Şehrin merkezinde dikilen barikatların görüntüleri, Bandera militanlarının yürüyen sütunları ve “Berkut” un hareketli savaşçıları, Rus ruhundaki 90’lerin başlangıcından itibaren en karanlık ve en acı anıları uyandırdı. Yirmi yıldan daha uzun bir süre önce, o zamanlar tek bir ülkenin Birlik cumhuriyetlerinin birçok başkentinde, neredeyse sadece Batı tarafından değil, aynı zamanda tüm yerel liberal entelijensiler tarafından da alkışlanan yerel şovenist ayrılıkçılar arasından isyancıları vahşileştirdi. Yetkililerin müttefik ve yerel oldukları temsilcileri, Ukrayna Devlet Başkanı Viktor Yanukoviç 'in ekibiyle birlikte bu önemli günlerde davrandıklarından daha az korkak ve hain değildi.
Rus halkının, radikal milliyetçi güçlerin zaferinden sonra Müttefik merkezden uzağa düşen banliyölerin eteklerinde beklediklerini hatırlatmak istemedim. Baltık apartheid, çoğu için nispeten kolay bir sonuç olduğu ortaya çıktı. Ancak, Moskova'daki yetkililerin ceza almasıyla gerçekleşen Duşanbe, Grozni veya Kişinev'deki radikallerin öfkesi gerçek savaşlara, etnik temizlik ve kan akışına yol açtı. Bir zamanlar bu bölgelerin sakinleri tarafından tecrübe edilen Ethnoterror, yakın bir gelecekte Ukrayna ve Rusya’nın Rusça konuşan sakinlerini tehdit ediyor. Honlu Bandera trident başlarını devirdi.
Olay yerindeki raporlara bakıldığında durum, pek çok uzman ve siyaset bilimcisinin tahmin ettiğinden çok daha ciddi görünüyor. Burada, örneğin, sağcı militanların batı bölgelerinde yönetimi ele geçirmeleri ve başlarını ofislerden fırlatıp sokağa atmaları, Kiev hükümetini değil, kendi kendilerine atanan Halkın Rada'sını tanımalarını hemen kendi makamlarını oluşturmaya başladıkları bildirildi. Bu çok önemli bir nüans! Bu, postmodern karnaval antikleri ile artık “renk” devrimi değil - geleneksel anlamda bir devrimdir. Bu, asilerin sadece Yanukoviç ve iç çemberini devirmek istemediği, aynı zamanda Sovyet sonrası yıllarda Ukrayna'da gelişen tüm iktidar sistemini yıkmak istedikleri anlamına geliyor. Ve onun yerine kendininkileri yap. Yerindeki “renk” devrimcileri, kimseyi istifa ifadeleri imzalamaya zorlamaz, boğaza bir bıçak koyar, bölgesel bir görevlinin desteklerini “isyancılara katıldı” diye ilan etmeleri için yeterli olmaz. Ancak bugünün doğru radikalleri (ve en önemlisi yabancı küratörleri) bu yeterli değil. “Turuncu” programı yeniden başlatmaları gerekmiyor - tamamen örgütlenmiş bir ülkeye ihtiyaçları var.
Lviv'de militanların açıkça silahlı birimler yaratmaya başladıkları - Ulusal Muhafız olarak adlandırılanlar - Rus medyasında çok fazla rezonansa neden olmadı. Ne yazık ki. Anlaşılan, her türlü taklit, sahtekarlık ve taklit gibi politik yaşamımızda yıllarca süren hakimiyet, Rus toplumunun önemli bir kısmı hala Ukrayna'da isyanı yalnızca orada yaşayan Ruslar için değil, Rusya'nın kendisi için de ciddi bir tehdit olarak görmüyor. Ataletten her şeyin olup bittiğini eğlenmek için “klanlar savaşacak ve hemfikir” diye düşünüyor.
Kesinlikle şüphe. Bölgesel merkezlerin ele geçirilmesi, kendi makamlarının ve silahlı çatışmaların oluşturulması - bu hiç şaka değil ve sadece Yanukoviç'i korkutmak için kendilerini kandıramazlar. Asilerin eylemleri uzun zamandır kendileri için konuşmuştu. Bölgeler Partisi ve Ukrayna Komünist Partisi, Ukrayna'nın batısındaki yasak, “Klyat Moskals” ın sağcı militanları tarafından hazırlanan gerçek bir zulüm zincirinde atılan ilk adım.
Bu gibi durumlarda, şiddetli Batı ile hâlâ durgun ve Güneydoğu'yu geri çekmeye isteksiz olan bir iç savaş en kötü sonuç olmayacaktır. Tam olarak, kendi sözlerimin tamamen farkındayım: Böyle bir durumda keskin bir çatışma ve hatta silahlı çatışma, Ukrayna'nın yeni basmış "Merkez" grubunun askerlerinin zafer kazanmış yürüyüşüne devam etmekten daha iyidir. Doğrudan bir çatışmada, Bandera'yı Batı'ya mümkün olduğunca iterek kazanabilir ya da en azından savaşabilirsiniz. Böyle bir doğrudan çatışma, hükümet ve cumhurbaşkanı Soçi Olimpiyatları bahanesiyle bir cevaptan kaçmayacakmış gibi, Rusya için kaçınılmaz olarak çok önemli bir soru oluşturacaktır. Bunun sonucu büyük ölçüde belirleyici olacaktır. tarihsel Donbass'ın kaderi, Yeni Rusya ve Kırım, tüm ülkemizin tarihi kaderi. Zafer, Rusların sınırın her iki tarafında yeniden birleşmesini vaat ediyor, yani Rus saygısızlığını ilerletmenin ilk adımı. Ve bu, bugün bizim için en önemli stratejik hedeflerden biri.
Ukrayna'nın yüzleşmesinde Güneydoğu'nun yenilgisi (ve hatta daha da kötüsü - direniş olmadan teslim olma) bize diğerinden daha koyu bir resim çiziyor. Mesele, “jeopolitik etki alanlarının” kaybı bile değil (her ne kadar önemli olsa da) - mesele, Rusya'nın ve Rus dünyasının tüm Sovyet sonrası tarihi boyunca (tüm Belovezh’in sınırlarında var olan) en büyük yenilgi umudu. Ukrayna, aynı zamanda etnik temizlik ve düpedüz terör. Ukrayna sorunundaki yakınlık tamamen uygunsuz. Sırplar, Saraybosna'daki Olimpiyat Oyunlarının yapıldığı günlerde muhtemelen yakında sınır dışı edileceğini ve katledileceğini varsaymamışlardı. Bununla birlikte, arifesinde çoğunluk tarafından zulüm manisine takıntılı olanların deliryumu olarak algılanacaktı, birkaç yıl sonra ürkütücü bir gerçek oldu. Bugün Ukrayna'da, ulusal ve sivil birinci sınıf Bandera kriterlerine girmeyen herkes çok ciddi düşünün. Ve böyle bir durumda, Rusya Federasyonu içindeki tüm Rus karşıtı güçlerin nasıl mutlu bir şekilde hayata geçeceği hakkında bile demiyorum - sadece Moskova Eko'yu dinleyin ya da Kafkas haydutun Rus nüfusu için bir sonraki cazibesini okuyun. Ukrayna'nın Bandera olmayan kısmına karşı savaş çoktan başladı ve bugün sadece bir seçeneği var: savaşı teslim almak veya kabul etmek. Ne kadar çabuk savaşmaya karar verirse, kayıplar ve kayıplar o kadar az olur.
Fakat sağcı radikallerin saldırısını kim durdurabilir?
Cumhurbaşkanlığını nominal olarak sürdürmeye devam eden Viktor Yanukoviç ile her şey açık. Bu oyuncu, sonsuz isteksizliğin yanı sıra başka herhangi bir duygu ifade edemez.
Çevresiyle birlikte. Tabii ki Başbakan Mykola Azarov Tanrı'nın ne savaşçı olduğunu bilmiyor, ama en azından ülkenin en üst düzey liderleri arasında doğrudan darbeyle ne olduğunu doğrudan çağıran tek kişi - 28 Ocak ayında istifa etti. Ve kendine saygılı herhangi bir politikacı gibi, böyle bir durumda yardım edemedi, sunamadı. Aslında, ülkedeki en yakın yoldaşının ve ikinci kişisinin kaderine karar verme hakkı olan Bay Yanukoviç, açıkça Verkhovna Rada’dan milletvekillerine değil, Gruşevski ve Maidan’daki kalabalıklara müzakereci olarak bile davranmamasını sağladı. Arseniy Yatsenyuk’un alaycı ifadesi, cumhurbaşkanlığı önerisine verdiği yanıtın, demokratik prosedürlerin alay konusu olmadığı sürece Maidan’ın görüşlerine bağlı olacağına dair açıklamalar yaptı. Aslında, şu anda devlet başkanının ve hatta Verkhovna Rada’nın milletvekillerinin bile (halkın yasal temsilcileri), Ukrayna’daki hükümeti salıverip atadığını, ancak bölge gorlopan ve sokak pogromistlerine izin verilmeyen birkaç bin kişiyi açıkladığını açıkça belirtti. Rusya ve Rusya Ukrayna'ya düşman medyası, bütün insanlarla yanlış bir şekilde tanımlanıyor.
Kolluk kuvvetleri başkanları, ülkenin Güney-Doğu'sundaki hükümet başkanları ve Bölgeler Partisi üyeleri Bandera isyancılarıyla baş etmeye hazırlar mı?
Açıkçası, büyük çoğunluk yok. Savunma Bakanı kendisi geri çekildi, çoğu Galiçya dışındaki bölgelerin başkanlarının mırıldanmasına ve beklemeye başlamasına rağmen, bölgesel parti üyeleri utangaç ve dağıldı. Birden cesaret kazandıklarına inanmak imkansız. Böyle kritik bir durumda savaşmaya gerçekten hazır olan, bunu derhal ve tüm gücüyle yapmaya başlar ve sonsuz ve boş öğütlerle ortaya çıkmaz. Ve Sovyet-sonrası Sovyetler-sonrası bürokratlardan, direnmek için istekli ve durmaksızın sinsice davranmayı beklemek saf değil mi? Buna karşılık, Bandera militanları, ait olmadıkları gibi, kendi yüreklerinde gerçek idealleri var (bize sınırsız düşmanca da olsa). Doğu Ukrayna “şirket yöneticileri” ve yöneticileri yalnızca kişisel ticari çıkarlardır.
Bütün bunlar eşit olarak, Doğu’daki oligarşik grupların temsilcileri için de geçerlidir; milyarder Rinat Akhmetov tarafından kontrol edilen iş yapılarının ağzından, zaten konumlarını dile getirdiler - direnişsiz bir konum ve bütünüyle asilere tamamen sadık.
Bu aptallık, korkaklık ve yenilginin kutlanmasına dayanan kesin bir iyimserlik, Kırım Yüksek Konseyi'nin milletvekillerinin açıklanmasına yol açıyor. Zaten ilk davaları takip ettikleri iki kat fazla sevindirici: Gönüllü halk muhafızları, Sevastopol sokaklarında devriye gezmeye çıktılar, sağ Svoboda partisinin faaliyetleri (sağ kanat isyancıların yasal kanadı) Kırım Cumhuriyeti'nde yasaklandı ve Batılıların az sayıda taraftarı halka açıldı. Kırım sakinlerinin Bandera sabbathlarını topraklarında engellemelerinin belirlenmesinin güçleneceğine ve Kırım'ın kendisinin Rus kuvvetlerinin güçlü bir kalesi haline geleceğine, savaşmaya hazır hale geleceğine ve dengesiz ve huzursuzluk için ilham verici bir örnek olacağına inanmak istiyorum.