tarih Anavatan için yakın ve uzak atalarından gurur kaynağı olabilir ve bu nedenle - bir güç kaynağıdır. Ancak aynı hikaye, kendiniz ve insanlarınız için utanç verici bir zayıflık ve karmaşıklık kaynağı olabilir.
80'lerin ortasından bu yana, kuvvetlerin etkisi önemli ölçüde artmıştır ve konumlarını kullanarak, aktif olarak, insanlarımızı özverişten ve kendi vatanlarından mahrum olmaktan sapık bir zevk alan bir tür tarihsel mazoşistlere dönüştürmeye çalışıyorlar.
Bu kötülükten orta yaşlı ve yaşlı insanlar bir tür bağışıklığa sahipse, gençlik pratikte yoktur. Öğretiyorum ve Sovyet sonrası yıllarda yaklaşık beş bin öğrenci gruplarımdan geçti. Tarihsel bilincin deformasyon süreci, tabiri caizse, dinamikleri gözlemliyorum. Resim iç karartıcı!
Lenin'in sözlerini tekrarlayan, bizim için tüm sanatların bugün için en önemli olan kitle kitlesine en önemlisi olduğunu söyleyebiliriz. Ve bu öncelikle televizyon, radyo ve internet.
Neyse ki, hala bir aile var, bir okul var, olumlu örnekler yaşıyor, inanç var ama onların etkisi ne yazık ki azalıyor. Adaletsiz olmak istemiyorum: elbette, elektronik medya diğer şeylerin yanı sıra hem iyi hem de ebediyen ekiyor. Ancak denge kavramı var. Bugün medya sonuçlarının dengesinin olumsuz olduğuna inanıyorum.
Modern resmi Rusya, Sovyet geçmişine karşı çıkıyor. Bir devrim ya da karşı devrim - kısaca, 1991 ve 1993'te yaşadıklarımızı - kaçınılmaz olarak devrilme düzeninin değerlerini reddeder. Ancak, “reddetmeyi reddetme” yasası, kimin formüle edildiğine bakılmaksızın, Hegel, Marx veya başka birinin nesnel bir niteliği vardır, bu da geçmişin en iyisinin korunması gerektiği anlamına gelir. İleri gitmek ister misin - hoşlanmamak, "devlerin omuzlarına" tırmanmak, başkalarının hatalarından ders almak.
Çeyrek yüzyıl boyunca ısrarla ilham aldık: Yılın 73 uzunluğundaki Sovyet dönemi tarihin bir anomalisi, hatta bir ek değil, rastgele ve tümör benzeri bir şey. Bu nedenle kesilmeli, atılmalı ve unutulmalıdır.
Açıkçası, bu ya "karanlıkta" kullanılan insanlar ya da aptallar ya da suçlular tarafından yapılır. Keskin dedi mi? Sanmıyorum Gerçek şu ki, çocuklarını babalarından nefret ya da nefret ettirmek amacıyla nesiller arasında kamaya sürükleyen tarihsel bilincin kopması, geçmişin asıl cinayetidir ve bu en ciddi suçtur. Ve durumu daha iyi hale getirmek için önce bu gerçeği tanımlamanız ve bazı temiz ve "politik olarak doğru" ifadelerden kurtulmamanız gerekir.
Bugün, geçmişin karanlık yüzü mutlaklaştırılıyor, diyorlar ki “izlenebilir”, talep edildiğinde, insanlar bunu bekliyor, onlar için ilginç. Ayrıca, bu doğru, biz gerçekleri istiyoruz, gerçeklerden başka bir şey değil. Belirli bir kural olarak verilir. Örnek: Mutsuz bir Alman kızının sıradan bir Sovyet savaşçısı tarafından tecavüz gerçeğini ele alıyor. Sanatsal ifade araçlarının yardımı ile biri, bir yandan son hayvanın, bir yandan da masum meleğin görüntülerinin ortaya çıkacağını göstermek için onu kaldırabilir. Seyirci böyle yetenekli bir ürün gördükten sonra ne düşünecek? İnsanlar nasıl bir genellemedir, kendileri gibi! - yapmak?
Fakat afedersiniz, savaş için Sovyet silahlı kuvvetlerinden 35 milyondan fazla insan geçti. Bunların yüzde kaçı tecavüzcüydü? Ve bu arada, o zaman bu suçlular ile yaptılar, iyi bilinmektedir. Alman ordusunun aksine, böyle şeyler normlardı.
2012’te, Rusya’da Almanya, Rusya ve Ukrayna’nın “Mayıs ayında günün 4’i” ortak yapım filmi. Sanatsal işlere ek olarak hangi görevlerin Alman yönetmen Achim von Borris tarafından çözüldüğü de az çok açıktır. Yapımcının film tarafından yönetildiğinden daha az net, başrol oyuncusu Alexey Guskov. Filmin resmi sloganı şudur: “Bazen sınır“ kendi ”ile“ yabancı ”arasında değil, iyiyle kötünün arasındadır.” Ama bu filmi izleyenlerin ruhlarında daha iyisi var mıydı? Yüzlerce kişiye bakılırsa, internette hem hakaret içeren hem de küfürlü eleştiriler - olası değildir. Alman ve Sovyet askerlerinin, bir alçak tecavüzcünün önderlik ettiği Sovyet savaşçılarına karşı ortak savaşlarının öyküsü, birisi tarafından hümanist bir çalışma, birileri tarafından kasıtlı bir hakaret olarak yorumlanır. Bir şey açıktır - savaşın yaraları hala kanıyor ve faşistlerin topraklarımızda yaptıkları çok uzun bir süre boyunca unutulmayacak.
Küçük kötülük ve küresel kötülük aynı yapıya sahip olabilir, ancak en iyi nedenlerden dolayı bile onları kazayla eşitlemek kabul edilemez.
Film, Nazi Almanya'sının içsel akrabalıkları ve kaba bir tarihi yalan olan Stalin'in SSCB'si hakkındaki kusurlu düşüncelere iter.
Bunları siyasi rejimlerin dış benzerliği temelinde eşitlemek, derinlemesine oturmuş farklılıkları fark etmemekle birlikte, sadece anatomik işaretlere dayanarak Chikatilo ve Mahatma Gandhi'yi tanımlamakla aynı şeydir. Filmde anlatılan hikayenin bu özel savaşla bağlantısı derinden yanlıştır, çünkü bu durumda güçlü bir hümanist fikir onlarca farklı yönlendirilmiş dernekler tarafından devalüe edilmiştir. Sanatta, özellikle kitle sanatında olduğu gibi tıpta da ana prensip “zarar verme!” Sloganı olmalıdır.
Olumsuz ve oldukça profesyonelce olumsuz örnekler ve sahte rol modelleri tarafından sürekli, gönüllü veya istemsiz olarak atıldık. Suçluların birçok modern savaş filminde sempatik olarak nasıl göründüğüne dikkat edin ve görüntünün derinliği dışarıya odaklanan yönetmenler ve oyuncuları rahatsız etmiyor. Bu konuda göstergeli, "Penaltı" (Nikolai Dostal'ın yönettiği) ve "Sovyetler Birliği'ne Hizmet Etmek" (Alexander Ustyugov tarafından yönetilen) filmi. Bunun kısmen de olsa buna bağlı olduğunu düşünüyorum - sempati kökleri zihniyet, değerler, dünya görüşü benzerliğinde yatar. Tabii ki, demir parmaklıklar ardında düşen insanlar her zaman “toplumun çürüklüğü” değildir. Herkes tökezleyebilir ve kendilerini “çok uzak olmayan yerlerde”, çok az istisna dışında bulan herkesin bir şansı vardır. Sovyet sinemasında bu konunun ne kadar iyi ortaya çıktığını unutma - hem sıradan dedektiflerde hem de “Kalina Kırmızısı” seviyesindeki sorunlu kasetlerde onlarca giriş ve merkezi görüntü. Ve şimdi, suçluların, yalnızca izleyiciyi “kancalamak” amacıyla, Zaferi ve onu üreten ülkeyi hakaret etmeyi düşünmeden, yapay filmlerle suni olarak tanıtıldıkları anlaşılıyor.
Neden bu kadar çok çöp üretiliyor? Çoğu zaman, "yaratıcılar" sıradanlığın ve tembellik için kötü bir üründür. Gerçekten daha kolay, daha kolay, daha kolay ateş etmek ve çöp göstermek. Üstelik, herkes şöyle diyebilir: “Bunu böyle görüyorum!”. Diğer durumlarda, ersatz-sinema yapımcıları sözleşmeyi aptalca yerine getirirler, müşterinin istediğini yaparlar, para karı en kötü sebep değildir.
Bir düzeyde, sözde-tarihsel ve ahlaksız saçmalıkların üretiminin planlanmış, koordine edilmiş, ortak görevlerle bağlantılı olduğu istemsiz bir his vardır.
Sonuç olarak, Sovyet, Rus, Rus kişi, bir Batılı kadar değil, bir tür ortalama insandan daha kötü çekiliyor. Kültürsüz, acımasız, aptal ve hatta sistem artık önemli değil - ister kraliyet, ister Sovyet, ister Sovyet sonrası - her şey kötü! Ayrıca vahşi bir ülkemiz, bir kısır devlet, bir suç gücümüz var. Küme böyledir.
Modern Rus toplumu neden tehdidin çok belirsiz olduğunu hissediyor - atomize, bölünmüş, şaşırmış durumda. Ancak bu nedenle hükümet, grevin devlet ve kendisi de dahil olmak üzere - gizemli bir şekilde gerçekleştiğini görmüyor. Sadece saf insanlar, akımdan önce gelen güç üzerindeki bu “dolbezh” in moderniteye erişmediğine inanabilirler. Olduğu gibi bile. "Çekiç" için.
Vasily Grossman'ın “Yaşam ve Kader” adlı romanı - ustaca olsun ya da olmasın, herkes ustaca kabul edilenler üzerine kendi bakış açısına sahip - ve yönetmen Sergei Ursulyak'ın ekran versiyonu bu plana tam olarak uyuyor. İnternetteki yorumları okuyun: Neredeyse hepsi güç ve toplumun karşıtlığını gösterdiği gerçeğine odaklanır ve şık paralellikler çizer. Aksine, birleştirici başlangıçlar aramanın zamanı değil mi?
Ebedi soru: ne yapmalı?
Öncelikle, durumun kötü olduğunu ve durumun düzelmediğini, ama yokuş aşağı yuvarlandığını fark etmeniz gerekiyor. Bu, her şeyden önce, tarihi bilmeyen ya da yalnızca olumsuz tarafı bilen gençler tarafından görülebilir.
Bu nedenle, elbette, eğitim literatüründeki düzeni yeniden sağlamak gerekiyor. Düzinelerce tarih ders kitabı, Milli Eğitim Bakanlığı tarafından önerilmektedir ve birçoğu sıkça teşvik edilmektedir, çünkü “danışmanların” mümkün olduğunca çok sayıda ders kitabı edinmesi avantajlıdır. Orada ne olduğunu bilmek için yazıyorlar.
Devlet - ve hatta daha iyisi, eğer bir işletme tarafından destekleniyorsa - sadece toplum için faydalı olanı finanse etmelidir. Ve bu lobide bireysel paydaşların değil.
Onu gören pek çok kişi arasında adil bir öfkeye yol açan “The Bastards” (Alexander Atanesyan'ın yönettiği) filmi, başka şeylerin yanı sıra, yine de saf bir şekilde kredisine harcayan üst düzey yetkililer tarafından zorlandı.
Tabii ki, kamu kontrolüne ihtiyaç duyulmaktadır - ve bu sansür hakkında değil, sivil toplum kuruluşları hakkındadır. Bizi ve çocuklarımızı döven insanların etrafında, bizim için ölenlere hakaret etmek, hoşgörüsüzlük atmosferi olmalı.
Batı'da, kendisinin Nazi olduğunu itiraf eden meşhur Lars von Trier ile ilgili neler yaptıklarına bakın. Yetenekli bir yönetmen olan sanatçı, tecrit ve evrensel hoşgörüsüzlük halindeydi.
Açıklamak ve özür dilemek zorunda kaldı. Buna sahibiz ve yakın değiliz.
Elbette, medyadaki tarihsel materyal sunumunun odağını ve doğasını değiştirmelisiniz. Belgesel, sanatsal, herhangi bir program olan filmler, izledikten sonra bir kişinin en azından biraz, en azından biraz daha iyi, biraz daha iyi olacağı beklentisi ile yapılmalıdır.
Televizyon dahil, doğru personel yerleştirilmeden hiçbir şey yapılamayacağı açıktır. Benim düşünceme göre, burada kriterler açıktır: herhangi bir projenin başında kesinlikle düşünebilecek ve ancak o zaman onu alabilecek iyi eğitimli bir kişi olmalıdır.
Ve dahası. Vatanseverlik, anavatan için yalnızca geçici bir sevgi hissi değildir. Pratik meselelerde somutlaştırılmış olması, insanların bir bütün olarak ve her bir bireyin bireysel olarak varlığını sürdürme, hayatta kalma, kendini koruma ve geliştirmenin bir yolu haline gelir.
Nikolai Vyacheslavovich Ilievsky - Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Askeri Harp Okulu Bilimsel Araştırma Enstitüsü (Askeri Tarih) Genel Sorunlar ve Askeri Tarih Metodolojisi Anabilim Dalı Başkanı Albay.