1994’te Ray Charles, NBC’lerle bir röportaj için oturdu. Bob Costas ve Elvis Presley’i sert bir şekilde eleştirdi. “Elvis’in çok büyük ve olağanüstü olduğunu söylemek, sanki o kralmış gibi… neyin kralı?” dedi Charles. Nat King Cole gibi “çok daha büyük sanatçılar tanıyorum” saldırıya uğradı Beyaz izleyiciler tarafından rock müzik performansı için kullanılırken, Elvis geniş çapta beğeni topladı. “O yapıyordu bizim bir tür müzik,” dedi Charles. “Öyleyse neden bu kadar heyecanlanayım ki?”
2020’de ve bu yıl iki kez viral hale gelen bu yırtıcı ses, Presley’e karşı uzun süredir devam eden duruşu özetliyor. Bazıları için olağanüstü bir müzik gücü değil, siyah sanatçıların hareketlerini kopyalayarak ve şarkılarını coverlayarak adını duyuran şanslı bir kültür akbabasıydı. Presley, beyazlığı sayesinde, Black rock yaratıcılarının asla yapamadığı yollardan yararlandı ve yol boyunca türün “kralı” olarak adlandırıldı.
Bu, yeni biyografinin konu Elvis, yöneten Baz Luhrmann ve bir hipnotik başrolde Austin Butler, yandan müdahale eder. Filmde Luhrmann, orijinal “Hound Dog”u söyleyen Big Mama Thornton gibi sanatçıları öne çıkarıyor; Gerçek bir rock yaratıcısı olan Little Richard; elektro gitarın öncüsü Rahibe Rosetta Tharpe; ve Presley ile uzun ve yakın bir dostluğu olan blues süperstarı BB King. Filmde Presley, Siyah toplulukla uyum içindedir. Siyah sanatçıların gösterilerine gider, Memphis’teki Beale Caddesi’nde huzur içinde dolaşır ve King ile takım elbise alışverişine gider. Hepsi gül, diken yok. Presley’in tek eleştirmenleri, ırkçı beyaz otorite figürleri ve Blackness’a yakınlığı nedeniyle çalışmalarını kışkırtıcı bulan beyaz gazetecilerdir.
Ama çağın gerçeği bu mu? Elvis şarkıcının müzikal stillerinin kökenlerini göstermeye büyük özen göstererek, kendisine ilham veren siyahi sanatçılara ışık tutuyor. Aynı zamanda Presley’in bu müzisyenler (saygılı, huşu içinde) hakkında ne hissettiğini gösterir, ancak onun hakkında ne hissettiklerini göstermez. Big Mama Thornton, Presley’in hit şarkısını coverlayarak bir süperstar olması hakkında bir fikri var mıydı? Benzer şekilde, Rahibe Rosetta Tharpe veya Küçük Richard, Presley’in kitleler için stillerini taklit etmesini umursar mıydı? BB King gerçekten de geleceğin süperstarının bu kadar büyük bir savunucusu muydu?
Görünüşe göre bu sorular hakkındaki gerçek, gamı yönetir. Presley’nin Mississippi, Tupelo’da çoğunlukla Siyah olan fakir bir mahallede büyüdüğü ve gençliğinde İncil müziğine olan derin sevgisine ilham veren Siyah kiliselerine katıldığı doğrudur. Bir genç olarak, ailesi Tennessee, Memphis’e taşındığında, East Trigg Avenue Baptist Kilisesi’ne gider ve bölgedeki asi beyaz gençlerin ortak bir eğlencesi olan Rev. Herbert Brewster’ın hizmetlerine katılırdı. müzik yazarı ve film yapımcısına göre Nelson George, kim danışman olarak çalıştı Elvis. George, araştırmasını yaparken, Presley’i gençken tanıyan çok sayıda Siyah insanla röportaj yaptı. Ne dediler? George, Mojo Media’ya gülerek, “Bu garip küçük beyaz çocuktu,” dedi. “Elvis bir aykırıydı.”
Film ayrıca Presley’in BB King ile olan ilişkisini de doğru bir şekilde tasvir ediyor (oyuncu tarafından canlandırılıyor). Kelvin Harrison Jr.). 1996 röportajında ile birlikte Charlie Gül, blues ikonu, şarkıcıyı 1950’lerin başında, bir yıldız olmadan önce stüdyoda gördüğünü hatırladı. King, Presley’in erken çıkışı hakkında “İyiydi” dedi. Ancak Presley geliştikçe, “benimki de dahil olmak üzere kafaları çevirmeye başladı. Her şeye sahipti. Görünüş, yetenek.” İkili arkadaş oldu. Daha başarılı hale geldikçe, Presley King’in kara konserlerine de yardım edecekti. Ve yıllar içinde King, arkadaşını kültürel hırsızlık suçlamalarından koruyacaktı. King, 2010 yılındaki bir röportajda “Müzik tüm evrene aittir” dedi. “Siyah adama, beyaz adama veya başka bir renge özel değil.” 1996 yılındaki otobiyografisinde, Etrafımdaki Maviler, King şöyle yazdı: “Elvis kimseden müzik çalmadı. Büyüdüğü müziği kendi yorumuna sahipti, aynısı herkes için geçerli. Bence Elvis’in dürüstlüğü vardı.”
Kaynak : https://www.vanityfair.com/hollywood/2022/06/elvis-biopic-black-musicians