Ante Pavelić, Ustaše olarak bilinen aşırı milliyetçi terörist grubunu kullanarak, yaklaşık bir milyon etnik Sırp, Yahudi ve Roman insanına yönelik korkunç bir soykırım düzenledi.
Soykırımcı Hırvat hükümdar Ante Pavelić, yaklaşık bir milyon insanın ölümünden sorumlu.
9 Ekim 1934’te Yugoslavya Kralı Alexander, Fransa’nın Marsilya kentinde öldürüldü. Suikastçı, Makedonya İç Devrimci Örgütü’nün (IMRO) bir ajanıydı – ancak başka bir grup, onun ölümünü düzenlemek için perde arkasında çalışıyordu: Ante Pavelić adında çılgın bir faşist tarafından yönetilen Hırvat aşırı milliyetçi bir rejim olan Ustaše.
Mihver kuvvetleri 1941’de Hırvatistan’ı fethettikten sonra, Pavelić poglavnik veya baş olarak kuruldu. Pavelić, çağdaşı ve arkadaşı Adolf Hitler gibi, şiddetli bir Yahudi karşıtıydı. Toplamda Pavelić, II. Dünya Savaşı sırasında 700.000’den fazla Yahudi, Roman ve Sırp’ın öldürülmesinin düzenlenmesine yardımcı oldu.
Ve onun canice saltanatı ancak 1945’te Mihver devletlerinin yenilgisiyle sona erdi, ardından Pavelić Avusturya ve İtalya’ya kaçtı ve 1959’daki ölümüne kadar takma isimler altında saklandı.
Ante Pavelić Ve Faşist Politikada Yükselişi
Ante Pavelić , 14 Temmuz 1889’da Bosna-Hersek’in Bradina kentinde doğdu. Bir demiryolu ustabaşının oğlu olan Pavelić, avukat oldu ve 1910’da büyüyen Yugoslav devletinden bağımsız bir Hırvat devleti talep eden bir grup olan Hırvat Haklar Partisi’ne katıldı.
Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anıt Müzesi tarafından araştırıldığı şekliyle Yugoslav tarihi, 1389’a ve Osmanlı İmparatorluğu zamanına dayanan uzun ve karmaşıktır. Ancak bilindiği gibi “Yugoslav Projesi” 1918’de Slovenya, Hırvatistan, Sırbistan, Karadağ ve eski Türk vilayetleri olan Metohija’dan oluşan bir devlet olan Yugoslav Birliği’nin kurulmasıyla resmen başladı.
Kısacası, I. ve II. Dünya Savaşı arasındaki dönemde herhangi bir Avrupa ülkesindeki en çeşitli nüfuslardan biri olarak belirlendi. Ne yazık ki, tarihin kısa sürede ortaya koyduğu gibi, bu aynı zamanda ırksal nefreti, yaygın milliyetçiliği ve soykırım rejimlerini besleyen bir dönemdi.
Sonuç olarak, Yugoslav Birliği hiçbir zaman istikrarlı olmadı ve içeride ve dışarıda terörist ayrılıkçıların sürekli tehditleriyle karşı karşıya kaldı.
Daha sonra, 1929’da, görünüşe göre Yugoslavya’yı birleştirmek için sürekli, başarısız müzakerelerden bıkmış olan Alexander Karadjordjević – daha sonra İskender I veya Birleştirici Alexander olarak bilinir – parlamenter kuralı ve etnik özerkliği geri getirme niyetiyle merkezi bir kraliyet diktatörlüğü kurdu.
Pavelić, I. Aleksandr’ın yönetimini açıkça kınadı ve Yugoslav rejimine karşı “mümkün olan her şekilde” savaşmayı amaçladığını ilan etti. Önce Avusturya’ya, ardından İtalya’ya sığındı ve burada Ustaşa – ya da “isyancı” – hareketini yarattı. Ustaşa, İtalya ve Macaristan’daki kamplarda askeri eğitim alırken, Pavelić perde arkasında faşist yöneticilerle çalışmaya devam etti.
Beş yıl sonra, devleti birleştirme girişiminde başarısız olan I. Aleksandr, İtalya, Macaristan ve Bulgaristan tarafından finanse edilen ve korunan Pavelić’in Ustaşa’sı tarafından tasarlanan bir komploda öldürüldü.
Bir Fransız mahkemesi Pavelić’i gıyaben ölüme mahkum etti, ancak Mussolini Pavelić’i korudu ve onu teslim etmeyi reddetti, bunun yerine onu sadece iki yıl hapsetti.
Almanlar 6 Nisan 1941’de Yugoslavya’yı işgal ettiğinde, başlangıçta Hırvat Köylü Partisi başkanı Vladko Macek’ten “bağımsız” Hırvatistan devletini devralmasını istediler, ancak o reddetti. Mihver güçleri daha sonra, İtalya’daki sürgününden yeni dönmüş olan Pavelić’e bu pozisyonu teklif etti.
Kolaylıkla kabul etti.
Pavelić’in Soykırımcı Hırvatistan’ında Yaşam
Hırvatistan’daki Ustaşa rejiminin resmi sloganı “Za Dom Spremni” veya “Vatana Hazır” idi.
Devlet teknik olarak bağımsız olmasına rağmen, Alman ve İtalyan taleplerine bağlı olduğu herkes tarafından aşikardı. Pavelić, arkadaşı Hitler gibi, şiddetle anti-semitikti ve faşizmi açıkça destekledi.
Pavelić Hırvatistan’ın başına geçtiğinde, başta Sırplar ve Yahudiler olmak üzere ülkede yaşayan azınlıklara karşı acımasızca zulmü başlattı. Aslında Pavelić, ülkenin başkenti Zagreb Üniversitesi’nde bir Ustaşa öğrenci grubuyla konuşurken “tüm düşmanların, tüm Sırpların, Yahudilerin ve Çingenelerin katledilmesi gerektiğini” ilan etti.
Yahudi Sanal Kütüphanesine göre , Pavelić’in hizmetkarları binlerce masum insanı keyfi olarak tutukladı, sınır dışı etti ve öldürdü, Sırp kiliselerini yıktı, Sırpları zorla Katolikliğe dönüştürdü ve mülklerini çalarken Sırpları, Yahudileri ve Romanları sürgüne gönderdi.
Pavelić, “parazit” azınlıkları topladığı ve Ustaşa ve Hırvat yetkililerin onları katlettirdiği Jasenovać toplama kampını kurdu. O kadar acımasızdı ki, Naziler bile ondan “hayvan” diye söz etti.
Şiddetle aşırı milliyetçi olmanın yanı sıra, Ustaşa rejimi aynı zamanda kesinlikle Roma Katoliğiydi. Dinleri “Hırvat soyunu saf tuttuğu” için Bosnalı Müslümanlara hoşgörülü davrandılar ve Katolikliğe dönen Yahudilere “fahri Hırvat” statüsü verdiler.
Ancak dinini değiştirmeyenler toplandı ve vuruldu, boğuldu veya dövülerek öldürüldü.
Pavelić’i gözetlemek için kurulan Alman casusları, Ustaşa’nın şiddet yöntemlerini Alman SS lideri Heinrich Himmler’e bile yazarak, bunların “çaresiz yaşlı insanlara, kadınlara ve çocuklara” eşit derecede işkence ettiğini belirtti.
Pavelić’in adamlarının çocukların gözlerini oyduğu ve küreklerle öldürene kadar kestikleri bildirildi. Erkekleri baş aşağı asar, hadım eder, sonra boğar ya da köpekler tarafından hırpalanmasına izin verirlerdi.
Toplamda, Ustaşa 1941 ve 1942 arasında sadece bir yılda 200.000’den fazla Sırp, 30.000 Yahudi ve 29.000 Roman insanı vahşileştirmekten ve katletmekten sorumluydu. Bazı tahminler , yalnızca 700.000 Sırp dahil olmak üzere bir milyondan fazla ölümü organize ettiklerini öne sürüyor.
Vatikan’a Sonra İspanya’ya İtiraz Etmek
1941’de Amerika Birleşik Devletleri, Pearl Harbor’ın bombalanmasından sonra savaşa girdi ve Mihver Devletler için bir şehir merkezi anlamına geliyordu.
1943’te Mussolini bir darbeyle devrildi ve 1945’te Mihver Devletlerinin yenilgisi neredeyse kaçınılmazdı. Ardından, 30 Nisan 1945’te Adolf Hitler intihar ederek öldü ve Pavelić ve Ustaşa’yı sponsorsuz bıraktı.
9 Mayıs 1945’te Ustaşa son savaşlarını verdi. Avusturya sınırında yenilgiyi sezen kuvvet, geri çekildi ve İngilizlere teslim olmaya çalıştı.
Doğal olarak, İngilizler reddetti.
Ustaşa daha sonra ağırlıklı olarak Sırp partizanlara teslim olduğunda, bunların 40.000’i daha sonra makineli tüfekle vuruldu ve cesetleri bir hendeğe atıldı.
Ancak Pavelić onların arasında değildi.
Bunun yerine, o ve üst düzey subayları, dindar Roma Katolik inançlarını öne sürerek Vatikan’dan yardım istedi. Ve iğrenç suçlarına rağmen, Vatikan onlara Arjantin’e kaçmak için kullandıkları papaz pasaportlarını vermeyi kabul etti.
Ante Pavelić , bir Sırp partizan tarafından bulunduğu 1957 yılına kadar Peron rejimi tarafından korunarak Arjantin’de güvenli bir şekilde saklandı ve ardından midesinden birkaç kez vuruldu.
Silah sesleri onu öldürmedi ama artık Arjantin’de kendini güvende hissetmiyordu. Daha sonra kontrol altına alınamayan şeker hastalığı ve iyileşmeyen yaralar nedeniyle İspanya’ya kaçtı.
Ante Pavelić en sonunda 28 Aralık 1959’da 70 yaşında yatağında öldü. Ve birçok kişi, Nazilerin bile zalim bulduğu bir adam için fazla barışçıl bir ölüm olduğunu iddia edecekti.