İlk görev Dış DünyalarObsidian'ın 25 Ekim'de merakla beklenen birinci şahıs RPG'si, benden imkansız bir seçim yapmamı istedi. Bir tarafta, şirket kontrolü tarafından hayal kırıklığına uğramış yabancılardan oluşan bir topluluk vardı. Karakolları işçi cenneti gibi bir şeydi - iyi beslendiler ve çoğunlukla mutluydular, birbirlerine güvenerek hayatta kaldılar. Liderleri Adelaide'ye, halkına duyduğu tutku için hayran kaldım. Diğer tarafta, işçilerin sadece konserve balık (protein için!) Yemesini istemenin nüfusun vebalar tarafından tahrip edilmesine yol açtığını fark etmeyen bir aptal olan Reed Tobson liderliğindeki şirkete ait kasaba kaldı. Tobson'dan ne kadar nefret ettiğime rağmen, kendi topluluğunu oluşturmak için şehri terk eden işçiler yüzünden onun için çalışan insanların acı çekmesi haklıydı.
Hala doğru şeyi yapıp yapmadığımı bilmiyorum.
Yapacağım seçim bu iki topluluktan birini kalıcı olarak yok edecekti. Arada bir seçenek bulmayı başardım, bu da firarların karakolunu dağıtıp kasabada derin reformlara izin verdi. Bundan kısa bir süre memnun kaldım, ancak gemime geri döndüğümde, maceramdan biraz hatıra aldığımı gördüm: bir kasaba işareti. İncelemeye başladığımda, açıklaması bana çöllere şirketsiz bir hayat hayalleri hakkında önemli bir şey öğrettiğimi söyledi: asla hayal etmemek.
Evren Dış Dünyalar yer alır kasvetli. Halcyon, iki işçi gezegeni, bir asteroit madenciliği karakolu, Groundbreaker adı verilen ve gidip giden işçi grupları için bir yol görevi gören bir gemi ve bir hapishane gezegeninden oluşan bir şirket kolonisidir. İşçiler düşük ücretlere ve uzun saatlere maruz kaldıklarından, varlıklılar yaldızlı bir şehirde yaşarken, kötü durumlarından endişe duydukları için, işler zor durumda. Oyunu çeşitli sorular yönlendiriyor: İdeal toplumu nasıl yaratıyorsunuz? Ve bunu dizlerine getirmek kimin suçunda? Eğer varsa, sorumlular için hangi yeterli ceza vardır? Dış Dünyalar bu şekilde ayna görevi görür; bu soruları oyunda yapabileceğiniz sayısız seçenekle cevaplıyorsunuz, ahlaki duruşunuz görünür sonuçlarla karşılaştı. Tüm bu soruları sadece gördüğünüz herkesi vurmak ve her şeyi göz önünde bulundurmaktan kaçınabilirsiniz, ancak zaman geçtikçe bencilliğinizin çevrenizdeki insanları nasıl etkilediğini göreceksiniz.
Şirketlerin toplam ekonomik ve sosyal kontrol arayışlarında açıklamadığı bir değişken oynuyorsunuz. Bilim adamı (ve kanun kaçağı) Phineas Welles 70 yıllık kriyojenik uykudan sizi dondurdu. Dünya'nın sunması gereken en büyük bilim adamlarını, sanatçıları ve filozofları barındıran ancak planlanan rotasından çıkarıldıktan sonra asla varış noktasına ulaşmayan koloni gemisi The Hope'da bir yolcuydunuz. Welles yardımlarıyla Halcyon'un iyileşebileceğini düşünüyor, ancak o kadar uzun süre donmuş kolonilerin geri kalanını uyandırmak için ihtiyaç duyduğu kimyasalları bulmanız gerekiyor, aksi takdirde Welles'in “patlayıcı hücre ölümü” dediğini deneyimleyecekler çözüldükten sonra. Koloninin dışında biri olarak bakış açınız, sonunda geleceğini şekillendirecek olanıdır.
Obsidiyen hakkında endişelenen oyuncular için buggy sürümleriyle ilgili geçmiş sorunlar, rahat bir nefes alabilirsin. Oyun tamamen hatasız değil - terk edilmiş, canavar istilalı Cascadia kasabasını her ne zaman doku pop-in'i ve daha uzun yükleme süreleriyle ziyaret ettiğimde zorlandım ve bazı nedenlerden biri yoldaşlarımın öldüğüne inandı kişisel görevlerini bitirmeyi imkansız kılıyor (ve bana oyunun sonunda hayatta kalmadıklarını gösteren bir sürgün açıklaması takılıyor). Bu sorunların hiçbiri benim için tam anlamıyla yıkıcı değildi ve oyun tarzım onlar için acı çekmedi. Bu insanlar için yalvarıyor Obsidian oyun: bir lehçe ile.
70 yıl boyunca dondurulmanın bazı avantajları vardır: Savaş için zamanı yavaşlamanızı sağlayan “taktik zaman genişlemesi” kazanırsınız. Zamanı yavaşlatarak, düşmanlarınıza geçici olarak debuff verecek belirli vücut bölümlerini hedefleyebilirsiniz. Bir düşmanın gözlerine ateş etmek onları kör eder ve atışlarını daha az doğru hale getirir. Ayrıca, kendinizi yeniden konumlandırmanıza, bir düşmanı yok etmek ve bel yüksek duvarına koşmak için yeterli zamanla gizlice göz atmanıza izin verir.
Silahlar, kendimi olabildiğince şiddetten konuşmaya çalışsam da, meydana geldiğinde hiçbir zaman şiddet görmedim. Silahlarınız ve zırhlarınız için nasıl çalıştıklarını değiştiren farklı modifikasyonlar bulabilir ve satın alabilirsiniz, bu da neredeyse her silah ve zırh setinin her oyun stili için çalışmasını sağlar. Av tüfeklerini seviyorsanız ancak otomatik mekanikleri (genellikle silahlı robotlar) alan bir şeye ihtiyacınız varsa, hasar türlerini fiziksel yerine şok olarak değiştiren bir mod ekleyebilirsiniz. Belli bir ağır zırh setini seviyorsanız ancak birkaç düşman tarafından gizlice girmeniz gerekiyorsa, bu zırh setini ayak seslerinizin daha sessiz olması için değiştirebilirsiniz.
Dış Dünyalar oyuncunun ihtiyaçlarına her turda mekanik olarak hizmet eder. Seviye atladıkça, daha fazla eşya taşıma, taktik zaman genişlemenizi daha hızlı şarj etme veya her öldürmede biraz sağlık kazanma gibi daha fazla yetenek için avantajların kilidini açabilirsiniz. Ayrıca, karakterinize kalıcı bir debuff verirken başka bir dikmenin kilidini açmanıza izin verecek kusurları da üstlenebilirsiniz. Kusurlar, bir oyuncu olarak kendi zayıflıklarınıza dayanarak açılır. Asitle çok fazla püskürtülürseniz, asidi çok daha sert hale getiren bir kusur alabilirsiniz. Herhangi bir kusur üstlenmedim, bir oyuncu olarak eksik olduğum yollardan acı çekmeye devam etmemek istedim, ancak bu sistemin diğer oyuncuları bir perk olduklarını kapmak için stratejilerini değiştirmeye nasıl yönlendireceklerini görebiliyorum. Ümit etmek.
Bu silahlı kavgalar eğlenceli ve bazen tatmin edici derecede zordur, ancak Obsidian oyunları söz konusu olduğunda odadaki filin etrafında dolaşmak zordur. Evet, Dış Dünyalar mekanik olarak benzer Araları açılmak dizi. İlk iki ekipte çalışan aynı ekip tarafından yapıldı Araları açılmak oyunların yanı sıra Fallout: Yeni Vegas. İskeleti üzerine inşa edilmiştir. Zindanlar ve Ejderhalar, oyuncu karakter yaratmada ve seviye atlarken algı ve zeka puanları atayarak. Görevleri farklı şekillerde bitirmenize olanak tanıyan diyalog seçeneklerinin kilidini açmak için bu istatistikleri kontrol etmeniz gerekir. Bu durumdan farklı değil Araları açılmak Bethesda'nın mülkiyeti altına girdi, ancak bitirmek için motive olduğumu hissetmediğimi söyleyeceğim Fallout 3 veya bitirdiğim gibi 4 Dış Dünyalar. Yazı, oyuncuyu sınıf mücadelesiyle, bu amaç göz önünde bulundurularak inşa edilen evrenle yüzleştirmeye odaklanmış durumda. Bir bonus olarak, oldukça komik. Oyunun başlarında, bir şirket muhafızının yağmacılarla uğraştıklarını ve daha da kötüsü park ihlal edenler olduğunu söylediği için güldüm.
Siz ve arkadaş grubunuz sonunda Halcyon hakkında bazı karanlık gerçekleri ortaya çıkaracaksınız. Oradan, insanlığın potansiyeli vizyonunuz ne olursa olsun onu yeniden şekillendirebilirsiniz. Bazıları için bu, politikalarının zaten ne olduğunun bir yansıması olacaktır. Sosyalist olarak, yaptığım her şeyin, işçilerin haklarını ilk sıraya koyan bir koloninin hizmetinde olacağını biliyordum. Korporatizme ve kapitalizme daha sempatik olan başkalarının da vizyonlarını canlandırma yolları olacaktır. Uygun görürseniz, sizi donduran bilim adamına bile karşı koyabilirsiniz, Welles. Dış Dünyalar daha iyi bir yaşam şekli bulma arayışınızda zor seçimler yapmanıza meydan okuyacak ve her zaman adil ve çekici hissettirecek şekilde doğrudan kendinize karşı gelen bakış açıları sunacak. Oyunun sonunda, kendi politikamı daha iyi anlamış gibi hissettim.
Bunu doğalcı hissettirmenin anahtarı, oyuncuyu ideallerine gerçekten adamaya zorlamaktır. Kült benzeri bir hevesle davalarına adanmış bir sorta sosyalistleri grubu olan Iconoclasts ile ilk karşılaştığımda, toplulukları praksiden ziyade boş retorik üzerinde çok daha fazla zaman geçiren bir liderin altında açlıktan öldü. (Beni güldüren bir şekilde, aynı zamanda eski bir gazeteci.) Iconoclasts'ın liderinin oldukça kötü bir insan olduğunu söylemek güvenlidir, ancak öte yandan, şirketlerin kontrolü altında işçilerin banyo molaları veya hafta sonları. Kartlarınızı doğru oynarsanız, muhtemelen topluluklarına hizmet etmeyen insanları iktidarda bırakmadan kendinize sadık kalmanın bir yolunu bulacaksınız. Ancak bu kadar ileri gitmek için, aktif olarak ilgilenmeniz gerekecek ve oyun, Halcyon halkına ne olduğunu umursamanız için yollar sağlamak için yeterince derin karakter yazımı sağlıyor.
Yoldaşlarınız, Halcyon'u oluşturan birçok farklı yaşam alanına kılavuzluk yapıyor. Kişisel görev çizgileri, bu karakterler hakkında dünyanın kendisi kadar açık. Parvati, o kadar ait değildir ki, romantik olarak ilgilendiği biriyle tanıştığında, onunla nasıl başa çıkacağını bilmez. Görevi, dokunaklı bir queer aşk hikayesi olduğu kadar yuvarlak bir deliğe sığamayan kare bir dübel olmanın nasıl bir şey olduğunun incelenmesi. Vicar Max, inancının diğer takipçileri gibi, belirsiz bir dünyanın mantıklı olması için bir tür büyük tasarımda barışı arıyor. O da çocukların dediği gibi baba. Benim favorilerimden biri olan Felix, ustabaşı ile spor üzerine kavga ettikten sonra Groundbreaker'dan kaçan bir yetim. İyi okunmuyor, ancak inançları güçlü - işçilerin sömürüldüğünü bilmek için teori incelemesi gerekmiyor. Arkadaşlarınız ana hikaye görevlerine ve bunlarda verdiğiniz kararlara güçlü tepkiler verecektir. Aslında Parvati’nin ilk arayıştaki tepkileri beni sonuçta yaptığım seçimlere götürdü.
Politikanız ne olursa olsun, bitirmeyeceksin Dış Dünyalar emek meselelerini ele almadan. Ben sendika temsilcisiyim Kotakuve bazen bu oyunu oynamak toplantılarda bahsettiğimiz şeyleri hatırlattı: İşçilerin ihtiyaçlarını nasıl karşılarız, patronları nasıl yatıştırırız? Bir şirket tarafından sözleşme yapılmayan biri olarak, beni eğlendiren görev verenler tarafından “serbest çalışan” olarak anılırsınız. Bir görev beni grev yapan işçiler ve patronları arasında müzakere etti. Emek, Halcyon'daki her şeyin merkezindedir. Koloniyi tahrip eden konular doğrudan patronlar ve işçiler arasındaki servet bölünmesi ile ilgilidir. Halcyon tam ve eksiksiz hissediyor - tarihini anlamanızın kenarlarında, bu kolonide yaklaşık bir asırlık yaşamın ortaya çıktığı anlamına geliyor.
Halcyon'daki zamanım ilerledikçe, oyunun Langston Hughes şiiri “Harlem” aracılığıyla düşünmemi istediği şeyi ayrıştırdım. Uzayda ertelenen bir rüyaya ne olur? Oyun boyunca iltihaplanan, kurumuş, kabuklanmış rüyaların sonucunu göreceksiniz. Bu fikri kafama aldığımda, sınıf mücadelesini sorgulamak için lazer odaklı bir arayışın sınırlamalarını fark etmemek zordu.
Halcyon'un koloni olarak adlandırılması beni zaman zaman kıllandırdı, ancak uygun bir şekilde, sömürgecilerin yerinden oynadığı duygusal ırklar yok. İçinde Dış Dünyalar, tüm sosyal problemler sınıfa göre filtrelenir. Irkçılık olmasına rağmen cinsiyetçilik ve ırkçılık anlamlı bir şekilde mevcut değildir; derslerde tanıştığınız insanların çoğu siyah ve kahverengidir. Irk ve cinsiyet, oyunun temel anlatımından güç dinamikleriyle bu kadar derinden işlenmiş bir oyunda sinir bozucu olan PR buzzwords'teki yan yana dilindeki rifflerine kadar temelde onaylanmamıştır. Dünyamızda, sınıf ve ırk kaçınılmaz bir şekilde bağlanmıştır ve sınıf sorunlarının ırk sorunlarından daha ebedi olduğu bir dünya beni dürüstçe vurur. Obsidian'a bu meseleleri, sınıf meseleleriyle aynı zarafetle getireceğine güveniyorum, bu yüzden oraya gitmiş olmalarını dilerdim.
Dış Dünyalar o kadar etkili ki beni sorguladı ve nihayetinde inançlarıma daha düşünceli bir şekilde yerleşti. Oyunum, Halcyon için ütopik, işçi tarafından yönetilen bir vizyon gibi hissettiren oyunla sona erdi ve oyun, kişisel vizyonunuz ne olursa olsun canlandırmanız için size yer veriyor. Beni vaazsız hissetmeye itti ve siyaset arasında eğlenceli eğlenceler verdi. Sonunda, Dış Dünyalar kendini Hughes ile hizalar. Halcyon'un ertelediği cennet rüyası patladı. Bu parçaları nasıl alacağınız size daha iyi ya da kötü olarak bağlıdır.