Konusu: Bu kurmaca öykü, Hollywood efsanesi Marilyn Monroe’nun çalkantılı özel hayatını ve şöhret uğruna ödediği bedeli cesur bir şekilde yeniden ele alıyor.
Başroldekiler: Ana de Armas, Adrien Brody, Bobby Cannavale
Yazar & Yönetmen: Andrew Dominik
Yönetmen Andrew Dominik’in, Hollywood efsanesi Marilyn Monroe’nun karmaşık yaşamını cesur ve yaratıcı bir yaklaşımla ele aldığı Blonde, ünlü yıldızın bilinen ve bilinmeyen yönlerini gözler önüne seriyor. Joyce Carol Oates’un aynı adlı romanından uyarlanan filmde Marilyn Monroe’yu canlandıran Ana de Armas’a Adrien Brody, Bobby Cannavale, Xavier Samuel ve Julianne Nicholson eşlik ediyor. Blonde, 28 Eylül’de Netflix’te.
Sinemaseverler her zaman korku ve gerilim türlerini ayıran net bir ayrım çizgisi olmadığı konusunda tartışmaya meyillidirler. Herkesin kendi argümanları vardır. Şahsen konuşursak, sadece sizi o anda heyecanlandıran ve saniyeler içinde hemen geri dönmeye motive eden filmler gerilim filmi sayılır. Oysa tüylerinizi diken diken eden, kabuslarınıza giren, neredeyse tekrar izlemenizi engelleyen filmler ise korku filmleri olarak sınıflandırılabilir. Bu sınıflandırmaya göre, geçen yıl “drama” veya “kara komedi” olarak etiketlenen üç film (“Spencer”, “The Beta Test”, “The Humans.”) kesinlikle korku filmi olarak gösterildi. Blonde da benzer bir etki bırakıyor.
Andrew Dominik’in yazıp yönettiği “Blonde”, Joyce Carol Oates’in 2000 yılında yazdığı aynı adlı romanına dayanıyor. Şimdi, daha ileri gitmeden önce, işte bir açıklama: Oates bunun bir biyografi değil, hayatının kurgusal bir yeniden anlatımı olduğu konusunda ısrar etti. Daha sonra gerçekçi bir etki vermek için bazı gerçeklerle karıştırılan söylentilere dayanıyorlar. Hikayenin kendisine gelecek olursak, “Blonde”, Marilyn Monroe/Norma Jeane (Ana de Armas) ile çocukken (genç versiyonu Lily Fisher tarafından oynanır) duygusal olarak dengesiz annesi Gladys (Julianne Nicholson) ile başlar. Bir baba figürüne olan hayranlığının tohumu burada ekilir ve bu, Charles “Cass” Chaplin Jr. (Xavier Samuel), Edward G. Robinson Jr. (Evan Williams), Eski Sporcu ile olan ilişkileri sayesinde büyür ve büyür. (Bobby Cannavale) ve Oyun Yazarı (Adrien Brody).
Tüm uzun metrajlı filmleri (“Chopper”, “The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford”, “Killing Them Softly”) ve belgeselleri (“One Time with Feeling” ve “This Much I Know to Feeling”) boyunca. Doğru Olun”), Dominik öznellik konusundaki hünerini sergiledi. “Blonde” ile bir sonraki seviyeye taşıyor. Belli ki senaryosunun dayandığı romanın gerçek olmaktan çok kurgu olduğunun farkında. Seyircilerin her birinin kendi Marilyn Monroe algısına sahip olduğunun da farkında. Bu nedenle, bir yandan hikayeyi temellendirmek için bir yandan da izleyicileri Monroe’nun hayatının dehşetleri hakkında yeniden eğitmek amacıyla, Monroe’nun bakış açısını her zaman odak noktasında tutmak için aşırı çaba harcıyor. Bu nedenle kamera lenslerinden en-boy oranına, ortam sesine, skora, aydınlatmaya, renge ve esasen görebildiğiniz veya duyabileceğiniz her şey karakterin hissettiklerine göre sürekli değişir.
Bu kaymaların yorumlanması oldukça açık uçludur. “Blonde”ın neden Akademi oranından geniş ekrana veya bir film vincinden bir Snorricam’a veya siyah-beyazdan Technicolor’a veya hiperkinetik kesimlerden ağır çekime neden geçtiği ilk bakışta muhtemelen anlaşılmayacak. Belki Dominik, Monroe’nun ondan bir parça almak için yaygara koparan canavarca vahşi adamlar yüzünden ne kadar klostrofobik hissettiğini göstermek istemiştir. Ya da belki Monroe hakkında çok şey bilmemize rağmen onun hakkında çok az şey bildiğimizi ve onun zarafetini ve trajedisini yakalayacak belirli bir sinema tekniği olmadığını belirtmek istiyor. Ancak çıkarımınız ne olursa olsun, inkar edilemez olan tek şey, bu filmin tek bir yönünün anlamsız olmadığıdır. Nick Cave ve Warren Ellis’in müziği, Chayse Irvin’in sinematografisi, Adam Robinson’ın kurgusu, Florencia Martin’in yapım tasarımı, Peter Andru’nun sanat yönetmenliği, Erin Fite’in set dekorasyonu, Jennifer Johnson’ın kostüm tasarımı, saç ve makyajı ve görsel efektler hepsi birinci sınıf.
Bunu söylemenin iki yolu yok ama senarist Dominik burada hiçbir şeyi “Blonde” ile ballandırmıyor. Bu, izleyiciden iki tür tepki çekebilir. Birincisi, tanık olduğunuz şeyden tamamen iğreneceksiniz ve ilk 10-20 dakika içinde filmi kapatabilirsiniz. Bu gayet iyi. Temalar ve görseller cinsel saldırı mağdurları için tetikleyicidir ve bu film aracılığıyla travmalarını yeniden yaşamalarına gerek yoktur. İkincisi, ABD’nin ve film endüstrisinin, yani Hollywood’un ne kadar acımasız, kadın düşmanı ve zalim olduğunu anlayabilir ve kadın yıldızlara (ve genel olarak kadınlara) yönelik muameleniz konusunda kendinizi yeniden duyarlı hale getirebilirsiniz. Çünkü Dominik ve ekibi aynı uçağa asla samimi bir sahne ve fiziksel saldırı sahnesi koymadılar. Bu, dolambaçlı bir şekilde, film Monroe’nun karşı karşıya olduğu korkuyu asla yüceltmiyor ve haklı olarak ona bulaştıranları ve seyirciler/etkinleştiriciler olarak yanında duranları çağırıyor.
Norma Jeane ve Marilyn Monroe rolündeki Ana de Armas (temelde iki farklı karakter oldukları için ayrım önemlidir) “Blonde”da dudak uçuklatıyor. Kısa sürede ne kadar yetenekli olduğunu kanıtlamış bir aktörün bir adım daha attığını görmek her zaman güzeldir. “Norma Jeane ve Marilyn Monroe oldu” demek klişe olsa da, bu tabir performansı için de geçerli. Her sahneyi o kadar çok nüansla ve o kadar çok empatiyle ele alıyor ki, asla Monroe’nun şöhretinden yararlanıyormuş gibi hissetmiyor. Sadece makyaj yapmıyor, saçını değiştirmiyor, tavırlarını taklit etmiyor; kendini tamamen değiştirir, böylece kaşlarının her titremesi veya ellerinin seğirmesi organik görünür. Bunun yılın en iyi performanslarından biri olduğunu söylemek güvenli. Adrien Brody, Bobby Cannavale, Xavier Samuel, Toby Huss, Julianne Nicholson, Evan Williams ve Lily Fisher son derece iyi. Ama dürüst olmak gerekirse, bu bir Ana de Armas gösterisi.
Bununla birlikte, Monroe’nun tedavisi veya filmin kendisi iki nedenden dolayı sadece siyah beyaz değildir. İlki erkek bakışıdır. Elbette Monroe (karakter değil, kişi) sadece erkek bakış açısıyla izlendi. Peki bu, Monroe’nun (karakterin) aynı mercekten bakılması gerektiği anlamına mı geliyor? Çoğunlukla, Dominik ve Irvin, Monroe’nun mutlak sürüngenler tarafından izlendiği ve yozlaştığı anlar için röntgenciliği saklı tutar. Ve daha önce de belirtildiği gibi, hayatının en yürek burkan anlarından bazılarını yaşarken oldukça hassas bir şekilde çerçeveleniyor. Ancak aynı zamanda, çıplaklığın ve POV çekimlerinin (cinsel organından) sömürücü göründüğü anlar da vardır. Açık olmak gerekirse, bu Armas’ı sömürme suçlaması değil. Kararı verecek kadar etkili ve hiçbir şekilde rahatsız olmamasını sağlayacak birkaç profesyonel var. Bu, karaktere yaptıkları muamele için yaratıcılara yöneliktir.
İkinci husus ise kürtaj konusu. Monroe’nun “baba sorunları” ile birlikte, arkı, ikisi kürtajla ve biri düşükle sonuçlanan üç hamilelik tarafından yönetiliyor. Ve Monroe’nun bu konuda anlaşılır bir şekilde perişan olduğu görülüyor, o kadar ki doğmamış fetüslerinden birine ona hiçbir şey olmayacağından emin olacağına söz veriyor. “Blonde”, ABD’nin birçok yerinde kürtajın yasa dışı sayıldığı bir zamanda yayınlandığından, bu özel anlatı dizisi yaşam yanlısı ve kürtaj karşıtı gibi görünebilir. Roman 2000 yılına ait olsa ve Dominik’in çekimleri 2021’de bitmiş olsa da, “Roe vs. Wade” 2022’de devrilmiş olsa da, kürtaj ve siyasi yansımaları hakkındaki tartışmalar sadece bu yılla sınırlı değil. Dolayısıyla, filmin vizyona girmesinin mevcut sosyo-kültürel iklimle uyumlu olması ya da yazar ve yönetmenin başından beri hayattan yana olması sadece bir tesadüf olabilir. Ya da Monroe’nun iki kürtaj ve bir düşükten sonra neler hissettiğine dair Dominik’in dürüst yorumu olabilir.
Sonuç olarak “Blonde” ya baştan sona izleyeceğiniz ya da izlemeyeceğiniz bir film. Aptalca bir şey gibi gelebilir ama beni bir dinleyin. Bu filmi izlememek için birden çok neden var: a) sunumu kabus uyandırıyor, b) Marilyn Monroe’ya sert bir ışık tutuluyor ve c) Yapımcılardan biri Brad Pitt. Bu nedenlerden herhangi biri veya tümü nedeniyle izlememeyi seçerseniz, haklısınız ve bu tamamen iyi. Yukarıda belirtilen nedenlerden herhangi biri nedeniyle izlemeyi ve yarıda kapatmayı seçerseniz, yine de haklı olacaksınız. Ancak konuyu ele alıp filme dahil olabileceğinizi düşünüyorsanız, diğer taraftan değişmiş bir insan olarak çıkacaksınız. Sizi sadece Monroe’yu çevreleyen hikayelerin tavşan deliğine gönderip filmlerini izlemenizi sağlamakla kalmayacak, aynı zamanda eğlence endüstrisi ve medya tüketen nüfus hakkında da merak uyandıracak.
Bazıları Acıyı Sever: Blonde, Bir Marilyn Monroe Fantezisi
Venedik’teki gösteriminin ardından seyirciyi ve eleştirmenleri ikiye bölen Blonde, yönetmeni Andrew Dominik’in deyimiyle Marilyn Monroe gerçeğinden yola çıkarak oluşturulmuş görüntüleri konu alan bir film. Filmi Monroe’yu tanımlama biçimi açısından tartışmadan önce, Blonde’un mümkün olduğu kadar tarihsel gerçekliğe bağlı kalmaya çalışan klasik bir biyografik film olmadığını belirtmek gerekir. Joyce Carol Oates’in uyarlandığı ‘Blonde’ filmi gibi, Monroe’nun hayatındaki bazı olay ve kişilerden yola çıkarak kurgulanmış bir film. Hem yazar Oates hem de yönetmen Dominik tarafından hayal edilen ve kurgulanan trajik bir “kayan yıldız” hikayesi. Yani milyonlarca farklı Monroe görüntüsü ve temsilinden sadece biri. Belki de bu yüzden en başından bir korku masalını andırıyor ve gerçek dışı çığlıklar atan bir estetiği benimsiyor. Karanlık ormanlarında ateşler arasında kaybolan yetim bir kız ve onu yiyip bitiren “rüya makinesi” onu oyuncak bebeğe çevirir ve insanlıktan çıkarır: Hollywood. Peki, tarihsel gerçeklikle ve Monroe’nun gerçeğiyle pek ilgilenmediğini söyleyen, hatta bu kadar popüler bir yıldızı sadece görsellerle anlatabileceğini iddia eden film, gerçekten “temsil yükünden” kurtulmuş mudur? Norma Jeane’in kendi gerçekliğini temsil edip etmediğine dair çözülmemiş sorunun ötesinde, Dominik’in hayali Monroe’su bize ne söylüyor? Kurgunun güvenli sularına atlayarak gerçekliğin yükünden kurtulmaya çalışan Blonde, Monroe’yu “kurtarmaya” çalışırken nasıl bir dünya vaat ediyor?
Dominik, filmin ana temasının tam olarak korunma arzusu, bir tür koruma fantezisi olduğunu söylüyor. Hatta şunu da ekliyor: “Bunun bir kurtarma fantezisi olduğu fikrine karşı çıkanlar bile Marilyn’i benden kurtarmaya çalışıyor.”[1] O halde belki bu yazı şöyle devam etmeli: Blonde’un bir kurtarma fantezisi olduğunu kabul etmek ve Marilyn’i oradan çıkarmak. Dominik. kurtarmaya çalışmayarak. Belki bu noktada filmimizin kahramanının karakterine, yani milyonlarca Marilyn Monroe görüntüsünden Dominik’in versiyonuna bakarak başlayabiliriz. Karakterimizle henüz sahne adını almadan Norma Jeane adında küçük bir kızken tanışıyoruz. Norma ve akıl hastası annesini ilk olarak 1930’larda Hollywood yakınlarındaki küçük bir evde yaşarken görüyoruz. Anne-kız, muhtemelen 1:1 en boy oranıyla çekilen bu sahnelerin dar çerçevesine zar zor sığıyor. Yumuşak ışık ve sade renk paletinin etkisi ile adeta bir masalın başlangıcındayız. Ancak bu sahnelerde esrarengiz bir taraf da var, belki de Norma’nın hikayesinin mutlu sonla bitmeyeceğini bilmek bunda etkili oluyor. Filmin tamamında olduğu gibi bu sahnelerin üzerinde kara bir bulut gibi süzülen kendi canına kıyan bir kadının hikayesini izlemenin ağırlığı. Sanki film böyle trajik bir ölümden umut ve yaşam olamayacağını başından beri kabul etmiş gibidir. Böylece çok geçmeden Hollywood’un tepelerindeki bir yangından bir cehenneme geçiyoruz. Yokluğunda bile şiddetini kendisine hissettiren bir adamın sevgisizliğiyle aklını yitirmiş ve zehirlenmiş bir kadın ve giderek onun kurbanı olan kızı Norma. Bu başlangıç aynı zamanda sürekli kendi içine kapanan ve aynı sözleri tekrarlayan filmin özüdür. İmkansız bir kadını kurtarma fantezisinde şiddetle ısrar eden Dominik’in pençesi.
Kırılganlığın Gücü
Ve tüm bunlar olurken, küçük Norma ne yapıyor? Bu açıkça bir korku hikayesi, bu yüzden kahramanı saf, saf, iyi niyetli ve masum olmalı. Kafamızdaki “prenses masalları”na uymalı. Bu, filmin kendisini hapsettiği Marilyn görüntülerinin ilk ve en çok tekrarlananı. Annesi onu boğmaya çalışan, yanında olmayan bir baba fikrinin musallat olduğu bu küçük kızın masum, zavallı, acı dolu ifadesi. Marilyn’in karşısına çıkan her erkekte; Onu sömüren, tecavüz eden, oyuncak bebek ya da canlı bir kukla gibi davranan her erkeğe taktığı ilk ifade bu. Kendimizi sürekli Marilyn’in kafası karışmış, mutlu ama her zaman saf, her şeye inanan ve çoğu zaman inanmak zorunda kalan yüzüyle karşı karşıya buluyoruz. Ancak Norma Jeane’in duygusallığı, kırılganlığı ve dünyayı algılamadaki hassasiyeti onun gerçek gücüdür. Bu güvenlik açığı, çevresine ve çerçeveye ışık ve neşe yayan, kamerayı ve izleyiciyi büyüleyen iyi bir oyuncu olma yeteneğinin özüdür.
Ana de Armas’ın nüanslı performansı sayesinde, bu kırılganlığın nasıl büyüleyici bir sahne performansı yaratabileceğini birkaç kez görüyoruz. Ancak Norma’nın bu duygusallığının Dominik’in anlatısında çok net ve bence çok sorunlu bir yeri var: Bu duygular onu bir nesne, bir kurban, onu dibe çeken ve kurtarılması gereken bir prenses yapıyor. Filmin inatla vurguladığı “babasızlık” konusu, modası geçmiş bir psikanalitik şemaya hapsolmuştur. Babanın yokluğunun getirdiği boşluk duygusu, Norma’nın duygusal ihtiyaçlarının, erkeklere boyun eğmesinin ve ona zarar veren çalışkanlığının temel nedeni olarak sunulur. Norma’nın birlikte olduğu erkeklere göre zaten bölümlere ayrılmış olan bu anlatıda, karakterin duygusal durumundaki köklü değişiklikler hamilelik, düşük ve kürtaj dönemleri üzerinden gerçekleştiriliyor. Öte yandan Norma’nın duygularının bazen annesinin psikiyatrik öyküsünden dolayı patolojik bir yanı olduğu da ima edilmektedir. Hangi yönden bakarsak bakalım, zihnimizde kalan görüntü ya ağlıyor, saf neşe saçıyor ya da öfke nöbetleri geçiriyor; O, “taşan duygularına kapılmış” bir Marilyn olur. Bu elbette bir görüntü, yönetmenin dediği gibi gerçek değil. Ama neden tüm görüntülerden bu görüntü?
İronik olarak, Blonde’ta da adı geçen filmlerde Marilyn’in canlandırdığı karakterlerin çok daha özgürleştirici bir görüntü çizdiğini söyleyebiliriz. Erkekler Sarışınları Sever’den Bazıları Sıcak Sever’e kadar Marilyn Monroe, hapsetmeye çalıştığı imajı (“aptal sarışın”), sadece performansının ayrıntılarıyla bile reddetti. Hatta bu filmlere baktığımızda Dominik’in kenara çektiği ve Norma’nın ekrana bakıp “Baba ben o kadın değilim” diye bağırdığı bir kadın imajı bile görmüyoruz. Bu filmler hem Marilyn’in oyunculuğu, hem metni hem de yönetmenliği zenginliği ile farklı katmanlar kazanıyor. Marilyn Monroe’nun endüstriyel olarak olmasa da çok daha karmaşık ve çok boyutlu bir portresini bir görüntü olarak sunuyorlar. Dolayısıyla Dominik’in “bu bir korku masalı, gerçek değil” diye çerçevelediği bu fantezi, seyircinin duygularına çok fazla etki ediyor ve tam olarak neyi ve kimi kurtarıyor.
Lanetli Fotoğraflar
Blonde, her karede başka bir ikonik Monroe fotoğrafı uyandırmaya çalışıyor ve bunun popüler kültürün Marilyn görüntülerinin bir birleşimi olduğunda ısrar ediyor. Her kareden sonra sanki bu kareden önce ve sonra yaşananları anlatmaya, “Bak öyle değil” demeye çalışıyor sanki. Örneğin, Marilyn’in ünlü beyaz elbisesini giydiği ve rüzgardan açılan eteklerini kapatmaya çalıştığı gala fotoğraflarının çekildiği sahne. Bu fotoğrafların çekimi sırasında etrafındaki erkeklerin yüzleri bozulur, ağızlarını canavarlar gibi açıp Marilyn’e bakarlar. Sanki açlar, bir av peşindeler gibi ağlıyorlar. Her fotoğrafta, her flaşta Marilyn bir kez daha vurulur ve vurulur. Üstelik bu pozları verdikten sonra kocası tarafından ağır tacize uğruyor. Buradaki “kurtuluş” çabasını anlamaya çalışıyorum. Kurtuluş olmasa da bu görüntünün öncesi ve sonrasını ve altında yatan koşulları hayal etmeye çalışan Dominik’in ne dediğini duymaya çalışıyorum. Dominik, Marilyn’in ışıl ışıl parladığı ve kocaman ve sıcak gülümsemelerle neşe saçtığı bu fotoğrafları lanetlemek istiyor gibi görünüyor. “Aklınıza kazınan bu görüntülerin bedeli ağır oldu” diyor. Bunu yaparken yaptığı da şudur: Ekrandaki görüntüyü, hayal ettiği Marilyn’i tekrar tekrar ve tekrar bedelini ödeterek yapar. Marilyn terkedilir, istismara uğrar, tecavüze uğrar, ağlar, sinir krizi geçirir, istismara uğrar, düşük yapar, yaralanır, kandırılır, kullanılır; Hem fiziksel hem de zihinsel olarak her parçasıyla sömürülür.
Marilyn’i yıldız yapan Hollywood filmlerindeki gerçekçilikten uzak iyimserlik, mutlu son ya da masalsı havayı bu filmden beklemek elbette boşuna olurdu. Ancak filmden çıktığımızda aklımızda kalan görüntü ağlayan ve acı çeken bir Marilyn Monroe’dur. Bir peri masalı, bir Hollywood rüyası anlatmak yerine; Dominik, aynı düşselliğe hapsolmuş bir korku hikayesi anlatmayı tercih ediyor. Bu yüzden karakterini kurtarılması gereken bir prenses gibi görmeden edemiyor. Yine ironik bir şekilde, hikayeyi o kadar güçlü bir sinemasal olarak anlatıyor ve Marilyn’in görüntülerini tekrar tekrar o kadar esrarengiz bir şekilde yeniden üretiyor ki, hem seyircinin hem de karakterin bu şiddetten en “etkileyici ve estetik” şekilde nasibini alması gerekiyor. Ve korkunç bir çelişkiyle karşı karşıyayız. Blonde gerçeğin boyunduruğundan kaçarken onun ağırlığı altında ezilir. Sadece görüntülere hapsolmuş, gerçeğin ulaşılmaz olduğu bir yerde, bir Marilyn’i kurtarırken, kurgunun güvenli sularına sığınarak temsilin sorumluluklarından kurtulur: “Hayır, bu Marilyn’in gerçek hikayesi değil, bu sadece yeniden hayal edilen onun versiyonu, çünkü kimse onun hakkındaki gerçeği bilmiyor çünkü bu çağda artık biyografi diye bir şey olamaz.” Ama yine de aynı sularda, kahramanını defalarca boğmayı tercih ediyor, neden? “Çünkü gerçekler acıtır.”
Karakterler
Marilyn Monroe adını herkes bilir. Seks, çekicilik, ışıltılı elmaslar ve Hollywood’un Altın Çağı’nın tüm süslerini çağrıştırıyor. Ama o gerçekte kimdi? Blonde’ta Ana de Armas, yıldızın arkasındaki kadına yeni bir soluk getiriyor. Norma Jeane (ikonun gerçek adı) olarak, de Armas parlak peri masalının altını çizerek, acımasız dikkatleri ve nesnelleştirmeleri genç aktrisin trajik bir şekilde kısa hayatı boyunca peşini bırakmayan bir dizi büyük kötü kurdu ortaya çıkarıyor.
Joyce Carol Oates’in 2000 yılındaki aynı adlı romanından uyarlanan ve Andrew Dominik tarafından yönetilen Blonde, Marilyn Monroe hikayesinin yeniden tasarlanmış, kurgulanmış bir versiyonudur ve gerçek olaylardan çok iç yaşamı ve duygularıyla ilgilidir. Yine de, Monroe meraklıları yol boyunca birkaç karakteri kesinlikle tanıyacaktır – adlarından gerçekten hiç söz edilmese bile. Aşağıda bunlardan birkaçını tanıyın.
Ana de Armas: NORMA JEAN
Norma Jeane olarak doğdu, ancak stüdyo sistemi tarafından Marilyn Monroe olarak yeniden icat edildi ve yeniden vaftiz edildi, ciddi oyunculukta kendini kaybetmekten ve gerçek, kalıcı aşkı bulmaktan başka bir şey istemiyor. Bunun yerine, dünyanın en büyük film yıldızı olmasına rağmen, sürekli olarak kötü muamele görüyor ve bundan faydalanıyor.
Norma Jeane gibi, de Armas da kendini yeniden keşfetme konusunda bir iki şey biliyor. Küba’da ve ardından İspanya’da başarılı bir oyunculuk kariyerine başlayan de Armas, 2014’te Hollywood’a taşındı. Kendi başına ve zar zor İngilizce konuşarak sıfırdan başladı ve büyük yaptı. Blade Runner 2049’da Ryan Gosling’le birlikte rol alması, Knives Out’ta Daniel Craig’in yanı sıra dedektif Benoit Blanc rolüyle Altın Küre’ye aday gösterilen bir performansa yol açtı. Şimdi öğrenci usta oldu. 2021’de de Armas, No Time to Die’da James Bond’un (Craig) karşısında kıçı tekmeledi ve yaz boyunca The Gray Man’de onun Gosling’in hayatını kurtardığını görmüş olabilirsiniz.
Bobby Cannavale: ESKİ SPORCU
Norma Jeane’in ilk ünlü kocası emekli bir beyzbol oyuncusu ve Joe DiMaggio’nun kurgusal bir versiyonu. Başlangıçta romantizmi yıldızlık akvaryumundan bir çıkış yolu olarak görse de, onun kıskanç ve küfürlü davranışı onları ayırmalarına neden olur.
Sert bir adama mı ihtiyacınız var? Bobby Cannavale senin erkeğin. Emmy ödüllü oyuncu, diğerlerinin yanı sıra Boardwalk Empire, Vinyl ve The Irishman’deki rollerle kötü çocuk karakterini geliştirdi. Diğer önemli krediler arasında Thunder Force; annesiz Brooklyn; ben, Tonya; ve Mavi Yasemin. Geçen yıl Nine Perfect Strangers kadrosunu Nicole Kidman, Regina Hall ve Melissa McCarthy ile birlikte tamamladı.
Adrien Brody: OYUN YAZARI
Norma Jeane’in Arthur Miller’a dayanan bir oyun yazarıyla yıldızlarla dolu ikinci evliliğinin kökleri karşılıklı entelektüel saygıya dayanıyor. Daha yaşlı ve yerleşik Oyun Yazarı, Norma Jeane’i bir sanatçı olarak kendisine meydan okuyan türden bir işi üstlenmeye teşvik eder, ancak trajik bir düşük, sonunda ilişkilerini mahveder.
Brody, 2003 yılında The Pianist’teki Wladyslaw Szpilman rolüyle altın heykelciği evine götürdüğünde, tarihin en genç en iyi erkek oyuncu Oscar kazananı oldu. Daha tasasız krediler arasında King Kong, The Darjeeling Limited ve The Brothers Bloom sayılabilir. Daha yakın zamanda Brody, Winning Time: The Rise of the Lakers Dynasty’de efsanevi basketbol koçu Pat Riley olarak rol aldı. Ayrıca, Succession’ın üçüncü sezonunda kısa ama akılda kalıcı bir görünümde birçok kat giysi giydiği için bir drama dizisinde seçkin konuk oyuncu dalında Emmy adaylığı kazandı. Blonde’tan sonra Brody, John Trengove’un Manodrome’unda rol almaya hazırlanıyor ve yönetmenin yakında çıkacak olan Asteroid City’de Wes Anderson ilham perisi rolünü tekrar oynayacak.
Xavier Samuel ve Evan Williams: CASS CHAPLIN VE EDDY ROBINSON JR.
Charles Chaplin Jr. ve Edward G. Robinson Jr. doğumlu bu iki hevesli oyuncu, beyazperdede daha çok tanınan babalarından ayrı bir ün kazanmak için can atıyorlar. Şöhretin zirvesinde olan Norma Jeane, onlarla birlikte ménage à trois (çok eşli) olarak yaşıyor.
Samuel’i Baz Luhrmann’ın Elvis’inde baş gitarist Scotty Moore olarak görmediyseniz, belki onu Alacakaranlık Efsanesi’nin üçüncü bölümü olan Eclipse’den hatırlarsınız? Samuel, Bella’ya (Kristen Stewart) ve Cullen’lara savaş açmak için korkunç Victoria (Bryce Dallas Howard) ile birlikte çalışan vampir Riley Biers’ı canlandırdı. Calgary yerli Williams’a gelince, onu XIV.
Samuel’i Baz Luhrmann’ın Elvis’inde baş gitarist Scotty Moore olarak görmediyseniz, belki de onu Alacakaranlık Destanı’nın üçüncü bölümü olan Eclipse’ten hatırlıyorsunuzdur? Samuel, Bella (Kristen Stewart) ve Cullen’lara savaş açmak için korkunç Victoria (Bryce Dallas Howard) ile takım olan vampir Riley Biers’ı canlandırdı. Calgary’li Williams’a gelince, onu Louis XIV’in mahkemesi hakkındaki zengin dizi olan Versay’daki Lorraine Şövalyesi olarak arayın.
Julianne Nicholson: GLADYS
Norma Jeane’in annesi, küçük çocuğuna ünlü, olmasa da babasının hikayelerini besleyen eski bir aktör. Gladys, kötü niyetli bir çöküşün ardından kurumsallaştıktan sonra, Norma Jeane onu ara sıra görür – ancak Gladys’in neden olduğu travmanın izlerini silmek daha zordur.
Blonde, eski Winning Time ve Boardwalk Empire yardımcı yıldızları Brody ve Cannavale ile birlikte rol alan Nicholson için bir tür yeniden birleşme. Masters of Sex hayranları onu Dr. Lillian DePaul olarak tanırken, suç tutkunları Mare of Easttown’da Kate Winslet ile birlikte sahne çalma performansını hatırlayacak. Rol, Nicholson’a 2021’de sınırlı veya antoloji dizilerinde en iyi yardımcı kadın oyuncu dalında Emmy kazandırdı. Eğer bağımsız filmler daha çok sizin işinizse, Nicholson’ın Monos, Novitiate veya Who We Are Now’daki dikkat çekici dönüşlerine göz atmayı unutmayın.