ABD tarihindeki herhangi bir bireyden daha uzun süre hücre hapsinde tutulduğu düşünülen ve Amerika’nın en acımasız hapishanelerinden birinde 6ft x 9ft’lik bir hücrede 43 yıl hayatta kalan Albert Woodfox, 75 yaşında öldü.
Woodfox’un ölümü Perşembe günü uzun süredir avukatları George Kendall ve Carine Williams ve kardeşi Michael Mable tarafından kamuoyuna açıklandı. Covid’in neden olduğu komplikasyonlardan öldüğünü söylediler.
Woodfox sözde “Angola Üçlüsü”nün bir üyesiydi – 1972’de hapishane gardiyanı Brent Miller’ın öldürülmesinden haksız yere mahkum edilen mahkumlar. Louisiana devlet hapishanesi. Hapishane eski bir köle çiftliğinin bulunduğu yere inşa edilmişti ve genellikle Angola olarak biliniyordu.
Cinayetten önce, Woodfox ve arkadaşı Angola Three üyesi Herman Wallace, hapishanede Kara Panter partisinin bir bölümünü kurmuştu. Mahkumların ayrı tutulmasını ve siyah mahkûmların uzak bölgelerde zincir çeteler halinde maruz kaldığı ücretsiz pamuk toplamasını protesto etmek için kullandılar.
Sahte mahkumiyetinin ve bunun sonucu olarak gördüğü muamelenin Siyah radikalizminin cezası olduğunda her zaman ısrar etti. Miller’ın ölümüyle ilgili mahkumiyetinden kısa bir süre sonra, Woodfox ve Wallace, her ikisi de 40 yıldan fazla bir süre neredeyse ara vermeden kaldıkları hücre hapsine yerleştirildi.
Wallace, 2013 yılında, hapishane yetkilileri onu tekrar içeri almaya çalışmasına rağmen, uyumlu bir hukuk mücadelesinden sonra serbest bırakıldı. İki gün sonra kanserden öldü.
Woodfox, 2016 yılında 69. doğum gününde serbest bırakıldı. Özgürce yürüdükten günler sonra, Guardian’a söyledi sık sık görülen korkunç klostrofobi nöbetlerine rağmen, sırf irade gücüyle on yıllarca yalnızlığa dayanmayı başarmıştı.
“Asla kurumsallaşmayacağımız konusunda bilinçli bir karar verdik. Yıllar geçtikçe kendimizi geliştirmek ve motive etmek için çaba sarf ettik” dedi.
İçinde sonraki röportajlar Guardian ile yıllar sonrave Pulitzer ödülü için finalist olan 2019 kitabında Solitary, kendisinin ve Wallace’ın – Woodfox’un arkadaşının tanımladığı gibi “kalbimin diğer parçası” – yalnızlığa dayanmasına izin veren olağanüstü güç hakkında daha fazla ayrıntı verdi. Yaşadıkları koşulların, 40 yılı bırakın bir hafta içinde bireylerde ruhsal çöküntülere yol açtığı biliniyor.
Woodfox, Frantz Fanon, Malcolm X ve Marcus Garvey’i inceleyerek kendini hapishane kitaplarına gömdüğünü söyledi. Tek hücreli hücrelerde aşağı yukarı bağırarak veya borulara vurarak oynanan oyunlar düzenledi – bu şekilde siyah tarihi hakkında matematik testleri ve genel bilgi sınavları düzenlediler.
Birkaç genç mahkûma okuma yazmayı benzer şekilde öğretmekten gurur duyuyordu.
Woodfox, Guardian’a “Hücrelerimiz ölüm odaları olacaktı ama biz onları okullara, tartışma salonlarına çevirdik” dedi. “Zamanı, hayatta kalmak, toplumun ve insanlığın bir parçası olmak için ihtiyaç duyduğumuz araçları geliştirmek için kullandık, acı ve öfkeli olmak ve intikam için susuzlukla tüketilmek yerine.”
Woodfox’un zevk aldığı altı yıllık özgürlükte, kendisini ABD’deki ve ötesindeki halkı ABD ceza adalet sisteminin vahşeti hakkında eğitmeye adadı. Okul çocukları ve yargıçların izleyicilerine hitap etmek için yurt içinde ve dünya çapında geniş çapta seyahat etti.
New Orleans’taki evinde, bulabildiği her yerde neşe buldu. Hala hapisteyken ölen sevgili annesi Ruby Mable Hamlin’in mezarını ziyaret etti ve kızı Brenda Poole, torunları ve torunları ve hayat arkadaşı Leslie George ile sınırsız zaman geçirdi.
Ayrıca Pontchartrain Gölü yakınlarında bir sette dolaşan başıboş bir köpeği de sahiplendi. Yavruya Hobo adını verdi.
Woodfox, uzun yıllar boyunca üzerine yağdırılan tüm kurumsal zulme rağmen, sonuna kadar tedavi edilemez bir iyimser olarak kaldı. Kitabında şöyle yazıyor: “İnsanlık için umudum var. Umuyorum ki yeni bir insan evrimleşerek gereksiz acı ve ıstırap, yoksulluk, sömürü, ırkçılık ve adaletsizlik geçmişte kalacak.”