George Lakey tarafından, Şiddetsizlikten KorunmaŞubat 28, 2022
Dünyadaki en popüler ve tehlikeli varsayımlardan biri, şiddetin bizi güvende tuttuğudur.
Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşıyorum, ne kadar çok silahımız olursa, o kadar az güvende olduğumuz bir ülke. Bu, yaratıcı düşünceyi engelleyen mantıksız varsayımları fark etmeme yardımcı oluyor.
Ukrayna hükümetinin Rusya'ya karşı savunmak için ordusunu kullanma tercihi bana, Nazi Alman savaş makinesinin tehdidiyle karşı karşıya kaldığında Danimarka ve Norveç hükümetlerinin tercihleri arasındaki keskin karşıtlığı hatırlatıyor. Ukrayna hükümeti gibi, Norveç hükümeti de askeri olarak savaşmayı seçti. Almanya işgal etti ve Norveç ordusu Kuzey Kutup Dairesi'ne kadar direndi. Yaygın acılar ve kayıplar yaşandı ve II. Dünya Savaşı'nın bitiminden sonra bile Norveçlilerin toparlanması uzun yıllar aldı. 1959'da Norveç'te okuduğumda karne hala yürürlükteydi.
Danimarka hükümeti -askeri olarak yenileceklerini Norveçliler kadar kesin olarak bilerek- savaşmamaya karar verdi. Sonuç olarak, Norveçlilere kıyasla politik ve ekonomik olarak kayıplarını ve ayrıca halklarının ani acılarını en aza indirmeyi başardılar.
Özgürlük meşalesi işgal altındaki her iki ülkede de parlamaya devam etti. Şiddet içeren bir yeraltı hareketinin yanı sıra, her iki ülkeyi de gururlandıran birden fazla cephede şiddetsiz mücadeleler patlak verdi. Danimarkalılar Yahudilerinin çoğunu Holokost'tan kurtardı; Norveçliler eğitim sistemlerinin ve devlet kilisesinin bütünlüğünü korudular.
Hem Danimarkalılar hem de Norveçliler ezici bir askeri güçle karşı karşıya kaldılar. Danimarkalılar ordularını kullanmamayı seçtiler ve bunun yerine büyük ölçüde şiddet içermeyen mücadeleye güvendiler. Norveçliler ordularını kullandılar, bunun için yüksek bir bedel ödediler ve ardından büyük ölçüde şiddet içermeyen mücadeleye yöneldiler. Her iki durumda da, hazırlıksız, doğaçlama stratejili ve eğitimsiz şiddetsizlik, ülkelerinin bütünlüğünü koruyan zaferler sağladı.
Birçok Ukraynalı şiddet içermeyen savunmaya açık
Ukraynalıların kendilerinin şiddetsiz savunma şansı ve yabancı bir silahlı istilaya karşı silahlı veya şiddetsiz direnişte yer alıp almayacağına dair görüşleri hakkında dikkate değer bir çalışma var. Belki de kendi diktatörlüklerini şiddete başvurmadan devirme konusundaki olağanüstü başarılarından dolayı, şaşırtıcı bir oran değil Şiddetin onların tek seçeneği olduğunu varsayın.
Uluslararası Şiddetsiz Çatışma Merkezi'nin kıdemli danışmanı Maciej Bartkowski olarak, açıklar Bulgular, "Açık çoğunluk, şiddetli isyancı eylemler yerine, sembolikten yıkıcı ve bir işgalciye karşı yapıcı direniş eylemlerine kadar uzanan çeşitli şiddet içermeyen direniş yöntemlerini seçti."
Şiddet bazen etkilidir
Şiddet tehdidinin veya kullanımının asla olumlu bir sonuç elde etmediğini savunmuyorum. Bu kısa makalede, daha derine inmek isteyen okuyuculara Aldous Huxley'in dikkat çekici kitabı “Sonlar ve Araçlar”ı önerirken daha geniş felsefi tartışmayı bir kenara bırakıyorum. Burada anlatmak istediğim, şiddete zorlayıcı bir inancın, insanları tekrar tekrar kendimize zarar verme noktasına kadar mantıksız hale getirmesidir.
Yaralanmamızın bir yolu, yaratıcılığın azalmasıdır. Birisi şiddet önerdiğinde, diğerlerinin “Haydi araştıralım ve bunu yapmanın şiddet içermeyen bir yolu var mı?” demesi neden otomatik olmuyor?
Kendi hayatımda birçok kez şiddetle karşılaştım. oldum düşman bir çete tarafından gece geç saatlerde bir sokakta çevrili, ben bir bana bıçak çekti üç kez, ben başka birine çekilen bir silahla karşı karşıya kaldıve ben bir insan hakları aktivistleri için şiddet içermeyen koruma vurucu ekipler tarafından tehdit edildi.
Şiddet içermeyen veya şiddet içeren yöntemlerin sonuçlarından önceden emin olamam, ancak araçların etik doğasını yargılayabilirim.
Ben büyük ve güçlüyüm ve bir süre önce gençtim. Tehdit edici durumlarda ve doğrudan eylemle girdiğimiz daha büyük çatışmalarda, şiddetle taktik zaferler kazanma şansım olduğunu fark ettim. Şiddetsizlikle kazanma şansım olduğunu da biliyordum. Şiddetsizlikle şansın daha iyi olduğuna inandım ve benim tarafımda çok fazla kanıt var, ancak herhangi bir durumda kim kesin olarak bilebilir?
Kesin olarak bilemeyeceğimiz için, nasıl karar vereceğimiz sorusunu bırakıyor. Bu, ister Norveçli, ister Danimarkalı, ister Ukraynalı olsun, siyasi liderler için olduğu kadar bireyler olarak bizim için zorlayıcı olabilir. Şiddeti seven bir kültürün otomatik cevabıyla beni zorlamasının bir faydası yok. Sorumlu olmak için gerçek bir seçim yapmam gerekiyor.
Zamanım varsa, yaratıcı olanı yapabilir ve olası şiddet ve şiddet içermeyen seçenekleri araştırabilirim. Bu çok yardımcı olabilir ve hükümetlerden vatandaşları için karar vermelerini en azından talep edebiliriz. Yine de, yaratıcı seçenekler geliştirmenin anlaşmayı imzalaması pek mümkün değil çünkü önümüzde duran durum her zaman benzersizdir ve bu nedenle sonuçları tahmin etmek zor bir meseledir.
Karar vermek için sağlam bir temel buldum. Şiddet içermeyen veya şiddet içeren yöntemlerin sonuçlarından önceden emin olamam, ancak araçların etik doğasını yargılayabilirim. Şiddetli ve şiddet içermeyen mücadele yöntemleri arasında açık bir etik fark vardır. Bu temelde, seçebilir ve kendimi tamamen bu seçime verebilirim. 84 yaşındayım, pişman değilim.
Editörün notu: Ukraynalıların şiddetsiz direnişe ilişkin görüşleri üzerine yapılan çalışmaya referans, ilk yayınlanmasından sonra hikayeye eklendi.