Hayata ilk gözünü açtığın andan bile daha önceden beri seni seviyorum.
Bu hep böyle olacak.
Seni hep seveceğim.
Yaramazlık yaptığın anda ya da sürekli ağladığında ve huysuzluk ettiğinde bile seveceğim ama bu o anda kızmayacağım anlamına gelmez.
Hatta benim için çok kıymetli olan bir şeye zarar versen de seveceğim seni ama bu o anda üzülmeyeceğim anlamına gelmez.
Dudağımı patlattığında, gözüme parmak soktuğunda ve sırf bu sebeple her sabah gözümde inceden bir sızı ile uyandığımda da seveceğim seni.
Başaramadığında, başardığın anda gözlerin ışıldadığında, umutsuzluğa kapıldığında da seveceğim seni. Yanında olacağım ama bu, kendine gelmen için ara sıra sana ayar vermeyeceğim anlamına gelmez.
Yanlış yaptığında da seveceğim seni ama bu, sana doğruyu göstermeyeceğim anlamına gelmez.
Saçının kokusunu, dans ederken saçlarını savuruşunu, hınzır gülüşünü, poz verirken dilini çıkarışını seviyorum. Azmini, hırsını, aklını ama en önemlisi iyi kalpli yüreğini seviyorum oğlum. İyi ki varsın. hep var ol. Ömrüm ve gücüm yettiğince, sen istedikçe, ben hep senin hayatında var olacağım.
Annen...
(Bu yazı her iki oğluma da yazılmıştır. Dileyen, dilediği kadarını payına alır.)