Tünaydın, sevgili dostlar. Bu, bir süredir oturduğum halde, bu sitede ilk yazma girişimim. Kaynar sıcak.
Son zamanlarda, Ukrayna hakkında bir çok makale var. Ve savaş hakkında her şey anlatılıyor, ne oluyor, insanlar "bizim" kazanırsa, "cuntayı" azarlarsa, azarlarsa mutlu olurlar. Suriye hakkında - haftada bir makale. Ama aynı zamanda bir savaş var, yıldızların ve çizgilerin aynı çıkarları, sürekli mağdurlar. Tartışmıyorum - Esad bitti, muhalefeti ülkenin topraklarından kovup onunla mücadele etti. Kafayı keser. Ve onlardan yeni büyür.
Başlangıç nedir, sor. Kolayca ve basit bir şekilde cevap vereceğim - bir şeye dikkat ederek, diğerinin görüşünü kesinlikle kaybedeceğiz. Genel olarak bilgi savaşı nedir? Sıradan bir savaş, birisinin ahlaki ve fiziksel olarak muzaffer olması gereken iki kuvvetin çarpıştığı bir çıkar çatışmasıdır. Daha fazla güç, daha fazla ülke çatışma ile daha fazla ilgilenebilir ve bu çatışmaya katkılarını ekleyebilir. Sıradan savaşta dikkatimizi çekeriz silâhaskerleri fark ediyoruz, insanlar bakış açıları için savaşıyor, kan döküyorlar.
21 yüzyılın bilgi savaşı bir siyaset, gazetecilik ve sermaye savaşıdır. Kim daha fazla yeşil kağıda sahip, o kazandı. “Gerçekleri” kitlelere getiren, kazandı. Kim büyük bir etkiye sahip, o kazandı.
Ve ne yazık ki, bunu belirterek, bu savaşı kaybettiğimizi söylemek zorundayız.
Evet, 2013 yılında Putin aferin. Snowden ile aynı çatışma ve aynı Suriye çatışması ... Ama her şey böyle değil.
Snowden, esasen gagaladığımız bir yemdi. İlk başta uzak olduğumuz bir savaşa girdik. Amerikalıların artık Ukrayna'ya uzanan uzun pençelerini bile gizlemeyeceği gerçeği hakkında kimsenin sorusu yoktu? Herkes gerçeği biliyor ve herkes hala sessiz. Maskeler çoktan kaldırıldı ve çatışmalar geliyor. Bütün bunlar birbirini örter, böylece bu aşinallığın sonu ve kenarları görünmez. Hepsi sessiz, hepsi acı çekiyor. Yani, elbette, Avrupa. Rusya ile olan çatışması için dezavantajlıdır, ona bağlı bir pazarı var. Fakat Amerikalılar iyidir, ayrı bir anakaraları vardır. Hepsi de iPhone'un sahipleri kadar bireysel ve bireysel.
Konuşma konusuna döneceğim. Rusya neden her adımı kaybediyor? Gözünüze çarpan ilk şey rakibimizdir (kimsenin kim ve neden olduğundan şüphe etmediğini düşünüyorum). Her şey çok kolay, her şey çok alay, her şey çok ... basit. Sadece oturur ve yüzünü buruşturan bir maymunla satranç tahtasında oturduğunuzda gülümseyecek ve kazanacağınızı varsayacağız. Fakat eğer bir maymun yüzünü aniden sert hale getirip toplarsa ve bunu üç turda yapmanızı sağlar, çünkü büyük ölçüde gevşemiş olursunuz - bu zaten Amerika'da ifade edildiği gibi başarısız.
Esasen ne oldu?
ilk: Merhaba Snowden, seni kötü ve korkunç kardeşlerden koruyacağız. Dünya şokta, Rusya insancıl ve kibardı, Amerikalılar - Kötülük.
ikinci Merhaba Suriye, sizi kötü ve korkunç Amerikalılardan koruyacağız. Dünya sevinir, Rusya bir kez daha barışçıldır, Devletler perişan yaratıklardır.
üçüncü: Merhaba, Ukrayna, biz ... Sizi kendimizden koruyacağız. Dünya kızgın, Rusya ülkenin yarısını kesti, Amerika'nın bununla hiçbir ilgisi yok.
İşte bir bükülme! Ve sonuçta, uluslararası arenadaki milli zaferlerimiz nefretten başka bir şey değil. Eh, Sochi-2014 harikaydı, kendim Olimpiyat meşalesinin örgütlenmesinde gönüllü oldum, benim için ülkemizin böyle bir olay yapması büyük bir şüphe ile olsa da, başlangıçta oldu. Aha, harika, her şey bitti, her şey çoktan unutuldu - hadi Eurovision'a hoş geldiniz. Ve orada kim kazanıyor? Sakallı bir kadın (veya memeli bir adam, asla çözemedim) Conchita Würst. Liberal Avrupa sevinir, herkes şok olur. Sakallı Conchita Sosis ("Wurst" bu şekilde çevirir), 6'in bulunduğu demokratikleşmiş Ukrayna'yı bile herkesi kolayca atlattı. Başarı ve zafer var ve kabuğun altında yatan nedir? “Size Olimpiyatları kurallarınıza göre tutma fırsatı verdik, ancak aksi halde bilgi savaşında bizi hala yenemezsiniz. Ekrandaki fikirlerin zaferini birçok insanı kabul etmek için gösteremezsiniz. Hala geride kalıyorsunuz. ".
“VO” daki herkesin Soçi'de zaferle nasıl sevindiğini çok iyi hatırlıyorum. Ve neden kimse kızlarımızın performansı hakkında yorum yapmıyor? Tolmachevs çok iyi performans gösterdi :) Elbette, her şey genellikle çeşitli şarkıcıların yaptığı gibi aynı tarzdadır, ancak kızlar en azından denedi. Ama birçoğu onları isimle bile çağırmıyor - herkes Ukrayna'ya bakıyor. Bir zamanlar. Neden olmasın Haber Suriye hakkında, çünkü savaş henüz orada değil mi? Bir zamanlar Ukrayna'ya bakıyoruz. Amerika Birleşik Devletleri'nde, birçok can iddia eden bir kasırga geçti - yani, bu düşman, yok edilmesi gerekiyor.
Doğru diyorlar ki - savaşı kazandı, ancak savaşı kazanmadı. Şimdi düşünmeliyiz - kurallara göre mi oynuyoruz? Belki bize satranç oynamamız söylenir, gerçekte bunlar kart olsa da? Bilgi savaşını kazanmak için, diğer insanların bilgi kaynağını yok etmeliyiz ve kendilerini ezmeye çalışmamalıyız. Aksi takdirde, küresel düzeyde "Sen bir aptalsın - hayır, sen bir aptalsın" anlamına geliyor. Katılıyorum, çok komik bir trend değil.
P. S. Ben sadece 20 yaşındayım, birçok kişinin görüşüne göre bir gencim. Ama öyle oldu ki zaten hizmet ettim ve öğreniyordum ... Bilmiyorum, belki fikrim yanlıştır, ama sanırım bana çok fazla şey kaçırdığımızı düşünüyorum. Biri diğerinden dikkatimizi dağıtıyor. Bu yanlış. Bu konudaki yorumlarınızı okumaktan mutluluk duyuyorum. Tüm insanlar gibi yanlış olabilirim. Ve evet, Roman Nosikov, özel bir fikri olmamasına rağmen makalenizi okumayı çok beğendim. Ama bazı yönlerden beni kendi makalemi yazmaya zorladın.