önce tam olarak bu konuda dücane cündioğlu'nun berrak biçimde anlattığı şeye kulak verelim:
"bir müslüman da bir hristiyan da nihayetinde cennet ve cehenneme inanır. ahirete inanır. hesap gününe inanır. bu hesap gününde inananların hesabı verebileceğine, inanmayanların ise veremeyeceğine inanır. dolayısıyla böyle bir mahkemede dindar bilincin vicdanı, ya da dindar bilincin kendisi (oradaki bilinç de bir vicdandır) bu mahkemede dindar olmayan, müslümansa müslüman olmayanların, hristiyansa hristiyan olmayanların, yahudiyse yahudi olmayanların sınavı geçebileceklerine, yani, cennete gidebileceklerine inanmaz. eskatoloji
si böyledir. bu da hiç değişmemiştir. süleyman ateş ehli kitap cennete gidecek dedi diye adama demediklerini bırakmamışlardı. bundan 20 - 25 yıl evvel. yani ehli kitap bile cennete gidebilir diyemeyen bir bilinçten söz ediyoruz. öyle ki şiiler cennete gidecek mi? sünniler cennete gidecek mi? selefiler cennete gidecek mi deseniz selefiler şiileri cennete sokar mı? şiiler selefileri cennete sokar mı? başka dinler ve başka mezheplerden olanları bile büyük sınavdan geçip cennete gitme ihtimalini bile üretemeyen dindar bilinç, nasıl toplumsal yönetimde kendisi gibi düşünmeyen, inanmayan, yaşamayan insanların lehine kararlar alabilir? dindar bilincin yönetme zaafı, kendisine benzemeyenlerle eşitlikçi bir ilişki kurma yeteneksizliğidir. yani bir müslüman, müslüman olmayanları kendisine eşit kabul eder mi? hayır! kardeş olan müminlerdir. (...) ateistleri düşünün, eşcinselleri düşünün, içki içenleri düşünün... dindar bilinç bunları nasıl adil yönetebilir? cennete gönderemediği insanlara bu dünyada nasıl iyi davranmayı becerebilir. bunu hiç yapabilmiş mi tarihte?"
1:37:20'den itibaren dinleyin:
youtu.be
aklı biraz olsun çalışan herhangi birinin kolayca anlayacağı gibi burada ateist için rahatsız edici olan şey "yanacak olduğuna" inanmak değil. muhatap olduğu insanların sonsuza kadar işkenceyi kendisine layık görebilmesidir. benim sonsuza kadar işkence görmemi adil bulan bir tipten günlük yaşamda da her türlü düşmanlığı, pisliği bekleyebilirim. bu da benim her an tetikte olmam gerektiği anlamına gelir.
en ılımlı müslüman, hristiyan ya da yahudi bile benim sonsuza kadar yakılarak işkence görmemi hak olarak görmek durumunda. yorum morum değil. organize dinlerin temelinde bu var. öyle ki kimi zaman bir sebeple teşekkür ederlerken bile "inşallah ıslah olursun" gibi laflar duyuyoruz.
şimdi aynayı elimize alalım ve şunları bir netleştirelim:
1- müslüman bir kişi, bir ateistin cehennemde sonsuza kadar işkence görmeyeceğine inanabilir mi? buna inanmayan bir kişi müslüman olabilir mi?
2- müslüman bir kişi, bir ateistin sonsuza kadar cehennemde işkence görmesini adaletsiz bulabilir mi? allah'ın adaletsizlik yapabileceğine inanan bir kişi müslüman olabilir mi?
ateistler nefretlerinde bilmem ne oluyorlarmış da öfkeden yanıyorlarmış. ondan sonra efendim zaten bu öfkeyle yandıkları için cehennem ateistlere koymazmış filan.
islamı rasyonalize etmeye çalışan arkadaşlarda gördüğümüz belli "tartışma" yöntemleri var. ilki kendi dininin temsilcileri olan cihatçıları, değişik cemaatleri filan karşı tarafa ittirmek. işte vay efendim ışid yavudi, el kaide ateyiz, fetö deizt, akp kitapsız falan filan... ikincisi, en sıradan ateistleri bile kendi tarafının "uç"ları ile eşitlemek. bu arkadaşlara göre kafa kesen, diri diri insan yakan, damlardan eşcinsel atan ışidcilerin yaptıkları ile ateistlerin attıkları twitler birdir.
elbette kendileri günlük yaşamlarında ne kadar rasyonel insanlar olurlarsa olsunlar baştan aşağı irrasyonel olan bir inanç sistemini savunmaya geçtiklerinde el mahkum rasyonaliteyi de askıya almak zorunda kalıyorlar.
"ahiret inancı olanlar bilinçleri yok olana kadar 'hani benim cennetim' diye ızdırap çekecekler. (...) ateizmde de kendinden olmayanlar için ebedi bir acı bulunuyor."
bunu söyleyen insanı bilmesem anaokulu terk diyeceğim. ama yukarıda andığım eşitlemeci söz oyunlarının her türüyle günde kırk kez muhatap olduğum için garipsemiyorum.
"müslümanın gözünde ateist sonsuza kadar yanacak olan kişi... dur bunu ateistin dünyasında bir şeyle eşitleyeyim ama neyle eşitlesem?"
mantığı bükerek kendi paralel evrenini oluştururken ölmeden önce cennet beklentisinin karşılanmadığını görüp hayal kırıklığına uğrayan bir müslüman portresi çiziyor. velev ki örneğimizdeki ultra mal ateistin böyle bir fantezisi olsun. kişi, ölmeden önce cenneti göremeyince nasıl acı çekiyor? bu acı nasıl sonsuza kadar sürüyor? dediğim gibi savunmaya çalışılan şeyin rasyonel zemini olmayınca onu savunmaya çabalayan kişinin mantık sistemi de çöküyor. kendinize bunu yapmayın. "enerji geldi enerji gitti, kuantum dalgalanmaların evrene gönderdiğimiz pozitif 'ohm'lardan dönen yansımaların paradoksal karma dalgalanmalarıyla bişey bişey olması" filan deyin.
itiraz edilen şey ne? ateyiz olarak ben cehenneme gitmiyor muyum yani? yoksa beni sonsuza kadar yakacak olan allah bir yanlışa imza atmak üzere mi?
soru bu kadar basit. ne bağdadi'si ne yorumu abicim yahu? ben mi yanlış biliyorum bu islam'ı, siz mi yanlış biliyorsunuz, yoksa sırf islam propagandası adına bile isteye dini hükümleri mi büküyorsunuz?
yoksa karpuz, peynir, rakı güzel. siz de buyrun beraber olsun. rakı içmezseniz ayran da buluruz.