İşsizin Reenkarnasyonu Cilt 12 Bölüm 04
Labirente Giriş
İlk bakışta Işınlanma Labirenti bir mağaradan başka bir şey değildi. Bölgede yaşayan örümcekler sayesinde duvarları kaplayan örümcek ağları dışında dışarıdan bakıldığında özel bir yanı yoktu.
Ama hepsi bu kadardı. Bunun dışında, sadece bir uçurumun kenarındaki bir delik gibi görünüyordu. Eğer bir fotoğrafını görseydiniz, muhtemelen hiç ilginizi çekmezdi.
Ancak bizzat görmek başka bir şeydi. Bir şey bana içinde bir labirent saklı olduğu hissini verdi. Tedirgin edici bir havası vardı ve yine de merakımı uyandıran tam da bu tedirgin edici havaydı. Tüm labirentlerin benzer bir havası olup olmadığını merak ediyorum.
“Tamam Rudy, bunu konuştuğumuz gibi yapacağız. Anladın mı?”
“Anladım,” dedim.
Paul omzuma vurdu ve başını salladı.
Tıpkı dün konuştuğumuz gibi düzenimizi aldık ve içeri girdik. İlk kez bir labirente giriyordum ve pek heyecan duymuyordum.
Sadece başarısız olmayı göze alamayacağımızı bilmenin ağırlığını hissediyordum. “Lütfen herkes dikkatli olsun.”
Lilia, Vierra ve Shierra at sırtında şehre döneceklerdi. Büyük klanlar fethetmek için bir labirente girdiklerinde, destekçileri kamp kurar ve dışarıda beklerdi. Neyse ki Rapan sadece bir gün -ya da biraz aceleyle yarım gün- uzaktaydı. Mağaranın önünde kamp kurmalarına gerek yoktu.
“Pekâlâ, hadi gidelim.”
İçerisi karanlıktı ama tamamen değil. İçeride loş bir parıltı vardı. Bu kadar zayıf görüş alanı iyi değildi. Ölümcül olabilirdi.
“İçeriyi aydınlatacağım,” dedim. Paul, “Hadi bakalım,” diye cevap verdi.
İçeri girer girmez Nanahoshi’nin bana verdiği ruh parşömenini kullandım. Parlak bir ışık topu sıçradı ve başımın tepesinin etrafında dönmeye başladı. Geese de aynı parşömeni kendisi için etkinleştirdi. Bizim için gözcülük yapıyordu, bu yüzden kendi ışık kaynağına ihtiyacı vardı.
Bu parşömenler herkes tarafından kullanılabilirdi. Elbette, benim gibi muazzam bir mana havuzuna sahip biri kullanırsa uzun süre dayanırlardı, ancak görünüşe göre ilk etapta çok fazla manaya mal olmamışlardı. Geese ve Paul’e parşömenleri gösterdiğimde çok sevindiler ve “Artık yanımızda meşale taşımamıza gerek kalmadı” dediler.
Bir elin meşaleyle meşgul olması gerçekten de sakıncalı görünüyordu. Bu ruhlardan gelen ışık bir meşaleden daha parlaktı ve fazla manası olmayan biri bile bir süre kullanabilirdi.
Eğer bu parşömenler popüler olursa, meşaleler piyasadan tamamen kaybolabilir. Talhand, “Paul, oğlun yanında çok kullanışlı şeyler getiriyor, değil mi?” dedi.
“Ona oğlum demekten gurur duymamın bir nedeni var.” Paul göğsünü kabarttı, bu da ona cücenin öfkeli bir iç çekişini kazandırdı.
“Ama sen onun gurur duyacağı bir ebeveyn değilsin.”
“Boş ver. Zaten bu konuda yeterince üzgün hissediyorum.” Paul yarım bir iç çekişle konuştu, omuzları çökmüştü.
“Hadi, içeri girelim.” Geese’in yönlendirmesiyle mağaranın içine doğru ilerledik.
Birinci katta, karınca yuvasına benzeyen bir yerde ilerliyorduk. Duvarlara ve tavanlara örülmüş ağlar vardı ve daha içeride soluk bir ışık yayan sihirli bir daire bulunuyordu. Ruh bu noktanın ötesine geçerek etrafı bir floresan lamba gibi aydınlattı.
“Bazı sihirli çemberler ışık yaymadığı için dikkatli olmamız gerektiğini söylemiştin, değil mi?”
“Doğru Rudy,” dedi Paul. ” Geese’nin ayak izlerini tam olarak takip ettiğinden emin ol.”
Geese bizden tam on adım öndeydi. Özel bir çift bot giyiyordu. Tabanlarına çapraz şekilli çelik plakalar monte edilmişti ve yürüdüğü her yerde çapraz şekilli izler bırakıyordu. Gerçi bu sihirli bir eşya değil, maceracıların bilgeliğinin bir ürünüydü.
Kullanıcının kaymasını önleyen ve aynı zamanda iz bırakan kullanışlı bir ekipmandı.
Birinci kattaki ışınlanma çemberlerini bulmak kolaydı.
Bu kattaki ana canavar Ölüm Yolu Tarantulasıydı, ancak yerde sıçrayan çok daha küçük, daha az olgun bir araknid çeşidi vardı.
Bunlar Ölüm Yolu Tarantulası’nın başlıca avlarıydı. Bu manzara araknofobisi olan birinin bayılmasına neden olabilirdi.
Bu sürülerin ortasında dairesel ya da kare şeklinde tamamen boş alanlar görürdünüz. Bunlar tuzaklardı.
Ayağınızın altındaki örümceklerin çıtırtısından kaçınmak için ayağınızı o boş alana koyarsanız, hemen başka bir yere ışınlanırdınız.
Bu nedenle, bastığımız yerdeki küçük örümcekleri ezmekten başka seçeneğimiz yoktu. Hoş değildi ama başka ne yapabilirdik ki?
B-seviyesi canavarlara, Ölüm Yolu Tarantulalarına gelince, onlar bizim koridorumuzda görünmüyordu. Ara sıra bir ya da iki tanesi ortaya çıkıyordu ama Geese onları fark ettiğinde Paul hemen yok ediyordu. Şu anda benim bir şey yapmama gerek yoktu.
“Hah, bu kadarı çocuk oyuncağı.” Paul’un iki elinde de birer kılıç vardı ve hızlı adımlarla ilerliyordu. Bu iki kılıçtan biri evde her zaman kullandığı kılıçtı, yani ortağıydı. Çok güçlü bir silah gibi görünmese de, Ölüm Yolu Tarantulaları’nı temiz bir şekilde ikiye ayırabiliyordu.
Bunun kılıcın keskinliğinden çok Paul’un becerisinden kaynaklandığına emindim.
Sol elindeki kılıç daha önce hiç görmediğim bir şekle sahipti: bir tür kısa kılıç, ama ne kısa kılıç denecek kadar kısa ne de uzun kılıç denecek kadar uzun.
El siperi, hafif kavisli, çift taraflı bir bıçakla kılıcı kullananın tüm elini sarıyordu. Kılıcın ortasında, muhtemelen bir şeylerin yapışmasını önlemek için bir delik vardı.
Bununla birlikte, Paul bu silahı çok fazla kullanmıyordu. Paul genellikle sadece sağ eliyle dövüşürdü. Sol elindeki kılıcın amacının ne olduğunu merak ettim. Yoksa sadece ineğin teki miydi?
ÇN: “İnek” kelimesi genellikle çalışkan, derslerine düşkün ama sosyal açıdan fazla etkileşimde bulunmayan öğrenciler için kullanılan bir terim olarak kullanılıyor.
“Bir bebekten şeker almak gibi!” Konuyla hiç ilgisi yoktu ama ne zaman bir şeyi yense Paul bana bakardı.
Ne kadar sinir bozucu. Muhtemelen ne kadar havalı olduğunu göstermek istiyordu.
Tamam, tamam, anladım baba; havalı görünüyorsun ama lütfen gardını düşürme.
“Paul! Başını öne eğ!” Ve evet, işte oradaydı – Elinalise ona izin veriyordu.
“Hadi ama, sorun değil,” dedi Paul, “birinci katı daha önce onlarca kez aştık. Bu kadar kolay çuvallamayacağım.”
“Gardını bu şekilde düşürmek hayatına mal olabilir,” diye uyardı.
“Evet, evet, zaten biliyorum.”
“Ayrıca,” diye devam etti Elinalise, “bunca zamandır çok önde gidiyorsun. Önde olan benim, değil mi?!”
“Burası birinci kat. O kadar da büyük bir fark yaratmayacak.” Ve böylece atışmaları başladı. Arkamdan Talhand’ın sesini duyabiliyordum,
“İşte yine başladılar.” diyerek iç geçirdi.
“Ben bir yana, Rudeus labirente ilk kez giriyor ve bir yetişkin olarak ona iyi bir örnek olmalısın!”
Paul, “İşte bu yüzden onunla sohbet etmek için bir fırsat arıyordum, sinirlerini gevşetmeye yardımcı olmak için.”
“Ne saçmalık,” diye alay etti. “Zenith partimize ilk katıldığında ne kadar sersemlemişsen şimdi de o kadar sersemlemiş görünüyorsun.”
“Sen böyle söyleyince söyleyebileceğim pek bir şey yok. Senin neyin var böyle? Tam bir dırdırcıya dönüştün.”
Elinalise kibirli bir tavırla, “Elbette öyle,” diye cevap verdi. “Sen benim için bir oğul gibisin. Bu yüzden seni gerektiği gibi azarlayacağım!”
Paul bunun üzerine kıkırdadı. “Ne demek istiyorsun, bana oğlum mu diyorsun?
Rudeus’la o kadar çok zaman geçirdin ki bana karşı da mı zaafın oluştu? Hadi ama, bu kadar yeter. Kendine annem demen tüylerimi ürpertiyor.”
“Aman Tanrım, Rudeus sana gerçekten söylemedi mi?” diye sordu alaycı bir tavırla. “Neyi söylemedi?”
“Sylphie benim torunum. Rudeus onunla evlendiğine göre, bu onu aynı zamanda benim torunum yapar. Bu durumda, torunumun ebeveynleri olarak, sen ve Zenith benim için çocuk sayılırsınız.”
Paul dondu kaldı. Yavaşça arkasını döndü ve bana doğru yürümeye başladı. Düzenimizin bozulmasıyla birlikte herkes durdu.
“Hey, o neden bahsediyor Rudy? Elinalise neden Sylphie’nin torunu olduğuna dair böyle çılgınca iddialarda bulunuyor?”
Oh, evet. Ona henüz söylememiştim, değil mi?
“Laws’un Elinalise’in oğlu olduğu ortaya çıktı,” diye açıkladım.
“Laws mu?” Paul şüpheci görünüyordu. “Bana bunların hiçbiri hakkında tek kelime etmedi.”
“Geçmişte çok şey oldu, o yüzden Bayan Elinalise’in kimliğini gizli tutmak istemiş gibi görünüyor,” dedim.
“Ahh, anlıyorum,” dedi Paul. “Bunu biraz anlayabiliyorum.”
“Daha da önemlisi, yola devam etmeliyiz.” “Ve gardınızı düşürmemeye özen göstermelisin.” diye ekledim.
“Evet.” Paul’un sesi bu kez anlamış gibi geliyordu. Öncülere döndü ve giderken mırıldandı. “Ciddi misin? Yani Elinalise artık ailemize mi bağlı? Buna inanamıyorum…”
Görünüşe göre bu haber onun için büyük bir şok olmuştu.
Birinci kat çocuk oyuncağıydı. Paul’un söylediği gibi bu yolu defalarca geçmiş olmalıydılar. Ölüm Yolu Tarantulaları ile dolu bir odaya çıkana kadar ara sıra mola vererek koridorda ilerlemeye devam ettik. Bir büyücü olarak bunun gibi sürüleri dağıtmak benim görevimdi.
Ancak geniş odaya girmeden önce Talhand bana birkaç uyarıda bulundu. “Dinleyin: Ateş büyüsü yapmak yok.”
“Nedenmiş o?”
“Ateş kapalı bir odayı zehirle doldurur,” diye açıkladı cüce. “Daha derine indikçe bu konuda özellikle dikkatli olmalıyız.”
“Peki ya Detoksifikasyon büyüsü?” diye sordum. “İşe yaramaz.”
Muhtemelen karbon monoksit zehirlenmesinden bahsediyordu. Kapalı bir alanda ateş kullanırsanız, sonunda bilincinizi kaybedene kadar oksijeni yakar. Ateşin büyü ile yaratılmış olması bu gerçeği değiştirmezdi.
“Ayrıca, sakın tavana doğru hamle yapmayın. Nedenini tahmin edebilirsin, değil mi?”
“Çünkü bu tüm mağarayı yok edebilir?”
Başını salladı. “İşte böyle. Ayrıca bu yüzden su büyüsü kullanmayacaksın. Kullanabildiğin kadar buz kullan.”
“Anladım.”
Eğer çok miktarda su kullanırsan, kiri gevşetir. Yine de birazının zararı olmaz. Toprak büyüsü de kullanabilirdim ama dikkatli olmazsam kendi büyümü yapmak yerine labirentin kirini kullanabilirdim. Eğer bu mağaranın iç yapısını bozarsa, bir çöküşü tetikleyebilir. Bana tavsiye edilen büyü türünü kullanmak burada en güvenli seçenekti. Yani, buzdu.
Böylece, buz mızraklarını aşağıya indiren bir büyü olan İleri seviye su büyüsü Tipi Fırtınası’nı kullanmaya karar verdim. Paul ve diğerlerini vurmamaya dikkat ederek odanın arkasındaki yaratıkları teker teker temizlemek için bunu kullandım.
“Oho, sen gerçekten de Roxy’nin çırağısın. Hatta aynı büyüyü kullanıyorsun,” diye mırıldandığını duyabiliyordum Talhand’ın. Görünüşe göre Roxy de aynı büyüyü kullanıyordu. Bunu duymak beni biraz mutlu etti.
“Üstelik söz de söylemiyor. Seninle neden bu kadar gurur duyduğunu anlayabiliyorum.”
Son örümcekleri de yok edip yolumuza devam ederken bu sözler egomu gururla kabarttı.
Örümceklerin yuvalarını geçtik ve daha içeride bulunan ışınlanma çemberine atladık. Bu bizi bir geçidin arkasına götürdü ve ayrı bir örümcek yuvasına yönlendirdi.
Buraya girdiğimizden beri bu işlemi beş kez tekrarlamıştık. Her seferinde çemberleri kitapta yazılanlarla dikkatlice karşılaştırdık. Diğerleri her bir ışınlanma çemberinin birinci katta nereye gittiğini zaten haritalandırmıştı ama kontrol etmek kitabın doğruluğunu teyit etmemize yardımcı oldu.
Dairelerin şekillerini, renklerini ve özelliklerini karşılaştırdık ve her şeyin kitapla uyuştuğundan emin olduktan sonra ilerlemeye devam ettik.
Her bir sihirli çembere varmamız yaklaşık bir saat sürdü. Bunu zaten beş kez yaptığımıza göre, bu yaklaşık beş saat geçtiği anlamına geliyordu.
Birinci kattaki son alan ağlarla kaplı bir odaydı ve odanın derinliklerinde yan yana dizilmiş iki daire vardı. Renkleri gördüğümüz diğerlerinden biraz daha yoğundu ve daha büyüklerdi. Daha koyu mavi olan bir sonraki kata çıkıyordu ama hemen yanında aynı şekle sahip ikiz bir daire daha vardı.
Bilmeyenler için ikisi de gerçek olabilirmiş gibi görünüyordu. Yine de dairelerden birinin hemen önünde üzerinde daire yazılı bir taş vardı. Bu, Geese’in doğru taş olduğuna dair bir işaret olarak geride bıraktığı bir şeydi. Kitaba başvurduktan ve her şeyin doğru olduğunu teyit ettikten sonra üzerine atladık.
Oradan da ikinci kata çıktık.
İkinci katta, sıçrayan yer örümcekleri ortadan kalkmış ve tarantula yuvaları ciddi şekilde azalmıştı. Artık zemini gerçekten görebiliyordunuz. Örümcekler yerine artık etrafta sürünen devasa bir çelik tırtıl – Demir Sürüngen – vardı. Bir metre boyunda ve iki metre uzunluğundaydı, bu da ona oldukça kısa ve güçlü bir görünüm veriyordu.
Onu karşılaştırabileceğim en yakın şey Nausicaä’daki Ohmu’ydu. Tıpkı dış görünüşlerinden anlaşılacağı gibi, bu yaratıklar sert ve sağlamdı, ancak görünüşlerinin aksine, aslında oldukça hızlıydılar. Hızları bana bir tırtıldan çok bir kırkayağı anımsattı.
Buna ek olarak, örümceklerle kankaydılar; örümcekler, sürüngenleri kalkan olarak kullanırken arkadan ağlarını fırlatıyorlardı. Bu ağlara yakalandığınızda, bir tonluk ağır sürüngen sizi ezip geçerdi.
Demir Sürüngenler o kadar sertti ki Paul bile onları tek bir vuruşta yenemezdi. İşte bu noktada ben devreye girdim. Ölüm Yolu Tarantulalarını Kar Fırtınamla arkadan vurmak için iki tür büyüyü aynı anda serbest bırakabilir, ardından Paul ve Elinalise onları meşgul ederken Demir Sürüngenleri Taş Topumla teker teker yenebilirdim.
Görünüşe göre, Sürüngenler normal bir Taş Topu püskürtecek kadar sertti, ancak toplarım onları delip geçtiği için bu konuda herhangi bir sorun yaşamadım. Yine de, böcek oldukları için, eğer onları doğru vurmaz ve çarpma anında öldürmezsem, acı içinde kıvranmaya ve çırpınmaya başlıyorlardı.
“Benim için yapacak bir şey yok, ha?” Ben gayretle çalışırken Talhand sıkıldığından yakınıyordu. Her ihtimale karşı yanımda hazır bekliyordu. Hizmetlerine ihtiyaç duyulmadığından emin olmak için hepimiz -Geese dahil- mümkün olduğunca ihtiyatlı davranıyorduk.
Dolayısıyla, şu andan itibaren Talhand’ın yapabileceği hiçbir şey yoktu.
Bu iyi bir şeydi. Derinlere doğru ilerledikçe, ihtiyaç duyulması halinde yedekte daha fazla ateş gücümüz olduğunu bilmek rahatlatıcıydı.
Ölüm Yolu Tarantulaları bize ağlarını püskürtüyorlardı. Tarantulaların örümcek ağı yapmadığını sanırdım ama bu adamlar açıkça farklıydı. Ağları bazen doğrudan üzerime geliyordu ama iblis gözümle hepsinden kaçmayı başardım. Bir tanesi bana çarpsa bile bu ne acı verici ne de rahatsızlık verici olurdu, çünkü ateş büyüsünü kullanarak kurtulabilirdim.
“Gah, lanet olsun!” diye homurdandı Paul.
Elinalise de aynı fikirde gibiydi. “Ah, bu şeyler çok yapışkan.” Bunu söyledikten sonra, öncüler her birinden kaçamadı,
Böylece ikisi de ağlarla kaplandı.
“İşte, al bunu. Ama sakın ziyan etme, duydun mu?” dedi Geese. Kendi yolumu yakarak bulabilirdim ama ağları eritmek için yanında bir sıvı getirmişti ve diğerleri bunu suyla seyrelterek kullanıyordu.
Bana bunun Begaritt Kıtası’nda popüler olan eşsiz bir ilaç olduğunu ve bedensel zarara yol açmadığını söyledi. Zarar vermese de Elinalise cildini nasıl tahriş ettiğinden yakındı. Neredeyse deterjan gibi.
Belki de bulaşık yıkamak için eve biraz götürmeliyim diye düşündüm.
“Tamam, burada kısa bir mola verelim.” Savaşı bitirdikten sonra Geese bize seslendi ve bulunduğumuz yere oturduk. Talhand ve Elinalise nöbet tutmak için hemen ayağa kalktılar.
Paul hemen zırhını ve kemerini çıkardı, ardından üzerlerine sıçrayan canavar kanını temizlemeye başladı. Molamız için ayrılan kısa süre içinde ekipman kontrolünü hızlandırmaya çalışıyordu. Ellerinin ne kadar pratik olduğunu görmek bana onun bu alanda bir profesyonel olduğunu hatırlattı.
“Ne oldu? Sen de acele etsen iyi olur Rudy.” “Oh, evet.”
Sert bir azar işittikten sonra dikkatimi kendi ekipmanıma çevirdim. Menzilde büyü yaptığım düşünülürse, incelemem gereken pek bir şey yoktu.
Bu bir yana, Paul son derece sessiz davranıyordu. Birinci katta, mola verdiğimizde yanıma gelip “Ee, ne düşünüyorsun?” gibi şeyler soruyordu. Burası ikinci kat olduğu için bunu beklemek normaldi ama ciddileşmişti. “Havalı” baba.
“Tch, bu lanet şey çıkmıyor.” Paul zırhına yapışmış olan vücut sıvılarını -ya da o yapışkan şey her neyse- umutsuzca temizlemeye çalışırken küfretmeye başladı.
“Neden Bay Geese’in az önce kullandığı ilacı denemiyorsun?” Ben söyledim.
“O ağları çıkarmak için, değil mi?” Yine de bezine biraz sürdü ve öfkeyle ovalamaya devam etti. Bunu yaptığında, zırh tıpkı çamaşır suyu reklamlarındaki gibi bembeyaz oldu! Tamam, bembeyaz değildi -ne de olsa zırhtı- ama en azından artık temizdi. “Oh, çıktı! Teşekkürler!”
“Hiç de değil.”
Demek deterjandı. Dönmeden önce bir demet alırsam Sylphie’yi gerçekten mutlu edebilirdim. Mümkünse evin her yerinde kullanabilirim.
Paul temizliğini bitirir bitirmez zırhını yeniden kuşandı. Sonra kılıcını çekti ve Elinalise’e doğru ilerledi. Ben de Talhand ile yer değiştirmeyi düşündüm ama Geese’in sesi beni durdurdu.
“Patron, gözcülük konusunda endişelenme.” “Emin misin?”
“Sorun yok,” dedi. “O yaşlı adam hiç iş yapmadı.
Her neyse. Ayrıca, burada senin fikrini almak istediğim bir şey var.”
“Bu konuda babamın yerine geçmem gerçekten sorun olur mu?”
“Elbette. Zaten sen ondan çok daha zekisin,” dedi Geese ilgisiz bir şekilde, çantasından kitabı ve iki haritayı çıkararak.
Haritaları yan yana açtı. Biri çok güzel çizilmişti, diğeri ise hâlâ kısmen tamamlanmıştı.
“Yakında üçüncü katta olacağız. Burası, tam burası, Roxy’nin bizden ayrıldığı yer. Eğer şanslıysak, kitaptan yola çıkarsak hâlâ o civarda olmalı.”
“Pekâlâ.”
Kitaba göre, ışınlanma tuzakları insanları sadece aynı kattaki bölgelere gönderiyordu. Rastgele ışınlanma olarak adlandırılsa da, sizi aniden son kattaki boss’un yanına göndermezdi. Roxy üçüncü kata ışınlanmıştı.
Bastığı çemberin rastgele bir ışınlanma çemberi mi yoksa sabit bir varış noktası olan bir çember mi olduğu hakkında hiçbir fikrimiz yoktu ama hâlâ hayattaysa üçüncü katta olma ihtimali yüksekti. Şansı yaver giderse ikinci ya da birinci kata bile çıkabilirdi.
Ancak, o bu katları zaten defalarca kez geçmişti.
Roxy’nin gücü düşünüldüğünde, ikinci kata kadar kendi başına çıkabilseydi, labirentten çoktan çıkmış olurdu. Dördüncü kata kadar ilerleyebileceğini hayal etmek zordu.
Geese, “Onu bulmaya yardım edebilecek bir büyü yok, değil mi?” diye sordu. “Hayır, yok.” Onu bulmak için elimdeki büyüleri kullanabileceğim bir yol düşünmeye çalıştım ama o anda aklıma hiçbir şey gelmedi.
“Patron, bunun için sezgilerini kullan. Sence Roxy nerede olabilir?”
“Sezgilerim, ha?” Çenemi sıvazladım.
“Tüm bu labirenti ince dişli bir tarakla taramayı göze alamayız,” dedi Geese. “Yani onu arayacaksak sezgilerimize ihtiyacımız olacak.”
“Pekâlâ, o zaman bu bölgeye ne dersiniz?” Bunun uğruna, bitmemiş haritadaki boş alanlardan birini rastgele seçtim.
“Işınlandığı yerin doğusu, ha? Tamam, o zaman aramaya oradan başlayalım.”
O da aynı rahatlıkla cevap verdi. Ölü doğuya gitmenin en etkili yol olduğunu hissediyordum. Ne de olsa grubumuzda onun yerini tam olarak tespit edebilecek analitik yeteneklere sahip kimse yoktu.
Ne olursa olsun, daha önce araştırmadıkları alanları araştırmak zorunda kalacaktık.
“Açıkçası, Roxy’nin yokluğunda ikinci kata bile çıkamadık. Hepsi senin sayende patron. O Demir Sürüngenler iğrenç yaratıklar.”
“Eminim öyledir.”
Bu labirentteki canavarlar Talhand’ın kullandığı büyü yöntemine karşı dirençliydi. Paul grubun birincil hasar vericisiydi ama ağlara yakalanırsa onları tamamen koruyamazdı. Vierra da çok güvenilir değildi ve Elinalise’in yapabildiği kadar diğer insanları koruyamıyordu.
Buradan geçmek için buz ya da ateş büyüsü kullanabilen birine ihtiyacınız vardı.
Roxy olmadan sıkışıp kalmaları hiç de şaşırtıcı değildi. Aslında, onsuz geri dönebilmeleri bile bir mucizeydi.
“Bir şekilde idare edebileceğimizi düşünmüştüm ama bu bölgede çok fazla büyücü yok ve onlardan biri bile Işınlanma Labirenti’ne meydan okuyacak cesarete sahip değil.” Görünüşe göre Geese kendi başına bir çözüm bulmaya çalışmıştı. Şimdi düşündüm de, onu loncada ilk gördüğümüzde birini işe almaya çalışıyordu.
Pek iyi gitmiş gibi görünmüyordu.
“Görünüşe göre başınızı epey belaya soktuk, Bay Geese.” “Eh, bunun için endişelenmeyin. Ayrıca, bana ‘çaylak’ demeni söylemiştim, değil mi? Böyle kibar konuşarak tüylerimi ürpertiyorsun.”
“Anladım, çaylak. Bu iş bittikten sonra seni güzel bir maymun kızla tanıştıracağım ve sırtındaki pireleri temizlemesini sağlayabilirsin.”
“Ooh, fena değil, çünkü buradaki yetişkin bölgelerine bile gidemiyorum.” Durakladı. “Hey, bekle! Sen kime maymun diyorsun?!”
Geese ile konuşmak istediğim çok şey vardı ama şimdilik bu kadarla yetinecektim.
Bundan sonra, Geese ve ben hangi rotayı izleyeceğimizi teyit ettik. Oluşturduğu haritayı anlamak kolaydı. Mükemmel bir şekilde haritalandırılmış birinci kata kıyasla, ikinci kattaki bu haritada birkaç eksik bölüm vardı.
Roxy ve Zenith bu bölümlerden herhangi birinde olamazlardı, değil mi? Onları kontrol etmeden devam etmek beni biraz tedirgin ediyordu ama üçüncü kata çıkmamız gerekiyordu. Aranacak en iyi yer en yakın olan değil, Roxy’nin olma ihtimalinin en yüksek olduğu yerdi.
“Geese, şu anda neredeyiz?” Elinalise aniden konuşmaya dahil oldu.
Geese haritadaki bir noktayı işaret ederek cevap verdi. “Şu anda buralardayız.”
“O zaman yakında ikinci katın ötesine geçeceğiz.”
“Evet ama yine de o örümcekler ve solucanlar karşımıza çıkacak.” “Yolun yarısında şekil değiştiren canavarlar. Bu kesinlikle tatsız bir labirent,” dedi.
“Bunu tekrar söyleyebilirsin,” diye onayladı Geese.
Elinalise bir elini saçlarının üzerinde gezdirdi. Her zamanki gururlu bukleleri biraz dağınık görünüyordu. “Bu arada, Geese, Rudeus’a neden ‘Patron’ diyorsun?”
“Heh heh. Birbirimizi Doldia hapishanesinde tanıdık.”
“Doldia hapishanesi mi?” diye sordu. “Ghislaine’in daha önce bahsettiği hapishaneden mi bahsediyorsun? Bu nasıl oldu?”
“Eve gittiğimizde sana daha fazlasını anlatacağım.” Geese sırıttı ve konuyu kapattı.
Doldia hücresini düşünmek anılarımı canlandırdı. O zamanlar gerçek özgürlüğü tatmıştım. Ama artık öyle çıplak dolaşamıyordum. Tamam, yatak hariç.
Böyle düşüncelere sahip olabildiğime göre çok gergin değildim.
Ve böylece grubumuz üçüncü kata ulaştı. İlk girişimizden bu yana muhtemelen on saat geçmişti. Oldukça hızlı ilerliyorduk.
“Buraya kadar gelmenin birkaç günümüzü alacağını düşünmüştüm.”
“Haritamız olmasaydı öyle olabilirdi,” dedi Paul benim sıradan sözüme karşılık olarak. Körlemesine girmenin bir haritayı takip etmekten çok farklı olduğu anlaşılıyordu.
Yerde artık küçük örümcekler yoktu. Ara sıra duvarlarda örülmüş ağlar buluyorduk ama yaşam belirtisi pek yoktu. Bunun yerine, mağaranın derinliklerinden yayılan, havada tedirgin edici bir şey hissedebiliyordum.
Asıl olay burada başladı. Önce Roxy’yi bulmamız gerekiyordu. “…”
Tam o sırada, tanıdık kokusu havaya karıştı. Hayır, bu benim hayal gücüm değildi. Bu gerçekten onun kokusuydu – hissettiğim onun varlığıydı. Bunu yanlış anlamamalıydım. Kalbimin hızlandığını hissedebiliyordum.
O buradaydı. Bundan emindim.
Not
Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.