Bununla birlikte, askeri teçhizattaki yenilikler listesinde, ordusuna neredeyse bir buçuk yüzyıl boyunca hizmet veren eski Sidor'dan daha az geleneksel olmayan, açıkça beyaz bir nokta var. Bu beyaz nokta - mal taşımak için cihaz eksikliği. Üstelik, savaş operasyonlarında mal taşıma problemi bile nadiren ortaya çıkıyor, ancak elbette, her zaman bir şekilde veya başka bir biçimde mevcut olmasına rağmen ve genellikle dünya kadar eski yöntemlerle çözülüyor: onu elinizde veya omzunuzda taşıma. Bu konuda bir tür kurnazlık bile var, diyorlar ki, oraya bir sandık taşımanın sağlıklı insanlara değdiğini. Kısmen, bunun amacı, motorlu tüfek şirketleri ve devlet taburlarının, gerekli tüm yükleri kolayca taşıyan gelişmiş bir taşıma üssüne (genellikle BMP veya BTR) sahip olmalarıdır; silah, mühimmat, yiyecek ve su. Örneğin, 26'in bir parçası olarak bir motorlu tüfek şirketinin (bir tugaydan) bombası fırlatıcı müfrezesi, toplam ağırlığa sahip toplam 20 AGS-74 ve 6 ATGM'si olan, toplam ağırlığa sahip toplam 17 AGS-31 ve 1020 ATGM'si olan bir adamdır. Bu silah taşınır.
Herhangi bir özel kargo taşıma yoluna gerek olmadığı anlaşılıyor. Ancak, daha dikkatli düşünürsek, bu soru çok önemlidir.
Taktik ihtiyaç
1954'te Vietnam'daki Fransız birlikleri Dien Bien Phu'da olağanüstü bir yenilgiye uğradı. Bu köyde, Fransız birlikleri eski Japon saha havaalanını işgal etti ve üzerinde 14,5 bin kişi ve bölgede 7 bin kişinin bulunduğu güçlü bir kale yarattı. Bu birlikler güçlendirildi. tank 10 tanklık bir tabur, havacılıkve 7 kaleden ve 49 güçlendirilmiş noktadan oluşan güçlü bir savunma. Bununla birlikte, Fransızlar ezici bir yenilgiye uğradı ve çoğu esaret altında ölen 10,8 bin asker ve subay teslim oldu. Tahkimatlar fırtına ile alındı ve kuşatma halkasından sadece 78 kişi kaçabildi. Fransız ve Vietnamlılar arasında yapılan anlaşmayla 858 kişi daha yaralandı.
Vietnam komutanı Vo Nguyen Giap'ın en ünlü zaferlerinden biriydi. Kökeni, Vietnamlıların, Fransızların tamamen imkansız olduğunu düşündüğü bir lojistik operasyon gerçekleştirmesiydi. Ellerinde, 500-bininci ordusu ve büyük bir mermi kaynağı olan harç ve harçlar da dahil olmak üzere kuşatma gibi geçilemez orman içinden 50 km kadar uzakta yürüdüler. 24 105-mm howitzers, 20 75-mm silahlar, 16 roketatar BM-13, 20-120-mm harç, 80 37-mm uçaksavar silahları ve 100 makineli tüfekler, I-Wren, I-Wren. Dik, kaygan bir yol boyunca sökülmüş toplar sürükleyen Vietnamlı askerler olarak yakalanan yakalanan haber kayıtları var. Lojistik için büyük bir zaferdi.
Vietnamlı askerler Dien Bien Phu savaşından önce Amerikan 105-mm obüs М101'i Fadin geçişinden geçiriyorlar
SSCB ve Rusya'daki bu deneyim göreceli olarak çok az çalışıldı, ancak Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında çoğu zaman askerlerin onlarca kilometre boyunca mühimmat sürdüğü, çamurlu yolların araba arzını ve hatta römorkörleri tıkadığı durumlar oldu. Elbette, Dien Bien Phu'daki lojistik operasyonun başarısı, elbette, yalnızca benzer karınca çalışmalarının Vietnamca alışkanlıklarıyla açıklanamaz. Burada tüm kargonun taşınması için özenli bir hazırlık, savaşçıların arasındaki dağılım, özel hamal ünitelerinin oluşturulması, ağır yüklerin taşınması için özel cihazların tedarik edilmesi.
Daha sonra, 1960-e, Truong Son Trail. Kız sigortasız sekiz 82 mm mayın taşıyor, yükün ağırlığı 24 kg civarında.
Herhangi bir modern savaşta, sık sık oldukça uzun mesafelerde ağır arazilerde, zorlu arazilerde ve bazen de düşman ateşinde otomotiv mühendisliğine erişilemeyen ağır yükler taşıma ihtiyacı da ortaya çıkmaktadır. Yükleri en rasyonel şekilde taşıyabilen birlikler, güçlü bir taktiksel avantaja sahiptir. Bazen büyük ve önemli zaferlere yol açabilir. Aksine, yalnızca donanıma güvenmek ve rasyonel olarak mal taşıma yollarının ihmal edilmesi ciddi hasara neden olabilir.
Kargo sürüklemenin taktiksel yönünü daha da geliştirirseniz, soru ortaya çıkar: gerekli midir? Askerlerde çok sayıda araç varsa, motorlu tüfek üniteleri iyi bir donanıma sahiptir, o zaman yükün rasyonel olarak ele alınmasının amacı nedir? Taşıma lehine, birkaç argüman yapabilirsiniz.
Birincisi, savunmada, bir motorlu tüfek şirketi, önündeki 1500 metreye ve 1000 metreye kadar derinlikte bir kaleyi savunuyor. Bunun anlamı, zırhlı araçların varlığı (savaşta kendi görevleri olan ve konumu, bu nedenle çok sınırlı bir araç olarak kullanılabildiği halde) bile, yüzlerce metre uzunluğunda yük taşımak tamamen sıradan bir meseledir. Silah için mühimmat bile silahlara pozisyonuna yayılması gereken iyi bir kargo yığınına dönüşür. Örneğin, bir AK-74 tüfek şirketi mühimmatı, 28,8 binlerce kartuş veya 26 kg olan 312 çinko yuvarlak sayı ve 390 kg'lık kutularla birliktedir. Onun yanında hala el bombası, makineli tüfek, AGS, el bombası fırlatıcı, rasyon ve su için mühimmat var. Bu arada, sadece savaşçı başına günde 4 litre içmek için su gerekir ve 126 çalışanlarının bir parçası olarak bir şirketin su ağırlığı bir gün boyunca 504 kg olacaktır. Ve paket başına günlük rasyonların 201 kg.
Savaş olmasa da, bu yükü taşımak sorun değil. Ancak, savaş koşullarında, şirketin ana kısmı işgal edildiğinde, mühimmatın bile tedarik edilmesi zorlu bir göreve dönüşür ve piyade motorlu piyadelerin birbirine aktarması gereken kargonun ağırlığı çarpıcı bir şekilde artar. Örneğin, her şubeden bir kişi, tüm şirketten toplam 12 kişi var. Sadece bir tüfek mühimmatı kişi başına yaklaşık 32 kg veya kutuya sahip olacaktır. Bu, bir kişinin zorlukla taşıdığı bir yüktür. Örneğin, çalışma standartlarına göre, kol başına maksimum ağırlık 25 kg'ı geçmemelidir. Hayır, elbette, avcı uçağı kartuşları bulunduğu yere taşıyacaktır, ancak nefesini ve gücünü en azından 20-30 dakika içinde restore etmek için zamana ihtiyacı olacaktır. Şu anda, biraz kavga ediyordu. Bu, savaşçıların, 30-1 km'lik bir mesafe boyunca 2 kg hakkında transfer edebildiği ve aynı zamanda birkaç dakika içinde gücü ve savaş yeteneğini geri kazanabileceği rasyonel mal taşıma yollarına duyulan ihtiyacın ortaya çıktığı yerdir.
İkincisi, Afgan pratiği, düzenlemelerde yer alan motorlu piyade savaşı teorilerinin savaş gerçekliğinden biraz farklı olduğunu göstermiştir. Bu nedenle, motorlu tüfek hareketleri zırh dışında, genellikle zırhlı araçlarından birkaç kilometre uzaktaydı. Bu durumda, AK-500 için 600-74 kartuşa kadar cephane artırıldı. Bir şirket için bu tür bir mühimmat zaten 810 kg ağırlığındaydı ve kişisel eşyalarının, el bombalarının yanı sıra “kollektivka” yani grup silahlanmasının yanı sıra cephaneli el bombası fırlatıcıları ve cephaneli makineli tüfekleri de taşımaları gerekiyordu. El bombası fırlatıcı müfreze elbette tüm silahlarını kendi üzerinde taşıyamazdı, çünkü ATGM ve AGS'nin mühimmat olmadan tek başına ağırlığı bir tonu aştığı için ve 26'in her biri için bir müfreze adamı fazladan 45 kg ağırlığında olacaktı. Çünkü bu silah diğer savaşçılara dağıtıldı.
Afganistan. Yükün irrasyonel taşınmasına bir örnek. Makineli nişancı, açık bir şekilde, 7,62 kg ağırlığında bir kutu 27 mm'lik kartuştan kendini çekiyor.
Üçüncüsü, eğer kale uzun bir süre boyunca devreye girdiyse, mühimmat avcı başına çinkoya ulaşabilir. Kutularda 130 çinko - bu zaten 1950 kg. Bu sadece otomatik kartuşlar ve hala makineli tüfekler vardı (RMB varil başına en fazla 3000 kartuşa sahip olabilir, bunlar toplam 15 kg ağırlığına sahip 90 depoları), el bombaları, roketatarlar, lehimleme ve su. Bu zor ve uzun bir savaş durumunda bir zorunluluktu ve Afgan uygulamasında, bu tür kaleler zırh veya helikopter yeteneklerinin yeterli olduğu ölçüde daha fazla mühimmat sağlamaya çalıştı ve geri kalanlar değiştiricilere teslim oldu. Bu yaklaşımda, savaş pek kavga değildi, ne kadar sürükleyici oldu.
Ve herhangi bir savaşta, ortaya çıkan herhangi bir tiyatroda böyle durumlar çok sayıda ortaya çıkar. Bu arada, eldeki ağırlıkları sürükleme olanakları çok sınırlıdır. Yükleyiciler için işçilik standartlarına göre, maksimum yük, 50 kg'larda taşırken, ellerinde kaldırarak 60 kg'ı aşmamalıdır - 25 kg'dan fazla olmamalıdır. 18 yaşındaki genç erkekler için, maksimum yük 15 kg'ı geçmemelidir ve bu yaş Rus ordusundaki rütbe ve dosyanın büyüklüğünü ve yükün taşınması da dahil olmak üzere işlerin çoğunun üzerinde durur. Tabii ki, bir asker yetiştirebilir ya da daha fazla taşımalarını sağlayabilirsiniz, ancak ya zaman alır ya da çabuk güç ve yorgunluk harcama pahasına satın alınır. Sürüklenmekten bıkmış bir asker yetenekli değildir, gözlemleyişi ve tepkisi büyük ölçüde azalır, hızlı ve doğru atış yapamaz. Malları ellerinde sürükleyerek bir askeri tüketmek, özünde düşmana bir avantaj vermek demektir. Bu yüzden, rasyonel mal taşıma yöntemleriyle uğraşmak gereğinden fazladır.
Silahlara doğru çekin
Şimdi bütün soru, nasıl yapılacağı. Amerikan kaynaklarında, fizyologlar tarafından önerilen yük normlarına karşı kişisel ekipman ağırlığındaki artış nedeniyle, mal taşıma konularına bir miktar dikkat gösterilmektedir. Optimum yük 22-25 kg içerisinde ise, Amerikan askerinin ekipmanı 35-40 kg'dır ve bazı uzmanlar için (radyo operatörleri, harç topçuları, makineli tüfekler vb.) 45 kg'ı bile geçebilir. Kişisel ekipmanın ağırlığını azaltmak için tekrarlanan girişimler başarısız oldu ve bu durum Amerikalıları ve NATO ülkelerinin diğer ordularını daha rahat giyen kişisel teçhizatlarla ilgilenmeye zorladı. Deneyimlerine göre, kişisel ekipman için en rasyonel yollardan ikisi olduğu açıktır: yelek boşaltma ve sırt çantası.
Fransız askerleri tam teçhizatta. Bunların elinde operasyonlarla mücadele etmek için alınan taktik sırt çantaları.
Bu anlamda bazı umutlar teknik yeniliklere dayanıyor. Böylece, birkaç yıl boyunca DARPA tarafından geliştirilen LS3 robot katırı, Amerikan askeri teknolojik icatlarının doruk noktasıydı. Bu gelişimin amaçları şeffaf olmaktan çok daha fazlasıdır: ünite tarafından taşınan yükün bir kısmını bu robot katına kaydırmak. Ancak, Aralık 2015’te, bu gelişme üzücü bir sonla anlaşıldı: ABD Deniz Kuvvetleri, robotun yürürken yarattığı çok fazla gürültü nedeniyle onu terk etti.
Büyük popülerlik kazanmış olan bir başka gelişme, çeşitli dış iskelet tipleri ile temsil edildi ve giyilebilir ağırlığın 100-120 kg'a kadar arttırılmasına izin verdi (taşıyıcıların işçilik standartlarına göre, 50 kg'ın bir mesafesinden 60 kg taşımasına izin verilmesine rağmen). Amerikalılar ayrıca dış iskeletteki bir kişinin hareket hızını artırmaya ve hatta ona zırh asmaya çalışıyor. Benzer gelişmeler Rusya'da da var. Bununla birlikte, dış iskeletin herhangi bir savaşçı için zorunlu bir ekipman grubu olması muhtemel olmadığı için bir takım puanlar vardır. Bu teknik karmaşıklık ve bakım ihtiyacı ve batarya ihtiyacı (ve kendisi - ek ağırlık). Mermiler ve moloz hasarları, kir, su, don ve dış iskeletteki sınırlı çalışma, yarı bükülmüş pozisyonda, uzanarak ya da hareket ederek hasar olasılığını ekleyin. Sergide, dış iskeletteki avcı havalı görünüyor ve pozisyonu büyük olasılıkla düşman için iyi bir hedef olacak. Dış iskelet, mühendis ve mühendislik birimleri için çok faydalıdır.
Batı yaklaşımında, kişisel ekipmana önem verildiğini ve “kolektif” in neredeyse unutulduğunu belirtmekte fayda var. ABD Ordusu'ndaki her askerin yükünün artmasının ve bu ağırlığı azaltmanın imkansızlığının nedeni bu gibi görünüyor. Bu kötü yaklaşımı kopyalamamız gerekmiyor. Aksine, rasyonel bir şekilde “kolektifi” taşıyan araçların geliştirilmesi, rasyonel mal taşımacılığının yarattığı görevin çözülmesi için önemli fırsatlar yaratır.
Birkaç kişi, bir kişi için uygun olmayan bir yük taşımakta özgürdür. Klasik bir örnek, üzerinde 80 kg kargoya kadar kaldırabileceğiniz bir sedyedir. İki taşıyıcı için, 40, oldukça kabul edilebilir bir ağırlık ağırlığına sahiptir. Özellikle sedyelerin kendileri tüm ergonomi kurallarına tam olarak uyularak yapılırsa. Sedye, 1929 yılında geri yüklenen Sovyet VTsIOT'un bir araştırmasına göre ağırlık taşımanın en rasyonel yollarından biridir. Ancak, ellerinizde bir sedye tutarsanız, genellikle yapıldığı gibi, bu, elinizde hızlı bir yorgunluğa ve ağrıya neden olur, çünkü yük kaslarda değil. Omuzlarınızda bir sedye bulundurmak çok daha iyidir ve bu en iyi yoldur. VTsIOT, fikrin geliştirilmesinde özgün bir yenilik önerdi: bir gergi kayışı. Üzerine gerdirilmemiş kısa bir yeleğim vardı, üzerinde kol kovanlarının altında, gergilerdeki kollardan geçirilen güçlü halkalar vardı. Genel olarak, hamallar sedye kaldırır, kollarını bu halkalardan geçirir ve serbest eller dünyanın sonuna kadar gitmeye hazırdır: gerginin yükü en güçlü sırt kaslarına düşer. Askeri kullanım için çok uygundur, çünkü kalemlerdeki halkalar yelek boşaltma işlemine dikilir. Ek olarak, hamallar sadece kargo taşımakla kalmaz, aynı zamanda silahlarını ellerinde tutar ve taktik olarak önemli olan savaşa hazır olmalarını sağlar.
Sedye yeleğinin bir başka klasikle karşılaştırıldığı ortaya çıktı - “keçi”, mal taşımacılığın en rasyonel yolu. "Keçi" kargo için çapraz askılı, omuz askılı bir bordur. Sırtına koydu. Keçili bir taşıyıcı, üç kilograma (48 kg) kadar kargo taşıyabilir. ve güçlü - ve hatta daha fazlası. Bugün turistler "keçi" nin soyundan geliyor - bir omuz çantasının ve "keçinin" avantajlarını birleştiren şövale sırt çantası. Makinenin ciddiyeti rasyonel olarak sırt ve kalçalara yeniden dağıtılır. Bu tasarımın "Yak" sistemi 70 kg'a kadar taşımanıza izin verir.
Sistem "Yak": kargoyu yerleştirmek için çerçevenin önünde, omuz kayışlarının ve kemerinin arkasında.
Prensip olarak, “elma şarabını” tamamen terk etmek değil, onu bu makineye tedarik etmek mümkündü. Şövale sırt çantasının askeri versiyonu elbette turist çeşitliliğinden farklı olmalı. İlk olarak, torbayı çözme ve makineye başka bir yük takma, örneğin kartuşlar veya mermiler içeren bir kutu. İkincisi, kayışları çıkarma ve makineyi bir kızak sürükle haline getirme yeteneği. Kayışlara özel bir ip ile bağlanabilirler ve avcı uçağı, uzanma dahil yaklaşık 40-50 kg sürükleme ile sürükleyebilir. Savaşın tecrübesine göre, düşman tarafından sürekli olarak vurulacak yer boyunca bir şeyi sürüklemenin tek yolu bu. Bir veya iki sürgü makinesi yaralı kişinin atış alanından çıkmasına yardımcı olabilir. Her durumda, hamalın elleri serbest kalır ve uyanık kalır.
Hala oldukça ağır olan ve kendilerini bir sedyeye ya da şövale sırt çantasına ödünç vermeyen birçok farklı “kolektif” var. Bunlar kutularda, tanksavar sistemlerinde, ağır makineli tüfeklerde ve hatta büyük kalibreli harçlarda ve topçu parçalarında mermi ve mayın olabilir. Birkaç kişi, uzun bir mesafeden çok ağır bir yükü sorunsuz şekilde kaldırabilir ve taşıyabilir. 28 çalışanlarının ton başına ağırlık kaldırabilecekleri ve 7 km mesafeye taşıyabilecekleri deneyler yapıldı. Bu yöntemle, Vietnamlılar, onların howitzer'larını ve harçlarını ormanda sürüklediler. Bunun için çok basit bir cihaz gereklidir: uçlarında çelik halkaların dikildiği emniyet kemerinden yapılmış bir omuz askısı. Omuz üzerine sarkar veya başın üzerine konur ve yükü dorsal ve femoral kaslara dağıtır. Yükü kavramak için köşe çerçevesi biçiminde bir çelik kancaya ve 1,5 metre uzunluğunda bir klipse sahip bir ağırlık kemerine, uçlarında dikilmiş ve bir tırmanma karabina ile donatılmış çelik halkalara sahip olabilirsiniz. Bu tür kayışlara sahip dört kişi, büyük ve ağır, 200-250 kg ağırlığa kadar olan bir kutuya kolayca taşıyabilir, köşelerde kancalarla kancalayabilir ve yükü eliyle tutar. İki, üç veya dört kolayca bir kütüğü kargo kayışlarıyla asarak bir kütüğü taşıyabilir. Bu tür omuz kayışları ve kargo kayışlarının yardımı ile yaralı, oturmuş ve uzanmış halde, uzun ambalajları, konteynerleri, büyük kalibreli mühimmatı ve diğer birçok mal ve silahı silahlara kadar taşıyabilirsiniz. Yükün ağırlığına göre gerekli sayıda taşıyıcıyı vidalamak gerekir, böylece her biri 30-40 kg'dan daha fazla olmamalıdır ve gerekirse uzun mesafeli taşıma - 25 kg'dan fazla olmamalıdır. Örneğin, bir 122-mm D-30 (ağırlık 3200 kg) 128 adamı uzun mesafeli bir obüs taşıma işleyebilir. Bu kayışlar ayrıca gerekirse arabayı çamurdan çekebilir. Bu kayışın avantajı basitliği, karmaşık üretimi, düşük ağırlığı ve her dövüşçü için zorunlu ekipman setine dahil edilmesi olasılığıdır. Ekipmandaki omuz kayışlarının varlığı, herhangi bir ünitenin geçici bir bölme taşıyıcı yapmasını sağlar. Ve bu durumda, eller serbest kalır ve kargoya sahip hamallar kısmen mücadele hazırlığını korur.
Görüldüğü gibi, tasarım açısından çok basit, yüklerin rasyonel bir şekilde taşınması için cihazlar motorlu tüfek ünitelerine çok şey kazandırıyor. Normal yüklerini taşıyarak en az çabayı harcayabilirler. Ek mühimmat veya ağır silahlar gibi başka bir kargoyu alıp sürükleyebilirler ve hatta savaş kabiliyetlerini kaybetmeden düşman ateşi altında bile yapabilirler. Suvorov’un dövüş yönteminin mevcut olduğu ortaya çıktı - gizli bir ayak yürüyüşü ve beklenmedik bir yerde düşmanın ani bir saldırı, hareket halindeyken, sürpriz, tüm sert ateşi avantajlarını kullanarak, eğitimli ve deneyimli bir rakip arasında bile paniğe yol açtı. Bu cihazları malların rasyonel taşınması için savaşçı ekipmanının zorunlu bir parçası haline getirmenin birçok faydası vardır.