Çağdaş İrlanda edebiyatının önde gelen şairlerinden, şiirlerinde kişisel yaşantısından izler, gündelik hayat ve sıradan olayların yansımalarının yanı sıra erkek egemen toplumlarda cinsiyet ayrımcılığı nedeniyle ikinci cins sayılan, ötekileştirilen, belirlenmiş rollerle kendilerine büyük sorumluluklar yüklenen, din ve geleneksel ahlak baskısı altındaki kadınların durumuna odaklanan Eavan Boland'dan iki şiir. Şair Gonca Özmen'in çevirisiyle sunuyoruz.
Kayıp Ülke
İki kızım var.
Yeryüzünden tek isteğimdi onlar.
Neredeyse tek.
Bir karış da toprak istedim:
Tepelerin kuşattığı bir şehir. Şehirde bir nehir.
Halinden memnun bir ada.
Benim diyebilirim böylece. Bana ait.
Laf olsun diye değil.
Büyüdüler ve çok uzaktalar şimdi
Hafıza bile
göçmen oldu çıktı
başıboş dolaşıyor
aşkın manzara kisvesine büründüğü yerde:
Bir yer ki tepeler
bir çocuğun gözlerinin renginde
bir yer ki çocuklarım uzaklar, ufuklar:
Geceleyin,
uykunun eşiğinde,
Dublin Körfezi kıyısını görebiliyorum.
Sarp kayalıklarını ve granitten iskelesini.
Burayı, diyorum,
böyle mi görmüş olmalılar
açılırken posta gemisiyle alacakaranlıkta,
gölgeler düşerken
geride bıraktıkları
ve sonsuza kadar sevecekleri her şeye?
Sonra
Hayal ediyorum kendimi
karaya dönük küpeştesinde o geminin,
ararken bir elin son görüntüsünü.
Görüyorum kendimi
o suyun yeraltı dünyasında,
karanlık hızla girerken içeri ve
söylerken kayıp bir ülke için bildiğim tüm isimleri: