İkinci Dünya Savaşı sırasında, Almanya, Büyük Britanya ve ABD'de uçaksavar güdümlü füze yaratma çalışmaları yapıldı. Ancak çeşitli nedenlerle, oluşturulan prototiplerin hiçbiri kabul edilmedi. 1945'te, sabit bir konumda, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki düzinelerce büyük şehir ve önemli savunma ve sanayi merkezlerinde, 90 ve 120 mm uçaksavar silahlarının birkaç düzine pili radar yangın kontrolü ile donatıldı. Ancak, savaş sonrası ilk yıllarda, uçaksavar topçularının yaklaşık% 50'si depolara gönderildi. Büyük kalibreli uçaksavar silahları esas olarak deniz kıyısında, büyük limanlar ve deniz üsleri alanlarında korunuyordu. Bununla birlikte, Hava Kuvvetleri de indirimleri etkiledi, savaş sırasında inşa edilen pistonlu motorlarla inşa edilen avcıların önemli bir kısmı Müttefiklere teslim edildi veya teslim edildi. Bunun nedeni, SSCB'de 1950'lerin ortalarına kadar Kuzey Amerika'nın kıtasındaki bir savaş misyonunu gerçekleştirebilecek ve geri dönebilecek bombardıman uçaklarının olmamasıydı. Bununla birlikte, 1949'daki atom bombası üzerindeki Amerikan tekelinin sona ermesinden sonra, ABD ve SSCB arasında bir çatışma olması durumunda, Sovyet Tu-4 piston bombardıman uçaklarının bir yönde uçma olasılığını dışlamak imkansızdı.
Uçaksavar füze sistemi MIM-3 Nike Ajax
Kıta ABD'sine ulaşabilen uzun menzilli bombardıman uçaklarının SSCB'sinde seri üretime başlamadan önce bile, 1946'da Western Electric uzmanları, yüksek ve orta irtifalarda uçan hava hedefleriyle mücadele etmek için tasarlanmış SAM-A-7 uçaksavar füze sistemini oluşturmaya başladı.
Motorların ilk ateşleme testleri 1946'da gerçekleşti. Ancak önemli sayıda teknik sorun, gelişimi önemli ölçüde geciktirdi. İkinci aşama sıvı motorunun güvenilir çalışmasını sağlamak ve bir küme deseninde düzenlenmiş 8 küçük katı yakıt jet motorundan oluşan merkezi roket gövdesinin etrafında bir halka bulunan fırlatma hızlandırıcının test edilmesinde birçok zorluk ortaya çıktı. 1948'de yürüyen roket motorunu kabul edilebilir bir seviyeye getirmek mümkün oldu ve ilk aşamada bir monoblok katı yakıt yükseltici yarattılar.
Test Lansmanı MIM-3 Nike Ajax
Güdümlü uçaksavar füzesi lansmanları 1950'de başladı ve 1951'de atış menzilindeki ateşleme sırasında B-17 radyo kontrollü bombardıman uçağı düşürüldü. 1953 yılında, kontrol testlerinden sonra, MIM-3 Nike Ajax adını alan kompleks kabul edildi. Hava savunma sistemi elemanlarının seri inşaatı 1951'de başladı ve 1952'de zemin konumlarının inşası başladı, yani MIM-3 Nike Ajax'ın resmi olarak devreye sokulmasından önce bile. Rusça kaynaklarda, orijinal versiyonda “Nike-Ajax” gibi görünse de, bu kompleks için “Nike-Ajax” adı kabul edilir. MIM-3 Nike-Ajax kompleksi, benimsenen ilk seri üretim hava savunma sistemi ve ABD Ordusu tarafından kullanılan ilk uçaksavar füze sistemiydi.
SAM konumu MIM-3 Nike Ajax
MIM-3 Nike Ajax kompleksi, ana motoru sıvı yakıt ve bir oksitleyici ile çalışan bir uçaksavar füzesi kullandı. Lansman, sökülebilir bir katı yakıt hızlandırıcısı kullanılarak gerçekleştirildi. Hedefe rehberlik bir radyo komutudur. Hedef izleme radarları tarafından sağlanan ve hedefin havadaki konumu ve füzeleri ile ilgili roketin izlenmesi ile elde edilen veriler, elektro-vakum cihazlarına dayanan sayma ve belirleyici bir cihaz tarafından işlendi. Cihaz, roket ve hedefin toplanma noktasının hesaplanan noktasını hesapladı ve füze oranını otomatik olarak düzeltti. Füze savaş başlığı, yörüngenin hesaplanan noktasında yerden bir radyo sinyali ile zayıflatıldı. Başarılı bir saldırı için roket genellikle hedefin üzerine çıktı ve sonra hesaplanan müdahale noktasına düştü. Nike Ajax uçaksavar füzesinin benzersiz bir özelliği, üç adet yüksek patlayıcı parçalanma savaş başlığının bulunmasıydı. Birincisi, 5,44 kg ağırlığında, burun bölümünde, ikincisi - 81,2 kg - ortada ve üçüncü - 55,3 kg - kuyrukta idi. Bunun, daha uzun bir parça bulutu nedeniyle bir hedefi vurma olasılığını artıracağı varsayılmıştır.
SAM başlatıcısı MIM-3 Nike Ajax
Aracın boş ağırlığı 1120 kg'ye ulaştı. Uzunluk - 9,96 m Maksimum çap - 410 mm. Nike Ajax'ın eğimli menzili 48 kilometreye kadar. 750 m / s hıza çıkan bir roket, 21000 metrenin biraz üzerinde bir yükseklikte bir hedefi vurabilir.
MIM-3 Nike-Ajax hava savunma sistemlerinin radar tespiti ve yönlendirilmesi
Her Nike-Ajax pili iki bölümden oluşuyordu: personel sığınakların bulunduğu merkezi bir kontrol noktası, algılama ve yönlendirme radarları, sayma ve çözme ekipmanı ve fırlatıcıları, füze depolarını, yakıt tanklarını ve oksitleyici ajan. Teknik bir pozisyonda, kural olarak, 2-3 füze deposu ve 4-6 fırlatıcı vardı. Büyük şehirlerin, deniz üslerinin ve stratejik havaalanlarının yakınında havacılık bazen 16 ila 24 rampa pozisyonu oluşturuldu.
Amerika Birleşik Devletleri'nde MIM-3 Nike-Ajax SAM dağıtım şeması
Ağustos 1949'da Sovyet atom bombasının testi Amerikan askeri-politik liderliği üzerinde büyük bir etki yarattı. ABD'nin nükleer üzerindeki tekelini kaybettiği bir zamanda silâhNike-Ajax uçaksavar füze sisteminin, önleme savaş uçağı ile birlikte, Kuzey Amerika'nın Sovyet stratejik bombardıman uçaklarından dokunulmazlığını sağlaması gerekiyordu. Atom bombardımanı korkusu, önemli idari ve sanayi merkezleri ve ulaşım merkezleri çevresinde büyük ölçekli hava savunma sistemlerinin inşası için büyük fonların tahsis edilmesine neden oldu. 1953 ve 1958 arasında yaklaşık 100 MIM-3 Nike-Ajax uçaksavar pili kullanıldı.
Konuşlandırmanın ilk aşamasında, Nike Ajax pozisyonları mühendislik açısından pekiştirilmedi. Daha sonra, kompleksleri nükleer patlamanın zararlı faktörlerinden koruma ihtiyacının ortaya çıkmasıyla, füzeler için yeraltı depolama tesisleri geliştirildi. Her girintili sığınakta, hidrolik aktüatörlü açılır tavandan yatay olarak beslenen 12 füze depolandı. Bir vagon üzerinde yüzeye yükseltilmiş bir roket fırlatıcıya nakledildi. Yükledikten sonra füze fırlatıcı 85 derecelik bir açıyla kuruldu.
MIM-3 SAM'ı benimseme sırasında, Nike-Ajax o sırada var olan tüm uzun menzilli bombardıman uçaklarıyla başarılı bir şekilde başa çıkabilirdi. Ancak 1950'lerin ikinci yarısında, Sovyet uzun menzilli bombardıman uçaklarının kıta Birleşik Devletleri'ne ulaşma olasılığı önemli ölçüde arttı. 1955'in başında M-4 bombardıman uçakları (baş tasarımcı V.M. Myasishchev) Uzun Menzilli Havacılığın savaş birimlerine gelmeye başladı, ardından 3M ve Tu-95 (OKB A.N. Tupolev) geliştirildi. Bu makinelerin zaten Kuzey Amerika kıtasına ulaşması ve nükleer grevler yaptıktan sonra geri dönüşü garanti edilebilir. SSCB'de uzun menzilli uçaklar için nükleer savaş başlıklı seyir füzelerinin oluşturulduğu düşünüldüğünde, Nike-Ajax kompleksinin özellikleri artık yeterli görünmüyordu. Ayrıca, çalışma sırasında, patlayıcı ve toksik yakıtla çalışan bir motor ve kostik oksitleyici ile füzelerin yakıt ikmali ve bakımı. 22 Mayıs 1958'de Middleton, New Jersey civarında bir yerde meydana gelen olay çok meşhur oldu. Bu gün, bir oksitleyici sızıntısının neden olduğu bir roket patlaması sonucu 10 kişi öldü.
MIM-3 Nike-Ajax hava savunma sistemlerinin pozisyonları çok hantaldı; karmaşık, yer değiştirmesi çok karmaşık olan unsurları kullandı ve bu da onu sabit hale getirdi. Antrenman ateşi sırasında pillerin hareketlerini koordine etmenin zor olduğu ortaya çıktı. Etkilenen bölgeye giren diğer hedef göz ardı edilebilirken, bir hedefin aynı anda birkaç pil tarafından ateşlenmesi olasılığı oldukça yüksektir. 1950'lerin ikinci yarısında bu kusur düzeltildi ve uçaksavar füze sistemlerinin tüm kumanda direkleri, başlangıçta avcı-durdurucuların otomatik olarak yönlendirilmesi için yaratılan SAGE sistemine (İngiliz Yarı Otomatik Zemin Ortamı) bağlandı. ABD kıtasındaki 374 radar istasyonu ve 14 bölgesel hava savunma komuta merkezi bu sisteme bağlandı.
Ancak, ekip yönetilebilirliğinin geliştirilmesi başka bir önemli sorunu da çözmedi. Yakıt ve oksitleyici kaçakları ile ilgili bir dizi ciddi olaydan sonra, ordu katı yakıt füzeleri ile hava savunma sistemlerinin hızlı bir şekilde geliştirilmesini ve benimsenmesini talep etti. 1955'te sonuçlarına göre MIM-25 Nike-Hercules adını alan SAM-A-14 SAM geliştirilmesine karar verilen yangın testleri yapıldı. İstihbaratın SSCB'de süpersonik uzun menzilli bombardıman uçakları ve kıtalar arası menzilli seyir füzeleri ile ilgili olası oluşum hakkında ABD liderine rapor verdikten sonra yeni kompleks üzerindeki çalışmaların hızı arttı. Önceden hareket eden ABD ordusu, geniş bir menzile ve geniş bir tavana sahip bir füze almak istedi. Aynı zamanda, roketin Nike-Ajax sisteminin mevcut altyapısını tam olarak kullanması gerekiyordu.
1958'de MIM-14 Nike-Hercules'ün seri üretimi başladı ve MIM-3 Nike-Ajax'ın yerini hızla aldı. Bu türün son kompleksi 1964'te ABD'de sökülmüştür. Hizmetten çıkarılan bazı ABD uçaksavar sistemleri bertaraf edilmedi, ancak NATO müttefiklerine devredildi: Yunanistan, İtalya, Hollanda, Almanya ve Türkiye. Bazı ülkelerde, 1970'lerin başına kadar kullanıldı.
Uçaksavar füze sistemi MIM-14 Nike-Hercules
MIM-14 Nike-Hercules hava savunma sistemi için sağlam bir yakıt roketi oluşturulması Western Electric için büyük bir başarıydı. 1950'lerin ikinci yarısında, Amerikalı kimyagerler uzun menzilli uçaksavar füzelerinde kullanıma uygun katı bir yakıt formülasyonu oluşturabildiler. O zaman, bu çok büyük bir başarıydı, SSCB'de bunu sadece 1970'lerin ikinci yarısında S-300P uçaksavar füze sisteminde tekrarlamak mümkün oldu.
MIM-3 Nike-Ajax uçaksavar füzesi kompleksi ile karşılaştırıldığında MIM-14 Nike-Hercules çok daha büyük ve daha ağır hale geldi. Tam donanımlı bir roketin kütlesi 4860 kg, uzunluk - 12 m idi, ilk etabın maksimum çapı 800 mm, ikinci etabı 530 mm'dir. Kanat açıklığı 2,3 metredir.Hava hedefi, 502 kg ağırlığında yüksek patlayıcı parçalanma savaş başlığı ile yenildi ve 270 kg patlayıcı HBX-6 (alüminyum tozu ile TNT ve RDX alaşımı) ile donatıldı.
Uçaksavar füzeleri MIM-14 Nike-Hercules (ön planda) ve MIM-3 Nike-Ajax
Yakıt üretiminden sonra ayrılan başlangıç hızlandırıcısı, bir koni ile yürüyüş aşamasına bağlanan dört Ajax M5E1 katı yakıt motorundan oluşur. Hızlandırıcı demetinin kuyruğunda, geniş bir alanın dört stabilizatörünün bağlandığı bir kelepçe vardır. Tüm aerodinamik yüzeyler çakışan düzlemlerde bulunur. Birkaç saniye içinde, hızlandırıcı SAM'ı 700 m / s hıza çıkarır. Roketin ana motoru, alüminyum tozu ile bir amonyum perklorat ve polisülfit kauçuğu karışımı ile beslendi. Motorun yanma odası, SAM'ın ağırlık merkezinin yakınında bulunur ve çıkış nozülüne, roketin yerleşik ekipmanının monte edildiği bir boru ile bağlanır. Ana motor, marş hızlandırıcının ayrılmasından sonra otomatik olarak çalışır. Roketin maksimum hızı 1150 m / s idi.
Başlangıç SAM MIM-14 Nike-Hercules
Yeni uçaksavar kompleksi, Nike-Ajax ile karşılaştırıldığında, yeni, daha büyük ve daha ağır bir SAM ve güçlü radar istasyonları kullanılarak elde edilen hava hedeflerinin (130 km yerine 48) ve rakımın (30 km yerine 21) çok daha fazla tahribatına sahipti. 800 m / s'ye varan bir hızda uçan bir hedefi vurmanın minimum menzili ve yüksekliği sırasıyla 13 ve 1,5 km'dir.
MIM-14 Nike-Hercules Savaş Operasyon Şeması
Kompleksin yapım ve muharebe operasyonunun şematik diyagramı aynı kaldı. Moskova hava savunma sisteminde kullanılan ilk Sovyet sabit S-25 hava savunma sisteminin aksine, Amerikan Nike-Ajax ve Nike-Hercules hava savunma sistemleri tek kanallıydı ve bu da büyük bir baskıyı geri alma yeteneklerini önemli ölçüde sınırladı. Aynı zamanda, S-75 tek kanallı Sovyet hava savunma sistemi pozisyonları değiştirme yeteneğine sahipti, bu da hayatta kalmayı artırdı. Ancak Nike-Hercules'ü sadece "sabit" bir füze ile aslında sabit olan S-200 hava savunma sisteminde geçmek mümkün oldu. MIM-104 Patriot Amerika Birleşik Devletleri'nde görünmeden önce, MIM-14 Nike-Hercules uçaksavar sistemleri, Batı'daki mevcut sistemlerin en gelişmiş ve verimli sistemiydi. En son Nike Hercules varyantlarının atış menzili 150 km'ye getirildi, bu da 1960'larda üretilen katı bir yakıt roketi için çok iyi bir gösterge. Aynı zamanda, uzun mesafeli atışlar sadece bir nükleer savaş başlığı kullanıldığında etkili olabilir, çünkü radyo komut rehberliği şeması büyük bir hata verdi. Ayrıca, kompleksin alçaktan uçan hedefleri yenme yetenekleri yetersizdi.
SAM MIM-14 Nike-Hercules'ün sabit varyantının radarı
Nike-Hercules hava savunma sisteminin algılama ve hedef tanımlama sistemi orijinal olarak sürekli dalga radyasyon modunda çalışan Nike-Ajax hava savunma sisteminden gelen sabit bir algılama radarına dayanıyordu. Sistem, hava hedeflerinin uyruğunu ve hedef tanımını belirleme araçlarına sahipti.
MIM-14 Nike-Hercules’in başlangıç pozisyonu
Sabit versiyonda, hava savunma sistemleri piller ve bölümler halinde birleştirildi. Bataryada tüm radar olanakları ve her biri dört fırlatıcı olan iki fırlatma rampası vardı. Her bölüm üç ila altı pil içerir. Uçaksavar pilleri genellikle korunan nesnenin etrafına 50-60 km mesafede yerleştirildi.
Hava savunma sistemi MIM-14 Nike-Hercules'in mobil versiyonunun radarı
Nike-Hercules kompleksinin yerleştirilmesinin tamamen sabit versiyonu, kabul edildikten kısa bir süre sonra orduya uymayı bıraktı. 1960 yılında, Geliştirilmiş Herkül bir değişiklik ortaya çıktı - "Gelişmiş Hercules". Yükseltilmiş SAM Geliştirilmiş Herkül (MIM-14B), yeni bağlanma radarları ve gelişmiş izleme radarları sunarak gürültü bağışıklığını ve yüksek hızlı hedefleri izleme yeteneğini artırdı. Ek bir telsiz telemetre, hedefe olan mesafeyi sürekli olarak belirledi ve bilgisayar için ek düzeltmeler yaptı. Elektronik bileşenlerin bir kısmı elektro-vakum cihazlarından bir katı hal temel tabana aktarıldı. Belirli sınırlamalara rağmen, bu seçenek makul bir süre içinde yeni bir konuma yerleştirilmiş olabilir. Genel olarak, MIM-14В / С Nike-Hercules'in hareketliliği, Sovyet uzun menzilli kompleks S-200'ün hareketliliği ile karşılaştırılabilirdi.
ABD'de Nike-Hercules komplekslerinin inşaatı 1965'e kadar devam etti; Avrupa ve Asya'nın 11 ülkesinde hizmet veriyorlardı. Amerika Birleşik Devletleri'ne ek olarak, MIM-14 Nike-Hercules'in lisanslı üretimi Japonya'daydı. Toplamda, 393 kara tabanlı uçaksavar sistemi ve yaklaşık 25000 uçaksavar füzesi fırlatıldı.
1960'ların başında elde edilen nükleer yüklerin minyatürleştirilmesi, bir uçaksavar füzesinin nükleer bir savaş başlığı ile donatılmasını mümkün kıldı. Nükleer savaş başlıkları MIM-14 füze ailesine kuruldu: W7 - 2,5 kt gücünde ve W31 2, 20 ve 40 kt gücünde. En küçük nükleer savaş başlığının hava patlaması, merkez üssünden gelen yüzlerce metre çapındaki bir uçağı süpersonik seyir füzeleri gibi karmaşık, küçük boyutlu hedefleri bile etkili bir şekilde yok edebilir. ABD'de konuşlanan Nike-Hercules uçaksavar füzelerinin yaklaşık yarısı nükleer savaş başlıklarıyla donatılmıştı.
Kesin hedefleme mümkün olmadığında grup hedeflerine karşı veya karmaşık bir sıkışma ortamında nükleer savaş başlığı taşıyan uçaksavar füzeleri kullanılması planlandı. Ayrıca, nükleer savaş başlığına sahip füzeler potansiyel olarak tek balistik füzeleri de engelleyebilir. 1960 yılında, MGM-5 Onbaşı balistik füzesi, New Mexico'daki White Sands eğitim sahasında bir nükleer savaş başlığı uçaksavar füzesi tarafından başarıyla ele geçirildi.
Ancak, Nike-Hercules hava savunma füze sistemlerinin anti-balistik füze yetenekleri düşük olarak derecelendirildi. Tek bir ICBM savaş başlığının imha olasılığı 0,1'i aşmadı. Bunun nedeni, uçaksavar füze uçuşunun yeterince yüksek hızı ve menzili ve yönlendirme istasyonunun yüksek hızlı yüksek irtifa hedeflerine sürekli olarak eşlik edememesiydi. Ek olarak, düşük rehberlik doğruluğu nedeniyle, ICBM'lerin savaş başlıklarıyla savaşmak için yalnızca nükleer savaş başlıklarıyla donatılmış füzeler kullanılabilir. Atmosferin iyonlaşması nedeniyle yüksek irtifa hava patlamasında, radarlar tarafından görülemeyen bir alan oluştu ve diğer önleme füzelerinin yönlendirilmesi imkansız hale geldi. Hava hedeflerine müdahale etmenin yanı sıra, nükleer savaş başlıklarıyla donatılmış MIM-14 füzeleri, önceden bilinen koordinatlarla yer hedeflerine karşı nükleer saldırı başlatmak için kullanılabilir.
Toplamda, 1960'ların ortalarında Amerika Birleşik Devletleri'nde 145 Nike Hercules pili kullanıldı (35'i yeniden inşa edildi ve 110'u Nike Ajax pillerinden dönüştürüldü). Bu, ana sanayi bölgelerini, idari merkezleri, limanları ve bombardıman uçaklarından hava ve deniz üslerini etkin bir şekilde kapsamayı mümkün kıldı. Ancak 1960'ların sonunda, ABD'deki nesnelere yönelik ana tehdidin nispeten küçük Sovyet uzun menzilli bombardıman uçakları değil, ICBM'ler olduğu anlaşıldı. Bu bağlamda, Amerika Birleşik Devletleri'nde dağıtılan Nike-Hercules uçaksavar bataryalarının sayısı azalmaya başladı. 1974'e gelindiğinde, Florida ve Alaska'daki mevziler hariç olmak üzere tüm uzun menzilli hava savunma sistemleri savaş görevinden çıkarıldı. Florida'daki son pozisyon 1979'da tasfiye edildi. Çoğunlukla, sabit erken salım kompleksleri atıldı ve onarımların yeniden yapılandırılmasından sonra mobil versiyonlar denizaşırı Amerikan üslerine veya Müttefiklere transfer edildi.
Batı Alman füze rampaları MIM-14 Nike-Hercules
Avrupa'da, MIM-14 Nike-Hercules sistemlerinin çoğu Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra devre dışı bırakıldı ve kısmen MIM-104 Vatansever hava savunma sistemi ile değiştirildi. Nike-Hercules hava savunma sistemleri en uzun süre İtalya, Türkiye ve Kore Cumhuriyeti'nde hizmette kaldı. Nike Hercules roketinin son lansmanı 24 Kasım 2006'da İtalya'da Kapo San Larenzo eğitim sahasında gerçekleşti. Resmi olarak, bugüne kadar Türkiye'de birkaç MIM-14 Nike-Hercules pozisyonu kalıyor. Ancak, donanımında yüksek oranda elektro-vakum cihazlarının bulunduğu hava savunma sistemlerinin savaş hazırlığı şüpheleri doğurur.
MIM-14 Nike-Hercules operasyonu sırasındaki olaylar
Nike-Hercules komplekslerinin işletimi sırasında, kasıtsız füze fırlatmaları gerçekleşti. Bu tür ilk olay 14 Nisan 1955'te Fort George, Mead'de gerçekleşti. O sırada ABD Ulusal Güvenlik Ajansı'nın merkezi vardı. Olay sırasında kimse zarar görmedi. Benzer bir olay, Temmuz 1959'da Okinawa'daki Nakho Hava Üssü civarında bir yerde meydana geldi. O anda rokete bir nükleer savaş başlığının takıldığına dair kanıtlar var. Füze fırlatma rampasında olmak, yatay pozisyonda olmak, iki kişiyi öldürmek ve bir askeri ciddi şekilde yaralamak için fırlatıldı. Çitin kırılmasından sonra, bir roket üs dışındaki plaj boyunca uçtu ve sahilden denize düştü.
Google Earth uydu görüntüsü: MIM-14 Nike-Hercules SAM konumu Incheon'un 20 km kuzeybatısında. 2007 yılında çekilmiş fotoğrafı
Bu tür son olay 5 Aralık 1998'de Güney Kore'de Incheon civarında meydana geldi. Roket fırlatıldıktan kısa bir süre sonra, Incheon şehrinin batı kesimindeki bir yerleşim alanının üstünde, yüksek irtifalarda patladı, birkaç kişiyi yaraladı ve evlerde cam çaldı.
2009 yılına gelindiğinde, Güney Kore'deki tüm MIM-14 Nike-Hercules hava savunma sistemleri kullanımdan kaldırıldı ve yerini MIM-104 Patriot hava savunma sistemi aldı. Bununla birlikte, eski kompleksin tüm unsurları hemen hurdaya girmedi. 43 yılına kadar, DPRK'yı çevreleyen alanlardaki hava durumunu kontrol etmek için güçlü AN / MPQ-2015 radar gözetim radarları kullanıldı.
MIM-14 balistik füzeleri
1970'lerde, Amerika Birleşik Devletleri'nde, MIM-14B / C serisinin savaş görevinden kaldırılan uçaksavar füzeleri için yer hedeflerini yok etmek için tasarlanmış operasyonel taktik füzelere dönüşme olasılığı dikkate alındı. Yüksek patlayıcı, küme, kimyasal ve nükleer savaş başlıkları ile donatılması önerildi. Bununla birlikte, Amerikan ordusunun taktik nükleer silahlarla yüksek doygunluğu nedeniyle, bu teklif generallerin desteği ile karşılanmadı.
Ancak, Kuzey Kore'deki önemli sayıda kısa menzilli balistik füze dikkate alındığında, Güney Kore ordusu komutanlığı eski uzun menzilli füzeleri atmaya değil, Hyunmoo-1 (“kuzey gökyüzünün koruyucusu” olarak adlandırılan) operasyonel taktik füzelere dönüştürmeye karar verdi. 180 km uzaklıktaki ilk test lansmanı 1986'da gerçekleşti.
OTR Hyunmoo-1
OTR'de hizmet dışı bırakılan füzelerin değiştirilmesi 1990'ların ortalarında başladı. Ataletsel kılavuzlama sistemi ile bu balistik füzenin geliştirilmiş bir versiyonu, 500 kg ağırlığındaki bir savaş başlığını yaklaşık 200 km menzile sunabilir. Uzun bir süre Hyunmoo-1, Kore Cumhuriyeti ordusu ile hizmet veren tek OTP tipiydi. 2'da birliklere giren Hyunmoo-2009A'nın yükseltilmiş versiyonunda atış menzili 500 km'ye çıkarıldı. Güney Koreli mühendisler eskimiş katı yakıtlı uçaksavar füzelerinin maksimumunu sıkmayı başardılar. Mevcut bilgilere göre, bu füzeler uydu navigasyon ile bir rehberlik sistemi ile donatılmıştır. Balistik füzeleri fırlatmak için hem standart Nike-Hercules hava savunma fırlatıcıları hem de özel olarak tasarlanmış çekmeli fırlatıcılar kullanılabilir.
Füze savunma sistemi Nike Zeus
1945 yılında, Alman A-4 (V-2) balistik füzelerinin kullanımından etkilenen ABD Hava Kuvvetleri komutanlığı, balistik füzeleri yakalama olasılığını incelemeyi amaçlayan Sihirbaz programını başlattı. 1955'e gelindiğinde uzmanlar, balistik bir füzenin durdurulmasının prensipte çözülebilir bir görev olduğu sonucuna vardılar. Bunu yapmak için, yaklaşmakta olan bir mermiyi zamanında tespit etmek ve patlaması bir düşman füzesini yok edecek bir atom savaş başlığına sahip bir önleme füzesi başlatmak gerekiyordu. O zamanlar MIM-14 Nike-Hercules uçaksavar sisteminin oluşturulmasının devam ettiği göz önüne alındığında, bu iki programın birleştirilmesine karar verildi.
Nike-Zeus Nike-II olarak da bilinen bir füze savunması 1956'dan beri geliştirilmektedir. Nike-Zeus kompleksinin üç aşamalı roketi, ilave bir sahnenin kullanımı nedeniyle hızlanma özelliklerinin iyileştirildiği modifiye ve modifiye edilmiş bir Nike-Hercules füze fırlatıcısıydı. Yaklaşık 14,7 metre uzunluğunda ve yaklaşık 0,91 metre çapında füze 10,3 ton ağırlığında olan bir füzenin kıtalararası balistik füzelerin imhası, arttırılmış nötron verimi ile 50 kt kapasiteli bir nükleer savaş başlığı W400 tarafından gerçekleştirilecekti. Yaklaşık 190 kg ağırlığındaki kompakt termonükleer savaş başlığı, düşman ICBM'lerinin iki kilometreye kadar bir mesafede yok edilmesini baltaladı. Bir düşman savaş başlığı yoğun bir nötron akısına maruz kaldığında, nötronlar atomik bir yükün ("pop" adı verilen) fissil materyali içinde kendiliğinden bir zincir reaksiyonunu tetikleyecek ve bu da nükleer bir patlama yapma yeteneğinin kaybına yol açacaktır.
Nike-Zeus Füze savunma testi lansmanı
Nike-Zeus'un ilk modifikasyonu Nike-II olarak da bilinen bir füze savunması, ilk kez Ağustos 1959'da iki aşamalı bir yapılandırmada başlatıldı. Başlangıçta, roket aerodinamik yüzeyler geliştirdi ve atmosferik müdahale için tasarlandı.
Bir rehberlik ve kontrol sistemi ile donatılmış bir roketin başarıyla başlatılması 3 Şubat 1960'da gerçekleşti. Ordunun 160 kilometreye kadar bir tavan talep ettiği göz önüne alındığında, Nike-Zeus A programı altındaki tüm lansmanlar sadece deneysel deneyler olarak yapıldı ve elde edilen veriler daha gelişmiş bir önleme cihazını test etmek için kullanıldı. Bir dizi fırlatmadan sonra, daha yüksek uçuş hızı ve menzili sağlamak için roketin tasarımında değişiklikler yapıldı.
Nike-Zeus B Füze Testi Lansmanı
Mayıs 1961'de, roketin üç aşamalı versiyonunun ilk başarılı lansmanı olan Nike-Zeus B, altı ay sonra, Aralık 1961'de, inert savaş başlığı füzesinin Nike-Hercules füzelerinden 30 metre geçtiği ilk eğitim müdahalesinin gerçekleşti. hedef olarak hareket etmek. Eğer füze karşıtı savaş başlığı savaşsaydı, koşullu hedefin vurulacağı garanti edilecekti.
Zeus programı için ilk testler New Mexico'daki White Sands eğitim alanından yapıldı. Bununla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunan düzenli depolama sahaları, füze savunma sistemlerini test etmek için uygun değildi. Eğitim hedefleri olarak başlatılan kıtalararası balistik füzeler, yakın başlangıç pozisyonları nedeniyle yeterli yükseklik kazanmayı başaramadı, bu nedenle atmosfere giren bir savaş başlığının yörüngesini simüle etmek imkansızdı. Dünyanın başka bir noktasından fırlatıldığında, başarılı bir müdahale durumunda, yoğun nüfuslu bölgelere dökülme tehlikesi vardı. Sonuç olarak, uzak Pasifik atolü Kwajalein yeni füze atış menzili olarak seçildi. Bu alanda, atmosfere giren ICBM'lerin savaş başlıklarının ele geçirilme durumunu doğru bir şekilde simüle etmek mümkün oldu. Buna ek olarak, Kwajalein zaten gerekli altyapıya sahipti: liman tesisleri, büyük bir pist ve radarlar.
Özellikle Nike-Zeus füze savunma sistemini test etmek için atol üzerinde sabit bir ZAR radarı (Zeus Acquisition Radar - Zeus algılama radarı) inşa edildi. Bu istasyon, yaklaşan savaş başlıklarını tespit etmek ve birincil hedef ataması sağlamak için tasarlanmıştır. Radarın enerji potansiyeli çok yüksekti. Yüksek frekanslı radyasyon, verici antenden 100 metreden daha uzak bir mesafede insanlar için bir tehlike yarattı. Bu bağlamda ve öğütülmüş nesnelerden gelen sinyal yansımasının bir sonucu olarak ortaya çıkan paraziti engellemek için verici, çift eğimli bir metal çit ile çevre boyunca izole edilmiştir.
Kwajalein Atolü'nde Nike-Zeus füze savunma radar sistemi
Üst atmosferdeki hedef seçimi ZDR radarı (seçimin Zeus Ayrımcılık Radarı - Zeus radarı) tarafından gerçekleştirilmiştir. Üst atmosferde eşlik eden savaş başlıklarının fren hızlarındaki farkı analiz ederek, gerçek savaş başlıkları, freni daha hızlı olan daha hafif yanlış hedeflerden ayrıldı. İki TTR radarından (İng. Hedef İzleme Radarı - hedef izleme radarı) birini desteklemek için gerçek ICBM savaş birimleri alındı. Hedef pozisyondaki TTR radarından alınan gerçek zamanlı veriler merkezi füze savunma merkezi bilgi işlem merkezine iletildi. Füze tahmini zamanda başlatıldıktan sonra, MTR radarına (MIssile Tracking Radar - füze eskort radarı) eşlik etmek için alındı ve bilgisayar, eskort istasyonlarından gelen verileri karşılaştıran antimissili otomatik olarak hesaplanan durdurma noktasına gönderdi. Füze savunmasının en yakın yakınlaşması sırasında, nükleer savaş başlığını zayıflatmak için bir emir alındı. Füze savunma sistemi aynı anda altı hedefe saldırabiliyordu, her saldırı savaş başlığına iki önleme füzesi hedeflenebilirdi. Ancak, düşman yanlış hedefler kullandığında, bir dakika içinde yok edilebilecek hedeflerin sayısı önemli ölçüde azaldı. Bunun nedeni ZDR radarının yanlış hedefleri “filtrelemesi” gerektiğiydi.
Nike Zeus füze savunma sistemi operasyonel şeması
Belirli bir alanı kapsayan Nike-Zeus füze savunma sistemi, iki MTR radarı ve bir TTR'nin yanı sıra fırlatılmaya hazır 16 füze içermelidir. Füze saldırısı ve yanlış hedeflerin seçimi hakkında bilgi ZAR ve ZDR radarlarından başlangıç pozisyonlarına iletildi. Her bir saldırgan savaş başlığı için bir TTR radarı çalışıyordu ve bu nedenle eşlik edilen ve ateşlenen hedeflerin sayısı ciddi şekilde sınırlıydı, bu da bir füze saldırısını itme yeteneğini azalttı. Hedef keşfedildiği ve yangın çözümünün geliştirilmesi yaklaşık 45 saniye sürdüğü ve sistem aynı anda altıdan fazla saldıran savaş başlığını kesemedi. Sovyet ICBM'lerinin sayısındaki hızlı artış göz önüne alındığında, SSCB'nin korunan nesnede eşzamanlı olarak daha fazla savaş başlığı fırlatarak füze savunma sistemini kırabileceği ve böylece radarları izleme yeteneklerini abartabileceği tahmin edildi.
Kwajalein Atolü'nden Nike-Zeus anti-balistik füzelerin 12 test lansmanının sonuçlarını analiz ettikten sonra, ABD Savunma Bakanlığı uzmanları, anti-balistik füze sisteminin savaş etkinliğinde çok yüksek olmadığı hayal kırıklığı yaratan sonuca vardı. Sık sık teknik arızalar meydana geldi ve radar algılama ve izlemenin gürültü bağışıklığı arzulanan çok şey bıraktı. Nike-Zeus'un yardımıyla ICBM grevlerinden sınırlı bir alanı kapsamak mümkün oldu ve kompleksin kendisi çok ciddi yatırımlar gerektiriyordu. Buna ek olarak, Amerikalılar, kusurlu bir füze savunma sistemi benimsemenin SSCB'yi nükleer silahların nicel ve nitel potansiyelini oluşturmaya ve uluslararası durumun kötüleşmesi durumunda önleyici bir grev başlatmaya iteceğinden ciddi olarak korkuyordu. 1963'ün başlarında, bazı başarılara rağmen, Nike-Zeus programı kapatıldı. Daha sonra, elde edilen sonuçlar, havadan müdahale sisteminin bir parçası olacak olan LIM-49A Spartan anti-balistik füze sistemi (Nike serisinin geliştirilmesi) ile tamamen yeni bir Sentinel füze savunma sistemi oluşturmak için kullanıldı.
Modifiye Nike-Zeus B kullanılarak Mudflap projesinin bir parçası olarak Kwajalein Atolü'ndeki füze savunma testi kompleksi temelinde bir anti-uydu kompleksi oluşturuldu. -24 Agena. Uydu karşıtı kompleksin savaş görevi 1963'ten 81'ye kadar sürdü.