İlk tanksavar tüfeğinin Almanya'da yaratılması şaşırtıcı değil, çünkü bu ülkede ilk tanıma tanklar bir savaş meydanında. Doğal olarak, Birinci Dünya Savaşı'nın tankları, özellikle modern standartlara göre en yükseklerden uzak özelliklere sahipti ve o zamanın birçok modeli artık bir gülümsemeye neden olabilir. Yine de, o zaman ve şimdi müthiş bir silahtı ve onlarla toplantıda gülümsemek uygunsuz olurdu. Tankların daha yaygın hale geldiği göz önüne alındığında, imalat ve bakımı kolay, verimli ve aynı zamanda ucuz olacak olan, bunlarla mücadele etmek için acilen gerekliydi. Büyük kalibreli makineli tüfekler bu amaçlar için de mümkün olduğunca uyguntu, ancak ağırlıkları makineli tüfek mürettebatının savaş alanındaki konumunu hızlı bir şekilde değiştirmesine izin vermedi, çünkü zırhlı araçlarla savaşmak için daha manevra kabiliyeti olan bir araç gerektiriyordu ve bu tam olarak Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar tüfeği oldu.
Ne yazık ki, ilk anti-tank silahını oluşturma fikri kimin fikriyle ilgili hiçbir şey bilinmiyor, çünkü Kasım 1917’te silah şirketi Mauser, Mauser 98’i daha güçlü bir kartuş olan 13х92’e adapte etmek için özel bir görev aldı ve zaten silahın gelecek yıl Ocak ayının 21’i tam bir örnek olarak. Silah, Mauser 98'in ortak özelliklerini korudu, ancak benzer modeller aramak gerekli değil. Sunulan örnek, atalarından oldukça kısa bir süre sonra farklılık gösterdi. Doğal olarak, her şeyden önce, silahın boyutu ve ağırlığıydı, sadece onlar değil. Silahın temeli, dönerken namluyu kilitleyen kayan bir cıvatadır, ancak Mauser 98 panjurundan farklı olarak, Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar tüfeğinin üzerinde, namlu deliğinin kilitlendiği bir 4 stopu vardı. İkisi kapının önünde, ikisi arka tarafta. Silahın dükkanı yoktu, yani tek atış yapıldı. Kullanılmış mermilerin atılması için pencereden yeni mühimmat gönderimi yapıldı. Silahların bu basit manipülasyonunun görünen basitliğine rağmen, pratik atış hızı dakikada sadece 6 atışlarıydı. Ateş ederken geri tepmeyi söndürebilecek hiçbir anti-tank silahı yoktu, popoda bir arka plaka bile yoktu. İlginç bir şekilde, silahın uygun tutuş için ayrı bir tabanca kabzası vardı. Ek olarak, Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar tüfeğinin de önkolun önüne monte edilmiş iki ayakları vardı. Silah manzaraları bir direkten oluşur ve bir sinek, 100'ten 500 metrelere ateş etmek için tasarlanmıştır. Genel olarak, PTR, uzunlamasına kayma silahının genel basitliği göz önüne alındığında, silahın temel olarak daha küçük kalibreli prototipten farklı olduğu söylenemezken, öncülden oldukça farklıydı.
Silahın ağırlığı 17,7 kilogramdı, tanksavar silahının uzunluğu 1680 milimetreye eşitti. Namlu PTR 984 milimetrenin uzunluğu. Genel olarak, 17 kilogram olmasına rağmen, özellikle de anti-tank silahının hesaplanması 2 erkeğini içerdiği için, bu silahın savaş alanı çevresinde yeterince hızlı bir şekilde taşınması nedeniyle, boyut ve ağırlık aptallığı oldukça ciddi bir hal aldı.
Kartuşsuz silah, yalnızca dövüş özellikleri sıfır olan demirdir ve Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar mühimmatı o zaman ilginçti. Bu kartuşun geliştirilmesini, Mauser ve Polte olmadığını ve şirketin bu görevle tamamen başa çıktığını söylediler. Doğru, kartuş Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar tabancası için değil, MG 18 ağır makineli tüfek için geliştirilmiştir. Genelde, kartuşun hem makineli tüfek hem de tanksavar tabancası kullanımı göz önünde bulundurularak geliştirildiği söyleniyor olsa da, Almanların bir keresinde henüz kendini göstermemiş olan iki tür silaha güvendiğine inanmakta zorlanıyorum. Bu nedenle, kartuşun makineli tüfek için özel olarak geliştirilmesinin daha mantıklı olduğunu düşünüyorum ve PTR'de zaten silahlara uygun mühimmat olarak kullanılıyordu. Bununla birlikte, bu mühimmatın 13x92'in metrik adı, daha iyi bilinen isim T-Patron'dur. Mühimmat, kurşun gömleği ve bimetalik bir ceketle doldurulmuş zırh delici bir göbeğe sahip bir mermi, bir oluklu bir pirinç manşon ve merkezi bir savaş başlığına sahip çıkıntılı bir dudak ve 13 gram ağırlığında bir nitroselüloz tozu yükünden oluşuyordu. Mermi kartuşunun ağırlığı 62,5 gramdı.
Bu mühimmatın dikkat çekici bir özelliği, bir makineli tüfek için tasarlanmış ve en çok tank karşıtı tüfeklerde kullanılmasıydı. Makineli tüfek sayısı yalnızca elli birimle sınırlıydı, ancak Almanlar, 15800 tüfekleri gibi büyük miktarda PTR'yi perçinlemeyi başardı ve bu da yalnızca yılın 1918'ine kadar, yani bir yıldan az bir sürede. Ancak, Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar tüfeğinin MG 18 makineli tüfekle karşılaştırıldığında bile ilkel ve çok ucuz olduğu söylenebilir.
Elbette, diğer tüm silahlar gibi, Mauser T-Gewehr M1918 silah tabancası göz önüne alındığında asıl mesele etkililiğidir, yani bu silahın görevleri ile ne kadar iyi başa çıktığıdır. Bu PTR'nin zırh penetrasyonu, o zamanlar tatmin edici değildi. Bu nedenle, 100 metre mesafedeki bir tanksavar silahı, 26 milimetre kalınlığında bir zırh tabakasını başarıyla deldi. Hedefe olan mesafenin 200 metreye çıkarılmasıyla, delinmiş zırhın kalınlığı 23,5 milimetreye düşürüldü. 400 metre mesafesindeki silah, zırhı 21,5 milimetre kalınlığında ve beş yüz metrede 18 milimetre ile deldi. Göstergelerin daha iyi olduğu görülüyor, ancak hepsi merminin delinmiş zırh plakasına göre 90 derecelik bir açıyla çarpması için tasarlandı, bu yüzden her şey ilk bakışta göründüğü kadar iyi değil. Ancak, Birinci Dünya Savaşı tankları için bu fazlasıyla yeterliydi, bu yüzden silahlarla ilgili özel bir iddia yoktu.
Ancak önemli dezavantaj, silahın kendi tarzında yeniydi ve atıcılar genellikle onu etkili bir şekilde nasıl kullanacaklarını anlamadılar. Gerçek şu ki, bir anti-tank silahının mermisi, yüksek nüfuz kabiliyetine sahip basit bir mermi olarak kalıyor. Bu nedenle, çok zor olmayan tanka girmek zorunda olmanın yanı sıra, çok daha zor olan bazı yerlere ulaşmak gerekliydi. Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar tabancalarının hesaplamaları, hedeflerinin tasarımının tam olarak farkında olmalı ve ayrıca ana bileşenlere, mürettebatın bulunduğu yerlere, vb. Vuracak şekilde, en yüksek hassasiyetle tank deposu tüfeklerine ateş edebilmelidir. Aslında bu PTR'nin asıl sorunuydu. Canlı bir örnek, tankların elek olduğu durumdu ancak ekipleri canlıydı ve teknolojinin kendisi hala çalışıyordu. Doğal olarak, tankta on taneden fazla atış yapıldığında tank karşıtı hesaplamalar basitçe kaybedildi ve hâlâ hareket etmeye ve savaşmaya devam etti. Bu nedenle, çoğu tankların tasarımına, zayıf noktalarına ve mürettebatın arabadaki konumuna bağlı olarak antrenman için saatler harcayan tanksavar silahların hesaplarının eğitimine yaklaşımı tamamen revize etmek gerekiyordu. Sonuç olarak, silahların etkinliğini tekrar tekrar artırmak mümkün oldu; bu da bir kez daha işe yaramaz ellerde en mükemmel örneğin bile işe yaramaz olduğunu kanıtladı.
Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar silahının kendisinin olumsuz nitelikleri sorusuna değinirsek, o zaman iyi bir liste var. Asıl olumsuz nokta, silahın çok güçlü bir dönüşe sahip olmasıydı. Doğal olarak, bununla savaşmaya çalıştılar, ancak silah ustalarının tasarımcıları tarafından değil, tanksavar silahlarının hesaplanması düzeyinde. Çekim sırasında kısmi getiri telafisi kursunda herhangi bir araç mevcuttu. Çoğu zaman, silahın poposu, çok az kullanılmasına rağmen, popo ile nişancı omzunun arasında yastıklama tabakası yaratan bir bezle sarılmıştı. Daha ilginç bir seçenek, çelik plakayı poponun arkasındaki kavisli bir omuz ile tutturmaktı. Bu plaka, poponun atıcının omzuyla temas alanını arttırmış, ayrıca plakanın kendisi kalın bir bez tabakası ile sarılmıştır. Tüm bu önlemler, ateş ederken geri tepmeyi kısmen telafi etti, ancak yine de geri tepme silahının ağırlığı, hala insanlar tarafından transfer edilmek üzereydi. Genelde mavi omuz, bir adamın bir Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar tüfeği kullandığına dair net bir işaretti. Ayrıca, hesaplamanın içindeki atıcıların değişmesi oldukça yaygın bir durumdu, bu nedenle 3-5 çekimleri yaptıktan sonra insanlar birbirlerini değiştirdi ve bu da silah kullanımının etkinliği üzerinde olumlu bir etki yaptı. Doğru, burada atıcının değişiminin her zaman mümkün ve yeterli olmadığını, birçok insanın bir atıcının diğerini değiştirdiği anda öldüğünü, bu yüzden riske girmeden para değişiminin her zaman mümkün olmadığını belirtmek gerekir.
Silahın ikinci ciddi sakıncası, tanksavar silahının namlusundaki baskıların çok hızlı bir şekilde namlu aşınmasına yol açmasıydı. Bu özellikle, nerede çekim yapılacağını bilemeyen, çok fazla etkisiz çekim yapan ve çok hızlı bir şekilde varillerin kaynaklarını tüketen insanların ilk PTR uygulamalarında fark edildi. Şey, silahtaki namlu aslında üretimdeki en yoğun emekçi parçalardan biri olduğundan, silahı yeniden canlandırmak için tanksavar silahının yarısını yeniden yapmanın gerekli olduğunu söyleyebiliriz. Bu konuda en iyi şey sayılardır. Toplamda, 30000 tanksavar tabancaları Mauser T-Gewehr M1918'in üretilmesi planlandı, ancak yalnızca 15800'in üretilmesi, 1918'in sonunda, üçüncü bir taneden daha az, yani 4632 tabancaları çalışma durumundaydı.
Silahların üçüncü dezavantajı, Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar tüfek tankının doğruluğunun arzu edilen şekilde bırakılmasıydı, 500 metre mesafesindeki bir tanktaki kendinden emin bir vuruş hakkında konuşmak için elbette, bu mesafeden susturmanız daha iyi. Doğal olarak, atıcı, silahından yarım kilometre uzaklıktaki bir tankı ateşleyebileceğini bildiğinde, düşmanın zorlu zırhlı araçlarına yaklaşmamak için bu mesafeye girmeye çalışır. Eh, tüm insanlar “cesaret” gibi bir kelime bilmediklerinden, çoğu anti-tank silahı hesaplamaları, tabii ki, Mauser T-Gewehr M1918 anti-tank silahı gibi silahların kullanılmasının etkinliğini de etkileyen maksimum mesafeyi korumayı amaçladı.
Genel olarak, yukarıdaki tüm dezavantajlara rağmen, Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar tüfeği, zırhlı araçlara karşı mücadelede oldukça etkili bir silah olduğunu kanıtlamıştır. Etkinliğinin büyük ölçüde bir tanksavar silahı hesaplama becerisine ve bilgisine bağlı olduğu gerçeğini göz önüne alarak bile, çoğu durumda savaş alanında bu silah, zırhlı araçları görece hızlı bir şekilde etkisiz hale getirerek ve aracın mürettebatına çarparak görevleriyle iyi bir şekilde başa çıktı. Aslında, tam da bu nedenle, zırhlı araçlarla mücadelede tanksavar silah kullanma fikri daha da geliştirildi. Ve sonraki tanksavar silah modellerinin çoğu tasarımlarında biraz farklı olsa ve bu ilk Alman tanksavar silahıyla aynı dezavantajlara sahip olsalar da, yalnızca cephanede değil, silahın kendisinde de bazı gelişmeler görülebilir. Özellikle Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar silahını almış olsanız bile, onu daha uygun bir örnek haline getirmeye çalıştılar. Özellikle, 1918'in sonunda, Mauser şirketi, 5 kartuş kapasitesine sahip, sökülebilir bir dergi ve yeni bir yaylı amortisör ile geliştirilmiş bir popo ile donatılmış silahın yeni bir versiyonunu sundu. Ancak PTR'nin bu versiyonu diziye gitmedi ve bir prototip kaldı.
Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar tüfeğinin, zaman için çok iyi bir silah olduğu gerçeği, iki dünya savaşı arasındaki dönemde diğer ülkelerin de bu silahı aktif olarak kullandıkları gerçeğiyle de belirtiliyor. Bu silahın Almanya'daki dağılımı savaş sırasında da oldukça genişti. Başlangıçta taburda bir adet anti-tank silahı verilmesi planlanmıştı, ancak Ağustos 1918’e göre planlar revize edildi ve her piyade şirketine tek bir tanksavar tüfeği kadrosuyla hizmet vermeye başladılar. Savaşın sona ermesinden sonra, Almanya, Versailles Antlaşması ile sarsıldı, bunun altında tanksavar silahları da içeren yeni sistemlerin silahlarının geliştirilmesi ve üretilmesi yasaklandı. Bununla birlikte, burada bu tanksavar silahının sisteminin ne kadar yeni olarak adlandırılabileceğini tartışmak mümkündür. Genel olarak, antlaşmaya rağmen, 1932'te Almanya, 1074 tanksavar silahları Mauser T-Gewehr M1918 ile silahlandırıldı. Aslında bu Almanya'daki son silahtı, çünkü 1932'ten sonra Mauser T-Gewehr M1918 daha gelişmiş anti-tank tüfek modelleriyle değiştirildi, ancak II. Dünya Savaşı'ndan önce ve ilk aşamada hala ateş yakma eğitimleri için bu silahlar kullanılıyordu. zırhlı araçlarda. Almanya'da bu silahların ömrü bitmişti.
Almanya'da Mauser T-Gewehr M1918 tüfek karşıtı tüfeğin eski olduğu ve savaşta kullanılmadığı gerçeğine rağmen, bu tank karşıtı tüfeğin unutulduğu anlamına gelmiyor. Temmuz ayında, 1941, bu örnek tekrar, bu kez Sovyetler Birliği topraklarında doğdu. Bildiğiniz gibi, Alman saldırısı sırasında, seri üretimi hızla ve en düşük maliyetle konuşlandırılabilecek tanksavar silah tasarımlarına sahip değildik. Tasarımcılar tarafından 1936 tarafından önerilen ya da revizyon gerektirdiğinden ya da üretimi çok zor olduğu için tasarımcılar tarafından önerilenlerin hepsi yeni numunelerin hala test edilmediğini unutmamalı. Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar tüfeği, savaşın içinden geçti, kendisini iyi kanıtladı ve üretimdeki en önemli şey, hiç olmadığı kadar kolaydı. Tüm artıları ve eksileri tarttıktan sonra, Mauser T-Gewehr M1918'in üretimini, ancak yerli kartuşun altında ve silahın kendisinde bazı değişiklikler olacak şekilde genişletmeye karar verildi. Yerli tasarımcıların sadece Alman tanksız silahını "peredrali" olarak gördüklerini düşünmeyin, silahların serbest bırakılmasından önce çok iş yapıldı. Her şeyden önce, tanksavar silahının 12,7х108 kartuşunu kullanmaya başladığı, yani PTR namlusunun tamamen farklı olduğu ve silahın özelliklerinin tamamen değiştiği not edilmelidir. Silah için bir namlu geri tepme fren kompansatörü geliştirildi, popo üzerinde şok emici bir popo pedi belirdi, manzaraları da değişti. Arka görüş 200, 400 ve 600 sayaçlarına ateş etmek için mezun oldu. Moskova Yüksek Teknik Okulu temelinde, tanksavar silahlarının üretimi yapıldı. Bauman, birkaç tanksavar silahının yaratıldığı yer. Zamanın yoğun olmasına rağmen, Mauser T-Gewehr M1918'in yerel versiyonları, Almanlara kıyasla çok daha doğru ve daha rahattı. Ancak, 20 yıldan daha fazla zamandaki zaman farkını unutmayın. Daha sofistike ve etkili PTDD ve PTRS'nin gelmesiyle, bu anti-tank silahının üretimi kısaldı ve Mauser T-Gewehr M1918 anti-tank silahı nihayet emekli oldu.
Mauser T-Gewehr M1918 tanksavar tüfeği, tanksavar tüfeği arasında öncü olarak adlandırılabilir. Yetenekli ellerde, nispeten küçük bir tüfeğin bile bir tanka el koyabildiğini gösteren silah budur. Bu fikrin saçmalıklarına rağmen, tanksavar silahı defalarca zırhlı araçlara üstün geldi. Elbette, bu silahın sakıncaları var ve karşılaştırması yapılmayan büyük kalibreli bir makineli tüfekle bile verimlilik açısından, ancak hareketlilik, basitlik ve düşük üretim maliyeti gibi silah avantajları, savunmak gerektiğinde, para ve zamanın daha karmaşık ve etkili olması için ideal bir seçenek haline getiriyor örnek yok. Birçok insanın bu tür silahları tamamen etkisiz olarak işaretlemesine rağmen, benim görüşüme göre, tank karşıtı silahlar savaşın başındaki ve sonundaki zırhlı araçların çok farklı olduğu için zırhlı araçlarla savaşmanın mükemmel bir yoluydu. Silahların olumsuz niteliklerini alırsak, bana göre onlardan en önemlisi mühimmat değil, ağırlık değil, boyut değil büyük bir dönüş olmadı. Bu silahın en büyük dezavantajı, tank karşıtı mürettebatın, düşmanın tankının tasarımını bilmesi, bu tankın ekibinden neredeyse daha iyi olması ve savaşın ilk aşamasında bile tank modellerinin farklı olmasıydı. , her zamanki gibi değildi. Düşman tankının tasarımı hakkında çok az bilgi sahibi olmanın bir sonucu olarak, hesaplama silahlarını maksimum verimle kullanamadı, ancak eksik bilgi çok hızlı bir şekilde tecrübe ile elde edildi ve savaşçıların tüm deneyimleri sistematik hale getirildi ve hızlı bir şekilde yeniden doldurmaya aktarıldıysa, o zaman APP'nin etkinliği, bence , birkaç kez artardı.