Fikir Almanca kursları
Dil yoksulluğu gerçek yoksulluğu nasıl sürdürüyor?
Yeterli Almanca bilgisi olmayan göçmenler, sonsuza kadar düşük ücretli işlerde çalışmaya mahkum oluyor, hatta bunu gerektiği gibi yapamıyorlar. En kötü durumda dil eksikliklerini çocuklarına aktarırlar. İsveç’ten bir model bunun nasıl daha iyi çalışabileceğini gösteriyor.
WBunu her gün yaşıyoruz: Yetersiz göç politikasının sonuçları günlük hayatımıza da yansıyor. İki örnek: Birçok paket taşıyıcısı Almanca konuşamıyor, anlayamıyor ve hatta okuyamıyor. Zili çaldığınızda “Birazdan orada olacağım”, “Önce giyinmem lazım” ya da “terasa koy” gibi bir iletişim başlayabilir. Almanca anlamıyorsanız posta kutunuza bir parça kağıt koymayı tercih edersiniz. Bu en hızlı yoldur. Ancak alıcının artık paketini postaneden alması gerekiyor.
Yakın zamanda aynı paket için farklı teslim alma adreslerine sahip iki kağıt parçası aldım. Postane çalışanı öfkelendi. Nereye şikayet edebilirim diye sordum. Bir başka postacı ise bu durumu şu sözlerle yorumladı: Sadece iki kere rahatsız ediliyorsun. Küçük şeyler? Elbette, ancak çoğu göçmenin durumunun ve toplumumuzdaki bir arada yaşamanın yetersizliğinin belirtisi.
Süpermarketlerde de benzer deneyimler yaşanabilir. Genç adamlar eşyalarını kaldırabilirler, başka bir şey değil. Soru sorulduğunda sessiz kalıyorlar.
Suç çalışanlarda değil. Almanca öğrenme şansları yoktu. Çünkü Almanca kursları ücretlidir, nadirdir ve zorunlu değildir. Herhangi bir entegrasyonun temel taşı olacaklar. Diğer ülkeler, örneğin İsveç bunu böyle görüyor. Burada dil entegrasyonu için ayrı bir okul türü tanıtıldı. Svenskundervisning för invandere (SFI), İsveç belediyesinde kayıtlı her göçmene 3 hafta içinde ücretsiz İsveççe kursu sunulmasını sağlar.
Yanlış yerden tasarruf yapıyoruz. Federal hükümetin son bütçe taslağında entegrasyona yönelik finansmanın üçte bir oranında kesilmesi öngörülüyor. Bu, göç tavsiyeleri, sözde iltica prosedürü tavsiyeleri ve psikososyal destekle ilgilidir. Entegrasyona, özellikle de Almanca öğrenmeye giden üç temel yol. Bunu kaçıran herkes dil yoksulluğuna düşecektir.
Dilin entegrasyondaki rolü neden bu kadar hafife alınıyor? Ülkemiz arasındaki gerçek bağ olarak Almanca neden bu kadar saygısız? Konu dile gelince, yazım reformu veya cinsiyetlendirme hakkında tartışıyoruz. Almancanın korunması, yayılması ve sürdürülmesi söz konusu olduğunda bunlar ikincil konulardır.
Dilin yanlış değerlendirilmesinin bir geleneği vardır. Her şey, 1960’larda Almanca öğrenmelerinin zorunlu olmadığı ve pek teklif edilmeyen misafir işçilerle başladı. Hala asgari düzeyde öğrendiler, ancak bugüne kadar derme çatma öğrenmelerinin başlangıçtaki dilbilgisi ve fonetik hatalarını da yanlarında taşıyorlar. Çocuklarına ve torunlarına okulun talepleri karşısında zorlukla destek olabiliyorlar. Bu şekilde başlangıçtaki hatalar nesillere yayılır.
Sorunlar bugün tekrarlanma tehlikesi taşıyor. Göçmen çocuklar yeterli Almanca bilmeden okula geliyorlar. Özel dil desteği olmadan her zaman geride kalacaklardır. Açıkları genellikle zayıf okul bitirme sertifikalarına kadar uzanıyor. Bunu zayıf kariyer beklentileri takip ediyor. Trafik ışığı hükümetinin vaat ettiği “göç ve entegrasyon politikasında yeni başlangıç” böyle mi görünüyor?