Ve onları kim suçlayabilir? Politika, yalnızca güçlü mideleri ve sinirleri olan insanlar için uygun aşırı bir spor haline geldi. Sosyal medya çağında, “sıcak koltuk” olarak adlandırdığımız şey Kolezyum oldu. Herhangi bir gizlilik kavramı kayboldu. İnternetten karakter suikastlarına tanık oluyoruz, çünkü birisi onlara emretti veya izleyiciler arenada “kan” görmek istiyorlardı.
Siyasete ya da kamusal hayata karışan ve imzasını büyük bir karara koyma hatası yapan herkesin, birkaç yıldır yasal bir kargaşaya yakalanacağı kesindir. Küçük ve büyük çıkarlara, dengesiz ve işlevsiz bir adalet sistemine, sendikalara ve sinsi olmayan bireylere karşı eşit olmayan bir savaş.
Ülkeye hizmetlerini gerçekten sunmak isteyenler bile, zorluk derecesini çabucak kavradı. Ayrıca gelirlerinin düşük olacağını görüyorlar. Tabii ki, yasal gelirden bahsediyoruz çünkü “sponsorluk” konusunda yaşayan bir tür siyasetçi de var. Bu nedenle, eğer bir şeyleri yapmak isteyen ve düşmek istemeyen “rehin” olan ciddi bir kişiyseniz “Herhangi birine veya herhangi birinin cebinde olsanız, bu adımı atmak için çok cesur olmalısınız.
Ayrıca, seçmenlerin oy sandığı temsilcilerinin seçtikleri de yardımcı olmuyor. Politikacılarımızı protesto etmeye devam ediyoruz, ancak mütevazı ve başarılı vatandaşları yerine TV kişilikleri Parlamentoya göndermeye devam ediyoruz. Aynı zamanda oy pusulasındaki küçük haç ciddi insanları aptal, vicdansız bireylere dönüştürmenin büyülü yeteneğine sahip gibi görünüyor.
Adil olmak gerekirse, bu sadece bir Yunan sorunu değil. Birinin Birleşik Krallık'ta ne olduğunu, uzun bir siyasi geçmişi ve sağlam kurumları olan bir ülkeyi görmesi gerekir. Başbakan Theresa May'ın haleflerinin haleflerine baktığımızda, bu sorunun gerçekten ne kadar yapısal ve uluslararası olduğunu anlıyorsunuz.
Yaşamda başarı için mücadele eden insanlar özel sektörü tercih ediyor. Politikacılar tarafından politikaya girmeleri için baskı yaptıklarında, tekdüze tepki verirler: “İstediğiniz her şey. Yardım edeceğim ama politikaya ve kamu sektörüne karışmıyorum. ”
Buradaki tehlike siyasetin yakınları, başka bir yerde iş bulamayan insanlar ve parti kadroları için kapalı bir meslek haline gelmesidir. Bu tuzaktan nasıl kaçacağız? Kolay cevap yok. Birincisi, seçmenlerin kesinlikle daha talepkar olması gerekiyor. Hayatlarında bir gün hiç çalışmayan millet veya milletvekillerine Parlamentoya göndermeyi bırakmalıyız. Aynı zamanda, siyasi arenaya girebilecek kadar cesur olanlara teşvikler ve bazı kurumsal korumalar sağlamalıyız.