Eskiçağ Çinlileri de önemli kaşiflerdi ve eski dünyanın karada en uzun ve en şaşırtıcı seyahatlerini yapmışlardır. İlk keşifler savaş nedeniyle başlamıştır. M.Ö. 150 yılında İmparator Wu Ti sınırlarını kuzeyden gelen göçebe Hunların saldırılarından nasıl koruyacağını düşünüyordu. M.Ö. 138’de uşağı Chang Ch’ien’i Çin için savaşacak insan bulmakta pek başarılı olamadı ama binlerce kilometrelik bir yol katetti. Sonunda Bactria’ya (İran’ın bir kısmı) varıp oradan benzer bir yolla Orta Asya’ya döndü. Yolculuğu yirmi yıldan fazla sürmüş, bu arada on yıl Hunların elinde tutsak edilmişti.
Daha sonraki Çin kaşifleri farklı nedenlerle yola çıktılar. En büyük seyyahlardan ikisinin nedenleri dini idi. Fa Hsien beşinci yüzyıl başlarında bir Budist keşişiydi. Orta Asya’dan batıya, daha sonra güneye Hindistan’a gitti, Kalküta’ya vardı. Oradan deniz uoluyla Sri Lanka’ya indi ve sonra yine deniz yoluyla Çin’e döndü. 15 yıllık yolculuğunda Budizmle ilişkili pek çok eşya topladı ve Çinlilerin Hindistan hakkında bilgilerinin önemli ölçüde genişlemesini yol açtı.
Diğer büyük Budist seyyahı Hsüan Tsang’dı. O da yedinci yüzyılda yaşamış, Fa Hsien’in yolculuklarından esinlenerek kendi dini araştırmalarına çıkmıştır. Fa Hsien gibi tüm orta Asya’yı gezdikten sonra Hindistan’a gitmiş, Allahabad, Kalküta ve Poona gibi kentleri gezmiştir. Çin’e 700 dini kitap ve kutsal emanetle dönmüştür.