Yolun iki yanındaki pembe-beyaz zakkum çiçeklerinin kokusunu derin derin içine çekerek göğsündeki acıyı hafifletmeye çalıştı. Üzerinde yürüdüğü çakıllı patikadan bir an başını kaldırsa, karşısında çam ağaçlarıyla kaplı dağları görecek, belki de bu ruhuna iyi gelecekti.
Koca bahçeyi çepeçevre sarıyormuş gibi görünen bu dağların ortasında, bir krater gölünü andıran ve geceleri kapkaranlık kesilen yüzünü dolunayın aydınlattığı küçük bir göl saklıydı. İsviçre’nin dağ göllerine benziyor dedi kendi kendine; oysa ne İsviçre’yi ne de göllerini görmüştü. Acaba orada da ay ışığı böyle mi yansırdı gölün üzerine ve acaba o, hiç böyle bir göl görmüş müydü?
O cehennemi sıcaklıkta, yorgun ayakları ağırlaşmış kalbini sürüklemeye çalışırken; Pablo Neruda’nın şiiri geldi aklına:
öyle yorgun ki yüreğim
bunca şey bilmekten
sanki irili ufaklı taşlardan
bir çuvalı sürüklüyorum
sanki dinmeyen bir yağmur
yağıp duruyor belleğime
Taş dolu o çuval, içindeydi, irili ufaklı parçalar, kurumuş bir dere yatağından alınmış gibi. İrilerin ucu yüreğine batıyor, küçüklerse ince çizikler bırakıyordu. Yoldaki taşlar fırından çıkmış gibi kor parçaları gibiydi, öğle sıcağı altında. Bir bıçak bulsaydı şimdi, yarsa göğüs kafesini ortadan ve eğilip bir avuç kızgın taş alsa yerden, açtığı yere doldursa, hisseder miydi? Bir acı bir diğeriyle bastırılabilir miydi, fiziksel olanıyla? Jiletçileri düşündü. Bir jilet vursa göğsünün tam ortasına, kanıyla beraber akıp gider miydi acısı?
Eğilip taşlardan bir avuç almıştı ki, duyduğu ince sesle kendine geldi: Anne, hadi gel, denize gidiyoruz!