Araştırmacılar, karmaşık aletler yapmak ve kullanmak için hayati olduğuna inanılan anatomik bir özelliğe sahip 1,5 milyon yıllık bir fosil keşfettiler. Bunun anlamı, insan atalarımızın inanılandan 500.000 yıl önce alet yapma yeteneğine sahip olduğudur.
Keşfedilen fosil, avuç içinde elin bilek kemiğine kilitlenmesini sağlayan üçüncü bir metakarpal kemiktir. Turkana Gölü'nün batısında, kuzey Kenya'da ortaya çıkarıldı. El kemiği fosili yaklaşık 1,42 milyon yaşında ve araştırmacılar bunun modern insanın erken bir atası olan soyu tükenmiş insan türü Homo erectus'a ait olduğundan şüpheleniyorlar.
Araştırmacılara göre, bir türe karmaşık aletler yapma yeteneği veren sadece zeka değildir; aynı zamanda ellerin anatomik özellikleridir. Örneğin maymunlar, karmaşık araçları etkili bir şekilde oluşturup kullanmak için yeterince güçlü ve hassas bir tutuştan yoksundur.
Missouri Üniversitesi'nde anatomist ve paleoantropolog olan çalışmanın baş yazarı Carol Ward, "Üçüncü metakarpalda, aletler için ihtiyaç duyduğumuz "styloid süreç" olarak bilinen küçük bir kemik çıkıntısı var" dedi. "Avuç içindeki bu küçük kemik parçası, metakarpın bileğe kilitlenmesine yardımcı olarak başparmak ve parmakların bileğe ve avuç içine daha fazla basınç uygulamasına yardımcı olur. Bu, bize el becerisi ve karmaşık araçlar yapma ve kullanma gücü."
Şimdiye kadar sadece modern insanların (Homo sapiens), Neandertallerin ve diğer birkaç insan atasının stiloid sürece sahip olduğuna inanılıyordu, ancak bu özelliğin ilk ne zaman ortaya çıktığı tam olarak bilinmiyordu. Evrimsel açıdan oldukça yeni olduğuna inanılıyordu, ancak şimdi bu özelliğin, yaklaşık 2,5 milyon yıl önce başlayan Homo cinsi için temel olduğu görülüyor.
Ward, araştırmacıların şimdi "bu özelliğin ne zaman geliştiğini görmek için" daha eski el kemikleri bulmak istediklerini söyledi. "Modern el anatomisine bu geçişin ne zaman gerçekleştiğini öğrenmek için 2 milyon yıl öncesine yaklaşmak istiyoruz."
Yeni Çalışma İnsan Beyninin Evrimi Anlayışımızı Değiştiriyor
Dmanisi'den erken Homo kafatasları, solda ve Homo erectus Sangiran, Endonezya'dan. Beyin kılıflarının sanal olarak doldurulması, beyin organizasyonu M. Ponce de Leon ve Ch. Zollikofer, Zürih Üniversitesi
Biz insanlar beynimizle büyük gurur duyuyoruz, onu anlamamıza yardımcı olduğu için değil. Şimdi Science dergisindeki yeni bir rapor, insan beyninin benzersiz yapılarının düşünülenden daha sonra evrimleştiğini ve kesinlikle türümüzün 2 milyon yıl önce Afrika'dan çıkmaya başlamasından sonra ortaya çıktığını ortaya koyuyor.
Dil gibi gelişmiş insani şeylerimizi yaptığımız frontal korteksin modern yapısı, sevdiğimiz hayallerimizin aksine, evrimimiz başladığından beri bizimle birlikte değil.
Bunu biliyoruz çünkü Homo soyunun Afrika'yı terk eden ilk üyelerinin 1.8 milyon yıl öncesine tarihlenen Georgia, Dmanisi'de bulunan küçücük ilkel örneklere rastladığı ortaya çıktı. Zürih Üniversitesi'nden Marcia Ponce de León ve meslektaşları tarafından Science'da yayınlanan yeni bir çalışma.
Öte yandan, Afrika'da 1,5 milyon yıldan daha genç homininler ve homo erectus Güneydoğu Asya'da o zamandan beri insan tipi ön lob yapıları vardı.
Başka bir deyişle, Sahra altı Afrika'dan Gürcistan'a yaklaşık 6.000 kilometre (3.700 mil) yürüyüş yaparak Afrika'dan ayrılmamız için insan tipi bilişsel karmaşıklık gerekli değildi.
Ve başka bir deyişle, erken Homo'nun Afrika dışında iki dağılımı olmalı: İlkel beyinli insanların ilki, muhtemelen 2 milyon yıl önce (Dmanisi'ye yaklaşık 1,8 milyon ila 1,85 milyon arasında ulaştıklarından beri). yıllar önce), 1.5 milyon yıl sonra Güneydoğu Asya'da bulduğumuz gelişmiş beyin popülasyonlarının ikincisi.
Avrasya'da ikinci dağılmış insanların ilk dağılmış insanların torunlarıyla karşılaştığında neler olduğunu tahmin etmek ilginçtir. Başyazar Ponce de León, Haaretz'e verdiği demeçte, muhtemelen kendi türümüz Avrasya'ya yayılırken Neandertaller ve Denisovalılarla karşılaştığında olanlara benzer bir şey.
Tanıtım
Modern insanları karakterize eden sofistike manipülatif beceriler (homo sapiens) türetilmiş el morfolojimizle ilişkilidir (örneğin, parmaklara göre uzun başparmak, sağlam eklemler ve hipertrofik polikal kaslar) 1,2,3, birleşik güce ve - hominoidler arasında benzersiz bir şekilde - pedden ped'e hassas kavramaya izin verir. 1,4 . Genellikle, bu modern insan benzeri (MHL) kulplar ve bağlantılı MHL manuel anatomisi, "insanlığın" bir başka sözde ayırt edici özelliği olan taş aletlerin verimli üretimi ve kullanımı için özel uyarlamalar olarak yorumlanır (örneğin, referanslar 2, 3, 5, 6 ). Bununla birlikte, hominin fosil kayıtları genişledikçe, karmaşık bir el evrimi modeli şimdi ortaya çıkıyor: Bazı Pliyosen australopitlerinin el kemikleri, aslında daha yakın tarihli Pleistosen homininlerininkinden daha fazla MHL'dir, bu da taş aletlerin sistematik olarak üretildiğini ve kullanıldığını düşündürür. zaten hünerli ellere sahip homininlerde ortaya çıkmış olabilir 4,7,8,9 . İşlevsel olarak kesilmiş toynaklı kemiklerle ilişkilendirilen en eski aletler 2,6 milyon yıllık (Ma refs 10, 11) ve hatta daha eski olan 3.3 Ma litik eserler de yakın zamanda duyuruldu12. Bu nedenle, fosil kayıtları Pliyosen homininlerinin genel MHL el oranlarına ve muhtemelen gelişmiş manipülatör becerilere sahip olduğunu gösterse de, bu döneme ait (el kemikleri dahil) en mevcut postkraniyal kanıt, aynı zamanda ağaçtan hareketle alışılmış angajmanla tutarlı adaptasyonları da yansıtır 13,14,15,16 (gerçi bkz. refs 17, 18). Gerçekten de, hominin postkraniyal iskeletinin kilit bölgelerinin tamamen MHL morfolojileri sergilemesi yalnızca <2 Ma'dır 19,20, bu da karasal bir MHL yaşam tarzına uyarlanabilir bir bağlılığı gösterebilir. Burada açıklanan ve 1.8 Ma (refs 21, 22, 23) tarihli yeni Olduvai Hominin (OH) 86 manuel proksimal falanks, atalarımızda daha MHL vücut formuna geçişin bu kritik dönemine ilişkin anlayışımızı zenginleştiriyor.
MHL el morfolojisinin yeni ortaya çıkan ifadeleri, hominin evriminin en erken aşamasına kadar izlenebilir. Orrorin tugenensis (Kenya), ∼ 6.0 Ma'da, proksimal palmar fossa/gable sırt kompleksi, bir ungual fossa ve mediolateral olarak geniş bir apikal küme 8,24 dahil olmak üzere farklı anatomiye sahip bir polikal distal falanks sergiledi. Bu özellikler şunu gösteriyor O. tugenensis bir polikal fleksör kasının uzun bir tendonu için bir bağlantı bölgesine sahipti ve ayrıca MHL pedden pedine hassas kavrama 8,25 için özel uyarlamalarla da ilgili. Orijinal açıklamasına 26 dayanarak, 4.4-Ma'nın olup olmadığı açık değildir. Ardipithecus ramidus MHL ped-to-ped hassas kavrama ile meşgul, ancak yakın zamanda yapılan bir çalışma bunun muhtemelen pek olası olmadığını gösteriyor 27 . Bununla birlikte, polikal distal falanjlar Australopithecus afarensis (3,6–2,9 Ma), Au. afrika ( ∼ 3,0–2,0 Ma) ve Au. sediba (1.98 Ma), aşağıdakilere benzer O. tugenensis, ayrıca 8,14,25,28,29 MHL ped-to-ped kavramasının morfolojisini gösterir. Bazı hominin türlerinde MHL kavramalarının dolaylı kanıtlarının ötesinde, yeniden yapılandırılmış el iskeleti Au. afarensis 4,29 (ref. 30'a bakınız) ve ilgili el Au. sediba 31'de her ikisi de parmaklara göre uzun bir başparmak sergiler, bu da pedler arası temas (ve dolayısıyla MHL hassas kavrama) için ana gereksinimdir. Bu, australopithlerin, sistematik taş alet yapımından önce veya sonra 4,6,7,8,9,12,29 gelişmiş, rafine MHL manipülasyonuna girebildikleri hipotezini güçlendirir. Aslında, bu australopitlerin polikal falanjları plesiomorfik, dorsopalmar olarak kalın apikal öbeklere sahip olsa da, bunlar genel olarak, diğer bazı hominin fosil taksonlarının falanjlarından daha fazla MHL'dir 8,14,28.
Yine de, hominin fosil kayıtlarının ilk bölümlerinde ortaya çıkan etkileyici türler arası morfolojik değişkenliğe ve birkaç modern öncesi taksonun muhtemelen MHL hassas kavrama için en azından bir miktar yeteneğe sahip olduğuna dair kaçınılmaz sonuca rağmen, el iskeletleri arasında bazı önemli farklılıklar var. erken homininler ve modern insanlarınkiler. Örneğin, daha önce olduğu gibi, daha plesiomorfik formlar, örneğin O. tugenesis, Ar. ramidus ve birkaç australopith, ∼ 1.84-Ma (ref. 22) OH 7 el iskeleti 32 (bir parçası H. habilis holotip 33), belirgin palmar eğriliği, mediolateral olarak genişlemiş diyafizleri ve güçlü fleksör aparatları gösteren proksimal ve orta falankslara sahiptir - bunların tümü genellikle düzenli arboreal hareketle ilişkilendirilir 1,7,14,32. Ayrıca, OH 7'nin pollikal distal falanksı da uzun fleksör tendon için kesin bir yerleştirme yerinden ve pedden pede hassas kavrama 8 ile ilgili diğer özelliklerden yoksundur. Gerçekten de, OH 7 falanjlarının genel morfolojisi, Güney Afrika'daki Swartkrans bölgesinden bir insan modeline 7 uymayan ∼ 2.0–1.0-Ma homologlarının bazılarını andırır. Çünkü dentognatik kalıntılar Paranthropus robustus Swartkrans Formasyonu'ndan taksonomik olarak karışık hominin fosil örneklerine hakim olan, bir MHL modeline uymayan Swartkrans hominin falanjları Susman 34,35 tarafından bu türe atanmıştır. Bu nedenle Moyà-solà ve diğerleri 7, falanjları olan OH 7 elinin az Daha önceki bazı australopithlerinkinden daha MHL, Paranthropus yerine Homo. Bu hipotezin en iyi sınaması, açıkça, dentognatik kalıntıları keşfetmek olacaktır. Paranthropus falankslarla (ve diğer el kemikleriyle) açık ve özel bir ilişki içindedir. Açıkçası, el kemikleri (bu durumda falankslar) Paranthropus Bu hipotezi test etmek için dentognatik kalıntılarla açık bir ilişki içinde olmak gerekli olacaktır.
Bu karmaşık anatomik ve fonksiyonel zemine karşı, burada yeni keşfedilen tam proksimal falanks OH 86'yı analiz ediyoruz; bu, morfometrik ve nitel kanıtlara dayanarak, büyük olasılıkla bir sol ışın V'den türetilmiştir. Analizlerimiz—OH 86'yı manuel proksimal falanks örnekleriyle karşılaştırarak Modern insanlar ve diğer Afrika nezlelerinin yanı sıra V ışınına atfedilen fosil hominin manuel proksimal falankslarına ilişkin araştırmalar, yeni Olduvai fosilinin MHL görünümüne sahip bilinen en eski hominin el kemiğini (>1.84 Ma) temsil ettiğini ortaya koyuyor. Sonuçlarımız, arkeolojik kayıtlarla birlikte, düzenli bir artzamanlı eğilimi takip etmek ve sonunda modern insanlık durumunda doruğa ulaşmak yerine, bazı 'ilkel' el kemiği morfolojilerinin, ilk ortaya çıktıktan sonra MHL el kemiği morfolojileriyle yan yana devam ettiğini ortaya koymaktadır. en az 2,6 milyona kadar taş aletler ve bunların kasaplık için kullanıldığına dair zooarkeolojik kanıtlar (refs 10, 11). Olduvai'deki yeni Philip Tobias Korongo (PTK) sahasında bulunan hominin vücut planının en eksiksiz resmini sağlamak için elin ve iskeletin diğer bölgeleri gerekli olsa da, mevcut veriler sadece taksonomik ve fonksiyonel özellikleri vurgulamakla kalmıyor. Pliyosen ve erken Pleistosen sırasında hominin çeşitliliği (örneğin, referanslar 15, 16, 18) ama aynı zamanda yeni başlayan bir MHL postcranium'un hominin evriminde çok erken geliştiğine dair ortaya çıkan bir takdire katkıda bulunurlar (örneğin, referanslar 19, 20).
Homo erectus
Resmi büyütmek için tıklayın Altyazıyı Değiştir
Kendine özgü kafatası şekli ve geniş kaş çıkıntıları ile bu kısa ve tıknaz insanların fosilleri çoğunlukla Çin ve Endonezya'da bulunmuştur.
Asya fosillerinin ve Afrika'daki fosillerin birlikte sınıflandırılması gerekip gerekmediği konusunda tartışmalar boldur. homo erectus veya Afrika örnekleri çağrılacak kadar farklıysa homo ergaster. Bu sayfadaki bilgiler özellikle Asya homo erectus.
Homo erectus keşfinin arka planı
Homo erectus Yaş
homo erectus türler 100.000 ila 1.6 milyon yıl önce yaşadı, ancak bazı tahminler bunu 35.000 ila 1.8 milyon yıl öncesine kadar uzatıyor.
Önemli fosil keşifleri
Hollandalı Eugene Dubois, Endonezya'da yıllarca "kayıp halka"yı aradıktan sonra, nihayet 1891'de ("Java Adamı" olarak bilinen) bir kafatasının bir kısmını ortaya çıkardı. Bu fosilin eski ve "dik" bir insana ait olduğuna inanmış ve bu nedenle tür adını türetmiştir. ereksiyon. Diğer bilim adamları, maymun benzeri niteliklerini vurgulamayı tercih ederek bu yorumu reddettiler. 1920'lerde ve 1930'larda Çin'de bir dizi benzer fosil ortaya çıktığında Dubois'in görüşü doğrulandı.
Önemli homo erectus örnekler
- Sangiran 17 - 1969'da Endonezya'nın Sangiran kentinde keşfedilen 1.2 milyon yıllık bir kafatası. Bu yetişkin erkek kafatası en iyi korunmuş homo erectus Java'dan kafatası.
- Zhoukoudian 3 - 1929'da Çin'in Zhoukoudian kentinde keşfedilen bir takke. Bu ergenin takkesi orijinal olarak parçalar halinde bulundu. Parçalar bir araya getirildiğinde, bu genç bireyin beyin büyüklüğünün 915 santimetreküp olduğunu gösterdiler.
- 'Java Man' veya Trinil 2 - 1891'de Endonezya'nın Trinil kentinde Eugene Dubois tarafından keşfedilen bir takke. Bu fosil, Java adasında bulunduğu için 'Java Adamı' olarak adlandırıldı. Türün 'tip örneği' veya resmi temsilcisidir.
- Sangiran 2 - 1937'de Endonezya'nın Sangiran kentinde keşfedilen 1 milyon yıllık bir takke
- 'Yalnız Adam' veya Ngandong - 1932'de Endonezya'nın Ngandong kentinde keşfedilen bir kafatası şapkası. Orijinal konumu tam olarak bilinmediğinden, yayınlanma tarihleri 35.000 ila 500.000 yıl arasında değişmektedir. 'Solo Man' öncekilerle benzerlikler paylaşıyor homo erectus Sangiran'dan örnekler ve geç olarak kabul edilir homo erectus.
- 'Mojokerto' veya Perning 1 - 1936'da Endonezya'nın Mojokerto kentinde keşfedilen bir çocuk kafatası. Radyometrik tarihler, bu çocuğun kafatasının 1.8 milyon yıl kadar eski olabileceğini öne sürdü, bu da önceki tarihleri önemli ölçüde artırıyor. homo erectus Asya'da. Ancak tarihlendirme için alınan tortu örneğinin kafatası toplandıktan yaklaşık 60 yıl sonra alınması ve ikisinin farklı seviyelerden gelmiş olabileceği için bu tarih tartışmalıdır.
- Zhoukoudian 5 - Çin'in Zhoukoudian şehrinde bulunan kısmi bir kafatası. Bu kafatası 1934, 1936 ve 1966'da bulunan birkaç parçadan yeniden oluşturuldu.
- Çin'in Zhoukoudian kentinde 'Pekin Adamı' keşfedildi. Orijinal 'Pekin Adamı' kafatası, erkek ve dişi fosillerin bir karışımı kullanılarak yeniden oluşturulurken, I. Tattersal ve G. Sawyer tarafından yapılan modern rekonstrüksiyon, yalnızca erkeklerden elde edilen fosil parçalarını birleştirir.
- Sangiran 4 - 1939'da Endonezya'nın Sangiran kentinde keşfedilen 1,5 milyon yıllık bir üst çene. Köpek dişleri, modern insanlarda bulunanlardan daha büyüktü. Bu, Sangiran'ın en eski örneklerinden biridir.
- Sangiran 1 - 1936'da Endonezya'nın Sangiran kentinde keşfedilen 1,5 milyon yıllık kısmi bir alt çene. Bu, Sangiran'da keşfedilen ilk insan fosili.
Adı ne homo erectus anlamına geliyor
Homo, 'insan' veya 'insan' anlamına gelen Latince bir kelimedir ve bu türün cins veya grup adıdır.
Bu türün bilimsel adındaki ikinci kelime ereksiyon. Bu isim, bu türün dik veya dik bir duruşla ayakta durma ve yürüme kabiliyetini belirtmek için seçilmiştir.
Bilgide kalın
Aylık e-postalarımızla Avustralya Müzesi'nin sırlarını ortaya çıkarın.
Homo erectus Dağılımı
homo erectus Java'dan çıkarılan 40'tan fazla örnek ve Çin'deki daha birçok örnekle şu anda insan akrabalarımız arasında daha iyi bilinenlerden biri.
Java adasındaki Sangiran, en önemlisidir. homo erectus Endonezya'da bir site. 80'den fazla kişinin kalıntıları burada birkaç yerde bulundu. Bölge ilk olarak yaklaşık 1,6 milyon yıl önce işgal edildi.
Çin'de Pekin'in 40 kilometre güneyindeki Zhoukoudian bölgesi, en fazla sayıda ürün verdi. homo erectus herhangi bir bölgeden fosiller (kalıntılar tarafından yaklaşık 50 kişi temsil edilmektedir). Mağarada ayrıca yaklaşık 100.000 taş alet eseri vardı. Bunlar çoğunlukla kuvars ve kumtaşı doğrama aletleri ve yongalardı. 200.000 ila 750.000 yıl önce işgal edildi, ancak kanıtlar işgalin kalıcı olmaktan ziyade sporadik olduğunu gösteriyor. Sırtlanlar ve diğer hayvanlar da mağara alanını kullandı.
1926 ve 1937 yılları arasında yapılan ilk kazılarda beş takke, çeşitli diğer kafatası parçaları, 11 çene ve 140'tan fazla diş bulundu. Bu fosillerin neredeyse tamamı 1941'de Japonlar İkinci Dünya Savaşı sırasında Çin'i işgal ettiğinde kayboldu. Neyse ki bu fosillerin birebir kopyaları yapılmıştı. Ek Homo erectus fosilleri, II. Dünya Savaşı'ndan sonra Zhoukoudian'da kazıldı ve o zamandan beri Hexian, Lantian ve Nanjing dahil olmak üzere Çin sitelerinden de kazıldı.
Homo erectus Diğer türlerle ilişkiler
Giderek artan sayıda bilim insanı türleri yeniden tanımladı homo erectus öyle ki artık sadece Doğu Asya fosillerini içeriyor. Eskiden Afrika fosilleri olarak bilinen eski Afrika fosillerinin çoğu homo erectus şimdi ayrı bir türe yerleştirildi, homo ergaster ve bu türün atası olarak kabul edilir. homo erectus. yeniden tanımlanmış homo erectus artık genellikle aile ağacımızda bir yan dal olduğuna inanılıyor, oysa homo ergaster şimdi doğrudan atalarımızdan biri olarak görülüyor.
Bununla birlikte, bazı bilim adamları hala tüm bu örneklerin olduğu görüşünü desteklemektedir. homo erectus ve bu türün, özellikleri bakımından farklılık gösteren ve hem zaman hem de coğrafi konum üzerinde yaygın bir dağılıma sahip bireyleri içerdiği.
Kanda artan oksijen taşıma kapasitesi için seçim : Deniz seviyesinden 4.000 m yükseklikte yaşayan Tibetliler, deniz seviyesinde yaşayan insanlara kıyasla daha düşük kısmi oksijen basıncına maruz kalırlar. Tibet köylülerini inceleyen araştırmacılar, kanı daha yüksek oksijen taşıma kapasitesine sahip olan kadınların yetişkinliğe kadar hayatta kalan daha fazla çocuğa sahip olma eğiliminde olduğunu keşfettiler. Araştırma projesi, aile ağaçlarından elde edilen bilgileri, sağlık ve yaşam tarzı faktörleri ve köylülerin kanındaki oksijen konsantrasyonunun bir ölçüsü hakkındaki verilerle birleştirdi.
Bir köylü alt grubu, normalden %10 daha yüksek kan-oksijen konsantrasyonuna sahiptir ve soy ağaçları incelendiğinde bu farkın tek bir gen tarafından kontrol edildiği görülmektedir. Açıkça yüksek oksijen genotipine sahip kadınların çocuklarının, kendi çocuklarına sahip olmak için hayatta kalma olasılıkları daha yüksektir, bu da bu genotipin önemli bir üreme avantajına sahip olduğunu ve dolayısıyla popülasyona yayılmasının muhtemel olduğunu gösterir - bu, devam eden bir evrim örneğidir.
Diyet ve yüksek düzeyde tükürük amilaz: Yakın tarihli bir proje (Shadan, 2007 tarafından özetlenmiştir) diyet nişastası ile nişastayı sindiren enzim olan tükürük amilazını kodlayan bir genin kopya sayısı arasındaki ilişkiyi incelemiştir. İnsanlar, gen adı verilen bu genin kopyalarının sayısında oldukça belirgin bir şekilde farklılık gösterir. AMY1. Araştırmacılar, fazladan kopyaların işlevsel olduğunu buldular: Bir birey ne kadar çok kopyaya sahipse, o kadar fazla tükürük amilazı üretir.
Daha sonra, geçmiş diyet ile kopya sayısı arasında herhangi bir ilişki olup olmadığını sordular. AMY1ve genin birden fazla kopyasına sahip olmanın seçici bir avantaj sağlayıp sağlayamayacağı.
İlk soruyu yanıtlamak için araştırma ekibi iki grup insandan kopya sayısı verilerini topladı. İlki nişasta açısından düşük bir diyete sahip dört farklı popülasyondan oluşurken, ikincisi yüksek nişastalı diyetlere sahip üç popülasyondan oluşuyordu. Her iki grup da farklı coğrafi bölgelerden insanları içeriyordu. Yüksek nişasta grubunun en az altı kopyasına sahip iki kat daha fazla insan içerdiğini buldular. AMY1, düşük nişasta grubuyla karşılaştırıldığında. Bu, coğrafi farklılıklarla açıklanamadı ve araştırmacılar, kopya sayısı farklılıklarının, yüksek oranda doğal seçilimin sonucu olduğu sonucuna vardılar. AMY1 kopya numarası.
Bu, nişasta bakımından yüksek bir diyet yerken daha yüksek bir amilaz üretimine sahip olmanın seçici bir avantajı olduğunu göstermektedir. Ekip, daha fazla tükürük amilaz üreten bireylerin, yiyeceklerini çiğnerken nişastayı daha iyi sindirebileceklerini ve böylece emilim için mevcut olan glikoz miktarını en üst düzeye çıkarabileceklerini öne sürdü.
Şekil 1 Olası evrimsel ilişkiler homininler , ile beş ana cinsi gösteren Kenyalı kırmızı, Homo Mavi, Paranthropus yeşil, Australopithecus siyah ve Ardipithecus sarı renkte. Soru işaretleri, varsayımsal veya varsayımsal ilişkileri gösterir. Yatay çubuklar, türün zaman aralıklarındaki belirsizliği gösterir.
Daniel Lieberman & Nature Publishing Group'un izniyle.
Bu bağlantı sizi 'Nature' bilim dergisinin ana sayfasına götürür: http://www.nature.com/nature
Leslie C. Aiello ve Mark Collard (2001) En yeni en eski atamız mı? Doğa 410: 526-527
Michael Baulter (2005) İnsanlar hala evrimleşiyor mu? Bilim 309: 234-237
David R. Başladı (2003) Maymunlar Gezegeni Bilimsel amerikalı 289(2): 64-73
DM Bramble & D.E. Lieberman (2004) Dayanıklılık koşusu ve koşunun evrimi Homo. Doğa 432: 345-352
P. Brown, T. Sutikna, M.J. Morwood, R.P. Soejono, Jatmiko, E. Wayhu Saptomo ve Rokus Awe Due (2004) Flores, Endonezya'nın Geç Pleistosen'den yeni bir küçük gövdeli hominin Doğa 431, 1055 - 1061
Michel Brunet et al. (2002) Orta Afrika, Çad'ın Üst Miyosen'inden yeni bir hominid Doğa 418: 145-151
Jared Elmas (1997) Silahlar, mikroplar ve çelik: herkesin son 13.000 yıllık kısa tarihi bar. Nostaljik
Jared Diamond (2002) Bitki ve hayvanların evcilleştirilmesinin evrimi, sonuçları ve geleceği Doğa 418: 700-706
K. Galik, B. Senut, M. Pickford, D. Gommery, J. Treil, A.J. Kuperavage, R.B. Eckhardt (2004) BAR 1002'00 Dış ve İç Morfolojisi Orrorin tugenensis uyluk kemiği Bilim 305 (5689):1450-1453
Henry Gee (2001) Maymunlar gezegenine dönüş Doğa 412:131-132
Ann Gibbons (2007) Yeni bir kanıt bütünü ortaya çıkıyor homo erectus. Bilim 317: 1664
Jeff Hecht (2004) Afrika'da eşeğin evcilleştirilmesi başladı Yeni Bilim Adamı çevrimiçi: newscientist.com 17 Haziran 2004'te erişildi
Meave G. Leakey, Fred Spoor, Frank H. Brown, Patrick N. Gathogo, Christopher Kiarie, Louise N. Leakey, Ian McDougall (2001) Doğu Afrika'dan yeni hominin cinsi, çeşitli Orta Pliyosen soyları gösteriyor Doğa 410, 433 - 440
Meave G. Leakey, Craig S. Feibel, Ian McDougall, Alan Walker (2002) Kanapoi ve Allia Körfezi, Kenya'dan dört milyon yıllık yeni hominid türleri Doğa 376: 565-571
Michael Lemonick ve Andrea Dorfman (1999) Maymunlardan Yukarı Zaman 23 Ağustos 1999: 36-44 (insan paleontolojisindeki son çalışmalara çok iyi bir genel bakış)
Daniel E. Lieberman (2001) Soy ağacımızdaki bir başka yüz Doğa 410: 419-420
Daniel E. Lieberman (2007) Homo. Doğa 449: 291-292
David Lordkipanidze ve diğerleri (2007) Erken dönemden kalma kafatası sonrası kanıtlar Homo Dmanisi, Gürcistan'dan. Doğa 449: 305-310
John McCrone (2000) Ateşlendi Yeni Bilim Adamı 20 Mayıs 2000 : 30-34 (Afrika'da H. erectus tarafından ateş kullanımı)
Brian G. Richmond ve David S. Strait (2002) İnsanların parmak eklemlerinde yürüyen bir atadan evrimleştiğine dair kanıtlar Doğa 404: 382-385
Eduardo Ruiz-Pesini, Dan Mishmar, Martin Brandon, Vincent Procaccio ve Douglas C. Wallace (2004) Arındırıcı ve Uyarlanabilir Seçimin İnsan mtDNA'sındaki Bölgesel Varyasyon Üzerindeki Etkileri Bilim 303(5655): 223 - 225
James Shreeve (1995) Neandertal Gizemi: modern insanın kökeninin gizemini çözme, Yarın
Chris Stringer ve Clive Gamble (1993) Neandertallerin İzinde: insanın kökeni bulmacasını çözme, Thames & Hudson.
Shadaf Shadan (2007) Sen ne yediysen osun. Doğa 449 : 155
Alan Walker ve Pat Shipman (1996) Kemiklerin Bilgeliği: insan kökeni arayışında Weidenfeld & amp Nicolson , İngiltere
Tim White, Berhane Asfaw, David Degusta, Henry Gilbert, Gary Richards, Gen Suwas ve F. Clark Howell (2003) Pleistosen homo sapiens Orta Awash, Etiyopya Doğa 423: 742-747
Bernard Wood (2002) Çad'dan Hominid ifşaatları Doğa 418: 133-135
Christopher Zollikofer, Marcia Ponce de Leon, Daniel Lieberman, Frank Guy, David Pilbean, Andossa Likius, Hassane Mackaye, Patrick Vignaud ve Michel Brunet (2005) Sahelanthropus tchadensis. Doğa 434: 755-759
http://www.becominghuman.org - zengin bilgi ve diğer sitelere ve kaynaklara bağlantılar içeren mükemmel bir web sitesi
http://www.modernhumanorigins.com - bu site, doğal seçilim ve genetik sürüklenmenin işleyişi hakkında iyi bilgiler sağlar.
http://www.rsnz.govt.nz/news/beinghuman/beinghuman.pdf - RSNZ tarafından düzenlenen bir konferansın tutanakları, Colin Groves'un insanın fiziksel ve kültürel evrimi hakkında mükemmel bir makalesini içeriyor
harryg/protected/evolve6.htm - alet yapma tekniklerindeki değişiklikleri ve çeşitli türlere özgü alet kitlerini tartışır
Homo erectus? 1.4 Milyon Yıllık İnsan Benzeri El Kemiği Bulundu
Erken bir insan türüne ait küçük bir kemik, muhtemelen homo erectusMissouri Üniversitesi'nden Prof Carol Ward liderliğindeki bir bilim adamları ekibine göre, Kenya'da bulunan , modern insan benzeri bir elin en eski kanıtı.
Bu bir sanatçının rekonstrüksiyonu homo erectus. Resim kredisi: Yale Üniversitesi.
Modern insanlar, alet yapmalarını ve kullanmalarını sağlayan kendine özgü bir el anatomisine sahiptir. Maymunlar ve diğer primatlar bu anatomik özelliklere sahip değildir ve bu özelliklerin insan evriminde ilk ortaya çıktığı zaman noktası bilinmemektedir.
Yeni keşfedilen fosil kemiği Homo Bu özelliğin daha önce belgelenenden 600.000 yıldan daha önce var olduğunu gösterir.
“Bu kemik, eldeki orta parmağa bağlanan üçüncü metakarptır. Batı Turkana, Kenya'daki Kaitio bölgesinde keşfedildi" dedi. Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı.
"Bu kemiği bu kadar farklı kılan şey, uçta bileğe bağlanan bir stiloid işlemin veya kemiğin çıkıntısının varlığıdır. Şimdiye kadar bu stiloid süreç sadece bizde, Neandertallerde ve diğer arkaik insanlarda bulundu.”
Stiloid süreç, el kemiğinin bilek kemiklerine kilitlenmesine yardımcı olarak, kavrayan bir başparmak ve parmaklardan bileğe ve ele daha fazla basınç uygulanmasına izin verir.
"Stiloid sürecinin eksikliği, maymunlar ve daha önceki insanlar için alet yapmaya ve kullanmaya çalıştıklarında zorluklar yarattı. Bu stiloid sürecin eksikliği, daha erken artrit geçirme şansını arttırmış olabilir.”
Kemik, en eski Aşölyen aletlerinin ortaya çıktığı yerlerin yakınında bulundu. Acheulian araçları, 1,6 milyon yıldan daha eski olan taş el baltalarını içeren eski, şekilli taş aletlerdir.
Bu 1.4 milyon yıllık erken bir el kemiği. Homo Batı Turkana, Kenya'daki Kaitio bölgesinde bulundu. Resim kredisi: Missouri Üniversitesi.
Prof Ward, "Bu kadar hassas aletler yapabilmek, bu ilk insanların neredeyse kesinlikle ellerini diğer birçok karmaşık görev için kullandıklarını gösteriyor" dedi.
"Stiloid süreci, erken insan türlerinin nesneleri manipüle ederken güçlü ancak hassas kavramalar kullanmasına izin veren artan bir el becerisini yansıtıyor. Bu, stiloid sürecin ve bununla ilişkili anatominin eksikliğinden dolayı seleflerinin de yapamadığı bir şeydi.”
"Bu keşifle, insan elinin evrimsel tarihindeki boşluğu kapatıyoruz. Bu, modern insan elinin ilk ortaya çıkışı olmayabilir, ancak 1.8 milyon yıldan daha eski hiçbir insan fosilinde bu anatomiyi görmediğimize göre, kökene yakın olduğuna inanıyoruz.”
"Bizim özelleşmiş, hünerli ellerimiz, türümüz Homo'nun evrimsel tarihinin büyük bölümünde bizimle birlikte olmuştur. Onlar & #8211 ve neredeyse 1,5 milyon yıldır #8211 hayatta kalmamız için temel oldu, ”diye bitirdi Prof Ward.
Ward CV ve ark. Kenya'dan Erken Pleistosen üçüncü metakarpal ve modern insan benzeri el morfolojisinin evrimi. PNAS, 16 Aralık 2013'te çevrimiçi yayınlandı doi: 10.1073/pnas.1316014110
Yaratılış Araştırmaları Enstitüsü
Kuzey Kenya'da bulunan bir el kemiği, tahmini yaşı yaklaşık 1,4 milyon yıl olarak belirlenen kaya katmanlarında yüzeye çıktığında araştırmacıları şaşırttı, bu da onu en eski tarihli insan kemiği haline getirdi, ancak yine de yaş tayinine meydan okumaya yetecek kadar "genç" oldu. Eğer laik topluluk, bu keşfin, kabul edilen en eski insan fosilini neredeyse yarım milyon yıl daha eski olduğunu iddia etmekte haklıysa, o zaman bu bulgu, insan anatomisinin evrimsel değişimlere bu kadar uzun süre nasıl direndiğini göstermekten başka bir şey değildir. 1
Yayıncılık Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı (PNAS), ekip, yaklaşık 5 fit 10 inç boyunda bir erkeğin eline uyan bir insan eli kemiği&mdasha üçüncü metakarpal&mdash tanımladı. "Bu kemik, genel orantıları ve morfolojisi açısından modern bir insanın kemiklerine her yönden benziyor" diye yazdılar.
Seküleristler için söz konusu olan, evrimsel anlatılarına bir şekilde katmak zorunda kalacakları en eski insan formunun ortaya çıkmasıdır. NS PNAS araştırma yazarları, insanın alete uygun iskelet özelliklerinin sözde evrimleşmesinden çok önce, 3.39 milyon yıl öncesine tarihlenen kemiklerdeki alet izlerine ilişkin daha önceki bir rapora atıfta bulundular. 1,2 Bu, Kenyalı el kemiğinin, "en eski" insan kemiği olmasına rağmen, hala ellerin iş başında olduğuna dair en eski kanıt kadar eski olmadığını ima eder.
&ldquoŞimdi, araştırmacılar, bu hayati anatomik özelliğe [styloid süreç] sahip, yani daha önce var olduğu bilinenden 500.000 yıl önce var olduğu anlamına gelen yaklaşık 1,5 milyon yıllık bir fosil keşfettiler&rdquo Canlı Bilim. 3 Yakınlardaki &ldquotuff&rdquo olarak adlandırılan volkanik tortuların argon tarihlemesi, görünüşe göre el kemiğinin yaş tayinini desteklemektedir.
1.4 milyon yıl. 4 Bununla birlikte, önyargı, argon tarihlerinin hiçbir zaman bilinen kaya yaşlarıyla eşleşmemesine rağmen, Montana'daki tüf yataklarına argon &ldquoages&rdquo uygulaması gibi bu tekniğin diğer kullanımlarını desteklemiştir. 5
Tarih damgası olmadan, bu eserin yaşı belirsiz kalacak, ancak kemik, insanın benzersiz tasarımını kristal berraklığında kılıyor. NS PNAS Yazarlar, insanın başka hiçbir yaratıkla paylaşmadığı ve hem sert vuruşu hem de hassas dokunuşu mümkün kılan bu sekiz el anatomisi detayını sıraladı:
- Başparmak uzunluğuna göre kısa parmaklar
- Kalın başparmak kemikleri
- Geniş el-bilek eklem yüzeyleri
- Radius kemiğinin ucundaki büyük bir oyuğa uyan bilek tabanındaki büyük kemik
- Başparmağı sabitleyen kalın bilek kemiği
- Avuç içine doğru açılı başparmak eklemi
- Güç tutuşları sırasında bilek kemikleri arasında maksimum temas sağlamak için yönlendirilmiş ilk parmak
- Üçüncü metakarpal (Kenya el fosili dahil), başparmak ve parmak kavrama sırasında el kemiklerini bileğe kilitleyen ve stabilize eden stiloid süreç adı verilen küçük bir uzantıya sahiptir. 6, 1
Araştırmacılar, bu metakarpalın anatomik bir adamın vücudundan geldiğini isteyerek kabul ettiler, ancak laikler, evrimin zaman çerçevesine uymuyorlarsa, kemikleri insan olarak tanımlamaya çok daha az hevesliler. Örneğin, 2011'de farklı bir çalışma grubu, 3,0 milyon yıldan daha eskiye tarihlenen bir insan ayak kemiği buldu. Ancak bu çağ, kemiğin bilinen maymunlarla değil de insan yapısıyla aynı olduğu gerçeğine rağmen, insanın sözde ortaya çıkışından önce geldiği için ve onu soyu tükenmiş bir maymun vücuduna bağladılar. 7
Seküleristlerin kopuk tarihlendirme farklılıklarından bağımsız olarak, en son el fosili bulgusundan gelen en önemli haber, en eski, yaygın olarak tanınan insan eli kemiğinin hiçbir evrimsel değişiklik göstermediği gerçeği olmalıdır. 8 Bu Kenya fosili, insan kaynaklı ve hellipas adamı işaret ediyor.
- Ward, C. ve ark. Kenya'dan Erken Pleistosen üçüncü metakarpal ve modern insan benzeri el morfolojisinin evrimi. Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı. 16 Aralık 2013'te basılmadan önce çevrimiçi olarak yayınlandı.
- Thomas, B. &lsquoLucy&rsquo Döneminden Bulunan İnsan Alet İşaretleri. Yaratılış Bilimi Güncellemesi. 18 Ağustos 2010'da icr.org'da yayınlandı, 30 Aralık 2013'te erişildi.
- Choi, C. Q. İnsan Eli Fosili, Karmaşık Alet Kullanımında Saati 500.000 Yıl Geriye Döndürdü. Canlı Bilim. Posted on livescience.com December 16, 2013, accessed December 27, 2013.
- Ward, C. et al. Early Pleistocene third metacarpal from Kenya and the evolution of modern human-like hand morphology: Supporting Information. Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı. Published online before print December 16, 2013.
- Thomas, B. and T. Clarey. 2013. Bloody Mosquito Pierces Standard Fossil Dating Procedure. Acts & Facts. 43 (1): 13-15.
- Guliuzza, R. 2009. Made in His Image: The Connecting Power of Hands. Acts & Facts. 38 (10): 10-11.
- Thomas, B. 2011. &ldquoLucy&rsquos&rdquo New Foot Bone Is Actually Human. Acts & Facts. 40 (4): 17.
- Because human hand bones only work when all are precisely shaped and assembled at the same time, the PNAS authors wrote, &ldquoThus, the third metacarpal styloid process along with these other features likely evolved together in response to selection for using the hand with strong grips involving the thumb in opposition to the other digits.&rdquo (See reference 1.) The mere need for a strong grip could not build a tool that can generate that grip&mdashonly an engineer could since the tool requires an all-or-nothing construction. However, when God made man in His image, He made all the bones &ldquotogether.&rdquo
Image credit: University of Missouri
* Mr. Thomas is Science Writer at the Institute for Creation Research.
Australopithecus sediba
copyright University of the Witwatersrand
Australopithecus sediba was discovered in 2010 when partial skeletons of a juvenile male and adult female were found close together in sediment in South Africa.
The word sediba means fountain or wellspring in the South African language of Sesotho and the bones were found at the base of what was once a network of underground caves.
The species was an early human ancestor that roamed South Africa 2 million years ago and had a primitive pigeon-toed gait, human-like front teeth, mostly ate vegetables and spent a lot of time swinging in the trees.
But the find sparked much debate about the evolution of humans, with scientists questioning its validity as a species and its relationships to other hominins, in particular its relationship to our genus Homo.
When did Homo brains become 'modern'?
NS en erken Homo remains on record, fossils from Ledi-Geraru in Ethiopia, date to 2.8 million years ago, but they don't have preserved braincases. For the following 1 million years after that, there aren't any preserved Homo endocasts, according to Amélie Beaudet, a paleoanthropologist at the University of Cambridge in the United Kingdom who was not involved in the study, but wrote an opinion piece about it in the journal Bilim.
This 1 million-year gap intensified the mystery of when Homo's advanced brain developed. But analyses of Homo erectus skulls helped unlock this finding, the researchers said. In particular, a group of five Homo erectus skulls known as the Dmanisi individuals, named for an archaeological site in Dmanisi, Georgia, was key the roughly 1.8 million-year-old skulls were well-preserved and belonged to individuals who died between adolescence and old age.
"The Dmanisi fossils are of great importance, because they show us that, at around 1.8 million years ago, early Homo had a primitive brain, similar to that of Australopithecus and of great apes," Zollikofer told Live Science in an email.
But having an ape-like frontal lobe didn't stop Homo erectus from having an extraordinary existence. "These primitive-brained people were able to leave Africa, cope with the harsh climatic conditions of Eurasia, produce a variety of tools, be involved in meat procurement and provide support for elderly group members," Zollikofer said.
Stone tools offer insights into history of human evolution
Based on the study of over 7,200 stone artefacts collected from the archaeological site at Attirampakkam in the Kortallayar river basin about 60 km from Chennai, researchers suggest that hominins in India may have developed a Middle Palaeolithic culture phase around 3,85,000 years ago and continuing up to around 1,72,000 years ago.
According to earlier evidence, the Middle Palaeolithic culture in India was dated to around 1,25,000 years ago.
The Middle Palaeolithic is an important cultural phase, associated as it is globally with both modern humans and Neanderthals or other archaic hominins, with complex histories of interaction, cultural transitions and change and dispersals.
Based on stone tool and fossil studies, the Middle Palaeolithic culture (called the Middle Stone Age in Africa) is associated with modern humans in Africa, while it is associated with both modern humans and Neanderthals in Israel. But in Europe, the Middle Palaeolithic culture is associated only with Neanderthals.
“In case of India, we cannot say who made the tools as no hominin fossil remains have been found till now. So we must be more cautious in correlating species with culture in the case of India,” says Shanti Pappu from the Sharma Centre for Heritage Education in Chennai and corresponding author of a new paper published in Doğa. “The Middle Palaeolithic culture is thought to have originated in Africa. When we look at the Indian site at Attirampakkam, which is far away from Africa, we see a similar cultural change occurring. The number and nature of dispersals of populations bearing a Middle Palaeolithic culture from Africa is not a simple, linear model but is far more complex,” Prof. Pappu says.
In 2011, Prof. Pappu and her team reported the discovery of 1.5-million-year-old stone artefacts belonging to the Lower Palaeolithic (Acheulian) culture from Attirampakkam. The objects were buried in sediments at the lowest levels in the excavation. In the top three metres of the soil, the same site has yielded artefacts that reflect a distinct Middle Palaeolithic culture.
“We see a distinct transition from the Acheulian culture to the Middle Palaeolithic culture as reflected in the artefacts at around 3,80,000 years, along with appearance of new tool types and techniques that continued here for another 2,00,000 years,” she says. During the Middle Palaeolithic, there is a distinct shift away from large flake technologies such as hand-axes and cleavers that were predominant during the Acheulian. There is a proliferation of tools made from small flakes during the Middle Palaeolithic.
“This research presents a paradigm shift in thinking about the origin and spread of Middle Palaeolithic cultures in South Asia, suggesting a far greater antiquity and more complex story than we thought. At Attirampakkam, we have a wonderful sequence contained in a single stratigraphic continuum and showing a long process of evolution,” Prof. Pappu says.