özlem
bugün adana'nın kış sabahlarını özledim. güneş doğarken uyanıp balkona çıkmayı... nefis kokan havayı solumayı, oyunbaz rüzgarın saçımı okşamasını, bir süre sonra bahçedeki limon ağacında uyanan bülbülün ötüşünü dinlemeyi... seyhan'ın kıyısında yürüyüşe çıkmayı, kendimi tutamayıp koşmayı...
kötü anılarından ayıklayıp, küçük küçük parçalara ayırırsam; minik, tatlı sahneler halinde tutabiliyorum özlemleri zihnimde. böylece özlemeyi öğreniyorum.
geçmişi bu şekilde sevebiliriz ve bazı anları özlerken içimiz burkulmaz.