Kuzeydoğu Fransa'daki Keltler için çok önemli biri, yaklaşık 2.500 yıl önce büyük bir höyükte gömüldü, ancak iskelet o kadar çok bozuldu ki arkeologlar bu kişinin erkek mi kadın mı olduğundan emin değiller. Kişinin toplumdaki yüksek konumu, çarpıcı bir altın kolye, bilezikler ve iskeleti süsleyen ince işlenmiş kehribar boncukların yanı sıra yakın zamanda keşfedilen höyükte ele geçirilen değerli mezar eşyalarından açıkça anlaşılmaktadır.
International Business Times, cesedin bu yılın başlarında kazılan büyük bir mezar höyüğünde bulunduğunu ve araştırmacıların bir savaş arabası, Dionysos'u tasvir eden bir vazo ve Yunan tanrısı Achelous ve aslan başlarının dökümleriyle süslenmiş güzel bir Akdeniz bronz kazanını ortaya çıkardığını bildirdi.
Arkeologlar mezarı bulduklarında yeni ticaret merkezinin inşasına hazırlanırken bölgeyi araştırıyorlardı. INRAP Başkanı Dominique Garcia, Mart ayında içinde dev bir bıçak buldukları için mezarın bir Prens'e ait olduğunu düşündüklerini söyledi. Ancak ceset mezardan çıkarılıp incelendiğine göre araştırmacılar, şahsın Prens mi yoksa Prenses mi olduğunu belirleyemediklerini söylüyorlar. Kelt kadınlarının da savaşlarda savaştığı biliniyordu, bu nedenle cinsiyet sadece bir silahın varlığından varsayılamaz.
Arkeologlar en büyük bulgunun 1 metre çapındaki devasa bronz kazan olduğunu düşünüyor. Eski Yunanlıların boynuzlu nehir tanrısı Achelous'un başı ile süslenmiş dört kulpu vardır. Kazanda ayrıca sekiz dişi aslan başı vardır. Kazanda bir asma altında Dionysos'un bir çizimi olan seramik bir oinochoe şarap sürahisi vardı. Şarap setinin aristokrat bir Kelt ziyafetinin merkezinde olabileceğini söylediler. INRAP, bunun bir Greko-Latin şarap seti olduğunu söylüyor ve Keltler ile Akdeniz bölgesi insanları arasındaki alışverişi doğruluyor.
Mezardaki büyük bir kazanın kulpları, Yunan nehri Tanrısı Achelous ile süslenmiştir (INRAP fotoğrafı)
Arkeologlar, mezar höyüğünün merkezinde cesetle birlikte gömülen zenginliklerin, kişinin yüksek rütbeli bir aristokrat olduğunu gösterdiğini söyledi. Kişi, Orta Avrupa'nın erken Demir Çağı Hallstatt kültüründendi. Fransız arkeoloji ajansı INRAP Mart ayında yaptığı açıklamada, mezarın hazinelerinin "birinci Demir Çağı'nın sonundaki en yüksek seçkinlerden birine uygun" olduğunu söyledi. . Ajans, bunun MÖ 800 ila 450 yılları arasındaki Kelt Hallstatt döneminin en dikkat çekici buluntularından biri olduğunu söyledi.
- Çarpıcı eserlerle keşfedilen zengin bir Kelt Demir Çağı mezarı
- Kelt Birdlip Mezarı Kraliçe Boudicca'nın Son Dinlenme Yeri mi?
- Tenceredeki insan kemikleri, Kraliçe Boudicca'nın ordusu tarafından yürütülen korkunç ritüeli yansıtıyor olabilir.
Prens veya prenses, Yunan şarap ve esrime tanrısı Dionysos'un bir çizimi olan bir şarap sürahisi ile gömüldü. ( INRAP fotoğrafı )
INRAP, "Mezar, Hallstatt'ın en üst düzey elitlerininkine değecek kadar görkemli morg yatakları içeriyor." Dedi. 6. yüzyılın sonları ile MÖ 5. yüzyılın başları arasındaki dönem, Batı'da, özellikle Marsilya'da Yunan ve Etrüsk şehir devletlerinin ekonomik gelişimi ile karakterize edildi. köleler, metaller ve değerli mallar için (kehribar dahil)."
Tümülüs olarak adlandırılan mezar höyüğü, Champagne bölgesindeki Lavau'da geliştirilmek üzere olan iş parkının kenarındaydı. 40 metrelik (131 fit) höyük yaklaşık 7.000 metrekareyi (7.655 metrekare) kaplar ve bir hendek ve çitle çevriliydi. Mezar, yakındaki Troyes katedralinden daha büyüktü.
Prens ve diğer şahsiyetlerin devasa mezar höyüğü ( INRAP fotoğrafı )
Bugün Kelt halkları Brittany, Cornwall, Galler, İskoçya, Man Adası ve İrlanda'dadır. Bir zamanlar Keltler Avrupa'nın çoğunda yaşıyordu. MÖ 278'de bir grup Kelt Küçük Asya'ya kadar gitti ve adını Galatia'ya verdi. Keltler MÖ 385'te Roma'yı yağmaladılar, ancak MÖ 59 ve 49 yılları arasında Julius Caesar'ın lejyonerleri, günümüz Fransa'sında Galya'daki Kelt kabilelerine karşı galip geldi. Ultimate Encyclopedia of Mythology, “Büyük ölçüde Roma İmparatorluğuna dahil olmasına rağmen, Keltler, Hıristiyan inancının Romalılar tarafından resmi olarak kabul edildiği zamana kadar kendi tanrılarına ve tanrıçalarına ibadet etmeye devam ettiler” diyor.
Özellikli resim: Boynun etrafında görünen altın torklu vücudun kalıntıları (Inrap fotoğrafı, Denis Gliksman)
Mark Miller tarafından
Birleşik Krallık Kraliyet Mücevherleri
NS Birleşik Krallık Kraliyet Mücevherleri, aslen İngiltere Kraliyet Mücevherleri, İngiliz kralları ve kraliçeleri tarafından taç giyme törenlerinde giyilen regalia ve cübbeleri içeren Londra Kulesi'nde tutulan kraliyet tören nesneleri koleksiyonudur. [C]
- 35 adet laik tabak
- 31 adet sunak tabağı
- 16 trompet
- 13 topuz
- 7 egemen kron
- 6 eş kron
- 6 kılıç
- 6 asa
- 3 bornoz
- 3 yüzük
- 3 adet vaftiz tabağı
- 3 Galler Prensi taçları
- 2 küre
- 2 çift armil
- 1 çift mahmuz
- 1 ampul
- 1 kaşık
- 1 baston
- 1 kolçak
- 1 para
800 yıllık monarşinin sembolleri,[6] taç giyme töreni Avrupa'daki tek çalışma setidir ve koleksiyon, dünyadaki herhangi bir kraliyet kıyafetinin tarihsel olarak en eksiksizidir. [7] Hükümdarı yatırmak ve taçlandırmak için kullanılan nesneler, onun devlet başkanı, İngiltere Kilisesi'nin Yüksek Valisi ve İngiliz silahlı kuvvetlerinin başı olarak rollerini çeşitli şekillerde ifade eder. İngiltere, İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda'nın hanedan cihazları ve ulusal amblemlerini içeriyorlar ve son parçalar, hükümdarın Commonwealth Başkanı olarak rolünü yansıtacak şekilde tasarlandı.
İngiltere'deki hükümdarlar tarafından regalia kullanımı, Orta Çağ'da Hıristiyanlığa dönüştürüldüğü zamana kadar izlenebilir. Bir zamanlar İtirafçı Edward'a ait olan kalıcı bir taç giyme töreni takımı, 12. yüzyılda bir aziz yapıldıktan sonra kuruldu. 1066'dan beri taç giyme törenlerinin yapıldığı Westminster Abbey'de saklanan kutsal emanetlerdi. Başka bir set dini bayramlarda ve Parlamento Açılışlarında kullanılıyordu. Toplu olarak, bu nesneler Kraliyet Mücevherleri olarak bilinir hale geldi. Mevcut koleksiyonun çoğu, II. Charles'ın tahta çıktığı yaklaşık 350 yıl öncesine aittir. Ortaçağ ve Tudor kıyafetleri, İngiliz İç Savaşı sırasında 1649'da monarşinin kaldırılmasından sonra satıldı veya eritildi. Sadece dört orijinal parça Restorasyondan önceye aittir: 12. yüzyılın sonlarına ait bir mesh kaşığı (en eski nesne) ve 17. yüzyılın başlarından kalma üç kılıç. 1707 Birlik Yasası üzerine, İngiliz Kraliyet Mücevherleri İngiliz hükümdarları tarafından kabul edildi, İskoç regaliaları bugün İskoçya'nın Onurları olarak biliniyor.
Regalia 23.578 taş içerir, aralarında Haçlı Hükümdar Asası'na yerleştirilmiş dünyanın en büyük net kesim pırlantası olan Cullinan I (530 karat (106 g)) vardır. 1905'te Güney Afrika'da keşfedilen ve Edward VII'ye sunulan Cullinan, şimdiye kadar bulunan en büyük mücevher kalitesinde işlenmemiş elmastan kesildi. Imperial State Crown'da Cullinan II (317 karat (63 g)), Stuart Sapphire, St Edward's Sapphire ve Black Prince's Ruby - 1367'de bir İspanyol kralı tarafından Kara Prens Edward'a verilen büyük bir spinel. Koh- Aslen Hindistan'dan gelen i-Noor elması (105 karat (21 g)) Kraliçe Victoria'ya devredildi ve üç eş kron üzerinde yer aldı. Kuledeki az sayıda tarihi nesne ya boştur ya da cam ve kristallerle süslenmiştir.
Bir taç giyme töreninde hükümdar, bir ampulladan kaşık içine dökülen kutsal yağ kullanılarak meshedilir, elbiseler ve süs eşyaları ile süslenir ve St Edward'ın Tacı ile taçlandırılır. Daha sonra, genellikle Parlamentonun Devlet Açılışlarında da giyilen daha hafif Imperial State Crown ile değiştirilir. Kralların eşlerine daha sade bir regalia seti [d] verilir ve 1831'den beri her kraliçe eşi için özel olarak yeni bir taç yapılır. Devlet kılıçları, trompet, tören gürzleri, kilise levhası, tarihi regalia, ziyafet levhası ve kraliyet vaftiz yazı tipleri de taç mücevherleri olarak kabul edilir. Kraliyet Koleksiyonunun bir parçasıdırlar ve bir egemenden diğerine geçen monarşi kurumuna aittirler. Mücevherler kullanılmadıkları zaman, her yıl 2,5 milyon ziyaretçi tarafından görüldüğü Mücevher Evi ve Martin Kulesi'nde halka açık sergilenmektedir.
Arkeologlar Bronz Çağı Prensesinin Mezarını Keşfediyor
Fransa'daki arkeologlar, ritüel nesneler ve mücevherlerle çevrili, zengin giyimli bir "prenses"in Bronz Çağı mezarını keşfettiler.
2500 yıllık mezarın, raporlarda Tunç Çağı'ndan (yaklaşık olarak MÖ 2.500 ila 1.200 M.Ö.
Arkeologlar ayrıca Demir Çağı'nın sonundan (MÖ 400 dolaylarında) kare şeklindeki bir binanın kalıntıları gibi diğer mezar alanlarının kalıntılarını da buldular. ) köşelerinde dört direk ve Demir Çağı'nın şafağına (MÖ 800 dolaylarında) tarihlendiğine inanılan üç dairesel kutup vardı.
Kemer kalıntılarının yakından görünümü
Keşif, Fransa'nın doğusundaki Ain ilindeki bir köy olan Saint-Vulbas'taki INRAP (Institut National de Recherches Archeologiques Önleyiciler Ulusal Önleyici Arkeolojik Araştırmalar Enstitüsü) tarafından bir sanayi bölgesi planlarından önce yürütülen bir kazı sırasında yapıldı. devam edebilir.
Kadının kalıntıları kazı sırasında keşfedildi ve arkeologlar, oyuk bir ağaç gövdesinden yapılmış bir tabuta gömüldüğünü söylüyorlar.
Enstitüye göre tabutun kendisi zamanla parçalandı, ancak izi açıkça görülüyordu. Araştırmacılar, topraktaki mikro parçacıkları inceleyerek tabutun meşeden yapıldığını belirleyebildiler.
Mezarda seramik tabaklar da dahil olmak üzere çok sayıda ritüel nesne bulundu.
Bu görüntüde bir dizi küçük, inci benzeri disk görülebilir.
Enstitüden yapılan açıklamada, 'Tabutun içinde, orta yaşlı bir kadın olan merhum sırtüstü yatırılmış, kolları vücudunun yanında, giyinmiş ve mücevherleriyle süslenmiştir. Bütün bir çömlek onun yanına ve başının sağına yerleştirildi. Her bileğinde bir bilezik ve kalçalarında bir kemer […] takıyordu.
Ayrıca bileziklerinin cam incilerden yapıldığını ve kemerinin yaklaşık 6 santimetre (2,36 inç) genişliğinde, muhtemelen deriden yapılmış ve tamamen bakır alaşımından yapılmış yarım küre şeklinde pençelerle kaplı bir şerit şeklinde olduğunu söylediler. Arkeologlar, kemer klipsinin de bakır alaşımından yapıldığını söyledi ve Twitter'da kemerin yakından çekilmiş bir fotoğrafını yayınladı.
Bölgede bulunan diğer parçacıklar, kadının başka bir tekstil, muhtemelen deri, kürk veya keçe giymiş olabileceğini gösteriyor.
Enstitüye göre, kontrol ettikleri alan, Tunç ve Demir Çağlarına tarihlenen ve önceki kazılarda tespit edilen, düzinelerce hektarın üzerinde, sağ kıyıda bulunan geniş bir protohistorik mezar alanının kuzeyinde, neredeyse bir hektarlık bir alana yayılıyor. Rhone nehrinden.
Mezar bileziklerinden cam inciler
Site bildirildi birkaç yüzyıl boyunca bir mezarlık alanı olarak hizmet etti. Diğer görüntüler, sırasıyla Demir Çağı'nın şafağından (MÖ 800 dolaylarında) ve Demir Çağı'nın sonundan (MÖ 400 dolaylarında) diğer iki mezar yerini gösteriyor.
Demir Çağı'nın başlangıcından itibaren ikinci site, üç dairesel mezar alanından ve bir mezar yerinden oluşur. Dairesel alanlardan biri hala merkezi bir kremasyon yatağı olan bir yeraltı bölümüne sahiptir.
MÖ 400 dolaylarında yeni bir mezar inşa edildi. Küçük bir dörtgen mahfazanın ortasına yerleştirilmiş dört direkli bir girişi olan bir çukurdaki ölü yakma deposuydu. INRAP için bu yakın düzenlemeler, Birinci Demir Çağı'ndaki cenaze uygulamalarının değişkenliğine tanıklık ediyor.
INRAP'a göre, Birinci Demir Çağı'nın sonunda, Birinci Demir Çağı'nın dairesel çevrelerinden birinin yanına karmaşık bir cenaze anıtı kuruldu. Dört kutuplu, muhtemelen bölmeli, potansiyel olarak çatılı bir yapıdır. Küçük bir dörtgen hendekle çevrilidir ve ikincil bir ölü yakma deposunun üzerine inşa edilmiştir. Mezar, iki ayrı ve muhtemelen birlikte kemik birikintisinin yapıldığı bir çukur şeklini alır.
Dört kutuplu bina
Bir yarısına, muhtemelen ahşap olan bozulabilir bir malzemeden yapılmış bir kutu yerleştirildi. İçinde bakır alaşımından yapılmış bilezik parçalarının eşlik ettiği seçilmiş ve yıkanmış kemikler vardı. Kutunun kendisi kısmen kireçtaşı levha kalıpla kaplanmıştı. Bu formlara karşı boş bir alan, içinde bozulabilir bir malzeme bulunan kaplarla birlikte yiyecek teklifleri için bir hazne olabilirdi.
Çukurun ikinci yarısında bazı kemikler ve bilezikler, muhtemelen esnek, çabuk bozulabilen sepet tipi bir kapta birikmiştir. Bildirildiğine göre, bir cenaze ateşinden gelen bir kömür tortusu ile karıştırıldılar.
Kemiklerin durumu yakılan kişinin cinsiyetini belirlemeyi imkansız kılarken, üzerindeki süslemeler (demir kemer tokası ve bakır alaşımlı kollar) muhtemelen bir kadın olduğunu gösteriyor. INRAP için, çukur en azından kısmen kireçtaşı trombositleriyle kaplı görünmektedir.
Bu hikayeyi sağlayan yazar, editör veya ajans hakkında daha fazla bilgi edinmek için lütfen aşağıya tıklayın.
Öykü Gönderen: Joseph Golder, Alt Editör: Michael Leidig, Ajans: flaş haber
Ananova sayfası profesyonel, bağımsız serbest gazeteciler tarafından oluşturulur ve onlara adanmıştır. Çalışmalarımızı sergilediğimiz bir yer. Haberimiz medya ortaklarımıza satıldığında linki buraya ekleyeceğiz.
Fransa'daki Kelt bulgusu arkeologları şaşkına çeviriyor
Fransız arkeologların elinde bir gizem var: Ekim 2014'te kuzeydoğu Fransa'da bir kraliyet mezarında bulunan 2500 yıllık iskelet erkek mi kadın mı? Ve bu kişi bir Kelt prensi veya prensesi miydi?
Cesedin özenle hazırlanmış iki tekerlekli bir arabanın içine gömüldüğü göz önüne alındığında, tüm kanıtlar cinsiyetin erkek olduğunu gösteriyor. İskeletin boynu, kanatlı canavarlarla süslenmiş 580 gramlık (1.2 libre) altın bir torkla çevriliydi. Her bileğin etrafında altın bilezikler vardı ve sol pazı, küçük bir değerli taş olan linyit bir kol bandıyla çevriliydi.
Cesetle birlikte Etrüsk kökenli bir avlu genişliğinde bronz kazan, zarif bir şekilde hazırlanmış Yunan vazoları ve bronz çanak çömlek bulundu.
Baş Arkeolog Bastien Dubuis, savaş arabası, kazan ve çanak çömleklerin MÖ 500 dönemine ait kraliyet mezarlarının özelliği olduğunu söyledi. Dini törenlerde de kullanılan mezardaki nesneler, elitlerin gücünü sergilemek içindir.
“Lady of Vix”'in ünlü mezarında bulunan, ithal bir Yunan şarap karıştırma kabı olan Vix Krater Fotoğraf Kredisi
1953'te kuzey Burgonya'da keşfedilen Lady of Vix gibi, aynı zaman dilimine ait bir dizi prensesin mezarı kuzeydoğu Fransa'dan kazılmıştır. Benzerlikler göz önüne alındığında, en son mezar, kişinin Hallstatt Keltlerinden olduğunu göstermektedir. Kuzey Avrupa'nın çoğunu dolduran Demir Çağı kültürü. Fransa'daki Ulusal Arkeoloji Araştırma Enstitüsü (Inrap) yaptığı açıklamada, altın torkun Vix Prensesi'nin sert yakasından daha ağır bastığını söyledi. Buna ek olarak, prenses ya da prens muhtemelen partiler ya da benzersiz durumlar için kullanılan en iyi kıyafetleriyle gömülmüş gibi görünüyor.
Moutot Lavau (Aube) Arkeolojik Alanının Kazıları Fotoğraf Kredisi
Arkeologları şaşırtan ve bölen şey, iskeletin kadınsı görünümünün aksine mezarın erkeksi doğasıdır. Kötü şekilde bozulan kemikler ve konumları, pelvisin iskelete zarar vermeyecek herhangi bir incelemesini engeller.
Özellikle ilgi çekici olan, Akdeniz tarzında yapılmış büyük bronz kazan. Her biri Yunan nehir tanrısı Acheloos'un boynuzlu, sakallı başı olan dört dairesel kulbu vardır. Tencerenin kenarı sekiz başlı dişi aslan ile güçlendirilmiştir. Bu, uzmanlara, Yunanistan'da veya İtalya'da Toskana'da yaşayan Etrüsk uygarlığı tarafından yapılmış olabileceğini gösteriyor. Bazı Kelt kültürleri, sonraki yaşamda kullanmak için bir kazanı bir savaşçıyla gömdü. Kazanın içinde herhangi bir şeyle gömülü olup olmadığı belli değil, ancak uzmanlar bir zamanlar içinde şarap olabileceğine inanıyor.
Bu mezarın, Kuzey Avrupa Keltleri ile o dönemde Akdeniz bölgesinde yükselen medeniyetler arasında ticaret bağlantılarının kurulmasına yardımcı olacağı umulmaktadır. Ayrıca, Yunanlıların ve Etrüsklerin kuzey kültürlerini barbar olarak gördükleri varsayımının yeniden incelenmesi gerekebilir, çünkü alan bazı etkileşim biçimlerine işaret ediyor.
Ayrıca, bir asmanın altında ve bir kadın figürünün karşısında yatan bir ziyafette Dionysius'un altın bir görüntüsü ile kabartmalı siyah seramik bir Yunan şarap testi bulunmuştur. Şarabı otlardan ve baharatlardan ayırmak için gümüş ve altın elenmiş bir kaşık eşlik etti. Inrap başkanı Dominique Garcia, bu tür nesnelerin zengin Yunan mezarlarında bile bulunmadığını kaydetti.
İLGİLİ MAKALELER
Eski Sibirya'daki diğer kadın savaşçıların aksine, mezardaki kadın, uzun saplı bir silahla, bir balta veya balta ve kısa bir kılıçla silahlanmıştı. Bu silahlar en çok göğüs göğüse çarpışma için uygundur.
Araştırmacılar, bebek ve hizmetçi olan çiftin İskit uygarlığının bir parçası olan Tagar kültüründen olduğuna inanıyorlar.
Araştırmacılar, bebek ve hizmetçi olan çiftin İskit uygarlığının bir parçası olan Tagar kültüründen olduğuna inanıyor.
Yaşlı kadının iki kırık dişi vardı ve eşyaları sadece kırık bir tarak ve küçük bir seramik kaptı, bu da kişisel servetinin çok az olduğunu gösteriyordu.
Araştırmacılar, içi yiyecekle dolu olduğuna inanılan daha büyük seramik kapların da koyun eti ve sığır etiyle dolu olduğunu keşfettiler.
2500 yıl önce gömüldüklerinde, ahirette insanlara yardım ettiğine inanıldığından, mezar eşyaları ve yiyecekler insanlarla birlikte gömülürdü.
Bilim adamları, bir ölüm nedeni önermek için savaş yaralarına dair acil bir kanıt bulunmadığını, ancak daha fazla araştırma yapılacağını söylüyor.
Bir teori, aynı anda bir enfeksiyona yenik düşmeleri ve hepsinin aynı anda gömülmesine yol açmasıdır.
Antik Yunan tarihçisi Herodot, İskitler ve onların genç kadın savaşçıları hakkında ayrıntılı bir açıklama yaptı.
Ancak doktor Hipokrat, genç bir kadının 'kendine bir koca edindikten sonra' savaşçı rolünü bırakacağını da sözlerine ekledi.
"Üç düşmanını öldürene kadar bekaretlerini bir kenara bırakmazlar ve geleneksel kutsal ayinleri gerçekleştirmeden evlenmezler."
'Yine de bu durumda kadın savaşçı bir aile biriminin parçası gibi görünüyor.
Arkeolog Anatoly Vybornov, "Düşmanlıklara hem erkekler hem de kadınlar katıldı. O zamanlar şiddet, sorunları çözmenin kabul edilebilir ve yasal bir yoluydu.'
İSKİTİLER KİMDİ?
İskitler, MÖ dokuzuncu yüzyıldan birinci yüzyıla kadar Avrasya'nın geniş bir bölümüne hakim olan barbar bir binicilik göçebe grubuydu.
Yabancılar arasında, at sırtından ölümcül isabetli ok atma yetenekleriyle tanınan acımasız savaşçılar olarak ün yapmışlardı.
MÖ beşinci yüzyılda yazan Yunan tarihçi Herodot, savaştan sonra İskitlerin kurbanlarının kafa derilerinden pelerin yaptıklarını iddia etti.
Vahşi savaşçıların düşmanlarının kafataslarından içki bardağı yaptıkları ve zaferlerini kutlamak için kanlarını içtikleri söylenir.
İskitler, MÖ dokuzuncu yüzyıldan birinci yüzyıla kadar Avrasya'nın geniş bir bölümüne hakim olan barbar bir at binici göçebe grubuydu. Resimde İskitler (sağda) ve Slavlar (solda) arasındaki bir savaşın 1881 tablosu
Hiçbir şehir inşa etmediler ve hiçbir yazılı kayıt bırakmadılar, yani uzmanlar, liderlerinin iyi donanımlı mezarlarından onlar hakkında çok az şey biliyorlardı.
Sibirya'nın buzlu toprağı bazı cesetlerin dövmeli derisini bile sağlam tutarken, içerikleri genellikle yaşlarına göre son derece iyi korunur.
İskitler, kurgan olarak bilinen mezarları altın takılar, zengin süslemeli kaplar, silahlar ve diğer eşyalarla doldurdular.
2000'li yılların başında Arzhan 2 olarak bilinen mezarda yapılan kazılar sırasında arkeologlar, 9000'den fazla altın nesne arasında yan yana yatan bir erkek ve kadının şaşırtıcı derecede bozulmamış cesetlerini buldular.
Tarih Blogu
/>2015 yılında, Fransa'nın Ulusal Önleyici Arkeolojik Araştırma Enstitüsü'nden (INRAP) arkeologlar, MÖ 5. yüzyılın başlarından kalma bir prens mezarı keşfettiler. Lavau, Şampanya. Zengin bir şekilde süslenmiş bir bireyin iskelet kalıntıları, iki tekerlekli arabanın yanında bulundu. Boynunda 1,28 pound ağırlığında som altından bir tork vardı, her bileğinde altın bir bilezik vardı ve güzelce dekore edilmiş bir fibula ve kemer takıyordu. Mezarında da kınında yivli bir bıçak bulundu. Gösterinin yıldızı, nehir tanrısı Achelous'un ağzından sarkan dört kulplu ve sekiz kulplu üç ayak çapında büyük bir bronz kazandı. jantı süsleyen aslan başları. Ayak ve ağız kenarına eklenen altın süslemeli Attika siyah figürlü seramik oinokho, katı maddeleri şaraptan süzmek için elek olarak kullanılan delikli kaşıklar ve birkaç küçük bronz kap içeren pahalı bir şarap servisinin parçasıydı.
Kültür Bakanlığı, tüm teknoloji ve uzmanlığın ellerinde olduğu bu inanılmaz zengin eserler üzerinde çalışmak için Fransa Müzeleri Araştırma ve Restorasyon Merkezi'nin (C2RMF) yardımına başvurdu. Yaklaşımları, eserlerin yapısına ve montajına ve malzemelerin bileşimine odaklanır. C2RMF ekibi, hedeflerine ulaşmak için yapısal ve bileşimsel analitik teknikler, 3D fotoğrafçılık, organik analiz ve X-ışınları ve X-ışını tomografisi kullanacak.
/>Eserler doğrudan kazıdan laboratuvara gittiğinden (C2RMF genellikle tekrar tekrar restore edilmiş veya sergilenmek üzere işlenmiş eserlerle uğraşmak zorundadır), ekibin nesneleri orijinal durumlarında inceleme fırsatı nadirdir. Bunun dezavantajı, eserlerin hızla temizlenmesi ve hızla bozulmaması için en ideal koruma koşullarında tutulması gerektiğidir.
Lavau Prensi'nin X-ışınları ve X-ışını tomografisinden elde edilen eserlerin durumu ve özellikleri hakkında ilk bilgiler yayınlandı.
Şimdiye kadar, X-ışını radyografisi, prens tarafından giyilen kemerin, Kelt motifleri oluşturmak üzere bir araya getirilmiş gümüş ipliklerle süslendiğini gösteriyor. Bu benzersiz bir nesnedir, çünkü benzeri daha önce başka bir yerde bulunamadı.
/>Ayrıca, mezardan çıkarılan en ayrıntılı eserlerden biri olan bronz kazandaki metallerin analizi, onu yaratanların eritme ve oyma tekniklerinde mükemmel bir şekilde ustalaştığını gösteriyor.
Belki daha da önemlisi, nesnelerin 3 boyutlu fotoğrafları ve kimyasal analizleri, süslenişlerinde farklı kültürlerin etkilerini ortaya çıkarıyor. Örneğin, şarap dökmek için kullanılan büyük bir kavanoz Yunan tarzı seramikten yapılmıştır ve altın Etrüsk motifleri ve gümüş Kelt desenleriyle süslenmiştir.
Bu bulgular, Lavau Kelt Prensi hayattayken Kelt ve Akdeniz dünyaları arasında kültürel ve ekonomik etkileşimlerin gerçekleştiğini ortaya koyuyor.
Bıçağın ve kılıfın temizliğine rehberlik etmek için röntgenler de plan olarak kullanıldı. Kılıfın bronz ipliklerle dokunmuş şamdan yapıldığını ortaya çıkardılar. Bronz kazan, kova ve diğer kaplar, dökümhane işlerinin istisnai örnekleri olarak onaylanmıştır. Yaklaşık %12'lik yüksek kalay içeriğine sahip ilmekli bronz bobinlerden yapılan kova, özenle dövüldüğü için muazzam bir teknik ustalık gerektiriyordu. Yüksek çözünürlüklü 3D görüntüleme, Lavau Prensi'nin cildine veya kıyafetlerine tekrar tekrar sürtünmenin neden olduğu altın tork ve bileziklerde aşınma kalıpları buldu, bu da onları hayatta giymiş olması gerektiği anlamına geliyor.
Araştırmacılar, Lavau Prensi'nin gerçekten bir erkek olduğunu doğrulayabildiler. Mezarda bulunan kınlı bir bıçak, ölen kişinin erkek olduğunu düşündürüyor, ancak bir silahın varlığı mezara bir kadının gömülmüş olma olasılığını ortadan kaldırmıyor ve bileklerdeki altın bilezikler erkekten çok kadın süslemesinin özelliğidir. . Geçmişte, Lady of Vix ve Princess of Reinheim'ınki gibi zengin Kelt mezarlarındaki eşyalara dayanarak cinsiyetle ilgili sonuçlar çıkarılmıştı, ancak her iki durumda da asitli toprak analiz için hiçbir iskelet kalıntısı bırakmamıştı. Öte yandan Lavau Prensi, uzmanların cinsiyetini pelvik kemiğinin boyutundan ve şeklinden belirlemesine izin veren tamamen eklemli bir iskelet bıraktı.
Çalışma daha yeni başladı. C2RMF, Lavau Prensi'nin 2019'a kadar cenaze hesaplarını analiz etmeye devam edecek ve 17. yüzyıldan kalma küçük kil madalyonlarla harika bir iş çıkaran çarpıcı senkrotron görüntüleme de dahil olmak üzere, süreç boyunca mevcut tüm teknolojileri kullanacak. uluslararası öneme sahip bu eski eserler ile.
Bu yazı 30 Mayıs 2017 Salı günü 23:38'de eklendi ve Eskiler kategorisine eklendi. Bu girdiye verilen yanıtları RSS 2.0 beslemesi aracılığıyla takip edebilirsiniz. Sonuna atlayabilir ve bir yanıt bırakabilirsiniz. Ping atmaya şu anda izin verilmiyor.
İçindekiler
İpek'in ilk görünümü
İpeğe ilişkin en eski kanıtlar, MÖ 4000 ile 3000 yılları arasına tarihlenen, keskin bir bıçakla ikiye bölünmüş bir ipek kozasının bulunduğu Shanxi, Xia İlçesindeki Yangshao kültürünün yerlerinde bulundu. Tür olarak tanımlandı Bombiks mori, evcilleştirilmiş ipekböceği. İlkel bir dokuma tezgahının parçaları, Zhejiang, Yuyao'daki MÖ 4000 yıllarına tarihlenen Hemudu kültür kültürünün yerlerinde de görülebilir.
Dokuma ipek kumaşın en eski örneği, bir çocuğun vücudunu sarmak için kullanılan MÖ 3630'a aittir. Kumaş, Henan, Rongyang'daki Qingtaicun'daki bir Yangshao sitesinden geliyor. [1] Huzhou, Zhejiang'daki Qianshanyang'daki bir Liangzhu kültür alanında, MÖ 2700'e kadar uzanan ipek parçaları bulundu. [2] [3] Shang hanedanlığındaki (MÖ 1600–1046) kraliyet mezarlarından başka parçalar da bulunmuştur. [4]
Daha sonraki çağda, ipek üretimi bilgisi Koreliler, Japonlar ve daha sonra Hint halkının ipekçilik ve ipek kumaş üretimi hakkında bilgi edinmesiyle Çin'in dışına yayıldı. Eski Ahit'teki kumaşa yapılan imalar, onun İncil zamanlarında Batı Asya'da bilindiğini göstermektedir. [5] Bilim adamları, MÖ 2. yüzyıldan başlayarak Çinlilerin Batı'ya ipek ihraç etmeyi amaçlayan bir ticari ağ kurduğuna inanıyorlar. [5] İpek, örneğin Pers sarayı ve kralı III. Darius tarafından Büyük İskender imparatorluğu fethettiğinde kullanıldı. [5]
İpek, olası bir istisna olan Japonya dışında, Avrasya'da hızla yayılmasına rağmen, üretimi üç bin yıl boyunca yalnızca Çin'de kaldı. Çin dışındaki ipek üretiminin en eski örnekleri, MÖ 2450-2000 yıllarına tarihlenen İndus Vadisi Uygarlığı'ndaki Chanhudaro bölgesinden keşfedilen ipek ipliklerdir. [6] [7] İpek liflerinin analizi, sarma ve ipekçiliğin varlığını gösterir ve MÖ 1500'e tarihlenen Hindistan yarımadasındaki Nevasa'da bulunan başka bir ipek örneğinden önce gelir.
Pazyryk mezarlarında keşfedilen Sibirya Buz Kızı, beyaz keçe çoraplı uzun kırmızı-beyaz çizgili yün etek giymiş olarak bulundu. Sarı bluzunun başlangıçta yabani tussah ipeğinden yapıldığı düşünülüyordu, ancak liflerin daha yakından incelenmesi, malzemenin Çin menşeli olmadığını ve bunun yerine farklı bir kökenden, potansiyel olarak Hindistan'dan gelen vahşi bir ipekten dokunduğunu ortaya çıkardı. [8]
Mitler ve efsaneler Düzenle
Hem Konfüçyüs hem de Çin geleneğinin yazıları, MÖ 3000 civarında, bir ipek böceği kozasının İmparatoriçe Leizu'nun çay fincanına düştüğünü anlatır. [9] İçeceğinden çıkarmak isteyen 14 yaşındaki kız, kozayı oluşturan uzun lifleri görünce kozanın ipliğini açmaya başlayınca, İmparatoriçe bunun bir kısmını dokumaya karar verdi ve bir kısmını da sakladı. Bunu yapmak için kozalar. Kocası Sarı İmparator'un tavsiyesi üzerine ipekböceğinin yaşamını gözlemledikten sonra, çevresine ipekböceği yetiştirme - ipekçilik sanatında talimat vermeye başladı. Bu noktadan sonra kız, Çin mitolojisinde ipek tanrıçası oldu.
İpek üretimi bilgisi sonunda, muhtemelen MS 1. yüzyılın başlarında, Hotan prensine vaat edilen bir prensesin varisi aracılığıyla Çin'den ayrıldı. [10] Sevdiği kumaşı almadan gitmeyi reddeden prenses, ipekböceği ihracatı üzerindeki imparatorluk yasağını kırmaya karar verdi.
İpek, yabancı ülkelere büyük miktarlarda ihraç edilmesine rağmen, ipekböcekçiliği, Çinlilerin özenle koruduğu bir sır olarak kaldı, bu nedenle diğer kültürler, kumaşın kaynağı konusunda kendi hikayelerini ve efsanelerini geliştirdiler. Klasik antik çağda, kumaşın büyük hayranları olan çoğu Romalı, Çinlilerin kumaşı ağaç yapraklarından aldığına ikna olmuştu. [11] Bu inanç, Seneca the Elder tarafından çalışmasında doğrulandı. Phaedra, ve Virgil tarafından Georgics adlı çalışmasında. Yaşlı Pliny, ipeğin, Bombiks ya da ipek güvesi, yazdı Doğal Tarih "İpek denilen, kadınlar için lüks bir giyim malzemesi haline gelen örümcekler gibi ağlar örüyorlar." [12]
Çin'de ipekböceği yetiştiriciliği başlangıçta kadınlarla sınırlıydı ve birçok kadın ipek yapım endüstrisinde çalışıyordu. Bazıları lüks bir ürünün gelişimini yararsız olarak görse de, ipek yüksek toplum arasında öyle bir çılgınlığa yol açtı ki, Li Ji kullanımını imparatorluk ailesinin üyeleriyle sınırlamak için kullanıldı. [4]
Yaklaşık bin yıl boyunca, ipek giyme hakkı imparator ve en yüksek rütbeli kişilere aitti. İpek, o zamanlar, ipek lifinin ışığı her açıdan kıran prizmatik yapısının yarattığı ışıltılı görünümünden dolayı büyük bir zenginliğin işaretiydi. Bir süre sonra ipek yavaş yavaş Çin toplumunun diğer sınıflarına yayıldı, ancak bu esas olarak en üstteki soylu sınıflardı. İpek, dekoratif araçlar için ve ayrıca daha az lüks yollarla müzik aletleri, balık tutma ve yay yapımında kullanılmaya başlandı. Ancak köylülerin Qing hanedanına (1644-1911) kadar ipek giyme hakları yoktu. [4]
Kağıt, antik Çin'in en büyük keşiflerinden biriydi. MÖ 3. yüzyıldan itibaren çeşitli malzemelerle her boyutta kağıt yapılmıştır. [13] İpek bir istisna değildi ve ipek işçileri MÖ 2. yüzyıldan beri kağıt yapıyorlardı. İpek, bambu, keten, buğday ve pirinç samanı kullanıldı ve ipekten yapılan kağıtlar ilk lüks kağıt türü oldu. Araştırmacılar, 168 civarında ölen bir markizin mezarında ipek kağıda yapılan yazının erken bir örneğini buldular. başıboş dolaşmak ] , Mawangdui, Changsha, Hunan'da. Malzeme daha pahalıydı ama aynı zamanda bambu sliplerden daha pratikti. Meteoroloji, tıp, astroloji, tanrısallık ve hatta ipek üzerine yazılmış haritalar dahil olmak üzere birçok konuda risaleler keşfedilmiştir [14].
During the Han dynasty, silk became progressively more valuable in its own right, and was used in a greater capacity than as simply a material lengths of silk cloth were used to pay government officials and to compensate citizens who were particularly worthy. In the same manner that one would sometimes estimate the price of products according to a certain weight of gold, a length of silk cloth became a monetary standard in China, in addition to bronze coins. Many neighbouring countries began to grow envious of the wealth that sericulture provided China, and beginning in the 2nd century BC, the Xiongnu people regularly pillaged the provinces of the Han Chinese for around 250 years. Silk was a common offering by the emperor to these tribes in exchange for peace.
Silk is described in a chapter of the Fan Shengzhi shu from the Western Han period (206 BC–9 AD), and a surviving calendar for silk production in an Eastern Han (25–220 AD) document. The two other known works on silk from the Han period are lost. [1]
The military payrolls tell us that soldiers were paid in bundles of plain silk textiles, which circulated as currency in Han times. Soldiers may well have traded their silk with the nomads who came to the gates of the Great Wall to sell horses and furs. [15]
For more than a millennium, silk remained the principal diplomatic gift of the emperor of China to neighbouring countries or vassal states. [4] The use of silk became so important that the character for silk ( 糸 ) soon constituted one of the principal radicals of Chinese script.
As a material for clothing and accessories, the use of silk was regulated by a very precise code in China. For example, the Tang Dynasty and Song Dynasty used colour symbolism to denote the various ranks of bureaucrats, according to their function in society, with certain colours of silk restricted to the upper classes only. Under the Ming Dynasty, silk began to be used in a series of accessories: handkerchiefs, wallets, belts, or even as an embroidered piece of fabric displaying dozens of animals, real or mythical. These fashion accessories remained associated with a particular position: there was specific headgear for warriors, for judges, for nobles, and others for religious use. The women of high Chinese society also followed these codified practices, and used silk in their garments alongside the addition of countless decorative motifs. [4] A 17th century work, Jin Ping Mei, gives a description of one such motif:
Golden lotus having a quilted backgammon pattern, double-folded, adorned with savage geese pecking at a landscape of flowers and roses the dress' right figure had a floral border with buttons in the form of bees or chrysanthemums. [4]
The silkworms and mulberry leaves are placed on trays.
Twig frames for the silkworms are prepared.
The cocoons are soaked and the silk is wound on spools.
The silk is woven using a loom.
Silk moths and production techniques used in China Edit
Silk was made using various breeds of lepidopterans, both wild and domestic. While wild silks were produced in many countries, the Chinese are considered to have been the first to produce silk fabric on a large scale, having the most efficient species of silk moth for silk production, the Bombyx mandarina, and its domesticated descendant, Bombyx mori. Chinese sources claim the existence in 1090 of a machine to unwind silkworm cocoons the cocoons were placed in a large basin of hot water, the silk would leave the cauldron by tiny guiding rings, and would be wound onto a large spool, using a backward and forward motion. [13] However, little information exists about the spinning techniques previously used in China. The spinning wheel, in all likelihood moved by hand, was known to exist by the beginning of the Christian era. [ açıklama gerekli ] The first accepted image of a spinning wheel appears in 1210, with an image of a silk spinning machine powered by a water wheel that dates to 1313.
More information is known about the looms used. NS 'Nung Sang Chi Yao, or Fundamentals of Agriculture and Sericulture (compiled around 1210) is rich with pictures and descriptions, many pertaining to silk. [16] It repeatedly claims the Chinese looms to be far superior to all others, and speaks of two types of loom that leave the worker's arms free: the drawloom, which is of Eurasian origin, and the pedal loom, which is attributed to East Asian origins. There are many diagrams of these that originate in the 12th and 13th centuries. When examined closely, many similarities between Eurasian machines can be drawn. Following the Jin Dynasty (266–420), the existence of silk damasks was well recorded, and beginning in the 2nd century BC, four-shafted looms and other innovations allowed the creation of silk brocades.
Numerous archaeological discoveries show that silk had become a luxury material appreciated in foreign countries well before the opening of the Silk Road by the Chinese. For example, silk has been found in the Valley of the Kings in Egypt, in the tomb of a mummy dating to 1070 BC. [17] Both the Greeks and the Romans - the latter later than the former - spoke of the Seres, "people of silk", a term used for the inhabitants of the far-off kingdom of China. According to certain historians, the first Roman contact with silk was that of the legions of the governor of Syria, Crassus. At the Battle of Carrhae, near the Euphrates, the legions were said to be so surprised by the brilliance of the banners of Parthia that they fled. [17]
The Silk Road toward the west was opened by the Chinese in the 2nd century AD. The main road left from Xi'an, going either to the north or south of the Taklamakan desert, one of the most arid in the world, before crossing the Pamir Mountains. The caravans that travelled this route to exchange silk with other merchants were generally sizeable, constituting 100 to 500 people, as well as camels and yaks carrying around 140 kilograms (310 lb) of merchandise. The route linked to Antioch and the coasts of the Mediterranean, about one year's travel from Xi'an. In the south, a second route went by Yemen, Burma, and India before rejoining the northern route. [18] [19]
Not long after the conquest of Egypt in 30 BC, regular commerce began between the Romans and Asia, marked by the Roman appetite for silk cloth coming from the Far East, which was then resold to the Romans by the Parthians. The Roman Senate tried in vain to prohibit the wearing of silk, for economic reasons as well as moral ones. The import of Chinese silk resulted in vast amounts of gold leaving Rome, to such an extent that silk clothing was perceived as a sign of decadence and immorality.
I can see clothes of silk, if materials that do not hide the body, nor even one's decency, can be called clothes. . Wretched flocks of maids labor so that the adulteress may be visible through her thin dress, so that her husband has no more acquaintance than any outsider or foreigner with his wife's body.
China traded silk, teas, and porcelain, while India traded spices, ivory, textiles, precious stones, and pepper, and the Roman Empire exported gold, silver, fine glassware, wine, carpets, and jewels. Although the term "the Silk Road" implies a continuous journey, very few who traveled the route traversed it from end to end for the most part, goods were transported by a series of agents on varying routes, and were traded in the bustling markets of the oasis towns. [21] The main traders during Antiquity were the Indian and Bactrian traders, followed by Sogdian traders from the 5th to the 8th century AD, and then followed by Arab and Persian traders.
In the late Middle Ages, transcontinental trade over the land routes of the Silk Road declined as sea trade increased. [22] The Silk Road was a significant factor in the development of the civilizations of China, India, Ancient Egypt, Persia, Arabia, and Ancient Rome. Though silk was certainly the major trade item from China, many other goods were traded, and various technologies, religions and philosophies, as well as the bubonic plague (the "Black Death"), also traveled along the silk routes. Some of the other goods traded included luxuries such as silk, satin, hemp and other fine fabrics, musk, other perfumes, spices, medicines, jewels, glassware, and even rhubarb, as well as slaves. [21]
Although silk was well known in Europe and most of Asia, China was able to keep a near-monopoly on silk production for several centuries, defended by an imperial decree and condemning to death anyone attempting to export silkworms or their eggs. [ kaynak belirtilmeli ] According to the Nihongi, sericulture reached Japan for the first time around 300 AD, following a number of Koreans, having been sent from Japan to China, recruiting four young Chinese girls to teach the art of plain and figured weaving in Japan. [24] Techniques of sericulture were subsequently introduced to Japan on a larger scale by frequent diplomatic exchanges between the 8th and 9th centuries.
Starting in the 4th century BC, silk began to reach the Hellenistic world by merchants who would exchange it for gold, ivory, horses or precious stones. Up to the frontiers of the Roman Empire, silk became a monetary standard for estimating the value of different products. Hellenistic Greece appreciated the high quality of the Chinese goods and made efforts to plant mulberry trees and breed silkworms in the Mediterranean basin, while Sassanid Persia controlled the trade of silk destined for Europe and Byzantium. The Greek word for "silken" was σηρικός , from Seres ( Σῆρες ), the name of the people from whom silk was first obtained, according to Strabo. [25] The Greek word gave rise to the Latin 'sericum', and ultimately the Old English 'sioloc', which later developed into the Middle English 'silk'.
According to a story by Procopius, [26] it was not until 552 AD that the Byzantine emperor Justinian obtained the first silkworm eggs. He had sent two Nestorian monks to Central Asia, and they were able to smuggle silkworm eggs to him hidden in rods of bamboo. While under the monks' care, the eggs hatched, though they did not cocoon before arrival. The church manufacture in the Byzantine Empire was thus able to make fabrics for the emperor, with the intention of developing a large silk industry in the Eastern Roman Empire, using techniques learned from the Sassanids. Bunlar gynecia had a legal monopoly on the fabric, but the empire continued to import silk from other major urban centers on the Mediterranean. [27] The silk produced by the Byzantines was well known for its high quality, owing to the meticulous attention paid to the execution of its weaving and decoration, with weaving techniques taken from Egypt used to produce the fabric. The first diagrams of semple looms appeared in the 5th century. [28]
The Arabs, with their widening conquests, spread sericulture across the shores of the Mediterranean, leading to the development of sericulture in North Africa, Andalusia, Sicily [29] and Southern Italy's Calabria, which was under the Byzantine dominion. According to André Guillou, [30] mulberry trees for the production of raw silk were introduced to southern Italy by the Byzantines at the end of the 9th century. Around 1050, the theme of Calabria had cultivated 24,000, mulberry trees for their foliage, with growth still ongoing. The interactions among Byzantine and Muslim silk-weaving centers of all levels of quality, with imitations made in Andalusia and Lucca, among other cities, have made the identification and date of rare surviving examples difficult to pinpoint. [31]
Catanzaro, in the region of Calabria, was the first center to introduce silk production to Italy between the 9th and the 11th century. During the following centuries, the silk of Catanzaro supplied almost all of Europe and was sold in a large market fair in the port of Reggio Calabria to Spanish, Venetian, Genoese, Florentine and Dutch merchants. Catanzaro became the lace capital of Europe, with a large silkworm breeding facility that produced all the laces and linens used in the Vatican. The city was famous for its fine fabrication of silks, velvets, damasks, and brocades. [32] [33] While the cultivation of mulberry was moving first steps in Northern Italy, silk made in Calabria reached a peak of 50% of the whole Italian/European production. As the cultivation of mulberry was difficult in Northern and Continental Europe, merchants and operators used to purchase raw materials in Calabria in order to finish the products, before reselling them for a higher price. Genoese silk artisans also used fine Calabrian and Sicilian silk for the production of velvets. [34]
While the Chinese lost their monopoly on silk production, they were able to re-establish themselves as major silk suppliers during the Tang dynasty, and to industrialize their production on a large scale during the Song dynasty. [35] China continued to export high-quality fabric to Europe and the Near East along the Silk Road however, following the beginning of the first Crusades, techniques of silk production began to spread across Western Europe.
In 1147, while Byzantine emperor Manuel I Komnenos was focusing all his efforts on the Second Crusade, the Norman king Roger II of Sicily attacked Corinth and Thebes, two important centers of Byzantine silk production. They took the crops and silk production infrastructure, and deported all the workers to Palermo and Calabria, [36] thereby causing the Norman silk industry to flourish. [37] The sack of Constantinople by the Fourth Crusade in 1204 brought decline to the city and its silk industry, and many artisans left the city in the early 13th century. [29] Italy developed a large domestic silk industry after 2,000 skilled weavers came from Constantinople. Many also chose to settle in Avignon to furnish the popes of Avignon.
The sudden boom of the silk industry in the Italian state of Lucca, starting in the 11th and 12th centuries, was due to much Sicilian, Jewish, and Greek settlement, alongside many other immigrants from neighboring cities in southern Italy. [38] With the loss of many Italian trading posts in the Orient, the import of Chinese styles drastically declined. In order to satisfy the demands of the rich and powerful bourgeoisie for luxury fabrics, the cities of Lucca, Genoa, Venice and Florence increase the momentum of their silk production, and were soon exporting silk to all of Europe, with 84 workshops and at least 7,000 craftsmen in Florence in 1472 alone.
In 1519, Emperor Charles V formally recognized the growth of the industry of Catanzaro by allowing the city to establish a consulate of the silk craft, charged with regulating and check in the various stages of a production that flourished throughout the 16th century. At the moment of the creation of its guild, the city declared that it had over 500 looms. By 1660, when the town had about 16,000 inhabitants, its silk industry kept 1,000 looms, and at least 5,000 people, in employment. The silk textiles of Catanzaro were not only sold at the Kingdom of Naples's markets, they were also exported to Venice, France, Spain and England. [39]
Importance as a luxury good Edit
The high Middle Ages (1000–1250 AD) saw continued use of established techniques for silk manufacture without change in either materials or tools used. Small changes began to appear between the 10th and 12th centuries, followed by larger and more radical innovations in the 13th century, resulting in the invention of new fabrics other, more mundane fabrics made of hemp and cotton also developed. Silk remained a rare and expensive material, [40] but improved technology saw Byzantine magnaneries in Greece and Syria (6th to 8th centuries), silk production centres in Calabria and those of the Arabs in Sicily and Spain (8th to 10th centuries) able to supply the luxury material in much greater abundance. [40]
Improved silk production technology Edit
The 13th century saw an improve in the already-changing technology of silk production as with the Industrial Revolution of late-18th century England, advances in silk production also possibly accompanied more general advances in the technology of modern society as a whole. [41] At the beginning of the 13th century, a primitive form of milling silk yarns was in use Jean de Garlande's 1221 dictionary and Étienne Boileau's 1226 Livre des métiers (Tradesman's Handbook) both illustrate many types of machinery which can only have been doubling machines. This machinery was further perfected in Bologna between 1270 and 1280.
From the start of the 14th century, many documents allude to the use of complex weaving machinery. [42] Depictions of fabric production techniques from this time period can be found in several places the earliest surviving depiction of a European spinning wheel is a panel of stained glass in the Cathedral of Chartres, [43] alongside bobbins and warping machines appearing both together in the stained glass at Chartres and in a fresco in the Cologne Kunkelhaus (c. 1300 ). It is possible that the toothed warping machine was created by the silk industry, as it allowed the for a longer length of warp to hold more uniformity throughout the length of the cloth. [42]
Towards the end of the 14th century, no doubt on account of the devastation caused mid-century by the Black Death, trends began to shift towards less expensive production techniques. Many techniques that earlier in the century would have been completely forbidden by the guilds for low-quality production were now commonplace (such as using low-quality wool, carding, etc.). In the silk industry, the use of water-powered mills grew.
In the second half of the 15th century, drawloom technology was first brought to France by an Italian weaver from Calabria, known as Jean le Calabrais, [44] who was invited to Lyon by Louis XI. [45] He introduced a new kind of machine, which had the ability to work the yarns faster and more precisely. Further improvements to the loom were made throughout the century. [46]
Though highly regarded for its quality, Italian silk cloth was very expensive, both due to the costs of the raw materials and the production process. The craftsmen in Italy proved unable to keep up with the needs of French fashions, which continuously demanded lighter and less expensive materials. [47] These materials, used for clothing, began to be produced locally instead however, Italian silk remained for a long time amongst the most prized, mostly for furnishings and the brilliant nature of the dyestuffs used.
Following the example of the wealthy Italian city-states of the era, such as Venice, Florence, and Lucca (which had become the center of the luxury-textile industry), Lyon obtained a similar function in the French market. In 1466, King Louis XI decided to develop a national silk industry in Lyon, and employed a large number of Italian workers, mainly from Calabria. The fame of the master weavers of Catanzaro spread throughout France, and they were invited to Lyon in order to teach the techniques of weaving. The drawloom that appeared in those years in France was called loom by Jean Le Calabrais. [48]
In the face of protests by the people of Lyon, Louis XI conceded to move silk production to Tours, but the industry in Tours stayed relatively marginal. His main objective was to reduce France's trade deficit with the Italian states, which caused France to lose 400,000 to 500,000 golden écus a year. [49] It was under Francis I in around 1535 that a royal charter was granted to two merchants, Étienne Turquet and Barthélemy Naris, to develop a silk trade in Lyon. In 1540, the king granted a monopoly on silk production to the city of Lyon. Starting in the 16th century, Lyon became the capital of the European silk trade, notably producing many reputable fashions. [50] Gaining confidence, the silks produced in the city began to abandon their original Oriental styles in favor of their own distinctive style, which emphasized landscapes. Thousand of workers, the canuts, devoted themselves to the flourishing industry. In the middle of the 17th century, over 14,000 looms were used in Lyon, and the silk industry fed a third of the city's population. [50]
In the 18th and 19th centuries, Provence experienced a boom in sericulture that would last until World War I, with much of the silk shipped north to Lyon. Viens and La Bastide-des-Jourdans are two of the communes of Luberon that profited the most from its now-extinct mulberry plantations. [51] However, silk centers still operate today. [52] Working at home under the domestic system, silk spinning and silk treatment employed many people and increased the income of the working class.
Silk industries in other countries Edit
England under Henry IV (1367–1413) also looked to develop a silk industry, but no opportunity arose until the revocation of the Edict of Nantes the 1680s, when hundreds of thousands of French Huguenots, many of whom were skilled weavers and experts in sericulture, began immigrating to England to escape religious persecution. Some areas, including Spitalfields, saw many high-quality silk workshops spring up, their products distinct from continental silk largely by the colors used. [53] Nonetheless, the British climate prevented England's domestic silk trade from becoming globally dominant.
Many envisioned starting a silk industry in the British colonies in America, starting in 1619 under the reign of King James I of England however the silk industry in the colonies never became very large. Likewise, silk was introduced to numerous other countries, including Mexico, where it was brought by Cortez in 1522. Only rarely did these new silk industries grow to any significant size. [54]
Music Friday: The Sun Rolls High Through the Sapphire Sky in Disney's 'Circle of Life'
Welcome to Music Friday when we bring you fabulous songs with jewelry, gemstones or precious metals in the title or lyrics. Today, we feature the Oscar-nominated "Circle of Life," the 1994 Disney collaboration between two musical powerhouses — lyricist Tim Rice and composer Elton John.
Written for the blockbuster animated film The Lion King, "Circle of Life" is about nature's way of taking from — and giving back — to the earth. Rice, a brilliant wordsmith, uses a precious gemstone to paint a vivid picture of a planet in harmony. In the memorable opening scene, a newborn lion cub, Simba, is held aloft by the monkey Rafiki, atop Pride Rock — against a sapphire blue sky.
John sings, "There's far too much to take in here / More to find than can ever be found / But the sun rolling high through the sapphire sky / Keeps great and small on the endless round."
"Circle of Life" was one of three Lion King titles to be nominated for the 1994 Academy Award for Best Song. The Oscar ended up going to "Can You Feel the Love Tonight," another Rice/John tour de force.
Even though "Can You Feel the Love Tonight" took the award, John has said that he preferred "Circle of Life." He characterized Rice's lyrics as "brilliant" and he often performs the song in concert.
"Circle of Life" has two versions, one sung by Carmen Twillie in the film's opening scene, and the pop version performed by John with the support of the London Community Gospel Choir. John's version became a Top 20 hit in both the U.S. and the UK.
Interestingly, both Rice and John were knighted by Queen Elizabeth II, Rice in 1994 and John in 1998. Rice is best known for writing Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat, Jesus Christ Superstar ve Evita. John has had 58 Billboard Top 40 singles and has sold more than 300 million records worldwide.
The video below of John and the London Community Gospel Choir performing "Circle of Life" has been viewed 13.67 million times. We provide the lyrics below because we know you will be singing along.
"Circle of Life"
Lyrics by Tim Rice. Music by Elton John. Performed by Elton John.
From the day we arrive on the planet
And blinking, step into the sun
There's more to be seen than can ever be seen
More to do than can ever be done
Some say eat or be eaten
Some say live and let live
But all are agreed as they join the stampede
You should never take more than you give
In the circle of life
It's the wheel of fortune
It's the leap of faith
It's the band of hope
Till we find our place
On the path unwinding
In the circle, the circle of life
Some of us fall by the wayside
And some of us soar to the stars
And some of us sail through our troubles
And some have to live with the scars
There's far too much to take in here
More to find than can ever be found
But the sun rolling high through the sapphire sky
Keeps great and small on the endless round
Finding
A larger area was marked out above the presumed burial chamber. Subsequently, the soil began to be removed in layers from above. After the topsoil had been removed , the ground plan of the burial chamber emerged as 3 cm wide dark stripes in the ground at a depth of 1.62 meters. It was found that only the wall on the east side of the burial chamber was completely preserved. The west wall was completely destroyed and the south and north walls partially destroyed by the sand mining. The still completely preserved east wall was 3.48 meters long. The south side was 2.03 meters long and the north side was 2.70 meters long. As a result, the actual size of the burial chamber could no longer be determined. The burial chamber was excavated to a depth of 2.18 meters between the former wooden walls. The wood of the walls was completely gone and only survived as a black-brown layer, but in the lower area of the walls of the burial chamber the structure of two boards each approx. 30 cm high was clearly visible in this layer . Even the structure of the wood was still clearly visible here. Based on the discoloration in the sand above these structures, a third board with the same height can be assumed. A similarly dark discoloration of the floor of the grave also suggests a wooden floor. Likewise, a ceiling made of floorboards can be assumed. In the corners and on the edges of the grave the dark layer was thicker than on the side walls. This indicates that it was the beam structure that the side walls were attached to and that the ceiling rested on. An analysis at the Saarland University showed that it was probably oak .
Since at the time of the burial the layer of earth was 1.70 meters deeper at this point, the floor of the burial chamber must have been approx. 50 cm below the original level at that time. When the grave was laid out, a correspondingly deep pit, which reached down to the gravelly sand, must have been dug into which the wooden structure of the burial chamber was built. No bones were found from the burial. These had been completely dissolved by the silica-containing earth. The fact that the body was buried in the grave with the head facing NNW and the feet facing SSE, lying on its back, with slightly bent arms and hands on the stomach area, results from the location of the jewelry found.
Organic material adhering to the underside of a bowl (between remains of linen and a wooden fragment of the floor) and to the overturned bronze jug indicate a mat made of reeds or bast with which the floor of the burial chamber was covered.
After the Katzenbuckel had been measured by the St. Ingbert District Building Authority in 1955 and the plan was available in mid-June, a 95 meter long and up to 2.9 meter high profile of the Katzenbuckel was created. The basis was the 83 meter long east wall of the sand pit, which had been cleaned clean. The profile showed that a mound of earth had been piled up over the princess grave and that the grave mound had a circular moat. Since large parts of the circular trench had already been destroyed by the sand mining, it is no longer possible to say whether it was an open or a closed circular trench. The circular moat of the princess grave had a diameter of 20 meters, a depth of 0.4 meters and a width of 0.6 meters. The circular moat was about 1.5 meters inside the burial mound. This fact can be explained by the fact that parts of the burial mound have slipped on the sides and superimposed the circular moat. Based on the measurement data, the grave mound has a height of approx. 4.7 meters. The diameter was about 19 meters. No subsequent burials were found.
An extension of the profile by 12.50 meters then showed that a large burial mound had also been piled up above grave B, which was found in 1952. At the time of the discovery in 1952, the grave itself had largely been destroyed by sand mining, and the few finds (ring and shards of a vessel) raise the question of whether it was actually complete. Since no map of the Katzenbuckel was available at this point in time , its exact location is not documented. It is therefore unclear whether it was actually the central burial of the burial mound or a subsequent burial. For grave B, whose circular moat had a diameter of 22 meters and a width of 0.55 meters and which directly adjoined the burial mound, the result was a diameter of approx. 22 meters and a height of approx. 4.4 meters.
In the course of further excavations, the remains of another burial mound (grave C) were found. Only a small remnant of this burial mound could be detected in profile. There were three pieces of bronze and pieces of bone from an animal. Furthermore, human bones were found in three places and in a fourth place the remains of a cremation grave , which could be used for dating in the 1990s. However, all of these burials were reburials. The central grave and all other parts of the burial mound had already been destroyed by the sand pit at this time. This grave mound was east of the princess grave and grave B and was much larger than the two grave mounds. In addition, other finds were made in the area that could not be assigned to any of the three graves and must have belonged to a fourth burial mound, which could no longer be proven.
Frozen Siberian Mummies Reveal a Lost Civilization
That the warrior survived the arrow’s strike for even a short time was remarkable. The triple-barbed arrowhead, probably launched by an opponent on horseback, shattered bone below his right eye and lodged firmly in his flesh.
The injury wasn’t the man’s first brush with death. In his youth he had survived a glancing sword blow that fractured the back of his skull. This injury was different. The man was probably begging for death, says Michael Schultz, a paleopathologist at the University of Göttingen. Holding the victim’s skull in one hand and a replica of the deadly arrow in the other, Schultz paints a picture of a crude operation that took place on the steppes of Siberia 2,600 years ago.
“The man was crying, ‘Help me,’” Schultz says. Thin cuts on the bone show how his companions cut away his cheek, then used a small saw to remove pieces of bone, but to no avail. Pointing to a crack in the skull, he describes the next agonizing step: An ancient surgeon smashed into the bone with a chisel in a final, futile effort to free the arrowhead. “Hours or a day later, the man died,” Schultz says. “It was torture.” The slain warrior’s remains were found in 2003, buried with those of 40 others in a massive kurgan, or grave mound, in southern Siberia at a site that archaeologists call Arzhan 2 .
To find out more about the lives and deaths of these ancient people, Schultz has spent years teasing out the secrets of their bones, using techniques like those employed at crime scenes. In April he announced the results of his research on the wounded warrior. His body, Schultz says, bore some of the earliest evidence of battlefield surgery. (Prior to this announcement, in October 2007, Schultz had reported a finding on a prince buried at the center of the Arzhan 2 mound. Using a scanning electron microscope, Schultz found signs of prostate cancer in the prince’s skeleton. This is the earliest documentation of the disease.)
The Arzhan 2 skeletons, which belong to warrior-nomads the ancient Greeks called Scythians, are part of a spectacular series of finds in remote sites in central Asia. One of the discoveries dates back to the 1940s when mummies were found in the Altai Mountains, which run through Siberia and Mongolia. Later, after the fall of the Soviet Union, when some of the sites became more accessible for excavation, the pace of Scythian-related discoveries picked up. The warrior skeleton Schultz is talking about, for example, was found on a plain not far from the 1940s discovery. More recently, other well-preserved mummies—not skeletons—have been found at altitudes of 8,000 feet in the valleys of the Altai Mountains. Still other discoveries have been made on the coast of the Black Sea and the edge of China. Together, the evidence illuminates aspects of the Scythians’ unusual culture, from tattooing warriors to creating intricate metalwork.
Never constituting an empire, the Scythians were a network of culturally similar tribes that ranged from Siberia to Egypt almost 3,000 years ago and faded away around A.D. 100. The Greek historian Herodotus describes the Scythians as murderous nomads. As for how the Scythians—who did not have a written language—perceived themselves, only their artifacts and human remains are left to speak for them.
For Hermann Parzinger , the 49-year-old German archaeologist who excavated the tombs of the wounded warrior and the cancerous prince, the Scythians have been an obsession. Even so, he and his Russian colleague Konstantin Chugonov were surprised to find that the grave mound contained the bodies of 26 men and women, most of them apparently executed to follow the ruler into the afterlife. One woman’s skull had been pierced four times with a war pick another man’s skull still had splinters in it from the wooden club used to kill him. The skeletons of 14 horses were arranged in the grave. More impressive was the discovery of 5,600 gold objects, including an intricate necklace weighing three pounds and a cloak studded with 2,500 small gold panthers.
After the Arzhan 2 finds, Parzinger—who until this year headed the German Archaeological Institute—was tantalized by the possibility of finding a well-preserved mummy that would give archaeologists and pathologists insights into the Scythian culture that bare skeletons never could. “High in the mountains, you can find remains in a preserved condition that just doesn’t exist in other places,” Parzinger, now head of the Prussian Cultural Heritage Foundation in Berlin, says. “Instead of archaeology, it’s a kind of ethnography.”
In the summer of 2006, his search took him to a windswept plain in the Altai Mountain range that is peppered with Scythian grave mounds. Parzinger worried that mummies in the highlands may not be around much longer, as global warming reverses the chill that has preserved them for millennia. A team of Russian geophysicists had surveyed the area in 2005, using ground-penetrating radar to look for telltale underground ice. Their data suggested that four mounds could contain some sort of frozen tomb.
Parzinger assembled 28 researchers from Mongolia, Germany, and Russia to open the mounds, on the banks of the Olon-Kurin-Gol River in Mongolia. The first two mounds took three weeks to excavate and yielded nothing significant. A third had been cleaned out by grave robbers centuries earlier.
The radar data for the fourth mound—barely a bump on the plain, just a few feet high and 40 feet across—were ambiguous at best. But a thrill went through the team as they dug into it. Buried under four and a half feet of stone and earth was a felt-lined chamber made of larch logs. Inside was a warrior in full regalia, his body partially mummified by the frozen ground.
Researchers recovered the mummy intact, along with his clothes, weapons, tools, and even the meal intended to sustain him in the afterlife. He shared his grave with two horses in full harness, slaughtered and arranged facing northeast. Mongolia’s president lent the team his personal helicopter to shuttle the finds to a lab in the country’s capital, Ulaanbaatar. The mummy’s body spent a year in Germany his clothes and gear are at a lab in Novosibirsk, Russia.
Before Parzinger opened his grave, the warrior had lain for more than 2,000 years on an ice lens, a sheet of ice created by water seeping through the grave and freezing against the permafrost below. The mummy “had been dehydrated, or desiccated, by the ice in the grave,” Schultz says.
Scythian mummies show signs of primitive embalming : Internal organs were removed and replaced with grasses, for instance. The combination of ice and intentional preservation resulted in remarkably resilient specimens. When Schultz shows me the mummy, housed in the same lab as the skeleton of the wounded warrior, the temperature is a comfortable 70 degrees, and sunlight streams onto its leathery flesh.
The mummy’s facial features were destroyed. But in this instance—unlike the case of the wounded warrior skeleton—the destruction was inflicted by nature. When the ice lens formed under the burial chamber, it expanded upward. “The extent of the ice was so high, the body was pressed against the logs on the ceiling and smashed,” Schultz says. The skull shattered, making facial reconstruction impossible. His chest, too, was crushed. Still, a lot can be learned. “You can establish a kind of biography from the body,” Schultz says.
He notes that the mummy’s teeth are surrounded by pitted bone—evidence of painful gum disease, probably the result of a diet rich in meat and dairy but lacking in fruits and vegetables. Between 60 and 65 years old when he died, the man was slim and just about 5 feet 2 inches. At some point he had broken his left arm, perhaps in a fall. His vertebrae show signs of osteoarthritis from years of pounding in the saddle. Badly worn arm and shoulder joints testify to heavy use. “That kind of osteoarthritis and joint damage is very characteristic if you handle wild horses,” Schultz says.
The clues reinforce what Parzinger and others have suspected: He belonged to the Scythians, a seminomadic culture that once dominated the steppes of Siberia, central Asia, and eastern Europe. Beginning around 800 B.C., the Scythians thundered across the central Asian steppes, and within a few generations, their art and culture had spread far beyond the steppes of central Asia.
The Scythians’ exploits struck fear into the hearts of the ancient Greeks and Persians. Herodotus wrote about their violent burial customs, including human sacrifice (which the Arzhan 2 find tends to confirm) and drug-fueled rituals. He speculated that they came from mountains far to the east, in the “land of the gold-guarding griffins.”
Archaeologists say the Scythians’ Bronze Age ancestors were livestock breeders living in the highlands where modern-day Russia, Mongolia, China, and Kazakhstan intersect. Then “something changed,” Parzinger says. Beginning around 1000 B.C., a wetter climate may have created grassy steppes that could support huge herds of horses, sheep, and goats. People took to horseback to follow the roaming herds. Around 800 B.C., all traces of settlements vanish from the archaeological record.
Archaeologists usually draw their clues from ordinary artifacts and human remains, so while the grave gold from the nomadic Scythians is sumptuous, the real prize is the ancient people themselves. A century of digging at lower altitudes and in the warm Ukrainian plains rarely yielded more than skeletons or jewelry.
In the late 1940s, Soviet archaeologist Sergei Rudenko traveled to the Pazyryk region of the Altai Mountains and made some stunning finds. Richly appointed wooden chambers contained well-preserved mummies, their skin covered in elaborate, twisting animal tattoos. Their brains, intestines, and other organs had been removed and the corpses sewn up with horsehair. The dead had been dressed, armed, and laid to rest in chambers lined with felt blankets, wool carpets, and slaughtered horses.
In 1992 Russian archaeologists began a new search for ice lenses—and mummies. Natalya Polosmak, an archaeologist in Novosibirsk, discovered the coffin of an elaborately tattooed “ice princess” with clothes of Chinese silk at Ak-Alakha, another site in the Altai Mountains. Other finds in this area included a burial chamber with two coffins. One coffin contained a man, the other a woman armed with a dagger, war pick, bow, and arrow-filled quiver. She wore trousers instead of a skirt. The find lent credence to some scholars’ suggestions of a link between the Scythians and the legendary Amazons.
In the early 1990s, just a few miles from that site, Parzinger’s partner Vyacheslav Molodin uncovered the more modest mummy of a young, blond warrior. The burial style resembled that of Parzinger’s mummy, the one found at the Olon-Kurin-Gol River whose face was crushed by ice.
Parzinger fears global warming may soon put an end to the search for Scythians. Rudenko’s dig diaries contain reports of weather far colder than what modern archaeologists experience in the Altai. “When you read descriptions from the 1940s and compare them with the climate of today, you don’t need to be a scientist to see there’s been a change,” Parzinger says.
Geographer Frank Lehmkuhl from the University of Aachen in Germany has been studying lake levels in the Altai region for a decade. “According to our research, the glaciers are retreating and the lake levels are rising,” Lehmkuhl says. With no increase in the region’s rainfall, the change “can only come from melting permafrost and glaciers.”
As the permafrost thaws, the ice that has preserved the Scythian mummies for so many centuries will thaw too. In the Olon-Kurin-Gol grave, the ice that once crushed the mummy against the roof of the burial chamber had receded nine inches by the time the chamber was opened. Within a few decades, the ice lenses may be completely gone. “Right now we’re facing a rescue archaeology situation,” Parzinger says. “It’s hard to say how much longer these graves will be there.”