Zor olmasaydı herkes yapardı. Onu harika yapan zor olmasıdır.
—Jimmy Dugan Kendi A Liginde
beslenme uzmanları, özellikle kilo vermek veya kaybettikten sonra korumak için daha sağlıklı yememizi sağlamaya çalışıyorlar. Bu harika, ama bu denklemin sadece bir tarafı, talep tarafı. Arz tarafı “tedarikçiler”, gıda yetiştiren ve üreten insanlar, restoranlarda yemek tarifleri yaratan şefler ve yemek kitabı yazan insanlar. İşte arz tarafı için bir meydan okuma, zorlu bir meydan okuma: Sağlıklı yiyecekleri gerçekten lezzetli olanlar kadar lezzetli hale getirmeye başlayın.
Bu ülkede korkunç bir obezite krizi yaşıyoruz, OECD ülkeleri arasında en şişman ülkeyiz. Çay Kanada, Avustralya, Birleşik Krallık ve Meksika’yı içeren “çoğunlukla zengin ülkelerin kulübü” olarak ekonomist. Şu anda, ABD’deki 10 kişiden 4’ünden fazlası (%42,4) obez, şimdiye kadar kaydedilen en yüksek oran. On yılın sonunda 10 üzerinden 5’e yükselmesi bekleniyor.
Obezitenin arz tarafında suçlanacağını veya insanların kilolarını azaltmak için yapabilecekleri hiçbir şey olmadığını kesinlikle söylemiyorum. Kesin olarak, bunun için kurumsal açgözlülüğü suçlamıyorum.
Bu tabloya bir bakış, ulusal kilo alımımızın gerçekten 1980’de başladığını gösteriyor. Gıda şirketleri, 1980’den önce de şimdi olduğu kadar para kazanmak için (biliyorsunuz, “açgözlülük”) çalışıyorlardı. Bol miktarda şekerli içecek ve cipsimiz vardı – patates cipsi 1853’te Sarasota Springs, New York’ta icat edildi. Frito’s (favorilerimden biri) 1961’de icat edilen geç bir pastaydı. Buzlanmalı kekler ilk olarak 1600’lerin ortalarında Avrupa’da pişirildi. Taş devrinden beri yağlı etler yiyoruz ve peynir ilk olarak MÖ 8000 civarında keşfedildi. Pek çok yemeğe her yerde eşlik eden patates kızartması, görünüşe göre 1680’de Belçika’da doğdu. Bugün, ortalama bir Amerikalı her yıl yaklaşık otuz pound tüketiyor.
Bu yiyeceklerin tümü, kilo vermek istiyorsak beslenme uzmanlarının bize sınırlamamızı (ortadan kaldırma, daha küçük porsiyonlarda veya daha az sıklıkta yeme) tavsiye ettiği yiyeceklerdir. Kalori (aksi halde enerji olarak da bilinir) yoğun gıdalardır. Enerji yoğun gıdalar, enerji yoğun olmayan gıdalara göre, gıdaların belirli ağırlıkları başına daha fazla kaloriye sahiptir. Demek istediğim, uzun süredir ortalardalar, bu yüzden kilo alımındaki ani değişiklik için üreticileri suçlayamayız. Ayrıca, tadı güzeldir.
Bunun yerine, yeşil yapraklı sebzeler (lahana ve ıspanak), fasulye, kinoa, brokoli, brüksel lahanası, somon, tatlı patates ve deniz yosunu gibi besin yoğunluğu yüksek veya enerji yoğunluğu düşük gıdalar yemeliyiz. Sorun tat. Eski başkanlarımızdan biri bile sık sık “Ben brokoliyi sevmiyorum. Ve küçüklüğümden beri bundan hoşlanmadım.”
Beyaz Saray gıda hakkında ulusal bir tartışma başlatırken, denklemin talep tarafı hakkında çok daha fazla şey duymamız muhtemel. Ama belki de fikir, insanların diyetlerini değiştirmeleri veya sağlıklı gıdalara erişimde mahalle eşitsizliklerinin üstesinden gelmeleri için harp etmek değildir. Zevk için yersek ve bilim yaptığımızı söylüyorsa, sağlıklı yiyeceklerin daha lezzetli olmasını sağlamak iyi bir başlangıçtır.
Şimdi tam da bunu yapan yiyecekler yaratmanın eşiğindeyiz. Genetik mühendisliği ve hassas fermantasyon gibi şeylerin kombinasyonları ile, güvenli ve sağlıklı olmaktan, öldürülüp yenmekten kaçınmak için tabiat ananın evrimleştiği şekilde değil, istediğimiz şekilde evrimleşen yiyecekler yaratabiliriz.
Richard A. Williams, PhD, bir ekonomist ve yazardır. Bilimde Hakikat Merkezi’nin yönetim kurulu başkanı ve Gıda ve Beslenme Bilimlerini Geliştirme Enstitüsü’nün danışma kurulu üyesidir. FDA’nın Gıda Güvenliği ve Uygulamalı Beslenme Merkezi’nde 27 yıl Baş Sosyal Bilimci olarak görev yaptı. Web sitesini ziyaret edin ve onu LinkedIn’de takip edin
Bu makalenin bir versiyonu LinkedIn’de yayınlanmıştır ve burada izin alınarak kullanılmıştır. Twitter’da LinkedIn’e göz atın @LinkedIn