Pazartesi Hastalığı
Her gün çalıştırılan yarış atlarına haftanın bir günü izin verilir.
Hayvan o gün dinlendirilir. Bu, tarihsel olarak pazar günüdür.
Sonra pazartesi yeniden koşmaya zorlandığında at isteksizlik gösterir. Terlemeye başlar. Kaslarında biriken asit, adale kramplarına yol açmıştır. Bu sancıyla koşamaz. Bir süre sonra da idrarında kan görülür.
At yetiştiricilerinin dilinde bunun adı "Pazartesi hastalığı" dır.
Atların "insanın en iyi dostu" sayılması boşuna değil...
Birbirimizi iyi anlıyoruz.
Pazartesi günleri kramp giriyor bütün vücuduma…
Zaten "7 kardeş"in gönüllü kölesi pazartesi, evin içinde yarattığı gerginlikle taammüden öldürüyor pazarı...
Hayat tam bir fasıla vermiş, güleç yüzle yan gelip yatmıştır; pazartesi "Yarın sorarım ben sana" çalımıyla kasvet saçıp limon sıkar.
Erken yatırır adamı, yığılmış ödevleri hızlandırırken 9-6 yolarında bir zinciri takar emekçinin,sendikalının boğazına.
Hafta sonu günahlarının cezasıdır.
Burnundan getirir iki günlük huzurunu...
Çocukken benim pazartesilerim pazar akşamı mahmurluğunu kül eden bir yanık odun kokusuyla başlardı.
Banyo haftalık bir hadise iken pazar, "banyo günü"ydü.
Odun sobasının dumanı, pazartesinin yaklaştığını haber veren bir Kızılderili işareti gibiydi.
Annem önlüğümün eksik düğmesini dikerdi ben ders programını hazırlardım.
Sabah saatin zili "Pazartesi" diye homurdandı mı başlardı miskin yarış atlarının mide krampları...
Ha gayret çocuklar! Cumaya daha 5 tur var.
Pazar ne kadar haytaysa, pazartesi o kadar ciddileşir hayat...
Maçlar bitmiş, borsa açılmış, ağır gündem kravatını takıp koşuya başlamıştır.
Burnumda yanık odun kokusuyla çevirdim kontağını pazartesinin
Dilimde Bülent Ortaçgil'in eski bir şarkısı:
"Her son bir umuttur, her başlangıç bir kuşku
Eğer günlerden pazarsa arife keyfi
Bir meyvenin çekirdeği gibi, atılmışız öyle derler
Oysa yaşam meyveden değil, çekirdekten çıkar
Umarsız ve umursamaz günler
gözlerde bir habersizlik var."
İyi haftalar