ABD'de, Washington’un hegemonistik politikasının kendi ülkeleri ve tüm dünya için büyük tehlike ve risk gördüğünü düşünen sağlıklı çevreler (çok marjinal olmasına rağmen) var. Bu politika, Profesör Chalmers Johnson tarafından “Strike Back: Amerikan İmparatorluğunun Yaratılmasının Bedeli ve Etkileri” adlı kitabında sert bir şekilde eleştirildi. ABD emperyal politikası vizyonunu Alman dergisi Spiegel'in sayfalarında şöyle ifade etti: “Kibir her zaman bir düşüşün öncesindedir. Of hikayeler Dünyanın imparatorlukların er ya da geç kritik bir aşamaya geldiğini biliyoruz. Amerika hevesli, kibirli, kendine güvenen ... Sovyetler Birliği'ni öldüren şey, ABD ile rekabet etmek ya da reform yapamamak için, emperyal aşırı gerginlikti. Amerikalılar Rusların neye zarar verdiğine karşı bağışıklık sahibi olduklarını düşünüyor. Bu bir yanılsamadır ... ".
Ve Avrupa'da, ABD'nin egemenlik politikası giderek daha fazla direnişe ve sert eleştirilere maruz kalıyor. Özellikle Amerikalı analist Charles Kapchen tarafından belirtildiği gibi, "Amerika ve Avrupa esasen farklı siyasi kültürlere aittir."
Bush doktrini, birçok Avrupalı politikacı ve uzman tarafından büyük endişe duyuyordu. Fransız siyaset bilimci Ramone, “Yeni ABD doktrini yine, Hitler Almanya'nın 1941’te ABD’ye yapılan saldırıda 1942’te ve Sovyetler Birliği’ne ve Japonya’ya yapılan saldırıda zaten bahsettiği önleyici bir savaş hakkını dayatıyor” dedi. Tanınmış Alman siyaset bilimcisi Jürgen Habermas, Bush’un doktrininin arkasında yatanları “emperyal liberalizm” olarak nitelendirdi.
1949’ten bu yana ilk kez, Amerika’nın Irak’a karşı uluslararası politikanın temel meseleleriyle ilgili saldırganlığının bir sonucu olarak ABD ile NATO ortakları arasında bölünmüş bir çizgi ortaya çıktı. Alman Federal Meclisi'nin basın organında şunu okuyoruz: “Irak savaşı Batı Birliği'ni derin bir krize soktu. Görüşler uluslararası düzenin yapısına göre farklılık göstermektedir. Bu konuyla ilgili Avrupa yayınlarını okurken, çoğulcu düzen ile hegemonya arasında seçim yapmak gerektiği izlenimini ediniyor. Avrupalılar çoğulcu bir düzen, yani hukukun üstünlüğü ve Birleşmiş Milletlerin önceliğinin tanınması istiyor. Hegemonya - ABD’nin şu anki Bush yönetimi altında sürdürdüğü şey bu - bir tür Amerikan egemenliği biçiminde. ”
Irak'a karşı savaş, Fransa, Almanya ve Rusya’nın geçici ortak çıkarlarına bile yol açtı; ilk ciddi krize ve NATO’da ve AB’de bölünmeye yol açtı. Profesör Bogaturov haklı olarak bu bağlantıya dikkat çekti: “Belirsiz Amerikan-İngiliz“ Irak'a karşı zafer ”uluslararası ilişkilere güvenlik ve barış duygusu getirmedi, fırtına ve kriz arifesinde boğucu bir sersemletici rahatsızlık atmosferi yarattı.” Bir kimse bu sonuca katılmaz.
Anlaşılan, Avrupa’da ABD’nin egemenliği dönemi giderek sona eriyor. Yerine "Avrupa Avrupalılaşması" dönemi geçebilir. Bu eğilim objektif. Avrupa için artık askeri bir tehdit bulunmamaktadır. AB'nin mevcut krizinin üstesinden gelmek, Avrupa entegrasyonunu başarı ile taçlandırmak, Avrupa Birliği Anayasasını Avrupa'daki barışçıl bir pansiyonun ve işbirliğinin temel yasası olarak kabul etmek ve Amerika Birleşik Devletleri'nin bir silahlanma yarışmasına ve küresel askeri maceralarına katılmamak kendi çıkarlarına. Financial Times editörü Quentin Peel, etkili Alman dergisi Internationale Politik'te şöyle yazdı: “Avrupalılar, Amerikan hegemonyası üzerine büyük bir etki yapmadan duruma göre, dünyadaki rollerinin azaltılması gerekip gerekmediğine karar vermeli geriye kalan tek süper güç rakibi olarak. ”
Batılı analistler arasında, ABD yönetici elitlerinin, yüksek teknolojilerin kullanımına dayanan bir yıldırım yoluyla hızlı ve koşulsuz bir şekilde küresel egemenliği elde etmenin en kesin yolu olduğunu düşünerek, bir dünya savaşını bile salıvermekten askeri takıntılarına geri dönmeyecekleri yönünde bir görüş var. Bazı analistler bile ABD’nin askeri-politik tırmanışının artması sonucu yeni bir dünya savaşının insanlığı tehdit ettiğine inanmaya meyillidir. Diğerleri, ABD'nin (Yugoslavya, Afganistan, Irak, İran, Küba, Pakistan, Kuzey Kore ve diğer devletlere yönelik askeri tehditler, İran ve Küba, Pakistan, Kuzey Kore ve diğer devletler, Mısır ve Libya gibi egemen Kuzey Afrika ülkelerine yönelik askeri tehditleri) artan askeri tırmanışı göz önüne alındığında bile konuşuyor. , bir gerçek haline geldi. Fransız filozof Jean Baudrilar şöyle diyor: “Dördüncü dünya savaşı zaten devam ediyor”.
ABD politikasının bu değerlendirmeleri, Temmuz 11’ta İsviçre’deki Zeit-Fragen 2012 gazetesinde yayınlanan NATO’nun “NATO’nun Savaşa Gidiyor ve Herkesin Birlikte Çıkması Gerekiyor” adlı makalesinin fikirleriyle büyük ölçüde örtüşüyor. Mueller, NATO’daki Amerikan uydularına ek olarak tarafsız ülkeler, hatta İsviçre dahil olmak üzere, mümkün olduğu kadar çok ülkede koşum sağlamak ve ekonomik kaynaklarını ve askerlerini stratejik hedeflerini yerine getirmek için kullanmak için büyük çaba harcıyorlar. Washington'da geliştirildi.
Bu hedeflere ulaşmak için, mümkün olduğunca çok sayıda uluslararası organizasyonu çekmek planlanmaktadır. “Mayıs’taki 20’ta yapılan XIUMX’ta yapılan 21’ta yapılan NATO Zirvesi’nde,“ 2012’taki 20’teki XNUMX’te, ”diyor. Muller,“ Bu askeri ittifakın önümüzdeki yıllarda nasıl genişletilmesi gerektiğine karar verildi: sadece üye sayısında büyük bir artışla değil, uluslararası hukuka aykırı BM ve AGİT gibi uluslararası örgütleri kullanmak, ancak tarafsız ülkeler de dahil olmak üzere henüz bloğun üyesi olmayan ülkelerle ortak askeri operasyonlar yürütmek. Aynı zamanda, NATO’nun baskın gücü olan ABD, her şeyden önce, dünyanın çeşitli tiyatrolarında aynı zamanda mevcut ekonomik zorluklarda birçok büyük savaşı başarabilmeyi istiyor. Muhtemelen sadece daha fazla savaş değil, aynı zamanda geçen XNUMX yıllarından daha fazla yıkıcı savaş. ”
“Batı’daki terörle mücadele” tezinin “uluslararası terörizm” ile mücadele konusundaki tezinin, ABD hükümetinin keyfi bir şekilde seçtiği “saldırgan hırsları” mağdurlarına karşı savaşmak için uygun bir bahane olmadığı, terörizmin “Amerikan gücünün acımasız kullanımına bir tepki olduğu” söylenebilir. dünyanın her yerinde. "
Eylül 2003’te, Alman Şansölyesi Schröder, Alman nüfusun ABD ile Avrupa arasındaki ilişkileri nasıl gördüğünü test etmek için Allensbach Kamuoyu İncelemesi Enstitüsü'ne talimat verdi. Çalışmanın sonuçları çarpıcıydı. Katılımcıların dörtte üçü kendi çıkarları doğrultusunda bağımsız bir politika izleyen Avrupa lehine olmuştur.
Rus siyaset bilimi literatüründe, Amerika Birleşik Devletleri’nin yayılmacı seyrinin eleştirisinde özel bir yer K. Brutenz “Amerikan Hegemonya’nın Çöküşü” kitabında ele alınmıştır. Yazar, ABD politikasının Bush başkanlığının sona ermesinden bu yana yoğunlaşan bu politikayı yakalayan krizden önce Amerikan tek kutuplu dünyayı kurma iddialı planlarından evrimini izlemiştir. ABD politikasını “süper güç” olarak nitelendiriyor. Bu, aşırı silahlara, askeri faktörün rolünün abartılmasına ve uluslararası ilişkilerde askeri üstünlüğe odaklanmaya odaklanmaktadır; diğer ülkelerin çıkarlarını ve kaygılarını göz ardı ederek, kendileri için mutlak güvenlik sağlama isteği; ideolojik habercilik, her yerde kendi dünya görüşlerini empoze etme arzusu, yaşam biçimi; uluslararası hayata hegemonik yaklaşım; Hazırlık ve hatta çıkarlarının gezegensel doğası ve herhangi bir devletin iç hayatına askeri müdahale hakkı gibi bir iddiayla birlikte başvurma eğilimi.
Ancak, ortaya çıktığı üzere, dünyadaki hegemonyasının iddia edilmesi Amerikan seçkinlerinin gücünün ötesindeydi. K. Brutents, ABD güçlerinin "emperyal aşırı baskılanması" sonucu Amerikan hegemonyasının yaklaşmakta olan düşüşü hakkında yazıyor. Dahası, Bush’un kovboy politikasının kabul ettiği alaycı dürüstlüğüyle Amerikan imparatorluğu “Rach Americana” yaratma planlarının aksine, Avrupalıların hala hegemonyalarından ve onların “hegemonyalarından kurtulma” konusundaki özlemlerini yansıtan bir “Yeni Avrupa Çağı Projesi” ortaya çıktı. Avrupa ülkelerinin hükümet çevrelerinde Atlantik "uşakları.
Amerikan siyasetinin Avrupa ülkeleri ve ayrıca Rusya üzerindeki etkisinin bir sonucu olarak, “kültürel ve ruhsal vahşilik, eğitimin bozulması, ulusların medeniyet çeşitliliğinin aşınması”, “maneviyat eksikliği, para peşinde koşma”, medyadaki zafiyet zaferinin ortaya çıkması, gösteri işletme, kitle kültürü ", ahlakın yer değiştirmesi ve siyaset ve yaşamın ahlakı. Brutents'e göre, bu “medeniyet karşıtı değerlerin” empoze edilmesine “sosyal yaşam, gelişim, tarihin kendi yasaları olduğunu öne süren sosyal bilimden geri dönüş” eşlik ediyor. Sosyal bilimlerin işlevi, Amerika Birleşik Devletleri'nin halklara hükmetmelerini empoze etmek ve onlara hakimiyetlerini empoze etmek için her yerde tanıtmak istediği ilkel pazar ideolojisi tarafından yerine getirilmektedir. ABD’nin siyasal pratiği, kamuoyu aldatma, yalanlar, provokasyonlar, rüşvetler, ekonomik sabotaj, yıkıcı eylemler, terör eylemleri ve özel darbelerle devlet darbeleri aldatmacasını içeriyordu.
Brutents, “Rusya ekonomisindeki yıkıcı süreçlerde”, “ABD, IMF, Dünya Bankası ve yüksek ekonomik yapılarda çok büyük etkisi olan yabancı, özellikle Amerikalı müşavirlerin eylemleriyle en aktif rol oynadı ... İyi bir sebeple “Reformlar” ve sonuçlarının sorumluluğunun sadece E. Gaidar, A. Chubais ve Rus Toprakları'ndaki yıkıcıları değil aynı zamanda ABD yönetimine de bağlı olduğunu iddia etmek. ”
Rus ABD lobicileri arasında - devlet karşıtı oyuncular, neo-liberaller ve Rusya'yı tahrip eden engin piyasa güçlerinin özürlileri - entelijansiyanın birçok temsilcisi idi. Yazar, “Rus halkı” yazıyor, “neredeyse ahlaki bir rehber olmadan kaldı - entelijansiya. Entelijansiyanlığın zirvesi, başkenti "hizip" (yani, entelijensiya adına tıkladı), yozlaşmış bir hükümetin kollarına koştu. Zenginleştirme vecdinde, temsilcilerinin birçoğu mesleki itibarlarını para ile değiştirdi, tanıdık bir hizmet yoluna geri döndü. Dahası, Merkez Komitesinin hemen hemen bütün girişlerine saf tükürük salgılayanlar artık kendilerine muhaliflerin rolünü tartışmaya başladılar. ”
K. Brutents, Soğuk Savaşın sona ermesinden kısa bir süre sonra, eski Almanya Şansölyesi Helmut Schmidt'in uluslararası toplantılardan birinde yaptığı açıklamada, “21. yüzyıl, Mesih'in doğumundan bu yana en tehlikeli olacak” dedi. Gerçekten de, hayatta kalabilmek için insanlık, varlığının temel tehdidini ortadan kaldırmalıdır - tarihin gösterdiği gibi, bir dünya savaşına yol açan uluslar üzerindeki egemenlik politikası. Aksi takdirde kıyamet onu bekliyor. ABD'nin yönetici çevreleri ve "müttefikleri" halkın sesini dinleyecek mi, yoksa Batı sistemine ve onun savaştaki değerlerine vuran derin krizden kurtuluşa mı bakacaklar?