Cumhuriyet Gazetesi'nde epeydir bir ilginçlik yaşanmakta: Hemen bütün köşe yazarları din-bilimci (ilâhiyatçı: teolog) kesildiler ve sürekli İslâm, Alevilik ve Sünnîlik hakkında yazar, ahkâm keser oldular.
Âyet tefsirleri yapıyorlar, üstelik zerre kadar Kur'ân Arapçası filân bilmeden!
Belli ki dine düşmanlar. Demokratik bir ülkede bundan doğal bir şey de olamaz.
İlâhiyatçı olmadan dinden bahsetmenin ne zararı var, sanki ben de yapmıyor muyum? Tabii ki yok. da.
***
Zaman Gazetesi'nin ateist ve ulusalcı eşdeğeri hâline gelen bu "kült gazetesindeki" müptedi kâzip din ulemâsı İslâm'ın kutsal kitabından sürekli olarak "Kuranıkerim diye bahsediyorlar! İnsan tabii ki ateist, agnostik, şucu veya bucu olabilir ama bilhassa kutsiyetle ilgili şeylerden bahsederken asgari saygıyı muhafaza etmek icap etmez mi?
Kur'ân-ı Kerîm olarak yazılması ve ona göre de doğru telâffuz edilmesi icap eden bu Yedi Askı Şâirleri'ni secdeye vardıran muazzam esere Kuranıkerim demenin anlamı ne?
Bir psikiyatr olarak lâfların görünürdeki anlamlarıyla, zımnen çağrıştırdıkları ve eşik altı olarak telkin ettikleri şeyleri, yâni konnotasyonları iyi tahlil ederim genellikle.
***
Lûtfen bir düşünün, dünyâ görüşünüz ve itikadınız ne olursa olsun, Kur'ân-ı Kerîm size neyi çağrıştırıyor, Kuranıkerim neyi?
Ayıptır, yakışmıyor, olmuyor.
Lûtfen biraz saygı, inanmadığınıza da, ama saygı.
Mehmet Kerem Doksat - İstinye - 10 Ocak 2008 Perşembe