Güneş'in enerji çıkışı birden çok zaman ölçeğinde değişir. En düzenli model, Güneş'in manyetik kutuplarının tersine çevrilmesinin neden olduğu 11 yıllık yüksek ve düşük aktivite döngüsüdür. Güçlü döngüler sırasında, Güneş'in güneş maksimumdaki toplam parlaklığı, minimum güneş ışığından yaklaşık yüzde 0,1 daha yüksektir.
Yoğunlukgramları—filtrelenmiş görünür ışıkta Güneş'in görüntüleri—NASA'nın Solar Dynamics Observatory teleskopundan 28 Şubat 2014 (solda), son güneş döngüsünün maksimumuna yakın ve 18 Şubat 2020 (sağda), yakın güneş minimumu. Güneş lekeleri olarak adlandırılan koyu lekelerin görülmesi, onların eşlik eden fakültelerinden daha kolaydır, güneş maksimumu sırasında Güneş'i biraz daha parlak hale getirmeye katkıda bulunan parlak alanları dağıtır. Görüntüler NASA SDO.
Tüm güneş döngüsünün ortalaması alındığında, Sanayi Devrimi'nin başlangıcından bu yana Güneş'in genel parlaklığında uzun vadeli minimum değişiklik oldu. Güneş lekelerinin kayıtları 20 ilk 7 yılda güneş aktivitesinin arttığının gösterildiği olasılıkla son 100 yıllık Gleissberg Döngüsü zirve bağlı yüzyılda,. 1960 civarındaki bu zirvenin ardından, güneş aktivitesi azaldı. Aslında, en son güneş döngüsü sırasındaki aktivite, bir yüzyılın en düşükleri arasındadır. Bu arada, küresel ısınma oranı son birkaç on yılda hızlandı.
1610–2020 arasındaki yıllık toplam güneş ışığı (turuncu çizgi) ve 1880–2020 arasındaki 20. yüzyıl ortalamasına (kırmızı çizgi) kıyasla yıllık küresel sıcaklık. 20 orta yana inci küresel sıcaklığın hızla artarken gittikleri ülkelere refah, güneş aktivitesinin azalmıştır. Coddington ve diğerleri, 2016'dan alınan güneş verilerine ve NOAA NCEI'den alınan sıcaklık verilerine dayanan NOAA Climate.gov görüntüsü.
Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli tarafından yayınlanan bilimsel araştırmanın kapsamlı bir incelemesi, güneş döngüsü üzerinden ortalama olarak, Güneş'in sanayi öncesi dönem ile günümüz (2019) arasındaki parlaklık değişiminin en iyi tahmininin metrekare başına 0,06 Watt olduğu sonucuna varmıştır. Bu artış, gezegenin sanayi çağında yaşadığı ısınmanın yaklaşık 0,01 santigrat derecesinden - yaklaşık yüzde 1'inden sorumlu olabilir (2011-2020'de 1850-1900'a karşı 0,95-1.2 santigrat derece).
Güneş'in son zamanlardaki sessizliği -2011'deki 11 yıllık döngü minimumu bir asırdaki en düşük seviyeydi- Grand Solar Minimum olarak bilinen çok düşük aktiviteli çok on yıllık bir döneme dönüşecek olsa bile, bu miktarın üstesinden gelemezdi. Artan sera gazı emisyonları nedeniyle önümüzdeki yüzyıl için öngörülen küresel ısınma. Aslında, atmosferik karbondioksit milyonda 300 parçanın üzerinde kaldığı sürece , Milankovitch teorisinin bundan 50.000 yıl sonra başlayacağını öngördüğü bir sonraki buzul çağı bile gerçekleşmeyebilir.
güneş lekesi döngüsü
Güneş'in parlaklığı, saniyelerden yüzyıllara ve bin yıllara kadar birçok zaman ölçeğinde değişir ve bu değişiklikler iklimi etkileyebilir. İnsan zaman ölçeğinde en önemli döngü, Güneş'in manyetik alanlarının kutuplarının tersine dönmesiyle bağlantılı olan 11 yıllık güneş lekesi döngüsüdür . Manyetik alanlar , Güneş yüzeyinin altındaki bir dinamo tarafından üretilir . Gökbilimciler, 1600'lerden bu yana güneş lekelerini, günler veya haftalar boyunca Güneş'in yüzeyinde ortaya çıkan ve sürüklenen dev koyu lekeleri sayarak güneş lekesi döngülerini takip ettiler.
Galileo'nun güneş lekelerinin tarihi çizimlerinin dijital taramaları
Galileo'nun 4 Temmuz (solda) ve 5 (sağda), 1613'te teleskopla gözlemlediği güneş lekelerini gösteren çizimlerinin dijital taramaları. Görüntüler Galileo Projesi'ne aittir .
Güneş lekeleri, Güneş'te manyetik alanın çok güçlü olduğu ve görünür yüzeye konvektif ısı akışını engellediği bölgelerdir. Sonuç olarak, güneş lekeleri Güneş'in çevresindeki "yüzünden" daha soğuktur. Kendi başlarına, Güneş'in net ışıma çıkışını azaltarak Güneş'i karartırlar. Gerçekten de, bazı erken dönem gökbilimciler ve Dünya bilimcileri , güneş lekesi aktivitesi en yüksek olduğunda Güneş'in enerji çıkışının en düşük olacağını varsaydılar .
Ancak gözlem teknikleri geliştikçe, gökbilimciler, Güneş'in enerji çıktısını değiştiren tek güneş özelliğinin güneş lekeleri olmadığını fark ettiler. Karanlık noktalara genellikle fakülte adı verilen parlak manyetik özellikler eşlik eder. Bu parlak bölgeler güneş lekelerine göre daha dağınık ve daha düşük kontrasta sahiptir, bu da güneş diskinin kenarlarına yakın oldukları durumlar dışında Güneş'in görünür yüzeyinde görülmelerinin daha zor olduğu anlamına gelir.
Görünür ışık fakültelerinin üzerinde , Güneş'e morötesi ışıkta bakıldığında açıkça görülen, plage adı verilen parlak bölgeler bulunur . Yoğun bir dağınık, parlak özellikler ağı, yüksek aktivite dönemlerinde Güneş'in yüzeyinin çoğunu örer.
1970'lerin sonlarından bu yana, uydular, Dünya atmosferinin tepesinde alınan toplam gelen güneş ışığını ölçerek ve Güneş'in çeşitli dalga boylarında ışık görüntülerini toplayarak güneş döngüsünü doğrudan belgeliyorlar. Bu gözlemler, güneş döngüsü inşa edildikçe, faculae ve plage gibi özelliklerden gelen artan parlaklığın, güneş lekelerindeki karartmayı aştığını ve Güneş'in güneş döngüsü maksimumlarında minimumda olduğundan biraz daha parlak hale geldiğini ortaya koydu.
1978'de uydu çağının başlangıcından bu yana toplam güneş ışınımının (turuncu çizgi) günlük gözlemleri. Günden güne, TSI yüzde 0,3 kadar değişebilir, ancak maksimum ve minimum arasındaki ortalama farklar yüzde 0,1 düzeyindedir, veya metrekare başına yaklaşık 1 Watt. NOAA Climate.gov görüntüsü, LASP Interactive Solar Irradiance Data Center'dan alınan verilere dayanmaktadır .
Birkaç güneş döngüsü boyunca yapılan uydu gözlemleri, güneş maksimumları ve minimumları arasındaki toplam ortalama parlaklık farkının, güçlü döngüler sırasında metrekare başına 1 Watt düzeyinde çok küçük olduğunu ortaya koymaktadır. Ortalama olarak, Güneş bir astronomik birim mesafede metrekare başına 1.361 Watt güç sağlar . Bu miktar toplam güneş ışınımı olarak bilinir . Gözlemlere ve modellere dayanarak uzmanlar, bu 11 yıllık değişimin küresel yüzey sıcaklığı üzerindeki etkisinin muhtemelen 0,1 santigrat derece veya daha az olduğunu tahmin ediyor.
Güneş aktivitesinde uzun vadeli değişiklikler
Kanıtlar, Güneş'in sanayi öncesi zamanlardan beri meydana gelen 0.95-1.2 santigrat derece küresel yüzey ısınmasına muhtemelen en fazla 0.01 santigrat derece eklediğini gösteriyor.
Bugün bilim adamları, güneş lekesi sayılarındaki değişikliklerin toplam güneş ışınımındaki değişikliklerle nasıl ilişkili olduğunu istatistiksel olarak tanımlamalarına izin veren, toplam güneş ışınımı ve güneş lekelerinin kırk yıla yakın örtüşen ölçümlerine sahiptir. Bu ilişkiyi, Güneş'in parlaklığını 1600'lerde güneş lekesi kaydının başlangıcına kadar modellemek için kullandılar.
1610'dan beri güneş lekesi gözlemlerinden tahmin edilen toplam güneş ışınımı. NOAA TSI İklim Veri Kaydı'na dayalı NOAA Climate.gov görüntüsü (Coddington ve diğerleri, 2016).
Bu tarihsel rekonstrüksiyonlar, bazı güneş döngülerinin diğerlerinden daha aktif olduğunu ve zamanlamasının tamamen rastgele olmadığını ortaya koyuyor. Genel olarak, 2-3 nispeten güçlü döngüden önce gelir ve bunu 2-3 nispeten zayıf döngü izler. Bu alternatif güçlü ve zayıf dönemler, Gleissberg döngüleri olarak bilinen bir model olan yaklaşık 100 yıllık dönemler boyunca birlikte gruplanma eğilimindedir. Tarihsel güneş lekesi kaydı boyunca, üç ~100 yıllık Gleissberg döngüsü olmuştur: 1700-1810, 1810-1910 ve 1910-2010.
11 yıllık güneş döngüsünün genliği (resmi olarak Schwabe döngüsü, turuncu olarak adlandırılır) yaklaşık 100 yıllık Gleissberg döngüsü (kömür kömürü) tarafından modüle edilir, burada bir dizi ardışık yüksek aktivite döngüsü, ardışık düşük aktivite döngüleri ile parantez içine alınır. . 1700'lerin ortalarında Sanayi Devrimi'nin başlangıcı, maksimum Gleissberg ile aynı zamana denk geldi. 20. yüzyılın ortalarındaki nispeten yüksek aktivite aynı zamanda bir Gleissberg maksimumuna denk gelirken, son on yıllar bir Gleissberg minimumuna denk geldi. NOAA Climate.gov resmi, Wang ve Lean, 2021 verilerine dayanmaktadır.
Ek olarak, kayıtlar, güneş lekelerinin birkaç on yıl boyunca neredeyse ortadan kalktığı dönemler olduğunu gösteriyor. (Bununla birlikte, 11 yıllık güneş döngüsünün diğer özellikleri oluşmaya devam eder.) Bu dönemlere Büyük Güneş Minimumları denir. Örneğin, 1645-1715 yılları arasında Güneş, Maunder Minimum olarak bilinen 70 yıllık sessiz bir dönemden geçti. Güneş lekeleri neredeyse tamamen ortadan kayboldu ve güneş rüzgarı belki de modern hızının yarısı kadardı . Maunder Minimum, 1450-1850 yılları arasında Kuzey Yarımküre'de en güçlü olan Küçük Buz Devri adı verilen, yüzyıllarca süren soğuk bir büyüyle kısmen örtüşüyordu.
Tropikler dışındaki Kuzey Yarımküre'nin 2000 yıllık bir sıcaklık geçmişi, MS 1.000 civarında zirveye ulaşan bir sıcak dönemi ve ardından çok yüzyıllık bir soğuma dönemini gösterir: Küçük Buz Devri. Küçük Buz Çağı'nın en soğuk kısmı, Maunder Minimum'un çok düşük güneş aktivitesiyle örtüşüyordu, ancak soğuk büyü çok daha önce başladı. NOAA Climate.gov grafiği, Christiansen ve Ljungqvist, 2012'den alınan verilere dayanmaktadır .
Buna karşılık, Güneş, güneş uzmanlarının Modern Maksimum dediği bir dönem olan yirminci yüzyılda alışılmadık derecede aktifti. Yirminci yüzyılın başlarından başlayarak, her bir güneş döngüsü giderek daha aktif hale geldi. Bu birikim, daha sonra 20 ikinci yarısında düşüş 1957 Güneş aktivitesinde güneş döngüsü 19 sırasında doruğa geçen Gleissberg Döngüsü, bağlıydı inci gittikleri ülkelere refah. 21. yüzyılın ilk on yılında, alışılmadık derecede uzun ve düşük bir minimuma sahip olan 23 nolu güneş döngüsü ile yüksek aktivitenin uzantısı kesin olarak sona erdi. Güneş döngüsü 24, son 70 yılın en düşük maksimumlarından birine sahip olmaya devam etti ve güneş döngüsü 25'in karşılaştırılabilir olması bekleniyor. Bu arada, Dünya'nın yüzey sıcaklıkları hızla yükselmeye devam etti.
Birlikte ele alındığında, 20. yüzyılın ilk yarısında artan güneş aktivitesi ve o zamandan beri azalan aktivite, küresel sıcaklık üzerindeki etkileri açısından birbirlerini büyük ölçüde iptal etti. Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli'nin Altıncı Değerlendirme Raporu'nda uzmanlar, Güneş'in sanayi öncesi (1850-1900) ile günümüz (2010-2019) arasındaki iklim üzerindeki etkisine ilişkin en iyi tahminin 0,01 eklemesi olduğu sonucuna vardılar. Küresel ısınmaya neden olan küresel enerji dengesizliğine metrekare başına Watt. Böylesine küçük bir enerji dengesizliği (bilim adamları buna ışınımsal zorlama diyorlar)) bu süre boyunca 0,01 santigrat dereceden fazla ısınmadan sorumlu olması muhtemeldir. Bu, IPCC'nin 2011-2020'de 1850-1900'a kıyasla 0.95–1.2 santigrat derece olarak tahmin ettiği endüstriyel dönem boyunca Dünya'da meydana gelen genel ısınmadan 100 kat daha küçük.
Gelecekteki ısınmaya karşı büyük bir güneş minimumu
Modern güneş lekesi kayıtları bize son dört yüzyıldaki güneş aktivitesi hakkında bilgi veriyor. Geçmişte daha derinlerde güneş aktivitesi için dolaylı kanıtlar , bir elementin ortak izotoplarına galaktik kozmik ışınlar tarafından çarpıldığında üretilen radyoaktif atomlar olan kozmojenik izotopların varlığından gelir .
Güneş sistemimiz sürekli olarak galaktik kozmik ışınlarla bombardımana tutuluyor, ancak Güneş'in manyetik alanı bizi bunların çoğundan koruyor. Güneş'in manyetik alanı güçlü olduğunda, solar maksimumda, atmosfere daha az kozmik ışın ulaşır ve çok az kozmojenik izotop oluşturur. Solar minimumda, Güneş'in manyetik alanı daha zayıf olduğunda, biraz daha fazla kozmik ışın Dünya'nın atmosferine ulaşarak daha kozmojenik izotoplar üretir. En yaygın iki kozmojenik izotop, ağaç halkalarında bulunabilen karbon-14 ve buz çekirdeklerinde bulunan berilyum-10'dur. Uzmanlar, kozmojenik izotoplardaki dalgalanmaları kullanarak güneş aktivitesini binlerce yıl önce yeniden yapılandırdılar.
Ağaç halkalarındaki karbon-14 izotoplarının ve buz çekirdeklerindeki berilyum-10'un bir kombinasyonuna dayalı olarak son 9400 yıldaki toplam güneş ışınımının yeniden yapılandırılması. Kayıtlar, Holosen'de en az 25 Büyük Güneş Minimumu olduğunu gösteriyor. NOAA Climate.gov görüntüsü, Steinhilber ve diğerleri, 2012 verilerine dayanmaktadır .
Bu paleoiklim rekonstrüksiyonları, Güneş'in son 9.000 yılda en az 25 büyük minimum ürettiğini ortaya koyuyor. Bazıları kısadır - sadece yirmi ya da otuz yıl - ve Maunder Minimum gibi diğerleri beş ya da daha fazla on yıllıktır. Her 200 yılda bir, de Vries döngüsü olarak bilinen bir dönemde meydana gelirler. Birçoğunun öncesinde, 2008'in minimumuna benzer şekilde, alışılmadık derecede uzun ve düşük bir güneş minimumu olan bir güneş döngüsü vardı. Doğal olarak, iklim uzmanları merak etmeye başladı: Güneş yeni bir büyük minimumun eşiğinde olsaydı, bu nasıl etkilerdi? küresel ısınma?
2013'te yayınlanan bir iklim modelleme deneyinde , bilim adamları, 2025'te toplam güneş ışınımını %0,25 azaltacak kadar güçlü bir büyük güneş enerjisi minimumunun (toplam güneş ışınımının metrekare başına 3,4 Watt azalması) başlaması durumunda küresel ısınma üzerindeki etkisini araştırdı ve 2065'e kadar sürecek. Önümüzdeki on yıllarda sera gazı emisyonları daha düşük bir yolda (RCP 4.5) ilerlerse, Maunder benzeri bir minimum, 2065 yılına kadar beklenen küresel ısınma miktarını yaklaşık %20 oranında azaltabilir.
Orta derecede yüksek sera gazı seviyelerine sahip bir gelecekte, yüksek kuzey enlemlerinin geniş alanları en az 6 santigrat derece (11 derece Fahrenheit, sol) kış ısınması yaşayabilir. Güçlü bir Grand Solar minimumu bu ısınmayı azaltabilir ancak ortadan kaldıramaz (sağda). NOAA Climate.gov görüntüsü, Spiegel ve Langematz, 2020 verilerine dayanmaktadır.
Ek deneyler, farklı güçlerdeki büyük güneş minimumlarının etkilerini farklı emisyon yollarıyla karşılaştırdı. Örneğin, sera gazlarının bir ara yolu (RCP 6.0) izlediği bir gelecek için, bir deney görece zayıf bir Grand Solar Minimum'un, bu sırada toplam güneş ışınımının 5 yıl boyunca metrekare başına 1,3 Watt düştüğünü bulmuştur . Yüzyılda küresel ısınmayı %10 oranında azaltabilir. Küresel ısınmada %20'lik bir azalmaya ulaşmak için, Grand Solar Minimum'un çok güçlü olması gerekir : Atmosferin tepesindeki güneş ışığının metrekare başına yaklaşık 6 Watt düşmesi gerekir. Bu kadar büyük bir düşüş, Güneş hakkındaki mevcut anlayışımızın gerçekçi olduğunu söylediğini önemli ölçüde aşacaktır.
Genel olarak, bu ve diğer çalışmalar tutarlı sonuçlar buluyor. Güneş'in etkisi, Dünya'nın sıcaklık kayıtlarında tespit edilebilirken, insan kaynaklı sera gazlarının küresel ölçekte ısınma etkisinin, çok güçlü bir Grand Solar Minimum'dan bile çok daha güçlü olması muhtemeldir .
Milankovitch döngüleri ve buz çağları
11 yıllık güneş lekesi döngüsü ve Gleissberg döngüsü modülasyonu, Güneş'in gerçek parlaklığında küçük değişikliklere neden olur - Güneş'in Dünya'ya ne kadar güneş ışığı yaydığı. Dünya'nın iklimi, gezegenimizin yörüngesindeki ve Güneş'e göre uzaydaki pozisyonundaki değişiklikler nedeniyle bize ne kadar güneş ışığı ulaştığından da etkilenir . Milankovitch döngüleri olarak adlandırılan bu öngörülebilir yörünge kalıpları, on ila yüz binlerce yıl arasında tekrarlama zamanlarına sahiptir.
En azından son bir milyon yıldır, Milankovitch döngüleri, kısa aralıklarla hızlı ısınmayla noktalanan 100.000 yıllık buzul çağlarına denk geldi. Hala anlamıyorum bulmaca uzmanların parçaları bulunmasına rağmen, anahtar iklim etkisi Gelen güneş ışığı veya miktarındaki değişiklik gibi görünüyor insolation yaz aylarında Kuzey Yarımkürede yüksek enlemleri ulaşan. Kuzey Yarımküre buzul çağlarının anahtarıdır çünkü devasa buz tabakaları okyanusta değil, yalnızca karada büyüyebilir ve Dünya'nın kara alanının çoğu en az on milyonlarca yıldır Kuzey Yarımküre'de yoğunlaşmıştır.
Kuzey Yarımküre güneş ışığındaki değişiklikler buzul çağlarının anahtarıdır, çünkü yaklaşık 20.000 yıl önce Kuzey Amerika ve Avrasya'ya yayılmış olan gibi devasa buz tabakaları yalnızca karada büyüyebilir ve çoğu kara alanı onlarca yıldır Kuzey Yarımküre'dedir. milyonlarca yıldır. (Ek açıklamalar olmadan yüksek çözünürlük mevcuttur .) Climate.gov tarafından Science on a Sphere'den alınan verilere dayalı resim.
Kuzey Yarımküre güneşlenmesindeki en önemli değişiklikler, Dünya'nın yörüngesindeki üç varyasyondan kaynaklanmaktadır:
presesyon (~26.000 yıl): Kuzey Yarımküre yaz gündönümü yıllık yörünge yolunda değişen, Dünya'nın dönme eksenindeki yavaş dönüş veya “ sallanma ”;
eğiklik (~41.000 yıl): Dünya'nın dönme ekseninin ne kadar eğik olduğu;
eksantriklik (~ 100.000 yıl): Dünya'nın yörüngesinin mükemmel bir daire olmaktan ne kadar uzak olduğu.
Bu döngüler farklı uzunluklara sahip olduklarından, karmaşık ritimlerde örtüşürler, bazen birbirlerini güçlendirirken, bazen birbirlerini dengelerler. Kuzey Yarımküre yaz güneş ışığı, eğim aşırı olduğunda, eksantriklik aşırı olduğunda ve presesyon, Kuzey Yarımküre yaz gündönümünün, Dünya'nın Güneş'e en yakın olduğu yörüngesindeki yer olan günberi yakınında meydana gelmesine neden olur. Eğim daha küçük olduğunda, eksantriklik aşırı olduğunda ve Kuzey Yarımküre yaz gündönümü, Dünya'nın Güneş'ten en uzak olduğu günötesinin yakınında meydana geldiğinde yaz güneşlenmesi en aza indirilir.
Sıra 1-3 ) Milankovitch son milyon yılda döngüler (eğim, presesyon ve eksantriklik. ( Sıra 4 ) Kuzey Yarımküre'de yaz güneşlenmesi. ( Satır 5 ) Deniz tabanı çökellerindeki oksijen izotoplarından çıkarılan küresel buz hacmi. Açık gri sütun vurguları Yaklaşık 220.000 yıl önce, üç yörünge döngüsü arasındaki örtüşme, Kuzey Yarımküre'de güneşlenmede bir zirveye ulaştığında, düşük buz tabakası hacmine sahip bir ısınma dönemini tetiklediğinde.NOAA Climate.gov görüntüsü, Lisiecki ve Raymo, 2005'ten alınan verilere dayanmaktadır.
Buzul çağını tetiklemek için yaz güneş ışığının ne kadar düşük olması gerektiği, atmosferik karbondioksit seviyelerinin ne kadar yüksek olduğuna bağlıdır; daha fazla karbondioksit, daha düşük güneşlenme olmalıdır. Geçmiş milyon yıllara bakıldığında , herhangi bir buzul çağının başlangıcındaki en yüksek karbondioksit seviyesi 300 ppm idi ve çoğu çok daha düşüktü.
Bilim adamları, bu geçmiş ilişkileri, bir sonraki buzul çağını tetiklemek için yaz aylarında güneşlenmenin ne kadar düşmesi gerektiğini tahmin edebilecek Dünya sistem modellerini oluşturmaya yardımcı olmak için kullandılar. Bir modelleme deneyi , Dünya'nın Sanayi Devrimi'nin başlamasından hemen önce yeni bir buzul çağının başlangıcını kıl payı kaçırmış olabileceğini ima etti . En yüksek yaz güneşlenme oranı yörüngesel bir minimuma yakındı ve atmosferik karbondioksit seviyeleri 280 yerine 240 ppm olsaydı, Alaska, Kuzey Kanada, İzlanda ve İskandinavya'nın bazı bölgelerinde buz tabakaları oluşmaya başlayabilirdi.
Sarı çizgiler, önümüzdeki 500.000 yıl boyunca Milankovitch döngüleri nedeniyle Kuzey Yarımküre'de gelen güneş ışığındaki değişiklikleri gösteriyor. (l EFT paneli yaklaşık 280 milyon başına parçalar (ppm) önceden endüstriyel seviyeleri, karbon dioksit düzeyleri de), güneş ışını 455 ilgili watt / m düşmelidir 2 , bir buz yaş tetiklemek için (kırmızı çizgi) etrafında ulaşılacaktır bir eşik 50.000 yıl sonra (mavi kar tanesi). Atmosferik karbon dioksit seviyesi ne kadar yüksek olursa, bir buzul çağını tetiklemek için güneşlenmenin o kadar düşük olması gerekir, bu da bir sonraki buzul çağı olasılığını on binlerce yıl ( orta panel ) veya daha fazla ( sağ panel ) geciktirir . NOAA Climate.gov grafiği, Archer ve Ganopolski, 2005 verilerine dayanmaktadır.
Başka bir araştırma , sanayi öncesi karbondioksit seviyelerinde, yazların tüm kış karlarını eritemeyecek kadar serin olması için, 65 ° Kuzey'de yaz güneşlenmelerinin ortalamanın altında sadece 0,75 standart sapmaya - metrekare başına yaklaşık 15 Watt - ihtiyaç duyduğunu tahmin ediyordu. Milankovitch döngülerinin bundan yaklaşık 50.000 yıl sonra bir sonraki vuruşumuzu yapacağını öngördüğü. Milyonda 400 parçada, yaz güneşlenmesinin iki kat daha fazla düşmesi gerekecek - bundan sonra 125.000 yıl sonra göreceğimiz en düşük seviye. Çalışma, milyonda 560 parçanın üzerindeki karbondioksit seviyelerinde, önümüzdeki yarım milyon yıl içinde hiçbir Milankovitch varyasyonunun bir buzul çağını tetikleyecek kadar düşük olmayacağını öngördü.