Arno Brandlhuber – Mimar, Daire ve Antivilla, Berlin ve Potsdam (Almanya)
Arno Brandlhuber için bu slogan işe yarıyor. Bir mimar olarak Berlin'deki Brunnenstrasse 0113 adresinde kendi yaratımlarından birinde yaşıyor ve çalışıyor. Polikarbondan yapılmış duvarlar arkasındaki alan, şehrin sanatçıları ve yaratıcı insanları için bir buluşma noktası. Avludaki asimetrik beton merdiven dört kat yukarı doğru bir galeriye, bir yayınevine ve ardından Arno'nun ofisine çıkıyor. En yukarıda da kendi dairesi var. 2009'dan önce bunların hiçbiri yoktu - yalnızca bodrum ve asansör temeli mevcuttu.
Arno bugün merdiveni kullanmak yerine yürüyerek geliyor. Saçlarını alnından çekiyor ve açık mutfakta kendine kahve yapmaya başlıyor. Buradaki her şey açık. Mevcut olan tek kapı banyonun kapısı - mahrem olan başka pek bir şey yok. Ancak dairede oturuluyor. Arno'nun aynı zamanda burada çalışmasına rağmen burası bir showroom değil. Mimar, bu her neyse odur diyor ve bu da ruh haline veya ihtiyaca göre değişebilir.
Aynısı, Arno'nun halihazırda sansasyon yarattığı Potsdam yakınlarındaki Krampnitz'de bulunan eski fabrika, yeni Antivilla için de geçerli. Sansasyonun sebebi sürdürülebilir enerji konsepti ve Arno ve arkadaşlarının bir balyozla kırarak yaptıkları yenilikçi pencereleri. Şimdi daha büyükler ve çok daha iyi bir göl manzarası sunuyorlar ki bu detay da mimar için maliyet verimli inşaat yöntemleri kadar önemli.
"İlk defa aşık olan birine siz de ilk defa aşık oluyorsunuz. Bütün hayatınız boyunca bunun hayalini kuruyorsunuz ve bunu asla yeniden deneyimleyemiyorsunuz. İnşaat projeleri de buna benzer."
Yeniden kullanımı yeni inşaattan daha iyi kılan şey nedir?
Bazen ergenlik döneminde ilk defa aşık olan birine siz de ilk defa aşık olursunuz. Bütün hayatınız boyunca bunun hayalini kurarsınız ve bunu asla yeniden deneyimleyemezsiniz. İnşaat projeleri de buna benzer. Bunların çoğunun halihazırda bir kullanımı, bir uygulaması, bir hissi vardır. Onu yıkmak yerine yeniden tasarlamalısınız.
Sizin için temel bir terim de maliyet verimli binadır. Amatörler burada neyi göz önüne almalı?
Her şeyi doğru yaptığınızda maliyet verimli bir inşaat yapmış olmazsınız. Ama daha da fazla şeyi doğru yapmak istediğinizde, bazı standartların basitçe gerekli olmadığını söyleyebilirsiniz. Örneğin buradaki zemin. Basit, düzeltilmiş betondan yapılmıştır. Kabuk inşaatına kıyasla beş Euro'luk bir kazanç eder. İsterseniz bir İran halısı ekleyebilir ve betonu istediğiniz gibi süsleyebilirsiniz.
Malzemeyi tamamlamak için İran halıları dışındaki diğer iyi yollar nelerdir?
Favori bir tamamlama tarzım yok. Ama elbette oldukça fazla miktarda görünür betonun olduğu durumlarla ilgili birkaç deneyim yaşadım. Örneğin Güney Amerika'da. Bunlar genellikle tahtadan bir kalıpla birlikte gelir - aynı Brunnenstrasse'de olduğu gibi. Buna birkaç tane büyük yapraklı bitki eklerseniz tamamlanır. Belki de mesele beton olduğunda Almanya'daki genel korkudan, tuhaf rahatsızlık hissinden bahsetmenin zamanı gelmiştir. Bu muhtemelen 1950'lerin sonları ve özellikle de 1960'lardaki konut geliştirme çalışmalarından kaynaklanıyor. Orada bir şeyler tıkandı. Ve bu büyük konut geliştirmelerle ilişkili olan sosyal sıkıntılar sıklıkla bir inşaat materyali olarak betonla da ilişkilendiriliyor. Ama artık bu büyük ölçüde yok oldu. Artık betonu ahşap veya plastikten veya camdan daha farklı gören birinin kaldığını sanmıyorum. Ama geleceğe doğru bakma eğilimimiz pek olmadığı ve bunun yerine geçmişe takıntılı olduğumuz için betondan hala kötü bir bileşen gibi bahsediyoruz.
Kişisel olarak sizin betonda bu kadar sevdiğiniz şey nedir?
Beton gelmiş geçmiş en iyi materyallerden biridir: Önce yumuşaktır, ardından kuruduğunda ısınır. Her türlü şekli alabilir - başlangıçta herhangi bir yöne meyilli değildir. Ve son olarak ne olmasını istiyorsanız o olur. Bir zemin, bir kiriş, bir mutfak tezgahı bile olabilir. Bu da bana ilginç gelmesini sağlıyor. Beton, bu şekilde şekil verilebilen birkaç materyalden biri.
"Beton gelmiş geçmiş en iyi materyallerden biridir: Önce yumuşaktır, ardından kuruduğunda ısınır. Her türlü şekli alabilir - başlangıçta herhangi bir yöne meyilli değildir."
Krampnitz'de ne kadar zaman geçiriyorsunuz?
Çoğu zaman, muhtemelen yılın yarısında yollardayım. Ve bu yüzden de her zaman burada, Brunnenstrasse'de bulunmaktan mutlu oluyorum! Krampnitz'e gelince... Yaz mevsimini göl kenarında geçirmenin mükemmel bir şey olduğunu söylemeliyim. Ve orada da burada olduğu gibi alan kullanımı biçimlendirilmemiştir. Çok sayıda kullanım mümkündür ve istenebilir. Antivilla benim stüdyom - burada etkinlikler ve sempozyumlar gerçekleştiriliyor ama gece kalmalar da oluyor.
Bir gölün kenarında olmasaydı projeyi üstlenir miydiniz?
Hayır. Orada ne yapmak isteyebilirim? Güne yüzerek başlamak harika bir şey. O kadar enerji verici ki duble espresso veya soğuk bir duş almak gibi başka ritüeller bunun yanında bir hiç gibi kalıyor. Sabah yüzmeye gidiyorum, sonra iki saat boyunca çalışıyorum. Ve bu iki saat içinde yarım günün işini tamamlıyorum.
Böyle olsa bile şehirlerin en iyi yaşam biçimini sağladıklarını düşünüyorum çünkü çok farklı yaşam tarzlarını birleştirebiliyor. Bu anlamda her şeyin şehirlere veya şehirleri çevreleyen alanlara odaklanması gerektiğine inanıyorum. Bu alanlarda çok sayıda inşaat görürsünüz.
Örneğin Antivilla. Bu fikir orijinal olarak nasıl aklınıza geldi?
Brunnenstrasse'deki eve benzer biçimde: İçinde halihazırda bir bina, bu durumda eski bir kumaş fabrikası olan bir arazi sunuluyordu. Arazi 350 fit karelik bir aile evi için satışa çıkarılmıştı. Ama halihazırda 1.600 fit kare büyüklüğünde bir binayı içeriyordu. Şunu hayal edin: Mevcut olan mülkü kullanmak yerine tek ailelik bir ev için arazi fiyatını artı yıkım masraflarını ödüyorsunuz. Bu şekilde iki katı kazancınız oluyor. Yıkım masrafı ve bina kabuğu yok. Ve 350 fit karelik bir alan yerine yeniden kullanabileceğiniz 1.600 fit karelik bir alanınız oluyor. Ayrıca mevcut bir eve kazandırılmış enerjiyi de dikkate alırsanız, izolasyona da çok daha az harcama yaparsınız. Ve genel enerji sonucu eski binaların her şeyden önce ayrıcalıklı olduğunu gösterir. Bu anlamda bu, yaygın olarak uygulanan bir modeldir.
Bunun yerine Antivilla konusunda başlangıçta mahalleden eleştiri aldınız. Bu tür şeylerle nasıl başa çıkıyorsunuz?
Ama Antivilla'nın durumu bu değildi. Berlin Kültür Senatosu, Brunnenstrasse'de hemen sokağın karşısındadır. Onların binaya taktıkları lakap garajdı çünkü burada çok miktarda polikarbon kullandık. O yüzden yalnızca halihazırda var olan güzel bir bina fikrini takip etmediğimizi ve binayı birbiriyle tutarlı son derece spesifik tercihlere dayalı olarak geliştirdiğimizi düşünürsek, bu durumda tümüyle farklı bir resim elde ederiz. Bu durumda başlangıçtaki resim bilinmezdir. Ve bilinmeyen her şeyin yabancılaşmaya sebep olabileceğini biliyoruz. Burada da Krampnitz'de de bu olmuştur.
Elbette Antivilla komşuları hayran bırakmaya başladı. Ayrıca örneğin çok sayıda insanın bir zamanlar oradaki fabrikada çalışması gibi başka faktörler de söz konusudur. Çoğu işlerini kaybetmiştir. O yüzden fabrikayı yeni bir şeye dönüştüren kim olursa olsun beklentiler başlangıçtan itibaren oldukça olumsuz olacaktır. Ama o zamandan bu yana olan değişiklikler sonucunda artık bisiklet turlarının Antivilla'yı bir destinasyon olarak kullandığı ve megafonla "hakkında çok şey okuduğunuz Antivilla bu" diyerek anons yaptıkları bir noktaya gelindi." Ayrıca bu sırada şehirden gelen kadınlar elmalar ve fındıklar getirdikleri sepetlerle gelmeye başladılar. Bu yalnızca şehirde yeni olduğunuzda geçmek zorunda olduğunuz bir süreç. Bunun göreceli olarak normal olduğunu düşünüyorum.
Ve yanınızda başkalarını da getirdiniz: Her zaman meslektaşlarınız, sanatçılar ve yaratıcı insanlar tarafından çevrilisiniz. Birbirinize nasıl ilham veriyorsunuz?
Bu çok basit. Bir meyve yetiştiricisine bir soru sorarsanız size bir meyveyle yanıt verir. Bir mimara bir soru sorarsanız bir binayla yanıt verir ve bu çoğu görsel sanatçı için doğrudur. Yaratıcı olan diğer insanlarla vakit geçirdiğimde her zaman farklı perspektiflerden yanıtlar verirler. Ve ben de ancak bu şekilde mevcut bir mülke veya çevreye yeni bir şey katabiliyorum.
Bu geliştirmeye ve tamamlanmış Antivilla'ya şimdi baktığınızda gurur duyuyor musunuz?
Bu iki yönlü bir şey. Bir yandan bunun için belirli bir miktarda dikkati üzerime çektim. Diğer yandan evimizin ekonomik kirası bölgedeki diğer kiraları aşağı indirmeyi başaramadı. Bunun olabilmesi için inşa etmeye devam etmemiz gerekirdi. Dikkat ekonomisi bazen oldukça üretim karşıtı olabiliyor. Her şekilde bir mimar olarak bir yerlere gelebilmeyi başarmanız gerektiğine inanıyorum.
Bir yerlere gelebildiğinizi hissediyor musunuz?
Berlin beni son derece iyi biçimde karşıladı. Bir şehre gittiğimde bu kadar açık olma ihtimali verili bir gerçek değil. Ama Berlin'in son derece kendine özgü diyalogsal bir niteliği olduğuna inanıyorum. Ne mutlu ki burada her şey muğlak. Bu şehirde onu özel olarak üretici ve yaratıcı kılan bol miktarda yan yanalık var.
Mimari sizin için yalnızca bir yaratıcılık kanalı mı yoksa aynı zamanda bir sanat biçimi mi?
Mimarinin tüm sanat biçimlerinin anası olduğuna dair eski bir efsane vardır. Ama ben, üretim ortamlarının tümüyle farklı olduğunu düşünüyorum. Diğer sanat biçimlerinin aksine mimari genellikle bir müşteriyi içerir ve pazarlamaya son derece bağlıdır. Çoğunlukla henüz anlaşma bile imzalanmamışken öncelikle binaları pazarlamak zorunda kalırız. Bu bir sorun çünkü bir binanın neye benzeyeceğini bilmem için oldukça uzun zaman geçmesi gerekiyor. Dış koşulların bu katmanlarının mimariyi daha ziyade satranç oynamaya benzettiğini düşünüyorum.
Neden etrafınızda sanat olmasından hoşlanıyorsunuz?
Bu sanat eserleri çoğunlukla ticari nesnelerdir. Ve her şey bir ticaretten geldiği için bir noktada bir sanatçının bana yöneltmiş olduğu bir soruyla ilgilenmiş olmam gerekiyordu. Bu çoğunlukla yeterli oluyor, uzun vadede bile.