Kırılan her şey bir ses verir dünyaya, dedi.
Bunun sırası değil şimdi, diye düşündüğümü belli eder gibi baktıysam da etkisi olmadı. Diyeceğini diyecekti. Bekledim.
Peki, bir kalp kırılırken ses çıkarır mı hiç düşündün mü, diye devam etti. Ya da kim duyar o sesi?
Sorunun yöneldiği şey olduğumu biliyordum. O da soru ve cevabı gereksiz bulduğumu biliyordu. Bunca bilinirlik arasında konuşmak yerine, elimdeki kurumuş dal parçasını küçük parçalar halinde kırışımı gülümseyerek izliyordu.
Sessizlik, sesi olduğundan daha duyulur kılıyordu. Sadece dinledik: Çıt…Çıt… Çıt…
Mey