Genel görelilik teorisine göre uzay-zamanda iki nokta arasında bir bağlantı oluşturan ve galaksiler arasındaki uzun mesafeleri kısaltan bir kısayol öngörülüyor. Bu uzay kısayolu, Einstein-Rosen Köprüsü veya solucan deliği olarak bilinir.
Solucan teorisi
1935’te, dünyaca ünlü fizikçiler Albert Einstein ve Nathan Rosen, iki büyük bilim adamı Paul Einstein-Rosen onuruna verilen bir yol olan genel görelilik teorisini kullanarak uzay-zaman boyunca bir köprünün varlığını önerdiler. Bu teoriye göre, Einstein-Rosen veya solucan deliği köprüsü, uzay-zamanın iki farklı bölümünü birbirine bağlar. Teorik olarak, bu kısayolu geçerek, kişi uzay-zamanda bir noktadan diğerine geçebilir. Solucan deliği iki açıklıktan ve yuvarlak ağızlı bir boğazdan oluşur ve boğaz düz ve uzundur; Ama aynı zamanda boğazınızı bükebilir ve daha da uzatabilir.
Matematiksel denklemler Einstein’ın genel görelilik teorisi, solucan deliklerinin varlığını öngörür; Ancak şu ana kadar, negatif kütlesi ışığı yerçekimi yoluyla etkileyen ve ışığın solucan deliğinden çıkmasını engelleyen hiçbir solucan deliği keşfedilmedi. Krater krateri muhtemelen iki kara delikten oluşur; Ancak ölmekte olan bir yıldızı kara deliğe dönüştürmek solucan delikleri üretemez.
Solucan delikleri arasında
Solucan delikleri ve bu uzay portallarının geçişi hakkında pek çok bilim kurgu öyküsü vardır, ancak gerçekte böyle bir yolculuk Hollywood filmlerinden çok daha karmaşıktır. Bu tür yolculuklarla ilgili ilk sorun, tahminlerin solucan deliğinin boyutunu yaklaşık 10 ila 33 santimetreye koymasıdır; Elbette dünya genişledikçe daha büyük boyutlar da çizilebilir. Einstein-Rosen teorisine göre bir başka sorun da bu uzay merdivenlerinin iç kararlılığı olacak, solucan delikleri uzay yolculuğu için işe yaramaz çünkü son derece dengesizler ve çökecekler. Yeni araştırmalar, solucanları girdiklerinde uzun süre açıkta tutan gizemli maddeler olduğunu gösteriyor.Bu gizemli madde, negatif enerji yoğunluğu ve büyük bir negatif basınç içermesi nedeniyle karanlık madde ve antimaddeden farklıdır. Bu malzeme sadece bazı vakum ortamı davranışlarını etkileyerek kuantum saha araştırmasının bir parçası olarak görülmüştür. Bu maddeden yeterli miktarda doğal veya yapay olarak bir solucan deliğine eklenirse, bilgi gönderme veya hatta yolcu taşıma aracı olarak kullanılacak kadar kararlı hale gelebilir, ancak insanlar gibi sıradan maddelerin eklenmesiyle hala kalır. İstikrarsızlık ve çöküşten zarar görecek.
Solucan delikleri uzayda sadece iki farklı noktayı birbirine bağlamaz; Daha ziyade, iki farklı dünyayı birbirine bağlayabilirler; Hatta bazı bilim adamları, solucan deliğinin kraterlerinden birinin belirli bir şekilde hareket etmesi durumunda zamanda yolculuğun mümkün olacağına inanıyor, ancak Stephen Hawking böyle bir olasılığı imkansız buluyor.
Kara delikler diğer dünyalara açılan kapıdır
Einstein’ın görelilik teorisine göre kara delikler, uzayda tekilliklerinin en yüksek olduğu ve hatta fizik kanunlarının bile çiğnendiği noktalardır. Bu garip noktalar, solucan deliği girişi için tek adaylar. Kuantum mekaniği ve genel görelilik yasalarını bütünleştirmenin bir yolu olarak ilk kez kuantum yerçekimi veya LQG adı verilen yeni bir teori önerildi. Bu teoriye göre bir kara delikte, malzemeleri toplayarak ve onları güçlü yerçekimi altına atarak uzay başka bir şekilde açılır, örneğin bir kara deliğe düşerseniz, genel görelilik teorisine göre derin bir kuyuya düşersiniz; Ama kuyunun dibine vurmak yerine çok küçük bir alana sıkışıyorsunuz. Aslında kuyunun dibine düşmezsiniz, ancak tekilliğiniz sonsuzluğa doğru büyür.
Burada tekilliğin artması kuyunun dibine bir düşüş gibi davranır, ancak LQG teorisinde siz kara deliğe düşüp merkezine yaklaştıkça, yerçekimi artmak yerine azalacak ve kara delikten uzaydan diğerine yutulduğunuzda – Boşaltma zamanı. Kara delikler uzay-zamanın diğer bölümlerine tüneller olabilir, ama nerede? İlginç bir şekilde, LQG teorisi, Big Bang teorisine rakip olarak ortaya çıkıyor. Bu teoriye göre dünya, sonsuz yoğunluklu bir noktanın patlamasıyla yaratılmadı; Aksine, başka bir dünya başka bir tünelde çöktü ve dünyamızı bu boyutta yarattı. Bu teoriyi destekleyecek yeterli kanıt yok; Ancak bilim adamları bu güzel teori ile bilinmeyen bağlantılar bulmaya çalışıyorlar.
Mevcut teknolojiyle, solucan deliklerini genişletip stabilize edemiyoruz; Onları görebilsek bile bilim adamları, bir gün bu uzay kısayollarını kullanmanın bir yolu bulunacağı ve o gün yakın olmasa da insanın evreni kolonileştireceği umuduyla araştırmalarına devam edecekler.