24/06/2022 - Joseph Solis-Mullen
Standart bir mikroekonomi yüksek lisans seminerinde bilindik bir soru vardır: Pigou(Pigouvian) vergisi piyasayı bozmaz. Doğru mu yanlış mı?
Burada beklenen cevap: doğru olduğudur.
Peki öyle mi?
Tanımsal olarak herhangi bir mali müdahale, belirli bir piyasanın başka türlü nasıl işleyeceğinin çarpıtılmasıdır, bu nasıl olabilir?
Spoiler uyarısı: esasında akademik şarlatanlıktan biraz daha fazlasıdır.
İlk olarak, bir Pigou vergisi, "negatif bir dışsallığın dayattığı dış marjinal maliyetleri dikkate almak için bir malın fiyatını yükselten bir faaliyete uygulanan vergi türüdür" (tanımlamalar Austan Goolsbee, Steven Levitt ve Chad Syverson’ın Microeconomics kitabının üçüncü baskısından alıntılanmıştır). "Dış marjinal faydaları hesaba katmak için bir malın fiyatını düşürmek suretiyle kullanılabilecek bir faaliyet için ödenen" Pigou sübvansiyonlarının yanı sıra, bu tür müdahaleler, piyasadaki diğer tüm hükümet müdahaleleriyle aynı yanlış varsayıma dayanır: bir malın optimal miktarının ve fiyatının, tüketicilerin ve üreticilerin belirli bir pazardaki bireysel eylemlerinden önce bilinebileceği varsayımı.
Bu temel gerçeği gizlemek için kullanılan jargonistik bir etiketin yanı sıra, gerçeği daha da yalanlamak için biraz matematiksel manipülasyon kullanılmaktadır.
Tek bir üreticiyle varsayımsal bir elektrik piyasasının aşağıdaki örneğini düşünün: hükümet, tedarikçinin tüketicilere daha yüksek bir maliyetle daha az elektrik sağlamasının daha iyi olacağına karar vermiştir; bu, mevcut durumumuzu betimlemeye uygun şaibeli bir konsepttir. Bununla birlikte, ilgili teknokrata göre, tamamen kurmaca bir metrik olan elektriğin SMC'si veya sosyal marjinal maliyeti, üreticinin marjinal maliyetinden (çok gerçek ve ölçülebilir bir şey) daha yüksektir, bu nedenle müdahale gerektirir!
Şekil 1: Bir Pigou Vergi Negatif Dışsallığı Düzeltiyor
Kaynak: Austan Goolsbee, Steven Levitt ve Chad Syverson’ın Microeconomics kitabının üçüncü baskısından alıntılanmıştır (New York: Worth Publishers, 2019).
Vergisini uygulayan ve arz eğrisini yukarı ve sola kaydıran teknokrat, siyasi gündemlerine uygun bir fiyatı etkili bir şekilde seçmektedir. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, ilericilerin Amerika'nın kendi fosil yakıt endüstrisini engelleme ve ortadan kaldırma takıntısında olduğu gibi, istenen bir sonucu optimize etmeyi amaçlayan bir politika başarısız olur ve tüm yeni olumsuz dışsallıklara yol açar - ki bu şüphesiz ele alınmalıdır!
Gerçek şu ki, tüm sübvansiyonlar, tarifeler, düzenlemeler ve vergiler, aktörlerin başka türlü nasıl davranacaklarını çarpıtmaktadır. Bununla birlikte, trajik kıtlıklar ortaya çıktığında, son bebek maması kıtlığında olduğu gibi parmaklar öngörülebilir bir şekilde asıl kaynağı işaret edecektir: piyasadaki hükümet müdahaleleri.
Bunu takip eden çözüm ise, sorunu ele alan bir hizmet veya mal sağlamaya çalışan diğer üreticilerden kaynaklanabilecek tüm olası yenilikleri engelleyen daha fazla müdahaledir. Her zaman olduğu gibi verilen vaat bu seferkinin farklı olduğudur, ancak tarih bunun ya kasıtlı bir yalan ya da hala öğrenilmemiş bir ders olduğunu göstermektedir.
Ortalama bir kamu sektörü çalışanının toplam tazminatı, özel sektördeki meslektaşlarının tam iki katı olduğundan, birine diğeri kadar inanmak da kolaydır. Ancak her iki durumda da, bu kabul edilemez. Akademik çatıda ekonomik düşüncenin devam eden kıtlığında bu örnek, halkı eğitmek için alternatif kurumlara duyulan ihtiyacı daha da göstermektedir. Bu nedenle, bu tür alternatifler sunmak ve ABD'de kamu politikası olarak kabul edilenlerin çoğunu yönlendiren bariz yalanlar, yarı gerçekler ve yanlış varsayımlarla savaşmak ilgili ve dürüst entelektüellerin sorumluluğundadır.
Biden yönetimi, Donald Trump'ın otarşiye dönüşünü sürdürmeye devam ettikçe, "ulusal güvenlik çıkarları" için hayati önem taşıdığı varsayılan endüstrilere sübvansiyonlar gibi bu tür müdahalelerin daha da fazlasını bekleyebiliriz. Buna bir örnek de COVID kaynaklı tedarik zinciri aksaklıkları nedeniyle milyarlarca insanın düşüncesiz bir şekilde yerli üretim bataklığına savrulduğu mikroçip endüstrisidir.
Seçmenler arasında inkar edilemez derecede popüler olmasına rağmen, aşırı üretimin uzun vadeli etkileri, hükümetin diğer müdahalelerinin neden olacağı daha sonraki tüm sorunların arasında kaybolacaktır. Ya da belki de hükümet bu sorunu da yeni bir vergiyle çözmeyi uygun görecektir.
Washington'da ve fildişi kulenin çoğunda böyle düşünülmektedir ve Cumhuriyetçiler, Demokratlar ve onların sadık şirket medyası ve düşünce kuruluşu suç ortakları sizi neye inandırırsa inandırsın, şu anda çok cepheli ekonomik karışıklığın büyük ölçüde sorumlusu farksız bir otokratın eylemleri değil, bu entelektüel yoksulluk ve kontrol takıntısıdır.
Yazar - Joseph Solis-Mullen
Spring Arbor Üniversitesi ve Illinois Üniversitesi'nden mezun olan Joseph Solis-Mullen, bir siyaset bilimci ve Missouri Üniversitesi'nde ekonomi bölümünde yüksek lisans öğrencisidir. Bağımsız bir araştırmacı ve gazeteci olan Joseph Solis-Mullen'in çalışmaları Ludwig Von Mises Enstitüsü, Eurasian Review, Libertarian Institute, Journal of the American Revolution, Antiwar.com ve Journal of Libertarian Studies'de bulunabilir. Kendisiyle http://www.jsmwritings.com adresinden iletişime geçebilir veya Twitter üzerinden @solis_mullen adlı hesabına ulaşabilirsiniz.
Çevirmen - Zorbey Uyanık
Bu yazı mises.org sitesinin ''The Pigouvian Tax Is a Myth'' adlı yazısının çevirisidir.