1940 yazında Alman şehirlerinin bombalanmaya başlamasıyla, Luftwaffe'nin yüksek komutanlığı arasında hâkim olan ve yalnızca birkaçı "gece savaşçılarından gelecek olan generali" Joseph Kammhuber'in hava savunma sisteminde uzmanlaşmış gece savaşçılarının uzmanlaşmasının gerekli olduğunu düşündüğü acımasızlığa karşı duyarlı bir darbe yapıldı. Almanlar, mevcut makineleri bu amaç için uyarlayarak, doğaçlama yapmak zorunda kaldılar. İngiliz gece bombardıman uçaklarının artan etkinliği ile Bf.110 savaşçılarına muhaliflerinin yetersizliği gittikçe daha belirgin hale geldi. Acil bir ihtiyaç, bu amaç için daha verimli ve uygun uçaklarla gece lambası gruplarının sağlanması olmuştur. 88 yazında Ju 1942 bombardıman uçaklarına dayalı savaşçıların üretiminin artmasına ek olarak, Teknik Departman Focke-Wulf ve Heinkel firmalarına bazı dilekler gönderdi. Onlara göre, “Focke-Wulf” derhal yeni bir özel gece savaşçısı geliştirmeye başlayacak ve “Heinkel” - iki yıl önce başlatılan bu amaç için bir projeye adapte olacaktı.
Yeni makinenin geliştirilmesi, Ta-154, hiçbir zaman uçağın benimsenmesine getirilmedi. Fakat aslında çok amaçlı bir makine olarak yaratılan Heinkel avcısı He 219, sonunda oldukça uzmanlaşmış bir gece avcısı oldu ve bu sayede olağanüstü bir başarı elde etti. 219 değil İkinci Dünya Savaşı'nın en etkili uçaklarından biri olduğu ortaya çıktı. Ve toplu kullanım durumunda (orijinal planlarda öngörüldüğü gibi), uzmanlara göre, Üçüncü Reich'in gökyüzündeki gece savaşlarında durumun değişmesine neden olabilir. Ama önce ilk şeyler.
Küçük Alman havacılık 1922'de II.Dünya Savaşı'nın başlangıcında kurulan Ernst Heinkel’in şirketi, birkaç tesisi birleştirerek büyük bir endişeye dönüştü. Tüm Alman şirketlerinden, mükemmel aerodinamik formlarla ayırt edilen yüksek hızlı uçakların yaratılmasında en gelişmiş olarak kabul edilen Heinkel'di. Bunun açık bir kanıtı He 70 ve He 100 idi.
1936'ten bu yana, şirket, alışılmadık bir düzende olan çift motorlu, yüksek hızlı bir keşif bombacısı olan He 119'i oluşturmak için birçok çalışma yapıyor. İki motoru kanat üzerine değil, mürettebat kabininin arkasındaki gövdeye yerleştirildi ve pervane uzun bir şaftla döndürüldü.
Uçuş verilerinin iyi olmasına rağmen, gövdenin içine yerleştirilmiş olan ikiz motor kurulumunun getirilmesindeki zorluklar Almanların uçağı seri üretime sokmalarına izin vermedi. Bununla birlikte, Heinkel, kendi inisiyatifiyle, bu yönde araştırmaya devam etti. Yeni geliştirilmiş istihbarat subayı projesi, 1940'in Ağustos ayında başlayan çalışmaları birçok bakımdan 119'e benzememiştir. Ayrıca kokpitin arkasına iki tane ikiz motor takıldı. Doğru, pervaneler koaksiyel olması gerekiyordu ve kuyruk - iki kuyruk. He 119'e benzetilerek, uçak He 219 adını aldı ve ardından "Uhu" ("Baykuş") adı eklendi.
Temmuz ayında, ikizlenmiş DВ1941 motorunun, ön gövdede halihazırda kabinin önüne yerleştirildiği 613'un ikinci versiyonu ortaya çıktı. Santralin bu yerleşimi uzun bir şaft gerektirmedi. Bu, aerodinamiği biraz daha kötüleştirdi, çünkü gerekli incelemeyi sağlamak için gövdenin dışına çıkıntılı kokpitin yapılması gerekiyordu. Ancak bu durumda bile, ön direnç, motorların kanat üzerine yerleştirilmesiyle benzer ikiz motorlu uçaklarınkinden önemli ölçüde daha düşüktü.
Ancak amaçlananı gerçekleştiremedi. Bu sırada, İngiliz gecesi bombardıman uçakları gittikçe daha fazla “bin yıllık Reich” te greve başladı. Bu hava saldırılarını Almanya'da kovmak için uçaksavar önleyicileri ağır Bf.110 savaşçılarına ve Ju 88 ve Dо217 bombardıman uçlarına dayanarak kullanıldı. Ancak, bu uçakların hızı yetersizdi. Ve sonra Heinkel firmasını ve yüksek hızlı arabalarını hatırladılar.
1941'in başlangıcında, Heinkel bir gece savaşçısı inşa etme görevi aldı ve ertesi yılın nisan ayında yeni uçağın çizimleri tamamlandı ve onların metale uygulanmasına başlandı. Orijinal düzenden terk edilmek zorunda kaldı. Gövdenin burnuna yerleştirilen koaksiyel vidalar, deneysel versiyonunu yılın 1941 yazında Almanlar tarafından oluşturulan radar istasyonunun ve silah ateşi silahlarının yerleştirilmesini engelledi. Bu nedenle, uçak, aerodinamiklerin zararına, klasik şemaya göre, kanat üzerine kurulu 603 hp gücüne sahip iki DВ1700А motorla yapılmak zorundaydı.
Düşman bombardıman uçaklarına saldırırken, savaşçının ağır bombardımana maruz kalması nedeniyle, çok güçlü bir çekinceye sahip olması gerekiyordu. Ön yarımküreden, Non 219'in mürettebatı, 15-20 mm kalınlığında zırh plakaları ve zırhlı cam ile güvenli bir şekilde korunmuştur. Dahası, kurşun geçirmez camın önünde görme için küçük bir kesime sahip başka bir mobil zırhlı panjur vardı, bu sırada saldırı sırasında pilotu düşman ateşinden ateşledi. Motor bölmesine takılan zırh plakaları maslobak'ı kapladı. Mürettebatın ve sistemlerin arka yarımküreden ayrılması yoktu, çünkü gece müdahalesinin bu yönden bombalanmayacağına inanılıyordu.
Uçağın silahlanması da çok güçlüydü. 151 kalibre mm'in altı MG 20 / 20 tabancasını içeriyordu (iki tabanca kanadın kökünde, dördü ise gövdenin altındaki çıkarılabilir kaportada kaldı). 20-mm tabancalar yerine, 30-mm Mk 103 veya Mk 108 takılabilir. Bunun için, kartuş kutularının duvarları herhangi bir kartuş için yeniden düzenlenebilir. Bir dakikalık salvo ağırlığı gibi bir kritere göre, 219 İkinci Dünya Savaşı döneminin en güçlü savaşçılarından biri olarak kabul edilmedi.
Gece avcısı uçağının savunma silahlanmasına ihtiyacı olmadı, bu nedenle, başlangıçta savunma silahlı keşif ve bombardıman silahlı versiyonlarında da geliştirilen He 219 üzerinde bulunan iki uzaktan kumandalı makineli tüfek kulesi yerinden çıkarıldı. Bu nedenle, deneyimli bir avcı uçağının gövdesinde He 219V1, daha sonra üretim makinelerinde elimine edilen karakteristik çıkıntıları korudu.
Tasarımda, pilot ve radar operatörünün ejeksiyon koltukları gibi birçok yeni teknik çözümün kullanıldığı dikkat çekmektedir. Burunlu tekerleği olan şasi, profilli yarık olan flaplar, özel flaplar ile otomatik olarak kapanır, asma kronometre, uçuş sırasında ayarlanabilir sabitleyici, flaplarla ilişkili ve daha fazlası. Tüm hava koşullarını sağlamak ve buzlanmayı önlemek için, kanadın ayakları ve dengeleyiciyi ılık hava ile ısıtın. Hava, konsollara monte edilmiş özel benzin ısıtıcıları ve bir dengeleyici ile ısıtıldı.
İlk uçuş Not 219V1, yılın Kasım ayında 15 1942 tarihinde yapıldı. Testler bazı eksiklikleri ortaya çıkardı: kötü yol dengesi, kuyruk titreşimi, ön iniş takımlarını temizleme mekanizmasındaki kusurlar. Bu bağlamda, V1 uçağı esas olarak şasiyi iniş sırasındaki davranışı açısından test etmek için kullanılmıştır. Kanat tasarımındaki çok sayıda değişiklik nedeniyle, bu örnek uçuş sırasında aşırı aşırı yüklenmeye maruz bırakılmadı.
Daha ciddi testler, geliştirilmiş Non 219V2'i geçti. Sonunda araba çarptı gerçeğine rağmen, onun rolünü yerine getirdi. Özellikle, yılın Ocak 188'inde yapılan Ju-1943S yakalayıcı ile yapılan karşılaştırmalı testler sırasında, He 219V2 kazanandı (daha önce Streib'ten bahsetmiş olan uçak tarafından pilotluk edildi) ve hava savunma uçakları tarafından kabul edildi. Ancak, uçağın seri üretime yalnızca haziran ayında başladı. Bu şirketten önce bazı eksiklikleri gidermek zorunda kaldım. On tane daha deneysel makine yapıldı.
İlk seri olmayan XNUMHA-219 avcı uçağı seri üretime adapte edilmemiş Viyana'daki bir pilot tesiste başlatıldı. Bu, serbest bırakma hızını etkiledi. Bir ay içinde, tüm 0 makineleri burada serbest bırakılabilir. Bu nedenle Almanlar kısa süre sonra, 14-219'te her ay savaş uçağı üretmesi planlanan 150 Olmayan üretimi ve Rostock'taki bir uçak fabrikasını kullanmak zorunda kaldı. Neyse ki Müttefikler için bu planlar gerçekleşmedi. 200'in sonuna kadar, Alman Hava Savunma bu tür tüm 1943 araçlarını aldı. Savaş sırasında Almanların yeni uçakların geniş çaplı üretimini organize etmeleri çok zordu. Ayrıca, Müttefik bombardıman uçağı, Alman uçak üretim tesislerini "dikkatleri" olmadan bırakmadı. Aksi takdirde, savaş kullanma deneyiminin gösterdiği gibi, 26 olmayan savaşçılar İngilizlerin ciddi sorunlarına neden olabilir.
Nisan ayında, Streib'in komutasındaki dört deney uçağı olan Not 1943'ten oluşan ilk gece savaş avcısı grubu olan 219, Ventlo yakınlarındaki bir hava sahasında Hollanda'ya, 1 / NJG1 grubuna gönderildi. 11 gecesi burada, 12 Haziran'ında yeni araba vaftizinin gerçekleştiği bir yerdi. Sonraki on gece boyunca, "Baykuşlar" pratik olarak yenilmez olarak kabul edilen altı sivrisinek de dahil olmak üzere İngiliz bombardıman uçakları 20'i vurdu. Aynı dönemde Streib'in beş Lancaster'la uğraştığı bir savaş yaşandı. İlk başarı o kadar büyüktü ki Streib iki hafta sonra tüm 1 / NJG1'in komutanlığına atandı (bu birim esas olarak Bf.110 savaş uçağı ile donatıldı) ve Kaptan G. Frank He 219'in alt ünitesinin yerini aldı. Kariyeri kısaydı. Toplam 55 uçağı düşüren 27 Eylül 1943, başka bir ele geçirici ile çarpışmada hayatını kaybetti. Onu başarabilen Meyer, 1943'in ikinci yarısında 30 Lancaster ve Halifax'ı şahsen düşüren büyük başarılara imza attı. Ancak, Ocak ayındaki 21 gecesinde, yılın 1944'inde Magdeburg'a yapılan bir Müttefik hava saldırısını püskürterek, Heinkel'inde bir İngiliz bombacısına çarparak öldü. Bu zamana kadar, 65 hava zaferleri onun savaş puanındaydı.
En iyi Alman pilotların kaybedilmesi, düşmandaki 219 Dışı görünüşten ilk şokun geçtiğini kanıtladı. Gece lambaları gittikçe artan bir şekilde bombardıman uçaklarının güçlü barajına girmeye başladı. Front-line testlere yönelik dört deneyimin tamamının “Baykuş” un imha edilmesi şaşırtıcı değildir. Temmuz ayında, 1943-219, 0-219 değil, zaten yükseltilmiş olan Not 2-2, 219'te hizmete girmeye başladı. A-0 serisi makinelerde, hem de bazı He 30-108'te, iki ön havalandırma tabancası yerine, varilleri 65 ° 'in uçağının boyuna eksenine yukarı doğru yönlendirilen iki 2-mm kısa namlulu X-tabancası yerleştirildi. Böyle bir silahlanma planı, silah ustası P. Maglet tarafından 5 / NJG1943'ten önerildi ve “ölü bölge” denilen bombardıman uçaklarını bombalamak için tasarlandı. Aynı zamanda, müdahalenin düşmanın altındaki uçağın altından geçmesi ve kuyruğundan burnuna top ateşiyle “delmesi” gerekiyordu. Bu tür eğimli silahların testleri Ağustos 219'ta yapıldı. Bu amaçlar için 0А-219 kullanılmamıştır, 17VXNUMX Notu (bu uçakta Almanlar turbo kompresörleri ve yeni motor soğutma sistemi radyatörlerini kurmaya çalışmış ve daha sonra aynı makine yenilmez Mosquito'ya karşı ön testlerde yer almıştır) olarak belirlenmiştir.
Genel amaçlı taktikleri ortaya koyma girişimi başarı getirmedi, ancak birçok Bf.110 ve D® 217 avcısı benzer şekilde rafine edildi (ufka açılı bir şekilde monte edilen son silah sayısı dörde ulaştı). Gerçek şu ki, ilk başarının büyük bir kısmı düşman için tam bir sürprizden kaynaklanıyordu. Ek olarak, geniş açıyla hedef almanın çok sakıncalı olduğu ve uçağın pilotluğunu zorlaştırdığı ortaya çıktı. Ve yaklaşmakta olan akışa belli bir açıyla çekim yapmak, mermilerin güçlü bir şekilde dağılmasına neden oldu. Sonuç olarak, eğik silahların ateşleme doğruluğu düşüktü ve bu da saldırıların tüm avantajlarını aşağıdan indirdi.
"Baykuşlar" ın hepsinden çok benzer silahları vardı, ancak Alman avcılarının eylemleri hakkında büyük endişe duyan İngiliz Hava Kuvvetleri'nin emri, onlara karşı aktif bir savaşa girmeye karar verdi. Yüksek hızlı Sivrisinek avcı bombardıman uçaklarına sahip olan Luftwaffe gece ışıkları için avlanma işlevini üstlendi. Aralık ayından beri radarla donatılmış özel "Sivrisinek", 1943, gece baskınlarında "Lancaster" ve "Halifax" 'e eşlik etmeye başladı. Diğer "Sivrisinekler", Alman savaşçılarını ev bölgelerine gizliyor ya da hava limanlarını engelliyordu. Bu şartlar altında, Almanların acilen bir “sivrisinek karşıtı” olması gerekiyordu. Ve bir olabilecek tek uçak 219 değil.
No 219А-6 olarak adlandırılan yeni sürüm özellikle kolaylaştı. Üzerinde hiçbir çekincesi yoktu ve yalnızca dört tane 20-mm silah ateş etti. Ancak DВ603L motor gücü 1980 HP'ye yükseltildi Sonuç olarak, maksimum uçuş hızı 650 km / s'ye ulaştı ve "Sivrisinek" hızıyla karşılaştırılabilir. Berlin yakınlarındaki Vermeseni merkezli "NJGr10" deney grubu, "sivrisinek" işlemleri konusunda uzmanlaşmıştır.
Aynı zamanda, geleneksel X X NUMX yakalayıcıların serbest bırakılması devam etti. Bu nedenle, uçak modifikasyonu A-219'in gelişimi, daha güçlü 2 güçlü motorları olan DВ219Е ile 5А-1800 değildi. Aynı zamanda, A-603 / R5 serisi uçaklar üçlü idi ve MG 4 ağır makineli tüfeklerini arkadan düşman savaşçılarına karşı savunmak üzere barındıran uzun bir kabine sahipti.
En yaygın değişiklik He 219A-7 idi. Silahlandırması, kural olarak, çeşitli kombinasyonlardaki altı ileriye dönük Mk 103, Mk 108 veya MG 151 / 20 silahtan ve uçağın boyuna eksenine açılı olarak monte edilmiş iki 108 Mk'tan oluşuyordu. Bir seçenek (Not 219А-7 / В5) "Moskito" yu avlamak için tasarlandı ve su-metanol güçlendirme sistemine sahip 1900 güçlü YuMO 213 motorlarla donatıldı. Çeşitli verilere göre, maksimum hızı 640 ile 670 km / s arasında değişmektedir. Uçağın karmaşık uçuş performansı boyunca oldukça başarılı oldu. Uçuş ekibinin ve bazı uzmanların açıklamalarına göre, He 219, Almanya'daki pistonlu çift motorlu avcı uçakları arasında en iyi uçuş performansına sahipti.
Kötüleşen politik-askeri durum, Hitler liderliğinin tüm savaş iyileştirme programlarını (D® 335 hariç) jet uçağı lehine durdurmaya karar vermesine neden oldu. Bununla birlikte, Heinkel, kendi tehlikesi ve riski altında arabasını iyileştirmeye devam etti ve 1945'teki fabrikalarının bile, üçüncü Reich’in ıstırabını uzatamayacak olan 62 uçağını fırlatma zamanı geldi.
1944 ile ana işler, He 219'in tavan, menzil ve hava hızındaki artışla ilişkiliydi. Her şeyden önce, en yeni YuMO 222 motor 2500 beygir gücünün kurulumuyla ilgilendi.
Bu tür ilk uçak, A-219 serisinden alınan deneyimli bir Not 16V0 idi. Yeni motora ek olarak, artırılmış açıklığa sahip bir kanat ve daha büyük çaplı tekerleklere sahip bir şasi üzerinde test edildi. Sonra Non-219V23 ve V27 takip etti. Bunların sonuncusu, HeN XXUMXВ-219 serisi yüksek irtifa önleyicilerinin kriteriydi. Bu uçakların ayrıca kanattaki yakıt tanklarının yerleştirilmesinden dolayı daha büyük bir kanadı ve daha geniş bir menzili olması gerekiyordu (He 1A'da, yakıt depoları sadece gövdede bulunuyordu). Kupa malzemeleri He 219В-219'in iki koltuklu bir kabine ve YuMO 1А / В motorlarına (daha sonra-E / F) sahip olduğunu gösteriyor. Tecrübeli uçaklar YuMO 222 motorlarıyla donatılmış, 219V37 ve V38, B-222 serisinden alınmıştır. Ek olarak, iki uçak daha değil, 1V219 ve V39 (her ikisi de А-40 serisinden) ve V2, B-27 standardına göre değiştirildi. Böylece, bu modifikasyonun en az bir standart, iki deneysel ve iki seri makinesi yapıldı.
Bir sonraki değişiklik, 219B-2 değil. Sovyet raporlarına göre, bu araba daha önce oluşturulan makinelerden oldukça farklıydı. Her şeyden önce, üç kişilik kabininin tamamen farklı hatları vardı. Ancak en önemlisi, ventral top gondol kaldırıldı, sonuçta gövdenin midsection azaldı. Silahlanma şu şekilde yerleştirildi: iki NNUMX Mk silahının kanat kökünde, iki tane daha - gövdenin burnunda ve iki tanesi de kanat arkasındaki gövdede eğimli. Uçakta ayrıca gelişmiş radar ekipmanı kuruldu. Bu tür iki uçak üretildi veya daha doğrusu He 108B-219'ten (daha önce bahsedilmeyen 1V219 ve V37'ten) dönüştürüldü.
Yakalanan malzemeler için Non-219-1'in modifikasyonu, В-2'ten çok farklı değildi. Bu "Baykuş" aynı gövdeye (ancak yeni bir kabine sahip), aynı kanat, motor ve silahlara sahipti. Tek fark, dört büyük kalibreli MG 131 makineli tüfeklerin ağır kuyruk savunma kurulumu, gerekli merkezlemeyi sağlamak için motorlar, 30 cm ve tam bir sayaç - kokpit tarafından ileri sürüldü. Böyle bir uçak serisi atıldı, ancak Heinkel fabrikalarının Sovyet birlikleri tarafından ele geçirilmesi nedeniyle çalışma durdu. C-1 serisinin bir başka gelişmesi, 219 kg bomba taşıyabilecek çok amaçlı bir Non-2C-1500 olacaktı. Güçlü saldırı (dört ZO-mm silahı) ve savunma silahları, 700 km / s hıza (alev tutucular ve radar antenleri olmadan) uçabilme kabiliyeti, savaşın son aşamasında bile, üstün düşman havacılık koşullarında bile, bir günlük saldırı uçağı ve yüksek hızlı bombardıman uçağı olarak kullanılmasını sağlar .
1942'in sona ermesinden bu yana, bu dövüşçünün gelişimine paralel olarak, turbo kompresörler ve basınçlı bir kabin ile donatılmış, 419 değil özel bir yüksek irtifa uçağının tasarımında da çalışmalar yapıldığı not edilmelidir. Dahası, bombardıman versiyonları önce işe yaradı, sonra da yüksek irtifa avcısı He 219 ile olduğu gibi. Bu altı uçak inşa edildi. Daha doğrusu seri 219 He ve farklı kanat artırılmış alanlardan (He 59'teki 44,5 metrekareye karşı 219 metrekare) ve turboşarjlı DВ603G motorlardan dönüştürülmüşlerdir.
Ayrı 219 Olmayan Çeşitli araştırma projeleri için ve uçan laboratuvar olarak kullanıldı. Bu nedenle deneyimli Not 219V24 ve VZO jet motorları ВМW00З, savaşçı 162 için test edildi. Elektrikli buz çözücü ve fren paraşütleri (219V11 değil) test edildi. Uçaklarda He 219V15 ve V32 kimyasal silahlar yerleştirdi ve toksik maddelerin püskürtülmesiyle ilgili deneyler yaptı. 219V-33, bir burun konisi tarafından kapatılan parabolik bir antene sahip değildi.
Luftwaffe'nin liderliğinin He 219'in diğer pek çok makineden farklı olarak savaş birimlerindeki gelişmelerle pratik olarak hiçbir problem yaşamadığını kaydettiğini belirtmek gerekir. Oldukça başarılı ve gelecek vaat eden bir uçaktı, bu, az sayıda uçak üretilmesine rağmen (toplam 268 makineleri), İkinci Dünya Savaşı döneminin en iyi savaşçılarının genel listesinde göze çarpan bir yeri işgal etmesine izin verdi. Ve üzerinde uçan pilotların çoğu ünlü aslar haline geldi.
Kaynaklar:
Borisov Y. 219 değil. Luftwaffe Gece Avcısı // Anavatanın Kanatları. 2001. №12. C. 23-28.
Firsov A. Not 219 // Havacılık ve Kozmonoterapi. 1995. №11-12. C. 71-78.
Bakursky V. Gece Avcısı // Ac. 1993. №2-3. S.19-24.
Kotelnikov V. “Anti-Moscito” Heinkel He.219 // Havacılık ve Uzay Bilimleri. 1998. №8. C. 26-29.
William Green. Luftwaffe'nin kanatları. Bölüm III. M: ONTI TsAGI, 1993. C. 65-73.