We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Bristol Beaufighter, Jerry Scutts (Crowood Havacılık). RAF Hizmetine giren ilk özel gece savaş uçağı olan Bristol Beaufighter'ın gelişim ve hizmet kariyerine ayrıntılı bir bakış. Bu rolde Sivrisinek tarafından devralınan Beaufighter, ölümcül bir nakliye karşıtı silah olarak hizmet etmeye ve Burma ormanlarında "fısıldayan ölüm" takma adını kazanmaya devam etti.
Bristol Beaufort
NS Bristol Beaufort (üretici tanımı 152 yazın), Bristol Airplane Company tarafından tasarlanan bir İngiliz çift motorlu torpido bombacısıydı ve daha önceki Blenheim hafif bombardıman uçağını tasarlamak ve inşa etmek için kazanılan deneyimlerden geliştirildi. [2] En az 1.180 Beauforts, Bristol ve diğer İngiliz üreticiler tarafından inşa edildi.
|152 Beaufort yazın|
|217 Filosuna ait iki Beaufort Mk.Is'nin renkli fotoğrafı|
|rol||torpido bombacısı|
|Ulusal köken||Birleşik Krallık|
|Üretici firma||Bristol Uçak Şirketi|
|İlk uçuş||15 Ekim 1938|
|Tanıtım||1939|
|Emekli||1944|
|Birincil kullanıcılar||Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri|
RAF Kıyı Komutanlığı
Filo Hava Kolu
|Sayı inşa||1.121 (Avustralya'da +700) [1]|
|den geliştirildi||Bristol Blenheim|
|Varyantlar||Bristol Beaufighter|
Avustralya hükümetinin Uçak Üretimi Departmanı (DAP) da Beaufort'un çeşitlerini üretti. Bunlar genellikle toplu olarak şu şekilde bilinir: DAP Beaufort. [3] Avustralya yapımı 700'den fazla Beaufort, savaşın sonuna kadar kullanıldığı Güney Batı Pasifik tiyatrosunda Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nde hizmet gördü.
Beauforts ilk olarak 1940 yılından itibaren Kraliyet Hava Kuvvetleri Sahil Komutanlığı ve ardından Kraliyet Donanması Filo Hava Kolu ile hizmet gördü. 1942 yılına kadar torpido bombardıman uçakları, konvansiyonel bombardıman uçakları ve mayın katmanları olarak kullanıldılar, [4] aktif hizmetten çıkarıldıklarında ve daha sonra 1945'te modası geçmiş ilan edilene kadar eğitim uçağı olarak kullanıldı. [5] Beauforts, Mısır ve Malta merkezli Akdeniz Beaufort filolarında da önemli hareketler gördü, Rommel'in uçaklarını tedarik eden Mihver gemilerinin engellenmesine yardımcı oldu. Alman Afrikakorps Kuzey Afrika'da.
Bir torpido bombardıman uçağı olarak tasarlanmış olmasına rağmen, Beaufort daha çok orta gündüz bombardıman uçağı olarak kullanıldı. Beaufort ayrıca, operasyonel görevlere göre eğitimde daha fazla saat uçtu ve kazalar ve mekanik arızalar nedeniyle, düşman ateşinde kaybedildiğinden daha fazlası kaybedildi. [6] Beaufort, Beaufighter adlı uzun menzilli bir ağır avcı varyantı olarak uyarlandı, bu da çok başarılı oldu ve birçok Beaufort birimi sonunda Beaufighter'a dönüştürüldü. [7]
Tarihsel Anlık Görüntü
1942'de İngiliz yapımı Beaufighter, A19 adı altında Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri (RAAF) ile çalışmaya başladı. Bu uçakların operasyonlarda son derece etkili olduğu kanıtlandı ve özellikle Bismarck Denizi Savaşı'ndaki rolleriyle iyi biliniyor. Ocak 1943'te, Uçak Üretim Departmanı (DAP), Beaufort üretimini Beaufighter'ın Avustralya yapımı bir versiyonu lehine sona erdirme kararı aldı.
Bristol Şirketi, Airgraph Service aracılığıyla (Amerika Birleşik Devletleri'ndeki &ldquoVictory Mail&rdquo'a benzer) DAP'a 55.000 çizim gönderdi. Orijinal plan, İngiliz Beaufighter Mk VII'nin Avustralya eşdeğerini üretmekti, ancak sonuçta, DAP Bristol Beaufighter Mk 21 olarak adlandırılan İngiliz Beaufighter TF Mk X'e benzer bir versiyon oluşturmaya karar verildi. İngiliz versiyonundan farklı olarak, Air DAP modeline -to-Surface Vessel (ASV) radarı ve sırt yüzgeci hiç uygulanmadı. Bununla birlikte, Avrupa'da RAAF ekipleri tarafından uçurulan Mk X uçakları gibi, tüm Hercules XVII motorlarının iki hızlı üfleyicileri tam olarak çalışır hale getirildi ve böylece Hercules XVIIIs oldu.
İlk DAP Beaufighter 26 Mayıs 1944'te uçtu ve beş gün sonra uçak RAAF tarafından devralındı ve A8 adı verildi. Fishermans Bend ve Maskot fabrikalarında üretim devam ederken, Avustralya A8 Beaufighter İngiliz A19 Beaufighter'ın yerini almaya başladı. Beaufighters, Yeni Gine, Celebes, Borneo ve Filipinler'de savaş gördü. Avustralyalı Beaufighters tarafından uçulan en uzun görev, Borneo'yu özgürleştirme kampanyası olan Obua Operasyonunun açılış hamlelerinin bir parçası olarak 2 Mayıs 1945'te Tarakan'a yapılan bir bombardıman eskort göreviydi. Beaufighters 22, 30, 31, 92 ve 93 Squadrons ile görev yaptı ve 1945'in sonunda üretim durduğunda toplam 364 DAP Beaufighter inşa edildi.
Savaş sonrası yıllarda, Beaufighters 30 Nolu Filo ile çalışmaya devam etti ve yavaş yavaş hedef çekme rolüne indirgendi. Son uçak olan A8-357, 9 Aralık 1957'de imha edilmek üzere Edinburgh'a uçtu.
Beaufighter'a karşı sivrisinek
Sivrisinek ve Beaufighter arasındaki ilişki neydi? Tamamlayıcı mıydılar? Sivrisinek Beaufighter'ın yerini mi aldı? Büyük ölçüde farklı misyonları yerine getirdiler mi? Beau, ahşap ve yapıştırıcıdan yapılmadığı için Kuzey Afrika ve Uzak Doğu için daha mı iyiydi? Sadece meraktan değil, Sivrisinek üzerine yaptığım Havacılık Tarihi Dergisi makalesi için de bilmek istiyorum.
Için üye
Tarafından: Snoopy7422 - 29 Mayıs 2014 02:49 Kalıcı bağlantı - 1 Ocak 1970, 01:00 tarihinde düzenlendi
Beau' kötü bir uçak değildi, sadece Sivrisinek daha iyiydi. Beau', Mosquito'dan çok daha az gelişmiş bir tasarım olan Blenheim'dan çıktı. Sadece bu değil, Sivrisinek daha çok yönlüydü ve stratejik materyalleri ve diğer kaynakları daha iyi kullandı. Uzak Doğu ve arkadaşlarının yapıştırıcı sorunları aşıldı. Aynı Merlinlerle bile, Beau daha yavaştı.
Beau, Sivrisinek için de oldukça farklı bir rol için tasarlandı. Sivrisinek, Beau'nun yapabileceği her şeyi daha iyi yapabilirdi ve doğası gereği daha uyumluydu. Rolleri yalnızca gece savaşçıları ve nakliye karşıtı klima olarak gerçekten çakıştı. Her ikisi de harici bomba ve roket taşıyabilirken, Beau daha yaygın olarak bir torpido taşımak için donatılmıştı. (Sanırım bu sadece Sivrisinek ile deneysel olarak yapıldı.). Sivrisinek gerçekten orijinal MRCA'ydı.
Sivrisinek'in başlangıçta yalnızca bir bombardıman uçağı olarak tasarlandığı genellikle unutulur. Tek başına bu rolle yargılansa bile, kendi sınıfındaydı. Sivrisinek kayıp oranları oldukça düşüktü. İddia edildi ve gerçekler bunu destekliyor, eğer Bombardıman Komutanlığı büyük, yavaş ve savunmasız dört motorlu 'ağırlar' inşa etmek yerine çok daha fazla Sivrisinek'e sahip olsaydı, çok sayıda Komuta 55.000 zayiat verebilirdi. kaçınılmıştır. Heavies, Almanya'ya gecede sadece bir yolculuk yaptı, oysa Sivrisinekler için alışılmadık bir şey değildi. birçok bir gece yolculuk. Sivrisinek, bir B17 ile aynı bomba yükünü taşıyabilir ve hatta büyük 'Çerezleri' taşıyabilir. Hepsi motorların yarısı, yakıtın yarısı ve mürettebatın yarısından azı için, ama fazla riskin yarısından fazlası. Oldukça ayık. Bu satırlar boyunca analiz, bazı çok rahatsız edici okumalar yapar. Sivrisinek çok daha fazla sayıda, daha etkili bir şekilde kullanıldığında, daha fazlasını - ve daha erken - ve en önemlisi, bu çok daha düşük zayiat oranıyla başarabilirdi.
Sivrisinekler, işgal altındaki Avrupa'nın her yerine, neredeyse isteğe bağlı olarak, özellikle geceleri yayıldı. Bütün bunlar olurken, Sivrisinek gece savaşçıları bombardıman akımında Luftwaffe gece savaşçılarına saldırdı ve Sivrisinek Gece Davetsiz Misafirleri, kalkış ve inişte Luftwaffe gece savaşçılarını taciz ediyorlardı. Bütün bunlar göreceli bir cezasızlıkla.
BIV ile 105 Sqn gibi Marham merkezli filoların beğenisine göre erken riskli düşük seviyeli Sivrisinek operasyonları ahlaki açıdan iyiydi, ancak kesinlikle makinenin tasarlandığı şey değildi. FBVI'larla yapılan tüm düşük seviyeli avcı-bombardıman uçağı operasyonları çok muhteşemdi, ancak Beau' da dahil olmak üzere diğer birçok klima, bunların çoğunu neredeyse Sivrisinek kadar etkili bir şekilde gerçekleştirebildi.
Özellikle dikkate değer olan, Kuzey Denizi'nde Mihver gemilerine ve kıyı hedeflerine karşı, bazen avcı desteğiyle operasyon yapan Kıyı Komutanlıkları Banff Strike Wing'in operasyonlarıydı. Bence Banff Kanadı, Beau's ve Mosquitos'un (muhtemelen FBIV'lerin) geniş ölçüde eşit bir karışımını işletiyordu ve operasyonları oldukça etkili olduğu biliniyordu.
Sivrisinek'in diğer çeşitli rolleri, makinenin hem yüksekliğini hem de menzilini genişletti. MkXVIII, bir süre U-Boatlara karşı sahra silahı bile kullandı. Sivrisinek'in halkla ilişkiler versiyonları olağanüstüydü, çok talep görüyordu ve USAAF'a verilen küçük sayılar çok değerliydi. Bununla birlikte, yine de vurgulamaya değer, roller arasında bazı ortak noktalar olsa da, Sivrisinek tek başına saf bir irtifa bombacısı olarak amaçlanan rolündeki performansına rakipsiz durabilir.
İsim : 'Cvibelj Tepesi'ndeki Anıt' veya 'Zužemberk'teki Kurtuluş Savaşı Anıtı'
Yer : Žužemberk, Slovenya'daki Cvibelj Tepesi'nde
Boyutlar : 25m boyunda anıt
Kullanılan Malzemeler : Dökme beton, inşaat demiri, mermer bloklar ve alüminyum paneller
( ZHU-zhem-berk )
Slovenya, Žužemberk'teki spomenik kompleksindeki anıt, Ulusal Kurtuluş Savaşı (İkinci Dünya Savaşı) sırasında Suha Krajina bölgesinde savaşırken ölen Partizanları anıyor.
1941 Nisan'ında Slovenya Mihver kuvvetleri tarafından işgal edildiğinde, tüm Žužemberk kasabası (Suha Krajina (Kuru Karniola) bölgesinde bulunur) İtalyan askerlerinden oluşan bir işgal kuvveti tarafından kuşatıldı ve ilhak edildi. İtalyan askeri komutanlığı, bölge karargahlarını kasabanın tarihi Žužemberk Kalesi'ne yerleştirdi. 1941'in sonu yaklaşırken, Žužemberk'teki (ve Slovenya'nın dört bir yanındaki) Slovenler, işgalci güçlere karşı savunmak ve onları kovmak için silahlı direniş grupları halinde örgütlenmeye başladılar. Kendilerini anti-faşist Kurtuluş Cephesi (OF) siyasi grubu tarafından örgütlenen Sloven Partizanları olarak adlandıran bu direniş savaşçıları, başlangıçta kaba gerilla birimlerinde faaliyet gösterdiler, ancak 1942'de daha organize hale geldiler ve koordineli bir savaş gücü olarak çalışmaya başladılar. Sloven Partizanlar ağırlıklı olarak Suha Krajina bölgesinde İtalyan Mihver güçlerine karşı savaşırken, aynı zamanda Partizanların İtalyan güçleriyle işbirliği yaptığını ve onlara yardım ettiğini düşündükleri bazı Sloven Katolik eylemcilere karşı da savaştılar. Bu Katolikler sonunda anti-komünist milisler kurdular ve iki grup arasındaki çatışmalar her iki tarafta da binlerce ölümle sonuçlandı. Sloven Partizanlara yönelik İtalyan saldırıları acımasızdı ve bu, Žužemberk içinde veya yakınında faaliyet göstermeye çalıştıklarında İtalyan savaş planlarından üzerlerine bomba yağdırmaya kadar gitti. Kaynaklar, Žužemberk'in ana meydanının yaklaşık 30 kez bombalandığını (1/4'ünden fazlasının yıkıldığını) bildiriyor. Bununla birlikte, İtalya 1943'te teslim olduğunda, İtalyan kuvvetleri Žužemberk'ten ayrıldı, ancak kısa süre sonra onların yerini Alman birliklerinin işgali aldı. s
Fotoğraf 1: Balkan Hava Kuvvetleri Žužemberk'e bomba atarken, 1944
1944'te Tito'nun Partizanları, Žužemberk'in Aşağı Carniola bölgesine girmeye başladı ve bu, Sloven Partizanlar (o zamana kadar özerk olarak savaşanlardı) ile Yugoslav bölgesinin geri kalanındaki daha büyük Partizan hareketi arasında daha fazla işbirliği ve koordinasyona izin verdi. . Slovenya'daki müttefik bombalama misyonları 1944'ün başlarında, özellikle Aşağı Carniola bölgesindeki Nazi kalelerini hedef almaya başladı. 1944 yılının Şubat ayının başlarında, Žužemberk genelindeki Mihver mevzileri bu bombalama misyonları tarafından vuruldu, en önemlisi Žužemberk Kalesi (Almanya'yı destekleyen Sloven Ev Muhafızlarının bir üs kurduğu yer). Kale ağır hasar gördü ancak tamamen yıkılmadı. Žužemberk, Balkan Hava Kuvvetleri uçaklarından gelen roket ve top mermilerinin 13 Şubat 1945'te Alman ve Sloven kuvvetlerini şaşırtmasıyla nihayet Alman kontrolünden kurtarıldı (Fotoğraf 1), bu da Yugoslav Partizan kara birliklerinin şehri almasına izin verdi. Alman savaşçılar ve Partizanlar arasında küçük çatışmalar devam etti, ancak Mayıs 1945'te Almanlar ve Sloven Ev Muhafızları bölgeden tamamen sürüldü. Savaş sırasında kasabanın yüzlerce sivili ve Žužemberk'in çoğu harabeye döndü. Ayrıca, raporlar 1000'den fazla yerel Partizan askerinin öldürüldüğünü de gösteriyor.
Tarihsel bir yana, Fotoğraf 1'de görülen Žužemberk Kalesi'ne yapılan dramatik roket saldırısının ünlü görüntüsünün, bazı kaynaklar tarafından şimdiye kadar fotoğraflanan ilk hava roketi saldırısı olduğunu iddia etmesi ilginçtir. Bu fotoğrafın nasıl çekildiğine dair büyüleyici bir hikaye, YouTube'daki bu kısa videoda görülebilir.
1950'lerin sonlarında, yerel hükümet ve kıdemli gruplar (Yugoslav hükümetinin yardımıyla), Cvibelj Tepesi'ndeki Žužemberk'in eteklerinde ormanlık bir parkta bir hatıra spomenik kompleksi oluşturma planları düzenledi. Tanınmış Sloven tasarımcı Marjan Tepina'ya kompleksi oluşturma görevi verildi. Kompleks, 1961 yılının Şubat ayında büyük bir anma töreni sırasında resmen halka açıldı (Fotoğraf 2).
mv2_d_2512_1660_s_2.jpg/v1/crop/x_138,y_0,w_2339,h_1624/fill/w_156,h_108,al_c,q_80,usm_0.66_1.00_0.01,blur_2/ZUZEMBERK%20old9.jpg" />
Fotoğraf 2: Žužemberk anıtının 1961 Şubat'ındaki açılış töreninden bir fotoğraf
Spomenik'in ana unsuru, 10 m yüksekliğinde bir kaidenin üzerinde duran 16 m yüksekliğinde alüminyum üç noktalı bir dikilitaştır. Sitenin altındaki bir mahzende, Suha Krajina boyunca ve Žužemberk'in kurtuluşu için savaşan yaklaşık 1000 Sloven Partizan'ın kalıntıları, anıt kulesinin yanındaki taş panellerde yazılı olanların isimleriyle birlikte gömülüdür. Ancak, bazı ailelere sevdiklerinin naaşını memleketlerine defnedilmek üzere götürmeleri için izin verildiğinden, plakalarda listelenen kurbanların hepsinin aslında mezara defnedilmediğini belirtmek önemlidir. Bu anıt inşa edildiğinde, Slovenya'daki en büyük Partizan mezarıydı (ve hala da öyle). Başlangıçta, anıtın kaidesi cilalı siyah granit ve çok daha inceydi, üzerine düşmüş Partizanların adı doğrudan kazınmıştı. Bununla birlikte, 1988 yılında, kaide genişletilerek ve kazınmış isimler anıtın bitişiğindeki yazılı duran taş panellere taşınarak kompleks yenilenmiştir.
Žužemberk'teki anıt kompleksi şu anda mükemmel durumda, çok iyi korunmuş zeminlere sahip ve herhangi bir hasar veya ihmale dair çok az görünür işaret sergiliyor. Görünüşe göre yerel ziyaretçiler bu siteyi düzenli olarak koruyorlar (burada haraç olarak bırakılan birçok çiçek ve çelenk bulunabilir). Aslında, yerel topluluktaki pek çok kişi hala, 2. Dünya Savaşı'ndan henüz sitenin oymalı panelinde isimleri yer almayan yerel Partizan askerlerini araştırmak için çalışıyor. Bu arada, site bir dizi yıllık anma ve anma etkinliğine ev sahipliği yapmaya devam ediyor. Anıttaki tören etkinlikleri genellikle Slovenya'daki Egemenlik Günü olan (son Yugoslav Ordusu askerlerinin 1991'de ülkeyi terk ettiği günü kutlayan) 25 Ekim civarında gerçekleşir. Aslında, bu sitedeki tören etkinlikleri o kadar önemlidir ki, 2015 yılının Ekim ayında Slovenya Cumhurbaşkanı Borut Pahor anıttaki bir etkinliğe katılırken, 2018 yılının Ekim ayında Slovenya Başbakanı Marjan & Scaronarec sitede düzenlenen bir törenle haraç ödedi. .
mv2.jpg/v1/crop/x_0,y_5,w_682,h_567/fill/w_103,h_86,al_c,q_80,usm_0.66_1.00_0.01,blur_2/Untitled.jpg" />
Fotoğraf 3: 2016'da Cvibelj Tepesi'nde bulunan İngiliz bombası
İlginç bir şekilde, yerel raporlar, 2016 yılının Kasım ayında, Cvibelj Hill Park'taki merkezi anıt heykelden sadece birkaç düzine metre uzaklıktaki yamaçta yapılan bir kazı sırasında, İkinci Dünya Savaşı döneminden kalma 250 kg'lık bir İngiliz uçak bombasının (yaklaşık 70 kg patlayıcı içeren) bulunduğunu gösteriyor. toprağa gömülü ( Fotoğraf 3 ). Sloven Ordusu Sivil Koruma'dan bir birlik, mühimmatı uygun şekilde imha etmek için geri almaya geldi.
Plaketler, Gravürler ve Grafiti:
Žužemberk'teki anıt kompleksinde bir dizi kazınmış ve yazılı unsur var. İlk olarak, granit kaidenin batıya bakan tarafında, doğrudan taş blokların üzerine yapılmış büyük bir gravür bulunmaktadır (Slayt 1 ve 2 ). Kabaca Slovence'den İngilizce'ye çevrilmiş olarak okur:
Ulusal Kurtuluş Savaşı sırasında, Suha Krajina boyunca işgalcilere ve yerli hainlere karşı savaşta, Kurtuluş Cephesi ile savaşan 1.144 Partizan ve destekçi öldü. Onları onurlandırıyoruz. "
Ayrıca, anıtın güney tarafında (Slayt 3) üzerinde 1.144 şehit askerin isimlerinin kazındığı dokuz adet ayakta taş blok bulunmaktadır.
Kalın üçgen blok kaide ve 9 adet ayakta duran siyah taş bloğun anıta özgün olmadığını belirtmek önemlidir. 1988 restorasyonunda eklendiler. Başlangıçta, kaide çok daha inceydi ve düşen savaşçıların tüm isimleri doğrudan üzerine kazınmıştı (bkz. Slayt 4). 1988 restorasyonu kaideyi daha kalın hale getirdi ve kaidenin kendisinden kazınmış isimlerin yerini 9 ayakta taş blokla değiştirdi. Son olarak, kaidenin tabanında, bu anıtın yapım tarihini ve onarım tarihini anlatan küçük bir gravür bulunmaktadır (Slayt 5). Slovence'den İngilizce'ye şu şekilde çevrilir:
Grafiti gelince, en son ziyaretimde sitede hiçbir şey yoktu veya görünmüyordu. Ayrıca, sitenin son on yıllarına ait anıtın çevresinde herhangi bir grafiti gösteren hiçbir fotoğraf görmedim.
Žužemberk'teki Marjan Tepina tarafından yaratılan anıt heykelin, eğer varsa, tam olarak amaçlanan temsili anlamı, ilk bakışta hemen anlaşılmaz. Bu heykelin, belirli veya açık bir sembolik anlamı olmayan, saf soyut bir heykel çalışması olması mümkündür. Yine de, heykelin formunu daha yakından inceleyerek, yapının cilalı metal kabuğundaki çok dramatik ışık oyununu fark etmeye başlarken, kulenin tepesindeki üç nokta, göründüğü gibi gökyüzüne doğru uzanır. sembolizmin çok kasıtlı ve sevinçli bir ifadesi. Heykelin bu nitelikleri, genel bir ruhsal coşku atmosferini çok başarılı bir şekilde iletir, sanki burada Cvibelj Tepesi'nin üzerine tünemiş, tüm vadi boyunca görülebilen bu anıt, altına gömülü olanların kazandığı zaferi, neredeyse parlayan bir yansıtıcı fener gibi yayınlıyormuş gibi. (Fotoğraf 4). Eski Yugoslavya'daki birçok İkinci Dünya Savaşı anıtı, bir zamanlar karanlığın olduğu bir yerden ışık yayma kavramı ve sembolik bir "yansıma" hareketi olarak heykel biçimlerinde cilalı metal kullanır. Tarihçi Jože & Scaronkufca'nın 2007 tarihli bir makalesinde, Cvibelj Tepesi anıtının sembolizmi şu şekilde tanımlanmıştır (İngilizce'ye çevrilmiştir):
mv2.jpg/v1/crop/x_126,y_0,w_1008,h_890/fill/w_122,h_108,al_c,q_80,usm_0.66_1.00_0.01,blur_2/beacon.jpg" />
Fotoğraf 4 : Kırsal alana bakan Cvibelj Tepesi'ndeki anıt
"Özgürlük kurbanlarının anısına yerleştirilen bu muhteşem anıt, anıtsallığıyla tüm yukarı Krka vadisine hakimdir ve oraya çıkan her insan içinde saygı ve büyüklük duyguları uyandırır. Sessizlik, huzur ve anılarla çevrilidir. Savaşın dehşetine karşı uyarır. İnce şekli ve yukarıya bakan figürü ile halkı isyana çağıran, onu devrimci esrikliğe ve kaçışa teslim eden iç ışığı sembolize eder. Bize tarihimizin en zorlu ve en ünlü günlerini hatırlatmak için orada."
Şu anda, Žužemberk'teki İkinci Dünya Savaşı spomenik kompleksi çok iyi durumda tutuluyor. İlk olarak, anıtın etrafındaki arazi ve çevre düzenlemesi, aşırı büyümüş veya kontrolden çıkmış bitki örtüsü olmaksızın iyi korunur ve yeterince bakımlı tutulur. Bu arada, anıtın kendisinin yapısal durumu çok iyi durumda görünmektedir, anıtın cephesinin düzenli olarak temizlendiği ve onarıldığı açıkça görülmektedir. Anıt alanının hiçbir unsuru, herhangi bir grafiti veya vandalizm taşımazken, zeminde çöp ve moloz bulunmadı. Ek olarak, bu alanın 1988'de büyük bir yeniden geliştirme aşamasından geçtiğini belirtmek önemlidir. Bu yenileme sırasında, anıtın çok daha ince olan ve yüzlerce isim ile oyulmuş siyah bir mermerden oluşan orijinal kaidesi (Slayt 1'de görülüyor) Ön yüzünde sadece bir basit yazıt bulunan, gri taş panellerden yapılmış çok daha kalın ve daha basit bir kaide ile değiştirilmiştir. Ölen savaşçıların kazınmış listesi, doğrudan anıtın bitişiğinde yer alan, arka arkaya dizilmiş 9 adet uzun, ayakta duran taş panele taşındı.
mv2.jpg/v1/crop/x_158,y_0,w_490,h_467/fill/w_114,h_108,al_c,q_80,usm_0.66_1.00_0.01,blur_2/cvibelj_23.jpg" />
Fotoğraf 5 : Slovenya Başbakanı Marjan &Scaronarec 2018 töreninde
Bu yerlerde çok dilli yorumlayıcı işaretler bulunmamakla birlikte, anıtın üzerindeki oyulmuş Sloven yazıtları açıkça okunabilir ve sitenin tarihi önemini ve tarihini ilişkilendirir. Ancak, bu anıtın yönlendirme tabelaları en hafif tabirle asgari düzeydeydi ve bu sitenin yerel Žužemberk belediyesi tarafından bölgesel bir turistik cazibe merkezi veya yerel bir ilgi noktası olarak ne dereceye kadar tanıtıldığını belirleyemedim. En son ziyaretimde Cvibelj Tepesi'ndeki bu anıtı ziyaret eden başka bir kişiye rastlamasam da, buraya bırakılmış birçok onursal mum, çelenk ve çiçek seti buldum, bu da sitenin yerel topluluk tarafından hala çok saygı gördüğünü gösteriyor. Bu arada, bu sitede her yıl sayısız anma ve anma etkinliğinin düzenlenmeye devam ettiğini gösteren birden fazla kaynak buldum (Foto 5). Son olarak, kuzeydeki spomenik kompleksinin hemen yokuş aşağısındaki yamacında, son birkaç yıldır bu halde bulunan geniş bir kazı alanı vardır. Anıt kompleksinin kendisini rahatsız etmese veya engellemese de, ona son derece yakındır. Bu inşaat işinin amacı hemen belli değil ve kompleksin kendisiyle doğrudan ilgili görünmüyor.
Žužemberk Bölgesindeki Ek Siteler:
Bu bölüm, eski Yugoslavya'nın anıtlarını inceleyenlerin ilgisini çekebilecek, daha büyük Žužemberk bölgesindeki ve çevresindeki Yugoslav döneminden kalma ek tarihi, kültürel ve anıtsal alanları araştırıyor. Burada incelenen yerler Žužemberk Kalesi, Kočevski Rog "Baza 20" Sloven Partizan karargahı ve hastaneleri ile Ple&scaronivica pri Žalni'deki Yemin Anıtı olacaktır.
Žužemberk Kalesi, şehrin İkinci Dünya Savaşı tarihinde ayrılmaz bir rol oynadığından ve bir bütün olarak şehrin kültürel tarihi için çok önemli olduğundan, kalenin hikayesinin kısa bir tanımını ve keşfini yapmak gerekli görünüyor. Güzel Krka Nehri'ne bakan keskin bir kayalık üzerinde yer alan Žužemberk Kalesi, genellikle Slovenya'nın en güzel kalelerinden biri olarak kabul edilir. Bu alandaki ilk tahkimatların 1000 yıllarında yapıldığına inanılıyor. İlk olarak 1200'lerde kaya terasına kale benzeri bir yapı inşa edildi, bu noktada Zužemberk'in resmi olarak ilk kez yazılı olarak geçtiği belgelerde yazılı olarak belirtildi. kale Gorizia Kontu I. Albert'e satılıyor. Ancak Gorizia soylu ailesinin soyu 1300'lerde sona erdiğinde, kale Celje Kontu Ulrich II tarafından devralındı. Ulrich 1456'da çocuksuz öldüğünde, kale Hapsburg Hanedanı'nın mülkiyetine geçti. 1538'de Kutsal Roma İmparatoru Hapsburg Kralı I. Ferdinand'ın kaleyi Turjak'ın Auersperg ailesine satmasıyla mülk arazi sahibi mülküne dönüştürüldü. Kale daha sonra önümüzdeki 400 yıl boyunca Auersperg ailesinin mülkiyetinde kalacaktı.
Bu takip eden 400 yıl boyunca, ek kuleler ve surların inşası ile kale bugün tanıdığımız şekli almaya başladı. Kalenin orta çağ tarihine ait ilginç bir hikaye, 1575'te bir ayının kalenin avlusuna girip Kral Ivan Auersperg'in karısı Ana von Eck'i öldürmesidir. Haraç olarak, öldürüldüğü yere avluya bir Ihlamur ağacı dikti. Ağaç, sonunda çürümeye başladığı için 1999'da kesildiğinde 424 yıl hayatta kaldı. 1800'lerin sonlarına doğru, Auersperg mahkemesi yavaş yavaş kaleden çekilmeye başladı ve bu da yavaş yavaş düşmesine neden oldu. 1893'te, son aile üyesi Kont Karl Auersperg, Žužemberk Kalesi'nden yakındaki Soteska Kalesi'ne taşındı. Bu noktadan sonra kale boş kaldı ve İkinci Dünya Savaşı'na kadar birkaç on yıl boyunca kullanılmadı.
mv2_d_2112_3216_s_2.jpg/v1/fill/w_166,h_253,al_c,q_80,usm_0.66_1.00_0.01,blur_2/Castle9%20(1689).jpg" />
Fotoğraf 6 : 1600'ler ve günümüz arasında Žužemberk Kalesi'nin bir dizi büyücüsü
Žužemberk Kalesi, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra harap oldu ve harabeye döndü, ancak 1960'larda yavaş yavaş restorasyon projeleri başladı. 1990'lara gelindiğinde, rehabilitasyon iyi bir şekilde devam ediyordu ve 2000'lerin başında kalenin şekli tekrar iyi tanınıyordu. Bugün, kale mükemmel durumda ama hala sürekli iyileştirme ve restorasyon geçiriyor. Halka açık ve ziyareti ücretsizdir. 15 Temmuz'da yıllık Ortaçağ Günleri kutlamalarına ve kültürel etkinliklere ev sahipliği yapar. Daha fazla bilgi için kalenin resmi web sitesini buradan ziyaret edebilirsiniz. Žužemberk Kalesi için tam koordinatlar N45°49.6", E14°55ཨ.7" şeklindedir.
Kočevski Rog'un uzak ormanlık karstik platosunda, Žužemberk'in yaklaşık 20 km güneyinde, Sloven Partizan liderliğinin 1943 baharında II. #39 ( Fotoğraf 7 ). Bu orman 1941'den beri Partizan direnişi için bir sığınak ve yuva olmuştu, ancak bölgeyi kasıp kavuran İtalyanların ölümcül 1942 Rog Taarruzu'ndan sonra, diğer yerler Partizanlar için fazla açık hale geldi, bu yüzden Kočevski Rog'un uzak ve erişilmez ormanlarına karar verildi. yeni bir üs kurmak için mükemmel bir yerdi. Baza 20'den Sloven Komünist Partisi liderliği karargahlarını kurdu ve aynı zamanda Sloven Partizan komutanlığının bölge genelinde operasyonlar yürütmek için kullandığı yerdi. Diğerleri arasında Baza 15, 21 ve 80 gibi Kočevski Rog çevresinde birkaç ek üs vardı, ancak Baza 20 savaştan sonra korunacak tek üs oldu.
Fotoğraf 7 : Baza 20 Sloven Partizan HQ tarihi alanının günümüzden bir görüntüsü [Fotoğraf Dolenjski muzej ]
Fotoğraf 8 : Jelendol Hastanesi'nde tedavi gören Partizan savaşçıları, 1944
Baza 20, mutfaklar, mühimmat üretimi, matbaa tesisleri, atölyeler, yurtlar, elektrik üretimi, okullar vb. gibi Partizanların kendi kendine yeterli olmaları için ihtiyaç duydukları her şeyi içeriyordu. Bu tesisler, sık ormanın dik vadilerinde kümelenmiş küçük ahşap kulübelerde bulunuyordu. ve düşman tarafından keşfedilmekten daha iyi koruma ve koruma sağlayan lağımlar. Baza 20 kompleksinin haritası BU linkte bulunabilir. Yukarıda belirtilen tesislere ek olarak, özellikle Jelendol (Fotoğraf 8) ve Zgornji Hrastnik olmak üzere bir dizi önemli hastane kompleksleri oluşturuldu. 1944 sonbaharında, yaklaşık 180 kişi üste yerleştiriliyordu. Partizan ve Komünist Parti liderliği, Baza 20'de Aralık 1944'e kadar faaliyet gösterdi ve bu noktada yakındaki Črnomelj kasabasında yeni bir karargah kuruldu. İkinci Dünya Savaşı'nın tamamı boyunca, Baza 20 Partizan bileşimi asla keşfedilmedi. İkinci Dünya Savaşı sırasında Baza 20'ye sığınarak birçok sivil kurtarıldı ve hastaneleri binlerce Partizan askerini tedavi etti ve hayatını kurtardı. Ancak, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonraki aylarda, Muzaffer Yugoslav kuvvetleri, Mihver işbirlikçilerinin toplu infazları için ormanın derin karstik çukurlarını kullandığından, Kočevski Rog'un ormanları da çok sayıda ölüm gördü.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Baza 20 ve Jelendol ve Zgornji Hrastnik hastanelerinin tümü, yakındaki Novo Mesto'daki Dolenjska Müzesi tarafından yönetilen, turistlere açık tarihi alanlara dönüştürüldü. Üs, Slovenya'da (Yugoslav döneminden sonra bile) popüler bir tarihi cazibe merkezi olarak bu güne kadar devam eden ve "hâlâ korunan bir Avrupa direniş hareketinin sadece bu tür karargahı" olması ve korunan bir kültürel olarak ilan edilmesi gerçeğinde dikkate değerdir. Baza 20 kompleksinin ana girişi ve Lukov Dom ziyaretçi merkezinin tam koordinatları N45°41.0", E15°02ྲྀ.0" . Zgornji Hrastnik Hastane kompleksinin (Baza 20'nin 2.5 km güneyinde) koordinatları N45°40ར.3", E15°03ཚ.3" , Jelendol Hastane kompleksinin (Baza 20'nin 1.5 km kuzeybatısında) koordinatları N45°42ན.4", E15°02& şeklindedir. #3900.4". Lukov Dom ziyaretçi merkezinden her iki hastane kompleksine de erişmek için yürüyüş parkurları da bulunmaktadır.
Ple&scaronivica pri Žalni'deki Yemin Anıtı:
Žužemberk'in yaklaşık 20 km batısında, Ple&scaronivica pri Žalni köyü yakınlarında, el şeklinde küçük, benzersiz bir anıttır ( Fotoğraf 9 ). Bu anıt, Ulusal Güvenlik (Narodna za&scarončita) savunma gücünün iki biriminin 28 Mayıs 1942'de görevlerine yemin ettikleri yeri işaret ediyor ve asıl görevleri Sloven Partizanları için arka plan ve ek görevler yapmaktı. Bu anıt heykelin şekli, bir askerin askeri pozisyonlarına yemin etmek için yemin ederken yapacağı el işaretini tasvir etmek içindir. Anıt, yemin töreninden bu yana 35 yılını kutlayan 28 Mayıs 1977'de açıldı ve Sloven mimar Janez Luzar tarafından yaratıldı. Anıtın dibindeki metal bir levhada (İngilizce'ye çevrilmiş) şöyle yazıyor: "Önemli insanlar ve çevredeki köylüler 28 Mayıs 1942'de Kurtuluş Cephesi yemin edip iki Ulusal Güvenlik birimi kurduğunda buradaydı. Savaşçılar Birliği ve Zalna'nın yerel topluluğu. " Anıtın koordinatları N45°55ཝ.9", E14°42ཀྵ,7" .
Fotoğraf 9 : Ple&scaronivica pri Žalni'deki anıtın fotoğrafı [Marko Krojac'ın fotoğrafı]
Bu anıtın ilginç bir yönü, tasvir ettiği üç parmaklı yeminin, genellikle doğrudan Sırp halkı ile ilişkilendirilen bir sembol olması veya siyaset bilimci Anamaria Dutceac Segeste'nin belirttiği gibi, " selam, etnik Sırp için ayırt edici bir işaret ve Sırp ulusuna ait olmanın bir sembolü olmaya devam ediyor ". Örneğin, 2017 yılında Bosna Savaşı kurbanları için BH'nin Zvornik kentinde buradaki etnik Sırp topluluğu tarafından buna çok benzer bir tarzda bir anıt heykel inşa edildi. Bu açıdan bakıldığında, Slovenya'daki varlığı potansiyel olarak biraz alışılmadık görünüyor. Belki Sloven Partizanlar yemin törenleri için bu sembolü ödünç aldılar, ancak bunu gösteren herhangi bir kaynak bulamadım. Bölgeden herhangi birinin bu anıtın tasarımında bu el-yemin hareketinin kullanımının arkasındaki sembolik veya tarihi önemi hakkında daha fazla bilgisi varsa, lütfen benimle iletişime geçin.
Ve Ek İlgi Alanları:
Dolenjska Müzesi : Žužemberk'in yaklaşık 24 km doğusunda, yakındaki Novo Mesto'da bulunan Aşağı Carniola Müzesi olarak da bilinen Dolenjska Müzesi yer almaktadır. This museum has a wide range of exhibits that explore the long-reaching history of this region, which includes a significant amount of material about the area's WWII history. The museum's official website can be found at THIS link , while its exact location is N45°48ཇ.1", E15°10ཁ.0" .
Getting to the monument here at Cvibelj Hill in Žužemberk is a relatively easy endeavor. From the town center of Žužemberk, take Road 650 northeast in the direction of Dobrava. Just as you are about to exit the town limits of Žužemberk, you will see a small unmarked paved road on the left ( view on Google StreetView ). Follow this road west up the hill for about 300m and you will notice to spomenik up on top of the hill on your left. Once the spomenik is in view, you will then approach a gravel parking lot on the left where you can park ( view on Google StreetView ). From here you can easily walk to the spomenik. The exact coordinates for parking are N45°50ཉ.4", E14°55ཱ.7" .
Valiant Wings Publishing | Airframe Album 14: The Bristol Beaufighter
Valiant Wings Publishing has just released the 14th instalment in their Airframe Album series, entitled The Bristol Beaufighter: A Detailed Guide To Bristol's Hard-hitting Twin. In common with previous titles in the series, this one is authored by Richard A. Franks, a well-known name in modelling and aviation publishing.
The first thing that strikes you with this book is the terrific cover art by Seweryn Fleischer. The presentation of material in this book is impressive throughout. Photographs are generally clear and crisply reproduced, as are the 3D isometric line drawings by Chris Sandham-Bailey. The colour profiles by Richard Caruana are handsomely rendered.
The content itself is organised into four main sections plus an introduction and appendices:
- Introduction
- 1. Technical Description
- 2. Evolution - Prototype, Production and Projected Variants
- 3. Camouflage and Markings
- 4. Model
- Ekler
- I. Beaufighter Kit List
- II. Beaufighter Accessory, Mask and Decal List
- III. bibliyografya
It should be evident from the list of contents alone that this title is aimed squarely at the modeller. There's plenty here for aviation enthusiasts and Beaufighter aficionados too, but the emphasis is on providing the modeller with copious data and as much detail as possible.
NS Introduction is actually a 23-page potted history of the Beaufighter, and makes for very interesting reading if you're not intimately familiar with the development of the type. I found myself quite surprised by the large number of foreign operators, for example.
NS Technical Description section of the book is packed with period photographs, technical drawings, and photos of surviving examples. The airframe is covered pretty comprehensively from nose to tail, with special emphasis on those areas of the most interest to modellers: cockpit, landing gear, and engines. There's also extensive coverage of the internal structure of the airframe, by way of photos and drawings.
The section on the evolution of the airframe gives a concise but very clear overview of the development of the Beaufighter, from its initial concept as an adaptation of the Beaufort, to prototypes and test airframes, target tugs, and the Australian DAP version. There were an amazing number of one-off trial airframes in the Beaufighter's development history!
NS Camouflage and Markings section covers the type's use by the RAF, Coastal Command, FAA, and foreign air forces, and includes an impressive variety of attractive colour schemes. A decent selection of period photographs is included, along with the terrific colour profiles. There's some serious inspiration in this section!
I'd like to see larger versions of some of the photos, but that's a perennial constraint that all aviation publications have to deal with, and hardly a criticism.
The last of the main sections of the book features two model builds, the introduction to which pre-empts my usual grumble about not including the Revell 1/32 scale kit:
Apologies for not covering the type in 1/32 scale, but model builds are not a major component of the Airframe Album series and the Revell example in that scale is over 40 years old now, so we have refrained from doing an in-depth build of it in this section.
That said, the two builds included are both excellent. The first features Libor Jekl's new Airfix TF Mk X kit in 1/72 scale. The second build is the equally new 1/48 scale kit from Revell by Steve Evans, built from a test shot. Both are magazine-style builds, and certainly worth a look if you're interested in building either of these kits.
The final section is the Ekler, and these follow the customary pattern for this series of books, in outlining what options the modeller has in terms of kits, accessories, decals and masks for producing a scale replica Beaufighter. Only a smattering of 1/32 scale items is available, unfortunately.
The book rounds things out with a bibliography of existing titles covering the Beaufighter, which serves as a handy launch pad for further research into the type.
Here's a small selection of sample pages, courtesy of Valiant Wings:
Çözüm
This is a detailed, comprehensive and modeller-friendly title. If you're building, or intend to build, a model of the Beaufighter in any scale, this book will prove invaluable, and I highly recommend it. I must say that I feel rather inspired to drag my Revell kit out of the stash now!
Thanks to Valiant Wings Publishing for the review sample.
İlgili İçerik
This review was published on Monday, December 10 2018 Last modified on Monday, December 10 2018
© Large Scale Planes 1999&mdash2021. All trademarks and copyrights are held by their respective owners. Member items are owned by the member. Her hakkı saklıdır.
IAF Aircraft Inventory: Bristol Beaufighter
Known as the "Whispering Death" by the Japanese in the far east during WWII, the Bristol Beaufighter was instrumental in driving the Japanese from South East Asia and in the defeat of the Luftwaffe's night bombing offensive against Britain. 4 Beaufighters were purchased for the IAF in Britain on the pretext of being used for a film. In front of the director, the cameras and the whole filming "crew" they took off from a British air field and never returned. By the time British authorities came to, the four bombers were somewhere over the Mediterranean, on their way to Israel. They took part in operations to drive out invading Egyptian forces on the southern front and also against the Egyptian navy during the War of Independence. On October 22, 1948, a Beaufighter on a sortie to bomb the Egyptian flagship "The Emir Farouk" encountered an Egyptian Hawker Fury. Aware that the Beaufighter stood little chance in a dogfight, the pilot put his bomber into a dive, followed by the Fury, and pulled up in time to see the fighter crash into the sea behind him. Unfortunately, the pilot of the Beaufighter was killed the next day, bombing an enemy stronghold on the southern front. The remaining aircraft were put out of service shortly after the end of the war.
Specification: Bristol Beaufighter TF.Mk X
Tip: three seat anti-shipping strike fighter.
Enerji santrali: 2 * Bristol Hercules XVII.
Verim: max speed 303 mph at 13,000ft, operational range 1,470 miles.
Ağırlıklar: max takeoff weight 11521kg.
Boyutlar: span 17.63m, length 12.70m.
silahlanma: 4 * 20mm cannon and 1* 7.7mm machine gun with 2 * 113kg bombs or 8 * 41kg rockets under the wings.
Yahudi Sanal Kütüphanesine hareket halindeyken erişim için mobil uygulamamızı indirin
The Beaufighter and Biggles [ edit | kaynağı düzenle ]
Biggles in Borneo [ edit | kaynağı düzenle ]
The Beaufighter makes its first appearance in Biggles in Borneo where it is chosen as the strike fighter for Biggles' secret airbase "Lucky Strike" which was situated in a remote mountain plateau in Japanese occupied Borneo. Air Commodore Raymond described it as the ideal aircraft for the job. With its range, it could hit most of the Japanese possessions in Southeast Asia.
Given that the book was written in 1943 and the story set around March to May 1942, the variant Biggles probably used was the Coastal Command Mk.1C which was introduced around mid-1941. Biggles would have chosen a ship-strike/ground attack variant rather than the night fighter Mk.1F as he had no use for the airborne radar. A second possibility was the later Coastal Command variant Mk.VIC which had more powerful engines optimised for low level performance and could carry either bombs or a torpedo. The Mk VIC was introduced in mid-1942, making Biggles' squadron one of the first receive this later variant. Biggles was given a free hand in equipment so he might have chosen the best and latest!
In Chapter 2, Biggles gives Captain Rex Larrymore a rather detailed description of the Beaufighter. Perhaps Johns also meant it for his readers, who might not have been so familiar with the type as they were with the Spitfire, Hurricane or Mosquito. Besides mentioning the four cannon in the nose and six machine guns in the wings, he also says, "There are more guns in the rear cockpit, which is a power-operated turret behind the pilot." Among the other descriptions given by Biggles:
- carries 550 gallons of fuel
- range of 1500 miles
- speed slightly less than 330 mph
- ceiling around 29,000 feet
Johns then goes into an in-depth description of features such as the escape hatches, air brakes, the provision of intercommunication between pilot and gunner and even the fact that the tail wheel can retract! While this might seem a little unusual, it was perhaps Johns' way of impressing upon his young readers how advanced a design the Beaufighter was. At that time, a retractable tail wheel was probably a rare innovation. The Spitfire Mk.IX, a contemporary of the Beaufighter, did not have a retractable tail wheel!
The description is fairly accurate except in two points
- Biggles describes the Liberator as slightly faster than the Beaufighter--which is not true. Their speeds are compatible with the Liberator slightly slower.
- Biggles mentions the power-operated turret but actual production Beaufighters did not carry one. The navigator or rear gunner position had a flexible mount for Vickers K machine guns under a perspex hood instead. Only in the Beaufighter Mk.V was an attempt made to mount a Bolton-Paul Defiant type powered turret just behind the pilot but this affected the performance so much that only two prototypes were built.
This illustration in Chapter 3 of the 1st edition shows the illustrator was following the text--Johns mentioned a power operated turret and this drawing shows a Defiant or Beaufort type turret in the rear gunner position, which is historically inaccurate. Note how the aircraft on deck are facing the stern of the carrier! The arrangement of the funnel shows that the artist was inspired by the Kaga as she looked before her reconstruction in 1934.
The rear guns are used in the story, though. In Chapter 3, while attacking the Japanese aircraft carrier, Biggles "banked steeply so that Ginger could bring his guns to bear," thus giving Ginger a chance to "beat a triumphant tattoo as his bullets added to the work of destruction."
It would have been more interesting but sadly neither bombs nor torpedoes were ever dropped by Biggles' Beaus.
The Beaufighter features heavily in the story. Three were brought to Lucky Strike base and participated in the first patrol, destroying a enemy patrol boat as well as attacking an aircraft carrier and shore installations at Kuching.
On subsequent days, Biggles and Bertie took Beaufighters to conduct reconnaissance flights to Singapore and Surabaya respectively. Later Algy and Ginger bale out of one when they discover a snake in the cabin, leaving the Beaufighter to crash. The remaining two Beaufighters took part in the strike on Cotabato. There is mention of bombs being dropped, although it is not clear if they came from the Beaufighters or from the Liberator.
The last two Beaufighters were later destroyed by enemy bombers attacking Lucky Strike. Towards the end of the book, an Australian squadron of Beaufighters with R.A.A.F. crews arrived to reinforce Lucky Strike, in time to attack and eliminate Yasnowada's troops as they advanced through the jungle towards the base.
Insert (Fred Leander): W. E. Johns' concept here is quite interesting. In 1941/42 the British had no secret bases on Borneo, but the Dutch had - Samarinda II, north of Balikpapan. From there they attacked Japanese convoys on both sides of Borneo, the larger part of Borneo was under the Dutch East Indies colony. As the Dutch base was discovered by the Japanese the Dutch planes were withdrawn to Sumatra and Java but the ground troops remained, awaiting US reinforcements. However, these never showed up and the base was eventually captured by the Japanese.
Johns bettered this - he sent in some RAAF units instead.
Biggles in the Orient [ edit | kaynağı düzenle ]
İçinde Biggles in the Orient, a Beaufighter was part of the mixed aircraft type inventory of Biggles' squadron in Calcutta, India. It was flown by Flight Lieutenant Johnny Crisp during the big Japanese raid on Calcutta. Johnny Crisp was one of two surviving members of 818 Squadron, normally equipped with Hurricanes. By this time, in 1944, the Beaufighter would most probably be the Mk.X variant.
Biggles Delivers the Goods [ edit | kaynağı düzenle ]
İçinde Biggles Delivers the Goods, Johnny Crisp appears again, this time as the commander of a squadron of Beaufighters. He obviously enjoyed his flight at Calcutta so much he converted to the type. His squadron turns up towards the end of the story to attack and destroy two Japanese troop transport ships which were approaching the Elephant Island. Clearly a maritime strike type such as the the Mk.X was being used.
Biggles Hunts Big Game [ edit | kaynağı düzenle ]
Bertie and Ginger used this as their means of transport from London to Almaza Airport, Cairo.
1988 Bristol Beaufighter Convertible
Again, as this is a Bonhams lot, not the actual picture. This is a random Beaufighter that looks to be in better condition than the one coming up for auction, which is a sort of sea green.
Bristol is as English as English car firms come. They haven’t published production figures since the early 80s and even then it was a tick over 100 cars per year. Production as been suspended as of early 2011 – but there was a time when people were buying these cars – and that’s when they would be built.
The Beaufighter was a slightly re-styled 412, a model introduced in 1975. It featured an updated engine, in this case a turbocharged 5.9 liter Chrysler V8 making the car capable of 150 mph. The body was by Zagato, as was the 412, the main difference being the four headlights on the Beaufighter versus two headlights on the 412. Production ceased in 1993 after 11 years.
The original price of this car was £40,000 in 1988, a far cry from the pre-sale estimate of £6,000-£8,000. The fact that this car has been in storage for 10 years is not helping its value. Bristol cars are rare enough as it is, so they don’t come up for auction that often. Bonhams sold a red Beaufighter similar to the one pictured above for £12,000 back in 2009 and that car was in much better condition. Then again, there are Beaufighter for sale in private hands that are asking almost as much as their price when new. Compared to that, this car is a bargain, but who knows what sort of maintenance and repair costs lay in wait.
Beaufighter Restoration in Australia
Its exciting news that the Bristol Beaufighter rebuild project has recently moved back into the workshops and display hangar at HARS Albion Park where work is about to recommence on the rebuilding of the Beaufighter aircraft itself. HARS has had a project to rebuild a Beaufighter to fly for decades however the opportunity to accomplish the task has only recently been a realistic proposition. This follows on from the recent progress having been made by Peter Brooke at Historical Aircraft Engines in Brisbane Queensland with rebuilding of several Bristol Hercules engines for the Bristol Beaufighter project of the Historical Aircraft Restoration Society (HARS) and Robert Grienert’s Historic Aircraft Restorations Limited (HARL) at Albion Park NSW. Details are in our Warbirds Online news item dated June 2019 – Beaufighter Engine Restoration News.
Warbirds Online recently visited Albion Park NSW to view the aircraft on display awaiting its rebuild resumption. Most of the components of the fuselage have already received some structural restoration with the cockpit and stern frames already rebuilt structurally. The nose/cockpit being sourced from the UK built Mk. 1f X7688 the Ex RAF Halton UK engine test rig which was purchase from Skysport in the UK and was composed of the forward fuselage and center-section with engines and props. At present it is proposed to utilize the center section of X7688 as the project component although there are several other center sections on hand if required. The center section has been moved back to Albion Park from the storage facility and is also on display pending commencement of work on it shortly which will consist of strip down and examination of the entire structure followed by repair and replacement as required. The reasoning behind the use of this center section is that it is the most complete and recently serviceable center section available so should be quicker and better to restore.Nose cockpit & components
Nose cockpit restoration
Beaufighter rebuild commences
Bristol Beaufighter top view
DAP Beaufighter fuselage under restoration
Beaufighter horizontal stabiliser
The rear fuselage section has already been structurally restored and this means that the entire fuselage structure has been completed and will allow for quicker completion of the airframe once the center section is completed. Outer wing panels are in stock but will require a complete dismantling and rebuild in purpose built wing jigs which will be a time consuming process.
The horizontal stabilizer has had some reconstruction work completed however it will also take some time to verify and complete. The fin and rudder are on hand however will also require a complete restoration before they can be fitted. All wing and tail control surfaces are also in hand and will likewise require overhaul.
All of the work on the Beaufighter will be completed in house as it is a large and complex aircraft which requires a lot of work to coordinate and administer the restoration. Once all of the structural work is completed the task of fitting out the aircrafts systems will be carried out including the hydraulic, electrical and fuel plumbing.
As with all projects currently underway at Historic Aircraft Restorations Limited (HARL) work is expected to accelerate considerably in the coming months. Given the excellent progress being made at HARL on their 3 P38 Lightning projects they have proven themselves capable of working on complex large multi engine Warbirds and despite the rarity of the Beaufighter the expertise and knowledge of the type, should see this project through to a successful completion in a reasonable timeframe.Beaufighter center section & restored cockpit
Beaufighter side view
Rear stern frame
Internal view rear stern
Bristol Hercules engine support ring
Bristol Hercules engine trial fitout
HARL have not as yet settled on the exact model and identity of the completed Beaufighter except to say that it will be an Australian operated aircraft from an Australian squadron. It is a fantastic project that will see this magnificent type fly again in a reasonable time frame, something that has always seemed elusive given the hurdle of solving the engine and propeller issues that plagued other efforts in the past. It is indeed fortunate that HARL now have access to the resolution of these issues which have allowed this project to resume.
Everyone likes a Beaufighter in the Warbird world however they have remained an illusionary beast in the air at least until now. Beaufighters (with the exception of the Rolls Royce Merlin engine MkII) were powered by the Bristol Hercules sleeve valve engine which in its Beaufighter guise is very rare and extremely difficult to rebuild as are the propellers however a lot of hard work has made a successful restoration and operation of a Beaufighter a reality.
Upon completion the aircraft will be housed within the HARS collection at Albion Park NSW and operate within their fleet, hopefully attending many airshows, events and reunions well into the future.
Videoyu izle: เยอรมน จด Eurofighter Typhoon 38 ลำ (Mayıs Ayı 2022).