Muhafazakarlık nedir? Ne anlama gelir? Kelime kökeni, muhafazakarlığın tarihçesi ile muhafazakarlık türleri hakkında bilgiler.
Muhafazakarlık, değişim için dış güçler üzerinde geleneği (çeşitli dini, kültürel veya ulusal olarak tanımlanmış inançlar ve gelenekler anlamında) destekleyen ve radikal sosyal değişim önerilerini eleştiren herhangi bir siyasi felsefedir. Bazı muhafazakarlar statükoyu korumaya veya toplumu yavaş yavaş reform etmeye çalışırken, diğerleri daha eski bir zamanın değerlerine dönmeye çalışıyor.
Klasik muhafazakarlık, değişimi kendiliğinden reddetmez, ancak insan toplumunu oluşturan karmaşık insan etkileşimleri ağını yalnızca bir doktrin veya teori uğruna değiştirmeye yönelik herhangi bir girişimin baltalandığını savunarak, değişikliklerin devrimci değil organik olduğu konusunda ısrar eder. istenmeyen sonuçlar ve/veya ahlaki tehlikeler yasasına aykırı hareket etmek. Genel bir ideoloji olarak muhafazakarlık, liberalizm ve sosyalizm ideallerine karşıdır.
Muhafazakarlık genellikle kişisel servetin ve özel mülkiyetin (kapitalizm) korunmasını savunan ve kendi kendine yeterliliği ve bireyciliği vurgulayan sağcı siyaseti ifade eder. Muhafazakarlar genel olarak suçlulara karşı daha cezalandırıcıdır, daha ortodoks dini görüşlere sahip olma eğilimindedir ve genellikle eşcinsellere ve diğer azınlık gruplarına karşı etnosentrik ve düşmanca davranırlar.
Farklı kültürlerin farklı belirlenmiş değerleri vardır ve sonuç olarak farklı kültürlerdeki muhafazakarların farklı hedefleri vardır. Muhafazakarlığın birçok biçimi, diğer ideolojilerin ve felsefelerin unsurlarını içerir ve muhafazakarlık sırayla onları etkiler. Örneğin, milliyetçilik birçok muhafazakar değeri paylaşır (genel olarak daha abartılı bir dereceye kadar) ve çoğu muhafazakar, egemen ulusu güçlü bir şekilde destekler ve kendi ulusuyla vatansever olarak özdeşleşir (çoğu muhafazakar, duygulara karşı temkinli olsa da). sağcı gruplarda öne çıkıyor).
“Muhafazakarlık” terimi, Latince “conservare” (“korumak” anlamına gelir) ve Fransız türevi “conservateur” dan türetilmiştir. Siyasi anlamda kullanımı ancak 1789 Fransız Devrimi’nden sonra ortaya çıkmaya başladı ve daha sonra 1820’lerde karakteristik siyasi çağrışımını alarak tereddütle başladı.
Muhafazakarlık Tarihi
16. yüzyıl Anglikan ilahiyatçısı Richard Hooker’ın (1554 – 1600) iki yüzyıl önce çok benzer bir şey önerdiği iddia edilebilse de, muhafazakarlığın başlangıcı genellikle 1789 Fransız Devrimi’ni çevreleyen olaylara verilen tepkiye kadar uzanır.
Anglo-İrlandalı filozof Edmund Burke, Anglo-Amerikan çevrelerinde genellikle muhafazakarlığın babası olarak kabul edilir. Özellikle 1790 tarihli “Fransa’da Devrim Üzerine Düşünceler”inde (1776-1783 Amerikan Devrimi’nin bazı amaçlarına sempati duysa da) Fransız Devrimi’ne şiddetle karşı çıktı ve genel olarak rasyonalist dönüşten rahatsız oldu. Bunun yerine, devletin (birçok neslin bilgeliğine dayalı olarak) köklü gelişimi, deneyim yoluyla kademeli ilerleme ve aile gibi diğer önemli sosyal kurumların devamı dahil olmak üzere, miras alınan kurum ve geleneklerin değerini savundu. ve onun “metafizik soyutlamalar” dediği şey yerine Kilise.
İngiliz muhafazakarlığının 17. yüzyılın sonlarından kalma eski yerleşik biçimi, genellikle toprak sahibi bir kırsal sınıfın tutumlarını yansıtan Muhafazakar Parti idi. On dokuzuncu yüzyılda, geleneksel toprak sahipleri ve sempatik sanayicilerden oluşan yeni bir koalisyon, yeni İngiliz Muhafazakar Partisi’ni kurdu. Benjamin Disraeli (1804 – 1881), partiye, herkesin diğer insanlara veya gruplara karşı görev ve sorumluluklarının olduğu (“tek ulus” muhafazakarlığı) idealize edilmiş bir kurumsal veya organik toplum vizyonuna dönüşü savunan siyasi bir ideoloji verdi. İngiliz Muhafazakar Partisi’nin 20. yüzyılda modern bir kitle örgütüne dönüşmesi, Winston Churchill‘in oğlu Lord Randolph Churchill’e (1911-1968) atfedilen ‘Tory demokrasisi’ kavramıyla hızlandı.
Avrupa’nın diğer bölgelerinde, ana akım muhafazakarlık genellikle kökenleri büyük ölçüde 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarındaki Katolik partilere dayanan Hıristiyan Demokrat partiler tarafından temsil edilir. Genellikle piyasa odaklı politikaları, Avrupa Birliği’ni ve güçlü savunuculuğu desteklerler ve genellikle iş dünyasından ve beyaz yakalı profesyonellerden destek alırlar. Bununla birlikte, örneğin sosyal konulardaki görüşleri Amerikan muhafazakarlarından daha liberal olma eğilimindedir.
Modern Amerikan muhafazakarlığı, esas olarak 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında klasik liberaller ve sosyal muhafazakarlar arasındaki ittifaktan doğdu. Mali muhafazakarlık, serbest piyasa veya ekonomik liberalizm, sosyal muhafazakarlık, liberterlik, biyomuhafazakarlık ve dini muhafazakarlık dahil olmak üzere bir siyasi ideolojiler takımını ve ayrıca güçlü askeri yönetim, küçük hükümet ve küçük hükümet için desteği kapsar. devletlerin hakları. (Bu terimlerin bazıları hakkında daha fazla bilgi için aşağıdaki muhafazakarlık türleri bölümüne bakın.) Öncelikle, Ronald Reagan (1911 – 2004) ve George W. Bush (1946) tarafından örneklenen ABD Cumhuriyetçi Partisi tarafından temsil edilmektedir. ve muhafazakar tutumun çoğu, ulusun merkezinde (nüfus yoğunluğunun düşük olduğu kırsal alanlar) merkezlenmiştir. daha liberal şehirler ve kolej kasabalarının aksine
Muhafazakarlık Türleri
Kültürel muhafazakarlık, genellikle geçmişten miras alınan normları uyarlayarak bir ulusun veya kültürün mirasının (veya bazen dil geleneklerinin) korunmasını destekleyen bir felsefedir.
Sosyal muhafazakarlık, normların ahlaki de olabileceği (örneğin eşcinselliğe karşı çıkma, kadınların yüzlerini örtme vb.) kültürel muhafazakarlığın bir alt kümesidir. Ancak Avrupa’da, genellikle modern Avrupa refah devletlerini destekleyen “liberal” muhafazakarlara atıfta bulunur.
Dini muhafazakarlık, belirli dini ideolojilerin öğretilerini ya örnek olarak ya da kanunla korumaya çalışır. Dindar muhafazakarlar, geleneksel değerlere dönüş için geniş kampanyalar düzenleyebilir veya bir inancı orijinal veya bozulmamış biçiminde korumaya çalışarak radikal yoldan gidebilirler.
Mali muhafazakarlık, bir hükümetin büyük borçlar toplama ve ardından vergi mükellefinin yükünü omuzlama hakkının olmadığını savunan, hükümet harcamaları ve borçlarında sağduyulu ekonomik felsefedir.
Paleo-muhafazakarlık, ABD’nin İncil Kuşağı eyaletlerinde popüler olan ve dini mirası, ulusal ve Batılı kimliği, geleneği, sivil toplumu, müdahale karşıtı politikaları ve klasik federalizmi vurgulayan ılımlı ila aşırı bir muhafazakarlık biçimidir. Özellikle yasadışı göçe, komünizme, otoriterliğe, sosyal demokrasiye ve yetkilendirme programlarına karşı çıkıyor.
Neo-muhafazakarlık, 1960’ların algılanan liberalizmine karşı Amerika Birleşik Devletleri’nde ortaya çıkan “yeni” muhafazakar harekettir. Müdahaleci bir dış politikayı, serbest ticareti ve serbest piyasa ekonomisini ve karşı kültürün genel olarak onaylanmamasını vurgular.
Biyomuhafazakarlık, teknolojik gelişme konusunda bir kararsızlık ve canlılar dünyasının tıbbi ve diğer biyoteknoloji dönüşümleri (örneğin klonlama, genetik mühendisliği) hakkında, özellikle de belirli bir sosyal düzen için bir tehdit olarak algılanıyorsa, bir şüpheciliktir.