Amerika’da Portland Eyalet Üniversitesi’nde kent çalışmaları ve uluslararası ve küresel çalışmalar profesörü olan Gerald Sussman’ın Ukrayna savaşının kökenleri ve gelişimi üzerine önemli tespitler içeren yazısı 27 Temmuz’da Counterpunch’ta yayınlandı. Umut Çeviri olarak hazırladığımız yazıyı okuyucularımıza sunuyoruz.
Ana akım medyanın mevcut Ukrayna krizine ilişkin haberlerinde göremediği şey, bağlam olmadan metin (anlatı) olmayacağıdır. Ana akım ABD (ve Birleşik Krallık) medyası Şubat ayında Rusya’nın Ukrayna’yı işgaline karşı dünya çapında bir propaganda savaşı başlatmadan çok önce, CIA çatışmanın temellerini İkinci Dünya Savaşı’nı takip eden ilk yıllarda atmıştı – Soğuk Savaş. Dostlar (Sovyetler Birliği) düşman, düşmanlar (Almanya, Japonya) dost oldu. CIA, Sovyetler Birliği’ni sabote etme, bölme ve istikrarsızlaştırma çabaları yoluyla SSCB’yi “parçalamak” (CIA’in ifadesiyle) için Ukrayna milliyetçi hareketinin Nazi kesimlerini kullandı. Bu projede en çok Stepan Bandera liderliğindeki şiddet yanlısı anti-semitik, anti-komünist ve anti-Rus grup olan Ukrayna Milliyetçileri Örgütü-B ile yakın çalıştılar.
Dünya Savaşı’nın başlarında Bandera, OUN’un Nazi işgaliyle işbirliği yapan ve bölgedeki milyonlarca Polonyalı, Ukraynalı Yahudi ve etnik Rus komünistin katledilmesine aktif olarak katılan daha acımasız fraksiyonundan sorumluydu. O dönemde Berlin’de bulunan CIA gizli operasyonlar şefi Peter Sichel, “Onlar [OUN] saf ve basit Nazilerdi” ve hatta “Bundan daha da kötüsü, çünkü birçoğu Nazilerin kirli işlerini onlar için yapıyordu” demiştir. Daha yakın bir tarihte, Azov Taburu da dahil olmak üzere ülkedeki aşırı sağcı güçlerin baskısıyla Bandera, Devlet Başkanı Viktor Yuşçenko tarafından ülkenin en büyük onuru olan “Ukrayna Kahramanı” ilan edildi; bu statü daha sonra halefi Victor Yanukoviç tarafından kaldırıldı.
Ödül, Avrupa Parlamentosu ve Bandera’nın liderliği altında doğrudan öldürülen yüz binlerce insanı temsil eden Polonyalı, Yahudi ve Rus örgütler tarafından kınandı. Ancak Ukrayna’nın iktidar kompleksindeki faşist yanlıları caydırılamayacaktı. Darbe sonrası ABD tarafından cumhurbaşkanlığına seçilen ve daha önce Kiev’deki ABD elçiliğine aktif bir muhbir olarak hizmet eden Petro (“Çikolata Kralı”) Poroşenko döneminde Bandera yeniden en yüksek makama getirildi ve doğum günü ulusal bayram ilan edildi. Lviv’de eski bir Polonyalı Katolik kilisesinin yanında yer alan Bandera anıtı ve zafer takı, Ukrayna’nın batısında bu savaş suçlusuna ithafen dikilen diğer anıtlar ve yeniden adlandırılan caddelerle birlikte dikkat çekmektedir.
CIA’in Orta ve Doğu Avrupa’daki gizli “geride kal” operasyonlarının (genel olarak “Gladio Operasyonu” olarak bilinir) bir parçası olarak, OUN ve diğer aşırı milliyetçi gruplardan devşirilen Ukraynalılar, Sovyet devletine karşı silah kaçakçılığı, gizli radyo yayınları, casuslar, komandolar, haydutluk, suikast ve sabotaj içeren bir isyan hareketi başlatmak için kullanıldı. Gizliliği kaldırılan (başlangıçta “gizli” olan) bir CIA tarih çalışmasına göre, Teşkilat, yeraltı hareketini ve Ukrayna’daki istikrarsızlaştırma çabalarını sağlam tutmak için katil OUN liderini Sovyetler Birliği’ne iade etmeyi reddetti. Bunun yerine, CIA’in iki kolu, örtülü operasyonlar için Politika Koordinasyon Ofisi (OPC) ve ABD hükümetinin koruma sağladığı gizli projeler için Özel Operasyonlar Ofisi (OSO), hem OUN’u korudu hem de Sovyet karşıtı Ukrayna İsyancı Ordusu ile yakın bir şekilde çalıştı ve “Ukrayna sınırındaki [Komünist] Polonya, Çekoslovakya ve Romanya hedeflerine yönelik psikolojik savaş faaliyetleri” yürüttü. OPC ve OSO “Ukrayna örgütünün [Ukrayna Yüksek Kurtuluş Konseyi] SSCB’ye sızmak ve Demir Perde gerisindeki yeraltı hareketlerinin gelişmesine yardımcı olmak için olağandışı fırsatlar sunduğunu kabul etmektedir.”
Sovyetler Birliği’ni/Rusya’yı “parçalamaya” yönelik amansız çabanın bir parçası olarak (bugüne kadar) CIA, Moskova’nın bölgedeki etkisini ve Rusya’nın egemenliğini yok etmek amacıyla Varşova Paktı ve Sovyet sonrası dönemlerde Orta ve Doğu Avrupa’ya sızma konusunda, itaatkâr astları MI6 (diğer adıyla Gizli İstihbarat Servisi) ile birlikte ön saflarda yer almıştır. Soğuk Savaş’ın ilk dönemlerindeki müttefikleri arasında Viyana’daki üst düzey Katolik Kilisesi yetkilileri ve Vatikan’daki anti-komünist varlıklar vardı ve bunlar Ajans’ın bölgede, özellikle Polonya, Macaristan ve Ukrayna hakkında değerli istihbarat toplamasına yardımcı oldular. Aynı dönemde CIA, Sovyet cumhuriyetlerindeki milliyetçi bağımsızlık hareketlerini kışkırtmak için tasarlanan “Kızıl Sox Operasyonu “nu başlattı. Amerikan eğitimli komandolar Sovyet Ukrayna’sına paraşütle indi ve Sovyet karşıtı savaşçılarla bağlantı kurdu. CIA, on yıl sonraki Domuzlar Körfezi işgalinin habercisi olan, komünistlerin “geri çekilme” başarısızlığıyla sonuçlanan bu operasyona 85 ajan gönderdi ve bunların dörtte üçü yakalandı.
Ukraynalı isyancı hareketin bastırılmasıyla birlikte, aralarında OUN’un kurucularından ve Gestapo tarafından acımasız işkence yöntemleri konusunda eğitilen Bandera’nın teğmenlerinden Mykola Lebed’in de bulunduğu birçok Banderci göçmen durumuna düştü. OUN’un dışişleri bakanı ve kötü şöhretli gizli polisinin başı olarak görev yapan Lebed, daha sonra ABD Ordusu tarafından “tanınmış bir sadist ve Almanların işbirlikçisi” olarak tanımlandı. Savaştan sonra Münih’e göç eden Lebed, burada yeni kurulan ve CIA tarafından gizlice yönetilen, ABD tarafından finanse edilen ve Doğu Avrupa’ya yayın yapan propaganda organı Radio Free Europe’ta önemli bir rol oynadı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Lebed’in Alman SS’lerinin gözdesi olduğu söylenir.
Savaş sonrası Almanya’da bulunan OUN-B ile arası açılınca, CIA onu, aralarında SS subayı Otto von Bolschwing (Nihai Çözüm’ün önde gelen organizatörlerinden) gibi savaş suçlularının da bulunduğu yüzlerce Alman Naziyle birlikte ABD’ye kaçırdı. Lebed New York’ta sahte bir isimle Sovyet karşıtı bir istihbarat elemanı olarak çalıştı. Ukraynalılar o zaman da şimdi de Sovyetler Birliği’ni/Rusya’yı yıkmak için tasarlanmış bir Soğuk Savaş politikasının araçları olarak görülüyordu. CIA’ya ait çok gizli bir belgede “Ukrayna yeraltı örgütünün şu anda ABD’de bulunan eski üyelerinden mümkün olan en geniş ölçüde yararlanılacaktır” diye yazıyordu.
Ukrayna’nın devletleşme çabaları, 2014 darbesinden sonra Rus kültürünün varlığına kısıtlamalar getirilmesine yol açan aşırı milliyetçi Russuzlaştırma çabalarıyla bağlantılıdır. İnsan Hakları İzleme Örgütü tarafından eleştirilen 2019 tarihli bir yasa, kamu görevlileri tarafından yapılan tüm konuşmaların ve ilkokuldan sonraki tüm eğitimin Ukraynaca yapılmasını ve Rusça dışında İngilizce ve AB dillerine istisna tanınan tüm yabancı dil medyasının Ukraynaca bir versiyon sunmasını gerektiriyordu. Yasa, Hitler’in Nasyonal Sosyalist Partisi’ni örnek alan Sosyal-Ulusal Parti’nin (SNPU) kurucularından olan başkanı Andriy Parubiy tarafından Ukrayna parlamentosundan geçirildi. Parubiy SNPU’yu “beyaz ırkın ve insanlığın son umudu” olarak ilan etti. SNPU 2004 yılında faşist parti Svoboda’ya dönüştü ve eski bir parlamento (Rada) üyesi olan lideri Oleh Tyahnybok o yıl yaptığı bir konuşmada Ukrayna’yı Üçüncü Reich’tan tanıdık gelen “Moskovalı-Yahudi mafyasından” kurtulmaya çağırdı.
Aşırı sağ partiler Rada’da çok az güce sahip olsa da, Azov Taburu gibi gruplar Ukrayna’nın sokak milisleri, ulusal muhafızlar, Kiev polisi ve düzenli orduda büyük bir güce sahip. ABD, neo-Nazi yönelimi ve göçmenler ile Roman ve LGBT topluluklarına yönelik saldırıları nedeniyle 2015 yılında Azov’a yardımı yasaklamış, ancak ertesi yıl yasağı kaldırmıştı. Azov’un ilk komutanı ve eski parlamento üyesi Andriy Biletsky, Ukrayna’nın ulusal hedefinin “dünyanın beyaz ırklarına … Semit liderliğindeki Untermenschen’e [alt-insanlara] karşı nihai bir haçlı seferinde liderlik etmek” olduğunu ilan etti. ABD Kongresi’nin en az 40 üyesinin Azov’un “yabancı terör örgütü” olarak listelenmesi yönündeki ricalarına rağmen Obama, Trump ve Biden yönetimleri buna yanıt vermedi.
Amerikan ana akım medyası (MSM), Donbas bölgesindeki bağımsızlık hareketlerini ezmeye çalışan başlıca askeri güç olan Azov’un (sanki sadece Ruslar savaş suçu işliyormuş gibi) ırkçı gündemine ve savaş suçlarına neden bu kadar az ilgi gösteriyor? ABD, İngiltere ve diğer Batı Avrupa ülkelerindeki ana akım medyadaki pek çok muhabir de benzer, hatta ırkçı önyargıları paylaşıyor olabilir mi? Şubat ayındaki Rus saldırısından bu yana, Kiev’in erken bombardımanı sırasında Ukraynalı yetkililer tarafından ülkeyi terk etmeleri engellenen Afrika ve Asya vatandaşlarının kısa süre içinde rapor edilen olayları, çatışmanın ırksal yönlerinin bir tarafını ortaya koydu. Ancak MSM’nin savaş bölgelerinden başka ülkelere kaçan beyaz Ukraynalılarla ilgili haberleri, ABD MSM’sinin ırk temelinde “değerli” ve “değersiz” kurbanlara nasıl davrandığını daha açık bir şekilde ortaya koydu.
Birçok önemli İngiliz, Amerikalı ve diğer Batılı gazeteci Ukrayna’dan kaçış konusuna ırk üstünlüğü ideolojisinin anlatı çerçevesi içinde odaklandı. Örneğin Al Jazeera için çalışan İngiliz televizyon sunucusu Peter Dobbie, Ukraynalı savaş mağdurları hakkında şunları söyledi “Bunlar müreffeh, orta sınıf insanlar… Kuzey Afrika’daki bölgelerden kaçmaya çalışan insanlar değil. Yan komşunuz olan herhangi bir Avrupalı aile gibi görünüyorlar.” İngiltere’de, Ukraynalı göçmenlerin geldiği bir Polonya tren istasyonundan konuşan ITV muhabiri Lucy Watson, beyaz savaş mültecilerini görünce yaşadığı şoku dile getirdi: “Şimdi başlarına akla hayale gelmeyecek bir şey geldi. Ve burası gelişmekte olan bir Üçüncü Dünya ülkesi değil. Burası Avrupa!” Polonya’daki Amerikalı meslektaşı, NBC News muhabiri Kelly Cobiella, beyaz dayanışması için ağladı: “Açıkça söylemek gerekirse, bunlar Suriye’den gelen mülteciler değil, komşu Ukrayna’dan gelen mülteciler …. Onlar Hıristiyan, onlar beyaz. Polonya’da yaşayan insanlara çok benziyorlar.” CBS haber muhabiri Charlie D’Agata, Ukraynalıların “nispeten” beyaz oldukları ve bu nedenle Araplardan daha değerli oldukları yönünde açık bir değerlendirme yaptı: “Burası -kusura bakmayın ama- Irak ya da Afganistan gibi bir yer değil…. Burası nispeten medeni, nispeten Avrupalı – bu kelimeleri de dikkatli seçmek zorundayım – böyle bir şeyi beklemeyeceğiniz ya da böyle bir şeyin olmasını ummayacağınız bir şehir [Kiev]” (italikler eklenmiştir). Fransa’nın önde gelen kablolu haber kanalı BFM TV’de gazeteci Phillipe Corbe de trajedinin ırksal hiyerarşi puanlamasını uyguladı: “Burada Suriyelilerden bahsetmiyoruz…. Hayatlarını kurtarmak için bizimkilere benzeyen arabalarla yola çıkan Avrupalılardan bahsediyoruz.”
Irksal önyargıdan ulusal önyargıya kolay bir geçiş vardır, bu nedenle ABD ana akım medyasının işgalle ilgili taraflı yayınları da çatışmanın doğasını, tarihini ve nedenlerini analiz etme konusunda isteksizlik göstermiştir. MSM aynı zamanda hakim anlatıyı sorgulayan sesleri de sansürlemekte, böylece söylemi krizi yorumlamanın alternatif yollarını gösterenleri engellemektedir. MSM’de ABD’nin savaşı kışkırtmadaki rolüne, Amerika’nın kendi işgallerinin yakın ve ilgili tarihine ya da yaptırımların sıradan Rus vatandaşları üzerindeki etkilerine odaklanan hiçbir kaynak bulunamamıştır. Amerikan basınının röportajları için seçilen Rusların en az yarısı, savaştan iki ay önce Rusların %80’inin işgali desteklemesine rağmen, yalnızca savaşa karşı oldukları için seçilmiştir.
Bolşevik Devrimi’nden (ve emperyalist düşünceli İngilizler için Kırım Savaşı’ndan) bu yana ana akım medyada Sovyetler Birliği/Rusya ile ilgili haberlere bulaşmış olan Rusya karşıtı önyargıların yanı sıra, Demokrat Parti’deki yeni-muhafazakar güçler ile istihbarat kuruluşlarındaki, bilişim endüstrilerindeki ve ABD ile İngiltere’deki büyük medya kuruluşlarındaki müttefiklerinden oluşan ve ABD’de kamuoyunu harekete geçiren yeni bir koalisyon var. G. W. Bush yönetiminden bu yana, yayın ve kablolu haber kanalları, emekli istihbarat subayları, yüksek rütbeli askeri ve savunma yetkilileri ve politikacılar topluluğundan seçilen dış politika analistleri ile dolup taştı; bunların çoğu aynı anda savunma endüstrilerinin işsizlik maaşını alıyordu, ancak izleyiciler bundan haberdar değildi. Bu kişiler arasında emekli dört yıldızlı general Jack Keane, General David Petraeus ve eski savunma bakanları Leon Panetta ve Condoleezza Rice gibi isimler yer almaktadır. Bu çatıan çıkarlar, neoliberal sınırlardan ve etikten arındırılmış ve militarize edilmiş ABD siyasi kültüründe büyük ölçüde fark edilmemektedir.
Kurumsal devlet-MSM propagandası döngüsü Washington’daki yayın odalarından sürekli yenilenmektedir. Edward Herman ve Noam Chomsky’nin klasik haber propagandası çalışmalarında belirttikleri gibi, dış politika haberlerini yapan gazetecilerin çok azı, ulusal güç kompleksinin (Beyaz Saray, Dışişleri Bakanlığı, Savunma Bakanlığı, CIA ve Washington’daki düşünce kuruluşları) dışında kaynak arayarak şirket medyasındaki ayrıcalıklı konumlarını tehlikeye atmaya isteklidir. Gazeteci Stephen Kinzer, ABD’nin Doğu Avrupa politikasına ilişkin kamusal tartışmaların kapanmasının en kötü yanının “basının Putin’i aşırı şeytanlaştırma” ve “Rusya’yı bizi ezmek üzere olan yırtıcı bir düşman olarak tasvir etme” konusunda “çok istekli bir katılımcı olması” olduğunu söyledi. Bu durum eski işvereni New York Times gibi gazetelerin “Pentagon’dan bile daha militan hale gelmesine” yol açmıştır.
MSM’den çıkan Rusya-Ukrayna haberleri, iki devlet başkanının Maniheist bir tasvirine dayanıyor. Bir yanda eski Varşova Paktı ülkelerini ezip geçerek Sovyetler Birliği’ni yeniden kurmak gibi büyük emelleri olan kötü ruhlu Putin var ki Rusya ve Putin hakkındaki yalanları yayınlamanın ya da ifade etmenin bir cezası olmadığı için herhangi bir kanıt gerektirmiyor. Joe Biden’ın diplomatik tanımlamalarına göre Putin bir “katil”, “savaş suçlusu”, “cani bir diktatör” ve “katıksız bir haydut “tur ve buna rağmen Avrupa’da Biden hala önde gelen bir dünya lideri ve devlet adamı olarak muamele görmektedir. Bir de Dışişleri Bakanlığı’nın kahraman milliyetçisi Volodymyr Zelensky’nin şahsında modern zamanların Jeanne d’Arc’ı var ki Batı medyası ona hayranlıkla bakıyor. G.W. Bush onu “zamanımızın Winston Churchill’i” olarak adlandırdı.
MSM onun otokratik ve baskıcı eylemlerini (Rusya’da yaşananlardan çok daha fazlasını) tartışmakta başarısız oldu. Geçtiğimiz birkaç ay içinde Zelenskiy tüm (11) muhalefet partilerini yasakladı ve “Rusya yanlısı” olmakla suçlanan bir dizi insan hakları aktivistinin, komünist ve solcu örgütçünün, gazetecinin ve hükümet yetkilisinin kaybolmasını, işkence görmesini ve hatta öldürülmesini” teşvik etti. Yasaklananlar arasında, lideri Viktor Medvedchuk’un “vatana ihanet” -yani ülkenin AB ile entegrasyon çabalarını sorgulamak- suçlamasıyla tutuklandığı Ukrayna’nın ikinci büyük partisi de vardı.
Ekim 2021’de Uluslararası Araştırmacı Gazeteciler Konsorsiyumu, vergi kaçırmak amacıyla paralarını offshore hesaplara yatıran dünya liderleri, varlıklı kişiler, politikacılar, ünlüler ve diğerlerinin bir listesini içeren Pandora Belgelerini ifşa etti. ABD hükümeti ve şirketler tarafından finanse edilen bir “yolsuzlukla mücadele” kuruluşu olan Transparency International’a göre, Ukrayna, ülkenin sürekli olarak Avrupa’nın en yolsuz ülkesi olarak listelenmesiyle tutarlı olarak, ifşaatta adı geçen en fazla sayıda politikacıya sahipti.
Zelenskiy’nin milliyetçi ve kahraman imajına karşı çıkan Pandora Belgeleri, kendisinin ve Kvartal 95 adlı televizyon yapım şirketindeki iş ortaklarının “en azından 2012 yılına kadar uzanan bir offshore şirketler ağına” yatırım yaptıklarını ortaya çıkardı. Bu yıl, şirketinin “milyarlarca dolarlık dolandırıcılık iddialarıyla gündeme gelen bir oligark [ve Zelensky’nin siyasi hamisi] olan [Ukraynalı-İsrailli-Kıbrıslı milyarder] Ihor Kolomoisky’ye ait” düzenli TV kanalı içeriği üretmeye başladığı yıldı. Zelensky ve ortaklarının vergi yükümlülüklerinden kaçınmak için offshore’da sakladıkları varlıklar arasında “Londra’nın merkezinde üç önemli mülk” de yer alıyor. İş ortakları uygun bir şekilde hükümet yetkililerine dönüştürüldü.
ABD’nin Rusya ile ilişkilerinde değişen şey sadece süper gücün saldırganlığı – NATO üslerinin Moskova’nın çevresine kadar yerleştirilmesi ve ilk vuruş kabiliyetinin sağlanması – değil, aynı zamanda diplomasiyi terk etmesidir. “Kötü imparatorluk” diye köpüren Ronald Reagan bile, Rusya’ya kıyasla çok daha zorlu bir düşmanla, yani Sovyetler Birliği ile yumuşama ve askeri anlaşmalar yapmıştı. Trump ve yakın çevresinin üyeleri, Clinton Demokratları tarafından sadece Rus yetkililerle konuştukları için vatana ihanetle suçlandılar. Ve devam eden Russiagate histerisinde, ana akım medya dengeli ve objektif gazetecilik iddialarını bir kenara bıraktı.
Çarpıcı bir tezat, 6 Ocak’ta Kongre Binası’na yapılan saldırı ile 2014’te Kiev’in Maidan meydanında neo-Nazi ve diğer aşırı sağcı gruplar tarafından hükümet binalarının bombalanması ve protestocular ile polisin keskin nişancılar tarafından öldürülmesiyle sonuçlanan, darbeye ve Azov Taburu’nun Donbas’a saldırmasına yol açan, ancak Amerikan büyük medya kuruluşlarının büyük ölçüde görmezden gelmeyi tercih ettiği olayların siyasi ve MSM tarafından ele alınışıdır. Gallup’un son anketi, MSM’ye tarihin hemen her döneminde olduğundan daha az güvenildiğini (gazetelere güven %16, TV haberlerine güven %11) gösterirken, gazeteciler ABD’nin Ukrayna’daki vekalet savaşının ve şirket devletinin kaba propagandacıları olarak bireysel rollerini yeniden gözden geçirmek isteyebilirler.
Soğuk Savaş döneminde CIA ile başlayan ABD hükümetinin Rusya’yı istikrarsızlaştırmaya yönelik organize çabaları hiç azalmadı ve Ukrayna, Rus egemenliğinin parçalanmasını gerçekleştirmenin ana koridoru olmaya devam ediyor. Rand Corporation’ın 2019 yılında ABD Ordusu için yaptığı bir araştırma, Ukrayna’daki çatışmaya neyin neden olduğunu çok net bir şekilde ortaya koyuyor ve bu New York Times ve CNN’in tek taraflı anlatısı değil. Rapor, Ordu’ya (ve muhtemelen Beyaz Saray’a) bu sona ulaşmak için spesifik ekonomik, jeopolitik ve askeri taktik ve strateji sunmaktadır:
-Rusya’nın petrol ihracatını ve Avrupa’ya giden Kuzey Akım doğalgaz boru hattını engellemek
-Daha büyük yaptırımlar uygulayın ve Rus beyin göçünü teşvik edin
-Suriye’ye askeri müdahalenin artırılması ve Belarus’ta rejim değişikliğinin teşvik edilmesi
-“Güney Kafkasya’daki gerilimlerden faydalanmak”, “Orta Asya’daki Rus etkisini azaltmak” ve “Moldova’daki Rus varlığına meydan okumak”
-Avrupa’daki ABD ve NATO kara kuvvetlerinin ve tatbikatlarının artırılması
-INF Anlaşmasından Çekilin
-Rusya riskini manipüle etmek için yeni yeteneklere yatırım yapın
-Ukrayna’ya ölümcül yardım sağlayın
ABD açısından çok etnikli Ukrayna, ABD’nin dünyada tek kutuplu bir pozisyonu korumaya çalıştığı, Rusya, Çin ve Hindistan’ın güç dengesi ilkelerine ilişkin iddialarının İmparatorluk tarafından duyulmayacağı küresel güç oyununda bir piyondan biraz daha fazlasıdır. Ana akım medya (nadir istisnalar dışında) oyunun bu oldukça açık ve bariz kurallarını haberlerinde gündeme getirmeyi reddediyor ve bunun nedeni de kendilerinin de Anglo-Amerikan küresel hegemonyasının ve beyaz üstünlüğünün sürdürülmesine yatırım yapmış olmaları.