2001’de babam ölmeden önce onu sevdiğimi biliyordum ama sadece belli belirsiz. Bunu gerçekten hissetmedim ve hissettiğim ölçüde, acı verici olarak deneyimledim. O ölürken neredeyse ona gitmiyordum. Gidip gitmeyeceğime karar vermeye çalışırken biri bana “Onu görmek ister misin?” diye sordu. Ben de “Bunu söylemek zor. Çünkü onunla birlikteyken onu görmüyorsun. Kendini göstermiyor. Bir dizi özellik gösteriyor ama kendisi göstermiyor.” Yine de gitmeye karar verdim. Ölüm uzadı. Acı vericiydi. Ağrı nedeniyle bahsettiğim “ızgara” – babamın sunum tarzı – korunamadı. Ben geldikten birkaç gün sonra, babam bir seferde birkaç kelimeden fazlasını konuşma yetisini kaybetti. Ama gözleri ve yüzü derinden konuşuyordu. Onu gördüm ve hissettim ve onu düşündüğümden daha çok sevdim. Hem hislerimin gücü hem de daha önceki kayıtsızlığım karşısında sersemlemiştim ve onu görmeye gelmeseydim, hislerimin ne kadar gerçek olduğunu ve bunu söylemenin ne kadar güzel olduğunu asla bilemeyeceğimi fark ettiğimde sersemlemiştim. ve söylendiğini duymak.
O zamanlar, bu deneyimin, bir kutu fındık ya da başka bir şey kılığına girmiş pratik şaka kaplarından birine benzeyen zihinsel bir resmine sahip olduğumu hatırlıyorum; kapağı açarsınız ve kumaş kaplı sarmal bir yay size doğru fırlar – bu ürkütücü geldi. Bu görüntüyü başka bir zihinsel resim takip etti; insanoğlunun düşünce, duygu ve deneyim katmanlarını ve katmanlarını o kadar yoğun bir şekilde paketlenmiş (“beden her şeyi hatırlar”) öyle ki (insan) kabın sadece farkında olabileceği kaplar olarak gördüğü bir görüntü. her seferinde birkaç katman, genellikle en üstteki ilk birkaç katman, ta ki beklenmedik derecede güçlü bir olay aniden derin bir şeyin ortaya çıkmasına neden olana, “benliğin” bazı unsurlarını yüksek bir kabartmaya fırlatıp diğerlerini düzensizleştirene ve farklı, daha doğru bir şeye işaret edene kadar. başından beri orada olan düzen.
Babam evde kalmak istedi ve öyle de yaptı; neredeyse sonuna kadar kendi yatağında acı çekti. Günde birkaç kez ona bakım yapmak için gelen sadece bir bakımevi çalışanı ve yeterince güçlü olmayan ve hızla alıştığı morfin vardı. Kız kardeşlerim ve ben, dozu artırmaya devam etmemiz gerektiğini çok geç fark ettik; Öfke ve acıyla yüzünü buruşturmasına rağmen o zamana kadar konuşamıyordu.
Bu korkunç dönemde birkaç ziyaretçisinden biri Amory Adamsen adında bir bakandı. Danışman olarak yarım yamalak bir eğitim almış bir bakandı. Annemle babam ayrılmadan önce annem danışmanlık yapmayı denemelerini istedi. Sanırım bunu talep etti çünkü yıllardır AA toplantılarına gidiyordu ve dili soğuktu; muhtemelen o deli, pençe atan bir ayı olarak görülürken kendisinin bu makul insan olarak görüleceğini ve onu terk etmek için resmi izin alacağını düşünmüştür. Ama babam, Hıristiyan olmasa bile, yalnızca Hıristiyan bir danışman olsaydı kabul ederdi ve annem bu Adamsen kişisini buldu. Onun hakkında bildiğim tek şey (Anneme göre) babamı tanıdığı “en az içe dönük kişi” olarak gördüğü ve benim romanımı da hevesle okuduğuydu. İki Kız, Şişman ve Zayıf, diğer şeylerin yanı sıra, babası tarafından tecavüze uğrayan bir kızla ilgili. Hatta Lexington’da (Anneler Günü’nde) biraz bilgisizce oynadığım o kitabı okumaya bile geldi; zavallı babam koridorlarda dolaşırken, tüm dindar ve çekik gözlerini bana verdi. Şimdi burada, babam yukarıda ölürken evdeydi. Görünüşe göre o ve babam, annemle babam ayrıldıktan çok sonra bile iletişimlerini sürdürmüş, yıllar boyunca basketbol maçlarına gitmişlerdi. Pislik, babamın bir oyunla ilgili son aramasına cevap vermemiş olsa da, işte buradaydı, herkese gülümsüyor, sarılıyor, teselli dağıtıyor, etrafına bakınıyordu. Babama maçı kaçırdığı için üzgün olduğunu söyledi ki o noktada babamın bunu umursamadığını düşünüyorum. Onu tanımaktan kesinlikle zevk aldığını söyledi. Sonra amcam ve karısının, ben ve kız kardeşlerimin arasına karıştı. Beni gözleriyle ayırmaya devam etti ve sonunda benimle özel olarak konuşup konuşamayacağını, soracak bir şeyi olduğunu sordu. Yukarı çıktık, kapıyı kapattık ve bilmek istediğinin şu olduğunu açıkladı: Babam gerçekten bana cinsel tacizde bulundu mu? Sormanın ne kadar kaba ve uygunsuz olduğunu bildiğini söyledi ve eğer gücenirsem çok üzgün olduğunu ve bunu bırakacağını ekledi. Alınıp alınmamamın neden sorduğuna bağlı olduğunu söyledim. Sadece meraksa, evet, kırılmıştım. Ama bu ahlaki bir kaygıysa ve ne tür bir dua etmek istediğiyle ilgiliyse, bu farklıydı. Merak ettiğini ve bunun onu ilgilendirmediğini bildiğini ve üzgün olduğunu kabul etti. Belki ona vurup odadan çıkmalıydım ama o bilsin diye babamın asla böyle bir şey yapmadığını, yazdıklarımın kurgu olduğunu söyledim. Amory bunu bildiğini söyledi, babamın çok ahlaklı olduğunu biliyordu, seks sapığı değildi. “Aslında öyleydi, ama sadece biraz, ortalamadan fazla değil, gerçekten” dedim. Bu geri zekalının kafasını karıştırdı, ama bunu aştı ve babamın masum olduğunu bilmesine rağmen aklında her zaman bu küçük sorunun olduğunu ve sonunda onu bir kenara bıraktığı için mutlu olduğunu söyledi. Ancak, evet deseydim bile babamın bana tecavüz ettiğini, bunun bir şey olmayacağını beyan etmeye devam etti. biraz fark, babamı çok sevdiğini ve hiçbir yargıda bulunmadığını. Tacizin ne kadar korkunç olduğundan ve ne kadarının göründüğünden bahsettik. Babamın benim için endişelendiğini söyledi. Örneğin, neden evlenmediğimi hep merak etmiş ve lezbiyen olabileceğimden endişelenmişti. Ona aslında evleneceğimi söyledim. Hayal kırıklığına uğramış görünüyordu. Ona dua etmek için babamın odasına girdi ve ben de bu aptalca konuşmayı kız kardeşim Jane’e anlatmak için aşağı indim. Ablam, Amory’den cenazede konuşma yapmasını istemesine rağmen bunu duyduktan sonra bunun mümkün olmadığını söyledi. Yazdıklarımın konusu hakkında genel olarak kolayca üzülen annemize ikimiz de söylememeye karar verdik. Doğal olarak Amory Adamsen cenazede konuşmaya başladı. O etkinlik için kalmadım, bu yüzden en azından onu dinlemek zorunda kalmadım.
Mary Gaitskill birçok roman ve öykü koleksiyonunun yazarıdır, en yakın zamanda Bu Zevk. Şeytanın Hazinesi: Hikayeler ve Düşler Kitabı Ağustos ayında McNally Editions tarafından yayınlanacak. bizimkini bulabilirsin Kurgu Sanatı Gaitskill ile röportaj no. 243.
Kaynak : https://www.theparisreview.org/blog/2023/06/01/a-coiled-spring/