Şu sıralar dizi dünyasının temel sorularından biri olan "Ömer İplikçi'yi niye bu kadar sevdik" sorusuna bir cevap da benden gelsin, dedim.
Ömer Defne'yi Seviyor
Ömer Defne'yi güzel seviyor. Güzel bakıyor. Bakışlarıyla okşuyor. İçi giderek bakıyor. Özlemle bakıyor. Kendini teslim ederek bakıyor. Acı çekerek bakıyor. Yutkunarak bakıyor. Ömer Defne'ye yutkunmadan bakamıyor.
Ömer Defne'yi önce sevinçle sevdi, Defne'nin kıskançlıkları onu güldürdü. Kıskanan, kıskandıkça kendini unutup laflarını karıştıran, Ömer'i güldüren Defne'yi sevdi. Sonra Defne kendini çekti. Böylece Ömer aşkında yeni bir safhaya geçti: Defne'nin kıskançlıkları artık onu güldürmüyor, Defne acı çekerken o da acı çekiyor. Defne'yi artık acı çekerek de seviyor, Defne ona acı çektirirken de seviyor. Defne Ömer'in kalbinde daha derine battı.
Ömer Defne'yi tutkuyla seviyor. Tutkusuna rağmen mesafeli durabiliyor. Defne'yi incitmiyor, hırpalamıyor, zorlamıyor.
Ömer Defne'yi şefkatle, incelikle seviyor. Defne'yle ilgili detayları aklına mıhlıyor, sevdiği bisküvileri arabanın torpidosunda bulunduruyor, en canı sıkkın anında onunla ilgilenemediği için ya da yanında bir başkasına sesini yükselttiği için Defne'den özür diliyor.
Ömer Defne'yi aklı karışarak seviyor, sendeleyerek seviyor, vazgeçemeden seviyor, sabırla seviyor, Defne bin yıl bekle dese, bekleyecekmiş gibi seviyor, git dese gidecek, kal dese kalacak, sevme dese sevmeyecek, umursama dese umursamayacak, ne dese "peki" deyip yapacak, ne yapsa git gide daha çok bağlanacakmış gibi seviyor. Ömer Defne'yi çelişkiler içinde seviyor.
Ömer Defne'yi tanımadan önce de sevmiş gibi, hep sevmiş, hep de sevecekmiş gibi seviyor.
Diğer sebepler bilahare...