bodrum kata girmem yasaktı. bu her zaman böyle olmuştu. ve annesimin koyduğu yasağı çiğnememek için direniyordum. çünkü ben annemin sözünden hiçbir zaman çıkmazdım. ama bir gün, bodrumdan gelen seslere daha fazla karşı koyamadım ve aşağıya inmeye karar verdim. sonuçta; annem dışarıda halı yıkamakla meşguldü ve o da bu sırada bodrumdaki küçük köpekle birazcık oynayabilirdi. hem belki de çok açtı köpek. sonuçta; günlerdir ağlar gibi havlıyordu. yanıma biraz da süt alarak bodrum kata inmeye başladım ve kilitli kapıyı açtım.
aşağısı çok karanlıktı ve köpeğin hiç sesi çıkmıyordu. içeri doğru biraz daha ilerlediğimde, gözleri karanlığa alışmış, etraftaki cisimleri seçmeye başlamıştım. nefesimi tutmuş, çevreme bakmaya devam ederken, bir çift el beni arkadan sımsıkı tuttu ve dışarı çıkardı. ne olduğunu anlayamadan, karşısımda bana öfkeyle bakan annemi gördüm. çok kızgın olan ve bana ilk kez bağıran anneme bir daha oraya inmeyeceğime söz vererek odama çıktım. ve bir daha annemi sinirlendirmemek için ne duyduğum köpek seslerinden ne de bodrumdaki elleri ve ayakları olmayan çocuktan söz edebildim.
(bkz: ya işte böyle
)