Kate Elizabeth Creasey
2 Haziran Pazar günü, öğleden sonra Gümüşsuyu’ndan Taksim Meydanı’na doğru ilerlerken; ilk farkettiğim şey insanların, protestocuların polisten korunmak için yaptıkları dev barikatın önünde poz vermeleriydi. Arkadaşlar, akıllı telefonları ve tabletleriyle birbirlerinin fotoğraflarını çekiyorlardı. Üzerinde Atatürk’ün resmi olan bir Türk bayrağını bir süper kahraman peleriniymişçesine giyen bir genç, barikatın tepesine çıkarak havayı yumrukladı. Beşiktaş formalı, sarışın bir genç kız, barikatın önünde durarak eliyle zafer işareti yaptı. Arkadaşları, kızın fotoğrafını çekerken kıkırdıyorlardı. Barikatın diğer tarafında ise diz boyu bir etek, kısa kollu bir bluz ve arkası açık, kısa topuklu ayakkabı giyen eşinin fotoğrafını çeken ihtiyar bir adam vardı. Her ikisi de sanki önemli, milli bir anıtın önünde fotoğraf çektiriyormuş gibi hüzünlü bir ifade takınmışlardı. (more…)
Türkiye Başbakanı şimdiye kadar onlardan “çapulcular”, “yağmacılar”, ve “marjinaller” diye bahsetti. Protestocular ise bu yakıştırmalardan gocunmak şöyle dursun, onların arasındaki otorite karşıtı çapulcular tabirini gururla sahiplendi. (more…)
Tayyip Erdoğan has, over the years, perfected an “algorithm” that he uses to reply to any question he is asked. As someone who has studied communication, I have tried to submit this algorithm to scrutiny.
The algorithm comprises several steps, of which, if time allows, he employs all (from one to seven), but should time be limited, only some (generally one, three and six).
To better explain this algorithm, I will have recourse to an example. Returning to Erdoğan’s tender years, I shall suppose that he broke a vase at home.
Tayyip has been alone in the house, and when his mother returns home, she finds the vase broken.
Mother: Tayy-iiip! Did you break the vase? (more…)