Şeytanın vesveselerinden biri de; İnsana, imanî ve İslâmî konulara bitarafane, yani tarafsız bakmasını telkin etmesidir. Halbuki imanî konulara bitarafane bakmak, "şıkk-ı muhalifi iltizam etmek" demektir. Yani imana zıt olanı desteklemektir.
Şeytan bu vesvese ile insana güya tarafsızlığı ve insaflı olmayı tavsiye eder. Halbuki bu bir tuzaktır. İnsan bu tuzağa düşmesi halinde, İmana ve İslâma muhalif işlerde tarafsız kalmak bahanesi altında, o işlere farkında olmadan meyletmeye başlar ve üzerinde farz olan hakka bağlılığı yavaş yavaş kırılır, helâket kapısı ona açılır, şeytanın fuzulî bir avukatı gibi davranmaya başlar. 1
Bediüzzaman, İstanbul Beyazıt Camii'nde bir Ramazan gününde, Kur’ân okuyan hafızları dinlerken Şeytanın bitarafane muhakeme vesvesesine maruz kalır. Şeytan Ona: "Sen Kur’ân’ı çok yüksek görüyorsun. Onu bir insan sözü olarak farz et. Ondaki yüksek meziyetleri görebilecek misin?" der. Bediüzzaman, Şeytanın bu vesvesesi ile Kur’ân’ın bir beşer sözü olarak bakıldığında, nasıl ki, Beyazıt Camii'nin elektrik düğmelerine basılıp elektrikleri söndürülünce cami karanlık içinde kalır. Öğle de Kur’ân'ın parlak ışıklarının gizlenmeye başladığını anlatır ve ilgili bahsin devamında Kur’ân’ın beşer sözü olamayacağının ispatını yapar.
Bediüzzaman, bitarafane muhakemenin Şeytanın bir tuzağı olup, Kur’ân’a zıt olan görüşe bağlılık demek olacağını ve batıla taraftarlık sayılacağını söyler. 2
Dipnotlar: 1- Sözler, s. 440. / 2- Mektubat, s. 520 vd.