Cumhuriyetçilerin, artan primler nedeniyle belki de iyimser olarak adlandırılan Uygun Fiyatlı Bakım Yasasını kaldırmaya yönelik tartışmalı çabaları ölümcül şekilde durdurulabilir. Ancak, neredeyse tamamen göz ardı edilmiş olan sağlık hizmeti maliyetlerini arttırmanın başka yolları da var. Yalnızlığı azaltmak için ciddi bir çaba sarf etmek gerçek bir fark yaratabilir.
Göre bir meta-analizyalnızlık, erken ölüm riskini sigara içme veya 100 kilogram kilo kadar artırır. Risk, 65'ten daha genç insanlarda en yüksektir. Ancak yalnız insanlar sadece tıbbi bakım için doktora gitmiyorlar. Ayrıca sosyal iletişim için ölüyorlar.
Yalnızlık şimdi bir olarak kabul olmasına rağmen büyük halk sağlığı sorunu, nasıl ele alınacağı hakkında çok fazla tartışma yapılmamıştır.
Yalnızlığın neden olduğu zihinsel sağlık sorunlarını tedavi eden bir klinisyen olarak, ilk olarak neye neden olduğunu anlamadan yalnızlık için etkili müdahaleler geliştiremeyeceğimize inanıyorum.
Sosyal izolasyondan daha fazlası
Rağmen izolasyon önemli bir risk faktörüdür, şirketin olması her zaman yalnızlığı önlemez - ve yalnız kalmak her zaman buna yol açmaz.
Kötü bir evliliğe sahip biri, örneğin uzak veya reddedilen bir eşin varlığında yalnız hissedebilir. Yalnızlık, yalnız olma değil, diğeri olmadan anlamlı hissettirecek bir deneyimdir. Önemli olan iç deneyimdir.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bazı insanlar kendi başlarına içeriktir. İngiliz psikanalist olarak Donald Winnicott açıkladı, böyle insanlar aslında hiçbir zaman içsel olarak kendilerini yalnız hissetmezler.
Onları koruyan, “yeterince iyi bir anne” olarak adlandırdığı şeye sahip olmanın ilk tecrübesidir. Yeterince iyi bir anne mükemmel değildir, ama çocuğunu derinden önemser ve kim olduğu için ona değer verir. Bu mutlu ruhlar nereye giderse gitsinler, annenin özenli ve özenli varlığına dair sürekli bir anlam taşırlar.
Fakat birçok insan o kadar şanslı değil. İyi bilinen kötüye kullanılan kişiler çocuklar yetişkinler olarak küfürlü ilişkilere girme riski altındadır. Benzer şekilde, muzdarip insanlar duygusal ihmal çocuklar da bu deneyimi yaşamaya karşı yüksek risk altındadır. Çocuklar için yalnız ve güvencesiz hissediyorlardı ve yetişkinler de öyle hissediyorlardı.
Kronik yalnızlık, erken duygusal ihmalin ardından olabilir. Bu tür bir ihmal başkaları için genellikle görünmezdir. Bir çocuk dışarıda her şeyin normal göründüğü bir ailede büyüyebilir, ancak annesinden gelişmesi gereken sevgi ve ilgiyi alamıyorsa, hala yalnız hissedebilir.
Depresif, çekilen bir anne olması muhtemel değildir duygusal olarak uygun Çocuğuna, ihtiyaç duyulan şeyi yapma hareketini gerçekleştirse bile. Bazen bir anne, kendisinin o kadar depresif hissedebilir ve kendisinin yaralanabileceğini hissedebilir. ilişkiyi yavaşlatır Fransız psikanalist Andre Green tarafından tanımlandığı gibi çocuğuyla birlikte.
Diğer durumlarda, anne uzak ve reddedici olabilir - veya çocuğunun düşüncelerine ve duygularına karşı çok habersiz olabilir ve onun kim olduğu ile teması kopmadığında, çocuğun duygusal ve yalnız kaldığını hissetmesine neden olur.
Tabii ki babalar da çok önemlidir; annelerin bu konudaki etkilerini hafifletebilir veya daha da kötüleştirebilirler. Ancak, anneler, özellikle de çok küçük çocukların başta gelen birincil bakıcıları oldukları için, yalnızlıktan bir tampon sağlama veya çocukları savunmasız bırakma konusunda genellikle en büyük etkiye sahiptirler.
Bir çocuk olarak annesine yaklaşmaya çalışan ve başarısız olan herkes, daha sonra yaşamda yakın ilişkiler geliştirmek konusunda umutsuz hissedebilir. Bazen umutsuzluğun nörolojik bir temeli vardır: Şiddetli erken ihmal iyimserlikten sorumlu nöronların gelişimini engeller.
İhmalden alınan dersler yıllarca zarar verebilir
Ancak, ne yazık ki, çocuklar gibi duygusal ihmalden muzdarip olan insanlar, yalnızlık beklentisini kendi kendini yerine getiren bir kehanet yapacak şekilde de hareket edebilirler.
Kendini güvende hissetmeyen çocuklar genellikle kendilerini suçlarlar. Yetişkinler olarak diğerlerinden geri çekil istenmeyen hissetme konusunda kalıcı bir utanç duygusu yüzünden ya da sevilmeyi hak etmediklerini düşündüğü için.
Bazı insanlar geri çekilmekten daha fazlasını yapar. Neredeyse yalnızlığa ve onu besleyen toplumsal izolasyona tutunmuş gibi gözüküyorlar. Nörobiyolojik mekanizmalar yalnızlık savaş ya da uçuş tepkisini harekete geçirdiğinden, insanları tehdide aşırı duyarlı ve başkalarına korku ya da savunma şeklinde cevap verme ihtimalini daha fazla arttırdığından, bu rol oynayabilir.
Ancak psikolojik faktörler de önemlidir. Yalnızlık annenle olan en güçlü duyguysa, yalnızlığı hissetmeye sarılabilirsin çünkü seni en çok ona bağlayan şey buydu. Farkında olmadan, bazı insanlar izolasyonu ve yarattığı yalnızlığı bırakmakta isteksiz olabilir çünkü yalnızlık, uzak ve reddedilen bir anne ile paylaşılan bir tür özel alan gibi hissediyordur.
Elbette hepimiz “Neden buna devam etmek istersiniz?” Diye sorabiliriz.
Her zaman rasyonel değiliz! Hepimiz ebeveynlerle erken ilişkilerin damgasını taşırız; çoğumuz bu ilişkilerin acı veren kısımlarını tekrar tekrar tekrar ediyoruz. Freud buna denir tekrarlama zorunluluğu. Eski kalıplara giriyoruz, çünkü kısmen tanıdıklar, ve belki de bir zamanlar bize her şeyleri yapan ebeveynlere sadakat göstermenin bir yolu olarak.
İskoç psikanalistine göre WRD Fairbairn ve diğerleri, hiçbir şey bizi başkalarıyla yakın ilişkide bulunma arzusundan daha güçlü bir şekilde motive etmiyor. Diğer her şey eşit olduğunda, kimse acı verici bir ilişki seçmez, ama çocuk olarak verdiği şey buysa, sahip olduğu şey buydu - ve buna sıkı sıkıya bağlı kaldığı şey. Acı veren ilişkiler hiç yoktan iyidir.
Bu, Amerikalı psikolog tarafından oldukça tartışmalı bir deneyde görülebilir. Harry Harlow. Harlow, ilk önce anne sevgisi bırakan bebek maymunlarına panik olmalarına neden oldu ve daha sonra her bir maymuna bir bez anne ile yiyecek içeren bir şişe tutan çıplak tel anne arasında bir seçenek sundu. Maymunlar daha sarılabilir kumaş seçeneğini tercih etti; Her bebek maymun kendi bez annesine bağlandı ve yemek sunmasa da bu cansız vekile yapışacaktı.
Çocuklar, zarar gördüklerinde bile sevmeye ihtiyaç duyarlar
Çocuklar istismara uğradıklarında bile ebeveynlerini severler. Aynısı ihmal edilmiş çocuklar için de geçerlidir. Çocuğun annesiyle olan ilişkisi onu çok yalnız hissetmesine izin verirse, sahip olduğu şey budur ve sıkı tuttuğu şey budur.
Paradoksal olarak belki de birileri annesinden ne kadar az duygusal beslense, o kadar sıkı tutmak isteyebilir. Kendinizi duygusal olarak ortadan kaybolmanın eşiğinde görünen bir anneden uzaklaşmaktan, sizi dünyada sevildiğini ve güvende hissetmesini sağlayan bir anneden ayırmak çok daha kolaydır.
Bazı insanlar sosyal izolasyona tutunabilirler çünkü izolasyon, çocuklardaki duygusal deneyimlerini en yakından yansıtan şeydir. Uzun süredir devam eden yalnızlık, belki de en iyi anlaşılan şeyin bir tür bağlanma bozukluğu olduğunu, bunaltılmış, çekilmiş veya reddedilen bir anneye devam eden bağlanma ile işaret edebilir.
Kronik yalnızlık çocukluk ihmalinden geldiğinde, sosyal yardım programları yeterli değildir. Yalnızlığa neyin sebep olduğu ve bazılarının çok acı verici bir duruma bağlı kalması gibi görünen şeyleri daha dikkatli düşünmeliyiz. Öyleyse, yalnızca yalnız olma koşulundan ziyade nedene yönelik müdahaleleri uyarlayabiliriz.
Yazar hakkında
Elizabeth Tillinghast, Klinik Psikiyatri Columbia Yardımcı Doçent Doktorlar ve Cerrahlar Koleji; Öğretim Üyesi, Columbia Psikanalitik Eğitim ve Araştırma Merkezi, Columbia Üniversitesi Tıp Merkezi
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = çocuklarda yalnızlık; maxresults = 3}