Yetişkinlikte, çocuklukta en son okuduğunuz bir kitabı tekrar ziyaret ettiğinizde, muhtemelen iki geniş gözlem kategorisi yaşayacaksınız: “Ah evet, bu kısmı hatırlıyorum” ve “Oha, o kısmı hiç fark etmemiştim.” New York Times’ın yakın tarihli bir anketinde okuyucular tarafından son 125 yılın en iyi kitabı seçilen “Bülbülü Öldürmek”i aldığımda beklediğim buydu. Harper Lee’nin 1960 romanını özümsememin üzerinden yirmi yıl geçmişti. Ve evet, ana temalardan (çocuk istismarının yaygınlığı) küçük ayrıntılara (“flivver” gibi tanıdık olmayan kelimeler) kadar, ilk geçişimde kaçırdığım çok büyük bir miktar vardı.
Okuduğunu anlamada mazur görülemez gecikmeler de su yüzüne çıktı, örneğin Mrs. Dubose – huysuz mahalle kötü adamı – bir morfin bağımlısıydı. (“Bayan Dubose bir morfin bağımlısı,” diye belirtiyor Atticus kitapta. Savunmamda … şey, savunmam yok.) Bir yetişkin olarak, romanın neden birçokları için kalıcı bir çekicilik ve kalıcı bir tiksinti olduğunu anlayabiliyorum. belki de bir o kadar çok. Özellikle hem “profesyonel” hem de “karşı” taraflardaki öğretmenlerin çevrimiçi hesaplarını okuduktan sonra, bunu 2021’de ilkokul öğrencilerine öğretmenin karmaşıklığını anlayamıyorum.
Bu endişeler, sayfalar üzerinde ikinci kez çalıştığımda mevcuttu, ancak kitap hakkında tam olarak ilk kez sevdiğim şeyin, Lee’nin küçük bir kasabadaki yaşamı tasviri olan anında yeniden dirilişi tarafından geçersiz kılındı. Büyük Buhran döneminin kurgusal Güney kasabası Maycomb, Ala.’nın, büyüdüğüm ve 1990’larda “Alaycı Kuş” okuduğum kurgusal olmayan Kuzey Kaliforniya küçük kasabasıyla pek ortak yanı olacağını düşünmezsiniz – ve yine de!
Atticus’un avukatlarının bir savunma anlaşması yapma tavsiyesini göz ardı eden ve asılarak öldürülen bir çift müvekkili, Haverford ailesi hakkındaki gaddar şakayı ele alalım. Scout’un dediği gibi, onların “Maycomb County’de ahmakla eşanlamlı bir isim olan Haverford’lar” oldukları dışında pervasızlıkları için hiçbir açıklamaya gerek yok. Bu Sayfa 5’te ve tam olarak burada dikkatimin bir genç olarak arttığını hatırlıyorum. Soyadları ancak asgari düzeyde vatandaşlığın olduğu bir yerde bu kadar belirleyici bir ağırlık taşıyabilir. Yaklaşık 1.000 nüfusu olan benim kasabamda, yalın stenografi daha tarafsız bir tanımlayıcı biçim aldı: Yürüyüşlerinde ayakkabısız gitmeyi tercih eden Barefoot Dave ve bir ağaç evinde yaşayan Treehouse Todd ve Tepee Dan – nerede yaşadığını tahmin edebilirsiniz.
“Alaycı Kuş”taki diğer pek çok şey küçük kasaba yaşamından anlaşılabilirdi: öcü adamlar icat etme cazibesi; örtmeceye aşırı güven; dışlanmış olarak algılananların, vandalizmin ortak bir pekiştirme biçimiyle sersemce dışlanması. Sıradan yerel simge yapılara verilen önem vardı: belirli bir ağaç, belirli bir çit, köşedeki ev. Herkesin, zamanın yüzde 100’ünü başkalarının işini düşünmesinin çileden çıkaran uygulamasıyla birleştiğinde, kişinin kendi işine bakması gerektiğine dair şiddetle tutulan bir inanç vardı. (New York’a ilk taşındığımda ve bir apartman dairesinde yaşadığımda, bu son paradoksun binamın dioramasında kendini tekrar edip etmeyeceğini merak etmiştim. Öyle olmadı. Kentli komşularım, başkasının işinin bir molekülünden bile kaçınmak için büyük acılar çektiler. )
Lee, Maycomb’un aralıksız gözetimi hakkında yazıyor – hiçbir eylemin nihayetinde gözlenmediği gerçeği. Aslen “Alaycı Kuş”u okuduğum yaşta, kasabamın tek pazarından bir şeker çubuğu çaldım, bir kişiye bununla övündüm ve birkaç saat içinde annem tarafından mağazaya geri götürüldü ve sahibinden özür dilemeye (ve parasını ödemeye) zorlandım. şeker). Anneme nereden bildiğini sormanın bir anlamı yoktu. Tüm bilgi, halkın bilgisiydi.
Lee’nin romanını okuyana kadar, benim memleketime özgü cezalar ve zaferler gibi görünen şeylerin karakteristik özellikler olduğunu bilmiyordum: delirme özgürlüğü, yakalanmanın kaçınılmazlığı, söylenti ticaretinin fiber optik hızı, her şeyin büyütülmesi. feuda dönüşüyor.
Bu yüzden onu yeniden okurken beni etkileyen şey, kitabın tamamı değil, daha mütevazı başarılarından biri oldu; Lee, küçük bir alanda yakın bir şekilde toplanmış insanların konforlarını, sefaletlerini ve bayağılıklarını ne kadar keskin bir şekilde yeniden yaratıyor.
— Molly Genç