Hz. Hamza gibi bir kişinin İslâm’ı kabûlünün ardından, az sayıdaki müslüman sevinmiş fakat müşrikleri telaş almıştı. Kureyş ileri gelenleri “Darü’n-Nedve” de toplandılar. “Bunlar gittikce çoğalıp kuvvetleniyorlar, çabuk çâresine bakmazsak, ileride önünü alamayacağımız tehlikeler doğar… Buna kesin çâre bulmalıyız” dediler. Çeşitli teklifler ortaya atıldı. Ebu Cehil:
-Muhammed’i öldürmekten başka çıkar yol yok. Bu işi yapana şu kadar deve ve altın verelim, deyince Ömer ayağa kalktı:
-Bu işi ancak Hattâb oğlu yapar? dedi. Ömer alkışlar arasında yola çıktı. Silahlarını kuşanıp giderken yolda Abdullah oğlu Nuaym’e rastladı. Nuaym:
-Nereye böyle ya Ömer? diye sordu. Ömer:
-Araplar arasına ayrılık sokan Muhammed’in vücûdunu ortadan kaldırmağa… diye cevâp verdi.
-Ya Ömer, sen çok zor bir işe kalkışmışsın. Müslümanlar Muhammed’in etrafında pervane gibi dönüyor, seni O’na yaklaştırmazlar. Yapabildiğini kabûl etsek, Haşimoğulları seni yaşatmazlar”… dedi. Ömer bu sözlere kızdı.