Korku filmlerini maraton ettiğinizde özel bir şey olur. 13’üncü Cuma veya Cadılar Bayramı gibi slasher vuruşlar kendi başlarına kanlı bir eğlenceden başka bir şey gibi görünmüyor. Ama arka arkaya bir grup izlediğinizde, bağlantılar ve mitolojiler çok daha belirgin hale geliyor; Jason Voorhees, cani bir iblisten daha sempatik bir şeye dönüşüyor. Hatta bazıları, bu bağlantıları daha belirgin hale getirmek için “önceden açık” bölümler içeriyor.
Bu filmler, aşırı izleme düşünülerek oluşturulmamış olabilir, ancak birçok yönden bundan faydalanıyorlar, ki bu da kısmen Netflix’teki Fear Street üçlemesini bu kadar ilginç yapan şeylerden biri: aşırıya kaçmak için tasarlanmıştı. 2 Temmuz’da birinci bölümle başlayan üç giriş, üç hafta boyunca yayınlanacak. Bu, değişen izleme alışkanlıklarına yönelik benzersiz bir deney ve tür olarak korkuya benzersiz şekilde uygun geliyor.
Filmler, Shadyside adlı bir kasabanın ardından, aynı adı taşıyan RL Stine kitaplarına gevşek bir şekilde dayanıyor. yüzyıllardır perili, ABD’nin cinayet başkenti olarak ün kazanan periyodik – ve korkunç – cinayetlerle lanetlendi. Filmler bu tarihi üç zaman diliminde takip eder. Birinci bölüm 1994’te, ardından 1978 ve 1666’da geçiyor.
Kesinlikle sırayla izlemek isteyeceksiniz.
1994 filmi, birçok korku filminin yaptığı gibi genç kadın öldürülüyor. Oradan, Shadyside kasabasının uzun zamandır Sarah Fier (doğal olarak “Korku” olarak telaffuz edilir) adlı ölü bir cadı tarafından musallat olduğunu ve görünüşe göre onun etkisinden dolayı birisinin sık sık ölümcül bir saldırıya geçtiğini öğreniyorsunuz. Ortam, Scream’in Chilling Adventures of Sabrina ile kesişmesi gibi, uyumsuz bir grup lise öğrencisi, Fier hakkında bilgi edinmek ve cinayetleri kesin olarak bitirmek için birlikte çalışıyor. (Buradan ilk beş dakikayı izleyerek ilk film hakkında fikir edinebilirsiniz.)
Slasher bir filmin tüm ayırt edici özelliklerine sahip – yaratıcı bir şekilde tüyler ürpertici ölümler, asla pes etmeyen kararlı katiller, gereksiz seks sahneleri – ama daha derin bir gizemin ipucu ile şamandıra. Hiçbir şeyi mahvetmeyeceğim, ancak ilk filmin devam filmlerine bağlanma şekli onları yakından izleme için ideal kılıyor.
Ve her birinin çok farklı bir havası olsa da – ikinci bölüm, 13’üncü Cuma’daki Kristal Göl Kampı’nı anımsatan bir yaz tatilinde gerçekleşirken, üçüncü bölüm birkaç yüzyıl geriye Shadyside’ın ilk günlerine gidiyor – hepsi aynı şeyin bir parçası hissediyorlar. bütün.
Netflix’e göre, üç film Atlanta’da 108 günlük bir süre içinde çekildi ve öncesinde hikayeyi ve her birini birbirine bağlama şeklini belirlemek için bir ay süren bir yazar odası geldi. film. Üç filmi de yöneten Leigh Janiak yaptığı açıklamada, “Yapımdaki herkes bunun çılgınca olduğunu biliyordu” dedi. “Post prodüksiyona girene kadar bunun ne kadar çılgın ve tuhaf olduğunu fark etmemiştim ve bunlar tamamen farklı üç film gibiydi.”
Netflix orijinal programlarla uğraşmaya başladığından beri, epizodik hikayelerin akış hizmetlerinde nasıl ve ne zaman yayınlanması gerektiği konusunda sayısız tartışma oldu. Netflix, izleyicilerin boş zamanlarında izleyebilmeleri için genellikle The Witcher veya Stranger Things gibi büyük şovlarının yeni sezonlarını aynı anda yayınlar.
(Disney kısa süre önce Cuma yerine Çarşamba yayınlarını denemeye geçti.) Her ikisinin de faydaları var; tıklım tıklım tıklım tıklım hayranlara istediklerini hemen verirken, haftalık yayınlar bir şovun daha uzun süre gündemde kalmasına yardımcı oluyor.
Yine de şimdiye kadar bu konuşma filmlerle ilgili değildi. Korku Sokağı bu konuda yeni bir şeyi temsil ediyor ve bu, yalnızca akış dünyasında gerçekten işe yarayabilecek türden bir deney. Aksi halde unutulmuş bir korku filmi olabilecek şey, artık daha çok bir yaz filmi etkinliği. 2 Temmuz’da birinci bölümün başlamasından sonra, 9 ve 16’da iki ve üç gelecek. Yayınlar, arada neler olduğunu unutmayacağınız kadar yakın, ancak aynı zamanda üçlemenin kendi uzatılmış anına sahip olması için yayılıyor.
Tüm deneylerde olduğu gibi, bunun tek olup olmadığı belli değil- kapalı olay veya bir trendin başlangıcı. Marvel’ın bir sonraki süper kahraman destanı için benzer bir şey yapması pek olası değil; Gişe rekorları kıran filmler, aynı anda birkaç tane yapma konusunda endişelenmenize gerek kalmadan zaten yapmak için yeterince zor ve pahalıdır. Ancak korku gibi daha düşük bahisli tür filmleri için çok daha mantıklı. Ve en azından Korku Sokağı örneğinde, yayın stratejisi izleme deneyimini gerçekten iyileştiriyor – eski bir türe hayat vermek için yeni bir teknik.
.