Michael, Güney Sudan’da ikamet eden İngiliz asıllı bir misyoner ve gizli bir casustur. Görevi dışında avcılıkla da uğraşan Michael, bir gün ormanda av peşinde koşarken bir kartal yavrusuna rastlar. Onu yakalar ve eve getirir.
Michael, kartal yavrusunun büyüyünce kendisini terk edeceğinden korktuğundan onu evcilleştirmenin bir yolunu arar. Bu amaçla küçük yavruyu evde beslemekte olduğu tavuk civcivlerinin arasına bırakır ve: ‘sen kartal değil civcivsin; kümes senin evin, bu tavuk da senin annendir. Artık sen de civcivler gibi önüne atılan taneleri yemelisin’ diye güçlü bir telkinde bulunur.
Yavru kartal, Michael’ın kendisine yaptığı bu telkinin etkisinde kalır ve sahiden bir civciv olduğuna inanır. Artık civciv yeminden yemeye, onlarla beraber oynamaya başlar. Bir süre geçtikten sonra kendi türü olan kartallar gibi yükseklerde uçmayı unutur. Semizleyip ağırlaşan küçük kartalın kanatları da epey zayıflar.
Günün birinde çevrede yaşayan büyük bir kabilenin şefi olan İbrahim, Michael’i evinde ziyarete gelir. İbrahim akıllı ve zeki biriydi. Civcivler arasında tane yiyen kartal yavrusunu görünce şaşırdı ve dehşete kapıldı. Kendi kendine ‘bir kartal yavrusu bu duruma nasıl düşer; civcivler arasında bir hayat sürmeyi, tane toplayıp yemeyi nasıl kabullenir ?’ dedi.
Michael, kabile şefi İbrahim’in şaşkınlığını gidermek için ‘O, civciv olmayı tercih etti; dönüp kartal olacağı da yok artık’ dedi.
İbrahim evin mutfağına girdi; bir parça et aldı ve onu kartal yavrusunun önüne attı. Ama yavru kartal önüne atılan et parçasına dönüp bakmadı bile.
İbrahim, İngiliz misyoner Michael’e: ‘Dostum sen bu kartal yavrusunun tabiatıyla oynamış ve onu bozmuşsun. Ancak, o bir kartaldır ve çok geçmeden sana onun bir kartal olduğunu göstereceğim.’ dedi.
İbrahim, kartal yavrusunu eline aldı, her iki kanadını açtı ve ‘sen bir kartalsın haydi uç!’ diyerek onu yukarı doğru fırlattı; ancak yavru kartal uçamadı ve yere düştü. Bunu gören Michael alaylı bir şekilde güldü.
İbrahim olup biten karşısında umudunu yitirmedi ve bu defa kartal yavrusunu alıp evin damına çıkardı. Ona ‘sen güçlü ve yırtıcı bir kartalsın, Michael’e kanma, haydi uç!’ dedi, ama ne yazık ki kartal Michael’in yaptığı telkinin etkisinden kendisini bir türlü kurtaramadı ve titreyerek yere düştü. Michael’in sevincine diyecek yoktu.
İbrahim bu defa kartal yavrusunu evden uzak bir yere götürdü. Etrafında yüksek bir kayalığın olduğu bir arazide durdu ve ufuktan ışıklarını yayan güneşe ve dağ zirvesine işaret ederek ‘bak senin yerin güneşin altı ve şu kayanın zirvesidir. Sen oralarda uçmalı, zirvelerde yaşamalısın. Sana kümeste ve civcivler arasında yaşamak yakışmaz, haydi uç !’ dedi.
Yavru kartal başını kaldırdı, kayalıklar arasından doğmakta olan güneşe uzun uzun baktı ve sonra vücudunda garip bir güç hissetti. Korkuyu, kümes ve civcivleri de unuttu. Hızla kanatlarını çırptı ve yukarılara doğru uçmaya başladı. Havada halka çizip uçarken Micheal’e anlamlı bir bakış attı ve ‘ ben gerçekten kartalmışım civciv değil’ dedi.
Kartal uçmaya devam ederken İbrahim mahcup bir halde duran Michael’e döndü ve : ‘İşte siz Avrupalılar da, uzun bir süreden beri bizim gibi milletleri aldattınız. Ruhlarımıza umutsuzluk ve korku aşıladınız. Bizi sömürmek için her yola başvurdunuz. Bize yalan tarih hikâyeleri anlattınız. Kutsal kitapları ve dinleri bile kendi çıkarınız uğruna tahrif edip değiştirdiniz. Ve fakat kurduğunuz bu sömürü tezgâhınızı daha fazla devam ettiremeyeceksiniz. Gerçekleri ters yüz eden yalanlarınıza artık kimseyi inandıramayacaksınız.’ dedi.
Evet, bu bizim hikâyemiz. Batı ile iki yüz yıldan beri devam eden hikâyemiz. Umarım daha fazla uzun sürmesin bu hikâye. Bir İbrahim çıksın ve bizi tıkatıldığımız kümeslerden çıkarıp zirvelere ulaştırsın. Özgürlüğün, bağımsızlığın, hakkın, hukukun ve kardeşliğin bayrağını yükseklerde dalgalandırsın inşallah.