Rus uçaksavar füze sistemi C-400 uzun zamandır dünyanın dört bir yanından ordunun ve uzmanların dikkatini çekti ve haber ihracat sözleşmelerinin ortaya çıkmasıyla ilgili olarak ilgi artar ve çeşitli seviyelerde yeni anlaşmazlıkların başlamasına katkıda bulunur. Böyle bir durumda, yabancı basın bir yana duramaz ve bu nedenle kompleksi incelemeye çalışır. hikayeler ve umutlar. Böylece, geçen gün, C-400 hava savunma sistemi ve ilgili süreçlerle ilgili vizyonu, Amerikan Ulusal Çıkar baskısı tarafından açıklandı.
Ekim 20 Güvenlik ve Buzz başlığı altında Charlie Gao tarafından “Neden Şaka Yok (S & A);” “Rus Neden C-400 şaka değil” başlıklı bir makale yayınladı. Ve neden hiçbir hava kuvvetleri onunla savaşmak istemiyor. ” Makalenin başlığı geleneksel olarak konuyu ortaya koydu ve yazarın ana sonuçlarını ortaya koydu. Maddenin alt başlığı şu soruydu: C-400 ve C-400'in ortak yönü nedir?
C. Gao, makalesine şu anda C-400 kompleksinin teknoloji sınıfındaki tartışmaların ana nedenlerinden biri olduğunu hatırlatıyor. Bu nedenle, dünyanın pek çok ülkesi bu tür sistemleri satın almakla ilgileniyor ve ABD bu kompleksleri satın aldıkları için yaptırımlar uyguluyor. Buna rağmen, Nisan ve Eylül aylarında 2018’ta, Çin ve Hindistan yeni kompleksler alacağı şekilde sözleşmelere girdiler. Bu bakımdan, yazar sorular sorar. C-400 kompleksinin böyle bir karıştırmaya sebep olmasının sebebi nedir? Bu sistem eski C-300 projesinden nasıl gelişti?
Yazar, C-300 hava savunma sisteminin geliştirilmesinin geçen yüzyılın altmışlı yıllarında başladığını hatırlıyor. Bu sistem, öncelikli olarak C-75 için mevcut olanların gelecekteki bir yedek olarak kabul edildi. C-75 kompleksi (SA-2), U-2 keşif uçağının Urallar üzerindeki başarılı yenilgisinden sonra, Küba ve Vietnam'daki dağıtım ve kullanımla bağlantılı olarak büyük popülerlik kazandı. Uçaksavar kompleksinin yerini alacak yeni bir örnek yetmişli yıllarda test edildi ve 1978-m hizmetine girdi.
C-300 projesi ile öncekiler arasındaki temel fark çok kanallıydı. Sistem aynı anda farklı hedeflere füze işaret etmek için birkaç ışın kullanabilir. Ch. Gao, eski C-25 hava savunma sisteminin de benzer yeteneklere sahip olduğunu hatırlatıyor, ancak ekipmanı sadece sabit bir versiyonda mevcut olduğu için çok büyük ve ağırdı. İlk Amerikan çok kanallı kompleksi SAM-D (daha sonra MIM-104 Patriot olarak değiştirildi), 1981 yılında hizmete girdi, yani. C-3'ten sonra 300.
En yeni füze sisteminin ana müşterisi SSCB'nin hava savunması haline geldi. Hava savunmasında kullanım için, C-300PT adı verilen kompleksin bir modifikasyonu geliştirilmiştir. Daha sonra, “P” harfli hava savunma sisteminin tüm versiyonları, tam olarak hava savunma kuvvetlerine teslim edildi. C-300PT, kendiliğinden çalışan ve çekili şasilerdeki rampalardan, radar istasyonlarından ve diğer bileşenlerden oluşuyordu. Kompleks ayrıca kontrol sistemli ayrı bir makine içeriyordu. Kompleksin önerilen görünümü, genel olarak, belirlenen görevlere karşılık geldi, ancak yine de mükemmel değildi.
Sovyet ordusu, Vietnam ve Orta Doğu'da hava savunma sistemini kullanma deneyimini inceledikten sonra bazı sonuçlara ulaştı. Savaş etkinliğini arttırmada kilit bir faktör hareketlilikteki bir artış olarak kabul edildi. C-300PT çekilmiş bileşenlerin konuşlandırılması yaklaşık bir buçuk saat sürdü, bu da orduyla tamamen uyuşmuyordu. Aynı zamanda, kompleks yaklaşık 5 km menzilli 55B75 füzelerini kullanabilirdi.
Daha sonra, modernizasyon yapıldı ve C-300 kompleksi olağan şimdiki görünümünü kazandı. Kompleksin tesisleri özel şasi MAZ-7910 üzerine yerleştirildi (daha sonra yeni makinelere ve yarı römorklara monte edildiler): radar, kontrol kabinleri ve rampaların taşıyıcıları oldular. Hava savunma sisteminin bir veya başka bir amaç için ek bileşenlerinin diğer sınıflardaki kamyonlara monte edilmesi önerildi. Bu şekilde güncellenen kompleks C-300PS olarak belirlenmiştir. 1982 yılında servise girdi. Temelinde, S-300PMU adı altında hava savunma füze sisteminin bir ihracat versiyonu geliştirilmiştir. Yeni projede, yeni şasiye ek olarak, 5 km'ye kadar menzilli geliştirilmiş bir 55В90Р roketi kullanıldı.
S-300P kompleksi ile eş zamanlı olarak, hava savunma kuvvetleri için iki özel sistem daha oluşturuldu. Askeri gemiler için filo S-300F hava savunma sistemi teklif edildi; askeri hava savunma için S-300V. C. Gao, S-300V projesinin amaçlarından birinin, askerleri nükleer askeri teçhizat da dahil olmak üzere düşmanın operasyonel ve taktik füzelerinden korumak olduğunu belirtiyor. S-300V'nin sadece uçakları değil, Lance veya Pershing füzelerini de vurması gerekiyordu.
C-300B hava savunma füzesi sisteminin en önemli özelliklerinden biri kendinden tahrikli fırlatıcıların mimarisidir. İki tür makineden oluşur. Biri, 9 km'ye kadar olan aralıklarda hedefleri vurabilen 83М75 füzesi bulunan dört konteyner taşıyor. İkinci çalıştırma tesisatı, 9 km'ye kadar olan mesafelerde yangın sağlayan 82М100 ürünleri ile sadece iki konteyner ile donatılmıştır. Başlatıcı, bir radar istasyonu ve C-300В SAM sisteminin hareket kabiliyetini arttırmak için kullanılan bir kumanda panosu, izlenen bir şasinin temeline dayanıyor. Sonuncusu, 2-XNNXX Peony kendinden itmeli topçu şasisinin değiştirilmiş bir versiyonudur. C-7B, 300 yılında görevlendirildi.
Gelecekte, Sovyet tasarımcıları her iki toprak kompleksi de geliştirdi. Yükseltilmiş C-300PM hava savunma füzesi sistemi, hem aerodinamik hem de balistik hedeflerle savaşabildiği için C-300P ve C-300В sistemlerinin yeteneklerini birleştirdi. C-300PM'in dışa aktarma sürümü "PMU" harfleriyle işaretlendi. Yazar, C-300P hattının daha da gelişmesinin, yeni fırsatların ortaya çıkmasına yol açtığını ve modern C-400 kompleksinin geliştirilmesinin sona erdiğini belirtti.
Aslında, C-400 hava savunma füzesi sistemi başlangıçta C-300PMU-3 adını taşıdı ve aslında mevcut hava savunma sistemini yükseltmek için üçüncü seçenekti. Bu sistem ilk önce MAKS-2007 fuarında gösterildi ve daha sonra birçok kişi bileşenlerinin çoğunun C-300PMU-2 kompleksinin araçlarına benzer olduğunu belirtti.
Roket ve radyo elektronik teknolojileri alanındaki ilerleme anlaşılabilir sonuçlara yol açmıştır. Modern C-400 kompleksi, sınıfındaki mevcut sistemlere göre yaklaşık iki kat üstünlüğe sahiptir. Özellikle, yeni radar algılama ekipmanı C-400 kompleksinin durumu izlemesini ve tüm ana tehditleri güvenle tanımlamasını sağlar.
C-400 kompleksinin ikinci önemli özelliği silahlarının bileşimidir. Ağırlık, uçuş ve savaş özelliklerinde birbirinden farklı dört tip füze taşıyabiliyor ve kullanabiliyor. Bu nedenle, kompleks bağımsız olarak belirli bir alandaki havadan savunma sistemini düzenleyebilir. Bu tür fırsatlar kompleksin esnekliğini arttırmaktadır. Ek olarak, modern C-400, daha önce C-300 ailesinin projeleri çerçevesinde geliştirilen bir dizi mevcut uçaksavar füzesini kullanabilir.
C-400 için tasarlanan en yeni modellerin roketleri, kompleksin menzilini artırıyor. Onların yardımı ile hava savunma sistemi, 240 km'ye kadar mesafelerde aerodinamik hedefleri vurabilir. Bu bakımdan, yeni kompleks önceki sistemlerin daha da geliştirilmesidir. Böylece, C-300PMU-1, 150 km mesafesindeki uçaklara saldırabilir ve C-300PMU-2 için bu parametre 200 km'ye ulaştı. Ayrıca, yeni 40H6 roketinin yardımıyla, modern bir kompleks, 400 km'ye kadar olan mesafelerde hedefleri vurabilir.
Modern uçaksavar füzesi sisteminin tarihini ve kabiliyetlerini gözden geçiren Ulusal İlgi, bu projenin özüne gider. C. Gao, mevcut C-400'in aslında eski sistemlerin bir devamı ve gelişimi olduğunu savunuyor. Selefleri gibi, hava savunma kuvvetleri için tasarlanmış mobil bir sistemdir. C-400, teknolojinin gelişmesiyle ilgili özellikler ve yetenekler açısından ileriye atılmış büyük bir adımdır. Özellikle C-300P ailesinin erken örnekleriyle karşılaştırırsanız. Bununla birlikte, buna rağmen, hala aynı ailenin kademeli gelişimi ile ilgilidir ve temelde yeni gelişmelerle ilgili değildir.
Uçaksavar komplekslerinin geliştirilmesine bir başka yaklaşım örneği olarak, Ch. Gao, C-300В sistemlerinin modernizasyonundaki ilerlemeden bahseder. Bugüne kadar, bu aile içinde C-300B4 ve C-300ВМ (ihracat adı "Antey-2500") oluşturuldu. “B” hattının yeni projelerinde, C-200PMU seviyesinde 300 km mesafelerinde hedeflerin imha edilmesini sağlayan modern füzeler ve radyo-elektronik sistemler kullanılıyor. Ayrıca, kendi anten yönlendirme radarına sahip, kendiliğinden çalışan yeni bir başlatıcı geliştirildi. Bu, kendi şasisine ihtiyaç duyan kompleksin bileşenlerinin sayısını azaltmıştır.
Makale meraklı ama belirsiz sonuçlarla bitiyor. Yazar, ilk bakışta C-400 kompleksinin kendi alanında bir atılım gibi göründüğüne dikkat çekiyor. Ancak, aslında, C-300 ailesinin erken hava savunma sistemlerinin kademeli ve telaşsız gelişmesinden bahsediyoruz. Balistik hedefleri yakalama, eski füzeleri kullanma olasılığı ve birkaç hedef kanalın varlığı gibi yeni kompleksin gelişmiş özellik ve yeteneklerinin birçoğu eski teknoloji modellerinde de bulundu. Bu nedenle, yeni C-400 kompleksi mevcut gelişmelere ve bazı avantajlar sağlayan önceki projelerin kararlarına dayanmaktadır. Mevcut çözümlerin yanı sıra yeni fikirlerin kullanılması onu daha verimli ve ölümcül hale getirir.
***
Ulusal İlgi Alanının başlığında Rus hava savunma sistemleri hakkındaki yeni bir makale, C-400 kompleksinin neden bir şaka olmadığını ve üçüncü ülke hava kuvvetlerinin neden bununla uğraşmayı tercih etmediğini söylemeyi vaat ediyor. Gerçekten de, yayın her iki soruyu da detaylı olarak ortaya koyuyor ve bunun yanı sıra, sadece mevcut durumları değil, geçmiş ve on yılların durumunu da gösteriyor.
“S-400 Neden Şaka Değil?” Yazısındaki en ilginç makale yazarının sonucudur. Modern Rus uçaksavar füze sistemi C-400'in kendi alanında gerçek bir atılım olduğunu düşünmüyor. Aynı zamanda, bu hava savunma sisteminin C-300П ailesinin ilk projelerinde yer alan mevcut sistemlerin ve fikirlerin uzun ve verimli bir şekilde geliştirilmesinin bir sonucu olduğunu belirtti. Böylece, birkaç on yıl boyunca, Sovyet ve Rus tasarımcıları en iyi çözümleri ve fikirleri bir araya getirebildiler, modern eleman tabanını kullanarak ve hepsini yüksek özelliklere sahip modern bir hava savunma sistemi oluşturmak için kullandılar.
Charlie Gao'nun makalesi “C-400'in neden bir şaka olmadığını” ayrıntılı olarak açıklıyor. Aynı zamanda, başlıktaki ikinci soru doğrudan içinde açıklanmadı. Yayın doğrudan metni göstermiyor, hangi sebeplerden dolayı üçüncü ülkelerin hava kuvvetleri Rus C-400 ile uğraşmamayı tercih ediyor. Bununla birlikte, bu kompleksin özellikleri ve yetenekleri hakkında iyi bilinen veriler ilginç bir sorunun cevabı olarak işlev görebilir. Gerçekten de, muhtemel rakiplerin pilotları, C-400 kompleksleri ile ilgili korkmak için her türlü nedene sahiptir.
“Neden Rusya'nın S-400'u Şaka Yapmıyor? (Buna Karşı Ölümcül”):
https://nationalinterest.org/blog/buzz/why-russias-s-400-no-joke-and-why-no-air-force-wants-fight-against-it-33952
C-400 şaka değil. ABD'de Kanıtlanmış
- Yazar:
- Ryabov Kirill
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter