Koronavirüs salgını içindeki istatistikleri incelediğimizde ilginç kalıplarla ve bağlantılarla karşılaşırız. Bunlardan biri coğrafya, salgında ölen insan sayısı ve güven ile ilgili sonuçlardır.
Norveç, İsveç, Danimarka ve Finlandiya gibi İskandinav ülkeleri bu salgının içindedir. en az yaşam kaybını yaşayanlarn. Buna karşılık, İtalya’daki Lombardiya bölgesi kabaca İsveç’le aynıdır ve diğer İskandinav ülkelerinin nüfusunun yaklaşık iki katı olmasına rağmen, bulaşıcı büyümenin katlanarak büyüdüğü bir aşamadadır.
Peki büyük fark nereden geliyor?
İskandinav halklarının, olası ve mantıklı nedenlerin başında, son derece yüksek bir sosyal ve siyasi güvenin olduğu düşünülmektedir. Başka bir deyişle, aynı coğrafyayı paylaşan komşularının ve hükümetlerinin sorumlu hareket edeceğinden emindirler.
Örneğin, 2014 yılında yapılmış güven üzerine bir araştırma Bize Norveçlilerin yüzde 74’ünün “çoğu insanı güvenli bulduğunu” ve bu sayının İtalya’da yüzde 29 olduğunu gösteriyor.
Benzer şekilde, Norveçlilerin yüzde 60’ı siyasi kurumlarına güveniyor, ancak İtalya’da sadece yüzde 21’i.
Aynı anket sonucuna göre, Çin hükümete yüzde 80’e yakın güven duyuyor. Bu kısmen, ilk yanlış adımlara rağmen salgını oldukça hızlı bir şekilde durdurma yeteneğini açıklamak içindir.
Güven muhtemelen salgını önlemenin anahtarını içerir. Dünyanın dört bir yanındaki hükümetler, insanların hareketlerine ve etkileşimlerine kısıtlamalar getirerek virüsün yayılmasını sınırlamaya çalışıyorlar.
Bu yönergelerin başarısı, insanların gönüllü olarak ne kadar takip ettiklerine bağlıdır. Arkadaşlarımızla ve ailemizle, özellikle de yaşlı veya altta yatan bir tıbbi sorunu olanlarla buluşmamalıyız ve eşit derecede önemli olarak, bir bütün olarak salgınla savaşabilmemiz için yiyecek ve diğer ihtiyaçları depolamamalı ve mağazaları boşaltmamalıyız.
Sorun şu ki, öneriler veya düzenlemelerin çalışması için, sosyal düzenlemeler getiren aynı mahalle, şehir ve devlet kurumlarını paylaştığımız komşularımıza da güvenmemiz gerekiyor.
İnsanlar başkalarının bu yeni ve kısıtlayıcı kurallara göre hareket edeceğine inanmazlarsa, bu kurallara uyma olasılıkları daha düşük olacaktır. Örneğin, birçoğu istifçiliğin başladığına inanıyorsa, bunun yanlış olduğunu bilse bile, hayatta kalma dürtüsü sonucu birikmeye başlaması muhtemeldir.
Dolayısıyla sosyal güven eksikliği neredeyse herkes için daha kötü bir sonuca yol açacaktır. İstifçiliğe dönersek, bu, yeterli malzeme taşıyamayan ya da bir seferde çok fazla yiyecek almak için yeterli parası olmayan yaşlılar veya engelliler için başka bir hayati durum yaratacaktır.
Aynı şey sosyal izolasyon için de geçerlidir. Birisi etrafındaki diğer insanların çoğunun evde olmadığına inanırsa, yalnız azınlıkta olmak pek mantıklı değildir.
Bütün bunların temeli, önce uygulanan sosyal politikalara duyulan güvendir. Araştırmanın sonuçlarına göre, insanların politikacılarına ve yöneticilerine olan güveni zamanla önemli ölçüde azalmaktadır.
Bunun birçok nedeni olabilir. Bazıları gerekli yetkinliğe sahip olmadıklarına inanabilir; diğerleri iktidardakilerin “insanlara” hizmet etmediklerini, bunun yerine çeşitli ekonomik ve siyasi seçkinlerle gizli bir ilişkileri olduğunu düşünebilirler. Bu eşyalar her ülkenin dinamiklerine göre ilavelerle genişletilebilir.
Merak edenler için diyelim. Anket sonuçlarına göre, Türkiye’de yüzde 12 civarında birbirimize güveniyoruz.
Belki de bu salgın bize bazı sorunları bir kez daha sorgulama fırsatı verebilir. Sonuçta, olası herhangi bir felakette hayatta kalmamız komşumuza ve hükümete duyduğumuz güven ile ilgili olabilir.
Sağlıklı günler dileriz…
Bir Önceki Yazımız Olan Evden İş Nasıl Verimli Hale Getirilir? Başlıklı Makalemizde Hakkında Bilgiler Verilmektedir.