As Amonit ve Supernova tiyatrolar girip onların VOD bültenleri almak, izleyiciler kış ödül sezonu için kuir sinema yıllık tat verilir. Ve bir kez daha, Brokeback Mountain'ın Oscar sohbetlerine hakim olduğu 2005'te olduğu gibi, piyasaya sürülen birkaç queer temalı film, çoğunlukla heteroseksüel ve cisgender oyuncuları canlandırmaya devam ediyor. Gey bir erkek olarak , on yıldan on yıl sonra bunun neden bu kadar sık olduğunu merak etmeliyim . Ve açık olmalıyım, Cate Blanchett ve Rooney Mara'nın Todd Haynes'in Carol'daki güçlü performanslarını övmek için ilk sırada yer alıyorum ve Philadelphia , Milk, Call Me by Your Name gibi filmleri düşünüyorum veBrokeback Mountain , yazdıkları, yönettikleri ve oyunculukları için aldıkları övgülere layıktır. Ama merak etmeliyim, eğer bu gey karakterler gerçekten geyler tarafından oynansaydı, bu filmler daha gerçekçi mi yoksa en azından duygusal açıdan daha zengin mi olacaktı? Oldukça yetenekli çalışan eşcinsel oyuncu eksikliği yok gibi değil, kesinlikle eşitsiz bir sistemde gezinmek için mücadele eden eğitimli LGBTQ + sanatçıları var.
Bir 2020 GLAAD araştırmasında , 2019'da büyük film stüdyolarından sayılan 118 filmden 22'si (% 18,6) LGBTQ olarak tanımlanan karakterleri içeriyordu ve bir önceki yılki 20 filmden (% 18,2) iki filmde hafif bir gelişme görüldü. GLAAD ayrıca LGBTQ karakterlerinin ırksal çeşitliliğinin renkli insanlar olan LGBTQ karakterlerinin yalnızca% 34'üne düştüğünü bildirdi. LGBTQ olarak tanımlanan bu birkaç karakterden çoğu, başarılı olan heteroseksüel oyuncular tarafından canlandırıldı ( Rocketman , Booksmart ve Velvet Buzzsaw gibi ). Ya bilinmeyen bir gey aktör Elio'yu yüksek profilli Call Me by Your Name'de oynadıysa ve Tumblr-çocuk rüya teknesi Timothée Chalamet yerine çıkış performansıyla Oscar adaylığı aldıysa? Büyük ölçüde başarılı Rocketman'da , yakışıklı Taron Egerton yerine Elton John'un şimdiye kadarki en kaslı versiyonunu oynamak yerine, ya Elton John'un tanımına uyan bir eşcinsel aktör, gey ikonunu biraz daha iyi tasvir etseydi? Ryan Murphy'nin The Prom , James Corden'ın kollarını sallayan, gey dizili performansını Tituss Burgess gibi biriyle değiştirmekten fayda sağlamaz mı?
Heteroseksüel bir oyuncu bir eşcinsel karakteri oynadığında, herhangi bir potansiyel özgünlükten yoksundur - bu bir projeksiyondur. Bazı aktörler klişelerden yararlanacak ve “gey” oynayacak… onlar için ne anlama geliyorsa. Birçok insan "sadece oyunculuk yaptıklarını" ve "aktörler olarak gerçeği kopyalamak onların işi" olduğunu iddia eder, ancak bu argümanlar, LGBTQ + oyuncularının bu tür oyunları oynama fırsatını neredeyse hiç elde edemediği gerçeğini değiştirmez. ilk etapta roller. Kesinlikle heteroseksüel karakterleri canlandırmakta başarılı olan gey, lezbiyen ve biseksüel aktörler var, ancak karşılaştırmada kaç tane heteroseksüel ve cisgender rolünün mevcut olması nedeniyle aynı konu tam tersi değil.
Büyük film stüdyosu yöneticilerinin çoğu, uluslararası gişe başarısı ile tepkiden korktukları için filmlerinde LGBTQ + karakterlerine yer vermeyecek. Kapsayıcılığı, filmlerini LGBTQ karşıtı ülkelere yayınlarken alamayacak kadar büyük bir risk olarak görüyorlar. Sonuç olarak izleyiciler, 2017'deki Beauty and the Beast filmindeki iki saniyelik eşcinsel Le Fou anı veya filmin heteroseksüel yönetmenlerinden birinin oynadığı Avengers: Endgame'deki tek sahnelik eşcinsel rolü şeklinde temsil ediliyor. Queer insanlar bu göz kırpan karakterlere indirgenmiştir. Ramin Setoodeh ve Elizabeth Wagmeister, Variety en iyi şekilde söyledi ; Jurassic World'den JK Rowling'in Fantastic Beasts'e kadar büyük stüdyo film serilerinin çoğunda açıkça eşcinsel veya transseksüel karakterler yok . Ve ortaya çıkmak daha kolay hale gelse de, Jennifer Lawrence veya Chris Pratt seviyesinde hala çok az açık gey veya lezbiyen film yıldızı var. " Herhangi bir LGBTQ + aktörünün “uluslararası olarak güvenilir” olduğu düşünülseydi, sorun bu olmazdı.
Transseksüel ve ikili olmayan oyuncular ve karakterler, açık ara en az temsil edilen grup oldu. GLAAD'ın 2019 filmleriyle ilgili 2020 çalışmasına göre, önceki iki yılla tutarlı olan herhangi bir büyük sürümde transseksüel ve ikili olmayan karakterlerin sıfır temsili vardı. Transseksüel aktivist ve aktris Laverne Cox, “Bizi çalışmak için işe almazsanız, asla bu kadar büyük bir isim olamayacağız. Fırsatları yakalayamadığımız şey haline gelir ve o zaman uluslararası olarak bankaların bankası olamayız. Bence bu, bir trans kişiyi destekleyen ve kendimizi kanıtlamamızı sağlayan bir şeye rol vermekle ilgili. "
1970 William Friedkin filmi The Boys in the Band (senaryoyu yazan Mart Crowley'nin oyununa dayanıyor) tamamen eşcinsel oyuncu kadrosu nedeniyle çığır açmıştı. Geçen yıl yayınlanan Ryan Murphy'nin yapımcılığını üstlendiği Netflix yeniden yapımı, aynı şeyi yaparak orijinali onurlandırdı ve her iki film de, film yapımcılığı söz konusu olduğunda çok farklı olsa da, bu özgünlük nedeniyle benimle çoğu eşcinsel temalı filmden daha fazla konuşuyor. Bu adamların her biri ile birden fazla düzeyde bağlantı kurabiliyorum ve en azından her bir aktörün nereden geldiğinin bir ölçümünü anlayabiliyorum çünkü onlar da benim gibi eşcinseller. Ve bu çalışma süresi boyunca, temsil edildiğini hissediyorum - sanki bu aslında benim gibi biri için yapılmış gibi hissediyorum. Bu, Timothée Chalamet ve Armie Hammer'ın bu duyguların ne olduğunu biliyormuş gibi yapmalarından çok farklı. 1970 The Boys in the Band'in bugünün standartlarına göre hala çığır açıyor olması aklımı uçuruyor çünkü Tom Hanks, Hilary Swank, Sean Penn ve Jared Leto gibi aktörlerin tüm o Oscar kabul konuşmalarına göre, yapacağımızı düşünürdünüz. şimdiye kadar çok daha uzağa gelin.
Kuir sinemanın en başarılı grubu, temsile gelince, beyaz gey erkekler ve beyaz gey temalı hikayeler olmuştur. Brokeback Mountain gibi filmleri ve bunun eşcinsel temalı hikayelerin izleyici algısında yarattığı farkı takdir edebilirim . Ama daha iyisini yapıp ilerlemeye devam edebilir miyiz? Elbette yapabiliriz. 2021'deki temsil, 2005'tekinden çok farklıdır ve filmlerin her zamankinden daha kapsayıcı olduğu kesin olarak söylenebilir, ancak hala çoğunlukla düz, cisgender insanlar tarafından yapılan bir işse, ne kadar ilerici ? Stüdyolar çeşitlilik konusunda ciddiyse ve daha fazla LGBTQ + film karakterine sahipse, daha sonra bu filmlerden daha fazla LGBTQ + çıkış yıldızı olmalı. Her Carol ve Beni Adınıza Göre Çağır için, bu filmleri yapacak kadar “cesur” oldukları için övgüyü, ödül törenlerini ve gelecekteki kariyer fırsatlarını alan yalnızca heteroseksüel ve cisgender oyuncular var; aslında bir parçası olmadan çeşitlilikten faydalanırlar.
Bu büyük stüdyo "queer temalı" filmlerin çoğunlukla queer insanlar için olmadığını fark ettim - bunlar heteroseksüel, cisgender izleyicilerin tüketimi için erişilebilir olacak şekilde tasarlandı. Elbette bu sinir bozucu çünkü her şey düz, cisgender izleyiciler içindir. Queer sinema, yol kenarındaki bir cazibe veya tüm süper kahramanlar ve yeniden yapımlar arasında ara sıra trajik bir numara olarak görülmemelidir. Queer sinema, queer insanlar tarafından ve queer insanlar için hazırlanmış sınırsız, renkli bir çalışma bütünü olmalıdır. Gerçek sanatsal özgürlük, yalnızca LGBTQ + insanların bu tür hikayeleri yaratması, üretmesi ve bu hikayelerde rol almasıdır.
Teoride, gerçekten bir eşcinsel rolü oynayan düz aktör fikri ile bir sorun yok - o olur bu sadece var bu yüzden sık sık ... Olur o kadar sık değil. Bu her yıl oluyor: Bir eşcinsel ya da queer yazar-yönetmen büyük bir sinema filmine dönüştürülen bir senaryoya sahip, stüdyo A-list heterosları işe alıyor, biraz duygusal orkestra müziği içeren bir fragman yayınlanıyor ve filme normal ödüller veriliyor sezon itme. Ammonite ve Supernova fragmanlarını ilk gördüğümde, tek düşünebildiğim bundan ne kadar yorgun olduğumdu. İnsanların bu konunun tartışılamayacak kadar "çok karmaşık" veya "fazla radikal" olduğunu söylemesinden bıktım. Transseksüelleri canlandıran cisgender oyunculardan bıktım. Neredeyse hiç hikâyelerini anlatan beyaz olmayan tuhaf insanlardan bıktım . Hollywood A-listerleri onları bir kariyer artışı olarak kullanırken, bu filmlerde rol almayan LGBTQ + aktörlerinden bıktım. Sanırım her zamankinden daha fazla temsil edilmiş hissetmeliyim, ama tek düşünebildiğim, hetero, cisgender insanların övgü aldığı tüm bu queer temalı filmlerin nasıl olduğu. Stüdyolar gerçekten filmlerinin daha kapsayıcı ve daha çeşitli olmasını isteselerdi, daha fazla LGBTQ + insanı için hem kamera arkasında hem de önünde LGBTQ + topluluğunu otantik bir şekilde temsil etmek için daha fazla fırsat için zorlayacaklardı.
Yaratıcılık en çok aranan niteliklerden biridir ve istediğimiz şeylerin çoğunun sadece Google'da arama ve kopyala/yapıştır veya sohbet GPT'si kullanılarak yapılabileceği yerlerde önemi daha uygun olamazdı. Ama önce önyargıyı belirlememe izin verin.
Bir süredir Cillian Murphy'nin çalışmalarının hayranıyım. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki popülaritesindeki patlamadan çok önce İngiliz ve İrlanda film sahnesinde bir isim yaptı.
İçerik uyarısı: Bu makale intihar düşüncesi ve yeme bozukluklarını tartışıyor. Bu hafta sonu önde gelen solcu Youtuber Philosophy Tube (aka Abigail Thorn) transseksüel bir kadın olarak çıktı.
Kendimi ve İsa'yı aynı anda bulmak Gey olabileceğimi düşünmeye başladığımda… Hemen inancımdan şüphe etmeye başladım. Kendimle ilgili bir şey nasıl bu kadar iyi ve doğru hissederken, aynı zamanda içinde büyüdüğüm dinin gözünde bu kadar yanlış olabilir? Gey olup olmadığımı ya da cinsellik yelpazesinin farklı bir alanında olup olmadığımı belirlemek uzun zamanımı alan bir şeydi ve eğer dürüst olursam hâlâ anlamaya çalışıyorum.
20 Ocak'ta Biden, cinsiyet kimliği veya cinsel yönelim temelinde ayrımcılığı önleme ve bunlarla mücadele etme konusunda bir yürütme emri imzaladı. Bunun evrensel olarak alkışlanacağını ve memnuniyetle karşılanacağını düşünürdünüz, ama hayır.
Bir gey olarak, bana geldiklerinde heteroseksüelleri eğitmek gibi bir yükümlülüğüm var. "Çoğunluğu eğitmek zorunda kalmamalıyım; Google yapmalılar! " Bunu çok duydum (ve devam ediyorum).