Kalenin görüntü Bayeux gelen ünlü nakış üzerine Motte.
Ortaçağ'da uygarlığın büyük ölçüde “bisikleti icat etmesi” gerekiyordu, ama icat ettiği şey kendi yolunda oldukça iyiydi. Bunlar mott ve bailey kaleleridir - palisaded avlu olan özel bir ortaçağ kalesi türüdür: biri tepede, diğeri genellikle yanındadır.
İngiltere'deki Okuma Şehri Müzesi'nde Sahte Kale. Gördüğünüz gibi, setin bir kısmı kayalık bir temeldedir, bu nedenle kayda değer bir yüksekliği vardır, fakat her zaman ve her yerde değildi.
Bu kaleler, Fransa'da XI - XII yüzyıllarda çok yaygındı ve Normanlar 1066 yılında İngiltere'yi fethettikten sonra, aynı zamanda kendi topraklarında da - Galler, İngiltere ve İskoçya'da. "Motte" kelimesi Fransızcadır ve "tepe" anlamına gelir ve "bailey" - Türkçe - "kalenin avlusu". Mott, zeminden yapay (veya doğal) bir tepeydi ve setin yüksekliği 5'ten 10'e ve metrelerden fazla değişebilir. “Tepenin” yüzeyi, tırmanmayı zorlaştırmak için genellikle kil veya hatta ahşap döşemelerle kaplandı. Tepenin çapı, yüksekliğin en az iki katıydı.
Böyle bir tepenin tepesine bir tahta, daha sonra kale sahibinin evi olarak hizmet veren taştan bir kule inşa etmiş ve etrafını bir tel örgüyle kuşatmış. Ayrıca, setin kurulduğu yerden, tepenin etrafında bir su veya kuru hendek vardı. Kuleye ahşap bir köprü ve yamaçta düzenlenmiş bir merdivenle girilebildi.
Ribodan’ın yakalanması. XV yüzyılın ortaçağ minyatürleri. Kuşatma yapanlar, kaleye girmeden, duvarları fiyonklarla bombardıman etmeden ve savunuculara karşı büyük bir duvar hamuru bombası kullanmaya hazırlanmadan önceki barikat - Barbican'a saldırıyor.
Bailey, 2 hektardan daha büyük olmayan, genellikle mottaya bitişik, çeşitli konut ve ev binalarının - savaşçı konutları, ahırlar, demirci dükkanı, depolar, mutfak vb. Palisade'nin kendisi toprak duvarda durabiliyordu.
Brest Kuşatması. XV yüzyılın ortaçağ minyatürleri. Taş duvarlarla çevrili kalenin fırtınasının, topçu desteğiyle bile kolay bir iş olmadığı açıktır.
Askeri teknolojide Motte fırtına tarafından almak zordu. Koç sadece koymak için hiçbir yerdi. Henüz füze arabası yoktu ve yalnızca intihar bir saldırı için dik bir yokuşa tırmanabildi. Bailey alınmış olsa bile, tepenin üstündeki kalede oturmak mümkündü. Tek bir sorun vardı - aşırı sıcakta böyle bir kalenin yangın tehlikesi, palisade ağacı kuruduğunda ve kuyuyu düzenli olarak sulamak için kuyudan suyla ilgili sorunlar vardı!
Bu yüzden kısa süre sonra böyle binalardaki ahşabın yerini taş aldı. İşte sağlam bir doğal temelle değiştirilen yapay höyükler, çünkü donjon adı verilen taş kulenin ağırlığı çok, çok önemliydi. Şimdi kale, içinde donjonun bulunduğu birkaç kulenin bulunduğu taştan bir duvarla çevrili, aşınmış bir avluya benziyordu - devasa bir kare taş kule!
Bu fotoğraf, Fort Bravo'dan 1953 filmi Escape from filmi ile çekilen Amerikan Fort Bravo'yu göstermektedir. Bunlar Vahşi Batı'daki kalelerdi!
Bu arada, bir kale ve bir kale arasındaki fark nedir? Her ikisinin de pek çok tanımı var, ancak aralarındaki ayrıntılı farkları gösteren bir şey yok. Kökleri genellikle toprak ve tahta tahkimatlar kullanılarak yapılan bir tanım vardır, ve örneğin, ilk İngiliz mott kilitleri yüksek tepeler veya kütükleri üzerine oturtulmuş hendeklerin bulunduğu höyükler olmasına rağmen, kale taştan bir yapıdır. . Tahta, eski Romalıların kaleleri, özellikle sınır ve Alesia kenti etrafındaki tahkimatların yanı sıra klasik hale gelen, ayrıca Amerikan kalelerinin kuzey taşlarında Amerikan askerlerinin kaleleriyken, ortaçağ kaleleri sadece taşla inşa edilmeye başlandı. Eh, yüzyıllar boyunca kalelerin kendileri gittikçe daha karmaşık hale geldi, ancak mütevazı kale çoğunlukla bir dünya höyüğündeki ahşap bir çit olarak kaldı.
Sv. İspanya Blanes şehrinde Joanna.
Bütün bunlar, taş duvarlara ve kilit kapılarına ciddi zararlar verebilecek silahların ortaya çıkmasıyla ve makul bir mesafeden değişti. Eski kaleler neredeyse anında modası geçmiş, ancak yerini alabilecek bir şey aldı. Ve burada ilk etapta forts geldi. Toprak höyükleri top mermileri korkunç değildi. Dahası, askeri mühendisler kısa sürede kara ve taşı birleştirerek, herhangi bir topçu saldırısına dayanabilecek ve aynı zamanda arazide hâkim olabilecek kaleler inşa edebileceklerini keşfetti. Yeni, daha yıkıcı bir topçu ortaya çıksa bile, uzun kabukları ateşlerken bile, kaleler geçmişte kalmadı, doğrudan yangından korunan daha karmaşık mühendislik yapılarına dönüştü. Birçok kalenin içinde mühimmat ve askerler, topçu silahları ve “yarıklar” için yeraltı tesisleri vardı ve bunların içinde kalenin çevresini önceden vurmuş ağır harç pilleri vardı. Yani, kale düşmanı ateşle ezilebilirdi, ama düşman etmedi!
Sv kalesinin gözetleme kulesine girişi. John. Şehir Blanes.
Avrupa'daki kalelerin “altın çağı”, 1650 ve 1750 arasındaki dönemdi; Birinci Dünya Savaşı'nın kaleleri bu dönemde inşa edildi (ve daha sonra güncellendi ve yeniden yapıldı). Değişimin kilit faktörü, etkili bir menteşeli ışığın girmesiydi. Sistem: buzul, hendek ve surlar, ağır kuşatma silahlarından, tarla toplarından ve tüfek ateşinden koruma sağladı, dik bir yörünge boyunca uçan bombalara karşı koruma sağlamadı. İlk başta bunun için çok endişelenmek bir sorun değildi, çünkü ağır silahları düşman kalelerine at teçhizatı ile taşımak çok zordu. Örneğin, Vicksburg kuşatması için ağır harçlar nehrin dibine taşınmak zorunda kaldı. Deniz kenarından, ağır harçlar Sevastopol'a teslim edildi ve ... şehir, düştü, ateş bölen silah sayısının savunuculara üstünlük sağlamasına rağmen!
Şekil. A. Shepsa.
1870 yılıyla birlikte, kalenin her yerinde taş (veya beton) yapılar ortaya çıktı. Kalelerden bazıları, yeraltı odaları ve savunucularının silahla ateşlenmeden kandırılmadan herhangi bir noktaya ulaşabilecekleri pasajlarla donatıldı. Bununla birlikte ... Kalkanların kendilerinin barış zamanlarında bile yaşamak için özellikle keyifli bir yer olmadıkları unutulmamalıdır. Ek olarak, sağlık koşulları genellikle içlerinde hüküm sürdü: örneğin, birçok Fransız kalesinin 1917'a kadar ve hatta daha sonra özel sağlık tesisleri yoktu. Evet, ama nasıl olabilirler ... elbette sinir bozucu okuyucunun meselesi derhal onu izleyecektir ve cevap şu şekilde olacaktır: çünkü çoğu zaman çoğu Batı ülkesinde kabul edildi. Kalelerden at taşımacılığı ile alınmış ve belirlenmiş alanlarda boşaltılmış uygun kaplar vardı. Ya da sadece askerler için açık bir pisuar ve nehre dışkılar için bir iniş ayarlanmış olabilirdi.
Düşen bir makinede topçu silahı. Birinci Dünya Savaşı'ndan fotoğraflar.
XIX. Yüzyılın son bölümünde daha güçlü silahların ve yüksek patlayıcı mermilerin geliştirilmesi, kaleleri yavaş yavaş değiştirmeye başladı. Varilleri, duvarın korkuluklarının ötesine veya tabanca limanları ya da kabartmaları boyunca çıkıntı yapan silahlar, doğrudan bir vuruş yapmasalar bile, bombardımandan kurtulma şansı azdı. Bu nedenle, azalan silah arabalarına giderek daha fazla silah yerleştirilmeye başlandı. Büyük bir karşı ağırlık yükselterek, tabanca indirildi ve saklandı, ve karşı ağırlık indirildiğinde, yükseldi ve ateş etti. Ancak, düşen silahlar bile atılan ateşe karşı savunmasızdı. Bu nedenle, fikir zırhlı kapaklarla üstte bulunan aletlerin üstünü örtmek için doğmuştur. Doğru, bir sorun vardı. Nispeten küçük bir hasarın bu zırhlı kapağın sıkışması ve böylece tamamen hizmet verilebilir bir silahın devre dışı bırakılması tehlikesi vardı.
Bazı kalelerde, silahlar, savaş silahlarının taretlerine benzer şekilde, büyük çelik kulelere yerleştirildi. Ancak uygulama, hepsinin nöbet geçirmeye yatkın olduğunu göstermiştir. Betonarme gövdelerde daha az sayıda tabanca yerleştirilebilir ve zırh kalkanları ile kaplanmış kabartmalar yoluyla ateş açılabilir. Bazı durumlarda, silahlar rayların üzerine monte edilebilir, böylece hızlı bir şekilde yerine hareket ettirilebilir, bir atış yapılabilir ve tekrar barınağa gönderilebilir.
Azalan makinedeki cihazın şeması.
İstekliler tarafından kullanılan artan güç mermileri, çelik ve beton gibi malzemelere karşı çıktılar. Şaftlara bakan taş beton ile değiştirildi ve 19. yüzyıldan 20inci yüzyıla gelindiğinde kalelerin diğer tüm yapıları da betondan yapıldı. Makineli tüfekler, kalenin ana beton yapılarına inşa edilmiş özel makineli tüfek tesislerine yerleştirildi. Bazen sadece makineli tüfekli iki askerin topuklarının üzerinde oturabildiği somut bir çemberdi. Diğer durumlarda bunlar, prefabrik beton ya da her yöne katlanan ve bunlardan acil olarak tahliye için zeminde bir kapak olan bunkerlerin metal bloklarıydı.
Avrupa'da, kalelere yönelik tutumun farklı ve belirsiz olması ilginçtir. Bu yüzden, İngiltere adasını istiladan korumak için Donanması'na güvenmeye meyilliydi. Sonuç olarak, bazı kıyı tahkimatı ve deniz üslerine yaklaşımları kapsayan kıyı aküleri hariç, İngilizlerin modern kaleleri yoktu. Almanya Moltke'nin tavsiyesi üzerine kaleler yerine demiryolları inşa etmeyi tercih etti. Bu nedenle, Çin'deki Fort Tau Qin’e ek olarak, Almanya deniz tesislerini korumak için tasarlanan tüm kalıba sahiptir. ABD, kabukları korunmamış düşman güvertelerine çarpma kabiliyetine sahip ağır harçlarla donanmış bir dizi güçlü kıyı kalesi inşa etti. Konstantinopolis'in yaklaşımları ve Çanakkale Boğazı'nın girişleri dahil, Osmanlı İmparatorluğu'nun çeşitli yerlerine inşa edilmiştir. Türk dövüşleri genellikle hayatın gerisinde kalıyordu ve atılan yangından hiçbir kapağı yoktu.
Birinci Dünya Savaşı sırasında katlanabilir makineli tüfek hap kutuları.
Bununla birlikte, kalelerin birleşik Anglo-Fransızlara karşı çok etkili olduğu kanıtlandı filo Çanakkale operasyonu sırasında ve her şeyden önce, çünkü ... bu kalelere ateş eden savaş gemilerinde ağır harçlar yoktu! Öte yandan, Batı Ermenistan'a giden yolu savunan Türk kalesi Erzurum'da 15,000'den fazla asker ve 300'den fazla topçu parçası garnizonu vardı. Ancak buna rağmen, Şubat 1916'da, altı günlük yoğun topçu bombardımanından sonra (“Big Bert” gerekli değildi!) Ve piyade saldırıları, Rus birlikleri tarafından alındı.
Rus birlikleri tarafından Erzerum surlarının tahsil ettiği toplar. "Niva" dergisinden fotoğraf.
Rusça tarih birçok kuşatmayı ve inatçı savunmayı biliyor, ancak XIX'in sonunda - XX yüzyılın başında, elbette, Sevastopol ve Port Arthur'du. Port Arthur’u, Port Arthur’u Japon ağır harçlarla koruyan, birisinin söyleyebileceği gibi, on yıl sonra Avrupa’daki kalelerin kaderinde bir tür ipucu olduğu söylenebilir. Ancak bazı nedenlerden dolayı, o zamanki birçok subay, Rus-Japon savaşını bir tür “tuhaflık”, “bizim savaşımız değil” olarak nitelendirerek, operasyon tiyatrolarından dönen bir İngiliz subay olarak görüldü. Bununla birlikte, batı sınırındaki Rus kaleleri I. Dünya Savaşı'nda çok önemli bir rol oynadı, bu arada, ne ağır silahların ne de zehirli gazların kalenin fırtınasında belirleyici bir rol oynamadığını kanıtladı!
İtalyanlar ve Avusturyalılar gelince, Trentino platosu üzerinde birkaç kale kurdular. Kalenin iki çizgisi birbirinden yaklaşık 12 mil uzakta idi ve “Alpine bariyer” olarak adlandırıldı. Hem İtalyan hem de Avusturyalı kaleler inşaatta çok benzerdi: Döküm zırhlı kubbelerin altına devasa topların yerleştirildiği beton temeller. İkincisi, “kale katili” olarak kabul edilen Škoda 305 mm obüs gibi “büyük bir silahtan” doğrudan bir darbeye dayanmak zorunda kaldı. Anlaşıldı ki, onlara dayanamadılar ...
Mart ayında, Avusturya’nın Üçlü Birliğe olan sözleşme yükümlülüklerinden vazgeçtiği için İtalya’yı cezalandırmak için Avusturya’lı 1916, bölgede bir saldırı başlattı. Savaş üç ay sürdü, ancak düşman kuvvetlerinin İtalyan topraklarına azami nüfuzu sadece 12 mil kadardı. Yedi İtalyan kaleci bu saldırının kovulmasında önemli bir rol oynadı ve savaş sırasında beşi tahrip olmasına rağmen (bir 305mm mermi, örneğin beton bir tavandan geçti ve içeriye doğru patladı), İtalyanlar onlar için çok minnettardı. Onları sonra acı çekmek tam bir yenilgi!
Palafolves Kalesi'nin kalıntıları sarp bir tepenin üzerindedir. Daha sonra, böyle bir düzenlemeden, topçu gücünün artması nedeniyle tahkimatların terk edilmesi gerekiyordu. (Malgrad de Mar şehirleri ve Blanes, İspanya).
Fransa, yüzyıllarca orada inşa edilen bir kale ülkesiydi. Fransa ve Belçika arasındaki sınır boyunca bulunan kalçanın kemeri, mühendis Vauban tarafından yapılmıştır. 1914 tarafından, modern Fransız kaleleri, Almanya ve Belçika sınırında ortaya çıktı. Almanya sınırındaki filolar birbirlerini çapraz ateşle desteklemek için inşa edildi. Yani, onlar sözde küme sistemi üzerine inşa edildi. Böylece, Verdun etrafındaki küme, 20 büyük ve 40 küçük kalelerden oluşuyordu ve Paris'e kalkan olarak hizmet etmek zorunda kaldı. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, 1916’te, Alman ordusu tarafından büyük bir saldırıya maruz kalanlar bu kalelerdi. Savaşın sonunda her iki taraf da, 400 yılında Fransız ordusunda ayaklanmalara neden olabilecek 000 1917'ten daha fazla insan kaybetti. Somme savaşı büyük ölçüde sadece Almanların güçlerini Verdun'dan uzaklaştırmak için başladı. Sonuç olarak, Verdun Savaşı on ay sürdü, ama ... Fransızlar hala hayatta kaldı! Ancak tüm kaynaklar Alman sınırına gönderildiğinden, Belçika sınırındaki Fransız kaleleri terk edildi. Alman ordusu Belçika'dan geçtiğinde, bu kaleler anlamlı bir direnç gösteremedi. Mesela bir kale, sadece on dört askerin garnizonuna sahipti!
Belçika, Prusya’nın Fransa’nın işgaline 1870’teki başarısına cevap verdi ve bir çok kale tasarlayıp inşa etti. Bu etkinlikler 1890'te tamamlandı. Belçika'nın stratejisi sınırlar oluşturmak değil, on iki yeni formanın “çaldığı” Liege ve dokuzu dokuz olan Namur gibi en stratejik şehirlerin etrafında kaleler halkaları oluşturmaktı. Anvers zaten tahkim edilmişti: kaleleri 1859'teki Fransız tehdidine karşı koymak için yapıldı. Sadece şehirlerini savunmakla kalmayıp, istilacı ordunun, daha ileri gidemeyen, iletişimini tehdit ettiği için arkalarında bıraktıkları yolları da kapattılar. Belçika’nın İngiltere’ye karşı savunma antlaşması yaptığını düşünürsek, bu askerlerin ilerleyen Alman ordusunu İngilizlerin yardım edene kadar erteleyebileceğine inanılıyordu!
Liege fortsunun iki silahlı kulesi. İngiliz baskısından sayfa.
Böyle bir yaklaşımdaki kusur, 1914 yılında kendini gösterdi: Kalelerin bir süredir savunamadığı ortaya çıktı. Bu kısmen Alman ağır topçu yeteneklerinin (ve en önemlisi - silahlarını mümkün olan en kısa sürede taşıma ve dağıtma kabiliyetinin) hafife alınmasından kaynaklanıyordu! Betonarme kullanılmadı ve betonun dökülmesi hemen bir monolit dökmek yerine, katmanlar halinde yapıldı. Bu nedenle, örtüşme üç metre kalınlığında yeterli değildi. Beton zemini kıran ağır bir mermi, tüm kaleyi havaya uçurabilir, ancak sadece bir 420 mm Alman mermisi Fort Longin'e indiğinde meydana geldi. Ağır silahlar, en küçük hasar veya hatta sadece mekanik problemler nedeniyle sıkışmaya yatkın, geri çekilebilir kulelere yerleştirildi. Ancak en büyük dezavantajı, kafeslerin birbirleri için iyi düşünülmüş bir yangın destek sistemine sahip olmamasıydı. Bu nedenle, düşman askerleri aralarındaki boşluklardan kolayca geçebiliyordu.
Liege kalelerinden birinin yıkık kulesindeki Alman askerleri. Savaş yıllarının fotoğrafları.
1914'te, Namur kalesi dört gün boyunca alındı, Liege'de ise Alman ordusu kalelerini geçebilir, şehri ele geçirdi ve kuşatma silahları için orada bekledi. Onlar geldiğinde, bu kalıntılar neredeyse Namur'daki kadar çabuk alındı.