Los Angeles’ta bir evin tipik maliyetinin yakında 1 milyon doları aşması ve eyaletin ortalama kirasının 3.000 dolara yaklaşmasıyla, Kaliforniya’nın karşılanamaz hale gelmesiyle ilgili bir kıyamet duygusu var. Mevcut ihtiyaçların karşılanması için daha fazla konut yoğunluğuna ihtiyacımız olduğu açıktır. Ancak Kaliforniyalıların alıştığı yaşam tarzını feda etmemize gerek yok.
Los Angeles coğrafi olarak çok geniştir; Chicago’nun neredeyse iki katı büyüklüğündedir ve New York City’den önemli ölçüde daha büyüktür ve bu iki şehirden çok daha düşük nüfus yoğunluğuna sahiptir. Burada işler neredeyse evler kadar dağınık ve ulaşım seçeneklerimizden hiçbiri o kadar iyi çalışmıyor: Trenler için çok seyrekiz ve çoğu Angeleno’nun kullanmadığı, nadiren en hızlı seçenek olduğu için önceliklendirilmemiş otobüs hizmetimiz var. LA arabaların etrafında inşa edilmiştir, ancak aynı zamanda artık araç trafiğinin verimli bir şekilde hareket edemeyecek kadar yoğundur.
Ancak bu tür bir yayılma iyi bir şekilde kullanılabilir. Ticari merkezleri her şehrin başka yerlerindeki iş olanaklarını gölgede bırakan Chicago ve New York’un aksine, Büyük Los Angeles’ta çok sayıda iş açısından zengin bölge kümesi var. Westside ve Irvine, Los Angeles şehir merkezine rakiptir ve Glendale, West Valley, Long Beach, Anaheim ve Inland Empire’daki istihdam merkezlerinin her biri, şehir merkezindekinin yaklaşık yarısı kadar iş içermektedir.
Konut planlamamızı bölgeye dağılmış olan bu orta yoğunluklu kentsel merkezler etrafında yeniden şekillendirebiliriz. Bu yaklaşım özellikle ABD dışında başarılı ve esnek bir model olmuştur. Çeşitli konut türleri ve ulaşım seçenekleri sunan Tokyo’nun yoğun nüfuslu banliyölerini veya birçok büyük Avrupa şehrinin daha düşük yoğunluklu şehir evleri, sıra evler veya daha küçük apartman daireleri etrafında inşa edilmiş banliyölerini düşünün. binalar ve dubleksler. Çoğu zaman bu gelişmeler, sakinleri 45 dakikadan daha kısa sürede şehir merkezine götürebilecek bir banliyö tren istasyonuna yakındır.
Çoklu iş merkezlerimizi en üst düzeye çıkarmak, tek ailenin hakim olduğu yerleşim alanımızdan Kaliforniyalılar için işe yarayan güzel bir noktaya ulaşmamız için rotamızı değiştirmemizi gerektiriyor: daha fazla yoğunluk, ancak Angelenos’un alıştığımız alanı feda etmek zorunda kalacağı kadar yoğun değil. İnsanların iş merkezlerine yeterince yakın yaşamasını mümkün kılarken, daha küçük çok aileli konutları (yani iki ila sekiz ünite) artırmaya odaklanmalıyız.
Bunu yapmak için, genişleyen tek aileli mahallelere alternatifler sağlamak için arazi kullanımımızı (yoğunluk amaçlı inşaatı caydırıcı yasalar da dahil) yeniden düzenlememiz gerekiyor. Bu, geçtiğimiz yüzyılda inşa edilen kentsel formların ve toplulukların mutlaka yok edilmesi anlamına gelmiyor. Ancak biraz yoğunlaşma olmadan, insanları ve kalkınmayı İç İmparatorluk’a ve diğer uzak bölgelere (ki bu zaten oluyor) itmeye devam edeceğiz. Sonuç tahmin edilebilir: daha fazla işe gidip gelme ve büyük olasılıkla hâlâ pahalı konutlar.
Los Angeles’ın Westside bölgesinde müstakil bir evde yaşıyorum ve benim tipimdeki evleri destekleyen yasaların mahalleyi nasıl geride tuttuğunu ilk elden görüyorum. Çok aileli konutların bitişiğinde yaşamama rağmen, bu apartmanlar ve şehir evleri benim mahallemde istisnadır. Müstakil bir ev veya ek konut birimi dışında herhangi bir şeyin inşa edilmesine yönelik kısıtlamalar, evimden Metro E (eski adıyla Expo) Hattı üzerindeki en yakın durağa kadar bir mil kadar uzanıyor. Daire inşa etme konusundaki kısıtlamalar, söz konusu Metro durağının çevresindeki bir mil yarıçapındaki çoğu arsa için geçerlidir.
Bu imar sınırlamalarının hiçbir anlamı yok: Çok az sayıda insanın, E Hattını inşa etmek için gereken muazzam yatırımı haklı çıkarmak için gereken yolcu sayısını oluşturacak kadar yakın yaşayabileceği anlamına geliyor. Dahası, mahalledeki müstakil konutlar o kadar astronomik derecede pahalı ki – bir milyon dolar size hiçbir şey kazandırmaz – E Hattı’na bel bağlaması muhtemel insanların orada yaşamayı göze almaları mümkün değil. LA Metrosu’nun tren ve otobüslerinde yolcu sayısının azalmasının birkaç nedeni var ve toplu taşıma yakınında yoğunluğun çok az olması önemli bir neden.
Uzaktan çalışma aynı zamanda Güney Kaliforniya’da yeni barınma olanaklarının da önünü açtı. Merkezi şehirlerde gayrimenkul artışını sürdüren önemli bir faktör, yüksek gelirli hanelerin yüksek oranda kentleşmiş bölgelere daha yakın yaşama eğiliminin artmasıdır. Uzaktan çalışma, bazı merkezi mahalleleri artık şehir merkezindeki bir ofise gitmek zorunda olmayan yüksek gelirli ofis çalışanları için daha az çekici hale getirerek bu kira baskısını hafifletmeye yardımcı olabilir.
Echo Park ve Boyle Heights gibi mahalleler, sürekli artan kiralar ve yerinden edilme baskılarından bir miktar kurtulabilir. Toplu taşıma açısından zengin mahalleler etrafında daha stratejik planlama yapılması, bu mahallelerdeki kira artışlarını daha da rahatlatacaktır. Daha fazla mahallede, özellikle de Santa Monica, Pasadena ve Burbank gibi dağınık iş merkezlerine yakın bölgelerde daha fazla yoğunluğa izin verebilirsek, o zaman soylulaştırma riski en fazla olan bölgelerde bir miktar rahatlama yaşanabilir.
Bu yaklaşım aynı zamanda devletin konut talimatlarını karşılamak için ihtiyaç duyulan imar türünde daha fazla esnekliğe de olanak tanıyacaktır. Eyalet kurallarına göre, Güney Kaliforniya’nın 2029 yılına kadar 1,3 milyon konut eklemesi gerekiyor. Eğer ihtiyatlı bir tahmine göre en az 12 büyük iş merkezi varsa, her merkez 2029 hedefine ulaşmak için gidiş-dönüş mesafesi içinde 100.000 konut birimine hizmet verecek şekilde bölgelere ayrılmalıdır. amaç.
Uzaktan çalışma ve günlük işe gidiş gelişlerin daha az olması nedeniyle, birçok çalışanın kabul etmeye istekli olduğu potansiyel işe gidiş geliş mesafesi daha büyük olacaktır. Bu da, bir istihdam merkezine hizmet edecek birimler inşa edebileceğimiz arazi alanını önemli ölçüde genişletiyor ve işçilere çok daha fazla potansiyel konut olanağı sağlıyor. Ama sadece onların inşa edilmesine izin verirsek.
Los Angeles’ın eşsiz bir kentsel manzarası var. İstihdam açısından zengin birçok merkezimiz ve geniş coğrafyamız nedeniyle, konut yoğunluğunu artırmak için Doğu Yakası şehirlerini taklit etmemize gerek yok. Herkese ev sahipliği yapmak için apartman kuleleri veya gökdelen apartmanları inşa etmemize gerek yok. Daha yaşanabilir ve eşitlikçi bir geleceğe giden yol açıktır: İyi bağlantılara sahip çeşitli mahallelerde daha fazla konuta izin verirseniz Los Angeles hâlâ LA olarak kalabilir
Michael Lens, kentsel planlama ve kamu politikası profesörü ve UCLA’daki Lewis Bölgesel Politika Çalışmaları Merkezi’nin fakülte direktör yardımcısıdır.