Müdür: Vinay Waikul
Yazarlar: Sambit Mishra, Purva Naresh
Oyuncu kadrosu: Jaideep Ahlawat, Shriya Pilgaonkar, Sonali Bendre Behl, Sanjeeta Bhattacharya, Faisal Rashid, Jay Upadhyay, Akash Khurana, Taaruk Raina
DOP: Harendra Singh
Editör: Gaurav Aggarwal
Akış: ZEE5
Orta halli İngiliz televizyon dizilerini uyarlayan Hotstar’ın tekelini kırmak, Kırık Haber adlı bir BBC serisine dayanan bir ZEE5 Orijinalidir. Basmak. Ancak bununla ilgili her şey, bunun 2004 tarihli bir Madhur Bhandarkar unvanı olabileceğini gösteriyor. medya. Kamp, peynir, cringe ve aradaki her şey var. İyi, kötü ve arada hiçbir şey yoktur. Bu dev bir kırmızı bayrak gibi görünüyor, ancak kendimi gösteriyi tamamen dışlarken bulamadım. Sekiz bölümlük dizinin başlarında, ‘” olarak adlandırmayı sevdiğim şeyi deneyimlemeye başladım.hasen dilruba sendromu’ – kendimi bir filmin veya dizinin perdesinin, keşfettiği gürültülü ve küstah ortamı bilinçli olarak kopyaladığına ikna ettiğim yer. ‘Yöntem’ film yapımı.
Başka bir deyişle, haberlerle ilgili bir anlatı neden haberin kendisinden farklı görünsün? Başlığın “Son Dakika Haberleri”nde anaokulu düzeyinde bir riff olması başka nasıl açıklanabilir? Bu başlığın, sanki bir primetime Hindistan TV yayınının başlangıcıymış gibi ekrana patlaması başka nasıl açıklanabilir? Hacim ve karmaşıklık açısından muhabirlerin 1’den 1’e kadar bir ölçekte var olduğu başka nasıl açıklanabilir? Phir Bhi Dil Hai Hindustani?
Değersiz üslup neredeyse güven verici, çünkü Hint hikayeleri gazetecilik konusunda özgün olmaya çalışıp başarısız olduğunda daha da kötü. Yakın geçmişteki en iyi Hint dizilerinden bazıları haber odasında sıkıntı yaşadı: Paatal Lok, Dolandırıcılık 1992, Mumbai Günlükleri. Ancak tamamen gazetecilikle ilgili bir dizi olduğunda – bu durumda, Mumbai’deki iki Hintçe TV haber kanalı arasındaki ideolojik ve ticari rekabet – efsaneyi benimsemek ve onunla birlikte ilerlemek daha iyidir. gibi gösterir Haber odası ve Sabah Gösterisi onunla koş. Kırık Haber onunla koşar ve sınırı geçene ve size bir anti-ulusal diyene kadar durmaz. Aşırı fantezi cübbeleri giyer. Hangi editör kanal sahibine meydan okur ki? Hangi sahip “en popüler kanalı değil, en iyi kanalı” yaratmak isteyecek kadar hayırseverdir? Hangi 45 yaşındaki editör, “Ben zaten çıkıyorum” bahanesiyle 30’luk muhabirinin suçunu üstlenmeyi teklif ediyor? Hangi kanal sponsorlarına meydan okur ve hükümeti ifşa eder? Hangi çapa brifinge meydan okur ve yırtıcı bir Bollywood süperstarını yayında devirir? Cehennem, meydan okuma nedir? Neden bu kanal ekranlarının alt kısmındaki agresif ticker gibi konuşuyorum?
Tasarım, kredisine göre, günümüzün sosyo-politik gerçeklerini yansıtmaktan çekinmiyor. Kırmızı köşede, Arnab Goswami’nin kanını emen TRP çılgını ve ahlaki açıdan iflas etmiş bir çapa olan baş editör Dipankar Sanyal (Jaideep Ahlawat) tarafından yönetilen Josh 24/7 adlı Kötü Adamlar (olduğu gibi: Josh nasıl? utandırma baskısı. Sağcı sloganları: “Kyuki sawaal hai desh ka”. Mavi köşede, aynı zamanda yıldız muhabir Radha Bhargava’nın (Shriya Pilgaonkar) akıl hocalığını oynayan Amina Qureshi (Sonali Bendre Behl) adlı bir güvenilirlik gazisi tarafından yönetilen Awaaz Bharati adlı DD tarzı İyi Adamlar var. Dizi, şu anda bulunduğumuz durum bağlamında her zaman olduğu gibi alakalı bir seslendirmeyle açılıyor: Sarkar ka virodh desh ka virodh nahi hai (Hükümetinize karşı çıkmak, ulusunuza karşı çıkmakla aynı şey değildir). Awaaz Bharati, düşük reytingler nedeniyle sakat kaldı ve Amina’yı yerel reklamcılık ve editoryal bütünlük arasında bir mücadele içinde bıraktı. Josh 24/7 güneşle flört ediyor, Dipankar o kadar sarhoştu ki canlı televizyonda bakanları ve sanayicileri aşağılamaktan başka bir şey düşünmüyor. İlk bölümde, (Müslüman) gençlik bakanını, gençlik yıllarından müstehcen bir MMS aldıktan sonra yayında istifa etmeye zorluyor.
Yapı açısından, Kırık Haber yakın zamana benzer suçlu beyinler, bir avukat destanı da Shriya Pilgaonkar’ın idealizmin ve aklın sesi olarak oynadığı. MeToo’nun hikayeleri, çiftçi sömürüsü, öğrenci intiharları ve tıbbi dolandırıcılık bireysel bölümlere işaret ediyor, ancak tüm bölümleri birbirine bağlayan makro hikaye, hükümet ve bir teknoloji şirketi arasında gölgeli bir veri madenciliği bağlantısı sunuyor. Yani: Herhangi bir ülkedeki haberler ancak yönetimi kadar bozuktur. Bazı başrol performanslarından keyif aldım. Jaideep Ahlawat, haber odasında bu kibir ve yıldırma havasını yaratmayı iyi başarır – karakterinin tek notalı kelime dağarcığını (masala! animasyon! tadka! hashtag’leri!) aşar ve suistimal ve hırstan oluşan baş döndürücü bir kokteyl hazırlar. Ahlawat, bugün yayın alanındaki en güvenilir aktör olma yolunda hızla ilerliyor; Ana akım Bollywood yemeklerinde Nawazuddin Siddiqui’den farklı olarak değil – kampçılığı bir sanat formuna dönüştürmek için nadir bir yeteneğe sahip olduğunu bilmek için Dipankar’ından başka bir yere bakmanıza gerek yok. Pilgaonkar, Awaaz Bharati için fazla huzursuz ve 7/24 Josh için fazla topraklanmış bir go-alıcı olan Radha olarak art arda ikinci sağlam dönüşünü yapıyor. Büyük bir araştırmacı muhabir olma arzusu kadar, arkadaşını kaybetmenin acısında da kök salmış gibi görünen onur duygusunda dalgın bir grilik var; aktris arka planını yalnızca beden diliyle aktarıyor ve tamamen anlatmakla ilgili bir şovda bu oldukça başarılı. Sonali Bendre Behl, 90’lardaki çağdaşları gibi uzun formatta oyunculuğa geri dönüyor. Amina’sı özellikle iyi yazılmış bir karakter değil – News 101 diyaloğu ve klişe bir kişisel arkla dolu – ancak aktris ahlaki çatışma ve otorite anlarında, özellikle Radha ile sinirli alışverişlerinde öne çıkıyor. Yardımcı oyunculardan Dinkar Sharma, ürkütücü bir şehirli kötü adamda göz alıcı.merdani son birkaç bölümü şekillendiren teknoloji milyarderi olarak.
Şimdiye kadar, dizi hakkında söyleyecek olumsuz bir şeyim yok gibi görünüyor. Ama en iyisini – ya da en kötüsünü – sona sakladım. orta yol Kırık Haberbenim için şafak sökmeye başladı, belki de hasen dilruba Sendrom, aşırı aktif hayal gücümün bir ürünüydü. Sonuçta, kasıtlı hamur ve kasıtsız yapışkanlık arasında ince bir çizgi var. Zanaatın çoğu, fark ettim, temelde sağlam değil. Örneğin, yeşil ekranlı araba sahneleri berbat ve dışarıdaki manzaranın ne kadar sahte göründüğüne dikkati dağıtmamak imkansız. Bunun gerçek haber yayınlarının gösterişli görsel efektlerini yansıtmanın bir yolu olduğuna ne kadar inanmaya çalışsam da başarısız oldum. Sonra bazı çok temel evreleme sorunları var. Bir başbakanın göründüğü bir sahnede, onun içişleri bakanıyla konuşurken nefesini tuttuğunu görüyoruz – dikkat çekmeden değil, görsel olarak müdahaleci bir şekilde. Saniyeler sonra akciğer kanseri olduğu ortaya çıkar; Yazarların “İlkokul, sevgili Watson!” dediğini neredeyse duyabiliyordum. Ayrıca bir noktada bir Covid monologu da var, sadece şu şekilde sonuçlansın diye – tabii ki – “Haberler ek ölümcül virüs ha”.
Sonra aptal süreklilik hataları var. Bir muhabir, ev arkadaşının hikayesini çaldığını öğrendiğinde, aralarındaki dairede birlikte geçirdikleri geceyi hesaba katmadan, ertesi gün yüzleşmeleri gerçekleşir. Sade diyalog (“hikayeyi bozmayacaksın, hikaye seni kıracak”) bir yana, yazı Dipankar’ı kişisel hayatının enkazından insanlaştırmaya çok çabalıyor. Uyumsuzluk sarsıcı. Yaslı bir anneyi kendi kanalıyla intihara sürüklenen oğlu için zorbalık karşıtı bir hashtag’i tanıtmaya zorladıktan birkaç dakika sonra, Dipankar çocukluğuna (bir şey ‘sessiz bir aileden’ olduktan sonra söz sahibi olmakla ilgili bir şey) yüksek bir duygusallıkla yaklaşır. gecelerini birlikte geçirdiği sınıf eskortu. Bu sahnelerin yürütülmesi, beceriksizce ortaya çıkarmaya çalıştığı empati için garip; sanki yönetmen ona bir geçmişe dönüş için geçiş ifadesi vermesi söyleniyormuş gibi kamera yüzünü yakınlaştırıyor. Söylemeye gerek yok, flashback asla gelmez. Pegasus skandalının (burada ‘Gigasis’) sahiplenilmesi, diziyi, muhabirlerin işlerini yapmak için vicdanlarından çok daha fazla savaştığı hantal bir gerilim alanına inmeye zorlar. Sonra bir muhabirin Awaaz Bharati’den ayrıldığı, Josh için çalışmaya başladığı, Josh’tan ayrıldığı, Awaaz’a döndüğü ve primetime spikerliğine terfi ettiği bölüm var – hepsi 24 saat içinde. Gazetecileri bilmem ama İK departmanları bu küçük numaraya kızabilir.
Bu belki de kısa sorunun uzun yanıtıdır: Haberlerle ilgili anlatılar neden haberin kendisinden farklı görünsün? Ortalama OTT abonesi ortalama haber tüketicisi olmadığı için özellikle 2022’de yapmalılar. Tüm bir nesil için, çarpık bir sistem hakkında aralıklı olarak kendini bilen bir gösteri tam olarak şöyle görünebilir: çarpık. Ne de olsa artık kimse haberleri kırmıyor – interneti kırıyorlar.