Gittim.
Gitme dediler.
Bulutların üzerinden bilmediğim yeşillikler gözüküyordu. İyi ki dedim.
İtalya'da ilk gördüğüm muhteşem denizinin kıyısındaki kuru Fiumicino'ydu. Bir insan seliyle birlikte dışarı çıktıktan sonrası tamamiyle kalbim ne diyorsa onu dinledim.
Ne elimdeki harita ne kitapçıklar ne yönlendirmeler cazip geldi bana.
Otobüsle gittim Roma'ya. Bir otobüs dolusu Fransız ve Brezilyalı ile. Otobüs şoförünün yanına oturup inanılmaz berbat ingilizcesini dinleyerek, Fransızları güldürerek, bilmediğim şehre doğru ilerlerken rehberlik ederek gittim.
İlk Vatikan'da durduk. Fransızlarla birlikte indim otobüsten. Burası muhteşem diye attım kendimi sokaklara.
Ardından istikamet Termini, Roma!
Elinde harita bulunan insanlardan ters yöne gittim hep. İtalyanları buldum, onlara sordum.
Kaldığım hostel çok güzeldi. Üniversiteden sevgili arkadaşım Esin'in muhteşem tavsiyelerine uyarak, sanırım en iyi yerde kaldım, en iyi yerleri gezdim. Bunun için ona sonsuz teşekkürler.
Çok uzaktaydı.Bir binanın en tepesinde. O gün hava gri olmalı, çünkü üzerimde portakal rengi pantolonum, pembeden griye çalan montum vardı. Tahmin edersiniz; puslu havalarda hep renkli giymek isterim. Aslında hayal meyal hatırlıyorum. Bu yüzden %50'si gerçek. Kalan %50'sini ben yeniden yazacağım. Evden uzakta, her şeye yeniden bakmak için çıktığım binanın tepesinden gördüklerimi sizler için yeniden kurgulayacağım. 3. Mart. 2012/ İstanbul- Teşvikiye