Çin, 2 Ocak’ta Aya bir sonda indiren üçüncü ülke oldu. Ancak, daha da önemlisi, bunu Ayın uzak tarafında yapan ilk kişi oldu — bu bölge genellikle karanlık taraf olarak adlandırıldı. Ayın uzak tarafına inme yeteneği, ne Rusya ne de Amerika Birleşik Devletleri’nin takip etmediği kendi sağında teknik bir başarıdır.
Sonda Chang’e 4 , Çin uzay programının büyümesinin ve topladığı yeteneklerin, Çin için ve dünya çapında büyük güç arasındaki ilişkilerin sembolüdür.
Amerika Birleşik Devletleri Uzay Politikasının en önemli sürücülerinden biri tarihsel olarak özellikle Soğuk Savaş bağlamında Rusya ile rekabet olmuştur. Çin‘in başarıları birikmeye devam ederse, Amerika Birleşik Devletleri kendisini yeni bir uzay yarışında meşgul bulabilir mi?
Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya gibi, Çin Halk Cumhuriyeti ilk olarak 1950‘lerde balistik füzelerin geliştirilmesi sırasında uzay faaliyetlerinde bulundu. Sovyetler Birliği‘nden bazı yardımlardan yararlanırken, Çin uzay programını büyük ölçüde kendi başına geliştirdi. Pürüzsüz yelken uzak, Mao Zedong ileri büyük sıçrama ve kültürel devrim bu erken programları bozuldu.
Çinliler 1970 yılında ilk uydularını başlattı. Bunu takiben, ticari uydu uygulamalarına odaklanmak için erken bir insan uzay ışığı programı beklemeye alındı.
1978 yılında, Deng Xiaoping gelişmekte olan bir ülke olarak, Çin bir uzay yarışında yer almayacağını belirterek, Çin‘in uzay politikasını dile getirdi. Bunun yerine, Çin‘in uzay çabaları hem fırlatma araçları hem de uyduları – iletişim, Uzaktan Algılama ve Meteoroloji de dahil olmak üzere-odaklanmıştır.
Bu Çin küresel güç uzay çabaları üretebilir endişe değildi anlamına gelmez. 1992‘de, bir uzay istasyonuna sahip olmanın 21. yüzyılda büyük bir işaret ve prestij kaynağı olacağı sonucuna vardı.
Bu nedenle, Shenzhou uzay aracının gelişmesine yol açan bir insan uzay gemisi programı yeniden kuruldu. İlk Çinli astronot veya Taikonot, Yang Liwei, 2003 yılında başlatıldı. Toplamda, altı Shenzhou misyonları Çin’in ilk uzay istasyonu, Tiangong-1 iki dahil olmak üzere, düşük dünya yörüngesine 12 taikonauts taşıdık.
İnsan uzay ışığına ek olarak, Çinliler de Chang’e 4 gibi bilimsel misyonlar üstlenmiştir. İlk ay misyonu, Chang’e 1, Ekim 2007‘de ay yörüngesinde ve bir Rover 2013 yılında aya indi. Çin‘in gelecekteki planları yeni bir uzay istasyonu, bir ay üssü ve Mars‘tan Olası örnek dönüş misyonları içerir.
Çin uzay programının en önemli özelliği, özellikle erken Amerikan ve Rus programlarına kıyasla, yavaş ve istikrarlı bir tempodur. Çin uzay programının birçok yönünü çevreleyen gizlilik nedeniyle, tam yetenekleri bilinmemektedir. Ancak, program meslektaşları ile eşit muhtemeldir.
Askeri uygulamalar açısından, Çin de önemli beceriler göstermiştir. 2007 yılında, başarısız bir hava uydusu yok etmek için bir zemin tabanlı füze başlatılması, bir anti-uydu testi üstlendi.
Başarılı olsa da, test diğer uyduları tehdit etmeye devam eden bir orbital enkaz bulutu yarattı. “Yerçekimi” filmi, uzay enkazının hem uydular hem de insanlar için poz verdiğini gösterdi. Çin askeri 2018 raporunda, Savunma Bakanlığı Çin‘in askeri uzay programı “hızla olgunlaşmaya devam ettiğini bildirdi.”
Yeteneklerine rağmen, Amerika Birleşik Devletleri, diğer ülkelerin aksine, Ulusal Güvenlik endişeleri nedeniyle Çin ile önemli bir işbirliği yapmadı. Aslında, bir 2011 yasa Çin uzay yetkilileri ile resmi temas yasaklar. Bu, Amerika Birleşik Devletleri ve Çin arasında yeni bir uzay yarışına işaret ediyor mu?
Bir uzay politikası araştırmacısı olarak, cevabın evet ve hayır olduğunu söyleyebilirim. Ulusal Uzay Konseyi İcra Sekreteri Scott Pace da dahil olmak üzere bazı Amerika Birleşik Devletleri yetkilileri, işbirliği potansiyeli konusunda dikkatli bir şekilde iyimser ve yeni bir uzay yarışının başlangıcını görmüyorlar.
NASA Yöneticisi Jim Brindenstine yakın zamanda Almanya‘daki Uluslararası Astronotik Konferansı‘nda Çin uzay programı başkanı ile bir araya geldi ve Çin ve ABD‘nin birlikte çalışabileceği alanları tartıştı.
Ancak, uzayda artan askeri varlığı artan rekabet kıvılcım olabilir. Trump yönetimi, Çin ve Rusya‘nın yeni bir bağımsız askeri şube, bir uzay gücü için argümanını desteklemek için yarattığı tehdidi kullandı.
Ne olursa olsun, uzayda Çin‘in yetenekleri popüler kültür yansıtılır ölçüde büyüyor. Andy Weir‘in 2011 romanı “The Martian” ve daha sonraki film versiyonunda NASA, mahsur kalmış astronotunu kurtarmaya yardım etmek için Çin‘e dönüyor.
İlk uzay yarışının gösterdiği gibi rekabet teknolojideki gelişmelere yol açabilse de, uzay araştırması için daha büyük bir küresel kapasite, yalnızca astronotlardan tasarruf etmek için değil, hepimizin yaşadığı evren hakkında artan bilgi için de yararlı olabilir. Çin‘in yükselişi yeni bir uzay yarışı müjdelese bile, tüm sonuçlar olumsuz olmayacaktır.
12,759,069
353,426
9,513
308,446