Kitap Özeti;
Paris’in bir çocuğu, ormanın bir kuşu vardır. Orman kuşunun adı serçedir, çocuğun adı sokak çocuğudur. Birisi fınnm bütün sıcaklığını içeren, ötekisi gündoğumunun bütün aydınlığını düşündüren bu iki fikri birleştirin; bu iki kıvılcım, Paris’i ve çocukluğu birbiriyle çarpın, ortaya küçük bir insan varlığı çıkar. Plautus buna, ‘Homuncio’ derdi.Bu küçük yaratık neşelidir. Her gece karnı doymaz, ama canı isterse her gece tiyatroya gider. Ne sırtında
gömlek, ne ayağında ayakkabı, ne de başmı sokabileceği bir yeri vardır. Sinekler gibi yersiz yurtsuzdur. Yedi ile on üç yaş arasındadır, güruh halinde yaşar, kaldırımları çiğner durur, açık havada yatıp kalkar, babasının paçaları yerleri süpüren eski bir pantolonunu giymiştir, kulaklarına kadar inen bir şapka ve san bir askısı vardır; koşar, hep gözetler, arar, bakar, dilenir, zamanını öldürür, pipo tüttürür, hırsızlan tanır, eğlence yerlerinin çevresinde sürter, kızlarla senli benlidir; argo konuşur, müstehcen şarkılar söyler ama kalbinde kötülüğün zer-
resi yoktur. Gönlünde masumiyet denen inciler yatar, incilerin ve masumiyetin çamurda yok olmadıklarını biliriz. İnsanoğlu çocukluk devresi boyunca masumdur. Tanrı bunu böyle istemiş.Şu koca şehre “Bu da kim?” diye sorulsaydı, şehir, “o benim yavrumdur,” derdi.