Kuzey Kore hakkında, kararlı bir klişe geliştirdik, bu neredeyse bir mağara ülkesi, açlıktan ölmek üzere, tüm anketler bir bardak pirinç için sıraya girdi. Öyle değil. Kuzey Kore'nin uyduları başlatan bir uzay gücü olduğunu hatırlamak yeterlidir. Bu bir roket gücüdür.
Onlar ne biz ne de Amerikalıların yapamayacağı bir araba şasisinde orta menzilli füzelerini yaratmayı başaranlardı. Kuzey Koreliler tanklarını yarattı, modern Rus'dan çok daha aşağı değil tanklar.
Diğer bir faktör bu durumun hayatta kalma oranıdır. Sovyetler Birliği'nin yıkılmasından sonra, SSCB ve sosyalist blok ile ekonomik işbirliğine odaklanan Küba ve Kuzey Kore'nin yalıtılmış kaldığını hatırlayın. Yılların son 20'unda ambargo altındalar. Petrol ve gaz almayı reddettiğimiz ve ek olarak gıdalara bir ambargo getirecek olsaydık iki hafta içinde Rusya'ya ne olacağını hayal etmeye çalışalım. Bunun hakkında konuşmak bile istemiyorum.
Evet, Koreliler açlıktan ölüyorlardı. Fakat bugün açlıktan yoksunluk yok. Fakat kaçınmayı başarabilecekleri bir takım problemler. Burada binlerce uyuşturucu bağımlısı her yıl 100'te ölüyor - DPRK'da bunlar yok. Evsiz insanlar, dilenciler ve evsiz çocuklar yoktur. Ülke gelişiyor. Evet, sıkı bir ideolojik politika ve kontrol var - liberal fikirlerin Kore'ye girmesinden korkuyorlar. Ancak ücretsiz tıp, ücretsiz konaklama, ücretsiz eğitim ve diğer birçok sosyal fayda. Hepsi mütevazi de olsa, aynı seviyede. Rusya'da veya Güney Kore'de olduğu gibi bu korkunç sosyal fark bile yakın değil. Ayrıca Kuzey Kore'de Kim Jong-il ile başlayarak, çok dikkatli de olsa demokratik reformlar yapılıyor. Sosyalist bir ideolojiyi, sosyalist bir ekonomiyi korumayı başardıkları Vietnam deneyimini ciddiye alıyorlar, ancak aynı zamanda bu büyüme oranlarını gösteriyorlar.
Peki bugün orada ne olacak? Öncelikle, bölgede genç liderlerin iktidara geldiği unutulmamalıdır. Güney Kore'de Kim Jong Ying, Güney'de - Park Geun-hye, bu yazıdaki ilk kadın. Çin'de, liderlerin üretimi de değişti. Tabii ki hepsinin kendilerini gerçek lider olarak kanıtlamaları gerekiyor. Kore Yarımadası ülkeleri hakkında konuşursak, burada yeni liderler ordudan ağır bir şekilde etkilenir.
Güvenlik sorunları gerçekten çok akut. Ama kendi aralarında ciddi bir şekilde savaşmak istemiyorlar, sadece sonuçları hesaplıyorlar. Sonuçta, nükleer silahsız çatışma bile kolayca kanlı bir kıyma makinesine dönüşecek. Bir yandan, Kuzey Kore'nin güçlü ve sayısız ordusu. Kara Kuvvetleri'nde yalnızca tüm Silahlı Kuvvetlerde olduğundan daha fazla insan var - 1 milyon 200 bin kişi artı 4 milyon daimi rezerv. Ve iki keskin nişancı ekibi var, topçu, deniz kuvvetleri, çok büyük авиация, hatta eski uçaklar, 3,5 tank. Güney Kore silahlı kuvvetlerinde 2,5 bin tank ve 670 bin personel var. Ancak Güney Kore'nin bir Amerikan nükleer-askeri şemsiyesi altında olduğunu unutmayalım. Kuzey Kore'nin böyle bir şemsiyesi yok. Bugün, güvenliğini garanti altına almak için nükleer bileşen de dahil olmak üzere savunma sanayisini hızla geliştiriyor.
Şimdi her iki tarafın ifadelerini açıklayan bir bilgi savaşı var. Herkes savaşın ne kadar gerçek olduğunu, ne kadar tehlikeli olduğunu göstermek ve onun için hazır olduğunu göstermek istiyor. Yeni liderlerin liderliğini savunmaya yönelik bilgi-psikolojik savaşın tüm meseleye son vermesini umuyorum. Çünkü Seul, 40'in paralelinden 38 km uzaklıkta ve Kuzey Kore havacılık ve taktik füzelerinin saldırıları için çok erişilebilir.
Nükleer çatışmaya gelince, ilgili taraf yok. Birleşik Devletler bile ortak merkez başkanını istişarelerde bulunmak üzere Pekin'e göndererek testleri iptal etti. Ancak nükleer bir yerel çatışma, Amerikalılar, Japonlar ve bir dereceye kadar Güney Koreliler için bile faydalıdır. Bakın, henüz savaş yok, ancak nükleer stratejik bombardıman uçakları, uçak gemileri vb. Dahil bölgedeki varlığını artırarak füze karşıtı güçleri zaten kullanıyorlar. Bize ve Çin'e karşı füze savunması yaratıyorlar, diyorlar ki, Amerikalıların haklı olduğu ve küresel bir füze savunma sistemini teşvik eden tehditlerin ne olduğunu görüyorlar. Avrupa'da İran'a karşı, Uzak Doğu'da Kore'ye karşı. Bütün bunlar saçmalık, ancak rolü oynanıyor. Japonya, Kuzey Kore sayesinde, Genel MacArthur tarafından yazılmış olan Anayasa'nın ötesine geçti. Bugün, nükleer bir program üzerinde çalışan (en azından Fukushima trajedisi işe yaramadan önce) tam bir askeri kuvvet yaratıyor, füze savunma sistemini kuruyor, konvansiyonel kuvvet grupları oluşturuyor. Tüm iddia edilen DPRK aleyhine.
Kuzey Kore'den gelen nükleer tehdit hariç tutulmuştur. Amerikan verilerine göre, bugün sadece 8 nükleer cihazları var, ancak savaş başlıkları yok. ABD Ulusal İstihbarat Başkanı 12’in Mart’ında, nükleer kullanım tehdidinin bulunduğu Senato Komisyonuna bir rapor sundu. оружия Kore ve İran bunu, 7-8 pozisyonunda bir yerde, ikincil bir tehdit olarak aldılar. Bu raporda daha gerçek bir tehlikeye siber tehdit denir. Diğer bir deyişle, Amerikalılar nükleer saldırıları mümkün görmüyor, ancak bunun üzerinde oynayabilirler. Sonuçta, ABD’nin hangi politikasına bakın. İlkeleri, Arapları Araplara, Müslümanlara Müslümanlara karşı savaşmaya zorlamak, Rusların birbirleriyle, Çinlilerin, komşusuyla komşusu ve Kuzey Korelilerin güneyle savaşması isteniyor. Ve o zaman Amerikalılar her zaman talep görüyor ve küresel görevlerini çözebiliyorlar.
Ancak normal nükleer silahsız askeri ihtilaf olsa bile, radyoaktif kirlilik bulabiliriz. Çünkü Amerikalılar nükleer reaktörlere ve yarımadadakilere 30'ten daha fazla hava saldırısına neden olacak gibi görünüyor. Sonra sınırlardan yeni bir Fukushima alıyoruz. Ayrıca, böyle bir kıyma makinesi başlarsa, Uzak Doğu'da bir milyon Kuzey Koreli mülteciye ulaşacağız. 50'ta böyle bir 50 senaryosunun şansı, eğer yalnızca Çin ve Rusya uzlaşma meselesine en belirleyici biçimde müdahale etmezse. Bu nedenle, Çin’e gece gündüz danışmalıyız ve ABD’de baskı yapmalıyız. Ne de olsa Güney Kore askerleri ile tam kapsamlı egzersizler gerçekleştirirken, nükleer saldırıları simüle ederek ve SC hava sahasının nükleer stratejik bombardıman uçakları üzerinden uçarken çatışma sırasını kışkırttı. Genç lideri bu tür eylemlere teşvik ettiler. Şimdi Kuzey Kore bir işgali önlemeye çalışıyor. Bu arada, DPRK'nin modern dünyada güvenlik, savunma yeteneği ve prestijini arttırmak için kitle imha silahları için gerekli olduğunu açıkça söyleyen ABD istihbaratının başkanıyla tamamen aynı fikirdeyim. Dahası, Kuzey Kore önleyici grevler hakkında konuşmuyor, yalnızca geçici grevleri korkutuyor. O zaman, Amerikalıların baskısı altında, Güney Koreliler kesin olarak önleyici bir grev programını kabul ettiler ve bu gerçekten tehlikelidir. Gerginlik büyüyor ve gerçek bir savaş başlatmak için yalnızca bir provokasyon yeterli.
Bu arada, en yeni hikayeler Rusya'nın Kore soğukluğunu çözmede olumlu bir rol oynadığı bir bölüm zaten vardı. Uzun zamandır çok dostane davrandık ve özellikle ekonomide Güney Kore ile ortaklıklar kurduk. Ayrıca orada askeri teçhizat sağladık. Ve bu çatışmaya ihtiyacımız yok. Putin'in 2000 yılına ziyareti, iki Korelinin de müzakere masasına oturmasına izin verdi. Diplomatlar bundan önce çalıştı. Yakınsama süreci başlatıldı ve Kore devletlerinin liderleri birbirlerini selamlarını doğum günleri veya başka tarihlerde gönderdiler. Ve Amerikalılar bundan hoşlanmadı, bu süreci yok ettiler. Ancak tüm bu gergin gün ve haftalardan sonra, kuzey ve güneydeki Korelilerin konumlarını yeniden yakınlaştırmaya başlayacağına inanıyorum. Ana şey karşılıklı güvenliği sağlamaktır. Ancak, aktif olarak çalışmamız gerekiyor ve Kuzey Kore'nin yoksulluk içinde yayıldığı klişeleri yayınlamamalıyız. Bizden çok daha iyi yaşıyorlar. Daha esnek, gelecekleri var. 1991’te yaptığımız gibi değil, yavaş ve dikkatli bir şekilde reformlar yapıyorlar. Açıklıklarını dünyaya tanıtmak ve bir çeşit güvenlik garantisi vermek gerekiyor. Bugün hiç kimse DPRK'ye böyle bir garanti vermemektedir.