Üzgünüm uzun zamandır yazamıyorum.
Ne yalan söyleyeyim içimden de gelmiyor.
Olup bitene diyecek tek bir kelime bulamıyorum.
Ne de olsa ne söylersek söyleyelim değişen bir şey olmuyor.
Bu yüzden her şeyi bir kenara bırakıyorum.
***
Sizlere özgürlüğün rüzgarından bahsetmek istiyorum.
Öyle herkes hissedemez bu rüzgarı.
Denizden filanda esmez zaten.
Toprağın altından beri yükselir göklere ve umutsuzca kendini anlatmak ister insanlara.
Nedense bazıları anlamaz onu, ne kadar istese de anlayamaz.
Bir zamanlar buralarda da eserdi.
Serin serin insanın kanını dondururdu.
O estiği zaman, hiçbir şeyden endişelenmezdin.
Derin bir rahatlık delip geçerdi yüreğini.
Korkmazdın hiçbir şeyden.
Merak etmezdin ailenin, arkadaşlarının halini.
İşte böyle eserdi, bütün ihtişamıyla.
Her şey o zaman başlamıştı, biraz hafızalarınızı zorlarsanız sizde hatırlayacaksınız.
Her şey o gün başladı.
Sokaklarda göğsünü gererek yürürdü insanlar.
Kimse kimseye bakmazdı kaşlarını çatıp.
Kardeş kardeşi vurmaz, dost dostu soymazdı.
29 Ekimde birden başladı esmeye.
Zamanla duruldu.
Keşke hiç durulmasaydı değil mi?
Ondan bahsediyorum.
Özgürlüğün rüzgarından…