PARKES, Avustralya – Japonya’dan Elvis Presley sakince eğildi. Daha sonra doğrudan Memphis’ten gelen ve mavi tulumunun eteklerini aşan “Burning Love”ı söyledi.
Perde arkasında, diğer birkaç “Elvi” – en azından Güney Yarımküre’deki en büyük Elvis festivalinde – Elvis’in toplamı – son şarkı seçimlerini gözden geçirirken kalabalığı memnun eden bir hayran ve taklitçi kalabalığı için seçimlerini terletti. Avustralya’nın ortasında, yaşları 5 ile 85 arasında değişen binlerce Elvi, herkesin sayamayacağı kadar çok sayıda pompadour ve eğlence kıyafetleriyle oradaydı.
Elvis’in 1971’den 1977’de ölümüne kadar olan tur yöneticisi Charles Stone, gömleğinin üzerinde altın bir zincirle sahneyi inceleyerek “Tanrım, o kadar çok insan var ki” dedi. “Bak.”
Sidney’den beş saat uzaklıktaki küçük bir kasaba olan Parkes, şimdi Elvis pırıltıları ve yapay elmaslarıyla yılda bir kez parlıyor. Birkaç restoran sahibinin Parkes’ı biraz daha az sohbet, biraz daha fazla aksiyonla buluşturmaya çalışmasıyla başlayan festivale genellikle yaklaşık 25.000 kişi katılıyor.
1993 yılındaydı. Yaklaşık 30 yıl sonra, festival Avustralyalıların pek çok şeye nasıl meyilli olduklarının ulusal bir hazinesi haline geldi: hepsi bir arada, kendini küçümseyen mizah ve bol alkol ile.
Bu yılki etkinlik – Covid’in 2021’de iptal etmeye zorlamasından sonra – her zamankinden daha fazla Elvis’e benziyordu. Rock ‘n’ roll heyecanına belli bir ağırlık karışıyor. İlk kez şarkıcıların olduğu küçük barlardan, Elvis’in uygun ekipmanlarla oynadığı golf sahaları ve ragbi kortlarına ve tabii ki dünyanın en iyi sanatçılarının bulunduğu ana sahnelere kadar, şarkıcılar için coşku vardı. kilitleme, pandemi sonrası yayın.
Birçoğu müzikten sonra, giyinmek, birbirlerini sahneye çıkarmak ve şarkı söylemeyi reddetmek için bile bağırdılar mı?
Festivale düzinelerce arkadaşıyla gelen Melbourne’den 61 yaşındaki küçük işletme sahibi Gina Vicar, “Her şeyi unutmamıza izin veriyor” dedi. “Yaşadıklarımız ve dünyanın şu anki hali de dahil olmak üzere tüm bu sevinci görmek harika.”
Tanıştığımızda, o sadece 21 yaşındaydı ve sık sık şaka yapılan ve nadiren adı geçen Adelaide’den Elvis’i (gerçek adı Deon Simo) cesaretlendirmek için bağırdı.
Yapışkan zeminli bir meyhanede lastik bantlarla bağlanmış kırmızı bir perdenin önünde duruyordu ve kalabalık ona bir Las Vegas süperstarı gibi davrandı. On veya on iki yaşlarında iki kadın, her şarkının sözlerini okuyarak önünde dans etti.
Bayan Vikar, “Güzel bir sesi var” dedi. “Sadece güvene ihtiyacı var.”
Elvi, çarşambadan pazara Parkes’in her yerinde sadık Elvis’i kazandı.
Japonya, Sendai’den şarkıcı Toki Toyokazu, kalabalığın gözdesiydi; 2020’de festivalin resmi yarışmasını kazandı ve dönüşü Covid sonrası aşamaya bir sinyal gibi geldi.
Enerji kutlandığında, Bollywood Elvis’te Waffle House kurabiyeleri büyüklüğünde sahte değerli taşlarla altın bir tulum giyen başka bir sanatçı göründü. Gerçek adı Alfred Vaz’dı. 1981’de Air India’nın yöneticisiyken Bombay’dan Avustralya’ya taşındı ve festival başladığından beri Parkes’ta olduğunu söyledi. Bu yıl müzik öğretmeni olarak çalışan Perth’ten 24 yaşındaki yeğeni Callum Vincent’ı getirdi ve her şeyi kabul ederken gülümsedi.
65 yaşındaki Bay Vaz, Cumartesi sabahı festivalin geçit töreni başladığında, “Yalnızca bir Elvis var,” dedi. “Birçok yarışmacı ve birçok yarışmacı var ama sadece bir Elvis var.”
Elvis’in hiç performans göstermediği bir ülkede eski bir maden kasabası olan Parkes hariç.
Birkaç dakika önce, belediye başkanı ve yerel parlamentonun bir üyesi, 70’lerin tulumları, perukları ve güneş gözlükleriyle üstü açık bir arabanın arkasına oturdu. Bayan Vikar ve arkadaşları, Elvi ile geçit törenine gittiler.
Elvis’in babasının vücudundaki bazı kıyafetleri çok harap görünüyordu veya başarısız yerlerde yırtılmıştı. Bunlar çoğunlukla, Cuma gecesi Blue Suede Shoes ve Ready Teddis arasındaki yıllık maç için Elvis’ten ilham alan ragbi Elvi’ydi.
41 yaşındaki Doug Moore, resmi olarak su çocuğuna – bu, rüzgarlı oyuncuların boğazlarına şarap dökmek anlamına geliyordu – tüm festival hafta sonu boyunca aynı Elvis kıyafetini giyerek destek yaratmak için festival tarihinin başlarında kaydolduklarını söyledi.
Festivalin yönetmeni ve kurucuları Tiffany Steel’in kızları Bob ve Ann Steel, enstrümantal rollerini doğruladılar. 2007’de Parkes Festivali’nin Guinness Rekorlar Kitabı’na girmesine yardımcı oldular: 147 Elvi “Love Me Tender”ı söylemek için bir araya geldi ve “Elvis Presley’in en büyük taklitçileri topluluğu” için önceki 78 rekoru kırdı.
“Böyle bir şehirden geliyorsanız,” dedi proje yöneticisi Bay Moore, şapkalı bir peruk da dahil olmak üzere dar bir elbise yaptı, “sadece içine girmeniz gerekiyor.”
Bugün, Amerikalılar biraz daha az istekli görünüyor. Elvis’in eski konser müdürü Bay Stone, “Elvis kültüründeki” yükselişin artık büyük ölçüde Kral’ın anavatanının dışında olduğunu söyledi.
Elvis Presley Enterprises tarafından 2019 Ultimate Elvis Tribute Sanatçı Şampiyonu seçilen Lynchburglu 24 yaşındaki Amerikalı Taylor Rodriguez, Amerika Birleşik Devletleri’nde giyinmenin genellikle Elvis’in mirasına saygısızlık olarak görüldüğünü söyledi. Amerika’da her şey daha ciddi görünüyor ve Avustralya’da gülmek için katılmamak hala daha büyük bir günah.
Rodriguez bir röportajda, “Evde Parkes ile karşılaştırılabilecek bir festival olduğunu düşünmüyorum” dedi. “Temiz – saf eğlence. Bu sadece Elvis’in aşkı için.”
Ya da belki onu özel yapan şey deneyim ve amatör saatin karışımıdır.
Cuma gecesi Bay Rodriguez, Parkes Leagues Club’daki kalabalık bir evde Elvis’in 1960’ların filmlerinden şarkılar söyledi – 600 kişilik ahşap panel duvar ve sahnenin yanında dev bir uydu çanağı tasvir eden bir ortaçağ kalıbı. (Bu yemek, Parkes’ın ününün bir başka iddiasıdır. 1969’da Amerika’nın Ay’a inişinin görüntülerinin dünyaya getirilmesine yardımcı olmuştur.)
Ertesi gece, geçit töreninden sonra, Bay Rodriguez, tarihçinin ayrıntılara gösterdiği dikkat ile 1970’lerin Elvis harikulade resmini tasarladı. Sahnede yanında bulunan Bay Stone ve Elvis’in yaptığı gibi, kalabalığın arasından geçerek hayranlarına tek tek ipek eşarplar attı.
Ancak kendisinden çok da büyük olmayan genç bir adam (9 yaşında) Kral gibi davranmaya başlayınca ve birini yakalamaya çalışınca karakterini bozdu. 1973’te Honolulu’da televizyonda yayınlanan bir konser sırasında Elvis, giydiği elbiseyle uyumlu dev yakalı bir takım elbiseyle çocuğa doğru eğildi ve herkesin pandemik bir geçmişe ve belirsiz bir geleceğe ihtiyacı olduğu mesajını verdi. duymak: “Hayallerinin peşinden git.”
Sonra ayağa kalktı, gruba başını salladı ve yoluna devam etti.