Her seçim döngüsünde, iki büyük siyasi partinin aday gösterdiği adaylardan hiçbirini beğenmeyen vatandaşlar var.
Öyleyse, tanıdık bir tartışma başlıyor: Bir üçüncü tarafın oyu ilkeli bir duruş mu yoksa boş naivet mi?
Bu yılki parti anlaşmazlığı memnuniyetsiz vatandaş sayısının artmasına neden oldu ve tartışma her zamankinden daha yüksek.
Donald Trump ve Hillary Clinton benzeri görülmemiş derecede popüler olmayan. Sol tarafta, birçoğunun gerçek olacağını düşünmemek için Hillary Clinton'a oy vermek için yoğun bir baskı kuruluyor, büyük tehlikeler bir Trump başkanlığı. Bu baskı en çok, Nate Silver’in “seçmen güç endeksi“Nevada ya da Florida gibi. Ancak bu tür argümanlar, seçmen olarak meydan okuyan bir tepki vermeye de yol açıyor bildirmek“Korkudan oy kullanmayacağım”.
Ahlaki bir filozof olarak, özellikle sevmediğimiz birine oy vermek zorunda olup olamayacağımızla ilgileniyorum. Argümanlara bakalım.
Üçüncü taraf ikilemi
Bir dakikalığına, aşağıdaki dört ifadeyle aynı fikirde olan bir kararsız seçmen olduğunuzu iddia edin.
- Bir Donald Trump başkanlığı felaket olur.
- Bir Hillary Clinton başkanlığı daha iyi olurdu.
- Üçüncü taraf bir aday hala daha iyi olurdu.
- Hiçbir üçüncü taraf adayının da başkan olma şansı yoktur.
Buradaki amacım bu iddiaları savunmamak, çünkü onlara inanıp inanmamam önemli değil. Önemli olan şey şu ki onları kabul eden insanlarve gerçekten yapılıp yapılmayacağına karar vermeye çalışıyorlar - ahlaki olarak gerekli olup olmadıkları - Hillary için oy kullanmak.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Her ne kadar pek çok seçmen tahmin edilebildiği gibi çeşitli gerekçelerle Clinton'a itiraz eden Bernie destekçisi olsa da, ikilem de sağdaki birçok kişi için geçerli.
Trump, Cumhuriyetçi Partiyi ve birçok muhafazakar seçmeni - ya da hatta muhafazakar liderler - adayı desteklemekte güçlük çekti. Bu bireylerin, 1-4 taleplerini de onaylamaları oldukça muhtemeldir.
Bütünlük itiraz
Sakıncalı bulduğu birine oy vermesi gerektiği fikrinin kızgınca reddedilmesi sadece anlaşılabilir bir şey değil, aynı zamanda çok önemli bir şeye bağlı olduğunu düşünüyorum. Seçmenlere, ahlaki bir emir gibi görünen zararı en aza indirmek için oy kullanmaları gerektiği söyleniyor. Ancak bu seçmenlerin çelişkili bir ahlaki inancı da var - bir adayı yozlaşmaları için onaylamamaları gerektiğine. İçsel olarak dışsal bir ahlaki ilke seçme konumuna getiriliyorlar.
Şeylerden biri Yeşil Parti destekçileri Diyelim ki iki kötünün daha azına oy vermemeniz gerekiyor - sonuçta, iki kötünün daha da kötüsü. Aksine, en iyi aday için oy kullanmanız gerekiyor.
Üçüncü parti oyu hakkında düşünmenin bir yolu, bunun vicdani ret biçimi olduğudur. Bu tür bir oylama, oy kullanmaktan kaçınmak gibi, seçmenlerin yanlış veya ahlaksız olduğunu düşündüğü şekilde davranmaktan kaçınmasına izin verir. Bu kişinin üçüncü taraflara verdiği oyu, dünyadaki kötülüğün ilkelerini ihlal etmesine zorlamama taahhüdü olarak anlayabiliriz.
Burada tespit edilen sorun yeni değil. filozoflar uzun zamandır, eylemlerinin sonuçlarının ahlaki olarak ilgili olmasına rağmen, kişinin kesin olarak taahhütlerine aykırı bir biçimde hareket etme zorunluluğunu nadiren veya asla karşılamadığını iddia etmiştir. İngiliz bir filozof Bernard Williams, ünlü olarak, dünyayı her zaman en az onlarla takip etmek için istifa ettiğinde ideallerimizden vazgeçmek zorunda kaldığımızda, bu bizim dürüstlüğümüzü soracağını savundu. Bu çok zorlayıcı bir fikir.
Kendine hoşgörü yanıtı
Williams, daha büyük iyiliği teşvik etmek için her zaman kendi ilkelerimizi veya taahhütlerimizi ihlal etmek zorunda olmadığımızı düşünüyor gibi görünüyor. Ama elbette bu fikrin sınırları var.
Çünkü, Williams'ın eleştirmenlerinin sık sık söylediği gibi: Bir kişinin eyleminin ya da hareketsizliğinin sonuçları yeterince kötüye gittiğinde, ellerini temiz tutma uğruna, müteakip kendini rahat hissetmeye başlar. Gerçekten de, Williams bile bazen büyük iyilik için ilkelerinizi ihlal etmeniz gerekebileceğini itiraf etti.
Williams'ın görüşünün bir dersi, “bütünlüğümüze” odaklanmamızın, en temel yaşam taahhütlerimizi derinlemesine ihlal etmemiz istendiği ve hareket etmeme maliyeti nispeten düşük olduğu zaman en haklı olanıdır.
Örneğin, vegan bir yaşam tarzı benim öz kimliğimin merkezinde olsaydı ve kendimi et yemekten alıkoymamın ev sahibimin duygularını inciteceği bir durumda bulursam, açıkça gıdaları saygılı bir şekilde reddetmeme izin verilecekti. Bununla birlikte, ya gıdaları azaltmanın ahlaki maliyeti çok daha yüksekse - örneğin, ince derili yabancı bir hükümet konağı için barış elçisi olsaydım ve nükleer fırlatma düğmesindeki bir parmağım olsaydı - ya da sadece veganizm fikri, o zaman tercihlerim aynı haklı rolü oynamazdı.
1’i 4’e iddia edenleri onaylayanlar için, hem Clinton’a oy kullanmama maliyetlerinin oldukça yüksek olması, hem de “en iyi aday için” oy vermenin çok derin bir taahhüt olmaması muhtemeldir.
İlk noktada: Eğer bir Trump başkanlığı 1 isteminde öngörüldüğü kadar kötü olacaksa, onu durdurabilecek adayın oy vermemesi büyük olasılıkla büyük, ahlaki bir zararın ne olacağına katkıda bulunuyor. Her birimizin oy kullanması dışında bir oy hakkı olduğu doğru olsa da, oy kullanması için, ciddi ahlaki sonuçları olan kolektif bir eyleme katılıyoruz ve bu da eylemlerimizi ahlaki olarak ciddi kılıyor.
İkinci noktada: Sevmediğimiz bir adama oy vermenin kirli hissedebilmesine rağmen, benim tahminime göre, çoğumuz, merkezi ve rehberlik taahhüdü olarak en iyi aday için oy kullanma idealine sahip değiliz. Aksine, oylamayı yaptığımız bir şey olarak görüyoruz, ancak kim olduğumuzla derinden bağlı olan bir şey değil. Dolayısıyla “kirli hissettirecek” şekilde oy kullanmak, bütünlüğümün altını oyuna sokma gibi görünmüyor.
Öyleyse, Clinton'a Trump korkusuyla oy vermek isteyip istemediği ile gerçek bir şeye dokunuyorlar. Kötü sonuç tehdidinin, istedikleri gibi seçme özgürlüğünü zedeleyebildiklerinden sıkıntılılar. Ancak, kendilerine uygun, bütünlüklerinin hatta olduğunu iddia etmek iddia ediyorum. Trump'ın ahlaki bir felaket olduğuna inanıyorsanız, o zaman ellerinizi biraz kirletmek anlamına gelse bile Clinton'a oy vermek zorunda kalabilirsiniz.
Yazar hakkında
Berman Biyoetik Enstitüsü Araştırma Görevlisi Travis N. Rieder, Johns Hopkins Üniversitesi
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = İki Kötülüğün Küçükü; maxresults = 3}