"Taciz, saldırı ve sürgün... Sürekli soğuk bir korkuyla yaşadık!" Bu sözler, İstanbul´da, Avrupa yakasının merkezi İstiklal Caddesi´nde, bugüne kadar dükkânını ayakta tutabilmiş olan iki Rumdan birine ait. Oysaki 1950´den önce İstiklal Caddesi´ndeki dükkânların yarısı Rumlara aitti. 6-7 Eylül 1955´de organize bir şekilde başlayan sürecin 40. Yılına gelindiğindeyse İstanbul´da yaşayan 150.000 Rumdan geriye sadece 2.000 kişi kalmıştı. Bir azınlık mensubu olarak bu insanlar neler yaşadılar? Bugün hayatları nasıl? Başka ülkelerde yaşamlarını sürdüren İstanbullu Rumlardan bazıları memleketlerine dönmek isterken İstanbul´daki farklı kültürler gitgide tamamen yok mu olacak?