Murphy, Samuel Beckett’ın Godot’yu Beklerken’den sonra okuduğum ikinci kitabı oldu. Godot’yu Beklerken Vladımır ve Estragon’nun, Godot adında ne olduğu bilinmeyen bir kimse veya "şeyi" beklemesini konu alan absürt bir tiyatro eseriydi. Anlamsız gibi görünen bir bekleyişin simgesiydi Vladımır ve Estragon. Murphy de anlamsız bir yaşamın simgesi gibi. Sallanan sandalyesine çıplak olarak kendini bağlayarak kafasında gerçek hayatını yaşamayı seven, çalışmak istemeyen, tembel, uyumuz, ne aradığını bilmeyen, yalnız bir anti-kahraman. Beckett’in diğer kitaplarına örnek olmuş anti kahramanlarının ilki, sadece temel gereksinimlerini karşılayarak hayatta kalan Murphy olmuştur.(arka kapakta da bundan bahsediliyor.)
Konunun temelini iki kavramın birbirleriyle olan ilişkisi oluşturuyor: Ruh ve beden ilişkisi. Ya da şöyle demek daha açık olur: Beckett, ruh ve bedenin birbirinden ayrı şeyler olduğunu savunan, lisede felsefe derslerinde çoğumuzun adını duyduğu düalizm kavramını günlük yaşamdan esinlenerek ve kendine özel bir anti kahraman oluşturarak romanlaştırmış. Murphy her şeyi kafasının içinde yaşamayı seven birisi olduğu için dış dünyaya ait duyguları eyleme geçirdiğinde büyük bir ıstıraba kapılıyor. Örnek verecek olursak; Murphy, kendisini seven Celia adında bir fahişenin aşkına bedensel olduğu için karşılık vermek istemiyor. Bunun gibi bir sürü örnek var kitapta.
Genelde içinde felsefi düşünceler içeren ya da içinde yoğun psikolojik betimlemeler olan kitapları severim ama Murphy bana çok dağınık, olayları takip etmesi zor geldi. Okurken Murphy’nin boş vermişliği yüzünden yırtmak istediğim sayfalar da olmadı değil. Tabi bunlar kendi izlenimlerim. Ağır ve sabırlı olanlara tavsiye edebilirim. İyi okumalar.