AGONSHŪ TIMELINE
1921: Kiriyama Seiyū, Tsutsumi Masao adıyla Yokohama'da doğdu.
1940'lar: Tsutsumi hastalandı ve Japon ordusunda hizmet edemedi.
1953: Tsutsumi, yasadışı alkol üretimi nedeniyle hapsedildi.
1954: Tsutsumi intihara teşebbüs etti. Kannon tarafından kurtarıldığını iddia etti ve Kannon Jikeikai'yi kurdu.
1955: Tsutsumi ismini Kiriyama Seiyū olarak değiştirdi ve kemer sıkma işlemlerine başladı.
1957: Kiriyama ilk kitabını yayınladı, Kōfuku hiçbir genri Mutluluğun ilkeleri.
1970: Juntei Kannon, Kiriyama'ya "karmasını kestiğini" ve ruhları kurtarmak için goma (ateş ritüeli) yapması gerektiğini söyledi.
1970: Kannon Jikeikai, Fuji Dağı yakınlarında ilk Hoshi Matsuri'yi (Yıldız Festivali) gerçekleştirdi.
1971: Kiriyama yayınlandı Henshin hiçbir genri (Vücudun dönüşüm ilkeleri).
1975: Hoshi Matsuri ilk olarak Kyoto, Yamashina'da yapıldı.
1970'ler-1980'ler: Kiriyama yurtdışına gitti; Dalai Lama, Papa ve diğer dini liderlerle tanıştı; Āgama (Japonca: Agon) sutraları da dahil olmak üzere Budist metinleri inceledi.
1977: Agonshū, savaşta ölenlerin ruhları için Pasifik'teki Palau'da ilk denizaşırı ateş ritüelini gerçekleştirdi.
1978: Kiriyama, Kannon Jikeikai'yi feshetti ve Agonshū'yu kurdu.
1980: "Sahet Mahet mucizesi", Kiriyama'nın Buda Sakyamuni'den bir mesaj almasıyla gerçekleşti.
1981: Kiriyama yayınlandı 1999 nen karuma reishō kara no dasshutsu (Zararlı Ruhlardan Kaçış ve 1999'un Karması).
1984: Kiriyama, Dalai Lama ile dünya barışı (sekai heiwa) için bir ateş ritüeli gerçekleştirdi.
1986: Shinsei busshari "Buda'nın gerçek kalıntısı" Sri Lanka Başkanı tarafından Kiriyama'ya verildi ve Agonshū'nun ana ibadet odağı oldu.
1988: Agonshū, "orijinal Budizm" i dünyaya yayma misyonuyla Yamashina'da ana tapınağını ("yeni Sahet Mahet") inşa etti.
1987-1988: Hoshi Matsuri'nin yıllık katılımı 500,000'den fazla kişiye ulaştı.
1987 (Nisan): tsuitachi engi hōshō goma (ayın ilk ateş ritüeli) Agonshū'da açıldı.
1993: Hoshi Matsuri, Şinto ve Japon milliyetçiliğine giderek daha fazla odaklanarak, kombine bir Şinto-Budist festivali haline geldi.
1995: “Aum İşi”, Agonshū’yu etkiledi.
2000-2008: Agonshū, New York, Auschwitz, Kudüs gibi farklı denizaşırı yerlerde goma ritüelini gerçekleştirdi.
2012: Hoshi Matsuri, Mart 2011 tsunami trajedisinden sonra Japonya'nın ruhunu yeniden inşa etmeye odaklandı.
2012: "Denizlerde Budist anma töreni" (yōjō hōyō), Kiriyama ve bazı üyelerin Iwo Jima, Filipinler, Tayvan, Okinawa ve Kagoshima gibi yerlerdeki eski savaş bölgelerinde yaptığı ve Kobe'de sona eren 7800 kilometrelik bir yolculuk. .
2013: Kiriyama Kudüs'ü ziyaret etti ve gösteri goma barış için ritüeller.
2015: Kiriyama, sağcı milliyetçi Ishihara Shintarō ile Yasukuni Mabedi'ni ziyaret etti.
2016 (29 Ağustos): Kiriyama doksan beş yaşında öldü. 16 Ekim'de cenazesi düzenlendi. Fukada Seia, Agonshū'nun lideri oldu ve Wada Naoko idari liderliğini sürdürdü.
2016 (c. Kasım-Aralık): Kiriyama'nın ilk “ruh mesajı” (kaiso reiyu) yeni zamansal liderliğe iletildi.
2017: Kiriyama, ikinci Buda ve devam eden ruhani lider ilan edildi.
2017 (11 Şubat): Kiriyama'nın kalıntıları Hoshi matsuri'de kutlandı.
2017 (30 Haziran-6 Temmuz): Hoppō Yōjō hōyō (Kuzey Denizleri anma yolculuğu) gerçekleşti. Gemide Kiriyama'nın kalıntılarının bulunduğu Agonshū tekne yolculuğu, Japon savaş ölülerinin ruhları için ritüeller gerçekleştirdi.
2018: Yeni bir Kiriyama kaiso reiyu, Kiriyama'nın ruhu tarafından üyelere öğretilecek yeni bir gizli meditasyon tekniğini (okugi no meisōhō) duyurdu.
KURUCU / GRUP TARİHİ
Agonshū'nun tarihi, hayat hikayesi takipçileri için bir model sağlayan ve özellikle de benimsediği öğretilerin temelini oluşturan karizmatik kurucusu Kiriyama Seiyū'nun [Sağdaki resim] (1921-2016) ile yakından bağlantılıdır. karma, atalar ve ölülerin ruhları. Agonshū sadece yaşamı boyunca yaşadığı deneyimler ve uygulamalarla şekillenmekle kalmadı, aynı zamanda son ölümünün ardından ona odaklanmaya devam etti, çünkü Agonshū'nun geçici liderliğine göre, bir ibadet figürü haline geldi. manevi alemlerden takipçilerle iletişim kurar ve hareketi denetlemeye ve manevi olarak yönlendirmeye devam eder.
Kiriyama, 1921'ta Yokohama'da Tsustumi Masao adı altında doğdu. Dini bir yolda ilerleyen birçok Japon gibi, daha sonra dini liderlik rolünde yeni bir isim aldı. Erken hayatı (sonraki açıklamalarına göre) mutsuzdu ve sonunda İkinci Dünya Savaşı sırasında silahlı kuvvetlerde hizmet edemediği anlamına gelen çeşitli hastalıklardan acı çekti. Başlangıçta Kiriyama, kötü işler yapmak ve kötü karma tahakkuk etmek zorunda olmayacağı anlamına geldiği için hizmet etmek zorunda olmadığı için mutlu olduğunu yazmıştı (Kiriyama 1983: 42-43), fakat aynı zamanda birçok arkadaşının lafını çekti. Yaş kohortları savaşa alındı ve öldü. Daha sonraki yıllarda, Agonshū'daki ağır vurguyu, düşmüş arkadaşlarına yönelik bu pişmanlık ve görev duygusuna kısmen ölü olan savaş ruhları için ritüeller yerine getirme yüklendi. Daha sonraki yaşamında, ülkesi için savaşamadığı (hatta ölmesi bile) için pişmanlık duyduğunu, son yıllarda Agonshū'da baskın hale gelen militan revizyonist milliyetçiliğe artan bir dönüşü yansıtan pişmanlıklarını dile getirdi (Baffelli ve Reader 2018: Bölüm 5).
Daha sonraki vaaz ve yazılarına göre Kiriyama'nın önceki hayatı, sadece sağlıksızlık nedeniyle değil, aynı zamanda bir amaç bulamama ve anlamlı veya ekonomik olarak sürdürülebilir bir iş bulamama gibi görünen zorluklarla doluydu. Kötü karmik kaderler tarafından kuşatılmış hissederek, dini uygulamalarla meşgul olmaya ve hayatta yeni bir yol arayan tapınakları ve mabetleri ziyaret etmeye başladı. Ancak, 1953'te yeni bir felaketle karşı karşıya kaldı: alkol yapmak ve satmak için yasadışı bir planın içine girdi. 1953'te, sonuç olarak birkaç ay hapis cezasına çarptırıldı ve bu olay, daha fazla başarısızlıkla birlikte, intihar etmeyi düşünmesine yol açtı. Daha sonraki Agonshū hikayelerine göre, aslında kendini asmaya gitti. Ancak bunu yaparken, kirişin üzerinde ipini attığı yerde bir şey gördü; Budist bir metnin bir kopyasıydı, Kannongyō veya Kannon Sutra. O okudu ve hayatı değişti; şefkatin bodhisattvası Kannon'un kendisine ve diğerlerine yardım etmek için orada olduğunu fark etti. İntihar hikayesi ve metin aracılığıyla Kannon'un müdahalesi, Agonshū'da bir temel mucize hikayesi haline geldi.
1954'te, bu dönüştürücü olayın bir sonucu olarak, Kiriyama, Juntei Kannon'a (Kannon'un birçok biçiminden biri) ibadet ve Shugendō (Japon dağ çileci geleneği) ile ilgili kemer sıkma olaylarına odaklanan bir münzevi uygulama yolculuğuna çıktı ve ezoterik Budizm. Kendini Kannon'a adamış bir inanç grubu olan Kannon Jikeikai'yi kurdu ve 1955'te halka açık adını Tsutsumi'den Kiriyama Seiyū'ya çevirdi. Karmanın önemini ve insanların hem kendi atalarının soyundan hem de mutsuz ruhların kollektif aleminden ölülerin mutsuz ruhlarından gelen manevi engellerden (reishō) derinden etkilendikleri inancını fark etti. Kendi talihsizliklerine yol açan bu tür engellerdi ve aynısı diğerleri için de geçerliydi. Kişinin hedeflerine ve mutluluğuna ulaşmak için, tüm talihsizliklerin kökeninde yatan mutsuz ruhları tespit ederek ve yatıştırarak “kişinin karmasını kesmesi” (innen wo kiru) gerekiyordu.
Bir kitabı 1957'te yayınladı, ancak aksi takdirde, Juntei Kannon göründüğünde ve kemer sıkma ve çalışmalarıyla kendi karmasını “kestiği” ve şimdi bir misyonuna liderlik etmeye hazır olduğunu söylerken 1970'e kadar halka açık değildi. dünya kurtuluşu ve başkalarına kendilerini nasıl kurtarmaları gerektiğini gösterir.
1970 yılında Kannon Jikeikai, mutluluk için dua etmeye ve ölülerin mutsuz ruhlarını yatıştırmaya odaklanan bir goma (ateş) ritüeli olan ilk büyük halk ritüeli olan Hoshi Matsuri'yi (Yıldız festivali) düzenledi. Bu festival daha sonra Agonshū'nun geniş çapta duyurulan ve yıllar içinde büyük kalabalığın ilgisini çeken ve harekete büyük bir halk katılımı sağlamaya yardımcı olan ana yıllık etkinliği oldu. 1971'de Kiriyama bir kitap yayınladı, Henshin hiçbir genri (Kehanet, kehanet gibi doğaüstü güçlerden (chōnōryoku) bahseden ve ezoterik Budist uygulamaları yoluyla edindiği ve başkalarına aktarabildiği kişinin isteklerini gerçekleştirme yeteneği (bedenin) dönüşüm ilkeleri. Kitap iyi satıldı ve Kiriyama'yı kamuoyunun dikkatine sundu. Agonshū'nun iddialarına göre, 1970'ler ve 1980'lerde popüler hale gelen ezoterik Budizm'e olan ilginin artması olan "mikkyō boom" (mikkyō bōmu) olarak bilinen şeyi teşvik etti. ve bu da Kiriyama'nın dönemin din dünyasının en ileri noktasında olduğunu kanıtladı. Kesinlikle bu dönemden itibaren geçen yüzyılın son on yıllarının popüler dini ortamının en önemli şekillendiricilerinden biri olarak görülmeye başlandı ve bu dini hareketinin gelişmesine yardımcı oldu.
1978’te Kiriyama, Kannon Jikeikai’yi çözdü ve yerinde Agonsh lite (kelimenin tam anlamıyla Agon (amagama) sutrasına odaklanan tarikat) açılışını yaptı. Budizm'in iç özünü erken Āgama sutralarında bulduğunu ve bu gibi erken Budist öğretilerini sonradan ezoterik uygulamalarla evlendiğini ilan etti. Kiriyama yeni hareketini “orijinal Budizm” (genshi Bukkyō) ve “tam Budizm” (kanzen Bukkyō) olarak ilan etti.
1970'ler ve 1980'lerde Kiriyama, savaşta ölenlerin ruhlarını yatıştırmak için Pasifik bölgesindeki Palau'da hareketin ilk yurtdışı goma (ateş) ritüellerini gerçekleştirerek yurtdışına da gitti. Bundan sonra, ölülerin ruhları için bu tür denizaşırı ateş ritüelleri Agonshū uygulamasında önemli bir unsur haline geldi ve sonraki yıllarda bu tür ritüeller New York, Paris, Auschwitz ve Kudüs gibi yerlerde yapıldı. Kiriyama seyahatlerinde çeşitli dini liderlerle tanıştı ve Agonshū tarafından geniş çapta duyurulan bu toplantılar, onun itibarını artırmaya ve Japonya'daki müstakbel din değiştiricilere hitap etmeye hizmet etti. Tanıştığı kişiler arasında 1984'te Papa II. John Paul ve Dalai Lama da vardı. 1980'de Hindistan'a yaptığı ziyarette Kiriyama, ilk Budist manastırının bulunduğu Sahet Mahet'i ziyaret ederken tarihi Buda'dan manevi bir mesaj aldığını iddia etti. Bu ziyarete göre, orijinal Budizm ve Budist liderlik sloganı Kiriyama'ya geçti ve bundan böyle kendisinin ve Agonshū'nın Budizm'i Japonya'dan daha geniş dünyaya yayma misyonu olduğunu ilan etti. 1988'de Agonshū, Kyoto yakınlarındaki Yamashina'da yıllık Hoshi Festivali düzenlediği yeni bir tapınak açtı. Bu tapınak, mevcut çağ için yeni bir Budizmin dünyaya yayılacağı merkez olan "yeni Sahet Mahet" olarak tanındı.
1986'da Kiriyama'ya Sri Lanka Devlet Başkanı tarafından bir Buda kalıntısı içerdiği söylenen bir tabut hediye edildi. Budizm, Buddha kalıntılarındaki aktarım (ve ticaret) konusunda uzun bir geçmişe sahiptir ve bu özel öğenin Kiriyama'ya nasıl ve neden verildiğine dair kesin koşullar açık olmasa da, bu daha geniş tarihsel geleneğe açıkça uymaktadır. Agonshū için, Budist geleneğine sahip bir ülkenin liderinin, Agonshū ve Kiriyama'nın modern dünyada Budizm'in liderleri olarak duruşunun kamuya açık beyanlarında tanınması olarak tasvir edilen çok önemli bir andı. Bundan böyle Agonshū, kutsal emanete shinsei busshari (“Buda'nın gerçek kalıntısı”) adını vermiş ve onun Shakyamuni'nin gerçek bir kalıntısı olduğunu ve Japonya'daki diğer pek çok eserin sahte olduğunu ilan etmiştir. Shinsei busshari, Agonshū'nun hem ana merkezlerinde hem de adanmışların evlerinde ana ibadet odağı haline geldi ve Agonshū uygulamaları, onun hürmetine odaklanacak şekilde değiştirildi. Agonshū'ya göre, shinsei busshari aracılığıyla Buda'nın yaşam gücü tüm takipçilere aktarıldı. Ritüeller, emanetin gücünü, üyelerin ev sunaklarına yerleştirdikleri ve daha önce düzenli olarak saygı gösterdikleri minyatür shinsei busshari tabutlarına iletmek için yapıldı. Sahet Mahet'te Kiriyama'ya iletildiği söylenen mesajın ikiz temaları ve tarihsel Buda'nınki olarak kabul edilen bir kalıntının edinilmesi, Agonshū'da mesajını pekiştirmeye ve Budizm'in eksiksiz bir biçimini temsil ettiğini iddia etmeye hizmet etti. ve Buda tarafından kutsanan orijinal Budizm'in modern yinelemesiydi.
Agonshū, 1980'ler sırasında Japonya'da yeni medya teknolojilerini kullanmasıyla, özellikle de ritüellerini Japonya'daki merkezlerine eşzamanlı olarak iletmek için uydu yayını kullanarak ve dikkatini çekmek ve yaymak için çeşitli medya materyalleri ve halkla ilişkiler araçlarını kullanarak tanınmış oldu. mesajı (Baffelli 2016). Bu, Hoshi Matsuri gibi kitlesel ritüellerini kamuoyuna duyururken, eski hakikatler olduğu iddia edilen şeyleri ifade ederken, çağın ahlâkı ile uyumlu olan bir hareketin görüntüsünü aktarıyordu (Reader 1988).
Agonshū ayrıca Japonya'da milenyumun sonunda kaos ve dünya krizi olasılığına dair yaygın endişeleri dile getirdi; bu, bin yıllık potansiyel tehlike ve yıkım mesajlarını dile getiren ve aynı zamanda kurtuluşun anahtarlarını elinde tuttuğunu iddia eden birkaç hareketten biriydi. Kiriyama, öğretileri ve Agonshū'nun tam Budizm kavramı aracılığıyla dünya kurtuluşu mesajı ve dünya barışını getirme misyonuyla ruhani bir lider olarak tasvir edildi ve bu, geçen yüzyılın son on yıllarında çekiciliğini artırdı. 1980'lerin sonunda en büyük büyümesini yaşadı; Tahminler, üyeliğinin en az on kat arttığı ve 200,000'lerin sonunda 1980'den fazla kişiye ulaşmış olabileceği, Hoshi Matsuri'ye katılımın on yılın sonunda yarım milyondan fazla olduğu tahmin ediliyor.
Agonshū, evrensel bir dünya kurtuluşu misyonu olan bir Budist hareket olduğunu vurgulasa da, aynı zamanda ilkinden beri ifade edilen milliyetçi mesajları da vurguladı. Japon bayrakları ve sembolleri ayinlerinde belirgin bir şekilde sergilendi; Hoshi Matsuri, milliyetçiliğin altını çizen ulusal bir tatil olan 11 Şubat'ta yapıldı ve harekete verilen önem, Japonya'dan çıkan dünya kurtuluş misyonu fikri üzerine oldu. Başka bir deyişle Japonya, mesajlarının merkezine yerleştirildi ve bu altta yatan milliyetçilik duygusu, Japonya'nın son 1980'lerinin havasına girdi ve ülkedeki çekiciliğini artırmaya yardımcı oldu.
Agonshū, denizaşırı çeşitli yollarla genişlemeye çalıştı. Anakara Asya'daki çeşitli Budist kurumlarla bağlantılar geliştirdi ve çeşitli akademik kuruluşlara (İngiltere'deki SOAS dahil) bağışlar yaparken Kiriyama, bu tür bağışlarla bağlantılı olarak görünüşte, statüsünü arttıran birkaç yurtdışı üniversiteden akreditasyon aldı. takipçilerinden ve Budizm hakkındaki öğretilerinin akademik olarak temellendirildiğini iddia etmesini sağladı. Bununla birlikte, çeşitli denizaşırı girişimlerde bulunmasına rağmen, Agonshū ciddi bir uluslararası takip yapmayı başaramadı.
Ancak 1990'larda ve sonrasında Agonshū'nun daha önceki büyümesi durma noktasına geldi. Pek çok yeni hareket gibi, büyüme açısından tavan vurmuş gibi görünürken, değişen kamusal bağlam onu engellemeye hizmet etti. Özellikle, 1995 Aum Olayından sonra (bkz. Aum Bu web sitesinde bu konuda daha ayrıntılı bir açıklama için), kamu havası din ve dini örgütler hakkında daha fazla sorgulama haline geldi ve Agonshū bu bağlamda özel sorunlar yaşadı (aşağıya bakınız, Sorunlar ve Zorluklar). Bir zamanlar modern teknolojinin öncüsünde olduğu gibi görülen hareket, bunun üzerine inşa edemedi ve yeni ortaya çıkan teknolojilere uyum sağlayamadı, örneğin internetin zorluklarına uyum sağlayamıyordu (Baffelli 2016). Yeni binyıla barışçıl geçiş, önceki çekiciliğini yükselten bin yıllık korkuları ortadan kaldırdı.
Kiriyama oldukça aktif kaldı, çok sayıda kitap yayınladı, ritüeller düzenledi ve hareketini Japonya'da ve yurtdışında tanıtmak için seyahat etti, ancak yaşlandıkça Agonshū'yu karakterize eden dinamizm ve modern canlılığın imajı geriledi. 1990'ların ortalarından itibaren ve özellikle 1995 Aum Olayından sonraki birçok hareket gibi, birkaç yeni üye çekti ve giderek yaşlanan üyeliğe odaklandı. Aynı zamanda, erken dönemden itibaren aşikar olan milliyetçilik giderek daha belirgin hale geldi. 1993'te Hoshi Matsuri, Şinto temalarının, rahiplerinin ve tanrılarının giderek daha büyük bir rol oynadığı bir Şinto-Budist ritüeli haline geldi. Kiriyama'nın yönetimindeki hareket, "tam Budizm" in bir tezahürü olarak rolünü ve dünya barışı ve kurtuluşu misyonunu ilan etmeye devam ederken, Japon milliyetçi temalarını giderek daha fazla vurguluyor göründü. 1977'de Palau'daki en eski ritüelden beri yapılan denizaşırı ritüelleri, genel olarak savaşta ölenlerin mutsuz ruhlarını yatıştırmaya çalışarak, giderek artan bir şekilde sadece Japon savaş ölülerine odaklanırken, Kiriyama da Japonya'nın angajmanıyla ilgili önceki yorumlarını gözden geçirmeye başladı. İkinci Dünya Savaşı'nda.
Daha önce yaptığı açıklamada, savaşa gitmek zorunda olmadığı için mutlu olduğu için ülkesi için mücadele edemediği için pişmanlıkla konuşmaya başladı (basında Baffelli ve Reader). Ayrıca, revizyonist Japon milliyetçi savaşla ilgili görüşlerini dile getirdi, İshihara Shintar such gibi önde gelen Japon milliyetçilerine yakınlaştı, Japon sorumluluğunu reddetti ve Japonya'nın Batı sömürgeci güçlerinin saldırgan eylemleri nedeniyle savaşmak zorunda kaldığını iddia etti. Yaşamının sonlarına doğru, daha önce Japon olan ancak savaşın sonunda Rusya tarafından ele geçirilen Sakhalin gibi adalarda mahsur kalan Japon kami (Şinto tanrıları) 'nın ülkesine geri gönderilmesi misyonları hakkında konuştu.
Kiriyama, 2016 yılında doksan beş yaşında öldü. Son yıllarında, ritüelleri yürütemeyecek kadar zayıf görünüyordu ve üst düzey bir Agonshū rahibi olan Fukada Seia ve Agonshū yönetimine başkanlık eden bir kadın öğrenci olan Wada Naoko'nun başkanlık ettiği bir liderlik grubu, hareketi yönetiyor göründü. Kiriyama'nın ölümü üzerine, Fukada'nın resmi lider (kanchō) olarak atanması ile hareketi denetlemeye devam ettiler. Ancak Kiriyama, hareketin merkezinde ve öğretilerinin, ritüel faaliyetlerinin ve ruhani yönelimlerinin kaynağı olmayı sürdürdü. Wada ve Fukada'ya göre, ruhu mezarın ötesinden mesajlar yayınladı, burada harekete rehberlik etmeye ve dünyadaki üyeler ile ötesindeki manevi alemler arasında bağlantılar kurmaya devam ediyor. Bu mesajlar (kaiso reiyu, kurucunun ruhsal mesajları), ölümünden beri Agonshū'nun öğretisinin temel unsurları haline geldi. Agonshū'ya göre onun Buda alemlerindeki varlığı, adanmışların ölümden sonra bu alemlere ulaşmalarına yardımcı olurken, o bu dünyadaki takipçilere de yardımcı olan manevi bir varlık olmaya devam ediyor.
2017 yılında, kalıntıları Hoshi matsuri'de onları shinsei busshari'den üstün bir konuma yerleştirecek şekilde kutsandı ve "ikinci Buddha" dai ni no budda olduğu ilan edildi. Hem kurucunun ruhani mesajları hem de oyunculuk liderliği tarafından iletilen sonraki bildiriler, Kiriyama'yı Agonshū'nın panteonunda Buda'nın üzerine etkili bir şekilde yerleştirdi. Haziran - Temmuz 2017'de Agonshū, Japon savaşında ölenlerin ruhlarını yatıştırmak için denizaşırı ritüellerinden bir başkasını gerçekleştirdi. Bu olay, Hoppō Yōjō hōyō (Kuzey Denizleri anma yolculuğu), Agonshū liderleri ve üyeleri, eskiden Japon olan ve şu anda Rusya'nın ruhları için ritüelleri yürütmek üzere Rusya'nın kontrolü altında olan adalar da dahil olmak üzere, Japonya'nın kuzey denizlerinde tekneyle seyahat etmelerini içeriyordu. Japon savaşı öldü. Kiriyama'nın kalıntıları teknede taşındı ve Agonshū'ya göre onun uygulamalarında aktif bir varlık olarak kaldığını gösteriyordu. Dahası, 2018'deki yakın tarihli bir kaiso reiyu, Kiriyama'nın manevi alemden takipçilerine yeni meditasyon tekniklerini aktaracağını duyurdu. Kiriyama'nın cenaze töreninde üyeleri kurucuya (kaiso reihai) ibadet etmeye teşvik edildi ve harekette sonraki gelişmelerde, bu kurucu saygı süreci giderek daha güçlü hale geldi. Bu nedenle, Agonshū, Kiriyama tarafından kurulan ve karizmatik varlığına odaklanan bir harekete dönüşüyor gibi görünüyor ve şimdi bu kurucuyu ana ibadet odağı haline getirmeye odaklanıyor.
Doktrinleri / İNANÇLAR
Agonshū'nın öğretileri ve inançları, hareketin öğretilerinin anlamlarını fiziksel ve sembolik biçimde canlandıran uygulamalar ve ritüellerle yakından bağlantılıdır. Agonshū'ya göre doktrinleri, Budizm'e dayanır ve Kiriyama'nın Budist metinlere ilişkin anlayışlarından alınan hem "eksiksiz" hem de "orijinal" Budizm olarak adlandırdığı şeyi temsil etse de, aynı zamanda, ölülerin ruhları ve Kiriyama'nın kendi deneyimlerinden ve daha önceki yaşamında başına gelen talihsizlikler hakkındaki yorumlarından. Agonshū'nun bir Budist hareket olarak yönelimleri, Japon kimliğiyle ilgili konulara büyük önem vermesi bakımından Japon dini çevresinin ürünü ve temsili olarak doğasına çok bağlıdır. Bu kimliğinde Japonya, gerçek Budizmi dünyaya yayma misyonuyla gelecekteki kurtuluşun pınarı olarak dünyada ufuk açıcı ve merkezi bir rol oynamaktadır.
Agonshū öğretilerinin ve uygulamalarının merkezinde, ölülerin ruhlarını yatıştırmak ve özgürleştirmek ve bu hayatta ve sonrasında mutluluk ve kurtuluşa ulaşmak "karmayı kesmek" kavramları vardır. Japonca'da karuma ve innen terimleriyle anılan karma kavramı özellikle önemlidir. Bu iki terim (karuma ve innen) Agonshū'da büyük ölçüde birbirinin yerine geçebilirken, Kiriyama'nın yorumunda ince farklılıklar vardır, çünkü kişinin kaderini belirleyen koşullar ve karma bu tür koşulları yönlendiren güçtür (Kiriyama 2000: 92). Bireyler yaşamlarında hem kendi önceki yaşamlarının hem de atalarının karmik yansımalarından etkilenirler. Karma ve innen hem doğası gereği negatif güçlerdir ve Agonsh in'da yaşayanları etkileyen ve talihsizliklere neden olan ölülerin mutsuz ruhlarından kaynaklanan "ruhsal engeller" olarak adlandırılan şeyi içerir. Bunlar, kişinin hayatta isteklerine ulaşmasına ve bu veya gelecekteki alemlerde herhangi bir ruhsal kurtuluş biçimine ulaşmasına engel teşkil eder. Agonshū, ölüler öldüklerinde hayattaki eylemlerinin sonuçlarıyla yüzleşmek zorunda kalırken, yaşayanlar geçmiş yaşamların sonuçları ve ölülerin ruhlarından kaynaklanan karmik engellerle uğraşmak zorunda kalırken, Budist göç kavramlarına bağlı kalır.
Bu hayatta kurtuluşa (gedatsu) ulaşmak ve kişinin isteklerine ulaşmak için, kişinin kendi karmasını (karuma wo kiru, innen wo kiru) tüm manevi engellerden özgürleştirerek "kendi karmasını" kesmesi gerekir. eylemler veya atalardan miras kalanlar. Bu yaşamdaki talihsizlikler bu tür şeylerin sonucudur; bireyler, innen no keigoku (hapsedilmenin karmik yansıması) dahil olmak üzere yirmi iki farklı olumsuz karmik tepkiye maruz kalırlar. Dolayısıyla, Kiriyama'nın yorumuna göre, miras kalan atalardan kalma ruhların olumsuz karmik etkileri, erken hastalıklarından 1953'te tutuklanmasına ve hapse atılmasına kadar kendi talihsizliklerinin temel nedeniydi.
Agonshū, ölü ruhlarının bu dünyadaki mutsuzluğun sebebi olduğunu belirtirken, insanlara sorunlarını çözme yollarını sunmakta başarısız olarak gösterilen yerleşik dini geleneklerin açık bir eleştirisini sunuyor. Özellikle, bu eleştiri Japonya'da ölüm meselesini ele alan gelenek olan ve (Japonca terimleriyle) ritüelleri aracılığıyla ölülerin ruhlarını yatıştırmaya ve onların bir sonraki diyara geçişlerine yardımcı olduğuna inanılan Budizm'e karşı yöneltilmiştir. . Agonshū, yerleşik Budizm'in bu ve diğer açılardan başarısız olduğunu ve ezoterik uygulamaları sıradan insanlara yardım etmek yerine kendi yararına tekelleştirdiğini savunuyor. Agonshū öğretisine göre Kiriyama'nın Budizm çalışmaları ve ezoterik uygulamalara hakimiyeti, hareketin takipçilerine sorunlarını çözme araçları sunmasını sağladı. Bu, hem ölü akrabaları hem de ölen ancak uygun şekilde bakılmayan diğer tüm ruhlara bakmak için ritüel uygulamalar yoluyla başarılır. Bu tür yollarla karma kesilebilir (yani ortadan kaldırılabilir) ve kurtuluş (jōbutsu, kelimenin tam anlamıyla “bir Buddha olma”, aydınlanmaya ulaşma, aydınlanmış iyiliksever bir ata olma) elde edilebilir. En önemlisi, Agonshū'da ezoterik Budist uygulamalarıyla uğraşmak ve aydınlanma ve kurtuluşa ulaşmak, buyruk veya cinsiyetle sınırlı değildir; herkes bunu Kiriyama tarafından tasarlanan ve öğretilen uygulama yöntemleriyle yapabilir.
Ölülerin mutsuz ruhları da toplu olarak dünyadaki sorunların kök nedeni olarak görülmektedir. Özellikle, İkinci Dünya Savaşı'ndan gelen ölülerin mutsuz ruhları ve dünya için uygun şekilde bakılmayan bu tür felaketler, çevresel ya da politik, istikrarı tehdit eden tüm dünya sorunlarına yol açan dünyadaki manevi dengesizlikler yaratıyor olarak görülmektedir. nükleer silahların ve ekolojik sorunların nedenleri vb. Bunların politik ve diğer yollarla ele alınabilecek fiziksel sebepleri olsa da, kökten, insanlar barış içinde yaşarlarsa ve dünyanın felaketten kaçınmaları durumunda ele alınması gereken manevi bir boyuta sahipler. Agonshū, dünyayı dönüştürmek ve barışı sağlamak için manevi eylemin gerekli ve gerekli görüldüğü bin yıllık görüşleri ifade eder. Bunu yapmak, mutsuz ruhların, yükseldikleri yüksek manevi alemlerden dünyayı iyice koruyabilen ve ona barış ve mutluluk getirebilecek özgürleşmiş varlıklara dönüştürülebileceği kolektif ritüeller gerektirir.
Agonshū belirli bir kanonik metne sahip olmamakla birlikte, Kiriyama'nın sayısız kitap ve vaazının yanı sıra temel öğretilerini özetleyen çok sayıda broşür ve kitapçık yayınlamaktadır. Bunlar birlikte, Agonshū'da çeşitli öğretilerini özetleyen ve takipçiler için bilgi kaynakları sağlayan kanonik bir külliyat oluşturur. Üyeler liderliğe sorular gönderebilir ve (hayattayken) Kiriyama, hareketin üyelerinin dergisinin bir bölümünde öğretiler, doktrinler ve diğer endişeler hakkındaki soruları düzenli olarak yanıtlayabilir. Agon. Üyeler, anlayışlarını daha da geliştirmek için yazılarını okumaya da teşvik edilirken, hareket ayrıca Kiriyama'nın kitaplarının ve öğretilerinin içeriğini görsel ve anlatı biçiminde özetleyen multimedya kaynaklarını (başlangıçta videolar, ardından CD'ler ve DVD'ler) düzenli olarak üretti.
RITUALS / UYGULAMALAR
Ruhsal kurtuluş ve kurtuluş, Agonshū'nun öğretilerini ve uygulamalarını takip ederek bireysel ve kolektif bir temelde elde edilebilir. Bu nedenle doktrinler, öğretilerinin ritüel biçimlerinde canlandırılan uygulamalardan ayrılamaz. Agonshū üyelerine kendilerini geliştirmeleri ve hem bu dünyada hem de ötesinde özgürlük ve mutluluk elde etmeleri için çeşitli uygulamalar sunar. Çeşitli merkezlerinde yoga ve meditasyon için olanaklar sunarken, ana odak noktası ruhsal talihsizliğin nedenlerini belirleme, ruhları yatıştırmak ve bir evden önce bireysel olarak gerçekleştirilen (negatif) karmayı ortadan kaldırmak için çeşitli ritüeller üzerine odaklanır. sunak ve toplu olarak düzenli Agonshū festivallerinde ve ritüel toplantılarında. Agonshū ayrıca, takipçilerin mutluluk, dünyevi yararlar ve talihsizliklerle başa çıkmada yardımcı olmak için dua edebilecekleri bir ibadet figürleri panteonunu da içerir. Şimdiki ibadetin ana görüntüleri Shakyamuni (shinsei busshari aracılığıyla) ve Kiriyama (şimdi "ikinci Buda" olarak kabul ediliyor) iken, Agonshū'larda ve ibadet yerlerinde saygı duyulan diğer figürler arasında Juntei Kannon ( Budist şefkat figürü Kannon), Daikokuten ve Ebisu, her ikisi de Agonshū'da Şinto tanrıları olarak tasvir edilmiştir.
Üyeler, merkezini oluşturan shinsei busshari tabutunun küçük bir kopyası ile birlikte kişisel bir sunak aldılar ve ondan önce günlük bir tören ayini gerçekleştirmeleri bekleniyor. Başlangıçta, üyeler 1,000 günleri boyunca uzayan ve senza gyō (Reader 1988: 253) olarak adlandırılan günlük Budist ilahiler pratiği yaptılar. Bununla birlikte, Buddha'nın 1986'taki Sri Lanka'dan kalıntısı alınmasından sonra, bu uygulamanın yerine Kiriyama'ya göre gücü daha erişilebilir ve etkili olan shinsei busshari'nin yerini aldı (Agonshū 1986: 26). Bu günlük uygulamanın yanı sıra, üyelerin Budist hak düşünceleri ve eylem ilkelerini gözeterek ve hareket için sadaka istemek ve ihanet etmek de dahil olmak üzere gönüllü hizmet eylemleri gerçekleştirerek ahlaki olarak haklı bir davranış yolu izlemesi beklenir.
Agonshū öğretiminin talihsizlikle başa çıkma, mutluluk ve kurtuluş sağlama üzerinde yoğunlaştığı için, hareket, üyelerin bu tür meseleleri ele alabileceği çeşitli yollar sunmaktadır. Endişeleri olan veya talihsizliklerden rahatsızlık duyanlar veya hayatta aradıkları mutluluğu ve sonuçları elde edemediklerini düşünenler için, ilk adım (evde sürekli günlük pratiği sürdürmenin yanı sıra) endişelerinin temel nedenlerini belirlemektir. Bu amaçla, üyelere (ve Agonshū merkezlerini ziyaret eden herkese) eğitimli personel tarafından manevi danışmanlık sunulur. Bu süreç, ilgili sorunların formlarını doldurması ve ardından çekirdek problemin (genellikle mutsuz ve etkileyici bir ruh) tanımlandığı danışma ve kehanet oturumları ile ilgili formları doldurması, ardından uygun ritüel eylemlerin (serbest bırakılması için özel bir ritüel olması ve pasifize o ruhu) yapılır.
Hareket, bireysel olarak talihsizliklerle uğraşmanın yanı sıra, insanların endişelerini dile getirebilecekleri, ata ruhlarının kurtuluşu için dua edebilecekleri ve kişisel çıkarlar arayabilecekleri çeşitli kolektif ritüeller sunuyor. Bu tür ritüeller ayrıca Agonshū'da, özellikle geçmişte umursamayan ölülerin mutsuz ruhlarını yatıştırarak ve böylelikle dünyadaki huzursuzluk kaynaklarının büyük ölçüde ortadan kaldırılmasına yardımcı olarak dünyadaki olumsuz karmayı ortadan kaldırmayı amaçlayan toplu ritüeller olarak tasvir edilir. Agonshū takvimindeki ana ritüel etkinlikler, hareketin her yıl 11 Şubat'ta Yamashina'da düzenlenen yıllık Hoshi Matsuri ve iki düzenli aylık ritüel, Tokyo merkezinde her ayın ilkinde Tsuitachi engi h onshō goma ve düzenlenen Meitokusai ritüeli. Yamashina'daki ana tapınakta her ayın 16'sında. Buna ek olarak, Agonshū, 1977'de Palau'daki ateş ritüeli ile başlayarak, yurtdışında ara sıra ateş ritüelleri yürütür.
Agonshū'daki temel ritüel uygulaması, ezoterik Budist ve Shugendō (dağ dini) uygulamalarına dayanan goma (ateş) ritüelidir. Goma ritüelinde, gomagilerin (goma çubukları, insanların çeşitli dualar yazdığı tahta çubuklar) çeşitli ilahiler (özellikle Budist büyülü sözler) olarak yakıldığı ve ritüel performansların canlandırıldığı kutsal bir ateş yakılır. Agonshū'ya göre, kullandığı goma ayininin ritüel formatı, takipçileri ritüeli gerçekleştirmek için eğiten Kiriyama tarafından özel olarak geliştirildi. Kiriyama, yaşlanamayacak kadar yaşlanana kadar normalde goma ritüellerinde ana ritüel görevlisiydi. Hoshi Matsuri'nin büyük halka açık etkinliğinde, Agonshū'nun yamabushi (dağ çilesi) emirlerine kabul edilen çok sayıda Agonshū öğrencisi ritüelde önemli bir rol oynar.
Goma ritüeli yıllık Hoshi Matsuri'nin özüdür. Bu, Agonshū tarafından yaygın olarak yayınlanan kitlesel bir olaydır. Ülke genelinde Agonshū merkezlerine yayınlanmaktadır. Kyoto ve Yamashina'ya seyahat edemeyen üyeler sanal olarak katılabilirler. Etkinlik her yıl büyük kalabalıklar çekiyor ve tüm gün devam ediyor. Agonshū yamabushi'nin bir ritüel alayını, [Sağdaki resim] hoparlörler üzerinden yayınlanan dramatik müzikleri ve etrafına seyirciler için geçici bir stand setinin dikildiği büyük bir kutsal arenayı (kekkai) içerir. Kekkai'de merkezde shinsei busshari (ve 2017'den itibaren Kiriyama'nın kalıntıları) ve iki büyük ateşin olduğu büyük bir sunak var. Bir pire hōshō (birinin dileklerini gerçekleştirmesi) ve diğeri gedatsu (ölülerin ruhlarının kurtuluşu) içindir. Ateşler bir yamabushi ritüelinde yakılır ve gün boyunca milyonlarca goma çubuğu Agonsh milli yamabushi tarafından üzerlerine atılır. Goma çubukları, üzerlerine istekliler tarafından yazılan talepleri içerir. Birçoğu Agonshū üyelerinin kendi istekleri için ya da ölen akrabaların ruhları için dualarını içerirken, üye olmayanlar da bu şekilde katılmaya teşvik edilir. Goma çubuklarının ritüel yakılmasının, üzerlerine yazılan niyetleri sembolik olarak özgürleştirdiğine inanılıyor.
İki ateşe başlangıçta Agonshū'da ezoterik Budist terimlerle atıfta bulunuldu. Dileklerin gerçekleşmesi için ateş, taizōkai'yi (rahim dünyası), ölülerin kurtuluşu için ateş ateşi, kongōkai'yi (elmas dünyası) ifade ediyordu. Bu ikisi, sırasıyla bu alandaki aydınlanmayı ve aydınlanmaya götüren uygulamaları ifade eden ezoterik Budizm'in mandalalarını temsil ediyordu. Bu anlamlar hala mevcutken, Agonshū 1993'ten beri Şinto imgelerini ritüele dahil etti. O zamandan beri Agonshū, olayı, dünyevi talepler için ateşin shinkai (Şinto tanrılarının krallığı) ve ölülerin ruhları için bukkai (Budaların krallığı) olarak adlandırıldığı birleşik bir Şinto-Budist ritüeli olarak tasvir etti. Ateşlerin sembolik anlamları (kişinin dileklerini gerçekleştirmek ve ölülerin ruhlarını yatıştırmak ve özgürleştirmek için dualar) birlikte geleneksel Japon dindarlığının temel temalarını temsil eder.
Agonshū'ya göre Hoshi Matsuri'nin sembolik büyük anlamı, Agonshū öğretilerine göre, yalnızca bu dünyada karmik engellere neden olan ölülerin mutsuz ruhlarını pasifleştirerek gerçekleştirilebilecek dünya barışıdır (sekai heiwa). Bireysel katılımcılar ve isteklerini gama çubuklarına yazanlar için, bu genel tema, festival boyunca geniş bir şekilde dile getirilmiştir, bu tür kişisel ve kişiselleştirilmiş anlamlar olağanüstü görünmektedir.
İki aylık ritüel olan Tsuitachi engi hōshō goma ve meitokusai ritüelleri Hoshi Matsuri pireleriyle simgelenen iki ana temayı yansıtır. [Sağdaki resim] Tsuitachi engi hōshō goma bir goma ritüeli ve vaazından oluşur. Bir düzenleme ile belirlenen bir zaman aralığı olan tam olarak yarım saat sürer. Agonshū, olayın ülke çapındaki üyelerine bir uydu ağı aracılığıyla canlı olarak iletilmesi için bir yayın kuruluşuyla anlaşma yaptı (Baffelli 2016: 73-74). Kiriyama artık bunu yapamayana kadar hem goma ritüelini hem de vaazını yerine getirdi; ikincisi genellikle kişinin sorunlarının nasıl üstesinden gelineceği ve başarıya nasıl ulaşılacağı hakkında bir sinsi söz içerir. Şimdi ritüel bir Agonshū rahibi tarafından gerçekleştiriliyor, ancak adanmışlara Kiriyama'nın hareketteki önemini hatırlatan bir şekilde. Ritüelin sonunda Kiriyama, pozitif düşünce duygusunu şu şekilde ifade eden beş ilahiden oluşan bir dizi başlattı: Sā yaruzō! Kanarazu seikō suru! Watakushi ve totemo un ga ii no da! Kanarazu umaku iku! Zettai ni katsu! ("Hadi yapalım! Kesinlikle başaracağım! Çok şanslıyım! Kesinlikle iyi yapacağım! Kesinlikle kazanacağım!"). Bu beş ilahiler aslında Agonshū'nun kanonik çerçevesinin bir parçası haline geldi ve çeşitli olaylarında ilahiler verildi. Kiriyama'nın ölümünden sonra, ek bir ilahiye eklendi: Watashi ha seishi tomo ni ayumu'ya ("Kutsal öğretmenle, yani Kiriyama ile birlikte yürüyeceğim"), böylece kurucunun Agonshū çerçevesindeki önemini daha da onayladı.
Agonshū'ya göre meitokusai ritüeli, Tibet Budist rahipleri tarafından Kiriyama'ya aktarılan bir Tibet ritüeline dayanmaktadır. Adanmışlar için sorunlara neden olan, ancak üyelerin ev sunaklarından önce sıradan adanmışlık egzersizleriyle pasifize edilemeyen ölülerin özgürleştirici ruhlarına odaklanır. Yine bu ritüel, ölümüne kadar Kiriyama tarafından denetlendi. Dolayısıyla, bu iki aylık ritüeller, Hoshi Matsuri'de ifade edilen ve Japonya'daki popüler dini yönelimler, bu dünyevi çıkarlar ve ölülerin ruhlarına değer verme ve onları yatıştırma konusundaki temel temaları vurgular.
Ek olarak ve Agonshū'nun ilan edilen dünya kurtuluşu ve dünya barışını getirme misyonunun sembolik bir göstergesi olan, dünyanın çeşitli yerlerinde gerçekleştirilen çeşitli halka açık goma ritüelleri. Bunlar genellikle, ölülerin mutsuz ruhlarının yatıştırılması ve özgürleştirilmesi için goma'nın yapıştığı bir ateşin Agonsh one'nun yamabushi / ezoterik Budist ateş ritüeli versiyonu kullanılarak yakıldığı bir ateş ritüeli içerir. Dünya kurtuluşu ve barışı için kolektif ritüeller olarak belirlenen bu ritüel olaylar, Agonsh'nun kendisini dünya sahnesinde aktif bir dini hareket olarak tasvir etmesini sağlamada önemli bir rol oynamıştır. Bu bağlamda New York, Paris, Kudüs ve Auschwitz gibi yerlerde bu tür ateş ritüelleri yapıldı. Bu tür ritüellerin en önemli odağı, daha yakın zamanlarda İkinci Dünya Savaşı'nda hayatını kaybedenlerin ruhları iken ve bu türden ana ve zaman zaman tek odak noktası olan Agonshū'da giderek artan milliyetçiliğe dönüşün bir göstergesidir. Olaylar, savaşta hayatını kaybeden Japonlar üzerinde yaşandı. Örneğin 2012 yılında, doksan bir yaşındayken, Kiriyama, Pasifik çevresinde birçok Japon ordusunun savaşta öldüğü ve pasifize edilmeleri için ritüelleri ziyaret ettiği bölgeleri ziyaret eden bir tekne yolculuğuna katıldı. Haziran 2017'de, Kiriyama'nın ölümünden sonra hareket, savaşta ölenlerin ritüellerini içeren başka bir tekne yolculuğu gerçekleştirdi. Bu Hoppō Yōjō hōyō (kuzey denizleri anma töreni) idi. İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusya ile deniz çatışmalarında hayatını kaybeden Japonların ruhları için denizde anma törenlerini ve Sakhalin'de (eskiden Japonya'ya ait olan ancak 1945'te Rusya tarafından devralınan bir ada) goma ritüellerini içeriyordu. Yolculuk ve olay Kiriyama hayattayken planlandı ve Agonshū'ya göre (ölümünden sonra kurucusunun ruh mesajlarından birinde) bunun olması için tekrar dileğini dile getirdi. Nitekim, emanetleri [Sağdaki Resim] tekneye alındığı için katıldı. Sırasıyla resmi lider ve idare başkanı olan Fukada Seia ve Wada Naoko, yolculuk sırasında ritüelleri gerçekleştirirken, sembolik olarak, olayı denetleyen kalıntıları aracılığıyla Kiriyama idi. Yolculuk sırasında Agonshū, Japonya'nın yenilgisinden sonra Sakhalin'deki mabetleri terk edilen ve 1945'te oradan geri çekilen Japon Şinto tanrılarının ruhlarını ülkelerine geri göndermek için ritüeller de yürüttü. ölü ve Şinto tanrılarının ülkelerine geri gönderilmesi üzerine, son zamanlarda Agonshū'da milliyetçiliğe yapılan vurguyu daha da vurguladı.
ORGANİZASYON / LİDERLİK
Ölümüne kadar Kiriyama, ritüelleri ve hizmetlerinin merkezinde bulunan Agonshū'un lideri ve ana odağıydı. Sonraki yıllarda, bu tür faaliyetlere katılmak için daha az mümkün göründü ve diğer Kutsal Agonshū rahipleri (hareket, her ne kadar temelde din odaklı olsa da, Budist törenlerini almış az sayıda rahibe sahiptir) ana ritüel rollerini yerine getirmeye geldi. Kiriyama'nın ölümünden bu yana lider (kanchō) ve baş ritüel uzmanı Fukuda Seia'dır, [Sağdaki resim], diğer rahipler ritüellerde ve Agonshū'nun öğretilerini açıklamada, özellikle Kiriyama'nın Agonshū'daki ölüm sonrası statüsünün yorumlarını sunmada önemli roller üstlenmişlerdir. Agonshū ayrıca hareketin faaliyetlerini düzenleyen ve mali durumunu yöneten bir idari yapıya sahiptir; Bu, aynı zamanda ritüellerinde önemli bir rol oynayan bir kadın öğrenci Wada Naoko tarafından yönetiliyor. Daha önce de belirtildiği gibi Kiriyama, ölümden sonra bile Agonshū'nun merkezinde kalır; o bir ibadet figürü, ikinci Buda ve ritüel duaların odağı haline geldi. Ayrıca Agonshū ritüellerinde bulunan ve hala öğretileri dağıtan canlı bir varlık olarak tasvir edilir ve Hareketi mevcut liderlik ve rahipleri aracılığıyla yürütmek.
Hareketin bir ana tapınağı ve merkezi Yamashina'da, [Sağdaki resim] Kyoto'nun hemen dışında, yıllık Hoshi Matsuri ve aylık meitokusai ritüelinin düzenlendiği ve Tokyo'da aylık Tsuitachi engi hōshō goma ritüelinin düzenlendiği bir ana merkez vardır. . Bu iki merkez, hareketin ana ritüel ve idari merkezleridir, ancak aynı zamanda, üyelerin Agonshū'nun uydu televizyon ağı aracılığıyla ana merkezlerde düzenlenen ritüelleri izleyebileceği Japonya çapında bölgesel merkezlere sahiptir. Agonshū ayrıca faaliyetlerini destekleyen bir dizi ilgili ticari çıkarlara sahiptir. Bunlar arasında, Kiriyama ve diğer Agonshū yayınlarına ait kitapların yanı sıra ünlü Tibet ve diğer Budist figürlerin yazılarının çevirileri gibi manevi konularla ilgili diğer kitapları yayınlayan bir sağlıklı gıda işletmesi ve bir yayıncılık firması (Hirakawa Shuppan) bulunmaktadır.
Agonshū üyeliği, küçük bir aylık ücret ödeyerek ve bir dizi ritüel aleti ve daha önce düzenli ibadet eylemleri gerçekleştirmesi beklenen shinsei busshari'nin küçük ölçekli bir kopyasını içeren kişisel bir sunak satın alarak (yani satın alarak) elde edilebilir. Sıradan üyeliğin ötesinde takipçiler, çeşitli ritüel tekniklerini öğrendikleri ve kemer sıkma eylemlerini gerçekleştirdikleri Agonshū eğitim seminerlerine katılarak daha yüksek statü ve rütbelere ulaşabilirler. Bu seminerler ek ücretler gerektirir ve üyelerin harekette yamabushi statüsünü kazanmalarına izin verir. Agonshū'nun yamabushi siparişleri, teçhizatlarının rengine göre gösterilen derecelere ayrılır ve üyeler, yukarıda belirtilen eğitim seminerleri ve faaliyetlerine katılarak rütbeleri yükseltir. Bu kadrolar cinsiyete bakılmaksızın herkese açıktır.
Çeşitli ruhsal eğitim biçimlerinden geçen ve ritüel ve kehanet uygulamalarını incelemek için seminerlere katılanlar, merkezlerinde danışmanlık hizmeti vermekten ritüellere katılmaya kadar, hareket içinde çeşitli roller üstlenebilirler. Örneğin, çeşitli yamabushi seviyelerine ulaşanlar, özellikle ateşleri yakma ve hafifletmede ve pirelerdeki goma çubuklarını yakmada Hoshi Matsuri'de büyük bir rol oynamaktadır.
Agonshū, Japon yeni dinlerinde yaygın olduğu gibi, hareketi çeşitli şekillerde desteklemek, sürdürmek ve geliştirmek için üyelere önemli sorumluluk yükler. Üyeler, Agonshū merkezlerinde yardım etmekten kamusal alanların temizlenmesi gibi topluca organize edilmiş kamu hizmeti faaliyetlerine katılmaya kadar çeşitli faaliyetler için hizmetlerini gönüllü olarak sunmaya teşvik edilir (ve beklenir). Ayrıca, Japon Budizminde dini geleneği desteklemek için sadaka istemek anlamına gelen bir terim olan kanjin uygulamasını gerçekleştirmeleri beklenmektedir. Agonshū üyelerinin bunu, üye olmayanlar da dahil olmak üzere diğerlerini goma çubukları satın almaya ve Hoshi Matsuri gibi Agonshū ritüelleri için bunlara dua yazmaya ikna ederek yapmaları bekleniyor. Kanjin, Agonshū'ya göre erdem yaratan ve adanmışların negatif karmayı yok etmelerine ve kendilerini ve ölülerin ruhlarını özgürleştirmelerine yardımcı olan bir uygulamadır. Aynı zamanda hareketin organizasyonunda ve finansmanında önemli bir unsurdur; Hoshi matsuri'de yakılan çok sayıdaki gomagi, üyelerin kanjin faaliyetlerinin sonucudur ve hareketin çeşitli faaliyetlerini gerçekleştirmesine yardımcı olan önemli miktarda para getiriyorlar, mesela din değiştirme materyalleri üretmek gibi.
Hoshi Matsuri, Agonshū üyelerinin eylemdeki çeşitli rollerinin en iyi örneğini sunar. Bu büyük etkinlik çok büyük bir organizasyon gerektiriyor ve hizmetlerinin her aşamasında gönüllü olarak hizmet veren gönüllü üyeler, kuyruklardan Kyoto'ya giden ritüel siteye giden otobüslerin sıralanmasına yardımcı olmaktan, ziyaretçilerin selamlaşmasına, yiyecek satan çeşitli tezgahların çalıştırılmasına yardımcı olmak için çok önemli bir rol oynuyor. , muska ve goma ritüel yerinde yapışır. Daha yüksek rütbelere ve eğitime sahip olanlar, kehanet hizmetleri sağlama veya ana ritüel alanda yamabushi olarak hareket etme ile ilgili olabilirler.
SORUNLAR / ZORLUKLAR
Agonshū, dramatik ritüelleri ve Kiriyama'nın karizmatik varlığı nedeniyle 1980'lerde hızla büyüdü ve dikkat çekti. O zamanlar o ve hareket, çağın dini ruh halinin en ileri noktasındaydı ve insanüstü güçlere odaklanmaktan Japonya merkezli dünya misyonları hakkında konuşmaya, ön planda olmaya kadar birçok alanda öncülük ediyor gibiydi. son derece modern bağlamlarda temel dini temaları yeniden ifade eden bir hareket olduğunu gösteren teknolojik gelişmeler. Bununla birlikte, Kiriyama yaşlandıkça hareket de yaşadı, az sayıda yeni üye geldi ve hareket daha yeni teknolojilerle adım adım ortaya çıktı. Aum Olayı'nın travması, tüm dini hareketleri etkilese de, Aum'un lideri Asahara'nın kısaca Agonshū'nun bir üyesi olduğu düşünüldüğünde, Agonshū için özellikle sorunluydu. Japonya'nın 1980'lerde çok güçlü görünen ve altında yatan ulusal gurur akımına dayanan yeni çağın lideri olduğu vurgu, 1990'larda ve sonrasında Japonya'nın uzun bir ekonomik halsizlik ve durgunluk dönemine girmesiyle azaldı. Bu dönemde Agonshū, kendisini dünya barışı ve enternasyonalizm için bir hareket olarak sunmaya devam ederken, Şinto temalarını benimseyerek ve Japonya'nın İkinci Dünya Savaşı'ndaki rolüne dair revizyonist bir bakış açısını benimseyerek giderek daha fazla milliyetçi hale geldi. Bu, yaşlanan ve giderek daha muhafazakar bir üyeliğe hitap etse de, yeni genç ve daha uluslararası düşünen nesiller için bunu yapma olasılığı daha düşük görünüyordu. Kuşkusuz, son yıllarda hareket (özellikle zamanın dini ahlakının ön saflarında yer alma şeklindeki önceki imajıyla karşılaştırıldığında) eskimiş ve dokunulmamış görünüyordu.
Sadaka toplama ve üyeliğin maliyetleri üzerindeki vurgu, bazı üyeler arasında endişelere yol açtı, ancak çoğu Kiriyama'nın karizmatik varlığına sadık kaldı ve büyüledi. Bununla birlikte, yaşlandıkça ve ritüellere katılma ve vaaz verme konusunda daha az yetenekli hale geldikçe, bu hareket için artan sorunlar yarattı ve geleceğe değil, geçmişi yeniden düşünmeye odaklanmaya neden oldu. Kiriyama'nın Ağustos 2016'daki ölümü, hareket için şimdiye kadarki en büyük zorluğu oluşturdu. Başlangıçta Agonshū bu olayla ilgili haberleri yayınlamakta yavaş kaldı ve bazılarının, karizmatik liderin kaybıyla nasıl başa çıkılacağı konusunda idari liderliğin hiçbir fikri olmadığını düşünmelerine yol açtı. Sonunda, Agonshū'nun kurucusunun kaybıyla nasıl başa çıktığına dair ayrıntılar ortaya çıktı. Kiriyama'nın bunu yapamayacak kadar yaşlı hale gelmesinden sonra çoğu ritüeli denetleyen Fukada Seia, resmen lider olarak atandı. Kiriyama altında rijichō (idari şef) olarak görev yapan Wada Naoko, bu rolde kaldı ve görünüşe göre hareketteki ana etki dizginlerini elinde tutuyordu.
Kiriyama, ölümden sonra hareketin merkezinde kaldı; kendisinden geldiği söylenen manevi mesajlar (kaiso reiyu) yeni liderlik aracılığıyla üyelere oldukça düzenli bir şekilde iletildi. Bu mesajlarda Kiriyama'nın ruhu, harekete başkanlık etmeye devam ettiğini ve hem bu dünyada hem de yükseldiği Buda alemlerinden manevi rehberlik ve yardım sunmaya devam ettiğini onaylar. Mesajlar, Kiriyama'nın mirasının koruyucuları olarak yeni liderliğin rolünü doğruluyor. Yeni liderler Wada ve Fukada'nın çeşitli açıklamaları, Kiriyama'nın devam eden ruhani liderliğini onaylıyor. Kiriyama artık “ikinci Buda” ve Agonshū'da saygı duymanın ana odağı. O, diğer ana ibadet odağı olan Buda Sakyamuni'den daha güçlü kabul edilir. Ruhsal mesajları, harekete artan ritüel katılımı teşvik etti. Örneğin, takipçilerden kanjin faaliyetlerini artırmaları istenir ve Kiriyama'nın ruhunun onları koruduğu ve bu tür görevlerde onlarla birlikte hareket ettiği konusunda defalarca bilgilendirilir. 2017 Hoshi Matsuri gibi ritüeller (Kiriyama'nın kalıntılarının ana sunakta kutsandığı ve Shakyamuni'ninkilerin önüne yerleştirildiği) bu pozisyonu doğruladı ve Kiriyama'nın ölümden sonra Agonshū'nun merkezinde kaldığını gösterdi. Bu nedenle, hareket bir kurucu-saygı hareketine dönüşüyor gibi görünüyor.
Böylece, Agonshū'nın karizmatik kurucusunun kaybının ardından (hareketin yaşlandığı ve yeni askerler kazanmak için mücadele ettiği bir zamanda meydana gelen bir şey) stratejisi ve eylemleri, katılaşırken ayrılan kurucuya odaklanarak hareketi istikrara kavuşturmak olmuştur. Kurucunun mesajlarını kanalize ederek ve onun talimatlarını izleyerek kendilerini sunarak liderliği üstlenenlerin konumu. Şimdiye kadar bu, hareketin (bir dizi yeni Japon dininde karizmatik bir kurucunun ölümü üzerine meydana gelen bir şey) ayrılık ve tartışmalardan kaçınmasına yardımcı oldu (bkz. Tanrı Işık Derneği örnek olarak profil). Bazı çevrimiçi tartışma panolarında bu ve Kiriyama sonrası mevcut liderliğin meşruiyeti hakkında bazı olumsuz yorumlar olsa da, şu anda Agonshū'nın merkezde olan figürü kaybetme sorunuyla başa çıkmayı başardığı görülüyor. başlangıç. Aynı zamanda, Kiriyama'nın sonraki yıllarında ortaya çıkan problemlerle, yeni üyeler kazanmaya hazır olmayan ve artık zamanın dini ruhuyla temas halinde olmayan veya şekillendiren yaşlanan bir hareketin problemleriyle yüzleşmeye devam ediyor. eskiden öyleydi. Japon milliyetçiliğine ve Japon savaşında ölenlerin ruhlarına artan odaklanmanın yanı sıra, ikinci Buda olarak Kiriyama'ya ve kurucu saygısına yoğun bir şekilde odaklanılması, hareketin giderek daha fazla içe dönük ve geriye dönük olma potansiyelini de gösteriyor. Bu, Agonshū'nın şimdiye kadar olduğu gibi kamuoyunda öne çıkması için hayati öneme sahip olan yeni üyelerin işe alınması açısından daha fazla sorun yaratabilecek bir şeydir.
GÖRÜNTÜLER
Resim #1: Kiriyama Seiyū'nin fotoğrafı.
Image #2: Bir Hoshi Matsuri'de Agonshū yamabushi'nin ritüel bir alayının fotoğrafı.
Image #3: Bir ritüel arena, pyres, alter ve büyük ekran fotoğrafı.
Resim # 4: Kiriyama'nın tabutunu taşıyan Şinto rahiplerinin fotoğrafı.
Image #5: Agohaş ana tapınağının ve Yamashina'daki karargahın fotoğrafı.
REFERANSLAR**
** Aksi belirtilmediği sürece, bu profil özellikle otuz yılı aşkın bir süredir Agonshū: Erica Baffelli ve Ian Reader üzerine araştırmalar yapan kitabımızdan çıkmıştır. 2018. Dinamizm ve Japon “Yeni” Dininin Yaşlanması: Dönüşümler ve Kurucu. Londra: Bloomsbury.
Baffelli, Erica ve Ian Reader. 2018. Dinamizm ve Japon “Yeni” Dininin Yaşlanması: Dönüşümler ve Kurucu. Londra: Bloomsbury.
Kiriyama Seiyū. 1983. Gense jōbutsu: waga jinsei, waga shūkyō Tokyo: rikitomi shobō.
Kiriyama Seiyū. 2000. Daha Önce Burada bulundunuz: Reenkarnasyon Tokyo: Hirakawa Shuppan.
Okuyucu, Ian. 1988. “Japonya'nın 'Yeni' Yeni Dinleri: Agonshū'un Yükselişinin Bir Analizi” Japon Dini Araştırmalar Dergisi 15: 235-61.
EK KAYNAKLAR
Baffelli, Erica. 2016. Medya ve Japonya'nın Yeni Dinleri. New York: Routledge.
Numata Ken'ya. 1988. Gendai Nihon hayır shinshūkyō Osaka: Sōgensha
Mesaj Tarih:
1 Ağustos 2018