20 August 2008
Bir fotoğrafın ardındakiler..
Herhangi bir spor müsabakasını izlerken, çoğu zaman sporcuların anlık performansları üzerinden değerlendirmeler yapar ve somut verilere dayalı eleştirilerde bulunuruz. Oysa, yeri geldiğinde en ağır diile yerdiğimiz sporcunun, müsabakadan beş dakika önce ne yaşadığını bile bilmeyiz. O an kafasından geçenleri çözümleyemez, kendimizi onun yerine koyamayabiliriz..
Beijing 2008'de de bunun en çarpıcı örneklerinden birine tanıklık etmiş olduk..
Matthias Steiner..
Avusturya asıllı Alman halterci..
+105 kilodaki mücadelesinde, son hakkında başarılı olup toplamda 461 kiloyla altın madalyaya ulaştığında, pek de eşine rastlanmayacak kadar coşkulu bir sevinç yaşadı. Podyumda oradan oraya zıpladı, antrenörlerine sarıldı, barı öptü ve ardından içeriye gitti..
Madalya töreni öncesi geri döndüğünde elinde bir fotoğraf taşıyordu; yaklaşık bir yıl önce trafik kazası sonucu kaybettiği eşi Susann'ın fotoğrafı..
Törenin ardından yaptığı açıklamada "Şu an kendimde değilim. Hislerimi anlatabilecek kelimeler bulmakta zorlanıyorum" derken, eşinin de bir şekilde yanında olduğuna inandığını söyledi..
Tribündeki ailesi de oğullarıyla gurur duyuyordu. Annesi, Matthias'ın eşinin dileklerini yerine getirdiğini söylerken, en kısa ancak belki de en güzel açıklama babasından geliyordu;
"Oğlum gerçek bir savaşçı, hatta en iyisi!"