Roma lejyonu - Roman legion
|Bir kısmı bir dizi üzerinde|
|Antik Roma ordusu|
|Antik Roma portalı • Savaş portalı|
Roma lejyon ( Latince : Lejyon , [ˈⱢɛɡioː] ) Roma ordusunun en büyük askeri birliğiydi . Bir birlik yaklaşık oldu ekipleri 4.200 piyade ve 300 oluşan, boyut süvari olarak Cumhuriyet dönemi 5.200 piyade ve 120 genişletilmiş, Auxilia içinde imperial süre .
Boyut
Erken Roma Krallığı lejyonu tüm Roma ordusu anlamına gelebilir , ancak bu dönemle ilgili kaynaklar azdır ve güvenilmezdir. Sonraki lejyon organizasyonu zaman içinde büyük farklılıklar gösterdi, ancak lejyonlar tipik olarak yaklaşık beş bin askerden oluşuyordu. Cumhuriyet döneminin büyük bir bölümünde , bir lejyon on manipülasyondan oluşan üç hatta bölünmüştü . Cumhuriyetin sonlarında ve imparatorluk döneminin çoğunda (yaklaşık MÖ 100'den itibaren), bir lejyon , her biri altı (veya beş) asırlık on kohorta bölündü . Lejyonlar ayrıca küçük bir ala veya süvari birimi içeriyordu . MS üçüncü yüzyılda, lejyon 1.000 ila 1.500 kişilik çok daha küçük bir birimdi ve onlardan daha fazlası vardı. MS dördüncü yüzyılda, Doğu Roma sınır muhafız lejyonları ( limitanei ) daha da küçülmüş olabilir. Organizasyon ve işlev açısından, cumhuriyet dönemi lejyonu eski Yunan ve Makedon falanksından etkilenmiş olabilir .
İşlev ve anayasa
Roma İmparatorluk döneminin çoğunda, lejyonlar Roma ordusunun seçkin ağır piyadelerini oluştururken, ordunun geri kalanı ek piyade ve Roma ordusunun süvarilerinin büyük çoğunluğunu sağlayan yardımcılardan oluşuyordu . ( Vatandaşlık arzusunda olan vilayetler , yardımcılardan onurlu bir şekilde terhis edildiklerinde kazandılar .) Roma ordusu, İmparatorluk döneminin çoğunda lejyonlardan ziyade yardımcılardan oluşuyordu.
Uzun ömür
MÖ 40'tan önce kurulan lejyonların çoğu, özellikle MÖ 43'te Augustus tarafından kurulan ve yedinci yüzyılda Mısır'da Mısır'ın İslami fethi sırasında bulunan Legio V Macedonica olmak üzere, en azından beşinci yüzyıla kadar faaliyetlerini sürdürüyordu .
Tipik organizasyon ve güce genel bakış
Lejyonlar, Marian reformlarına kadar (MÖ 107) kalıcı birimler olmadıklarından ve bunun yerine yeniden yaratıldıklarından, kullanıldığından ve dağıtıldığından, Roma tarihi boyunca birkaç yüz lejyon adlandırıldı ve numaralandırıldı. Bugüne kadar yaklaşık 50 kişi tespit edildi. Cumhuriyetçi lejyonlar, kendi teçhizatlarını ödeyen ve dolayısıyla Roma ordusunun yapısı toplumu yansıtan vergiye tabi adamlardan oluşuyordu ve herhangi bir zamanda dört konsolosluk lejyonu (iki yönetici konsolos arasında bölünmüş komuta ile) olacaktı. savaş zamanında ekstra lejyonlar toplanabilirdi. MÖ 2. yüzyılın sonlarına doğru Roma, orduya katılmak için mülkiyet ve mali yeterliliklerin getirdiği insan gücü kıtlığı yaşamaya başladı. Bu, konsolos Gaius Marius'u mülkiyet yeterliliklerini kaldırmaya ve servet veya sosyal sınıflarına bakılmaksızın tüm vatandaşların, devlet tarafından sağlanan 6 yıllık hizmeti yerine getirmek için ekipman ve ödüllerle Roma ordusunda hizmete uygun hale getirildiğine dair karar vermesini sağladı. Roma ordusu, Romalı vatandaşların ötesinde, aynı zamanda auxillia (yardımcılar) olarak imzalayabilen ve hizmetin tamamlanması üzerine Roma vatandaşlığı ve gerekli tüm haklar ve ayrıcalıklar ile ödüllendirilen vatandaş olmayanlara hizmet veren gönüllü, profesyonel ve daimi bir ordu haline geldi . Augustus zamanında, onun halefi üzerine yaklaşık 50 kişi vardı, ancak bu, yaklaşık 25-35 daimi ayakta lejyona düşürüldü ve bu, imparatorluk tarihinin çoğu için figür olarak kaldı.
Evrim
Lejyon, Roma Cumhuriyeti'ndeki 3.000 kişiden , Roma İmparatorluğu'nda temel birimler olarak yüzyıllardan oluşan 5.200'den fazla erkeğe evrildi . Birinci yüzyılın ortalarına kadar on kohort (yaklaşık 500 adam) bir Roma lejyonunu oluşturuyordu. Bu daha sonra standart büyüklükte dokuz kohorta ( her biri 80 erkekte altı yüzyıl olmak üzere) değiştirildi ve ilk kohort iki kat güçlüydü (her biri 160 erkek olan beş çift kuvvetli yüzyıl). MS dördüncü yüzyılda, lejyon yaklaşık 1.000 ila 1.500 kişilik çok daha küçük bir birimdi ve onlardan daha fazlası vardı. Bu, büyük oluşum lejyonu ve 10.000 kişilik yardımcı birimin, daha fazla bölgeyi kapsamak için daha küçük birimlere - başlangıçta geçici müfrezelere - bölünmesiyle ortaya çıktı. MS dördüncü yüzyılda, Doğu Roma sınır muhafız lejyonları ( limitanei ) daha da küçülmüş olabilir. Organizasyon ve işlev açısından, Cumhuriyet dönemi lejyonu eski Yunan ve Makedon falanksından etkilenmiş olabilir .
Boyut
Tipik bir lejyonun büyüklüğü, Roma'nın cumhuriyet döneminde (piyadeler bölünmüştü) 4.200 lejyoner ve 300 equites (daha zengin sınıflardan alınmış - erken Roma'da tüm birlikler kendi ekipmanlarını sağladı) ile birlikte antik Roma tarihi boyunca değişiklik gösterdi. Her biri 120 lejyonerden oluşan dört yöneticinin 10 kohortuna , imparatorluk döneminde 5.200 adam artı 120 yardımcıya (10 kohorta bölünmüş, her biri 480 kişiden dokuzu artı 800 kişiyi tutan ilk kohort)
Tarih
Roma kralları (yaklaşık MÖ 500)
Lejyonun yükselişinden önceki dönemde ve Roma Krallığı ve Cumhuriyet'in ilk yıllarında, kuvvetler, kabaca yüz kişiden oluşan yüzyıllar halinde örgütlenmiş olarak tanımlanır . Bu yüzyıllar gerektiği gibi bir araya getirildi ve onları işe alan ya da büyüten lidere cevap verildi. Hafif piyade ve süvariler arasında böylesi bağımsız bir örgütlenme MÖ 2. yüzyıla kadar devam etti, ancak daha sonraki dönemlerde müttefik birliklerin üstlendiği destekleyici rolle tamamen terk edildi. (Daha sonra bir şekilde resmiyet yüzyıl liderinin rolleri yüzbaşı ), ikinci komutan ve standart taşıyıcısı bu erken dönemde başvurulan.
Roma'nın erken dönem ve belgesiz mitlere kefen, ancak bu mitler yönetimi sırasında söylemek edilir Servius Tullius , nüfus sayımı (dan Latince : censeō - insanların muhasebe) tanıtıldı. Bununla birlikte, tüm Romalı güçlü vücutlu, mülk sahibi erkek vatandaşlar, servetlerine göre askerlik hizmeti için beş sınıfa ayrıldı ve daha sonra daha büyük Roma ordusunun veya lejyonunun (çokluk) alt birimleri olarak yüzyıllar halinde örgütlendi . Orduya katılmak hem bir görevdi hem de Roma vatandaşlığının ayırt edici bir işaretiydi; Marian öncesi dönemin tamamı boyunca en zengin toprak sahipleri, askerlik hizmetinin en uzun yıllarını yerine getirdiler. Devlet düşseydi en çok bu bireyler kaybedeceklerdi.
Roma Cumhuriyeti (MÖ 509-107)
Bir noktada, muhtemelen başında Roma Cumhuriyeti'nin sonra krallar defedilse , legio iki birine, iki ayrı lejyonlara içine her biri doğuştan gelen bölünmüştür edildi konsoloslar . Cumhuriyetin ilk yıllarında, savaşın çoğunlukla baskınlara yoğunlaştığı dönemde, lejyonların tam insan gücünün herhangi bir zamanda çağrılıp çağrılmadığı belirsizdir. MÖ 494'te , üç yabancı tehdit ortaya çıktığında, diktatör Manius Valerius Maximus , Livy'nin daha önce herhangi bir zamanda yükseltilenden daha fazla sayıda olduğunu söylediği on lejyon kaldırdı.
Ayrıca, Roma kuvvetleri tarafından lejyoner yapının dışında hala bazı savaşlar yürütülüyordu; bunun en ünlü örneği, MÖ 479'da gens Fabia'nın klan ordusunun Etrüsk şehri Veii'ye (klanın yok edildiği) karşı yürüttüğü seferdir. Roma savaşı daha sık ve planlı operasyonlara dönüştüğü ve konsolosluk ordusunun her biri iki lejyona yükseltildiği için MÖ 4. yüzyılda lejyonlar daha resmi olarak örgütlendi.
Cumhuriyet'te lejyonların geçici bir varlığı vardı. Konsolosluk orduları olan Lejyon I ila IV dışında (her konsolos için iki tane), diğer birimler kampanya ile toplandı. Roma'nın İtalyan müttefiklerinin, her Roma Lejyonunu desteklemek için yaklaşık on kohort (yardımcılar lejyonlar halinde organize edilmemişti) sağlaması gerekiyordu.
Cumhuriyetin ortasında lejyonlar aşağıdaki birimlerden oluşuyordu:
- Equites (süvari): Zengin genç Romalı erkeklerin yeteneklerini ve hünerlerini sergiledikleri ve nihai bir siyasi kariyerin temelini attığı en prestijli birim süvarilerdi . Süvari ekipmanı, süvarilerin her biri tarafından satın alındı ve yuvarlak bir kalkan, miğfer, vücut zırhı, kılıç ve bir veya daha fazla mızraktan oluşuyordu . Süvari, lejyonda sayıca üstündü. Toplamda yaklaşık 3.000 kişide (artı normalde sayıyı yaklaşık 4.200'e çıkaran hızlar), lejyonda yalnızca 30 kişilik 10 birime ( turma ) bölünmüş yaklaşık 300 atlı vardı . Bu adamlara dekurionlarla komuta edildi . Ağır süvarilere ek olarak, fakir vatandaşlardan alınan hafif süvariler ve hastati veya equites'te olacak kadar yaşlı olmayan zengin genç vatandaşlar da olacaktı . Savaşta, onlar bozmak ve kullanılmıştır üstünlük düşman piyade oluşumları ve düşman süvarileri defetmek için. İkinci tür angajmanlarda, atlıların bir kısmını veya tamamını yürüyerek yayan bir savaşta savaşmak için sık sık (her zaman olmasa da) indirirlerdi, bu o zaman için alışılmadık bir taktikti, ancak bir seferde istikrar ve çeviklik açısından önemli avantajlar sunan bir taktikti üzengiden önce .
- Velites ( hafif piyade ): Hızlar , kendilerini düzgün bir şekilde donatmayı göze alamayan daha fakir vatandaşlardı. Birincil işlevi, düşmana erken saldırmak için ya onları taciz etmek ya da arkalarındaki birliklerin hareketini örtmek için çarpışmacılar - cirit atıcılar olarak hareket etmekti. Mızraklarını fırlattıktan sonra, ağır piyade hatlarının düşman saldırılarından korunarak, manipüller arasındaki boşluklardan geri çekilirlerdi. Erken ve orta cumhuriyet ordusunun ordusunda süvari kıtlığı nedeniyle, velitler aynı zamanda izci olarak da kullanıldı. Kesin bir resmi organizasyon veya oluşumları yoktu.
-
Ağır piyade : Bu, lejyonun ana birimiydi. Ağır piyade, menzili yaklaşık 30 metre olan ağır bir cirit olan demir miğfer, kalkan, zırh ve pilumdan oluşan teçhizatı karşılayabilecek yurttaş lejyonerlerinden oluşuyordu . 387 M.Ö. sonra Hastati ve Principes için tercih edilen silah oldu gladius , kısa kılıç. Kabuklu sandaletleri ( caligae ) ayrıca düşmüş bir düşmana karşı etkili bir silahtı. Marian reformlarından önce (aşağıya bakınız), ağır piyade deneyime göre üç ayrı birlik hattına bölünmüştü:
- Hastati (sing. Hastatus ) birkaç yıllık hizmet Lejyonerlerin göre daha az güvenilir olarak kabul çiğ veya deneyimsiz askerlerin, oluşuyordu. Hastati birkaç nedenden ötürü öne yerleştirildi. Bunun bir nedeni, Roma şehrinin deneyimli askerlerini kaybetmeyi göze alamayacak olması, bu yüzden en çevreci askerleri cepheye koymalarıdır. Eğer hayatta kalırlarsa, Hastati / tus paha biçilmez bir deneyim kazanacaktı. Diğer bir neden de, en yeni askerlerin sinirleriyle savaşmaya yenik düşmesi ve kırılıp kaçmaya çalışması, arkalarında kararlılıklarını pekiştirmek için deneyimli askerler olmasıdır.
- Principes (sing. Princeps ) Bu genellikle daha iyi Hastati daha donanımlı daha tecrübeli askerler, vardı ve savaş alanında daha fazla tecrübeye sahip, bunlar Hastati başarısız veya kaçan durumunda savaşta ikinci satır yukarı alacaktı. Marius'un askeri reformlarından önceki ilk Cumhuriyet Lejyonundaki ikinci dalgaydılar.
- Triarii (şarkı. Triarius'u ) sadece aşırı durumlarda savaşta kullanılmaya tecrübeli asker edildi; çatışmaya girmedikleri zaman bir dizleri aşağı dinlenmişlerdi. Triarii rezervleri ya da öncelikle görev bariyer birlikleri Backstop için tasarlanmış Hastati ve Principes ve uzun donatıldı hastae ziyade (mızrak) pilum ve gladius ( Hastati ve principes 387 M.Ö. mızrak kullanan durdu). Böylece silahlanmış, falanks düzeni içinde savaşmışlardır . Triarii lejyonerlerinin ilerleyen zırhlı oluşumunun
Bu üç hattın her biri, manipül adı verilen (genellikle 10) baş taktik birime bölündü . Bir maniple iki oluşuyordu yüzyıllar ve iki üst düzey komuta edildi Centurion'larca . Şu anda, her yüzyılda hastati ve ilkeler 60 kişiden oluşuyordu; bir asırda triarii 30 adamdı. Yaklaşık 1.200 velite ve 300 süvari ile birlikte bu 3.000 adam (yirmi kişi 120 adam ve on kişi 60 adam) orta Cumhuriyetçi ("manipüler") lejyona yaklaşık 4,500 kişilik nominal bir güç verdi.
Geç Cumhuriyet (MÖ 107–30)
Marian reformları (Gaius Marius'un) yüzyılları 80 adama genişletti ve onları (iki yüzyıllık manipülasyonlar yerine) altı yüzyıl "kohortları" olarak gruplandırdı. Her yüzyılın kendi standardı vardı ve bir çadır, bir değirmen taşı, bir katır ve tencereyi paylaşan sekiz kişiden oluşan on birimden ( contubernia ) oluşuyordu .
MÖ 2. yüzyılda general Marius'un reformlarını takiben lejyonlar, halkın hayal gücünde sıkı vatandaş ağır piyade olarak bilinen ikinci, daha dar anlamı aldı.
MÖ 2. yüzyılın sonunda, Gaius Marius , daha önce geçici olan lejyonları en fakir sınıflardan profesyonel bir güç olarak yeniden biçimlendirdi, Roma'nın daha büyük ordular kurmasına ve Roma şehrinin işsiz vatandaşlarına istihdam sağlamasına olanak sağladı. Ancak bu, askerlerin sadakatini Roma Devleti'nden çok generallerinin eline bıraktı. Bu gelişme nihayetinde Julius Caesar'ın kendisine sadık bir orduyla Rubicon'u geçmesini sağladı ve Cumhuriyet'i etkili bir şekilde sona erdirdi.
Geç Cumhuriyet ve erken İmparatorluk lejyonlarına genellikle Marian lejyonları denir . MÖ 101'deki Vercellae Savaşı'nın ardından Marius tüm İtalyan askerlerine Roma vatandaşlığı verdi. Bu eylemi Senato'ya, savaş sırasında Roma'yı müttefikinden ayıramayacağını söyleyerek haklı çıkardı. Bu, müttefik lejyonlar kavramını etkili bir şekilde ortadan kaldırdı; bundan böyle tüm İtalyan lejyonları Roma lejyonları olarak kabul edilecek ve tam Roma vatandaşlığı İtalya'nın tüm bölgelerine açıktı. Aynı zamanda, üç farklı ağır piyade türü, Prensiplere dayanan tek bir standart tiple değiştirildi : pila (tekil pilum ) adı verilen iki ağır cirit ile donanmış, gladius adı verilen kısa kılıç , zincir posta ( lorica hamata ), kask ve dikdörtgen kalkan ( scutum ).
Müttefik lejyonların rolü, sonunda Auxilia adı verilen müttefik yardımcı birliklerin birlikleri tarafından üstlenilecekti . Auxilia uzman birimleri, mühendisler ve öncüler, topçular ve zanaatkarlar, servis ve destek personeli ve vatandaş olmayanlar, paralı askerler ve yerel milislerden oluşan düzensiz birimleri içeriyordu. Bunlar genellikle hafif süvari, hafif piyade veya velitler ve işçiler gibi tam birimler halinde oluşturuldu . Orada bir de oldu keşif ekibi 10 veya daha fazla ışık piyade monte denilen speculatores da haberciler olarak ve hatta erken bir formu olarak hizmet verebilir askeri istihbarat servisi.
Marian reformlarının bir parçası olarak lejyonların iç organizasyonu standartlaştırıldı. Her lejyon kohortlara bölündü . Bundan önce, kohortlar, lejyonların kendisinden bile daha geçici olan, çeşitli manipülasyonların geçici idari birimleri veya taktik görev kuvvetleri idi. Şimdi kohortlar, 6 yüzyıldan oluşan on kalıcı birimdi ve ilk kohort durumunda, her biri bir optio tarafından desteklenen bir yüzyıl tarafından yönetilen 5 çift kuvvetli yüzyıldı . Gruplar, lejyonların temel taktik birimini oluşturmaya geldi. Lejyon içindeki sıralama hizmet süresine dayanıyordu ve kıdemli Centurion, birinci kohortun birinci yüzyılını yönetiyordu; ona primus pilus (İlk Mızrak) deniyordu ve doğrudan amirlere (elçiler ve tribuni) rapor edildi. Tüm kariyer askerleri, istisnai cesaret veya yiğitlik eylemleri nedeniyle daha yüksek rütbelere terfi ettirilebilir. Yeni terfi eden genç Centurion, onuncu kohortun altıncı yüzyılına atanacak ve oradan itibaren kademelerde yavaşça ilerleyecekti.
Her lejyonun, sadece askerlerin teçhizatı için 640 katır (her 8 lejyonere 1 katır) içeren büyük bir bagaj treni vardı. Bu bagaj trenlerinin çok büyük ve yavaş olmasını önlemek için Marius, her bir piyadeye kendi zırhı, silahları ve 15 günlük tayınları da dahil olmak üzere elinden geldiğince kendi ekipmanını yaklaşık 25-30 kg (50-60 pound) taşımasını sağladı. ) toplam yük. Bunu kolaylaştırmak için, her lejyonere yüklerini omuzlarında taşımaları için bir çapraz çubuk verdi. Askerler, taşımak zorunda kaldıkları teçhizat miktarı nedeniyle Marius'un Katırları olarak adlandırıldı. Bu düzenleme, tedarik treninin lejyonun ana gövdesinden geçici olarak ayrılma olasılığını sağladı ve böylece gerektiğinde ordunun hızını büyük ölçüde artırdı.
Bu dönemin tipik bir lejyonunda 5.120 lejyonun yanı sıra çok sayıda kamp takipçisi, hizmetçisi ve köle vardı. Lejyonlar, yardımcılar dahil edildiğinde 11.000 kadar savaşçı içerebilir. Daha sonraki Roma İmparatorluğu sırasında, lejyonun boyutu 1000'e düşürüldü ve böylece daha kolay tedarik sağlandı ve gözetim altındaki bölgeleri genişletildi. Rakamlar ayrıca bir kampanya sırasında meydana gelen kayıplara bağlı olarak değişecektir; Julius Caesar'ın Galya'daki seferi sırasında lejyonlarında genellikle sadece 3.500 civarında adam vardı.
Taktikler geçmişten çok farklı değildi, ancak askerlerin mesleki eğitimleri nedeniyle etkinlikleri büyük ölçüde artırıldı.
Marian reformlarından sonra ve Roma'nın Geç Cumhuriyet tarihi boyunca lejyonlar önemli bir siyasi rol oynadılar. MÖ 1. yüzyılda, bir demagogun yönetimindeki lejyonların tehdidi kabul edildi. Valilerin , lejyonlarıyla vilayetlerini terk etmelerine izin verilmedi. Ne zaman Jül Sezar Galya onun geride bırakarak geçerek, bu kuralı bozdu Rubicon İtalya'ya, o bir çöktürülmüş anayasal krizi . Bu kriz ve iç savaşlar temeline Cumhuriyeti'nin sonunu getirdi ve izlemek zorunda İmparatorluğu altında Augustus 27 M.Ö..
Erken İmparatorluk (MÖ 27 - MS 284)
Generaller, son Cumhuriyet iç savaşları sırasında kendi lejyonlarını oluşturmuş ve diledikleri gibi numaralandırmışlardı. Bu süre zarfında, iki lejyonun tek bir organizasyonda birleştirildiği (ve daha sonra resmi hale getirilip bir legatus ve altı kanalın altına yerleştirildiği) Gemina (ikiz) lejyonlarının görülme sıklığı yüksek oldu . Mark Antony'ye karşı iç savaşın sonunda , Augustus birkaç çift sayımla (örneğin birden fazla Legio X) yaklaşık elli lejyonla kaldı. Politik ve ekonomik nedenlerle, Augustus (sonra 25'e azaldı 28'e lejyon sayısını azalttı Teutoburg Ormanı Savaşı'nda 3 lejyonu tamamen tahrip edildiği, Almanlara ).
Augustus, orduyu düzene koymanın yanı sıra, askerlerin ücretlerini de düzenlemişti. Aynı zamanda, yardımcıların sayısını büyük ölçüde lejyonerlerle eşit oldukları noktaya kadar arttırdı. Ayrıca , liberti veya serbest kölelere hizmet eden kalıcı bir donanmanın yanı sıra Praetorian Muhafızlarını da yarattı . Lejyonlar da bu sırada kalıcı hale geldi ve belirli kampanyalar için askere alınmadılar. Ayrıca kalıcı castra legionaria (lejyoner kaleler) ile statik üslere tahsis edildi .
Augustus'un askeri politikaları sağlam ve uygun maliyetli oldu ve genellikle halefleri tarafından izlendi. Bu imparatorlar, daimi ordunun gücü yaklaşık 30 lejyonda kalana kadar (bu nedenle filozof Favorinus'un 30 lejyonun efendisiyle tartışmanın kötü olduğuna dair alaycı sözlerinden), şartlar gerekli veya izin verdikçe , dikkatle yeni lejyonlar ekleyecekti . (Tacitus'a göre) genellikle eşit sayıda yardımcı birlik tarafından desteklenen 5.120 lejyona sahip her lejyonla, Pax Romana sırasında bir lejyon komutanının kullanabileceği toplam kuvvet muhtemelen aşağıya doğru 11.000 arasında değişiyordu, daha prestijli lejyonlar ve düşman sınırlarda konuşlanmış olanlar veya daha fazla yardımcıya sahip olma eğiliminde olan huzursuz illerde. İmparator Severus'un 193-211 zamanına kadar, yardımcılar ordunun% 55 ila 60'ını, 250.000'in 447.000'ini oluşturmuş olabilir. Hatta bazı lejyonlar, ilgili kuvveti 15.000-16.000'e veya modern bir tümen büyüklüğüne yaklaştıran birimlerle takviye edilmiş olabilir .
İmparatorluk dönemi boyunca lejyonlar önemli bir siyasi rol oynadılar. Eylemleri imparatorluğu bir gaspçı için güvence altına alabilir ya da geri alabilir. Örneğin, yenilgi Vitellius'u içinde Dört İmparator Yılı zaman karar verildi Tuna lejyonları desteklemek seçti Vespasianus'u .
İmparatorlukta lejyon, sembollerle ve insanların hizmet etmekten gurur duyduğu bireysel bir tarihle standartlaştırıldı. Lejyon, bir legatus veya legate tarafından yönetiliyordu . Otuz yaşlarında, genellikle üç yıllık bir randevuda senatör olacaktı. Mirasın hemen altında altı seçilmiş askeri tribün olacaktı - beşi kurmay subayları ve geri kalanı da asil bir Senato başlığı olacaktı (başlangıçta bu tribün lejyona komuta ediyordu). Ayrıca sağlık personeli, mühendisler, kayıt tutucular, praefectus castrorum (kampın komutanı) ve rahipler ve müzisyenler gibi diğer uzmanlar için bir grup memur olacaktı .
Daha sonra İmparatorluk (MS 284'ten itibaren)
Gelen Geç Roma Döneminde , lejyonların sayısı arttırılmış ve Roma Ordusu genişletti. Tetrarşi'den önce lejyonların biçiminin değiştiğini gösteren hiçbir kanıt yoktur , ancak bunların genellikle alıntılanan kağıt gücünden daha küçük olduklarına dair kanıtlar vardır. Lejyonun son şekli, Diocletian ve Tetrarkhlar tarafından yaratılan elit lejyon palatinae ile ortaya çıktı . Bunlar eski Lejyonların süvarileri de dahil olmak üzere 5.000 kişiden ziyade yaklaşık 1.000 kişilik piyade birlikleriydi. En erken legiones palatinae vardı Lanciarii , Joviani , Herculiani ve Divitenses .
4. yüzyılda, II . Konstantin döneminde başlayan bir süreç olan çok sayıda yeni, küçük lejyon yaratıldı . Elit ek olarak palatini , diğer lejyonları denilen Comitatenses ve pseudocomitatenses birlikte Auxilia palatina Geç Roma ordularının piyade sağladı. Notitia Dignitatum 25 listeler legiones palatinae , 70 legiones Comitatenses , 47 legiones pseudocomitatenses ve 111 Auxilia palatina alan ordularında ve bir başka 47 legiones sınır ordularnıda. Notitia'da bulunan Honoriani ve Gratianenses gibi lejyon isimleri , yeni lejyonlar yaratma sürecinin tek bir olaydan ziyade 4. yüzyılda devam ettiğini öne sürüyor. İsimler ayrıca birçok yeni lejyonun vexillation'lardan veya eski lejyonlardan oluştuğunu öne sürüyor . Ek olarak, 24 vexillationes palatini, 73 vexillationes comitatenses vardı; Doğu limitanesinde 305 ve Batı limitanesinde 181 birim. Erken İmparatorluk lejyonları ile 6. yüzyıl sonrası ordusunun lejyonları arasında görünen doğrudan sürekliliğin nadir bir örneği Legion V Macedonica idi ; M.Ö. 43 yılında oluşturulan, Notitia Dignitatum'da Quinta Macedonica adıyla bir legione comitatense olarak kaydedildi ve MS 637'de Arapların fethine kadar Mısır'da hayatta kaldı.
Geç Roma Yazara göre Vegetius ' De Re Militari , her yüzyıl bir vardı Ballista ve her grup bir vardı Onager 10 tarafından Legion 59 balista ve 10 onager her insanlı bir zorlu kuşatma treni veren libritors (topçu) ve vagonları üzerine monte öküz veya katır tarafından çizilmiş. Şehirlere ve tahkimatlara saldırmanın yanı sıra, bunlar Roma kalelerini ve müstahkem kampları ( castra ) savunmaya yardımcı olmak için kullanılacaktı . Hatta bazen, özellikle İmparatorluğun sonlarında, savaşlar sırasında veya nehir geçişlerini desteklemek için saha topçusu olarak çalıştırılacaklardı .
Bir dizi organizasyon değişikliğine rağmen, Lejyon sistemi Batı Roma İmparatorluğu'nun düşüşünden sağ çıktı . Bu dahilinde devam etti Doğu Roma İmparatorluğu İmparatoru tarafından başlamış reformlar 7nci yüzyıla kadar Heraklius asker sonuçlandı artan ihtiyacını karşı Tema sistemine . Buna rağmen, Doğu Roma / Bizans orduları daha önceki Roma lejyonlarından etkilenmeye devam etti ve benzer düzeylerde disiplin, stratejik cesaret ve organizasyonla korunmaya devam etti.
Lejyon rütbeleri
Kenara tabandaki gelen lejyonerin (10 taban ücret alınan Asses bir gün ya da 225 denarii yılda), aşağıdaki liste askeri reformlar kadar Marian reformlar (104 BC) den lejyon içinde geliştirilen memurlarının sistemini anlatmaktadır arasında Diokletian (yak. 290).
Kıdemli memurlar
- Legatus Augusti pro praetore , Imperial Legate : İki veya daha fazla lejyonun komutanı. İmparatorluk Elçiliği aynı zamanda komuta ettiği lejyonların konuşlandırıldığı eyaletin valisi olarak da görev yaptı . Of Senato rütbe Imperial Elçi İmparatoru tarafından atandı ve genellikle 3 ya da 4 yıllık komuta düzenledi.
- Legatus legionis , Legion Legate : Genel lejyon komutanı. Görev, genellikle imparator tarafından atanan ve 3 veya 4 yıl komuta eden bir senatör tarafından dolduruluyordu , ancak çok daha uzun bir süre hizmet edebiliyordu. Sadece bir lejyonun bulunduğu bir Roma eyaletinde , legatus aynı zamanda eyalet valisiydi . Bu gibi durumlarda, Legatus hem Lejyon Elçisi hem de İmparatorluk Elçisi olarak iki taraflıydı. Lejyon Elçisi, resmi olarak lejyonun komuta yapısının bir parçası olmasalar da, lejyona bağlı yardımcı birimlerin komutanı olarak da hizmet etti .
- Tribunus laticlavius , Broad Band Tribune : Senatör rütbesindeki erkekler tarafından giyilen geniş çizgili tunik için adlandırılan bu tribün, imparator veya Senato tarafından atandı. Genelde genç olmasına rağmen, tribuni angusticlavii'den daha tecrübeliydi, lejyonun arkasında, lejyonun komutasında ikinci olarak görev yaptı. Yaşı ve deneyimsizliği nedeniyle savaşta komutanın asıl ikinci komutanı değildi, ancak mirasçı ölürse lejyonun komutasını devralacaktı.
- Praefectus castrorum , Camp Prefect : Camp Prefect lejyonun komutasında üçüncü oldu. Genelde , daha önceprimus pilusolarak hizmet vermiş ve lejyonlarla 25 yılını tamamlamış olan tribunii'den daha düşük bir sosyal statüye sahip uzun süredir hizmet eden biremektardı. Bir lejyonun eğitiminden sorumlu kıdemli bir subay olarak kullanıldı, ancak biryardımcılargrubuna da komuta edebiliyordu .
- Tribuni angusticlavii , Dar Bant Tribünleri : Her lejyonun normalde binicilik sınıfından olan ve en az birkaç yıl önceki askeri deneyime sahip beş alt rütbeli tribünleri vardı. Genellikle idari memur rolüne hizmet ettiler. Bu mahkeme genellikle genç bir adamın siyasi kariyerinde ilk ama isteğe bağlı bir adımdı (bkz. Cursus honorum ).
Yüzbaşı
Yüzbaşı rütbesi, birçok rütbeyi içeren bir subay derecesiydi, yani yüzbaşıların terfi için çok iyi umutları vardı. Bir lejyondaki en kıdemli yüzbaşı , doğrudan ilk kohortun birinci yüzyılına komuta eden ve savaştayken ilk kohortun tamamına komuta eden primus pilus (ilk sıra veya mızrak) olarak biliniyordu . İkinci ila onuncu kohortlar içinde, her kohortun birinci yüzyılın komutanı önceden pilus olarak biliniyordu ve savaştayken tüm kohortunun komutanıydı. Pilusun önceki yüzbaşılarının kıdemi , ilk kohortun diğer beş yüzyıldaki komutanları tarafından primi ordinler olarak biliniyordu .
Normal bir kohortun altı yüzyılı, öncelik sırasına göre şunlardı:
- İleri hastati (ileri mızraklar)
- Arka hastati (arka mızraklar)
- İleri prensipler (ileri ana hat)
- Arka prensipler (arka ana hat)
- İleri triari (ileri üçüncü çizgi)
- Arka triarii (arka üçüncü sıra)
Yüzyıllar, ünvanlarını üç sınıf asker kullanılarak üç savaş hattında hazırlanan lejyonun eski kullanımından aldı. (Bu yüzyıl başlıkları artık esasen nominal olmasına rağmen, her yüzyıl bu teorik çizginin bir kesitini tutacaktı.) Üç satırın her biri, yüzyıl içinde daha ileri ve daha arka yüzyıla bölünür.
- Primus pilus , kelimenin tam anlamıyla İlk Dosya : Primus Pilus , birinci yüzyılın komuta yüzbaşıydı, ilk kohort ve tüm lejyonun en kıdemli yüzbaşıydı. (Diğer kohortlardan farklı olarak, ilk kohortun "ön mızrak" ve "arka mızrak" yüzyıl yerine yalnızca bir cirit yüzyılı vardı.) Primus pilus, daha sonra bir Praefectus Castrorum olma şansınasahipti. Primus pilus emekli olduğunda, büyük olasılıkla binicilik sınıfına girecekti. Taban ücretin 60 katı maaş alıyordu. Primus Pilus'a da ortalama bir centurion'dan fazla ve dar bantlı bir tribün gibi ödeme yapıldı.
- Pilus önceliği : "Ön dosya" yüzyılıları, lejyon içindeki 10. yüzyılın komutanlarıydı, bu da onları kendi kohortlarının kıdemli yüzyılıları yapıyordu. Lejyon savaş düzenindeyken, Pilus Prior'a tüm kohortlarının komutası verildi. Primus Pilus aynı zamanda bir Pilus Rahibi idi ve lejyon içindeki tüm yüzbaşıların en büyüğüydü. Bu pozisyonlar genellikle rütbeler içinde yükselen deneyimli kıdemli askerler tarafından tutulurdu. Bu rütbe Primus Pilus'a bağlıdır.
- Primi ordines : "İlk [kohort] safları", ilk kohortun beş yüzyılıydı ve primus pilusu içeriyordu. Primus pilus hariç, taban ücretin 30 katı ödeniyordu. Bu rütbe diğer tüm yüzbaşılara göre daha kıdemli, primus pilus ve pilus hariç.
- Diğer yüzbaşı : Her lejyonun, her yüzyılda 10 kohortun komuta etmek için 59 veya 60 yüzyılı vardı. Profesyonel ordunun bel kemiğiydi ve askerlerin günlük hayatını yöneten ve sahada komutanlar veren kariyer askerleriydi. Genelde rütbelerden yükseldiler, ancak bazı durumlarda imparator veya diğer üst düzey yetkililerden doğrudan atamalar da olabilirdi. Kohortlar, her kohortta birinci ile onuncu arasında ve birinci kohortta sadece beş yüzyıl olmak üzere (toplam 59 yüzyılı ve primus pilus) 1'den 6'ya kadar sıralanmıştır. Her yüzbaşının komuta ettiği yüzyıl, rütbesinin doğrudan bir yansımasıydı: Birinci kohortun 1. yüzyılın komutanlığı en yüksek, 10. kohortun 6. yüzyılı en düşüktü. Temel ücretin on katını ödedi .
Daha düşük rütbeler
- Optio : Her yüzbaşı için bir (59-60), yüzbaşı tarafından rütbeler içinden ikinci komutanı olarak görevlendirildiler ve temel ücretin iki katı maaş aldılar. Modern bir Başçavuşa eşdeğer .
- Tesserarius : (Muhafız komutanı) Her yüzyıl için bir tane. Optios'a saniyeler gibi davrandılar ve temel ücretin bir buçuk katı maaş alıyorlardı. Parolanın koruyucusu, Karargah Personelinin idari asistanı, bir yüzyılın komutan üçüncüsü. Bu adamlar, bağlı oldukları yüzyıl öncü olmadığında normal askerler gibi savaştılar. Modern bir Başçavuşa eşdeğer .
- Decurion : 10 ila 30 eques legionis süvari birimine ( turma ) komuta etti .
- Decanus : Bir contubernium veya on kişilik çadır partisi, sekiz asker ve iki savaşçı olmayan, bir Çavuş veya Onbaşıya eşdeğer komuta etti . Dört askerden oluşan bir grup Kuaterniyon olarak anılacaktır .
Özel görev görevlileri
- Aquilifer : Lejyon içinde tek bir mevki. Aküfer, lejyonun standardı - veya Aquila (kartal) - taşıyıcısıydı ve son derece önemli ve prestijli bir pozisyondu. Aquila'yı kaybetmek, bir lejyonun dayanabileceği en büyük onursuzluk olarak görülüyordu. Bu görev, bu nedenle, lejyonun taktiklerini mükemmel bir şekilde anlayan, istikrarlı deneyimli askerlerle doldurulmalıydı. Temel ücretin iki katı maaş alıyordu.
- Signifer : Her yüzyılın bir işaretçisi vardı (bu nedenle, bir lejyonda 59 vardı) ve her kohortta 1. yüzyılın işaretçisi en büyükler olacaktı. Askerler için bir toplanma noktası olan sadakati ifade etmek için madalyonlarla süslenmiş ve tepesinde açık bir el bulunan bir mızrak gövdesi olan centurial signum'un standart taşıyıcısıydı . Taşıyan ek olarak signum , signifer da birimin mali yönetiminin sorumluluğunu üstlendi ve Lejyonerler bankacı olarak işlev gördü. Temel ücretin iki katı maaş alıyordu.
- Cornicen (Boynuz üfleyici): İşaretçi ile el ele çalışarak erkeklerin dikkatini centurial signum'a çeker ve subayların sesli komutlarını verir. Temel ücretin iki katı maaş alıyordu.
- Imaginifer : Augustus zamanından itibaren özel bir pozisyon . İmparatorun imajını taşıyan sancağı, birliklerin ona sadakatinin sürekli bir hatırlatıcısı olarak taşıdı. Temel ücretin iki katı maaş alıyordu.
- Bağışıklıklar : Bağışıklıklar, özel becerilere sahip olan, onları daha iyi ücret karşılığında nitelendiren ve onları emek ve koruma işlerinden muaf tutan lejyoner askerlerdi. Mühendisler , topçular , müzisyenler , katipler, levazımcılar , tatbikat ve silah eğitmenleri, marangozlar , avcılar , sağlık personeli ve askeri polis bağışık askerlerdi. Ancak bu adamlar hala tam eğitimli lejyonerlerdi ve gerektiğinde savaş hatlarında hizmet vermeye çağrıldılar.
- Evocatus : Askerlik hizmeti için askeri diplomasını almış , ancak yeniden kaydolmayı seçen Roma ordusunun bir gazisi . Çifte ücret alıyorlardı ve el emeği gibi normal görevlerin dışında tutulmuşlardı.
- Duplicarius : Sıralamadan bağımsız olarak da verilebilen özel bir maaş notu, temel ücretin iki katını aldı.
Ödemek
Gaius Marius zamanından itibaren lejyonerler yılda 225 denarii aldı (900 Sestertii'ye eşit ); Bu temel oran , 300 denarii'ye çıkaran Domitian'a kadar değişmeden kaldı . 2. yüzyıldaki istikrarlı enflasyona rağmen, yıllık 500 denarii'ye çıkaran Septimius Severus dönemine kadar herhangi bir artış olmadı . Ancak, devlet maaşlarından giyim ve yiyecek vergisi kesildiği için askerler tüm parayı nakit olarak almadı. Bu ücrete, aktif seferde olan bir lejyon, düşmanlarının bedenlerinden ve düşman yerleşim yerlerinden gelen yağmalardan savaş ganimeti eklemeyi umacaktır. Köleler ayrıca savaş esirlerinden talep edilebilir ve daha sonra satılmak üzere lejyon arasında bölünebilir, bu da onların normal maaşlarına büyük bir katkı sağlar.
Tüm lejyoner askerler , 25 yıl veya daha uzun süreli hizmet sürelerinin tamamlanmasının ardından bir praemia ( gazi yardımları ) alacaklardı: oldukça büyük miktarda para ( Augustus zamanından itibaren 3.000 dinar ) ve / veya iyi bir tarım arazisi (iyi bir tarım arazisi). arazi çok talep görüyordu); gazilere verilen tarım arazileri, genellikle sınır bölgelerinin ve isyankar vilayetlerin kontrolünün kurulmasına yardımcı oluyordu. Daha sonra altında Caracalla , praemia 5.000 yükseldi denarii .
Semboller
MÖ 104'ten itibaren, her lejyon standart sembolü olarak bir aquila (kartal) kullandı . Sembol, akifer olarak bilinen bir subay tarafından taşındı ve kaybı çok ciddi bir utanç olarak kabul edildi ve çoğu zaman lejyonun dağılmasına yol açtı. Normalde bunun nedeni, savaşta kartalını geri alamayan herhangi bir lejyonun, artık savaşta etkili olamayacak kadar şiddetli bir şekilde parçalanmasıydı.
In Galya Savaşı (Bk IV, Para. 25), Julius Sezar Roma askerleri sürücü olabilir kartal güvenliği konusunda endişe nasıl resimli 55 M.Ö. İngiltere'nin ilk istilası başında bir olay anlatılmaktadır. Sezar'ın birlikleri İngilizlerden korktukları için gemilerini terk etmekte tereddüt ettiğinde, onuncu lejyonun akifer kendini denize attı ve kartalı taşıyarak düşmana karşı tek başına ilerledi. Yoldaşları, utanç duymaktan korkarak, 'tek bir anlaşmayla gemiden aşağı atladılar' ve diğer gemilerin birlikleri tarafından takip edildi.
Roma İmparatorluğu'nun doğuşuyla birlikte lejyonlar, liderleri olan imparatorun kendisiyle bir bağ kurdular. Her lejyon bir subay olarak adlandırılan vardı Imaginifer Rolünü bir pike taşımak oldu imago olarak imparatorun (resim, heykel) pontifex maximus .
Her lejyon, ayrıca bir vardı vexillifer bir gerçekleştirilen vexillum veya signum lejyon özgü lejyon adıyla ve üzerine tasvir amblemini. Bir lejyonun diğer birliklerini güçlendirmek için ana kamptan bazı alt birimleri ayırması yaygındı. Bu durumlarda, ayrılmış alt birimler aquila değil, sadece vexillum taşıdılar ve bu nedenle vexillationes olarak adlandırıldılar . Gümüş bir kaide üzerine monte edilmiş minyatür bir vexillum, bazen emekli olduklarında veya yeniden görevlendirilmelerinde hizmetlerinin tanınması olarak memurlara verildi.
Siviller ayrıca Roma lejyonlarına yaptıkları yardımlardan dolayı ödüllendirilebilirlerdi. Üstün hizmet karşılığında, vatandaşa kafasız ok verildi. Bu büyük bir onur olarak kabul edildi ve alıcıya çok fazla prestij kazandıracaktı.
Disiplin
Lejyonların askeri disiplini oldukça sertti. Düzenlemeler katı bir şekilde uygulandı ve bunları ihlal eden bir lejyonere çok çeşitli cezalar verilebilirdi. Pek çok lejyoner , tutumluluk, ciddiyet ve sadakat erdemleri davranış kuralları ve yaşam tarzlarının merkezinde olan küçük tanrıça Disciplina kültüne adananlar oldu .
Küçük cezalar
- Castigatio - asasıyla veya animadversio fustium ile yüzbaşı tarafından vurulmak (Tac. Annals I, 23)
- - Rasyonların azaltılması veya normal tahıl rasyonu yerine arpa yemeye zorlanması
- Pecuniaria mulcta - Maaş indirimi, para cezaları veya maaş ödeneğinden kesinti
- - Flogging yüzyıl, kohort veya lejyonunun önünde
- - Çırpma ile flagrum ( flagellum , flagellasını basit kırbaç çok daha acımasız ceza -), ya da "kısa kırbaç". "Kısa kırbaç", Roma İmparatorluğu'nun sonraki yıllarında ordunun çoğunluğunu oluşturan köle gönüllüleri, volones tarafından kullanıldı .
- Gradus deiectio - Derecede azalma
- Missio ignominiosa - Şerefsiz taburcu
- - Hizmette zaman kaybı avantajları
- Militiae mutatio - Düşük hizmet veya görevlere düşme.
- Munerum indictio - Ek görevler
Büyük cezalar
- Fustuarium - görevden kaçma veya görevi ihmal etme cezası. Lejyoner, asker arkadaşları veya hayatları tehlikeye giren askerler tarafından toplanan birliklerin önünde sopalarla taşlanacak veya dövülerek öldürülürdü . Kaçan fustuarium cezası altındaki askerler takip edilmedi, ancak Roma'dan sürgün cezası altında yaşadı. Bir grup lejyonerin bu cezaya maruz kalması durumunda, Tribune sanıkların çoğunluğunu kurtarmak için değişiklik yapacaktır. Tribune önce bir avuç suçlu adamı seçecek ve seçilenler Fustuarium uyarınca orijinal cezaya mahkum edilecek . Sanıkların geri kalanı daha sonra kamptan çıkarılacak ve seçilen bir süre boyunca savunmasız bir yerde yaşamaya zorlanacaktır; sadece arpa yemekle sınırlıydılar.
- Decimation - 17. yüzyıl inancına göre (muhtemelen halk etimolojisi), Romalılar bu cezayı uyguladılar ve bu cezada isyan eden, terk eden veya görevi ihmal eden tüm bir birime karşı bir ceza verildi. Kura ile seçilen her on kişiden biri, genellikle diğer dokuzu tarafından, kamp dışında yaşamaya zorlanacak ve bazı durumlarda askeri yemin olan kutsal töreni yenilemek zorunda kalacak olan diğer dokuzu tarafından ölümüne dövülüyordu .
Lejyonun başarısındaki faktörler
Montesquieu , "Romalıların dünyanın efendisi olmalarının ana nedeninin, tüm halklara karşı arka arkaya savaşarak, daha iyisini bulur bulmaz kendi uygulamalarından her zaman vazgeçmeleri olduğunu" yazdı.
Kopyalanıp uyarlanmıştır fikirlerin örnekleri gibi silahlar içerir gladius (İberyalıların) ve savaş tasarımı (bakınız Carthaginians' kürekli kadırga ) yanı sıra, örneğin askeri birimleri, ağır süvari monte ve okçularını monte ( Numidians ve Partlar ).
- Roma organizasyonu pek çok rakibinden daha esnekti. Zamanla, lejyonlar süvarilerden gerillalara ve kuşatma savaşlarına kadar çeşitli zorlukları etkili bir şekilde ele aldı.
- Roma disiplini (cf. decimation (Roma ordusu) ), organizasyon ve sistematikleştirme, daha uzun bir süre boyunca savaş etkinliğini sürdürdü. Bu unsurlar, lejyonun tamamında eğitim, lojistik, saha tahkimatı vb. Alanlarda görülür.
- Romalılar, rakiplerinden daha ısrarcı ve zamanla kayıpları karşılama ve değiştirme konusunda daha istekliydiler. Kartaca ve Partlarla yapılan savaşlar ve en önemlisi, Epir'in Pyrrhus'una karşı yapılan kampanyalar bunu göstermektedir.
- Roma liderliği karışıktı, ancak zamanla Roma askeri başarısının güvence altına alınmasında genellikle etkili oldu.
- Özellikle ağır piyade lejyonunda somutlaşan Roma askeri ve sivil kültürünün etkisi, Roma ordusuna tutarlı bir motivasyon ve uyum sağladı.
- Sıkı ve daha da önemlisi, tek tip disiplin, Roma lejyonerlerini komuta etmeyi, sürdürmeyi ve değiştirmeyi çok daha tutarlı bir egzersiz haline getirdi.
- Özellikle zırh olmak üzere Roma askeri teçhizatı (çapraz başvuru Roma askeri teçhizatı ), rakiplerinin çoğundan daha kaliteli ve özellikle geç Cumhuriyet ve Erken İmparatorluk döneminde çok daha yaygın bir haldeydi. Kalkanlar, miğferler ve son derece etkili vücut zırhları ile donatılmış askerler, çoğu durumda, özellikle uzun süreli çatışmalarda, kalkanlarından başka hiçbir şey olmadan korunan savaşçılara göre büyük bir avantaja sahipti.
- Roma mühendislik becerileri antik Avrupa'da hiçbiri ikinci ve hem ofansif ve defansif kuşatma savaş onların ustalık, özellikle inşaat ve tahkimat investiture (Bkz SudiS , castra ), Roma ordusu için bir başka önemli avantaj oldu.
- Roma askeri eğitimi, kesik çizgiden ziyade kılıcın daha etkili şekilde itilmesine odaklandı.
Ayrıca bakınız
- Yardımcılar (Roma askeri)
- Erken Roma ordusu
- İmparatorluk Roma ordusu
- Geç Roma ordusu
- Lejyoner
- Roma savaşları listesi
- Roma savaşlarının listesi
- Antik Roma ile ilgili konuların listesi
- Roma lejyonları listesi
- Roma yardımcı alaylarının listesi
- Antik Roma'nın askeri tarihi
- Marian Roma ordusu
- Roma ordusu
- Cumhuriyet ortasının Roma ordusu
- Roma askeri kişisel teçhizatı
- Roma ordusunun yapısal tarihi
- Savaştaki Romalıların yanı sıra daha ayrıntılı bir analiz için, Roma piyade taktikleri ve Roma askeri kişisel teçhizatı makalelerine bakın .
Referanslar
Alıntılar
Kaynakça
- Antik Tarih Ansiklopedisi , Lejyonlar, tarihi ve yeri
- Savaş Sanatı Tarihi. Cilt 1. Antik Savaş, Hans Delbrück
- Roma Savaşı , Adrian Goldsworthy
- Bir Savaş Tarihi , John Keegan
- Roma Ordusu ve Savaşta Yunanistan ve Roma , Peter Connolly
- Askeri Tarih Ansiklopedisi: MÖ 3500'den Günümüze. (2. Revize Edilmiş Baskı 1986) , R. Ernest Dupuy ve Trevor N. Dupuy.
- Savaş , Gwynne Dyer.
- Silahların ve Savaşın Evrimi , Trevor N. Dupuy.
- Flavius Vegetius Renatus , De Re Militari (çevrimiçi İngilizce çevirisi ile)
- Julius Caesar , Galya Savaşı
- William Smith, DCL, LL.D .: Yunan ve Roma Eski Eserler Sözlüğü, John Murray, Londra, 1875.
- Pön Savaşları , Adrian Goldsworthy.
- Katliam ve Kültür , Victor Davis Hanson
- Roma İmparatorluğunun Düşüşü: Askeri Açıklama , Arther Ferrill , 1988
- Tam Roma Ordusu , yazan Adrian Goldsworthy
- Albert Harkness tarafından Romalıların Askeri Sistemi
- Cumhuriyetin Rise ve Batı Güz İmparatorluğu'nun Kudreti itibaren tarafından, Nigel Rodgers
- Savaşta Roma Ordusu MÖ 100 - AD 200 (Oxford, Eylül 1998), Adrian Goldsworthy
- Roma'nın Başlangıcı: Tunç Çağı'ndan Pön Savaşlarına İtalya ve Roma (MÖ 1000-264) (Routledge 1995), TJ Cornell
- "Legion GmbH. Das Unternehmen Römische Armee" (Saarbrücken 2012), Stefan Zehnter tarafından
- "Cumhuriyet Ortasında Roma Piyade Taktikleri: Bir Yeniden Değerlendirme" (Historia 63, 2014), Michael J. Taylor
-
|Wikimedia Commons, Roma lejyonuyla ilgili medyaya sahiptir .|
- Roma Ordusu: Bir Kaynakça (Dr.JP Adams)
- Augustan Lejyonları - Augustus çağında lejyonlar ve lejyonerler
- Son Lejyon - MS beşinci ve yedinci yüzyılların lejyonları
- UNRV'nin Roma Askeri
- Legio X - Legio X Gemina (Eşitlik) - "Viri Clarissimi"
- Addison, Bickham, Diamond, Thompson, Penny, Christian, Anthony, Steve (2008). Beşeri Bilimler Tarih Boyutları . 20 Thrackray Road, Port Melbourne, Victoria 3207: Pearson Education Avustralya. s. 135. ISBN 978-0-7339-8924-7 . CS1 Maint: birden çok isim: yazarlar listesi ( link ) CS1 Main: location ( link )