“Mirkwood’da daha ilk gölgelerin hissedildiği sırada, Ortadünya’nın batısında, insanların Sihirbazlar dediği Istari beliriverdi. O dönemde, limanlarda yaşayan Cirdan dışında hiç kimse nereden geldiklerini bilmiyordu; Cirdan ise, denizin öte yanından geldiklerini sadece Elrond’a ve Galadriel’e açıkladı. Ama sonradan Elfler arasında, Batı’nın Efendilerinin onları haberci olarak gönderdikleri konuşuldu; Sauron yeniden ortaya çıktığı takdirde, gücünün karşısında duracak, Elflere, İnsanlara ve iyiliğin yolunda giden tüm canlılara cesaret vereceklerdi. Görünüşleri insana benziyordu; yaşlı ama dinçlerdi; yıllar içinde yavaş yavaş yaşlandılar ve büyük mesuliyetlerleri sırtlanmış olsalar da pez az değiştiler; hem ellerinin, hem de zihinlerinin güçleri pek çok, bildikleri ise muazzamdı. Uzun süre, Elfler ve İnsanlar arasında bir o yana bir bu yana gidip geldiler; bu arada hayvanlar ve kuşlarla da görüştürler; Ortadünya halkları onlara bir sürü isim taktı, çünkü gerçek isimleri hiçbir zaman açıklanmadı. En güçlüleri, Elflerin Mithrandir ve Curunir, kuzeydeki İnsanların ise Gandalf ve Saruman diye adlandırdıklarıydı. Curunir aralarında en yaşlı olandı ve ilk olarak o gelmişti; onun ardından Mithrandir ile Radagast gelmişler, Istari’nin diğerleri ise Ortadünya’nın doğusuna gitmişlerdi, ki hikayelerin hiçbirinde de onlardan bahsedilmez. Radagast tüm kuşların ve hayvanların dostuydu, Curunir ise sık sık İnsanların arasında bulunurdu; hem usta bir konuşmacıydı, hem de demirciliğe dair her türlü maharete sahipti. Elrond’la ve Elflerle kafaca en çok uyuşan Mithrandir’di. Kuzeyde ve batıda en uzak noktalara kadar gider, hiçbir ülkede uzun uzadıya konaklamazdı; ama Curunir doğuya yolculuk etmiş ve döndüğü zaman, Numenoreanların en güçlü oldukları devirde yaptıkları Isengard Halkası içinde bulunan Orthanc’a yerleşmişti” (s. 611-612).
Tolkien J. R. R. (2015). Silmarillion, (çev. Berna Akkıyal), İthaki Yayınları, İstanbul.