Karpatlara giden yol her zaman pitoresk büyücülüktür. İçinden ne kadar geçersem geçireyim, sanki ilk defa dağların sana doğru yavaşça nasıl hareket ettiğini görüyorsun ve bir dakika daha olacak gibi gözüküyor. Ama hayır. Yol keskin bir dönüş yapar ve siz eski Karpat dağlarının yeşil tepeleri arasında ilerlersiniz. Hala bu kadar çok sır saklayan bu dağlar. Her yerde "Google Harita" bile bilmeyen Sırlar, resmin yerine ekranda küçük bir beyaz nokta gösteriyor. Bunlardan biri hakkında hikaye devam ediyor.
"C" nesnesi
Ivano-Frankivsk'te posta adresinde bir kişiyi aramak zorunda kalırsanız: sokak Havacılık, 16, o zaman başlamayın bile. Çünkü eski Stanislav'da hiç böyle bir ev olmamıştı. Adres resmi olarak elli yıldır var olmasına rağmen! Ve arkasında daha az değil ve neredeyse iki bin insanın bulunduğu bütün bir askeri kasaba.
Bu, eski “Sovyetler Birliği” nde “nesne” C denilen nükleer silahların depolanmasında kullanılan 13-ti merkez üslerinden biri.
(Aşağıdaki isimlendirme için bu tür kurumların, zamanın en gizli belgelerinde sayıldı). Karpat köyü Delyatin yakınlarındaki gorge bölgesindeki bölgesel merkezden 70 kilometre uzaklıktadır. Sovyet döneminde, Moldova ve Transcarpathia'dan Karadeniz'e kadar görev yapan stratejik, taktiksel ve kıtalararası füzelerin nükleer savaş başlıkları burada görev yaptı. Birliğin çöküşüyle birlikte bazıları kaldı ve çalışmalarının profili kökten değişti.
"Delyatinsky Sırrı" Hakkında Gerçekler ve Mitler
Çok askeri bir kasaba için olağanüstü bir dar köy yolu yol açar. Yerel çukurlar ve çukurlar tarafından kullanıldığında, ülkemizdeki en eski ve gizli kaynaklardan biri olduğuna inanmak zor. Bununla birlikte, gizlilik gerekiyordu ve zaman zaman buraya gelen çeşitli rütbelerden generaller “hutül kulübeleri boyunca arabaları geçerek“ yerden tozları salladı ”. Merkez otoyoldan Ivano-Frankivsk-Yaremche'den neredeyse dört kilometre uzaklaştığımızda, beklenmedik bir şekilde virajların etrafındaki bir kontrol noktasına rastlıyoruz. Kontrol noktaları gibi yapılır. Yol boyunca iki beton blok, yüksek metal kapılar sıkıca bir blok ile kilitlendi. Sıkı belge kontrolü, düzenleyici makamlardan gelen verilerle uzlaşma. Her ne kadar zaman değişiyor olsa da, sipariş hala kaldı. Şimdi sivil bir minibüsün “Delyatin” askeri kasabasına gitmesine rağmen, yerel dükkanlara ve barlara tekrar tekrar giren araçlar girilse de, sadece özel geçişlerle şehir bölgesine girmek mümkün.
Kontrol noktasından yerleşim kasabasına giden yol, dağ yolundan altı kilometre daha uzaktadır. Bazen, yolun kenarında, köylülerin kulübelerinin nerede durduğunu tahmin edebileceğiniz eski elma bahçelerini görebilirsiniz. Bir zamanlar Stalin'in kararıyla tamamen yer değiştiren ve evler tahrip edilmiş büyük bir Çayır köyü vardı. Üssün oluşumuyla ilgili en yaygın yarı yemlerden biri bize Lavrenty Beria'nın Karpat Dağları haritasında rastgele işaret ettiğini ve orada güçlü bir üs oluşturma emrini verdiğini söylüyor.
Buna inanmak zor. Sonuçta, aslında, üs için yer çok iyi seçilmiş - dağların güvenilir bir şekilde kapladığı uzun bir Karpat geçidinin ortasında. Bununla birlikte, bir üs oluşturma hikayesinde bazı gerçekler vardır, çünkü dağların kalınlarındaki çok kilometreli tüneller, o zamanki SSCB'deki binlerce mahk workmun eseri tarafından delinmiştir. Yerel sakinler çalışmalardan etkilenmedi ve etrafındaki tüm dağları çevreleyen dikenli tellerin arkasında ne yapıldığını bile bilmiyorlardı. Sovyet karşı istihbarat ajanlarının yarattığı efsaneye göre, Birlik döneminde burada görev yapan herkesin Moskova (!) Oturma izninden başka bir şeyi yoktu. Moskova'nın 131 No'lu ortaokulunda okuyan çocuklar, küçük çocuklar Moskova anaokuluna gittiler. Yerel dükkanlar da sermayenin sağlanmasındaydı. Bu nedenle, burada en zor zamanlarda bile, havyar, pahalı giysiler ve ev aletleri satın almak mümkün oldu. Kasabada ve hastanesinde ve kendi hastanesinde. Bununla birlikte, buraya gelmek, ancak buradan ayrılmak kadar, sıradan ayrılmış bir koltuk gibi görünen pencereleri kapalıyken özel bir vagonda mümkündü.
Ana görevi gizlemek için, bölümleri havacılık savaşçısı olarak sınıflandırıldı. Öne çıkan bir yere (hem uçaktan hem de uzaydan iyi görülebilir), MiG-15 avcısının gövdesiyle bir kaide yerleştirildi, tüm askeri personel sadece uçuş üniforması giydi. Kulüpteki ve şehrin diğer binalarındaki tüm semboller, yalnızca hizmetin havacılık yönü hakkında tanıklık etti. Ayrıca, eğer Karpatlar'daki herhangi bir turist üssünde birdenbire yabancı bir araştırmacı aniden ortaya çıktıysa, haftada birkaç kez gerçek uçaklar askeri çatıya uçtu;
Yaremche veya Vorokhta'da kalanlar, uçakların görünmez bir dağlık alandan havalandıkları izlenimini edindi.
Bu süper gizli nesnenin savunmasına gelince, her ayrıntı da düşünülmüş. Bunker, hap kutusu ve bunker bloklarını birleştiren kayalarda bir dizi yeraltı tüneli oluşturulmuştur. Tüm ultra-modern alarm sistemi ile obtyanuli ağ dikenli tel ağı etrafında dağlar. Nesneyi ezmeye cesaret eden herkes büyük çaba sarf etmek zorunda kalacaktı, çünkü dağların kendisi bu tuhaf dağ kalesinin duvarları olarak hizmet veren güvenilir ve doğal bir savunma.
Çeşitli sınıflandırılmış verilere göre, Birliğin çöküşü sırasında Ukrayna, stratejik ve taktik mühimmatın ikinci (Rusya'dan sonra) cephaneliğine sahipti - 2345 birimleri. Zaman zaman neredeyse hepsine Karpatlar’da hizmet edildi. Bu kasabada hizmetten kaç kişinin geçtiği konusunda kesin olarak bilinmemektedir, çünkü Ukrayna'nın Moskova semtinin hayatı ve çalışmaları ile ilgili belgelerin çoğu hala gizlidir.
Sınırlı erişimli modernite
Askeri garnizonun tamamı şartlı olarak üç büyük bölüme ayrılmıştır: biri sivilleri ikamet eder, diğeri askeri şehirdir ve üçüncüsü teknik bölge olarak adlandırılır. Sovyetler Birliği’nin dağılmasından ve Ukrayna’nın nükleer оружия yeraltı deposu Delyatina boşaltıldı. Ancak, unutulmayacak kadar kader değildir. Savunma Bakanlığının liderliği kararıyla Batı Ukrayna’daki cephaneliklerin çoğu buraya taşındı. Topçu ve roket mühimmatı bir zamanlar büyük şehirlerin yakınında depolandı ve sakinleri için kesin bir tehdit oluşturdu, şimdi kalın bir dağ tabakasıyla güvenli bir şekilde kaplandılar.
Birimin komutanı Albay Yuri Gritsik'e göre, bu depoların güvenilirliği hakkında söylenecek bir şey yok.
Her yıl devlet, cephanenin hayatta kalabilmesi için önemli miktarda kaynak ayırıyor. Birkaç yıl önce, tonozlara modern bir yangın önleme ve nem ve sıcaklık kontrol sistemi kuruldu. Hem tabanın hem de teknik tesislerin toprakları, temeli otomatik izleme sistemleri olan katı güvenlik altındadır. Bu nedenle, farkedilmeden buraya nüfuz etmek sadece imkansızdır. Ve her yerde bulunan erkekler bile, askeri personelin çocukları, oyun alanlarının ve eğlence alanlarının sadece sivil kasabanın dışında sınırlı olduğunu biliyor. Ancak, Sovyet standartları ile karşılaştırıldığında, gizlilik ve açıklık seviyesi önemli ölçüde iyileşmiştir, o zaman teknik alana erişim hala sıkı bir şekilde düzenlenmektedir. Kasaların içine yalnızca sınırlı sayıda insan girebilir.
Ayrı bir konu, burada eğlencenin varlığıdır. Kasabanın bazı sakinleri burada dağlardan daha iyi bir tatil bulamayacağınızı savunuyorlar: kışın kayaklar ve patenler ve yaz aylarında balık avlamak, mantarlar veya rahat bir orman gladeinde piknik yapmak. Ancak, bazı gençler burada yapacak bir şey olmadığından şikayetçi. Çünkü tiyatro yok, hatta disko bile yok. Yakın zamana kadar televizyon bile yoktu. Ancak bu sorun şimdi tüm evlerin cephelerinde bulunan uydu antenleri tarafından çözüldü.
Ancak, yerel halk geleceğe iyimser bakıyor.