Bana öyle geliyor ki, Batı'nın Rusya'ya karşı artan düşmanlığını bir Soğuk Savaş olarak görmenin tamamen doğru olmadığını, çünkü bir zamanlar Sovyet bloğu ile Batı arasında olduğu gibi karşıt ideolojik kamplar arasında bir çatışma anlamına geleceğini söyleyen Eric Kraus'du.
Belki de daha derine dalmalıyız tarih ve Rusya üzerindeki çağdaş Batı baskısını klasik bir emperyal egemenlik arayışı olarak kabul etmek. Gerçek şu ki, Amerika Birleşik Devletleri önderliğindeki Batı ve daha doğru bir şekilde Avrupa Birliği'nin seçkinleri olarak adlandırılacak güçler, dünyada mutlak hegemonya kurmanın ve Yeni Dünya Düzeni kurmanın önündeki son engel olarak Rusya'ya saldırıyor. Ancak bu Batılı güçlerin kendileri ölüm sancıları içinde. Rusya üzerindeki baskıyı giderek artırıyorlar, çünkü birkaç yıl içinde çok geç olabilir.
Batı, dünyanın geri kalanına kıyasla ekonomik gücünü hızla kaybediyor.
Bu, G1990 ülkeleri (ABD, Japonya, Almanya, Fransa, İngiltere, İtalya ve Kanada) tarafından temsil edilen Batılı güçlerin GSYİH'sını, yükselen güçlerin GSYİH'sı ile karşılaştırarak gösterilebilir. 1990'da, G14,4'nin toplam GSYİH'si, yükselen yedi gücün mevcut GSYİH'sini aştı: Çin, Hindistan, Rusya, Brezilya, Endonezya, Meksika ve Güney Kore (bileşenleri tek bir siyasi blok olarak düşünmek gerekli değildir). 2,3'da G2013 ülkelerinin toplam GSYİH'si 32 trilyon dolardı ve gelişmekte olan yedi ülkenin GSYİH'si 35 trilyon dolardı. Ancak 10 yılına kadar veriler çarpıcı bir şekilde değişti, bu nedenle GXNUMX'nin GSYİH'si XNUMX trilyon, gelişmekte olan yedi - XNUMX trilyonun GSYİH'si olmaya başladı. XNUMX yıl sonra ne olacağını hayal edin! Bu Batı'daki en büyük korkulardan biridir.
Batı'nın gerilemesinin önemli nedenleri var. Bu ülkeler, dünyanın geri kalanına karşı rekabet güçlerini kaybediyorlar. Batı sistemi, bazı ülkelerde her zaman diğer ülkeleri geride bırakmıştır.
temel alanlar: demokrasi, piyasa ekonomisi, özgür basın, eğitim, teknoloji, hukuk sistemi, bankacılık ve finans. Şimdi bu fenomenler, gelişmekte olan ülkelerin çoğunda eşit olarak algılanıyor ve belki de Batı'dan biraz daha üstün.
Aynı zamanda Batı, sömürge gücünden kısmen vazgeçmek zorunda kaldı. Bu nedenle dünyanın gelişmekte olan ülkeleri, ekonomik potansiyel ve beraberindeki güçte kaçınılmaz olarak Batı'yı yakalayacaklardır. Gelişmekte olan ülkelerdeki nüfusun ezici boyutu göz önüne alındığında, Batı, zaten nefes kesici bir hızda sürmekte olan bir süreç olan marjinalleşme riski altında. Bu yazıda, Yeni Dünya Düzeni'nin küçük ortağı olan küçük imparatorluk Avrupa Birliği'ne odaklanacağım.
Avrupa rekabet üstünlüğünü boşa çıkardı
Avrupa, Orta Çağ'dan bu yana sosyal ve teknolojik ilerlemenin bir sonucu olarak sahip olduğu ve bağımsız devletler arasındaki rekabetle güçlenen bir dizi rekabet avantajı elde etti. Ancak 1960'tan bu yana, Avrupa devletleri bu mirası yavaş yavaş düşüşe ve yoksulluğun artmasına yol açan yanlış anlamalar yoluyla boşa harcadılar.
Avrupalı seçkinler, başarılarının tarihsel kökenlerini kavrayamadılar ve başarının, önceki nesillerin doğru yönü ile sıkı çalışmaya dayandığı gerçeğine gereken ilgiyi göstermediler. Bunun yerine, Avrupalı seçkinler, Avrupalıların, Avrupalıların ırksal üstünlüğünü yanlış algıladıkları için başarılı olduklarını varsaydılar. Avrupalılar, siyasi kararları ne kadar aptalca olursa olsun, her şeyi dünyanın geri kalanından daha akıllıca yapmanın kendi genlerinde olduğunu düşünüyor. Bütün bunlar, Avrupa Birliği'nin artan totalitarizmine ve haklı olarak Avrupa sosyalizmi diyebileceğimiz ilginç bir hükümet biçiminin yaratılmasına yol açtı.
Avrupa bütünleşmesi, geçmiş refahın tüm temelini - yaşamın her alanında rekabet - silip süpürdü. Ve aynı zamanda, rekabet avantajının her unsuru tek tek yok edildi. İnsanın tüm alanları
yaşam aktiviteleri: dar ve katı bir çerçeveye sıkıştırılmış iş, sosyal ve giderek daha kişisel. Ortaya çıkan cezai vergilendirme sistemi, işletmeler için girişimciliğin yok edilmesi anlamına gelir ve tüm faydalar büyük şirketlere verilir. Sosyal hayatta bu, demokrasi geleneklerinin yıkılmasına ve
özgürlük. Kişisel özgürlükler baltalandı ve insan, Orwellci bir devlet iktidarı nesnesi haline geldi.
Savaş sonrası dönemde ve 90'lara kadar Batı, demokratik yönetim sistemleriyle övünebilirken, dünyadaki hemen hemen her ülke, Marksizmden askeri ve dini diktatörlüklere kadar, bir ya da daha fazla kendi kendini yok eden hükümet biçimiyle sınırlıydı. Fakat bugün, tüm ülkelerin ezici çoğunluğunda, şu ya da bu şekilde demokrasiyi şu ya da bu şekilde uygulamak ve aynı zamanda Avrupa'da demokrasi, tam tersine, aşağılayıcı. Çok partili seçimler olmamasına rağmen Çin'in de rekabetçi bir demokrasinin özelliklerini kazandığına inanıyorum. Birlikte
demokrasiye geçişle birlikte, dünyaya bir piyasa ekonomisi de getirildi (bu, kendi başına totaliter bir devlette var olamaz). Bu, piyasa sisteminin temellerinin Avrupa’da yıkıldığı bir zamanda oluyor.
Demokrasi ve piyasa ekonomileri bir yana, Avrupa daha da feci bir şekilde bir başka önemli rekabet avantajını - özgür basını - yok etti. Demokrasi, piyasa ekonomisi, özgürlük talebi
yaşamı sürdürmek için oksijen kadar gerekli olan serbest basın. Ancak bugün Avrupa basını, giderek daha fazla sürekli propaganda yapan birkaç oligarşik şirketin elinde. Bugün Avrupa basını siyaseti bu şekilde ele almıyor, daha çok siyaset yapıyor ve siyaseti yönetiyor. Batı basını bize, Soçi Olimpiyatları öncesinde önyargılı ve aldatıcı haberlerle propagandalarının mükemmel bir örneğini sağladı. Soçi'ye yönelik propaganda saldırısına tanık olduktan sonra, Ukrayna krizi hakkında çarpıtılmış haberler yapmaya zaten hazırız. Ne zaman bilgi ve haber tek taraflı dezenformasyona ve propagandaya dönüştürüldüğünde, büyük olasılıkla yanlış ve yıkıcı siyasi ve ekonomik kararlar alacaktır.
Dünyanın gelişmekte olan ülkeleri de eğitim ve modern teknoloji ve inovasyonun kullanımı açısından Batı'yı yakaladılar. Şimdi bile Batı yargı sistemi o kadar geriledi ki, ticari anlaşmazlıkların çözülmesi genellikle yıllar alıyor.
Son olarak, Batı'nın son ası ortadan kayboldu: finansal alandaki üstünlüğü: bankalar, borsalar ve finansal araçlar. Asya finans merkezleri artık aynı şeyi sunabilir. En önemlisi, Batı hegemonyasının ana savunma hattı - para birimi tekeli - şu anda yok ediliyor. Dolar ve euro, dünyanın tartışmasız rezerv para birimi olma rolünü kaybediyor.
Rekabet avantajı yerine - sosyal ve ekonomik sorunlar
Batılı ülkeler sadece rekabet avantajlarını kaybetmekle kalmadılar, aynı zamanda sayısız ekonomik ve sosyal sorun da biriktirdiler: eyaletlerden, şirketlerden ve hanehalklarından her düzeyde fahiş bir borç seviyesi; farklı sosyal grupların daha iyi günlerde elde edilen ayrıcalıklara bağlı kaldığı katı sosyal yapılar; kronik işsizlik ve başarısız göç politikalarının bir sonucu olarak sosyal gerilim; kasvetli demografik tahminler, emekliliği ertelemeye ve emekli maaşlarını düşürmeye zorlama vb.
Yukarıda belirtilenlerle birlikte, bir anlamda hak ettikleri rekabet avantajları ile birlikte, Batılı ülkeler haksız rekabet avantajlarını kaybediyorlar - Batı'nın yüzyıllardır dünyanın geri kalanını sömürdüğü sömürge gücü. Ve işte püf noktası: Rusya'ya yapılan saldırı sadece Batı'nın
küresel avantajın bu son kalesi askeri hegemonyadır. Onu korumak veya eskisinden daha mutlak bir biçimde yeniden yaratmak için Batı Rusya'ya boyun eğdirmelidir. Rusya düşerse, hem Çin hem de özgür dünyanın geri kalanı düşecek. Özgürce gelişen dünyada, Batılı ülkelerin ekonomileri,
dünyanın geri kalanı. Düşüş ve güç kaybı süreci, militan Batılı elitin dünya hegemonyası, yeni bir sömürge düzeni kurma arzusuyla giderek daha fazla geri dönmek istediği şeydir.