17 Ekim beri Lübnan taradılar protestolar, 2019 yeni vergilerin hükümet tarafından duyuruya tepki olarak başladı. O zamandan beri , yerel elitlerin 1990’daki iç savaşın sona ermesinden bu yana ülke üzerinde kontrol sahibi olmalarına izin veren siyasi ve ekonomik modelin reddine dönüştüler. Dini topluluklar, sınıflar ve cinsiyetler arasında bir araya gelen protestocular, 29 Ekim’de Başbakan Saad Hariri istifa etti.
Gösteriler o zamandan beri Orta Doğu ve ötesinde haberlerde, fotoğraflarda ve videolarda geniş çapta bildirildi – ve şimdi sıra dışı bir harita. Hareketin anlatısına çok yakın bir zamanda eklenen bir katkı , Lübnanlı mimar, şehir tasarımcısı ve çevre aktivisti Antoine Atallah’ın protestolarının kartografik bir temsilidir.
Neden bu biçimi seçtiği sorulduğunda Atallah şöyle açıklıyor:
“ Haritalar, maruz kaldığımız görsel“ magmaya ”önemli eklemelerdir çünkü olayları özetlememize, yansıtmamıza ve perspektif içine koymamıza izin verir. Dışarıdan, uzaklaştırılmış, enstantane onları daha belirgin hale getiriyor ”.
Onu böyle bir işi yapmaya neyin motive ettiği sorulduğunda şöyle diyor:
“İç savaşın başlangıcından ve ardından Solidere’nin ele geçirilmesinden bu yana ilk kez, insanlara kendilerinden alınmış bir bölgede şehir haklarını talep etme şansı verildi. Bu, “şehir kurmanın” canlı olarak gözlemlenebileceği son derece ilham verici bir andır. Bu sürecin haritalandırılmasının son derece önemli olduğunu hissettim, çünkü mevcut işgal geçici ve istikrarsız, aniden değişebilir ve değişebilir veya yok olabilir ”.
Atallah yukarıda , o zamanki Başkan Hariri ile yakın bağlantıları olan ve 1994 yılında, ağırlıklı olarak zengin Lübnanlılara ve Körfez’den gelen ziyaretçilere hizmet veren lüks restoran ve butiklerle bu bölgeyi yeniden inşa etmeye ve nezihleştirmeye başlayan Solidere şirketinden bahsediyor.
Harita sosyal medyada 24 saatten biraz fazla bir süredir dolaşıyor olsa da, pek çok sakinin temel ihtiyaçlarını gösterdiği için şimdiden ilgi kazanıyor, diyor Atallah:
“ Lübnanlılar şehir merkezinin boşluklarını ihtiyaç duydukları işlevi yaratmak için kullandılar: Tartışmak, dinlenmek, yemek yemek ve eğlenmek, bedava ya da ucuza dans etmek. Bu, insanların farkındalığını, olgunluğunu ve kapasitesini küçümseyen, mekân yapıcı, işlev ve anlam yaratıcıları, kolektif bir projenin aktörleri olma dersi ”.
Atallah, geleceğe dair umutlarıyla ilgili olarak şu sonuca varıyor:
“Zorluk, 30 yıldır kendini empoze eden ve geniş bir kaldıraç ve muazzam gücü sürdüren siyasi sistemden geliyor. Aslında asıl zorluk, bize karşı olan bir parlamentodan onlara karşı olacak bir hükümet kurmasını istemekten kaynaklanıyor. Denklem karmaşık ve zordur. Ama aynı zamanda tüm o devrim haftalarında sergilenen kolektif zekaya da güveniyorum. Kesinlikle geçerli olacak ve hiçbir şey eskisi gibi olmayacak ”.