2000’lerin başı dijital kameralar için altın bir çağdı. Olympus, Nikon, Sony, Canon, Ricoh ve diğerleri gibi şirketler, benzersiz, tuhaf ve genellikle mükemmel kameralardan oluşan sonsuz bir akış yayınlıyor gibi görünüyor. O zamanlar büyük bir kamera mağazasında çalıştığım için şanslıydım ve neredeyse her gün, kasada tasarım ve doğruluk sınırlarını zorlayan bazı yeni araçlar ortaya çıkardığımı hatırlıyorum. En eğlenceli gün yeni bir DSLR fotoğraf makinesinin geldiği gündü.
Bu çağın en tuhaf ve en şaşırtıcı kameralarından bazıları Kodak, Fuji, Canon ve Nikon arasındaki Frankenstein-esque işbirlikleriydi. Kodak, dijital destekleri Nikon F5 ve Canon EOS-1 dahil olmak üzere zamanın en iyi profesyonel film kameralarından bazılarıyla birleştirdi. 2000 yılında Fuji, yıldızlardan daha az bir Nikon N60 fotoğraf makinesine dayanan ve bir çeşit çarpık tutuş takılı bir Nikon’a benzeyen Finepix S1 Pro’yu piyasaya sürdü (çirkindi). N60 hiç profesyonel bir kuruluş olmadığı için kamera yalnızca düşük kaliteli bir tüketici modeline dayandığı için eleştiri aldı.
İki yıl sonra Fuji, daha güçlü Nikon N80’e dayanan Finepix S2 Pro’yu piyasaya sürdü. S1’den farklı olarak S2 daha şık bir tasarıma sahipti ve tüm dijital parçaları barındıran entegre kavrama ve arka çıkıntı genel estetiğin bir parçasıydı ve eski modelde olduğu gibi sonradan düşünülmüş gibi görünmüyordu.
Bu kameranın piyasaya sürüldüğü zamanı hatırlıyorum çünkü etrafı çok fazla gürültüyle çevriliydi. O zamanlar Fuji sensörleri, kameradaki piksel sayısını etkin bir şekilde ikiye katladığı söylenen benzersiz bir enterpolasyon kullandı. Yani S2 Pro’nun kamerası 6MP olmasına rağmen etkili bir 12MP görünümü verdiği söyleniyordu. Bu sana mantıklı gelmiyorsa, üzülme çünkü o zaman hiçbirimiz anlamamıştık ve 20 yıl sonra hala anlamıyorum. Ama dalıyorum.
Birkaç yıl önce bir arkadaşım bana eski fotoğraf makineleriyle dolu bir dizi kutu hediye ettiğinde Nikon 50mm f/1.8 lensli bir Finepix S2 Pro ile karşılaştım. Anında güzel anıları canlandırdı ve 2002’den beri kamerayı sadece kutuya geri koymadan önce kapsamlı bir şekilde test etmemize izin verildi (tümü beyaz eldiven servisi ile), gerçekten mükemmel çalışan bir kameraya sahip olmaktan mutlu oldum.
Umarım 20 yıl sonra beni çok mutlu eden bu DSLR incelememi beğenmişsinizdir.
Çarpıcı ergonomi ve tasarım
S2 Pro hakkında ilk fark ettiğiniz şey, iyi hissettirdiğidir. Kameranın boyutu, şekli ve tutuşu onu tutmayı gerçek bir keyif haline getiriyor. Ve N80’i (çok fazla plastiğe sahip orta sınıf bir kamera) temel aldığından, çok ağır veya hacimli değil. Bugünün standartlarına göre bile elde gerçekten iyi hissettiriyor. En iyi parçalardan biri, harika bir kullanıcı deneyimi ve tutuş sağlayan kameranın arkasındaki başparmak girintisidir.
Düğme düzeni ve bağlantı da mükemmel. Deklanşör hızı ve diyafram kontrolü için bir ön ve arka kontrol kadranı ve arkada, kullanıcının beş AF noktası arasından seçim yapmasını sağlayan dört yönlü kaydırma kadranı ile temel işlevler, dönemin tipik bir Nikon fotoğraf makinesine oldukça benzer.
Ancak menü sisteminin en iyi yanı, küçük nokta vuruşlu ekranın altındaki dört işaretlenmemiş düğme olmalıdır. Etiketli değiller, bu ilk başta kafa karıştırıcıydı, ta ki işlev düğmesine basarak nokta vuruşlu ekrandaki menü simgelerinin farklı seçenekler arasında geçiş yapacağını, böylece tüm işaretlenmemiş düğmelerin çeşitli ayarları değiştirebileceğini fark edene kadar. Aslında çok sezgisel ve kullanımı kolaydır.
otomatik odaklama
20 yıllık bir kamera için otomatik odaklama mükemmel. Hızlı, hızlı ve genellikle temayı kurarken sorun yaşamaz. Öznenin gölgede kaldığı arkadan aydınlatmalı durumlarda bile Nikkor 50mm f/1.8 lensimle netlemeyi tutarlı ve hızlı buldum.
Ayrıca odak sisteminin basitliğini de seviyorum. Beş AF noktasından oluşan dairesel grup (tümü esas olarak çerçevenin ortasını kaplar) arka kaydırma kadranı ve odak elde edildiğinde parlak kırmızı renk kullanılarak ayarlanabilir. Temelde noktayı ortada tutmama ve eski moda hileyi ikiye bölme ve yeniden şekillendirme yapmama rağmen, gerektiğinde alternatif bir odak noktası seçmek kolaydır. Yüzlerce AF noktası, kaydır ve odakla LCD ekranlar ve düzinelerce odak seçeneği çağında, bu sistemin ne kadar net olduğunu takdir edebilirim.
İki takım pil
Bu fotoğraf makinesinin (Fuji isim plakalı bir Nikon olmasının yanı sıra) en sıra dışı özelliklerinden biri, tamamen ayrı iki pil bölmesine sahip olması ve dikey bir deklanşöre sahip olması gerektiği gibi görünse de, yok. Kol dört adet AA pil tutar ve yandan erişilebilir, kameranın altında bulunan ikinci pil bölmesi ise iki adet CR123 lityum pil alır.
İlk başta kameranın çalışması için her iki pil setinin de gerekli olduğunu düşündüm, ancak her iki setle de çalışabileceği ortaya çıktı, bu yüzden pahalı ve bulması zor 123A satın almak yerine sadece AA pillerle kullandım. S2 Pro piyasaya sürüldüğünde, çoğu kamera tek kullanımlık lityum pil kullanıyordu, bu yüzden bu zaman diliminde standarttı. Bence fikir, her ihtimale karşı AA pilleri yedek olarak almaktı, ki bu aslında harika bir fikir. Ancak AA alkalin pil kullanırsanız, açılır flaşı kullanamazsınız ve uzun ömürlü olmazlar. Fotoğraf makinesi ölmeyecek, ancak piller azaldığında, her çekim arasında bip sesi çıkaracak ve pil simgesi yanıp sönecektir.
Diğer olasılıklar ve sonlar
Kamera, artık mevcut olmayan bir Compact Flash kart veya Smart Media kartı kullanır. Akıllı ortam kartları çok az veri içerir ve açıkta temas noktalarına sahiptir, bu da kolayca bozulabilecekleri anlamına gelir. S2 Pro ayrıca açılır bir flaşa, 100 ila 1600 ISO aralığına ve seri çekim modunda 7 kareye kadar saniyede 2 büyük kareye sahiptir. Kameranın 1.8 inç LCD ekranı var, bu da çekiciliği artırsa da düşük çözünürlüklü olduğundan size son görüntü hakkında pek bir şey söylemiyor.
Sensör ve görüntü kalitesi
S2 Pro, APS-C boyutlu bir sensöre sahiptir ve 6.17 MP çözünürlük sunar. Yukarıda bahsettiğim gibi, Fuji o sırada enterpolasyon yöntemini kullandı ve kameralarının belirtilen çözünürlüğün iki katı olan bir değeri sunduğunu iddia etti, ancak sonuçlar bana altı megapiksel gibi göründüğü için iddiaya fazla bir stok koymadım.
Birkaç nedenden dolayı fotoğraflara gerçekten şaşırdım. Genel olarak, keskinler ve çok ilginç bir görünüme sahipler, ancak biraz bulanıklık var (bence bu nostaljik etkiye katkıda bulunuyor). Jesse ve gitarını yakalamak için kullandığım kamera içi siyah beyaz film simülasyonundan inanılmaz derecede etkilendim. Dinamik aralığı ve her zaman korunan ayrıntıyı kontrol edin. 20 yaşındaki biri için fena değil.
Ben de stüdyomda birkaç fotoğraf çekmeye çalıştım. Otomatik beyaz dengesinde her şey daha soğuk renklere yöneliyordu, bu yüzden sonuçlar beni heyecanlandırmadı. Brandon’ın renkli fotoğrafı değiştirilmemiş ve renkler arzulanan çok şey bırakıyor, ancak Tone Mapping kullanarak Affinity Photo’da oluşturduğum siyah beyaz düzenlemeden memnun kaldım. Tekrar stüdyomda kamerayı kullanmayı denersem beyaz dengesini manuel olarak ayarlayacağım ve aldığım sonuçları göreceğim. Kamerayı kullanmanın en iyi yolu doğal aydınlatmadır ve bence burada gerçekten aydınlanıyor, tıpkı oğlumun kitap okurken olduğu resimdeki gibi.
Sonuçlar
Finepix S2 Pro’yu kullanmak çok keyifli ve bu kadar eski bir kamerayla çok iyi uyum sağlıyor. Esasen Fujifilm isim plakasına sahip bir Nikon olduğu için, klasik bir Nikon’da bulmayı umduğunuz işlevsellik ve yapı kalitesidir (bunu söylemekten nefret ediyorum, ancak N80 bu noktada muhtemelen bir klasik). Fotoğraf makinesi AA piller ve CF kartlar kullandığından, 2022’de pahalı veya bulunması zor aksesuarlara ihtiyaç duymadan kullanımı da kolay ve Nikon mount’a sahip olduğu için tükenmez miktarda ucuz AF ile donatılabilir. . ve manuel odak lensleri.