- İtalyan Devleti'ne karşı savaştınız mı?
+Evet
- İnsanları İtalyan Devleti'ne karşı savaşmaya teşvik ettiniz mi?
+Evet
- İtalya'ya karşı kaç yıl savaştınız?
+Yaklaşık 20 yıl
- Yaptıklarından dolayı pişman mısınız?
+ Hayır
- İdam edileceğinizi biliyor musunuz?
+ Evet
Hakim şaşırdı:
- Sizin gibi birisi için böyle bir son, çok üzücü.
Bunu duyan Ömer Muhtar şöyle dedi:
+Tam tersi! Bu, hayatımın sonu için en güzel yol.
Hakim daha sonra, mücahidlere cihadı durdurmalarını emreden bir emirname yazması halinde O'nu beraat ettirmek ve ülke dışına sürgüne göndermek istedi.
Ve o dokunaklı söz; "Her namazda Allah'tan başka ilah olmadığına, Muhammed(s.a.s.)'in de O'nun resulü olduğuna şehadet eden parmaklarım, asla yanlış bir şey yazamaz! Bizler teslim olamayız. Ya kazanırız ya da ölürüz!"
- İtalya Sıkıyönetim Mahkemesi idamına karar verdi.
Ömer Muhtar: Hüküm ve karar yalnız Allah’ındır. Sizin bu sahte ve uydurma hükmünüzün hiçbir geçerliliği yoktur… İnnâ lillahi ve innâ ileyhi râciun. (Allah’tan geldik, Allah’a döneceğiz.)
Bilir misiniz bu Ömer Muhtar denen Zâtı? Bizim mahalle muhtarı Ömer amca filan değil! Zaten bu dönem kazanamadı. Muhtarlık mahlası da kalmadı.
Ömer Muhtar adını tarihe silinmez kalemlerle yazdırmış, Libya’nın İtalyan zorbalığına ve kapitalist sömürgesine verdiği cihadın lideri ve komutanıdır. Öyle ki; üstün teknolojik silahlara sahip İtalyanlara karşı sınırlı imkanlarda verdiği mücadele dillere destandır. Bu yüzden olsa gerek Osmanlı subaylarının onu şu sözlerle yâd edişi; ‘Onun gibi on insan olsa Libya elden gitmezdi.’
Evet gitmezdi. Ama on kişi çoğu zaman bir araya gelmez. Gelse de hemen üstlerine çullanırlar can havli ile global güçler. Bakınız Mısır’a, Mısırımıza 529 yiğit bir araya geldi de, bıraktılar mı rahat? O kutlu mücadelenin, o yüce davanın yaşamasını istediler mi?
İstemediler tabi. İstemezler de. Bu onların işi çünkü. Kötü olmak. İyi olmak mı? yine bize düştü. Ne diyordu İbrahim Tenekeci abimiz; ‘İyilik düşünmeden yapılır, fakat kötülük ise planlı ve düşünerek.’ Ben bu söze birde ‘sinsice’ kelimesini eklemek istiyorum.
Öte yandan, biz bir Ömer Muhtar olamayız. Evet biz Seyyid Kutup’ta olamayız. Evet haklısınız Mursi’de olamayız. Ama biz bu güzel insanların yanında durabiliriz. Ve biz bu güzel insanlara dua edebiliriz; bizim dinimizi, İslamımız’ı korumak ve yüceltmek namına can verip şehit oldukları veya can vermek için gözlerini bile kırpmadıkları için. Sizi bilmem, bence bu, dua etmek için iyi bir gerekçe..
Bir de şu var; Bazen bir hedef, bir amaç veya bir dava için yürekli ve gönüllü yüz yiğit çıkar yola; doksan dokuzunun şehadeti birinin zaferi olan bir yola. O doksan dokuz şehadet tek ve gerçek olan zafere imzasını attığında, geriye sağ kalan bir kişi tutacaktır kutlu sancağı. Bu yiğit yüz kere vurulsa da yüz değil bin yiğit yeniden doğacaktır bu şehadet meydanı uğruna. Yanıldıkları nokta şu ki: bu davayı, inananları darağacına götürerek bitiremezler. Tam tersi daha da yüceltirler, hem Allah katında hem de bizim nazarımızda..
Velhasıl kelam, biz şunu biliriz; Şehadet Şerbetini, ancak size sunulursa içersiniz. Yoksa Allah istemedikten sonra böyle kutlu bir mertebe kimseye nasip olmaz. O ol der, herşey oluverir..
Bekir AKGÜL // [email protected]