kıvamı çok önemli.
az evvel, uluyordum evde, ne sebepten bilinmez.
"şimdi beyin hücrelerimi yakmaya gideceğim."
link
aradığı zaman da bir başkaydı.
"kimse beni istemiyor e."
"doğrudur b. gel." dedim. ne diyeyim. sonra da ulumaya son verip tuvalete gittim. meğer kapının önündeymiş. tuvaletteyken zile bastı. e insan ürküyor haliyle, belki de kimsenin istememesidir doğal olan diyorsun.
en son cümlenin ardından tost makinesini önerdim ve fransız yazar edasıyla bilgisayarın başına çöreklendim. bir gün birileri yazdıklarımı benim yazdığımı anlayarak okuyacak ve yüzüme vurup taşak geçtiklerinde çok utanacağım bu havalarımdan.
her neyse:
kimse tarafından istenmediğinizi düşündüğünüz zamanlarınız var mı?
alternatif:
paranoyak mısınız?
En İyi Erkek Görüşü
Herkes bir gün gider, herkes bir olur,
Şehirler kartlarda kalır, kartlar kaybolur.
Her şey olur biter, her şey son bulur,
Şiirler defterde kalır, şairler; ölür.0