XVI. Yüzyılın Japon minyatürleri, farklı zırh türlerindeki savaşçıları betimliyor. Sürücüde, zırh o savaş ve açıkça kusazurunun ön kısmı eyerinde dururken görülebilir
Japon tarihçilerinin tercüme edilmiş eserleri [3] de ortaya çıktı, yine de Japonca'dan değil, bilimsel değerlerini önemli ölçüde azaltan İngilizce'den çevirilerde yayınladık. Bununla birlikte, bu seviyede Japonca tercümanlarımız yoksa ne yapmalıyız. Çin, Kore ve Japonya zırhının karşılaştırmalı çalışmasına ayrılan sadece bir bölümün hacminde sunulmasına rağmen, çok ilginç bir çalışma, David Nicole tarafından [4] hakkındaki sermaye araştırmasında sunuldu ve hem öncüllerin hem de Japon tarihçilerinin çalışmalarına dayanıyordu. Japon eserler [5]. Çok ilginç olan, Jena Bottomli'nin çalışmalarının küçük ama iyi örneklenmiş fotoğrafları ve içerikleri, Kraliyet Arsenal'den (6) Japon zırhı çalışmasına dayanıyor.
Prensip olarak, tüm bunlar genel sonuçlar çıkarmak ve sunmak için oldukça yeterli. tarih uygun doluluk ile erken Japon zırh. Ek olarak, arkeoloji verileri bugün masa başı araştırmasına yardımcı olmaktadır. Mesela, çok uzun zaman önce değil, Japon arkeologlar Gumma Vilayeti'ndeki Haruna yanardağının yakınında kazılarak 6. yüzyıldan kalma bir savaşçı kalıntısı çekiyorlardı, o zamanlar nadiren [7].
Arkeologlara göre, savaşçı dizlerinin üzerine oturup yanardağa baktığında sıcak bir kül bulutu ile kaplıydı, böylece zırhı ve iskeleti iyi korunmuştu. Ancak en ilginç şey, birbirleriyle örtüşen plakalardan yapılmış olmaları ve tasarım olarak nadir ve pahalı kozane-ёroy zırhına ait olmalarıydı. Üstelik ilk kez böyle bir zırh bulundu. Önceleri, yalnızca ritüel nesneler olarak yerleştirildikleri soyluların mezarlarında bulunmuştu. Şimdi kesin olarak şunu söyleyebiliriz ki, Japonya'da o zamanlar birbirine bağlı olan ilk akıllı zırh plakaları zırhı vardı (deri veya metal plakaların ortak adı zırh kodzan-do'dur ve bir kural olarak vernikle kaplanmıştır). Bunun daha sonra ortaya çıktığı sanılıyordu!
Samuraylar, Türk-Moğol okçuluk uygulamalarını bir attan kullandıklarından, yani zamanımızın dilini konuşarak, yüksek hareket kabiliyetiyle karakterize edilen “hızlı tepki veren birimler” olduğu için zırhlarının bu amaca uygun olması gerekiyordu. Bu nedenle, D. Nicole’ın belirttiği gibi, zaten sekizinci yüzyılın sonunda tanko ve keiko’nun eski zırhı, bu tür bir savaşa en fazla uyarlanan, yavaş yavaş yenileriyle değiştirilmeye başlandı. Her ne kadar gerçekten kütlesel olsalar da, yalnızca XI - XII yüzyıllarda oldu. Heian döneminde. Ve o zaman Japonya'da perçinler üzerindeki plaka şeklindeki zırhın yerine ipek kordonlar [8] ile bağlanan plakaların zırhı kullanıldı. Dışarıdan, yeni zırh biraz açısaldı ve şeklinin çoğu bir kutu gibiydi. Onları zırh tanko ve keiko yapmaktan bile daha zahmetli hale getirdiler, ancak bir attan ata binerek oturan bir yaydan çıkan binici tarafından iyi korunuyorlar. Deri kordonlarla yaklaşık 30 cm uzunluğundaki şeritlere bağlanmış metal plakalardan yapılmış ve o-roy (“büyük zırh”) [9] olarak adlandırılmıştır. Önce ayrı plakalardan şerit takımları yaptılar, sonra birbirlerine kebiki-odoshi kordonları ile bağladılar ve bu kordonlar (odoshi) renkliydi ve zırhın yüzeyinde güzel bir desen yaratabildiler. Aynı zamanda, bu zırhın önemli bir özelliği, bağlantının esnekliğine rağmen, oldukça sağlamdı. Yani, onlar plakalardan yapılmış olsalar da, hiç esnekliğe sahip değillerdi! Ek olarak, zırhın kutu şeklindeki formu, giyilmesi çok rahat olmamıştı. Onlarla giyinmiş adam ... eyerin bir nevi devamı oldu. İçlerinde oturmakta ve hem ileri hem geri olmak üzere onlara ateş ediyordu, başka bir şey yapmıyordu!
O-sode (omuz askısı) 14. yüzyıl o-eroy'u zırhlamak için. (Metropolitan Müzesi, New York)
Japon savaşçılarının zırhı için kullanılan plakalar hem deriden hem de metalden yapılabilirdi, ancak kesinlikle onları Urusi'nin ünlü Japon verniği ile kapladılar. Sonuçta, Japonya'daki iklim çok nemlidir ve böyle bir koruyucu kaplaması olmayan metal plakaların hızla paslanacağı ve kullanılamaz hale geldiği açıktır. Onları dışardaki füme adhigava derisiyle örtmek de gelenekseldi. Dahası, plakaların zaman içindeki büyüklüğü azalmıştır. Heian döneminin ortasında (yaklaşık X yüzyıl), plakaların boyutları 7,5 x 3,0 cm; ve Kamakura döneminin ortasında (yaklaşık XIII. yüzyıl) - zaten 7,0 x 2,4 cm.Planları birbirine bağlamak için iki veya üç sıra halinde zımbalandılar, içinden kordları geçirdiler - sadece bu şekilde yapıldı.
Japon zırhı plakaları - görünürdeki sadeliğe rağmen, bunların çok önemli ve zor bir parçası. İlk olarak, her plakada, tüm plakalara çakışması gereken belirli sayıda delik delinmiştir. İkincisi, plakaları paslanmaya karşı korumak için birkaç kez Japon urusi verniği verniği ile kaplamak gerekiyordu. Tampon deri genellikle plakaların üzerine yapıştırılır ve cilaya ek olarak yüzeyleri, doğranmış saman, kil, kabuk ve mercan parçaları ve her birini bir sanat eseri haline getiren altın ve gümüş tozu ile süslenir. Öte yandan, deliklerin kenarlarındaki vernik kullanımdan çıkarılır takılmaz, bu yerlerdeki levha hızla paslanmaya başladı! (Metropolitan Müzesi, New York)
Bu tasarımın faydası, öncelikle zırhın şekle kolayca sığabilmesiydi: birkaç ekstra plaka ekledi veya tam tersi şekilde aşağıya çevirdi - böylece üzerine bir eldiven gibi oturdular. Bazı durumlarda, metal ve deri plakalar değişimlidir, bazen özellikle hassas noktaları örtmek için metalden daha büyük plakalar yapılmıştır ve yanlarda ve arkada deri kullanılmıştır. Plakalar her zaman üst üste biniyordu, böylece zırh çok katmanlıydı ve iyi koruma sağladı. Eğer plakalar birbirlerini üç katman halinde üst üste koyarsa, böyle bir bağlantıya tatena-si - “kalkan gerekmez” - denilen askere bu kadar sağlam bir koruma verdiler [10].
Eğer koymadan önce adaya bakarsanız, ön, sol ve arka kısımları birbirine birleştirilerek sadece iki parçadan oluştuğunu görebilirsiniz. Birincisi, ayrı bir sağ parça giymekti - sol omzuna atılan ve kolun altına bağlanmış bir kordonun üzerinde tutulması gereken bir balmumu ve belde tutulan bir başka kordon. Sonra göğsünü, arkasını ve sol tarafını kaplayan ve sağ tarafın üzerine bağlanmış zırhın geri kalan kısmını giydi, ardından zırhı kalçalarına tutturdu. 6-7 plaka sıralarından oluşan büyük ve ağır o-sode omuz pedleri, esnek kalkanların rolünü oynadı ve kayışların kordonları veya kayışlarıyla omuzlarına tutturuldu. Arkasında, kalın bir ipek kordon kullanan ve özel tiner kordonlarla omuz pedlerine bağlanan ağır bir agemaki yayı takıyorlardı. Zırhın bağlanma renginde herhangi biri olabilirdi, ancak bu yay ve ondan düğüme gelen kordonlar her zaman kırmızıydı.
Zırhın kirasu zırhı - yani zırhın gerçek göğüs ve sırt kısımları, daha önce çağrıldı (veya ko - çünkü her iki kelime de istenirse zırh olarak çevrilebiliyor!), Genellikle nakagawa adı verilen dört sıra levhadan yapıldı. Üstelik bu plakalar göğüste ve sırtta aynıydı. Zırhı omuzlarında tutan omuz kayışları, zakimimo tutturucular yardımıyla muna-ita plakasına (haznenin en üst ve tamamen metal plakası) bağlandı. Bunlar, bir çiftin ucunda bir ilmek bulunan, diğerinde tahta veya kemikten yapılmış oval bir düğme bulunan çift ipek kordonlardı. Bu bağlayıcıların bağlantı noktaları iki plaka ile kapatılmıştır. Sağ, büyük plaka seanane adını taşıyordu, hayır. Sağ elini hareket ettirmeyi engellememesi için üç sıra küçük aklı plakadan yapıldı ve yukarıdan deri kaplı küçük bir demir plaka ile güçlendirildi. Sol kolun hareketliliği daha az önemliydi, bu nedenle sol plaka dardı, gerildi ve tamamen metalden yapıldı ve zırh üzerine sabitlendi. Ona Kyubi-no-ita adı verildi. Japon zırhının plakalarının genellikle deri veya kumaş ile kaplandığını ve çeşitli şekillerde yaldızlı bakır dekoratif unsurlarla süslendiğini unutmayın.
Vücudun alt kısmı Kusadzuri tarafından korunuyordu - beş sıra levhadan oluşan lejyonlar. Üç kuzadzuri cuirass'a bağlandı: biri arkada, biri önde diğeri de sol tarafta. Dördüncü gelince, wakidate plaka bir devamıydı.
Haznenin yapıldığı plakalar genellikle göğüste görünmüyordu, çünkü büyük bir tabaklanmış deri - tzurubiri-do gawa ile kaplıydı. Yayın (tzur) borazanının cilt üzerinde serbestçe kayarak plakalara yapışmaması gerekiyordu. Resim olarak açık kahverengi zemin üzerine kırmızı ve mavi daireler kullanılmıştır. Onlar Çin hanedan aslanlarının (mavi) mavi stilize görüntüleriyle dekore edilmiş ve daireler kırmızı veya kırmızı ve mavi renkteki eşkenar dörtgenlerden oluşan bir ızgaraya yerleştirilmiştir. Eşkenar dörtgenlerin kenarları stilize edilmiş bir çiçek süsü oluşturuyordu, yani cildi süsleyen desen oldukça tuhaf ve zahmetliydi. Bazen cilt sigara içmeden önce boyanıyordu; Aynı zamanda, renkler, sigara içme sırasındaki sıcaklığın etkilerinden renklerini değiştirdiler, bu da kahverengi tonlu deri parçalarıyla çeşitli tonlardaki sarı zemin üzerinde ortaya çıktı. Yukarıda açıklanan geometrik desenler Heian döneminde popülerdi. Kamakura (1185 - 1333) ve Nambokutyo (1336 - 1392) döneminde, başka motifler ortaya çıkmış, örneğin ejderhalar ve Budist azizler tasvir etmeye başlamışlardır. Kesin geometri takip etmekten vazgeçti, bu yüzden tzurubiri-do gawa yüzeyindeki aynı aslanlar ve bitkiler şimdi görünüşte düzensizlikte bulunuyordu.
Açıkçası, giyinen deri, Japon zırhında, aynı plakaları bitirmek ve onlar için kordonlar yapmaktan, önlüğü ve zırhın diğer ayrıntılarını bitirmekle sona erdi. Genellikle, geyikler süet veya manda derisi alıyordu. VII - VIII. Yüzyıllarda Japonlar, Çin Budizminden devraldılar, özellikle insanlar için faydalı olan hayvanların öldürülmesi büyük bir günah olarak kabul edildi. Bu nedenle, insan ve hayvan cesetleriyle temas (cenaze töreni, karkas derisi, deri işlenmesi ve deriden zırh parçaları üretimi) Pariah Burakumin pariah'ın ya da “yarı insan” olarak nitelendirilen şey oldu. Ancak, samuray ve Budist rahipler, deri zırhlarından, aslında kendi türlerini öldürmekten vazgeçmediler.
Heian döneminde, özellikle başlangıçta, zırh plakalarının birbirine bağlandığı kordlar, üzerine boyanmış veya üzerlerinde kabartılmış süslerle süslendiğinde çoğunlukla deriden yapılmıştır. Sonra boyalı ipek ipliği yapmaya başladılar. Aynı zamanda, kendisini bağlama becerisi, hem estetik hem de pratik tarafların birbirleriyle iç içe geçtiği gerçek sanata dönüştü: sonuçta, kordonların ve kalıplarının rengiyle Samurai, kendilerini diğerlerinden kolayca ayırt edebilirdi. Klanların, zırhın renkleri ile ayırt edilme geleneklerinin, İmparator Tasarrufları döneminde (856 - 876) ortaya çıktığı bir görüş vardır. Sonra Fujiwara ailesi açık yeşil, Taira moru, Minamoto siyahı, Tachibana sarısı vb. Seçti. Efsanevi İmparatoriçe Jingu'nun zırhı koyu kırmızı renkli bir bağlaydı, bu yüzden kırmızı dikiş zırhı olarak adlandırıldı. Öte yandan, savaş tuvallerinin incelenmesi bize karşı tarafların savaşçılarının aynı zırh rengine sahip olabileceğini söylüyor. En çok tercih edilenler kırmızı siyah renklerdir. Ancak ünlü savaşçıların zırhlarının renkleri çok farklı olabilirdi. Ve yukarıda adı geçen klanlarla hiçbir ilgisi yoktu. Her kim aldıysa, içinde savaştı! Ancak, elbette, en ünlü ve ünlü savaşçıların zırhı her şeyi biliyordu. Ayrıca, kimin ve neyin giyindiğini bilmek için, samuraylar sadece gerekliydi: sonuçta, Japonya'da, X - XV yüzyıllar. Asil bir düşmanın başını kesti, efendisinden genellikle zengin bir ödül aldı. Beyaz renge gelince (Japonya'da yasın rengiydi), ya savaşta ölmek istediklerini ya da bilerek kaybetmek isteyen bir iş için savaştıklarını gösteren savaşçılar tarafından giyilirdi.
Ancak zırh, sadece kordonların rengiyle değil, aynı zamanda dokuma yoğunluğuyla da ayırt edildi. Eğer renk savaşçının hangi klana ait olduğunu anlattıysa, dokumanın doğası gereği klandaki rütbesini ve pozisyonunu değerlendirdiler. Bu yüzden, plakaların yüzeyini tamamen kaplayan sıkı ve yetenekli bağcıklar, yüksek rütbesine işaret etti ve atlıların zırhında ve piyade-ashigaru'da (“hafif ayaklı”) kullanıldı - gerçek ve daha sonra ortaya çıktı, çok nadirdi ve plakaları birbirine bağlayan kordonlar çok nadirdi. zırh, çok az vardı. Kordonlar için popüler renkler aka (kırmızı), merhaba (turuncu, “ateşli”), kurenai (ahududu), kuro (siyah), midori (yeşil), con (mavi), ki (sarı), kravat (kahverengi, “çay” idi. "), Shiro (beyaz) ve Murasaki (mor). İndigo boyadan elde edilen mavi renk diğerlerinden daha sık kullanıldı, çünkü ipeği solmadan korudu, ancak daha sert ve soya fasulyesi (kırmızı ve mor) onu yok etti. Bu nedenle, diğerlerinden daha sık restore etmek için kırmızı-mor bağlamaya ihtiyaç vardı. Yani, böyle kırmızı zırh giyen savaşçının diğerlerinden daha sık onarılması gerekiyordu ki bu oldukça pahalıydı! Üzerine boyanmış kırmızı kiraz çiçek görüntüleriyle beyaz deriden yapılmış Odosige'nin (kelimenin tam anlamıyla “harika saç” anlamına geldiği) deri kayışları da zarif bir şekilde birbirine bağlı görünüyordu. Rengi ana bağcık renginden farklı olan özel bir kordon (mimito), zırh parçalarının kenarları etrafında bükülmüş ve diğer kablolardan daha kalın ve daha sağlamdı.
XIX yüzyılın zırhı. O zamanlar, bu zırh bütün anlamını yitirdi ve yalnızca tanıtım ve fonların kapitalizasyonu için sipariş edildi. (Metropolitan Müzesi, New York)
Dzimbaori samuray asaleti, büyük o-sode omuz pedlerinin modası çoktan geçtiğinde ve her zaman çok pahalı ve zarif kumaşlardan dikilen veya tam tersine ciddiyeti ve sadeliği ile öne çıktığında, zırh giymişti. Her durumda, bu kıyafet bir komutanın görüntüsü üzerinde çalıştı. (Metropolitan Müzesi, New York)[/ Center]
Plakalar ayrıca organik pigmentlerin kullanıldığı çeşitli renklerde boyandı. Böylece, siyah renk sıradan kurum tarafından indüklendi; cinnabar, kükürt ve cıva karıştırılarak elde edilen parlak kırmızı bir boya olarak kullanıldı; kırmızının siyahla orantılı olarak karıştırılmasıyla kahverengi renk elde edildi. Koyu kahverengi lake plakaların popülaritesi, geleneksel olarak yenileri tarafından tercih edilen antika ürünler için çay ve moda alışkanlıklarından kaynaklanmıştır. Kırmızı-kahverengi lake, paslanmış pas ile metalik bir yüzey izlenimi yaratmayı mümkün kılmıştır. Bazı zanaatkarlar cilaya kıyılmış saman ve hatta ezilmiş mercan ve toz kil gibi sıra dışı malzemeler eklemiştir. Zengin zırhlarda ayrıca “altın cila” kullandılar, yani üzerine altın tozu ya da ince altın levha eklediler. Başka yerlerde olduğu gibi kırmızı, kan ve savaşın rengi olarak kabul edildi. Kanın yanındaki kırmızı zırh üzerinde çok belirgin değildi, ama belli bir mesafeden korkutucu görünüyorlardı çünkü giyinen insanlar baştan ayağa kanla kaplı görünüyorlardı. Farklı renklerle boyanmış zırhın çok güzel olduğu ve Heian döneminin zarif zevklerini tamamen yansıttığına dikkat edilmelidir, bu nedenle VIII'den XV yüzyıla kadar onları samuraylara düşkün olmaları şaşırtıcı değildi, çünkü onları büyük savaşçılar için tek uygun ekipman olarak gördüler.
Notlar
1. Örneğin bakınız: TURNBULL S. Samurai. Askeri tarih / Ter. İngilizceden AB Nikitin. - SPb.: Avrasya, 1999; TERNBULL S. Samuray. Japonya'nın askeri tarihi. M: Eksmo, 2013; BRIANT E. Samuray / Çev. İngilizceden VG Yakovlev. - M .: AST: Astrel, 2005.
2. TURNBULL SR Samuray orduları 1550 - 1615. L.: Osprey (Silahtaki erkekler serisi No. 86), 1979; TURNBULL SR Samuray Ordusu 1550-1615. L.: Osprey (Silahtaki erkekler serisi No. 151), 1984; TURNBULL S. Samuray Savaşının Sırları // Askeri resmedildi. 1997. №110. PP. 33-39; TURNBULL SR Samuray Hanedanlık armaları. Oxford: Osprey (Elit No. 82), 2002; ROBINSON İK. Japon Zırhının Kısa Tarihi. Londra, 1965. PP. 5-9; Japon Savaş Kültüründe DANN JL Kendo: Kendi Yetiştiriciliğinde Kılıççuluk (Doktora tezi, Washington Üniversitesi, 1978). PP. 39-40; ROBINSON HR Japon Zırhının Kısa Tarihi. Londra, 1965. PP. 5-9.
3. Kure M. Samuray. Resimli tarih / Çeviri İngilizceden W. Saptsinoy. - M: AST: Astrel, 2007.
4. NIKOLLE D. Haçlı Çağının Silah ve Zırhı, 1050 - 1350. Birleşik Krallık. L.: Greenhill Kitapları. Vol.1, Vol.2.
5. NIKOLLE D. Haçlı Çağının Silah ve Zırhı, 1050 - 1350. Birleşik Krallık. L.: Greenhill Kitapları. Vol.2. PP. 305 - 321, 492, 493.
6. ALTIN I. I. Japon Zırhına Giriş. Leeds. Kraliyet zırhları Müzesi. Zırhların Mütevelli Heyeti, 2002.; ALTIN I. I. Kayda değer bir zırh // Kraliyet silahı yıllığı. Vol.2. L. Kraliyet Armaları Pub. Co., 1997. PP. 147.
7. http://lenta.ru/news/2012/12/18/facetheash/.
8. NIKOLLE D. Haçlı Çağının Silah ve Zırhı, 1050 - 1350. Birleşik Krallık. L.: Greenhill Kitapları. Vol. 2. PP. 311.
9. Kure M. Uk. cit. ile 28.
10. Kure M. Uk. cit. ile 29.