Büyüme Hormonu Tedavisi Alan Çocukların Klinik Özellikleri ve Tedaviye Yanıtı Etkileyen Faktörler
Öz
Amaç: Bu çalışmada çocukluk çağında büyüme hormonu (BH) tedavisi alan olguların klinik özelliklerinin incelenmesi ve tedaviye yanıtı etkileyen faktörlerin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
Gereç ve yöntem: BH tedavisi alan olgulara ait veriler geriye dönük olarak incelendi. Olguların tanı, yaş, cinsiyet, büyüme hormonu tedavi dozları ile tedavi öncesi ve sonrasındaki antropometrik ölçümleri, puberte evreleri, büyüme hızları, hedef boyları (HB), tahmini erişkin boyları (TEB) ve kemik yaşları (KY) kaydedildi.
Bulgular: Toplam 347 olgudan (232 kız, 115 erkek) 255'nin izole büyüme hormonu eksikliği, 41'nin çoklu hipofizer hormon eksikliği (Çoklu BHE), 30'nun Turner Sendromu (TS) nedeniyle, 21'nin ise diğer tanılar ile BH tedavisi aldıkları görüldü. Ortalama tedaviye başlama yaşları 11,2±2,67 yıl, tedavi süreleri 3,7±1,87 yıl, tedavi öncesi ortalama boy SDS -3,5±1,11, HB SDS -1,16±0,8, tedavi sonrası ortalama boy SDS -2,21±1,01, ∆boy SDS 1,25±1,05, ∆TEB SDS 0,63±1,46 olarak saptandı. Kullanılan ortalama tedavi dozu 0,028 mg/kg/gün olarak bulundu. Olguların tedavi öncesi ve sonrası ortalama boy SDS’leri ve TEB SDS’leri arasında anlamlı fark tespit edilirken, en yüksek yıllık uzama hızının tedavinin ilk yılında olduğu ve sonraki yıllarda kademeli olarak azaldığı saptandı. Tedavi sonrası en yüksek uzama hızı Çoklu BHE’li grupta iken, en düşük uzama hızı TS’li olgularda saptandı. En çok boy kazanımının da Çoklu BHE’li grupta olduğu görüldü. Prepubertal olguların boy kazanımının pubertal olgulara göre daha iyi olduğu tespit edildi.Sonuç: BH tedavisine en iyi yanıt tedavinin ilk yılında alınmaktadır. BH tedavisine en iyi yanıtı Çoklu BHE’li olgular vermektedir. Boy SDS'i düşük, KY geri olan ve tedaviye erken başlanan hastalarda BH tedavisine cevabın daha iyi olduğu görülmektedir.