Korku, acının ana maddesidir. Acıyı inciten şey budur. Korkuyu ortadan kaldırın ve sadece his kaldı. 1970'lerin ortasında, kuzeydoğu Tayland'daki fakir ve uzak orman manastırında kötü bir diş ağrım vardı. Gidecek dişçi, telefon ve elektrik yoktu. İlaç göğsünde aspirin ya da parasetamol bile yoktu. Orman rahiplerinin dayanması bekleniyordu.
Akşam geç saatlerinde, sık sık hastalıklarda olduğu gibi, diş ağrısı giderek kötüleşir ve kötüleşir. Kendimi çok zor bir keşiş olarak görmüştüm ama bu diş ağrısı gücümü deniyordu. Ağzımın bir tarafı ağrılıydı. Şimdiye kadar sahip olduğum ya da sahip olduğum en kötü diş ağrısıydı. Nefesden meditasyon yaparak ağrıdan kaçmaya çalıştım.
Sivrisinekler ısırırken nefesime odaklanmayı öğrenmiştim; bazen aynı anda vücudumda kırk saydım ve bir hissi diğerine odaklanarak aşabilirim. Ancak bu acı olağanüstüydü. Aklımı sadece iki ya da üç saniye boyunca nefes hissi ile doldururdum, sonra acı kapandığım zihnin kapısına vurur ve öfkeli bir güçle patlardı.
Ayağa kalktım, dışarı çıktım ve meditasyon yapmayı denedim. Ben de yakında bıraktım. 'Yürüyen' meditasyon değildim; Ben meditasyon yapıyordum. Sadece yavaş yürüyemedim. Acı kontrol altındaydı: Beni koşuşturdu. Fakat kaçacak yer yoktu. Acı çekiyordum. Ben deliriyordum.
Kulübeme geri döndüm, oturdum ve ilahi etmeye başladım. Budist ilahilerin olağanüstü bir güce sahip olduğu söylenir. Sana servet getirebilirler, tehlikeli hayvanları uzaklaştırabilirler, hastalıkları ve acıları iyileştirebilirler - ya da öyle söylenir. İnanmadım. Bilim adamı olarak eğitildim. Büyü ilahisi sadece hokkabazlıktı, sadece saf için. Böylece işe yarayacağının nedenini umarak, ilahi olmaya başladım.
Çaresizdim. Yakında bunu da durdurmak zorunda kaldım. Kelimeleri bağırıp çığlık attığımı fark ettim. Çok geç olmuştu ve diğer keşişleri uyandırmaktan korktum. Bu ayetleri şöyle sayıyor olsaydım, muhtemelen bütün köyü birkaç kilometre öteden uyandırırdım! Acının gücü normal olarak söylememe izin vermedi.
Yalnızdım, kendi ülkemden binlerce mil uzakta, tesisleri olmayan uzak bir ormanda, kaçılmaz bir şekilde dayanılmaz acılar içinde. Bildiğim her şeyi denedim, her şeyi. Sadece devam edemedim. Öyle gibiydi.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Çaresizlik Bilgelik Kapı Açtı
Böyle bir çaresizlik anı, kapıları bilgeliğe, sıradan hayatta hiç görülmeyen kapıları açar. Böyle bir kapı bana açıldı ve ben de içinden geçtim. Açıkçası, alternatif yoktu.
İki kısa kelimeyi hatırladım: 'bırak'. Bu kelimeleri daha önce birçok kez duymuştum. Arkadaşlarıma anlamlarını açıklamıştım. Ne anlama geldiklerini bildiğimi sanıyordum: bu sanrı. Bir şey denemeye razı oldum, bu yüzden bırakmaya çalıştım, yüzde yüz bıraktım. Hayatımda ilk kez, gerçekten gitmesine izin verdim.
Sonra ne oldu beni sarstı. Bu korkunç acı hemen kayboldu. En nefis saadetle değiştirildi. Zevk dalgası üzerine dalga vücudumdan heyecanlandırdı. Aklım derin bir barış halindeydi, çok, çok lezzetli. Şimdi kolayca ve kolayca meditasyon yaptım.
Meditasyonumdan sonra, sabahın erken saatlerinde biraz dinlenmek için uzandım. Selâmetle, huzur içinde uyudum. Manastır görevlerim için zamanında uyandığımda, bir diş ağrım olduğunu fark ettim. Ancak önceki gece ile karşılaştırıldığında hiçbir şey değildi.
Acıyı Bırakmak
Önceki hikayede, bıraktığım diş ağrısının korkusu vardı. Acıyı memnuniyetle karşıladım, kucakladım ve olmasına izin verdim. Bu yüzden gitti.
Acı çeken arkadaşlarımın çoğu bu yöntemi denedi ve çalışmadığını buldu! Ağrılarıma göre diş ağrımın hiçbir şey olmadığını söyleyerek şikayet etmeye geldiler. Bu doğru değil. Ağrı kişiseldir ve ölçülemez. Onlara neden bırakmamın üç öğrencimin bu hikayesini kullanarak onlar için işe yaramadığını açıkladım.
İlk öğrenci, büyük acıyla, bırakmaya çalışıyor.
'Bırak gitsin', nazikçe önerirler ve beklerler.
'Bırak!' hiçbir şey değişmediğinde tekrar ederler.
'Sadece gidelim!'
'Hadi, bırak gidelim.'
'Sana söylüyorum Let! Gitmek!'
'BIRAK!'
Bunu komik bulabiliriz, ama çoğu zaman hepimizin yaptığı budur. Yanlış şeyi bıraktık. 'Bırak gitsin' demekten vazgeçmeliyiz. İçimizdeki “kontrol ucubesini” bırakmalıyız ve hepimiz bunun kim olduğunu biliyoruz. Bırakmak 'denetleyici yok' anlamına gelir.
İkinci öğrenci, korkunç bir acı içinde, bu tavsiyeyi hatırlar ve denetleyiciden ayrılmasını sağlar. Gitmelerine izin verdiklerini varsayarak acıyla oturuyorlar. On dakika sonra, ağrı hala aynıdır, bu yüzden bırakma izninin işe yaramadığından şikayet ederler.
Onlara bırakmamın acıdan kurtulmanın bir yöntemi olmadığını, acının serbest kalmasının bir yöntemi olduğunu açıklarım. İkinci öğrenci, acı ile uğraşmaya çalıştı: “On dakika bırakacağım ve sen, acı kaybolacaksın. TAMAM?'
Bu acıyı bırakmaz; Bu acıdan kurtulmaya çalışıyor.
Korkunç acı içinde üçüncü öğrenci, şu acıya şöyle bir şey söylüyor: 'Acı, kalbimin kapısı sana açık, bana ne yaparsan yap. İçeri gel.'
Üçüncü öğrenci, bu acının yaşamının geri kalanında bile, istediği kadar devam etmesine izin vermeye tamamen isteklidir; daha da kötüye gitmesine bile izin vermek. Acı özgürlüğü veriyorlar. Kontrol etmeye çalışmaktan vazgeçiyorlar. Gitmesine izin veriyor. Ağrının kalması veya geçmesi artık hepsi için aynı. Ancak o zaman ağrı yok olur.
TM veya Diş Tedavisi Nasıl Aşılır?
Topluluğumuzun bir üyesi çok kötü dişlere sahip. Birçok dişi çıkarması gerekiyordu, ancak anestezi yapmamayı tercih etti. Sonunda anestezi olmadan dişlerini çekecek bir diş hekimi buldu. O birkaç kez orada olmuştur. Hiçbir sorun bulamadı.
Bir dişin anestezi olmadan diş hekimi tarafından alınmasını sağlamak yeterince etkileyici görünebilir, ancak bu karakter daha da iyi gitti. Anestezi olmadan kendi dişini çıkardı.
Onu manastır atölyesinin dışında, sıradan bir pense pençesinde, kanıyla bulaşmış taze çekilmiş bir diş tuttuğunu gördük. Sorun olmadı: Atölyeye dönmeden önce kan pensesini temizledi.
Ona nasıl böyle bir şey yapmayı başardığını sordum. Söylediği şey, neden korkunun acının ana maddesi olduğunu örnekliyor.
“Kendi dişimi çıkarmaya karar verdiğimde - dişçiye kadar giden o kadar güçtü ki - acıtmadı. Atölyeye doğru yürüdüğümde, canın yanmadı. Bir pense aldığımda, zarar vermedi. Dişi pense tutucusunda tuttuğumda hala acımadı. Penseyi kıpırdadığımda ve çektiğimde, o zaman acı verdi, ama sadece birkaç saniye boyunca. Diş bir kez dışarı çıktığında, çok fazla acı vermedi. Acı sadece beş saniyeydi, hepsi bu.
Siz, okuyucum, muhtemelen bu gerçek hikayeyi okuduğunuzda yüzünü buruşturdunuz. Korku yüzünden, muhtemelen ondan daha fazla acı hissettin! Aynı başarıyı denediyseniz, pense almak için atölyeye gelmeden önce bile muhtemelen korkunç bir şekilde incitirdi. Beklenti - korku - acının ana maddesidir.
Yayımcı, Lothian Books, Australia'nın izniyle yayınlanmaktadır. www.lothian.com.au
(Kuzey Amerika baskısı başlığı altında yayınlandı: "Bu Kamyon Dung'a Kim Sipariş Verdi ?: Hayatın Zorluklarını Karşılamak İçin İlham Vermek"Bilgelik Yayınları tarafından yayınlanmıştır. © 2004. www.wisdompubs.org)
Madde Kaynak:
Kalbinin Kapısını Açma (Bu kamyon dolusu pisliği kim sipariş etti?)
Ajahn Brahm tarafından.
Uluslararası Çok Satan Üründeki 108 Parçaları Bu Dunk Yükünü Kim Sipariş Etti? sevgi ve bağlılıktan korku ve acıya kadar her konuda düşünceli yorumlar sunun. Kendi Budist halk masallarının yanı sıra kendi yaşam deneyimlerinden yola çıkarak, yazar Ajahn Brahm, otuz yılı aşkın bir süre boyunca ruhsal gelişmeyi, sessizce tadını çıkarabilecekleri veya arkadaşlarına ve ailelerine yüksek sesle okuyabilecek keyifli hikayeler döndürmek için bir keşiş olarak kullanır.
Yazar Hakkında
Ajahn Brahm, Batı Avustralya'daki Bodhinyana Manastırı'nın ve Batı Avustralya Budist Cemiyeti'nin Manevi Direktörüdür. İlham verici ve aydınlatıcı konuşmalarıyla tanınan büyük bir içgörü ve mizah ile meditasyon ustası olarak kabul edilir. Düzenli olarak Avustralya, Malezya ve Singapur'da ders veriyor ve konuk öğretmen ve motivasyonel konuşmacı olarak birçok ülkeyi ziyaret ediyor.
Bu Yazarın Kitapları
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = Ajahn Brahm; maxresults = 3}