Bulundu! Sibiryalılar ve İlk Amerikalılar arasındaki En Derin Bağlantı
İnsan popülasyon genetiği, eski patojen genomikleri ve izotop analizini kullanarak, bir araştırmacı ekibi, Baykal Gölü bölgesinin nüfus tarihini değerlendirerek, Üst Paleolitik Sibiryalılar ve ilk Amerikalılar arasında bugüne kadarki en derin bağlantıyı buldu. Cell dergisinde yayınlanan mevcut çalışma, Erken Tunç Çağı boyunca Avrasya’da insan hareketliliğini ve dolayısıyla bağlantıyı göstermektedir.
Modern insanlar, Üst Paleolitik’ten beri Baykal Gölü yakınında yaşamış ve zengin bir arkeolojik kayıt bırakmışlardır. Bölgedeki eski genomlar, Neolitik dönemden Tunç Çağı’na geçişin insan hareketliliği ve karmaşık kültürel etkileşimlerle kolaylaştırıldığını gösteren çok sayıda genetik değişim ve katkı olayı ortaya koymuştur. Bununla birlikte, bu etkileşimlerin doğası ve zamanlaması büyük ölçüde bilinmemektedir.
Cell dergisinde yayınlanan yeni çalışma, bu bölgeden bildirilen en eskilerden biri de dahil olmak üzere Baykal Gölü bölgesinden yeni dizilen 19 eski insan genomunun bulgularını bildiriyor. Max Planck İnsan Tarihi Bilim Enstitüsü’nde Arkeogenetik Bölümü tarafından yönetilen çalışma, bölgenin nüfus tarihini aydınlatarak, Amerika’nın İlk Halkları ile derin Paleolitik döneme kadar uzanan derin bağlantıları ortaya koyuyor. Erken Tunç Çağı boyunca Avrasya genelinde bağlantı.
Eski Sibiryalılar ve Birinci Amerikalılar arasında Derin Bir Bağlantı
Çalışmanın ilk yazarı He Yu, “Bu çalışma, Üst Paleolitik Sibiryalılar ile Birinci Amerikalılar arasındaki en derin bağlantıyı ortaya koyuyor.” Diyerek şöyle devam etti: “Bunun Kızılderili nüfus tarihi ile ilgili gelecekteki çalışmalara ışık tutacağına inanıyoruz.”
Geçmiş çalışmalar Sibirya ve Amerikan nüfusu arasında bir bağlantı olduğunu göstermiştir, ancak bu çalışmada analiz edilen 14.000 yaşındaki bir kişi, Amerikan yerlilerinde bulunan karışık soyları taşıyan en yaşlı kişidir. 1962’de Ust-Kyahta-3 sahasında kazılan son derece parçalanmış bir diş kullanarak, araştırmacılar moleküler biyolojide en son tekniklerle sağlanan bir av tüfeği dizili genom üretti.
Güney Sibirya’dan gelen bu birey, kuzeydoğu Sibirya’dan daha genç bir Mezolitik olanla birlikte, Yerli Amerikalılarda bulunan Antik Kuzey Avrasya (ANE) ve Kuzeydoğu Asya (NEA) soylarının aynı genetik karışımını paylaşıyor ve daha sonra ortaya çıkan soyun Kuzey ve Güney Amerika’daki ilk Amerikalılar, daha önce varsayıldıklarından çok daha yaygın bir şekilde dağılmıştı. Kanıtlar, bu popülasyonun NEA popülasyonları ile sık sık genetik temaslar yaşadığını ve zaman ve mekanda değişen karışım oranlarıyla sonuçlandığını göstermektedir.
Makalenin üst düzey yazarı Cosimo Posth, “Üst Paleolitik genom, gelecekte insan genetik tarihini incelemek için bir miras sağlayacaktır” diyor. Yerli Amerikalıların atalarının gen havuzunun ne zaman ve nerede bir araya geldiğini belirlemek için Üst Paleolitik Sibirya gruplarından daha fazla genetik kanıt gereklidir.
Veba Patojeni Dahil Tarih Öncesi Bağlantılar Ağı
Bu kıtalararası bağlantıya ek olarak, çalışma Avrasya içinde hem insan hem de patojen genomlarında kanıtlandığı gibi bağlanabilirlik ve stabil izotop analizi sunmaktadır. Bu kanıtları birleştiren araştırmacılar, Baykal Gölü bölgesindeki nüfus tarihinin ayrıntılı bir açıklamasını üretebildiler.
Doğu Avrupa bozkırla ilgili soyların varlığı, sosyal ve teknolojik karmaşıklığın artmasıyla karakterize edilen bir dönem olan Erken Bronz Çağı’nın önsözünde güney Sibirya ve batı Avrasya bozkır nüfusu arasındaki temasın kanıtıdır. Veba neden olan patojen olan Yersinia pestis’in şaşırtıcı varlığı, daha geniş temaslara işaret eder.
Her ne kadar Y. pestis’in yayılmasının bozkırdan gelen göçlerle kolaylaştırıldığı ileri sürülse de, burada patojen ile tanımlanan iki kişi genetik olarak kuzeydoğu Asya’ya benziyordu. Enfekte bireylerden birinin izotop analizi, keşif bölgesi dışındaki kökenleri gösteren yerel olmayan bir sinyal ortaya koydu. Ek olarak, taşınan Y. pestis suşları, kuzeydoğu Avrupa’nın Baltık bölgesinden bir kişide tanımlanan ve bu Bronz çağı patojenlerinin ve muhtemelen insanların yüksek hareketliliğini daha da destekleyen bir çağdaş suşla yakından ilişkilidir.
Çalışmanın yazarlarından Maria Spyrou, “Eski Y. pestis suşlarının bu en doğu görünümü, Tunç Çağı boyunca muhtemelen uzun menzilli hareketliliği düşündürüyor” diyor. “Gelecekte, ek verilerin üretilmesiyle vebanın yayılma kalıplarını daha ayrıntılı olarak tasvir etmeyi umuyoruz.” çalışmanın kıdemli yazarı Johannes Krause’yi bitiriyor.
Başlangıçta ‘ Sibirya’daki Baykal Gölü yakınlarında belirlenen Yerli Amerikalılarla en eski bağlantı ‘ başlıklı makale ilk olarak Science Daily’de yayınlandı.
Kaynak: Max Planck İnsan Tarihi Bilim Enstitüsü. “Sibirya’da Baykal Gölü yakınında bulunan Yerli Amerikalılarla en eski bağlantı.” Günlük Bilim. ScienceDaily , 20 Mayıs 2020.
Referans: He Yu, Maria A. Spyrou, Marina Karapetian, Svetlana Shnaider, Rita Radzevičiūtė, Kathrin Nägele, Gunnar U. Neumann, Sandra Penske, Jana Zech, Mary Lucas, Petrus LeRoux, Patrick Roberts, Galina Pavlenok, Alexandra Buzhilova, Cosimo Posth, Choongwon Jeong, Johannes Krause. ‘ Paleolitik-Tunç Çağı Sibiryaları, Birinci Amerikalılarla ve Avrasya’daki bağlantıları ortaya koyuyor .’ Celi , 2020; DOI: 10.1016 / j.cell.2020.04.037