"Homer'i tercüme başka hiç kimseyle kıyaslanamaz. Homer gibi nevi şahsına münhasır olmayan diğer sanatkâr-şâirlerin eserlerinde kişi onların tabii ilhamlarını ve sanatlarının eserlerini görür. Homer de ise böyle bir sanatkarânelik yoktur, o düşünde gökleri ve yerleri tüm ihtişamı içinde dolaşan bir çocuk gibidir; onu bir sütanne gibi emziren tabiattan duyduğu akisleri çocukça mırıldanır sadece. Bu tıpkı sâkin, geniş ve parlak bir nehrin dalgasız akışı gibidir, tüm saflığıyla gökyüzü aynen nehre akseder; nehrin kenarı ve onun üstündeki tüm şeyler sadece sâdık bir yansımadan ibarettir ve fakat onun gözleri farkında değildir bunun."
"Homer'i (özellikle Odise'yi) her satırın yapısını ayrı ayrı değerlendirerek tercümeye kalkışırsanız pek bir şey yapamazsınız; çünkü Homer'de tek başına çarpıcı olan hemen hiç bir satır yoktur, onlar bir akış içindedir, ki bu akış da tüm kemâli ve berraklığıyla kendi bütünlüğü içinde kavranmak zorundadır: Yani her bir satır kendi inşası korunarak hem de öyle ki bütünün âhengine karışıp onun içinde kaybolabilecek şekilde tercüme edilmelidir."
"Tek kelimeyle Homer tercüme edilirken her türlü zübbelikten ve süsten kaçınmak gerekir; her türlü cilve ve diğer etkenlerden uzak, sezilmeyen bir bütünlük içinde; çarpmayan, etkilemeyen ifadelerle, dengeli ve geniş, bazen sanki kasten bölünen cümleler... Tâ ki her satırdaki cümle ve her cümledeki kelimeler, yâbani bir şekilde birbirinin önüne geçmeksizin, umûmi bir âhenk yakalasın.