Sivas yakınlarında Kızılırmak üzerinde tarihî üç taş köprü bulunmaktadır. Üçü de Selçuklu döneminde yaptırılmış olan bu köprüler, Sivas'ın 10 km. güney batısında Kesik Köprü, 3 km. güneyinde Eğri Köprü ve 10 km. doğusundaki Boğaz Köprülerdir.
1. Kesik Köprü ve Ribatı:
1213 yılında Selçuklu Sipahsalar (Subaşı)Iarından Yavaş Arslan tarafından inşa edilmiştir. Vakfiyesinde Sivas civarında, Kayseri yolunda Alis (Halys-Kızılırmak) üzerinde inşa edildiği belirtilen köprü, daha sonra Gürcü Hüseyin Köprüsü, XIX. yüzyılda da Kesik Köprü adı ile anılmıştır.
Yavaş Arslan'ın adına, vakfiyesinden başka, mevcut tarihî kaynakların hiçbirinde rastlanmaz. Vakfiyede onun künyesi Esedü'd-din, Hacib, Emir-i Sipahsalar, Kutluğ Uluğ Ebu'l-leys Yavaş Arslan b. Sinbat b. Gürcü olarak kaydedilmiştir. Çocuklarının adları da Körki, Sinbat ve Şid'dir. Dedesinin adına göre Yavaş Arslan, Gürcü asıllıdır. Nitekim onun yaptırmış olduğu köprünün 982/1574 tarihli Sivas tahrir ve Evkâf defterlerinde "Cisr-i Gürcü Hüseyin" adıyla kaydedilmesi1, Gürcü asıllı olduğunu kesinlikle doğrulamaktadır. Babasının ve çocuklarının adlarına bakılırsa Yavaş Arslan aslen bir gayri müslimdir. Ancak vakfiyede künyesi belirtilirken Esedü'd-din ünvanı ile anılmasından, daha sonra müslüman olduğu anlaşılmaktadır. Evkâf defterinde köprünün "Cisr-i Gürcü Hüseyin" adıyla kaydedilmesinden, Yavaş Arslan'ın müslüman olduktan sonra Hüseyin adını almış olduğu anlaşılıyor. Daha önce Hacib iken I. İzzeddin Keykâvus zamanında Emir-i Sipahsalar (Şubaşı-ordu Komutanı)2 görevine getirilmiştir. Zira vakfiyede görevini belirten her iki ünvanı da kaydedilmiştir.
Köprü biri 17, diğeri 2 gözlü olmak üzere iki kısımdan ibarettir. Birbirine yakın iki yakası toprak doldurulmuş bir şose ile birleştirilmiş olduğu için her iki köprüye birden Kesik Köprü adı verilmiş olduğu ileri sürülmüştür3.
Şimdiye kadar Kesik Köprü'nün XIII. yüzyıl başlarına ait olduğu tahmin ediliyor, fakat hangi tarihte ve kimin tarafından yaptırıldığı bilinmiyordu. Vakfiyesi, köprünün 610/1213 yılında Selçuklu emirlerinden Sipahsalar Yavaş Arslan tarafından tesis edilmiş olduğunu ortaya koyduğu gibi, banisinin ayrıca köprü yanında bir ribat ile bir türbe inşa ettirdiğini de belgelemektedir. Ayrıca köprü yakınındaki mevkuf arazilerin sınırı dolayısıyla civarda Emir Hasan Ribatı adıyla tanınan başka bir ribatın daha bulunduğunu haber verir.
Zamanla harap olan köprü sultan Abdülaziz zamanında 1875 yılında onarılmıştır4. Bu yüzyılın
* Bundan önceki sayıda Camiler ve Mescidler ile Darüşşifa Vakıflarını tanıtmıştık. Vakıflar Dergisi sayı XXII,s. 15-44, Ankara 1991.
1 Kariye-i İmaret, vakf-ı Cisr-i Gürcü ber Ab-ı Sivas ve Karbansaray (Kervansaray) ve türbe (Kayseri Defteri; Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Arşivi, Nr.136, s.164a), Defter-i Evkâf-ı Rum; Aynı Arşiv, Nr.583, s. 19a.
2 Farsça bir kelime olan Sipahsaların Türkçe karşılığı Subaşıdır. (Ş.Tekin; Bilinen En Eski İslami Türkçe Metinler, STAD.IV.s.178) Harezmî'ye göre subaşının karşılığı da ordu komutanıdır. (Mefatihü'I- Ulum, s. 120). Subaşılar aynı zamanda şehirlerdeki nizam ve âsâyişten sorumlu vali durumunda vilayetlerin askerî kumandanları idiler (İ.Kafesoğlu, Subaşı, İA) Beylerbeyinden başka diğer bir emir başkumandanlık yaptığı takdirde o zaman bu emîre de beğlerbeğinin Arapça ve Farsça ünvanlardan mürekkeb olan Melikü'l-ümera veya Sipahsalar denilirdi (Mustafa Akdağ, Türkiye'nin İktisadî ve İdarî Tarihî,c. ll, s.318). Fakat hiçbir vakit bu emire beğlerbeği denmezdi (M.H.Yinanç; Anadolu'nun Fethi, s. 159). C.Çulpan; Türk Taş Köprüleri, s.68-70.
3 A.Gabriel, Monuments Turcs D'Anatolie, II.p. 166. Selçuklu devrinde diğer bir Kesik Köprü de Kırşehir'in 18 km. güneyinde yaptırılmıştır. T.Özgüç-M.Akok; Üç Selçuklu Abidesi, Dolay Han Kesik Köprü Kervansarayı ve Han Camii, Belleten86, s.253-257.
4 Tamir Kitabesi için bk. Cevdet Çulpan, Türk Taş Köprüleri, s. 69.
başlarında yapılan onarılışında da civardaki Şahna Kümbeti kalıntılarından faydalanılmıştır.
a. Köprü ve Ribat'ın Vakıfları:
1. Sivas yakınında Menkasin (Menkasik) köyü.
2. Sivas yakınında Terbelisin (Terilisin) köyü.
Sivas'ta bugün bu adları taşıyan bir köy yoktur. Sivas tahrir defterinde de bu köylere rastlanmadığına göre adları zamanla değiştirilmiş olmalı. XVI. yüzyıl sonlarında yazılmış evkaf kaydında ise Köprüye ait vakıf köylerin Kayseri'ye bağlı olduğu ve Sivas'tan hiçbir köyün köprü vakıfları arasında yer almadığı görülür. Fakat vakfiyede Sivas civarındaki bu köylerin yanyana olduğu ve sınırlarının Alis nehrinde son bulduğu kaydedilerek yerleri belirtilmektedir. Alis (Halys) Kızılırmak nehrinin eski adıdır. Fahreddin Ali'nin Sivas Sahibiye Medresesi vakfiyesinde de nehir, Alis adı ile kaydedilmiştir5. Vekayinâmelerde, XIII. ve XIV. yüzyıllarda bu nehre Ab-ı Sivas dendiği görülür6. Dulkadır oğullarına ait vakfiyelerde nehrin adı Kızılırmak olarak geçer7. Bu bilgilere göre, XIII. yüzyılda Alis adını taşıyan nehre Kızılırmak adının XV. yüzyılda Türkmenler tarafından verildiği anlaşılıyor. Bununla beraber Osmanlı tahrir ve evkaf defterlerinde Alis, Ab-ı Sivas ve Kızılırmak olmak üzere nehrin her üç adının da kullanıldığı görülür8.
3. 15 çiftlikten oluşan Tepeyol mezrası ile 11 adet arazi, Tepeyol mezrasına, Türkçe bir ad olmasına rağmen, Sivas tahrir defterinde rastlanmadığı gibi bugün de yörede bu adı taşıyan bir köy ve mezraa yoktur.
Vakıf arazilere sınır olarak kaydedilen Garanferos, Agfenikar, Varrasil, Garisun, Subtoros, Makri, Zevkır, Berir, Afdik, Görgika, Üskuric, Haldi gibi köy, mezra ve yer adlarının Türkçe olmadığı görülüyor. Yine adı verilen kiliseden (Subtoros) ve Bayasisin, Sercis, Toros, Kirikovis, Tedonik gibi arazi sahiplerinin adlarından da anlaşılacağı üzere XIII. yüzyıl başlarında Sivas'ın bu yöresi çoğunlukla gayri müslimlerle meskûndur. Vakıf köy ve arazilere sınır olan Akçe Yakub, Şıngırak, Harbende, Keluhdih, Yenbalih (Yenbalık?) Arslan gibi köy, mezra ve yerler genellikle Türkçe adlar taşımaktadır. Bu köy ve mezralardan Şıngırak, Kesik Köprü yakınlarında yeni adı Esenyurt olan Şimkürek köyü, Keluhdih yeni adı Uzuntepe olan Kılhidik, Haldi mezrası da bugünkü Kaldı köyü olabilir.
Vakıf köy ve arazilerin sınırları belirtilirken adları kaydedilen Emir Hasan, Şahinşah, Lala Kaymaz, İlmelik, Bahaeddin Musa gibi diğer arazi sahiplerinin kimliklerini tesbitte tahmin ve benzetme yapmaktan öteye gidilememektedir. Bunlardan Emir Hasan'ın Sivas civarında bir ribat yaptırmış olduğu anlaşılıyor. Afşin'de Maraş Emiri Nusretüddin Hasan tarafından 612/1215 yılında yaptırılmış olan Ribat da Emir Hasan Ribatı adıyla tanınır9. Arazi sahiplerinden Şahinşah ise Niksar'da Hacı Çıkrık adı ile tanınan türbe ve medresenin kitabesinde adı geçen II. Kılıç Arslan'ın Atabeyi Bedreddin Şahinşah'ı10 hatırlatmaktadır. Lala Kaymaz'a gelince, onun da Sinop kitabelerinde adı geçen11 I. İzzeddin Keykâvus devrinde Emir-i meclis görevine getirilen ve Alâaddin Keykubat'ın saltanatının ilk yıllarında sultana karşı komplo hazırlamakla suçlanıp katledilen Mübarizeddin Behramşah'ın12 babası Kaymaz olabileceği akla gelmektedir.
4. Kayserinin Seriha köyü.
Bu köyün, sınırında adları verilen diğer köylerden bazılarının yerlerinin belirlenmesinden, bugün Kayseri'nin Felahiye ilçesine bağlı adı Amarat'a çevrilmiş olan İmaret köyü veya Çukur nahiyesi olduğu anlaşılıyor. Nitekim XVI. yüzyıl sonlarına ait Sivas tahrir ve evkaf defterlerinde İmaret ve Çukur köylerinin "Gürcü Köprüsü" vakfı olduğu kaydedilmiştir13. Vakfiyede görülen Sivas civarındaki köylerin ve arazilerin Osmanlı devrinde vakıftan çıkarıldığı, buna karşılık Kayseri'den imaret ve Çukur köyleri ile llisu ve Gemrelik mezralarının vakfa tahsis edildiği anlaşılıyor. Zira evkaf defterinde, Sivas'tan hiçbir köyün Kesik Köprü ve Ribatı'na vakıf olmadığı görülür. Halbuki vakfiyede, Sivas'ın hemen yakınlarından iki köy ve bir mezraa ile 11 parça arazi, Köprü ve Ribat'a vakıf kaydedilmiştir.
Vakıf köyün, sınırında adları verilen köyler, Gehrtaş (Gühertaş Öyük, Yüzerlik, Belviran, Akremisun, Kişfuz, Eyugerune, Sekeretlu köyleridir. Bu köylerden Yüzerlik, bugün Kayseri'nin Sarıoğlan ilçesine bağlı Üzerlik,14 Belviran da Yozgat'ın Boğazlıyan ilçesine bağlı Belören köylerinden başkası olamaz. Öyük köyü de, mevkuf köy gibi Felahiye ilçesine bağlı Kuruhüyük köyü olmalı. Öyük köyü, 992/1584'te yapılan tahrirde Evlad-ı Geba-
5 Vakıflar Genel Müdürlüğü Arşivi, D.581, s.288-290.
6 Aksarayî, s.254; Bezm-u Rezm, s.361.
7 R.Yinanç; Dulkadir Beyliği, TTK. Ankara 1988.
8 Sivas Defteri: Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Arşivi, Nr.14, s.21b; Kayseri Defteri: aynı arşiv, Nr. 136. s. 164a, 165b; Defter-i Evkâf-ı Rum, aynı arşiv. Nr. 583, s. 19a.
9 M.H.Yinanç; Maraş Emirleri, TTEM,V(84) s.92.
10 İ.H.Uzunçarşılı; Kitabeler I, s.62.
11 İbn Bîbî, s. 164, 194, (Tıpkı Basım) s.268.
12 Ş.Ülkütaşır; Sinop'ta Selçukîler Zamanına Ait Tarihî Eserler, Tarih ve Arkeoloğrafya Dergisi, Sayı V, s.130.
13 Kayseri Defteri: Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Arşivi, Nr.136, s.164a 165a; Defter-i Evkâf-ı Rum, Aynı Arşiv, Nr.583, s. 19a.
lu cemaatinin temliki olarak kaydedilmiştir14. Diğer köyler ise, ne tahrir defterlerinde, ne de yörede bugün mevcut değildir. Vakfiyede geçen Kuruçay, Samedlu, Dilgüözü. Yazıpınar, Kereç, Zablar gibi yer ve mevzi adları görüldüğü gibi hep Türkçe’dir. Bu husus Felahiye ve yöresinin daha XIII. yüzyıl başlarında Türklerle meskûn olduğunu gösterir.
Öte yandan mevkuf köyün sınır kayıtları, tarihî Harşene kalesinin yerini kesinlikle belirlememizi sağlamaktadır. Danişmendnâme'de Amasya'nın adı Harşene olarak geçer15. Vakfiyede Kayseri’ye bağlı mevkuf Seriha köyünün Harşene kalesi yanında bulunduğu haber verilerek Bizans devrinde aynı adı taşıyan temin (eyaletin) merkezi olan16 ve Memluk kaynaklarında da adı sık geçen kalenin yeri belirtilmektedir. Vakfiyenin verdiği bu bilgi, "miladdan önce Harşamna şeklinde tabletlerde de kaydedilen bu kalenin Kaneş (Kültepe)'den çok uzakta olmayan Uzun-yayla'da olduğu" yolundaki tahmini doğrular17. Artık ünlü Harşene Kalesinin kesinlikle Çukur bucağı yakınında olduğu anlaşılmaktadır18.
b. Vakfın Mütevellisi ve Yönetimi:
Vâkıf, mütevelliliğe kendisinden sonra oğullarını tayin etmiş ve vakıf gelirinin 2/3 'nin Köprü ve Ribat'a, 1/3'nin de Türbe’ye harcanmasını şart koşmuştur. Vakfiyede hasılatın ne kadar olduğu, gelirin ne şekilde harcanacağı belirtilmemiştir.
XVI. yüzyıl sonlarında yapılan evkaf kaydından, vakfiyede görülen Sivas civarındaki köylerin ve arazilerin Osmanlı devrinde veya daha önce, vakıftan çıkarıldığı, buna karşılık Kayseri'den bir köy yerine iki köy ve iki mezraanın vakfa tahsis edildiği; tevliyet, nezaret ve cibayetin Kayseri kadılarınca vâkıfın soyundan olup adı geçen şehirde oturanlara verildiği anlaşılmaktadır. Ancak bu kez de vakfın yöneticileri ile vakıf araziler Kayseri'de bulunduğundan mütevelliler elde edilen mahsulü kendi gönüllerince sarfederek tamiri ile ilgilenmediklerinden Köprü geçilmeyecek kadar harap olmuş, bu nedenle tevliyet, nezaret ve cibayet tevcihi Sivas kadılarına devredilmiştir.
Yıllık 10.000 akçe tutan gelirden, günde 5 akçe tevliyet, 2 akçe cibayet, 3 akçe nezaret için olmak üzere yıllık toplam 3650 akçesi görevlilere tahsis edilmiş, geriye kalan 6350 akçesi de Köprünün tamirine ayrılmıştır19.
c. Vakfiyeyi Onaylayan Kadı ve Şahitleri:
Vakfiyeyi Aksaray kadısı Evhadeddin Hüseyin b. Abdülkerim b. Muhammed en-Nesevî kaleme almış ve onaylamıştır. Sivas Darü'ş-şifası vakfiyesini de onaylamış olan Evhadeddin Hüseyin'in, her iki vakfiyenin kaydından, Baş Kadılık ve Kadı-askerlik görevinde bulunduğu anlaşılmaktadır. O, aynı zamanda Sultan I. İzzeddin Keykâvus'un Halep Eyyubî hükümdarı Melik Zahir nezdinde elçiliğini de yapmıştır, İzzeddin Keykâvus 1216 baharında Melik Zahir'i, Kilikya Ermeni Krallığı üzerine birlikte sefer yapmaya çağırmış, O da elçisi Abdurrahman Münci vasıtasıyla olumlu cevap vermekle beraber bir taraftan amcası Mısır hükümdarı Melik Adil'in, diğer taraftan kral Leon'un kendisini bu seferden vaz geçirme çabaları karşısında tereddüt etmeye başlamıştı. İşte bu sırada Maraş'ta bekleyen İzzeddin Keykâvus, Melik Zahir'e Aksaray kadısı ve kadıasker Evhadeddin Hüseyin'i göndererek hareketini çabuklaştırmasını bildirdi. Fakat Evhadeddin Hüseyin Halep'te iken Selçuklu kuvvetleri bu şehre tâbi Balat'a hücum ederek yağma ve katliamda bulundular. Bu olay Melik Adil'in yeğeni Zahir'e "Selçukluların Halep'te gözü olduğu" yolundaki daha önce yapmış bulunduğu uyarıyı teyid etti. Halep hükümdarı, kadı Evhadeddin Hüseyin'e "gariptir! hem bizden yardım istiyorsunuz, hem de ülkemizi tahrip ediyorsunuz" diye şikayette bulundu. Aksaray kadısı, "Ermeni kralının Anadolu'dan yağma ettiği malların Balat'ta bulunduğunu Türkmenlerin görmesi üzerine halkının kral Leon'a yardım ettikleri anlaşıldığından, Sultanın Maraş Emiri Nusretüddin Hasan'a orayı yağmalaması için emir verdiğini
15 İ.Melikoff; La Geste de Melik Danişmend,Paris 1960, s. 131.
16 M.H.Yinanç, Anadolu'nun Fethi. s.33.
17 N. Baydır; Kültepe (Kaneş) ve Kayseri Tarihi Üzerine Araştırmalar, İstanbul 1970, s.41-42. H. Honigmann ise, Harşene kalesini Yozgat'ın 80 km. doğusunda, Akdağ ile Yıldız dağı arasındaki geçide hakim Müşalîm kalesi olarak gösterilmiştir (Bizans Devletinin Doğu Sınırı, s.47. Trc. F.Işıltan).
18 Harşene Kalesi'nin yerini 1979 yılında vakfiyenin bu kaydından tesbit etmiş, 1980 yılında doçentlik tezimizde bu buluşu vurgulamıştık. Ayrıca 1982'de Vakıflar Dergisi'nin XV, sayısında yayınlanan bir makalemizde de bunu bir not olarak belirtmiştik (s.5 Not 3.) Tezden haberi olan ancak bu yayından haberi olmayan ve vakfiyenin metnini dahi benden temin eden Prof.Dr.Faruk Sümer mutadı veçhile tekebbüründen adımızı dahi zikretmeden bu tespit ve buluşu, 1985 yılında yayınlanan "Yabanlu Pazarı" adlı eserinde kendisine mal etmiştir.
19 Be cihet-i tevliyet fi yevm 5, be cihet-i cibayet fi yevm 2, be cihet-i nezaret fi yevm 3.
Sivas kadıları mutasarrıf olub her sene evkaf-ı mezbure muhasebesin görüb mevacibden mâadâsın mühürleyüb emanete koyub tamire sarf oluna.
Zahir-i Sivas'da Kızılırmak üzerinde vâki Gürcü Köprüsü demekle ma'ruf olan Cisrin zikr olunan kariyeler ve mezralar vakfı olub, lakin tevliyet ve nezaret ve cibayet evlada meşruttur deyü Mahruse-i Kayseriyye kadıları vilayet-i mezburede sakin olanlara tevcih eyleyüb, evkaf ve zabıt-ı evkaf aher velayette olmağla kendü hevalarına sarf idüb Cisr-i mezkûrun tamirine mukayyed olmamağla müddet-i medid Cisr harab ender harab olub asla ubur müyesser değildir. Evkâfın külli müsaadesi olmağın kema kâne iadesi mümkin olub, tevliyet ve cibayet ve nezareti Sivas kadıları tevcih idüb mütevelli olan ehl-i vezaifin vazifelerinden mâadâsın marifeti hakim ile Cisr-i mezburun tamirine sarf idüb, kema kâne mamur olduktan sonra ehl-i ve zaiften ma fazıl rey'i hakim ile Bezzazistan'da emanet konulub lâzım oldukta Cisr-i mezkûrun tamirine sarf olunmak için kayd olundu (Defter-i Evkâf-ı Rum; Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Arşivi, Nr.583, s. 19a.).
söyleyerek mazeret bildirdi20. Fakat, Aksaray kadısının bu sözleri Melik Zahir'i ikna etmedi ve Selçuklu sultanına güveni sarsıldığından sefere katılmadı. Evhadeddin Hüseyin de ülkesine döndü21. Ancak kısa bir süre sonra (Cemaziyel Ahır 613/Kasım 1216) Melik Zahir'in ölümü olayların seyrini tamamen değiştirdi. Ermeni krallığı üzerine seferini tamamlayan İzzeddin Keykâvus Halep Eyyubilerine karşı yeni bir sefere girişti22.
Vekayinâmelerde elçilik görevi dolayısıyla, adı verilmeden, sadece Aksaray kadısı olarak kaydedilen Evhadeddin Hüseyin hakkında başka bir bilgiye rastlanmamaktadır. Ancak Darü'ş-şifa vakfiyesinden onun, 17 Şaban 618/6 Ekim 1221 tarihinde henüz sağ olduğu anlaşılmaktadır. Evhadeddin Hüseyin'in oğlu Abdülkerim de Sivas Darü'ş-şifa vakfiyesine şahitlik etmiştir.
d. Şahitler
Vakfiye tanzim edilirken 12 kişi şahitlik etmiştir. Ancak bu şahitlerden sadece ikisinin kimliklerini tesbit edebiliyoruz. Bunlar Kutluğca b. Abdullah ile Kâmyâr b. İshak'tır. Diğerlerinin adlarına bilinen tarihî kaynakların hiçbirinde rastlanmaz.
Kutluğca b. Abdullah:diğer tarihî kaynaklardan tanıdığımız Bahaeddin Kuluğca olmalı. Bahaeddin Kutluğca adı Sinop Kitabelerinde görülür23. Bu, onun 1214 yılında yapılan Sinop seferine katıldığını gösterir, İzzeddin Keykâvus devrinde Konya'da teşrifat görevinde bulunan Bahaeddin Kutluğca24 daha sonra Malatya subaşılığına tayin edilmiştir. Bu görevde iken, Halife Nasır Li Dinillah'ın muhtemel bir Moğol saldırısına karşı Alâaddin Keykubad'dan yardım talebi üzerine 1222’de 5000 kişilik bir Selçuklu kuvvetinin başında Azerbaycan'a gönderildi. Erbil hükümdarı Muzafferüddin Gökbörü tarafından karşılanan Kutluğca, Moğolların uzaklaşması üzerine ülkesine döndü25. Bir süre sonra da Alâaddin Keykubad'a karşı hazırlanan bir komploya adı karıştığından yakalanarak Tokat'a gönderilip katledildi26.
Kâmyâr b. İshak: Alâaddin Keykubad devrinin ünlü komutan ve devlet adamlarından Kemâleddin Kâmyâr'dan başkası değildir. Çünkü vakfiyede olduğu gibi Kayseri subaşılığına ait tayin menşurunda da İshak oğlu Kâmyâr adı görülür27. Babası İshak Erzincan'da kadılık yapmıştır28. Kültürlü bir aileye mensup olan Kemâleddin Kâmyâr, İzzeddin Keykâvus zamanında orta dereceden devlet adamları arasında yer almıştı. 1223'de Alâaddin Keykubad'ı tahttan indirmek isteyen emirler yakalanıp katledilirken Kemâleddin Kâmyâr da onlarla işbirliği yapmakla suçlanarak ülke dışına sürülüp malları müsadere edildi. İki yıl Ahlat'da sürgünde kaldıktan sonra Eyyubi hükümdarlarından Melik Eşrefin şefaati ile affedilerek ülkesine döndü. Fakat gözden düştüğü ve malları da müsadere edildiği için yokluk içinde bir hayat sürdürüyordu. Nihayet ilginç bir olay Kemâleddin Kâmyâr'ın yeniden itibar kazanmasını sağladı. Bir gün Kemâleddin Kâmyâr'ın sahip olduğu tek serveti atı düşüp ölür. O da atının eyerini sırtına alarak eve döner. Yolda kendisine o sırada avdan dönmekte olan Sultan Alâaddin Keykubad rastlar. Onun sürgünden dönen Kemâleddin Kâmyâr olduğunu öğrenen ve haline üzülen sultan Alâaddin kendisine 100 bin dirhem geliri ve 60 sipahisi olan Zara'yi ikta olarak tahsis eder29. Bundan sonra Alâaddin Keykubad'ın en gözde emirleri arasında yer alan Kemâleddin Kâmyâr, Celaleddin Harizmşah Ahlat'ı kuşatınca onun nezdine elçi olarak gönderildi30. Fakat Celaleddin'i Ahlat muhasarasından vazgeçiremeyince Selçuklu sultanını ona karşı muharebeye teşvik etti. Dönüşte de Harizmşahlara karşı Eyyubilerin yardımını temin etmek üzere Melik Eşref, Melik Kâmil ve Halife nezdine gönderildi31. Selçuklu ve Eyyubî orduları Harizmşahlara karşı Sivas'ta karargah kurduğu sırada Kemâleddin Kâmyâr, Sultan Alâaddin Keykubad ile Eyyubi hükümdarları Melik Kâmil ve Melik Eşref arasında tercümanlık yaptı. Yassı Çemen muharebesinde de bir Selçuklu birliğini bizzat sevk ve idare etti32. Ertesi yıl Sivas'a kadar akın yapan Moğol kuvvetlerine karşı sefer yapmakla görevlendirildi. Erzurum'a kadar Moğolları takip eden Kemâleddin Kâmyâr buraya gelince şehrin subaşısı Mübarizeddin Çavlı ile Moğolları tahrik eden Gürcüler üzerine bir sefer yaparak doğuda birçok kaleleri zaptetti. Gürcü kraliçesi Rosudan'ın kendisine teklif ettiği sulh teklifini kabul ederek anlaşmayı imzalayıp sultanın yanına döndü33. 1233 yılında, dağılmış olan Harizmşahların doğuda yağma ve tahriplerini önlemek üzere Ahlat'a gönderilen Kemâleddin Kâmyâr, Ahlat, Bitlis, Adilcevaz ve Van'ı fethederek Selçuklu topraklarına kattı34. Ahlat'ın alınması Eyyubilerin savaş ilan etmesine sebep oldu. Birecik'te toplanarak Göksu vadisinde ilerleyen Eyyubi kuvvetlerini durdurmak için yine
21 İbn VAsıl, Melik Zahir'e gönderilen Selçuklu elçisinin Aksaray Kadısı olduğunu kaydeder (Muferricü'l kurub, III. s.234-236) Kesik Köprü ve Sivas Darü'ş-şifası vakfiyelerinden mezkûr tarihte Aksaray kadısının Evhadeddin Hüseyin olduğu anlaşılır. İbnü'l Adim ise sadece elçi gönderildiğini ima eder. (Tarih-i Halep, Trc. E.BIochet, Histoire d'Alep, s. 150).
Kemâleddin Kâmyâr görevlendirildi. Derbentleri geçemeyen Eyyubî kuvvetlerinin doğuya yönelmesi üzerine aldığı emir gereğince emrindeki kuvvetlerle Harput'a hareket etti35. Harput Artuklularına son verilmesine sebep olan Selçuklu Eyyubi muharebesinde (1234) üstün başarı gösteren Kemâleddin Kâmyâr ertesi yıl Urfa'yı zaptetmekle görevlendirildi36. Başarılarından dolayı kendisine "Şam ve Ermen illerinin Pehlivanı İnanç Bilge Tuğrul-Tekin Uluğ Sü-başı beg" ünvanları ile hitap eden Alâaddin Keykubad, onu Kayseri subaşılığına tayin etti37. Sultan Alâaddin, ölürken ülkenin geleceği hakkında vasiyetini çok değer verdiği bu ünlü komutana yapmak istemiştir38.
Alâaddin Keykubad'ın ölümünden sonra Kemâleddin Kâmyâr, devlet yönetimindeki etkinliğini kaybetti. Çünkü Gıyaseddin Keyhüsrev'in tahta çıkmasına yardım etmediği gibi onun sultanlığına karşı olan emirlere de katılmadı. Bununla beraber yeni sultana bağlılık yemini etti ve naiblik görevine tayin edildi39. Gıyaseddin Keyhüsrev cülusunu müteakip Eyyubî hükümdarı Melik Nasır'ın kız kardeşi ile evlenirken, Kemâleddin Kâmyâr'ı Halep'ten gelmiş bulunan İbnü'l Adîm ile birlikte nikah muamelesini yapmakla görevlendirdi40.
Kayırhan'ın ölümü üzerine dağılan Harizmlilerin kaçmalarını önlemekle görevlendirilen Kemâleddin Kâmyâr, emrindeki Malatya ve Harput subaşıları Harizmşahlar karşısında yenilgiye uğrayınca başarısızlıkla suçlandı41. Bu durum diğer büyük emirler gibi onu da ortadan kaldırmak isteyen Sadeddin Köpek'e fırsat sağladı. Bu ünlü komutan ve devlet adamını yakalayan Sadeddin Köpek onu Gavele kalesine göndererek katlettirdi42.