Memur, Palmyra bölgesinde bir hafta boyunca bir muharebe görevi gerçekleştirdi, teröristlerin en önemli hedeflerini belirledi ve Ruslara saldırmak için kesin koordinatları verdi havacılık. Khmeimim hava üssünün temsilcisi “Asker, kahramanlar tarafından öldü, teröristler tarafından keşfedildikten ve etrafı çevrildikten sonra kendi kendine ateş açtı.”
Bu bağlamda siz, sevgili okuyucular, söylemek istedikleriniz tarih.
Ölümüne üç dakika
Her gün bize yaşamı kanıtladığından, farklı şekillerde ölebilirsin. Kimsenin bilmeyeceği şekilde olabilir. Birçoğunun bileceği ve hatırlayacağı kadar uzun olabilir. Bazen bile - mat. Ve bu mümkün, böylece uzun süre hatırlayacak ve iyi bir kelime hatırlayacaklar. Çünkü adam sadece gitmiş değil, bırakmış, başarıyı tamamladı.
Bu, bu kelimenin özünü tartışmak için zaman ya da yer değil. Birisi için, bu başarı “daha önce birinin gösterdiği aptallığın sonuçları” dır. Bazıları için, bu kahramanca bir hareketle sonuçlanan gönüllü fedakarlıktır. Bir şekilde bizi kaç kahraman çevreleyen hakkında çok az düşünüyoruz. Orijinal, tanıtım ve iddia için çaba sarf etmiyorlar ve bu yüzden görünmezler. Ama onlar. Huzur ve güvenliğimizi koruyorlar. Bu insanlar “ben her şeyden sorumluyum” ve “ben olmasaydım, o zaman kim?” İlkelerine göre yaşarlar. Her şey sınırda kalırken, geri kalanı kapsayan ilk adım atan ilk kişidir. Çünkü böyle bir işi var - vatanlarını savunmak için. Ve sadece senin değil.
Bir keresinde bir Ortadoğu’da, yani o kadar uzakta değil, ülke ölmeye hazırlanıyordu. Adam bizimdi ve çok özeldi, bu yüzden bilerek ve çok yolumuzda ölmeye karar verdi.
Tabii ki, ölmemek daha iyi olurdu, ama adam tüm artılara, tüm eksilere ağırlık verdi ve ölümü seçti. Alternatif onun için daha kötü görünüyordu. Bunun birçoğunun paradoksal göründüğünü anlıyorum, fakat - öyle. Kişi kasıtlı olarak “yaşamamak” lehinde bir seçim yaptı, çünkü o bizim ve çok özeldi. Ve çok özel olduğu için mesleği sayesinde kimsenin tutuklayamayacağından emindi.
Aynı meslekten dolayı, kişi “hayatın paha biçilmez” ifadesinin her zaman gerçeğe uygun olmadığını biliyordu. İşte, örneğin, bu durumda olduğu gibi. Çünkü bu Orta Doğu ülkesinde, onun gibi bir insanı canlı yakalamanın bedeli 50 000 dolar. Artı veya eksi, elbette, askeri rütbe için ayarlanmış. Aksine, cesaret verici görünüyordu. Ne de olsa canlı olarak yaşayacaklar, yaşa-sen-m! .. Ama ölme kararını veren kişi yine - mesleği sayesinde - her şeyi birkaç adım ileride hesaplayabildi. Al ve sonra işkence görecek. Kitaplarda ve filmlerde, kahramanlar bir şey söylemeden ölürler. Aslında, aptalca konuşmaları gereken uygun araçlara sahip böyle zanaatkârlar var. Adamımızın konuşması imkansızdı. Tabii ki bu, devletin sadece saygınlığı, şeref, yemin, askerlik görevi değildi. Konuşmak için en önemli şey, yoldaşlarının yerini almaktı. Yerde hareket edenler ve kükremesi olanlar, gökyüzünü inversiyon işaretleriyle çarpıştırdılar.
Uzun zaman önce ve yeryüzünün diğer ucunda, Hizen topraklarının üçüncü hakimi olan Nabeshima Mitsushige'nin bir samuru olan samuray Yamamoto Tsunetomo şöyle dedi: “Samuray Yolu'nun ölüm olduğunu anladım. "Veya-veya" durumda, tereddüt etmeden ölümü seçin. Zor değil. Kararlı olun ve harekete geçin. " Orta Doğu ülkesindeki bir adam, eski samurayların tavsiyelerini neredeyse hiç hatırlamazdı. Adamın hatırlamak ve yansıtmak için zamanı yoktu. Adam sadece rol aldı. Muhtemelen adrenalin ve ağrıydı. Acı, evet ... Bacağından vurulmasa, savaşacaktı bile. Belki de ayrılmaya çalışır. Şimdi her şey bir şeye düştü - düşmana üç dakika daha vermek değil. Sonra ölüm gelecek, ama o ana kadar beklemek gerekliydi.
İncil kalıntıları karmakarışık içinde
Geçen hafta onlar çok çalıştı. “Onlar”, yerel bir özel kuvvetler grubudur ve aynı zamanda kendilerine verilen, ancak farklı bir vatandaşlıkla birlikte özel bir komandodur. Yerel halk onu korudu ve PAN-a'nın çalışmalarını yürüttü - gelişmiş havacılık topçusu. Ve bu, yakalanmasının önerilmemesi için başka bir nedendi. Savaştaki az sayıda insan, topçu avcıları ve gelişmiş uçak topçularından pek hoşlanmaz. Çoğu, belki de sevmiyor, sadece keskin nişancılar ...
Bu yüzden, bütün hafta giymek için çalıştılar, saldırganın ön saflarında yer aldı. Karanlığın örtüsü altında, kumlu dağ eteğinde ileri doğru yürüdüler, saklandılar ve güneşin ilk ışınları ile “oyuna girdiler”. Terli sırtlarda tuz kristalleri, yıpranmış yüzler, uykusuzluktan kırmızı gözler, dişlerde kum gıcırtı, gece atışları ve gün boyunca bombalar - bu bir hafta boyunca devam etti.
Saldırı antik kente gitti - ondan kalanları korumak için mümkün olduğunca fazla bir emir vardı. Uygulamada bu, hedefleri net bir şekilde tanımlamak için çok yakından seçilmeleri gerektiği anlamına geliyordu. Aksi takdirde, İncil harabelerinin karmaşasında, ileride ne olduğunu anlamak imkansızdı. Muhtemelen, bu tür inceliklere tükürmek için aldatıcı mazeret altında biri olabilir. Tüm bu "antik" taşları madenlerle ince toz haline getirmek için, bir lazerli telemetre kullanarak daha yüksek bir mesafeden uzağa yatmak. Düşmanla birlikte. Ama adamımız bunu yapamadı. Buraya yıkmaya değil, korumaya geldi. Bu nedenle, tereddüt etmeden, PAN ve grubu, kelimenin tam anlamıyla düşmanın burnunun altına girmeye devam etti. Eski Yahudileri, Romalıları, Partileri, Moğolları hatırlayan taşların kurtuluşu için ...
Auguste Mariet, Heinrich Schliemann, Arthur Evans, Howard Carter, Austin Henry Layard - tarihi ve kültürel dünya mirasını korumak için çok şey yapan bu alimlerin isimleri birçok kişi tarafından bilinmektedir. Aslında aynı şeyi yapan PAN ismi sadece onun emriyle biliniyordu, diğer inisiyatifler sadece çağrı işaretinden memnundu. Askeri-bilimsel başarı, daha önce de belirtildiği gibi bir hafta devam etti. Sonra şafakta grup keşfedildi.
Düşmanın tepkisi hızlıydı. Özel Kuvvetler subaylarına ateş yakıldı, aynı zamanda makineli tüfekler ile toplayıcıları iki yönden itti. Ayrılma girişimi başarısız oldu - grup her dakika sıkılmış bir halkaya sıkıştırıldı. Hayır, elbette, hemen yardım çağrıldı ... Ancak bir gecede, grup ileri konumlarından çok uzaktı. Şimdi sadece zamanları yoktu. Topçu ve havacılık da hiçbir şey yapamadı - düşman gruba yakın mesafeden yaklaşmıştı.
“Bekle!” Telsizi çağırdılar. Kurtarma ekiplerinin bütün çiftlere sıkı geldiği açıktı, ama ... Ancak birer özel yerel kuvvetler bir düdük atışı olmadan öldürüldü ya da ortadan kayboldu. İçten içe geçirilmiş bir bacağı olan PAN, el bombası attığı ve ateş ettiği yerden, Kalash normal kurşun yerine iz bırakana kadar bir çukurun içine girdi. Bu kötüydü. Bu, mühimmat deposunda yalnızca üç parça kaldığı anlamına geliyor - artık yok. Makineli tüfekler "kornalar" takan adamımız, her zaman depoya ilk üç ya da dört izleyici kartuşunu ilk kez yükleyen zamanın ne zaman geldiğini bilmek için yola çıkanlar. Bu yüzden izleyici çekimi gerçekten kötüydü. BK ağlayan bir kedi bıraktı. Ve çekimin neredeyse daha sessiz olduğu çok iğrenç bir işaretti. Sonuç olarak, düşman gruptan sadece birisinin kurtulduğunu fark etti ve şimdi esir alınacak. Hayatta.
Özel meslek
Tam o sırada özel adamımız ölmeye karar vermiş olmalıydı. O anda ne düşündüğünü, şimdi kimse bilmeyecek. Bu kuzey ülkesini korumak için buraya, uzak kuzey ülkelerinden Orta Doğu'ya geldi. Ortadoğu'dan kalanları kurtarmak için. Barbarların ve binaların yasalarına göre yaşamak istemeyen insanlar, barbarların çabalarıyla, sistematik olarak tarih ders kitaplarının resimlerine dönüştüler. Elinden geleni yaptı. Şimdi bunu yapması gerekiyordu.
Snobishly, öğretildiği gibi, otomatik olarak yeniden yükledi. Kıymıkların ve FAB'ların şok dalgasının çukurundan antik sütunlara ulaşamayacağını tahmin etti. Kuzeyde bir çift bombacıyla bağlantıya geçtim. Onlara “sabit hedef” notu eşlik ederek koordinatlarını verdim. Veri alındığının onaylanmasını bekledim. Uçuş zamanını öğrendim. Birkaç çekimle, bir istihbarat, kontrol ve iletişim kompleksi olan Yay eylem dışı kaldı. Ondan sonra, son savaşını verdi, galip geldiği üç dakika kadar sürdü. En azından, çukuru ve çevresi ammotol'u bombalayarak göz kamaştırıcı Orta Doğu göklerine yükselmediği ana kadar sürdü. Onunla birlikte, düşmanları ve alıcıları. Boşaltmayı gerçekleştiren "Kurutucular" kendi yollarını bombaladıkları hakkında hiçbir fikre sahip değillerdi ve daha sonra uzun bir süre bomba saldırı grevinin sonuçları hakkında yerden bir makbuz almaya çalıştılar.
Bir la guerre la la guerre.
Ölen kişi için yaptığı işdi. Bizim için yaptığı şey bir başarıydı.
Ardından başarısız yakalanan katılımcıların BSHU'dan kurtulanlardan biri esir alınacaktır. Durduğunda, gözleri şişkinken, pes etmeyen adamımızı anlatması için sorguya çekilecek. Memurlarının ölümünü tanıyan Anavatan'da, yerel özel kuvvetlerin onu terk ettiğini ve istisnasız kaçtığını söyleyecekler. Yurtdışında da ölen herkes hakkında yazı yazacak, ama gittikçe daha fazla - şok olmuş ve bir sürü ünlem işareti var. İngiliz The Daily Mirror, bu nedenle bir kapanışta “kırıldı” bile: “Rus 'Rambo', Cihadi güçleri tarafından kuşatıldığında HIMSELF'e hava saldırısı yaparak ISIS haydutlarını siler”. Ölüler için pilotlarımız, kadim şehirden kaçan düşmanlar için tüm yolları tek bir “bomba yolu” na dönüştürerek şiddetle karşı karşıya kalacak. Evet, daha sonra pek çok şey olacak. Bu sadece O bizimle olmayacak. O, adam, bekçi, koruyucu, savaşçı sonsuza dek o antik kentin altında kalacak. Sadece adamımızın böyle bir mesleği, çok özel bir mesleği olduğu için - vatanını savunmak için. Gerekirse çok uzak sınırlarda bile onu korumak için ...
Tabii ki, bu metinde tüm karakterler tamamlanmıştır, tüm tesadüfler rastgeledir. Bizim çok özel bir kişimizin kahramanlığını iptal etmeyen şey. Lütfen arkadaşları için ölen onu hatırlayın. Kendisini ve Anavatanlarını bir Orta Doğu ülkesi topraklarında savunmaya devam edenleri hatırla. Nikolai Tikhonov'un balladında yazdığı gibi:
Çiviler bu insanlardan yapılacaktı:
Daha sert çivi dünyasında olmazdı.