“Marusya sessiz ve gözyaşları arp gibi dökülüyor, ruhu şarkı söylüyor!” - şehirdeki Penza 47 okulunda kostümlü bir şarkı gösterisi. Bu, “eldeki her şeyden” kalkanlar, mızraklar ve kılıçlar oluşturma yeteneğimi kullandı. Biraz tarihi değil, yurtsever, ucuz, güvenilir ve pratik!
Evimiz çok eskiydi, hala inşa ettiğim 1882, her zamanki antikalarla doluydu; Ancak, komşuların çocukları sizin zengin olduğunu söylediler, çünkü bizde başka kimsede olmayan halılarınız, TV'niz ve buzdolabınız var. Ancak, 1967’in reformundan sonra, ülkemizdeki gelir durumu düştü, o kadar ki sokaktaki birçok yoldaşım yaşam kalitesini yitirmeye başladı. Aslında, şaşırtıcı değil, çünkü ailem eksikti. Büyükbaba, büyükanne ve anne - bu bütün aile ve babam düzenli olarak nafaka göndermesine rağmen uzak bir yerdeydi. Büyükbabam ulusal öneme sahip bir emekliydi, 90 ruble miktarında emekli aylığı aldı ve tüm komşuları onu çok kıskandı. Ayrıca iki emri vardı: Lenin ve Şeref Rozeti. Fakat savaşmak için savaşmadı. Birinci Dünya Savaşı'nda değil, İç Savaşta değil, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda bile. Fıtığı kasıktı, hatta çalışamıyordu ve buna ek olarak düz ayaktaydı, bu yüzden her durumda orduyu mutlu bir şekilde terk etti ve kademeli olarak yılda 1941'ten 1945'e yönetmek zorunda olduğu şehir eğitim bölümünün başına geldi! Büyükannem 28 rublelerinde emekli aylığı aldı, bahçede çok çalıştı ve pazarda çiçek ticareti yaptı. Savaş yıllarında demiryolundaki bir hastanede çalıştı ve bu konuda oğlumun tam anlamıyla dehşet içinde battığını ve genel olarak o dönemde en sık karşılaşılan şeyler hakkında olduğunu söyledi.
Anneme gelince, yerel teknik okulda çok garip bir konu öğretti.Öykü KPSS ”, 1968’te Moskova’daki tezini savundu, tarihi bilimlere aday oldu ve hemen evlat edinen babam Peter Shpakovsky ile tanıştığı Rostov-on-Don şehrinde ileri eğitim için ayrıldı.
Ama 14 yaşına geldiğimde, sokakta "azıcık" oynamak uygun değildi. Ama ondan önce favori oyunum ve sokak arkadaşlarımın tümü bir savaş oyunuydu!
Bu heyecan verici oyunu beş buçuk yıl oynamaya başladım - her halükarda, bu anın anıları çok farklı. Üstelik Proleter sokağımızdaki bu oyun yetişkinler tarafından teşvik edilmedi! Komşular anneme yaklaştı ve çok ciddiye dediler: “Barış için savaşıyoruz ve oğlunuz sabahtan akşama kadar sokağa makineli bir tüfekle koşuyor…”. Cevap verdiği için: “Mücadele ediyoruz, sonuç değil, bir süreçtir! Evrensel bir barış olmasa da, bırak oynayalım! ”
Genellikle sokağın bir tarafını diğer tarafa karşı veya her bir taraf kendi başına oynar. Yanımda altı oğlan ve iki kız vardı. 10 Ev Sahipliği! Böylece SSCB'de doğum oranındaki düşüş 1954 yılında bile başladı! Demiryoluna yakın uçtaki evde, Sanka-snotty yaşadı - burnundan sürekli akan yeşil sümüklü, zararlı ve pis bir çocuk. Sümük ve zedelenmek için, caddenin her yanından periyodik olarak dövüldü, ancak ikisi de azalmadı. Zarar bakımından ikincisi, her zaman olmasa da sık sık öylesine alay edilen Vitka-Titka idi. Bir sonraki evde yaşadım, sonra iki Mulina kardeşim - Tatarlar, bir nedenden ötürü Tatar isimleriyle değil - bir Sasha ve diğeri Zhenka - ilk en yaşlı, ikinci genç. Sonunda, son Vitka, Proletarskaya ve Mirskaya'nın köşesinde yaşadı, ama onunla alay etmekle uğraşmadılar, babası bir pilottu. Yani, “bu tarafta” sadece altı çocuk var, ancak hiçbiri tam olarak kaçının karşı tarafta olduğunu bilmiyordu, ama açıkça sekizden fazla olduğu için “bu taraf” genellikle onlarla ilişkili değildi.
Kızılderililerde çok nadiren oynanır. Kendimiz için tüyler yaptık - tavuklardan biri (tavukları vardı) ve ben "kabile için bir kabile" oynamıza izin veren kuzgunların ben.
Ancak savaş oynamak için Mulins'in avlusundan daha iyi bir yer bulundu. Bahçe yoktu, neredeyse hiçbir şey gelişmedi, ancak tahta sızdıran çatılı eski ve çok uzun bir ahır vardı - gerçek bir “Titanik”, eski bir kale ya da savaş gemisi - onu kim ve ne zaman sevdim! Birinci kat yetişkinlere aitti. Bir domuz orada tutuldu ve gece için tavukları dövdü ve onlar için yiyecek tuttu. Ancak "podlovka", yani çatının altındaki bir yer tamamen oğlanlara aitti. Ve bu ahırın etrafında, genellikle savaşa girdiler ve eski çarlık zamanının eski hapishane kalesinin hemen önünde, demiryolunun arkasındaki büyük bir açıklıkta tüm “kodları” çaldılar ya da bıraktılar.
Özellikle kimsenin bize oyuncak almadığı ve çocukluğun erken dönemlerinden itibaren oyun için gereken her şeyi kendimiz yaptık. Kılıçlar, bazen dükkanın yakınında ya da cam depoda "tyril" olan kutuların tahtalarından planlandı. Tüfekler daha büyük tahtalardan kesildi, önce bir testere ile, sonra da ostyudivaya ağacını bir bıçakla gördüm ve zımpara kağıdı ile işlem gördü. Kapaklar eski pabuçlardan yapıldı ve çok güzeldi, çünkü aynen gerçek olanlara benziyorlardı!
Tüfeklere ek olarak, aynı zamanda uygun bir parça tahtadan kesilmiş bir tabancaya sahip olmak zorunluydu. Ancak bir Browning vardı ve bununla gurur duyuyordum, çünkü bazı dergilerdeki bir fotoğrafta buldum, bir not defterinde “küçük hücrelerde” yeniden çizdim ve mümkün olduğunca doğru şekilde yapmaya çalıştım. Bir şişe rimel almak ve siyah boyamak için harcadığım pişmanlık duymadım, bu yüzden neredeyse öyle gözüküyordum ki bir yetişkini bile korkutabildiler!
Sonra, bir şekilde, Detsky Mir mağazasında, “gerçek bir parabellum” gördüm. Siyah plastik! 80 kopecks fiyata! Tam bir kopya! Hala nasıl ve kim kaçırdı merak ediyorum, çünkü kopya numarası açısından diğer tüm oyuncak silahlar sadece g ... Nasıl, aslında, her şey oyuncak silâh. Örneğin, bir PPSh makinesi aldım ... Tamamen ahşap, diskli ve ... oluklu yuvarlak ahşap bir varil! Peki, PPSh mi? Sonra satın aldı ... tekrar PPSH! Metal bir kasada namlu ile, eğik kesim - bir rüya! Ve mağaza ... düz, Schmeisser gibi. Peki, nasıl oynanır? Bir ayıp! “Bunun bir Rus makineli tüfek olacağına inanalım!” - “Hadi!” İsimleri bilmiyorduk ama sinema sayesinde - her tür silah çok görseldi!
Ancak yetişkinler ve oklarla yaylar kesinlikle yasaktır. Gözlerin kalmayacağını ve acımasızca kırılacağını söylediler! Aynı şey sapanlara da uygulanır. Yani, biz yaptık. Ve hatta onlardan vuruldu! Fakat bu büyük bir riskti. Daha sık Macar sapan model uçağı sakızlarından kullanılmış. Bu sapanlar çoğunlukla okulda kullanıldı. Parmaklara takıldılar. İki döngü ve hepsi. Ve onlardan sınıftaki değişime hazırlanan kağıt destekleriyle ateş ediyorlardı. Üstelik gözsüz kalmamak için önlemler alındı! Fabrikalarında babaları çalışan adamlar pleksiden şeffaf maskeler çıkardılar. Şey, önce metal bir ızgarayla kapatılmış gözler için yarıklar olan bir karton maskem vardı, sonra da ... iki çay süzgeci! Fakat bu, çocukların siyah renkli teknik düşüncelerinin ve alında bir kafatası ve kemiklerin olduğu akıllı bir ürün, benden derhal el konan “havalı”.
Oyunlar genellikle bir sebepten ötürü gerçekleşti ve ... film izlemeyle ilişkilendirildi. Örneğin, “Chapaev”, “Cesur İnsanlar”, “Alexander Parkhomenko” ve diğerleri, hemen hemen her gün saat yedide, hemen hemen her gün sabah saatlerinde gittik. 1962'ta, “Üç Silahşörler” filmi Bernard Borderi ekranlara çıktı ve moda üç Silahşörler'de oynamaya başladı ve esnek somun çubuklarından yapılan kılıçlarla sıraya girdi. Yine, herkes gibi şanslıydım: pota kepçe evde kırıldı (kulp kırıldı), ancak tamir etmediler ve kendime enkaz için yalvardım. Bir kepçe kepçesinden mükemmel bir koruma yaptım, saptan sapı tuttum ve kalın bir teli kesmek için kurutulmuş ekmek kırıntısının uçlarında toplarla kalın bir teli kestim! Bunları mezar çitleri için bronz boya ile boyadım ve bıçağın kendisi yine siyah mürekkep ve gümüşle kaplandı ve mükemmel bir “Toledo çeliği” kılıcı elde ettim - klasik “İspanyol kasesi” caddemizdeki tüm çocukların kıskançlıklarından biriydi. Bir teneke sapı sap olarak çivilenmiş olan ve zaten büyük bir başarı olarak kabul edilenler, burada kitaptaki resimden ve her şey elle yapılmış gibi, o zamanki oğlanların arasında neredeyse hepsi takdir edildi. !
“Beyaz ve kırmızı” da da sürekli çaldık, çünkü o 60 yıllarındaki “Chapaev” in yanı sıra “Kırmızı Şeytanlar”, “Kırmızı Şeytanlar”, “Savor-mezar”, “Prenses Şirvan Suçu”, “Filmler” Prenses Şirvan'ın Cezası "ve" İllan Dilly ". Bu filmler o kadar çekildi ki onlardan sonra el tahtadan kılıcına ya da cıvata ve cıvata tüfeğine doğru uzandı ve kaçmak, bir yerde ısırmak ve "A-ah-ah!" Diye bağırmak istedi. ! Ama aynı adı taşıyan romanında Alexey Tolstoy adlı “Aelita” filmi de vardı! Ve Marslı askerlerin ve silahların kostümleri neydi? Düşmek ve kalkmamak!
Bu nedenle, Marslı askerlerin karton karton kasklarını yapıştırıp, şortla avluya koştuğumuz, çürük elma ve domatesleri sebze bahçesinden attığımız ve anlaşılmaz sözleri yüksek sesle hayrete düşürdüğümüze hiç şaşırmamıştı: “Anta! Dressed! Ut-ta-a !!! ”- oyunlarımızı büyük bir önyargıyla tedavi eden sokaktaki yaşlı kadınları korkutmadan önce,“ çıplak ”olduk. Genellikle oyun şuydu: cadde boyunca ve avlularda tahta tüfeklerle koşarak birbirlerine ateş et - “Bach! Bah! Sen öldürüldün! Ben - aaa - yaralı! "
Mahkumlar sert bir şekilde muamele gördü. Gururla cevap vermenin gerekli olduğu “şifreyi söyle!” - “Kral potun üzerinde oturuyordu!” Bundan sonra mahk usuallym genellikle ahıra götürüldü ve orada kilitlendi, ya da gerçek için bağlandı ve çimlere yerleştirildi, genellikle yokuştan ve yıkama suyundan döküldü! Böylece bir şekilde beni yakaladılar ve beni çimlere attılar, ancak komşu bakmadı (ve ne izleyecek?) Ve üzerime bir kova çöp döktü. Atladım, yarısını ölümüne korkuttum, ama heyecandan, “kafamda bir“ kumpola ”boyunca bir el bombasıyla kaçmayı denediğim için aldığım“ chur-try - no game ”demeyi unuttum. Ve o gün, sileceklerin sabahları kaldırıma yığdığı sokak tozlu kâğıt torbalar, o gün el bombaları tarafından yapıldı ve ... ... torba darbeden çıkar çıkmaz, beni baştan ayağa tozlayıp fırlattı!
Eve geldim ki beni yıkamak için bir tane değil iki su çukuru aldı. En azından bir sütunumuz olması güzel! Ve böylece bir veya iki defadan fazla oldu: kazık bir sebze bahçesinden toz torbası, çürük elmalar, domatesler, kuru toprak topakları - her şey, her şey sadece el bombasıyla attığımız el bombalarıydı. Ama nedense sokağımızdaki sapanlar popüler değildi ...
Ayrıca kibritçilerimiz vardı ...
Ancak, o zamanların Penza oğlanları da daha ciddi bir silaha sahipti: “yakma” ya da “yakma” - kafaların kibritlerle doldurulduğu ve tekrar arkasında bulunan kuyu deliklerinden kibritlerin yardımıyla, namlu yerine tüplü ev yapımı tabancalar. Tamamen böyle bir silahı ateşledim ve eğer barutla doluysa, o zaman ... biri sadece bu “ateşlemeyi” elinde tutana sempati duyabilirdi!
Şövalye oyunları özellikle popüler değildik ama yine de oynadık. Ne de olsa “Alexander Nevsky”, “Iolanta”, “Blacksmith's Banner” (1961, Tacikfilm - “Şah ismine”) ve Bulgar “Kaloyan” filmleri vardı. Ve sonra “Kaloyan” “Nevsky” den daha çok hoşlandım çünkü renkliydi. Ayrıca, mükemmel zırh, yeleli kask ve dipilonsky kalkanların bulunduğu “Xander of Odyssey” ve 1952 “Yılın Herkül Özellikleri” yılın lüks 1958 filmleri de vardı!
Karton ve kağıttan, tüm bu filmler için birkaç kez zırh yaptım ve sonra büyükannem bana “gerçek” bir zincir posta ve kırmızı bir sırt ile yağmurluk bağladı. Ama bu takım elbisede, bir şekilde Yılbaşı Gecesi'nde göründüm. Yazın çocuklarla oynamak düşünülemezdi. “Öne çıkmak” anlamına geliyordu, ancak Sovyet zamanlarında öne çıkmak imkansızdı, birinin herkes gibi olması gerekiyordu. Ancak bu “gelişmeler” onlarca yıldan beri benim için çok faydalı oldu. Lefty dergisi, çocukların zırhlarını ve silahlarını hurda malzemelerden elde edecekleri silahlarla nasıl yapacağına dair bir dizi makalemi yayımladı. Ve ... birçok kişi bundan faydalandı ve torunumun okula gittiği ve sınıfının kostümlü bir şarkı için bir okul yarışmasına katılması gerektiğinde kendimden faydalandım!
Ama sokaktaki oyunlar için hala “daha basit” bir teneffüs yaptım - sekiz köşeli Malta haçı ile kontrplak kalkan (ah, bir komşunun beni bunun için nasıl döktüğü - “ve komünistler ailesinden”); Bir balta, kılıç ve başka bir kalkan - catering sandalyesinin arkasından. O zaman bu tür kalkanların olduğunu bilmiyordum ve biraz utangaçtı. Ama sonra herhangi bir çekim kusursuz bir şekilde yansıyordu.
Ve bu şaşırtıcı. O zaman şövalyeler hakkında yazılar ve kitaplar yazacağımı bile düşünmedim, ama onlara tüm kalbimle, tüfekler ve diğer silahlarla çizildim, üstelik hepsini kendim yapmayı da sevdim. Ivan Efremov "Boğa Saati" Çocukların geleceklerini tahmin edebilecek yetenekleri olduğunu okudum. Ve bunun böyle olmasının yolunda olduğu gibi örnekleri. Ama bunun hakkında daha fazlası, başka bir zaman.