Biz Bir İmkansızlık Tasarımı Gibiydik
Biz Bir İmkansızlık Tasarımı Gibiydik
Yaşamaın işleyişi gibi hızlı geçiyor birlikteliğimiz, ayrılığımız ölümün bekleyişi kadar yorucu.
Mutlu olmak için sevmek, başarılı olmak için yalnız kalmak gerekir.
Sen umutlandığında, ben vazgeçmiş oluyordum; ben hayal kurduğumda, sen yenilmiş oluyordun. Biz bir imkansızlık tasarımı gibiydik.
Yıllar tecrübe getirse de, hayalleri her zaman götürür.
Bazı aşklar, herkesin bildiği ritim tuttuğu şarkılar gibidir. Müzik güzeldir, ancak sözlerin bir anlamı yoktur.
Konuşamadan durabilmek ve bunu sorun etmemek, bir olmuş olduğunuz anlamına gelir.
Yalnız kalmak bir seçim, aşk acısı çekmek bir borçtur.
Sen mutsuzluğumun, en mutlu haliydin.
Aslında aşk ikimiz arasındaki en büyük yozlaşmaydı.
En büyük yanılgı, birinin seni hiç terk etmeyeceğini sanmaktır.
Bazı aşklar, sonsuzdan gün alsa da, bütük aşklar, tamamlanamadan biter.
İnsan çok sevdiği zaman yalnız kalmayı, çok yalnız kaldığı zaman güçlü olmayı öğrenir.
İnsan ummadan yaşayamadığı gibi, unutmadan da yaşayamaz. Bu nedenle ümit edip, unutmak gereklidir.
Yalnızlık insanı yok edebilecek kadar güçlü, yeniden doğmasını sağlayacak kadar büyük bir duygudur.
Sorun hiçbir zaman davranışların olmadı. Umursamaz ya da aptal olmanda, sorun yoktu. Ancak sen acımasız ve unutkan oldun. Beni önce yok ettin, sonra bunu unuttun.