Tükenmiş bağırsaklar
Toplumumuz neredeyse tamamen tüketim tarafından yönlendiriliyor. Sorun ekonomik düzlemden orduya sorunsuz bir şekilde akıyor - savaşlar eninde sonunda tükenen kaynaklar üzerinden başlayacak. Örnekler için uzağa gitmenize gerek yok, sadece Arktik Okyanusu'ndaki duruma bakmanız gerekiyor. Kuzey Denizi Rotasından kademeli olarak buz salınımına ek olarak, kıta sahanlığındaki minerallerin gelişimi büyük ölçüde basitleştirilmiştir. Kuzey bölgesinin kaynaklarının engellenmeden kullanılması için Rusya ile savaşmaya hazır ülkelerin sayısını saymak bile zor.
Tükenebilir kaynakları hesaba katarsak, dünya ekonomisi için en kritik olanlardan biri, tüketimi son 17 yılda 50'ten 5 bin tona yükselen nadir toprak elementleridir (toplam 125 element). Günümüzde, nadir toprak elementleri haklı olarak stratejik hammaddeler olarak sınıflandırılabilir - birçok bakımdan, askeri-endüstriyel ve havacılık endüstrilerinin gelişiminin başarısı onlara bağlıdır. Çoğu durumda, insanlık zaten bu tür unsurların stoklarının tükenmesiyle karşı karşıya kalmıştır. Ve bu her zaman mevduatlardan kaynaklanan üretim hacimlerinde bir azalma ile ilişkili değildir - genellikle madenler kalıcı düşmanlıkların bölgesinde bulunur.
Herhangi bir devletin endüstrisinde kilit bir rol oynayan demir dışı ve değerli metallerin çıkarılmasında da zorluklar vardır. Alan tükenmesinin dinamikleriyle ilgili birçok tahmin var, ancak her zamanki gibi herkes en kötü senaryolara bakıyor. Bilim adamları arasında bile kıyamet beklentisi her zaman bulutsuz bir gelecekten çok daha iyi satar. En kötümser gelecekte, insanlık ciddi bir altın kıtlığı ile karşı karşıya kalacak - 2032'de, geleneksel şekilde mayınlanacak Dünya'nın bağırsaklarında kalmayacak. Yeni çıkarma yöntemleri geliştirmemiz gerekecek (örneğin deniz suyundan) ve bu, değerli metalin maliyetini katlayacaktır. Karamsar bilim adamları, 2048 yılına kadar kronik kobalt kıtlığı, 2054 yılına kadar tungsten, 2064 yılına kadar alüminyum ve en şaşırtıcı şekilde demir cevheri yataklarının 2049 yılına kadar ortadan kalkacağını tahmin ediyor. Bu tür kriz varsayımları, bilim insanlarının ve politikacıların yakın ve derin uzaydan maden çıkarmanın yollarını aramasına neden oluyor.
Ay klondike
Bu bağlamda, ay, farklı şekillerde kullanılabilecek yararlı elementler ve bileşiklerle doldurulmuş gerçek bir kiler haline gelebilir. Bilim adamları, yerel malzemelerden ay istasyonu konut modülleri inşa etme olasılığını düşünüyorlar. "Uzay Mühendisliği ve Teknolojisi" yayınında belirtildiği gibi, 100 × 100 m boyutunda ve 10 m derinliğinde bir ay ocağı (doğal yataklardaki gevşek madde hacmi) önemli miktarda yararlı malzeme içerir. Bu türden yalnızca bir taş ocağının geliştirilmesi, örneğin güneş pillerinin üretimi için uygun yaklaşık 40 bin ton silikon ve yüksek mukavemet ve dayanıklılığa sahip yük taşıyıcı yapıların üretimi için 9 bin ton titanyum sağlayacaktır. Ay kayalarında çok fazla titanyum var - ortalama olarak Dünya'dakinden 10 kat daha fazla. Diğer şeylerin yanı sıra, elektrik altyapısının inşası için uygun olan "kanatlı metal", ay ocağından 30 bin tona kadar çıkarılabiliyor. Yol boyunca 25 bin ton demir, magnezyum, kalsiyum ve krom şeklinde küçük bonuslarla kullanılacak. Son olarak, aynı hacimdeki Ay regolitinden (küresel bir parçalanmış kayalar tabakası) 90 bin tona kadar oksijen çıkarılabilir. Genel olarak, aydaki inşaat işi için ihtiyacınız olan hemen hemen her şey ve hatta daha fazlası sunulur. Geriye kalan tek şey, tüm bu mallardan yapı malzemeleri ve yapıların üretilmesi için bir teknoloji yaratmak ve onu ay koşullarına uyarlamak.
Nadir toprak metallerinin Ay'ın yarım kürelerinde dağılımı. Kaynak: "Uzay Mühendisliği ve Teknolojisi"
XXI yüzyılın başında, Ay'ın kutup bölgelerinde büyük su buzu birikimleri keşfedildi - bu, yaşanabilir istasyonların inşası konusunda fütürologlarda daha da iyimserlik yarattı. Su sadece insanlar için yaşam desteği değil, aynı zamanda bir roket yakıtı (oksijen ve hidrojen) kaynağıdır. Çok yakın bir gelecekte, ay robotları bu uydu bölgelerine gönderilecek.
Başka bir deyişle, fazla yer kaplamayan ancak pahalı olan değerli kaynakların çıkarılması ihtimali daha gerçekçi görünüyor. Bu, platin metal grubu olabilir: iridyum, osmiyum, paladyum, rodyum, rutenyum ve platin. Ve tabii ki, ana fanteziler kötü şöhretli helyum-3 etrafında dönüyor. Ay topraklarını bolca tatlandıran bu madde, insanlığı enerjiden ve ekolojik çöküşten kurtarma şerefli misyonuna yöneliktir. Bu helyum izotopunun bir tonu, doğru kullanıldığında, 20 milyon tona kadar petrolün yerini alabilir! En muhafazakar tahminlere göre, Ay'daki helyum-3, insanlık için önümüzdeki birkaç yüzyıl boyunca parlak bir gelecek vaat eden bir milyon ton civarındadır. Geriye kalan tek şey, izotopun Dünya'ya nispeten daha ucuza nasıl gönderileceğini öğrenmek ve bunun için çalışan bir termonükleer reaktör oluşturmak.
Teorik kurgu
Fantastik tarih Suçlamalara devam edelim. 1967'de Amerika Birleşik Devletleri, "Ay ve Diğer Gök Cisimleri de Dahil Olmak Üzere Dış Uzayın Keşfi ve Kullanımında Devletlerin Faaliyetlerini Yöneten İlkeler Hakkında Antlaşma" nı imzaladı. Amerika Birleşik Devletleri'ne ek olarak, 104 eyalet daha bu yasal düzenlemeyi imzaladı. Pek çok belirsiz formülasyonu ve tanımı vardır, örneğin Madde II:
Ay ve diğer gök cisimleri de dahil olmak üzere, uzay boşluğu, üzerlerinde egemenlik ilan edilmesi veya kullanım veya işgal yoluyla veya başka herhangi bir yolla ulusal mülk edinmeye tabi değildir.
Metinden açıkça anlaşılıyor ki, devletlerin uzaydaki mülkleri pahasına bölgelerini genişletmelerinin yasak olduğu. Buna göre uzay nesnelerinin mülk olarak elden çıkarılması da imkansızdır. Bununla birlikte, 2015 yılında Amerika Birleşik Devletleri, özel şirketlerin asteroitler de dahil olmak üzere gök cisimlerinden mineral çıkarmasına izin veren Uzay Kaynaklarının Keşfi ve Kullanımı Yasasını kabul etti. Madenciliğe yalnızca kontrollü bölgede izin verebilirsiniz, değil mi? Durumun daha da gelişmesi, akıncıların Ay'ı ele geçirmesini daha da anımsatıyor. The Wall Street Journal, Ocak ayının sonlarında dünyaya gelecekteki Amerikan üslerinin Pentagon tarafından korunacağını bildirdi. Burada Amerika Birleşik Devletleri, potansiyel uzay düşmanlarına - Rusya ve Çin'e bile işaret ederek, mülklerinin sınırlarını oldukça açık bir şekilde işaretliyor.
Bu tür ifadeler, Avrupa ülkeleri ve Amerika Birleşik Devletleri ile birlikte Ay uzayının geliştirilmesine yönelik planlarla ilgilidir. Washington bu hikayede ana ödeyici olarak hareket ediyor ve geri kalanı, Dmitry Rogozin'in uygun bir şekilde ifade ettiği gibi "çırak" olarak hareket ediyor. Bunların arasında Avustralya, Kanada, Lüksemburg, İtalya ve tabii ki, egemen doğal kaynaklar olmadan sürekli acı çeken Japonya var. Projeye Artemis adı verildi ve planlara göre ABD'de yapılan ilk modüllerin Ay'da 7-8 yıl içinde görünmesi bekleniyor. Ve ilk astronotlar 2024 civarında inecek. NASA, programın 2019'da başladığı göz önüne alındığında, kendisi için çok iddialı beklentiler belirledi.
Belirsiz beklentilere sahip uzay yarışı ivme kazanıyor gibi görünüyor. Pek çok ülke buna gerçekten uzay araştırmalarıyla ilgilendikleri için değil, Ay'ın kolonileştirilmesi küresel bir aldatmaca olduğu için katılıyor. Bu nedenle, 2019'dan beri Birleşik Arap Emirlikleri, Ay'ın ve yakın uzayın keşfine yatırım yapmak isteyen şirketler için bir "açık deniz" yeri haline geldi. Dubai uzay limanına hoş geldiniz! Olayların başarılı bir şekilde gelişmesi durumunda beş veya altı yıl içinde duyacağımız sloganlar bunlar. Küçük Lüksemburg 2016 yılında genel olarak "açık deniz" kavramını keşfetti ve kendisini uzayda Avrupa madenciliği entegratörü ilan etti. Bir yıl sonra, düklük, özel alan kaynaklarını çıkarma ve satma hakkını tanıyan bir yasa çıkardı. Donald Trump'ın Amerikalıların bunu yalnızca 2020'de yapma haklarını güvence altına alan bir kararname imzaladığı unutulmamalıdır. Japonlar önümüzdeki aylarda benzer bir yasaya yeşil ışık yakmaya hazır.
Ay yarışı, Rusya'daki çıkarlarının fiilen yokluğunun göstergesidir. Birkaç on yıl önce ayın keşfine hız veren ülke kenarda duruyordu. Şu anda, Roscosmos'un Ay ile ilgili tüm iddialı planları birkaç on yıl öncesinden devam ediyor. Eleştirmenler, Avrupalıların ve Amerikalıların çok daha iyi durumda olmadıklarına dikkat çekecekler - yabancı ay misyonları tasarım aşamasında. Bu kısmen doğrudur: Ay yarışının aynı anda bir veya birkaç oyuncunun başarısıyla taçlandırılıp taçlandırılmayacağı tam olarak bilinmemektedir - çok az zaman geçti. Ancak XXI yüzyılın başından bu yana Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Çin, Hindistan ve Avrupa Birliği, Dünya'nın doğal bir uydusuna 20'den fazla araştırma aracı gönderdi ve Rusya'da bir tane yok.