Absinthe: Akıl değiştiren bir içki üzerine notlar


100 yıl önce, Avrupa'nın pek çok yerinde absint yasaklandı. Daniel Fahey, yeraltı damıtma sahnesinin tadı için İsviçre'deki doğum yeri Val-de-Travers'e gidiyor.
Editörün Notu:
Daniel Fahey'i İsviçre'deki Val-de-Travers'a gizli absinthe sahnesini ortaya çıkarmak için gönderdik, ancak sadece aşağıdakileri aldık: notlar, alıntılar ve kaydedilen ramblinglerle doldurulmuş bir A4 zarfı. Artık güvende olduğuna dair sözümüz var, bu hikayeyi orijinal çalışmalarından ve Diktafon kayıtlarından oluşturduk. Barda yazılı bir özürle başlıyor.
Editör
C
Saat uzun, vadi karanlığı ve akılcı düşünce beni kaçar. Uyuyamıyorum ama hayal etmeye devam ediyorum. Sonsuzluğumdan korkuyorum. Bu zarf, son 48 saatteki bulgularımı, ödevimi eksiksiz olarak içeriyor. Maalesef yazılmadı, sipariş verilmedi, ancak yapabileceklerinizi kullanın. Ödemeyi buna göre ayarlayın ve anneme gönderin. İngiltere'ye geri dönmek istiyorum.
D
Couvet, bu konuda çok az dikkate değer bir ortalama İsviçre kasabasıdır. Fransa sınırından 15 km (9 mil) mesafede bulunan Val-de-Travers vadisinin soduna dağılmış, dağ evleri sessizdir. Kasap, sinema ve birkaç bar var. Neşeli yerliler teklif bonjour geçtikçe.
Batıdan doğuya uzanan bir nehir olan L’Areuse’i takip eden vadide ekilen kasabalardan biridir. Daha doğru bir şekilde, L’Areuse saunters ve genellikle sadece akşam gürültüsü, sınır Fransız taşıtlarını yataklarıyla kantonun başkenti Neuchâtel arasında dolaşan 10 numaralı yolun trafiği.
Dışarıdan, Couvet'in Avrupa'nın en büyük bootlegger'larına ev sahipliği yaptığını bilmiyordunuz. Sadece tek bir ayırt edici özelliği onu verir: anasonun hafif kokusu.
Bugün Pazar. Areuse Boğazı'nın çamurları arasında uyum sağlayan bir koroyu, üst akıntıya tırmanmaktan kaçındığını duyabiliyorum. Dinlemeyi bırakıyorum ama her durduğumda da yaparlar.
Dün öğleden sonra: 18. yüzyıla ait bir yemek salonunda ağır, ahşap bir masaya oturtulmuş, hasırdan yapılmış bir şişeden dökülürken hala taze, pelin görüyorum. 2cl'ye doğru yükselen camımın içine damlar. Su, porselen bir çeşmeden damlar ve sıvıyı sütlü bir krema rengine dönüştürür.
Sadece yudumlu bir pencere, bir yudumun tadını çıkarırken, Temmuz’in güneşini ağırlıyor. Anasonlu güçlü bir tat ile pürüzsüz.
“Beğendiniz mi?” Diye sorar. Distiller Philippe, kendi camına su ekliyor.
Yaptığımı ifade ediyorum: “Çek Cumhuriyeti'ndeki şeylerden çok daha iyi.”
Philippe ve rehberim Christine kaçıyor mu?
“Elbette öyle!” Christine, onları doğruladıktan sonra durur. “İskoçya'da viski tadabiliyor olsaydın,“ Hindistan'da olanlardan daha iyi ”demezdin.”
Birkaç hangover, Jean Lanfray’ın sonuncusunu karşılaştırır. Bana bile koymuş olan, hatta Couvet'deki Hôtel de l’Aigle'nin ahşap kahvaltı masasına sarılmış benimkini bile almadım. Kahvemi yeterince şekerle şurup edersem, pankreasımın insülin üretmeyi bırakacağını ve öğle yemeğinden sonra insanı hissedeceğimi biliyorum. Lanfray sonsuza kadar bir canavar kalacaktır.
Ne yaptığını bilemezdi, ya da İsviçreli basın mensupları Fransız işçisinin Commugny evinde bir tüfek alıp alnından karısını vurduğuna inanırdı.
Dört yaşındaki kızı Rose'u da havaya uçurduğunda ne yaptıklarını bilemezdi. Bu yüzden, iki yaşındaki meleği olan Blanche'de namluyu düzelttiğinde ve tetikleyiciyi sıktığında, o zaman bir ön far olmalıydı.
Gazeteci bluster, Lanfray'ın 28 Ağustos 1905'te sadece iki absenin içmesine rağmen, cinayetlerin “Absinthe Cinayetleri” olarak adlandırıldı. Raporlar farklı olsa da, aynı zamanda iki brendi kahve, altı konyak, yedi kadeh şarap ve ekstra bir litre kadar batırdı. evde vino.
Ilımlı vakıflar için zamanlama daha iyi olamazdı. Onlar, politikacıları alkolü yasaklamak için bastırırken, Fransız şarap üreticileri (yeni bitkileri yok eden bir filokoks salgını), karlarının içine girdiği için de absinthe'den kurtulmak istediler.
Sonunda, sarı karınlı Lanfray kendisini hücresine astı, fakat durum, İsviçre'nin referandum yapması ve 1910'da absenin üretimini ve dağıtılmasını yasaklaması için İsviçre'de yeterince dikkat çekti.
4.47pm: “Size biraz ekmek alacağım,” diyor Montserrat Kassamakov, Môtiers'deki Maison de L’Absinthe'de çalışan hafif İspanyol harmanı. Açıkçası ben kararsızım - ya ayak ya da düşünce.
O beni bir döküyor verte (yeşil), bir Absinthe Bovert 77, gümüş oluklu kaşık ve kar-soğuk su için elek için şeker kare ile sundu. Yine, meyan kökü ısırığı ile keyifli. Christine ile akşam yemeği randevum var, bu yüzden camımı yapmam gerekenden daha hevesli bir şekilde boşalt.
10.32pm: Acı bekleme personeli teras masalarını hızla temizler. Beklenmedik yağmur, sıcak ve sabırsız, krem şemsiyelerin üzerine atılıyor, restoranda konuşma hacmini kaldırıyor.
Bir sonraki tablo telefonlarını çalmayı bırakıyor. Sarhoş olduğumu söyleyebilir mi? Yolumu parlıyorlar. Tatlı, işaretlenmemiş bir iksir şişe ile gelir. Bu bir absinthe. Christine vanilyalı dondurmamı onunla doldurur. Güçlü görünüyor; eve yürümeye ihtiyaç olabilir.
Bu tarz tüm modalarda olduğu gibi, absintin yükselişi, birtakım faktörlere, bu durumda sosyal kabullere ve içeceğin su verme yeteneklerine bağlıydı.
Absinthe'nin estetiği (kristal cam, çin tabağı, süslü çeşme, kaşık, damla, şeker) özellikle bayanlar ile birlikte yüksek toplumda kabul görmesine yardımcı oldu.
Maison de L''Absinthe'den Montserrat Kassamakov: “Kadınların kafelere, bistrolara ve restoranlara gitmeye başladıkları için teşekkürler. […] Kadınların içmesine ve sosyal yaşama sahip olmasına izin verdi. Daha önce, sadece halkın içinde içki içen fahişeler ve düşük seviyeli insanlardı. ”Daha sonra, bir çare olarak tanıtılan Fransız askerler, Afrika'ya giderken kit torbalarına pelin koydular. Kolera, dizanteri ve sıtmayı önlemek için kullandılar.
Dünya bir kez absinthe icat edildiğini kaydetmek için çok sarhoştu, ama yerli halk bu vadide ısrar etti. Ortak ve Roma pelin, çördük, limonlu balmumu ve nane, ruh için önemli aromatik bitkiler, hepsi burada doğal olarak yetişir.
“Yasaklamadan önce,” diye parlayan Philippe Martin, nemli bir balkondan çıkarken, güneşin solmuş bir balkonuyla, “iki köy arasındaki tüm bu alanlar, solucanla dolu.”
Yaratılışına dair iki iddia: 1) Fransız ordusundan bir asker olan Pierre Ordinaire, 1768'de İsviçre'ye girerken onunla bir ön tarifi vardı; 2) Tıbbi mucizeleri karıştıran bir Couvet herbalist olan Madam Henriod, en az 1765 ten nefesini kesen çaylara koydu.
Yeni kanıtlar, içkinin her ikisinden de önce düşünüldüğünü gösteriyor.
Philippe Martin: “1761'de çalışan bir damıtma fabrikası vardı, bu da diğer iki öykünün anlamı… [izler]. 1720 ile 1740 yılları arasında Couint'te gerçek bir başlangıç olduğunu hayal edebiliriz. ”
Düşünmek için: dünyanın en büyük pazarlama kampanyası mırıldandı?
Nesiller, şairler ve sanatçılar ve absinthe için ayrılmaz oldu: Rimbaud onu duyularını yok etmek için kullandı; Picasso emdiklerini boyadı; Toulouse-Lautrec, oymalı bir bastonda saldıran; Verlaine, ölüm yastıklarının altına bir şişe koydu.
Karaciğeri yeterince ıslatın ve sahibinin halüsinasyon yapması gerekir: Wilde çiçekleri gördü; Van Gogh zengin sarılar karıştırdı. Ama sadece bir ürünün tanıtımını yapan yüzen perilerin ve sınırsız hayallerin görüntüleri miydi?
Tahta kurdu içindeki bir bileşik olan Thujone'un, absinthe'nin psychedelic özelliklerinden uzun süre sorumlu olduğu düşünülüyordu, ancak yeni çalışmalar aksini kanıtladı.
Amerikan Kimya Derneği, ön-yassı absintte tüber, fenkon, pinokampon, metanol ve bakır konsantrasyonlarının halüsinasyonları tetikleyecek kadar yüksek olmadığını buldu.
“Her şey göz önünde bulundurulduğunda, etanolden başka hiçbir şey,“ absleizm ”sendromunu açıklayabilen absintlerde bulundu.
Philippe Martin: “Neuchâtel'den bir öğrenci vardı, absinthe yeniden yasallaştırıldı, kim [bazı absinthe analiz etti] ve günde 60 kez absinthe içmeniz gerektiğini söyledi […] beyninizle ilgili bazı sorunlara sahip olmak için. Ben doktor değilim, ama her gün 60 tane dehşetle hayal edeceğinizi düşünüyorum. ”
Tahminler, şairlerin ve ressamların günde 12 ila 20 bardak içeceğini öne sürüyor.
Az sayıda varlığı varoluş için gerekli görüyor, ama Val-de-Travers için öyle idi. Geceyarısı çanlar 7 Ekim 1910'da yasağını yürürlüğe soktuğunda, yerli halk hala onların saklanmalarını gizliyordu.
Vadideki yaklaşık 500 kişi, ana gelirleri olan ruha dayanıyordu: ya tarlada çalışıyor ya da içeceği damlatıyordu. İşte bu yüzden, Ekim ayı sonunda 120-150 gizli damıtma tesisleri zaten moonshine yapıyordu.
“Babam 1972'de başladı,” diye hatırlıyor Philippe Martin, babasının tahtaya nasıl odun koyduğunu ve hala üstte olduğunu anlatıyor. “Damıtma başına 10 veya 12 litre, gerçekten küçük bir üretimdi, ama Neuchâtel'de çalışıyordu ve insanlar“ Ah! Sen Val-de-Travers'den geliyorsun, bana biraz absinthe getirebilir misin? ’”
Philippe’in babası tuhaf şişeyi ya da iki tanesini gizlice değiştirirken, diğerleri daha profesyonel kıyafetler kullanıyordu. Absinthe, açılmamış ananas reçetelerinde dünya çapında taşındı ya da telefon kulübelerinde gizlenmiş Postaneye satıldı.
Doğal olarak, baskınlar yapıldı ve hala el konuldu, ancak alkolün İsviçre'den satın alınmasına bağlı olarak uygulanan para cezaları değişti.
Bir hanımefendi, üç kez absinthe damlatmak yakaladı, ülkede saf alkol aldığını kanıtlayabileceği için 16,000 CHF para cezası aldı. Sınırın ötesindeki alkollü içki satanlar hala para cezalarını ödüyor.
“Peri, çeşmelere yakın yürüyüşe bir şişe koyardı.”
Nicolas Giger ve ben Gorges de la Pouetta-Raisse'in ağzının yanındaki çakmaktaşı bir yürüyüş parkuru boyunca geziyoruz ve en sevdiği bahşiş, absinthe hakkında konuşuyor.
Kendisi de gizli bir damıtma şirketi olan ve Absinthe Trail'in kurucusu (Fransa'daki Pontarlier'den İsviçre'deki Noiraigue'nin ötesine geçen damıtma tesisleri, kaçaklar ve kaçakçılık yerleri), Giger eski bir yasaklama geleneğinden bahsediyor.
Susuz yerliler şişeleri gizlerdi La Bleue ormandaki absinthe, müdahale eden gözlerden uzak. Her zaman hayranların ortaya çıkması için soğuk doğal kaynakların yakınında saklanırlar.
Küçük bir ahşap kapının arkasına gömülü bir şişe bulduğumuz Fontaine à Louis'de bir bardak paylaşıyoruz.
Editörün Notu:
Daniel’in notlarının geri kalanı ya alakasız, uygunsuz ya da okunaksızdır.
Editör
BİLMEM GEREKOraya gitmek SWISS (www.swiss.com) Uluslararası Hava Hatları, Londra Heathrow ve Londra City'den Zürih'e uçuşlar sunmaktadır. Oradan trenler, Couvet'in merkezine (Neuchâtel üzerinden) gider. İsviçre Seyahat Sistemi, tren seyahati de dahil olmak üzere, yurtdışından gelen ziyaretçiler için özel bir seyahat kartı ve bilet yelpazesi sunmaktadır. İsviçre Transfer Bileti, havalimanı ile varış noktanız arasında bir gidiş gelişi kapsar. Nerede kalınır Leziz geleneksel Hôtel de L''Aigle (www.gout-region.ch/fr/hotel_