Vücut Geliştirmeciler İçin Yeni Önerilen Protein Tüketimi : 0.5 Kilo Başına Bir Gram Mıdır?
Bir vücut geliştiricisi ne kadar diyet proteini ister? Amerikan Spor Hekimliği Koleji ve Uluslararası Spor Beslenme Topluluğu gibi çeşitli organizasyonlar, fiziksel olarak aktif yetişkinlerin günde vücut ağırlığının kilogramı başına 1.2-1.4 ve 2.0 gr protein tüketmelerini; eğitimden iyileşme ve zayıf vücut kütlesinin büyümesi ve bakımını teşvik etmek için önerirler. Bununla birlikte, bu tavsiyeler temel olarak, normalde yalın vücut kütlesi olan eğitici olarak aktif veya önceden eğitimsiz yetişkinleri içeren araştırmalara dayanmaktadır. Bu tavsiyeleri yalın vücut kütlesini en üst düzeye çıkarmak isteyen, direnç eğitimi almış bir vücut geliştiricisine genişletmek, uygun olmayabilir.
Elit vücut geliştiricileri, acemi vücut geliştiricilerinin ve güçlendirilmiş atletlerin minimum protein gereksinimlerini belirlemek için çeşitli çalışmalar denenmiştir.
Nitrojen alımını ve atılımını ölçerek protein gereksinimlerini belirlemeye çalışan azot dengesi yöntemini kullanılan bu çalışmalarda, kilo vücut ağırlığı başına 1,4 gramdan fazla protein gereksinimi önermektedir. Bununla birlikte, azot dengesi metodu, verilerin analiz edilme şekli (lineer olmayan veriler için doğrusal uyumsuzluklar), azot alımının ve boşaltımın yanlış tahminleri ve protein alım ölçümlerinden önce gerekli bir ile iki hafta uyarlama periyodu gibi alınabilir çeşitli sınırlamaları vardır.
Atletlerin bedenleri, bu adaptasyon periyodu boyunca daha düşük protein alımı için adapte olabileceği için, son nokta özellikle önemlidir. İzotop izleyici çalışmaları dört aşamalı protein metabolizması olduğunu öne sürmüştür: eksiklik, barınma, uyum ve aşırılık gibi. Azot denge çalışmaları insanların diyet proteininin daha düşük alımı, azot dengesi içinde olduğunu gösterebilir, çünkü vücut, kas proteini sentezi ve bağışıklık fonksiyonu gibi fizyolojik olarak ilgili yolları aşağı doğru düzenleyerek bu düşük miktara adapte olmaktadır.
Bununla birlikte, kas büyümesini en üst düzeye çıkarmak isteyen bir vücut geliştiricisi için, bu konaklama yararlı değildir. Daha ziyade hem optimum büyüme hem de bağışıklık fonksiyonu mevcut olduğunda odaklanma koşulları üzerinde olmalıdır.
- IAAO : 1 vazgeçilmez amino asitin protein sentezi için yetersiz olduğu zaman, Gösterge amino asit dahil olmak üzere tüm diğer IDAA’nın oksitleneceği kavramına dayanmaktadır.
Gösterge amino asit oksidasyonu (IAAO) tekniği azot dengesi çalışmaların birçok eksikliklerin üstesinden gelmek ve protein ihtiyacını tespit etmek için uygulanan bir yöntemdir. Örneğin, protein gereksinimlerinin test edilmesinden önce yalnızca minimal bir adaptasyon periyodu gereklidir.
Gösterge amino asit oksidasyonu yöntemi, bir gerekli amino asitin, protein sentezi için yetersiz olduğu zaman, “gösterge” amino asit de dahil olmak üzere diğer gerekli amino asitlerin enerjisi için oksitlenir, çünkü protein karbonhidrat ya da yağ gibi kolayca depolanamayacağı kavramına dayanmaktadır. Diyetteki amino asitler, protein sentezi yoluyla, vücut dokularına dahil edilmeli veya enerji için oksitlenmeli ve vücuttan atılmalıdır.
İncelenen çalışma, genç, erkek vücut geliştiricilerin protein gereksinimlerini belirlemek için Gösterge amino asit oksidasyonu tekniğini kullanmıştır. Bu, bu popülasyonda Gösterge amino asit oksidasyonu tekniğini kullanan ilk çalışmadır ve azot dengesi değerlendirmelerinin eksikliklerini ortadan kaldırırken, vücut geliştiricilerine,protein önerilerinin oluşturulmasına yardımcı olmak için önemli bilgiler sağlamaktadır.
Fiziksel olarak aktif yetişkinlerin protein ihtiyacı, düzenli olarak aktif olan insanlardaki yaygın farklardan dolayı tartışmalı bir araştırma alanı olmaya devam etmektedir. Vücut geliştirme uzmanları böyle bir nüfusu içerir ve bununla ilgili sınırlı miktarda veri vardır. Azot denge yöntemini kullanarak vücut geliştiricilerin protein gereksinimlerini belirlemek için çeşitli çalışmalar yapılmaya çalışılmıştır, ancak azot dengesi ölçümleri dikkate değer kısıtlamaları içermektedir.
Çalışmanın amacı, Gösterge Amino Asit Oksidasyon Gösterge amino asit oksidasyonu tekniği denilen azot denge araştırmasının eksikliklerinin çoğunun üstesinden gelen bir yöntem kullanarak, vücut geliştiricilerin protein gereksinimlerini belirlemektir.
İçerik Tablosu
Kimler ve Ne Çalışıldı ?
Sekiz sağlıklı, genç erkek (ortalama yaş 22.5), bir üniversite kampüsünde; ayrıca, katılımcılar en az üç yıllık direnç eğitimi tecrübesine sahiptir ve şu anda minimum aerobik egzersizle haftada dört veya daha fazla gün boyunca (haftada 20 dakikadan az süreyle) kuvvetli bir eğitim görmüşlerdir.Buna ilave olarak, katılımcılar nispeten ağırlık açısından stabil, son altı ayda kilo alımı veya kaybı dört kilogramdan (10 kilo) daha az olmalı ve asla anabolik steroid kullanmamış olmaları gerekmektedir.
Katılımcıların teorik maksimum masküler potansiyeline yakın olduklarından emin olmak için, her biri yağsız kitlesel endeksine (Yağsız Kütle İndeksi; Vücut Kütle İndeksi ile aynıdır, ancak vücut ağırlığı yerine yağsız kütle kullanmakta) hesaplanmış ve MR.USA kazananlarının yayınlanan değerleri sırasında karşılaştırmışlardır;1939-1959 öncesi steroid döneminde. Sadece geçmiş ABD’li kazananların kas gücünün % 10’u dahilindeki katılımcılar seçilmiştir. Ortalama olarak, bu çalışmaya katılan sekiz erkek vücut geliştiricisinin Yağsız Kütle İndeksi değeri 24’tür (geçmiş ABD’li vücut geliştiricilerinin % 96’sı).
Katılımcılar, en az bir hafta ayrılan üç günlük test periyodlarını gerçekleştirmiştir. Her vesileyle Gösterge amino asit oksidasyonu çalışma gününü takiben iki günlük adaptasyon periyodu yapılmıştır. Uyarlama günlerinde katılımcılar, vücut geliştiricilerin, geçmişteki azot dengesi araştırmaları ile tutarlı olabilmek için kilogram vücut ağırlığı başına 1.5 gr protein tedarik eden bir bakım diyeti sağlamıştır.
Gösterge amino asit oksidasyonu test günü boyunca, katılımcılar 12 saatlik bir gecede hızlı olduktan sonra, sekiz saatlik yemek olarak tüketilen kilo başına 0,1 ila 3,5 gr arasında değişen bir test proteini alımı için rastgele atanmıştır. Test günleri antrenman yapılmayan günlerde ve bir antrenmandan en az 48 saat sonra meydana gelmiştir, çünkü direnç eğitiminin antrenman sonrası iki güne kadar kas protein sentez oranlarını arttırdığı bilinmektedir.
Sekiz genç deneyimli erkek vücut geliştiricisi, küçük bir grup protein gereksinimlerini belirlemek için çeşitli Gösterge amino asit oksidasyonu test günlerinde vücut ağırlığının kilogramı başına 0,1 ile 3,5 gram protein tüketmişlerdir.Test, eğitim sonrası günlerde, en son 48 saat sonra gerçekleştirilmiştir.
Bulgular Nelerdi?
Protein oksidasyonu, protein alımının artması ile vücut ağırlığının kilogramı başına ortalama 1,7 gram proteinin alımı kadar azalmış ve bu da platoya çıkmıştır. Bu, çalışma örneği için ortalama diyet protein gereksiniminin günde kilogram vücut ağırlığı başına 1,7 gram protein olduğunu düşündürmektedir. % 95 güven aralığı, kilogram başına 1.2 ila 2.2 gram arasında değişmektedir; bu da vücut geliştiricilerin spesifik protein ihtiyaçlarında çok değişkenlik olduğunu göstermektedir. Vücut ağırlığı yerine yağsız vücut kütlesi kullanıldığında, ortalama protein ihtiyacı ve güven aralığının üst sınırı, kilogram başına 2.0 ve 2.5 gram olmuştur.
Çalışma İnsanlara Gerçekten Neler Anlatıyor?
İncelenen çalışma, genç ve deneyimli vücut geliştiricilerinin ihtiyaçlarını karşılayacak günlük protein gereksiniminin, kilogram başına ortalama 1.7 gr, protein gazı başına ortalama kilogram vücut ağırlığı için 1.2 ila 2.2 gr arasında olması muhtemel olduğunu düşündürmektedir. Bu istatistiklerden yazarlar daha sonra hemen hemen tüm tecrübeli vücut geliştiricilerinin kilo başına 2.2 gr yiyerek protein gereksinimlerini karşılayacağını düşünmüşlerdir.
Ancak bu, yanlışlıklara neden olabilir, çünkü bunlar, bildirilen istatistiklere gelince, bu sayıya ulaşmanın doğru yolunun olmayacağını bildirilen% 95 güven aralığına dayanıyor gibi görünmektedir.
Çalışmanın bulgularını güçlendirilmiş atletler de dahil olmak üzere diğer popülasyonlara genişletirken göz ardı edilemeyecek pek çok önemli niteleyici vardır. Katılımcılar haftada en az dört gün ve her gün yaklaşık bir saat eğitim almaktadır, ancak eğitim rutinlerinin özellikleri belirtilmemiştir. Vücüt geliştiricileri, nispeten daha yüksek tekrar alanlarına odaklanarak bölünmüş rutinleri kullanır (kas büyümesini en üst düzeye çıkarmak için sette 6-12 tekrarlar önerilir). Eğitim değişkenlerinin (frekans, yoğunluk ve hacim) protein gereksinimlerini nasıl etkilediği bilinmemektedir.
Bu, Gösterge amino asit oksidasyonu tekniğini kullanarak vücut geliştiricilerin protein gereksinimlerini değerlendiren ilk araştırmadır ve diğer araştırmalara doğrudan karşılaştırmalar yapılmamaktadır. Buna ilave olarak, katılımcılar, vücut kütlesi bakımından önemli miktarda (ortalama% Yağsız Kütle İndeksi olan ve steroid öncesi çağından önceki ABD vücut geliştiricilerinin% 96’sı) genç erkekler ve en az üç yıllık tutarlı bir güç tecrübesi yaşamışlardır.
Dolayısıyla bu bulgular kadınlar, daha az kas kitlesi ve eğitim deneyimi olan insanlar için geçerli olmayabilir. Son olarak, önemli eğitim değişkenleri, çalışma zamanında, katılımcıların eğitim oturumlarının sıklığı, hacmi ve yoğunluğu gibi protein gereksinimlerini etkilemiş olabilir.
Bir yıldan az ve üç yıldan daha uzun bir zamana sahip olan vücut geliştiricileri ile ilgili önceki iki azot dengesi çalışmasında, deneyim, protein gereksinimlerinin sırasıyla kilogram başına 1.4 ve 0.8 gram olduğunu ileri sürülmüştür. Bu fark, en azından kısmen, deneyimli vücut geliştiricilerine kıyasla acemilerde daha fazla kas kütlesi kazanma oranına bağlanabilir.
Bununla birlikte, önceki azınlık dengesi çalışması ve elde edilen çalışmalar, en az üç yıllık eğitim deneyimi olan vücut geliştiricileri ile ilişkili olduğu için, inceleme altındaki çalışma ile olan bu farkı açıklayamayacaktır. Aksine, bu fark girişte tartışılan protein metabolizmasının aşamaları ile ilgili olabilir. Yani azot dengesi çalışması, düşük protein alımı için bir konaklama ile sonuçlanırken, mevcut çalışma bunu yapmamıştır.
Bu olasılığın kanıtı, incelenen çalışmada gözlemlenen gereksinim etrafında bir protein alımı ile yağsız vücut kitlesi bakımından üstün kazançlar gösteren randomize kontrollü araştırmalardan gelmektedir.
Örneğin, bir meta-analiz , kilogram başına 1.2 gram içeren günlük bazda bir diyet ilave ederek günde ortalama 50 gr protein supplementinin, daha az protein tüketmekten zayıf vücut kütlesi ve iskelet kası büyümesinde önemli artışlara neden olduğunu bulmuştur. Ayrıca, eğitim durumuna göre sınıflandırıldığında, direnç eğitimi almış grupların yağsız vücut kütlelerinde (+0.98 kilogram) daha yüksek artışlar (+0.75 kilogram) ile proteinli diyetler daha yüksek olduğu gösterilmiştir.
Son olarak, bu çalışmanın kas protein sentezinin önceki bir direnç antrenmanı oturumundan etkilenmeyeceğini ispatladığında, dinlenme noktasındaki protein gereksinimlerini test ettiğini belirtmek önemlidir.
Sonuç olarak, bir eğitim günündeki protein gereksinimleri, protein hasar görmüş olan kas dokusunu onarmak için arttırılmış bir protein olması nedeniyle antrenman yapılmayan günlerdeki gerekliliklerden farklı olabilir; bu daha fazla araştırmayı garanti etmektedir. Bu fikirle uyumlu olarak, farelerde yapılan araştırmalarda, Gösterge amino asit oksidasyonu tarafından belirlenen protein gereksinimlerinin dinlenme eğitim oturumundan sonra dinlenme oranından daha fazla olduğunu göstermiştir.
İncelenen çalışma, genç, erkek, deneyimli, oldukça kaslı vücut geliştiricileri, egzersiz seanslarından en az 48 saat ayrılmış olarak eğitim dışı günlerde vücut ağırlığının kilogramı başına 1.7 gramlık bir proteine ihtiyaç duyduklarını ortaya koyulmuştur. Test prosedürlerinin katılımcı özellikleri ve zamanlaması, protein gereksinimlerini etkileyebilecek ve bu bulguları diğer popülasyonlara yaymaya çalışırken göz ardı edilemeyecek önemli niteliklerdir.
Sonuç
Birleşik Devletler ve Kanada hükümetleri, beslenme önerilerini Ulusal Tıp Akademisinin Sağlık ve Tıp Bölümü tarafından kurulan (eski adıyla Tıp Enstitüsü) Diyet Referans Alımı (DRI) değerlerine dayandırmaktadır.Tahmini Ortalama Gereklilik (EAR) ve Önerilen Günlük İstif ile (Önerilen Besin Tüketimi) gösterilmektedir. Birincisi, nüfusun yarısı kadarını karşılamak için gereken besin maddesi miktarını, ikincisi ise nüfusun% 97-98’inin besin ihtiyacını karşılamak için yeterli bir alım seviyesini temsil etmektedir. Her iki değer de belirli bir cinsiyette (erkek / kadın) ve yaşam aşamasında (yaş kategorileri artı hamilelik ve emzirme dönemi) belirlenir.
- EAR : Nüfusun yüzde 50’sinin ihtiyaçlarının karşılanacağı bir besin maddesi için alım seviyesidir.
- DRI : Tavsiye Edilen Diyet Ödeneği (RDA), Yeterli Alım (AI), Tolerable Üst Alım Seviyesi (UL) ve Tahmini Ortalama Gereklilik (EAR) içeren bir dizi besin değeri için jenerik bir terimdir.
Mevcut Tahmini Ortalama Gereklilik ve Önerilen Besin Tüketimi proteini için, günlük olarak vücut ağırlığının kilogramı başına protein 0.66 ve 0.8 gr, sırasıyla erkek ve kadınlar için ve azot dengesi çalışmalarına dayanmaktadır; ayrıca, biri azot dengesi çalışma yansıtılmasına da dayanmaktadır. Yaşlı yetişkinlerde bir direnç antrenman rutini ve acemi daha önce tartışılan çalışmayı başlayan vücut geliştiriciler, Sağlık ve Tıp Bölümü sonucuna“hiçbir supplement, besin protein direnci veya dayanıklılık egzersizi üstlenen sağlıklı yetişkinler için tavsiye edilmez”.
Direniş eğitimi popülasyonlarında yapılan çalışmaların çokluğu, Sağlık ve Tıp Bölümünün önerdiği, bu popülasyonun kanıta dayalı ve büyük ölçüde düşük protein gereksinimlerini önermiş olduğunu ileri sürmüştür. Çalışmanın eldeki kısıtlamaları dikkate alınmaksızın, direnç eğitimi almış kişilerin, kilogram Önerilen Besin Tüketimi başına 0.8 gramdan çok daha fazla proteine ihtiyaç duyduklarını da göstermektedir. Vücut kütle indeksi, kilogram başına en az 2.2 gram (1.0 gram / kilo veya daha fazla) olmalıdır.
Gösterge amino asit oksidasyonu tekniğini kullanan geçmiş araştırmalar ayrıca, sağlıklı genç erkekler , yaşlı erkekler ve daha yaşlı kadınlar için Önerilen Besin Tüketimi proteininin kilogram başına 1.2 gr civarında olması gerektiğini ileri sürmüştür.
Her yaş ve aktivite seviyesindeki yetişkinler için Önerilen Besin Tüketimi proteini, kilo vücut ağırlığı başına 0.8 gram proteindir. Birçok Gösterge amino asit oksidasyonu araştırması, protein için bu alım seviyesinin herkes için yetersiz olduğunu, bunun yerine, yerleşik yetişkinler için kilogram başına 1.2 gram ve vücut geliştiriciler için kilogram başına en az 2.2 gram bir gereksinimi destekleyeceğini önermektedir.
Sık Sorulan Sorular
Diyet Sırasında Protein İhtiyacı Değişir Mi?
Diyet yaparken bile, kilolu sporcular ve vücut geliştiricilerinin gösteri hazırlığı gibi aşırı yalınlığa doğru çalışmadıkları sürece, çoğu sporcu için vücut ağırlığının kilogramı başına 2,2 gr protein tüketilmesi yeterlidir. Bu koşullar altında, daha fazla protein tüketmek için bir avantaj olabilir.
Diyet sporcularının bir derlemesinde, yağsız vücut kütlesi kilogramı başına 2,3 ila 3,1 gr protein tüketilmesi, kas kütlesi kayıplarına karşı en tutarlı koruma alım aralığıydı ve bu dizi doğal vücut geliştirme yarışmasının hazırlanması için önerilmiştir.
Bu Kadar Çok Protein Tüketmek, Böbreklere Veya Kemiklere Zarar Verir Mi?
Hayır, ikisine de zarar vermez. Böbrek hastalığı bulunmayan yetişkinlerde yapılan bir meta-analizde, daha fazla beslenme proteini yemesinin GFR, serum üre ve idrar kalsiyum atılımında artışa neden olduğuna işaret etmiştir. Bununla birlikte böbrek hasarının en hassas göstergesi olan idrar albümin atılımında bir artışa neden olmamıştır.
- GFR : Glomerüler filtrasyon oranı (GFR), böbreklerin ne kadar iyi çalıştığını kontrol etmek için kullanılan bir testtir. Spesifik olarak, her dakika glomerullerden ne kadar kan geçtiğini tahmin eder. Glomeruli, böbreklerdeki kanı atıklardan filtre eden küçük filtrelerdir.
Bu değişiklikler, daha fazla protein tüketerek uyarılan normal fizyolojik uyarıcı mekanizmalar olarak yorumlanabilir. Bu sonuç, yüksek proteinli bir diyetin en yaygın şekilde alıntı yaptığı potansiyel problemlerin böbrek fonksiyonu ve zararı ile ilişkili olduğunu, ancak yukarıda belirtildiği gibi, aksi takdirde bu tür iddialara ilişkin kanıtları belirttiğinde, Dünya Sağlık Örgütü tarafından protein hakkındaki resmi raporda paylaşılmıştır .
Kemiklere gelince, idrar kalsiyum atılımında bir artışla daha fazla protein yemesi (yukarıdaki meta-analize bakınız) belgelenmiştir. Bununla birlikte, kalsiyumun atılımı bulmacanın yalnızca bir parçasını oluşturuyor ve randomize kontrollü çalışmalar, muhtemelen daha yüksek proteinli diyetler, herhangi bir kayıplığı telafi etmek için diyetteki kalsiyumun sindirimini arttırdığı için, daha fazla proteinin yemesinin tüm vücut kalsiyum dengesi üzerinde herhangi bir etkisi olmadığını göstermiştir.
Ayrıca,protein supplementi çalışmalarının bir meta-analizi, muhtemelen kemik dokusunda doğrudan insülin benzeri büyüme faktörü-1 (IGF-1) aracılı anabolik etkilerden ötürü, kemik mineral yoğunluğu üzerine artan protein alımının küçük fakat önemli bir yararı olduğunu göstermiştir.
Neler bilinmelidir?
Tecrübeli vücut geliştiricilerinin ve muhtemelen direnç eğitimi almış sporcuların genel olarak protein ihtiyaçları vücut kütle indeksleri tarafından şu andakinden daha büyüktür. Eldeki çalışmada, protein gereksinimlerini belirlemek için Gösterge amino asit oksidasyonu tekniğini kullanılmış ve ortalama 8 erkek genç, vücut geliştiricisinin, günde kilogram vücut ağırlığı başına yaklaşık 1.7 gr protein sunduğu ve buna karşılık gelen “yeni” Önerilen Besin Tüketiminin 2.2 gram / kilogram (kilogram başına 1.0 gram) veya belki de daha fazladır.
Daha da önemlisi, bu bulgu bir dinlenme gününde bir önceki eğitim oturumundan en az 48 saat ayrılmıştır, bu nedenle eğitim günlerinde protein gereksinimleri farklı olabilir. Mevcut çalışma bulguları, daha düşük alım alanlarına kıyasla, kilo aralığında 1.7 ila 2.2 gram civarında protein alımıyla kas büyümesini gösteren kontrollü çalışmalarla desteklenmektedir.
Referanslar
- https://academic.oup.com/jn/article/147/5/850/4584703
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26891166
- https://jissn.biomedcentral.com/articles/10.1186/1550-2783-4-8
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/3356636
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/1474076
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/12626690
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/2407099
- https://academic.oup.com/jn/article/138/2/243/4664973
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/7496846
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/9252485
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23955603
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/1400008
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/3356636
- https://academic.oup.com/ajcn/article/96/6/1454/4571495
- https://academic.oup.com/jn/article/146/8/1546/4584655
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK45182/
- https://www.nap.edu/read/10490/chapter/12
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/12499330
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/7611390
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/1400008
- https://www.nap.edu/read/10490/chapter/12#661
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17921376
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26962173
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25320185
- https://www.nap.edu/read/10490/chapter/12#619
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22150425/
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24092765/
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4033492/
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4031217/
- https://onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1359/jbmr.090515
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19279077/
- https://academic.oup.com/ajcn/article/90/6/1674/4598132
- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/9599191/