1
Bölümün geçit törenindeki sabah oluşumunda, herkes 40 dakikadır tümen komutanını bekliyordu, orduda bunun nasıl olduğunu biliyorsunuz: daha büyük ölçekte "onbaşı boşluğu". Yani, bölüm komutanı oluşumu saat 9: 00'da atadı ve toplantıda alay komutanlarına iletti. Alay komutanı tabur komutanına getirildi: "8: 30'da Oluşum". Savaşlar - şirket komutanı: "8:10". Şirket görevlileri - çavuşlara: "7:55". Çavuşlar ve asker onbaşı zaten saat 7: 45'te inşa ediyor. Patronlar ne kadar yüksekse, o kadar fazla "boşluk" bırakabilirler. Bunun böyle bir gelenek mi yoksa tipik bir dolbo mu olduğunu bilmiyorum ... değişiklik, ama bizim ordumuzda durum buydu. Bir dönem bile alıştım ve bu sabah saatlerinde saflarda sessizce uyumayı başardım. Yani son teslim tarihindeydi, yani sözleşmedeydi.
Soğuk bir kış sabahında, oluşumun ortasında saklanırken, alay komutanının talimatlarını dinleyerek yarı uyuyordum. Görünüşe göre bu fırsatı kullanarak bazı çok önemli bilgileri tüm personele aktarmaya karar verdi. Formasyondan önce hemşirelik yaparken önemlidir, tümen komutanı olmasa da alay, bayraklardan hapşırdı. Tüm oluşum bir esnemeyi gizledi. Esnemenin saflarda nasıl aktarıldığını hatırlayın: biri esnedi ve biz uzaklaşıyoruz ... Herkes zaten esniyor. Ben kendim, bir bezelye ceketinin yüksek yakasının arkasına saklanarak, neredeyse çenemden çıkardım, tatlı ve geniş bir şekilde esniyordum.
Değil incir yapmaktan Igorekh, yanında durup telefonunu çıkardı ve bir tür oyuna daldı. Fısıltıyla bir şeyler söylüyor ve öfkeyle düğmelere basıyordu. Bu yaklaşık iki dakika sürdü, sonra cep telefonunu cebine koydu, garip bir şekilde küçüldü ve etrafına bakmaya başladı. Bir dakika sonra son sıralara çekilmeye başladı. Tümen komutanı geçit törenine girdi ve komuta merkezi oluşumun başı oldu.
Igorekha oluşumdan sarsıldı, ancak yanlışlıkla etrafına bakan bir siyasi memur tarafından fark edildi.
Igor'un geçit töreninden kaçışı cezasız kalmadı. Zaten günün oluşumunda, öğle yemeğinden önce, alayın bir sonraki numara için cinsel yönelimini kişisel olarak zorla değiştirme sözü ile alay komutanından sözlü bir 3,14 zdulina aldı.
Igor eve giderken tuhaf bir şekilde gülümsedi. Yıkıldım ve sordum:
- Neden sırıtıyorsun? Biraz var mı? Hattın neresinden çıktın? Bir şekilde sormayı unuttum.
Igorek daha da gülümsedi.
- Dinle, tuvalete hep telefonla giderim. Bu bir alışkanlık. Yaklaşık 5 yıl önce ilk cep telefonum ortaya çıktığında, oyunları temiz ve sarsıntılı oynuyorum. Şey, bilirsiniz, önce bir "yılan" vardı, sonra "evlilik", "aptal", sonra "tanklar" vb. Ve bugün geçit töreninde telefonda oynamaya karar verdim. Onu çıkardım, oynamaya başladım ve sonra aptal gibi hissettim ... Neredeyse pantolonumu giyiyordum, en yakın tuvalete zar zor atlıyordum. İşte, kahretsin, şartlı bir refleks. Pavlov'un köpeği gibi ...
Zaten son sözlerinde gülmekten patladım. Sonuçta, evdeki tuvalette koca bir kütüphanem var, ancak böyle bir geri dönüşü hiç fark etmedim.
2
Oğlum 6 yaşında. Ve bir yıl önce bilgisayar oyunlarına aşık oldu. Ve hiçbirinde değil, ama atıcılarda, atıcılar bizim yolumuzda. İlk başta zor zamanlar geçirdi, sonra faşistleri ve Japonları yenmeye alıştı. Sonra zorlukla okudu ama "Call of Duty", "Medal of Honor", "Metro 2033" ün tüm bölümleri altı ayda geçti.
- Okumazsan görevleri nasıl yaparsın?
- Pusulanın üzerinde bir yıldız var ve hepsi bu.
Bunda yanlış bir şey görmedim, bilgisayar başında geçirdiği zamanı kısıtladım, parmakların motor becerileri gelişti ve bazen orada düşünmek ve okumak gerekliydi. Oyunlara paralel olarak, savaşlar ve savaşlar (Stalingrad ve Berlin'de görevler vardır), Büyük Zafer (Reichstag üzerinden bayrağı yükseltmeniz gereken bir görev var) ve gaziler ("Ve bu büyükbabalardan yüz tanesi bu savaşta savaştı mı? Ve gerçek fistleri yendiler mi?") ... Ve yine de - küçük oğlunun bir "faşist" ten daha kötü bir suçu yoktur. Zaten fena değil. Küçüklerin başarılı olamadığı durumlarda ben de şımartabilirdim. Daha sonra daha kullanışlı eğitici oyunlara geçtik.
Bu yaz oğlum paten kaymayı öğrendi. Yürüyüşe çıktık, yürüyerek yürüyorum ve küçük silindir rüzgarları etrafımda dönüyor. Beni bir kez daha solluyor ve geriye gidiyor:
Bak baba, nasıl yapıyorum. Daha hızlı olabilir.
Ve geriye doğru hızlanmaya başlar. Ve birden arkasından, kapağı kaydırılmış bir kanalizasyon olduğunu fark ettim - düz oraya gidiyor ve gidiyor. Uyarmaya zaman yok ve birden "deliriyorum":
- ARA ÇUBUĞU! Bağırıyorum.
Ve küçük olan JUMPS, neredeyse ambarın üzerinden uçar ve güvenle kıçına düşer. Dirseğini kopardı. Kuyuya gittim, içine baktım ve orada altta vanalar vidalarla yapışıyor. Zaten bir ter attı, orada küçük bir tane olsaydı ne olacağını hayal etti ... Brrrr. Korku. Tabii ki kapağı kapattık. Ve kendime bir artı küresel bilgisayarlaştırma koydum.
3 (ama en az değil)
Aslında, her şey nasıl başladı ... Ağdan bir bisiklet. Tekrar söylemeye cüret etmeyeceğim. Her şeyin telif hakkıyla korunmasına izin verin:
"Çok uzun zaman önce departmanımızdan bir adam, mükemmel bir ajan olan Çeçenya'dan döndü, ama Antarktika'dan bir fil kadar bilgisayarlardan uzak bir adam.
Bir kalabalık nokta için bir savaş vardı (İngilizce olarak kishlak), adamlarımız evin başında oturmaya başladılar, dışarı çıkamıyorlardı: hachalar bir tuğla ev işgal etti (görünüşe göre, daha önce yerel başkana aitti) ve oradan çıktı. Başlıca sorunlardan biri, topçu ya da hava desteğinin kullanılamamasıydı. Hachi, bir durum kullanarak “rahatsız edici” bir ateş açtı. AK-74 çekimlerinin ricochets için çok yüksek bir eğilime sahip olduğu, bu nedenle adamlarımızın kendilerini rahat hissetmediklerine dikkat edilmelidir: ve aralarında bir adam vardı, sadece bir kamu yardımcısı, önceki sysadmin'de (!).
Böylece, bir sonraki çılgın pyllya başının üzerinde ıslık çaldığında çocuğun sinirleri teslim oldu ve “IDeDeKyDe !!!!!” ağlamasıyla adam saldırdı. Grubun geri kalanı onun arkasında. Paradoksal olan şey, bu tür bir dürtüsüzlükten militanların silahları basitçe yıprattığı ve bütün grubun, tamamen vahşi bir şey bağıran başkanın bu evine girdiği anı korkuttuğu gerçeğidir. Genel olarak, bizim kishlak adamlarımız aldı. Bazıları elbette yasaklandı, ancak ciddi bir sorun yaşanmadı. Sysop saldırıda herkesin önünde koştu, ancak kolay gitti. Akşamki operamız genç adama bağırdığını sorduğunda, cevap anlaşılmaz bir sessizlikti ve sonra “Doom hakkında hiçbir şey duymadın mı?” Sorusunu sordu.
Güleceksiniz, ancak “kod sözcüğü” görevin tamamı boyunca bir çeşit maskot haline geldi. Bunun ne anlama geldiğini ona anlattığımda operamızın gözlerini hayal edebilirsiniz.
Bilmeyenler için: iddqd - yenilmezlik veren "DOOM" oyunu için hile kodu. "
PS Belki de bisikletler pek ordu değil, üzgünüm. Ama zamanına layık görünüyorlardı. Dikkatiniz için teşekkürler!