Stefan Zweig Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu (Brief einer Unbekannten) adlı uzun öyküsünü 1920'li yılların ilk yarısında kaleme aldı. Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu'nun kadın kahramanını sadece uzun bir mektubun yazarı olarak tanıyoruz. Kadının hayatı boyunca sevmiş olduğu erkek için kaleme aldığı bu mektubun "gönderen"inin adı yoktur. Mektubun başında tek bir hitap vardır: "Sana, beni asla tanımamış olan sana". Kadın büyük tutkusunu hep bir "bilinmeyen" olarak, yani tek başına yaşamaya razıdır, bu aşk öyküsünde "taraflar" değil, sadece tek bir "taraf" vardır. Böylesine, gerçek anlamda aşk denilebilir mi? Zweig okurunu, bir kez daha, insan psikolojisinde eşine pek rastlanmayan bir yolculuğa davet ediyor. Bu yeni yolculuğun sonunda "mutlak aşk" kavramının şimdiye kadar bilinmeyen kıyılarına varmayı amaçlamış olması da bir ihtimal!
Madam de Prie günlerden bir gün saraydan kraliyet damgalı bir mektup alır ve artık gözden düştüğünü, saraydan kovulup Normandiya'ya sürüldüğünü öğrenir. Artık Paris'teki şatafatlı balolar geride kalmıştır. Yepyeni bir hayat onu
“Unutulmaz Bir İnsan” kalender bir adam olan Anton'u anlatır. Hayat yolunda savrulup gitmeyi tercih eden, ne bir mesleği ne bir evi olan, bilgisini paraya değil karşılıksız yardıma çeviren bir adamdır Anton. Eşsiz, unutulmaz bir
“Mürebbiye”de, iki küçük kızın gözünden mürebbiyelerinin başından geçenlere tanık oluruz. Küçük kızlar, son zamanlarda mürebbiyelerinin tuhaf davrandığını fark ederler, kapalı kapılar ardında ağladığını duyuyorlardır.
“Ay Işığı Sokağı” adlı öyküde, küçük bir Fransız liman şehrinde bir seyyah kendini hiç tanımadığı bir sokakta bulur ve kulağına çalınan bir Almanca şarkının peşinden, bir birahaneye girer. Biraz önce sıradan gözüken