Bu analiz, Inkstick Media’nın haftalık dış politika bülteni olan Critical State’de yer aldı. Abone olun.
Anıtlar şimdiki zamanda ve şimdiki zamanda yapılır. Geçmişe ait anıtlar, özellikle belirli tarihi olaylar ve kişilerle bağlantılı heykeller, geçmişin hangi bölümlerinin, kim tarafından ve ne şekilde hatırlanması gerektiğine dair aktif ifadelerdir. Geçen hafta, kritik durum Başkan Vladimir Putin’in Rusya’nın emperyal bir anlayışına olan bağlılığının, Ukrayna’daki Sovyet heykellerinin kaldırılmasını bir savaş nedeni olarak göstermesine nasıl yol açtığına baktı. Bu hafta hafıza ve imparatorluk sorunu Güney Kore ve Japonya arasındaki ilişkilere dönüyor.
Eun A Jo, hafızalaştırmanın mevcut politikanın bir eylemi olduğunu söylüyor.Güney Kore-Japon İlişkilerinin Hafızası, Kurumları ve İç Politikası” Eun A, son on yılda Güney Kore’de “II. Bu heykeller, 1990’lardan beri zorla çalıştırma mağdurlarının mahkemeler aracılığıyla Japon şirketlerinden tazminat alma çabaları ile birlikte, mevcut bir siyasi bağlamla tarihsel hafıza hakkında eylemlerdir.
Eun A, “Günümüzün tarihsel anlaşmazlıkları, postkolonyal ve post-otoriter bir toplum olarak geleceğine ilişkin Güney Kore’deki iç savaş ve iç anlatılardan ayrı olarak anlaşılamaz” diye yazıyor.
Postkolonyal kimlik öncelikle yereldir ve bir ülkenin eski işgalcileriyle olan ilişkisini nasıl anladığıyla ilgilidir. Bu, Güney Kore’nin hafıza uygulamalarının tarihsel temelidir ve Kore’nin 35 yıllık Japon işgalinden kaynaklanan suiistimallerin uzun ömürlülüğünü vurgulamaktadır. Ancak Güney Kore’nin post-otoriter doğası, hükümetler 1965’te ilişkileri resmi olarak normalleştirmiş olsalar bile, tarihsel vahşet hatırasının neden ağırlık taşıdığını anlamak için çok önemlidir. Ülke içindeki otoriter hükümetin suistimallerini sömürge yönetiminin mirasına bağlarken, ülkedeki protesto hareketleri Güney Kore, tarihi ve mevcut şikayetleri sempatik hareketlere dönüştürdü.
Güney Kore’deki önemli bir değişim, sivil toplum örgütlerinin ortaya çıkması ve otoriter yöneticilerin iktidardan düşmesiydi. Bu, 1980’lerin sonlarında ve 1990’larda, kamusal alandaki yeni aktörlerin hafızayı şekillendirebileceği anlamına gelirken, daha önce, daha az demokratik yöneticiler altında, Japonya ile işbirliğinin güvenlik zorunlulukları bazı anlatıları geçmişteki suistimallerden uzaklaştırmıştı.
“Bu yeni sömürgeci-otoriter çerçevede, Japonya’ya yönelik şikayetler ve devlete yönelik şikayetler karşılıklı olarak destekleyiciydi; Postkolonyal hesap, post-otoriter adaleti gerektiriyordu” diye yazıyor Eun A. “Yeni anlatıcılar sahneye girince ve onların aşağılama ve utanç anlatıları daha geniş bir ilgi gördü ve Güney Kore tarihinde ilk kez kolektif hafıza gerçekten bağlayıcı olmaya başladı. ”
Post-otoriter çağda kolektif hafıza, devlet dışındaki aktörler tarafından şekillendirilmiş, sömürge mağdurları adına yapılan hem iç hem de dış politika seçimlerini bu mağdurlara doğrudan danışmadan sınırlamıştır. Güney Kore için, siyasette ileriye dönük herhangi bir yol, hafızanın etrafında gizlice dolaşmaya çalışmak yerine, halkın hafıza anlayışını hesaba katmalıdır.
Daha geniş anlamda, Eun A şöyle yazıyor: “kamusal alandaki hatıraların çokluğu, demokratik uyumun göstergesi olabilir; ve endişe verici olması gereken, bunun yerine, kalın bir anımsatıcı fikir birliğinin hizmetinde geçmişi rehabilite etmeye yönelik çoğalan girişimlerdir.”
Kritik Durum, Inkstick Media’daki personelden haftalık dış politika analizi çözümünüzdür. Abone olun.
Kaynak : https://theworld.org/stories/2022-08-24/imagining-empire-part-ii