We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Peru'daki arkeologlar, şu anda Peru'nun kuzey kıyısındaki Trujillo şehrinde bulunan ve tamamen adak olarak insan kurban etmeye adanmış antik bir tapınak olan Huaca de la Luna arkeolojik kompleksinde seçkin bir Mochica hükümdarının mezarını keşfettiler. dağların tanrısına. Peru'da Bu Hafta'da yayınlanan bir rapora göre, mezar, oraya gömülen kişinin seçkin statüsünü gösteren çarpıcı eserler koleksiyonu içeriyordu.
Moche, yaklaşık iki bin yıl önce Peru'nun kuzey kıyılarını yöneten gizemli bir uygarlıktı. Milyonlarca kerpiçten devasa piramitler inşa ettiler ve kurak çöl bölgelerinde ekinleri sulayabilmelerini sağlayan geniş bir su kemerleri ağı oluşturdular. Ayrıca, olağanüstü karmaşık mücevherler ve eserler yaratmalarını sağlayan yaldız ve lehimleme gibi metal işleme tekniklerinin öncüleriydiler.
Moche uygarlığı hakkında çok az şey biliniyordu çünkü inançlarını ve geleneklerini açıklamaya yardımcı olacak yazılı metinler bırakmadılar. Bununla birlikte, çanak çömlek işlerinde ve tapınak duvarlarında ayrıntılı resim ve duvar resimlerinin keşfi, kültürleri ve inançları hakkında fikir vermeye yardımcı oldu.
Huaca de la Luna bölgesi, 200 metrekarelik bir alanı kaplayan ve insan kurban etme, savaş ve şiddetin canlı sahnelerinin yanı sıra ağlarla kuşları yakalayan insanlar, hala kullanılan bir kamış tekneden balık tutma gibi daha sıradan sahneleri betimleyen devasa duvar resmiyle ünlüdür. bugün yerel olarak ve hatta altın eritme.
Peru'nun kuzey kıyısındaki Trujillo kentindeki Huaca de la Luna arkeolojik kompleksi. Fotoğraf kaynağı: megaconstrucciones.net
Huaca de la Luna'daki en son keşif, yaklaşık 1.500 yıl öncesine dayanıyor ve Moche kültürüne büyüleyici bir bakış sunuyor. Mezarda bakır bir asa, bronz küpeler, bir maske ve tören seramikleri vardı. Bununla birlikte, en benzersiz ve ilginç eserler, kedi çeneleri ve pençeleri gibi görünmek için yapılmış küçük parçalardır. El Comercio, özellikle kedinin Moche'nin başlıca tanrılarından biri olduğu düşünüldüğünde, hayvan vücut parçalarının törensel savaşta kullanılan bir ritüel kostümün parçası olabileceğini bildirdi.
Moche mezarından çıkarılan eserler. Kredi: Cumhuriyet
Huaca de la Luna'daki kazıların eş direktörü Santiago Uceda, El Comercio'ya şunları söyledi: “Asa gücü ifade eder; küpeler, durum; ve canchero [tören seramik parçası] seçkin bir şahsiyetin göstergesidir.”
Cetvelin kalıntıları ve eserler seti, Moche toplumundaki kökenleri ve işlevleri hakkında daha doğru sonuçlar çıkarabilmek için önümüzdeki aylarda yakından incelenecek.
Öne çıkan resim: Moche mezarında bulunan kedi pençesi. Fotoğraf kaynağı .
Arkeologlar, Karadeniz kıyısındaki yaklaşık 5.000 yıllık bir antik kent olan Amasra'yı kazıyorlar.
Yazan: Dattatreya Mandal Ağustos 17, 2017
Amasra (Yunanca Amastris'ten türetilmiştir) günümüzde Türkiye'nin Bartın ilinde bulunan pastoral bir Karadeniz liman kentine karşılık gelmektedir. Ancak bu modernlik kaplamasının altında saklanan şehrin kendisi, muhtemelen Anadolu'nun ilk Tunç Çağı'na kadar uzanan tarihi bir mirasa sahiptir. Arkeologlar burayı zamanın zorluklarının hâlâ el değmediği çok sayıda antik eserle dolu bir müzeye benzettiler. Ve böylesine heyecan verici bir kapsam, onları, antik çağlardan günümüze Amasra'da hüküm süren çeşitli kültürlere ait, binlerce yıllık tarihin katmanlarını çözmeyi amaçlayan bir kazı projesini gerçekleştirmeye ikna etti.
Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü, Amasra Müze Müdürlüğü ve çeşitli yerel kuruluşların ortak çalışması, kazı çalışmalarına ivme kazandıracak. Yerleşimin ilk aşaması hakkında pek bir şey bilinmemekle birlikte, önceden bulunan bazı eserler, sitenin 5.000 yıllık mirasına işaret ediyor. Bu amaçla, (şimdiki) Amasra'nın bilinen en eski tarihi eşdeğeri muhtemelen Karadeniz'in kuzey Anadolu kıyısındaki Fenike kolonisi Sesamus'a MÖ 12. yüzyıldan kalmadır.
Ancak, Sesamus'un bir ticaret kasabası olarak kullanılmasına rağmen, Amasra'daki etkileyici yapılar topluluğu aslında bölgenin (Amastris olarak da bilinir) Pontus Krallığı tarafından yönetildiği Helenistik dönemden kalmadır. Bu mimari kapsam, büyük bir çarşıya (çarşı), tiyatrolara, su kemerlerine, idari binalara, dini kutsal alanlara ve hatta çeşmelere çevrildi. İlginçtir ki, arkeologlar bu yapısal düzenlemelerin birçoğunun haritasını çıkarmayı umuyorlar. Amasra Müzesi müdürü Baran Aydın şunları söyledi:
Bartın Peyzaj Müdürlüğü ile ortaklaşa bir 'usta antik kent' haritası oluşturmak için antik Amasra kenti kalıntılarını incelemeye başladık. Proje yıllarca devam edecek ve ilçe turizmine katkı sağlayacak. Sonuçta amacımız yerli ve yabancı turistlerin ilgisini çekmek. Antik tiyatro ve akropol gibi birçok durağan yapımız var. Amasra Kalesi ve diğerleri gibi zaten görünenleri düşündüğümüzde, henüz ortaya çıkarılmamış olanları ancak hayal edebiliyoruz.
Aslen Romalılar tarafından inşa edilen ve daha sonra orta çağda güçlendirilen duvarın (modern Amasra'da) kalıntısı. Görüntü Kaynağı
Şu anda 6.000 kişinin yaşadığı bu bölgede Roma Dönemi'nde 20.000 veya 25.000 kişinin yaşadığını düşünüyoruz. Bu da yerleşimin geniş bir alanı kapsadığını göstermektedir. Modern binalar ve apartmanlar antik kentin bazı kısımlarını kaplamış olsa bile, alanın geri kalanı hala bozulmamış olabilir. Sondajların devam ettiği ilçede yapılacak arkeolojik kazılarla bu antik kenti ortaya çıkarmayı hedefliyoruz.
Ve son olarak Aydın, nispeten daha az bilinen Amasra arkeolojik tarafının gelecekten beklentilerinden de bahsetti –
Bir 'Coğrafi Bilgi Sistemleri' bilgi bankasına sahip olmak, bölgeyle ilgili bilgi ve deneyim, gelecekteki koruma için büyük bir temeldir. Kazı alanı yerli ve yabancı turistlerin ziyaretine açık olacak. Bu nedenle turistler bu önemli siteyi burada deneyimleyebilirler. Amasra'nın bazı kesimleri, küçük ve büyük limanlarla birlikte kültür turizmi için entelektüel bir destinasyon haline gelebilir.
Antik Peru'nun efsanevi kayıp kültürlerini bulmak
Turuncu ve mavi tüylü mumyalanmış bir Amerika papağanı. Kolları ve bacakları dövmelerle kaplı eski bir rahibenin vücudu. Yüz şeklinde büyük bir heykel (biraz kaşlarını çatmış bir emojiye benziyor).
Bu nesneler, yalnızca son on yılda Peru'daki arkeologlar tarafından ortaya çıkarıldı. Peru'nun dağlık bölgelerinin kurak soğuğu ve kıyı çöllerinin kuru sıcağı, eserleri koruma konusunda inanılmaz bir iş çıkarıyor —, Sarah Parcak'ın dikkatini Güney Amerika ülkesine çevirmekten heyecan duymasının nedenlerinden sadece biri. “Uzay arkeolojisinin” öncüsü olan Parcak ve ekibi, aksi halde gözden gizlenmiş olan olası antik insan yerleşimlerini belirlemek için uydu görüntülerini analiz ediyor. Parcak'ın çalışmaları büyük beğeni topladı, ancak bu sefer proje artık sadece ona ait değil. TED Ödülü ile Parcak, internet erişimi olan herkesin boş zamanlarında biraz uzay arkeolojisi denemesine izin vermek için bir vatandaş bilim platformu olan GlobalXplorer'ı kurdu. Kullanıcıların arayacağı ilk ülke Peru.
Tüm Peru'yu araştırmak için arkeolojik ekiplerin birkaç yaşam boyunca yaya olarak çalışması gerekecekti. Uyduların ve kalabalığın gücüyle, birkaç ay içinde gerçekleşebilir. Neden Peru? Üç neden, diyor Parcak. Birincisi: ideal geçmiş. İnsanlar İnka ve Machu Picchu'ya aşina olsa da, Peru, birçok farklı zaman diliminde birçok farklı kültürden arkeolojik alanlara ev sahipliği yapıyor. İkincisi: Geçmişi çok iyi koruyan, yukarıda bahsedilen ideal iklim. Üçüncüsü: ideal zamanlama. Peru hükümeti, kültürel eserlerin yağmalanmasını engellemek için oldukça motive, ancak çabalarını körüklemek için verilere ihtiyacı var.
Aşağıda, arkeologların hala onlar hakkında sahip olduğu büyük soruların yanı sıra Peru'nun eski kültürlerinden bazılarına bir göz atın. GlobalXplorer ile bulunan yeni sitelerin bu gizemleri çözmede yeni ipuçları sunma şansı var.
Peru'nun erken kültürleri, keskin zaman tutucuları. 2006 yılında, arkeologlar, Lima'nın sadece birkaç kilometre dışında, içinde yukarıda bahsedilen çatık heykel ile eski bir astronomik gözlemevi ortaya çıkardılar. Bu antik tapınağın geçmişi 4200 yıl öncesine dayanıyor ve 21 Aralık ve 21 Haziran'da hasat mevsiminin başlangıcını ve bitişini işaret eden gündönümleri #8212 gün doğumu ve gün batımı ile aynı hizaya gelecekti. Bölge, MÖ 3000'den 1800'e kadar manzarayı noktalayan Peru'nun seramik öncesi kültürlerinden biri tarafından inşa edildi. Site, sanatsal becerilerinin ve bilimsel anlayışlarının daha önce varsaydığımızın çok ötesinde olduğunu öne sürüyor.
2007'de başka bir site, eski Peruluların zaman tutma konusundaki tutkusuna işaret etti. Chankillo'nun On Üç Kulesi —, her biri 7 ila 20 fit yüksekliğinde, neredeyse düz bir çizgide Stonehenge gibi bir dizi sütun, yıl boyunca güneşin konumunu gösteriyordu. Uzun bir koridor, izleyicileri gözlem için doğru yere yönlendirdi. Bu sütunlar, güneşin hareketini de takip eden İnka'ya ilham vermiş olabilir mi?
Raporlarında, 4.200 yıllık tapınağı bulan arkeologlar, hazine avcıları sitenin hemen üzerinde 20 metrelik bir çukur kazdıkları için şanslarını kaydettiler. Tapınak bulunup temizlenebilirdi. Yağmacıların aldığı her nesneyle, bir siteyi oluşturan insanları anlama yeteneğimizi baltalıyorlar. GlobalXplorer proje yöneticisi Chase Childs, bunun yarışın başladığı anlamına geldiğini söylüyor. "Yağmacılar bu siteleri ortaya çıkarmak için harika bir iş çıkarıyor" diyor. "Gerçek bir aciliyet var."
Nazca Çizgileri ne hakkında? Dağa oyulmuş baykuş benzeri bir figür. Çölde devasa bir örümcek. Sarmal kuyruğu olan bir maymun. Onlarca yıl önce ticari havayolları güney Peru üzerinde uçmaya başladığında, insanlar MS 100'den 600'e kadar orada yaşayan Nazca kültürü için şimdi Nazca Çizgileri olarak bilinen bu antik jeoglifleri fark etmeye başladılar. Nazca-Palpa Projesi bu hatlar üzerinde uzun vadeli bir çalışma yaptı ve araştırmaları, belki de yenilenmiş su getirmeyi amaçlayan tören alayları için yollar olduklarını gösteriyor. Nazca, bölgeleri nehir bakımından zengin bir deltadan Dünya'nın en kurak yerlerinden birine dönüştüğü için bu törenleri giderek daha önemli bulmuş olabilir.
Ancak daha yeni bir keşif, başka bir olası açıklama sunuyor. 2014 yılında arkeologlar, MÖ 100 civarında çöken ve Nazca'ya yol açan bir kültür olan Paracas'ın yarattığı benzer çizgileri incelediler. Bazı Paracas hatları yaklaşık iki mil boyunca uzanır ve arkeologlar, dağlık bölgelerden gelen insanları ticaret noktalarına yönlendirmek için yaratıldığına inanırlar. Otoyoldaki reklam panoları gibi, ticaret siteleri rekabet ettikçe hatlar daha uzun ve daha gösterişli olabilirdi.
Nazca siteleri de tehlikede. Parcak, "Bir sürü yasadışı madencilik yapılıyor" diyor. Childs, bölgenin izole olması nedeniyle özellikle yağmalanmaya açık olduğunu ekliyor. “Bu bölgenin uydu görüntülerine baktığınızda, yağmalanmış tüm kasabaları görebilirsiniz. Tüm bu tarihin gittiğini hayal edin” diyor. Ancak uydu görüntüleri potansiyel yeni siteleri ortaya çıkarıyor. "Dördümüz birkaç gün arıyoruz," diyor. .000 kişiyi saldığını ve aylarca aramalarını sağladığını hayal edin.”
Moche'nin gizemli rahibeleri. Moche, Peru'da MS 200'den 850'ye kadar büyüdü ve güzel çanak çömlekleri ve içinde karmaşık duvar resimleri bulunan dev kerpiç höyükleriyle tanınır. Sanatlarından geçen önemli bir tema mı? Tanrılara sunulan kan kadehleriyle insan kurban edilir. Arkeologlar, Moche'nin refah sağlamak için seçkinleri feda edip etmediğini veya şehirlerin güç için savaştığı için fedakarlıklarının daha çok savaşla ilgili olup olmadığını tartıştılar. Son kanıtlar ikincisini gösteriyor. 2013 yılında arkeologlar, nerede yaşadıklarını belirlemek için 34 Moche kurbanının kalıntılarında bulunan oksijen izotoplarını analiz ettiler. Sonuçlar, zamanla kurbanların daha uzaklardan geldiğini ve fethi önerdiğini gösterdi.
Bu kültürün bir başka gizemi: kadın seçkinler nasıl bir rol oynadı? Arkeologlar, rahibe veya kraliçe ya da her ikisi gibi görünen kadınların mezarlarını ortaya çıkardılar. Bir vakada kırmızı bir mezarda bakır maskeli ve sandaletli bir kadın iskeleti bulundu. Kurban bedenleriyle çevrili bir platformda büyütüldü. Yanında, Moche sanatında gösterilenle aynı türden uzun bir gümüş kadeh duruyordu. Başka bir mezarda, kadınlarla birlikte gömülü görmeyi ummayacağınız güç sembolleri olan altın nesneler ve kaliteli silahlarla dolu bir önbellekle birlikte 1.500 yaşında bir kadın mumya bulundu. Bu mumyanın ambalajını açmak aylar aldı ve arkeologlar işi bitirdiğinde kadının kollarını, bacaklarını ve ayaklarını bazı geometrik desenler ve bazı hayvanlarla kaplı dövmelerle görünce şaşırdılar.
Yeni Moche siteleri bu uygulamaları daha net hale getirebilir. Ancak Moche, uydu görüntülerinde pek görünmeyen kerpiç tuğlalar kullandığından, bu siteleri bulmak zor olacaktır. Childs, "Onlar topraktan yapılmış yapılar, bu yüzden bina gibi görünmeyecekler" diyor. "Aradığınız şey, bir manzaradaki bir tür görünür değişiklik. Bakacak ve 'Bu tümsek sadece bir tepe mi yoksa insan yapımı mı?' diyeceksiniz. GlobalXplorer kullanıcıları, tüm bu kültürlerden yapı örnekleri içeren bir alan rehberi alacaklar ve böylece bilinçli bir fikir verebilecekler.
Sicán, eski bir su tarikatı. 2011 yılında, arkeologlar sekiz cesetle birlikte gömülü bir Sicán rahibesinin mezarını buldular, muhtemelen ona öbür dünyaya eşlik etmesi amaçlandı. Bulgu büyüleyiciydi, ancak ekibin bir yıl sonra altını kazdıklarında keşfettiği kadar ilginç değildi. Burada suyla dolu bir bodrum mezarı buldular. İçlerinde biri inci, turkuaz ve boncuklar giymiş ve dalga benzeri bir desene sahip bakır bir levhayla kaplanmış dört adet su basmış ceset buldular. Sicán, MS 800'den 1375'e kadar Peru kıyılarında yaşadı ve bir “su kültü” olarak nitelendirildi. Efsaneye göre, Sicán kendilerinin denizden çıkan ve ezilmiş kabuklar üzerinde karaya çıkan bir tanrı olan Naylamp'ın torunları olduğuna inanıyordu. Antik tören bıçakları, Naylamp'ı bir tahtta bağdaş kurup otururken gösteriyor. 2010 yılında, arkeologlar bir Sicán tapınağını kazdılar ve ikonografilerinde Naylamp'ın oturduğuna benzer bir taht buldular. Bulgu, Sicán yöneticilerinin kendilerini yarı tanrı olarak görmüş olabileceklerini gösteriyor. Ama sel mezarı? Indiana Jones Hayranlar bunun bir bubi tuzağı olduğundan şüphelenebilirler, ancak uzmanlar denize gömülmenin kuraklık sırasında suyun yenilenmesiyle ya da okyanusun yeniden doğuş alanı olduğu fikrine bağlı olabileceğini düşünüyor.
Anlamak için yeni sitelere ihtiyacımız olacak. Childs, bir halkın hikayesini anlatanın sadece eserler olmadığını vurguluyor. “Arkeologlar nadiren güzel şeylerle ilgilenirler” diyor. “Bu, 'Bu çömlek nerede bulundu? İçinde ne vardı? Biriyle mi gömüldü? Belirli bir yönelim var mıydı?’ Bu şeyler bize dini inançlar hakkında bir şeyler söyleyebilir.”
İnka'nın olağandışı kayıtları. İnka, Peru'yu MS 1438'den 1532'ye kadar yönetti ve şehirleri hala hayranlık uyandırıyor. Parcak, “İnanılmaz mimarlardı” diyor. "Yapboz parçaları gibi taşlar seçtiler ve sonra onları bir araya getirdiler, böylece harç olmadan neredeyse mükemmel bir uyum sağladılar." Ancak ilginç bir şekilde İnka, yazılı kayıt tutmadı. Bunun yerine, renkli ve düğümlü sicimlerden oluşan karmaşık bir sistem olan quipus'u kullandılar. Bugün uzmanlar onları şaşırtıyor. Düğüm yerleşimi sayısal değeri ifade eden bir kayıt tutma sistemi olabilir veya bir dizi kodlanmış geçmiş olabilir. 1911'de Machu Picchu'nun yerini bulan arkeolog Hiram Bingham, kitabında onlar hakkında büyüleyici bir hikaye anlattı. İnka Ülkesi. Hikayesi bizi İnka imparatorluğunun kurucularının ortaya çıktığı Cennet Bahçesi'ne benzeyen efsanevi bir köken şehri olan Tampu-tocco'ya götürüyor. Bingham'a göre, Tampu-tocco'daki bir kahin, tanrıların yazının icadını onaylamadığına inanıyordu. Bu yüzden kral yasakladı. Quipu onun yerine yükseldi.
1913'te Bingham şunları yazdı: National Geographic “Ağaçların gölgesinin altında antik duvarlardan oluşan bir labirenti görebildiğimizde” hissettiği heyecan hakkında. Yerliler burayı Machu Picchu olarak adlandırsalar da, Tampu-tocco'yu çoktan reddedilmiş bir fikir bulduğuna ikna olmuştu. Bugün birçok kişi Machu Picchu'nun kutsal bir sığınak olduğunu düşünüyor, birçoğu bunun bir kraliyet mülkü olduğunu düşünüyor ve birçoğu da her ikisinin de olduğunu düşünüyor. GlobalXplorer kullanıcılarının kendi ölçeğinde bilinmeyen bir site bulması pek olası değildir, ancak orada soylu mülkler veya çiftlikler olabilir. 'İnşallah dağların tepesinde harika taş binalar buluruz' diyor. “Gerçekten izole edilmiş bir yüzdeki taş yapıyı görebiliriz ya da sadece yukarıdan aşağıya bir perspektiften görebildiğiniz için gözden kaçmış olabilir.”
Tüm bu arayışların yüksek teknolojili, uzak doğasının, Parcak'ın çalışmasının o günlerden çok uzak gibi görünmesi ironiktir. Indiana Jones-tarzı arkeoloji. Ama antik yerleri yağmacılardan önce bulmak için hissettiği aciliyet, her iyiliği besleyen zamana karşı yarışla aynı türden. Mezar yağmacısı anlatı.
Yine de Parcak'ın ironiyi takdir edecek zamanı yok. Peru'daki nihai hedefi sadece bu siteleri bulmak değil, aynı zamanda bir ülkenin eski eserler bakanlığının ve yerel halkın antik sitelerin korunması için nasıl sahiplik ve sorumluluk alabileceğine dair bir model oluşturmaya yardımcı olmak. Tüm bu kültürlerin siteleri büyük tehlike altında. “Onları bulduğumuzu söyleyecek siteleri bulmak istemiyoruz” diyor. "Ayrıca hepimizin paylaştığı kültürel mirasın korunmasına yardımcı olacak yollar bulmak istiyoruz."
Sarah Parcak'ın GlobalXplorer'ı, dünyayı antik alanların bulunmasına ve korunmasına yardımcı olmaya davet ediyor. DigitalGlobe sağlanan uydu görüntülerine sahiptir National Geographic Society zengin içerik ve keşif desteğine katkıda bulunmuştur arkeolog Luis Jaime Castillo Butters Peru'da yardımcı araştırmacı olarak hizmet vermektedir ve Sürdürülebilir Koruma Girişimi sitelerdeki toplulukları destekleyecektir. Keşfetmeye başlayın »
Uzay Arkeoloğu Sarah Parcak Eski Mısır Harabelerini Ortaya Çıkarmak İçin Uyduları Kullanıyor
Sarah Parcak bir Mısırbilimcidir, ancak laboratuvarı Krallar Vadisi'nden çok Silikon Vadisi'dir: şık masalar, puf koltuklar, bol atıştırmalıklar ve Pazartesi sabahı 9'dan sonra bile hala cam gibi siyah bakışlar sergileyen bir dizi bilgisayar ekranı. Klimalı şehir merkezinde Birmingham'da, cezalandırıcı Nil Deltası güneşini yenmek için sabah 4'te kalkmaya gerek yoktur. Burada çalışan herhangi birinin tehlikeli yarasa gübresi sporlarını soluması, su basmış pirinç tarlalarını boydan boya geçerken kötü bir parazite bulaşması ya da mezar başında kuduz bir köpekle karşılaşması da olası değildir. Antik dünyanın en heyecan verici modern keşiflerinden bazılarının devam ettiği bu serin, sessiz odada, tarihi bir esere en yakın şey, Parcak'ın son yedi yıldır değiştirmeye zaman bulamadığı kalın dizüstü bilgisayarıdır. .
Bu Hikayeden
Arkeoloji için Uydu Uzaktan Algılama
İlgili İçerik
“Herkes benimle dalga geçiyor çünkü o bir canavar’,” diyor makine sıçrayıp çalkalarken. “Ama hala çalışıyor ve her şey burada.”
38 yaşındaki Alabama Üniversitesi'nden Alabama Üniversitesi'nde antropoloji profesörü olan Parcak, topografya, jeoloji ve bitki yaşamındaki ince ve çıplak gözle genellikle görünmeyen farklılıklardan yararlanarak, bunları ortaya çıkarmak için uydu görüntülerini ve diğer uzaktan algılama araçlarını kullandı. birden fazla kayıp kültürden çarpıcı bir dizi unutulmuş site. Uzmanlık alanı olan Mısır'da, o ve ekibi, 3.000'den fazla antik yerleşim yeri, bir düzineden fazla piramit ve binden fazla kayıp mezar tespit ederek uygarlığın bilinen kapsamını genişletti ve Tanis'in şehir şebekesini ortaya çıkardı. Kayıp Ark akıncıları şöhret. Arap Baharı'ndan sonra, 2011'de, uydu aracılığıyla, ülke çapında türünün ilk örneği olan bir yağmalama haritası oluşturdu ve yağmalanan mezarların nasıl ilk önce arazide küçük siyah sivilceler olarak belirdiğini ve sonra bir döküntü gibi yayıldığını belgeledi. Tüm kariyerlerini onun üzerinde kazı yaparak geçiren arkeologlara, Roma'nın Portus limanındaki bir amfitiyatro kalıntılarını gösterdi, şimdiki Romanya'nın antik Daçya başkentinin haritasını çıkardı ve hiperspektral kamera verilerini kullanarak devam eden aramaya yardımcı oldu. aşınmış Kenya göl yataklarındaki tarih öncesi hominid fosilleri için.
Sadece bu yıl, uydu görüntüleri, ıssız Newfoundland'da, birçok kişinin Kuzey Amerika'daki ikinci bilinen Viking bölgesi olduğuna inandığı yeri ve Petra'da, birkaç değil, milyonlarca ziyaretçinin ünlü Ürdün şehrini ziyaret ettiği devasa bir tören platformunu ortaya çıkardı. bunlardan profesyonel ekskavatörler, tamamen kaçırıldı. Şu anda, 2017'nin başlarında piyasaya sürülecek olan ve şimdiye kadarki en cüretkar açıklamalarını verebilecek olan GlobalXplorer adlı bir kitle kaynaklı proje için tüm Peru'nun uydu haritasını çıkarmakla meşgul. Bu arada, bazen havaalanında iPhone'unda boş boş Google Earth'ü karıştırırken yeni bulgular bulmaya devam ediyor.
Keşfin geleneksel olarak iki metre karelik bir kazı çukuru ile sınırlı olduğu bir disiplinde, Parcak gökleri kendi hendekleri gibi ele alıyor, pikselleri kum gibi eliyor. DePaul Üniversitesi Sanat, Müze ve Kültürel Miras Hukuku Merkezi müdürü Patty Gerstenblith, “Sarah bunu herkesten daha büyük bir ölçekte yapıyor,” diyor.
Laboratuarda, Parcak'ın eski bilgisayarı sonunda bilincini geri kazanır ve gülümser, kum rengi saçlarını geriye atarak. İlk önce hangi yeni veri setini göreceğimizi merak ediyorum. Ama bunun yerine ekranda Nil'in elle çizilmiş bir Napolyon haritasını, sayısallaştırılmış biçimde de olsa çağırıyor. "200 yıl önceki Fransız Google Earth'üne benziyor" diyor. Bir “ işaret ediyorköy harabeleriéGözüne takılan ”: Görüntünün kendisini Orta Krallık Mısır'ın kayıp başkenti Itjtawy şehrine yaklaştırmasını umuyor.
“Görüntülerimizin ne kadar modern olduğu önemli değil’,” diye açıklıyor. #8220Şimdiye kadar yapılmış her haritaya geri dönüyoruz, çünkü artık var olmayan bilgileri içeriyorlar.” Yalnızca yerel mimariyi ve bin yıllık peyzaj değişikliklerini inceledikten sonra, gizli karasal canlıları ortaya çıkaran veri açısından zengin uydu görüntülerini inceleyecek. ipuçları. Itjtawy'nin zengin bir banliyösünün yerini belirlemek için NASA radarını çoktan kullandı; işlenmiş ametist ve diğer değerli taş parçalarını ortaya çıkaran toprak örneklerini analiz ederek yerde doğruladığı bir bulgu. Çapraz referanslı kolonyal dönem araştırmalarının yanı sıra, bir sonraki adım, bölgenin 3 boyutlu topografik haritasını çıkarmak için uydu görüntülerini katmanlamak, bu da eskilerin Nil selinden kaçmak için yerdeki yükselmeler üzerine inşa etmeyi seçtiklerini gösterebilir.
“İnsanlar Harry Potter olduğumu düşünüyor ve bir görüntünün üzerinde asa sallıyorum ve bir şey beliriyor ve kolay görünüyor” diyor. “Uzaktan algılamadaki herhangi bir keşif, yüzlerce saatlik derin ve derin bir çalışmaya dayanır. Bir mezarlığın veya piramit alanının uydu görüntülerine bakmadan önce, bir şeyin neden orada olması gerektiğini anlamanız gerekir.”
Smithsonian dergisine şimdi sadece 12$'a abone olun
Bu makale Smithsonian dergisinin Aralık sayısından bir seçkidir.
Parcak'ın Gregory Mumford adlı bir arkeolog olan kocasıyla paylaştığı minimalist laboratuvarı, Birmingham'daki evi ile karşılaştırıldığında, çakal heykelcikler ve papirüslerle yığılmış ve tutarsız bir şekilde, eski bir Mısırlının model harabesi olan klişeleşmiş Mısırbilimcinin sığınağıdır. orta çağdan kalma taş kale (aslında 4 yaşındaki oğlunun Playmobil seti). En sevdiği dokunuşlar arasında çerçeveli bir antik Sfenks taslağı var. Bu sanatçının yorumunda, Sfenks'in gözleri taşlı ve görmez değil, parlak ve meraklı ve sanki yukarıdan ürkütücü bir şey görüyormuş gibi neredeyse telaşlı. Arkeologlar, sıcak hava balonları, uçurtmalar, helikopterler, motorlu paraşütler ve keşif balonları kullanarak, sitelerinin fotoğraflarını çekmek için uzun zamandır böyle bir kuşbakışı manzarayı özlemişler. Ancak yakın zamana kadar uydu görüntüleri, kerpiç duvarlar gibi bu araştırmacıların aradığı küçük özellikleri ortaya çıkaracak kadar keskin değildi.
Parcak, mumyaları yaklaşık 450 mil yukarıda uydu yörüngesinde değil, yeryüzüne inerek eski moda bir şekilde bulacağını varsayıyordu. İlk mezar rüyasını yaklaşık 5 yaşındayken gördü, bu tuhaftı çünkü memleketi Bangor, Maine'de hiçbir mumya yaşamıyor. “Bir müzeye götürülmedim’,” diyor lokantacıların bu kızı sosyal hizmet uzmanı oldu. “Görünüşe göre Mısır hakkında konuşmaya yeni başladım.”
Parcak, Yale Üniversitesi'nde Mısırbilim ve arkeoloji okudu ve birçok Mısır kazısının ilkine başladı. Ancak son yılında, “uzaktan algılama”, dünyanın uzaktan incelenmesi üzerine bir sınıfa casusluk yaptı. Parcak'ın Yale profesörü, bir arkeoloji öğrencisinin bir dizi algoritma, elektromanyetik spektrum analizleri ve yazılım programları olan dersinde bocalayacağı konusunda uyardı. Parcak ara sınavı bombaladı. Yine de umutsuzluk ve inatçı tıkanıklıklarla dolu bir dönemin sonuna doğru, bir anlık netlik geldi: Tüm alan, kazılmış bir piramidin tabanı gibi ortaya çıktı. Parcak, memleketi Mısır'ın, Batı hükümetinin büyük bir gözetim alanı olması nedeniyle, gezegendeki mevcut en zengin uydu verilerinden bazılarını sunduğunu fark etti. “Birdenbire,” diyor, “uzaktan algılamayı anladım.”
Bugün son teknoloji uydu verileri ile klasik saha çalışması arasında geçiş yapıyor. Genellikle manzarayı anlamak için Google Earth gibi açık erişimli bir kaynakla başlar, ardından küçük bir alana odaklanır ve birkaç yüz ila birkaç bin dolara DigitalGlobe adlı özel bir uydu şirketinden ek görüntüler satın alır. . Bana önemli bir prosedürü göstermek için iPhone'unu çıkardı ve batı Avrupa kıyı şeridini yukarı kaydırdı. “Biz bir 'ızçooook uzun'Mısır'dan çok uzakta' diyor. Birkaç yıl önce, İskandinav uzmanlara danıştıktan ve Viking mimarisini inceledikten sonra Parcak, İskoçya'nın Shetland Adaları'nın en ücra yerlerinden biri olan Papa Stour'da bir çiftçinin arsasını incelemeye başladı. Tweedy yeşil ve kahverengi alanların kızılötesi uydu görüntülerini emretti. Bazı bilgisayar işlemlerinden sonra parlak pembe bir çizgi kendini gösterdi.
Gömülü yapılar üzerinde büyüyen bitkiler, kök sistemleri bodur olduğu için daha az sağlıklı olma eğilimindedir. Canlılıktaki bu farklılıklar, elektromanyetik spektrumun insan gözünün görebildiği dar kısmı olan görünür ışıkta nadiren görülür: İnsanlara bitkiler eşit derecede yeşil görünme eğilimindedir. Ancak bazı uydular, bitkinin klorofilinin yansıttığı kızılötesi dalga boylarını kaydeder. Parcak, sahte renkler ve yazılım programları kullanarak, sağlıklı bitkiler ekranda daha kırmızı görünene ve daha kötü olanlar pembe görünene kadar bu farklılıkları düzeltir. Daha az sağlam bitki örtüsünün fuşya çizgisinin yakınında kazı yapan Parcak ve meslektaşları, sağlam bir Viking duvarı, sabuntaşı kaseler ve yönlü bir akik boncuğu ortaya çıkardı. Bu aynı spektral desenler Parcak'ın Newfoundland'daki olası Viking bölgesini aramasına odaklanmasına yardımcı oldu, daha sonra bir ocak kalıntılarını ve Viking demir üretiminin iyi bir göstergesi olan yaklaşık 20 kilo kavrulmuş bataklık demirini taradı.
Ve Parcak sıklıkla çöllerde çalıştığı için, bitki yaşamının araştırılmasının her zaman mümkün olmadığı alanlar için yöntemlerini sürekli olarak değiştiriyor. Uzak görüntüleri, gömülü kerpiçlerin üzerindeki yüzeylerdeki nem farklılıklarını ortaya çıkararak yok olmuş binaların temellerini ürkütücü bir şekilde ortaya çıkarabilir. Diğer iklimlerde, don çizgileri kalıntıları vurgulayabilir veya deniz kabuğu çöplerinden veya belirli taş türlerinden gelen kimyasallar, çevredeki toprağa sızarak, belirgin bir spektral imza sunabilir.
George Washington Üniversitesi'nde arkeolog olan Eric Cline, “birçoğumuz bu görüntülerden birine baktığımızda ‘Güzel çöl!’” diyecektir. Ama sonra Sarah bir düğmeye basar ve aniden tam orada bir şehir belirir. O bir sanatçı ve aynı zamanda bir arkeolog, çünkü bunları yorumlamak bir sanatçının işi.
Parcak, masasında daha önce görülmemiş yerleri ziyaret ederek ve dünyanın çekirdeğini çıkararak veya başka bir şekilde eserler için keşif yaparak, “zemin doğrulaması” adı verilen bir süreçle masasında yapılan keşifleri sık sık doğrular. Sahadaki isabet oranı yüzde 100'e yakındır. “Ben küçük bir çocukken,” diyor, “bana bir parça üç yapraklı yonca gösterebilirdin, ben de dört yapraklı yoncayı bulurdum.”
Referanslar
Alonso, R. (2014). Batanes kaleleri. [çevrimiçi] philSTAR.com. Şu adresten ulaşılabilir: http://goo.gl/xWY2Tc [Erişim tarihi 27 Ağustos 2014].
Borrinaga, R. (2010). Calatagan Potu: Bisayan Yazıtlı Ulusal Hazine.
Dimacalı, T. (2013). Butuan'da ortaya çıkarılan devasa balangay 'ana tekne'. [çevrimiçi] GMA Haberleri Çevrimiçi. Şu adresten ulaşılabilir: http://goo.gl/orrjZF [Erişim tarihi 27 Ağustos 2014].
Dizon, E. (1996). Batanes Eyaleti Arkeolojisi, Kuzey Filipinler: 1996-1997 Durum Raporu. [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: http://goo.gl/zEXHFD [Erişim tarihi 27 Ağustos 2014].
Balık, S. (2011). Manila-Acapulco Kalyonları: Pasifik'in Hazine Gemileri: Transpasifik Kalyonlarının Açıklamalı Listesiyle, 1565-1815. 1. baskı. Yazar Evi.
FOX Haber, (2012). Arkeologlar Filipin dağında kayıp mezarlar, köy buluyor. [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: http://goo.gl/TEmk3Q [Erişim tarihi 27 Ağustos 2014].
Halili, C. (2004). Filipin Tarihi. 1. baskı. Sampaloc, Manila: Rex Kitabevi, Inc., s.47.
Miksik, J. (2003). Güneydoğu Asya'da Toprak Kaplar: Modern Öncesi Güneydoğu Asya Toprak Kapları Üzerine Singapur Sempozyumu Tutanakları. 1. baskı. NUS Basın.
Ulusal Müze Koleksiyonları, (2014). Filipin Arkeolojisinin Ulusal Kültür Hazineleri. [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: http://goo.gl/6avlj8 [Erişim tarihi 25 Ağustos 2014].
Ocampo, A. (2012). Geriye Bakış 6: Tarih Öncesi Filipinler. 1. baskı. Mandaluyong Şehri: Anvil Publishing, Inc., s.51-56 57-61 67-72 73-77 78-82 83-87 88-92.
Rivas, R. (2018). Kalinga'dan katledilen gergedan dünya tarihini değiştirdi. 19 Ekim 2020, https://www.rappler.com/nation/killed-rhinoceros-remains-kalinga-world-history adresinden alındı.
Severino, H. (2010). Araştırmacılar Tabon Adamından daha yaşlı bir insan fosili keşfetti. [çevrimiçi] GMA Haberleri Çevrimiçi. Şu adresten ulaşılabilir: http://goo.gl/rtdvR1 [Erişim tarihi 26 Ağustos 2014].
Woods, D. (2006). Filipinler: Küresel Çalışmalar El Kitabı. 1. baskı. Santa Barbara, California: ABC-CLIO, Inc., s.18-20.
FilipiKnow, bu web sitesinde yayınlanan her makalenin mümkün olduğunca doğru ve güvenilir olmasını sağlamaya çalışmaktadır. Siz okuyucularımızı, her Juan için ücretsiz, yüksek kaliteli bilgi sağlama misyonumuza katılmaya davet ediyoruz. If you think this article needs improvement, or if you have suggestions on how we can better achieve our goals, let us know by sending a message to admin at filipiknow dot net
Terracotta Army
From : 2,200 years ago, Shaanxi Province, China
Imagine building your tomb for more than 30 years — fueled by limitless power, resources and yearning for immorality. Even then your mausoleum might not compare to the complex commissioned by Qin Shihuang, the first emperor to rule a unified China from 210 to 221 B.C. According to ancient Chinese texts, more than 700,000 laborers worked for the site, which sprawls 22 square miles , far more land than most college campuses ( all but three in the U.S. , in fact).
The site features statues of dancers and acrobats, gold-embellished carriages and bronze waterfowl in diorama-like canals. But it's perhaps best known for the Terracotta Army , thousands of life-sized clay warriors, lining trenches in military formation. In 1974, farmers digging a well discovered the first statue. Since, three major excavations have uncovered 2,000 additional soldiers, although another 6,000 likely remain buried. Each statue seems to portray a real soldier in Qin Shihuang’s force, based on their individual hairdos, caps, tunics, facial hair and functioning bronze weapons , which remain remarkably sharp to this day . Even their ears are unique, according to a 2014 study in the Journal of Archaeological Science .
- Archaeologists discovered 13 earlier this month and have since found 14 more
- The ancient wooden sarcophagi have been buried for around 2,500 years
- The discovery was made at the ancient Saqqara necropolis south of Cairo
Published: 20:10 BST, 20 September 2020 | Updated: 23:50 BST, 20 September 2020
27 sarcophagi that were buried 2,500 years ago have been discovered in Egypt in what is believed to be the largest find of its kind.
Archaeologists working at the ancient Saqqara necropolis near Cairo uncovered the incredible collection.
Initially only 13 sarcophagi were found earlier this month, but further efforts have uncovered an extra 14, the BBC reports.
27 sarcophagi that were buried 2,500 years ago have been discovered in the ancient Saqqara necropolis near Cairo. Pictured: Egypt's Secretary General of the Supreme Council of Antiquities Mostafa Waziri inspects one of the coffins
The sarcophagi have been buried underground for 2,500 years. 13 were initially found earlier this month before a further 14 were uncovered
It is believed the archaeological haul of 27 sarcophagi is the largest of its kind ever
In a statement on Saturday, Egypt's Antiquity Ministry said: 'Initial studies indicate that these coffins are completely closed and haven't been opened since they were buried.'
The find is believed to be the largest of its kind ever and the ministry's statement said that they hoped to reveal 'more secrets' about the discovery soon.
Alongside the wooden sarcophagi, smaller statues and artefacts were also discovered by the archaeological team.
Although having been discovered earlier, the ministry delayed announcing the news until Antiquities Minister Khaled al-Anani could visit the dig site himself to inspect the sarcophagi.
Decades After Discovery, 3,500-Year-Old Mummy Found in Egyptian Tomb
Egyptian archaeologists working in Luxor have explored two tombs dating back to the 18th Dynasty, uncovering colorful figurines, funeral masks, a stunning mural—and a linen-wrapped mummy.
Olarak National Geographic reports , these two tombs, found in the necropolis of Dra’ Abu el-Naga in Luxor, Egypt, were originally discovered in the 1990s by the German archaeologist Friederike Kampp-Seyfried. On Saturday, the Egyptian ministry of antiquities announced the re-discovery and excavation of these two tombs, designated Kampp 150 and Kampp 161, after languishing for nearly three decades. Kampp-Seyfried managed to excavate the entranceway to Kampp 150, but that’s as far as she got, and the tombs were quickly forgotten.
It’s not entirely clear who the tombs were for, as there are no obvious inscriptions. What is clear, however, is that they date back to the 18th Dynasty (1550-1292 BC), and they were likely made for government officials who served at the ancient capital of Thebes.
Kampp 150 is a mud-brick and masonry structure that’s larger than the other tomb. It contains five entrances that open onto a courtyard with a pair of shaft burials. This tomb is a full century older than Kampp 161, dating back to the reign of Thutmose I. The Egyptian archaeologists leading the excavation weren’t able to uncover any inscriptions or dedications, but they did find funerary seals bearing the names of a writer, named Maati, and his wife, Mohi. Excitingly, they also discovered funerary masks, colorful wooden statues, and a linen-wrapped mummy in the tomb.
Chetinyova Mogila, Starosel
The Central Chamber at Starosel (c)Depositphotos
Approximately 170 km from Sofia, and just 20 km from Hisar, this site was unearthed in 2000 and the stone tomb dates back to the 4th century BC. It is believed to be the final resting place of Sitalkes. The site consists of a circular inner chamber which is approached by a central staircase and hallway, surrounded by a stone block wall.The large granite blocks are believed to have been brought by horse and cart from some distance away. Visitors can view the central chamber with its ten Doric columns and original wall paintings, the colour of which is immaculately preserved higher up, since sunlight only enters the chamber at a lower level during the winter solstice. Among the treasures found here is a gold wreath which can be seen in the Archaeological Museum in Sofia.
1 Thousands Of Mayan Structures
During a recent aerial survey of northern Guatemala, over 60,000 unknown Mayan works were added to the map. The forest-penetrating scans revealed pyramids, walls, urban foundations, causeways, and defenses&mdashall within an area of 2,100 square kilometers (810 mi 2 ).
The survey revealed brand-new locations to study but also immediately clarified other aspects about the civilization. The number of private homes suggested that the Maya outnumbered those living in the area today. They avoided the slash-and-burn agriculture of modern farmers, proving that it is possible for a large population to flourish without deforestation.
One fortification was a wall sturdy enough to show that the Maya engaged in serious warfare. Though most of the new structures are houses, the number of roads was just as surprising.
The places where the Maya never laid a brick are also valuable. They were masters of their environment, and studying the settlement pattern could uncover their techniques for farming and water management. [10]
The overall picture is not just changing beliefs about the population and how they managed the land. It is also opening the door to understanding Mayan traveling networks, community organization, and communication.