1857 Hindistan İsyanı - Indian Rebellion of 1857
Hint Ayaklanması, 1857 karşı 1857-58 yılında Hindistan'da büyük ama sonunda başarısız ayaklanma oldu kuralın ait İngiliz Doğu Hindistan Şirketi adına egemen bir güç olarak işlev, İngiliz Kraliyet . İsyan bir şeklinde 1857, 10 Mayıs günü başlayan isyan ait sepoys Şirketin ordusunun garnizon kentinde ait Meerut , Delhi 40 mil (64 km) kuzeydoğusunda (şimdi Eski Delhi ). Daha sonra , kuzeydeki ve doğuda başkaldırı olayları meydana gelmesine rağmen, esasen üst Çete düz ve orta Hindistan'da diğer isyanlara ve sivil isyanlara dönüştü . İsyan, o bölgedeki İngiliz gücüne karşı ciddi bir tehdit oluşturuyordu ve 20 Haziran 1858'de sadece isyancıların Gwalior'daki yenilgisiyle kaplandı. 1 Kasım 1858'de İngilizler, cinayetle ilgili olmayan tüm isyancılara af verdi. düşmanlıkların 8 Temmuz 1859'a kadar resmen sona erdiğini beyan etti. Adı itiraz edildi ve Sepoy Mutiny , Hint Mutiny , Büyük İsyan , 1857 İsyanı , Hint Ayaklanması ve Birinci Bağımsızlık Savaşı olarak tanımlandı. .
Hint isyanı, istilacı İngiliz tarzı sosyal reformlar, sert arazi vergileri, bazı zengin toprak sahiplerinin ve prenslerin özet muamelesi ve İngiliz yönetiminin getirdiği gelişmeler hakkında şüphecilik de dahil olmak üzere çeşitli algılardan doğan kızgınlıklardan beslendi. Birçok Kızılderili İngilizlere karşı yükseldi; ancak, birçoğu İngilizler için de savaştı ve çoğunluğu İngiliz yönetimiyle uyumlu görünüyordu. Bazen istisnai zulme ihanet eden şiddet, her iki tarafa, İngiliz subaylarına ve kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere sivillere, isyancılar tarafından, isyancılar ve bazen de tüm köyler de dahil olmak üzere destekçilerine İngiliz misillemeleri tarafından uygulandı; Delhi ve Lucknow şehirleri savaşta ve İngiliz misillemesinde israf edildi.
Meerut'taki isyanın patlak vermesinden sonra, isyancılar hızla 81 yaşındaki Babür hükümdarı Bahadur Şah Zafar'ın Hindustan İmparatoru ilan ettiği Delhi'ye ulaştı . Kısa süre sonra, isyancılar Kuzeybatı İlleri ve Awadh (Oudh) ' un büyük yollarını yakaladılar . Doğu Hindistan Şirketi'nin yanıtı da hızla geldi. Takviyelerin yardımıyla Kanpur , 1857 Temmuz ortasına, Delhi ise Eylül sonuna kadar yeniden ele geçirildi. Bununla birlikte, isyanın Jhansi, Lucknow ve özellikle Awadh kırsalında bastırılması 1857'nin geri kalanını ve 1858'in daha iyi kısmını aldı . Şirket kontrolündeki Hindistan'ın diğer bölgeleri - Bengal eyaleti, Bombay Başkanlığı ve Madras Başkanlığı - büyük ölçüde sakinleşti. In Punjab , Sih önemlisi asker ve destek hem sağlayarak İngilizlere yardım prens var. Büyük prens devletleri, Haydarabad , Mysore , Travancore ve Kashmir ile Rajputana'nın daha küçük olanları, Genel Vali Lord Canning'in sözleriyle İngilizlere hizmet eden isyana katılmadılar. ."
Bazı bölgelerde, özellikle Awadh'da, isyan Avrupa baskısına karşı vatansever bir başkaldırı niteliğini aldı. Ancak isyancı liderler, yeni bir siyasi sistem öngören hiçbir iman maddesi ilan etmediler . Buna rağmen, isyan Hint ve İngiliz İmparatorluğu tarihinde önemli bir dönüm noktası oldu . Doğu Hindistan Şirketi'nin dağılmasına yol açtı ve İngilizleri Hindistan Hükümeti Yasası 1858'i kabul ederek orduyu, finansal sistemi ve Hindistan'daki yönetimi yeniden düzenlemeye zorladı . Hindistan bundan sonra yeni İngiliz Raj'da doğrudan İngiliz hükümeti tarafından yönetildi . 1 Kasım 1858'de Kraliçe Victoria , anayasa hükmünden yoksun olsa da diğer İngiliz öznelerinkine benzer haklar vaat eden Kızılderililere bir bildiri yayınladı. Sonraki on yıllarda, bu haklara kabul her zaman gelmediğinde, Kızılderililer, Kraliçenin yeni bir milliyetçiliğin büyüyen avowals ilanına dikkatle bakacaklardı.
East India Company'nin Hindistan'daki büyümesi
Her ne kadar İngiliz Doğu Hindistan Şirketi kadar geriye 1612 olduğunca Hindistan'da bir varlık kurulmuş ve bir önceki idare vardı fabrika alanları ticaret amaçlı kurulan, kendi zaferi Plassey Savaşı'nda 1757 yılında Doğu Hindistan'da verdiği somut dayanak başlangıcı oldu. Zafer, 1764 yılında Doğu Hindistan Şirketi ordusunun Babür İmparatoru II . Alam Alam'ı yendiğinde Buxar Muharebesi'nde birleştirildi . Yenilgisinden sonra imparator, Şirkete "Diwani" olarak bilinen Bengal eyaletlerinde (günümüz Bengal , Bihar ve Odisha ) "Gelir tahsilatı" hakkı verdi. Şirket kısa süre sonra Bombay ve Madras'taki üsleri etrafında topraklarını genişletti; daha sonra, Anglo-Mysore Savaşları (1766-1799) ve Anglo-Maratha Savaşları (1772-1818) Hindistan'ın daha da fazla kontrolüne yol açtı.
19. yüzyılın başından sonra, Genel Vali Wellesley , yirmi yıllık Şirket topraklarının hızlandırılmış genişlemesine başladı. Bu, ya Şirket ile yerel yöneticiler arasındaki bağlı ittifaklar ya da doğrudan askeri ilhak yoluyla başarıldı . İştirak ittifakları Hindu maharajas ve Müslüman nawabların ilk devletlerini yarattı . Pencap , Kuzey-Batı Sınır Eyaleti ve Keşmir 1849'da İkinci Anglo-Sih Savaşı'ndan sonra ilhak edildi ; Ancak Keşmir hemen altında satıldı Amritsar 1846 Antlaşması ile Dogra Hanedanı arasında Jammu ve böylece de prenslere devlet haline geldi. Arasındaki sınır anlaşmazlığı Nepal 1801 sonrasında bilenmiş ve İngiliz Hindistan, yol açtığı için İngiliz-Nepal Savaşı 1814-16 ve yenilmiş getirdi Gurkhas İngiliz etkisi altında. 1854'te Berar ilhak edildi ve Oudh eyaleti iki yıl sonra eklendi. Pratik amaçlarla, Şirket Hindistan'ın çoğunun hükümeti idi.
İsyan nedenleri
1857 Hindistan İsyanı, tek bir olaydan ziyade zamanla faktörlerin birikmesi sonucu meydana geldi.
Sepoys Şirketin orduya alındı Hint askerlerdi. İsyandan hemen önce, orduda yaklaşık 50.000 İngiliz'e kıyasla 300.000'den fazla sepya vardı. Güçler üç başkanlık ordusuna ayrıldı : Bombay , Medrese ve Bengal . Bengal Ordu yüksek işe castes gibi Rajputs ve Bhumihar çoğunlukla gelen Awadh ve Bihar bölgeler ve hatta tersine 1855 alt kastların askere sınırlı Madras Ordu ve Bombay Ordu "ile, kast duyarsız ordusu lokalize "o" yüksek kast erkekleri tercih etmedi ". Bengal Ordusu'ndaki daha yüksek kastların hakimiyeti, kısmen isyana yol açan ilk isyanlardan dolayı suçlandı.
1772'de Warren Hastings'in Hindistan'ın ilk Genel Valisi olarak atandığı ilk girişimlerinden biri, Şirket ordusunun hızla genişlemesiydi. Birçoğu Plassey ve Buxar Savaşlarında Şirket'e karşı savaşmış olan Bengal'den gelen sepetler, şimdi İngiliz gözlerinde şüpheli olduklarından Hastings, yüksek kast kırsal Rajputs ve Awadh ve Bihar'dan Bhumihar'ın daha batısında işe aldı. 75 yıl boyunca devam etti. Bununla birlikte, Şirket herhangi bir sosyal sürtünmeyi önlemek için askeri uygulamalarını dini ritüellerinin gereksinimlerine uyarlamak için harekete geçti. Sonuç olarak, bu askerler ayrı tesislerde yemek yediler; Buna ek olarak, kastlarını kirlettiği düşünülen denizaşırı hizmetlerden bunlara gerek yoktu ve ordu yakında Hindu festivallerini tanımak için resmen geldi. "Bununla birlikte, yüksek kast ritüel statüsünün bu şekilde teşvik edilmesi, her ne zaman sepetler ayrıcalıklarını ihlal ettiğini tespit ettiğinde hükümeti protesto etmeye, hatta isyan etmeye açık bıraktı." Stokes, "İngilizler, büyük ölçüde bozulmadan kalan köy topluluğunun sosyal yapısına müdahaleden kaçındı."
Oudh'un (Awadh) 1856'da Doğu Hindistan Şirketi tarafından ilhak edilmesinden sonra, birçok sepoy, hem nazikçe, Oudh mahkemelerinde hem topraklarını kaybetme hem de ilhakın artabileceği herhangi bir arazi geliri ödemesinin öngörülmesinden rahatsız edildi. neden olmak. Diğer tarihçiler, 1857 yılına kadar misyonerlerin varlığını resmi niyetin bir işareti olarak yorumlayan bazı Hintli askerlerin, Şirket'in Hindular ve Müslümanların Hıristiyanlığa kitlesel dönüşümlerini emrettiğine ikna olduklarını vurguladılar. Olarak 1830 yılında daha önceki rağmen, böyle evanjeliklere William Carey ve William Wilberforce başarıyla böyle kaldırılması gibi sosyal reform geçişi için feryat etmişti sati ve Hindu dul yeniden evlenme izin sepoys' sadakat etkilendi çok az kanıt vardır bu.
Bununla birlikte, profesyonel hizmetlerinin şartlarındaki değişiklikler kızgınlık yaratmış olabilir. Doğu Hindistan Şirketi'nin yargı yetkisinin kapsamı, savaşlarda veya ilhakta kazanılan zaferlerle genişledikçe, askerlerden artık sadece Burma gibi daha az tanıdık bölgelerde hizmet etmekle kalmayıp, aynı zamanda "dış hizmet" ücreti olmadan da yapmaları bekleniyordu. önceden vadesi gelmişti.
İsyanın patlak vermesinden on ay önce ortaya çıkan kızgınlığın en büyük nedeni 25 Temmuz 1856 tarihli Genel Hizmet İstihdam Yasasıydı. Yukarıda belirtildiği gibi Bengal Ordusu mensupları denizaşırı hizmetlerden muaf tutulmuştu. Özellikle, sadece yürüyebilecekleri bölgelerde hizmet için seçildiler. Genel Vali Lord Dalhousie bunu bir anomali olarak gördü, çünkü Madras ve Bombay Ordularının tüm sepetleri ve Bengal Ordusu'nun altı "Genel Hizmet" taburu gerektiğinde denizaşırı hizmet etme yükümlülüğünü kabul etmişti. Sonuç olarak, Burma'da aktif hizmet için sadece deniz yoluyla kolayca erişilebilen bir durum sağlama yükü ve Çin , iki küçük Başkanlık Ordusuna orantısız bir şekilde düşmüştü. Dalhousie'nin Vali olarak halefi Lord Canning tarafından yürürlüğe konan eylemde, Bengal Ordusu'na genel hizmet taahhüdünü kabul etmesi için sadece yeni askerler alınması gerekiyordu. Bununla birlikte, yüksek kast sepyalarına hizmet etmek, sonunda onlara uzatılmasından korkuyordu ve babaları takip eden oğulların güçlü bir aile hizmeti geleneğine sahip bir orduya girmesini engelledi.
Kıdem temelinde, promosyonlar konusunda da şikâyetler vardı. Bu, taburlardaki Avrupalı memurların sayısının artmasının yanı sıra, promosyonu yavaşlattı ve birçok Hintli memur, etkili olamayacak kadar eski olana kadar görevlendirildi.
Enfield tüfeği
Son kıvılcım yeni Enfield Paterni 1853 yivli tüfek için mühimmat tarafından sağlandı . Minié toplarını ateşleyen bu tüfekler, önceki tüfeklerden daha sıkı oturuyordu ve önceden yağlanmış kağıt kartuşları kullandı . Tüfeği yüklemek için sepozların , tozu serbest bırakmak için kartuşu ısırması gerekiyordu . Bu kartuşlarda kullanılan gresin , Hindular için rahatsız edici olacak sığır etinden elde edilen donyağı ve Müslümanlar için rahatsız edici olacak domuz eti kaynaklı domuz yağı içerdiği söyleniyor . En az bir Şirket yetkilisi bunun neden olabileceği zorluklara dikkat çekti:
bu kartuşlarda kullanılan gresin, dinin önyargılarını rahatsız edecek ya da bunlara müdahale edecek nitelikte olmadığı kanıtlanmadıkça, yerli birliklere test için bunları vermemek uygun olacaktır.
Ancak, Ağustos 1856 yılında, yağlanmış kartuş üretimi başlatıldı Fort William , Kalküta bir İngiliz tasarım sonrasında. Kullanılan yağ, Hintli Gangadarh Banerji & Co. firması tarafından tedarik edilen donyağı içeriyordu. Ocak ayına kadar, Enfield kartuşlarının hayvansal yağla yağlandığına dair söylentiler yurtdışındaydı.
Şirket yetkilileri, Dum Dum'da yüksek kastlı bir sepoy ve düşük kastlı bir işçi arasındaki bir değişimin raporları ile söylentilerden haberdar oldu . İşçi, kartuşu ısırmakla, kastını kaybettiği sepoyuna alay etmişti, ancak şu anda bu kartuşlar Dum Dum'da değil, sadece Meerut'ta çıkarılmıştı. İngilizlerin Hint halkının dinlerini yok etmeye çalıştığı söylentileri vardı ve yerli askerleri kutsal kodlarını kırmaya zorlamak, görünüşe göre olduğu gibi bu söylentiye kesinlikle eklenecekti. Şirket, huzursuzluğun ortadan kaldırılması umuduyla bu politikanın etkilerini tersine çevirdi.
27 Ocak'ta, Askeri Sekreter Albay Richard Birch, depolardan çıkarılan tüm kartuşların yağdan arındırılmasını emretti ve sepozların "tercih edebilecekleri" karışımı kullanarak kendilerini yağlayabilmelerini emretti. Yükleme için matkapta bir modifikasyon yapıldı, böylece kartuş ellerle yırtıldı ve ısırılmadı. Ancak bu sadece birçok sepsenin söylentilerin doğru olduğuna ve korkularının haklı olduğuna ikna olmasına neden oldu. Daha önce kullanılan kağıttan sırlı ve daha sert olan yeni kartuşlardaki kağıdın gresle emprenye edildiğine dair ek söylentiler başladı. Şubat ayında, bu söylentilerin dibine inmek için Barrackpore'da bir soruşturma mahkemesi düzenlendi. Tanık olarak adlandırılan yerli askerler, kağıdın "yırtılma biçiminde sert ve bez gibi olmasından" şikayet etti, kağıt yakıldığında gres kokusu aldığını ve kağıdın kendisinin gres içerdiği şüphesinin kaldırılamayacağını açıkladı zihinleri.
Sivil huzursuzluk
Sivil isyan daha çeşitliydi. İsyancılar üç gruptan oluşuyordu: feodal asalet, taluqdar denilen kırsal toprak ağaları ve köylüler. Birçoğunun Lapse Doktrini altında ünvanlarını ve alanlarını kaybetmiş olan ve prenslerin evlat edinilen çocuklarını yasal mirasçılar olarak tanımayı reddeden asalet, Şirketin geleneksel bir miras sistemine müdahale ettiğini hissetti. Nana Sahib ve Jhansi Rani gibi isyancı liderler bu gruba aitti; ikincisi, eğer evlat edindiği oğlu geç kocasının varisi olarak tanındıysa, Doğu Hindistan Şirketi'nin üstünlüğünü kabul etmeye hazırdı. Merkezi Hindistan'ın, Indore ve Saugar gibi ayrıcalık kaybının yaşanmadığı diğer bölgelerinde , şehzadelerin isyan ettiği bölgelerde bile prensler Şirket'e sadık kaldı. İkinci grup, taluqdars , ilhakı sonrasında geldi kara reformların bir sonucu olarak köylü çiftçilere yarısı indi mülkler kaybetmişti Oudh . İsyan toplandıkça , taluqdarlar kaybettikleri toprakları hızla yeniden işgal ettiler ve paradoksal olarak, kısmen akrabalık ve feodal sadakat bağları nedeniyle, büyük ölçüde isyana katılan köylü çiftçilerden önemli bir muhalefet görmediler. İngilizlerin dehşeti. Aynı zamanda İngilizler tarafından bazı bölgelerde ağır arazi-gelir değerlendirmesinin, birçok toprak sahibi ailenin ya topraklarını kaybetmesine ya da borç verenler için büyük bir borca girmesine ve sonuçta isyan için bir neden sağlamasına neden olduğu ileri sürülmüştür; para borç verenler, Şirket'e ek olarak, isyancıların düşmanlığının belirli nesneleridir. Sivil isyan, Hindistan'ın kuzeyinde, artık İngiliz kontrolü altında olmayan bölgelerde bile, coğrafi dağılımında oldukça dengesizdi. Örneğin, bir Şirket sulama planından faydalanan nispeten zengin Muzaffarnagar bölgesi ve ayaklanmanın başladığı Meerut'un bitişiğinde , nispeten sakin kaldı.
Son Babür İmparatoru Bahadur Şah Zafar , Hindistan İmparatoru tarafından Hindistan birliklerini taçlandırdı, İngilizler tarafından tahttan indirildi ve Burma'da sürgünde öldü
" Faydacı ve evanjelik kaldırılması dahil -inspired sosyal reform", sati ve yasal hale getirilmesini dul yeniden evlenme birçok -özellikle İngilizler tarafından kabul edildi Hint dini gelenekleri nihai amacı ile, "müdahale" ediliyordu şüphesini neden kendileri yapılır dönüşüm. Chris Bayly dahil olmak üzere son tarihçiler, bunu "kadınlara hakaret", " düşük kişilerin yükselişi" gibi konular da dahil olmak üzere, isyan ve dini ifadelerden önce dini makamlardan gelen bildirilerle "bilgi çatışması" olarak çerçevelemeyi tercih ettiler. İngiliz vesayeti altında ", Batı tıbbının neden olduğu" kirlilik "ve geleneksel astrolojik otoritelere zulüm ve görmezden gelme . Avrupa tarafından işletilen okullar da bir problemdi: kaydedilen ifadelere göre, matematiğin dini öğretimin yerini aldığı hikayeler nedeniyle öfke yayıldı, Hint dinlerine "hor görme" ve öfke çocukları "ahlaki tehlikeye maruz kaldığı için öyküler seçildi. "eğitim yoluyla.
Adalet sisteminin, Kızılderililer için doğal olarak haksız olduğu düşünülüyordu. 1856 ve 1857 oturumları sırasında Avam Kamarası önünde atılan resmi Mavi Kitaplar, Doğu Hindistan (İşkence) 1855-1857 , Şirket memurlarına Kızılderililere karşı suçlu veya suçlu bulunmaları halinde uzun süren temyize izin verildiğini ortaya koydu.
Doğu Hindistan Şirketi'nin ekonomi politikaları da birçok Kızılderili tarafından rahatsız edildi.
Bengal Ordusu
Doğu Hindistan Şirketi'nin Hindistan'ı idari amaçlarla böldüğü üç "Başkanlık" ın her biri kendi ordularını korudu. Bunların en büyüğü Bengal Başkanlığı Ordusu idi. Diğer ikisinin aksine, yüksek kast Hindular ve nispeten zengin Müslümanlar arasından yoğun bir şekilde toplandı. Müslümanlar Bengal Ordusu içindeki 18 düzensiz süvari biriminin daha büyük bir yüzdesini oluştururken, Hindular çoğunlukla 84 düzenli piyade ve süvari alayında bulunuyordu. Bu nedenle, sepolar , Hint topluluğunun toprak sahiplerinin ve geleneksel üyelerinin kaygılarından büyük ölçüde etkilenmiştir. Şirket yönetiminin ilk yıllarında, o tolere ve hatta toprak sahibi arasında neredeyse sadece düzenli askerler toplanırken Bengal Ordusu, içinde kast ayrıcalıklarını ve gümrük teşvik Brahmin'ler ve Rajputs ait Bihar ve Awadh bölgelerinde. Bu askerler Purbiyas olarak biliniyordu . Bu gelenek ve imtiyazlar 1840'lı yıllardan itibaren Kalküta'daki modernleşme rejimleri tarafından tehdit edildiklerinde, sepolar çok yüksek ritüel statüsüne alışmışlar ve kastlarının kirletilebileceği önerilerine son derece duyarlı olmuşlardı.
Sepoys da yavaş yavaş ordu yaşamının çeşitli diğer yönlerinden memnun değildi. Maaşları nispeten düşüktü ve Awadh ve Pencap ilhak edildikten sonra askerler artık hizmet için ekstra ücret ( batta veya bhatta ) almadılar , çünkü artık "yabancı misyonlar" olarak kabul edilmiyorlardı. Avrupalı subaylar, çoğu durumda onları ırksal aşağıları olarak gören askerlerinden giderek daha fazla yabancılaştı. 1856'da, şirket tarafından Bengal Ordusu'ndaki her birimin yurtdışında hizmet vermesini sorumlu kılan yeni bir Kayıt Yasası çıkarıldı. Her ne kadar sadece yeni işe alımlara uygulanması amaçlanmış olsa da, hizmet veren septiler Yasanın kendilerine geriye dönük olarak uygulanabileceğinden korkuyorlardı. Bir tahta bir geminin sıkışık koşullarında seyahat eden yüksek kast bir Hindu, kendi yemeğini kendi ateşinde pişiremedi ve buna bağlı olarak ritüel kirliliği nedeniyle kast kaybetme riskiyle karşı karşıya kaldı.
İsyan Başlangıcı
Birkaç aylık artan gerilimler ve çeşitli olaylarla birlikte gerçek isyandan önce geldi. 26 Şubat 1857'de 19. Bengal Yerli Piyade (BNI) alayı, çıkartılan yeni kartuşların, ağızdan açılması ve dini hassasiyetlerini etkilemesi gereken inek ve domuz yağı ile yağlanmış kağıda sarılmasından endişe duydu. Onların Albay, geçit töreninde topçu ve süvari ile desteklendi, ancak bazı müzakereler topçu çekildikten sonra ertesi sabah geçit törenini iptal etti.
Mangal Pandey
29 Mart 1857'de Kalküta yakınlarındaki Barrackpore geçit töreninde , 34. BNI'den 29 yaşındaki Mangal Pandey , Doğu Hindistan Şirketi'nin son eylemlerinden öfkelenerek komutanlarına isyan edeceğini ilan etti. Pandey'nin davranışından haberdar Çavuş Binbaşı James Hewson, sadece Pandey'nin ona ateş etmesi için araştırmaya gitti. Hewson alarmı kaldırdı. Onun ne zaman emir subayı Teğmen Henry Baugh huzursuzluğu araştırmak için dışarı çıktı, Pandey ateş açtı ancak bunun yerine baugh atına çarptı.
General John Hearsey soruşturma için geçit törenine çıktı ve daha sonra Mangal Pandey'nin bir çeşit "dini çılgınlık" içinde olduğunu iddia etti. Çeyrek muhafız Jemadar Ishwari Prasad'ın Hint komutanına Mangal Pandey'yi tutuklamasını emretti , ancak Jemadar reddetti. Çeyrek bekçi ve diğer sepoyalar, Shaikh Paltu adlı bir asker hariç, Mangal Pandey'yi kısıtlamaktan veya tutuklamaktan geri çekildi. Shaikh Paltu, Pandey'nin saldırısına devam etmesini engelledi.
Yoldaşlarını açık ve aktif bir isyana tahrik edemeyen Mangal Pandey, tüfeğini göğsüne yerleştirip parmağını tetiğine çekerek kendi hayatını almaya çalıştı. Sadece kendini yaralamayı başardı. 6 Nisan'da mahkeme tarafından karşılandı ve iki gün sonra asıldı.
Jemadar Ishwari Prasad ölüm cezasına çarptırıldı ve 22 Nisan'da astı. Alay dağıldı ve üniformalarından sıyrıldı, çünkü özellikle bu olaydan sonra amirlerine kötü duygular taşıdığı hissedildi. Shaikh Paltu, Bengal Ordusunda havildar rütbesine terfi etti , ancak 34. BNI dağılmadan kısa bir süre önce öldürüldü.
Diğer alaylardaki Sepoys, bu cezaların sert olduğunu düşündü. Resmi dağılma sırasında utanç gösterilmesi, bazı tarihçiler açısından isyanı körükledi. Hoşnutsuz eski sepoys, intikam isteği ile Awadh'a döndü.
Nisan 1857 boyunca huzursuzluk
Nisan ayında Agra , Allahabad ve Ambala'da huzursuzluk ve ateş vardı . Özellikle yıllık tüfek uygulamaları için çeşitli birimlerin toplandığı büyük bir askeri kanton olan Ambala'da, Bengal Ordusu Başkomutanı General Anson'un kartuşlar üzerinde bir tür isyanın yakın olduğu açıktı. . Sivil Vali personelinin itirazlarına rağmen, tüfek uygulamasını ertelemeyi ve askerlerin dişlerinden ziyade parmaklarını kartuşlarıyla yırtmaları için yeni bir tatbikat yapmaya izin verdi. Ancak, o Bengal Ordusu boyunca bu standart uygulama yapma hiçbir genel emirler ve yerine etkisiz hale getirmek için Ambala kalması veya sindirmek potansiyel sorun, o da devam Simla , birçok üst düzey yetkilinin yaz geçirdi serin "tepe istasyonu".
Ambala'da açık isyan olmasa da, Nisan ayı sonlarında yaygın bir kundaklama vardı. Kışla binaları (özellikle Enfield kartuşlarını kullanan askerlere ait olanlar) ve Avrupalı subayların bungalovları ateşe verildi.
Meerut
At Meerut , büyük bir askeri karargâh, 2357 Hint sepoys ve 2038 İngiliz askeri 12 İngiliz-insanlı silahlarla birlikte yerleştirildi. İstasyon, Hindistan'daki en büyük İngiliz birliklerinden birine sahipti ve bu daha sonra orijinal yükselişin önceden planlanmış bir komplodan ziyade kendiliğinden bir salgın olduğuna dair kanıt olarak gösterilecekti.
Bengal Ordusu'ndaki huzursuzluk durumu iyi bilinmesine rağmen, 24 Nisan'da 3. Bengal Işık Süvarisi'nin anlayışı olmayan komutanı olan Teğmen Albay George Carmichael-Smyth, 90 erkeğinin ateş tatbikatları için geçit töreni yapmasını emretti. Geçit törenindeki beş adam hariç hepsi kartuşlarını kabul etmeyi reddetti. 9 Mayıs'ta, geri kalan 85 kişi mahkemeye kaldırıldı ve çoğu 10 yıl ağır çalışma cezasına çarptırıldı. On bir nispeten genç askere beş yıl hapis cezası verildi. Tüm garnizonun geçit töreni yapıldı ve mahkemm olan erkekler üniformalarından sıyrılarak prangalara yerleştirildikçe izlendi. Hapishaneye götürüldüklerinde, kınanmış askerler onlara destek veremedikleri için yoldaşlarına oy verdiler.
Ertesi gün Pazar'dı. Bazı Hintli askerler görev dışı genç Avrupalı subayları hapsedilen askerleri zorla serbest bırakma planlarının hazır olduğunu, ancak bunun bildirildiği kıdemli memurların herhangi bir işlem yapmadığı konusunda uyardı. Meerut şehrinde de çarşıda öfkeli protestolar ve bazı binalar ateşe verildi. Akşam, çoğu Avrupalı subay kiliseye katılmaya hazırlanırken, Avrupalı askerlerin çoğu görevden alındı ve kantlara veya Meerut'taki çarşıya gitmişti. 3. Süvari liderliğindeki Hint birlikleri isyana girdi. İlk salgınları bastırmaya çalışan Avrupalı genç subaylar, isyancılar tarafından öldürüldü. Avrupalı subayların ve sivillerin mahallelerine saldırı düzenlendi ve dört sivil erkek, sekiz kadın ve sekiz çocuk öldürüldü. Çarşıdaki kalabalıklar oradaki görev dışı askerlere saldırdı. Bazıları memurlarının işverenlerini savunmaya ya da gizlemeye çalışan yaklaşık 50 Hintli sivil, sepetler tarafından öldürüldü. Sepnilerin 85 hapsedilmiş yoldaşlarını serbest bırakma eylemleri kendiliğinden gözükse de, şehirde bazı sivil isyanların kotwal (yerel polis komutanı) Dhan Singh Gurjar tarafından teşvik edildiği bildirildi .
Bazı sepoys (özellikle 11. Bengal Yerli Piyadelerinden) isyana katılmadan önce güvenilir İngiliz subaylara, kadınlara ve çocuklara güvenliğe eşlik etti. Bazı memurlar ve aileleri, Bahadır'a sığındıkları Rampur'a kaçtı .
İngiliz tarihçi Philip Mason, Meerut'tan gelen sepoys ve sowarların çoğunun 10 Mayıs gecesi Delhi için yapması kaçınılmaz olduğunu belirtiyor. Sadece kırk mil uzakta bulunan güçlü duvarlı bir şehirdi, Nominal Babür İmparatorunun eski başkenti ve şimdiki koltuğuydu ve sonunda Meerut'un aksine garnizonda İngiliz birlikleri yoktu. Onları takip etmek için hiçbir çaba gösterilmedi.
Delhi
11 Mayıs'ın başlarında, 3. Süvari'nin ilk partileri Delhi'ye ulaştı. Kralın saraydaki dairelerinin pencerelerinin altından, onları kabul etmeye ve onlara liderlik etmeye çağırdılar. Bahadur Şah bu noktada hiçbir şey yapmadı, görünüşe göre sepaylara sıradan dilekçe olarak davrandı, ancak saraydaki diğerleri isyana hızlı bir şekilde katıldı. Gün boyunca isyan yayıldı. Avrupalı yetkililer ve bakmakla yükümlü oldukları kişiler, şehir içindeki Hintli Hıristiyanlar ve mağaza sahipleri, bazıları sepoliler ve diğerleri de isyancı kalabalıkları tarafından öldürüldü.
Şehrin içinde veya yakınında konuşlanmış üç tabur büyüklüğünde Bengal Yerli Piyade alayı vardı. Bazı müfrezeler isyana hızla katılırken, diğerleri geri durdular ama aynı zamanda isyancılara karşı harekete geçme emirlerine uymayı reddetti. Öğleden sonra, birkaç mil boyunca şehirde şiddetli bir patlama duyuldu. Büyük silah ve mühimmat stoklarının yer aldığı cephaneliğin isyancı ellere dokunacağından korkan oradaki dokuz İngiliz Ordusu subayı, kendi muhafızlarının da dahil olduğu sepyalarda ateş açtı. Direniş umutsuz göründüğünde, cephaneliği havaya uçurdu. Dokuz subaydan altısı hayatta kaldı, ancak patlama sokaklarda, yakındaki evlerde ve diğer binalarda birçok kişiyi öldürdü. Bu olayların haberleri nihayet Delhi çevresinde konuşulan sepetleri açık isyanlara çevirdi. Sepoys daha sonra cephanelikten en az bazı silahları kurtarabildi ve Delhi dışında iki mil (3 km), barutlara kadar 3.000 varil içeren bir dergi direnmeden ele geçirildi.
Pek çok kaçak Avrupalı subay ve sivri , telgraf operatörlerinin olaylarla ilgili haberleri diğer İngiliz istasyonlarına gönderdiği Delhi'nin kuzeyindeki Flagstaff Kulesi'nde toplanmıştı . O Meerut beklenen yardım gelmiyor açıklık kazanması, onlar için vagonlarda doğru ilerlerken Karnal . Ana gövdeden ayrılan veya Flagstaff Kulesi'ne ulaşamayanlar da Karnal'a yürüyerek çıktılar. Bazılarına yolda köylüler yardım etti; diğerleri öldürüldü.
Ertesi gün Bahadur Şah yıllarca ilk resmi mahkemesini düzenledi. Birçok heyecanlı sepoys katıldı. Kral, olayların başlamasıyla endişe duydu, ancak sonunda sepozların sadakatini kabul etti ve isyanı kabul etmeyi kabul etti. 16 Mayıs'ta, sarayda esir tutulan veya şehirde saklandığı keşfedilen 50 kadar Avrupalı, kralın bazı hizmetlileri tarafından , saray dışındaki bir avludaki bir peepul ağacının altında öldürüldü .
Destekleyenler ve muhalefet
Meerut ve Delhi'deki olayların haberleri hızla yayıldı ve birçok ilçede sepoys ve rahatsızlıklar arasında ayaklanmalara neden oldu. Birçok durumda, İngiliz askeri ve sivil otoritelerinin kendileri, bozukluğu tetikleyen davranışıdır. Delhi'nin düşüşünü öğrenen pek çok Şirket yöneticisi kendilerini, ailelerini ve hizmetçilerini güvenli yerlere götürmek için acele etti. At Agra Delhi, 160 mil (260 km), en az 6,000 çeşitli sivil savaşçılar üzerinde tümleşik Fort .
Askeri otoriteler de ayrık bir şekilde tepki gösterdi. Bazı memurlar sepozlarına güvendiler, ancak diğerleri potansiyel ayaklanmaları önlemek için onları silahsızlandırmaya çalıştı. At Benares ve Allahabad , disarmings da yerel ayaklanmalar yol bungled.
Müslümanların çoğu, isyancıların İngiliz yönetiminden hoşlanmadıklarını paylaşmadı ve ulemaları bir cihad ilan edip etmeyecekleri konusunda anlaşamadı. Sömürge yönetimine karşı silah tutan Maulana Muhammed Qasim Nanautavi ve Maulana Rashid Ahmad Gangohi gibi İslam âlimleri vardı . Ancak aralarında hem Sünni hem de Şii mezheplerinden gelen ulema olan çok sayıda Müslüman, İngilizlerin yanında yer aldı. Çeşitli Ehl-i Hadis alimleri ve Nanautavi'nin meslektaşları cihadı reddetti. Delhi'deki Ehl-i Hadis ulemisinin en etkili üyesi olan Mevlana Seyyid Nazir Hüsna Dehlvi , isyancılardan cihad çağrısında bulunma baskısına direndi ve bunun yerine İngiliz yönetimi lehine ilan ederek Müslüman-İngiliz ilişkisini yasal bir sözleşme olarak gördü. dini hakları ihlal edilmedikçe kırılamazdı.
Delhi'deki isyankar sepozların çoğu Hindular olmasına rağmen, isyancıların önemli bir kısmı Müslümanlardı. Oranı gazilere kuşatma sonunda yerel savaş gücü yaklaşık dörtte olmak büyüdü ve intihar bir alay dahil gazilere gelen Gwalior vardı tekrar yemek ve İngilizlerin elinde onlar kesin ölüm karşılaşıncaya kadar mücadele asla söz verdi asker.
Sihler ve Pathans ait Pencap ve Kuzey-Batı Sınır Eyaleti İngilizleri desteklenen ve Delhi alınışında yardımcı oldu. Tarihçi John Harris, Sihlerin , Şirket tarafından sekiz yıl önce Purbiyas ('Easterners'), Biharis ve Agra ve Oudh'un Birleşik İllerinden gelenler yardımıyla Sih İmparatorluğu'nun ilhakının intikamını almak istediğini iddia etti . Doğu Hindistan Şirketi'nin Birinci ve İkinci Anglo-Sih Savaşlarındaki orduları . O da Sihler, onların görüşüne göre, dövdüğünü sepoys tavrından dolayı hakaret hissetti önerdi Khalsa sadece İngiliz yardımı ile; onlar İngilizlere kıyasla çok daha fazla kızdılar.
Sihler , Kuzey Hindistan'da Babür yönetiminin eski haline döndürülmesinden korktular çünkü geçmişte Babür hanedanlığı tarafından ağır bir şekilde zulüm gördüler.
İngilizlere yönelik Sih desteği, Sepoys'un Anglo-Sih Savaşları sırasında ve sonrasında algılanan davranışlarını çevreleyen şikayetlerden kaynaklandı . Birincisi, birçok Sih , Sih devletine hizmet eden Hindustanis / Purbiyas'ın en başta, bağımsızlıklarını kaybeden savaşları çağırmakta olduklarına itiraz etti . Sih askerleri ayrıca savaşın en kanlı savaşları olan Chillianwala ve Ferozeshah'ın İngiliz birlikleri tarafından kazanıldığını ve Hindustani sepoys'ların savaşta buluşmayı reddettiğine inanıyorlardı. Bu duygular, Hindustani sepo'lara Pencap'ta garnizon birlikleri olarak çok görünür bir rol verildiğinde ve Pencap'ta kâr eden sivil makamlar verildiğinde birleştirildi.
1857'de Bengal Ordusu, 12.000'i Avrupa, 16.000 Sih ve 1.500 Gurka olmak üzere 86.000 erkeğe sahipti. Hindistan'da toplam 311.000 yerli asker, 40.160 Avrupalı asker ve 5.362 subay vardı. Bengal Ordusu'nun 74 düzenli Yerli Piyade Alayı'nın elli dördü yaralandı, ancak bazıları sepetleri evlerine sürüklenerek hemen yıkıldı veya parçalandı. Geri kalan 20 alayın bir kısmı, isyanı önlemek veya önlemek için silahsızlandı veya dağıtıldı. Toplamda, orijinal Bengal Yerli Piyade alaylarının sadece on iki tanesi yeni Hint Ordusuna geçmek için hayatta kaldı. Bengal Hafif Süvari alaylarının hepsi de yok oldu.
Bengal Ordusu ayrıca 29 düzensiz süvari ve 42 düzensiz piyade alayı içeriyordu. Bunlardan, yakın zamanda eklenen Awadh devletinden önemli bir koşul topluca toplandı . Devletin hükümdarı İngilizleri desteklese de, Gwalior'dan bir başka büyük birlik de sustu. Düzensiz birimlerin geri kalanı çok çeşitli kaynaklardan yetiştirildi ve anaakım Hint toplumunun endişelerinden daha az etkilendi. Bazı düzensiz birimler Şirket'i aktif olarak destekledi: üç Gurka ve altı Sih piyade biriminden beşi ve yakın zamanda yükselen Pencap Düzensiz Kuvvetinin altı piyade ve altı süvari birimi.
1 Nisan 1858'de Bengal ordusunda Şirket'e sadık olan Hint askerlerinin sayısı 80.053 idi. Ancak İsyan'ın patlak vermesinden sonra Pencap ve Kuzeybatı Sınırında büyük miktarlar hızla arttı. Bombay ordusunun 29 alayında üç isyanı vardı, oysa Madras ordusunun hiçbiri yoktu, 52 alayından birinin unsurları Bengal'de hizmet için gönüllü olmayı reddetti. Bununla birlikte, güney Hindistan'ın çoğu pasif kaldı ve sadece aralıklı şiddet salgınları oldu. Bölgenin birçok bölgesi Nizamlar veya Mysore kraliyet haklarıyla yönetildi ve bu nedenle doğrudan İngiliz yönetimi altında değildi.
Ayaklanmanın desteklenmesi ve muhalefetindeki çeşitli gruplar, başarısızlığının önemli bir nedeni olarak görülüyor.
İsyan
Ilk aşamalar
Bahadur Şah Zafar , tüm Hindistan'ın İmparatoru ilan edildi. Çağdaş ve modern hesapların çoğu, sepoys ve mahkemeleri tarafından iradesine karşı bildiriyi imzalamak için zorlandığını öne sürüyor. Babür hanedanının önceki yüzyıllarda yaşadığı önemli güç kaybına rağmen, isimleri kuzey Hindistan'da hala büyük bir prestij taşıyordu. Siviller, asaletler ve diğer haysiyetler bağlılık yemini ettiler. İmparator, imparatorluk statüsünü iddia etmenin en eski yollarından biri olan adına para bastı. Babür imparatorun yapışma Ancak bir Sikhlar döndü Pencap onlar İslami kural dönmek istemiyordu olarak karşı savaşan birçok savaşlar sahip, isyan uzak Babür hükümdarları. Bengal eyaleti , tüm dönem boyunca büyük ölçüde sessiz kaldı. Uzun zamandır Babür İmparatorunun otoritesini ciddiye almayı bırakmış olan İngilizler, sıradan insanların Zafar'ın savaş çağrısına nasıl tepki verdiğinden şaşkına döndüler.
Başlangıçta, Hint isyancılar Şirket güçlerini geri alabiliyordu ve Haryana , Bihar, Merkezi İller ve Birleşik İllerde birkaç önemli kasaba ele geçirdi . Avrupa birlikleri takviye edildiğinde ve karşı saldırıya başladığında, isyancılar özellikle merkezi komuta ve kontrol eksiklikleri nedeniyle engellendi. İsyancılar , daha sonra oğlu Mirza Mughal'ın etkisiz olduğunu kanıtladıktan sonra İmparator'un daha sonra başkomutan olarak aday gösterdiği Bakht Khan gibi bazı doğal liderler üretmesine rağmen , çoğunlukla rajahlara ve prenslere liderlik aramaya zorlandılar. Bunlardan bazıları kendini adanmış liderleri kanıtlamak içindi, ancak bazıları kendi çıkarları ya da beceriksizdi.
Meerut çevresindeki kırsal alanda, genel bir Gurjar ayaklanması İngilizler için en büyük tehdidi oluşturdu. In Parikshitgarh yakın Meerut , Gurjars ilan Choudhari Kadam Singh (Kuddum Singh) liderleri ve ihraç Şirket polisi. Kadam Singh Gurjar büyük bir güç getirdi, tahminler 2.000 ila 10.000 arasında değişiyor. Bulandshahr ve Bijnor sırasıyla Walidad Khan ve Maho Singh yönetiminde Gurjars'ın kontrolü altına girdi. Çağdaş kaynaklar, Meerut ve Delhi arasındaki neredeyse tüm Gurjar köylerinin isyana, bazı durumlarda Jullundur'un desteğiyle katıldığını ve yerel Jats ve prens devletlerinin yardımıyla İngilizlerin başardığı Temmuz ayının sonlarına kadar olmadığını bildirdi. alanın kontrolünü yeniden kazanmak.
Hindistan İmparatorluk Gazetesi, 1857 Hindistan İsyanı boyunca, Gurjars ve Ranghars'ın (Müslüman tecavüzleri) İngilizlerin Bulandshahr bölgesindeki "en uzlaşmaz düşmanlarını" kanıtladığını belirtiyor .
Ünlü bir Lahore bilgini olan Müftü Nizamuddin, İngiliz kuvvetlerine karşı bir Fatwa yayınladı ve yerel nüfusu Rao Tula Ram kuvvetlerini desteklemeye çağırdı . Yaralılar Narnaul'da (Nasibpur) bir sonraki katılımda yüksekti. 16 Kasım 1857 tarihinde Rao Tula Ram yenilgisinden sonra, Müftü Nizamuddin tutuklandı ve kardeşi Müftü Yaqinuddin ve kardeşi-in-law (Nabi Baksh takma ad) Abdur Rahman tutuklandı Tijara . Delhi'ye götürüldüler ve asıldılar. Nasibpur'daki savaşı kaybeden Rao Tula Ram ve Pran Sukh Yadav , Kırım Savaşı'nda İngiltere'ye yeni nişanlanan Rusya'dan silah istedi .
Delhi
İngilizler ilk başta geri adım atmakta yavaşlardı. Bazı alaylar yoluyla karadan taşınmış olsa da, deniz yoluyla Hindistan'a onların önünü açmak için İngiltere'de konuşlu birliklerin zaman aldı Pers gelen Kırım Savaşı ve zaten bazı alaylar yolda Çin için Hindistan'a yönlendirildi.
Halihazırda Hindistan'da bulunan Avrupa birliklerini saha kuvvetlerine dönüştürmek zaman aldı, ancak sonunda iki sütun Meerut ve Simla'yı terk etti . Yavaşça Delhi'ye doğru ilerlediler ve yol boyunca çok sayıda Kızılderili ile savaştılar, öldürdüler ve astılar. Meerut'taki ilk başkaldırının başlamasından iki ay sonra, iki güç Karnal yakınlarında bir araya geldi . Nepal Krallığı'nın sözleşmesi altında Bengal Ordusunda hizmet veren iki Gurkha birimi de dahil olmak üzere birleştirilmiş güç , Badli-ke-Serai'deki isyancıların ana ordusuna savaştı ve onları Delhi'ye geri götürdü .
Şirket, şehrin kuzeyindeki Delhi sırtında bir üs kurdu ve Delhi Kuşatması başladı. Kuşatma yaklaşık 1 Temmuz'dan 21 Eylül'e kadar sürdü. Bununla birlikte, kuşatma neredeyse tamamlanmadı ve kuşatmanın büyük bir kısmı için Şirket güçleri sayıca azdı ve isyancılar kolayca kaynak ve takviye alabildiği için kuşatma altındaki Delhi değil Şirket kuvvetleriydi. Birkaç hafta boyunca, Delhi'den gelen isyancılar tarafından hastalık, tükenme ve sürekli sorkilerin, Şirket güçlerini geri çekmeye zorladığı görülüyordu, ancak Pencap'taki isyan salgınları , İngiliz, Sih ve Pakhtun'un Pencap Hareketli Sütununa izin verdi. John Nicholson yönetimindeki askerler 14 Ağustos'ta Ridge'deki kuşatmacıları güçlendirmek için. 30 Ağustos'ta isyancılar reddedilen şartlar sundu.
Jantar Mantar mücadele hasarlı 1858'de Delhi rasathane,
Keşmir Kapısı'na harç hasarı , Delhi, 1858
Hindu Rao'nun şu anda bir hastane olan Delhi'deki evi, savaşta büyük hasar gördü
Heyecanla beklenen ağır kuşatma treni kuşatma gücüne katıldı ve 7 Eylül'den itibaren kuşatma silahları duvarlardaki ihlalleri darp etti ve isyancıların topçularını susturdu. 14 Eylül'de kenti ihlaller ve Keşmir Kapısı'ndan geçirme girişimi başlatıldı. Saldırganlar şehir içinde bir yer edindiler, ancak John Nicholson da dahil olmak üzere ağır kayıplar verdiler. İngiliz komutanı geri çekilmek istedi, ancak genç subayları tarafından tutmaya ikna edildi. Bir haftalık sokak dövüşünden sonra İngilizler Kızıl Kale'ye ulaştı. Bahadur Şah Zafar zaten Humayun'un mezarına kaçmıştı . İngilizler şehri yeniden ele geçirmişti.
Kuşatma gücünün birlikleri şehri yağmalamaya ve yağmalamaya devam etti. İsyancılar tarafından katledilen Avrupalılar ve Hintli sivillere misilleme olarak çok sayıda vatandaş öldürüldü. Sokak dövüşü sırasında şehrin ana camisinde topçu kuruldu. Menzil içindeki mahalleler bombalandı; sayısız kültürel, sanatsal, edebi ve parasal zenginlik içeren Müslüman soyluların evleri yıkıldı.
İngilizler kısa süre sonra Bahadur Şah'ı tutukladı ve ertesi gün İngiliz ajan William Hodson'un oğulları Mirza Babür , Mirza Khazir Sultan ve torunu Mirza Abu Bakr , Delhi Kapısı yakınlarındaki Khooni Darwaza'da (kanlı kapı) kendi otoritesi altında ateş etti . Haberi duyunca Zafar, şoku sessizlikle tepki verirken, karısı Zinat Mahal , oğlunun şimdi Zafar'ın varisi olduğuna inandığı için memnun kaldı. Delhi'nin düşmesinden kısa bir süre sonra, muzaffer saldırganlar Agra'da başka bir kuşatılmış Şirket gücünü hafifleten bir sütun düzenlediler ve daha sonra da yeniden ele geçirilen Cawnpore'a baskı yaptılar. Bu, Şirket güçlerine Hindistan'ın doğusundan batısına kadar sürekli, ancak sürekli bir iletişim hattı verdi.
Cawnpore (Kanpur)
Haziran ayında, General Wheeler'ın Cawnpore (şimdiki Kanpur ) komutası isyan etti ve Avrupa yerleşimini kuşattı. Wheeler sadece kıdemli ve saygın bir asker değildi, aynı zamanda yüksek kastlı bir Hintli kadınla evlendi. Kendi prestijine ve isyanı engellemek için Nana Sahib ile olan samimi ilişkilerine güveniyordu ve surları hazırlamak, malzeme ve mühimmat koymak için nispeten az sayıda önlem aldı.
Kuşatma, üç hafta Cawnpore Kuşatması'na az su veya yiyecekle dayanarak erkeklere, kadınlara ve çocuklara sürekli zayiat verdi. 25 Haziran'da Nana Sahib Allahabad'a güvenli bir geçiş teklifinde bulundu. Ancak üç günlük yiyecek rasyonları kaldıktan sonra, İngilizler küçük kollarını tutabilmeleri ve 27. sabahı gün ışığında gerçekleşmesi şartıyla kabul etti (Nana Sahib, tahliyenin 26. gecesi yapılmasını istedi ). 27 Haziran sabahının erken saatlerinde, Avrupa partisi kendi yerleşimlerini bıraktı ve Nana Sahib tarafından sağlanan teknelerin Allahabad'a götürmeyi beklediği nehre doğru yol aldı . Şirkete sadık kalan pek çok sepya, sadakatlerinden dolayı ya da "Hıristiyan olduklarından" ölenler tarafından öldürüldü ve öldürüldü. Sütunu takip eden birkaç yaralı İngiliz subayı da öfkeli sepozlar tarafından öldürüldü. Avrupa partisi büyük ölçüde Ganj'ın her iki kıyısına yerleştirilmiş sepozlarla çevrili rıhtıma ulaştıktan sonra, net ateş hatları, ateş açıldı ve tekneler mürettebatı tarafından terk edildi ve yakalandı veya ateşe verildi kırmızı sıcak kömür parçaları. İngiliz partisi tekneleri itmeye çalıştı, ancak üçü hariç hepsi takılı kaldı. Bir düzineden fazla yaralı erkeği olan bir tekne başlangıçta kaçtı, ancak daha sonra topraklandı, isyancılar tarafından yakalandı ve nehirden Cawnpore'daki katliama doğru geri itildi. Sonuna doğru isyancı süvari hayatta kalanları bitirmek için suya girdi. Ateş sona erdikten sonra kurtulanlar toparlandı ve erkekler vuruldu. Katliam sona erdiğinde, partinin erkek üyelerinin çoğu öldü, hayatta kalan kadınlar ve çocuklar kaldırıldı ve daha sonra Bibighar katliamında öldürülmek için rehin tutuldu . Sonunda sadece dört kişi Cawnpore'dan teknelerden birinde canlı olarak kaçtı: iki özel asker, bir teğmen ve Cawnpore'un Hikayesi (Londra, 1859) deneyimlerini ilk elden yazan Kaptan Mowbray Thomson .
Duruşması sırasında Tatya Tope , böyle bir planın varlığını reddetti ve olayı aşağıdaki terimlerle anlattı: Avrupalılar zaten teknelere bindiler ve Tatya Tope, hareketlerini bildirmek için sağ elini kaldırdı. O an kalabalıktan birisi rahatsızlık yaratan yüksek sesle boğuştu ve devam eden şaşkınlıkla, kayıkçılar teknelerden atladı. İsyancılar gelişigüzel ateş etmeye başladı. Yakınlarda Savada Kothi'de ( Bungalov ) kalan Nana Sahib'e neler olduğu hakkında bilgi verildi ve hemen durduruldu. Bazı İngiliz öyküleri, bunun bir kaza veya hatanın sonucu olabileceğine izin verir; Birisi kazayla veya kötü niyetli bir şekilde ateş açtı, paniğe kapılan İngiliz ateş açtı ve katliamı durdurmak imkansız hale geldi.
Hayatta kalan kadınlar ve çocuklar Nana Sahib'e götürüldükten sonra önce Savada Kothi ve daha sonra Fatehgarh mültecilerinin katıldığı yerel sulh memurunun (Bibighar) evine hapsedildiler. Toplam beş erkek, iki yüz altı kadın ve çocuk yaklaşık iki hafta boyunca Bibigarh'da hapsedildi. Bir haftada 25 dizanteri ve koleradan ölü olarak çıkarıldı. Bu arada, Allahabad'dan ilerleyen bir Şirket yardım gücü Kızılderilileri yendi ve 15 Temmuz'a kadar Nana Sahib'in Cawnpore'u tutamayacağı ve rehinelerin verilmesi gereken diğer önde gelen isyancılar tarafından bir karar verildiği açıktı. öldürdü. Sepo bu siparişi vermeyi reddettikten sonra iki Müslüman kasap, iki Hindu köylü ve Nana'nın korumalarından biri Bibigarh'a gitti. Bıçak ve baltalarla donanmış olarak kadınları ve çocukları öldürdüler. Katliamdan sonra duvarlar kanlı el izleri ile kaplandı ve zemin insan uzuvlarının parçalarıyla doluydu. Ölüler ve ölmek yakındaki bir kuyuya atıldı. 50 metrelik (15 m) derin kuyu üst kısımdan 1,8 m yüksekliğe kadar kalıntılarla doldurulduğunda, geri kalan kısım Ganj'a atılmıştır.
Tarihçiler bu zulüm eyleminin birçok sebebini verdiler. Şirket güçleri Cawnpore'a yaklaşırken ve bazıları kurtarılacak rehineler olmasaydı ilerlemeyeceklerine inanan cinayetler emredildi. Ya da belki de Cawnpore'un düşmesinden sonra hiçbir bilginin sızdırılmamasını sağlamaktı. Diğer tarihçiler cinayetlerin Nana Sahib'in İngilizlerle ilişkisini zayıflatmak için bir girişim olduğunu ileri sürdüler. Belki de korkuydu, bazı mahkumlar tarafından önceki ateşlere katıldıkları için tanınma korkusuydu.
Bir anıtın inşa edildiği Bibighar Kuyusu sitesi. Samuel Bourne , 1860.
Kadınların ve çocukların öldürülmesi, İngilizlerin sepsilere karşı tutumlarını sertleştirdi. İngiliz halkı bıkmıştı ve anti-emperyalist ve Hint yanlısı savunucular desteklerini kaybettiler. Cawnpore, çatışmaların geri kalanı için İngilizler ve müttefikleri için bir savaş çığlığı haline geldi. Nana Sahib İsyan'ın sonuna doğru ortadan kayboldu ve ona ne olduğu bilinmiyor.
Diğer İngiliz ayrımsız cezalandırıcı önlemler iki hafta Bibighar de cinayetlerden önce, Haziran başında alındığını durumunu hesapları (ancak Meerut ve Delhi hem de o sonra) özel olarak Yarbay tarafından, James George Smith Neill de komuta Madras Fusiliers, Allahabad ederken Cawnpore'a doğru ilerliyor. Yakındaki Fatehpur kasabasında bir mafya yerel Avrupa halkına saldırdı ve öldürdü. Bu bahane üzerine Neill, Grand Trunk Road'un yanındaki tüm köylerin yakılmasını ve sakinlerinin asılarak öldürülmesini emretti . Neill'in yöntemleri "acımasız ve korkunçtu" ve nüfusu korkutmaktan uzaktı, önceden kararsız sepozları ve toplulukları isyan etmeye teşvik etmiş olabilir.
Neill, 26 Eylül'de Lucknow'da eylemde öldürüldü ve hiçbir zaman cezalandırıcı önlemlerini açıklamak için çağrılmadı, ancak çağdaş İngiliz kaynakları onu ve "cesur mavi kapaklarını" aslanladı. İngilizler Cawnpore'u yeniden ele geçirdiğinde, askerler sepoy mahkumlarını Bibighar'a götürdüler ve duvarlardan ve yerden kan lekelerini yalamaya zorladılar. Daha sonra , sepoy esirlerinin çoğunluğu, isyan için geleneksel Babür cezası asıldı veya "toptan havaya uçtu" . Bazıları sepozların cinayette gerçek bir rol oynamadıklarını iddia etseler de, bunu durdurmak için harekete geçmediler ve İngilizler Cawnpore'dan ikinci kez ayrıldıktan sonra Kaptan Thompson tarafından kabul edildi.
Lucknow
Meerut'taki olaylardan çok kısa bir süre sonra, Awadh eyaletinde ( günümüz Uttar Pradesh'te Oudh olarak da bilinir) isyan patlak verdi ve bu da bir yıl önce neredeyse ilhak edildi. İngiliz Komiseri ikamet Lucknow , Sir Henry Lawrence , Residency bileşik içindeki konumunu güçlendirmek için yeterli zaman vardı. Sadık sepozlar da dahil olmak üzere savunucular yaklaşık 1700 kişiyi buldu. İsyancıların saldırıları başarısız oldu, bu yüzden bileşik bir topçu ve tüfek ateşi barajına başladılar. Lawrence ilk kayıplardan biriydi. Bunu John Eardley Inglis aldı . İsyancılar duvarları patlayıcılarla ihlal etmeye ve yeraltı yakın dövüşüne yol açan tünellerden atlamaya çalıştı. 90 günlük kuşatma sonrasında savunmacılar 300 sadık sepya, 350 İngiliz askeri ve 550 savaşçıya düşürüldü.
25 Eylül'de, Sir Henry Havelock komutasındaki ve teorik olarak onun üstündeydi Sir James Outram'ın eşlik ettiği bir yardım sütunu , sayısal olarak küçük sütunun isyancı güçleri yendiği kısa bir kampanyada Cawnpore'dan Lucknow'a doğru savaştı. gittikçe artan büyük savaşlar. Bu 'Kuşatma'nın İlk Rölyefi' olarak bilinir, çünkü bu kuvvet kuşatmayı kıracak veya kendilerini serbest bırakacak kadar güçlü değildi ve bu yüzden garnizona katılmaya zorlandı. Ekim ayında, yeni Başkomutan Sir Colin Campbell'ın yönetimindeki bir başka büyük ordu nihayet garnizonu rahatlatmayı başardı ve 18 Kasım'da şehirdeki savunmalı mahalleyi, kadınlar ve çocuklar önce ayrıldı. Daha sonra öncelikle üzere, düzenli bir geri çekilme yürütülen Alambagh 4.000 kişilik bir kuvvet onlar kenti yeniden ele geçirmek için Tantia Tope girişimini mağlup Cawnpore, daha sonra bir kale, inşa etmek kalmıştı kuzeydeki 4 mil (6.4 km) İkinci Savaşı Cawnpore .
Mart 1858'de Campbell bir kez daha Lucknow'da büyük bir ordu ile ilerledi, bu sefer Alambagh'daki güçle buluştu, bu sefer Awadh'daki isyanı bastırmaya çalıştı. Jung Bahadur Kunwar Rana'nın altında kuzeyden ilerleyen büyük bir Nepal koşulu tarafından desteklendi . Jung Bahadur'un en küçük erkek kardeşi General Dhir Shamsher Kunwar Rana , Lucknow , Benares ve Patna dahil olmak üzere Hindistan'ın çeşitli bölgelerinde Nepal güçlerini yönetti . Campbell'in ilerleyişi yavaş ve metodikti, General Outram'ın 4 Mart'ta nehri fıçı köprülerinden geçmesi için bir kuvvetle kanatta topçu ateş etmelerini sağladı. Campbell, büyük ama dağınık isyancı ordusunu 21 Mart'ta gerçekleşen son dövüşle Lucknow'dan sürdü. Campbell'in kendi birliklerinde az sayıda zayiat vardı, ancak temkinli hareketleri çok sayıda isyancının Awadh'a dağılmasına izin verdi. Campbell, yaz ve sonbaharı dağınık bir direniş cebi ile uğraşırken, erkekleri ısıya, hastalığa ve gerilla eylemlerine karşı kaybetmek zorunda kaldı.
Jhansi
Jhansi Devlet bir oldu Maratha -ruled soylu devlet içinde Bundelkhand . Jhansi Rajası 1853'te biyolojik bir erkek varisi olmadan öldüğünde , Hindistan Genel Valisi tarafından sukut doktrini altında İngiliz Raj'a ilhak edildi . Dul eşi Rani Lakshmi Bai, Jhansi Rani, evlatlık oğullarının haklarının reddine karşı çıktı. Savaş başladığında, Jhansi kısa sürede isyanın merkezi haline geldi. Küçük bir grup şirket yetkilisi ve ailesi Jhansi Kalesi'ne sığındı ve Rani tahliyelerini müzakere etti. Ancak kaleyi terk ettiklerinde Rani'nin kontrolü olmayan isyancılar tarafından katledildiler; Avrupalılar, Rani'nin tekrar tekrar reddetmesine rağmen, suç ortaklığından şüpheleniyorlardı.
Haziran 1857'nin sonunda Şirket, Bundelkhand ve doğu Rajasthan'ın kontrolünü kaybetti . Bölgedeki Bengal Ordusu birimleri isyan ederek Delhi ve Cawnpore savaşlarına katılmak için yürüdüler. Bu alanı oluşturan birçok prens devlet kendi aralarında savaşmaya başladı. Eylül-Ekim 1857 yılında Rani komşu rajas işgalci ordularına karşı Jhansi başarılı savunma açtı Datia ve Orchha .
3 Şubat'ta Sir Hugh Rose , 3 aylık Saugor kuşatmasını kırdı. Binlerce yerel köylü onu bir kurtarıcı olarak karşıladı ve onları isyancı işgalinden kurtardı.
Mart 1858'de Sir Hugh Rose liderliğindeki Orta Hindistan Saha Gücü ilerledi ve Jhansi'yi kuşattı. Şirket güçleri şehri ele geçirdi, ama Rani kılık değiştirerek kaçtı.
Jhansi ve kovulduktan sonra Kalpi 1 Haziran 1858 Rani Lakshmi Bai üzerinde ve Maratha isyancıların bir grup kale kenti ele Gwalior gelen Scindia İngiliz müttefiktiler yöneticilerin,. Bu isyanı canlandırabilir, ancak Orta Hindistan Saha Gücü şehre karşı çok hızlı bir şekilde ilerledi. Rani, Gwalior Muharebesi'nin ikinci günü olan 17 Haziran'da, muhtemelen üç bağımsız Hint temsilcisinin hesabına göre 8. Kralın Kraliyet İrlandalı Süvarilerinden ateşlenen bir karabina tarafından öldürüldü . Şirket güçleri Gwalior'u önümüzdeki üç gün içinde geri aldı. Son savaş sahnesinin açıklamalarında, bazı yorumcular tarafından Joan of Arc ile karşılaştırıldı .
Indore
O zamanlar Indore'da ikamet eden Albay Henry Marion Durand , Indore'da ayaklanma olasılığını ortadan kaldırdı. Bununla birlikte, 1 Temmuz'da Holkar'ın ordusundaki sepolar ayaklandı ve Bhopal Contingent'in (İngiliz subaylarla yerel olarak yükseltilmiş bir kuvvet) süvari ateşlerine ateş açtı. Albay Travers hücum etmek için ileri gittiğinde, Bhopal Süvari takip etmeyi reddetti. Bhopal Piyade de emirleri reddetti ve bunun yerine silahlarını Avrupalı çavuşlara ve subaylara yöneltti. Etkili bir caydırıcılık yapma olasılığının tümü kaybolduğundan, Durand tüm Avrupa sakinlerini toplamaya ve kaçmaya karar verdi, ancak 39 Avrupa Indore sakinleri öldürüldü.
Bihar
Bihar'daki isyan çoğunlukla devletin batı bölgelerinde yoğunlaştı; ancak Gaya bölgesinde yağma ve yağma salgınları da oldu . Merkez isimlerinden biri oldu Kunwar Singh , 80 yaşındaki Rajput zamindarın ait Jagdispur olan emlak, Gelir Kurulu tarafından muhafaza teşvik ve içinde isyan liderliğini üstlendi sürecinde oldu, Bihar . Çabaları kardeşi Babu Amar Singh ve baş komutanı Hare Krishna Singh tarafından desteklendi .
25 Temmuz'da Danapur garnizonlarında isyan patlak verdi . Bengal Yerli Piyade 7, 8 ve 40 alay gelen sepoys Mutinying hızla kentinde doğru hareket Arrah ve Kunwar Singh ve adamları katıldı. Arrah'daki İngiliz demiryolu mühendisi Bay Boyle, bu tür saldırılara karşı savunma için mülkünde bir ek bina hazırlamıştı. İsyancılar Arrah'a yaklaşırken, tüm Avrupalı sakinler Bay Boyle'nin evine sığındı. Yakında bir kuşatma başladı - yerel sulh yargıç Herwald Wake komutasındaki Bengal Askeri Polis Taburundan on sekiz sivil ve 50 sadık sepya , evi tahmini 2000 ila 3000 isyancı ve isyancıya karşı topçu ve tüfek ateşine karşı savundu.
29 Temmuz'da Arrah'ı rahatlatmak için Danapur'dan 400 adam gönderildi , ancak bu kuvvet kuşatma evinden bir mil uzakta isyancılar tarafından pusuya düşürüldü, ciddi şekilde yenildi ve geri sürüldü. 30 Temmuz'da askerleri ve silahlarıyla nehre çıkacak olan Binbaşı Vincent Eyre , Buxar'a ulaştı ve kuşatmayı duydu. Hemen silahlarını ve birliklerini çıkardı (5. Fusiliers) ve bunu yapmamak için doğrudan emirleri göz ardı ederek Arrah'a doğru yürümeye başladı. 2 Ağustos'ta, Binbaşı'nın 9,7 km (6 mil) kadar kısa bölümünde Binbaşı, isyancılar ve isyancılar tarafından pusuya düşürüldü. Yoğun bir kavgadan sonra 5. Fusiliers isyancı pozisyonlarını başarılı bir şekilde suçladı ve bastı. 3 Ağustos'ta Binbaşı Eyre ve adamları kuşatma evine ulaştılar ve kuşatmayı başarıyla sonlandırdılar.
Takviye aldıktan sonra Binbaşı Eyre, Kunwar Singh'i Jagdispur'daki sarayına doğru takip etti; Ancak Singh, Eyre'nin kuvvetleri geldiğinde ayrıldı. Eyre daha sonra Sarayı ve Singh'in kardeşlerinin evlerini yok etmeye başladı.
In Lohardaga ilçesinde (şimdi Güney Bihar Jharkhand ), büyük bir isyan önderliğinde Thakur Vishwanath Shahdeo parçasıydı Nagavanshi hanedanı . Topraklarını tutan ve İngiliz yetkilileri tarafından dolaylı olarak desteklenen Hıristiyan Kol aşiretleriyle yaptığı anlaşmazlıklar nedeniyle motive oldu . Güney Bihar'daki isyancılar onlardan önderlik etmesini istedi ve bu teklifi kolayca kabul etti. Pandey Ganpat Rai ve Nadir Ali Khan gibi yakındaki zamindarların yardımıyla bir Mukti Vahini (halk ordusu) düzenledi .
Diğer bölgeler
Pencap
Daha sonra İngilizler tarafından Pencap olarak adlandırılan şey, Lahor merkezli çok büyük bir idari bölümdü . Sadece bugünkü Hint ve Pakistan Punjabi bölgelerini değil Afganistan sınırındaki Kuzey Batı Sınır bölgelerini de içeriyordu.
Bölgenin çoğu, 1839'da ölümüne kadar Ranjit Singh tarafından yönetilen Sih İmparatorluğu'ydu . Krallık daha sonra düzensizliğe düşmüştü, mahkeme hizipleri ve Khalsa (Sih ordusu) Lahore Durbar'da (mahkeme) iktidara gelmek zorunda kaldı. İki Anglo-Sih Savaşı'ndan sonra, tüm bölge 1849'da Doğu Hindistan Şirketi tarafından ilhak edildi. 1857'de bölge hala hem Avrupa hem de Hint birliklerinin en yüksek sayılarını içeriyordu.
Pencap sakinleri, Hindistan'ın başka yerlerinde olduğu gibi sepozlara sempatik değildi; bu, Pencap'taki salgınların çoğunun birbirinden izole edilen sepoz alaylarıyla ayrık ayaklanmalarla sınırlandırılmasını sağladı. Bazı garnizonlarda, özellikle Ferozepore , üst düzey Avrupalı subayların kararsızlığı, sepozların isyan etmesine izin verdi, ancak sepolar daha sonra Delhi'ye doğru yola çıktı. Afgan sınırına yakın olan Peşaver'in en önemli garnizonunda, birçok genç subay, nominal komutanı General Reed'i görmezden geldi ve kararlı bir şekilde harekete geçti. Sepozların postasını ele geçirdiler, böylece bir ayaklanmayı koordine etmeyi önlediler ve "Pencap Hareketli Sütun" olarak bilinen bir kuvveti oluşturdular ve isyanları meydana geldikçe hızla bastırmak için hareket ettiler. Peşaver'deki sepyaların bir kısmının açık isyan noktasında olduğu kesişen yazışmalardan anlaşıldığı zaman, en çok dört hoşnutsuz Bengal Bengal alayı 22 Mayıs'ta topçu tarafından desteklenen iki İngiliz piyade alayı tarafından silahsızlandırıldı. Bu belirleyici hareket, birçok yerel kabile reisinin İngilizlerle birlikte olmasını sağladı.
Jhelum içinde Pencap İngilizlere karşı yerli askerlerinin isyan gördük. Burada Majestelerinin 24. Ayak Alayının ( Güney Galler Sınırlayıcıları ) 35 İngiliz askeri , 7 Temmuz 1857'de isyancılar tarafından öldürüldü. Ölenler arasında Albay William Spring'in en büyük oğlu Kaptan Francis Spring vardı . Bu olayı anmak için St.John Kilisesi Jhelum inşa edildi ve bu 35 İngiliz askerinin isimleri o kilisede bulunan mermer bir kürsüye oyulmuş .
En sepoys bir tugayın en zaman Pencap son büyük ölçekli askeri ayaklanma, 9 Temmuz'da gerçekleşti Sialkot isyan ve Delhi'ye hareket etmeye başladı. Ravi Nehri'ni geçmeye çalışırken John Nicholson tarafından eşit bir İngiliz gücü ile ele geçirildi . Birkaç saat boyunca sürekli ama başarısız bir şekilde savaştıktan sonra, sepolar nehrin karşısına düşmeye çalıştılar, ancak bir adada tuzağa düştüler. Üç gün sonra Nicholson , Trimmu Ghat Savaşı'nda 1100 hapsolmuş sepyayı imha etti .
İngilizler , Bengal birimleri arasındaki ilk huzursuzluktan önce bile Sih ve Pakhtun topluluklarından düzensiz birimler alıyorlardı ve İsyan sırasında bunların sayısı büyük ölçüde arttı, sonuçta 34.000 taze levie yükseldi.
Bir aşamada, Delhi'nin kuşatıcılarını güçlendirmek için asker gönderme ihtiyacı ile karşı karşıya kalan Pencap Komiseri ( Sir John Lawrence ) Peşaver'in imtiyaz ödülünü Afganistan'dan Dost Muhammed Han'a vermeyi önerdi . Peşaver'deki İngiliz Ajanlar ve bitişik bölgeler dehşete düştü. 1842'de geri çekilen bir İngiliz ordusunun katliamına atıfta bulunan Herbert Edwardes , "Dost Mahomed, ölümlü bir Afgan olmazdı ... eğer günümüzü Hindistan'a gittiğimizi ve bizden sonra bir düşman olarak takip etmeseydi. geri çekilme - Kabil tekrar gelirdi. " Lord Canning, Peşaver'in yapılmasında ısrar etti ve İngiltere ile ilişkileri 20 yılı aşkın süredir dost olan Dost Mohammed tarafsız kaldı.
Eylül 1858'de Khurrul kabilesi başkanı Rai Ahmad Khan Kharal , Neeli Bar bölgesinde, Sutlej , Ravi ve Chenab nehirleri arasında bir ayaklanma başlattı . İsyancılar Gogaira ormanlarını tuttu ve bölgedeki İngiliz kuvvetlerine karşı ilk başarılarını elde etti ve Chichawatni'deki Binbaşı Crawford Chamberlain'i kuşattı . Sir John Lawrence tarafından gönderilen bir Pencap süvarisi bir kuşatmayı kuşattı. Ahmed Khan öldürüldü, ancak isyancılar Mahr Bahawal Fatyana'da hükümet güçleri ormana nüfuz edip isyancı kabilelere dağılana kadar ayaklanmayı üç ay sürdüren yeni bir lider buldu.
Bengal ve Tripura
Eylül 1857'de, sepoys Chittagong'daki hazinenin kontrolünü ele geçirdi . Hazine birkaç gün boyunca isyancı kontrolü altında kaldı. 18 Kasım'daki diğer isyanlar, 34. Bengal Piyade Alayı'nın 2., 3. ve 4. şirketlerinin Chittagong Hapishanesini sakladığını ve tüm mahkumları serbest bıraktığını gördü . İsyancılar sonunda Gurkha alayları tarafından bastırıldı . İsyan , Kalküta'ya ve daha sonra Bengal'in eski Babür başkenti Dacca'ya da yayıldı . Şehrin Lalbagh bölgesinde yaşayanlar isyan tarafından gece uyanık tutuldu. Sepoys , kentin kantonunun kontrolünü ele geçirmek için Jalpaiguri'deki ortak nüfusla el ele verdiler . Ocak 1858'de, pek çok sepoise Hill Tippera'nın ilk devletinin kraliyet ailesinden sığındı .
Gujarat
Merkezi ve kuzey Gujarat'ta, isyan, kuzey Hindistan'daki sepolilerin aksine, Bhil, Koli , Pathans ve Arapların silahlı topluluklarının desteğiyle arazi sahibi Jagirdars, Talukdars ve Thakors tarafından sürdürüldü. İngilizlerin ana muhalefeti Inam komisyonundan kaynaklanıyordu. Bahis Dwarka ada ait Okhamandal bölgeyle birlikte Kathiawar altındaydı yarımadanın Gaekwad ait Baroda Devleti tarafından bir isyan gördüğünü Vaghers bölgede olduğu kontrollü Temmuz 1859 Ocak 1858, içinde. Ekim 1859'da İngiliz, Gaekwad ve diğer prens devlet birlikleri tarafından düzenlenen ortak bir saldırı, isyancıları yok etti ve bölgeyi yeniden ele geçirdi.
ingiliz imparatorluğu
Hint nüfusu, sepoy veya sivil olan İngiliz kolonilerindeki yetkililer, kendilerini taklitçi ayaklanmalarına karşı korumak için önlemler aldı. Gelen Boğazlar Settlements ve Trinidad alayları yasaklandı yıllık Hosay, ayaklanmalar ceza yerleşim patlak Burma ve İskan, Penang misket tüfeğiyle kaybı yakın bir isyan provoke ve güvenlik özellikle bir Hint mahkum nüfusa sahip yerlerde artırıldı.
Sonrası
Ölüm ücretleri ve vahşetler
Her iki taraf da sivillere karşı zulüm yaptı.
Sadece Oudh'da, bazı tahminler savaşta 150.000 Hintlinin öldürüldüğünü ve 100.000'inin sivil olduğunu söyledi. Delhi, Allahabad, Kanpur ve Lucknow'un İngiliz kuvvetleri tarafından ele geçirilmesini genel katliamlar izledi.
Bir diğer kayda değer vahşet, isyanı desteklediğinden şüphelenilen binlerce Hintli isyancı ve Hintli sivili katleden General Neill tarafından gerçekleştirildi .
İngiliz kadınlar, çocuklar ve en (İngilizlerle taraflı sepoys dahil) yaralı askerlerin asilerin öldürülmesi Cawnpore birçok İngiliz asker bıraktı ve İngiliz gazetelerde olayların daha sonraki baskı, çileden ve intikam peşinde. Hem de isyancılara asılı olarak, İngiliz bazı "vardı topundan şişmiş olan mahkum isyancılar topların ağızlarına bağlanmış durumdaydı ve toplar ateş edildi zaman paramparça," (eski Babür ceza Hindistan'da önce uzun yıllar kabul). Cawnpore'daki İngiliz birlikleri adına özel bir zulüm eylemi, birçok Müslüman veya Hindu isyancısını domuz eti veya sığır eti yemeye zorlamanın yanı sıra, daha sonraki halka açıklıklardan önce ölülerin kanıyla taze lekelenmiş binaları yalamaya zorlamaktı.
İşkence uygulamaları arasında "sıcak ütülerle kavurma ... kurban yarı boğuluncaya kadar kuyulara ve nehirlere daldırma ... testislerin sıralanması ... gözlere biber ve kırmızı biber koymak veya erkeklerin özel bölgelerine sokmak ve kadınlar ... uykuyu önleme ... eti iğnelerle kıstırmak ... bir ağacın dallarından süspansiyon ... kireç depolamak için kullanılan bir odada hapis cezası ... "
İngiliz askerleri aynı zamanda isyanlara karşı bir misilleme biçimi olarak Hintli kadınlara karşı cinsel şiddet uyguladılar. Kasabalar ve şehirler sepozlardan ele geçirilirken, İngiliz askerleri Hintli kadınlara karşı vahşet ve tecavüzler yaparak Hint sivillerinden intikam aldılar. Bir hesap okuduğunda,
[İngiliz] galipler, köyleri yağmalayarak, kadınlara tecavüz ederek, çocukları öldürerek ve yüzlerce erkeği asarak [Fatehpur'da] sivillere misilleme yaptılar. Cawnpore [Kanpur] halkı bunu duyduğunda, benzer bir misillemeden korktular ..... Fatehgarh'da, örneğin, İngilizler düşmanı yendiğinde, memurları isyancıları ve yer. General Neill ayrıca Asılı partilere de emir vermişti ... Mağdurun infaz edilmesinden önce hiçbir delil aranmadı ve hiçbir veri verilmedi .... [78'inci] Yaylalar başka bir köye taşındıklarında yaklaşık 140 erkek, kadın ve çocuk yakaladılar. Gruptan altmış adam seçtiler, onları yanan evlerden alınan ahşap kütüklerin darağacılarını inşa etmeye zorladılar. Daha sonra grubun on erkeğini seçtiler ve hiçbir kanıt veya yargılama olmadan onları astılar. Diğerleri için, onlara bir ders vermek için kırbaçlama ve dövmek için ayırmışlardı ... Köylerden birinde, sadece lattis [tahta bastonlar] ile silahlanmış yaklaşık iki bin köylü protesto için ortaya çıktı. [78.] Yaylalarla yüzleşmek için ayağa kalktılar. İngiliz birlikleri onları kuşattı ve köylerini ateşe verdi .... Kaçmaya çalışan köylüler vurularak öldürüldü. Bir asker olayı şöyle anlatıyor: 'On sekiz mahkumu aldık; hepsi birbirine bağlıydı ve onlara bir voleybolu ateşledik ve onları yerinde vurduk '.... Erkeklerin ailelerinin önünde tel çekimi ve vurulması birliklerin keyif aldığı bir spordu. Erkeklerin yaşamları için yalvarıp yalvaryan kadınları izlemek, genç askerleri ve memurlarını heyecanlandırıyor gibiydi. Mahkersmlar bayılıncaya kadar sıcak yaz güneşinin altında saatlerce ayakta durdular. Yarı bilinçli olduklarında onları kırmak kolaydı, aksi halde kıvranıp grev yapmayı zorlaştıracaklardı. Kırbaçlama her zaman kurbanların öldürülmesiyle sonuçlandı. İngilizler Hindu ve Müslüman mahkumlarının inançlarını kırmak istiyorlardı.
İngiliz basına isyancıların İngiliz kadınlarına karşı işlediği iddia edilen tecavüz iddialarının yanı sıra İngiliz sivillerinin ve yaralı İngiliz askerlerinin öldürülmesinden ötürü öfkeli olan İngiliz basınının çoğu, Hint nüfusuna karşı herhangi bir merhameti savunmadı. Genel Vali Canning , yerel duyarlılıklarla başa çıkmada ılımlılık emri verdi ve basında ve İngiliz halkının daha sonraki kısımlarında küçümseyen sobriquet "Clemency Canning" i kazandı.
Büyük sayılar açısından, kayıplar Hint tarafında çok daha yüksekti. Bombay Telegraph'ta Delhi'nin düşmesinden sonra yayınlanan ve İngiliz basınında çoğaltılan bir mektup , Hint kayıplarının ölçeğine tanıklık etti:
.... Birliklerimiz girdiğinde Delhi şehrinin duvarları içinde bulunan tüm şehir halkı yerinde süngülendi ve bazı evlerde kırk elli kişi olduğunu söylediğimde, sayı tahmin edilebilirdi. saklanıyordu. Bunlar isyancı değil, tanınmış ılımlı kuralımıza güvenen şehrin sakinleriydi. Onlar hayal kırıklığına uğradığını söylemek sevindim.
1857'nin sonundan itibaren İngilizler tekrar yer edinmeye başlamıştı. Lucknow, Mart 1858'de yeniden ele alındı. 8 Temmuz 1858'de bir barış anlaşması imzalandı ve isyan sona erdi. Son isyancılar 20 Haziran 1858'de Gwalior'da mağlup edildi. 1859'da isyancı liderler Bakht Khan ve Nana Sahib öldürüldü ya da kaçtı.
Ebeveynleri, küçük erkek kardeşleri ve kız kardeşlerinden ikisi Cawnpore katliamında ölen 19 yaşındaki bir subay Edward Vibart deneyimlerini kaydetti:
Her ruhu ateş etmek için emirler çıktı ... Kelimenin tam anlamıyla cinayetti ... Son zamanlarda birçok kanlı ve korkunç manzara gördüm ama dün tanık olduğum gibi bir daha asla göremiyorum. Kadınların hepsi kurtuldu ama kocalarını ve oğullarını kasaplık görmekle ilgili çığlıkları en acı vericiydi ... Cennet acıma hissettiğimi biliyor, ama yaşlı gri sakallı bir adam gözlerinizin önüne getirilip vurulduğunda, o adamın zor olması gerekir. kalbi bence kim kayıtsızlıkla bakabilir ...
Bazı İngiliz birlikleri "mahkum yok" politikasını benimsedi. Bir subay olan Thomas Lowe, bir keresinde biriminin 76 mahkumu nasıl aldığını hatırladı - öldürmeye devam etmek için çok yorgun olduklarını ve dinlenmeye ihtiyaç duyduklarını hatırlattı. Daha sonra, hızlı bir duruşmadan sonra mahkumlar, önlerinde birkaç metre ayakta duran bir İngiliz askerine dizildi. "Ateş" düzeninde, hepsi aynı anda vuruldu, "dünyevi varlıklarından süpürüldü".
İsyanın ardından Hint kaynaklarını ve nüfus çalışmalarını kullanan yeni çalışmaların odak noktası olmuştur. In Son Babür , tarihçi William Dalrymple şehir kentin entelektüel ve ekonomik kontrolü o zaman, testere de, İngiliz çünkü Hindu ellere Müslüman kaymıştır o İngiliz ve buluntular olarak geri alındı sonra Delhi Müslüman nüfus üzerinde etkisi inceler isyanın arkasında İslami bir el.
Hindistan'da yaşayan 40.000 Avrupalı'nın yaklaşık 6.000'i öldürüldü.
İngiltere'de Reaksiyon
İngiliz "İntikam Ordusu" tarafından verilen cezaların ölçeği, isyancılar tarafından İngiliz ve Avrupalı sivillere karşı yürütülen zulüm raporlarının şok edici raporlarıyla şok edilen bir İngiltere'de büyük ölçüde uygun görülmüş ve haklı görülmüştür. Christopher Herbert'e göre, zamanın hesapları sık sık "hiperbolik sicile" ulaşıyor, özellikle 1857'deki "Kırmızı Yıl" ın İngiliz deneyiminde "korkunç bir mola" olduğunu iddia ediyor. Atmosfer böyleydi - isyanı yatıştırmak için alınan önlemlerin “neredeyse evrensel olarak onaylanmasına” yol açan ulusal bir “intikam ve umutsuzluk”.
Hintli isyancıların Avrupalı kadın ve kızlara karşı işlediği iddia edilen tecavüz olayları İngiliz halkını dehşete düşürdü. Bu vahşet genellikle İngilizlerin isyanlara karşı tepkisini haklı çıkarmak için kullanılıyordu. İngiliz gazeteleri İngiliz kadın ve kız çocuklarının tecavüzüne ilişkin çeşitli görgü tanığı hesapları yayınladı. Böyle bir hesap, The Times tarafından 10 yaşından küçük 48 İngiliz kızının Delhi'deki Hintli isyancılar tarafından tecavüze uğradığı bir olayla ilgili olarak yayınlandı . Karl Marx , bu hikayeyi sahte propaganda olarak eleştirdi ve hikayenin, isyan olaylarından çok, Bangalore'deki bir din adamı tarafından iddialarını destekleyecek hiçbir kanıt olmadan yazıldığına dikkat çekti. Bireysel olaylar halkın ilgisini çekti ve basın tarafından yoğun bir şekilde rapor edildi. Böyle bir olay, General Wheeler'ın kızı Margaret'in, esir alanın cariyesi olarak yaşamak zorunda kalmasıydı, ancak bu, Victoria halkına Margaret'in tecavüzcüyü kendisi öldürdüğü bildirildi. Hikayenin başka bir versiyonu, kaçıran kişinin karısıyla onunla tartışmasının ardından Margaret'in öldürüldüğünü öne sürdü.
İsyanın ardından İngiliz polisi ve istihbarat yetkilileri, İngiliz kadın mahkumların Bibighar'da ve başka yerlerde "şerefsiz" olduklarını bildiren bir dizi kapsamlı soruşturma yürüttü. Bu kadar ayrıntılı bir soruşturma Lord Canning'in yönündeydi. Fikir birliği, bu tür suçların işlendiğine dair ikna edici bir kanıt bulunmamasına rağmen, Avrupalı kadın ve çocukların sayısı açıkça öldürülmüştü.
'Sepoy' veya 'Sepoyism' terimi, özellikle İrlanda'da milliyetçiler için aşağılayıcı bir terim haline geldi.
Tanzimat
Bahadur Şah, Humanyun'un mezarında tutuklandı ve Delhi'de toplanan bir askeri komisyon tarafından ihanet etmeye çalıştı ve 1862'de öldüğü Rangoon'a sürüldü ve Babür hanedanını sona erdirdi. 1877'de Kraliçe Victoria , Başbakan Benjamin Disraeli'nin tavsiyesi üzerine Hindistan İmparatoriçesi unvanını aldı .
İsyan, Hindistan'daki Doğu Hindistan Şirketi'nin yönetiminin sona erdiğini gördü . Ağustos ayında, 1858 Hindistan Hükümeti Yasası ile şirket resmi olarak feshedildi ve Hindistan üzerindeki iktidar yetkileri İngiliz Taçına devredildi. Hindistan'ın yönetimini ele almak için yeni bir İngiliz hükümet departmanı olan Hindistan Ofisi kuruldu ve başkanı Hindistan Dışişleri Bakanı Hindistan politikasını formüle etmekle görevlendirildi. Hindistan Genel Valisi yeni bir başlık kazandı Hindistan'ın Viceroy ve Hindistan Ofisi tarafından geliştirilen politikaları uygulamıştır. Boğazlar Yerleşmeleri gibi bazı eski Doğu Hindistan Şirketi bölgeleri kendi başlarına koloni haline geldi. İngiliz sömürge yönetimi, Hint yüksek kastlarını ve yöneticilerini hükümete entegre etmeye ve Batılılaşma girişimlerini ortadan kaldırmaya çalışan bir reform programına başladı . Viceroy, toprak kapmalarını durdurdu, dini hoşgörü ilan etti ve Hintlileri esas olarak astlar da olsa kamu hizmetine kabul etti.
Esasen eski Doğu Hindistan Şirketi bürokrasisi kaldı, ancak tutumlarda büyük bir değişiklik oldu. İsyan'ın nedenlerini ararken yetkililer iki şeye odaklandı: din ve ekonomi. Din konusunda, hem Hindu hem de Müslüman olmak üzere yerli geleneklere çok fazla müdahale olduğu hissedildi. Ekonomide artık Şirket'in serbest piyasa rekabeti başlatma girişimlerinin geleneksel güç yapılarını ve köylülüğü tüccarların ve para verenlerin merhametine sokan sadakat bağlarını baltaladığına inanılıyordu. Sonuç olarak, yeni İngiliz Raj kısmen gelenek ve hiyerarşinin korunmasına dayanan muhafazakar bir gündem etrafında inşa edildi.
Siyasi düzeyde, hükümdarlar ve hüküm arasında daha önceki istişare eksikliğinin de ayaklanmaya katkıda bulunan başka bir önemli faktör olduğu da hissedildi. Sonuç olarak, Kızılderililer yerel düzeyde hükümete çekildi. Bu sınırlı bir ölçekte olmasına rağmen, Hint Üniversiteleri Yasası'nın bir sonucu olarak Kalküta, Bombay ve Madras'ta üniversitelerin açılmasıyla daha da teşvik edilen yeni bir 'beyaz yakalı' Hint elitinin yaratılmasıyla önemli bir emsal oluşturuldu. Böylece, geleneksel ve eski Hindistan değerlerinin yanı sıra, geçmişin değerleriyle hiçbir şekilde sınırlandırılmamış yeni bir profesyonel orta sınıf ortaya çıkmaya başlamıştı. Onların hırsları ancak Kraliçe Victoria'nın Kasım 1858'deki Bildirisi ile açıklanabilir, burada açıkça belirtilmiştir, "Bizi diğer konularımıza bağlayan aynı görev yükümlülükleri ile Hint topraklarımızın yerlilerine bağlı tutuyoruz ... diğer irademiz de ... hangi ırk veya inanç olursa olsun, görevlerimiz eğitim, yetenek ve dürüstlükleri gereğince taburcu olmak üzere hizmetlerinde bulunan ofislere özgürce ve tarafsız bir şekilde kabul edilmek. "
Bu düşünceler üzerinde hareket eden Lord Ripon , 1880'den 1885'e kadar viceroy, yerel özyönetimin yetkilerini genişletti ve Ilbert Bill'in hukuk mahkemelerindeki ırksal uygulamaları kaldırmaya çalıştı . Ancak bir seferde liberal ve ilerici bir politika, bir sonraki aşamada gerici ve gerici, yeni elitler yaratıp eski tutumları onayladı. Ilbert Bill, sadece beyaz bir isyana neden olma ve yasa önünde mükemmel eşitlik olasılığının sona ermesi gibi bir etkiye sahipti . 1886'da Hindistan'ın kamu hizmetine girişini kısıtlayan önlemler kabul edildi.
Askeri yeniden yapılanma
Bengal ordusu 1857'den önce Hint ordusuna egemen oldu ve isyandan sonraki doğrudan sonuç, ordudaki Bengali birliğinin büyüklüğünün ölçeklendirilmesiydi. Bengal Ordusu'ndaki Brahman varlığı, isyancı olarak algılanan birincil rolleri nedeniyle azaldı. İngilizler, Sepoy çatışmasıyla sonuçlanan hoşnutsuzluğun bir sonucu olarak Bengal ordusu için Pencap'ta daha fazla işe alım aradılar.
İsyan İngiliz Hindistan'ın hem yerli hem de Avrupa ordularını dönüştürdü. 1857'nin başlangıcında var olan 74 düzenli Bengal Yerli Piyade alayından sadece on iki tanesi isyan veya dağılmadan kurtuldu. Bengal Hafif Süvari alaylarının hepsi kayboldu. Eski Bengal Ordusu bu nedenle savaş sırasından neredeyse tamamen yok olmuştu. Bu birliklerin yerini, şimdiye kadar İngilizler tarafından yeterince kullanılmayan kastlardan ve Sihler ve Gurkalar gibi " Dövüş Yarışları " olarak adlandırılan azınlıktan aldıkları yeni birimler aldı .
İngiliz subaylarından sepozları çıkaran eski örgütün verimsizlikleri giderildi ve 1857 sonrası birimler esas olarak "düzensiz" sistemde örgütlendi. 1797'den 1857 isyanına kadar, her düzenli Bengal Yerli Piyade alayı, her bir otoritenin her bir komitesini ikinci komuta kadar tutan 22 veya 23 İngiliz subayına sahipti. Düzensiz birimlerde daha az Avrupalı subay vardı, ancak kendilerini askerleriyle daha yakından ilişkilendirirken, Hintli subaylara daha fazla sorumluluk verildi.
İngilizler Hindistan'da İngilizlerin Hintli askerlere oranını arttırdı. 1861'den itibaren birkaç top bataryası hariç, Hint topçularının yerini İngiliz birimleri aldı. İsyan sonrası değişiklikler 20. yüzyılın başlarına kadar İngiliz Hindistan askeri organizasyonunun temelini oluşturdu.
Ödüller
İngiliz Hindistan'ın askeri ve sivil bir dekorasyonu olan Hint Merit Order , ilk olarak 1837'de Doğu Hindistan Şirketi tarafından tanıtıldı ve 1857'de Hindistan Mutiny'sini takiben 1858'de Taç tarafından devralındı . Hindistan Merit Nişanı, 1837 ve 1907 yılları arasında Yerli askerlerin kullanabileceği tek cesaret madalyasıydı.
terminoloji
Bu dönemin olayları için evrensel olarak kabul edilmiş bir isim yoktur.
Hindistan ve Pakistan'da "1857 Bağımsızlık Savaşı" veya "Hint Bağımsızlığının Birinci Savaşı" olarak adlandırılmıştır, ancak "1857 İsyanı" gibi terimlerin kullanılması nadir değildir. İsyan'ın " Birinci Bağımsızlık Savaşı " olarak sınıflandırılması, Hindistan'daki eleştirmenleri olmadan değildir. "Hint Mutiny" teriminin kullanımı bazı Hintli politikacılar tarafından olanların önemini azaltarak emperyalist bir tutumu yansıtıyor olarak kabul edilmektedir. Diğerleri bu yorumu tartışmaktadır.
Birleşik Krallık'ta ve İngiliz Milletler Topluluğu'nun bazı bölgelerinde yaygın olarak "Hindistan Mutiny" olarak adlandırılır, ancak "Büyük Hint Mutiny", "Sepoy Mutiny", "Sepoy İsyanı", "Sepoy Savaşı", "Büyük Mutiny" "," 1857 İsyanı "," Ayaklanma "," Mahomedan İsyanı "ve" 1857 İsyanı "da kullanılmıştır. "Hint Ayaklanması" o zamanlar İngiltere ve İngiliz sömürgelerinin basında kullanılan bir isimdi.
tarih yazma
Adas (1971), tarih yazımını dört ana yaklaşıma vurgu yaparak inceler : Hint milliyetçisi görüşü; Marksist analiz; İsyanı gelenekselist bir isyan olarak görmek; ve yerel ayaklanmalarla ilgili yoğun çalışmalar. Anahtar birincil ve ikincil kaynakların çoğu Biswamoy Pati, ed. 1857 İsyan .
Thomas Metcalf, Cambridge profesörü Eric Stokes (1924–1981), özellikle Stokes Köylü ve Raj: Sömürge Hindistan'daki Tarım Toplumu ve Köylü İsyanı (1978) üzerindeki çalışmaların önemini vurguladı . Metcalf, Stokes'in 1857'nin tüm insan sınıflarından kaynaklanan genel nedenlere bir cevap olduğu varsayımını zayıflattığını söyledi. Bunun yerine Stokes, 1) en büyük göreceli yoksunluğa maruz kalan Kızılderililerin isyan ettiğini ve 2) bir isyanı çökertmedeki belirleyici faktörün, İngiliz yönetimini destekleyen müreffeh patronların varlığı olduğunu savunuyor. Stokes ayrıca ekonomik kalkınma, imtiyazlı toprak sahipliğinin doğası, tefecilerin rolü, klasik rant teorisinin yararlılığı ve özellikle "zengin köylü" kavramını da araştırıyor.
To Kim Wagner edebiyatının en son araştırma yapmıştır, modern Hint tarihçiliği sömürge hesaplarının "önyargı" yanıt ötesine taşımak için henüz. Wagner, Kızılderililer tarafından işlenen vahşetlerin sadece "sömürge sonrası duyarlılıklarımızı bozduğu" için hafife alınması veya şişirilmesi için hiçbir neden görmüyor.
Wagner ayrıca William Dalrymple'ın Son Babür: Bir Hanedan'ın Düşüşü, Delhi 1857'nin önemini de vurguluyor . Dalrymple, anahtar Urduca ve Şikastah kaynaklarını tercüme eden ve Kuşatma : Delhi 1857'den Sesler'de bir seçim yayınlayan Mahmood Farooqui tarafından desteklendi . Dalrymple dinin rolünü vurguladı ve isyancılar arasındaki iç bölünmeleri ve politik-dinî anlaşmazlığı ayrıntılı olarak araştırdı. Proto-milliyetçilik ya da isyandaki modern Hindistan'ın köklerinden hiçbir şey keşfetmedi. Sabbaq Ahmed, kraliyetçilik, militarizm ve Cihad ideolojilerinin, karşı çıkan Müslüman grupların davranışlarını nasıl etkilediğine baktı.
Neredeyse Meerut'ta mutlak olan ilk sepoylar, 1857 Hindistan İsyanı'nın doğası ve kapsamı tartışıldı ve tartışıldı. Temmuz 1857'de Avam Kamarası'nda konuşan Benjamin Disraeli , onu 'ulusal bir isyan' olarak nitelendirirken , Başbakan Lord Palmerston , etkinliğin kapsamını ve önemini 'salt bir askeri isyan' olarak küçümsemeye çalıştı. İsyanın erken tarihçisi olan Charles Ball, bu tartışmayı yansıtan başlığında isyan kelimesini kullandı, ancak metinde "özgürlük ve bağımsızlık mücadelesi" olarak nitelendirdi. Tarihçiler, Hindistan'da bir halk olarak kabul edilmesine rağmen, isyanın Hindistan'ın bağımsızlık savaşı olarak uygun bir şekilde kabul edilip edilemeyeceği konusunda bölünmüş durumdalar. Karşı iddialar şunları içerir:
- Birleşik bir Hindistan o zamanlar siyasi, kültürel veya etnik açıdan mevcut değildi;
- İsyan, Madras Ordusu, Bombay Ordusu ve Sih alaylarından çekilen diğer Hintli askerlerin yardımıyla bastırıldı; Doğu Hindistan Şirketi güçlerinin% 80'i Hintli idi;
- Yerel yöneticilerin çoğu İngilizlere karşı birleşmek yerine kendi aralarında savaştı;
- Birçok asi Sepoy alayı savaşmak yerine dağıldı ve eve gitti;
- İsyancıların hepsi Babürlerin geri dönüşünü kabul etmedi;
- Delhi Kralı'nın isyancılar üzerinde gerçek bir kontrolü yoktu;
- İsyan büyük ölçüde kuzey ve orta Hindistan'la sınırlıydı. Başka yerlerde yükselmeler olurken sınırlı doğaları nedeniyle çok az etkisi oldu;
- İngiliz yönetimi altında olmayan bölgelerde ve yerel yönetmenlere karşı, genellikle yerel iç politikaların bir sonucu olarak bir dizi isyan meydana geldi;
- "İsyan dini, etnik ve bölgesel hatlarda kırıldı.
Yukarıda bahsedilen argümanların geçerliliğini kabul eden ikinci bir düşünce okulu, bu isyanın gerçekten de Hindistan'ın bağımsızlığı savaşı olarak adlandırılabileceğini düşünüyor. Gelişmiş nedenler:
- İsyanın çeşitli nedenleri olmasına rağmen, bunu başarabilen isyancı sepozların çoğu, aralarında Hindular için bile ulusal birliği simgeleyen eski Babür imparatorluğunu canlandırmak için Delhi'ye gitti ;
- Awadh , Bundelkhand ve Rohilkhand gibi birçok alanda yaygın bir isyan vardı . Bu yüzden isyan sadece bir askeri isyandan ibaretti ve birden fazla bölgeye yayılmıştı;
- Sepoylar bölgelerindeki küçük krallıkları yeniden canlandırmaya çalışmadılar, bunun yerine tekrar tekrar Mughallerin "ülke çapında bir kuralını" ilan ettiler ve İngilizleri "Hindistan" dan sürmeye söz verdiler. (Sepolar yerel prensleri görmezden geldi ve devraldıkları şehirlerde ilan ettiler: Khalq Khuda Ki, Mulk Badshah Ka, Hukm Subahdar Sipahi Bahadur Ka - "insanlar Tanrı'ya, ülke İmparator'a ve Sepoy Komutanı'na otoriteye".) "Yabancılar" ı sadece kendi alanından değil, "Hindistan" ın bütünüyle kavranmasından çıkarma hedefi, milliyetçi bir duyguyu;
- İsyancılar, bazıları Oudah'ın dışından işe alınmasına rağmen, ortak bir amaç sergiledi.
150. yıldönümü
Hindistan Hükümeti 2007 yılını "Hindistan'ın Birinci Bağımsızlık Savaşı" nın 150. yıldönümü olarak kutladı. Yıldönümü yılında Hintli yazarlar tarafından yazılan birkaç kitap, Amresh Mishra'nın "Medeniyetler Savaşı", 1857 İsyanı'nın tartışmalı bir tarihi ve Hint kökenli bir İngiliz tarafından İngilizce yazılmış birkaç romandan biri olan "Yeniden inatçılık" da dahil olmak üzere birçok kitap yayınlandı. 1857 olaylarında.
2007'de, bazıları çatışmada ölen İngiliz askerlerinin torunları olan emekli İngiliz askerleri ve siviller, Lucknow Kuşatması bölgesini ziyaret etmeye çalıştı. Ancak, Hindu milliyetçisi Bharatiya Janata Partisi tarafından desteklenen Hintli göstericilerin şiddet korkusu , İngiliz ziyaretçilerin siteyi ziyaret etmesini engelledi. Protestolara rağmen, Sir Mark Havelock, atalarından General Henry Havelock'un mezarını ziyaret etmek için polisten geçmeyi başardı .
popüler kültürde
Filmler
- Hindistan'ın Işığı - Elmer Clifton tarafından yönetilenve Technicolor'da çekilen1929 kısa Amerikan sessiz filmiisyanı tasvir ediyor.
- Bengal Tugayı - 1954 filmi: Hint İsyanının patlak vermesiyle. Bir İngiliz subayı, Yüzbaşı Claybourne (Hudson), itaatsizlik emirlerine uymaktan dolayı alayından para kazanıyor, ancak adamlarına olan görevinin sona ermediğini buluyor
- Shatranj Ke Khilari - Satyajit Ray tarafından yönetilen, 1857 İsyanı'nın başlamasından hemen önce olayları kronikleştiren1977 Hintli bir film. Odak, Oudh'un İngiliz ilhakına ve 19. yüzyılda asaletin siyasi alandan ayrılmasına odaklanıyor. Hindistan.
- Junoon (1978 filmi) - Shyam Benegal tarafından yönetilen, bir Pathan feodal şefi ve isyan sırasında ailesi tarafından korunan bir İngiliz kız arasındaki aşk ilişkisi hakkında eleştirmenlerce beğenilen bir film.
- Mangal Pandey: The Rising (2005) - Ketan Mehta'nın Hintçe filmi Mangal Pandey'in hayatını anlatıyor.
- Işık Tugayı'nın Şarjı (1936), Cawnpore'daki katliamdan esinlenen bir diziye sahiptir.
- Indiana Jones ve Doom Tapınağı - Hayali Pankot Sarayı'ndaki akşam yemeği sahnesinde Indiana Jones, Yüzbaşı Blumburtt'un ona sarayın "isyanda" oynadığı rolü anlattığını söyledi ve Chattar Lal şikayet ediyor " "1857 Mutiny'i unut".
- Hindistan'da Sepoy İsyanı Olayı Son Kartuş (1908) - İsyan sırasında kuşatılmış bir İngiliz kalesinin kurgusal anlatımı.
- Victoria ve Abdul (2017) - Kraliçe Victoria, Abdul'in kendisine söylediği Hint Mutiny'nin tek taraflı hesabını mahkemeye bildirerek kendini utandırır, Victoria'nın inancı ve ona olan güven sarsılır ve eve gitmesi gerektiğine karar verir. Ama kısa süre sonra fikrini değiştirir ve kalmasını ister.
- Manikarnika: 2019 Hintçe filmi Jhansi Kraliçesi , Rani Lakshmi Bai'nin hayatını anlatıyor.
Tiyatro
- 1857: Ek Safarnama - 1857 İsyanı sırasında geçen ve Purana Qila , Delhi'de sahnelenen Javed Siddiqui'nin bir oyunu .
Edebiyat
- Malcolm X, 'in otobiyografisi Malcolm X The Otobiyografi 1857 yılında Avrupalı olmayan dünyada zulüm ve isyana onun reaksiyonu ve katliamlar ile ilk karşılaşmaları ayrıntıları.
- John Masters'ın ilk kez 1951'de Michael Joseph tarafından yayınlanan ve Hindistan'ın Sepoy'una adanan Bengal Gecesi romanı , Bhowani merkezli Bengal Yerli Piyadesinde bir İngiliz Kaptanının gözünden görüldüğü gibi İsyan'ın kurgusal bir açıklamasıdır. , kendisi Jhansi kasabasının kurgusal bir versiyonudur . Yüzbaşı Savage ve Kishanpur Rani ile çalkantılı ilişkisi, o zamanlar Hint halkı ile İngiliz ve sepoy alayları arasında benzer bir ilişki kuruyor.
- JG Farrell'in 1973'teki Krishnapur Kuşatması , İsyan sırasında kurgusal Hint kasabası Krishnapur'un kuşatılmasını detaylandırıyor.
- George MacDonald Fraser'ın 1975 tarihli Büyük Oyun'daki Flashman'ı, İsyan'a kadar olan ve İsyan sırasındaki olaylarla ilgilenir.
- Sir İki Arthur Conan Doyle 'nin Sherlock Holmes hikayeleri, Dörtler Sign ve ' Crooked Man Macera ,' İsyanı sırasında gerçekleşti özellik olaylar.
- Michael Crichton'un 1975 romanı Büyük Tren Soygunu İsyan'dan bahseder ve İsyan Edward Pierce'ın duruşmasıyla birlikte gerçekleşirken Cawnpore Kuşatması olaylarını kısaca detaylandırır .
- MM Kaye'nin yeni Shadow of the Moon'un çoğunluğu 1856-58 arasındadır ve İsyan'ın Lunjore'da (Kuzey Hindistan'daki kurgusal bir kasaba) İkametgahı olan ana karakterlerin yaşamlarını büyük ölçüde etkilediği gösterilmiştir. . Uzak Köşkler romanının ilk bölümleri, İngiliz soyunun çocuğu olan ve bir Hindu olarak yetiştirilen kahramanı İsyan sırasında gerçekleşir.
- Hintli yazar Ruskin Bond'un kurgusal romanı Bir Güvercin Uçuşu 1857 Hindistan İsyanı etrafında geçiyor . Junoon filmi daha sonra 1978'de Shyam Benegal tarafından uyarlandı .
- 1880 roman Buhar Evi tarafından Jules Verne 1857 Hint İsyanı sonrasında gerçekleşir.
- Aslen Hintli bir prens olan Jules Verne'nin ünlü karakteri Kaptan Nemo , isyan sırasında isyancıların yanında savaştı (Verne'nin daha sonraki romanı Gizemli Ada'da belirtildiği gibi ).
- EM Forster'ın 1924 romanı Hindistan'a Pasaj, Mutiny'e birkaç kez işaret ediyor.
- Flora Annie Steel'in Suların Yüzündeki romanı (1896), Mutiny olaylarını anlatıyor.
- Arsa H. Işın Piper 'ın bilim kurgu romanı Uller Ayaklanması 1857 Hint Başkaldırı olaylara dayanmaktadır.
- Rujub, hokkabaz ve Tehlike In Times: Hindistan hikayesi ile GA Henty her 1857 Hint İsyanı dayanmaktadır
Ayrıca bakınız
- Vellore Mutiny
- İngiliz sömürge Hindistan'da siyasi savaş
- Bengal Yerli Piyade
- 1824 Barrackpore Mutiny
notlar
Atıflar
Referanslar
Ders kitapları ve akademik monografiler
|Wikimedia Commons, 1857 Hindistan İsyanı ile ilgili medyaya sahiptir .|


1857 Hint İsyanı hakkında kütüphane kaynakları|
- Detaylı Harita: 1857-1859 isyanı, Güney Asya'nın Tarihi Atlası, Dijital Güney Asya Kütüphanesi, Chicago Üniversitesi ev sahipliğinde
- Durumun Gelişimi-Ocak-Temmuz 1857 - WASHINGTON DC defencejounal.com'dan Maj (Retd) AGHA HUMAYUN AMIN
- Hint Mutiny İngilizEmpire.co.uk
- Karl Marx, New York Tribünü , 1853-1858, Hindistan'daki İsyan marxists.org
|Önümüzdeki


İkinci Anglo-Sih Savaşı
|Hint-İngiliz çatışmaları||Sonra gelen


Hindu Alman Komplosu