El
Patricia Highsmith
Bir genç adam bir babadan kızını istemişti, ömrünü
onunla el ele geçirmek istediğini söyleyerek. Baba genç adama kızının sol
elini gönderdi, bir kutu içinde.
Baba: "Ömrünü onunla el ele geçirmek istediğini
söyledin ya, işte kızımın eli. Ama bana sorarsan sen aslında daha başka
şeyler istemiş ve almışsın ondan."
Genç Adam: "Siz neler demek istiyorsunuz?"
Baba: "Neler demek istiyorum, sence? Benim senden daha
şerefli olduğumu yadsıyamazsın, çünkü sen benim ailemden, izin istemeden bir
şey aldın, oysa ben sana, istediğini verdim işte."
Aslında genç adam herhangi bir şerefsizlik yapmış
değildi.
Sorun babanın kuşkucu olmasında, olayları çirkin
yorumlamasındaydı. Baba şimdi yasal olarak genç adamı kızının bakımından
sorumlu tutup kaz gibi yolabilecek durumdaydı. Genç adam kızın elinin
kendisinde olduğunu yadsıyamazdı, oysa sonunda bu eli umarsızlık içinde öpüp
toprağa gömmüştü. El gömüleli neredeyse iki hafta oluyordu.
Genç adam, kızı görmek için girişimde bulundu, ama
babanın evini kuşatmış olan esnaf ve tüccarların arasından kendine yol açıp
geçemedi. Kız sağ eliyle çekler imzalamaktaydı. Kan kaybından ölmek şöyle
dursun, bu konuda yepyeni bir hız kazanmış gibiydi.
Genç adam gazetelere, kızın evini ve yatağını terk
etmiş olduğu konusunda ilan verdi. Ne var ki ilkin bu evde ve bu yatakta
bulunmuş olduğunu kanıtlaması gerekiyordu. Durum henüz kağıt üstünde ve
kilisenin gözünde "evlilik" sayılmıyordu. Beri yandan kızın elinin onun
elinde olduğu, paketi imza karşılığında teslim aldığı kesindi.
Şimdi beş parasız kalmış olan genç adam, "Ne eli?" diye
polislere sordu, çaresizlikten saçını başını yolarak. "O el benim bahçemde
gömülü!"
"Demek gözü kanlı bir suçlusun da aynı zamanda?
Derbeder bir yaşam sürmekle kalmıyorsun, psikopat bir manyaksın da! Eşinin
elini sen mi kestin yoksa?"
"Ben kesmedim, zaten o benim eşim bile değil!"
"Kızcağızın eli bunun elinde, ama eşim bile değil
diyor!" diye burun kıvırdı yasa adamları. "Ne yapalım şimdi biz bu adamı?
Mantıksız, belki de akıl hastası bir adam."
"Tımarhaneye kapatalım. Ne var ki aynı zamanda cebi
delik olduğundan bir devlet hastanesine yatırmak durumundayız."
Böylece genç adamı kilit altına aldılar. Eli onun eline
verilen kız ayda bir gelip tel örgünün ardından ona bakıyordu, sadık bir eşe
yaraşır biçimde. Ve çoğu evli kadınlar gibi onun da kocasına söyleyecek pek
sözü yoktu. Ama tatlı tatlı gülümsüyordu. İşyeri genç adama ufak bir maaş
bağlamıştı şimdi; kız, bunu da alıyor, kol bileğinin kesik yerini ise muflon
içinde gizliyordu.
Genç adam ondan, yüzüne bile bakamayacak kadar nefret
ettiği için daha kötü bir koğuşa nakledildi, kitapları elinden alınıp
ziyaretçileri yasaklandı ve sonunda zavallıcık gerçekten aklını oynattı.
Delirdiği zaman başından bütün geçenler, sevdiği kızla
el ele yaşamak isteyişi ve onun kesik elinin kendisine verilişi, genç adam
için sonunda anlaşılırlığa kavuştu. Bir kızın elini eline almayı istemekle
ne korkunç bir hata, hatta bir cinayet işlemiş olduğunu şimdi
kavrayabiliyordu.
Onu kapatanlara başvurarak hatasını artık anlamış
olduğunu söyledi.
"Ne hatası? Bir kızla el ele yaşlanmak istediğini
açıklamak mı? Evlendiğimde ben de bunu yapmıştım."
Hiçbir şeyle iletişim kuramadığına göre şimdi artık
temelli delirmiş olduğunu hisseden genç adam günler günü bir lokma yemek
yemedi, en sonunda yatağına uzanıp yüzünü duvara döndü ve öldü.