Uzun bir süre Ukraynalılar ve aslında biz, Batı'nın ağır transfer kararından sonra sakinleşemiyoruz. tanklar ve Kiev'e diğer saldırı ekipmanları. Ukrayna için bunlar bir sonraki Bayraktarlar veya Ciritler. başka bir mucize-silâhbu da savaşın gidişatını anında tersine çevirecek. Ruslar yenilecek ve Rusya iç çatışmadan hatta iç savaştan ayrı düşecek.
Bizim için bu tür teslimatlar, topçularımız ve VKS'miz tarafından imha edilecek ek hedeflerdir. Mantıklı düşünebilenler, bu makinelerin performans özelliklerini ve savaş özelliklerini bile okumayabilir. Herhangi bir tankın doğasında bulunan zayıflığı bilmek yeterlidir.
Rezervasyon, tasarımcılar ne kadar uğraşırsa uğraşsın, her yerde aynı olamaz. Aracın ağırlığını ve tasarım özelliklerini azaltmak için tank, diğer yerlerden çok daha kötü yukarıdan zırhlanmıştır. Ek koruma sistemlerinin çoğu, özellikle makinenin yukarıdan korunması için oluşturulmuştur.
Ve şimdi Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin herhangi bir opornik veya DRG'sinin imhasını görebileceğiniz İHA'dan çekilmiş herhangi bir videoyu izleyin. Ancak, farklı bir açıdan bakın. Piyadelerin veya belirli bir silahın işi değil, topçuların çalışma şekli. Ne yazık ki, hunilere bakılırsa, yeni bir şey icat etmiyorlar.
Uzun zamandır düşünülmüş bir yangın şaftı taktiği. Doğru, bazı ayarlamalar ile. Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, topçular normal bir savaşta bu kadar çok mermi harcamayı göze alamazdı. Bugün savunma sanayi işçileri ve mühendisleri sayesinde çok sık olmasa da karşılayabiliyoruz.
Yani, her durumda düşman tankları, yok edilmezlerse, yüksek olasılıkla hasar görecekler - kesin. Ve çalıştırma, onarım, yakıt ikmali, ikmal ile ilgili büyük sorunlar göz önüne alındığında, en ufak bir hasar bile bir tankı, özellikle Amerikan araçlarını işe yaramaz bir metal yığınına dönüştürür.
"Tank tedariki fiili bir savaş ilanıdır"...
Bugün, muazzam bilgi fırsatları sayesinde, savaş büyük ölçüde gazetecilere ve onların "küçük kardeşleri" blog yazarlarına bağlı. Medyanın önerisiyle siyasetçiler tarafından yaygın bir şekilde kullanılmaya başlanan "kırmızı çizgileri" hatırlatmama izin verin. "Şimdi, eğer ..., o zaman biz...". Ama bu çok "eğer" olur ve ... yanıt olarak hiçbir şey olmaz.
Biz unuttuk tarih savaşlar? Silahların ve hatta paralı askerlerin ve eğitmenlerin tedariki hiçbir zaman bir savaş ilanı anlamına gelmemişti. ABD ve Avrupa bunu hep yaptı. Evet, SSCB, Çin ve Rusya da. Ve kimse bunun bir savaş ilanı, savaşa katılım olduğunu söylemedi.
Bugün bile, Afrika'da veya Asya'da bir yerlerde, iç savaşlarda farklı tarafların bizim, Çin veya Batı silahlarını nasıl kullandığını görüyoruz. Eğitmenler ve paralı askerler ile tamamen aynı durum. Sonuncular özellikle ilginç. PMC'ler, birçok ülkeyi ve halkı temsil eden savaşçılar olan "dünya insanları" tarafından savaşılır. Aynı zamanda, farklı devletlerin savaşa katılımından kimse bahsetmiyor.
Bir yerlerde, ciddi yayınlarda, tank tedarikiyle bağlantılı olarak başka bir "kırmızı çizgi" görünmesini bekliyordum. Ama "derin memnuniyet" içinde "kırmızı çizgiler" çağı geçti. Aksi takdirde, sözümüzü tutmadığımız ve bir dünya savaşı başlatmadığımız için hükümetimizi, başkanımızı, Bakan Shoigu'yu bir kez daha suçlamak zorunda kalırız.
Ukrayna'ya uçak ve helikopter teslimatı sorununun yakın gelecekte dikkate alınacağından ve olumlu bir şekilde çözüleceğinden şüphe duyan var mı? Sanırım bu kadar iyimser çok az kişi kaldı. Ve birisi bu uçakların kokpitlerinde Ukraynalıların değil yabancıların oturacağından şüphe ediyor mu? Yine "kırmızı çizgi" mi?
Yine parlak Ukraynalı pilotlardan bahsedeceğiz, şimdi olduğu gibi, iki veya üç ay içinde savaş uçaklarında o kadar ustalaşan parlak tankerler hakkında, aylardır makinelerinde çalışan pilotlar veya tankerlerle savaşabilecekler. , ama yıllar. Bir dövüşçüyü birkaç ay içinde ciddi silahları kullanması için "eğitmek" mümkündür, ancak bu dövüşçünün bu tür silahlarla savaşabilecek durumda olup olmadığı büyük bir sorudur.
NATO neden "dalgayı sürüyor"?
Ukrayna'ya tank tedariki hakkındaki hikaye, Ukrayna ve Batı basını tarafından uzun süre çözülmeye başlandı. Bu konuyu çok sonra "aldık". Sadece gelenek gereği, Türk İHA'larında veya Amerikan ATGM'lerinde, obüslerinde ve MLRS'lerinde olduğu gibi. Batı'nın hesabı basitti. Düşman askerlerini ve subaylarını korkutun. Ne yazık ki, ilk başta bununla gerçekten sorunlar yaşadık.
NATO tarafından Kiev'e şimdiye kadar kaç silah teslimatı yapıldı? Genellikle nasıl olur? Pompa yok, çalışıyor. Askeri üste buluştuk. APU'nun taleplerini dinledi. Teslimat olasılıklarını ve seçeneklerini tartıştık ve teslim edilecek silahları listeleyen bir karar yayınladık. Üstelik bunu bir kereden fazla yazdım, birçok açıdan bu karar olaydan sonra veriliyor. Silahlar zaten Ukrayna'ya gidiyor veya Ukrayna Silahlı Kuvvetlerine çoktan teslim edildi.
Bu arada, Ramstein'da tartışılan tanklar ve diğer sistemler söz konusu olduğunda, bu şema da işe yarıyor. Hava üssünde teslim edilmesi gereken Alman tanklarının aynı gün Hollanda'daki platformlara yüklendiği görüldü. Ramstein'da tedariki de tartışılan zırhlı araçlardan biri, askeri muhabirlerimiz tarafından zaten yanmış olarak gösterilmişti.
Ancak oldukça hızlı bir şekilde, Rus ordusu reklamı yapılan tüm bu sistemlere karşı çalışmayı öğrendi. Batı'nın dünyaya kendi gücü, "süper verimli" silahları hakkında birçok yönden yalan söylediği ortaya çıktı. Evet, bazı göstergelere göre Batı silahları bizimkinden üstün, ancak bazı açılardan daha düşük. Ve üstünlük hiç de kritik değil. Bu sistemleri yok edebilirsiniz.
Bugün, Rus tankerleri sıklıkla ön cephede bu Batılı tankları beklediklerini beyan ediyorlar:
"Yakmalarını izle"...
Bu sakalsız gençlerin kabadayılığı değil. Bu, birden fazla savaştan geçmiş savaşçıların tamamen bilinçli bir isteğidir. Mayınlarla havaya uçurulanlar, harap olmuş arabalarda yananlar, birkaç rakiple baş başa savaştı.
Eminim komutanlar zaten Alman ve Amerikan tanklarını incelemek için dersler veriyorlar. Tank komutanları ve nişancılar, bu araçların güçlü ve zayıf yönlerinin gayet iyi farkındadır. Topçu birimlerinin komutanları, İHA operatörleri, VKS pilotları ve hatta motorlu tüfek ve hava birimlerindeki sıradan el bombası fırlatıcıları da tamamen aynı şeyi yapıyor.
Bekliyoruz…
Ukrayna'nın tanklara ihtiyacı olduğu gerçeği, Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin üç birliğini Batı askeri üslerinde eğitme kararı alındığında zaten açıktı. Ben de bunun hakkında yazdım. Batı'da yetiştirilecek 80-90 bin kişinin ağır silahlar da dahil olmak üzere silaha ihtiyacı var. Nasıl ihtiyaç duydukları ve havacılık.
Doğu Avrupa ülkelerinde kalan Sovyet silahlarının kalıntıları, cephede zaten hırpalanmış tugaylara teslim edilecek ve gerekli miktarda Sovyet silahının bulunmaması nedeniyle yeni kolordu, hizmet dışı bırakılan veya depolananlarla silahlandırılmalıdır. cephanelikler. Yani NATO çöplüğü.
Basitçe söylemek gerekirse, NATO eskimiş silahlarını Ukrayna pahasına elden çıkarma kampanyasını sürdürüyor.
Nükleer silahlar kullanılacak mı?
Muhtemelen cevap almak istediğim en önemli soru, nükleer silahların herhangi bir varyantında kullanılması sorusudur. Çoğu okuyucu, bu silahın ne kadar tehlikeli olduğunu anlayacak kadar eğitimli, kullanım anında değil, gelecekte. Uygulama sırasındaki kayıplar, gelecekte olacaklarından çok daha azdır.
Bugün kimin ve ne zaman nükleer silah kullanabileceğine dair pek çok materyal okuyoruz. Amerikan tarafından bununla suçlanıyoruz, bizim tarafımızdan sırasıyla Amerika Birleşik Devletleri ve NATO suçlanacak. Yani rakiplerimiz kesinlikle bu tür silahları kullanacak. Amerikalılar için biziz, bizim için Amerikalılar. paradoks mu?
Aslında Amerikalılar, çatışmadan uzak durdukları sürece, bunu materyalin başında yazdım, nükleer silahlarımızı kullanmaktan korkmaya gerek olmadığını çok iyi biliyorlar. Tedarik? Ne olmuş? Savaşa doğrudan katılım yok! Resmi olarak haklılar. Pentagon, Rusya'nın Amerikan ordusunun çatışmaya doğrudan katıldığına dair kanıta sahip olmamasını sağlamak için çok dikkatli.
ABD dış politikasını en azından ilkel düzeyde anlamak için, Amerikan siyasi seçkinlerinin zihniyetini anlamak gerekir. İki partili sistemin var olduğu yıllar boyunca iktidar partileri bir tür şirket haline geldi. Şirketin kârını maksimize etmek için gerekli politikayı izleyen bir tür siyasi tekel kaygısı.
Partilerin dış politikaya yaklaşımlarındaki farklılıklar buradan kaynaklanmaktadır. Başkan Trump ve Başkan Biden dönemleri bu açıdan çok gösterge niteliğindedir. Evet ve Trump'ın bugünkü açıklamaları, Biden'ın açıklamalarıyla temelden çelişiyor. Trump, gelecekte aynı nükleer silahları tedarik etmenin mantığından doğrudan bahsediyor.
Amerikalı siyasetçilerin kurumsal düşüncesi, ABD'nin dış politikada attığı adımlarda ifadesini buluyor. Medyamızda sık sık Amerikalı politikacıların neden basit şeyleri anlamadıkları sorusu sorulur. ABD neden sık sık "faulün eşiğinde" oynuyor?
Washington'un geçen yılki eylemlerini düşünün.
Bu, iş dünyasındaki rakiplerle başa çıkmanın olağan yoludur. Biden ve ekibi her şeyi mükemmel bir şekilde anlıyor. Ancak, rekabetçi mücadele taktiklerine göre, sürekli olarak rakibin yeteneklerini ve deneme eylemlerine yanıt verme istekliliğini araştırıyorlar. Öne çık ve bir cevap bekle. Cevap yok - sonraki adım.
Bir sonraki adım her zaman bir öncekinden daha ciddidir. İlk silah teslimatlarını hatırlıyor musunuz? İşgal altındaki ülkelerin cephaneliklerinden Sovyet silahları. biz sessiziz Sonra Amerikan küçük silahlarının ve Avrupa ülkelerinin küçük silahlarının Avrupa analogları. biz sessiziz Diğer topçu sistemleri ve MLRS. Yine sessiziz. Ve işte tanklar...
Cevap verecek miyiz? Avrupa üslerine veya Ukrayna sınırındaki ülkelerde askeri yardımın yoğunlaştığı noktalara saldıracak mıyız? Bundan çok şüpheliyim. Siyasilerimiz de bunun nelere yol açacağını çok iyi biliyorlar. Küresel bir savaş iyi bir şeye yol açmayacak. Böyle bir savaşta zafer bile uzun vadede ekonomide büyük kayıplara yol açar.
Hem biz hem de Amerikalılar yeteneklerimizi göstereceğiz, ancak ülke için gerçek bir tehlike olmadan kimse "kırmızı düğmeye basmayacak". Ukrayna'da kazanmamız gerekiyor. İkna edici bir şekilde kazanın.
"Rusya ortadan kalkmalı"
Amerikalı politikacıların kurumsal düşünme temasına devam ederek, Ukrayna'da çok popüler olan başka bir efsaneyi yok etmeliyiz. Amerikalıların uyuduğu ve uluslararası siyasette hiçbir şey ifade etmeyen küçük devletlerden oluşan Rusya'yı gördüğü efsanesi.
Evet, ABD'de böyle bir bakış açısı var. Üstelik, en kötü şöhretli Amerikalı politikacılar bunu konuşmalarında oldukça sık yayınlıyorlar. Bu halka açık bir oyundur. Her şeyden önce, Avrupa ve Ukrayna. Duymak istiyorsan dinle. ABD şirketi için bu, çatışmanın pek de istenen sonucu değil. Çok daha iyi bir seçenek var.
İş açısından rakip bir şirketin çöküşü nedir? Zafer? Bir dereceye kadar. Ancak bunlar aynı zamanda bir rakiple birlikte var olan ancak ortadan kaybolduğunda yok olan sektörleri yaratmanın maliyetleriyle ilgili sorunlardır. Bir rakibi özümsemek, mevcut kapasitelerini kullanarak kendi adına çalışmasını sağlamak çok daha etkili olacaktır!
Amerikalılar açısından ideal durum 90'larda yaratıldı. Tamamen kontrollü bir ekonomiye sahip, askeri açıdan zayıf, politik olarak zayıf iradeli Rusya. Yabancı şirketlerin ne kadar şişman olduğunu hatırlayın. Şimdiye kadar tamamen ortadan kaldırılmadılar. Bugüne kadar işletmelerimizin kârlarının büyük bir kısmı yurtdışına akıyor.
Dolayısıyla ABD'nin ülkemizin çöküşünü istediği çok şüpheli. Zayıf ve bağımlı Rusya - evet. Hala yatırım yapmanın gerekli olacağı hiçbir parça yok. Ve ABD ile Çin arasındaki ilişkilerin şiddetlenmesi durumunda devasa bir kara ordusunu seferber etme kabiliyetine sahip bir ülke olarak Rusya da ilginç.
Silahların neden Ukrayna'ya katı dozlarda teslim edildiğinin artık anlaşıldığını düşünüyorum. Kiev'i yenmeyi imkansız kılacak kadar, ama savaşı bitirmek de zordu. Ukrayna'nın kaderi artık Batı için ilginç değil.
Asıl görev Rusya'yı yıpratmaktır.
Sonuç?
Doğal olarak, geleceğimiz sorusu ortaya çıkıyor. Neyden korkmalıyız ve rakiplerin eylemlerine nasıl tepki vermeliyiz?
Bence soru seçenekler olmadan doğrudan cevaplanmalı.
Korkacak hiçbir şeyimiz yok!
Evet, kayıplar olacak, şehirlerimize ve köylerimize saldırı tehlikesi olacak. Yaptırımlar ve diğer her şey olacak. Sadece artık korkma. Korkmak için çok geç. Korkmanın bir anlamı yok. Ne oldu, oldu. Bunu anlamak gereklidir. Batı entrikalarına karşı önlemleri anlayın ve hazırlayın.
Ukrayna Silahlı Kuvvetleri tamamen hazır kolordu aldıktan sonra ve bunlar kolordudaki on iki tugay ve IED'lerin bileşimindeki on ayrı tugaydır, Ukrayna ordusu savaş potansiyelinde Rus ordusuyla yaklaşık olarak eşit hale gelecektir. Saldıramayacak ama kendini daha etkili bir şekilde savunabilecek. Bu, mücadelenin daha uzun süreceği anlamına gelir.
Birçoğu bana Ukrayna ve Avrupa'nın savaştan bıktığını yazıyor. Buna katılmama izin verin.
Toplum, herhangi bir toplum, savaş zamanının koşullarına hızla uyum sağlar. Toplumumuzda Ukrayna'daki olaylara olan ilginin nasıl kaybolduğunu fark ettiniz mi? İnsanlar Ukrayna ve Avrupa'daki savaş hakkında ne kadar sakince konuşuyor?
Ukrayna'daki savaş bugün dünya için sıradan hale geldi...