Kirchner, Bir Askerin Portresi
Ernst Ludwig Kirchner’ın Asker olarak psikolojik dramanın başyapıtıdır. Resimi, Kirchner’in üniforma giydiğini, ancak bir savaş alanında (ya da başka bir askeri bağlamda) durduğunu gösterirken, stüdyosunda amputasyonlu, kanlı bir kol ve arkasında çıplak bir modelle duruyor. Sanatçı kıyafetleri ile stüdyo mekânı arasındaki bu zıtlık, idealist bir genç sanatçı için karmaşık bir gelecek çağını okuyabiliyoruz. 1905’te, Kirchner, Dresden’den diğer birkaç genç sanatçıyla birlikte Alman Ekspresyonist grup Die Brücke’yi (Köprü) kurdu . Kirchner, manifestolarını, el yordamıyla yaygın bir şekilde dağıtılması için tahtadan bir baskıyı sistemi geliştirdi: “Hepimiz gençleri bir araya getiriyoruz, ve geleceği bizde taşıyan gençler olarak, eylemlerimiz için özgürlüğü ve bizim eski, rahat bir şekilde kurulmuş kuvvetlerden arındırıyor. ”
Brücke sanatçıları , büyük bir değişim çağında yaşadıklarına olan inançlarına ve inançlarına bağlı olarak, sanatçı olmanın tamamen yeni bir yolunu yaratmaya başladılar . Kirchner, Alman filozof Friedrich Nietzsche’nin büyük hayranıydı. Nietzsche’nin Kitabı, Zodus’un Konuştuğu Sözü , köprünü, geçmişin barbarlığı ile geleceğin modernliği arasındaki bağlantı için bir metafor olarak kullanır. Brücke sanatçılar kendilerini bu düşüncenin mirasçıları kabul edilir ve bir kerede geçmiş ve geleceğe baktım sanatını yarattı.
Die Brücke üzerinde bir başka önemli etkisanatçılar “ilkel” sanat olarak adlandırıldı (eski kültürlerden veya özellikle Afrika ve Orta Asya’daki batılı toplumlardan sanat ve ritüel nesneleri). Bu sanatın daha dürüst ve doğrudan olduğu, sanayileşmiş Batı Avrupa ülkelerinden gelen sanatçıların ürettiği işlerden daha doğal olduğu düşünülüyordu. Avrupa’nın sözde “halk sanatı” na, özellikle kırsal kesimler arasında bulunan sanat ve zanaatlara ilgi vardı. Almanya’nın Birinci Dünya Savaşı ile Afrika’da büyük bir sömürgeci güç olarak kaldığını unutmamak önemlidir. Bu nedenle, bu kültürel ödeneği çerçeveleyen karmaşık bir herariş vardır. 21. yüzyıl perspektifinden rahatsızlık duysa da, bu “ilkel” estetiğin (modernist bir yapı olduğu gerçeğine rağmen), dışavurumcu sanat üzerinde güçlü bir etkisi olduğu yadsınamaz.
Brücke sanatçılar hayatlarını ve sanatta “ilkellik” algılanan “doğal” halini benimsemeye ilham edildi. Doğada, dışarıdan yaratılan resimler, birleştirilmemiş nü’ler ile birlikte, grubun çalışmalarının ayırt edici özellikleriydi. Öz-Portre’de bir Asker olarak çıplak modelin kabaca çizili, uzun biçimleri ve konik uzuvları, Kirchner’in bu dönemdeki çıplaklıklarını temsil ediyor ve resimlerinde olduğu kadar baskılarında da görülebiliyor. Her ne kadar Brücke , 1913 yılında, Öz-Portre Bir Asker olarak iki yıl önce dağılmış olsa da , her sanatçı bireysel olarak gelişmeye devam etti ve Kirchner’ın Öz-Portre , en saygın sanatsal üretim dönemlerinden biriydi. Birkaç yıl önce , modern metropolde sarsılmaz bir şekilde “benzer” bir ilkel tarz kullanan , Berlin’deki ikonik ve karanlık Berlin sokaklarını ( Potsdamer Platz ve Street, Berlin ) boyadı . Genç sanatçı kendi başına hareket ediyordu, ama Kirchner’in dünyasındaki her şey, felaketi getirebilecek bir olay ile kesintiye uğramak üzereydi: Birinci Dünya Savaşı.
Kirchner ve Savaş
Kirchner, daha tehlikeli bir role girmekten kaçınmak için orduda bir sürücü olarak hizmet etmeye gönüllü oldu. Ancak, kısa bir süre sonra genel sağlığı ile ilgili sorunlar nedeniyle hizmet için uygun olmadığı ilan edildi ve iyileştirilmek üzere gönderildi. Kendi kendine iyileşme sırasında bir portre boyanmıştır. Bu koşullar, 1915 kanvasını, Otto Dix’ın , ilk eline tanık olduğu dehşeti resmettiği savaş serisi The War (1924) gibi dönemin diğer avangard projelerinden ayırır . Kirchner asla savaşmadı ve bu resim, sanatçının kişisel korkularının bir keşfi.
Öz- Portre’de kopan el Asker olarak bir edebi sakatlık değil, bir metafor. Bu, Dix’in, millet için artık “yararlı” olmadıklarında terkedilen askerler tarafından bir tuhaf bakış açısıyla siyasetçileri utandırmak için tasarlanan Yaralı gazilerin pek çok temsili gibi, savaş zamanı amplitelerinin diğer tasvirlerinden de önemli farklılıklar gösteriyor. Kirchner, metaforik, öz-ampütasyon – vücut için değil, bir sanatçı olarak kimliğine – potansiyel bir yaralanmadır. Öz-Portre Bir Asker olarak belki de en azından , benzer bir konu, sanatçı ile Öz-Portre (1907/26) ile sanatçının önceki bir resim ile karşılaştırılarak anlaşılabilir . Burada, daha yuvarlak, daha sağlıklı görünen Kirchner, stüdyosunda çizgili bir cübbede kendine güveniyor. Bir fırça ve palet tutuyor ve arkasında oturan modelden daha az kıyafet giyiyor gibi görünüyor, açıkça bir cinsel ilişki olduğunu gösteriyor. Sıcak renkler bile işe duyusal bir atmosfer verir. Bu genç güvenin yüksekliğindeki sanatçı. Bunu bir Asker olarak Öz- Portre’de gördüğümüz açgözlü şarkıcı ile karşılaştır. Daha sonraki tablolarda daha koyu, daha soğuk renkler ve camlı gözlü model, gerçek bir insandan ziyade oyulmuş bir heykele benziyor. Sıska, sarkık sigara bile, sanatçının daha önceki portrede içtiği sağlam boruya karşıt görünmektedir. Kirchner, stüdyosunda, sanat yapmak için ihtiyaç duyacağı her şeyle dolu bir şekilde duruyordu, bunu yapabiliyordu.
Sonrasında
Savaş sırasında Kirchner alkolizmden ve uyuşturucu bağımlılığından muzdaripti ve bir süre için elleri ve ayakları kısmen felç oldu. Bir anlamda savaşla ilgili korkuları kendi kendini gerçekleştiriyordu. Kirchner iyileşti ve çalışmaları interwar döneminde uluslararası alanda çok beğenildi. Adolf Hitler, 1933’te Almanya Başbakanı olduktan kısa bir süre sonra Aryan idealinin dışında saydığı bir tarzda boyanmış sanatçılara zulmetmiştir. 1937’de Degenerate Art (Entartete Kunst) sergisi, Nazilerin modernist sanatla dalga geçmeye yönelik büyük bir gösterisiydi. nefret ettiler. Bu Kirchner için küçük düşürücü bir zaman oldu. Degenerate Sanat sergisinde en az otuz iki eseri sergilenmiştir. Ayrıca, 600’den fazla eseri kamu koleksiyonlarından çıkarıldı. 1938’de intihar etti.
Kirchner, Bir Askerin Portresi