Kaynak: ukdefencejournal.org.uk
COVID-19 boyunduruğu altında
Pentagon, salgının sonuçlarının ağır soluğunu şimdiden hissediyor: askerlerin kitlesel enfeksiyonları ve ilgili kısıtlamalar (ülke çapında askeri hareketlerin son zamanlarda iptal edilmesi bunun bir örneğidir). Yeni tür silahların teslimi en az birkaç ay ertelendi. ABD ordusunun 113'ların sonlarından beri kullandığı M60 zırhlı personel taşıyıcıları, kademeli olarak BAE Systems'ın yeni AMPV ürünleri ile değiştirilecekti. Ancak zırhlı personel taşıyıcılarının ordusuna teslimatların zamanlaması bir kez daha ertelendi ve Savunma Bakanlığı'nın gelecek yıl planlanan 32 araç yerine yalnızca 132 araç alacağına dair bilgiler var. Stratejik sonuçlar da var. 2022'de Alaska'da Clear Air Force füze savunma radarının devreye alınması planlanmıştı, ancak şimdi bu en iyi ihtimalle 2023'te gerçekleşecek.
Zırhlı personel taşıyıcı AMPV. Kaynak: en.wikipedia.org
Ek olarak, Pentagon'un harcamalarının dikkatli bir şekilde kontrol edilmesi gerektiğine dair giderek daha fazla ses duyuluyor. Gerçek şu ki, ABD, savunma dahil olmak üzere kritik sanayi kuruluşlarının çalışanlarının, santral bir pandemi nedeniyle kapatılsa bile ücret alması gereken bir yasa tasarısını (bölüm 3610) kabul etti. Bu, yerel olarak değerli insan kaynakları tasarrufu sağlar. Doğal olarak, askeri müteahhitler için fonların gittiği savunma bakanlığı, bu bağlamda, bütçeden giderek daha fazlasını talep ediyor. Pentagon'un yeni silah teslimatları almadığı, ancak müteahhitlere ücret dilimleri gittiği bir durum yaratılıyor. Sonuç olarak, Amerikan vergi mükellefleri askeri teçhizatı çok daha yüksek bir fiyata ve ciddi bir gecikmeyle alacaklar. Ordu bu yıl bu tür masrafları karşılamak için derhal 11 milyar talep etti. Kongre üyelerinin bu dava hakkında Pentagon'a aynı anda birkaç sorusu var. Birincisi, ordunun ek bütçe fonlarına ihtiyacı varken neden diğer federal kurumlar böyle bir durumda kendi başlarına idare etmeyi başarırlar? Bu, ikinci çeyrekte ABD ekonomisinin yıllık% 33 gibi rekor bir düşüş göstermesine rağmen. İkincisi, bu para Pentagon tarafından bu kadar etkili bir şekilde harcanıyor mu ve yetkililer tarafında herhangi bir suistimal var mı? Genel olarak, savunma bakanlığı halkın temsilcilerine cevap vermek veya mali iştahlarını yumuşatmak zorunda kalacaktır. Ve öyle görünüyor ki, bu ordu için son parasal stres değil.
Amerika Birleşik Devletleri'nin de İttifak’ın genel bütçesine katkılarını kesmesi olasıdır. Ülkeler, NATO’ya katılımlarının bedelini yıllık GSYİH’lerinin en az% 2'si oranında ödemek zorundadır, ancak herkes başarılı olamaz. Trump, bildiğiniz gibi, Almanya'yı kumbaraya% 1,38-1,5 oranında katkı sağladığı için uzun süredir eleştiriyor ve ittifaktan çekilmekle tehdit ediyor. Amerikan başkanının iddiaları oldukça adil: Örneğin Amerika Birleşik Devletleri, NATO'ya 2019'da gayri safi hasılasının% 3,2'sine eşdeğer bir miktar ödedi. İleride bu giderlerin de bıçak altına alınması oldukça olasıdır.
Akıllı Savaş Ekonomisi
Amerika Birleşik Devletleri'nde yaklaşan başkanlık seçimleri, Cumhuriyetçi ekibin seçmenleri popülist açıklamalarla yatıştırması için oldukça açık görevler ortaya koyuyor. Örneğin, savunma harcamalarında yaklaşan kesintiler ve fonların bir kısmının sosyal ihtiyaçlara aktarılması hakkında. Tamamen ekonomik nedenler de önemlidir: Sonuçta, Amerikalıların ekonomisi henüz büyümüyor. Eski ABD Hava Kuvvetleri Generali David Deptul ve analist Douglas A. Birky, bütçe kesintileri için olası ihtimaller hakkında bir rapor hazırladıklarında yeterince hızlı tepki gösterdi. Ne kadar tasarruf söz konusu olduğu henüz tam olarak belli değil, ancak Rusya ve Çin'in sürekli artan etkisiyle herkes ülkenin savunma kapasitesinin etkisini en aza indirmeye çalışıyor. İlk bakışta, en basit olanı, yüksek teknoloji satın alımlarının ve buna bağlı olarak F-35 tipi pahalı ürünlerin azaltılması gibi görünüyor. Veya bunları F / A-18 Super Hornets Block III gibi güncellenmiş "oldies" ile değiştirmek. Ancak burada, ürünün maliyetinin, operasyonunun maliyetinin ve savaş etkinliğinin hassas bir dengesini korumak çok daha önemlidir. Super Hornet gibi her zaman ucuz olmayan çözümler, gelecekte beşinci neslin arabalarından daha ucuza mal olacaktır. Ve bu operasyonun maliyeti bile değil, savaş etkinliğinin maliyeti. Deptul ve Birki, savaş kullanımının şaşırtıcı istatistiklerinden örnek olarak bahsediyor havacılık Çöl Fırtınası sırasında. Ortalama olarak, gizli teknolojiden yoksun 41 uçağın havadan bir hedefi imha etmesi gerekiyordu. Bu durumda, 20 F-117 hayalet avcı uçağı 28 ayrı hedefi vurdu! Göze çarpmayan araçların ek bir korumaya, elektronik harp teçhizatına ihtiyacı yoktu ve sonuç olarak, dolar cinsinden muharebe etkinliği açısından, klasik teçhizatı tamamen atladılar. Buna dayanarak, analistler en pahalı ve yüksek teknolojili ürünleri satın almayı hedefleyen "akıllı" tasarruflar önermektedir. Belki hemen bir fayda olmayacak, ancak savaş kullanımı sırasında maliyetler yüz kat geri ödenecek.
Amerikalıların yeni bir şey önermediğini söylemeliyim. Soğuk Savaş günlerinde, süper pahalı B-2 Spirit, Sovyet hava savunmasını düşük maliyetle kırmak için tasarlanmış benzer bir ideolojiye göre geliştirildi. Gizli bombardıman uçağı olmasaydı, Pentagon düzinelerce uçağı savaşa atmak zorunda kalırdı ve bunların çoğu eve dönmezdi. Ve burada, Pentagon analistlerine göre, yakıt tankerlerinin eşlik ettiği beş veya altı araç, Sovyetler Birliği'nin stratejik bombalama misyonuyla "iyi başa çıktı". (Evet, B-2 asla tasarlandığı amaç için kullanılmadı, bu da onu en pahalı ve yararsız uçak haline getirdi.)
Kaynak: defensenews.com
Aynı mantıkla, araştırmacılar, geliştirilmesi ve hizmete alınması çok maliyetli olan insansız teknolojilerden tasarruf etmemeyi önermektedir. Potansiyel askeri çatışmalar sırasında dronlar, eğitimleri drone operatörlerini eğitmekten çok daha pahalı olan pilotların hayatlarını kurtaracak.
David Deptul ve Douglas A. Birki, askeri finansmanın hesaplanması için mevcut paradigmayı, bir ürünün maliyetinin ve operasyonunun maliyetinin ilkel eklenmesi temelinde gözden geçirmeyi önermektedir. Buna savaş etkinliği de eklenmelidir. İlk atışlar zaten orada: bu yıl, ABD Hava Kuvvetleri 17 B-1B bombardıman uçağını yazmayı reddetti. Evet, arabaların bakımı pahalıdır, ancak bu tür bir uçak, belirli koşullar altında, hedeflere tüm uçak gemisinin kanadından daha fazla veya daha fazla cephane gönderebilir. Çalışmanın yazarları, savaş etkinliklerinin maliyeti çok yüksek olmasına rağmen, B-2 ve F-22 gizliliğinin üretim hatlarının durdurulduğu için pişman olduklarını ifade ettiler. Mantık, modern elektroniklerle doldurulmuş pahalı bir elektrikli araba satın almaya çok benzer. Maliyetler başlangıçta çok yüksektir, ancak yakıt, yağ ve diğer bakıma ihtiyaç duyulmadığından elde edilecek tasarruf, zamanla başlangıç maliyetlerinin bir kısmını telafi edecektir. Ve yüksek teknoloji ürünü aktif güvenlik ve otopilot sistemleri, kaza olasılığını ciddi şekilde azaltabilir. Son olarak, gerçek bir kaza durumunda arabanın pahalı pasif güvenliği (birçok hava yastığı, enerji emici bir gövde, vb.) Tedavi maliyetini düşürecek ve hatta hayat kurtaracaktır. Pentagon'a, ucuz ürünlerin satın alınmasında bir gecede değil, uzun vadede "ucuz savaşın" etkisinden tasarruf etmesi öneriliyor.
Akıllı harcama kavramı hakkında bir dizi soru var. İlk olarak, Başkan ve Kongre üyelerine savunma harcamalarının hesaplanmasının karmaşık çok faktörlü modelini nasıl açıklıyorsunuz? NASA'nın çalışma planlarına ilişkin Twitter pasajlarından birinden alıntı yaparak Donald Trump'ın zeka düzeyini hatırlayalım:
Mars (Ay'ın da bir parçası olduğu), savunma ve bilim dahil çok daha büyük şeylere odaklanmaları gerekiyor!
Potansiyel Trump seçmenlerine savunma maliyetlerini hesaplamak için yeni modeli açıklamak daha da zor olacak. İkinci olarak, ABD bütçesi gelecekte değil, burada ve şimdi tasarruf gerektiriyor. Ve son olarak, üçüncü olarak, Deptul ve Birka'nın argümanları, Birleşik Devletler'in gelecekte büyük ölçekte ve nispeten ucuz bir şekilde savaşacağını ima ediyor. Pahalı ekipmanların savaş etkinliğindeki tasarrufları açıklamanın tek yolu budur. Dolaylı da olsa, en azından "Çöl Fırtınası" düzeyinde bir gelecek savaşa ilişkin beklentiler, herhangi bir seçmen önünde kesin bir koz olmayacaktır. ABD askeri bütçesini, gücünü ve diğerlerine üstünlüğünü göstermenin bir aracı olarak görmek çok daha kolaydır. Aslında, Pentagon'un son yıllarda yaptığı şey.