Hanzalam
Bir gün bize döneceksin. İnanıyorum buna. Bir adam çıkacak ve bütün Müslümanları tek çatı altında birleştirecek. Sonra direnecek ve kurtaracak seni ve senin gibi diğer çocukları…
Biliyorum çok acı çektin. Hep ağladın. Yüzündeki tebessüm artık görülmez oldu. Yeri geldi aç-susuz kaldın. Yeri geldi en yakınlarını kaybettin. Ama umudunu hiç kaybetmedin. Bazen her şey bitti dedin. Vazgeçmek istedin. Tam o esnada umudun devreye girdi ve sana sabırlı olman gerektiğini fısıldadı. Bu yüzden yaşama sıkı sıkı sarıldın.
Savaşın tam ortasındasın. Bunun farkındayım. Etrafında hep tanklar dönüp duruyor; silahlar, bombalar patlıyor. Ama sen vazgeçmiyorsun ve direnmeye devam ediyorsun.
Arkadaşlarınla oyunlarını seyrediyorum ara sıra. Bir bakıyorum ki elinizde bir sedye var. Üzerinde ise bir çocuk şehit olmuş. Artık oyunlarında bile savaş var. O oyunlarda kazanan hep sensin ve yanındaki diğer arkadaşların. Bir arkadaşın şehit olmuş, diğeri gazi. Ama düşmanlardan yüzlerce ölü… Savaşı kazanan ise SENSİN.
Senden bir şey isteyebilir miyim Hanzala? Hayal kurmaktan hiç vazgeçme olur mu? İçindeki umut hiç bitmesin. Yaşama arzun hep olsun. Bir gün mutlaka kurtulacağını bilerek yaşa. Ve son bir şey daha. Artık yüzünü görmek istiyorum. Lütfen artık bize dön…
Hicran Özdemir