Çeşitli anlamlar içeren itiraf saatinden sonra başka bir şey olmadı. Tatlı olarak, sıkılan ağzımı yatıştırmak için hafif bir atıştırmalık sipariş etmeyi unuttum.
Atmosfer başından beri hafifti ama şimdi eskisinden çok daha hafif. Artık Marie’den saklayacak hiçbir şeyim yoktu ve Marie de duygularını ifade etti.
Birbirinin sırlarını ifşa eden kadar yakın akrabalık yoktur dedi mi biri. Dahası, Marie başından beri külfetli bir rakip olmadığı için içini rahatlatmayı başardı.
“Ah, merak ediyorum, Isaac böyle yazmayı nereden öğrendi? Sana biri mi öğretti?”
“Ben öğrenmedim, kendim öğrendim. Dürüst olmak gerekirse hobi olarak yazdığım Xenon biyografisinin bu kadar iyi çıkacağını hiç düşünmemiştim.”
“Ohhh… bu harika. Bu gerçekten bir hobi mi? İçinde bir hobi için çeşitli hikayeler var mı?”
Bu vesileyle Marie merak ettiği tüm soruları bana sordu. Gözlerindeki yoğun merakı görebiliyordu.
“Bildiğiniz gibi çok kitap okurum. Bir kaşifin ya da maceracının otobiyografisini okuduğumda dünyayı en azından dolaylı olarak deneyimleyebilirim. Babamdan tavsiye alabilirim.”
“Doğru. Peki ya iblisler? Sakran’ın sonu oldukça derinlemesine işlendi. Sonuç olarak algılar değişti.”
“Hmm… bunu açıklamanın bir yolu yok. İblisler tarafından ayrımcılığa uğramaktan nefret ediyordum ve etkinin bu kadar korkunç olacağını hiç düşünmemiştim. Tüm hikayeler tamamen kurgu.”
“Kurgusal bir hikaye için çok mu canlı?”
“Yine, işlerin böyle gelişeceğini hiç düşünmemiştim. Sadece hobi olarak yazıyordum, değil mi?”
“Kuyu…”
Xenon’un biyografisi bir hobi olarak yazılmış olsa da Marie buna kolayca inanamadı. Tabii rüyasında reenkarnasyon olduğumu bile bilmediği için böyle tepki veriyor.
Bunun için makul bir mazeret bulamadım, bu yüzden biraz utandım. Neyse ki, Marie omuzlarını silkti ve ona inanmış göründü.
“Tamam. Dünya geniş ve pek çok dahi var. O dahilerden birini kendin gibi düşünebilirsin, değil mi?”
“Biraz… Utandım.”
“Yazık. Bu arada, ne kadar düşünürsem düşüneyim inanamıyorum. Erkek arkadaşım… arkadaşım Zeno’nun biyografisinin yazarı.”
Marie ‘erkek arkadaş’ kelimesini söylemekten utandığından mı, yoksa benim doğru düzgün onaylamadığım için mi biraz tereddüt etti. Ve bana sırıtana kadar.
Sanırım dönüşte onay damgası almam gerekecek. Şu anda atmosferden dolayı damgalama için uygun değil, bu yüzden sabırlı olmaktan başka çarem yok.
O zamana kadar, havayı garip bir şekilde değiştirmemeye çalışmak en iyisidir. Onu dinleyip çay fincanımı kaldırırken hafif bir gülümseme bıraktım.
“Haha. Doğru. İlk başta ailem gerçekten yazıp yazmadığımı sordu.”
“Beklendiği gibi… Aile üyelerime imreniyorum. Xenon’un biyografisini yayınlanmadan önce önizleyebilirsiniz.”
“Ailem bilmese de kardeşlerim müsveddeyi okuyamıyor. Akademideyim, bu yüzden göndermek zor.”
“Kendi kardeşlerini de satın almak zorunda mısın?”
“Öyle değil. Babam kitapları doğrudan yayınevinden alıyor ve postalıyor.”
Yayıncılar yeni teknolojiler getirene kadar kitaplar her zaman kanlı rekabet yoluyla elde edilebilirdi. Soylular da farklı değildi ve Marie bile onu bulmakta zorlandı.
Ama benim ailem biraz farklı. Ailem, Zeno’nun biyografisini benim el yazmam aracılığıyla önceden okudu ve Nicole ve Dave, yayıncı tarafından kendilerine gönderilen bir kitap aracılığıyla bunu öğrendiler. Bu nedenle, aile üyelerinin bile okuyamadığı bir felaket nadiren meydana gelir.
Ancak Dave şu anda Tapınak Şövalyeleri ile meşgul, bu yüzden bilmiyorum.
Cevabımı duyduktan sonra, Marie düşünür gibi göründü ve acı acı gülümsedi. Yaramaz bir gülümsemeyle bir yerde.
“Demek hâlâ yazıyorsun?”
“Evet.”
“Hepsini bitirdiğimde bana biraz gösterebilir misin? Biraz bakayım.”
“HAYIR.”
“Hey.”
Çiğ nerede yenir Kararlı bir şekilde tepki verdiğimde, Marie üzgün bir ses çıkardı.
Tabii ki samimi değildi, bu yüzden yarı şaka yapıyordum.
Marie gerçekten istiyorsa, ona göstermekten mutluluk duyarım. Taslağımla aptalca bir şey yapacak türden bir insan değilim, bu yüzden onu reddetmek için bir sebep yok.
“Bana sadece bir kez göster~ Sonraki bölümü merak ediyorum~”
“Henüz hepsini yazmadım bile.”
“Bana her şeyi gösterecek misin?”
“HAYIR.”
“Puuuuuuuuuuuuuuu…”
Marie yanaklarını bir jjanggu gibi şişirerek artık tatmin olmuyor. Her halükarda, gözlerimde sadece sevimli Entalor’u görebiliyordum.
Mutlu bir gülümsemeyle çayımdan bir yudum aldım. Aynı zamanda şimdiki saatin kaç olduğunu öğrendim.
Zaman geçmiyor demenin anlamı bu mu? Görünüşe göre yemeğe başladığımızda saat 6 idi, ama saat çoktan 8 oldu.
‘Çünkü yarından bir şey yok…’
Sadece çok geç olmadan içeri girmelisin. Zamanın biraz daha yavaş geçmesini diledim.
“Isaac. O zaman bana Xenon’un kaç ciltlik biyografisinin bittiğini söyler misin?”
Ben saate bakıp düşünürken Marie bir eliyle çenesini tuttu ve bana bir soru sordu. Bunun üzerine çay fincanını yavaşça bıraktım ve cevapladım.
“Muhtemelen… yaklaşık 20 ciltte bitecek. Hâlâ çözülmesi gereken birçok hikaye var.”
“Daha çok şey var. Hikâye kafanda mı?”
“Öyleyse bile, gelişimi kaydeden ayrı bir defter var. Hatırlar mısın bilmiyorum ama geçen sefer sana yanlışlıkla gösterdiğim resmi biliyor musun?”
“Ah, o mu? Bir buharlı lokomotif resmi mi?”
Başımı salladım. Sanki bir ilkokul öğrencisi tarafından çizilmiş gibi çizilmiş olmasına rağmen Marie bunu fark etmiş görünüyor.
“O defterde yazılmış bir hikaye var. Onu yanlışlıkla yanımda getirdim ama gelecekte sınıfa getirmeyeceğim.”
“Huh. Bu harika. Kafanda başka bir dünya var, değil mi? Benimle aynı yaşta olduğundan gerçekten şüpheliyim.”
“Bana böyle alışılmadık bir iltifat etsen bile, hiçbir kongo suyu damlamaz.”
“Şşş. Çok mu barizdi?”
https://noblemtl.com adresinde okuyun
Bunu söylesem bile kalbimin ürpermesine engel olamadım. Ara sıra, Marie bilinçsizce özüme nüfuz ediyormuş gibi görünen sözler söyler.
Geçen sefer kitap yazıp yazmadığımla ilgili şaka yapmıştı, şimdi de reenkarnasyon olduğumdan haberi olmadığı halde böyle bir şey söyledi. Bunlar sizi dürtükleyen sorular.
“Yine de bu konuda ciddiyim. O zaman bana bir sonraki cildin ne zaman çıkacağını söyleyebilir misin?”
“Muhtemelen bir ay kadar sonra çıkacak ama 10. cilt çıktığında 3. sınıfa kadar ara vermeyi düşünüyorum.”
“Ne?! Bu da ne… ah, akademi sorunu yüzünden mi?”
Marie bir an şaşırdı ve yüksek sesle bağırmak yerine anlamış gibi konuştu. Üçüncü sınıfa kadar kendisinin de oldukça meşgul olduğunu tüm vücuduyla hissettiği için anlamış görünüyordu.
“Evet. Üçüncü sınıfa girdiğim andan itibaren daha çok boş zamanım oluyor, bu yüzden o zamandan itibaren yazmaya başlayacağım. Biraz gürültülü ama çalışmalarım için kaçınılmaz.”
“Şey… Bunun bir hobi olduğunu söyledin ama gerçekmiş gibi görünüyor? Sadece bir yazar olarak yaşayamaz mısın?”
“Bunu akademiden mezun olduktan sonra düşünmelisin. Şimdilik tarih alanında bir kariyer planlıyorum.”
Hayalim, Zeno’nun biyografisi hit olana kadar tarihçi olmaktı. Bu nedenle, Xenon’un biyografisinin, kötü yapsa bile umursamaması muhtemeldir.
Cevabımı duyan Marie meraklı bir ifadeyle bana baktı ve hafifçe gülümsedi. O ve o gururlu bir sesle ağzını açtı.
“Isak’ın hepsinin planları var mı? Kıskanıyorum.
“Ben eşsizim. Eminim herkes senin gibidir? Derslerde en çok neyi seviyorsun?”
“En çok oynamayı sever miyim?”
Marie’ye şaşkın bir yüzle ne tür bir pororo baktım.
Marie ifademe baktı ve masum bir kız gibi kıkırdadı.
“Bu bir şaka ve en başta simya en eğlenceli olanıydı. Profesör bunu çok iyi açıklıyor.”
“Sağ.”
“Ama şimdi…”
Kısa bir sessizliğin ardından bana bakıp gülümsedi.
“Bence tarih en iyisidir.”
“… …”
“Öğrenmeye zorlandığım için ailem benden nefret etti, ama şimdi değil. Biri sayesinde.”
“Hmm. Büyük…”
Kızaran yüzümü saklamak için öksürdüm ve çay fincanını aldım.
*****
Zaman o kadar çabuk geçti ki dişlerimi çürüttü. Mümkünse zamanın biraz daha yavaş geçmesini isterdim ama Tanrı ne kadar her şeyi bilen ve her şeye gücü yeten olursa olsun zamanın akışını durduramaz.
İkimizin de bu kadar çabuk geçen zamana üzülerek yurda gitmekten başka seçeneğimiz yoktu. Ama bu tatlı zamanımızın tamamen bittiği anlamına gelmiyordu.
“… …”
Karanlık karanlık yatıştı ve sadece sokağın zayıf ışığı yanıyor. Restoranların çoğu kapalıydı ve yoldan geçen neredeyse hiç yoktu, bu nedenle sessiz atmosfer yatıştı.
Ve ikimiz sokakta birbirimizin ellerini tutarak ağır ağır yürüyorduk.
Bu tatlı zamanın biraz sonra da geçmesi dileğiyle. Konaklamaya varış saatini biraz bile geciktirmek için.
Ben ve Marie hiçbir şey söylemedik, sadece başımızı eğip el ele dolaştık.
“… …”
Başım eğik bir şekilde Marie’ye baktım. O da benim gibi bakışlarını yere sabitliyor ve durmadan yürüyor.
Restorandan çıktıktan sonra elini ilk tuttuğum zamanki şaşkın yüzünü çok net hatırlıyorum. Cesur öpücüğün aksine çok sevimli bir tepkiydi.
“Keşke bu sefer sonsuza kadar olsaydı.”
Karşı cinsle birlikte olmaktan daha mutlu bir zaman gerçekten var mı? Başımı kaldırıp gece gökyüzüne baktım.
Yıldızlar, karanlıkta tek bir Samanyolu oluşturacak şekilde yoğun bir şekilde toplanmıştı. Gerçekten güzel ve gizemli manzara karşısında neredeyse büyülenmiştim.
Bir düşünün, en son ne zaman gökyüzüne böyle baktım? Evdeyken yapacak bir şeyim yoktu, bu yüzden sık sık izledim ama akademiye geldikten sonra her gün o kadar meşguldüm ki gece gökyüzüne bakacak vaktim olmadı.
yükselen-
Ben boş boş Samanyolu’na bakarken, Marie aniden bacaklarının üzerinde durmayı bıraktı. Doğal olarak, yerinde durmaktan başka seçeneğim yoktu.
Neden durduğunu kontrol ettiğimde bir yol ayrımına gelmiştim. Her konaklama birimine giden yol ayrımıdır.
Onu kız yurduna götürmek istedim ama maalesef akademi kuralları gereği alırsam çok ağır bir uyarı alırdım. Bu kuralın neden yapıldığını bilmiyorum ama önce ona uyacağım.
Her halükarda, bu aynı zamanda bizim için ayrılma zamanının geldiği anlamına da geliyor. Yol ayrımında bakışlarımı Marie’ye çevirdim.
Tesadüfen, Marie kafasını bana çevirmişti.
“… …”
Bir şey demeden birbirimize baktık. Sonra onu tutan ele güç verdi.
Bu sırada ne söylemeliyim? Düşmek istemediğimi mi söylemeliyim yoksa ona veda mı etmeliyim?
Ben dudaklarımda düşünürken, Marie nemli gözleriyle bana baktı ve sessizce ağzını açtı.
“…İshak.”
“…Evet.”
“Bu… biliyorsun. Biz…”
“Çıkıyor musun?”
Marie tereddüt edip tereddüt ederken, önce ben vurdum. Sonra Marie kaşlarını çattı ve sonra yavaşça başını salladı.
Onun yerine ona söyledim ama sanki utanıyormuş gibi bakışlarını yana çeviren o. Buna hafifçe gülümsedim.
“Size açık yüreklilikle anlatacağım. Aslında bugün size anlatmak istediğim tek hikaye Zeno hakkındaydı. Bana gösterdiğiniz davranış beklenmedikti.”
“… …”
“Tabi bu seni sevmediğim anlamına gelmiyor. Akademiye girdiğimde edindiğim ilk arkadaş sendin ve senin gibi rahat ettiğim başka kimse yoktu.
Sözlerim üzerine, Marie yavaşça yüzünü bana doğru kaldırdı. Gözleri gerginmiş gibi hafifçe kısıldı.
Sonra diğer elimi tuttuğum yerine yüzüne koydum. Ellerinden hafif sıcak ama yumuşak bir doku geçti.
Elini yüzüne götürdüğümde Marie’nin gözleri hayretle açıldı. Yüzü de eskisinden fark edilir derecede daha kırmızıydı.
ugh-
Önce deprem gibi titremeye başlayan sonra yavaş yavaş yüzüne dokunmaya başlayan gözlerine baktım. Ve…
taraf-
Tıpkı Marie’nin yemek odasında bana yaptığı gibi, dudaklarım ve Marie’nin dudakları buluştu. Bir kuş öpücüğü olsaydı, tam burada kırmam gerekirdi ama burada durmadım.
“şehir…!”
Basit bir öpücük değildi, aşıklar arasında yaygın olan derin bir öpücük izledi. Dilinin Marie’nin dudaklarına sığabileceği yer yoktu ama bunun bir önemi yoktu. Bu sadece fikrimi tamamen doğrulamak için bir hareketti.
Dahası, Marie’nin muhtemelen aşırı gergin olduğu için dudaklarının sıkı ve kapalı olduğunun farkında bile olmama olasılığı yüksektir. Dilimle dudaklarıma vurur gibi vurmak istedim ama direnmeyi başardım. Yoğunluğu yavaş yavaş çıkarmak yeterlidir.
Şimdilik, sadece dudaklarımızı birbirine bastırarak birbirimizin duygularını kontrol etmemiz yeterli. Marie de bundan hoşlanırdı.
“Vay!”
“… …”
Aradan uzun ve kısa bir süre geçti ve ben dudaklarımı ayırırken, Marie tutmakta olduğu nefesi bir anda patladı. Yüzü hemen asıldı! Sanki patlayacakmış gibi kırmızıydı ve derin derin nefes alıyordu.
Ayrıca yüzüm sıcak olduğu için ellerimi yelpazelemek istedim. Kendi fikrimce cesurca hareket ettim ama utancım aynı kaldı.
Sonra ne yapacağını bilemeyen Marie’ye baktım ve sessizce ağzımı açtım. Titreyen sesini gizleyemedi.
“Ve şimdi fikrini değiştirdi.”
“Şey… şey…”
Marie’nin utancından normal düşünememesi önemli değildi. Marie’ye yaklaştım ve ona sarıldım.
Sonra, Marie’nin vücudunun canlı bir şekilde kaskatı kesildiğini hissedebiliyordum.
Sonunda çenemi Marie’nin omzuna koydum ve son darbeyi vurdum.
“Senden hoşlanıyorum, Marie.”
“… …”
“Bu iyi mi?”
Sonra, Marie’nin sert vücudu gevşedi. Sonra kollarını kaldırdı ve bana nazikçe sarıldı.
“…Evet.”
Ürkek cevabı devam etti ve ikimiz uzun süre birbirimizin sıcaklığını paylaştık.
*****
Samanyolu ile gece göğünün altında, iki erkek ve kadın birbirlerinin duygularını kontrol ederken vücut sıcaklıklarını paylaşmak üzereydiler.
Gece çok geç olmuştu, bu yüzden yoldan geçen çok az insan vardı ama bu hiç olmadığı anlamına gelmez.
“… …”
Ve bir çift kırmızı göz, sevişme eylemi yapan sevgiliye dikkatle baktı.
Karanlığa gizlendiği için figürü görmek zor olsa da kırmızı gözler kadar net parlıyordu. Bu yüzden kendini daha da uğursuz hissediyordu.
Aşığın tatlı atmosferini karmaşık gözlerle izleyen kişi, gözlerini yarı yarıya kıstı.
Çok hoşnutsuzluk duygusu tam olarak ifade edilmiş ve her an ayrılacakmış gibi görünüyor.
“…HAYIR.”
Ama kısa süre sonra gözlerimi tamamen kapattım ve dürtüyü bastırdım. Sonra kırmızı gözlü sahibi anlamlı bir sesle mırıldandı.
“En azından şimdi değil. Şimdi…”