asla bilemezdim sırtım kırılana kadar benim için ne yaptı. Anlaşıldı, her şeyi yaptı. Ayağa kalkmama, oturmama ve uzanmama yardımcı oldu. Yürümeme ve koşmama yardımcı oldu. Ama şimdi bir disk omuriliğime doğru çıkıyor, kuyruğuna ve ayak parmaklarıma kadar titreme gönderiyordu. Tüm vücudum gerildi, bir lastik bant dalgalanan sınırına kadar gerildi.
20 yaşındaydım ve geniş hayatım aniden bir banyodan biraz daha büyük olan yurt odama indirgendi. Arabada oturmak can sıkıcı olabilir. Bir merdiven, aşılmaz bir duvar gibi görünüyordu. Ortak banyoya yürümek o kadar canımı yaktı ki sık sık odadaki lavaboya işedim. En kötü durumda, öylece yatmak çok acıtsa da yataktan bile çıkamıyordum. Fiziksel prangalarım da beni sosyal hayatımın dışında tuttu. Arkadaşlarım odama gelip acınası varlığıma acıyacak kadar kibar olmasaydı, onları asla göremezdim. Arkadaşlarımdan hızla kaçtım.
Odam ne kadar küçük olursa olsun, sırtım her zaman tüm dikkatimi verdiği için ilgilenemedim. Beni yalnızca klostrofobik bir fiziksel alana hapsetmekle kalmadı, aynı zamanda hiçbir şey yapmak istemediğim bir noktada, şimdi de hapse attı. Acı yaşadığım her saniyeyi uzatıyor, her mikro kararı zorlaştırıyor, her günü sonsuzluk gibi hissettiriyordu. Istırabımdan kaçmak istesem de, acı yaşayabileceğim her sevinci yok ederken yerimde kilitli kaldım.
Hapishane gibi, kronik ağrı da bir kişinin topluluğunu onlardan alabilir. Birçok hasta, tıbbi yardım arayarak bu sosyal destek kaybını düzeltmeye çalışır. Bir antropolog ve kronik ağrı çeken Drew Leder, “Bazen insanlar sağlık sistemine bunun için geliyorlar, ancak hayal kırıklığına uğramaları muhtemel” dedi. “Sigorta şirketleri duygusal destek için geri ödeme yapmıyor. Birini çok duyulmamış bırakabilir. ”
Kronik ağrı için bir teşhis bulmak, cümleyi kısaltmanın tek yoludur. Teşhis tedaviye yardımcı olabilirken, sıkıntı içindeki kişiye daha da gıpta edilen bir şey sağlayabilir: anlam. Yine de kronik ağrının doğası, birçok insan için bir müttefik olmaktan çok, sağlık sisteminin rahatsızlıkları kadar bir düşman haline geldiği anlamına gelir.
sahip olabiliriz büyük veri çağına girdi, ancak acı içinde yaşayanların deneyimlerini anlamak için altın standart, eski moda nitel araştırma olmaya devam ediyor. Birleşik Krallık’taki Ulusal Sağlık Araştırmaları Enstitüsü (NIHR), kronik ağrının insanlarda neler yarattığı hakkında bildiklerimizi gözden geçirmek için, kas-iskelet ağrısı olan hastaların neler yaşadığının toplu bir analizi olan bir meta-etnografiyi finanse etti. Araştırmacılar, raporu sentezlemek için 77’yi seçerek 300’den fazla çalışmayı taradı. 200’den fazla sayfadan oluşan rapor, bu rahatsızlığın ve etkilediği insanların temel bir incelemesidir.
Araştırmacılar, kronik ağrılı hastaların mücadelelerini tanımlayan beş tema belirlediler. İlk ikisi -kendini olumlama ve zaman içinde kendini yeniden yapılandırma kavgaları- bu yıkıcı hastalığın doğrudan bir işleviydi. Kronik ağrıları olan insanlar, haydut bir bedenle mücadele ediyor ve kimliklerini buharlaştırmakla tehdit ediyor. Hastalık onların zaman algısını kırar, onları şu anda felç eder, geleceği planlayamaz veya spontane olamaz.
Daha da yıkıcı olan, araştırmacıların belirlediği sonraki üç mücadelenin -acı için bir açıklama oluşturmak, sağlık sistemiyle müzakere etmek ve meşruiyeti kanıtlamak- modern tıbbın, yetiştirdiği klinisyenlerin ve sağlık sistemlerinin toksik yan etkileri olmasıdır. ayak uydurmuştur. Tıbbi sistem, rahatlama sağlamak şöyle dursun, kronik ağrı çeken birçok kişiyi eskisinden daha kötü durumda bırakabilir.
Bizi acı gibi iç gözleme iten hiçbir güç yoktur. Acı çeken kişi, deneyimlerinden bildiğim kadarıyla, aşırı uyanıktır, vücudunun aldığı her bükülmeye ve vücudunun dokunduğu her yüzeye odaklanır. Böyle bir hiper-farkındalık inanılmaz derecede zorlayıcı olabilir ve çoğu zaman tekleme yapabilir ve kişinin her ağrıyı, her sancıyı derin derin düşünmesine neden olabilir.
Kaynak : https://www.wired.com/story/modern-medicine-fails-chronic-pain