Bethel, Connecticut'tan Phineas Taylor Barnum, yaşamının yaklaşık elli yılında, yoksul bir taşra çocuğu olarak mütevazi başlangıcından, kendi kuşağının bir şovmenine - gerçekten de, hayatıyla ilgili yeni müzikalin söyleyeceği gibi, en büyük şovmen - haline getirmişti.
İlgili İçerik
Barnum, parlak pazarlama taktikleri ile pek de göze batmayan iş uygulamalarının birleşimi sayesinde, gerçekten de gelmişti ve kitabıyla birlikte. Dünyanın Huyları, 1865'te Barnum, izleyicilerini, paçavradan zengine başarı öyküsünü halkı dolandırarak elde etmediğini size bildirmek istedi.
Barnum'un kariyeri, bu tür gösterilerin ne kadar gerçekçi veya etik olduğuna bakılmaksızın, bu tür eğlence için aç olan bir halka hizmet ettiği merakta kaçakçılık yaptı. Gösteri dünyasındaki mirası, Amerikan Müzesi'nden 'P. T. Barnum's Grand Traveling Museum, Menagerie, Caravan & Hippodrome' (Ringling Bros. ve Barnum & Bailey sirkinin öncülü) yaşamının sonlarına doğru. Her biri, kitlesel ve çoğu zaman kaba eğlenceyle ilgilenen bir izleyici kitlesine pazarlanan, yaşamdan daha büyük fikirlerle doluydu.
Barnum'un kitapta yazdığı gibi, genel olarak anlaşıldığı gibi, riyakarlık terimi, halkın dikkatini aniden çekmek ve halkın gözünü ve kulağını çekmek için yeni çareler - gösteri dışında - ışıltılı görünümler koymaktan ibarettir.Barnum, böyle bir uygulamanın haklı olduğunu açıkça belirtmek istedi. [T] burada, başarıyı garantilemek için yalnızca kötü şöhrete ihtiyaç duyan çeşitli ticaret ve meslekler var, diye iddia etti, günün sonunda müşteriler paralarının karşılığını aldıklarını hissettikleri sürece hiçbir zarar, hiçbir faul yok.
Antebellum Kuzey'de büyüyen Barnum, şovmenliğe ilk gerçek dalışını 25 yaşında, Joice Heth adında yaşlı bir siyah kadını kiralama hakkını satın aldığında aldı. George Washington'un eski hemşiresi.
Bu zamana kadar Barnum, piyango yöneticisi, dükkan sahibi ve gazete editörü olarak çalışmayı denemişti. New York'ta yaşıyordu, bir pansiyonda ve bir bakkalda çalışıyordu ve para kazandıran bir numaraya acıkmıştı.
'Uzun zamandır sadece halka açık bir sergiyi ele geçirebilirsem başarılı olabileceğimi düşünüyordum, 1855'teki otobiyografisinde o zamanki hayatını yansıtıyordu, P.T.'nin Hayatı Barnum, Kendi Yazmıştır.
Heth ile zengin olmak için bir fırsat gördü. O zamanlar Pennsylvania ve New York'ta kölelik yasa dışı olmasına rağmen, bir yasal boşluk, onu bir yıllığına 1.000 dolara kiralamasına ve satışı tamamlamak için 500 dolar borç almasına izin verdi.
İçinde Araştırma kağıdı Austin'deki Texas Üniversitesi'nde fahri profesör Bernth Lindfors, Barnum ve Afrika halklarını yanlış temsil eden mirası hakkında, şovmen Barnum'un başlangıç noktası olarak bu karanlık işlemin önemini yerinde bir şekilde özetliyor. dolandırıcı olduğu ortaya çıkan emekli bir kadın köle satın almak için borç.'
Bu bir hikaye En Büyük Şovmen Barnum'u düzgün konuşan Harold Hill tipi sevimli bir dolandırıcı olarak sunan , ele almıyor. Hugh Jackman'ın Barnum'u, düzenli bir kâr elde etmek için köleleştirilmiş bir kadını satın almaktan asla rahatsız olmayacaktı. Gerçekten de, yeni filmden bir şarkıdan alıntı yapmak için Yıldızları Yeniden Yazın.
Benjamin Reiss, Emory Üniversitesi'nde İngilizce profesörü ve başkanı ve yazarı Şovmen ve Köle , Barnum'dan Smithsonian.com ile yaptığı bir röportajda, Barnum'un mirasının bir tür kültürel mihenk taşı haline geldiğini açıklıyor. Anlatmayı seçtiğimiz hayatının hikayesi, kısmen Amerikan kültürü hakkında anlatmayı seçtiğimiz hikayedir, diyor. Bir şeyleri silmeyi veya hassas konular etrafında dans etmeyi seçebilir ve bir tür iyi hissettiren hikaye sunabiliriz ya da bunu kültürümüzün yüzyıllardır boğuştuğu çok karmaşık ve rahatsız edici tarihlere bakmak için bir fırsat olarak kullanabiliriz.
Bu, Barnum'un ilk büyük çıkışı olan Heth ile başlar. Gösteriye aç bir halk gözlemlediğinde onunla turneye çıktı. İnsan merakları veya ucube Reiss, kitabında —doğa ucubelerinin—on sekizinci yüzyılın sonlarında ve on dokuzuncu yüzyılın başlarında en popüler seyahat eğlenceleri arasında olduğunu açıklıyor, ancak Barnum Heth ile turneye çıktığında bir değişiklik oldu. Reiss, 1830'larda grotesk bir şekilde vücut bulan insan formlarının sergilenmesinin bazı popülist karnavalesk eğlenceler için ve diğerleri için soylu duyarlılıklara karşı bir saldırı olduğunu yazıyor. Kitle kültürünün öncüsü New York'taki Jacksonian basını, Heth'in gösterilerini nefes nefese yayınlarken, Barnum'un kağıt izini takip ederken, daha eski moda New England basınının sergide tüylerini diken diken ettiğini gördü. Gazete olarak Kurye keskin bir şekilde yazdı:
Kısır seyircileri eğlendirmek için aşağı hayvanları doğal olmayan şakalar yapmaya teşvik etmek için bazen bir hayvanat bahçesinde uygulanan aynı tür disipline tabi tutulan nefes alan bir iskeleti zevkle seyredebileceklerini düşünenler, ziyaret ederek zevklerine göre yiyecek bulacaklar. Joy Heth.
Yine de, Heth ile Barnum, kuzeydoğudaki farklı izleyicilere hitap etmek için onun farklı hikayelerini oynayarak, dalıp savrulmak için yeterince çevik olduğunu kanıtladı.Heth, elbette, George Washington'un zamanında hayatta değildi. Barnum'un masallara inanıp inanmadığı gerçekten önemli değil. Daha sonra öyle olduğunu iddia etse de, insanları onu görmeye çekmek için Heth hakkında kendi mitlerini uydurmaktan geri kalmıyordu; bir keresinde köleleştirilmiş kadının bir insan bile olmadığını iddia eden bir hikaye uydurmuştu. Olağanüstü yaşlı bir kadın olduğu iddia edilen şey, sadece merakla inşa edilmiş bir otomattır, diye yazdı.
O ne zamanŞubat 1836'da öldü, onun huzur içinde gitmesine izin vermek yerine, Barnum'un kolunda bir şey daha vardı: New York'ta bir Salon'da canlı bir otopsiye ev sahipliği yapan son bir halk gösterisine sahne oldu. Orada, 1500 seyirci ölü kadının kesildiğini görmek için 50 sent ödedi ve muhtemelen yaşının yarısı kadar olduğunu ortaya koydu.
Heth'ten sonra Barnum, turneye çıkacak başka eylemler buldu - özellikle dünyaca ünlü İsveçli Bülbül Jenny Lind'i, onunla eleştirel ve popüler bir şekilde alkışlanan Amerika'daki ilk çıkışını yapmak için Atlantik'i aşmak darbesi - Heth'in sahibi olana kadar Amerikan Müzesi, Aralık 1841'de New York'ta.
Amerikan Müzesi'nde, seyahat başına 25 sent karşılığında günde 4000'den fazla ziyaretçi akın etti ve yaklaşık 850.000 ilginç merak uyandırdı. Sahte ve gerçek, bir balığın korunmuş kuyruğuna dikilmiş korunmuş bir maymun kafası olan Feejee deniz kızı gibi sahtekarlıkların yanı sıra ithal, egzotik canlı hayvanlarla karıştı.
En rahatsız edici olanı, Barnum'un müzede tuhaflığı canlı meraklar şeklinde sunmaya devam etmesiydi. En popüler gösterilerden biri, Afrika'nın vahşi doğasında bulunan bir yaratık olarak faturalandırılan bir adamı içeriyordu ... vahşi yerli Afrika ve bir tür insan-maymun olan orangutan outang'ın bir karışımı olduğu tahmin ediliyordu. Saldırgan poster şu sonuca varıyordu: Olumlu bir isim olmadığı için yaratığa 'NEDİR?' deniyordu.
Gerçekte, NEDİR? William Henry Johnson adında Afrikalı-Amerikalı bir adamdı. Gösteriye gelmeden önce, Barnum'un Connecticut'taki memleketinde başka bir şovmen için aşçılık yaptı. Benzer ırksal ötekileştirme, aslında El Salvadorlu olan Aztek çocuklarından gerçek ama egzotikleştirilmiş Siyam İkizleri, Chang ve Eng'e kadar Barnum'un yaşayan meraklarının geri kalanına nüfuz etti.
Michigan Üniversitesi'nde tarih ve Amerikan çalışmaları profesörü olan James W. Cook'un ileri sürdüğü gibi Aldatma Sanatı: Barnum Çağında Dolandırıcılıkla Oynamak Barnum'un daha sonra siyasi yüzüğe şapkasını atmaya karar vermesinin nedeni, Afrika'nın aşağılığı ve ırksal ötekileştirme fikirlerini besleyen bu tür gösterilerle oluşturduğu iki taraflı kitle izleyicisiydi.
Bununla birlikte, 1865'te Connecticut Genel Kurulu için başarılı çalışması sırasında bir şeyler değişti. Cook, Barnum'un birdenbire Afro-Amerikalıların boyun eğdirilmesi konusunda yeni bir sempati ve pişmanlık duymaya başladığını ya da en azından İç Savaşın sonunda medeni haklar meselelerine yeni, biraz daha yumuşak bir ırksal paternalizm vizyonuyla yaklaşmaya başladığını yazıyor. Kongre için başarısız bir koşu sırasında, bir kampanya konuşmasında, Güney'de yaşarken kendisinin de kölelere sahip olduğunu itiraf etti, o zamandan beri pişman oldu. Daha fazlasını yaptım, dedi. kölelerimi kırbaçladım. Bunun için kendim de binlerce kez kırbaçlanmalıydım. Ama o zamana kadar bir Demokrattım - onlardan biriydim sıradan Güney ilkelerine sahip Kuzey adamları olan Demokratlar.
Güçlü bir konuşma ama pişmanlığının ne kadarının döndüğünü söylemek zor. Reiss, Barnum ile bunun işin bir parçası olup olmadığını veya pişmanlığın gerçek olup olmadığını asla bilemezsiniz, diyor. İnsanlar değişir ve şovmen olarak kariyeri boyunca beyaz olmayan insanları aşağılayıcı şekillerde sergilediği birçok bölüm olmasına rağmen, bunu gerçekten hissetmiş olabilir.
En azından Heth ile, Reiss'in dediği gibi, onu başlangıçta bir fırsat ve bir mal parçası olarak gördü, kariyerinin başlarında sürekli övündüğü bir şeydi. Ancak İç Savaş'tan sonra artan saygınlık kazandıktan sonra, gururla övündüğü hikaye değişti.
Çünkü onu parçaladığınızda, Reiss'in dediği gibi, bu kadının sahibiydi, hayatının sonuna doğru onu günde 10 ila 12 saat çalıştırdı, ölümüne çalıştırdı ve sonra onu öldükten sonra sömürdü. Bu tarih birdenbire Barnum için tatsız bir bölüm haline geldi ve bu nedenle Reiss, hikayeyi aktarma biçiminde bir değişiklik olduğunu söylüyor. Anlatımının gitgide kısaldığını, sonuna doğru gitgide daha çok özür dilediğini gözlemliyor. Barnum'un daha sonra yeniden anlatımı tarihi yeniden yazıyor, Reiss'in dediği gibi, ne yaptığını tam olarak bilmiyormuş gibi görünüyor ve bu, büyüklüğe giden yolda sadece küçük bir an oldu. Aslında, kariyerini başlatan şey buydu.
Bugün, Barnum ve kariyeri tartışmalı bir şekilde nerede olduğumuza ve ne tür bir saçmalık hikayesinin satılmasını istediğimize dair bir Rorschach testi olarak hizmet ediyor. Ancak Barnum'a net bir gözle bakıyorsanız, biyografisinin yadsınamaz bir gerçeği, ırkçılığı kitlelere pazarlama rolüdür. Reiss, Irkçılığı eğlenceli hale getirmenin ve insanların ırksal olarak tabi kılınmış bir kişiyi alçaltan faaliyetlerde bulunmanın bu yeni yollarına sahipti, diyor Reiss. Bu onun mirasının bir parçası, bize bıraktığı şeyin bir parçası, aynı zamanda bize gerçekten harika şakalar ve sirk gösterileri ve bu tür büyüleyici, bilgece çatlayan 'Amerika'nın amcası' itibarı bıraktığı gibi. Bu aynı zamanda onun mirasının bir parçasıdır.
Böyle karanlık notları keşfetmek yerine, En Büyük Şovmen daha çok, Barnum'un muhtemelen şapkasını çıkarabileceği büyüklükte güzel bir hikaye, bir riyakarlık yapmakla ilgileniyor.
Ama merhum tarihçi Daniel Boorstin'in belirttiği gibi kritik metni, Görüntü , belki de bu revizyonist hikaye anlatımı, dikkat edenler için sürpriz olmamalı.
Popüler inanışın aksine, Boorstin'in yazdığı gibi, Barnum'un büyük keşfi, halkı kandırmanın ne kadar kolay olduğu değil, halkın kandırılmaktan ne kadar keyif aldığıydı.