Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nun 29 Kasım 1947 tarihli oturumunda Filistinlilerin kaderini belirleyecek bir adım atıldı. Kabul edilen bölünme planına göre, bölgedeki İngiliz mandası kalkacak ve iki devletli bir yapı oluşturulacaktı. Filistin topraklarının yüzde 56’sında İsrail devleti kuruluyordu. Filistin ve Arap ülkeleri bu bölünme planını haksız bularak kabul etmedi. İngiliz himayesindeki topraklarda savaş patlak verdi.
İngiltere’nin Filistin’deki manda yönetimi 14 Mayıs 1948’de sona erdi. Aynı gün, Yahudi Temsilciliği Telaviv’de toplandı ve bölünme planı ile gösterilen bölgede İsrail Devleti’nin kurulduğunu ilan etti. Ben Gurion, ülkenin ilk başbakanı oldu. Yahudiler için bayram günüydü. Ancak bu durum Filistinliler için bu tam bir felaket anlamına geliyordu. 1948 yılında 750 binden fazla kişi göç ettirildi ve yaklaşık 400 köy yıkıldı. Yahudi yerleşimlerini korumak amacıyla kurulan Yahudi paramiliter örgütü Haganah, Filistinlilerin toraklarını terk etmesi için baskısını artırdı. Çok sayıda mülteci Ürdün ve Lübnan’ın yolunu tuttu. Açılan geçici mülteci kamplarında zor koşullar altında yaşadılar.
Burası 1949 yılında Ramallah’a yedi kilometre uzaklıktaki kayalıklar üzerine kurulan bugün 11 bin kişinin yaşadığı Jalazone Mülteci Kampı. İbrahim Mahmud da 17 yaşında oturdukları şehirden çıkartılarak ailesiyle birlikte bu kampa gelmek zorunda kalmış. 83’üne gelen Mahmud, Filistin davasının canlı tanığı. Yıllar geçse de o davasından vazgeçmeyeceğini söylüyor: “Dağlara çıktık ve burada 4-5 gece geçirdik. İnsanlar çobansız koyun gibiydi. Sonra da Jamala’ya Deir Amara’ya Beit Tilo’ya gittik; sonra da Akabat Jaber’e vardık. Allah’a and olsun ki biz geri döneceğiz. Dönmek zorundayız. Amerika bizi oradan çıkardı Yahudileri değil.”