Çalışmaları 20. yüzyılın sonlarında ve 21. yüzyılın başlarında modayı ve ünlüyü tanımlamaya yardımcı olan bir fotoğrafçı olan Patrick Demarchelier Perşembe günü öldü. 78 yaşındaydı.
Ölümü Instagram sayfasından duyuruldu. Duyuru, nerede öldüğünü veya nedenini belirtmedi.
Galler Prensesi Diana’nın kişisel portre sanatçısı ve resmi kraliyet fotoğrafçısı olan ilk Britanyalı olmayan Mr. Demarchelier en çok Vogue ve Harper’s Bazaar ile yaptığı çalışmalarla ünlüydü ve parlak ürünler arasında büyük bir ihale savaşının konusuydu. Gerçekten de Vogue ile o kadar eşanlamlı hale geldi ki, adı 2006 yılında “Get me Patrick”in çok alıntı yapılan “The Devil Wears Prada” filminde küçük bir rol oynadı.
Vogue editörü Anna Wintour, 2015 yılında Christie’nin eserinin müzayedesinde gerçekleştirilen bir makalesinde, “Patrick basit fotoğrafları mükemmel bir şekilde çekiyor, ki bu elbette son derece zor” diye yazmıştı. “Çekici kadınları güzel, güzel kadınları gerçek gibi gösteriyor.”
Kolaylık ve zarafeti bir araya getirme yeteneği, işini farklı kılıyor. Diana’nın fotoğrafları, 1990’da askısız beyaz bir elbise ve elmas taçla yerde otururken dizlerini kucaklarken çekilmiş bir karesi gibi, prensesin gayri resmi kişiliğini kristalize eden incelenmemiş bir yönü vardı. Madonna’nın 1989’da Vogue’un kapağı için çekilmiş bir fotoğrafı, onu beyaz bir mayo içinde, sanki yüzmeden fırlamış gibi bir havuzda gülerek ve omzunun üzerinden bakarken yakaladı.
“İnsanlar fazla özgüven sahibi olmadan önce bu fotoğrafları çekmeyi seviyorum,” dedi Mr. Demarchelier, Röportaj dergisi için oyuncu Keira Knightley’e söyledi. “Spontane olmayı ve konu hakkında çok fazla düşünmeden çekim yapmayı seviyorum.”
1943’te doğdu (çoğu kaynak tarihi 21 Ağustos olarak veriyor), Patrick Demarchelier, Fransa’nın Le Havre kentinde büyüdü. Resmi bir fotoğrafçılık eğitimi olmadan arkadaşlarının fotoğraflarını çekmeye başladı ve kariyerini Amerika Birleşik Devletleri’nde yapmasına rağmen 20 yaşında Paris’e taşındı. Vogue ile çalışan İsviçreli fotoğrafçı Hans Feurer’in asistanı olarak yaptığı çalışma, onu derginin dikkatine sundu ve 1975’te New York’ta bir kız arkadaşına katılmadan önce Vogue ile ilişkisine başladı.
Hem İngiliz hem de Amerikan Vogue’da moda editörü Grace Coddington ile uzun bir yaratıcı ortaklığı vardı. Ama Harper’s Bazaar’ın Eylül 1992 sayısı için Linda Evangelista’nın kapak fotoğrafıydı, bir gözü “Bazaar”ın üçüncü “A”sını tutan bir kolla gizlendi ve yeni editör Liz Tilberis’in gelişini ilan etti. yeni estetik: temiz, göz alıcı ve zorlamasız.
Bay. Demarchelier’in dergilerdeki yükselişi, süper modellerin ve ünlülerin kapaklarının ortaya çıkmasıyla aynı zamana denk geldi ve Demarchelier, her ikisini de yaratmanın ayrılmaz bir parçasıydı. Kate Moss’u Calvin Klein’a tavsiye etti, Cindy Crawford’u bir düzine hayran adam tarafından bir sörf tahtasında taşınırken yakaladı ve 1992’de, en büyük 10 mankenlik ismi olan Naomi Campbell, Claudia Schiffer ve Christy’nin yer aldığı Vogue’un 100. yıl dönümü kapağını yönetti. Aralarında Turlington – bellerine düğümlenmiş beyaz gömlekler ve kot pantolonlar içinde, öğle tatilinde muhteşem bir ev boyama ekibi gibi bir merdivende asılı duruyorlardı.
Prenses Diana gibi Madonna da Mr. Demarchelier’in rahat yaklaşımı ve Demarchelier onun en sevdiği fotoğrafçılardan biri oldu. 1990’daki single’ı “Justify My Love” için onu siyah deri beyzbol şapkası ve yeleğiyle, kollarını kavuşturup koltuk altlarının altına soktuğu, dudaklarından sarkan sigarasıyla vurdu.
Janet Jackson’ı, bağımsız bir müzikal güç olarak ortaya çıkışını işaret eden bir görüntüde, isimsiz bir adamın elleri göğüslerini arkadan kapatan Rolling Stone’un kapağı için üstsüz poz vermeye zorladı.
Bir tutam kırlaşmış saç, solucan kaşları ve şaşı bir sırıtışla Mr. Demarchelier, bir öznenin kendi isteğini yerine getirmesini sağlamak için kendi Galya büyüsünü ve Franglais’in patentli bir formunu kullanmaktan çekinmezdi.
“Kimse onun söylediği hiçbir şeyi anlamıyor” dedi. Coddington 2016’da The New York Times’a şunları söyledi: “Ama modellere ‘bebe’ diyor ve ‘muhteşem’ ve ‘diveeeeene’ diyor ve onları güzel hissettiriyor.”
Dergilerin ötesinde, Mr. Demarchelier, 2011 yılında kendisi için “Dior: Couture” adlı bir kitap yazdığı Christian Dior ve Ralph Lauren, Chanel ve Giorgio Armani gibi markalarla çalıştı. Pirelli takvimini üç kez fotoğrafladı: 2005’te (Brezilya’da), 2008’de (Çin) ve 2014’te (takvimin 50. yıldönümü için, fotoğrafçı Peter Lindbergh ile birlikte ve -yine- süper modellerin bevieslerini içeriyordu).
2018 yılında, moda dünyası cinsel taciz ve gücün kötüye kullanılması geçmişiyle boğuşurken, Mr. Demarchelier, The Boston Globe’da çok sayıda modelin istenmeyen gelişmeler olduğunu iddia ettiği bir makalenin konusuydu. Suçlamaları reddetti, ancak Condé Nast ile ilişkisi sonlandırıldı.
2007’de Fransız Kültür Bakanlığı ona Sanat ve Edebiyat Düzeni Görevlisi atadı ve Amerika Moda Tasarımcıları Konseyi ona Kurucu Ödülünü verdi. 2008’de ilk “Sex and the City” filminde Sarah Jessica Parker’ın Carrie Bradshaw’ını Vogue için gelinliklerle fotoğraflayarak rol aldı. Ertesi yıl Paris’teki Petit Palais, “Kişilik Kültü” başlıklı çalışmasının bir retrospektifini gösterdi.
Karısı Mia tarafından hayatta kaldı; üç oğlu, Gustaf, Arthur ve Victor; ve üç torun.
“Olumlu yaşam biçimini fotoğraflamayı seviyorum,” dedi Mr. Demarchelier, 2016’da The Times’a şunları söyledi: “Güzelliği, içimdeki güzelliği seviyorum.”