County Mayo'daki sessizlik
MatadorU öğrencisi Jo Magpie, son 12 yıldır dünyanın en büyük petrol konsorsiyumlarından biriyle savaşan İrlanda County Mayo'daki Rossport Dayanışma Kampı üyeleriyle konuşuyor.
Arabayı kullanan kadın bana “MAYO'DA SESSİZLİĞİ DUYABİLİRSİNİZ” dedi. İrlanda'nın Güneybatı sahilinde otostop çekiyorum. County Mayo hala çok uzakta, aklımda hala bir efsane. Yıllar boyunca ara sıra raporlar okudum, belgeseller izledim, küçücük, şimdi kötü şöhretli Rossport köyünde ve komşu topluluklarda zaman geçirenlerin konuşmalarından parçalar duydum. Bu özel asansöre - gümüş saçları arasında siyah biberleri olan otuzlu yılların sonundaki bir kadın - İrlanda'nın en unutulmuş köşesine dair kendi izlenimini vermek için neyin sahip olduğunu asla bilemeyeceğim.
Galway'de, Westport'u geçtikten ve N59'dan geçen bir hafta sonundan otostop çekerek, daha az ulusal bir ana yola benzeyen ve daha çok kuzeyde bir taşra şeridine benzeyen bu sessizliği kendim için duymamdan önce bir hafta daha olurdu. Artık İrlanda'da Rossport'u hiç duymamış bir ruh yok, ama çoğu oradaki mücadeleyi uzak geçmişte bir şey olarak düşünüyor.
Suyu test ederek asansörlerimden birkaçına rasgele bahsettim. İlk kez şanslı olduğumda; arkadaki küçük kızı olan kızıl saçlı kadın sadece orayı bilmiyor, birkaç yıl önce orada makineye kilitlenmişti. Daha sonraki bir artış daha sakin bir görüşe sahip: "Neden şikayet ettiklerini bilmiyorum. İrlanda'nın o gaza ihtiyacı var, mesela. "
Yaklaştıkça, insanlar nereye gittiğimi biliyor. Görünüşe göre, kampanyayı destekleyenler her zaman duracaklar, oysa Shell çalışanları ve destekçileri hızlı ve taş yüzlü bir şekilde araba kullanıyorlar. Bu, savaş hatlarının açıkça çizildiği bir topluluk gibi görünüyor.
Sadece yerel bir kampanya
Yazarın fotoğrafı
Yerli John adında bir adamla gri-mavi bir minibüsün yolcu koltuğuna geliyorum. Beni Pullathomas köyünün kenarındaki kampa götürüyor. Gökyüzü küstah bir mavidir; komşu tarlada koyun "baah". Rossport Dayanışma Kampı, uzun, ince bir tahsis yamasına benziyor. Tahta paletler, susturucu otların arasından bir yol izliyor, iki DIY rüzgar türbini ve çeşitli giysilerle asılan bir yıkama hattını geçerek, bir kompost tuvalete ve ağır yeşil branda ile örtülmüş bükücü yapılara.
Yola en yakın olan en büyük yapı, sadece "yuvarlak ev" olarak bilinen küçük, sekizgen bir ahşap evdir. Bu, mutfak, salon ve misafir uyuma alanı olarak hizmet veren ortak yapıdır. Koltuklar, kanepe ve rulo paspaslar ve yorganlarla donatılmış asma kat vardır. Ayrıca çalışma musluğuna sahip bir mutfak lavabosu, bir gaz sobası ve dışarıdaki rüzgar türbinlerine bağlanan prizler vardır.
"Hey, sen Jo olmalısın. Akşam yemeğine zamanında geldiniz! " Kız kocaman bir tencerede makarna karıştırarak bana sırıtıyor. Otostopla geçen bir günden beri hiper aktifim ve karnımı dolduracak bir şeyim olduğu için mutluyum. Ağız dolusu makarna ve mercimek arasında hiç durmadan gevezelik ediyorum. Herkesin adını, ne kadar zamandır burada olduklarını bilmek ve aynı anda kampanyadan haberdar olmak istiyorum.
Yazarın fotoğrafı
Bu, 2005 yılından bu yana kurulan ve kaldırılan tarlalar ve kiralık evler de dahil olmak üzere art arda dokuz kamp alanının en sonuncusudur. Orijinal kamp Rossport'taydı, dolayısıyla adı. Ancak, bu arazinin sahibi koyun otlatmak için tarlasına ihtiyaç duyduğundan, yine taşınacak. Gerry adında cıvıl cıvıl yaşlı bir adam, beş dakikalık yürüme mesafesindeki bir sonraki enkarnasyon için tarlasını teklif ediyor. Bu, tüm yapıların sökülmesi ve orada yeniden birleştirilmesi anlamına gelir.
Alex adındaki bir kampçı bana "Başlangıçta Shell değildi," diyor Enterprise Oil. 2001'de insanlara 'Bunu yapacağız ve bunu yapacağız ve falan filan' demeye geldiler.İnsanlar projeye daha fazla bakmaya ve sorular sormaya başladılar, çoğu zaman sorun yaşıyorlardı. bunu yasal yollarla yükseltmekle birlikte, ancak 2002 gibi erken bir tarihte bile insanlar kazıcılarda falan oturuyordu ve bu sadece yerel bir kampanyaydı, bundan önce kimse bunu duymamıştı. "
Ben adında bir adam hikâyeye devam ederek, "Bence ilk şey yolları kapatmaktı" diyor. “Ross Limanı'na kamyonları sürerek yer etüdü ve benzeri şeyler yapmak için bazı delikler kazıyorlardı - oraya bir boru döşemenin uygun olup olmadığını görmek için. Ama bu gerçekten dar bir yol, bu yüzden insanlar arabalarını oraya park etmeye başladılar, böylece kamyonlar geçemezdi, ancak diğer trafik geçebilirdi. Guarda o zaman işe karışmaya başladı. "
"Ve sonra 2005 yılında," diye ekliyor başka bir kampçı, "Rossport Beşli hapse girmeden çok önce, ulusal bir çağrı yaptılar. Rossport Beşli hapse girdiğinde, ulusal kampanya o zaman başladı. "
“Her hafta 6.000 kadar insan yürüyordu. Devasaydı."
Rossport Beşli hapse girdiğinde kamp daha yeni ayağa kalkıyordu. Bu, kampın toplumla gerçekten pek çok bağlantı kurduğu zamandı, çünkü çiftlikte yapılacak çok iş vardı. Demek istediğim, tabii ki bir kampanya vardı, ama başlangıçta kampın yaptığı şeylerin çoğu, babaları ve kocaları hapse giren ailelere yardım etmekti. "
Anti-Shell tarafında
Önümüzdeki iki gün boyunca rüzgar ve yağmur yuvarlak evin etrafında dönüyor. Yapılacak çeşitli işler vardır, ancak çoğu bölge ve yerel halk hakkında çalışma bilgisi içerir. Geri kalanımız yemek pişirmek, temizlemek ve kampanya materyallerini okumakla meşgulüz. 29 Haziran 2005'te Shell’in çalışmalarına müdahaleyi yasaklayan bir mahkeme kararına uymayı reddettiği için hapse atılan beş kişiden biri olan "Hikayemiz Rossport 5" de Willie Corduff'un bir pasajı beni şaşırttı:
Bu yerden sadece yaklaşık bir aydır çıktım. Dublin'e gittim… Çok fazla seyahat yoktu. Demek istediğim, pek çok insan adil bir günde Belmullet'e birkaç şey almak için bisikletle giderdi… Tekrar gitmeleri bir ay sürerdi… Castlebar ve Ballina'yı bilmiyorduk. Yılda bir kez Ballina'ya giden birini duyarsınız. En çok yılda iki kez olur. Gençken Castlebar'ı (yaklaşık 16.000 nüfuslu Mayo'nun 'ilçe kasabası') hiç hatırladığımı sanmıyorum. Bizim zamanımızda Castlebar neredeyse Amerika ile aynıydı.
Kamptaki üçüncü ve son gecemde, bir grubumuz cılız bisikletlerle köye doğru yola çıktık. Benimki mükemmel frenlere sahip - neredeyse çok mükemmel, neredeyse gidonları deviriyor - ama en ufak bir yokuşta gıcırdayan ve takılan dişliler. Çırpma ve vızıltı vadinin etrafında seker, ama işte orada: o sessizlik.
Yol, işaretler ve pankartlarla kaplı - "Deniz Kabuğundan Denize!" "Onay Yok!" Bunların dışında tüm yol işaretleri İrlandaca'dır. Burası İrlanda'nın Gaeltacht bölgelerinden biridir: İrlandanın resmi olarak hala ilk dil olduğu kültürel olarak korunan bölgeler - ancak burada daha uzun süredir bulunanlar, tanıdıkları yerlilerin yarısından azının kendi evlerinde İrlandaca konuştuğuna işaret ediyor.
Gece, Broadhaven Körfezi'ndeki Kuzey Atlantik ağzından Pullathomas'ın doğusunda Shell bileşiminin belirdiği yere uzanan Sruwaddacon halicinin üzerinde durgun ve açık. Ben, diğer tarafta Rossport köyüne işaret ediyor.
"Daha önce, haliçin bu tarafındaki insanlar o taraftaki insanlarla tanışmazdı, ama şimdi ikisi arasında bağlantılar var. Toplumu tamamen böldüğü gerçeğine rağmen, Shell karşıtı tarafta - Shell yanlısı tarafta gerçekten ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok - ancak Shell karşıtı tarafta topluluğu kesinlikle bir şekilde güçlendirdi. Bu yüzden arkadaş olan ve birbiriyle asla tanışamayacak insanlar var. Bu gerçekten harika. Ama aynı zamanda bölünmelere de neden oldu. "
Willie Corduff’un kitabındaki pasajdan bahsettim.
"Evet, yerlilerden biriyle konuşuyordum," dedi Ben, "Buradan şimdiye kadar gittiği en uzak yerin Ballina olduğunu söylüyordu ve o 45 yaşında mı? Ballina şimdiye kadar gittiği en büyük şehir. "
Dublin'e hiç gitmedi mi? Alex soruyor.
Hayır ve onunla da ilgilenmiyor. "Ballina benim için çok büyük" diyor - olduğu yerde mutlu. Çoğu insan iş için bölgeden bir süre uzak kalırdı, ama sanırım şu anda belki elli kuşak olan nesil, durumun böyle olduğu ilk nesil olurdu. Ondan önce bir çiftçi topluluğuydu - yani hala öyle - ama gerçekten ayrılmak için fırsat yoktu. "
Cehenneme ya da Connaugh'a
McGrath’ın barında ışıklar yanıyor, ateş çatırdıyor ama evde kimse yok. Bir adam göründüğünde diğer bara geri dönmek üzereyiz. Acele ediyor ve hepimizin tezahüratı için kapıyı açıyor. Müşteri beklemediğini tahmin ediyorum. Herkes bir bardak Guinness sipariş eder.
Bir bira alacağım, dedim ona.
"Bir Guinness mi?" O sorar.
"Bir bira lütfen?"
Guinness?
"Um ..."
Herkes gülüyor. Daha önce okuduğum kitabın kapağından Rossport Beşli'nin şöminenin üzerindeki çerçeveli bir fotoğrafını tanıdım.
İnsanları buraya neyin getirdiğini daha iyi anlamak istiyorum. Bir hafta sonu 'kutsallık' için gelen ve aylarca kalan birçok insanın hikayesi var. HelpX'i iki hafta boyunca zar zor İngilizce bilmeden ya da projenin neyle ilgili olduğuna dair bir ipucuyla gelen bir Fransız kızı duyduğumu hatırlıyorum. Bir buçuk yıl kaldı.
Bir hafta sonu "kutsallık" için gelen ve aylarca kalan birçok insanın hikayesi var.
Ben rüzgar türbini kursuna gitti, iki hafta kaldı ve o zamandan beri geri dönüyor. "Shell sikilene kadar" geri gelmeye devam edeceğini söylüyor. Bu sefer altı haftadır burada. Ben kendisini “oldukça köksüz” olarak tanımlıyor ve çevreci bir geçmişe sahip. "Sahip olduğum tek topluluk, diğer köksüz aktivistler."
Alex, "Çevresel anti-kapitalist nedenlerle geldim ve topluluk yüzünden kaldım" dedi. "Her yerde mücadele bulabileceğinizi hissediyorum, ancak bir yerde yaşamaya başladığınızda ve orada yaşayan insanları tanıdığınızda, bu biraz kemiklerinize giriyor."
Kamp toplantıları sırasında duyduğuma göre, İrlanda'daki diğer birçok kampanya artık Rossport'u kaybedilen bir savaş olarak görüyor. Hatta bazıları devam etmenin etkinliğini sorguluyor. Öyleyse, hayatlarının aylarını hatta yıllarını bu topluluğu savunmaya adamış olanların tekrar tekrar geri gelmesini sağlayan şey nedir?
"Ayrılamam!" Alex bana tutumlu bir sigara yuvarlayarak söyledi. "Ara vermeye çalışıyorum, ayrılmaya çalışıyorum… ve her gün sürekli olarak Shell to Sea web sitesindeyim. Burada bulunduğum yerde, başka herhangi bir yerde olduğumdan daha fazla kök saldım. Burada insanlar birbirleriyle ilgileniyor. Şimdiye kadar hiç böyle bir topluluğun parçası olmadım. Otostop çekerken ve insanlarla konuşurken ya da başka bir yere gidersem, insanlar "Oh, sen yıllardır oradaydım" ve "Orada olmalıyım!" Diyorlar.
"Burada olmak neredeyse zor bir şey gibi," diye araya girdi Ben.
"Evet!" Alex aynı fikirde, "Ama sanki tamamen bencil nedenlerle buradaymışım gibi hissediyorum, anlıyor musun? Bundan çok şey alıyorum ve o kadar çok şey öğreniyorum ki, sanki ilgileniliyor gibi ... Başka bir yerde nasıl yaşayacağımı bilemem. "
Ya yerin kendisi? Bu seni nasıl etkiledi? "
"Dublin'den otostoptan ayrıldığımda, Mullingar veya Longford'u isteyeceğim ve 'Son varış noktanız bu mu?' Diyecekler ve 'Bugün Mayo'ya varmayı umuyorum' diyorlar ve onlar 'Mayo? - nesin - ne? Neden Mayo? 'Ve sonra,' Mayo'nun neresinde? 'Ve Belmullet dediğimde tıpkı' Ah adamım ... Ballina'dan geçen her şey, bu sadece vahşi bir ülke. 'Mayo'nun geri kalanına karşı tavır - bu sadece vahşi, el değmemiş. Bence sömürgecilik döneminde bile İrlanda'nın Dublin'den çok uzak kısımları vardı ... "
Ben, "Cromwell insanları topraklarından sürerken, çığlık" cehenneme ya da Connaugh'a "- ki bu İrlanda'nın bu köşesi" idi. "Buradaki arazi sert. Hiçbir şey için yetiştirmek iyi bir arazi değil. "
Alex şöyle devam ediyor: "İnsanların otlatmak için kullandığı tüm tarlalar, onu bataklıktan kullanabileceğiniz bir araziye dönüştürmek çok fazla çalışma gerektirdi. İnsanlar nesillerdir hükümetsiz, kendilerine ve birbirlerine bakıyorlar. "
“Bence bu Shell projesi, kapitalist dünyanın gerçekten bu alandan çıkmaya çalıştığı ilk şeyi temsil ediyor. Daha önce bir turba elektrik santrali vardı, ama bu gerçekten yerel bölgeye enerji sağlamak içindi. Bunun dışında, modern dünyanın Mayo'dan gerçekten çıkarmaya çalıştığı hiçbir şey düşünemiyorum. Daha önce hiç kimsenin istediği hiçbir şey olmamıştı. Sadece kendi işini yapmaya bırakıldı. "
Yazarın fotoğrafı
"Ya vahşi yaşam?" "Burada nesli tükenmekte olan türler hakkında bir şeyler okudum" diye soruyorum.
Yunuslar, su samurları ve her türden yaban hayatı var. Sand Martins büyük bir şeydir. Orada kum tepelerinde yılda bir kez yuva yapmaya geliyorlar. " Alex, barın kapalı sigara içme alanının arka duvarına elini sallıyor.
Ben, "Yuva yaptıkları belirli bir banka var ve bu da Shell'in boruyu döşemek için kazmak istediği banka," dedi.
Korunuyorlar ve haliç bir SAC, Özel bir Koruma Alanı. AB'nin çevresel alanlara sağlayabileceği en yüksek koruma seviyesi gibi ve Shell bunun altında tünel kazıyor. " Alex bir roll-up üzerinde hızla nefes alır.
"Ve kum tepeleri, Shell bileşiğinin hemen yanında," diye ekliyor Ben.
"Halk plajı gibi," diyor Alex, "ama koruma altında. Oraya gidip bir kova kum alamazsın diyemezsin. Bu yasalara aykırı. Yani temelde Shell çevre planına sahip olduğunda ... "
Ben, "Sand Martinler orada olsaydı çalışamazlardı," diye sözünü kesti Ben, "Sand Martinler gelip yuva yapmasınlar diye bankanın üzerine ağlar astılar ..."
“… Böylece insanlar ağları yok etmeye ve kesmeye gittiler,” diye bitirdi Alex bir gülümsemeyle.
Bardan çıkarken Alex bana dönüp fısıldadı: "Şuradaki adamı görüyor musun? Arazisini sattı. " Gösterdiği adam, Rossport Beşli'nin resminin duvarda asılı olduğu yerden iki masa ötede bir grup başka adamla oturuyor.
Tüm bu durumun ne kadar karmaşık olduğunu anlamaya başlıyorum. 12 yıllık mücadelenin ardından bir insanın Shell'e teslim olup topraklarını neden satabileceğini anlayabiliyorum. Ama aynı zamanda bu topluluk için yıllarca mücadele ettikten sonra başka birinin neden onlara sırtını döndüğünü de anlayabiliyorum.