Şek. 1. yukarı – Bir yılanın kafatasındaki iç kulağın kemiklerinin yeri (gösterilen turuncu). Aşağı aşağıda – Önde gelen yılanlarda iç kulağın yapı örnekleri (soldan sağaa) su, toprak ve oyuk yaşam tarzı; Vestibule – eşik. Tartışılan makalede ŞekilBilimsel Gelişmeler
Yılanların kökeni tamamen çözülmüş bir soru değildir. Bazı bilim adamları yılanların kazma yaşamını sürdürebilmek için uzuvlarını kaybettiğine inanırken, diğerleri yılanların sucul ortamda hayata adapte olduklarına inanırlar. İlk bakış açısının lehine, yeni bir argüman. Araştırmacılar, 90 milyon yıl önce yaşamış bir yılanın iç kulağının, modern yılanların iç kulağına benzer olduğunu, karada veya suda yaşayan, kazma gibi bir yaşam tarzına yol açtığını göstermiştir. Kazma yılanlarının iç kulağının özel yapısı, toprağın düşük frekanslı titreşimlerini daha iyi hissetmelerini sağlar.
Yılanlar, diğer omurgalıların arka planına karşı tam bir (veya neredeyse tamamen) uzuv eksikliği ile keskin bir şekilde dikkat çeker. Bilim adamları uzun süredir hayvanların ortaya çıkmasına neden olan etkenlerin hangi sıra dışı vücut şekline sahip olduğunu tartıştılar. İki versiyona sahiptir. Birincisi, yılanların toprakta yaşama adapte olabilmeleri için solucanları yitirdikleri, kurt gibi olmaya çalıştıklarıdır.İkincisi, yılanların yüzmek için adapte edilmiş dikdörtgen bir gövdeli yılan balıkları ve diğer benzer balık yollarını izledikleridir. Bu grubun eski bir temsilcisinin iyi korunmuş bir iskeleti yılanın kökenini anlamaya yardımcı olur: omurganın kuyruğu ve gövde kısmının uzunluklarının oranıyla, yılanın hangi habitatı uyarladığını belirlemek mümkündür. Fakat ne yazık ki, eski iskeletler paleontologları çok nadiren beklemektedir. Bu nedenle, yakın tarihli bir dergi makalesinin yazarları ilginçtir bilim zayıf korunmuş kalıntılardan bile yılanların habitatını tahmin etmenin ustaca bir yolunu bulmuşlardır.
Bilim adamları yılanların iç kulağının yapısına dikkat ettiler. Bu karmaşık organ, hayvanın uzaya yönelmesine, sadece duymak için değil, aynı zamanda bir denge hissi için de yanıt vermesine yardımcı olur. Bir yılanın habitatına bağlı olarak iç kulağın yapısının değişebileceğini varsaymak mantıklıydı. Bilim adamları x-ışını tomografisini kullanarak, 34 modern ve fosil yılanın iç kulağının yapısını taradılar.
Toprakta yaşayan yılanların, iç kulak yapısını, su yılanlarından ve kara-yılan yılanlarından ayıran özelliklerinin belirgin olduğu ortaya çıkmıştır (Şek. 1).Burrowing yılanları özellikle büyük bir vestibüle, iç kulağın işitme organının (koklea) ve yarı dairesel tübüllerden oluşan denge organının bulunduğu bir parçasına sahipti. Toprak yılanlarının iç kulağının giriş kapısı neredeyse küreseldi ve yarı hacmik kanallarla sınırlı olan tüm hacmi işgal etti. İlginç bir şekilde, genellikle karasal bir yaşam tarzına yol açan, fakat yere gömülebilecek yılanlar, rahatsız edildiyse, eşik de uzatıldı, ama yine de topraktaki kalıcı sakinlerinki kadar büyük değil. Bilim adamları, iç kulağın büyük önlüğünün yılanların toprağın düşük frekanslı titreşim algılamasına uyum sağlamasına yardımcı olduğunu ileri sürüyorlar.
Yeryüzünün yaşamını ve yılanlarını besleyen yılanların iç kulağının aygıtı – su ortamının sakinleri oldukça benzerdi, ancak üç boyutlu koordinatların dikkatli bir analizi, bu iki grubun temsilcilerinin organlarını ayırt etmeyi mümkün kıldı. İç kulağın yapılarına göre, yılanlar yaşam alanlarına bağlı olarak, filogenetik bağlanmalarına veya örneğin vücut büyüklüğüne göre gruplara ayrılmıştır. Sadece yılanın iç kulağının yapısını bilip bilmesek bile, hayvanın yaşadığı ortamın olasılığını tahmin etmenin hala mümkün olduğu ortaya çıkıyor.
Bu sonuçlar göz önüne alındığında, araştırmacılar yılanın habitatını iç kulağın kemikleriyle belirlemeye karar verdiler. Dinilisya patagonicaYukarı Kretase'de, yaklaşık 90 milyon yıl önce yaşamak (bkz. H. Zaher ve C. Scanferla, 2012. Üst Kretase yılanının kafatası. Dinilisya patagonica Smith-Woodward, 1901 ve filogenetik konumu yeniden gözden geçirilmiştir. Arjantin'de bulunmuş ve ilk olarak 1901'de (A. Woodward, 1901) Patagonya'dan, Soyağacından bazı Sönmüş Sürüngenlerde Miolania, Dinilysiave Genyodectes) ve hala sınıflandırmadaki kesin yeri konusunda bir fikir birliği yoktur – ancak, zaten açıktır ki Dinilisya patagonica Modern yılanların filogenetik ağacının dibinde bir yerdeydi. Tam iskelet korunmamış, ancak iç kulağın kemikleri iyi durumda bulunmuştur (Şekil 2), böylece araştırmacılar bunları tarayabilmiş ve bilinen habitat yılanlarının iç kulağının yapıları ile karşılaştırabilmişlerdir. İç kulaktan çıktı Dinilisya patagonica Aynı grupta kazma yılanlarının gövdeleriyle açıkça yer alır. Araştırmacılar, modellerinin, bu eski yılanın yaşam tarzını tahmin etmedeki olasılığını doğru olarak tahmin ediyorlardı -% 93.4. Dinilisya patagonica Şimdi tarihte en büyük oyuk yılan olarak kabul edilebilir (uzunluğu 1.8 m): Bu grubun önceden bilinen temsilcileri sadece 1,6 metre uzunluğa ulaştı ve modern kazma yılanları bir metreden daha kısa.
Şek. 2. Kafatası Dinilysia Patagonica İç kulağın 3 boyutlu bir modelini oluşturmak için kullanılan Arjantin Doğa Bilimleri Müzesi'nden (Museo Argentino de Ciencias Naturales). bir, B, C, D ve E – yukarıdan, aşağıdan sağa, soldan ve arkadan görünüm. H. Zaher ve C. Scanferla'nın fotoğrafı, 2012. Üst Kretase yılanının kafatası Dinilisya patagonica Smith-Woodward, 1901 ve filogenetik konumu yeniden gözden geçirildi.
Bundan şüphe edenler için Dinilisya patagonica Bilim adamları, modern yılanların atalarına aitti ve kız kardeş dalına değil, modern yılanların içsel atasının modellerini ayrı olarak inşa etmeye karar verdi. Bunu yapmak için, araştırmacılar şu anda kabul edilen sınıflandırmada yılanların her birinin yeri göz önüne alındığında iç kulağın yerleşik modellerini birleştirdi. Yılan, yılanın son ortak atasından daha uzaktır, iç kulak modelinin ortak ataların iç kulak modeline olan katkısı o kadar az olmuştur. Kombinasyon parametrelerini biraz değiştirerek, bilim adamları modern yılanların son ortak atalarının iç kulağının iki olası modelini oluşturdular. İnşa edilen modellere bakıldığında, bu varsayımsal hayvan aynı zamanda kazıcı bir yaşam tarzı yarattı.
Kaynak: Hongyu Yi ve Mark Norell. Modern yılanların oyuk kökeni // Bilimsel Gelişmeler. 2015. V. 1. Hayır. 10. S. e1500743. DOI: 10.1126 / sciadv.1500743.
Ayrıca bakınız:
Meghan Rosen. Yılanlar, soyguncu atadan evrildi, yeni veri önerdi // ScienceNews. 27 Kasım 2015.
Yulia Kondratenko