Amerika Birleşik Devletleri Kongresi -United States Congress
Koordinatlar : 38°53'23"K 77°0'32"B / 38.88972°K 77.00889°B
Amerika Birleşik Devletleri Kongresi
|118. Amerika Birleşik Devletleri Kongresi|
|Tip|
|Tip|
|Evler||
Senato


Temsilciler Meclisi
|Tarih|
|Kurulan||4 Mart 1789|
|Öncesinde||Konfederasyon Kongresi|


Yeni oturum başladı
|3 Ocak 2023|
|Liderlik|


Kamala Harris ( D ) 20 Ocak 2021'den
beri


Patty Murray ( D )
3 Ocak 2023'ten beri


Chuck Schumer ( D )
20 Ocak 2021'den beri


Kevin McCarthy ( R )
7 Ocak 2023'ten beri


Steve Scalise ( R )
3 Ocak 2023'ten beri
|Yapı|
|Koltuklar|


Senato siyasi grupları


Çoğunluk (51)


azınlık (49)


Temsilciler Meclisi siyasi grupları


Çoğunluk (222)


Azınlık (212)
boş (1)
|seçimler|


Senato son seçim
|8 Kasım 2022|


Temsilciler Meclisi son seçim
|8 Kasım 2022|


Senato bir sonraki seçim
|5 Kasım 2024|


Temsilciler Meclisi bir sonraki seçim
|5 Kasım 2024|
|Buluşma yeri|


Amerika Birleşik Devletleri Capitol |
Washington, DC
Amerika Birleşik Devletleri
|İnternet sitesi|
|www |
|anayasa|
|Amerika Birleşik Devletleri Anayasası|
|Bu makale, şu konudaki bir dizinin parçasıdır:|
Amerika Birleşik Devletleri Siyaseti
Amerika Birleşik Devletleri Kongresi, Amerika Birleşik Devletleri federal hükümetinin yasama organıdır . Temsilciler Meclisi adlı bir alt organ ve Senato olan bir üst organdan oluşan iki meclislidir . Washington, DC'deki ABD Kongre Binası'nda toplanır . Senatörler ve temsilciler doğrudan seçimle seçilir , ancak Senato'daki boşluklar bir valinin atanmasıyla doldurulabilir . Kongrenin 535 oy hakkı olan üyesi vardır: 100 senatör ve 435 temsilci. ABD başkan yardımcısının Senato'da yalnızca senatörler eşit olarak bölündüğünde oy hakkı vardır. Temsilciler Meclisi'nin oy hakkı olmayan altı üyesi vardır .
Bir Kongrenin oturumu, şu anda her Ocak ayında başlayan iki yıllık bir dönem içindir. Seçimler her çift sayılı yılda Seçim Günü yapılır . Temsilciler Meclisi üyeleri iki yıllık bir Kongre dönemi için seçilirler. 1929 Yeniden Dağıtım Yasası, 435 temsilci olduğunu belirler ve Tekdüze Kongre Yeniden Dağıtım Yasası, bunların tek üyeli seçim bölgelerinden veya ilçelerden seçilmelerini gerektirir . Ayrıca , her eyaletin en az bir Kongre temsilcisi olması koşuluyla, Kongre bölgelerinin ABD nüfus sayımı sonuçlarına göre her on yılda bir nüfusa göre eyaletler arasında paylaştırılması gerekmektedir . Her senatör, eyaletlerinde altı yıllık bir dönem için seçilir ve dönemler kademelidir , bu nedenle her iki yılda bir Senato'nun yaklaşık üçte biri seçime gider. Nüfusu veya büyüklüğü ne olursa olsun her eyaletin iki senatörü vardır, bu nedenle şu anda 50 eyalet için 100 senatör vardır.
ABD Anayasasının Birinci Maddesi , Kongre üyelerinin en az 25 yaşında (Meclis) veya en az 30 yaşında (Senato) olmasını, yedi (Meclis) veya dokuz (Senato) yıldır ABD vatandaşı olmasını, ve temsil ettikleri devletin bir sakini olmak. Her iki meclisteki üyeler sınırsız sayıda yeniden seçilmek için aday olabilirler.
Kongre, ABD Anayasası tarafından oluşturuldu ve ilk olarak 1789'da toplandı ve yasama işlevinde Konfederasyon Kongresi'nin yerini aldı. Yasal olarak zorunlu olmamasına rağmen, uygulamada 19. yüzyıldan beri, Kongre üyeleri tipik olarak iki büyük partiden biri olan Demokrat Parti veya Cumhuriyetçi Parti ile bağlantılıdır ve yalnızca nadiren üçüncü bir tarafla veya hiçbir partiye bağlı olmayan bağımsızlarla bağlantılıdır. İkincisi söz konusu olduğunda, bir siyasi partiye bağlılığın olmaması, bu tür üyelerin siyasi parti üyeleriyle parti toplantısı yapamayacakları anlamına gelmez. Üyeler ayrıca istedikleri zaman taraf değiştirebilirler, ancak bu oldukça nadirdir.
genel bakış
Amerika Birleşik Devletleri Anayasasının Birinci Maddesi , "Burada verilen tüm yasama yetkileri, bir Senato ve Temsilciler Meclisinden oluşacak olan Birleşik Devletler Kongresine verilecektir." Meclis ve Senato, yasama sürecinde eşit ortaklardır - her iki meclisin de onayı olmadan yasa çıkarılamaz. Anayasa, her odaya bazı benzersiz yetkiler verir. Senato, anlaşmaları onaylar ve başkanlık atamalarını onaylarken, Meclis gelir artırıcı yasa tasarılarını başlatır.
Meclis, görevden alma davalarını başlatırken, Senato görevden alma davalarına karar verir. Görevden alınan bir kişinin görevden alınması için Senato'nun üçte iki oyu gerekiyor.
Kongre terimi ayrıca yasama meclisinin belirli bir toplantısına da atıfta bulunabilir. Bir Kongre iki yılı kapsar; şu anki 118. Kongre 3 Ocak 2023'te başladı ve 3 Ocak 2025'te sona erecek . Her tek sayılı yılın Ocak ayı. Senato üyelerine senatör denir; Temsilciler Meclisi üyelerine temsilciler, Kongre üyeleri veya Kongre kadınları denir.
Akademisyen ve temsilci Lee H. Hamilton, "Kongre'nin tarihi misyonunun özgürlüğü korumak olduğunu" iddia etti ve bunun "Amerikan hükümetinde itici bir güç" ve "oldukça dirençli bir kurum" olduğu konusunda ısrar etti. Bu görüşe göre Kongre, "demokrasimizin kalbi ve ruhu" dur ; biri "yasa koyucular Amerika'nın tarihsel hayal gücünde hayalet olarak kalır" diye yazdı. Bir analist, yalnızca tepkisel bir kurum olmadığını, hükümet politikasını şekillendirmede aktif bir rol oynadığını ve kamuoyu baskısına karşı olağanüstü derecede duyarlı olduğunu savunuyor. Birkaç akademisyen Kongre'yi şöyle tanımladı:
Kongre, tüm güçlü ve zayıf yönlerimizde bizi yansıtır. Bölgesel özelliklerimizi, etnik, dinsel ve ırksal çeşitliliğimizi, çok sayıda mesleğimizi ve savaşın değerinden değerler üzerine savaşa kadar her şey hakkındaki fikir gölgelerimizi yansıtıyor. Kongre, hükümetin en temsili organıdır ... Kongre, esas olarak, günün büyük kamu politikası meselelerine ilişkin birçok bakış açımızı uzlaştırmakla görevlidir.— Smith, Roberts ve Wielen
Kongre sürekli değişiyor ve sürekli değişiyor. Son zamanlarda, Amerikan Güneyi ve Batısı , nüfus sayımıyla kaydedilen demografik değişikliklere göre Meclis sandalyeleri kazandı ve daha fazla kadın ve azınlığı içeriyor . Hükümetin farklı bölümleri arasındaki güç dengeleri değişmeye devam ederken , Kongre'nin iç yapısının yanı sıra siyasi partiler , sivil dernekler , çıkar grupları ve kitle iletişim araçları gibi sözde aracı kurumlarla olan etkileşimlerini anlamak önemlidir .
Amerika Birleşik Devletleri Kongresi, örtüşen iki farklı amaca hizmet eder: bir Kongre bölgesinin federal hükümetine temsilciler tarafından yerel olarak temsil edilmesi ve bir eyaletin senatörler tarafından federal hükümete genel olarak temsil edilmesi.
Görevdekilerin çoğu yeniden seçilmek istiyor ve sonraki seçimleri kazanma tarihsel olasılıkları yüzde 90'ı aşıyor.
Temsilciler Meclisi ve Senato'nun tarihi kayıtları, Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi'nin bir parçası olan Yasama Arşivleri Merkezi tarafından tutulmaktadır .
Kongre , federal hükümetin mevcut merkezi olan District of Columbia'nın yönetiminden doğrudan sorumludur .
Tarih
Birinci Kıta Kongresi, Kuzey Amerika'nın on üç kolonisinden on ikisinden temsilcilerin bir araya gelmesiydi . 4 Temmuz 1776'da İkinci Kıta Kongresi , yeni ulustan "Amerika Birleşik Devletleri" olarak söz eden Bağımsızlık Bildirgesi'ni kabul etti . 1781'deki Konfederasyon Maddeleri , her eyaletin çoğu karar üzerinde veto hakkına sahip olduğu eyaletler arasında eşit temsile sahip tek meclisli bir organ olan Konfederasyon Kongresi'ni yarattı. Kongre yürütme yetkisine sahipti, ancak yasama yetkisine sahip değildi ve federal yargı, amirallikle sınırlıydı ve vergi toplama, ticareti düzenleme veya yasaları uygulama yetkisinden yoksundu.
Hükümetin güçsüzlüğü , iki odalı veya iki meclisli bir Kongre ile gözden geçirilmiş bir anayasa öneren 1787 Sözleşmesine yol açtı . Daha küçük eyaletler, her eyalet için eşit temsili savundu. İki odalı yapı, eyalet hükümetlerinde iyi işlev görmüştür. Connecticut Uzlaşması adlı bir uzlaşma planı , nüfus tarafından seçilen temsilciler (daha büyük eyaletlere fayda sağlayan) ve eyalet hükümetleri tarafından seçilen tam olarak iki senatör (daha küçük eyaletlere fayda sağlayan) ile kabul edildi . Onaylanan anayasa, birbiriyle örtüşen iki güç merkezine sahip federal bir yapı yarattı , böylece her vatandaş bir birey olarak eyalet hükümetinin ve ulusal hükümetin yetkilerine tabi oldu. Gücün kötüye kullanılmasına karşı korunmak için, hükümetin her bir organı - yürütme, yasama ve yargı - ayrı bir yetki alanına sahipti ve kuvvetler ayrılığı ilkesine göre diğer organları denetleyebiliyordu . Ayrıca, iki ayrı oda olduğu için yasama organı içinde kontroller ve dengeler vardı . Yeni hükümet 1789'da faaliyete geçti.
Siyaset bilimci Julian E. Zelizer , önemli ölçüde örtüşen ve biçimlendirici dönemi (1780'ler-1820'ler), partizan dönemini (1830'lar-1900'ler), komite dönemini (1910'lar-1960'lar) ve çağdaşı içeren dört ana Kongre dönemi olduğunu öne sürdü. dönem (1970 – günümüz).
1780'ler – 1820'ler: Biçimlendirici Dönem
Federalistler ve anti-federalistler, siyasi partilerin telaffuz edilmesiyle ilk yıllarda iktidar için itişip kakıştı. Anayasa ve Haklar Bildirgesi'nin kabul edilmesiyle , anti-federalist hareket tükendi. Bazı aktivistler, James Madison ve Thomas Jefferson'ın Hazine Bakanı Alexander Hamilton'ın politikalarına karşı çıkmak için yaklaşık 1790-91'de oluşturdukları Yönetim Karşıtı Parti'ye katıldılar ; kısa süre sonra Demokratik-Cumhuriyetçi Parti veya Jeffersoncu Cumhuriyetçi Parti oldu ve Birinci Parti Sistemi çağını başlattı . Thomas Jefferson'ın cumhurbaşkanlığına seçilmesi, 1800'de taraflar arasında barışçıl bir güç geçişine işaret ediyordu. Yüksek Mahkeme'nin 4. başyargıcı olan John Marshall, Marbury v . 1803, Yüksek Mahkemeye Kongre yasasını geçersiz kılma yetkisi verdi.
1830'lar – 1900'ler: Partizan Dönemi
Bu yıllara siyasi partilerin gücünün artması damgasını vurdu. Dönüm noktası, kölelik sorununu çözen ve ulusu federal otorite altında birleştiren ancak eyaletlerin haklarının gücünü zayıflatan İç Savaş'tı . Yaldızlı Çağ ( 1877–1901), Kongre'nin Cumhuriyetçi egemenliği ile işaretlendi . Bu süre zarfında, özellikle etkili lobilerin demiryolu sübvansiyonlarını ve yün tarifelerini savunduğu Başkan Ulysses S. Grant'in yönetimi sırasında, lobi faaliyetleri daha yoğun hale geldi . Göç ve yüksek doğum oranları yurttaş sayısını artırdı ve ülke hızla büyüdü. İlerleme Çağı, Kongre'nin her iki meclisinde de güçlü parti liderliği ve reform çağrıları ile karakterize edildi; bazen reformcular lobicilerin siyaseti yozlaştırdığını söylediler. Meclis Başkanı'nın konumu, 1890'da Thomas Reed ve Joseph Gurney Cannon gibi liderler altında son derece güçlü hale geldi . Senato, yarım düzine adam tarafından etkili bir şekilde kontrol ediliyordu.
1910'lar – 1960'lar: Komite Dönemi
Uzun süredir Kongre üyelerinin giderek daha fazla güç kazandığı bir kıdem sistemi, her iki partinin politikacılarını uzun vadeli arayışlara teşvik etti. Komite başkanları, 1970'lerdeki reformlara kadar her iki mecliste de etkili olmaya devam etti.
Önemli yapısal değişiklikler, 8 Nisan 1913'te onaylanan On Yedinci Değişikliğe göre senatörlerin doğrudan halk tarafından seçilmesini içeriyordu. Anayasa'nın ticaret hükmüne dayanan Yüksek Mahkeme kararları , Kongre'nin ekonomiyi düzenleme yetkisini genişletti. Senatörlerin halk tarafından seçilmesinin bir etkisi, Meclis ve Senato arasındaki seçmenlerle olan bağları arasındaki farkı azaltmaktı. Yirminci Değişikliğe göre topal ördek reformları , hesap verebilirlikten yoksun olmalarına rağmen mağlup ve emekli olan Kongre üyelerinin nüfuz kullanma gücünü azalttı.
Büyük Buhran, Başkan Franklin Roosevelt'i ve Demokratların ve tarihi New Deal politikalarının güçlü kontrolünü başlattı . Roosevelt'in 1932'de seçilmesi, hükümet gücünün yürütme organına doğru kaymasına işaret ediyordu. Kongre tarafından başlatılan çok sayıda Yeni Anlaşma girişimi Beyaz Saray'dan geldi. Başkan Roosevelt, İcra Şubesi personelini dost Senato komitelerine detaylandırarak Kongre'de gündemini zorladı (bu uygulama, 1946 Yasama Yeniden Düzenleme Yasası ile sona erdi). Demokrat Parti, Kongre'nin her iki meclisini de yıllarca kontrol etti. Bu süre zarfında, Cumhuriyetçiler ve muhafazakar güneyli Demokratlar, Muhafazakar Koalisyonu kurdular . Demokratlar , İkinci Dünya Savaşı sırasında Kongre'nin kontrolünü sürdürdüler . Kongre, kısmen daimi Kongre komitelerinin sayısını azaltarak, savaş sonrası dönemde verimlilikle mücadele etti. Bu yıllarda siyasi güç Cumhuriyetçiler ve Demokratlar arasında değişse de, Güney Demokratlar birçok etkili komitede güçlü bir güç haline geldi. Uzay uçuşu ve atom enerjisi politikası gibi daha karmaşık konular daha fazla uzmanlık ve uzmanlık gerektiriyordu. Senatör Joseph McCarthy, İkinci Kızıl Korku sırasında komünizm korkusunu kullandı ve televizyonda oturumlar düzenledi. 1960 yılında, Demokrat aday John F. Kennedy başkanlığı az farkla kazandı ve güç, 1994 yılına kadar Kongre'nin her iki meclisine de hakim olan Demokratların eline geçti.
1970'den beri: Çağdaş Dönem
Kongre, yoksulluk ve açlıkla mücadele etmek için Johnson'ın Büyük Toplum programını yürürlüğe koydu. Watergate Skandalı, başkanlık suçlarını ve örtbasları araştıran, biraz uykuda olan bir Kongre'yi uyandırma konusunda güçlü bir etkiye sahipti; siyaset bilimci Bruce J. Schulman , skandalın hükümetin kolları arasındaki ilişkileri "önemli ölçüde yeniden şekillendirdiğini" öne sürdü . Partizanlık, özellikle 1994'ten sonra geri döndü; bir analist partizan iç çatışmayı, Eğitim Kurulu gibi toplantı odalarında dostça sosyal toplantıların cesaretini kıran Zayıf Kongre çoğunluklarına bağlıyor . Kongre yetkisini yeniden savunmaya başladı. 1971 Federal Seçim Kampanyası Yasasına rağmen lobicilik büyük bir faktör haline geldi . Siyasi eylem komiteleri veya PAC'ler, yumuşak para katkıları gibi yollarla Kongre adaylarına önemli bağışlar yapabilir . Yumuşak para fonları adaylar için belirli kampanyalara verilmese de, para genellikle adaylara dolaylı yoldan önemli ölçüde fayda sağladı ve adayların yeniden seçilmesine yardımcı oldu. 2002 İki Taraflı Kampanya Reformu Yasası gibi reformlar, kampanya bağışlarını sınırladı ancak yumuşak para katkılarını sınırlamadı . Bir kaynak, 1974'te değiştirilen Watergate sonrası yasaların, "bireylerin adayları desteklemek için bir araya gelmelerini sağladıklarından" "meşrulaştırılmış PAC'ler" yerine "zengin katkıda bulunanların etkisini ve ödemeleri sona erdirmeyi" amaçladığını öne sürüyor. 1974'ten 1984'e kadar, PAC'ler 608'den 3.803'e çıktı ve bağışlar, PAC'ın Kongre'deki etkisine ilişkin endişelerle birlikte 12,5 milyon dolardan 120 milyon dolara sıçradı. 2009'da, avukatlar , elektrikçiler ve emlak komisyoncuları için olanlar da dahil olmak üzere 4.600 iş, emek ve özel ilgi PAC'si vardı . 2007'den 2008'e kadar 175 Kongre üyesi PAC'lerden "kampanya paralarının yarısını veya daha fazlasını" aldı.
Meclis, 1970'ten 2009'a kadar, 1970'te Porto Riko'nun yerleşik komiserinin komitelerinde temsil edilmeye başlayarak, ABD vatandaşlarını eyalet dışı alanlarda temsil eden yetkileri ve ayrıcalıklarının yanı sıra delegeleri genişletti . 1971'de, Columbia Bölgesi için bir delege yetkilendirildi. ve 1972'de ABD Virjin Adaları ve Guam için yeni delege pozisyonları oluşturuldu . 1978, Amerikan Samoası için ek bir delege gördü ve 2009'da Kuzey Mariana Adaları Topluluğu için bir başka delege başladı . parti toplantılarında ve Senato ile ortak konferanslarda. Capitol Hill ofisleri, personeli ve dört askeri akademiden her birine iki yıllık atamaları var. Kongre, Meclis Genel Komitesi oylarını onayladığında oyları anayasal olsa da , son Kongreler buna izin vermedi ve Meclis, Temsilciler Meclisi olarak toplanırken oy kullanamazlar.
20. yüzyılın sonlarında, Kongre'nin çalışmalarında medya daha önemli hale geldi. Analist Michael Schudson , daha fazla tanıtımın siyasi partilerin gücünü baltaladığını ve "bireysel temsilcilerin kararları etkilemesi için Kongre'de daha fazla yolun açılmasına" neden olduğunu öne sürdü. Norman Ornstein , medyanın öne çıkmasının Kongre'nin olumsuz ve sansasyonel yönüne daha fazla vurgu yapılmasına yol açtığını öne sürdü ve bunu medya kapsamının tabloidleştirilmesi olarak adlandırdı. Diğerleri, siyasi bir pozisyonu otuz saniyelik bir seslendirmeye sıkıştırmak için baskı gördü. Bir rapor, Kongre'yi 2013'te verimsiz, tıkanmış ve "boşuna rekorlar kıran" olarak nitelendirdi. Ekim 2013'te, Kongre uzlaşma sağlayamadığından, hükümet birkaç haftalığına kapatıldı ve borç ödemelerinde ciddi bir temerrüde düşme riskiyle karşı karşıya kaldı ve halkın% 60'ının kendi temsilcileri de dahil olmak üzere "her Kongre üyesini kovacaklarını" söylemesine neden oldu. Bir rapor, Kongre'nin, "en ince ayrıntısına kadar bütçe ve borç krizleri" ve "ayrım gözetmeyen harcama kesintileri" nedeniyle "ABD ekonomisi için en büyük riski" oluşturduğunu ve bunun da ekonomik faaliyetin yavaşlamasına ve iki milyona kadar kalmasına neden olduğunu öne sürdü. insanlar işsiz Ekim 2013'te %5'e düşen son derece düşük onay oranlarıyla, Kongre'ye karşı artan bir halk memnuniyetsizliği var.
6 Ocak 2021'de, giden başkan Donald Trump'ın destekçileri binaya saldırdığında Kongre, Joe Biden'ın seçilmesini onaylamak için toplandı . Kongre oturumu erken sona erdi ve Kongre temsilcileri tahliye edildi. Trump destekçileri, DC polisi bölgeyi boşaltana kadar Kongre'yi işgal etti. Olay, Burning of Washington'dan bu yana Birleşik Devletler Kongresi'nin zorla işgal edildiği ilk seferdi.
Kongrede Kadınlar
Çeşitli sosyal ve yapısal engeller, kadınların Kongre'de sandalye kazanmasını engelledi. 20. yüzyılın başlarında, kadınların ev içi rolleri ve oy kullanamamaları, aday olma ve kamu görevlerinde bulunma fırsatlarını engelledi. İki partili sistem ve süre sınırlarının olmaması, görevdeki beyaz erkekleri destekledi ve Dul'un halefini - bir kadının kocasının ölümüyle boşalan bir koltuğu geçici olarak devraldığı - beyaz kadınlar için Kongre'ye giden en yaygın yol haline getirdi.
Kadın adaylar, kısmen yeni siyasi destek mekanizmaları ve Kongre'de yetersiz temsil edildiklerine dair kamuoyu farkındalığı nedeniyle, 20. yüzyılın sonlarında önemli ilerlemeler kaydetmeye başladı. Aktivistlerin seçim siyasetine yöneldiği ikinci dalga feminizm hareketine kadar kadın adaylar için işe alım ve mali destek nadirdi . 1970'lerden başlayarak, EMILY's List gibi bağışçılar ve siyasi eylem komiteleri kadın adayları işe almaya, eğitmeye ve finanse etmeye başladı. Clarence Thomas'ın onaylanması ve 2016 cumhurbaşkanlığı seçimleri gibi dönüm noktası niteliğindeki siyasi anlar, kadın adaylar için ivme yarattı ve sırasıyla Kadın Yılı ve The Squad üyelerinin seçilmesiyle sonuçlandı.
Beyaz olmayan kadınlar, Kongre'ye yükselmelerini daha da zorlaştıran ek zorluklarla karşı karşıya kaldı. Jim Crow yasaları , seçmen baskısı ve diğer yapısal ırkçılık biçimleri , 1965'ten önce beyaz olmayan kadınların Kongre'ye ulaşmasını neredeyse imkansız hale getirdi. Siyah, Asyalı Amerikalı, Latin ve diğer beyaz olmayan kadın adayların Kongre için aday olma olasılığı.
Irksal olarak kutuplaşmış oylama, ırksal klişeler ve kurumsal destek eksikliği, beyaz olmayan kadınların Kongre'ye beyazlar kadar kolay ulaşmasını hâlâ engelliyor . Eyalet çapındaki seçmenlerde zafer gerektiren senato seçimleri, beyaz olmayan kadınlar için özellikle zor olmuştur. Carol Moseley Braun, 1993'te Senato'ya ulaşan ilk beyaz olmayan kadın oldu. İkincisi, Mazie Hirono 2013'te kazandı.
rol
Yetkiler
genel bakış
Anayasanın Birinci Maddesi, Kongre'nin yapısını ve yetkilerinin çoğunu oluşturur ve ortaya koyar. Birden Altı'ya kadar olan bölümler, Kongre'nin nasıl seçildiğini açıklar ve her Meclis'e kendi yapısını oluşturma yetkisi verir. Yedinci Bölüm, yasa oluşturma sürecini ortaya koyar ve Sekizinci Bölüm, çok sayıda yetkiyi sıralar. Dokuzuncu Bölüm, Kongre'nin sahip olmadığı yetkilerin bir listesidir ve Onuncu Bölüm, bazıları yalnızca Kongre tarafından verilebilecek olan devletin yetkilerini sıralar. Anayasal değişiklikler Kongre'ye ek yetkiler vermiştir. Kongre ayrıca, Anayasanın Gerekli ve Uygun Maddesinden türetilen zımni yetkilere sahiptir .
Kongre, "Vergileri, Resimleri, Harçları ve Özel Harçları koymak ve toplamak, Borçları ödemek ve Amerika Birleşik Devletleri'nin ortak Savunmasını ve genel Refahını sağlamak" için sıralanan güç aracılığıyla mali ve bütçe politikası üzerinde yetkiye sahiptir. Analist Eric Patashnik, "yetkiler kurumsal olarak Kongre'nin olağan yasama rutininden ve ritminden koptuğundan" refah devleti genişlediğinde Kongre'nin bütçeyi yönetme gücünün çoğunun kaybolduğunu öne sürmesine rağmen, bütçeler üzerinde geniş bir otorite var. Bütçe üzerinde daha az kontrole yol açan bir başka faktör de denk bütçelerin gereksiz olduğuna dair Keynesyen inançtı.
1913'teki Onaltıncı Değişiklik, Kongre'nin vergilendirme yetkisini , çeşitli Eyaletler arasında paylaştırma olmaksızın ve herhangi bir nüfus sayımına veya sayımına bakılmaksızın gelir vergilerini içerecek şekilde genişletti . Anayasa aynı zamanda Kongre'ye uygun fonlar için münhasır yetki verir ve bu bütçe gücü, Kongre'nin yürütme organı üzerindeki birincil kontrollerinden biridir . Kongre, Amerika Birleşik Devletleri'nin kredisiyle borç para alabilir, yabancı ülkelerle ve eyaletler arasındaki ticareti düzenleyebilir ve para basabilir. Genel olarak, Senato ve Temsilciler Meclisi eşit yasama yetkisine sahiptir, ancak yalnızca Meclis gelir ve ödenek yasa tasarıları oluşturabilir .
Kongre, savaş ilan etme, silahlı kuvvetleri yükseltme ve sürdürme ve ordu için kurallar koyma münhasır yetkisi dahil olmak üzere ulusal savunmada önemli bir role sahiptir . Bazı eleştirmenler, yürütme organının Kongre'nin anayasal olarak tanımlanmış savaş ilan etme görevini gasp ettiğini iddia ediyor. Tarihsel olarak başkanlar savaşa gitme sürecini başlatırken, Kongre'den 1812 Savaşı , Meksika-Amerikan Savaşı , İspanyol-Amerikan Savaşı , Birinci Dünya Savaşı ve İkinci Dünya Savaşı için resmi savaş beyanları istediler ve aldılar . Theodore Roosevelt'in 1903'te Panama'ya askeri harekatı Kongre onayını almadı. 1950'deki Kuzey Kore işgalinden sonraki ilk günlerde , Başkan Truman Amerika'nın tepkisini bir "polis eylemi" olarak tanımladı. 1970'teki Time dergisine göre , "ABD başkanları, resmi bir Kongre bildirisi olmadan toplam 149 kez askerlere pozisyon alma veya harekete geçme emri verdi." 1993'te Michael Kinsley , "Kongre'nin savaş gücünün Anayasa'da en bariz bir şekilde göz ardı edilen hüküm haline geldiğini" ve "[Kongre'nin savaş gücünün] gerçek erozyonunun 2. Dünya Savaşı'ndan sonra başladığını" yazdı . Savaşla ilgili olarak Kongre'ye karşı başkanlık yetkisinin kapsamı konusundaki anlaşmazlık, ülke tarihi boyunca periyodik olarak mevcut olmuştur.
Kongre, postaneler ve posta yolları kurabilir, patentler ve telif hakları verebilir , ağırlık ve ölçü standartlarını belirleyebilir, Yüksek Mahkemeden aşağı Mahkemeler kurabilir ve "yukarıdaki Yetkilerin Yürütülmesi için gerekli ve uygun olan tüm Yasaları ve tüm Bu Anayasa tarafından Amerika Birleşik Devletleri Hükümetine veya herhangi bir Dairesine veya Memuruna verilen diğer Yetkiler". Dördüncü Madde, Kongre'ye Birliğe yeni devletler kabul etme yetkisi verir.
Kongre'nin en önde gelen yasama dışı işlevlerinden biri , yürütme organını soruşturma ve denetleme yetkisidir . Kongre gözetimi genellikle komitelere devredilir ve Kongre'nin mahkeme celbi gücüyle kolaylaştırılır. Bazı eleştirmenler, Kongre'nin bazı durumlarda hükümetin diğer kollarını denetleme konusunda yeterli bir iş yapmadığını iddia ettiler . Plame olayında , Temsilci Henry A. Waxman da dahil olmak üzere eleştirmenler , Kongre'nin bu davada yeterli bir gözetim işi yapmadığını iddia ettiler. Başkaları Kongre'nin başkanlık kararlarının yasallığını araştırdığını söylese de, yetkisiz telefon dinleme gibi yürütme eylemlerinin Kongre tarafından denetlenmesiyle ilgili endişeler var . Siyaset bilimciler Ornstein ve Mann, gözetim işlevlerinin Kongre üyelerinin yeniden seçilmesine yardımcı olmadığını öne sürdüler. Kongre ayrıca , başkanın, federal yargıçların ve diğer federal görevlilerin görevden alınmasına ve görevden alınmasına izin veren münhasır görevden alma yetkisine sahiptir. Üniter yürütme doktrini altında hareket eden başkanların Kongre'ye ait olması gereken önemli yasama ve bütçe yetkilerini üstlendiğine dair suçlamalar var . Bir hesaba göre , sözde imza açıklamaları, bir başkanın "Kongre ile Beyaz Saray arasındaki güç dengesini biraz daha yürütme organı lehine çevirmesinin" bir yoludur. Ronald Reagan , George HW Bush , Bill Clinton ve George W. Bush da dahil olmak üzere geçmiş başkanlar , Kongre yasasını imzalarken bir yasa tasarısını nasıl anladıkları veya onu yürütmeyi planladıkları hakkında kamuoyuna açıklamalarda bulundular ve Amerikan Barolar Birliği dahil yorumcular , bu uygulamayı Anayasa'nın ruhuna aykırı olarak nitelendirdi. Başkanın mali krizlerle başa çıkma yetkisinin Kongre'nin gücünü gölgede bıraktığına dair endişeler var. 2008'de George F. Will , Kongre Binası binasını "yasama organının önemli olduğu şeklindeki eskimiş fikrin mezarı" olarak adlandırdı.
numaralandırma
Anayasa, Kongre'nin yetkilerini ayrıntılı olarak sıralar. Ek olarak, diğer Kongre yetkileri anayasal değişikliklerle verilmiş veya onaylanmıştır. Onüçüncü (1865), Ondördüncü (1868) ve Onbeşinci Değişiklikler (1870 ) , Kongre'ye Afrikalı Amerikalıların oy hakları , yargı süreci ve kanun önünde eşit koruma da dahil olmak üzere haklarını uygulamak için yasa çıkarma yetkisi verdi. Genellikle milis güçleri Kongre tarafından değil, eyalet hükümetleri tarafından kontrol edilir.
Örtük, ticaret maddesi
Kongre ayrıca, Kongre'nin "yukarıdaki Yetkileri ve bu Anayasa tarafından Amerika Birleşik Devletleri Hükümetine verilen diğer tüm Yetkileri Yürütmek için gerekli ve uygun olacak tüm yasaları yapmasına" izin veren Anayasanın Gerekli ve Uygun Maddesinden kaynaklanan yetkileri ima etmiştir . veya bunların herhangi bir Departmanında veya Görevlisinde". McCulloch v. Maryland gibi kararlarda ticareti düzenleme yetkisi sayılan bu maddenin ve Ticaret Maddesinin geniş yorumları , Kongre'nin yasama yetkisinin kapsamını Sekizinci Bölümde belirtilenin çok ötesine etkili bir şekilde genişletmiştir.
Bölgesel hükümet
Washington, DC , federal bölge ve ulusal başkent ile ABD'nin Guam , Amerikan Samoası , Porto Riko , ABD Virgin Adaları ve Kuzey Mariana Adaları'nın gözetimine ilişkin anayasal sorumluluk Kongre'ye aittir. Bölgelerdeki cumhuriyetçi hükümet biçimi, valilerin, DC belediye başkanının ve yerel olarak seçimle gelen bölgesel yasama meclislerinin doğrudan seçimi dahil olmak üzere Kongre tüzüğü tarafından ilgili bölgelere devredilir.
Her bölge ve Washington, DC, Kongre tarihi boyunca olduğu gibi, ABD Temsilciler Meclisi'ne oy hakkı olmayan bir delege seçer. "Meclis Temsilciler Meclisi olarak toplanırken oy kullanamayacakları dışında, Meclisin diğer üyeleriyle aynı yetkilere sahiptirler". Personel için ofisler ve ödenekler atanır, tartışmalara katılırlar ve Ordu, Deniz Kuvvetleri, Hava Kuvvetleri ve Sahil Güvenlik için dört askeri hizmet akademisine seçmenler atarlar.
Washington, DC, ABD toprakları arasında yalnızca vatandaşlar ABD Başkanı için doğrudan oy kullanma hakkına sahiptir, ancak Demokrat ve Cumhuriyetçi siyasi partiler başkan adaylarını beş ana bölgeden delegelerin dahil olduğu ulusal toplantılarda aday gösterirler.
Kontroller ve bakiyeler
Temsilci Lee H. Hamilton, Kongre'nin federal hükümet içinde nasıl çalıştığını açıkladı:
Bana göre bunu anlamanın anahtarı dengedir. Kurucular, kurumları birbirine karşı dengelemek için büyük çaba sarf ettiler - güçleri üç şube arasında dengeliyor: Kongre, başkan ve Yüksek Mahkeme; Temsilciler Meclisi ve Senato arasında; federal hükümet ve eyaletler arasında; farklı büyüklükteki devletler ve farklı çıkarları olan bölgeler arasında; Haklar Bildirgesi'nde açıklandığı gibi, hükümetin yetkileri ile vatandaşların hakları arasında ... Hükümetin hiçbir tarafı diğerine hakim değil.
Anayasa, federal hükümetin üç şubesi arasında kontrol ve denge sağlar. Yazarları, Birinci Maddede açıklandığı gibi daha büyük gücün Kongre'de olmasını bekliyordu.
Kongre'nin başkanlık üzerindeki etkisi, Kongre liderliği, başkanın siyasi etkisi, savaş gibi tarihsel koşullar ve Kongre üyelerinin bireysel inisiyatifi gibi faktörlere bağlı olarak dönemden döneme değişiklik göstermiştir. Andrew Johnson'ın görevden alınması, daha sonra hatırı sayılır bir süre için başkanlığı Kongre'den daha güçsüz hale getirdi. 20. ve 21. yüzyıllar , Theodore Roosevelt , Woodrow Wilson , Franklin D. Roosevelt , Richard Nixon , Ronald Reagan ve George W. Bush gibi politikacılar altında başkanlık gücünün yükselişine tanık oldu . Kongre, başkanın yetkisini 1974 Kongre Bütçesi ve Su Tutma Kontrol Yasası ve Savaş Yetkileri Kararı gibi yasalarla sınırladı . Başkanlık bugün 19. yüzyılda olduğundan çok daha güçlü olmaya devam ediyor. Yürütme organı yetkilileri, bilgilerin gizli tutulamayacağı endişesi nedeniyle, hassas bilgileri Kongre üyelerine ifşa etmekten genellikle nefret ederler; Buna karşılık, yürütme organı faaliyeti konusunda karanlıkta kalabileceklerini bilen Kongre yetkilileri, yürütme ajanslarındaki muadillerine güvenme olasılığı daha yüksektir. Birçok hükümet eylemi, birçok kurumun hızlı koordineli çabasını gerektirir ve bu, Kongre'nin uygun olmadığı bir görevdir. Bir analize göre, Kongre yavaş, açık, bölünmüş ve daha hızlı yürütme eylemiyle başa çıkmak veya bu tür faaliyetleri denetlemek için iyi bir iş çıkarmak için uygun değil.
Anayasa, Temsilciler Meclisi'ne yürütme veya yargı görevlilerini "Vatan İhaneti, Rüşvet veya diğer ağır Suçlar ve Kabahatler" nedeniyle suçlama yetkisi vererek ve zorunlu kılarak görevden alma yetkilerini Kongre'de toplar . Suçlama, bir sivil memur veya hükümet yetkilisi tarafından yasa dışı faaliyetlerle ilgili resmi bir suçlamadır. Senato anayasal olarak yetkilidir ve tüm görevden almaları denemekle yükümlüdür. Bir yetkiliyi görevden almak için Mecliste salt çoğunluk gerekir; mahkumiyet için Senato'da üçte iki çoğunluk gerekir. Hüküm giymiş bir yetkili otomatik olarak görevden alınır; ayrıca Senato sanığın ileride görevden men edilmesini şart koşabilir. Görevden alma işlemleri bundan daha fazlasını veremez. Hüküm giymiş bir taraf, normal bir mahkemede cezai yaptırımlarla karşı karşıya kalabilir. Amerika Birleşik Devletleri tarihinde, Temsilciler Meclisi, yedisi mahkum olan on altı yetkiliyi görevden aldı. Senato davayı tamamlayamadan bir başkası istifa etti. Şimdiye kadar yalnızca üç başkan görevden alındı: 1868'de Andrew Johnson , 1999'da Bill Clinton , 2019 ve 2021'de Donald Trump . Johnson, Clinton ve 2019 Trump davası beraatla sonuçlandı; Johnson'ın davasında, Senato mahkumiyet için gerekli olan üçte iki çoğunluğun bir oy gerisinde kaldı . 1974'te Richard Nixon , Meclis Yargı Komitesindeki görevden alma işlemlerinin sonunda görevden alındığını göstermesinin ardından görevden istifa etti .
Senato, Kabine görevlilerini, yargıçları ve diğer yüksek görevlileri "Senatonun Tavsiyesi ve Onayı ile" onaylayarak yürütme yetkisi üzerinde önemli bir kontrole sahiptir. Başkan adaylarının çoğunu onaylıyor, ancak reddedilmeler de nadir değil. Ayrıca, Başkan tarafından müzakere edilen anlaşmaların yürürlüğe girmesi için Senato'da üçte iki çoğunlukla onaylanması gerekir. Sonuç olarak, önemli bir oylamadan önce senatörlerin başkanlık kollarını bükmesi gerçekleşebilir; örneğin, Başkan Obama'nın dışişleri bakanı Hillary Clinton , eski senato meslektaşlarını 2010 yılında Rusya ile bir nükleer silah anlaşmasını onaylamaya çağırdı. Temsilciler Meclisi'nin anlaşmaların onaylanmasında veya federal yetkililerin atanmasında resmi bir rolü yoktur; başkan yardımcılığındaki bir boşluğu doldurmaktansa ; böyle bir durumda, bir başkanın başkan yardımcısı adaylığını onaylamak için her Mecliste çoğunluk oyu gerekir.
1803'te Yüksek Mahkeme, Kongre'nin Mahkeme'ye anayasaya aykırı yetki veremeyeceğine karar vererek, Marbury - Madison davasında federal mevzuatın adli incelemesini başlattı. Anayasa, mahkemelerin yargı denetimi yapabileceğini açıkça belirtmemiştir. Mahkemelerin yasaları anayasaya aykırı ilan edebileceği fikri, kurucu babalar tarafından tasavvur edilmişti . Örneğin Alexander Hamilton , Federalist No. 78'de doktrinden bahsetmiş ve açıklamıştır . Yargıtay'daki orijinalistler , anayasa açıkça bir şey söylemiyorsa, ne söylemesi gerektiği, ne olabileceği veya ne söyleyebileceği konusunda çıkarım yapmanın anayasaya aykırı olduğunu savundu. Adli inceleme, Yüksek Mahkemenin bir Kongre yasasını geçersiz kılabileceği anlamına gelir. Mahkemelerin yasama yetkisi üzerindeki büyük bir kontrolüdür ve Kongre'nin gücünü önemli ölçüde sınırlar. Örneğin, 1857'de Yüksek Mahkeme, Dred Scott kararında 1820 tarihli bir Kongre yasasının hükümlerini iptal etti. Aynı zamanda Yüksek Mahkeme, anayasal yorumlarıyla Kongre'nin yetkisini genişletebilir.
Clair'in 1791 Yenilgisine ilişkin Kongre soruşturması, yürütme organına yönelik ilk Kongre soruşturmasıydı. Gelecekteki mevzuat ihtiyacı hakkında bilgi toplamak, çıkarılan kanunların etkinliğini test etmek ve diğer şubelerin üye ve görevlilerinin niteliklerini ve performanslarını araştırmak için soruşturmalar yapılır. Komiteler , yasama yetkisine sahip olduğu konuları soruştururken duruşmalar düzenleyebilir ve gerekirse insanları ifade vermeye çağırabilir . Tanıklık etmeyi reddeden tanıklar Kongre'ye saygısızlıkla suçlanabilir ve yalan yere tanıklık edenler yalan yere yeminle suçlanabilir . Komite oturumlarının çoğu halka açıktır ( Meclis ve Senato istihbarat komiteleri istisnadır); önemli duruşmalar medyada geniş yer buluyor ve tutanakları birkaç ay sonra yayınlanıyor. Kongre, olası yasaları incelerken ve konuları araştırırken, çeşitli biçimlerde inanılmaz miktarda bilgi üretir ve bir yayıncı olarak tanımlanabilir. Gerçekten de Meclis ve Senato raporlarını yayınlar ve çeşitli elektronik formatlardaki yayınlarla düzensiz olarak güncellenen veritabanlarını tutar.
Kongre ayrıca başkanlık seçimlerinde de rol oynar. Her iki Meclis de seçim oylarını saymak için bir başkanlık seçiminin ardından Ocak ayının altıncı gününde ortak oturumda toplanır ve hiçbir aday çoğunluğu sağlayamazsa izlenecek prosedürler vardır.
Kongre faaliyetinin ana sonucu, çoğu Amerika Birleşik Devletleri Yasasında yer alan, yasaları "özlü ve kullanılabilir bir biçimde" sunmak için elli başlık altında konularına göre alfabetik olarak düzenlenmiş yasaların oluşturulmasıdır.
Yapı
Kongre, Meclis ve Senato olmak üzere iki odaya bölünmüştür ve çalışmaları farklı alanlarda uzmanlaşmış ayrı komitelere bölerek ulusal mevzuat yazma görevini yönetir. Bazı Kongre üyeleri, meslektaşları tarafından bu komitelerin memurları olarak seçilir. Ayrıca, Kongre'nin kendisine bilgi sağlamaya yardımcı olmak için Devlet Sorumluluk Ofisi ve Kongre Kütüphanesi gibi yardımcı kuruluşları vardır ve Kongre üyelerinin de onlara yardımcı olacak personeli ve ofisleri vardır. Buna ek olarak, geniş bir lobici endüstrisi, üyelerin çeşitli şirket ve işçi çıkarları adına yasa yazmalarına yardımcı olur.
Komiteler
Uzmanlıklar
Komite yapısı, Kongre üyelerinin belirli bir konuyu yoğun bir şekilde incelemesine izin verir. Kongreden önce bir üyenin tüm konularda uzman olması beklenemez ve mümkün değildir. Zaman geçtikçe, üyeler belirli konularda ve yasal yönlerinde uzmanlık geliştirirler. Komiteler özel konuları araştırır ve tüm Kongre'ye seçimler ve takaslar hakkında tavsiyelerde bulunur. Uzmanlık seçimi, üyenin seçim bölgesinden, önemli bölgesel sorunlardan, geçmiş geçmişinden ve deneyiminden etkilenebilir. Senatörler, örtüşmeyi önlemek için genellikle eyaletlerindeki diğer senatörünkinden farklı bir uzmanlık seçerler. Bazı komiteler, diğer komitelerin işlerini yürütme konusunda uzmanlaşmıştır ve tüm mevzuat üzerinde güçlü bir etkiye sahiptir; örneğin, Meclis Yolları ve Araçları Komitesi, Meclis işleri üzerinde önemli bir etkiye sahiptir.
Güç
Komiteler mevzuat yazar. Meclis tahliye dilekçesi süreci gibi prosedürler , Meclis katına yasa tasarıları getirebilir ve komite girdisini etkili bir şekilde atlayabilirken, komite eylemi olmadan bunları uygulamak son derece zordur. Komitelerin gücü vardır ve bağımsız tımarhaneler olarak adlandırılırlar . Yasama, gözetim ve iç idari görevler , bilgi toplayan, alternatifleri değerlendiren ve sorunları belirleyen yaklaşık iki yüz komite ve alt komite arasında bölünmüştür . Tüm oda tarafından değerlendirilmek üzere çözümler önerirler. Ayrıca yürütmeyi gözetleyerek ve suistimalleri soruşturarak gözetim işlevini de yerine getirirler .
Subay
Her iki yıllık oturumun başında Meclis, normalde tartışmalara başkanlık etmeyen ancak çoğunluk partisinin lideri olarak görev yapan bir konuşmacı seçer. Senato'da, başkan yardımcısı Senato'nun re'sen başkanıdır . Ayrıca Senato, geçici başkan adı verilen bir görevli seçer . Pro tempore, şimdilik anlamına gelir ve bu makam genellikle Senato'nun çoğunluk partisinin en kıdemli üyesi tarafından tutulur ve parti kontrolünde bir değişiklik olana kadar geleneksel olarak bu konumu korur. Buna göre Senato, yeni bir Kongre'nin başlangıcında geçici olarak yeni bir başkan seçmez. Meclis ve Senato'da, fiili başkanlık görevlisi genellikle çoğunluk partisinin yeni üyelerin odanın kurallarını öğrenmesi için atanan küçük bir üyesidir.
Destek Hizmetleri
Kütüphane
Kongre Kütüphanesi, 1800 yılında bir Kongre kararıyla kurulmuştur. Öncelikle Capitol Hill'deki üç binada yer almaktadır , ancak aynı zamanda birkaç başka siteyi de içerir: Washington, DC'deki Körler ve Fiziksel Engelliler için Ulusal Kütüphane Hizmeti ; Culpeper, Virginia'daki Ulusal Görsel-İşitsel Koruma Merkezi ; Fort Meade, Maryland'de bulunan büyük bir kitap depolama tesisi; ve birden fazla denizaşırı ofis. Kütüphane, 1812 Savaşı sırasında bir İngiliz baskın grubu tarafından yakıldığında çoğunlukla hukuk kitaplarına sahipti , ancak kütüphanenin koleksiyonları, Kongre Thomas Jefferson'ın özel kütüphanesinin satın alınmasına izin verdiğinde restore edildi ve genişletildi. Kütüphanenin misyonlarından biri, Kongre ve personelinin yanı sıra Amerikan halkına hizmet etmektir. 470 dilde kitaplar, filmler, haritalar, fotoğraflar, müzik, el yazmaları, grafikler ve materyaller dahil olmak üzere yaklaşık 150 milyon öğe ile dünyanın en büyük kütüphanesidir.
Araştırma
Kongre Kütüphanesi'nin bir parçası olan Kongre Araştırma Hizmeti, senatörlere, temsilcilere ve çalışanlarına resmi görevlerini yerine getirmelerine yardımcı olmak için ayrıntılı, güncel ve tarafsız araştırmalar sağlar. Mevzuat için fikirler sağlar, üyelerin bir yasa tasarısını incelemelerine yardımcı olur, kamuya açık oturumları kolaylaştırır, raporlar hazırlar, parlamento usulü gibi konularda istişarelerde bulunur ve iki meclisin anlaşmazlıkları çözmesine yardımcı olur. "House'un düşünce kuruluşu" olarak anılır ve yaklaşık 900 çalışanı vardır.
bütçeleme
Kongre Bütçe Ofisi veya CBO, Kongre'ye ekonomik veriler sağlayan federal bir kurumdur .
1974 Kongre Bütçesi ve Su Tutma Kontrol Yasası ile partizan olmayan bağımsız bir kurum olarak kuruldu . Kongre'nin vergilerden gelen gelir akışlarını tahmin etmesine ve bütçeleme sürecine yardımcı olur. Ülke borcu gibi konularda ve olası mevzuat maliyetleri hakkında tahminlerde bulunur . Yıl ortası güncellemesiyle yıllık Ekonomik ve Bütçe Görünümü hazırlar ve Senato'nun Tahsisat Komitesi için Başkanın Bütçe Tekliflerinin Analizini yazar . Meclis Başkanı ve Senato başkanı geçici olarak CBO direktörünü dört yıllık bir dönem için ortaklaşa atar.
lobicilik
Lobiciler farklı çıkarları temsil eder ve genellikle müşterilerinin ihtiyaçlarını yansıtmak için Kongre kararlarını etkilemeye çalışırlar. Lobi grupları ve üyeleri bazen kanunlar yazar ve yasa tasarıları hazırlar . 2007'de Washington DC'de yaklaşık 17.000 federal lobici vardı. Yasa koyuculara kuruluşlarının hedeflerini açıklıyorlar. Bazı lobiciler kar amacı gütmeyen kuruluşları temsil eder ve kişisel olarak ilgilendikleri konularda karşılıksız çalışırlar.
Polis
Partizanlığa karşı iki partizanlığa karşı
Kongre, iki partizanlık olarak bilinen taraflar arasında yapıcı işbirliği ve uzlaşma dönemleri ile partizanlık olarak bilinen derin siyasi kutuplaşma ve şiddetli iç çatışma dönemleri arasında gidip geldi . İç Savaş'tan sonraki dönem , bugün olduğu gibi partizanlıkla damgasını vurdu. Uzlaşmanın mümkün olduğu durumlarda komitelerin konularda anlaşmaya varması genellikle daha kolaydır. Bazı siyaset bilimciler, Kongre'nin her iki meclisinde de dar çoğunlukların damgasını vurduğu uzun bir dönemin son birkaç on yılda partizanlığı yoğunlaştırdığını, ancak Kongre'nin Demokratlar ve Cumhuriyetçiler arasında münavebeli kontrolünün politikalarda ve pragmatizmde daha fazla esnekliğe yol açabileceğini düşünüyor. ve kurum içinde nezaket.
prosedürler
oturumlar
Bir Kongre dönemi , her yıl için bir tane olmak üzere iki " oturum " a bölünür ; Kongre bazen ekstra veya özel bir oturuma çağrıldı . Kongre farklı bir karar vermediği sürece her yıl 3 Ocak'ta yeni bir oturum başlar . Anayasa, Kongre'nin yılda en az bir kez toplanmasını gerektiriyor ve her iki meclisin de diğer meclisin izni olmadan Kongre Binası dışında toplanmasını yasaklıyor.
Ortak oturumlar
Amerika Birleşik Devletleri Kongresi'nin ortak oturumları, Meclis ve Senato'dan eşzamanlı bir karar gerektiren özel günlerde yapılır. Bu oturumlar, bir başkanlık seçiminden sonra seçim oylarının sayılmasını ve başkanın Birliğin Durumu konuşmasını içerir. Normalde yıllık bir konuşma olarak verilen anayasal olarak zorunlu rapor , İngiltere'nin Tahttan Konuşması'na göre modellenmiştir, Jefferson'dan sonra çoğu başkan tarafından yazılmıştır, ancak 1913'te Wilson'dan başlayarak kişisel olarak sözlü bir söylev olarak sunulmuştur. Ortak Oturumlar ve Ortak Toplantılar geleneksel olarak başkanlık edilir. Başkan yardımcısının (Senato başkanı olarak hareket eder) başkanlık ettiği cumhurbaşkanlığı seçim oylarının sayılması dışında, Meclis başkanı tarafından.
Faturalar ve kararlar
Mevzuat fikirleri üyelerden, lobicilerden, eyalet yasama meclislerinden, seçmenlerden, yasama danışmanından veya yürütme kurumlarından gelebilir. Herkes yasa tasarısı yazabilir, ancak yalnızca Kongre üyeleri yasa tasarısı sunabilir. Tasarıların çoğu Kongre üyeleri tarafından yazılmaz, ancak Yürütme organından kaynaklanır; çıkar grupları genellikle yasa tasarıları da hazırlar. Bir sonraki olağan adım, teklifin incelenmek üzere bir komiteye iletilmesidir. Bir teklif genellikle şu biçimlerden birindedir:
- Tasarılar yapım aşamasındaki yasalardır. Meclis kaynaklı bir yasa tasarısı, "Temsilciler Meclisi" için "HR" harfleriyle başlar ve ardından ilerledikçe saklanan bir sayı gelir.
- Ortak kararlar . Her ikisi de benzer şekilde ele alındığından, bir yasa tasarısı ile ortak bir karar arasında çok az fark vardır; örneğin Meclis'ten çıkan ortak bir karar "HJRes" ile başlar. ardından numarası gelir.
- Eşzamanlı Kararlar yalnızca Meclis ve Senato'yu etkiler ve bu nedenle başkana sunulmaz. Mecliste "H.Con.Res" ile başlarlar.
- Basit kararlar sadece Meclis'i veya sadece Senato'yu ilgilendirir ve "H.Res" ile başlar. veya "S.Res."
Temsilciler, Meclis oturum halindeyken, Katip'in masasındaki hazneye koyarak bir yasa tasarısı sunarlar. Bir numara verilir ve bu aşamada her yasa tasarısını yoğun bir şekilde inceleyen bir komiteye yönlendirilir. Tüzük hazırlamak "büyük beceri, bilgi ve deneyim" gerektirir ve bazen bir yıl veya daha fazla sürebilir. Bazen lobiciler mevzuat yazar ve onu tanıtılması için bir üyeye sunar. Ortak kararlar, anayasa değişikliği önermenin veya savaş ilan etmenin normal yoludur. Öte yandan, eşzamanlı kararlar (her iki meclis tarafından kabul edilir) ve basit kararlar (yalnızca bir meclis tarafından kabul edilir) kanun gücüne sahip değildir, ancak Kongre'nin görüşünü veya düzenleme prosedürünü ifade eder . Faturalar her iki evin herhangi bir üyesi tarafından sunulabilir. Anayasa şunu belirtir: "Geliri artırmaya yönelik tüm Yasa Tasarıları Temsilciler Meclisinden çıkarılacaktır." Senato, gelir ve ödenek kanunları çıkaramazken , bunları değiştirme veya reddetme yetkisine sahiptir. Kongre, uygun harcama düzeylerini belirlemenin yollarını aradı.
Anayasada belirtilmedikçe veya kanunla öngörülmedikçe, her oda kendi iç çalışma kurallarını belirler. Mecliste, bir Kurallar Komitesi mevzuata rehberlik eder; Senato'da bir Daimi Kurallar komitesi görevlidir. Her şubenin kendi gelenekleri vardır; örneğin Senato, tartışmalı olmayan konularda "oybirliğiyle onay" alma uygulamasına büyük ölçüde güvenir. Meclis ve Senato kuralları karmaşık olabilir ve bazen bir yasa tasarısının yasaya dönüşmesi için yüzlerce özel adım gerekir. Üyeler, uygun Kongre prosedürleri hakkında bilgi edinmek için bazen dış uzmanlara başvururlar.
Her yasa tasarısı, bir komite tarafından değerlendirilmesi ve Devlet Sorumluluk Ofisi'nin tavsiyesi de dahil olmak üzere, her mecliste çeşitli aşamalardan geçer . Mevzuatın çoğu , Tarım veya Tahsis gibi belirli bir konuda yargı yetkisine sahip daimi komiteler tarafından değerlendirilir . Meclisin yirmi daimi komitesi vardır; Senato'da on altı tane var. Daimi komiteler ayda en az bir kez toplanır. Komite toplantıyı kapatmak için alenen oylama yapmadıkça, ticari işlemler için neredeyse tüm daimi komite toplantıları halka açık olmalıdır. Bir komite, önemli yasa tasarıları hakkında kamuya açık oturumlar yapılmasını isteyebilir. Her komite , çoğunluk partisine ait bir başkan ve azınlık partisinin bir rütbeli üyesi tarafından yönetilir . Tanıklar ve uzmanlar, davalarını bir yasa tasarısı lehinde veya aleyhinde sunabilirler. Daha sonra, bir yasa tasarısı , komite üyelerinin tasarının esasını tartıştığı ve değişiklik veya revizyon önerebileceği, biçimlendirme oturumu adı verilen bir oturuma gidebilir . Komiteler de tasarıyı değiştirebilir, ancak meclisin tamamı komite değişikliklerini kabul etme veya reddetme yetkisine sahiptir. Tartışmadan sonra komite, önlemi tüm meclise bildirmek isteyip istemediğini oylar. Bir tasarı masaya yatırılırsa reddedilir. Değişiklikler kapsamlıysa, bazen yeni bir fatura, yeni bir numara ile sözde temiz bir fatura olarak sunulur . Her iki evin de komitelerin baypas edilebileceği veya reddedilebileceği prosedürler vardır, ancak nadiren kullanılırlar. Genel olarak, daha uzun süredir Kongre'de bulunan üyelerin kıdemi ve dolayısıyla daha fazla gücü vardır.
Tam meclisin tabanına ulaşan bir yasa tasarısı basit veya karmaşık olabilir ve "Amerika Birleşik Devletleri Senatosu ve Temsilciler Meclisi tarafından Kongre'de toplanmış olsun ..." gibi bir yasa koyucu formülle başlar. yasa tasarısı, tartışmanın ayrıntılarını belirleyen basit bir karar olan bir kural gerektirir - süre sınırları, daha fazla değişiklik olasılığı vb. Her iki tarafın da eşit süresi vardır ve üyeler söz almak isteyen diğer üyelere boyun eğer. Bazen muhalifler, bir kısmını değiştirmek anlamına gelen bir yasa tasarısını yeniden taahhüt etmeye çalışırlar. Genel olarak, istisnalar olmasına rağmen, tartışmanın başlayabilmesi için genellikle toplam temsilci sayısının yarısı olan bir yeter sayı gerekir . Meclis tasarıyı tartışabilir ve değiştirebilir; Meclis ve Senato tarafından kullanılan kesin prosedürler farklıdır. Tasarının ardından son oylama yapılacak.
Bir yasa tasarısı bir meclis tarafından onaylandıktan sonra, onu geçirebilecek, reddedebilecek veya değiştirebilecek olan diğerine gönderilir. Tasarının yasalaşması için her iki meclisin de tasarının aynı versiyonlarını kabul etmesi gerekiyor. İkinci meclis yasa tasarısını değiştirirse, o zaman iki versiyon arasındaki farklar bir konferans komitesinde , senatörleri ve temsilcileri içeren geçici bir komitede, bazen bütçe yasa tasarılarını sınırlamak için bir uzlaşma süreci kullanarak uzlaştırılmalıdır . Her iki meclis de gayri resmi olarak kullandıkça öde veya paygo olarak bilinen ve üyeleri bütçe açıklarını artıran eylemleri düşünmekten caydıran bir bütçe uygulama mekanizması kullanıyor . Her iki ev de konferans komitesi tarafından bildirilen versiyonu kabul ederse, yasa tasarısı geçer, aksi takdirde başarısız olur.
Anayasa , her evde iş yapmadan önce üyelerin çoğunluğunun (nisap ) hazır bulunmasını belirtir. Her evin kuralları, bir nisap çağrısı aksini göstermedikçe ve çoğunluk olmamasına rağmen tartışma genellikle devam etmedikçe, bir yetersayı bulunduğunu varsayar.
Kongre içinde oylama, ışık ve zil kullanan sistemler ve elektronik oylama dahil olmak üzere birçok şekilde olabilir. Her iki meclis de üyelerin "evet" veya "hayır" diye bağırdığı ve başkanın sonucu açıkladığı çoğu konuda karar vermek için sesli oylama kullanır. Anayasa, mevcut üyelerin beşte biri tarafından talep edilirse veya cumhurbaşkanının vetosunu geçersiz kılmak için oylama yapılırken kayıtlı bir oylama yapılmasını gerektirir. Sesli oylama net değilse veya konu tartışmalıysa, genellikle kayıtlı bir oylama yapılır. Senato, bir katip tüm senatörlerin adlarını seslendirdiği, her senatörün adı açıklandığında "evet" veya "hayır" dediği yoklamalı oylama kullanır. Senato'da, senatörler eşit olarak bölündüğünde, Başkan Yardımcısı varsa beraberliği bozan oyu kullanabilir.
435 temsilcinin tamamının yoklanması oldukça zaman aldığından, Meclis en resmi konular için yoklama oylarını saklı tutar; normalde üyeler bir elektronik cihaz kullanarak oy kullanırlar. Beraberlik durumunda, söz konusu hareket başarısız olur. Meclisteki oyların çoğu elektronik olarak yapılır ve üyelerin evet veya hayır veya mevcut veya açık oy kullanmasına olanak tanır . Üyeler bir oy kartı takarlar ve isterlerse son beş dakika içinde oylarını değiştirebilirler; ek olarak, ara sıra kağıt oy pusulaları kullanılır ( evet yeşil ve hayır kırmızı ile gösterilir ). Bir üye bir başkası adına vekaleten oy kullanamaz . Kongre oyları çevrimiçi bir veri tabanına kaydedilir.
Her iki meclisten geçtikten sonra bir yasa tasarısı kaydedilir ve onay için cumhurbaşkanına gönderilir. Başkan yasayı imzalayabilir veya veto edebilir, belki de başkanın itirazlarıyla Kongre'ye iade edebilir. Veto edilen bir yasa tasarısı, Kongre'nin her bir meclisinin üçte iki çoğunlukla vetoyu geçersiz kılmak için oy kullanması halinde yine de yasalaşabilir. Son olarak, cumhurbaşkanı yasa tasarısını ne imzalayabilir ne de veto edebilir ve yasa tasarısı Anayasa'ya göre on gün sonra (Pazar günleri hariç) otomatik olarak yasalaşır. Ancak Kongre bu dönemde ertelenirse, başkanlar bir Kongre oturumunun sonunda kabul edilen yasayı görmezden gelerek veto edebilirler; manevra cep vetosu olarak bilinir ve ertelenen Kongre tarafından geçersiz kılınamaz.
Genel etkileşim
görev avantajı
Vatandaşlar ve temsilciler
Senatörler her altı yılda bir, temsilciler ise iki yılda bir yeniden seçilir. Yeniden seçimler, adayları tanıtım çabalarını kendi eyaletlerinde veya bölgelerinde odaklamaya teşvik eder. Bazı eleştirmenlere göre, yeniden seçilmek için koşmak, senatörlerin ve temsilcilerin dikkatlerini yönetime vermekten alıkoyan, uzun mesafeli yolculuklar ve para toplama gibi meşakkatli bir süreç olabilir. Diğerleri, sürecin Kongre üyelerini seçmenlerle iletişim halinde tutmak için gerekli olduğunu söylese de.
Yeniden seçilmek için yarışan görevdeki Kongre üyeleri, rakiplere göre güçlü avantajlara sahiptir. Daha fazla para topluyorlar çünkü bağışçılar, eskilerin kazanma olasılığının daha yüksek olduğunu algılayarak, rakiplerin yerine görevdekilere fon sağlıyor ve bağışlar seçimleri kazanmak için hayati önem taşıyor. Bir eleştirmen, seçimi Kongre'ye bir üniversitede ömür boyu görev süresi almaya benzetti. Temsilciler için bir başka avantaj da gerrymandering uygulamasıdır . Her on yıllık nüfus sayımından sonra, eyaletlere nüfusa göre temsilciler atanır ve iktidardaki yetkililer, partilerinden adayları desteklemek için Kongre bölge sınırlarının nasıl çizileceğini seçebilir. Sonuç olarak, Kongre üyelerinin yeniden seçilme oranları yüzde 90 civarında seyrediyor ve bazı eleştirmenlerin onları ayrıcalıklı bir sınıf olarak görmelerine neden oluyor. Princeton'dan Stephen Macedo gibi akademisyenler ABD'deki gerrymandering sorununu çözmek için çözümler önerdiler . bunlar seçim propagandası için tasarlanmasa da, bu kural genellikle kampanyalar sırasında sınırda seçimle ilgili postalarla atlanır.
pahalı kampanyalar
1971'de Utah'ta Kongre'ye aday olmanın maliyeti 70.000 dolardı, ancak maliyetler arttı. En büyük gider televizyon reklamlarıdır. Bugünün yarışları bir Meclis koltuğu için bir milyon dolardan fazlaya ve bir Senato koltuğu için altı milyon veya daha fazlaya mal oluyor. Bağış toplama hayati önem taşıdığından, "Kongre üyeleri yeniden seçilmeleri için para toplamak için giderek artan saatler harcamak zorunda kalıyor."
Yargıtay, kampanya katkılarını bir ifade özgürlüğü konusu olarak ele aldı. Bazıları parayı "adayların seçmenlerle iletişim kurmasını sağladığı" için siyasette iyi bir etki olarak görüyor. Çok az üye, yeniden seçilmek için kampanya yürütmenin maliyetinden şikayet etmeden Kongre'den emekli olur. Eleştirmenler, Kongre üyelerinin sıradan vatandaşlardan çok kampanyaya yoğun katkıda bulunanların ihtiyaçlarını karşılama olasılığının daha yüksek olduğunu iddia ediyor.
Seçimler birçok değişkenden etkilenir. Bazı siyaset bilimciler bir kuyruk etkisi olduğunu düşünüyorlar (popüler bir başkan veya parti pozisyonu, "başkanın eteklerine binerek" kazanan görevlileri yeniden seçme etkisine sahip olduğunda), ancak bu etkinin düzensiz olduğuna ve muhtemelen o zamandan bu yana düşüşe geçtiğine dair bazı kanıtlar var. 1950'ler Bazı semtler o kadar yoğun bir şekilde Demokratik veya Cumhuriyetçidir ki, güvenli koltuk olarak adlandırılırlar ; ön seçimi kazanan herhangi bir aday neredeyse her zaman seçilecektir ve bu adayların reklam için para harcamasına gerek yoktur. Ancak bazı yarışlar, görevli olmadığında rekabetçi olabilir. Açık bir bölgede bir koltuk boşalırsa, bu durumda her iki taraf da bu yarışlarda yoğun bir şekilde reklam harcaması yapabilir; 1992'de California'da, House koltukları için yirmi yarıştan yalnızca dördü oldukça rekabetçi kabul edildi.
Televizyon ve negatif reklam
Kongre üyelerinin televizyonda yoğun bir şekilde reklam vermesi gerektiğinden, bu genellikle sorunlara odaklanmadan rakibin karakterini karalayan olumsuz reklamları içerir. Negatif reklam, "mesajlar kalıcı olma eğiliminde olduğundan" etkili olarak görülür. Kongre üyelerinin çoğu suçlamadan kaçınmaya çalıştığından, bu reklamlar halkı genel olarak siyasi süreç hakkında rahatsız ediyor. Bir yanlış karar veya zarar veren bir televizyon görüntüsü, bir sonraki seçimde yenilgi anlamına gelebilir; bu da riskten kaçınma kültürüne, kapalı kapılar ardında politika kararları alma ihtiyacına ve tanıtım çabalarını üyelerin memleketlerinde yoğunlaştırmaya yol açar.
algılar
The Federalist Papers'da yazan Tanınmış Kurucu Babalar, seçimlerin özgürlük için gerekli olduğunu, halk ile temsilciler arasında bir bağın özellikle gerekli olduğunu ve "sık seçimlerin, bu bağımlılık ve sempatinin etkili bir şekilde güvence altına alınabileceği tartışmasız tek politika olduğunu" düşünüyorlardı. " 2009'da çok az Amerikalı Kongre liderlerini tanıyordu. Aslında oy kullanabilen Amerikalıların yüzdesi 1960'ta %63'tü, ancak 2008 seçimlerinde hafif bir artış eğilimi olmasına rağmen o zamandan beri düşüyor. İnsanlara Kongre'nin yapmakta olduğu işi onaylayıp onaylamadıklarını soran kamuoyu yoklamaları , son birkaç on yılda bazı farklılıklarla %25 civarında gezindi. Akademisyen Julian Zeliger, "Kongreyi bu kadar ilginç kılan boyut, dağınıklık, erdemler ve ahlaksızlıkların aynı zamanda kurumu anlamamızın önünde büyük engeller oluşturduğunu ... Başkanlığın aksine Kongre'yi kavramsallaştırmanın zor olduğunu" öne sürdü. Diğer akademisyenler, "Kongre son derece dirençli bir kurumdur ... siyasi süreçteki yeri tehdit altında değildir ... kaynaklar açısından zengindir" eleştirisine rağmen ve çoğu üyenin etik davrandığını öne sürüyorlar. "Kongre'den hoşlanmamanın kolay ve genellikle savunmanın zor olduğunu" iddia ediyorlar ve bu algı daha da kötüleşiyor çünkü Kongre için yarışan birçok yarışmacı, Kongre'nin halk nezdindeki itibarını daha da baltalayan "Amerikan siyasetinin eski bir biçimi" olan Kongre'ye karşı yarışıyor:
Yasama dünyasının zorlu dünyası düzenli ve medeni değildir, insani zaaflar çoğu zaman üyelerini lekeler ve yasama sonuçları genellikle sinir bozucu ve etkisizdir ... Yine de, Kongre'nin Amerikan demokrasisi için gerekli olduğunu söylediğimizde abartmış olmuyoruz. . Toplumumuzun çeşitli çıkarlarını temsil eden, önemli konularda kamuoyu tartışmaları yürüten, çatışmaları barışçıl yollarla çözmek için uzlaşmalar bulan ve yürütme, askeri ve yargı kurumlarımızın gücünü sınırlayan bir Kongre olmasaydı, bir ulus olarak hayatta kalamazdık . .. Kongre'nin popülaritesi, genel olarak halkın hükümete olan güveniyle birlikte alçalır ve akar ... yasama sürecinden hoşlanmamak kolaydır - genellikle siyasi duruş ve gösteriş yaratır, zorunlu olarak uzlaşmayı içerir ve genellikle arkasında tutulmayan vaatler bırakır. Ayrıca Kongre üyeleri, siyasi kariyerlerini sürdürürken ve çıkarları temsil ederken ve tartışmalı değerleri yansıtırken genellikle kendi çıkarlarına hizmet ediyor gibi görünürler. Skandallar, tek bir üyeyi ilgilendirse bile, halkın Kongre'ye karşı hayal kırıklığını artırıyor ve kamuoyu yoklamalarında kurumun düşük puan almasına katkıda bulunuyor.— Smith, Roberts & Wielen
Halkın Kongre hakkındaki algılarını karıştıran bir başka faktör de, Kongre konularının giderek daha teknik ve karmaşık hale gelmesi ve bilim, mühendislik ve ekonomi gibi konularda uzmanlık gerektirmesidir. Sonuç olarak, Kongre genellikle yürütme organındaki uzmanlara yetki verir.
2006'dan bu yana Kongre, Gallup güven anketinde on puan düşürdü ve yalnızca yüzde dokuzu yasa koyucularına "çok" veya "oldukça fazla" güveniyor. 2011'den bu yana, Gallup anketi , Kongre'nin Amerikalılar arasındaki onay notunun üç kez% 10 veya altında olduğunu bildirdi. Kongre kamuoyu, ABD hükümetinin 'gerekli olmayan hükümet' olarak kabul edilen bazı bölümlerinin kapatılmasının ardından Ekim 2013'te %5'e kadar düştü.
Daha küçük eyaletler ve daha büyük eyaletler
Anayasa 1787'de onaylandığında, büyük eyaletlerin nüfuslarının küçük eyaletlere oranı kabaca on ikiye birdi. Connecticut Uzlaşması , büyük ve küçük her eyalete Senato'da eşit oy verdi. Her eyaletin iki senatörü olduğundan, küçük eyaletlerin sakinleri Senato'da büyük eyaletlerin sakinlerinden daha fazla nüfuza sahiptir. Ancak 1787'den beri, büyük ve küçük eyaletler arasındaki nüfus eşitsizliği arttı; örneğin 2006'da California , Wyoming'in nüfusunun yetmiş katına sahipti . Anayasa bilgini Sanford Levinson gibi eleştirmenler , nüfus eşitsizliğinin büyük eyaletlerin sakinlerinin aleyhine çalıştığını ve kaynakların "büyük eyaletlerden küçük eyaletlere" istikrarlı bir şekilde yeniden dağıtılmasına neden olduğunu öne sürdüler. Diğerleri, Connecticut Uzlaşmasının Kurucu Babalar tarafından kasıtlı olarak Senato'yu inşa etmeyi amaçladığını, böylece her eyaletin nüfusa dayalı olmayan eşit temele sahip olduğunu iddia ediyor ve sonucun denge üzerinde iyi çalıştığını iddia ediyor.
Üyeler ve bileşenler
Kongre üyeleri için önemli bir rol seçmenlere hizmet sağlamaktır . Bileşenler sorunlarla ilgili yardım talep eder. Hizmet sunmak, Kongre üyelerinin oy ve seçim kazanmasına yardımcı olur ve yakın yarışlarda fark yaratabilir. Kongre personeli, vatandaşların hükümet bürokrasilerinde gezinmesine yardımcı olabilir. Bir akademisyen, milletvekilleri ile seçmenler arasındaki karmaşık iç içe geçmiş ilişkiyi ev tarzı olarak tanımladı .
Motivasyon
Siyaset bilimci Richard Fenno'ya göre milletvekillerini kategorize etmenin bir yolu genel motivasyonlarına göre:
- Yeniden seçilme : Bunlar, "beğenmedikleri bir seçmenle hiç karşılaşmamış" ve mükemmel seçmen hizmetleri sunan milletvekilleridir.
- İyi kamu politikası : "Politika uzmanlığı ve liderliğiyle ün yapan" yasa koyucular.
- Meclisteki güç : "Meclis katının korkuluğu boyunca veya Senato vestiyerinde meslektaşlarının ihtiyaçlarına hizmet etmek için" ciddi zaman harcayan milletvekilleri. 19. yüzyılın ortalarında ünlü yasa koyucu Henry Clay, emellerine hizmet edecek sorunlar arayan bir "sorun girişimcisi" olarak tanımlanıyordu.
Ayrıcalıklar
Koruma
Kongre üyeleri , vatana ihanet , ağır suç ve barışı bozma dışında tüm davalarda tutuklanma özgürlüğü ve tartışma sırasında ifade özgürlüğü de dahil olmak üzere parlamento ayrıcalığına sahiptir. Bu anayasal olarak türetilmiş bağışıklık, oturumlar sırasında ve oturumlara gidip gelirken üyeler için geçerlidir. "Tutuklama" terimi geniş bir şekilde yorumlanmıştır ve mahkeme celpleri ve mahkeme celpleri dahil olmak üzere yasanın uygulanması sırasında herhangi bir gözaltı veya gecikmeyi içerir . Meclisin kuralları bu ayrıcalığı kesinlikle korur; bir üye ayrıcalıktan kendi başına feragat edemez, ancak bunu yapmak için tüm evin iznini almalıdır. Senato kuralları daha az katıdır ve bireysel senatörlerin ayrıcalıktan istedikleri gibi feragat etmelerine izin verir.
Anayasa, her iki mecliste de mutlak tartışma özgürlüğünü garanti eder ve Anayasanın Konuşma veya Tartışma Maddesinde "Her iki Meclisteki herhangi bir Konuşma veya Tartışma için başka hiçbir Yerde sorgulanmayacaktır." Buna göre, her meclisin saldırgan konuşmaları kısıtlayan kendi kuralları olmasına ve ihlal eden üyeleri cezalandırabilmesine rağmen, bir Kongre üyesi her iki mecliste de yaptığı açıklamalar nedeniyle mahkemede iftira davası açılamaz.
Kongre çalışmalarını engellemek, federal yasalara göre bir suçtur ve Kongre'ye saygısızlık olarak bilinir . Her üye insanları aşağılama için alıntı yapma yetkisine sahiptir, ancak yalnızca bir aşağılama alıntısı verebilir - yargı sistemi meseleyi normal bir ceza davası gibi takip eder. Mahkemede Kongre'ye saygısızlıktan suçlu bulunursa, bir kişi bir yıla kadar hapis cezasına çarptırılabilir.
posta ücreti
Franking ayrıcalığı, Kongre üyelerinin seçmenlere masrafları devlet tarafından karşılanmak üzere resmi posta göndermesine izin verir . Seçim materyallerini göndermelerine izin verilmemesine rağmen, sınırda materyal genellikle, özellikle yakın yarışlarda bulunanlar tarafından bir seçim öncesinde gönderilir. Bazı akademisyenler, ücretsiz postaların görevdekilere meydan okuyanlara göre büyük bir avantaj sağladığını düşünüyor.
Ödemek
1789'dan 1815'e kadar Kongre üyeleri, oturum sırasında yalnızca günlük 6 $ ödeme aldı. Üyeler, 1815'ten 1817'ye kadar yıllık 1.500 $ maaş, ardından 1818'den 1855'e kadar 8 $ günlük maaş aldı; o zamandan beri, ilk olarak 1855'te 3.000 $ olarak belirlenen yıllık bir maaş aldılar. 1907'de maaşlar, 2010'da 173.000 $'a eşdeğer olan yılda 7.500 $'a yükseltildi. 2006'da Kongre üyeleri yıllık 165.200 $ maaş aldı. Kongre liderlerine yılda 183.500 dolar ödeniyordu. Temsilciler Meclisi Başkanı yılda 212.100 dolar kazanıyor. Başkanın 2006 yılı geçici maaşı, Meclis ve Senato'nun çoğunluk ve azınlık liderlerininkine eşit olan 183.500 dolardı. Ayrıcalıklar bir ofis ve ücretli personeli içerir. 2008'de, memur olmayan Kongre üyeleri yılda 169.300 dolar kazandı.
Bazı eleştirmenler , erkekler için 45.113 ABD Doları ve kadınlar için 35.102 ABD Doları olan medyan Amerikan geliriyle karşılaştırıldığında Kongre maaşının yüksek olduğundan şikayet ediyor . Diğerleri, Kongre maaşının diğer hükümet organlarıyla tutarlı olduğunu öne sürdüler. Diğer bir eleştiri de, Kongre üyelerinin Washington, DC bölgesinde ücretsiz veya düşük maliyetli tıbbi bakıma erişimlerinin olması. "Kongre Üyeleri ve aileleri için sağlık yardımı sübvansiyonlarının kaldırılması" dilekçesi, Change.org web sitesinde 1.077.000'den fazla imza topladı . Ocak 2014'te ilk kez Kongre üyelerinin yarısından fazlasının milyoner olduğu bildirildi. Kongre, maaş zamlarını son dakikada büyük bir yasa tasarısına kaydırarak gizlemeye çalışmakla eleştirildi. Diğerleri Kongre üyelerinin zenginliğini eleştirdiler. Tennessee Temsilcisi Jim Cooper , Harvard profesörü Lawrence Lessig'e , Kongre ile ilgili temel sorunun, üyelerin hizmet ettikten sonra lobici olarak kazançlı kariyerlere odaklanmaları olduğunu söyledi - Kongre, kamu hizmeti yerine " K Street için Çiftlik Birliği " idi.
1984'ten beri seçilen üyeler , Federal Çalışan Emeklilik Sistemi (FERS) kapsamındadır . Diğer federal çalışanlar gibi, Kongre emekliliği de vergiler ve katılımcıların katkılarıyla finanse ediliyor. FERS kapsamındaki Kongre üyeleri, maaşlarının %1,3'ünü FERS emeklilik planına katkıda bulunur ve maaşlarının %6,2'sini Sosyal Güvenlik vergileri olarak öder. Ve federal çalışanlar gibi, üyeler de sağlık sigortası maliyetinin üçte birini, diğer üçte ikisini hükümet karşılıyor.
Bir Kongre emekli maaşının boyutu, hizmet yıllarına ve maaşlarının en yüksek üç yılının ortalamasına bağlıdır. Yasaya göre, bir üyenin emeklilik maaşının başlangıç tutarı son maaşlarının %80'ini aşamaz. 2018'de Kamu Hizmeti Emeklilik Sistemi (CSRS) kapsamında emekli senatör ve temsilcilerin ortalama yıllık emekli maaşı 75.528 dolarken, FERS kapsamında veya CSRS ile birlikte emekli olanların yıllık emekli maaşı 41.208 dolardı.
Kongre üyeleri, diğer ülkeler hakkında bilgi edinmek ve bilgi sahibi olmak için bilgi toplama misyonları düzenler, ancak bu geziler, gezinin aşırı olduğu veya yönetme göreviyle bağlantısız olduğu düşünülürse tartışmalara neden olabilir. Örneğin, The Wall Street Journal, 2009'da milletvekillerinin harcamaları vergi mükellefleri tarafından karşılanan yurt dışı gezilerinin kaplıcaları, gecelik 300 dolarlık ekstra kullanılmayan odaları ve alışveriş gezilerini kapsadığını bildirdi. Milletvekilleri, "eşlerle seyahat etmenin Washington'da onlardan çok uzaklaşmayı telafi ettiğini" yanıtlıyor ve gezileri diğer ülkelerdeki yetkililerle tanışmanın bir yolu olarak haklı çıkarıyor.
Yirmi yedinci Değişikliğe göre , Kongre maaşındaki değişiklikler, bir sonraki Temsilciler Meclisi seçimlerinden önce yürürlüğe girmeyebilir. Boehner v. Anderson davasında , Amerika Birleşik Devletleri Columbia Bölgesi Temyiz Mahkemesi, değişikliğin yaşam maliyeti ayarlamalarını etkilemediğine karar verdi . Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi henüz bu konuda karar vermedi.
Ayrıca bakınız
- Amerika Birleşik Devletleri Kongresi Grup Toplantıları
- Kongre Arşivleri
- Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi'nin mevcut üyeleri
- Amerika Birleşik Devletleri Senatosunun mevcut üyeleri
- Amerika Birleşik Devletleri'ndeki seçimler § Kongre seçimleri
- Amerika Birleşik Devletleri Kongreleri Listesi
- Görev Yemini § Amerika Birleşik Devletleri
- Radyo ve Televizyon Muhabirleri Derneği
- Amerika Birleşik Devletleri'ndeki terim sınırları
- Amerika Birleşik Devletleri Kongresi Açık Azaltma Ortak Seçim Komitesi
- Amerika Birleşik Devletleri Kongre Beyzbol Oyunu
- Amerika Birleşik Devletleri Kongre duruşması
- Amerika Birleşik Devletleri başkanları ve Kongre'nin kontrolü
notlar
alıntılar
Referanslar
- "Sistemin İçindeki Karışıklık Nasıl Temizlenir, Kampanya Finansmanını Çok Olmadan Reform Yapmak İçin Bir İtiraz - Ve Bir Plan -" . Haber haftası 28 Ekim 1996. 14 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi . Erişim tarihi : 20 Eylül 2009 .
- "Anayasa ve Uzlaşma Fikri" . PBS. 10 Ekim 2009. 14 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi . Erişim tarihi : 10 Ekim 2009 .
- İskender Hamilton (1788). "Federalist No. 15 - Mevcut Konfederasyonun Birliği Korumadaki Yetersizliği" . FoundingFathers.info. 14 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi . Erişim tarihi : 10 Ekim 2009 .
- Bacon, Donald C.; Davidson, Roger H.; Keller, Morton, der. (1995). Amerika Birleşik Devletleri Kongresi Ansiklopedisi (4 cilt) . Simon & Schuster.
- Collier, Christopher & Collier, James Lincoln (1986). Philadelphia'da Karar: 1787 Anayasa Konvansiyonu . Ballantine Kitapları. ISBN 0-394-52346-6.
- Davidson, Roger H. ve Walter J. Oleszek (2006). Kongre ve Üyeleri (10. baskı). Kongre Üç Aylık (CQ) Basın. ISBN 0-87187-325-7.(Yasama prosedürü, gayri resmi uygulamalar ve diğer bilgiler)
- İngilizce, Ross M. (2003). Amerika Birleşik Devletleri Kongresi . Manchester Üniversitesi Yayınları. ISBN 0-7190-6309-4.
- Francis-Smith, Janice (22 Ekim 2008). "Oklahoma'da görevlilere karşı kampanyalar yürütmek" . Oklahoma City Journal Kaydı. 10 Mayıs 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi . Erişim tarihi : 20 Eylül 2009 .
- Herrnson, Paul S. (2004). Kongre Seçimleri: Evde ve Washington'da Kampanya . CQ Basın. ISBN 1-56802-826-1.
- Huckabee, David C. (2003). Görevdekilerin Yeniden Seçilme Oranları . Hauppauge, New York: Nova Science Publishers'ın bir baskısı olan Novinka Books. P. 21. ISBN'si 1-59033-509-0. 14 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi . Erişim tarihi : 27 Eylül 2020 .
-
Huckabee, David C. - Amerikan Ulusal Hükümeti Analisti - Hükümet Bölümü (8 Mart 1995). "Meclis Görevlilerinin yeniden seçilme oranı 1790–1990 Özet (sayfa 2)" (PDF) . Kongre Araştırma Hizmeti - Kongre Kütüphanesi. 29 Nisan 2011 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi . Erişim tarihi : 20 Eylül 2009 .
{{cite journal}}: Alıntı günlüğü gerektirir
|journal=( yardım )
- Maier, Pauline (kitap eleştirmeni) (18 Kasım 2007). "TARİH – Çerçeveleyenlerin Gerçek Motifleri (kitap incelemesi) Woody Holton'ın yazdığı Unruly Americans and the Origins of the Constitution kitabı" . Washington Post . 14 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi . Erişim tarihi : 10 Ekim 2009 .
- Oleszek, Walter J. (2004). Kongre Usulleri ve Politika Süreci . CQ Basın. ISBN 0-87187-477-6.
- Polsby, Nelson W. (2004). Kongre Nasıl Evrimleşir: Kurumsal Değişimin Sosyal Temelleri . Oxford Üniversitesi Yayınları. ISBN 0-19-516195-5.
- Fiyat, David E. (2000). Kongre Deneyimi . Westview Basın. ISBN 0-8133-1157-8.
- Sanbonmatsu, Kira (2020). "ABD Kongresinde Kadınların Yetersiz Temsili" . Daedalus . 149 : 40–55. doi : 10.1162/daed_a_01772 . S2CID 209487865 . Erişim tarihi : 6 Nisan 2021 .
- Struble, Robert Jr. (2007). Yedinci Bölüm, On İki Işık Üzerine İnceleme . Söylemek. 14 Nisan 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi .
- Zelizer, Julian E. (2004). Amerikan Kongresi: Demokrasinin İnşası . Houghton Mifflin. ISBN 0-618-17906-2.
daha fazla okuma
- Baker, Ross K. (2000). Meclis ve Senato , 3. baskı. New York: WW Norton. (Her iki ev hakkında prosedürel, tarihi ve diğer bilgiler)
- Barone, Michael ve Richard E. Cohen. The Almanac of American Politics, 2006 (2005), her bölge ve üye hakkında ayrıntılı ayrıntılar; 1920 sayfa
- Berg-Andersson, Richard E. (2001). Kongre oturum türlerinin açıklanması (Kongre Dönemi)
- Berman, Daniel M. (1964). Kongrede Toplandı: Ulusal Hükümette Yasama Süreci . Londra: Macmillan Şirketi. (Yasama prosedürü)
- Bianco, William T. (2000) Kongre Sergisi, Kongre İş Başında , Michigan Üniversitesi Yayınları.
- Hamilton, Lee H. (2004) Kongre Nasıl Çalışır ve Neden İlgilenmelisiniz , Indiana University Press.
- Herrick, Rebekah (2001). "Temsilciler Meclisi'nde cinsiyetin iş tatmini üzerindeki etkileri". Kadın ve Politika . 23 (4): 85–98. doi : 10.1300/J014v23n04_04 . S2CID 144370608 .
- Av, Richard (1998). "Sınıfta Kongre Kayıtlarını Kullanma". OAH Tarih Dergisi . 12 (Yaz): 34–37. doi : 10.1093/maghis/12.4.34 .
- Imbornoni, Ann-Marie, David Johnson ve Elissa Haney. (2005). "Amerikalı Kadınların Ünlü İlkleri". Bilgi lütfen.
- Lee, Frances ve Bruce Oppenheimer. (1999). Senatoyu Boyutlandırmak: Eşit Temsil Etmenin Eşit Olmayan Sonuçları . Chicago Üniversitesi Yayınları: Chicago. (Senatoda eşit temsil)
- Rimmerman, Craig A. (1990). "Yasama Siyaseti ve Politika Oluşturma Öğretimi". Siyaset Bilimi Öğretmeni , 3 (Kış): 16–18.
- Ritchie, Donald A. (2010). ABD Kongresi: Çok Kısa Bir Giriş . (Tarih, temsil ve yasama prosedürü)
- Smith, Steven S.; Roberts, Jason M.; Vander Wielen, Ryan (2007). Amerikan Kongresi (5. baskı). Cambridge Üniversitesi Yayınları. ISBN 978-0-521-19704-5.(Yasama prosedürü, gayri resmi uygulamalar ve diğer bilgiler)
- Hikaye, Yusuf. (1891). Amerika Birleşik Devletleri Anayasası Üzerine Yorumlar . (2 cilt). Boston: Kahverengi ve Küçük. (Tarih, anayasa ve genel yasama prosedürü)
- Tarr, David R. ve Ann O'Connor. A'dan Z'ye Kongre (CQ Congressional Quarterly) (4. 2003) 605pp
- Wilson, Woodrow. (1885). Kongre Hükümeti New York: Houghton Mifflin.
- Bu makaledeki bazı bilgiler Senato Tarih Ofisi tarafından sağlanmıştır .