C-tipi asteroid Ryugu'dan dönen numunenin analizi, amino asitleri ve suyun tarihi varlığını ortaya koyuyor. Keşif, Güneş Sistemi'nin oluştuğu malzemede yaşam için yapı taşlarının bulunduğu ve bunların bu tür bir asteroit üzerinde Dünya'ya ulaştığı şüphesini güçlendiriyor.
2005 yılında Hayabusa görevi, Dünya'ya geri gönderilen ilk asteroit örneğini topladı. Hedef olan Itokawa, yüksek silikon bolluğu nedeniyle S-tipi olarak biliniyordu. S-tipleri Güneş Sistemi'nin iç kısmında oluşur ve orada açık ara en yaygın olanlarıdır, bu da onu kolay bir hedef haline getirir.
Takip görevi olan Hayabusa2 daha hırslıydı, dış Güneş Sisteminden göç ettiği düşünülen bir asteroitin peşinden gidiyordu ve Güneş'in ve gezegenlerin oluştuğu bulutsunun daha sağlam bir kaydını koruyordu. Proceedings of the Japan Academy'de yayınlanan bir makale, her ne kadar duyurunun tartışmasız en önemli kısmı - 20 amino asidin varlığı - birkaç gün önce Japan Times'a sızdırılmış olsa da, bulunanların bir kısmını ortaya koyuyor. Sadece üç saat sonra Science dergisinde yayınlanan ikinci bir makale de benzer sonuçlara ulaşıyor.
Kimyasal analiz başlamadan önce bile, Hayabusa2'nin açılması, bir donma-çözülme döngüsünün göstergesi olan dokuları ortaya çıkardı. Numuneler çoğunlukla, aralarına serpiştirilmiş daha iri taneli tortuların olduğu, Dünya'da kil diyeceğimiz ince taneli sulu silikatlardır. Sulu silikat, kuru silikatlar ve sıvı su arasındaki reaksiyonlar yoluyla oluşur.
Hyabusa2 tarafından getirilen numunenin yakın çekimleri, asteroit içindeki bazı kimyasal bileşenleri ortaya koyuyor.
Sonraki kanıtlar, suyun Güneş Sistemi'nin oluşumunun birkaç milyon yılı içinde mevcut olduğunu ortaya çıkardı. Ryugu'nun izotopları, Güneş Sistemi'nin ömrünün erken dönemlerinde ve Güneş'ten çok uzakta protosolar bulutsudan oluşan bir nesneden beklenenle uyumludur.
Yazarlar, Ryugu'nun dış ısıdan erimek için Güneş'ten çok uzakta olduğundan dolayı, içindeki radyoaktif elementlerin buzu eritmek için enerji sağlamış olması gerektiği sonucuna varıyor. Birkaç milyon yıl içinde daha radyoaktif izotoplarının çoğu bozunarak ısı üretimini azalttı ve buzun yeniden donmasına neden oldu.
Bununla birlikte, Ryugu sadece 435 metre (1.400 fit) genişliğinde, bu da onu radyoaktif bozunmanın hiç sıvı su eritmiş olması için çok küçük yapar. Bu büyüklükteki bir nesne üzerinde üretilen ısı hızla uzaya kaçar. Sonuç olarak, yazarlar Ryugu'nun bir zamanlar daha önemli bir nesnenin parçası olması gerektiğini düşünüyorlar, en azından birkaç on kilometre çapında. Bir noktada, bir çarpışma bu önceli parçaladı ve Ryugu parçalardan biri.
Ryugu'nun evrimi; protosolar bulutsudan, suyunun sıvılaşması, parçalanması ve iç Güneş Sistemine göç etmesine.
Başlangıçta, Ryugu bir asteroitten çok bir kuyruklu yıldız olurdu. Bir veya daha fazla gezegenle yerçekimi etkileşimleri, onu güneş ışığına maruz kalmanın buzunu su buharına dönüştürdüğü ve kuru ve gözenekli bıraktığı iç Güneş Sistemine çekti. Önceki modelleme, bu işlem sırasında çıkan gaz jetlerinin hem Ryugu'nun dönüş hızını arttırdığını hem de kendine özgü şeklini ürettiğini gösteriyor. Bu süreçte derinlerden gelen malzeme, Hayabusa2'nin toplayabileceği yüzeye çıkarılmış olabilir.
Hayabusa2, Ryugu'daki iki farklı bölgeden örnekler topladı, bunun da kompozisyonlarındaki farklılıklar bir hikaye anlattığı için akıllıca bir karar olduğu ortaya çıktı. İniş sahası 1'den (TD1) gelen malzemenin, su buharı jeti ile iç mekanın farklı kısımlarından yüzeye getirilen ve orada yeniden biriktirilen bir karışım olması muhtemeldir. TD2, muhtemelen aynı şekilde karıştırılmayıp yalnızca bir çarpma sırasında açığa çıktığı için daha tekdüzedir.
Karbonlu kondrit meteoritlerinde bulunan amino asitler, bu göktaşlarının geldiği C tipi asteroitlerde bulunabilecekleri konusunda güçlü bir şüphe uyandırdı. Bununla birlikte, göktaşları Dünya atmosferine maruz kaldıklarından, yalnızca Ryugu gibi bir nesneden doğrudan toplanan bir örnek, bir göktaşının organik maddesinin Dünya'nın kirlenmesinin sonucu olma olasılığını ortadan kaldırabilir.
Hayabusa2 bu soruyu çözerek DNA ve RNA yapmak için gerekli malzemeleri asteroitlerin sağladığını daha olası hale getirdi, ki bu son kanıtlar amino asitlerden oluşturulan nükleotitlerden katalize edilebileceğini gösteriyor. Bir zamanlar su açısından çok zengin olduğu gerçeği, bunun gibi asteroitlerin, Dünya'nın son derece sıcak evresi sırasında ilk su kaynadıktan sonra Dünya'nın kaynaklarını yeniden doldurduğu durumunu güçlendiriyor.
Science makalesi, Ryugu örnekleri ile Tanzanya'nın üzerine düşen Ivuna göktaşı arasındaki benzerliğe dikkat çekti. Ivuna, en nadir türlerden biri olan CI meteorit grubunun bir örneğidir.
Curtin Üniversitesi'nden Dr Gretchen Benedix Science makalesine yanıt verirken, ilk tepkim "Vay be! Bu gerçekten harika" oldu dedi. "Daha önce gezegen cisimlerinden başka örnekler aldık, ancak asla Güneş Sistemindeki en ilkel malzeme olmadı."
Benedix gibi her iki makalenin de yazarı olmayan Flinders Üniversitesi'nden Dr Alice Gorman ekledi "Dünyada bilinen 50.000'den fazla meteordan Ivuna ve Ryugu gibi bir düzineden azı var. Su bakımından zenginler ve onlar gibi asteroitler ve meteorlardan kaynaklanan darbeler, güneş sistemi tarihinin erken dönemlerinde Dünya'ya ve Ay'a su getirilmesinden sorumlu olabilir. Ancak Dünya örnekleri hassastır. Aşınma ile kirlenmişlerdir ve nem ve diğer kimyasalları emmişlerdir. Ryugu örneği saftır, bu yüzden bize çok daha fazlasını anlatabilir."
"Tuhaf bir şekilde, Ryugu'nun bileşimi Güneş'in dış tabakasına çok benziyor," diye devam etti Gorman. "Bu, ana gövdesinin yaklaşık 4,6 milyar yıl önce, güneş sisteminin başlangıcıyla yaklaşık aynı zamanda oluştuğunu gösteriyor. Gezegenlerin meydana geldiği ve Güneş'in henüz genç olduğu bir zamana büyüleyici bir pencere."
Bu içerik IFLSCIENCE’da yayınlanmıştır.