Muhtemelen, soğuk algınlığı veya suçiçeği veya diğerlerinden biri olsun, bir virüs tarafından enfekte olmanızdır. Virüsler yaygındır, ancak göründüklerinden daha fazlası vardır. Tedavi edilmesi daha zordur, çünkü antibiyotikler onlara karşı kullanılamaz. Bunun nedeni, canlı olan şeylere alışkın olduğumuz şekilde hayatta olmamalarıdır. Aslında, onları “canlı” olarak sınıflandırmak çok zor .
İşte nedeni.
Yaşamın tanımına uymamak
Virüsler hücre bile değildir. Protein kaplama ile çevrili RNA veya DNA gibi genetik materyalleri var, ama hepsi bu. Organ elleri veya zarları bile yok.
Çoğu zaman virüs etkin değildir . Herhangi bir enerji kullanmazlar ve kendi başlarına çoğaltamazlar. Virüslerin “canlı” oldukları tek zaman, bir konakçı hücre ile temas ettikleri zamandır. Hücredeki reseptörlere bağlanırlar, genetik materyallerini enjekte ederler ve hücrenin enerji ve çoğaltma araçlarını kopyalamak için kaçırırlar.
Bilim adamları uzun zamandır virüslerin yaşamadıkları için ısrar ettiler çünkü yaşamın kutusuna sığmıyorlar. Onlar metabolize, çevredeki değişikliklere tepki, büyür ve çıkarmaz . Gerçekte gerçekleştirdikleri tek süreç üreme, ancak bunu kendi başlarına bile yapamıyorlar. Çoğu zaman etkin olmadıklarından ve bir ev sahibi olmadan aktif olamadıklarından, bazıları hayatta olmadıklarını iddia ederler.
Virüslere ışık tutuyor
Son birkaç keşif, virüslerin canlı ya da canlı olduğuna dair bazı kanıtlar sağlamıştır. 1992’de mimivirüsler keşfedildi . Bunlar, bazı bakterilerden daha büyük olan genomik kütüphanelere sahip büyük virüslerdir. Bazıları yeni virüsler oluşturmak için DNA’yı çevirebilen proteinlerin genlerine bile sahiptir. Ek olarak DNA onarımı, metabolizması ve protein katlanması için genleri vardır. Böylece, tüm virüslerin bir ana bilgisayar gerektirdiğini çürüterek, kendi başlarına çoğaltabilirler.
2015 yılında Illinois Üniversitesi ekin bilimleri ve Carl R. Woese Genomik Biyoloji Enstitüsü profesörü Gustavo Caetano-Anolles ve lisansüstü öğrencisi Arshan Nasir virüslerin evrimsel tarihini takip etti. Virüs DNA’sında bilgilendirici olması için çok fazla rastgele mutasyon vardır, bu nedenle protein kıvrımlarını incelediler. Bunlar, virüslere ve hücrelere özgü ve genler tarafından kodlanan, ancak zaman içinde daha kararlı olan proteinlerin şekilleridir.
Araştırmacılar, hayat ağacının her dalından 3.460 virüs ve 1.620 hücrenin kıvrımlarını analiz ettiler. Yaklaşık 442 protein kıvrımı hücreler ve virüsler arasında paylaşılırken, yalnızca 66 tanesi virüslere özgüdür . Bu bulgu, virüslerin ve hücrelerin birlikte evrimleştiğini ve sonra ayrıldığını ve aslında düşündüğümüzden daha benzer olduğunu göstermektedir. Virüsler gerileyebilir ve daha karmaşık olmak yerine daha basit hale gelebilir. Belki daha az hücre makinesine sahip olmak virüsler için daha faydalı oldu. Yani, ne kadar başarılı olduklarına bakın.
Peki bunlar ne?
İnsanlar olayları anlaması kolay yollarla sınıflandırmayı severler. Örneğin, canlıları benzer özelliklere göre sınıflandırırız. Bilmeyi seviyoruz, canlı bir şey mi var, değil mi? Ancak, doğa her zaman böyle çalışmaz. Yaşamın tanımını bildiklerimize dayandırabiliriz, ancak daha sonra tanımlara tam olarak uymayan bir virüs gibi bir şey bizi şaşırtır.
Doğanın işleyiş şekli çok siyah ve beyaz değil. Örneğin, kendi başlarına çoğalamayan ve yaşam döngülerini tamamlamak ve hayatta kalmak için bir konakçıya ihtiyaç duyan bakteri ve mantarlar gibi parazitler vardır. Hala hayatta oldukları düşünülüyor. Ayrıca, bir tohum alırsanız, bunun canlı olduğunu söyler misiniz? Herhangi bir yaşam belirtisi göstermez, ancak ekildiğinde ve doğru koşullara sahip olduğunda çimlenir ve büyür. Bu bakımdan virüsler çok benzer. Bir ev sahibine ulaşana kadar hareketsizdirler ve sonra ürerler. Ayrıca sadece canlı olan şeylerin evrimleşme ve hayatta kalma baskısı altında olacağını savunuyorum. Virüsler çevreyi sömürerek kendilerini kopyalarlar. Gelişebilirler ve çok çeşitlidirler.
Virüsler yaşam belirtileri gösterir. Yaşam tanımlarımıza iyi uymuyorlar ve virüsleri nasıl sınıflandıracağımızla ilgili kafa karışıklığımızdaki ana çatışma bu. Belki de “yaşam” tanımımızı yeniden düşünmeliyiz.