Yıllar önce Hindistan’ın kırsal kesiminde yaşarken bu bölgedeki hastanelerin hastalara yemek çıkarmadığını öğrenince meraklanmıştım. Ama asıl şaşırtıcı olan bunun gerekçesiydi :
Hastaneye, hastanın yakınları da beraberinde geliyor, odasına yerleşip yemeklerini yapıyor ve her türlü bakımına yardım ediyordu.
Hastaların yakınlarının gece gündüz yanlarında durup, bedensel ıstıraplarının duygusal yükünü hafifletmesi ne güzel diye düşünmüştüm. Bu durum, Batı’daki tıbbi bakım sisteminde sıklıkla görülen sosyal yalıtımla tam bir tezat oluşturuyordu.
Hastaların yaşam kalitesini yükseltmek için sosyal destek ve ilgiden yararlanan bir sağlık sistemi, onların iyileşme olanağını da arttırıyordu. Hastane yatağında, ertesi gün gireceği önemli ameliyatı kaygıyla bekleyen bir hasta odasını yine ameliyat olacak bir başka hastayla paylaşıyorsa kaygısı ve korkusu daha da artıyordu. Araştırmalar bu hastanın yanındaki yatakta başarılı bir ameliyat geçirmiş başka bir hasta görmesinin ve onunla konuşmasının yatıştırıcı, olumlu duygusal etkisinden söz etmektedir.
Carnegie Mellon Üniversitesi psikologlarından Dr. Sheldon Cohen, yapılan araştırmaların, sosyal çevresiyle kaynaşmış ve bu çevrelerde etkinlik gösteren insanların hastalıklarını daha çabuk atlattıklarını ve daha uzun yaşadıklarını gösterdiğini söylüyor.
Cohen, hayatımızdaki en destekleyici insanlarla birlikte olmaya daha çok zaman ve çaba harcamamızın, sağlığımız açısından yararlı olacağını bildiriyor. Bu nedenle de duygusal bakımdan zehirleyici etkileşimleri mümkün mertebe azaltıp, besleyici olanları artırmalarını salık veriyor.
Duygusal yakınlığın en büyük yararı, tıbbi açıdan hassas durumdaki, kronik bir hastalıktan mustarip, ya da bağışıklık sistemleri bozulmuş veya çok yaşlı olan hastalarda görülür. Bu tür bir ilgi derde deva olmasa da, elde edilen veriler, bazen klinik bakımdan önemli bir fark yaratabildiğini göstermektedir. Bu durumda sevgi, sadece hastanın durumunu duygusal düzlemde iyileştirmenin bir yolu değil, aynı zamanda tıbbi bakımın biyolojik açıdan etkin bir unsurudur.
Daniel Goleman