Adanın arka taraflarına doğru yürüdü adam.
Kafasının içinde adını hatırlayamadığı bir melodi dolaşıyordu. Burnuna gelen rahatlatıcı koku, bir masumiyet aynasıyla yüzyüze bırakıyor, çok eskilerden bir anıyı hatırlamasına neden oluyordu. Böylece o melodi o anının sinyali haline geliverdi bir anda. Gerçekleşen bir rüya mıydı bu, düşlediği bir şey mi?
Adını bilmediği bir ağacın dibine oturup daha önceden tanımadığı bir bitkinin yaprağını çiğnemeye koyuldu. Zehirlenmekten korkmuyordu, çünkü anıları çok sağlamdı.
Ölmekten korkuyordu çünkü düşlemekle rüya görmek arasındaki kaygan zeminde dans edemeyecek kadar yorgundu.
Adanın iç taraflarındaki bir kaynağa ulaştığında burayı neden daha önce hiç görmediğini düşünmeye başladı. Bu düşünce kafasından anıyı götürdü ama melodi hala sapasağlam orada duruyordu; adı neydi acaba? Bir başka düşünceye daha yer olmadığını anladığı anda; tamam, dedi, buraya kadarmış.
Su, kaynağından inanılmaz güzellikte bir melodiyle fışkırıyordu.