3 kenar mahallelerinden birinde, bir Cafe-Barda, Italya'da Venedik‘inkenar mahallelerinden birinde, bir Cafe-Barda,Espressolarımızı içiyorduk.
4 İçeri giren müşterilerden biri, barmene "due caffee, uno sospeso" (iki kahve, biri askıda) dedi, iki kahve parası verdi,bir kahve içip gitti,
5 Barmen de duvar üzerinde asılı duran çiviye bir küçük kağıt astı.
6 Biraz sonra içeri iki kişi girdi. Onlar da “trio caffee, uno sospeso" (üç kahve, biri askıda) dediler,Üç kahve parası verdiler ve iki kahve içtikten sonra gittiler.
7 Barmen "askı“ ya yine bir küçük kağıt astı. Bunun gün boyu böyle sürdüğü anlaşılıyordu.
8 Bir süre sonra kahveye, üstü basi biraz eski-püskü, belli ki yoksul bir kisi girdi ve barmen’e"uno caffee sospeso "(askidan bir kahve) dedi.
9 Barmen hemen bir kahve hazırladı ve Yeni müşterinin önüne koydu. Yoksul kişi kahvesini içtikten sonra para ödemedençıktı, gitti. Barmen ise duvardaki askıya taktığı kagıtlardan birini kopardı,parçalayıp çöp kutusuna attı.
10 Bu gözlemimizin sonunda, gözlerimizi yaşartan, fakat kesinlikle örnek almamız gereken bir"Italyan toplumsal terbiyesi" öğrendik:
11 sınırlı kalmak zorunda değiliz. Yardım etmek için insanların gereksinimlerini belirlerken, yalnızca yaşamsal gereksinimlerlesınırlı kalmak zorunda değiliz.Bir Venedikli için, yaşamsal olmasa da kahve,günlük yaşamda önemli bir yer tutmaktadır.
12 Kahve içebilecek kadar parası olmayan kisilere yardım edebilecek düzeydeki kisiler, kendileri bir kahve parası daha ödüyorlar.Yardım ettiği kişiyi görmedikleri için bu kisiler de daha mutlu oluyorlar,kimden geldiğini bilmedikleri bu ikramı kabul eden kişiler ise huzurlu oluyor.
13 Yardım eden ile alan arasında, bu caffe-bar'daki garson gibi, köprü görevi yapan kişilerin ise güler yüzlü ve sevgi dolu olmaları gerekiyor.
14 İçeri giren yoksul bir kişinin "Bana askıda kahve var mi?" diye sormasına gerek bırakmamak için "askıda kahve olduğunu" belirten kağit parçalarını kolaylıkla görünebilen bir yere asmak ise bu olgununçok zarif bir bölümünü olusturmaktadır.ErHaN