- Demian! Çavuşa bağırdı. - Kim var orda?
- Birisi - çukurun arkasında. Diğer taraftan. Her zaman izimize paralel git. Yolda gitme. Mesafe azalmaz.
- Onları izledin mi?
- Hayır. Bence onlar da biziz. Hemen rotayı değiştirdik.
- Hayatta bırak. Seni izde bulacağım. Nelyubina'yı ver - bırak ormana girsin. Boşlukta bir yerde saklanmak ve nöbetleri ortaya çıkarmak.
Uzak huş ormanın kenarını, içi boş, arkasına yaslanmış, uzun süre önce terkedilmiş, sazlıklarla büyümüş ve biraz kalın budylyy, terk edilmiş ve kara bir çukurun içine sokmuş olarak incelemeye devam etti. O yolu takip etmemeleri, ford kullanmamış olmaları ve orada iz bırakmamaları iyi. Ormanda hareket etmesini emrettiği bir vagon. Ancak onların arkasındaki iz hala kaldı. İzimizi takip ederlerse, o zaman büyük olasılıkla yerel polisler. Bunlar geride bırakılmayacak. Takip edildi ve alacaklar. Belki daha kötüsü var.
Kırk tekrar huş içine daldı ve artık görünmüyor. Bunun tek bir anlamı vardı: onu çok rahatsız edenler çok yakındı. Beklemeye devam etti.
Bir söğüt dalı sallandı ve bir yaprağı düşürdü. Düşen yaprak anında bir bakış atışı gibi görme gözlüğünün içinden anında parladı ve kahverengi çimlere atıldı. Alman kamuflajında bir adam glade derinliklerinde ortaya çıktı. Durdum. Geriye bakmadan, bir el işareti yaptı. Ve hemen aynı üç kamuflaj pelerini ve uzun vizörlü kapaklar ve kapaklar kızılağaçların arkasından fırladı ve koşarken kendilerini bir zincire yeniden düzenleyerek doğruca ford'a geçti. Üç. Dördüncü, çömelme, glade üzerinde oturan ve tarla boyunca çayır ve karşı kenardan bakıyordu. Göz mercekleri optiğini parladı. Hareketlere bakılırsa, farketmedim. Şimdi ana şey hareket etmemek. Daha da kötüsü, daha kötüsü. Dört ... Dört ... Dört - çok fazla. Hayır, görünüşe göre hala kimse yok. Dört. Ama eğer sadece dördü varsa ... Ve konvoylarının izini sürerse ... Asıl şey hareket etmemek. Çömelme durdu, dürbünü koynuna koydu ve ford'a gitti. Tüm zaman boyunca glade üzerinde dört ayak üzerinde oturuyordu ve dürbünle bakıyordu, başkası dışında kimseyle değil, ford'ı geçen üç kişi, bir kelime ya da jest yaymadı. Öyleyse dört. Sadece dördü vardı. Alman makineli tüfekler ile donanmış. Amaçlanan çekim için izmaritleri katlanmış.
Bir dakika sonra, kamuflaj makineli tüfekler bataklıktan geçerek gatiğe geçti ve oyuktaki söğüt ağacının arkasında kayboldu. Şimdi Hatia'nın sağına giderlerse, konvoyun izi fark edilmeyecektir. Öyleyse, kendi yollarına gitmelerine izin verin. Onları kolay bırak. Onlar onların. Biz biziz. Almanlar izi takip etmediyse bu seçenek mümkündü.
Ancak "ağaç kurbağaları" tam olarak tankerlerin yarım saat önce atladıkları yerde ortaya çıktı. Böylece, hala karavan izini bulup yürürler. Yirmi adım koştum, oturdum. Anlaşılan müzakere edildi. Büyük olan kalktı ve dürbününü tekrar gözlerine kaldırdı. Aşağı. Ve hemen gruptan biri ford'a geri döndü.
Vorontsov, tüm bu zaman boyunca ateşli bir şekilde her şeyin maliyetli olacağı ümidi, "ağaç kurbağası" nın büyük olasılıkla başka bir görevi olduğunu ve trenin peşinde koşmadığını ve harekete geçme ihtiyacını anında gerçekleştirdiğini söyledi: İzlerinde makineli tüfekler ve harçlar olan bir takım buraya gelecek, vagon trenini çevreleyecek ve herkesi uzaktan vuracaklar. Daha az şanslı biri - yaşamı yakalayacaklar.
Silahını genç huş ağacının çatalına kaydırdı ve ford'a koşan adamı gördü. Son teslim tarihinden önce kimse burada olup bitenlerin ve bir dakika içinde olanların sırrını ormandan çıkarmamalı ...
Arabaları, gördüğünüz gibi, birileri için artık bir gizem değildir. O zaman en azından zaman kazan. Birkaç saat sonra takım hala kovalamacayı yenebilir. Ayrılma komutanı Vorontsov'un şimdi açıkça hareket etmesi şartıyla.
Atış o kadar yüksek sesle geliyordu ki orman çayırlarının sessizliği, ön cephede mutlu bir şekilde kaybediyor ve insan kanı görmemek ve ne yakın bir atış ne de ölümcül şekilde yaralanan bir inilti duymamak gerektiğini söylüyordu. Vorontsov, “ağaç kurbağalarının” ilk atışının parlama noktasını kontrol etmek için zamanları olmadığında, bir şans daha, daha da az emin bir atış daha yaptı. Keskin nişancının ana emirlerinden birine aykırı olmasına rağmen: uygun ve avantajlı olan tek bir pozisyondan ateş etmeyin, bir kereden fazla oldu. Vorontsov cesaretlendi. Aynı duruşta kaldı: Diz çökmüş, tüfekle uygun bir şekilde genç huş orospu üzerine takılmış. Huş ağacı hala hışırdıyor, rüzgârda gevşek yapraklarla çırpılıyor ve onu iyi gizliyordu. Rüzgârın anında toz dumanı dağıttığını ve "ağaç kurbağalarının" da fark etmediğini ümit etmeye devam etti. Çimenlere düşmek ve hedefli bir toplayıcı atış durumunda pozisyonunu değiştirmek için yana doğru yuvarlanmak, bu manevranın yürütülmesi sırasında farkedileceklerinin gerçekliğini arttırmak anlamına geliyordu. Almanlar giderse, avcı. Özel bir birim varsa, bir tür einsatz takımı varsa, o zaman bunlardan çok daha dikkatli olmalısınız. Orman ve zulüm görenlerin alışkanlıkları dahil herkes bilir. Bir nedenden ötürü, bir radyo vericisi olmadan. Genellikle partizanların peşinden koşmak ya da takip etmek için ayrılmış olan bu tür gruplar Petriks'in taşınabilir vericileri ile donatılmıştır. Ve bunlar, görünüşe göre, tutarlı bir şekilde iletişim kurdu.
Vorontsov bir gözle - göz diri göz merceğinde - çimlerde hareketsizce uzanırken, düz, ileri ve hafifçe dönerek izledi, böylece bir el bir süpürme, bağlayıcı ve diğeri bir çimde dikilerek örtü gibi dönerek atıldı. gaga. Henüz kovmadılar. Vorontsov da kaderden ikinci bir vuruş yaptığını fark etti. Tesadüf hayat belirtileri dosyalanmadı. Kimse onun yardımına koştu. Bu, yardım etmek için her zaman yakın olanları, yaralı adama yaklaşan veya sürünerek yapan başka sesler duymadığı veya yaymadığı anlamına gelir. Ancak hedefe yakalanan ilk kepi veya en uygun hedefe ateş etmek mümkün değildi. Sarı patlamaları ile kapsamı kaplayan karışık yeşillik. Bir sonraki atış, onlardan sadece birini yapmalı. Sadece birinde. Fakat Vorontsov onu henüz görmedi. Manzaralarda yeni bir hedef görmek için, tüfeği başka bir düğüme kaydırmak, transfer etmek gerekliydi.
Vorontsov, tüfeğin namlusunu dikkatlice sola çevirdi. Görme başarıyla sarı yapraklar akışını geçti ve kahverengi çim lekeleri üzerinde kaydırdı. Yakında durdu. İşte onlar ... Yalanlar .. Üçü de ... Servikal vertebra gerginlikten korktu. Hangisi? Kepi otlardan kalktı ve ortadan kayboldu. Suda sanki yumuşak bir şekilde hareket etti. Hareketleri güven ve tecrübe hissetti. Biri sola sürünmeye başladı. Vorontsov başın kesilmiş sırtını ve kaputun beyaz astarını gördü. Spor çantasının arkasında. Ancak Kızıl Ordu örneği değil. Düğüm bir kayış ile değil, bir ilmek ile bağlanmış ve sarkan bir kordon ile sıkılır. Hayır, bu değil ... Bu emri yerine getiriyor. Komutan çantayı taşımayacak. Almanlar kesinlikle gözlenir. Yani bunlardan biri ... İşte. Sağa doğru yatmak yavaşça yükseldi. Dürbünle izledi. Saldırıya hazırlanan bir avcının yaptığı gibi hareketleri yavaştı. Vorontsov yönünde dürbün açtı. Durdu, dondu, boynunu uzattı, elinde dürbün başladı, ya da astlarına bir şey söyleme zamanı oldu, ya da hiçbir şeyi yönetmedi, ancak "Mauser" in gövdesinden çıkan ve kısa bir an, yüz elli metreyi aniden anlatan bir kurşun vardı. biçilmemiş çayırların ılık sonbahar çimenlerinin altındaki yörünge, Adem'in elması boyunca kırıldı ve kamuflaj, henüz içine yerleştiği, tuttuğu, vücudu ile ısıtıldığı çimlerin içine çöktü.
Vorontsov, takip eden dakikalarda olanları kısmen öngördü. Savaşta bir adam çok kazanıyor. İlk saldırılardan birinde kaybolmadıysanız, çevreden çıkarken, hiç kimseye bir şey öğrenmediyse, yarı gözlerle uyumayı ve yarı kalpli bir şey duymayı değil, etrafta olan her şeyi ve duyulan sesleri anında değerlendirmeyi öğrendiyseniz, ortadan kaybolmadıysanız savaşta yaşamayı öğrendiğin anlamına geliyor. Savaşın bir parçası oldun. Dikenli tel artıkları ile göğsünüzden yirmi beş adım ötede bir ladin kazıklarından bile daha az savunmasızsınız.
Ve şimdi, kaderi ayartmadan, Vorontsov yavaşça çime battı. Tüfekler uzun süredir patlıyordu ve kurşunlar ölü odun tepelerini ve etrafındaki ağaçların kabuklarını kesiyorlardı. Ama hedef dışıydı, kör atış. Öyleyse korkmuş ve güvensiz oklar ateş eder, her şeyden önce düşmanı psikolojik olarak ezmek, onu bir hata yapmaya zorlamak, aceleyle harekete geçirmek - otomatik bir kendini koruma hareketi veya benzeri aceleci bir tepki atışı. Sonra düşmanın nerede saklandığı ve el bombalarının nerede atılacağı, nerede ateş edileceği anlaşıldı. Vuruş, doğanın doğası gereği, "ağaç kurbağası" nın onu henüz bulamadığını fark etti. Konum başka bir gerçek vuruşa hizmet edebilir. Yani, henüz değiştirmeye gerek yok. Yalan ve beklemeliyiz. Sabırla doğru anı bekleyin ve statüde belirtildiği gibi kesinlikle hedefi vurun.
İşte bir makine sessiz. Cephane dışında. En deneyimli askerin bile yeni kornayı tekrar şarj etmesi için yaklaşık on saniyeye ihtiyacı olacak: makineyi ona doğru çekin, boş kornayı çekin, alışveriş çantasından veya tam bagaj milinden çekin, yerine oturtun, kartuşu odaya göndermek için kilitleyin . Bu durumda, atıcının düşmanın gözleminden rahatsız olması muhtemel değildir. Ve bu başka bir çekim yapmak için oldukça yeterli. Ancak ona ateş etmek gerekli değildir. Her ne kadar Vorontsov onu iki söğüt kovanı arasındaki boşlukta iyi görmüştü: Kepi, atış mesafesindeki bir kukla gibi, çimlerin dışına yapışıyordu. Ve bu kapağın kenarına bir mermi koymak, tapınakta veya burunda, böyle bir ok için değildi, Vorontsov, özel iş. Fakat bu tam olarak ölümcül bir hata olacaktır, bundan sonra son makineli topçu ile eşit seviyede kalacaktır. Bununla birlikte, hâlâ bir avantaja sahipti ve şu ana kadar önemliydi: makineli tüfek ateşini etkisiz hale getiren mesafe.
Bu arada, ikinci makineli tüfek meydanda harman yapmaya devam etti ve ateşi çoğunlukla Vorontsov'un sağındaki köknar korusunda yoğunlaştırdı. Savaşın başında uzanmak istediği yerdeydi. Ancak, ortaya çıktığı gibi, en çok alarm veren ve "ağaç kurbağalarının" dikkatini çeken ardıç çalılıklarının çalılıklarıydı. Vorontsov yavaş yavaş diz çökmeye başladı, ayrıca dalları arasında yavaşça tüfek attı. Görme çim ve nadir çalılardaki kahverengi lekelerin üzerinden geçti, durdu, dondu. Vorontsov rüzgara karşı hafif bir düzeltme yaptı ve yavaşça inişe bastı. Tehdit altında bir inilti ve korkmuş bir adamın çığlığı vardı. Bu yüzden özledim, Vorontsov'u farkettim ve hemen indiğimde tarafına birkaç adım süründü. Buradan, artık ikinci hafif makineli nişancıyı, çalıların kapalı olduğunu görmedi. Fakat çalılar onu muhtemelen Vorontsov'u, muhtemelen onu fark eden otomatitlerden kapatıyorlardı. Çekim durdu. Yaralı adam inlemeye devam etti. Ve ikinci hafif makineli tüfek sessizdi. Hid ve de bekledim. Kavga başladı.
Vorontsov çocukluk çağında dedesi Evsei'den böyle bir ders duydu: Eğer bir canavar veya kuş görmüyorsanız, ama bir mesafeden duyduğunuzu duyarsanız veya burada olduğundan emin olursanız, sabır ve bekleyin. Başınızı bükmeyin, ayaktan ayağa hareket etmeyin, tabancayı hareket ettirmeyin ve hiçbir durumda onu bulmaya çalışmayın. Sadece burun deliklerini hareket ettir. Ses çıkarmayın. Sessizce çözülür. Bir hayvan veya kuşa dönüş. Onun kadar dikkatli ve akıllı ol. Ama bir erkek olduğunu ve daha fazla sabrın ve kurnazlığın olduğunu unutma. Dinle, havayı kokla ve bekle.
... Yalnızlarsa, sakince bekleyebilirsin. Ve bir dakika ve bir saat. Vorontsov'un kurşunu henüz sunmadığı sonuncusu dondu ve bekledi. Ama başka birini bekliyor. Ve başka umutları var. Çünkü önündeki orman dışında hiçbir şey göremediğinden, ilk donları saman ve budlylyaya dönüşen çimlerde büyümüş nadir çalılar değil, sağa, sola ve arkasına kanlanan yoldaşları. Bu, elbette, güç ya da cesaret getirmedi. Onun için en önemli ve en tehlikeli olanı, üç atışla neredeyse bütün grubu kesip attığı ve şimdi onu avlayan atıcıyı görmedi. Doğru, makineli tüfeklerden birinin, rastgele, ancak kalın olsa da, çırpma ile patladıklarını, etraflarını saran tüm çalıları iyice işlemden geçirmelerini sağlayabilir. Ama mesafe ... Onları ayıran mesafe, kim olduğu ortaya çıkmadı. silâh yakın dövüş, ve tüfeği olan birinin şansını arttırdı.
Vorontsov iki çalı arasında hareketsiz durdu, dirseğini dizine yasladı ve dar bir çayırdan oluşan bir koridor ve öndeki çalılıkları korudu. Bu söğütlerin arkasında bir yerde, “ağaç kurbağaları” grubundan son makineli tüfek dondu. Vorontsov, onu yaktığı yerde görünmese bile, onu anında uçuracak zamana sahip olacak. Ana şey hareket etmemek. Son “kurbağanın” düşünebileceği ilk şey: atıcı otomatik bir patlama tarafından öldürülür. İkincisi: Sol, sessizce ormana sürünerek sola. Ama en tehlikeli olanı üçüncü kaldı. Ancak "kurbağa", biri ya da diğeri ya da üçüncüsünden emin değil. Ve Vorontsov kesin olarak biliyor: Alman hayatta, orada bir yerde yatıyor, ondan yüzlerce adım, çalılıkların arkasında ve bekler.
Yaralı adam tekrar inledi. Ama zaten sessiz. Groans düzenli aralıklarla, daha sessiz ve daha sessiz duyuldu. Beklemeliyiz ... Bekle ... Hareket etme ... Taşa dönüş ... Vorontsov, servikal omurların gerginlikten koptuğunu hissetti. Parmaklarını oynattı - hayır, her şey yolunda, elleri uyuşmuş, uyuşmuş değil, oldukça itaatkar ve anında isteğini yerine getirmeye hazır.
Yaralı adam sonunda çöktü. Yalnızca rüzgar, kuru otların üst kısımlarında oyuk bir şekilde çaldı ve yaprakların söğüt üzerindeki kalıntılarını çekti. Soroka yine ormanda zastrotikala. Ya da belki Vorontsov, bu dakikaya kadar, sadece çekiciliği içine çeken, ona hiç dikkat etmedi. Kesin bir şekilde artık hüzün dininin henüz bitmemiş bir kapının parçası olabileceğini biliyordu. Kırk açıkçası birileri fark ve eşlik etti. Fakat bu kez “ağaç kurbağalarının” geldiği oyukta değil, solda ve biraz arkasında, neredeyse tankerlerin gittiği yerde bir heyecan uyandırdı. Vorontsov dondu, dinledi. Dördüncü Alman uzaklaştı ve şimdi onu geçerse, duyacak. Fakat hiçbir şey, tek bir ses değil, çimlerin yankılanan hışırtısını kırdı, rüzgar tarafından ezildi. Bu sınırlı beklenti anlarında rüzgâr dışında kimsenin burada olmadığı görülüyordu. Kendisi bile, Vorontsova, bir tüfek omuza kaldırdı, burada da yoktu. Sadece rüzgar, çimen ve gevşek yapraklı çalılar. Kırk bile sessiz kaldı. Ve gerginliğe dayanamayan Vorontsov başını yavaşça döndürmeye başladı.
Orada, sola doğru, huş ağacında, tankerlerin figürleri parladı. Anlaşılan, ateşi duyunca bekçi geri döndü. Vorontsov endişeliydi: tankerler kalabalığın içinde, belki de doğrudan gizli bir makineli tüfek atışında koşuyorlardı. Ama onları durdurmak için çok geçti ve anında kendisine ihanet etti. Ve sonra, herşeyin bir iki dakika içinde ya da iki dakika içinde gerçekleşeceğini ve belki de çok daha hızlı olacağını anlayın. Vorontsov anında bir karar verdi: tüfeğini hazır tutarak yavaşça kalkmaya başladı. Öndeki her tepede, birkaç dakika önce dördüncü Almanın görüşünü kaybettiği kalın bir çalının her dalı gözlerini hissetti. Bu arada, tankerler soldaki çayırları kısa zincirleriyle kaplayarak yaklaşıyorlardı. Küçük bir çavuş yanlarındaydı - Vorontsov sesini açıkça duydu: Demyan tankerlere nereye gittiklerini sordu ve sonra sipariş etti: bir zincire. Vorontsov sırtını düzeltti ve zaten tam yüksekliğinde duruyordu. Soğuk tüfek sarsıntısını destekleyen sol el titremeye başladı ve güçlü görme optiği ile yaklaştırılan kahverengi çayır çimenleri daha da titredi.
- Sola git! - Demyan'ın sesini duydum.
Ve hemen bir çalının arkasından kalktı ve yükseltilmiş bir makineli tüfekle, vaşak kadar ihtiyatlı bir adamla ayağa kalktı. Onu açıkça görmeyen tankerlerin doğru çizginin mesafesine yaklaşmasını bekledi. Alın makinesi geri fırlatıldı. Alman tehlikede. Fakat onun içinde deneyimli ve soğukkanlı bir savaşçıya ihanet etti.
Vorontsov, görüşün köşelerini kepilerin kenarı altına soktu, ardından biraz daha indirdi ve tetiğe hafifçe bastırdı. Alman başının üstüne bir silah kaldırdı ve sırtının üzerine düştü.
Vorontsov, makineli tüfek topladı, açılmamış dükkan keseleri, sırt çantasını aldı.
“Orada dördüncü,” dedi Demian'a oyuk yönünde.
- Komutan, Hans'ı kazandınız! Dört!
Sergei Mikheenkov'un romanından bir alıntı
"İntihar bombacılarının yüksekliği"
("Çağdaşımız", No. 5 2011 g.)