Cathedral - The Guessing Game 2010
İngiltere'nin Dünyaya kazandırmış olduğu en önemli Doom Metal grubu Cathedral. Ağır ve depresif Doom Metal türünde bir kilometre taşı olan "Forest Of Equilibrium" gibi bir şaheser ile kariyerine başlayan grup, Columbia'dan çıkardıkları ikinci albümleri "The Ethereal Mirror" ile müziğini genel olarak '70'lerin ağır ve sert tonlarının tümünü kapsar hale getirdi ve o günden beri de Cathedral'in karakteristik sound'u hiç değişmedi. Bu albümün ardından karizmatik gitaristleri Adam Lehan'ı attılar, karizmasız Gaz Jennings kaldı ancak sound "The Carnival Bizarre" ile tamamen oturdu ve bence en iyi albümlerine imza attılar. "The Ethereal Mirror"ın çok yönlü groovy deneyselliğini bu albümde net bir çizgi üzerine oturttu Cathedral ve 70'lerin ilk yarısı Sabbath'ının İngiliz topraklarındaki en önemli takipçileri olarak isimlerini müzik tarihine kazıdılar.
Tabii ki Cathedral hiçbir zaman yalnızca ilk 4 Sabbath albümüne tapınmaktan ibaret olmadı. Özellikle single b-side'ları ve EP parçalarında Psychedelic Rock müziğe sık sık göz kırptılar ve garip denemelere girmekten çekinmediler. Ancak "The Guessing Game"e dek asla bu denemeleri albüm parçalarında bu kadar cesurca kullanmamışlardı.
"The Guessing Game" beklenildiği gibi bir önceki albümün kapanışındaki yoğun 70'ler Folk ve Psychedelic müziği etkili 'The Garden' parçasının bir devamı gibi, ancak müzikteki Doom Metal etkisinin bu etkiler ile eşdeğer seviyeye getirilmiş bir devam söz konusu burada. Albüm boyunca yoğun antika klavye tonları ve mellotron kullanımı Gaz Jennings'in kaya gibi sert rifflerine eşlik ediyor ve Lee Dorian'ın vokalleri her zamankinden daha absürd tınlıyor. Daha albümün ilk "gerçek" parçası 'Funeral Of Dreams' ile grup bombayı patlatıyor: Bilindik Cathedral riffleri ile giriş yapan parça birden bire kült 60'lar grubu Black Widow'un teatral parçalarına dönüşüveriyor. Tabii ki tipik bir Cathedral dinleyicisinin ilk dinleyişte fazlasıyla yadırgayabileceği denemeler bunlar. 'Cats, Incence, Candles & Wine' Doom Metal'in izinin bile görülemediği tam bir psychedelic folk parçası mesela. Albümün geri kalanında ise bu antik psychedelic hissiyatının tipik Cathedral parçaları üzerine örtü gibi serildiğine şahit oluyoruz. Örnek olarak, aslında tipik birer Cathedral parçası olan 'Painting In The Dark' ve 'Casket Chasers' bu kez 70'ler kökenli gibi değil, direkt olarak 70'lerde kaydedilmiş gibi duruyorlar.
Albümle ilgili dikkat çeken bir diğer özellik de, Lee Dorian'ın Napalm Death günlerinden aşina olduğumuz anarco kimliğini ilk kez Cathedral müziğine bu kadar net yansıtıyor olması. 'Death Of An Anarchist' ve hayvan haklarını koruyan ilk Doom parçası diyebileceğimiz muhteşem 'Requiem For The Voiceless' buna iki güzel örnek.
Grubun kariyerini esprili bir dille aktaran tipik gaz Cathedral parçası 'Journeys Into Jade' ile sonlanan bu albüm için her ne kadar Cathedral'in en iyi albümlerinden biri diyemeyecek olsam da şu ana dek ürettikleri en radikal albüm olduğu aşikar. Alışılması uzun zaman alan bir albüm "The Guessing Game", ancak bu süreç tamamlandıktan sonra bağımlılık yaratması da muhtemel. Şans tanımanızı kesinlikle tavsiye ederim.
8/10