Dövüş sanatları gibi, ilk demir kılıçlar da Çin ile kültürel ve ekonomik bağları nedeniyle Japonya'da ortaya çıktı. MS 3. yüzyılın 2'inde Çinli tüccarlar ilk demir kılıç grubunu Japonya'ya getirdiler. Bugünlerde, arkeologlar Höyük'te hem Çin örneklerini hem de daha sonra Japonca “taklitleri” bulurlar. Sekizinci yüzyılda. M.Ö. Japonya'da, kendi demir üretimi, soğuk kollarda gerçek bir devrime yol açan mükemmelliğe ulaştı. Artık Japon savaşçıların ithal Çin ürünlerini ithal etmelerine artık gerek kalmadı - Çinli ve Koreli ustaların sırlarına hakim olan yerel demirciler kendi kılıçlarını üretmeye başladı. Çinli demirciler - silah ustaları tek bir demir şeridinden kılıç yaptıysa, Japon dövme çelik ve demir plakaları yaptı. Yavaş yavaş, Japon kılıçları karakteristik bir kavisli şekli elde etti. Geleneğe göre, Kogarasu-Maru (Küçük Karga) kılıcı ilk kavisli kılıç olarak kabul edilir. 703 AD'de sahte yaptı. demirci Amakuni.
Japon soğuk silahlarının daha da gelişmesi dövüş sanatlarının gelişimine paralel olarak gerçekleşti. Japon toplumunun hayatındaki askeri unsur her zaman büyük bir rol oynamıştır. Bu, feodal parçalanma ve prenslerle onlara hizmet eden samuraylar arasındaki sürekli çatışmalarla kolaylaştırıldı. Daha sonra, Japonca sayfalarını hikayeler Batı’nın, Japonların ve soğuk silahların ve samurayın ve samurayın onur kodlarının ve genel olarak - Japon toplumundaki ilişkilerin doğası üzerine oldukça yüzeysel ve idealist bir algı geliştirmesi sonucu, önemli ölçüde mitolojik hale getirildi. Böyle bir kavram büyük ölçüde, Avrupalılar ve Amerikalılar arasında Japon askeri temasına vogue getiren popüler kültür tarafından desteklenmiştir.
Japon kültüründe kılıç büyük bir rol oynadı ve kutsal değere sahipti. Birkaç tür Japon kılıcı var. En ünlüsü, elbette katana. Kıvrımlı bir kılıç, daha çok bir kılıç gibi, katana 15. yüzyılda ortaya çıktı ve hızla “klasik” bir samuray silahına dönüştü. Katana, wakizashi - daha kısa kılıçla birlikte kullanıldı. Katana bıçağının uzunluğu 2 ila 2,5 ila shaku (60,6-75,7 cm) ise, o zaman wakizashi - 1 ila 2 ila shaku (30,3-60,6 cm). Bıçak uzunluğu 1 shaku'dan az olan kılıçlar tanto, yani Hançer.
Katana ve wakizashi aynı tarzda bir demirci yaptı, çünkü kılıçlar bir çift olarak kabul edildi ve topluca “dysho” - “uzun - kısa” olarak adlandırıldı. Ve eğer kılıçlar farklı ustalar tarafından yapıldıysa, artık artık dysс'a ait değildi. Samuray kılıçlarının özel, kutsal bir önemi olduğundan, demirci mesleği Japonya'da çok onur verici kabul edildi. Demirciler diğer sanatkarlar arasında öne çıkıyorlardı. 13. yüzyılın başlarında, imparator Go-Toba, demirci ustalarının yeteneklerine göre sınıflandırılmasını sağlamıştır. Birinci sınıf demirci sınıfının özel ayrıcalıkları vardı, çünkü büyük bir yeteneği vardı. Büyük ustalar tarafından yapılan bıçakların doğaüstü bir güce sahip olduğuna inanılıyordu. Aslında, herhangi bir feodal ve mülk toplumunda olduğu gibi, birinci sınıf ustalarına ait olma, kökene göre sadece ustalıkla değil, beceri ile de belirlendi.
Birçok modern uzman, Japon kılıçlarının kalitesinin aslında mükemmel olmaktan uzak olduğunu iddia ediyor. En azından Avrupa, Orta Doğu ve Hint kılıçlarından daha iyi değildiler. Ancak, Japon katana'nın neredeyse büyülü doğası fikrini yayar.
Birçok yönden, mitlerin Japon silahlarının emsalsiz kalitesi ve gücüne yayılması, özellikle Meiji devrimini izleyen dönemde, samurayların kendileri tarafından sağlandı. Samurayın eşi benzeri görülmemiş askeri cesareti hakkında, en abartılı olsalar bile en inanılmaz hikayeler yaşandı. İlk olarak, Japon samurayının savaş yolunun tüm tarihi, açıkça daha zayıf rakiplerle mücadeleyle doludur. Sadece yirminci yüzyılda, Japonya dünya güçleri ile karşı karşıya kaldı - Rusya, ardından ABD ve müttefikleri. Bu savaştan önce, Japon devletinin bölgesel bir karakteri vardı. Ancak Okinayalı köylüleri veya zayıf bir parçalanmış Kore ordusunu yenmek için özel bir cesaret var mı? Aynı Okinawan köylüleri, Japon fatihlerine çok aktif bir şekilde karşı koydular çünkü bağımsızlıklarını kaybetmek istemediler (Japon fetihlerinden önce, Ryukyus takımadaları adaları, zengin tarihi ve kültürü ile bağımsız bir krallıktı).
Aynı karatın tarihi, Okinayan nüfusunun bağımsızlığı için verdiği mücadeleye kadar uzanıyor. Samurayların Okinawa halkıyla çok acımasızca davrandığını söylemeliyim. Okinkaans'ın ölüm tehdidi altında herhangi bir silah bulundurması yasaklandı, sonrasında ayaklanmalar sırasında yerel halk bir dizi tarım aracı kullanmaya başladı. Çok ilginç çıktı - örneğin, aynı tonfa. Tam da bu nedenle silahsız mücadele yöntemlerinin geliştirilmesi gerçekleşti - Okinawa halkı, Japon işgalcilerine çıplak elleri ve ayakları da dahil olmak üzere herhangi bir yolla yüzleşmek istedi. Öte yandan, dövüş sanatlarının büyük ustalarının, silahsız Okinawan sakinleri tarafından direnebilselerdi dişlere silahlanan samuraylar olduğu açıktır.
İkincisi, samurayın sahiplerine duydukları eşi görülmemiş onur ve sadakat hakkındaki hikayeler, daimyo, biraz abartılı görünüyor. Aslında, samuraylar gerektiğinde, kendi genel başkanlarını öldürmek de dahil olmak üzere çeşitli eylemlere devam edebildiler. Samuray askerleri, diğer prens daha fazla maaş ödemeye istekliyse kolayca "mal sahibini" değiştirebilirdi. Bu arada, Avrupa geleneğinin aksine ihanet, anlaşılabilir bir şey olarak görülmedi. Samuraylar tüm müfrezelerde bir prensden diğerine "koştu". Bazı durumlarda bile küçük müfrezelere bölünmüş ve hizmetlerini karşı taraflara sunmuşlardır. Bu arada, samuraylar “onu da aldılar” fena değil - Kore vatanseverlerinden, Okinawa köylülerinden, feodal sömürüye karşı güçlü isyanlar çıkaran Japon köylülerinden.
Özel bir samuray grubu vardı - ronin, yani. Efendisini kaybeden samuray. Kural olarak, ronin dolaşıp savaşçılara döndü, korumalı askerleri soylu ve varlıklı insanlara kiraladı, silahlı çatışmalarda yer aldı. Ancak nihayetinde suç faaliyetine odaklanan ve “yüksek yoldan” profesyonel suçlulara dönüşen roninlerin çok azı vardı. Bu durum aynı zamanda samuray sınıfının emsali görülmemiş asaletinden yana değildir.
Üçüncüsü, samurayın yaygın ve yüksek okuryazarlık fikri de yanlıştır. Öncelikle, çoğu zaman samuraylar, profesyonel savaşçılar nadiren olgun yıllara kadar yaşadığı için çok genç insanlardı. Genç samuraylar için edebiyat, şiir, tarih ve felsefe öğrenmek sadece sorunluydu. Sonuçta, çoğu zaman askeri becerileri kazanmaya adadılar. Hayır, elbette, ortaçağ samurayları arasında okuryazar insanlar vardı, fakat çoğunluğu ya tamamen okuma yazma bilmeyen ya da zar zor yazabilen ve okuyabilen profesyonel askerlerdi. Bu konuda tuhaf ve tuhaf bir şey yoktu - tıpkı pek çok Avrupalı şövalyenin profesyonel arazi haberlerinden bahsetmediği gibi, okuma yazma bilmediği gibi.
Samuray dövüş sanatlarının tamamen faydacı bir amacı olduğunu belirtmekte fayda var. Hemen hemen hepsi Budist ve Taocu manastırlarda oluşturulan ve geliştirilen ve yalnızca dövüş sanatları değil, aynı zamanda insan psikofizyolojik gelişim teknikleri olan ve çok uzun süredir, orta çağ Japonya'sında el ele vermeden savaşmaya yeterince dikkat edilmeyen sayısız Çin wushu stilinin aksine. Bu oldukça anlaşılabilir bir durum - samuray sürekli silahlıysa neden silahsız savaşmayı öğrenmeli? Hayır, elbette, yaşlılardan küçüklere aktarılabilecek bazı beceriler vardı, ama genel olarak, el ele dövüşün çiçeklenmesi, Japonya'da “bujutsu” hikayesinden çok, samuray dövüş sanatlarının uygun olduğunu söyledi. Ve samurayın muhalifleri - köylü isyancıları, keşişler, kriminal ve siyasi soyguncular, işe alınan katiller - buna en büyük katkıyı yaptılar. Onlar için silahsız savaş tekniklerine ya da doğaçlama nesnelere sahip olmanın, iyi silahlanmış samuraylardan çok daha fazla ilgi çekmesiydi.
Elbette, samurayların fantastik asaletlerinden bahsetmek gerekli değildi. Yenilen rakiplere zulüm tarafından ayırt edildiler ve Japonya'nın Hristiyan bir ülke olmadığı göz önüne alındığında, bu zulüm dini düşüncelerle yumuşatılmadı. Bir samuray ritüel intihar edebilirse, savunmasız da dahil olmak üzere başka birini öldürmek onun için zor değildi. Yirminci yüzyılda bile, Japon ordusu, Japon birlikleri ile savaşmak zorunda kalan hemen hemen tüm rakiplerin rapor ettiği, düşmanlara aşırı zulüm ile ayırt edildi.
Japon işgal kuvvetlerinin Çin ve Kore'de ne yaptıkları tüm dünya tarafından bilinmektedir. Sivillerin toplu cinayetleri, infazları ve sadist işkenceleri, kadın fahişelerde tecavüz ve şiddetli muamele - bu tür eylemler komşu ülkelerdeki Japon birliklerini hatırladı. Japon kamplarında bulunan Müttefik kuvvetlerinin savaş esirleri en şiddetli işkenceye maruz kaldı. Ne de olsa Japon subayı kolordu omurgası, soylu ataları olan ve soylu ataları ile gurur duyan soylu samuray soyadlarının temsilcilerinden oluşuyordu. Askerlerinin bu davranışını da destekledikleri ve onu caydırıcı saymadıkları ortaya çıktı.
Tabii ki, samurayların almadığı şey, onurun yaşamdan daha değerli bir kategori olduğu fikridir. Dolayısıyla samurayın fedakarlık eğilimi. Ayrıca, ritüel intiharlar Japon toplumunda oldukça yaygındı ve samurayın belirli dünya görüşlerine dayanıyordu. Bazı durumlarda hayatlarını bırakmak, onları korumak yerine onurlarını kaybetmekten daha çok tercih edildi. Ev sahibinin ritüel intihar etme emri de önemli bir rol oynadı. Samurayların çoğu böyle bir emre itaatsizlik edemezdi.
Harakiri veya seppuka, samurayın hayatına layık bir son olarak görülüyordu, özellikle savaşta kendini kaybetmiş bir durumda bulduysa, efendisinden mahrum kaldı, hastaydı. Japonya, 1945’te II. Dünya Savaşı’nı kaybettiğinde, ülkede çeşitli düzeylerde ve seviyelerde askeri ve sivil yetkililer tarafından yürütülen çok sayıda intihar vardı. Samuray geleneğiydi - ritüel intihardan ölmek. Hacıkiri / seppuki yerine getirme ihtiyacının mahkumiyeti bir tür samuray şeref kuralını güçlendirdi, kendine saygı duyan samurayın sonuna kadar sürdürmeye çalıştığı sadakat.
Daha sonra birçok samuray geleneğinin belirli bir Japon iş kültürüne dönüştürülmüş olması dikkat çekicidir. Japon şirketlerinde, çalışanlar arasında Amerikan veya Avrupa şirketlerine göre tamamen farklı bir iş organizasyonu modeli ve ilişkileri var. Bir şirket seçerken, Japonlar çoğu zaman neredeyse yaşam için bir seçim yaparlar ve patronun figürü onun için çok önemli bir rol oynar - belki de bir ortaçağ samurayının gösterimi ile aynı değil, aynı zamanda Amerikan veya Avrupa geleneğindeki patronun rolünden açıkça farklıdır.
Japon samurayının imajı büyük ölçüde mitolojik hale geldi. Japonya'da bölünme kendi başına geçmişte kaldı, ama samuray mitinin canlılığı çarpıcıydı. Ve bu efsanenin neredeyse büyük taraftarları, Japonların kendisinden daha başka ülkelerin sakinleridir. Japon kültürü modası, yirminci yüzyılda Batı'da yayılmaya başladı ve kısa sürede soylu savaşçılar olan samuraylar, inanılmaz savaş sanatı, Japon soğuk silahlarının dikkat çekici nitelikleri hakkındaki efsanelerin baştan çıkardığı Batı aydınlarının bir kısmı arasında hızla kök saldı.