Yine de çoğu ülkede COVID-19 salgınının bir miktar zayıflamasıyla işaretlenen son haftalarda çok endişe verici eğilimler var. Görünüşe göre, bu yılın başından bu yana içine daldığı koronavirüs kabusundan yavaş yavaş çıkarken dünya, askeri gerilimlerin keskin bir şekilde tırmanması için de oldukça net adımlar atıyor gibi görünüyor.
İran savunmasını güçlendiriyor, DPRK "nükleer caydırıcılığı güçlendiriyor" ilan ediyor ve Washington'u yeni bir "soğuk savaş" başlatmakla suçlayan Çin, ABD ile silahlı bir çatışmaya güçlü ve esaslı bir şekilde hazırlanıyor. Ancak, mevcut aşamada silahlı bir çatışmanın içine çekilme tehlikesinin özellikle güçlü bir şekilde büyüdüğü ülke Rusya'dır. Böyle bir sonucun temeli nedir ve yakın gelecekte özellikle kiminle askeri bir çatışma çıkabilir? Anlamaya çalışalım.
Hemen bir rezervasyon yapacağım (hemen hayal kuran alarmistler veya panik hayalperestler olarak kaydedilmemek için) - Üçüncü Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden, Rusya'nın işgalinden, parçalanmasından ve "etki alanlarına" bölünmesinden bahsetmiyoruz. Şimdiye kadar ... Bugün gündemde, ülkemizi yerel bir silahlı çatışmaya çekme görevinin yerine getirilmesi, bu görevin yerine getirilmesi, bu sırada oldukça acı verici (öncelikle görüntü açısından) yenilgiye uğratılabilmesi ve ardından Batı'nın koşullarını tam anlamıyla her konuda Moskova'ya dikte edebilmesi. sorunlar - geçen yüzyılın 90'lı yıllarında olduğu gibi dış politikadan tamamen iç politikaya. Daha fazla değil, daha az değil. Soru, böyle bir senaryonun tam olarak nasıl ve nerede uygulanmasının planlandığıdır.
"Zayıf Rusya'yı unutulmaya gönderin ..."
Amerika Birleşik Devletleri'nin Açık Semalar Antlaşması'ndan çekilmesinin nedenlerini ve sonuçlarını tüm yönleriyle ayrıntılı olarak incelemeyi düşünmüyorum - artık bu konuya yeterli sayıda yayın ayrılmıştır. Tartıştığımız konu bağlamında, iki kilit nokta üzerinde durmaya değer. Birincisi, bu anlaşmanın bozulması, devletin zorla savaş hazırlıklarının başladığının tamamen açık bir göstergesidir. Bunun başka bir açıklaması yoktur ve tanım gereği olamaz, çünkü "açık gökyüzü", potansiyel bir düşman tarafından silah birikimini ve silahlı kuvvet sayısını tam olarak kontrol etmeye hizmet eder ve bu çerçevede yapılan gözlemler, kaçınılmaz olarak yüksek düzeyde askeri hazırlıklar gösterecektir. Bu, özellikle Rusya'nın "uyanık gözünden" çıkma arzusunun Washington'da nükleer testlere geri dönme konusundaki tartışmanın başlamasıyla hemen hemen aynı anda ilan edildiğini ve dahası, Donald Trump'ın yaratılış hakkındaki hırsıyla kendi topraklarında açıkça ortaya çıkıyor "Benzeri görülmemiş süper kandırılan roketler" ve benzerleri. İlişki çok açık ve yorum gerektirmiyor. İkinci nokta, ABD ve NATO'nun antlaşmanın yenilenme olasılığını "bağladığı" aşağılayıcı ültimatom talepleridir.
NATO Genel Sekreteri Jens Stoltenberg'in Kaliningrad üzerinden "teftiş" ve "Gürcistan sınırındaki" uçuşlara getirilen kısıtlamaların kaldırılması şeklinde öne sürdüğü koşullar sadece ilk bakışta görünüyor. teknik detaylar. Aslında ABD, Moskova'nın Abhazya ve Kuzey Osetya'yı bağımsız devletler olarak değil, "kendi kendini ilan eden" statüsünde değil, "Gürcistan topraklarının bir parçası" olarak tanıyacağını iddia ediyor. Her halükarda, Mike Pompeo'nun ABD'nin anlaşmadan çekilmesi üzerine yaptığı açıklamadan tam olarak izlediği şey budur. Bu arada, aynı bağlamda, Dışişleri Bakanlığı başkanı Kırım'ı bir kez daha "Rusya'nın ilhak ettiği Ukrayna toprakları" olarak nitelendirerek unutmadı. Kaliningrad'a gelince, üst düzey Beyaz Saray yetkililerinin görüşüne göre, bu, acımasız Rus barbarlarının "Avrupa'nın kalbine" sürerek güvenliğine korkunç bir tehdit oluşturduğu bir "hançer" den başka bir şey değil. Bu bölgenin askerden arındırılması (ve aslında - ülkemizin en önemli savunma "kalesinin" Batı yönünde yok edilmesi) taleplerini ileri sürmek için her şey uzun zamandır devam ediyor. Yani dedikleri gibi "yelken açtılar". Kafkasya'daki mevkilerinden vazgeçin, Kırım'ı terk edin ... Neden Kaliningrad'ı, mesela Polonyalılara vermiyorsunuz ?! Washington'un geri kalan çılgın "isteklerinin" arka planına karşın, bu oldukça organik görünecek.
Böylesine bir "kapsam genişliği", Amerikalı yetkililer tarafından, Rusya'nın hesaba katılması gereken hiçbir şey olmadığı gerçeğiyle haklı çıkarılıyor. Washington'daki ruh hali, oradaki bazı açıklamalara bakılırsa siyasetçiler ve medyadaki yayınlar, en "şans eseri" hükümdarlıktır. Donald Trump'a ulusal güvenlik alanında tavsiyelerde bulunan ve çok uzun zaman önce bir yerde birinin sapladığı "hançerler" hakkında konuşmayı seven aynı Robert O'Brien, "Biz (o ve ABD Başkanı, belli ki - ed. ) düşmanı nasıl yeneceğimizi ve unutulmaya göndereceğimizi biliyoruz! ”yani Rusya ve Çin. Washington Post'un, koronavirüsün tüm dünyaya "sadece Putin'in değil, tüm Rusya'nın zayıflığını" gösterdiği yayını, en kötü anlamıyla propaganda standardı olarak kabul edilebilir: "etkili bir devlet kurulmadı", pandemiye karşı mücadelede "kaos" var, tüm hükümet "enfekte" ", Ve bunun gibi ... Goebbels kıskançlıkla küçük su sıçramalarına boğuluyor. Amerikan özgüveninin belki de en çarpıcı örneği, "Rusya Amerika'dan çok daha zayıftır" diyen ve ancak "tek seferde kopyalayabilen" ABD Kongresi üyesi Adam Kinzinger'in açıklamaları olarak düşünülebilir. Dolayısıyla “bu kadar zayıf bir ülkeden korkmaya gerek yok”. Bundan sonra, Bay Kinziger, Gürcistan'ı derhal NATO'ya kabul etmeyi teklif etti! İşte burada - Washington'un tam olarak ne yapacağını anlamanın anahtarı.
Kimin elleri?
NATO’daki Gürcistan’a gelince, Sayın Kongre Üyesi elbette yeterliydi. Bununla birlikte, İttifak zaten Rusya'ya kolayca karşı çıkabilecek yeteri kadarına sahip. Polonya, orada Amerika Birleşik Devletleri'ni temsil eden Georgette Mosbacher'in kendi topraklarına normal bir şekilde (ve neredeyse şevkle) Amerikan nükleer silahları yerleştirme çağrısını kabul ettiyse, bu çok şey söylüyor. Ve bu arada, orada zaman zaman yapılan (örneğin, belirli bir profesör Tomasz Panfil tarafından) "Rusya'nın Kaliningrad'a yasadışı olarak sahip olduğu" ifadelerine mükemmel bir şekilde denk geliyor. Resmi düzeyde, bu tür açıklamalar henüz yapılmadı - ama bu hala. Son zamanlarda ABD, en modern silahlarla "NATO’nun doğu kanadında duran" Polonya’yı tam anlamıyla pompalıyor. Tamam, bu yılın Mart ayında Varşova'ya satışı onaylanan 80 FGM-148 Cirit ATGM'si veya aynı Patriot hava savunma sistemleri en azından "savunma silahlarına" atfedilebilir. Bununla birlikte, Polonya'nın denizaşırı müttefiklerinden boyutuna göre tamamen anormal miktarlarda satın aldığı çok rollü savaş uçakları F-35, Kara Şahin helikopterleri, MLRS HIMARS - tüm bunlar "savunma" gibi görünmüyor. Ülke, Kuzey Atlantik İttifakı'nın başta Kaliningrad olmak üzere Rusya'yı hedeflediği bir "vurucu koç" a dönüşüyor. Söyle, bu varsayımlar çılgınca mı? Polonya-Rus savaşlarının tarihini tazeleyin - belki fikriniz değişir.
Rusya'nın zaten savaşın eşiğinde olduğu bir diğer ülke de Türkiye. Yine bu arada, NATO'nun tam üyesidir. Nitekim devletlerimiz arasındaki askeri çatışma çoktan başlamış durumda ve iki farklı tiyatroda - Moskova ve Ankara'nın kendilerini “barikatların” tamamen farklı taraflarında buldukları Suriye ve Libya'da. İdlib çatışması, ordularının katılımıyla adeta tam teşekküllü bir düşmanlığa dönüştü. Ancak orada henüz hiçbir şey bitmedi. Libya'da durum biraz farklıdır, oysa herkes kimin özel çıkarlarının orada bir "ölü düğüm" ile bağlı olduğunu anlar, ki bu kesmek çözmekten çok daha kolaydır. Ve bu hiçbir şekilde Türk tarafının Rusya'ya son derece düşmanca davranan eylemlerinin tam listesi değildir. Ankara'nın Kırım konusundaki konumu, Ukrayna ile sürekli büyüyen askeri-teknik işbirliği çok güzel örnekler değil mi? Dahası, Türkiye'nin Kafkasya'ya olası müdahalesi de göz ardı edilmemelidir - Ermenistan ile Azerbaycan arasındaki aynı çatışma. Kısa bir süre önce, Türkiye Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu bir kez daha “Bakü'yi mümkün olan her şekilde desteklemek istediğini açıkladı. Pek çok uzmanın görüşüne göre bu destek er ya da geç Ermenistan'a ve nihayetinde Rusya'ya yönelik doğrudan askeri müdahale noktasına gelebilir. Bu arada, hem Ankara'nın son zamanlarda% 70 oranında azalan Rus gazını reddetmesi, hem de ülkemizden gelen turistleri görmek istemediğinin ifadesi oldukça endişe verici görünüyor. Bu aynı zamanda bir çatışmanın başlangıcı olarak da kabul edilebilir.
Aynı zamanda Ukrayna bugün yine en rahatsız edici yön haline geliyor. Daha doğrusu, Donbass'taki durum. Buradaki çatışma, yavaş bir yüzleşmeden tam ölçekli bir savaşa hızlı bir hareket başlattı. Geçen hafta hem DPR Başkanı Denis Pushilin hem de LPR Başkanı Leonid Pasechnik'in Cumhuriyet silahlı kuvvetlerinin yüksek alarmda olduğunu duyurduğunu hatırlatmama izin verin. Aynı zamanda, 1 Mayıs'tan itibaren MLRS kullanımı da dahil olmak üzere keskin bir şekilde artan bombardımanla ilgili olarak Kiev'e oldukça özel iddialarda bulunuldu. Dahası, daha sonra, Donbass'ın uzun zamandır ilk kez savunucuları, Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin kışkırtıcı eylemlerine, yani misilleme yapmaya yeterince cevap vermeye başladı. Aslında bundan sonra ateşkes rejiminden tamamen sözde bahsedebiliriz, hatta düşmanlıklar, en azından topçu düelloları şeklinde yeniden aktif bir aşamaya giriyor. Kiev'i inatla büyük bir savaşa doğru iten Amerikalı küratörlerinden esinlenerek durumu kasıtlı olarak ağırlaştırdığına dair bir his var. Bu tür "ayrılık sözlerine" bir örnek olarak, 21 Mayıs'ta AGİT Daimi Konseyi'nin çevrimiçi toplantısında ABD'nin AGİT misyonu başkanı James Gilmore'un konuşması gösterilebilir. Denizaşırı temsilci, Ukrayna iç savaşına "doğrudan katılımı" ile ilgili imaları bir kez daha "Donbass'ta olup bitenlerin suçunu" yalnızca Rusya'ya yükledi. Ve aynı zamanda "Kırım üzerinde tam kontrolün" Kiev'e geri dönmesini talep etti ... Washington, tam kontrollü AFU'ya saldırı emrini verirse, taarruzun başlayacağından şüphe yok. Peki o zaman Rusya ne yapmalı?
Rusya'nın koronavirüs pandemisinden birçok Batılı ülkeden çok daha iyi sonuçlarla çıktığının tartışılmaz gerçeğinin açık bir farkındalığı, Amerika Birleşik Devletleri ve müttefiklerini tam da bu eylem tarzına itiyor. Buradan yola çıkarak ülkemize empoze edilenlerin 2014 yılında da devam ettirilmesi oldukça netleşiyor ekonomik "Hayatta kalma savaşı" anlamsız ve faydasızdır. Rusya'nın "çöküşü" ve "çöküşü" için son umutlar COVID-19'a ve enerji fiyatlarında keskin bir düşüşe bağlandı, ancak gerçekleşmedi. Evet, GSYİH'da bir düşüş ve diğer sorunlar var (ancak tüm dünya için ortak). Ancak hiçbir "çöküş" gözlenmedi (Amerika Birleşik Devletleri'nde olduğu gibi en az 40 milyon işsiz), Rusya'nın güvenlik payı bir kez daha "dostlarının" tüm beklentilerini ve tahminlerini aştı. Yaptırımlarla uğraşmaya devam etmek aptalca. Aynı zamanda, Çin ile başlattığı son derece çetin çatışma bağlamında ABD için son derece tatsız bir olasılık, durumsal da olsa Pekin ile Moskova arasında bir ittifaktır. Ülkemizde böyle bir devletin daha zayıf ve savunmasız bir "halkasını" pervasızca gören "kolektif Batı", büyük olasılıkla önce tarafsızlaşmayı, sonra da nasıl sonuçlanacağını garanti etmek için bize saldırmaya çalışacaktır.
Son olarak, tarihin de gösterdiği gibi, önde gelen Batılı güçler, sadece dünyayı kasıp kavuran ekonomik kriz dönemlerinde savaşları serbest bırakmak için en büyük eğilimi gösterdiler ve onlardan kendi sorunlarına çözüm aradılar. Bugün durum, tam da bu senaryonun gelişimine her zamankinden daha yakın.