Kendi tasarımı olan 53-27'in ilk Sovyet torpilinin yüksek performansta farklılık göstermediği ve yabancı meslektaşlarına göre daha düşük olduğu bilinmektedir. Bu nedenle, otuzlu yaşların ortalarında, yeni bir torpido silahı hattı yaratmaya karar verildi. Bu sefer, filo komutanlığı ve endüstri liderliği kendi güçlerine dayanmaya değil, yabancı ürünlerin ürünlerini gelişimine temel almaya karar verdi. 1932’te Sovyetler Birliği, İtalya’dan Fiume’deki Whitehead fabrikası tarafından üretilen 45-F ve 53-F torpido örneklerini satın aldı. Bu silahın iyi özellikleri vardı ve Sovyet filosuna ilgi duyuyordu.
1934'te ihracat torpidoları ile ilgili mevcut belgeleri incelemeye, yerel sanayinin yeteneklerine uygun olarak yeniden düzenlemeye ve böylece kendi silahını geliştirmeye karar verildi. İtalyan 53-F ürününün işlenmesi sonunda 53-38 ve 53-39 torpidolarının ortaya çıkmasına ve sayısız değişikliğine yol açtı. Torpido 45-F, sırayla, 45-36 gibi Sovyet silahlarının temeli oldu.
Savaş sıralaması için torpido bombardıman uçağı IL-4T'nin hazırlanması. Araba üzerinde havacılık 45-36 torpido versiyonu. Fotoğraf yayıldı-wings.ru
Otuzlu yılların ortalarında Sovyet liderliği, torpido binasının aktif gelişimini üstlendi. Yeni silahlar üreten dört işletme sıfırdan veya yükseltilmiş olarak inşa edildi ve Baltık, Kara ve Hazar denizlerinde hazır torpidoları test etmek için yeni nişangah istasyonları ortaya çıktı. Ek olarak, görevi yeni araştırmalar ve çeşitli projeler geliştirmek olan Araştırma ve Geliştirme Madencilik ve Torpido Enstitüsü (NIMTI) kuruldu. Yeni silahların geliştirilmesini optimize etmek için NIMTI, eski projelerdeki mevcut tüm gelişmeleri aktardı.
Ülkenin liderliği ve sanayisinin kararıyla, 45-cm torpillerin geliştirilmesi ve üretimi NIMTI ve Bolşoy Tokmak'taki Krasny Progress tesisi (şu anda Ukrayna'nın SM Kirov ismini taşıyan Dizel İnşaat Tesisi) tarafından görevlendirildi. İtalyan torpido 45-F belgeleri, yılın Nisan 1934'inde tesise aktarıldı. Önümüzdeki birkaç yıl, enstitü ve fabrikadan gelen uzmanlar, özgün tasarımın incelenmesi ve üreticinin yeteneklerine uygun olarak değiştirilmesi ile ilgilendi. Bu çalışmaların oldukça karmaşık olduğu ortaya çıktı, bu da tasarımın birkaç yılını aldı - yeni tipteki ilk deney torpidolarının montajı yalnızca 1938 yılında başladı.
İtalyan 450-F'ye dayanan umut verici bir 45-mm torpil projesi 45-36Н sembolünü aldı. Bu endeksin ilk numarası, kalibreyi santimetre cinsinden, ikincisini ise geliştirme yılını ifade ediyordu. Bu nedenle, bir torpilin bir anlamda resmi olarak belirlenmesi, projenin geliştirilmesinin karmaşıklığını ve süresini vurgulamaktadır.
“H” harfinin görünmesinin nedeni ilginçtir. Her şeyden önce Donanma gemilerinde kullanılmak üzere yeni 45-cm'lik torpido önerildi. O zamanlar SSCB Deniz Kuvvetleri'ndeki en büyük yok ediciler, Novik tipi çeşitli dizilerin gemileriydi. Başlangıçta, bu gemiler dört adet çift tüplü torpido tüpü kalibre 457 mm ile donatılmıştı. Modernleşme sürecinde, gemiler yeni üç tüplü aparatlarla donatıldı. Novik sınıfı gemilerin umut verici torpidoların ana taşıyıcılarından biri olacağı sanılıyordu. Uygulamanın bu özelliği silah adına da yansımıştır - "H" harfi "Novik" i ifade eder.
Diğer gemi ve denizaltı türlerinde 45-36Н torpidolarının kullanılmasının dışlanmadığı unutulmamalıdır. Bununla birlikte, yeni türdeki gemiler ve denizaltılar, esas olarak yalnızca özel geçmeli ızgaralar kullanarak daha küçük kalibreli torpidoları kullanabilen 533 mm torpido tüplerini aldı. Aynı zamanda, bu uyumluluğa rağmen, bu tür teknelerin ve gemilerin ana silahı 53-cm torpiller olmalıdır.
Başlangıçta, Sovyet tasarımının torpido 45-36H'sinin İtalyan 45-F'nin neredeyse eksiksiz bir kopyası olacağı varsayıldı. Bununla birlikte, çeşitli teknolojik faktörler, orijinal projenin sürekli sonuçlandırıldığına ve yeni torpillerin son versiyonunun prototipinden önemli ölçüde farklı olmasına neden olmuştur. Aynı zamanda, her iki torpil de benzer bir düzende idi ve aynı zamanda özellikler açısından biraz farklıydı.
Sovyet uzmanları tarafından elden geçirildiğinde, baz torpido buharlı gaz makineleri ile bu tür silahlar için geleneksel birimlerin genel düzenini korudu. Tüm parçalar silindirik bir gövde içine yerleştirilmiş, yarım küre biçimli bir kafa kaplaması ve vida ve dümenlerle X şeklinde bir tasarıma sahip konik bir kuyruk bölümü vardır. Patlayıcı yüklü dövüş bölmesi, askerlerin kafasına yerleştirilmişti. Arkasına, su, gazyağı ve yağ depolarının yerleştirildiği büyük bir basınçlı hava tankı yerleştirildi. Santral üniteleri ve kontrol ekipmanları için gövdenin kuyruk kısmı verilmiştir.
Ürünün çapı 45 cm ve toplam uzunluğu 5,7 m, ateş etmeye hazır olan torpilin toplam ağırlığı 935 kg idi. 450 mm kalibreye bağlı olarak nispeten küçük boyut ve ağırlık, yeterince yüksek sürüş özellikleri elde ederken nispeten düşük güç tahrik ünitesi ile dağıtım yapmayı mümkün kılmıştır.
Havacılık torpidolarının düzeni 45-36AM. Şekil Wiki.wargaming.net
Torpido 45-36H, 200 kg patlayıcı içeren bir savaş başlığı ile donatılmıştır. Patlamayı başlatmak için iki kontak sigortası önerildi. Torpil kullanmadan önce, gövdenin kafasına uygun bardaklara yerleştirilmelidir. Sigortalar, onları yalnızca gemiden veya denizaltının taşıyıcısından 100-150 m mesafede sabitleyen bir güvenlik mekanizmasıyla donatıldı.
Yeni bir silah, tasarımı 45-F torpido ünitelerine dayanan bir buhar gazı ana makinesiyle donatılmıştı. Aynı zamanda, buhar gazı motoru biraz basitleştirildi. Prototipin aksine, üç çalışma modu yoktu, iki tane vardı. İki moddan birini seçerek, torpil maksimum hız veya maksimum menzili değiştirebilir. Birinci modda, kombine çevrim makinesi, 176 hp'nin gücünü geliştirdi. ve torpidoyu bir 41 düğümünün hızına kadar hızlandırdı. Bu modda daha fazla yakıt tüketimi nedeniyle, torpido 3 km'den daha fazla gidemez. İkinci mod, 6 düğümü hızında, 32 km'ye kadar bir aralık sağlamıştır. Bu durumda, makine yalnızca 92 hp güç geliştirdi.
O zamanın torpidoları için geleneksel kontrol sistemi korunmuş ve bu da ürünü belirli bir seyirde tutuyor. Kullanılan hidrostat ve benzeri. Bir jiroskop dayalı Aubrey cihazı. Bu cihazlar, torpillerin uzayda konumlarını izlemek ve belirli bir seyirden sapmalarına karşılık vermek içindi. Bir anormallik tespit edildiğinde, torpidoyu doğru yola döndüren pnömatik tahrikli direksiyon dişlileri için bir ekip kuruldu. Çekimden önceki ayara bağlı olarak, otomatikler torpidoyu 0,5 ila 14 m arasında bir derinlikte tutabilir.
45-36Н torpidosunun ilk prototipi sadece 1938 yılında yapıldı - italyan projesini değiştirmek için çalışmaya başladıktan yaklaşık dört yıl sonra. Kısa bir süre sonra Krasny Progress fabrikası tarafından yapılan prototipler gerekli tüm testleri geçti, sonuçları donanma için yeni silahların benimsenmesi kararıyla sonuçlandı. Yeni torpidolar 45-36Н, başta 45-12 olmak üzere mevcut benzer silahların yerine geçecek şekilde tasarlandı. Bu nedenle, mevcut gemiler gelişmiş özelliklere sahip yeni silahlar aldı.
Torpido 4-45AN ile IL-36T. Fotoğraf Mreadz.com
1930'ların sonunda, Sovyet maden torpido silahlanma tasarımcıları, diğer özellikleri azaltmadan artan silah savaşları konusunu ele aldı. 450-mm torpil durumunda, bu çalışmanın sonucu 45-36НУ ürünüdür. Uzun bir kafaya sahip ana bir torpido 45-36Н'dı. Savaş bölmesindeki hafif bir artış nedeniyle, patlayıcının ağırlığı 284 kg'a getirilebilir. Böyle bir torpilin uzunluğu 6 m'ye ulaştı ve ağırlık 1028 kg idi. Büyüklük ve kütlenin büyümesine rağmen, torpil temel silahın temel özelliklerini korudu. 41 düğümlerine kadar hızlara ulaşabilir ve 6 km'ye kadar seyahat edebilir.
Aynı zamanda, NIMTI uzmanları 45-36Н tabanlı havacılık torpidoları için projeler üzerinde çalıştı. Mühendis Alferov liderliğinde bu tür silahların iki versiyonu oluşturuldu. Alçak irtifa torpidolaması için, 45-36AN ürünü önerildi ve 45-36ABA torpido yüksek irtifalardan boşaltmak için önerildi. Bu problemleri çözmek için, bu torpidoların tasarımı, temel ürün ile karşılaştırıldığında güçlendirildi. Ayrıca, santralin iki çalışma modundan vazgeçilmesine karar verildi: şimdi makine sadece tam güçte çalışmak zorunda kaldı. 45-36AN alçak irtifa torpidosunun, 30 km / s hızında 300 m yüksekliğindeki bir uçaktan düşürülmesi önerildi ve 45-36ABA torpidosu, paraşüt ve diğer teçhizatlı bir silahı su ile doldurduğunda ağır bir şekilde suyunu boşalttığı zaman, suyunu boşaltmak için suya çarptı. İki torpille birlikte, mevcut bombardıman uçaklarının silahlarını askıya almak için bir cihaz geliştirildi.
1939'te her iki uçak torpidosu test edildi ve hizmete girdi. Bu silahın ana taşıyıcısı, S.V. tarafından tasarlanan SB-3T torpido taşıyan uçaktı. Ilyushin. Bir torpidoyu taşımak için uçak, bir silah takmak için iki noktaya sahip özel bir T-18 süspansiyon cihazı aldı. Gelecekte, NIMTI ve diğer kuruluşların personeli ile askeri personel, diğer askıya alma, dengeleme sistemleri vs. türlerini sundu ve uyguladı. Bu tür projelerin amacı, torpil boşaltma işlemini optimize etmek ve suya doğru girmesini sağlamaktı.
II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla birlikte, birkaç yeni 45 torpidosu Donanma gemileri ve uçakları ile hizmet ediyorlardı: Bunlar, özellikle Novik tipi avcıları, 45-36AN ve 45- uçaklarının yanı sıra, yüzey gemilerini silahlandırmak için temel 36-45Н idi. Torpido bombacıları tarafından kullanılmak üzere XNUMHABA. Başlangıçta, deniz havacılığı sadece DB-36T / IL-3T uçağını torpillerle donattı ve ardından Tu-4 bombacısının bir torpido modifikasyonu belirdi. Çeşitli kaynaklara göre, savaşın başlangıcında, Kırmızı İlerleme tesisi filodaki tüm değişikliklerden birkaç bin adet yeni torpido teslim etmeyi başardı.
Savaş yılları boyunca, filo ve deniz havacılığı, 450 mm kalibreli birkaç torpido harcadı. Bu silah, küçük kalibreli torpidoları kullanma kabiliyetine sahip tüm taşıyıcılar tarafından aktif olarak kullanıldı. Özellikle, 45-36 ailesinin torpidoları, 53-cm torpido tüpleriyle donatılmış denizaltılar tarafından kullanılmıştır. Savaşın son aşamasında, bazı Baltık Filosu denizaltılarının mürettebatının iki kalibreli torpillerin mühimmatını oluşturduğu bilinmektedir. Bu durumda, Pike tipi teknelerin burun torpido tüpleri, 53-cm torpidolarla donatıldı ve besleme aparatı, cephanelerini arttırmayı mümkün kılan takma ızgaralarla donatıldı. İki torpido 45-36Н aynı anda kıç bölmesine yüklenirken, diğer ikisi torpido tüplerine yerleştirildi. Sonuç olarak, iki torpil yerine, dalgıç besleme araçları için 53-38 veya 53-39 dört küçük kalibreli öğe taşıyabilir.
Özellikle ilgi çekici olan torpido hattı 45-36 deniz havacılığının kullanılmasıdır. Savaş tecrübesi göreceli olarak yüksek irtifa torpido potansiyeli olduğunu doğruladı. 45-36AN torpidolarını 300 km / s hızında ve 30 m yüksekliğindeki bir uçaktan sıfırlamak, paraşütle atma yöntemine kıyasla, hedefi vurma olasılığının daha yüksek olması nedeniyle yeterince yüksek bir saldırı doğruluğu sağlamıştır. Aynı zamanda, deniz savaşları bu tür torpido kullanımının karmaşıklığını gösterdi: Düşman hava savunmalarını yenmek için yüksek risklerle ilişkili olan savaş rotasında hiçbir manevraya izin verilmedi.
Hava savunmasına ek olarak, torpido bombardıman uçaklarının başarılı şekilde saldırılması, torpidoların güç özelliklerini engelledi. Yanlış bir şekilde korunan yükseklik veya hız torpidosu kelimenin tam anlamıyla suyu kırabilir veya büyük bir derinliğe gidebilir. Araştırmalar, kayıp torpidoların yaklaşık yarısının, yükseklik ve hızın referans değerlerinden sapması nedeniyle tam olarak hedefe ulaşmadığını göstermiştir. Yine de pilotlar yeteneklerini geliştirdi ve mevcut torpidoları kullanmaya devam etti.
1944'in başlangıcında, uçak torpidolarının kullanımı için yeni bir teknik geliştirildi. Torpido uçağının hedefin saldırılarını üst direk bombacısı ile aynı anda yapması gerekiyordu. Bombacı ilk gitti ve bir bomba attı, bomba attı. Aynı zamanda, torpil bombacısı silahını düşürdü. Böyle bir saldırı sonucunda, düşman gemisi önce yüzeyinde birkaç bomba aldı, ardından torpido su hattının altına düştü. Bu tür saldırıların etkinliğinin, bombaların ve torpillerin “ayrı” kullanımına kıyasla daha fazla hayal edilmesi zor değil.
Deniz havacılığının büyük bir yüksekliğinden iniş için paraşüt torpidoları da vardı. Bununla birlikte, 45-36ABA gibi benzer ürünler son derece sınırlı bir şekilde kullanılmıştır. Yüksek irtifa torpillemesi yüksek verimlilik ile ayırt edilmedi, bu yüzden pilotlar arasında popüler değildi. Büyük tehlikeye rağmen, torpido bombardıman uçakları, torpidoları alçak irtifaya düşürmeyi tercih ettiler, böylece bir savaş görevinin başarıyla yürütülmesi olasılığını arttırdı.
Bazı haberlere göre, 45-36 ailesinin torpidolarının çoğu deniz uçağı tarafından kullanıldı. II. Dünya Savaşı yıllarında uçaklar, 1294 gemilerini ve düşman gemilerini batırabilecekleri 399 torpidolarını düşürdüler.
II. Dünya Savaşı boyunca, filo ve endüstri uzmanları torpido bombardıman uçakları tarafından kullanılmak üzere tasarlanan torpidoların askıya alınmasını, boşaltılmasını ve dengelenmesini sağlamak için çalıştı. Bu nedenle, 1945'te, aynı zamanda “çapraz + halka” sembolü olarak da bilinen CH-45 dengeleyici önerildi. Bu cihaz birkaç metal parçadan oluşuyordu ve sadece 8 kg ağırlığındaydı. Böyle bir stabilizatörün 45-36AN torpidoya montajı, 20'tan 100 m'ye kadar irtifalardan 400 km / saate kadar hızlarda düşürülmesine izin verdi. Aynı zamanda suya doğru açıyla giriş sağladı. CH-45 ile birlikte, torpido kafası için özel bir nozul muhafazası geliştirilmiştir. Ahşap yapının, torpido suya girdiğinde görünen devrilme momentini söndürmesi gerekiyordu. Bazı kaynaklara göre, CH-45 dengeleyicili torpido 36-45AN, 45-36HT adlı kendi adını aldı.
Savaşın bitiminden sonra, mevcut havacılık torpidolarını deniz havacılığı ile hizmette tutmaya karar verildi. Gemilerin ve denizaltıların sonunda 53'in görüldüğü torpidolara transfer edilmesi planlandı ve havacılık daha hafif silahlar kullanmalı. Bu güncellemenin bir parçası olarak, 45-36 torpido ailesinin gelişimini sürdürmeye karar verildi. Bu silahın savaş sonrası ilk modifikasyonu, güçlendirilmiş yapısı ve bazı yeni düğümleri ile ayırt edilen 45-36AM'dı. Torpilin bir sonraki versiyonu, büyük bir şarj ile arttırılmış bir savaş bölmesi alan 45-36ANU idi. Bu ürün 1949 yılında hizmete girdi.
Aynı zamanda, havacılık endüstrisi yeni nişan alma sistemleri oluşturulması için çalışıyordu. 1949'te, Karadeniz filosunun Tu-2T havacılığının torpido bombardıman uçakları, yalnızca torpidoları hedefe yönlendirmekle kalmayıp, aynı zamanda otomatik silahlara veri girmelerini sağlayan yeni bir manzara sınamıştır. Bu durumda gerekli bilgiler daha sonra rehberlik amacıyla kullanılan torpido enstrümantasyonuna girildi. Torpido suya girdikten sonra belirli bir açıyla dönerek düz bir çizgide hareket etmeye ve hedefe ulaşmaya devam etmek zorunda kaldı. Bu, özellikle, torpil bombacısının sadece hedef boyunca değil, aynı zamanda paralel rotalarda da hareket etmesine izin verdi.
Ayrıca çekim modunda "fan" için sağlanan yeni bakışta. 1 ° 'deki parkurlarının uçağa göre farklı yönlerde yetiştirilmesiyle iki torpilin bir kerede düşürülmesine izin verdi. Bu, iki torpilden en az biriyle hareketli bir hedefi vurma olasılığını biraz arttırmayı mümkün kıldı.
1949’te Karadeniz Filosu Tu-2T’i yeni bir bakış açısı ile test etti. 75 uçuşları, 90 torpido sıfırlama ile yapıldı. Görme, iyi performans gösterdi, ancak bilindiği kadarıyla hizmet için kabul edilmedi. Kırklı yılların sonunda, buhar gazı torpidolarına sahip bir pistonlu torpido taşıyıcısı kavramı eski kabul edildi, bu yüzden yeni cihazların kullanılmasının uygunluğu tartışma konusu oldu. Araştırma sonuçlarına göre, böyle bir ekipmanın hizmete alınmamasına ve ekipmanın geliştirilmemesine karar verildi.
Bu tartışmalara rağmen, ellili yaşlarda, bazı torpidoların boşalmasını dengelemek için bazı yeni cihazlar geliştirildi ve seri hale getirildi. Böylece, 1952'te deniz havacılığı, SP-1 dengeleyicisinin geliştirilmesine başladı. Bu cihaz, torpiller 45-36 geç modifikasyonları ile kullanılmak üzere önerildi.
450-45 ailesinin 36 mm torpilleri, ellilerin ortasına kadar Sovyet Donanması ile hizmette kaldı. Gemilerin ve denizaltıların daha büyük kalibreli silahlara transfer edilmesinden sonra, benzer torpidolar yalnızca deniz havacılığında kullanıldı. II. Dünya Savaşı'nın sona ermesi sırasında, bu torpidoların taşıyıcıları IL-4T ve Tu-2T uçaklarıydı. Kırklı yılların sonunda önemli miktarda IL-4T yazılmıştır. 50'lerin ortasında, Tupolev makinesi hizmet dışı bırakıldı, bu da diğer şeylerin yanı sıra eski torpidoların çalışmasının durdurulmasına yol açtı.
Hazır bir yabancı torpido silahlanma modelinin kopyalanması tamamen haklı çıktı. Silahların geliştirilmesine yönelik bu yaklaşım filonun oldukça yüksek performansla yeni torpido vermesine izin verdi. Ek olarak, 45-36 ailesinin ürünleri, uzun süredir hizmette kaldıkları için deniz havacılığı torpido bombardıman uçaklarının ana silahı oldu. Ailenin ilk torpidosu 45-36H, 1938 yılında hizmete girdi ve en son uçak torpidolarının operasyonu sadece ellilerin ortasında sona erdi. Önde gelen başarıların yanı sıra yaklaşık yirmi yıllık operasyon, 45-36 torpidolarının ABD’de önemli bir yer tutmasına izin verdi. hikayeler yerli deniz silahları.
Sitelerin malzemelerinde:
http://submarine-at-war.ru/
http://wunderwafe.ru/
http://flot.sevastopol.info/
http://airwar.ru/
http://il4.ru/