Don, Emilia’nın vücuduna kişisel olarak fiziksel ceza vermekte ısrar ederken, Braxy aslında onların durumdan tamamen uzak durmalarını istemişti.
Sonunda, birbirlerinin yüzündeki birçok ek morluktan sonra vardıkları uzlaşma, aksiyonu doğrudan müdahale etmeden yakındaki bir binanın tepesinden izlemek oldu.
Emilia’nın doğrudan bu yerden arabayla geçmesi çok muhtemel olsa da, bir aracı durdurmanın birçok yolu vardı. Yol kapatılabilir, çivili şeritler lastikleri delmek için kullanılabilir ve hatta sürücü doğrudan vurulabilir.
Don, gangsterlerin o masum, kibirli küçük fahişeyi nasıl pusuya düşüreceklerini düşünürken damarlarında kabaran heyecanı hissedebiliyordu.
“Umarım ölmeden önce onu iyice becerirler!”
Ama beklediler ve beklediler ve yakınlarda saklanan gangsterlerden hâlâ bir iz yoktu. İkisi, gangsterlerin fark edemeyecekleri kadar yetenekli olduklarına kendilerini inandırmaya devam ettiler.
Ve sonra gümüş rengi lüks bir araba geçti. Kibirli küçük sürtük ve çetesinin dünden önceki gün aynı olaya giriştiklerini gördükleri için, hiçbir şüphe yoktu.
Ancak araba, hiçbir aksilik belirtisi göstermeden bulundukları yerden sorunsuz bir şekilde geçti. A sınıfı kız lokantasının önüne park etti ve iki zengin kız sorunsuzca indi.
Don ve Braxy birbirlerine bakmak için döndüler, ikisi de aynı rahatsız edici ve önsezili duyguya sahipti.
“Belki geri döndüklerinde yapmayı planlıyorlardır?”
“Y-muhtemelen haklısın.”
Tam ikisi kendilerini buna ikna ederken, arkalarındaki teras kapısı çarparak açıldı ve bir koruma dalgası hızla irkilen çocukları çevreledi.
“Olduğun yerde kal!”
“Hareket etme!”
İkili neredeyse bok gibi korkmuştu.
“N-Neler oluyor?!”
“Siz kimsiniz beyler?!”
Siyah takım elbiseli adamlar onlara daha fazla cevap vermediler, sanki böcekleri inceliyormuş gibi iki çocuğa bakıyorlardı.
Adamların kanlı bir levye sallayan genç bir kadının geçmesine izin vermek için ayrılmasını izlerken Don’un gözbebekleri küçüldü. Gözlerinde onlara olan kötülük çok açıktı.
Onu çerçevesiz gözlüklü, gri saçlarını sıkı bir topuz yapmış sert görünüşlü bir bayan takip etti.
“Genç hanım, elleri bağlı birkaç haydutu dövseniz bile, ortalıkta bir haydut gibi davranamazsınız. O şeyi sallamayın! İnsanları dövmek isteseniz bile, daha iyi görünen yollar var. yapmak için, değil mi?”
“Kes sesini Noelle, neden her seferinde benim için mahvediyorsun?! Ben sadece levyeyi tercih ederim, çok mu yanlış?”
Gri saçlı bayan omuz silkti, çaresiz görünüyordu.
Samantha daha sonra iki zorbanın yanına geldi ve kanlı levyesini atletik çocuğun beyaz gömleğine bastırdı.
“Her neyse, sizi aptal küçük cüceler, hadi güzel bir ‘konuşma’ yapalım, olur mu?”
—
Geriye dönüp bakıldığında Braxy, etrafları sarılır sarılmaz binadan atlamaları gerektiğini düşündü. Belki o zaman hayatta kalabilirler, hatta biraz şans eseri kurtulabilirlerdi. Ama artık pişman olmak için çok geçti.
Levyeli kadın onu dövmeye başlamıştı ki gri saçlı kadın bir kez daha araya girdi.
Başlangıçta, Braxy’nin hala biraz umudu vardı. Bu zengin genç bayan asi olsa bile kaç kanunu çiğneyebilir? Ayrıca, gri saçlı bayan yasalara saygılı ve makul biri gibi görünüyordu.
Ama umutları paramparça oldu.
“Onları öldüresiye dövecekseniz, bunu durumun tamamen kontrolümüz altında olduğu bir yerde yapın.”
Ve böylece, Samantha güvenilir levyesiyle öfkesini salana kadar arabalara tıkıştırıldılar ve hiçliğin ortasındaki bu ücra depoya götürüldüler.
Braxy, kır saçlı kadının arkadaşını nereye götürdüğünü bile bilmiyordu ve kırık bacağını kavrarken, yüzü kıpkırmızıydı ve gözyaşları ve sümükler sürekli bir akış halinde aşağı damlıyordu.
“L-lütfen…”
Gözleri umutsuzluk içinde depo duvarlarında gezindi. Bağırarak bağırsa bile buradaki kimsenin yardım etmeyeceğini biliyordu.
Hepsi, nefret ettiği, para denen kağıt dizileriyle kontrol edilen kuklalardı. Belki de ruhlarıyla birlikte ahlakları da satılmıştı.
Acımasızca kemiklerini birer birer kıran, vücudunu morluklar ve kanla dolduran bu kadın şeytanına sadece yalvarabilirdi, yalvarabilirdi.
“Lütfen, yemin ederim, neden bahsettiğinizi anlamıyorum! Lütfen, bir yanlış anlaşılma olmalı! Ben masumum, inanın bana, LÜTFEN!”
Elbette Samantha onu hiç dinlemiyordu ve metalin tenle buluşmasının boğuk gümbürtüleri ve Braxy’nin ıstıraplı çığlıkları kapı açılıncaya kadar depoda yankılanmaya devam etti.
“Genç bayan…”
Samantha, bu kadar uzun süre tam güçle ilerlediği için şimdiden derin derin nefes alıyordu. “Sekreterine” kızgın bir bakış atmadan önce alnındaki teri koluyla sildi.
“Ne?! Yemin ederim, bir daha bana vaaz verirsen…”
Noelle öksürerek sözünü kesti.
“Genç bayan, sadece siz vakit kaybederken, biz zaten şişko olanın fasulyeleri döktüğünü bilmenizi istedim.”
“…”
Samantha bir an Noelle’i dövme olasılığını düşündü. Ama… daha önce hiç denememiş gibi değil. Zaman kaybetmemek daha iyiydi.
Noelle ona ‘endişeli’ bir bakış attı.
“Genç bayan, iyi misiniz? Yüzünüzde çok garip bir ifade var, doktor çağırayım mı?”
Samantha dişlerini gıcırdattı. “S-sen, benim doktora ihtiyacım yok!”
“Psikiyatr mı yani?”
Esmer bir eliyle başını tuttu, hayal kırıklığı içinde neredeyse kafa derisinden bir tutam saçı yolacaktı.
“AAH! Artık umurumda bile değil, sadece bana ne söylemek istediğini söyle! Hâlâ yenmem gereken bir cüce var!”
Noelle öksürdü, gülümsemesini zar zor kontrol edebiliyordu.
“Görünüşe göre ikisi parayı Amos Black’ten almış. O gibi davranan başka birinin olamayacağı kesin olsa da, en azından o çocuk onun doğruyu söylediğine inanıyor.”
Braxy, bu uçsuz bucaksız karanlıkta bir ışık hüzmesi umuduyla yerden konuşmalarını dinliyordu, ama Don’un onlara her şeyi anlattığını anlayınca yüzü bembeyaz oldu. Son umutları da paramparça oldu.
Siyah giyimli adamların onlara doğru geldiğini gördüğü an, işlerin beklediğinden çok daha kötü olduğunu anladı.
Emilia’nın ailesi yasalara hiç uymuyordu. Özel güçleri kullanarak her şeyi güçlendiriyorlardı. Bu durumda, artık yakalandıklarına göre ikisinin ‘kayıp’ olması çok muhtemeldi.
Tek umutları, onları tutsak edenleri masum olduklarına bir şekilde ikna etmek ve sadece ‘çeneni kapalı tut’ diyerek gitmelerine izin verilmesiydi. Çok düşük bir ihtimaldi ama tamamen imkansız da değildi.
Ne yazık ki Don, Amos’u ihbar ettiği anda tüm umutları suya düştü. O moron muhtemelen aynı teknede olduklarının farkında bile değildi ve diğeri için tek bir delik onları da boğulmaya mahkum edecekti.
Braxy tam ağlarken, deponun kapısı tekrar açıldı ve tombul yüzünde rahatlamış bir gülümsemeyle şişman bir çocuk koşarak ona doğru geldi.
Depo katındaki atletik çocuk, Samantha’nın levyesinden çoktan bir ‘tüm vücut masajı’ almıştı. Tepeden tırnağa, koyu morluklarla dolu olmayan bir yer bulmak zordu ve iki bacağını da acımasızca kırdığında basketbol kariyeri çoktan bitmişti.
Arkadaşının perişan haline tanık olmasına rağmen, Don’un yüzünde zerre kadar pişmanlık ya da acı yoktu, sadece mutluluk ve rahatlama vardı.
Ve Braxy’nin sefil görünümünün tam aksine, Don gayet iyi görünüyordu. Yüzünde fazladan bir avuç izi bile yoktu ve kıyafetleri de sağlamdı.
Braxy hayatında ilk kez arkadaşına karşı en ufak bir iyi niyet belirtisi hissetmiyordu. Şişman çocuk onu kaldırmaya çalışırken, sonunda kendini tutamadı. Sesi bağırmaktan ve ağlamaktan kısılmış olsa da, sözleri hâlâ beklenmedik bir şekilde yüksek ve netti.
“Neden o aptal ağzını açtın, seni lanet moron?!”
Şişman çocuk şok içinde arkadaşına baktı ve onu neredeyse yere düşürecekti.
“N-Ne? Aptal! Aptal mısın? Neden o Amos denen herifi koruyalım? Her neyse, önce buradan gidelim.”
Braxy onu uzaklaştırmaya çalıştı ama şu anki formuyla bu nafileydi.
“E-Sen… seni gerizekalı! Bizi bırakacaklarına mı inanmıştın? Belki gerçekten bu işe bulaşmadığımıza inansalardı, bundan paçayı kurtarabilirdik ama artık bu imkansız…”
Arkadaşının yüzünden sürekli akan yaşlara ve sümüğe bakan Don, aniden omurgasında bir ürperti hissetti.
“Ne halttan bahsediyorsun Braxy? Bu doğru değil. Onlarla zaten bir anlaşmaya vardım, biz iyi olacağız!”
Ama dönüp gardiyanların soğuk ve karanlık yüzlerine ve Samantha’nın yüzündeki alaycı gülümsemeye baktığında, Don sonunda ne olacağını anlamış gibiydi.
“S-Sadece arkasında kimin olduğunu bilmek istediklerini söyledi! Hey sen, bir şey söyle! Bir şey söyle!”
Noelle, Samantha’nın kaşını kendisine doğru kaldırdığını görünce öksürdü.
“Genç bayan, ona onlar gibi küçük patateslerin önemli olmadığını söyledim, sadece iplerini kimin çektiğini bilmek istedik.”
Don rahat bir nefes aldı. Mesanesinin kontrolünü neredeyse yeniden kaybetmişti.
Gerçi yakalandıklarında kendi üstüne işemiş olması muhtemelen en iyisiydi. Bu, genç bayanın iğrenmesine yol açmış, Braxy gri saçlı kadına teslim edilirken onun yalnızca Braxy’ye odaklanmasına neden olmuştu. Aksi takdirde, belki o da bu kadar hafife alınmazdı ve sonu tıpkı arkadaşı gibi olmazdı.
Ne yazık ki, rahatlaması kısa sürdü.
“Ama önemli olmadıklarına göre, onlardan kurtulmakta bir sakınca yok mu?”
Depodaki sessizlik “akan su” sesiyle bozuldu ve Samantha artık onlarla “şahsen” ilgilenmeye olan ilgisini kaybetti.
İğrenerek onlardan uzaklaştı ve kaçmaya çalışırlarsa diye gardiyanlara içeri girmelerini ve onları sırada tutmalarını işaret etti.
“Başımıza bela açmaya cüret ettiklerine göre, sonuçlarına şimdiden hazırlıklı olmaları gerekirdi, değil mi? Noelle…”
Noelle belanın geleceğini biliyordu. Ama çaresizce takip edebildi.
“Genç hanım?”
“Bizim bir madenimiz var mı?”
Gri saçlı bayan ‘hayır’ demek istedi ama patronuna gerçekten yalan söyleyip bundan paçayı sıyıramazdı, değil mi? Yalan söylerse ve Samantha daha sonra öğrenirse, genç hanımının o sırada atacağı devasa öfke nöbeti onun başını daha çok ağrıtacaktı.
“Bir kömür madeni açma hakkımız var hanımefendi ama buradan oldukça uzak. Aslında çok uzak. Nerede olduğunu kim bilebilir ki? Yerini bile hatırlamıyorum. Belki de sadece yanlış hatırlıyorum ve bu aslında yok…”
Samantha sırıttı. “Aman Tanrım, Noelle’in hafızasına çok güveniyorum. Benim Noelle’im en ufak bir ipucu bile hatırlamışsa, mutlaka vardır.”
Noelle yenilgiyle içini çekti.
“Her neyse, onlara iki yeni sağır, dilsiz ve kör işçi alacaklarını, bunların da bazı akıl hastalıkları olabileceğini, ancak lütfen ‘kendilerine zarar vermediklerinden’ veya kaçmadıklarından emin olun.”
Gri saçlı bayan bunu düşünürken bile başı ağrıyordu. Bu, onların normal işçilerden ayrıldıklarından emin olması gerekeceği ve onların varlığına tanık olanların sadakatinin de garanti altına alınması gerektiği anlamına gelmiyor mu?
Ayrıca, kömür madenine giden ve madenden çıkan tüm iletişimin, tüm bunlardan sonra bile sızıntılara karşı izlenmesi hayati önem taşıyordu.
O terfiyi almamalıydı.