DX serisi lensli Nikon fotoğraf makinesi
z
Bu, 35 mm film karesinin (24 x 36 mm) köşegeni ile genellikle daha küçük veya neredeyse aynı boyutta olan bir dijital kamera sensörü arasındaki sayısal orandır. Değiştirilebilir lenslerin eşdeğer odak uzunluğunu hesaplamak için kullanılır.
Film kameralarında 35 mm optik kullanıldığında, odak uzunluğu 50 mm olan bir lens standart olarak kabul edilir, geniş açılı bir lens 35 mm’den uzun değildir. Portreler için 75-120 mm lens kullanılır ve özel görevleri (örneğin, çekim sporları) çözmek için daha “uzun menzilli” optikler kullanılır. Matris, 35 mm’lik bir filmin çerçevesinden daha küçük bir boyuta sahipse, mercek tarafından oluşturulan görüntünün merkezinden bir parça, bir kırpma kesilir. Portre lensi telefoto lense, standart lens portre lensine vb. dönüşür.
Objektif yalnızca dijital kameralarla (modern Olympus optikleri, Canon’un AF-S serisi, Nikon’un DX serisi) kullanılabilse bile, üreticilerin 24 x 36 mm’lik bir çerçeve için odak uzaklığını belirtmeleri gelenekseldir. Dijital lensler, geleneksel lenslerden daha küçük bir kapsama alanına sahiptir. Film ve tam çerçeve dijital SLR fotoğraf makineleriyle kullanılamazlar, ancak avantajları vardır – daha düşük bir fiyata kompaktlık ve geniş diyafram açıklığı. Doğru, aynı anda üç niteliğin tümü değil, yalnızca ikisi arasından seçim yapılabilir. Bu tür optiklerin dezavantajı, herhangi bir EF-S veya DX lensinde bir dereceye kadar doğal olan vinyet (çerçevenin kenarlarına daha yakın bir parlaklık düşüşü) olmasıdır. Uzun yıllardır “film” lensleri üretmeyen Olympus, bu etkiyle başa çıkmayı öğrenmiştir.
Ayna DPC’lerinin sınıflandırılması
SLR dijital kameralar Canon, Fuji, Nikon, Olympus, Pentax, Sigma, Sony tarafından üretiliyor… Bu üreticilerin kameraları da profesyonel ve amatör olarak ikiye ayrılıyor. Fakat tüm farklılıkların altında yatan nedir? Biri ile diğeri arasındaki temel fark nedir? Temel olanın matris formatı, kırpma faktörü olduğunu söylemek güvenlidir. Genel eğilim, matris ne kadar büyükse, kameranın kendisinin o kadar “profesyonel” ve daha pahalı olmasıdır. Bu kuralın istisnaları olmasına rağmen (örneğin, Sigma SD14). Şu anda beş sınıf dijital SLR fotoğraf makinesinden bahsedebiliriz:
z
Kırpma faktörüÖzellikler2xEn küçük matrisler, 4/3 standart CFC ailesiyle donatılmıştır. Olympus ve Panasonic modelleri (Leica markası altında da bulunur) 11.5x serisi kameralar hariç, olağandışı üç katmanlı Foveon X31.6xCanon EOS sensörlü 1.7xSigma SLR’ler Geniş bir dijital SLR ailesi. Üreticiler – Fuji, Nikon, Pentax, Sony, Konica Minolta1,3xProfessional muhabir kameraları Canon 1D Mark I/II/III. Telemetre Leica M8Tam Çerçeve (FF)Yeni Nikon D3. Profesyonel kameralar Canon 1Ds Mark I/II/III. Canon 5D, hangi FF sayesinde “kitlelere gitti”
z
Listelenen kategorilere, matrisleri Full Frame – değiştirilebilir arkalıklı orta format kameralardan daha büyük olan rengarenk bir kamera ailesi eklemek gerekir. Dijital sırt ile birlikte bir film arkası kullanabilirsiniz, yani burada bir kırpma faktörü de vardır – bu, film karesinin boyutundan sayılır. 56 x 56 mm – Hasselblad 500 serisi, Rolleiflex 6000 serisi için. 41,5 x 56 mm – Contax, Mamiya 645 AFD sistemleri için.
İstisnalar, orijinal olarak filmle uyumlu olmayan dijital orta format kameralardır: Bu sınıfın en uygun fiyatlı modeli, Pentax 645 Digital tarafından seri üretime alınmamış olan Mamiya ZD, Hasselblad H3D’dir.
z
Foveon matrisinin çalışma prensibi
Canon EF-S serisi lens
z
Orta format bir dijital kamera, bir fotoğrafçının hayalidir. Bu pahalıdır, çünkü en ucuzu 10.000$’dır.Ekstra büyük piksel ve biçim verildiğinde artık belirli sayıda “1 mm’de çizgi” sağlamak için gerekli olmayan güzel desenli optiklerle bu kameralar çarpıcı bir resim oluşturur. . Doğru, “rüya kamerası”, yalnızca büyük bir matris nedeniyle bir eksiye sahiptir. Çok ısınır, bu nedenle orta ISO’larda bile “gürültü verir” ve fanlı aktif bir soğutma sistemine ihtiyaç duyar (dolayısıyla kitin hacimli boyutu).
Iyi ya da kötü?
Kırpılmış kameralarla ilgili tipik bir sorun gürültüdür. 12 megapiksellik Canon 5D ile yüksek ISO değerlerinde verilen resmi karşılaştırırsanız, örneğin aynı çözünürlüğe ancak daha küçük bir matrise sahip olan Sony A700 ile karşılaştırırsanız fark edilir. Sensör ne kadar büyükse, gürültü o kadar az ve dinamik aralık o kadar geniştir (görüntünün en açık ve en karanlık noktaları arasındaki parlaklık kapsamı).
Tam çerçeve kameraların dezavantajı, çerçevenin kenarlarında vinyet etkisi ve keskinlikte bir düşüş olmasıdır. Optik ve ışığa duyarlı hücrelerin özelliklerinden kaynaklanmaktadır. Matrisler yalnızca ön ışığı “doğru” yakalar ve çerçevenin çevresine daha yakın bir açıyla düşer, bu da bu alanlarda ayrıntı ve parlaklıkta gözle görülür bir düşüşe yol açar. Film kameraları bu eksiklikten muaftır, çünkü filmin ışığa duyarlı yüzeyi için ışığın üzerine hangi açıdan düştüğü önemli değildir.
Matris ne kadar küçük olursa, alan derinliği o kadar büyük olur. Örneğin, Canon 5D ile f/2.8’de bir portre çekerken, öznenin yüzünün yalnızca bir kısmı keskin olabilir. Elinizde bir Fuji S9600 sözde SLR varsa, aynı diyafram açıklığına sahip tüm model keskin olacaktır. Makro ve manzaralar için görüntü keskin olmalıdır – Olympus’u yansıtın ve bahsedilen Fuji S9600 gibi yüksek kaliteli kompaktlar burada iyidir. Portre çekerken, tam tersine, güzel bir şekilde bulanıklaştırılmış bir arka plana ve ton nüanslarını taşıyan plastik bir resme ihtiyacınız var. Buradaki en iyi seçenek, dijital sırtlı orta format bir stüdyo kamerası olacaktır.
z
Hasselblad h3c orta format kamera
z
ilerleme yolları
Dijital kamera ile elde edilen görüntünün kalitesi, yalnızca çerçevenin alanına değil, aynı zamanda resmin oluşumundan sorumlu öğelerin yapısına ve bir “ham” dönüştürme aşamasındaki kayıplara da bağlıdır. ” analog sinyali dijital bir görüntüye dönüştürür (analogdan dijitale dönüştürücünün sayısal kapasitesi, Baerian algoritması). enterpolasyon). Ayrıntı-gürültü oranı, matrisin önünde bulunan alçak geçiren filtrenin yoğunluğundan da doğrudan etkilenir. Aynı matrislerle bile, bazı üreticilerin kameraları görüntü kalitesi açısından diğerlerini atlar. Her pikselin önüne yerleştirilen ve ışık huzmesinin oluşumundan sorumlu olan mikro lenslerin daha büyük boyutu nedeniyle, yeni Canon 40D DSLR, amatör 400D’den daha düşük bir gürültü seviyesi elde etmeyi başardı. aynı 10 megapiksel matris.
İşin en ilginç yanı, aynı matris boyutu ve çözünürlükte bile her pikselin kullanılabilir alanının değişebilmesidir. HR matrisleri (kompakt kameralarda) piksellerin şeklinde – altıgen şeklinde – farklılık gösterir. Pikseller petek benzeri bir yapı oluşturur. Doğal dünyadan bir örnek, mühendisleri matrisin alanını mümkün olduğunca verimli kullanmaya teşvik etti. Sonuç: F31fd veya S9600 gibi Fuji kompakt fotoğraf makineleri, küçük matrise rağmen DSLR’lere resim kalitesi açısından yaklaşıyor.
Tam olarak aynı yapı, Fuji ayna modelleriyle (yeni S5 PRO dahil) donatılmış “profesyonel” Super CCD SR matrislerinde yer alır. Bu, mühendislerin başka bir yararlı buluşu ile tamamlanmaktadır: Her mikro merceğin altında, renk bilgisi üreten altıgen bir S pikseli ve güçlü ışığa tepki veren daha küçük bir R pikseli vardır. Açıkçası, R-piksel ayrıntıyı artırmaz: mikrolens, birkaç farklı piksel için bir tanedir. En iyi “hacim” ile görüntüler elde etmenizi sağlayan bir alt arabellek işlevini yerine getirir. Her alandaki parlaklık (dinamik aralık) farkı, geleneksel bir matris durumunda olduğundan önemli ölçüde daha yüksek bir değere ulaşabilir. Bu, aşırı pozlama korkusu olmadan doğrudan flaşla sakince çekim yapmanıza ve aynı zamanda gölgelerde iyi tasarlanmış bir görüntü elde etmenize olanak tanır. Fuji taraftarları için bu özellik, testlerle ölçülen soyut çözünürlükten çok daha değerlidir.
z
Sigma SD14
z
Üç katmanlı Foveon X3 matrislerini kullanan Sigma tarafından alternatif bir seçenek sunulmaktadır. 70’lerin sonlarında Kodak mühendisi Baer tarafından icat edilen geleneksel bir matriste renk, dört pikselden oluşan bir grupla elde edilir – kırmızı, mavi ve iki yeşil (yeşil, parlaklık hakkında daha fazla bilgiye sahiptir). Her şey yoluna girecek, ancak yüksek büyütmede çamurlu bir resim görüyoruz – bu, bir görüntü elde etme ilkesinden kaynaklanmaktadır. Sorun, Photoshop’ta (veya kameranızın işlemcisinde) karmaşık işlemlerle kısmen çözülebilir. “Devrimci” Foveon matrisi, silikonun farklı renkteki ışınları farklı derinliklere iletme özelliğine dayanmaktadır. Nihai görüntünün bir pikseli, farklı katmanlar üzerinde sırayla birbiri ardına yerleştirilmiş matrisin aynı anda üç hücresini gerektirir. Her katman 2652 x 1768 piksel (4,7 MP) çözünürlük sağlar. Çıktıda, her pikselin kesinlikle doğru bir renge sahip olduğu ve küçük formatları (A4’e kadar) yazdırırken mükemmel netlik sağlayan bir görüntü elde ederiz. Bu yaklaşımın dezavantajı, modern standartlara göre düşük çözünürlüktür. Yeni SD14 DSLR’nin toplam çözünürlüğü 14 megapiksel ancak efektif nihai görüntü çözünürlüğü 5 megapiksele bile ulaşmıyor. Olympus, önceki modellerinin ana dezavantajını – yüksek ISO’da düşük kaliteyi – ortadan kaldırmayı başardı. Çoğu rakibin yeni Olympus ve Panasonic DSLR’lerinin gerisindeki gecikme, bir ISO adımını geçmiyor (parazit azaltma kapalıyken). E-3 profesyonel modelin şimdiye kadarki en iyi görüntü sabitleyicisi (beş durağa kadar) sayesinde bu eksikliği görmezden gelebilirsiniz!
Tam çerçeve DSLR’ler daha uygun fiyatlı hale geliyor, ancak bu, sensör alanını artırarak görüntü iyileştirmenin mükemmel görüntü kalitesine ulaşmanın tek yolu olduğu anlamına gelmiyor. “Kırpma”nın ötesine geçmeden, pikselin iç özelliklerine odaklanarak, mevcut alanı daha akıllıca kullanarak hedeflediğimiz kaliteye ulaşmak için birçok seçenek var.
z
Fuji S5 Pro