Bir sabah bir odada uyanıyorsun,
Uyku bulanıklığıyla gelen ses
Bilmediğini söylüyor, gitmediğini bu yüzden
Tüm tanrılar ve dağlar da şahit
buna. O gün kuşlar ötmüyor.
Bir duvar,
Ressamını asıyor odada bir sabah
Dolapta montu sallanıyor kadının
Duvara değen kırmızı oje yerinde
- kendisi yok.
Öbür yanda sallanıyor evin ikinci kişisi.
Hep dağınıklığına doğru
doğan ve büyüyen bir insan gibi...
Üstelik sanki bunun için doğmuş gibi!
o işte.
Onunla da uyanıyorsun bir sabah
Diyorsun ki "Uyku bulanıklığından gibi burada olmak"
Ve bir sabah
Ve bir sabah
Pervaz ve apartman boşluğuna benzer bir yerde
Yaz yağmurlarını selamlıyorsun çıplak
Ne huzurlusun başka başka evlerde
Başka sabah.