Uzun zamandır sesini duymuyorum
Gri çamur rengi gibi Zaman
İnsan yalnızken böyle mi oluyor?
Yoksa bu gri çamur rengi Zaman’nın içinde de tek miyim?
Biliyor musun?
Her boşluk bir başka boşluğa kapı açıyor
Sesini hiç unutmuyorum, beni kucakladığın saatti hiç unutmuyorum
Korkuyorum aslında
Bir gün hepsini yavaş yavaş unutacakmışım gibi geliyor bu gri çamur renkli Zaman’da
Kış geliyor, sesin ilk kar yağdığında düşsün orta yere, ben kucaklayayım, ama sesin yok
Hangi sığınağa, hangi sese sığınacağım?
Yoksa kayıp bir boşluktan düşecek miyim?
Sesin tutar mı beni, yoksa düşünce paramparça mı olurum?
Hava soğudu, adada martılar erken uyanıyor
Sesleri karanlıktan, tavan arasından odadaki boşluğa çarpıyor
O sesle uyanınca, o gri boşluğun içinde kimsesiz oluyorum
İnce bir sızı düşüyor küçük göğsümün içine
Gri bir çamur rengi Zaman, beni en dibe götürüyor, direnmeye çalışıyorum
Yüzün düşüyor o gri Zaman’ın boşluğuna, kurtuluyorum bir an
Ama sadece bir an, sonrası ince bir sızı yavrucuğum…
-M. Düzgüner-