Batı'nın Müslüman dünyadaki yaygın bilgi saldırganlığı, bir noktada aktif siyasi protestolara yol açan Arap gençliği tarafından geleneksel değerlerin kaybına yol açamadı. Batılı ideolojik merkezlerin ve özel hizmetlerin protesto örgütlenmesinde yardımcı olduğu gerçeği kesinlikle açık. Bu, Libya’daki silahlı mücadelenin son döneminde açıkça ortaya çıktı.
Otoriter yönetim altında demokrasinin demokrasiye kışkırttığı Arap dürtüsü, tehdit eden karmaşık bir ideolojik ve politik durum yaratamazdı tarihsel çıkmaz sokak. Devrimci salgınlar giderek garip ve çelişkili biçimler almaya başladı. “Arap Baharı” Suriye, Yemen ve Bahreyn'de üç başarılı darbe (Mısır, Tunus, Libya) ve üç güçlü hükümet karşıtı hareket sundu. Son üç davada, hiçbir şeye karar verilmedi. Örneğin Yemen vatandaşları açıkça Libya isyanının yolunu izlemeye çalışıyorlar ve Yemen hükümeti, göstericilerin Kaddafi'yi devirmeleri kutlamalarını Libya olaylarının tekrarı haline getirmeyecek şekilde başkentleri askerlerle doldurdu.
Aynı zamanda, bu ülkelerde gerçekleşen her şey, Batı standartlarına göre demokratik bir hukuk ve düzen kurulmasını vaat etmiyor.
Libya'daki muzaffer muhalefetin davranışı dikkat çekici. İsyancıların liderliği uzun zamandır birbirleriyle savaşan gruplardan oluşuyor ve yaklaşmakta olan güç bölümü kanlı çatışmalara dönüşme tehdidinde bulunuyor. Başka önemli bir durum daha var. Müsteşar M. Gaddafi'nin 40 yıllarında Libyalılar, yaşam standartlarının arttığı gerçeğine alışmışlar ve refah sahibi bir insan haline gelmişlerdi. Bugün ekonomi felçlidir ve yalnızca iç bölünmeyi aşan konsolide ve yetkin liderlik yeniden başlayabilir. Bunun çok az bir ümidi var ve birkaç ay süren ekonomik kaostan sonra Kaddafi’nin destekçilerinin, aciz demokratları ortadan kaldırma ihtiyacı sloganı altında kendileri etrafında toplayacakları ortaya çıktı.
Libya nüfusunun aşiret yapısı devrilmiş albuya yeterli sayıda destekçi sağlıyor. Ek olarak, son olayların gösterdiği gibi, Geçiş Ulusal Konseyi'ni tanımayan Cezayir'in lideri Kaddafi'yi desteklemeye hazır. Yeni bir iç savaş patlamasına yol açabilecek yeni çatışmalar şekillenmeye başlıyor.
NATO, ülkedeki petrol üretimini ve ihracatını düzeltmek için bir fırsat olsaydı, fratrik Libya katliamının sürdürülmesine dair beklentilerden pek endişe duymuyor. Irak'ta, savaşın petrolün inanılmaz fiyatlarla ihraç edilmesine izin verdiği bir şey - seçilecek varil başına 20 dolar.
Libya, geniş bir bölgenin radikal İslamlaşma merkezlerinden birine dönüşecek. “Arap baharı” nın eşlik etmesiyle, terör tehlikesi büyük bir sıra ile artmıştır ve İslamcılığın en agresif dalları zaten politik yapılarda temsil edilmektedir. Böylece El-Kaide'ye yakın olan ve yavrularının Libya'da göründüğü Selefiler (diğer ülkelerde buna Vahhabis denir). Bu güç, ülkedeki nüfuzunu arttırmaya çalışıyor ve terörü siyasi amaçlarla kullanmakta tereddüt etmiyor. Selefilerler bugün Mısır ve Suriye'de oldukça iyi temsil edildiler, burada daha önce çok etkisi olmadı. Bu akımın, Arap Baharı'nda oynadığı Suudi Arabistan tarafından finanse edildiğine inanılıyor.
Bu iktidarın radikal İslamcılığının radikal fikirlerinden biri, Müslüman dünyasının dış etkenlerden kurtarılmasıdır ve bu kaçınılmaz olarak, aralarında ve yerel "demokratlar" arasında bir çatışmaya yol açacaktır.
“Devrim” ülkelerinde ciddi çelişkilere neden olan bir başka durum da Batı'nın devam eden süreçlerdeki rolüdür. Batı'daki bazı kuvvetlerin, Arap devrimlerinin alevlerini kasten körüklediğine inanılıyor.
Lübnanlı El Ekber gazetesinde Beşir El Bakr, “Bazıları Kaddafi’den sonra Libya’yı Hüseyin’in ardından Irak’la karşılaştırıyor” diyor. - Irak'ta, neredeyse için için için yanan bir iç savaş var ve görünüşte bir son yok. Amerikalılar, Hüseyin'in durum üzerindeki gerçek etkisini hafife aldılar. Müdahalenin başlamasından sonra, Irak'taki çelişkiler yıllarca derinleşti. Aynı şey bugün Libya'da da belirtildi. Libyalıların, Irak'ın durumunun tekrarlanmasından mutlu bir şekilde kaçınmaları muhtemel değildir. Çoktan birbirlerine karşı birçok ciddi suç işlediler ve onları işlemeye devam ediyorlar. Sonuçlar, durumdan makul bir şekilde kurtulmalarına izin vermeyecektir. ”
Lübnanlı Al-Safir gazetesi, “Bölgedeki çoğu kişi için Libya’ya yapılan dış müdahale, Batı’nın petrol yüzünden yaptığı konusunda şüphe uyandırdı” diyor. “NATO desteği ücretsiz değildi ve Libyalılar faturalarını ödemek zorunda kalacaklar.” Buradaki ekonomik durumun keskin bir şekilde kötüleştiğini aklımızda tutarsak, İslamcılar, destekçileri Batı’ya karşı olan argümanlarla harekete geçirmek, onları Batı’nın proteinleri olarak görülen yerel demokratlara karşı yönlendirmek için gerçek bir fırsata sahipler. Ve yine, durum radikal İslam'ın etkisinde bir artışa dönüşüyor. Bugün kamuoyu ile Amerikan ve Fransız bayraklarını öpen devrimcilerin yarın açlıktan ve acımasız kalabalığın peşinde hedef olacağı göz ardı edilemez.
Bu arada, Yemen'in güneyinde, zaten tüm idari bölgeleri kontrol eden El Kaide güçleniyor. Militan terörist gruplarının bu bölgeden Mısır, Tunus, Suriye ve Libya'ya girmeye başlayacağı zaman gelecek. Bunlardan ilki zaten oraya yerleşti. Lübnanlı siyasi analist Talal Atrisi, “Bilinmeyene doğru ilerliyoruz” dedi. “Bir sonraki aşama, iktidarı kazanmak amacıyla siyasi gruplar arasında çatışmalar ve çatışmalar aşaması olacak ... Bu süre, uzun sürecek, yargılamalar ve zulüm dolu olacak”
Arap devrimlerinin organizatörleri, henüz hareket etmeye başlayan sismik güçleri serbest bıraktı. Dolandırıcılık sloganlarından ilham alan bir Arap sokağı, yakında halkın gücü yerine kaos ve şiddet taşıyan terörü tanıyacak ...