Otogarlar bana buruk ayrılık hikayelerini anımsatıyor diyenlerden misin?
Herşeyden önce alt katta inen bir yolcunun vücudu nasıl olur olursa olsun bir anda kendi kalçasına hayranlık başlar. İlahi biçimde ruhunu saran bir kalçayı koruma ve kollama içgüdüsü belirir. Her an 'mükemmel' kalçalarına biri bıçak sokacakmış gibi sağı solu kolaçan ederek yürümek istersin. Korku filmi gibi tekinsiz, karanlık ve izbe yerlerden yürürsün. Pek çok otobüs personeli gömlek ve pantolonlarını yıkamaya vermek için çıkarıp eline almışsa, çevrende yürüyen beyaz atletli adamlar zombi istilasını andıran bir görüntü yaratır. Koşmak istersin koşamazsın, bağırmak istersin bağıramazsın. Uyanık halde karabasan deneyimi için otogarın alt katı bu konuda tektir. Eğer "Ellerinde bavullarla bekleyen insanlar, belki de gidişlerin hüznü, kırık ayrılık hikayeleri, otogarlar beni hüzünlendiriyor"diye tatava yapan bir sevgiliniz varsa o'nu mutlaka otogarın alt katından sokun. İki dakika sonra "ne gitmesi lan şerefsiz gel beni koltuğuma kadar oturt " diye yalvarır.