Rafta
“Ağustos Mavisi”
kaydeden Deborah Levy
FSG: 208 sayfa, 27 dolar
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız, Haberler aşağıdakilerden bir komisyon kazanabilir: kitapçı.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Yazar Deborah Levy için, ambulans sirenlerinin delici feryadı, Londra’da iki hastane arasında yaşamanın talihsiz bir sonucu olan erken pandeminin yaygın bir müziğiydi. Levy, tükettiği tüm haberlere karşı bir denge olarak klasik müziğe döndü. Yazar rızkı kelimelerde değil, musiki dilinde aramıştır. Ve bu hafta çıkan bir sonraki romanı “August Blue” için ilham kaynağı buldu, bu hikaye onu dairesinin sınırlarının dışına, Avrupa’nın enginliğine ve müziğine götürdü.
Yakın zamanda Zoom üzerinden “Virüsün bu çeşitli dalgaları sırasında, sanki dünyanın sonu için bir anlatı arıyor gibiydim” dedi. Anıları ve romanlarıyla eşit derecede tanınan üç kez Booker Ödülü finalisti olan Levy ile konuşmak veya onu okumak, kaçınılmaz olarak sadece tüketilen değil, içselleştirilen sanat formlarına göndermelere yol açar. “İçindeki iklimi değiştirmek” için sabah 9’da kendine küçük bir viski ve soda yapan JG Ballard’dan bahsetmesi şaşırtıcı değil. “Bu üslubu sevdim,” dedi, “ve dinlediğim müziğin içimdeki iklimi değiştirdiğini hissettim.”
Engellenmiş bir piyano virtüözü etrafında dönen yeni romanı, pandeminin “bitiş günleri” sırasında böyle kuruldu. Ülkenin altyapısına katkıda bulunan hemşirelerin, esnafların ve diğer çalışanların düşük maaşları Levy’nin aklındaydı – ayrıca insanların ne kadar önemli olduklarını anlamalarını sağlamak için COVID-19’un gerekli olduğu gerçeği. Duyduğu “küstahça dil” Levy’yi öfkelendirdi. “’Bütün dünyanın yeni bir kompozisyona ihtiyacı var’ diye düşündüm.” Ancak 34 yaşındaki Elsa M. Anderson’ın “August Blue”da hemen fark ettiği gibi, yeni bir dil bulmak kolay değil.
Elsa, Rachmaninoff’un 2 No’lu Piyano Konçertosu’nu çalarken işleri batırır ve Viyana’da sahneden inmesine neden olur. Eski dahi çocuk bunu daha önce birçok kez çalmıştı ama içinde onu 6 yaşındayken koruyucu aileden evlat edinen öğretmeni ve baba figürü Arthur Goldstein tarafından oyalanan bir bestesi var. başkalarının işini yaparak – dünyanın onu boğmasına izin vererek.
Elsa, “İçimdeki bu yalnızlığı ifade etmek çok iğrenç” diye düşünüyor. “Müzikte bir dil bulma özgürlüğünü ortaya çıkarmak için kullanabileceğimden emin değilim. Ne de olsa onu saklamayı öğrendim. Eski ustalar benim kalkanım. Beethoven. Bach. Rachmaninov. Schumann. İç hayatları ölçüsüz değerlidir.”
Elsa, yenilikçi dansçı Isadora Duncan gibi dış kaynaklardan yanıtlar arıyor: “Her şeyden önce, ifade özgürlüğü dediği şeye inanıyordu: ‘Sana, düşüncelerden ilham aldığında dans eden insan vücudunun ne kadar güzel olabileceğini göstereceğim. .’ Muhtemelen onu yukarıya ve dışa doğru hareket ettiren düşüncelerden bahsediyordu.”
Elsa’nın başarısız konserinden üç hafta sonra, bir öğrenciye ders vermek için Yunanistan’a giderken ikizini ilk kez görür. Kadın, Elsa’nın hemen kendisine ait olduğunu iddia etmek istediği “mekanik dans eden atlar” satın alır.
Elsa daha sonra, “Olduğum her şey çözülmeye başladı,” diye anlatıyor. “Kendi bedenimde tehlikeli bir şekilde yaşıyordum; yani, kim olduğuma ya da kim olmaya başladığıma düşmemiştim. Kendim için istediğim şey yeni bir besteydi. Atları alan kadının da bana girmesine izin vermiştim.”
İkiz benlik fikri, Levy’nin “Yaşayan Otobiyografi” serisinin üçüncü ve son cildi olan “Real Estate” boyunca işlenmiştir. Yazar, Elsa’nın küresel seyahat planındaki şehirlerden biri olan Paris’teki Columbia Institute for Ideas and Imagination’da bir araştırmacı olarak doppelgängers’ı araştırdı. Levy, literatürde kadın çiftlerin çok az örneğini fark etti, bunun yerine ya yıkıma meyilli ya da muhtemelen halüsinasyon görmüş birçok erkek çift gördü. Samimi gerçekçi dünyasını asla yanlış gelmeyen tekinsiz dokunuşlarla aktaran Levy (“Bir gerçeklik kurmadan bir gerçeği alt üst edemezsin” diyor), Elsa’nın karşılaştığı kadını gerçek olarak kabul etmesini istedi. fikirden biraz rahatsız.
Elsa’nın çifte ilham perisi gibi davranarak onu kendi bedeninin hapsinden çıkarır ve kendini ifade etmesi için yeni bir dil bulmasına yardım eder. “Gece boyunca partisyonumun parçalarını çaldığım haftalar oldu; bu, atları satın alan kadınla en çok birlik içinde hissettiğim zamandı” diye yazıyor. “Kendimi ona yansıttım ve o müzik oldu.”
İster kurgu ister anı olsun, Levy’nin çalışmaları için gerçek ilham kaynakları her zaman elinizin altında görünüyor. Zoom’unun arka planında, “Emlak”ta anlattığı antika, el boyaması tahta atları görüyorum ve burada şöyle yazıyor: “Antika olmak eski ve ölü, hatta belki hayaletimsi bir şeyi akla getiriyor, ama ben bu atlara doğru çekildim. çünkü çok açık bir şekilde yaşıyorlardı. “August Blue”da atlar daha da yankılanıyor; Elsa üzerinde Proust’un madeleine’i gibi hareket ederler.
Levy’nin çalışmasında bir geçiş çizgisi varsa, o da nesnelerin rezonansıdır. Levy, “Marguerite Duras, benim yazım için de geçerli olduğunu düşündüğüm bir şey söyledi” diyor. “Görüntü bir sahne değil – romanın ilgili olduğu her şeyi içermesi gerekiyor. Ben de görüntüyle böyle çalışıyorum. Sembollerle çalışmıyorum. Fikir yok ama şeylerde. Onlar fiziksel nesnelerdir.”
Okurlar, romanındaki sesi kurgusal olmayanından tanıdık bulduklarını söylediğinde Levy pek şaşırmıyor. “’Evet, aynı zihin!’ diyorum.” Ama kurgusal karakterlerini, içinden konuşmak için avatarlar olarak tanımlıyor. Çok beğenilen 2016 romanı “Sıcak Süt”ten bu yana Levy, yalnızca birinci tekil şahıs ağzından yazdı.
Levy, “Okuyucudan çok daha fazlasını bilen bir anlatıcıyı gerçekten istemiyorum,” diye açıklıyor. Çoğu zaman karakterleri (avatarlar veya Levy’nin kendisi) gezicidir, hem fiziksel dünyada hem de kendi düşüncelerinde huzursuzdur. Levy, “August Blue”nun okuma kopyasında yer alan bir Joan Didion alıntısını gündeme getiriyor: “Eskiden olduğum birkaç insanla şimdiden bağlantımı kaybettim.” Roman üzerinde çalışırken bu çizgi ona takıldı. “Bu bir kimlik bulmakla ilgili değil, bir kimliği kaybetmekle ilgili bir kitap. Bir kimliğin çözülmesi.”
Bu çarpıcı bir fikir: özgürlüğün benliğin peşinden koşarak değil, onu üzerimizden atarak bulunabileceği. Ancak, pandemik kapanmaların izolasyonundan kurtulurken ve hareketsizliği hareketle değiştirirken yaptığımız bu değil miydi? Bu hikayeyi anlatmanın birçok yolu var ama Elsa’nın yolculuğu incelikli ve psikolojik olarak heyecan verici bir kompozisyon.
Filgate bir yazar ve “Annemle Neler Hakkında Konuşmayız” antolojisinin editörüdür.