Doktor Virgil Nagel sık çam ormanında soluk soluğa koşuyordu. Buz tutmuş toprak, Rus malı ayakkabılarının ince tabanlarında çatırdıyor, ince paltosu onu Sibirya soğuğuna karşı yeterince koruyamıyordu. Isı, en azından sıfırın altında 15 derece olmalıydı. Soluğu kesilen doktor bir ağacın önünde durdu ve etrafı dinledi. Ağzından çıkan buhar, dondurucu havada büyük halkalar oluşturuyordu. Timiçul’dan en fazla iki kilometre uzaklıkta olmalıydı. Nehrin öbür yakası Yugoslavya idi. Burası kendisi için kurtuluş demekti. Timiçul’u gece buz üstünde yürüyerek geçecekti. Nehri gündüz geçmesi imkânsızdı. Çünkü, herbiri seçkin birer nişancı olan sınır muhafızları geçiş noktalarını gözlüyorlardı. Daha güneyde ise, Tuna aşılmaz doğal bir sınır oluşturuyordu. Virgil Nagel girişimi için, Timisoara’nın batısındaki oldukça tenha bir bölgeyi seçmişti. Aslında vakti olsaydı, geçişi önceden ayarlayabilir, hatta uçakla bile gidebilirdi. Ama vakti yoktu. Bir adamın hayatı onun başarısına bağlıydı.