Ardıçlar, selvi ailesinin her mevsim yeşilleridir. Cinsleri çok geniştir ve şu anda 70'den fazla türü vardır. Hepsi büyür kuzey yarım kürede ve subtropiklerde ve Arktik bölgesinde bulunur. Bitkinin Latince adı Juniperus'tur ve bazı bölgelerde heather veya ardıç olarak adlandırılır.
Ardıç Özellikleri
Ardıçlar çok çeşitli formlar alır. Bazı türler zeminde sürünen alçak çalılardır. Diğerleri 12'ye kadar veya hatta 30 metre yüksekliğe kadar büyüyen büyük ağaçlar. Ancak, hepsinin ortak iki özelliği vardır: meyvelere çok benzeyen koniler ve olağandışı iğneler. Bitkinin türüne ve yaşına bağlı olarak, iğne şeklinde veya pullu olabilir.
Ardıçlar ışığa çok düşkündür, ancak aksi halde oldukça seçicidirler. Kuraklığı ve soğuğu tolere eder, en zayıf topraklarda ve en olumsuz iklim koşullarında hayatta kalırlar. Fakat büyük şehirlerde kendilerini rahatsız ediyorlar çünkü zaman içinde iğneleri zararlı maddeleri birikir.
Ardıçlar pitoresk görünür ve çoğunlukla peyzaj tasarımında kullanılır. Yeşil şehirler, bahçeler süslüyor, yazlık evlerde bitki yetiştiriyorlar ve saksılarda iç mekan bitkileri olarak evler yetiştiriyorlar. Aynı zamanda, çok iddiasız ve bu nedenle acemi bir bahçıvan bile onlara kolayca bakabilir.
Ardıçların ana özelliği güçlü bir kök sistemidir. Onlarca metreye kadar farklı yönlere yayıldığı yere derinlemesine nüfuz eder. Bu sayede bitkiler, en yetersiz ve kurak alanlardan bile suyu ve besinleri alabilirler.
Ardıç sağkalımı olağandışı iğnelerine katkıda bulunur. Yukarıdan, kalın bir manikür tabakası ve bitkileri olumsuz çevreden koruyan mumlu bir kaplama ile kaplanmıştır. Tipik olarak, genç bitkilerde iğneler iğne şeklindedir ve yetişkinlerde pullu iğneler, ancak bu, belirli türe bağlıdır. İğnelerin tam değişimi 8-10 yıl içinde gerçekleşir.
Ardıç meyveleri sulu konilerdir, çoğunlukla koyu mavidir. Meyvelere çok benziyorlar ve bu yüzden sık sık böyle adlandırılıyorlar: koni meyveleri veya basit ardıç meyveleri. Bu tür bir koni meyvesi, türlere bağlı olarak, 1 ila 12 tohum içerir. Kuşlar ve hayvanlar, tohumların etrafa yayılmasına yardımcı olurken meyvelerini kolayca yenilerler.
Ardıç meyveleri de insanlar tarafından tüketilir. Meyveler çiğ olarak yenir, pişirme işleminde baharat olarak kullanılır, onlardan hazırlanırlar; Ancak burada, yalnızca bir türün (ortak ardıç) yenilebilir olduğunu hatırlamak önemlidir. Diğer tüm türlerde, zehirlidir ve hiçbir durumda yenemezler.
Ardıçlar farklı nadir ömür. Dağlarda yaşları 800, hatta 1000 olan tahmin edilen örnekler bulunur. Aynı zamanda, canlı tohumlarla meyvelerini büyütmeye ve vermeye devam ederler. Uzmanlara göre, bireysel arıcılar 3 üç bin yıla kadar hayatta kalabilir.
Bu bitkinin bir başka kaydı, çok sayıda uçucu üretimi, yani zararlı mikroorganizmaları tahrip eden maddeleri salgılayabilmesidir. Ardıçlar onları kozalaklı ağaçlardan 6 kat, yaprak dökenlerden 15 kat daha fazla üretirler.
Ne yazık ki, ardıçların ciddi bir dezavantajı var - çok yavaş büyüyorlar. En uygun koşullarda bile, çoğu tür yılda yalnızca 5-10 santimetre büyür.
Ana türleri ve çeşitleri
70 ardıç türü vahşi doğada yetişmektedir, fakat bugün dekoratif amaçlı Sadece sekiz tanesi kullanılıyor:
- Ardıç sıradan. Peyzaj tasarımında en yaygın ve popüler görünüm. Doğal şartlar altında Kuzey Avrupa, Urallar, Sibirya, Kuzey Amerika ve hatta Kuzey Afrika'da yetişir. Hem düşük çalı hem de 15 metreye kadar duran bir ağaç şeklinde olabilir. Meyveleri yenilebilir tek tür budur.
- Ardıç Çinli. Bu türün doğduğu yer Çin ve Kuzey Kore'dir. Dalları yükselen alçak bir ağaç veya çalılıktır. Taç piramidal veya sütunlu. Hem grup hem de tek inişlerde manzara harika görünüyor.
- Ardıç pulludur. Çin'de, Himalayalarda ve Tayvan'da yetişir. Bu yoğun dalları ve yeşil dikenli iğneler ile düşük bir çalı. Tacın şekli düzensiz bir minderdir. Türler fotofiliktir, ancak toprağın durumu hakkında seçici değildir ve dünyanın hem alkali hem de asidik bölgelerinde yetişebilir.
- Ardıç Virginia. Amerika Birleşik Devletleri'nde Kuzey Dakota'dan Kuzey Florida'ya dağıtılmaktadır. 15-30 metre yüksekliğe ve 1,5 metreye kadar gövde çapına sahip güçlü bir ağaçtır. Peyzaj şehirleri, geniş bahçeleri ve parkları için kullanılır.
- Ardıç yataydır. Amerika Birleşik Devletleri'nin Atlantik bölgesinde yetişir ve sürünen ardıç türlerine aittir. Soğuk mevsiminde kahverengi olan güzel mavi-yeşil iğneler vardır. Bu manzara çiçek tarhlarında harika görünür ve genellikle meydanlarda ve parklarda bulunur.
- Ardıç Kazak. Moğolistan, Orta Asya ve Sibirya'nın bozkır bölgelerinde yetişir. Açık dallı alçak bir çalıdır. Çok hızlı büyür, bu nedenle eğimleri güçlendirmek ve çimleri süslemek için kullanılır. Kentsel koşulları tolere eder.
- Ardıç kayalıktır. İn vivo Amerika Birleşik Devletleri'nde Oregon, Texas ve Arizona eyaletlerinde yetişir. Kayalar üzerine yerleşmeyi tercih eder, 10−12 metreye kadar büyür. Görünümün ana özelliği çok güzel simetrik silueti olan piramidal bir taç.
- Ardıç kıyıdır. Aslen Japonya ve Sakhalin'den. Kıyı bölgelerinde yetişir, kar yağışı altında kışı kolayca tolere eder. Gri-yeşil parlak iğnelerin yanı sıra koyu mavi renkli bol ve büyük meyvelerde farklıdır. Şimdiye kadar bu türden çok az çeşit yetiştirildi.
Ardıç orta Pfitzeriana duruyor. İn vivo olarak gerçekleşmez - Çinli ve Kazak ardıçlarının yapay bir melezidir. 3,5 metre yüksekliğe ve 7 metre genişliğe kadar güçlü bir çalıdır. Huni şeklinde bir taç ve eğimli bir şekilde artan dalları vardır.
Yetiştiricilerin çabaları sayesinde, bu az sayıdaki türden onlarca elde edildi çeşitli melezler ve çeşitleri. Taç biçiminde, iğnelerin ve meyvelerin boyutunda, renginde, birbirinden çarpıcı şekilde farklıdırlar ve bu nedenle herhangi bir peyzaj tasarımı ihtiyacını karşılayabilirler. İşte en popülerleri:
- Stricta (Stricta) - Bir koni şeklinde pürüzsüz ve simetrik bir taç ile Çin ardıç. İğneler yeşil-mavi, çok güzel. Çeşitliliği fotofiliktir, ancak genç bitkiler güneş yanığı korkuyorlar.
- Altın Koni (Altın Con) - ardıç anlamına gelir ve sıradan altın yeşil kalın konik taç farklıdır. Toprağın veya nemin durumu hakkında seçici değildir.
- Meyer (Meyer) - en popüler sütunlu çeşitlerden biridir. 3-5 metreye kadar yükseklikte büyür. İğneler çok güzel: yaz aylarında gümüş-yeşilden kışın yeşil-mavi'ye. Son derece dona dayanıklı ve Rusya'da iyi hissettiriyor.
- Gold Coast (Altın Sahil) - platy sürgünleri ve altın sarısı iğneler ile yayılan bir çalı. Koşullar konusunda seçici değil, gölgede çok yavaş büyür.
- Nane Julep (Nane Julep) - parlak yeşil iğneler ve güzel asılı dalları ile yoğun geniş çalı. Hızla büyür: bir yıl içinde 10-15 cm yüksekliğinde ve 20-30 cm genişliğinde büyür. Parklar ve geniş bahçeler için çok uygundur.
- Altın Yıldız (Altın Yıldız) - yayılan, ancak çok uzun bir çalı değil. Sürgünler çalının ortasından büyür ve dal yoğunlaşır. İğneler altın yeşil veya altın sarısıdır.
- Meyeri (Meyeri) - huni şeklindeki taç ve hafif sarkan üstleriyle çeşitli. İğneler gümüş mavisi veya beyaz mavisidir. 2 ila 6 metre yüksekliğinde büyür.
- Mavi Ok (Mavi Ok) - en popüler kayalık ardıç çeşididir. Çok dar ve düz bir sütun taçına sahiptir. İğneler dallara sıkıca bastırılır ve yoğun gri-mavi renktedir. Yılda 10−12 santimetreye kadar hızla büyür. Saç kesimi için kendini iyi ödünç veriyor ve şeklini uzun süre koruyor.
- Mavi Çip (Mavi Çip) - zeminde düşük, sürünen çalı. Kışın biraz maviye dönüşen yumuşak gri-mavi iğneler ile ayırt edilir. Bitki iddiasız ama topraktaki suyun durgunluğunu tolere etmiyor, bu nedenle ekim yaparken bir drenaj tabakası döşenmesi gerekiyor. Çeşitlilik yatay ardıçlara aittir.
İniş ve bakım
Açık toprağa Ardıç yetiştirmek zor değil, çünkü çoğu nemi ya da toprak durumunu talep etmiyor.
Fidan seçimi
3-4 yaş arası, 3- veya 5 litrelik kaplarda satılan fideler dikim için en uygunudur. Onları bahçe merkezlerinde ve fidanlıklarında iyi bir üne sahip olarak almak doğru olacaktır.
Fideleri seçerken, kabuklarının, dallarının ve iğnelerinin görünümüne dikkat etmeniz gerekir. Eğer üzerlerinde kalınlaşma varsa, bu tür bitkiler alınmamalıdır - bu mantar hastalıklarının bir işaretidir.
İnişe hazırlık
Toprağa ekim için ideal zaman Nisan veya Mayıs'tır ve ekim sonbaharda ardıç dikmek için en uygundur. Orijinal toprak topaklarının fidelerde tutulması çok önemlidir, çünkü bu şekilde kök salmaları daha iyi olur. Bitki ekimden hemen önce kökleri “Kornevin” veya benzeri bir kök büyüme stimülatörüne iki saat daldırılabilir.
Küçük formlar için (örneğin, ardıç Blue Chip için), delikler birbirinden yarım metre mesafede kazılır. Ağaçlar ve büyük çalılar için mesafe en az 1,5−2 metre olmalıdır. Çukurun büyüklüğü, fidelerin toprak komalarından yaklaşık 2-3 kat daha büyük yapılmalıdır.
Önerilen inişten 2 hafta önce bir yer hazırlamaya başlarlar. Çukurların dibinde, 15−20 cm yüksekliğinde bir drenaj tabakası döşenir ve bunlar yapılabilir. kırık tuğla veya kumdan. Toprak üstüne dökülür:
- 1 kil toprak parçası;
- 1 parça kum;
- 2 parça turba;
- 200-300 gram nitroammofoski.
Virginian ardıç için toprağa yarım kova kompost eklenir ve toprak kumlu ise aynı miktarda kil elde edilir. Kazak ardıç için 200-300 gram dolomit unu eklemeniz gerekir.
İniş ve nakli
Fide bir deliğe yerleştirilir ve yukarıda anlatıldığı gibi toprakla kaplanır, ancak gübre içermez. Fide küçükse, kök boynu toprakla aynı hizada olmalıdır. Büyükse, o zaman toprak seviyesinin 5-10 cm üstüne yerleştirilir.
Ekimden hemen sonra, fide sulanmalıdır ve gövdenin etrafına turba veya talaştan bir malç tabakası dökün.
Ardıç nakli çok kötü tolere eder. Süreci daha az ağrılı hale getirmek için, ilkbaharda, çevre kökleri gövdeden yaklaşık 40 cm uzakta bulunan bir kürekle kesmek önerilir. Altı ay veya bir yıl sonra, toprak koma içinde yeni kökler oluşur ve bitki ekilebilir.
Sulama ve besleme
Ardıç bakımı genellikle kolaydır. Örneğin, sadece aşırı sıcaklarda sulama yapılması önerilir. Bu durumda, yetişkin bir bitkinin altına 10 ila 20 litre su dökülür.
Ancak, özellikle Çinliler ve sıradan olan tüm ardıçların, serpme gibi, akşamları düzenlenmesi daha iyidir. Ayrıca, yabancı otların birlikte çıkarılmasıyla ara sıra gövde etrafındaki toprağın sığ gevşemesini de gerçekleştirebilirsiniz.
İlkbaharda - bitki yılda bir kez beslemek için yeterlidir. Bunun için 30-50 gram nitroammofos gövde etrafına dağılır, gübre toprağa gömülür ve ardından sulanır. Toprak çok kıt ise, o zaman en fazla giyinme tüm mevsim verilebilir, ancak ayda bir defadan fazla olamaz.
Budama genellikle sadece çit oluşumu. Diğer tüm durumlarda, ardıç çok yavaş büyüdüğü ve iyileşmesi uzun zaman aldığı için kendimizi sıhhi budama ile sınırlandırmak daha iyidir.
Bitki dona karşı oldukça dayanıklı olmasına rağmen, yine de kışlama için biraz hazırlanması tavsiye edilir. Bunu yapmak için, kuru ve kırılmış dallar kesilir ve daha sonra ardıç ve ona bitişik toprak, Bordo karışımının% 1 çözeltisi ile işleme tabi tutulur. Yetişkin bitkilerin sarılması gerekli değildir: dallarını sicim ile sıkmak ve sicimlemek yeterlidir. Kış aylarında genç fideler çam dalları ile kaplanabilir.
Hastalıklar ve Zararlılar
Ardışıklar en sık, mantar hastalığı olan pastan muzdariptir. İğneler, koniler ve iskelet sürgünlerinde ortaya çıkan iğine benzer karakteristik kalınlaşmalarla tanıyabilirsiniz. Ayrıca, kök boynu bölgesinde sarkma ve şişlik oluşur, bu nedenle kabuğun kuruması ve gövdede ufalanması. Hastalık başlarsa, o zaman dalları yavaş yavaş ölmeye başlar ve bitki ölebilir.
Pasın ilk işaretinde, mantardan etkilenen tüm dalları derhal çıkarın ve yakın. Bölümler% 1 bakır sülfat çözeltisi ile dezenfekte edilir ve bahçe var. Paslanmayı önlemek için, bitki ilkbaharda bir Bordeaux karışımı ve diğer antifungal ilaçlar ile tedavi edilebilir.
Pas yanı sıra, diğer hastalıklar tedavi edilir:
- alternaria;
- Schutte;
- dalların kabuklarının nekrozu;
- Biorell kanseri.
Gelince ardıç ana zararlıları, onlarla savaşmak için aşağıdaki ilaçları kullanmanız önerilir:
|tamirci||hazırlık||Dozaj (10 litre başına gram)|
|Maden Güvesi||"Decis"||2,5|
|yaprak biti||"Fitoverm"||2|
|Örümcek akarı||"Karate"||50|
|ölçekli böcekler||"Malatyon"||70|
Bu vakaların her birinde, tedavi 2 hafta arayla iki kez tekrarlanmalıdır.