Kereviz dersem çık...
Elmalar dörde bölündü. Orta boy havuçlar üçe. Koca kafalar patates ve kereviz, irişer irişer doğrandı. Kerevizin yapraklı saplarını da koydum.
Süs biberinin acısını üç beş kuru kayısı alır diye düşündüm, kayısıları dilimledim. Zencefil kalın bir liralar ebadında, beş altı dilim. Bir limon sıktım, onun ekşisini de iki tutam şekerle dengeledim. Tuzu, sızması, taze kekiği... Suyu iki parmak kadar, havuz gibi değil.
Hayret edeceksiniz ama sarmısak yok. Neden yok? Boş durmayacak zencefille boy ölçüşecek şimdi, sıkıntı yaratacak ortamda, ondan yok.
Buruşturulup ıslatılmış fırın kağıdıyla sıkıca örtüyoruz tenceremizdeki malzemeyi. Sıkılmış limonun kabuğunu da bıraktık tepesine. Rayiha meselesi, o şimdi buharla birlikte koyverir bütün esansını, yemeğe katkısı muhteşem olur.
Bazı mutfak tabirlerim vardır, 'kestane gibi' derim, 'akide gibi, lokum gibi' derim. Öyle bir tabir de bu yemeğe bulmalı. Hakkıdır.
Her yıl olanın aynısı yine olabilir.
Ben yine bütün kış kereviz de kereviz diye tutturabilirim.
Kereviz dersem çık...