Devrim masalı artık sona erdi; farklı Arap ülkeleri hâlihazırda acı gerçekliklerle karşı karşıya. Milyonlarca Arabın tek istediği, zorbalıktan ve sürekli bir gelecek kaygısından uzak, onurlu bir yaşam sürmek. Bu masal dışı gerçekliğin içinde, varlığı Mısır, Suriye ya da başka herhangi bir yerdeki sahici devrim hareketlerine olumlu bir katkısı olmayan dış ‘aktörler’ de var.
Uzun yıllar boyunca ülkeyi yöneten Cumhurbaşkanı Zeynel Abidin Bin Ali’nin Ocak 2011’deki Tunus devrimiyle yerinden edilmesinden kısa bir süre sonra, başlangıç aşamasındaki coşkunun en sonunda yerini yararsız bir basitleşmeye bırakabileceği konusunda bazılarımız uyarıda bulunmuştu. Bir anda bütün Araplar aynı göründü, aynı sesi verdiler ve birbirlerinin kolektif eylemlerini yinelemeleri beklendi.
El Cezire’nin haber sunucularından biri konuklarına, bazı Arap ulusları ayaklanırken diğerlerinin neden hâlen uyuyor olduğu konusunda sorular sorabilir. Cezayir’in neden ayaklanmadığı sorusu uluslararası medyanın büyük bir bölümünü işgal etmiş durumda. 10 Mayıs tarihli, Andrea Crossan sunuculuğundaki ABD’nin National Public Radio (NPR) programlarından birinin konusu şuydu: “Sandığa Giden Cezayirlilere Arap Baharı Yok”. Çok yakın bir zamanda yapılan Cezayir seçimleri, Cezayir’in özgün ve ivedili durumundan oluşan bağlamda gerçekleşmekten ziyade, diğer ülkelerdeki daha uzak ve düzensin gerçekliklerle yan yanaydı.Haberin Tamamı İçin: