Moğol İmparatorluğu, vahşiliğinden dolayı haklı bir üne sahiptir (sonuçta, 12. yüzyılda gezegen iklim koşullarını değiştirebilecek kadar insanı öldürdü). Ancak daha az iyi bilinirse, olumlu mirasları neredeyse derin.
İlk yön sanattır. Moğollar, Moğol İmparatorluğu döneminde çok fazla edebiyat veya güzel sanat üretmediyse de, etraflarındaki sedanter halkların sanatlarını takdir edip geliştirdiler. Moğol Hanlar, her türlü sanatçı ve sanatçısını destekleyen sanatın müthiş müşterileri oldu. Geleneksel Moğol kültüründe sanatçılar olmasa da, İmparatorluk'ta barış tesis edildikten sonra, tüm Hanlar ve alt hanlar sanatı korudular ve korudular. Cengiz Han'a göre, tekstil işçileri, mimarlar, taş oymacıları ve kuyumcular Moğolların istediği muhteşem sanat eserlerini yaratmak için Orta Doğu ve Orta Asya'dan Moğolistan'a taşındı.
İkinci faktör ticaret. Ticareti kolaylaştırmak için Cengiz, doğudan ve batıdan gelmeye başlayan tüccarlara koruma sağladı. Ayrıca, tüccarlar için ticaret ve tüccarları küçümseyen Çinliler veya Perslerin izin verdiğinden daha yüksek bir statü sundu. Moğol İmparatorluğu sırasında, tüccarlar korunma, statü, vergi muafiyeti, krediler ve Hanlardan gelen tutarlı yardımlar buldular. İmparatorluğun zirvesindeki 100 yıl boyunca, Doğu-Batı ticaret yolları, ilk kez Avrupa'yı Asya'ya bağlayan ve fikirlerin, teknolojilerin ve malların serbest akışını sağlayan efsanevi İpek Yolu oldu. Değerli baharatlar, çay, Asya eserleri ve ipek batıya, Orta Doğu ve Avrupa'da bekleyen tüccarlara yöneldi. Altın, tıbbi el yazmaları, astronomik tome ve porselen doğu Asya'ya yöneldi. Fikirler ve yeni teknolojiler de İpek Yolu boyunca her iki yönde de aktı.
Üçüncü yön, dini hoşgörüdür. Birçok Moğol, aynı zamanda diğer dinleri de uygularken şamanistti. Cengizlerin oğulları, örneğin Şamanist inanışlara sahip olmalarına rağmen, örneğin Nestorian Hristiyan kadınlarla evlendi. Moğollar hızla etraflarındaki toprakları fethetmeye başladıkça, Cengiz ve danışmanları bir politika olarak dini hoşgörüye karar verdiler. Moğollar, dinlerini bastırarak fethedilen halkları kızdırmak yerine, dini liderleri vergiden muaf tuttu ve Budizm, Nestorian Hristiyanlık, Maniheizm, Taoizm veya İslam olsun, dinin özgürce uygulanmasına izin verdi. Bu politika, fethedilen bölgelerin daha kolay yönetilmesini sağlamıştır.