Dün konserden dönerken arabada eve gelir gelmez her şeyi yazmak istiyordum ama uyku ağır bastı ve kendimi yatağıma attım.
Bugünse her şey kafamda karman çorman oldu.
Hiç bir şeye zamanım yokmuş gibi hissediyorum,
Buna rağmen zamanımı harcayıp duruyorum.
İnanılmaz bir şey.
Konserin ayrıntıları ve kafamdaki düşünce kıvılcımlarıyla geri döneceğim ama şimdilik sadece şunu paylaşmak istedim:
"Hey,
I put some new shoes on
and suddenly everything's right"
- Paulo Nutini
Açıkçası durum tam olarak böyle değil.
Böyle olmasını istiyordum ama olmadı.
Yepyeni ayakkabılarımı eve gelir gelmez giydim ve hala ayağımdalar ama hiç bir şeyin değişmediğine garanti verebilirim.
Birikmiş işler, 4 sınav ve sıradan günlerin klasik sıkıntıları beni bekliyor.
Dünyanın en güzel ayakkabılarından birisi saatlerdir ayağımda, ve hiç bir şey olmuyor.
Bana kalırsa, Nutini bize yalan söylüyor...
Not: Yok yok; bahsetmeden edemeyeceğim..
The Cinematic Orchestra konseri öyle güzeldi ki...
Öyle büyülü, öyle mükemmel, öyle mutlu edici...
Sadece küçük bir sahnenin en önünde ve ortasından görebileceğiniz ayrıntılarla her şeyi paylaşacağım, söz!