Hayatımın, bir şeyin (tüm/Tanrı) beni buna zorladığı ve zevk/ödül ile bütünü üzerinde bir tür hafıza kaybı bulanıklığı yarattığı bir tür kefaret verici yaşam incelemesi olduğuna ikna oldum. Tekrar eden ifadeler, insanlar veya kişilikler-isimler-arketipler, kariyer seçenekleri-ilgi alanları vs. ve sanki arka plan görüntüsü devasa ve belirli mesafelerde huşu uyandırabilirken, gerçekliğin dar bir şeridinde hapsedilmiş gibiyim. Özgür irade. Bunu ya da buna benzer bir şey yaşayan var mı?
Yeniden başlamak için her gerçek çabayı gösterdiğimde, yavaş yavaş eski davranış kalıplarıma geri çekiliyorum ve/veya kaçınmaya çalıştığım davranışların/yaşam tarzlarının yakınlığına geri çekiliyorum. Benimle bir ilgisi olup olmadığını merak etmekten kendimi alamadığım bazı hakaretleri veya bazı hikayeleri tekrar eden insanlar bile mi? İnsanların gelecekteki olayları önceden bildirirken veya şok edici kendi kendine referans olarak söylediği görünüşte rastgele şeyler. Desenler. Bazen mantığa ya da mantığa meydan okuyan, benim ve anlatmamı eğlendirecek kadar önemseyen diğer kişiler için açıklanamaz, hatta hiç umursayan travmatik olaylar.
Bunların hiçbiri her anlamda gerçek görünmüyor, intiharda başarısız oldum, ancak bazen başarılı olup olmadığımı merak ediyorum ve başka bir yerde olduğumu fark etmedim. Kendimi bu dünyaya ait hissetmiyorum. Bazen sadece çoktan ölmüşüm gibi hissediyorum.