Mağara araştırmacıları Avrupa'nın en derin mağara sistemini araştırıyor
Okumak için 10 dakika
0
beğeni
Ario Caves Project'te (Ario Mağara Projesi) yer alan bir grup mağara araştırmacısı, Kuzey İspanya'da Avrupa'nın en derin sürekli mağara sistemini araştırıyor ve derinlere inen macera dolu araştırmalarında doğru aletlere ihtiyaçları var.
"Ayaklarımızın altında neyin olduğuyla ilgili bilgimiz, gökteki Ay ile ilgili bilgimizden daha az," diyor profesyonel mağara araştırmacısı Axel Hack. Bir maceracı olarak başladığı şey onun için yıllar geçtikçe çok daha fazlasına dönüştü. O ve mağara araştırmacısı arkadaşları Dünya'nın derinliklerindeki sırları aydınlığa kavuşturmaya çalışıyorlar: Bu görevin ardında yatan nedenden bahsederken "Bizim amacımız insanların bunların değerini bilmelerini, koruyup muhafaza etmelerini sağlamak," diyor Hack. 2012'den beri Ario Caves Project'te (Ario Mağara Projesi) yer alıyor. Uluslararası keşiflerde Kuzey İspanya'nın Atlantik kıyısında bulunan "Picos de Europa" sıradağının Ario platosundaki mağara sistemleri 50 yılı aşkın bir süredir araştırılıyor.
Araştırmacılardan oluşan ekip bu kudretli kireçtaşı masifindeki birçok mağarayı keşfedip haritasını çıkarmayı başardı. Bu mağaraların birbiriyle bağlantılı olup olmadığı hala bilinmiyor. Bu bilinmezlik 2017 yılının yazında özel bir göreve ilham verdi: Önceki yıllarda gerçekleştirilen keşiflerin sonuçları, en önemli iki mağara olan "C4" ve "2/7" arasında doğal bir bağlantı olması yönünde umutların yeşermesine neden oldu. Boya izi testi, suyun en azından bir mağaradan diğerine aşağı doğru aktığını gösterdi. Bunun sonucunda da araştırmacılar Avrupa'daki en derin mağara sistemini keşfetmeye bir adım daha yaklaştıklarını fark ettiler.
Keşifler için çok fazla ekipman gerekliydi ve bunlar başlarda araştırma üssüne eşeklerle taşınıyordu. "O zamanlar her şey kamyon brandalarından yapılan taşıma paketleriyle mağaranın içine taşınırdı. Açıklık ne kadar dar olursa olsun onları arkamızda çeker ve sığdırmak zorunda kalırdık," diyor Hack. Bazı mağara bölümlerini aşmak için dikkat gerektiren bazı tırmanma yetenekleri gerekiyordu: "Bunun için de halat merdiven, halat, cıvata, akülü darbeli matkap gibi her durumda güvenebileceğimiz aletlere ihtiyaç duyuyorduk," diye devam ediyor Hack. Mağaradaki koşulları hem insanlar hem de makineler için oldukça zorlu olarak tanımlıyor. "Yaklaşık yüzde 80 nem oranı, yedi derece sıcaklık ve kilden oluşan bir kütle. Kısa bir süre sonra her şey birbirine yapıştı." Bosch'un bilim insanlarına sağladığı bu iki akülü darbeli matkap için oldukça zorlu bir sınavdı. Bu makinelerin yardımıyla keşfedilmemiş mağaranın erişilemez gibi görünen bölümlerine giden yolu açmayı başardılar.
Mağara araştırmacıları kamplarını kurmak için "C4"teki 2016'da keşfedilen "Kutsal Salon"a ulaşmadan önce, 180 metrelik dik bir yamaçtan oluşan "Canavar" adlı şafta karşı bir zafer elde etmek zorundalardı. Dağa giden yol tam altı saat sürdü. Keşif ekibi 650 metre aşağıda bir sifona yönlendiren bir akıntıyla karşılaştı. Bu noktadan sonra yürüyerek devam etmeleri mümkün değildi. Mağara araştırmacılarından biri suyun 30 metre derinlikteki kaynağını takip ederken diğer mağara araştırmacıları da "2/7" mağarasına giden kuru bir bağlantı bulabilmek için etraflarındaki şaftlara tırmandı.
Bu iki akülü darbeli matkap ise geçiş yolu arayışında önemli bir rol oynadı. Mağara araştırmacıları bunları çok sayıda şafta tırmanırken gereken cıvataları sabitlemek için kullandı. "Delmeye başlamadan önce kayanın sesini bir çekiçle kontrol etmek çok önemli. Böylece pullanan kayaya darbe uygulanıp uygulanmayacağı belirlenir. Zeminin sağlam olması cıvatayı tutma açısından önemli, aksi halde mağara araştırmacıları derinlere yuvarlanabilir," diyor Hack. Axel Hack ve arkadaşları iki gün içinde bir kaya bacasında 70 metre yüksekliğe ulaştılar ve bu sırada sadece iki akü kullandılar. "Aşağıdaki en önemli kural şu: "Hiçbir şey kontrolden çıkamaz". Herkes bunu bilir ve bu kural aletler için de geçerlidir."
Bu çok zorlu bir görevdi. Mağara araştırmacıları neredeyse günde 14 saat boyunca güçlükle ilerlediler. Ama sonunda, tüm bu ağır işlere değdi. "2/7" mağarasına kuru ulaşım yolu bulunamasa da, dalgıç başarı elde etti. Su onu diğer mağara sistemine yönlendirdi. Kanıt olarak da diğer taraftaki ekip arkadaşlarına küçük bir not gönderdi. Bunu farklı mağara araştırmacıları 2000 yılında bir keşifte doğrudan bir yolla "2/7"ye indikleri sırasında geride bırakmışlardı. Mağara araştırmacıları için bu büyük bir buluştu. Bu iki mağara arasındaki ilk bağlantıyı bulmuşlardı.
Bu gelişme, Ario platosundaki mağara sisteminin tamamının keşfedilmesi için önemli bir adımdı. 905 metre derinlikte bulunan bağlantılı mağaralar "C4" ve "2/7" 18 kilometreyi aşan toplam uzunluğuyla şimdi dünyadaki en derin 140 mağarası arasında yer alıyor. İspanyol sıradağındaki komşu mağaraların bağlantısı da bulunduğunda, giriş ve çıkışı arasındaki 1750 metrelik yükseklik farkı onu Avrupa'daki en derin sürekli mağara sistemi haline gelecek.
Araştırmacılardan oluşan ekip iki haftadan uzun bir süre sonra ve bazen bir mağarada tek seferde altı gün kalarak son tırmanışlarına hazırlandılar. Keşiflerinden, eşsiz izlenimler edinmiş ve değerli deneyimler kazanmış olarak döndüler. Axel Hack: "Bir mağaraya girdiğinizde ne olacağını asla bilemezsiniz. Güç bela dar bir delikten geçersiniz ve bir de bakmışsınız ki bir kanyondasınız. Daha önce hiçbir insanın gitmediği yerlere ayak izlerimizi bırakıyoruz. Neil Armstrong'un neler hissettiğini anlayabiliyorsunuz!"
0
beğeni
Ne düşünüyorsunuz?
Telefon