TARİH FELSEFESİ
Tarih felsefesi, felsefi çalışma öyküsü ve disiplinidir. Terim Fransız filozof Voltaire tarafından ilk defa kullanılmıştır. [1]
Çağdaş felsefede, spekülatif ve analitik (kritik) feslsefe olarak ayrılmıştır. İlki tarihsel sürecin anlamını ve amacını sorgularken, ikincisi tarihin temellerini ve sonuçlarını ve tarihsel yöntemi inceler.[2][3] Bunların adları CD Broad’un eleştirel felsefe ile spekülatif felsefe arasındaki ayrımından türetilmiştir . [4] [5]
KÖKENLER
Sokrates’in MÖ beşinci yüzyılda çağdaşı olan Herodot , Hikayeler olarak da bilinen “Soruşturmalar” (Eski Yunanca: Ἱστορίαι; Istoríai) adlı çalışmasında Homeros’un anlatıyı nesilden nesile geçirme geleneğinden koptu. Herodot, bazılarının ilk sistematik tarihçi olarak ve daha sonra Plutarch (MS 46-120) tarihsel şahsiyetleri için özgürce konuşmalar icat etti ve okuyucuyu ahlaki açıdan iyileştirmeye yönelik bir gözle tarihsel konularını seçti. Tarihin takip etmesi için iyi örnekler öğretmesi gerekiyordu. Tarihin “iyi örnekler öğretmesi gerektiği” varsayımı, yazarların tarihi nasıl ürettiğini etkiledi. Geçmişteki olaylar, takip edilmemesi gereken kötü örnekleri gösterme olasılığı kadar ancak klasik tarihçiler ya bu tür örnekleri kaydetmezler ya da tarihin amacına ilişkin varsayımlarını desteklemek için onları yeniden yorumlarlardı.
On dördüncü yüzyılda tarih felsefesinin babalarından biri olarak kabul edilen İbn Haldun, tarih ve toplum felsefesini Mukaddime’de (1377) ayrıntılı olarak tartıştı. Çalışmaları daha erken eserlerin bir doruk noktasını temsil ortaçağ İslam sosyologlar alanlarındaki İslami ahlak, siyaset bilimi ve tarih yazıcılığının önderleri arasında; Farabi (c 872 -.. C 950), İbn Miskeveyh , el-Davani ve Nasir al-Din al-Tusi (1201–1274) vardı. [6]
İbn Haldun sık sık “boş batıl inancı” eleştirdi ve geçmiş verilerin eleştirel olmayan bir kabulü anlatmaya çalıştı. [7] Onun tarihsel yöntemde ki rolü, durum , iletişim , propagandası ve sistematik önyargı oynayan gözlem için zemin hazırlamıştı. [6]
On sekizinci yüzyıla gelindiğinde tarihçiler daha pozitivist bir yaklaşıma yönelerek, mümkün olduğunca gerçeğe odaklanarak , ama yine de öğretici ve gelişebilecek tarihleri anlatmaya odaklanmışlardı. Fustel de Coulanges (1830-1889) ve Theodor Mommsen (1817-1903) ile başlayan tarihi araştırmalar daha modern bilimsel forma doğru hareket etmeye başladı. Viktoryen dönemde, tarihçilerin geçmişi iyileştirmek için tasarlanmıştı az tartışılan okuyucu ve daha neler döndü tarihini neden olur ve nasıl bir tarihsel değişim anlayabileceği üzerinde yoğunlaştı.
KAVRAMLAR
KRONOLOJİ FELSEFESİ
Birçok antik kültür, tarih ve zamanın doğrusal olmayan mitsel ve teolojik kavramlarını barındırıyordu. Bu tür toplumlar, tarihi Karanlık ve Altın Çağların değiştiği döngüsel olarak gördü. Platon Büyük Yıl kavramını öğretti ve diğer YunanlI düşünüler bundan sıklıkla söz etti . Benzer örnekler, Eski Mısır’da, Hint dinlerinde, Yunan Pisagorcuları arasında ve Stoacıların anlayışlarında var olan eski ebedi dönüş doktrini içerir. Bazı felsefeciler, dört metale karşılık gelen sadece dört çağı tanımlıyor. Dört yaş sayısı , birlikte bir Yuga Döngüsü oluşturan Satya Yuga , Treta Yuga , Dvapara Yuga ve Kali Yuga olarak bilinen Vedik veya Hindu çağlarıyla eşleştirir.
Jainizm’e göre, bu dünya başlangıcı veya sonu var ama upturns (utsarpini) ve sürekli bunalım (avasarpini) döngüleri geçer. Birçok Yunanlı, tıpkı tarihin her yükselişi ve düşüşü sırasında insanlığın dört karakter aşamasından geçtiği gibi, hükümetin de olduğuna inanıyordu. Onlar kabul demokrasiyi ve monarşiyi yüksek yaştan sağlıklı rejimlerin olarak; ve oligarşi ve zulüm alt yaşlara bozuk régimes ortak olarak.
Doğuda, döngüsel tarih teorileri Çin’de (bir hanedan döngüsü teorisi olarak ) ve İslam dünyasında İbn Haldun’un (1332-1406) çalışmalarında gelişti.
Rönesans sırasında, tarihin döngüsel kavramları yaygınlaşacak ve savunucuların Roma İmparatorluğu’nun gerilemesine işaret ederek çürüme ve yeniden doğuşu göstermeleriydi.
Aydınlanma Çağı boyunca tarih hem doğrusal hem de geri döndürülemez olarak görülmeye başlandı. Condorcet ‘çeşitli ‘insanlık aşamaları’ ve yorumların Auguste Comte pozitivizm güvenilen tarihin böyle kavramların, en önemli formülasyonlar arasındaydı sosyal ilerlemeyi işaret etti.
Oswald Spengler (1880–1936), Nikolay Danilevsky (1822–1885) ve Paul Kennedy (1945–) gibi yazarların eserlerinde on dokuzuncu ve yirminci yüzyıllarda döngüsel kavramsallaşmalar devam etti. yükselir ve düşer. Butterfield gibi Spengler, 1914-1918 Birinci Dünya Savaşı katliamına tepki olarak yazarken , bir medeniyetin ruhu öldükten sonra bir Sezarlık dönemine girdiğine inanıyordu [8]. Spengler, Batı’nın ruhunun öldüğünü ve Sezarlığın başlamak üzere olduğunu düşünüyordu.
NEDENSELLİK FELSEFESİ
Tarihe yönelik anlatı ve nedensel yaklaşımlar sıklıkla birbiriyle çelişir ve hatta birbirine zıttır, ancak aynı zamanda tamamlayıcı olarak da görülebilirler. [9] Arthur Danto gibi bazı tarih filozofları, “tarihteki ve başka yerlerdeki açıklamaların” sadece bir olayı değil, meydana gelen bir şeyi değil, bir değişimi tanımladığını iddia ettiler. [10] Pek çok pratik tarihçi gibi, nedenleri kesişen eylemler ve Danto’nun sözleriyle “daha büyük değişiklikler” getiren eylemler dizisi olarak ele alıyorlar: “Bir değişiklik boyunca kalıcı olan unsurların neler olduğuna” karar vermek, tedavi ederken “oldukça basittir” bir bireyin “tutum değişikliği”, ancak “diyelim ki, böyle bir değişiklikle ilgilendiğimizde, önemli ölçüde daha karmaşık ve metafiziksel olarak zorlayıcıdır:[11]
Nedenler hakkındaki tarihsel tartışmaların çoğu, iletişimsel ve diğer eylemler arasındaki, tekil ve tekrarlanan eylemler arasındaki ve eylemler, eylem yapıları veya grup ve kurumsal bağlamlar ve daha geniş koşullar arasındaki ilişkiye odaklanmıştır. [12] John Gaddis, istisnai ve genel nedenleri (Marc Bloch’u izleyerek) ve nedensel ilişkilerdeki “rutin” ve “ayırt edici bağlantıları” birbirinden ayırmıştır: “6 Ağustos 1945’te Hiroşima’da olanları açıklarken, Başkan Truman’ın, Ordu Hava Kuvvetlerinin emirlerini yerine getirme kararından çok atom bombası atma emri vermesi. ” [13]Ayrıca acil, orta ve uzak nedenler arasındaki farka da işaret etti. Christopher Lloyd, kendi adına, tarihte kullanılan dört “genel nedensellik kavramı” öne sürüyor: “evrenin fenomenlerinin her şeye gücü yeten bir varlığın veya bu tür bir nihai nedenin ürünleri veya onlardan kaynaklandığını öne süren metafiziksel idealist kavram”; “nedenselliğin olayların sürekli birleşimlerinin bir sorunu olduğu fikrine dayanan deneyci (veya Humean) düzenlilik kavramı”; “hedefe yönelik, böylece hedefler neden olur” olan “işlevsel / teleolojik / sonuçsal kavram”; ve “ilişkisel yapıları ve içsel eğilimleri fenomenlerin nedenleri olarak gören gerçekçi, yapısalcı ve eğilimsel yaklaşım”. [14]
Tarihin nihai olarak ne ölçüde determinist olduğu konusunda bir anlaşmazlık var . Bazıları coğrafyanın, ekonomik sistemlerin veya kültürün, tarihteki olayları belirleyen yasalar öngördüğünü iddia ediyor. Diğerleri tarihi, birbiri üzerine etki eden ardışık süreçler dizisi olarak görür. Belirleyiciler bile, zaman zaman tarihin akışını değiştirmek için belirli felaket olaylarının meydana geldiğini göz ardı etmezler. Bununla birlikte, ana noktaları, bu tür olayların nadir olduğu ve savaşlar ve devrimler gibi görünüşte büyük şokların bile çoğu zaman toplumun evrimi üzerinde geçici etkilerden fazlasına sahip olmadığıdır.
TARAFSIZLIK FELSEFESİ
Tarafsızlık sorunu, her şeyden önce tarihyazımının analizi ve tarihsel kaynakların önyargılarıyla ilgilidir. Bu analizin önemli bir tezahürü, “tarihin galipler tarafından yazıldığı” fikridir.
Michel Foucault, Toplum Savunulmalıdır adlı kitabında, toplumsal mücadelenin galiplerinin, tarihsel olumsuzluklara kadar gidebilecek kendi propagandaları lehine, mağlup olmuş bir düşmanın tarihsel olay versiyonunu bastırmak için siyasi egemenliklerini kullandıklarını öne sürer . Wolfgang Schivelbusch ‘ın Yenilginin Kültür yenilgisi için önemli bir şoför olduğunu karşıt yaklaşım yapılmış yüksek kayıplar ve önemsiz kazanımları ile memnun onun tutum ve yöntemlerle teyit galip, daha az yaratıcı olabilir, kendini yeniden icat etmek yendi ve geri çekidi.
Yirminci yüzyıldan beri Batılı tarihçiler tarih hakkında bir hüküm verme arzusunu reddetmişlerdir. [16] [17] Tarihsel yargıların veya yorumların hedefleri, yasal yargılardan ayrıdır, olaylardan sonra hızlı bir şekilde formüle edilmesi ve nihai olması gerekir. [18]
Tarihsel yargı meseleleriyle ilgili konular, tarafsızlık ve nesnellik iddiasıdır. [19] [20] Tarihin analitik ve eleştirel filozofları, tarihçilerin tarihsel figürler hakkında yargılarda bulunmaları mı gerektiğini yoksa bunun sözde rollerini ihlal edip etmediğini tartıştılar. [17] Genel olarak, pozitivistler ve neopozitivistler , herhangi bir değer yargısına bilim dışı olduğu gerekçesiyle karşı çıkarlar. [17]
OPERATİF TEORİLER
TELEOLOJİK YAKLAŞIMLAR
Tarihe erken teleolojik yaklaşımlar , kötülük sorununu Tanrı’nın varlığıyla uzlaştırmaya çalışan teodilerde bulunabilir. Üstün bir güç tarafından organize edilen ilerici bir yönlülüğe olan inançla tarihin küresel bir açıklamasını sağlayarak eskatolojik bir sona götürür. Bununla birlikte, bu aşkın teleolojik yaklaşım, insanlık tarihine içkin olarak düşünülebilir. Augustine of Hippo , Thomas Aquinas , Jacques-Bénigne Bossuet , 1679 Evrensel Tarih Üzerine Söyleminde ve Gottfried LeibnizBu terimi icat eden, bu tür felsefi teoileri formüle etti. Leibniz açıklamasını , olan her şeyin belirli bir nedenle gerçekleştiğini belirten yeterli neden ilkesine dayandırdı . Bu nedenle, kişi Tanrı’nın bakış açısını benimserse, görünüşte kötü görünen olaylar aslında yalnızca daha büyük ilahi planda gerçekleşir . Bu şekilde teodiler, daha büyük bir tarih planının parçasını oluşturan göreceli bir unsur olarak kötülüğün gerekliliğini açıkladı. Ancak Leibniz’in ilkeleri kaderciliğin bir jesti değildi . Gelecekteki olasılıkların antik sorunu ile karşı karşıya kalan Leibniz , determinizm sorununa yanıt olarak iki tür zorunluluk ayırt eden zorunlu dünyalar teorisini geliştirdi.
Hegel’den etkilenen düşünce okulları da tarihi ilerici olarak görürler, ancak ilerlemeyi, zıt yönlerde işleyen faktörlerin zaman içinde uzlaştırıldığı bir diyalektiğin sonucu olarak görürler . Bir belirttiği şekilde Tarihçe iyi görüldü Zeitgeist ve izleri Zeitgeist geriye bakarak görülebilir. Hegel, tarihin insanı medeniyete götürdüğüne inanıyordu ve bazıları da Prusya devletinin tarihin sonunu cisimleştirdiğini düşündüğünü iddia ediyor . Onun içinde Felsefe Tarihi üzerine Dersler, her çağ felsefesinin bir bakıma felsefenin bütünü olduğunu açıklar; o Bütünün bir alt bölümü değildir, ancak bu Bütünün kendisi belirli bir yöntemle kavranmıştır.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
GWF Hegel, 1807 Tinin Fenomenolojisi adlı eserinde tarih anlayışını diyalektiğe dayandıran karmaşık bir teodise geliştirdi . Olumsuz olan, Hegel tarafından tarihin motoru olarak tasarlandı. Hegel, tarihin her tezin karşıt bir fikir veya olay antitezi ile karşılaştığı sürekli bir diyalektik çatışma süreci olduğunu savundu. Her iki çatışması olarak “superated” olan sentez iken tez ve antitezin arasındaki çelişki korunmuş bir bağlaç uzağa taşıyan odur. Marx’ın daha sonra ünlü bir şekilde açıkladığı gibi, somut olarak bu, Louis XVI’nın Fransa’daki monarşik yönetimi tez olarak görülüyorsa,Fransız Devrimi onun antitezi olarak görülebilir. Bununla birlikte, her ikisi de devrimi Ancien Régime ile uzlaştıran Napolyon’da alt edildi; değişimi korudu. Hegel, aklın Tarihte bu diyalektik şema aracılığıyla kendisini başardığını düşünüyordu . Emek yoluylainsan, doğayı içinde kendini tanıyabilmek için dönüştürdü. Böylece doğayı ruhsallaştırdı. Yollar, tarlalar, çitler ve içinde yaşadığımız tüm modern altyapı, doğanın bu ruhsallaşmasının sonucudur. Böylece Hegel, toplumsal ilerlemeyi tarihteki akıl emeğinin sonucu olarak açıkladı. Bununla birlikte, tarihin bu diyalektik okuması elbette çelişki içeriyordu, bu nedenle tarih de sürekli çelişkili olarak düşünülüyordu: Hegel bunu meşhur lord ve bağcı diyalektiğinde kuramlaştırdı.
Hegel’e göre,
“Dünyanın ne olması gerektiğine dair talimat vermekle ilgili bir söz daha. Felsefe her halükârda sahneye onu vermek için her zaman çok geç gelir … Felsefe griye boyandığında, o zaman yaşlanmış bir yaşam şekline sahip olur. Felsefenin gri rengiyle, gençleştirilemez, yalnızca anlaşılır. Minerva baykuş sadece alacakaranlık düşen kanatlarını yayılır.” [21]
Böylece felsefe, daha sonra Geschichte’yi (tarihi) açıklamaktı . Felsefe her zaman geç kalmıştır, yalnızca gerçekte rasyonel olanın bir yorumudur ve Hegel’e göre yalnızca rasyonel olarak tanınan gerçektir. Yorumlanması olarak felsefenin anlaşılması Bu idealist ünlü tarafından meydan Karl Marx ‘ın Feuerbach Üzerine 11. tezi (1845): ‘ Filozoflar yalnızca çeşitli biçimlerde dünyayı yorumlamışlardır; nokta, ancak, bunu değiştirmektir. ‘
Thomas Carlyle
Tarihte büyük adamların rolünde ısrar eden Hegel’in Napolyon hakkında yaptığı ünlü “Ruh’u atında gördüm” ifadesiyle ardından Thomas Carlyle , tarihin Oliver gibi birkaç merkezi kişinin, kahramanın biyografisi olduğunu savundu. Cromwell ya da Büyük Frederick şöyle yazıyor: “Dünya tarihi, büyük insanların biyografisidir.” Kahramanlar hakkındaki görüşü yalnızca siyasi ve askeri figürleri, devletlerin kurucuları veya tepetakçılarını değil, aynı zamanda sanatçıları, şairleri, teologları ve diğer kültürel liderleri de içeriyordu. Büyük adamların, iyi ve kötü dahilerin tarihi, büyüklüğün ortaya çıkışında değişimi organize etmeye çalıştı .
Carlyle’ın pozisyonuna yönelik açık savunmalar, yirminci yüzyılın sonlarından beri nadirdir. Tarihin çoğu filozofu, tarihteki itici güçlerin, portreleri için kullandığından daha geniş bir mercekle en iyi şekilde tanımlanabileceğini iddia eder.
Sonrasında Marx ‘ın bir materyalist tarih anlayışına dayalı sınıf mücadelesinin böyle tarihinin gelişim ekonomi gibi sosyal faktörlerin önemine ilk kez dikkatleri kaldırdı. Herbert Spencer “Eğer mükemmel bir oluşum olduğunu itiraf etmeliyim insan, içinde göründüğü ırkı üreten uzun bir dizi karmaşık etkiye ve bu ırkın yavaş yavaş büyüdüğü sosyal duruma bağlıdır … Toplumunu yeniden kurmadan önce, toplumu onu yapmalıdır. “
SOSYAL EVRİMCİLİK
Aydınlanma’nın ilerleme idealinden esinlenen sosyal evrimcilik, on dokuzuncu yüzyılda popüler bir anlayış haline geldi. Auguste Comte’un (1798–1857) modern bilimin getirdiği teolojik aşama, metafizik aşama ve pozitivist aşama olarak ikiye ayırdığı pozitivist tarih anlayışı, ilerlemenin en etkili doktrinlerinden biriydi. Tarihin liberal parti yorumlanması daha sonra adlandırıldığı şekliyle, âlimleri ile ilişkili Victoria ve Edward içinde dönemlerin Britanya’da gibi Henry Maine veya Thomas Macaulay, insanlık tarihine vahşet ve cehaletten barış, refah ve bilime doğru ilerleme olarak bakarak böyle bir etkiye örnek verir. Maine, ilerlemenin yönünü, bir çocuğun tüm yaşamının doğumunun koşullarıyla önceden belirlendiği bir dünyadan hareketlilik ve seçimden birine doğru “statüden sözleşmeye” olarak tanımladı.
Yayınlanması Darwin’in ‘in Türlerin Kökeni 1859 yılında tanıtılan insan evriminidir. Ancak sosyal Darwinist teorilerde , orijinal biyolojik alanından sosyal alana hızlı bir şekilde aktarıldı . Herbert Spencer, terim “terimini, en uygun olanın hayatta kalmasını” veya Lewis Henry Morgan içinde Antik Derneği (1877), daha sonra sosyal Darwinizm olarak yorumlanır Darwin’in eserlerinin, bağımsız evrimci teoriler geliştirdi. Bu on dokuzuncu yüzyıl tek çizgili evrim teorileri, toplumların ilkel bir durumda başladığını ve giderek daha uygar hale geldiğini iddia etti. zamanla ve Batı medeniyetinin kültür ve teknolojisini ilerleme ile eşitledi.
Ernst Haeckel , ” ontogeninin soyoluşu tekrarladığını ” belirten özetleme teorisini 1867’de formüle etti : Her bireyin evrimi, embriyoların gelişiminde olduğu gibi türlerin evrimini yeniden üretir . Dolayısıyla, bir çocuk ilkel toplumdan modern topluma kadar tüm adımlardan geçer. Bu daha sonra itibarını yitirdi. Haeckel, Darwin’in Türlerin Kökeni’nde (1859) ortaya attığı doğal seçilim teorisini desteklemedi, daha çok edinilmiş özelliklerin Lamarck’çı bir miras olduğuna inanıyordu .
Ancak ilerleme, ille de olumlu değildi. Arthur Gobineau ‘ın İnsan Irklarının Eşitsizliği Üzerine Bir Deneme (1853-1855) bir oldu çökmekte evriminin açıklama Aryan ırkının yoluyla kaybolan ırkların karışmasıydı. Gobineau’nun çalışmaları, Yeni Emperyalizm döneminde gelişen sözde bilimsel ırkçılık teorilerinde büyük bir popülerliğe sahipti.
Sonra birinci dünya savaşı ve hatta daha önce Herbert Butterfield (1900-1979) sert eleştirdi, liberal parti yorumlama modası geçmişti. Bu çatışmanın kan dökülmesi, tüm doğrusal ilerleme kavramını suçlamıştı. Paul Valéry’nin meşhur demişti: “Biz medeniyetler artık ölümlü olduğumuzu biliyoruz.”
Ancak fikrin kendisi tamamen ortadan kalkmadı. Francis Fukuyama tarafından yazılan The End of History and the Last Man (1992) , liberal demokrasilerin dünya çapında tek akredite siyasi sistem ve hatta insan bilincinin modalitesi olarak benimsenmesinin ” Tarihin Sonu ” nu temsil edeceğini varsayarak benzer bir ilerleme kavramı önerdi . Fukuyama’nın çalışması , Hegel’in Tinin Fenomenolojisi’nin (1807) Kojevian okumasından kaynaklanıyor .
Aksine Maurice Godelier bir dönüşüm süreci olarak geçmiş yorumlar, Tim Ingold tarihi bir hareketini olduğunu göstermektedir autopoiesis [22]
Tüm bunları anlamlandırmanın temel bileşenlerinden biri, sosyal evrimdeki tüm bu konuların yalnızca, tarihin doğasını nasıl değerlendirdiğinin, tarih hakkında yapılan yorum ve sonuçları etkileyeceği önerisini desteklemeye hizmet ettiğini kabul etmektir. İncelenmemiş kritik soru, içerik olarak tarihle daha çok, süreç olarak tarihle ilgilidir.
2011’de Steven Pinker , şiddetin zaman içinde istatistiksel olarak azaldığını gösterdiği evrimsel bir perspektiften şiddet ve insanlık tarihi yazdı. [23]
BAĞLAMSAL TEORİLER
18. yüzyılın başlarında filozoflar, tarihin akışına katkıda bulunan bağlamsal faktörlere odaklanmaya başladılar. Lucien Febvre ve Marc Bloch tarafından 1929’da kurulan Annales School tarihçileri, bireysel konulara odaklanan bir tarihten coğrafya , ekonomi, demografi ve diğer sosyal güçlere odaklanan araştırmalara geçişte önemli bir dönüm noktasıydı. Fernand Braudel’in tarihin “kahramanı” olarak Akdeniz üzerine yaptığı çalışmalar ve Emmanuel Le Roy Ladurie’nin iklim tarihi bu okuldan esinlenmiştir.
Karl Marx
Karl Marx , belki de ekonomik determinizmin en ünlü temsilcisidir . Ona göre din, kültür ve siyasal sistem gibi sosyal kurumlar yalnızca temeldeki ekonomik sistemin yan ürünleriydi. [24] Ancak, tarihi tamamen deterministik olarak görmedi. Louis Napoleon’un Onsekizinci Brumaire adlı makalesi , Marx’ın bireyin tarihteki rolüne ilişkin görüşünün en ünlü formülasyonunu içerir:
“Erkekler kendi tarihlerini yazarlar, ancak bunu istedikleri gibi yapmazlar; kendileri tarafından seçilen koşullar altında yapmazlar, ancak belirli koşullar altında doğrudan karşılaşılan ve geçmişten miras alınan koşullar altında. [25]”
Michel Foucault
Tarihsel-siyasal söylem ile analiz Michel Foucault içinde Derneği savunmak zorundadır (1975-1976) gördüğü gerçeği olarak ilk kavramlaştırılmış bir tarihsel mücadelenin kırılgan ürün olarak ırk mücadelesi modern anlamda değil Anlaşıldı biyolojik ırk yakın o kadar ama bir halk veya millet . Örneğin Boulainvilliers , asalet haklarının bir temsilcisiydi. Fransız asaletinin Fransa’yı işgal eden (Üçüncü Mülkün fethedilen Galyalıların soyundan geldiği sırada) Frankların ırksal torunları olduğunu ve fetih hakkı nedeniyle iktidara sahip olduğunu iddia etti .. Bu yaklaşımı, Fransız siyasi tarihinin gidişatının tarihsel bir tezini formüle etmek için kullandı – hem monarşinin hem de Üçüncü Zümre’nin eleştirisi. Foucault, onu tarihsel-politik söylemin kurucusu olarak siyasi silah olarak görür.
Büyük Britanya’da, bu tarihsel-politik söylem burjuvazi, halk ve aristokrasi tarafından monarşiye karşı bir mücadele aracı olarak kullanıldı. Fransa’da Boulainvilliers, Nicolas Fréret ve ardından Sieyès, Augustin Thierry ve Cournot bu söylem biçimini yeniden benimsedi. Son olarak, on dokuzuncu yüzyılın sonunda, bu söylem ırkçı biyologlar tarafından dahil oldu Öjenistlere bir içine bu muhabbetinin dönüştürülmüş o bile daha modern ırkın duygusu ve verdi, devlet ırkçılığı içinde Nazizmin. Foucault ayrıca, Marksistlerin de bu söylemi yakalayıp farklı bir yöne götürdüğünü, özcü ırk kavramını toplumsal olarak yapılandırılmış konumla tanımlanan tarihsel sınıf mücadelesi kavramına dönüştürdüğünü ortaya koyar . Söylemin bu yer değiştirmesi, Foucault’nun düşüncesinin temellerinden birini oluşturur – söylem özneye bağlı değildir, özne bir söylem inşasıdır. Dahası, söylem, bir ekonomik altyapının basit ideolojik ve ayna yansıması değil , iki enerjinin basit düalist çelişkisine indirgenemeyen çoklu güçlerin bir ürünü ve savaş alanıdır.
Foucault, bu söylemi hukuki ve felsefi söylemden belirleyen şeyin, onun hakikat anlayışı olduğunu gösterir – gerçek artık mutlak değildir, ırk mücadelesinin ürünüdür. Geleneksel olarak hükümdarın bilimi, şanlı başarılarının ve anıt inşasının efsanesi olan tarihin kendisi, nihayetinde halkın söylemi, dolayısıyla siyasi bir pay haline geldi. Solon veya Kant’ın düşüncelerinde olduğu gibi , özne artık tarafsız bir hakem , yargıç veya yasa koyucu değildir . Bu nedenle, tarihsel özne haline gelen şey, tarihin öfkesinde, kırılgan bir akılcılığın ortaya çıkardığı çoklu olasılıklar olan “hukuki kodun kurumuş kanı” altında araştırmalıdır.geçici olarak nihayet ortaya çıktı. Bu belki de Antik Yunan’daki sofist söylemle karşılaştırılabilir. Foucault, Machiavelli’nin ya da Hobbes’un savaş söylemiyle hiçbir ilgisi olmadığı konusunda uyarır, çünkü bu popüler söylem için egemen, “bir illüzyon, bir araç veya en iyi ihtimalle bir düşmandır. Her halükarda kendisini hükümdardan ayıran ve onu kınayan, kralın kafasını kesen bir söylem “.
DİĞER YAKLAŞIMLAR
ANLATI GEÇMİŞİ
Güncel bir popüler kavrayış tarih yazımında ve deneyiminde anlatının değerini dikkate alır. Bu alandaki önemli düşünürler arasında Paul Ricœur , Louis Mink , WB Gallie ve Hayden White bulunmaktadır. Bazıları bu yaklaşımdan şüphe duyuyor çünkü kurgusal ve tarihsel anlatıyı birbirine yaklaştırıyor ve “tarihsel ve kurgusal anlatı arasında algılanan temel bir çatallanma” var (Ricœur, cilt 1, 52). Buna rağmen, Barbara Tuchman veya David McCullough gibi çoğu modern tarihçi, anlatı yazmanın yaklaşımları için önemli olduğunu düşünün. Anlatılmış tarih teorisi (veya tarihselleştirilmiş anlatı), yaşanmış deneyimin yapısının ve hem kurgusal hem de kurgusal olmayan eserlerde (edebiyat ve tarih yazımı) anlatılan bu tür deneyimin ortak noktasının “zamansal deneyim” figürasyonuna sahip olduğunu savunur. Bu şekilde anlatı, cömertçe “birlikte kavrama” ve tarihsel deneyimin “bileşik temsillerini” tek bir bütün ve eksiksiz öyküde “bütünleştirme” becerisine sahiptir (Ricœur x, 173). Louis Mink, “geçmiş olayların önemi, yalnızca anlatı biçiminin inşasında kavranabilen karşılıklı ilişkiler topluluğu içinde konumlandırıldıkları için anlaşılabilir” diye yazar (148). Marksist teorisyen Fredric Jameson aynı zamanda tarihsel anlayışı bu şekilde analiz eder ve “tarih bizim için metinsel biçim dışında erişilemez … ona ancak önceden (yeniden) metinleştirme yoluyla yaklaşılabilir” diye yazar (82).
EĞİTİM VE PROPAGANDA
Yana Platon ‘ın Cumhuriyeti , sivil eğitim ve öğretim siyasetinde merkezi bir rol ve ortak bir kimliğin anayasasını olmuştur. Dolayısıyla tarih, örneğin tarihsel revizyonist girişimlerde olduğu gibi bazen propagandanın hedefi haline geldi.
Ulus devletlerin inşasında aracı olan modern eğitim sistemlerinin yaratılması da ortak, ulusal bir tarihin detaylandırılmasından geçti. Tarih ders kitapları , bu ortak tarihin aktarıldığı birçok yoldan biridir.


KAYNAKÇA