Bu durumda, bir hedefe atılan füzelerin sayısı konusunda temel bir kısıtlama yoktu. Hedefe olan menzildeki artışla birlikte, radarın oluşturduğu ışın genişledi, işaretleme doğruluğu düştü, böylece roketin yörüngesinin son aşamasında hedef gemiden yansıyan ışın boyunca yarı aktif bir homing planı kullanıldı. Işına girme anına kadar roket otopilot programına göre uçtu.
Böylece, birleştirilmiş sistemde, bir füze fırlatma aracının sınırlı bir hedef edinme menzili ile ilişkili her iki hedefin eksikliklerinden kaçmayı ve salvo ateşlemesi sırasındaki kanal sayısı ve uzun menzilli lansmanları sırasındaki düşük hassasiyetle komuta rehberlik etmeyi başardık.
Kometa kompleksinin temel özellikleri ve nasıl geliştirildiği, 8 Eylül 1947 hükümet kararıyla belirlendi. Yükseklikte uçan Tu-4 uçağının radarı, en az 10000 km mesafedeki tipik bir hedefi - 100 t'nin yer değiştirdiği bir gemi - tespit etmekti. 60 km'de onunla yakınlaşınca mürettebat bir füze uçağı başlattı. Seyir füzesinin hızı en az 950 km / s olacaktı.
SB-1'e Kometa kompleksin kendisinin ve füze kontrolünün onboard ekipmanının gelişimi de atandı. Radyoloji alanında Havacılık Endüstrisi Bakanlığının lider kuruluşu olan NII-17 ekibi, uçak gemisi için bir rehberlik sistemi ekipmanı geliştirmek üzere görevlendirildi. “Comet-3” (K-III) adı verilen seyir füzesi, OKB-51 Minaviaprom'da oluşturulacaktı. Kırklı yılların ortalarından bu yana Chelomey başkanlığındaki bu büro, 1X kodu altında Alman V-10 mermisine hakim oldu ve daha sonra yeni isim 14X altında geliştirildi. Roketin taslakları yılın ortasında, o araç için bulunan araçların ve taşıyıcıların - yılın 1948'inin ve sistemlerin tamamen - yılın sonunda piyasaya sürülmesi gerekiyordu.
Menzili gemi karşıtı sistemi önemli ölçüde aşan 3X ve 10X mermilerine dayanarak "Kometa-14" oluşturulması için verilen kararname. İstenilen hızı sağlamak zordu, 1,5 çarpı V-1 kadar hızlıydı. Bu nedenle, Kometa-3 için, 1947X mermisinin motorundan üç kat daha büyük bir itme gücüne sahip yeni bir D-7 motoru (10 yılı baharında) yaratıldı. Pe-8 ile start-up için, deneysel bir ürün 14X K-1 üretildi. Bunun üzerine, standart "Kometa-3" in aksine, daha az güçlü bir titreşimli jet motoru (RON) D-6 kurdular. Ek olarak, deney roketi SB-1'in donanımında, "Ascania" şirketinin otopilotunda ve her zamanki 14X'ten - daha geniş bir alanın kanatlarında farklıydı. Bununla birlikte, PWRD kullanımı temel olarak "Comet-3" in hız özelliklerini sınırladı.
Ağustos 1948 hükümet kararnamesi uyarınca, mermi uçaklarının gelişimi A.I. şirketine devredildi. Mikoyan. Gelecek yılın ilkbaharında, SRI-1'ten SB-17, uçak gemisi için ekipman geliştirilmesini sağladı. Ağustos ayında, yılın 1948’inin “Comet-3” programının MiG-9’e dayanarak geliştirilmesi planlanmaktadır. Yine de, bu dövüşçünün çok ağır olduğu (bu sınıftaki bir roket için) ve ahlaki olarak eski olduğu açıktı. Sonuç olarak, yalnızca aktarılan şemaya göre yerleştirilmiş olan RD-1948 motoru, MiG-9'ten yılın taslak 20'inde korunmuştur. Hava girişi de gövdenin altındaydı. MiG-15'teki gibi orta kanatta 35 ° süpürüldü. Başlangıç ağırlığı - 2600 kg idi ve Tu-4 üzerine iki uçağa kadar yerleştirilmesine izin verildi. Yakıt rezervi (210 l), 190 km'ye kadar olan bir hedefi (hedeften çok daha uzun) temin etmeyi mümkün kılmıştır. Bununla birlikte, BMW-20 temelinde yaratılan TRD RD-003 tavizsizdi ve kısa sürede yerine hafif, güvenilir ve iki kez RD-500 yükü kaldı.
1949 yılında yayımlanan ikinci taslak geliştirilirken hava girişi, gövdenin burnuna taşındı ve GOS anteninin radomasını daha sonra MiG-17П'de uygulandığı şekilde üzerine yerleştirdi. Kütle merkezini geriye kaydırarak, kanadın süpürülmesinde, odak çizgisi boyunca 55 ° 'e yükselişini telafi ederken, açıklığı 4,02 m idi.
M.I. rehberliğinde geliştirildi Gurevich seyir füzesi, "kuyruklu yıldız uçağı" ya da "kuyruklu yıldız kabuğu" olarak deşifre edilen COP kodunu aldı. Dışarıdan, yarım buçuk MiG-15'e benzeyen mermi uçakları, CS'nin uçuş parametrelerine tekabül eden orantısız bir şekilde küçük bir kanatta avcı uçağından farklıydı (bu, kuvvetli manevralara sahip değildi ve tüm yol sadece yüksek hızda geçti). Taşıyıcı yüzey iki jetli bir şema ile tasarlandı ve uçuş kontrolleri MiG-15'te olduğu gibi yapıldı. Avcı uçağı arasındaki fark, kanadın mekanizasyona sahip olmaması ve gövde - fren plakalarıydı.
Roketin gövdesi pratik olarak MiG-15'inkileri de çoğalttı, ancak pilotun kokpiti yerine, kontrol sistemi ve bir savaş başlığı için donanım içeriyordu. İkincisi (1015 kg ağırlığında), üzerine çıkarılabilir bir kapak bulunan geniş bir kapaktan monte edildi. Savaş başlığının arkasında 330 litre yakıt deposu vardı ve aşağı doğru daraldı. RD-500K turbojet motorun önüne iki hava kanalı bağlandı.
Hava girişinin üzerine yerleştirilmiş yarı aktif GOS ile birlikte, yerleşik ekipman, uçak radarından sinyalleri almak için bir ünite içermekteydi. Omurga ucuna yerleştirildi ve ışın işaretleme aşamasında kullanıldı. K-1 ekipmanı, AP-5 otopilotu ile birlikte, eşzamanlı bölgesi boyunca yönlendirilen ve 10-20 km mesafesinden başlayarak, uçak istasyonundan hedef sinyale yönelik yarı aktif radardan kendi kendine rehberlik ederek, taşıyıcı uçaktan radar ışınını sağladı.
Bazen “CS” nin özelliklerinin, giden MiG-15'in bir mermi uçağına tekrar işlenmesi olarak da karşılaştığını unutmayın. Tabii ki, bu temelsiz bir efsanedir. Ortak tasarım açısından “KS”, MiG-15'e, La-15'e kadar yakındır. Ayrıca MiG-29, Su-27'un azaltılmış bir kopyası olarak kabul edilebilir.
CS tasarımının seri avcı uçağına yakınlığı, gemideki donanımın uçuş özelliklerini ve çalışmasını değerlendirmek için tasarlanan füzenin insanlı bir modifikasyonunun yaratılmasını ve taşıyıcı ile etkileşimde gerçek bir hedef için rehberlik etmeyi kolaylaştırmıştır.
KS - K uçağının insanlı versiyonunun geliştirilmesine ilişkin bir kararname Mart 1949’te yayınlandı. Bir savaş başlığı yerine, sıkışık bir test kokpiti monte edildi, geri çekilebilir bir bisiklet şeması kasası takıldı ve baskı ayarlı tam teşekküllü bir RD-500 motor takıldı. Elbette, böyle bir dönüşüm doğada tamamen deneyseldi - yerleşik ekipman yerine “Komet” i yöneten “kamikaze” kullanımı, prensip olarak, makineye savaş başlığı için yer kalmadığından hariç tutuldu. Hedef S.L. Beria, "Hem zaman hem de yüzlerce roketten tasarruf sağlayabildik."
Amet-Khan Sultan, ilk kalkışını 4 Ocak ayında analog uçak 1951 ile yaptı. Aynı zamanda, taşıyıcıyı değiştirdiler, onun yerine oluşturulan özel bir Kometa-2 istasyonu olan Kobalt Radar'ı değiştirdiler ve mermilerin askıya alınması için kanatlara dikmeler yerleştirdiler.
Kobalt radarının maksimum menzili 400 km'ye ulaştı. "Kometa-2" radarı ayrıca, yönlü ışın düzeninde "keskin ışın" oluşmasını sağlamıştır. 1951'un başlangıcında, fabrika testleri için deneyimli bir Tu-4K hazırlandı. Yılın Mayıs 1951’inden Haziran’a kadar, 1952-th analog “K” uçağını taşıyıcıdan boşalttı. İlk önce Moskova'ya, daha sonra Bagerov'daki (Kırım) hava alanından, ilk başta atom patlamaları olmadan, nükleer bombaların işlenmesini amaçlayan uçaklar uçtu. Theodosia'daki denizde hedef, eski kruvazör Kırmızı Kafkasya'yı taklit ederek bir test gemisinde yeniden sınıflandırıldı. İnsanlı analog, GOS hedefinin yakalanması da dahil olmak üzere, mermi için kurulan neredeyse tüm işlemleri gerçekleştirmiştir. Hedef gemiye birkaç kilometre mesafedeki test pilotu kontrolü ele geçirdi, tırmandı ve havaalanını açtı. Ayrılmadan önce Tu-4 vidasının altına girmekten kaçınmak için motor itişini minimuma indirgendi ve insanlı analog aniden yüksekliğini kaybetti, bu da radar ışınına girmeyi zorlaştırdı.
Birkaç yıl önce, Kometa cihazının ilk gelişimi iki Lee-2 ile başladı. Bir uçak bir roket taklit etti ve ikincisi - taşıyıcı. Ayrıca, merminin teçhizatı deneysel bir FC uçağı (MiG-9L) üzerinde test edilmiştir. MiG-9'in bu modifikasyonu seri avcı uçağından omurganın tepesine monte edilmiş alıcı anten, hava girişinin üstündeki GOS anteni ve ayrı bir fener ile operatör kabininden farklıydı. Yeni sistemlerin geliştirilmesi ve CS uçaklarının uçak mürettebatlarının eğitimi için kullanılan yeni MiG-17СДК alternatif uçaklarının öncüsü olmuştur.
Test sürecinde birçok acil durum vardı. Devrede sıfırlama düğmesinin, ayrılma hazırlığının başlangıcında kapanmasına neden olan bir katılaşmış lehim damlası nedeniyle, Amet-Han tarafından pilotluğa alınan K uçağı istemeden serbest uçuş için yola çıktı. Otomatik pilotu kapatılmayan Burtsev'de daha korkunç bir olay meydana geldi. Direksiyon araçlarının direncini zorlukla aşarak, hedef gemiden geri dönmeyi ve havaalanına geri dönmeyi başardı. Anokhin ile Pavlov arasında riskli bir özel rekabet vardı - pilotlardan hangisi hedefe daha yakın ve daha sonra otopilotu kapatabilecekti. Tehlike, pilotlar için çok sabit ve sıradışı olmayan bir bisiklet kasası kullanılarak 400 km / s hıza kadar inen hızdı.
Toplam 150, 78'in Anokhin'i oluşturduğu analog uçak uçuşlarını gerçekleştirdi. Ancak, Mayıs 1952’te yapılan ilk insansız uçuş hala başarısız oldu. Asansörlerin fırlatmadan önce yanlış takılmasından dolayı, mermi radar ışınına girmedi. Ayrıca otomatik pilotu, dengelenmiş ruloyu değiştirmek zorunda kaldım.
Ocak ayına kadar olan devlet testleri sırasında, 1953 başarılı bir dizi lansman düzenledi. 12 fırlatma uçağı mermileri arasından sekizi hedefi vurdu. En görkemli kruvazör "Kırmızı Kafkasya" lansmanı. Görkemli gardiyanlar kruvazörün battığı bir sonucu olarak.
Silah sisteminin elde edilen ana teknik verileri, yılın 1947 düzenlemesinin gerekliliklerini önemli ölçüde aştı. Roket, taşıyıcının 80-3000 m seviyesine kadar olan uçuşundan 4000 km'ye kadar fırlatıldı ve 400 km / saate kadar hızlandı. Fırlatmadan sonra, taşıyıcı hızı 40 km / s'e düşürdü ve hedefe 40 km'den daha yaklaşmadı. Merminin hızı 1150 km / s'e ulaştı.
1953’in başlangıcında, Kometa sistemi hizmete girdi ve yaratıcıları ve testçileri hak ettikleri ödüller aldı. Anokhin ve Pavlov'a Sovyetler Birliği Kahramanı verildi. 1945 Haziran'ından bu yana Kahraman'ın iki Altın Yıldızı olan Amet Han'ı cesaretle cesaretlendirmek daha zordu. Üçüncü Üçlü Kahraman Sovyetler Birliği'ndeki görünüm erken sayıldı. Böylece yargılamalar sonunda Amet Khan, Stalin Ödülü'nü kazandı ve Lenin Emri'ni aldı.
Ancak COP'un bazı yaratıcıları, hak edilen ödülleri takiben makul olmayan cezalar aldılar. L.P. Beria ve oğlu tutuklandı. Onlarla ilgili olmayan Kuksenko, KB-1'ın bilimsel konsey başkanı olarak nezaketle korunaklı sorumlu görevinden alındı. SL Beria birkaç ay oturmak, ödüllerini kaybetmek ve akademik unvanları onurlandırmak ve Moskova'dan uzun süre şehirden ayrılmak zorunda kaldı. Bununla birlikte, sıradan bir mühendisden baş tasarımcıya giden yolu yeniden aşma gücünü buldu. Kruşçev yıllarında, gerçek soyadının en iyi şekilde hatırlanmamaya çalışıldığı zaman, meslektaşlarının tepkilerinin son derece olumlu olduğu dikkat çekmektedir.
Neyse ki, Comet'in kendisi bir zararlı ilan edilmedi. 1952'un sonunda, mermi XXUMX numaralı tesiste (İvankovo köyü, Kalinin bölgesi, şimdi Dubna) seri halinde başlatıldı. İlk huzurlu yıllarda, OKB-256, Alman uzmanların roket motorlu deneysel bir 2 uçağı geliştirdiği bu tesisin topraklarındaydı. A.Ya, Alman baş tasarımcı Ressing’e atandı. Huş. Alexander Yakovlevich, Tasarım Bürosu V.F.'de hala savaşın başlangıcında. Bolkhovitinova, A.M. Isaev ilk Sovyet füze önleyici BI'ı yarattı. Sovyet-Alman "ortak girişimi" nin faaliyetleri, 346'un düşmesinden sonra 346 uçağının çöküşünden sonra kesintiye uğradı. Ertesi yıl, Almanlar anavatanlarına geri döndü ve yılın Ekim ayında Ivankov 1951'te, yılın 11'i, aynı zamanda A.I.’nin başkanlığına atanan Bereznyak başkanlığındaki OKB-1951’in bir şubesini yarattı. Mikoyan. Gelecekte, ince ayarda ve daha sonra yeni cruise füzelerinin geliştirilmesinde lider rol, kademeli olarak OKB-155'ten şubesine devredildi.
Dubna ekibine bir dizi yayında ve şahsen A.Ya. Yazarlar, CS dahil olmak üzere ilk yerli denizcilik füzelerinin geliştirilmesinde Bereznyak'a atfedilmiştir, ancak gerçekte bu konuyla yalnızca geliştirme aşamasındadırlar. Alexander Yakovlevich'in yetenekleri ve kazanımları tartışılmaz ve başkalarının yararına atfedilmeyecek.
Filo havacıları Simferopol yakınındaki 27 Eğitim Bölümünde "Comet" e hakim oldular. Endüstri Elli Tu-4’i Tu-4K’ın taşıyıcılarına dönüştürdü;
1954 ile bile, bir Tu-16 bir "Comet" ile donatıldı, ertesi yıl Bagherovo'da test edildi. 1957'ten seri üretilen TU-16K (TU-16KS, NKS, uçak "E", ürün "187") filoya akmaya başladı. 1957 ile kompleks değiştirildi. Kullanım kolaylığı için, COP'un bir modifikasyonunda katlanır kanat konsolu bulunur. İlave yakıt hacimleri menzili 140-160 km'ye getirmeyi mümkün kılmıştır. 1961 ile, yeni gürültüye dayanıklı ekipmanın piyasaya sürülmesiyle, farklı taşıyıcılardan başlatılan sekiz adete kadar seyir füzesinin hedeflenmesi mümkün hale geldi.
22, uçak fabrikasında füze taşıyan füzelerin 107'ini üretti; bu, Karadeniz'de ikinci füze taşıyan parçanın - 5'in mayın torpido alayı ve ardından Kuzey ve Pasifik Filolarındaki alayların oluşturulmasını mümkün kıldı. 1960 tarafından, tüm filolarda Kometa ile donanmış beş füze gemisi alayı vardı. K-17'e benzer ekipmanlarla donatılmış MiG-1SDK yedek uçak gemilerinin mürettebatlarına savaş eğitimi verdiler. Bu füze taşıyıcı kanadı altında gerçekleştirilen insanlı MiG-17'in askıya alınmasının efsanevi versiyonu, sadece CS'nin neredeyse iki katı ağırlığından dolayı gerçeğe uymuyor.
Efsanevi aksine hikayelerKore'deki savaşla bağlantılı olarak, KS gerçekten on yıl sonra gerçek bir savaş için hazırlandı. Altmışlı yılların başında, sömürge mülklerinin kalıntıları nedeniyle o dönemde Hollanda ile çatışan iki düzineden fazla Tu-16X ve Comet uçağı Endonezya'ya gönderildi. Daha sonra bu teknik Endonezyalılara verildi. Ek olarak, 20 Tu-16X'ler, şöhret kazanamadıkları Mısır'a ihraç edildi - füze taşıyıcılarının çoğu, Haziran ayındaki 1967'teki Altı Gün Savaşı'nın başlangıcındaki ilk İsrail saldırıları tarafından imha edildi.
1960-x COP'un sonunda hizmetten çıkarıldı ve kalan 65 taşıyıcıları daha gelişmiş sistemler kullanacak şekilde yükseltildi. Özetle, Kometa sisteminin tarihteki ilk Sovyet güdümlü füze silahları kompleksi haline geldiğini ve Rus filosunun savaş gücünün en etkili bileşenlerinden biri olan deniz roketi taşıyan uçağın oluşmasını ve oluşmasını sağladığını not edeceğiz.
Kaynaklar:
Markovsky V., Perov K. KS-1 roket kompleksi // Havacılık ve Kozmonotikler. 2005. No.8 C. 1-12.
Kazmin V. “Comet” neredeyse görünmezdir // Anavatanın Kanatları. 1991. №6. C. 17-23.
Yakubovich N. "Comet" Anavatan Kanatlarının zirvesine yükseldi. 1995. №10. C. 8-9.
Angelic R. İlk yerli gemi karşıtı kruvaziyer füzesinde KS // Anavatanın Kanatları. 2002. №11. C. 8-10.
Shirokorad A. Thunder uçak gemileri // Havacılık ve Kozmonotikler. 1996. №13. C. 45-47.