Londra’da sekiz katlı bir apartmanın yedinci katında yaşıyorum. Victoria Coach Station’ın arkasındaki yoğun bir köşe olan Victoria, Belgravia ve Pimlico ile sınır komşusudur. Kırmızı tuğlalı, sanırım 19. yüzyıl sonu. 29 yıldır burada yaşıyorum, bu yüzden sanırım burada mutlu olmalıyım. 27 ve 30 yaşlarındaki iki kızım, ev diyebilecekleri başka bir yer hatırlamıyor. Daireyi bir bütün olarak seviyorum. Favori bir odaya sahip olmayı gerçekten hiç düşünmedim. En iyisine sahip olmak için çok küçük: iki küçük yatak odası, bir koridor, küçük bir mutfak, küçücük bir banyo ve mütevazı bir oturma odası.
1960’lar, 70’ler ve 80’lerin ruh plaklarını satın alırım. Onları gerçekten bir koleksiyon uğruna biriktirmiyorum – onları çalmaktan ve dinlemekten zevk alıyorum. Dönen bir plastik parçasına iğne batırdığımda 50 yıl önce şarkı söyleyen bir erkek ya da kadının sesini duymayı hâlâ yarı mucizevi buluyorum; onca yıl boyunca tutkularını, hayallerini ve umutlarını, zevklerini ve acılarını paylaşmak. Şimdi vefat etmiş olan insanların o sesleri hala benimle konuşuyor – ne kadar inanılmaz ve ne kadar şanslı.
Sahip olduğum en eski ‘şey’, kızımın yıllar önce Noel hediyesi olarak verdiği Roma parası. Sanırım tüm düğmeleriyle birlikte annemin eski dikiş kutusunda. Tutunduğumuz şeyler… En son elimde olan, sanatçı Martin Grover’ın bir dizi serigrafisi. Onlar yaygın yabani otların tasvirleridir. İnanılmaz derecede güzel bir serigrafi yöntemi var – stili elle boyanmış ve oldukça benzersiz. Çok alışveriş yapan biri değilim ama mutfak gereçleri dükkanı David Mellor’u seviyorum.
Tasarımcı Michael Marriott’un düğünü için davetiyeler tasarladım ve teşekkür olarak bana çok zekice tasarlanmış huş ağacı kontrplak sandalyelerinden birini verdi. O kadar narin görünüyor ki üzerine biri otursa (ben dahil!) biraz korktum ama aslında çok sağlam.
1980’lerde Holborn’da bir çömeldim ve yatak odamı geleneksel bir fırça yerine bir süngerle floresan pembeye boyamanın iyi bir fikir olduğunu düşündüm. Korkunç bir asit gezisi gibiydi. Neyse ki, o günlerde her gece dışarıda hayatın tadını çıkarıyor gibiydim, bu yüzden onu o kadar sık görmek zorunda değildim.
Hayran olduğum sanatçılar arasında Titian, Stanley Spencer, Raoul Dufy, Raphael, Bruegel, Caspar David Friedrich, Adolph Menzel, Claes Oldenburg ve sayısız diğerleri var. Bu sanatçıların ortak noktalarının ne olduğunu bilmiyorum – sanırım hepsi kendi yollarıyla hikaye anlatıcıları. Yaratmak için ilham aldığımı hissetmek için Victoria ve Albert Müzesi’ne gidiyorum. İnanılmaz derecede popüler ve meşgul, ancak o kadar geniş ki, karanlık odalarda yalnız ve tamamen rahatsız edilmeyebileceğiniz sessiz köşeler bulabilirsiniz.
Fransızca konuşabilmek isterdim. Konuştuğum tek dil İngilizce… acıklı. Müziği seviyorum ama sesim korkunç, şarkı söyleyebilmek ne kadar harika olurdu. Oldukça fazla podcast dinliyorum. Frank Skinner Show’u ve Gilbert Gottfried’i seviyorum. Komik şeyleri sevmeye meyilliyim. Cansız nesnelerle yapılan bir dizi röportaj olan Everything Is Alive adlı harika bir podcast var. Ben de çok fazla soul müzik dinliyorum.