Narsisizm, Amerikan Psikiyatri Birliği’nin Teşhis ve İstatistik El Kitabı’nda bir kişilik bozukluğu olarak sınıflandırılır. Tüm kişilik bozukluklarında olduğu gibi, narsisizm de köklü ve değişmeye meyillidir. Bununla birlikte, narsistik davranış düzeyleri hafiften şiddetli bir süreklilik gösterir.
Narsistik özelliklere sahip kişiler genellikle dikkatin merkezi olmaya çalışırlar. Yüzeyde benlik saygısına sahip gibi görünebilirler ancak kolayca dengesizlik çekiliyorlar ve ufak eleştirilere karşı oldukça duyarlıdırlar.
Narsistin bir diğer özelliği, başkalarının duygularına duyarsız kalması, yakın aile üyelerinden bile yararlanmalarına yol açmasıdır. Bu kişilik bozukluğunun en zararlı yönü olabilir, çünkü bu kişilerle olan ilişkiler sığdır ve narsisistlerin ortakları marjinalize olma eğilimindedir.
Narsisistik spektrumda kişiliklerin klasik bir özelliği, fiziksel görünümle ilgili aşırı endişedir. Narsistik insanlar iç anlamda zayıf bir içgüdüsüne sahiptirler. Dışarıdaki övgü için aç, onlar ne pahasına olursa olsun arayabilirler.
Narsisçılar başkalarını kıskanır ve başkalarının başarılarını, hatta yakın aile bireylerinin başarılarını göze almaya ihtiyaç duyarlar.
Narsisistler genellikle ahlaki açıdan şüpheli davranışlara girerler ve spektrumun en uç noktasında yasayı çiğnemektedirler.
Narsisistin kusursuz dış görünümü, kendinden nefret duygusudur. Narsisizm, narsisist yakın ilişkilerini kaybetmeye başlayıncaya kadar veya itibarının çekilmesine kadar çalışan bir savunma mekanizmasıdır. Bu olduğunda, narsisist bir terapistten yardım isteyebilir. Narsisistik kişilik bozukluğu, tedavide zor bir bozukluk olabilir çünkü terapi süreci, kendini keşfetmeyi gerektirir; bu da nergislerin tanımı gereği kaçınılması gereken şeydir. Narsisistler, yalnızca özenle hazırlanmış imajı parçalamaya başladıklarında tedaviye başvurmaya eğilimlidirler.