We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Aces Kasırgası 1941-45, Andrew Thomas. Bu kitap, Kuzey Afrika, Akdeniz ve Burma ormanlarındaki kariyerine bakmaya devam etmeden önce 1941'de İngiltere'de bir cephe savaşçısı olarak son aylarıyla başlayan Hurricane'in sonraki kariyerini kapsar [daha fazla gör]
Uçuşta Hawker Hurricane'in Alt Yüzü - Tarih
Kasırga, 2. Dünya Savaşı'nın çoğuna, daha iyi bilinen kuzeni Spitfire'ın gölgesine dayanmak zorunda kaldı, ancak mirası kendi adına konuşuyor — 2. Dünya Savaşı sırasında Britanya Savaşı'nda düşürülen Luftwaffe (Alman Hava Kuvvetleri) uçaklarının %55'i Kasırgalar tarafından yapıldı. Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin beygir gücü olan Hurricanes, Spitfires için 19'a kıyasla toplam 32 filo oluşturdu. Kuzeninden daha yavaştı ve daha az gösterişliydi, ancak tasarımı hala üzerinde çalışılırken, Hurricane'in arzusu hız değil dayanıklılıktı.
6 Kasım 1935'te bugün, Hawker Hurricane'in ilk prototipi gökyüzüne çıktı. Bu, İngiltere tarafından inşa edilen ilk çift kanatlı ve 300 mil bariyerini aşan ilk uçaktı. RAF performansından tam anlamıyla etkilendi ve 600 adet sipariş verdi.
Savaşın bitiminden önce, farklı görevler ve savaş tiyatroları için yükseltmeler ve modifikasyonlarla binlerce kasırga daha inşa edildi. Bazıları, gemilerin güvertesinden mancınık fırlatmak için değiştirildi bir düzine kadar, gece savaşları için radarla donatıldı (hiç harekete geçmemiş olmalarına rağmen). Rusya, toplam 3.000 uçak sevkiyatı aldı. Dünya Savaşı sırasında toplam 14.000 kişi uçtu.
Hawker Hurricane'i Britanya Savaşı'nın beygir gücü olarak düşünüyoruz ve genellikle Spitfire kadar hızlı veya çekici olmadığı kabul edilse de, çoğu pilot onu çok fazla ceza alabilecek oldukça verimli bir silah platformu olarak buldu. Çoğu, ama hepsi değil.
Savaş sırasında yaklaşık 14.500 Kasırga inşa edildi ve uçak gemilerinden (Deniz Kasırgası) İngiltere, Avrupa, Uzak Doğu, Akdeniz, Kuzey Afrika, Atlantik Okyanusu ve Norveç Denizi üzerinde her yere hizmet ettiler. ticaret gemilerinden ve Rusya'dan fırlatıldı.
3.000 Ödünç Verme Kasırgası Rus müttefiklerimize teslim edildi ve orada minnetle, ancak coşkuyla karşılanmadılar.
Sovyet pilotu Vitaly Klimenko, değerlendirmesinde acımasızdı. 1 Aralık 1941'de Yedek Hava Alayı Kasırgalarla yeniden donatıldı.
“Bir savaşçıdan ziyade bir hurda parçasıydı!” dedi Klimenko¹ “A MiG alçak irtifada beceriksiz olabilir, ama daha yükseğe uçarken kendimi bir kral gibi hissettim. Karşılaştırıldığında, Kasırga yavaş ve hantaldı – kanatları çok kalındı.
Diğer eleştirileri, pilotun Rus uçaklarına kıyasla çok ince olan zırh plakasını ve silahını içeriyordu: “Kanatlardaki ilk sekiz makineli tüfek, müthiş bir silah gibi görünüyordu, ancak Hurricane'in cephane deposu çok azdı” .
Ve Merlin XX motoru onu da memnun etmedi: “[onlar] kötüydü. Motor takviyesi kullanmamış olsanız bile aşırı ısınabilir ve sıkışabilirler.
Uzman değilim ama 100 oktanlı uçak yakıtı için tasarlanan Merlin XX'lerin 95 oktanlı Sovyet yakıtından bu kadar memnun kalmamış olabileceğinden şüpheleniyorum.
Birkaç Rus pilottan da benzer şikayetler geldi ve son zamanlarda Igor Kabarov'un otobiyografisini, /> ‘Swastika in the Gunsight‘'yı okuyordum ve burada biraz daha ayrıntı ekliyor.
Kabarov, Leningrad'ı savunan Baltık Filosu Hava Kuvvetleri ile uçtu ve Sovyetler Birliği Kahramanı da dahil olmak üzere birçok madalya kazandı. 132 hava muharebesine katıldığı ve 28 düşman uçağını düşürdüğü – 476 sortisinde –, Hurricane dahil olmak üzere bir dizi farklı uçak tipi² uçtu.
Mayıs 1942'de Kabarov'un alayı, yeni Hawker Hurricanes uçağıyla yeniden donatmak için Leningrad yakınlarındaki bir üsse uçtu.
Burada bizi bekleyen yeni İngiliz dövüşçüleri Hawker Hurricanes vardı. Her şeyden önce, Kasırga'nın boyutu bizi vurdu. Hem uzunluk hem de açıklık olarak Yak'ımızın neredeyse yarısı kadar büyüktü. Kambur, uzun ‘bacaklar’ üzerindeyken oldukça garip görünüyordu.”
Kaberov ve meslektaşları, tüm İngilizce etiketlere ve fit cinsinden emperyal – irtifa, saatte mil cinsinden hız ve litre değil galon cinsinden yakıt ölçümlerine çabucak alışmak zorunda kaldılar. Ancak Klimenko gibi onlar da silahlanmaya boyun eğmediler.
“Her kanatta altı adet tüfek kalibreli – kanada monteli on iki makineli tüfek vardı. Sovyet toplarımızdan ve ağır kalibreli makineli tüfeklerimizden sonra bunu yetersiz gördük. Pilot koltuğunun arkasındaki zırhı da beğenmedik. Yüksek hızlı topların ve zırh delici roketlerin olduğu bir zamanda, biri diğerinin üzerine dikey olarak yerleştirilmiş 4 mm'lik iki plastik levhadan oluşuyordu. ‘Neden bir bastonla delebiliyorsun,’ dedi Sukhov ve hepimiz onunla hemfikir olduk. Karargah memnuniyetsizliğimizi öğrendi. Kasırgalardaki zırh ve silahları değiştirmek için hemen Moskova'ya uçmamız emredildi.
Rus test pilotu Vladimir Konstaninovich, yükseltilmiş Hurricane ile hava alanına dönmeden önce, Kaberov'un Kasırgasını denedi ve daha sonra, bir Yak olmasa da, artık uygun kanonlarla donatıldığını düşündüğünü açıkladı. NS hava muharebesinde kullanmak mümkün.
bir şey onlar NS Eve doğru uçuşlarında dikkat çeken şey, sakin düz uçuşta Kasırga'nın önce dalacağı, sonra burnunu kaldıracağıydı. “İşte böyle uçtu, eğildi”.
Yine uzman değilim, ancak değişikliklerin yeni uçuş özellikleriyle bir ilgisi olabileceğinden şüpheleniyorum.
Kaberov buna boyun eğmiş görünüyordu…
“Ben ‘Hurricane’ adının makinenin teknik özelliklerine pek uymadığını düşündüm. Üzerindeki silahlar artık iyi durumdaydı; iki adet 20 mm top ve iki adet ağır kalibre makineli tüfek. Bir patlama ve parçalar herhangi bir uçaktan uçardı. Zırh kaplaması (LaGG'mizden alınmıştır) iyiydi. Böyle bir koruma taş bir duvar gibiydi. Ufuk göstergesi de harika bir araçtı. Onunla bulutlarda uçmak kolaydı. Radyo ev telefonu gibi muhteşem bir şekilde çalışıyordu: ne gürültü ne de çıtırtı. Ama hız, hız. . . . Hayır, bu uçak bir kasırga olmaktan çok uzaktı. Yükseklik kazanmak yavaştı ve dalışta iyi değildi. Dikey manevra kabiliyetine gelince – hiç iyi değil!”
Komiserimiz “Yefimov doğru anladı: ‘Uçak gayet iyi, metal olduğu için alev almıyor. Ondan ateş edebilirsiniz. Ancak manevra kabiliyeti ve hız yerine –’Rus zekanızı kullanmalısınız!”
Hawker Hurricane 1, RAF Müzesi, Hendon'da
Mayıs 1985'te Igor Kaberov, bir eşleştirme (Novgorod & Watford) heyetinin bir parçası olarak İngiltere'yi kısaca ziyaret etti. Buradayken kendisine Hendon'daki RAF Müzesi gösterildi ve bir Kasırganın kokpitinde oturmasına izin verildi. Bu olabilirdi!
¹ Artem Drabkin tarafından yazılan /> Barbarossa ve Moskova'ya Geri Çekilme: Sovyet Savaş Pilotlarının Hatıraları'nda yer alan pilotlardan biri
² Kısa Polikarpov I-16 ile başladı, Mig 3 ve Yak 1'i ve en sevdiği LaGG 3'ü ve daha sonra LaGG 5'i uçurdu.
Çok Fazla Motor İmkanı
Uçağın geçmişi karıştıysa, motorların geçmişi daha da vahim! Onlar hakkında bütün kitaplar yazıldı ve hatta Rolls Royce bile yayınladıkları 1953 raporunda bazı ayrıntıları yanlış anladı. Peki, bu uçakta tam olarak hangi motora sahibiz? Size kesin olarak söyleyebileceğim tek şey, motor bölmesini son santimine kadar dolduran büyük, kırmızı, hoş görünümlü bir V-12 olduğu ve güzel çalıştığı, kulağa hoş geldiği ve ittirdiğinizde oldukça tatmin edici bir his verdiği. Kalkışta gaz kelebeği yukarı. Mevcut motor veri plakası şunları gösterir:
|TİP MERLIN 500 / 45 306773|
SAĞ EL TRAKTÖRÜ
|Motor veri plakası|
(büyük versiyonları için fotoğraflara tıklayın)
Kalın baskı, veri plakasına kalıplanmış, çok soluk ve yıpranmış, 306773” damgalı ve tam olarak kesilmiş. Muhtemelen fabrikadan bu şekilde geldi, ama kim bilir ne tür kafaları var ve kayıtları kapsamlı bir şekilde araştırmadan hangi iç kısımları değişti —. Bu bile bazı şeyleri netleştirmeyebilir. Hikaye, orijinalinden yaklaşık 200 HP daha fazla olduğu, ancak beygir gücünün de kafa karıştırıcı olduğu.Farklı fabrikalarda üretilen şaşırtıcı sayıda uçak modeline ek olarak, her fabrika tarafından çok sayıda farklı motor kuruldu ve daha sonraki yıllarda , motorlar daha sonraki modeller için de değiştirildi. Fabrikadan 500 serisi bir motorla herhangi bir Hurricane çıkması olası değildir, ancak modern operatörler "özgünlük" için çalışırken büyük sorunlarla karşı karşıyadır. Bu konuda daha fazla bilgi için dünyaca ünlü uçak motoru tarihçisi Graham White, , harika bir Web sitesi işletiyor. Ondan gelen yorumlar için kenar çubuğuna bakın.
Bir simge hizmete girer
Yeni avcı uçağının bir prototipi Ekim 1935'in sonunda hazırdı. Kontrollerde Hawker test pilotu P. W. S. Bulman ile Kingston'daki Hawker fabrikasından ilk kez uçtuğu Brooklands yarış pistine taşındı.
Britanya Savaşı sırasında, Kasırga aslında Spitfire'dan sayıca fazlaydı ve daha fazla "öldürme"ye neden oldu, ancak genellikle ikincisinin çarpıcı görünümü ve efsanevi manevra kabiliyeti tarafından gölgede bırakıldı.
Spitfire, Hurricane'i hem geride bırakabilir hem de tırmanabilir, bu da onu Luftwaffe pilotları arasında en korkulan it dalaşı yapar. Ancak Hurricane, daha isabetli ateşlemeye izin veren daha sağlam bir silah platformuydu. Ayrıca Spitfire'dan çok daha fazla hasarı emebilir, tamiri daha kolaydı ve genellikle ikisinin daha sağlam ve güvenilir olduğu düşünülürdü.
Uçuş Teğmen Hugh Ironside'ın dediği gibi, "Kasırga'yı telaşlandıramazsınız."
LF363 Kasırgası – felaketten 25 yıl sonra
Eylül 2016, Flight'ın uzun tarihinin en ciddi kazası olan 1991 yılında BBMF Hurricane LF363'ün başına gelen kazanın 25. yıldönümü.
11 Eylül 1991'de LF363 Kasırgası, Coningsby'den Jersey'e giderken, Lancaster ve bir Spitfire eşliğinde, Wittering yakınlarında motorunda bir eksantrik mili arızası meydana geldi. Gürültülü bir patlama oldu, egzozlardan dumanlar çıkarak çok sert çalışmaya başladı. Pilot, Filo Lideri Allan Martin, uçağı acil yardımın sağlanabileceği RAF Wittering'e inmeye zorlamaya çalıştı. Ne yazık ki, motor, Hurricane'in durduğu yaklaşımın geç bir aşamasında tamamen başarısız oldu ve alt takım hala geri çekilmiş durumdayken havaalanına çarptı. Pistten geriye doğru kaydı ve durma noktasına geldiğinde alevler içinde kaldı. Neyse ki, çarpma sırasında kokpit kaçış kapısı düşmüş ve pilot kaçmayı başarmış ve kendi sözleriyle "bunu kontrol et". Kırık bir ayak bileği ve küçük yanıklarla kurtulduğu için şanslıydı.
O sırada çekilen fotoğrafların gösterdiği gibi, LF363'e verilen hasar ciddiydi, gövde ve kanatlar önemli ölçüde hasar gördü ve motor burundan çıktı. Savaş zamanında bu ölçüde hasar görmüş bir uçağın iptal edileceğine dair çok az şüphe vardır.
LF363'ün enkazı Coningsby'ye geri taşındı. BBMF hangarının bir köşesinde üç yıl boyunca çok üzgün görünüyordu ve geleceği üst düzeyde tartışıldı. Sonunda, uçuşa elverişli Kasırgalar çok nadir olduğu için, LF363'ün yeniden inşa edilmesine karar verildi, ancak Flight, Spitfire'larından birini (PR Mk XIX PS853, şimdi Rolls-Royce tarafından işletiliyor) satmak zorunda kaldı. yeniden inşa et.
1994 yılında LF363 Kasırgası'nın kalıntıları, Audley End, Essex'teki Historic Flying Ltd'ye taşındı ve burada, uçağı tekrar hayata döndürmek ve tekrar uçuşa elverişli hale getirmek için önümüzdeki dört yıl boyunca özenli bir yeniden inşa yapıldı. 29 Eylül 1998'de, LF363 Kasırgası yedi yıl içinde ilk kez o zamanki OC BBMF, Filo Lideri Paul &lsquoMajor'un Day OBE AFC'sinin yetenekli ellerinde tekrar uçtu ve Al Martin bu önemli olaya tanık oldu. LF363 daha sonra Uçuşa yeniden katıldı ve neredeyse yok edilmesinden 25 yıl sonra hizmet vermeye devam ediyor.
LF363 Kasırgası, neredeyse yok edilmesinden 25 yıl sonra BBMF ile uçmaya devam ediyor (fotoğraf: John Dibbs)
1940-05-14'te Hurricane I N2380 ve Uçuş Teğmen PP Hanks'in Uçuşu
Peter Hanks, Nottinghamshire'daki Worksop College'da eğitim gördü.
1 Nolu Filo ile Fransa'ya gönderildiğinde 22 yaşındaydı ve alevler içinde vurulup balyalanmadan önce Mayıs ayının ilk beş gününde altı zafer elde etti.
Peter Hanks, Nottinghamshire'daki Worksop College'da eğitim gördü.
1 Nolu Squadron ile Fransa'ya gönderildiğinde 22 yaşındaydı ve alevler içinde vurulup Kasırgasından balyalanmadan önce Mayıs ayının ilk beş gününde altı zafer elde etti. İngiltere'ye döndü ve hayır olarak gönderildi. Eğitmen olarak Anston Down'da 5 OTU. Aralık 1940'ta bu sefer 257 Nolu Filo ile operasyonel uçuşa devam etti. Daha sonra 56 Nolu Filo'ya liderlik etmek için gönderildi. Duxford ve Coltisall'da görev yaptıktan sonra Ağustos 1942'de Kanat Lideri olarak Malta'ya gönderildi ve burada daha fazla zafer kazandı. İtalya'da ve ardından İngiltere'de görevlendirmeler, savaş sona erdiğinde, 13 düşman uçak gemisinin imha edildiğine inanıldığı için takip etti.
RAF'ta kaldı ve 1950'lerde ve 1960'larda bir Master Radar İstasyonu olan RAF Patrington'da Coltisall ve İstasyon Komutanı'na komuta etti. Haziran 1964'te emekli oldu. Bir noktada Peter Hanks, öldüğü Güney Afrika'ya taşındı (1984)
BE505 –, 2020 uçuş sezonu için geliyor
• 1942 yılında Canadian Car & Foundry Company fabrikasında CCF/R20023 yapı numarası olarak inşa edilmiştir. Uçak başlangıçta RAF için bir Mk.1 olarak sipariş edildi ve askeri seri numarası AG287'ye tahsis edildi. Üretim partisi daha sonra RCAF kullanımına yönlendirildi ve yeni bir Kanada dizisi, 1374 tahsis edildi.
• 11 Şubat 1942'de teslim edildi, 1943'te Mk.XII standardına yükseltilmek üzere fabrikaya iade edilene kadar RCAF ile hizmet etti; buna daha güçlü Packard yapımı Merlin 29 motorunun montajı da dahildi. RCAF kullanımına geri dönerek 1 (F) OTU'ya (Bagotville, Quebec) verildi ve 6 Eylül 1944'te suçlaması düşürülene kadar burada kaldı.
• Çatışmaların sona ermesinin ardından, uçak gövdesi, o dönemde hayatta kalan birçok RCAF Kasırgası gibi özel sektöre satıldı ve çoğu zaman, traktörleri ve makineleri çalışır durumda tutmak için parçalarını bağışlayan çok ihtiyaç duyulan 'donanım mağazaları' haline geldi. Kanada çayırı. BE505 şanslıydı ve büyük ölçüde bütün kaldı ve 1970'lerde koleksiyoncu Jack Arnold tarafından satın alındı.
• Diğer koleksiyonerlerin ellerinden geçtikten sonra Hawker Restorations Ltd.'den Tony Ditheridge tarafından satın alındı. İngiltere'ye dönerek ilk olarak gelecekteki bir kişisel proje olarak saklandı, 2005 yılında HRL'nin Suffolk'taki tesisinde restorasyon çalışmaları ciddi bir şekilde başladı. Proje, 2007 yılında Hangar 11 Collection tarafından satın alınana ve G-HHII olarak yeniden tescil edilene kadar istikrarlı bir ilerleme kaydetti. Kapsamlı restorasyon Ocak 2009'da tamamlandı ve bu nadir Hurricane, 1942 baharında 174 (Mauritius) Filosu tarafından işletilen Manston merkezli bir Mk IIB olan BE505'in işaretlerinde göz alıcı bir avcı-bombardıman uçağı konfigürasyonunda piyasaya sürüldü. Restorasyon sonrası ilk uçuşu 27 Ocak 2009'da North Weald'da gerçekleşti.
• O zamandan beri BE505, iki kişilik bir konfigürasyona dönüştürüldü ve 2020 uçuş sezonu için uçuşların halka sunulacağı Biggin Hill Heritage Hangar'daki yeni evine taşındı.
Uçuşta Hawker Hurricane'in Alt Yüzü - Tarih
Hawker-CCF Hurricane Mk.X
Kanada yapımı tek motorlu tek kişilik avcı ve avcı-bombardıman uçağı
Fotoğrafları Arşivle 1
Hawker-CCF Hurricane Mk.X (NX33TF, c/n CCF/41H/8020, AE977/LE-D, 1941) Planes of Fame Hava Müzesi, Chino, California'da sergileniyor (8/27/2003)
Hawker-CCF Hurricane Mk.X (NX33TF, c/n CCF/41H/8020, AE977/LE-D, 1941) Planes of Fame Hava Müzesi, Chino, California'da sergileniyor (8/4/2004)
genel bakış 2
- Hawker Kasırgası
- Rol: Savaşçı
- Üretici: Hawker Aircraft Gloster Aircraft Company Canadian Car and Foundry Austin Motor Company
- Tasarımcı: Sydney Camm
- İlk uçuş: 6 Kasım 1935
- Giriş: 1937
- Birincil kullanıcı: Kraliyet Hava Kuvvetleri Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri
- Yapım: 1937-1944
- İnşa sayısı: 14.533
Hawker Hurricane Mk.I, Kraliyet Hava Kuvvetleri (RAF) için Hawker Aircraft Ltd tarafından tasarlanmış ve ağırlıklı olarak inşa edilmiş bir İngiliz tek kişilik savaş uçağıdır. Büyük ölçüde Supermarine Spitfire tarafından gölgede bırakılmış olsa da, uçak Britanya Savaşı sırasında ünlendi, RAF'ın savaştaki hava zaferlerinin %60'ını oluşturdu ve İkinci Dünya Savaşı'nın tüm büyük tiyatrolarında görev yaptı.
1930'ların tasarımı, çeşitli versiyonlar ve uyarlamalar yoluyla gelişti ve bu, önleme-savaşçıları, avcı-bombardıman uçakları ("Hurribombers" olarak da adlandırılır) ve yer destek uçağı olarak görev yapan bir dizi uçakla sonuçlandı. Deniz Kasırgası olarak bilinen diğer versiyonlarda, gemilerden çalışmayı sağlayan modifikasyonlar vardı. Bazıları, "Hurricats" olarak bilinen, mancınıkla fırlatılan konvoy eskortları olarak dönüştürüldü. 1944'ün sonuna kadar 14.000'den fazla Kasırga inşa edildi (yaklaşık 1.200'ü Deniz Kasırgalarına dönüştürülmüş ve yaklaşık 1.400'ü Kanada Otomobil ve Dökümhanesi tarafından Kanada'da inşa edildi).
Tasarım ve gelişim 2
Hurricane, Hawker tarafından, daha sonra sadece PV-12 olarak bilinen yeni Rolls-Royce motoru etrafında inşa edilmiş bir savaş uçağı için Hava Bakanlığı spesifikasyonu F.36/34'e (F.5/34 ile değiştirildi) yanıt olarak geliştirildi. Merlin olarak ünlü olmak. O zaman, RAF Avcı Komutanlığı, her biri Hawker Fury, Hawker Hart varyantı veya Bristol Bulldog ile donatılmış sadece 13 filodan oluşuyordu - tümü sabit hatveli ahşap pervanelere ve geri çekilemez alt takımlara sahip çift kanatlı. 1934'ün başlarında başlayan tasarım, Sydney Camm'in eseriydi.
Sydney Camm'ın Hava Bakanlığı'nın şartnamesine yanıt olarak sunulan orijinal planları ilk başta reddedildi (görünüşe göre Hava Bakanlığı için "fazla ortodoks"). Camm teklifi yırttı ve bir Hawker özel girişimi olarak bir savaşçı tasarlamaya başladı. Ekonomi göz önünde bulundurularak, Hurricane mümkün olduğu kadar çok sayıda mevcut alet ve aparat kullanılarak tasarlandı (uçak, başarılı Hawker Fury'nin tek kanatlı bir versiyonuydu) ve uçağın başarısına büyük katkıda bulunanlar bu faktörlerdi.
"Fury Monoplane"nin ilk tasarım aşamaları bir Rolls-Royce Goshawk motoru içeriyordu, ancak bunun kısa bir süre sonra yerini Merlin aldı ve geri çekilebilir bir alt takıma sahipti. Tasarım "Interceptor Monoplane" olarak bilinir hale geldi ve Mayıs 1934'e kadar planlar ayrıntılı olarak tamamlandı. Yeni tasarımı test etmek için onda bir ölçekli model yapıldı ve Teddington'daki Ulusal Fizik Laboratuvarına gönderildi. Bir dizi rüzgar tüneli testi, tasarımın aerodinamik niteliklerinin uygun olduğunu doğruladı ve o yılın Aralık ayına kadar, uçağın tam boyutlu bir ahşap maketi oluşturuldu.
İlk prototipin (K5083) yapımına, PV-12 Merlin motorunu içeren Ağustos 1935'te başlandı. Uçağın tamamlanan bölümleri, Hawkers'ın bir montaj kulübesinin bulunduğu Brooklands'e götürüldü ve 23 Ekim 1935'te yeniden monte edildi. Takip eden iki hafta boyunca zemin testleri ve taksi denemeleri yapıldı ve 6 Kasım 1935'te prototip, hava ilk kez Hawker'ın baş test pilotu Uçuş Teğmeni (daha sonra Grup Kaptanı) PWS Bulman'ın ellerinde. Uçuş Teğmen Bulman, sonraki uçuş testlerinde diğer iki pilot tarafından desteklendi, Philip Lucas deneysel test uçuşlarından bazılarını uçurdu, John Hindmarsh ise firmanın üretim uçuş denemelerini gerçekleştirdi. Daha sonra Empire Test Pilot Okulu'nun kurucu Komutanı olacak olan Sammy Wroath, Hurricane için RAF test pilotuydu ve onun coşkulu desteği, üretime geçmesine yardımcı oldu.
RAF'ın mevcut ön hat çift kanatlı avcı uçaklarından daha hızlı ve daha gelişmiş olmasına rağmen, Hurricane'in tasarımı tanıtıldığında zaten modası geçmişti. Önceki çift kanatlı uçaklardan geleneksel Hawker yapım tekniklerini, kaynaklı bağlantılar yerine mekanik olarak sabitlenmiş olarak kullandı. Yüksek gerilimli çelik borulardan oluşan Warren kiriş tipi bir gövdesi vardı; bunun üzerine, üzerine katkılı keten kaplamayı taşıyan çerçeveler ve daha uzun parçalar oturdu. Çelik boru yapının sağladığı bir avantaj, top mermilerinin patlamadan ahşap ve kumaş kaplamanın içinden geçebilmesiydi. Çelik borulardan biri hasar görmüş olsa bile, gereken onarım işi nispeten basitti ve hava sahasında yer ekibi tarafından yapılabilirdi. Spitfire'da olduğu gibi, patlayan bir top mermisi nedeniyle hasar gören tamamen metal bir yapı, tamir için daha özel ekipman gerektiriyordu. Eski moda yapı, aynı zamanda, Hurricane'lerin saha koşullarında nispeten basit ekipmanlarla montajına da izin verdi. Sandıklı Kasırgalar Batı Afrika'da toplandı ve Sahra üzerinden Orta Doğu tiyatrosuna uçtu ve yerden tasarruf etmek için, bazı Kraliyet Donanması uçak gemileri, yedek Deniz Kasırgalarını demonte olarak hangar perdelerine ve güverte başlığına asılan ana montajlarına taşıdı. gerektiğinde yeniden monte edin.
Başlangıçta kanat yapısı iki çelik direkten oluşuyordu ve ayrıca kumaş kaplıydı. Birkaç kumaş kanatlı Kasırga, Britanya Savaşı sırasında hala hizmetteydi, ancak iyi bir kısmının kanatları servis sırasında veya onarımdan sonra değiştirildi. Kanatların değiştirilmesi, uçak başına yalnızca üç saatlik bir çalışma gerektiriyordu. Nisan 1939'da tamamen metal, stresli deriden bir Duraluminium kanadı tanıtıldı ve sonraki tüm markalar için kullanıldı. "Metal tenli kanatlar, kumaş kaplı kanatlardan 80 mil (130 km/s) daha yüksek bir dalış hızına izin verdi. Yapıları çok farklıydı ancak kumaş kaplı kanatlarla değiştirilebilirlerdi ve bir deneme Hurricane (L1877) , kumaş kaplı iskele kanadı ve metal kaplı sancak kanadı ile bile uçuruldu.Metal kaplı kanatların kumaş kanatlara göre en büyük avantajı, metal kanatların altında çok fazla yapıya ihtiyaç duymadan çok daha fazla stres yüklerini taşıyabilmesiydi.”
Ardından, kuyruk düzeltici seti ile gaz ve karışım kolunu tamamen ileri alın. ve maksimum devirde kısa sürede temizlenen gri egzoz dumanı üflemeleri sürpriz oldu! Ani bir hızlanma dalgası olmadı, ancak ön camın her iki yanındaki egzozlardan gelen gök gürültülü bir kükreme ile sadece hızda sabit bir artış oldu. Geriye dönüp bakıldığında, ilk Hurricane sortisi bir sevinç anıydı, aynı zamanda bir rahatlama anıydı. Pilotun uyum sağlaması gereken yeni hız ölçeğinin yanı sıra, Hurricane, kararlı, güvenli çift kanatlı öncülü Hart'ın tüm özelliklerine sahipti, ancak daha canlı kontroller, daha fazla hassasiyet ve tüm bu performans ile geliştirildi. (Stajyer bir pilot olan Roland Beamont, bir Kasırgadaki ilk uçuşunu anlatıyor.)
Camm'in önceliklerinden biri, pilota her yönden iyi bir görünürlük sağlamaktı. Bu amaçla, kokpit gövdede oldukça yükseğe monte edildi ve ayırt edici bir "kambur destekli" siluet oluşturuldu. Pilotun kokpite erişimi, iskele kanadının arka kenarının altına monte edilmiş geri çekilebilir bir "üzengi" ile desteklendi. Bu, kokpitin hemen arkasında gövde üzerinde bir tutamağı kapatan yaylı menteşeli bir kanatla bağlantılıydı. Kanat kapatıldığında, ayak sesi gövdeye geri çekildi. Ayrıca her iki kanat kökü de kaymaz malzemeden şeritler ile kaplanmıştır.
Buna karşılık, çağdaş Spitfire tamamen metal monokok yapı kullandı ve bu nedenle hem daha hafif hem de daha güçlüydü, ancak mermi hasarına daha az toleranslıydı. Bakım kolaylığı, geniş iniş takımı ve iyi huylu uçuş özellikleri ile Hurricane, güvenilirliğin, kolay kullanım ve istikrarlı bir silah platformunun performanstan daha önemli olduğu operasyon salonlarında, tipik olarak kara saldırısı gibi rollerde kullanılmaya devam etti. Orijinal spesifikasyonun tasarım gereksinimlerinden biri, Hurricane'in yanı sıra Spitfire'ın da bir gece savaşçısı olarak kullanılmasıydı. Kasırga, geceleri uçmak için nispeten basit bir uçak olduğunu kanıtladı ve gece saatlerinde birkaç Alman uçağının düşürülmesinde etkili oldu. 1941'in başlarından itibaren, Hurricane, kalkış veya iniş sırasında gece bombardıman uçaklarını yakalamak amacıyla geceleri Fransa'daki Alman hava limanlarında devriye gezen bir "davetsiz misafir" uçağı olarak da kullanılacaktı.
Üretme 2
Şimdiye kadar yapılmış son Kasırga, s/n PZ865, 14.533. Başlangıçta "The Last of the Many" olarak bilinen ve Hawker'a ait olan bir Mk.IIc versiyonu, bu uçak şimdi Britanya Savaşı Anma Uçuşu tarafından uçuyor Hurricane, esas olarak nispeten basit yapısı nedeniyle Haziran 1936'da üretime sipariş edildi. ve üretim kolaylığı. Savaş giderek daha olası göründüğünden ve RAF'a etkili bir savaş uçağı sağlamak için zaman çok önemli olduğundan, Hurricane iyi anlaşılmış üretim teknikleri kullanırken, daha gelişmiş Spitfire'ın üretime sorunsuz bir şekilde girip giremeyeceği belirsizdi. Bu, yapımı Hurricane ile aynı prensipleri kullanan uçaklar üzerinde çalışma ve tamir etme konusunda deneyimli olan servis filoları için de geçerliydi ve tasarımının sadeliği, filo atölyelerinde bazı olağanüstü onarımların doğaçlama yapılmasını mümkün kıldı. Hurricane ayrıca Spitfire'dan önemli ölçüde daha ucuzdu ve Spitfire için 15.200 yerine 10.300 adam saat üretmesi gerekiyordu.
Merlin II motoruyla çalışan ilk üretim uçağının ilk uçuşu 12 Ekim 1937'de gerçekleşti. RAF ile hizmete giren ilk dört uçak, takip eden Aralık ayında RAF Northolt'ta No. 111 Squadron RAF'a katıldı. İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle, yaklaşık 500 Kasırga üretildi ve 18 filo donattı.
1940 yılında, Uçak Üretim Bakanı olan Lord Beaverbrook, savaşta hasar görmüş Kasırgaları onarmak ve elden geçirmek için birkaç üreticinin görevlendirildiği bir organizasyon kurdu. Sivil Onarım Teşkilatı ayrıca, daha sonra eğitim birimlerine veya diğer hava kuvvetlerine gönderilen, savaştan yıpranmış uçakları elden geçirdi. Bir diğeri, Manchester yakınlarındaki Barton havaalanında bulunan David Rosenfield Ltd.
Toplamda 14.000'den fazla Kasırga ve Deniz Kasırgası üretildi. Hurricane'lerin çoğu Hawker tarafından yapıldı (1944'e kadar ürettiler), Hawker'ın kardeş şirketi Gloster Aircraft Company 2750'ye ulaştı. Austin Aero Company, Mk.X olarak bilinen 1.400 Hurricane'in üretiminden sorumlu olarak Fort William, Ontario, Kanada'da 300. Canada Car and Foundry inşa etti.
1939'da Yugoslavya'da Zmaj ve Rogozarski tarafından 100 Hurricane üretimi başlatıldı. Bunlardan 20 tanesi Nisan 1941'e kadar Zmaj tarafından inşa edildi. Bunlardan birine DB 601 takıldı ve 1941'de test uçuşu yapıldı.
Fairey'in Belçikalı yan kuruluşu Avions Fairey SA ile Belçika Hava Kuvvetleri için 1938'de 80 Hurricanes için bir sözleşme yapıldı ve bu uçakları dört adet 13,2 mm makineli tüfekle donatmak amacıyla bir sözleşme yapıldı. Mayıs 1940'taki Blitzkrieg sırasında bu silahla üçü inşa edildi ve ikisi uçtu, en az 12 tanesi Avions Fairey tarafından geleneksel sekiz tüfek kalibreli makineli tüfek silahıyla inşa edildi.
Operasyonel Geçmiş 2
İlk 50 Hurricane, 1938'in ortalarında filolara ulaşmıştı. O zamanlar, üretim, RAF'ın yeni uçağı piyasaya sürme kapasitesinden biraz daha fazlaydı ve hükümet, Hawkers'a, fazlalığı Alman genişlemesine karşı çıkması muhtemel ülkelere satma izni verdi. Sonuç olarak, diğer ülkelere bazı mütevazı satışlar oldu. Daha sonra, bir uçak rezervi yaratmanın yanı sıra mevcut filoları ve Yardımcı Hava Kuvvetleri gibi yeni oluşturulmuş filoları yeniden donatma planıyla üretim artırıldı. Genişleme planı E, 1938'in başlangıcına kadar her türden 500 avcı uçağı hedefini içeriyordu. Münih Krizi sırasında, planlanan 12'nin Kasırgalarla birlikte yalnızca iki tam operasyonel filosu vardı. Polonya'nın Alman işgali sırasında, 18 operasyonel Hurricane filosu ve üç dönüşüm daha vardı.
Sahte Savaş 2
Kasırga 21 Ekim 1939'da ateş vaftizini yaptı. O gün, Lincolnshire kıyısındaki North Coates uydu havaalanından bir 46 Squadron Uçuşu havalandı ve 1'den dokuz Heinkel He.115B yüzer uçak oluşumunu engellemeye yönlendirildi. /KüFlGr 906, Kuzey Denizi'nde saldıracak gemileri arıyor. Heinkel'ler, altı adet 46 Filo Kasırgası, savaş uçaklarının saldırılarından kaçınmak için deniz seviyesinde uçan Heinkel'leri ele geçirdiğinde, iki 72 Filo Spitfire tarafından zaten saldırıya uğramış ve hasar görmüştü. Bununla birlikte, Kasırgalar hızla art arda düşmandan dördünü düşürdü (46 Filo beş, Spitfire pilotları iki).
Fransız hükümetinin hava desteği sağlamak için 10 savaş filosuna yönelik talebine yanıt olarak, Hava Kuvvetleri Komutanı Mareşal Sir Hugh Dowding, RAF Savaş Uçağı Komutanlığı Başkomutanı, bu sayının İngiliz savunmasını ciddi şekilde tüketeceği konusunda ısrar etti ve bu nedenle başlangıçta sadece dört 1, 73, 85 ve 87'lik Hurricanes filoları Fransa'ya taşındı ve Spitfire'ları "Yuva" savunması için geri tuttu. İlk gelen 10 Eylül 1939'da 73 Nolu Filo oldu, onu kısa süre sonra diğer üçü izledi. Biraz sonra 607 ve 615 Filoları onlara katıldı.
Ekim 1939'daki ilk uçuşundan sonra, Hurricane pilotu Roland Beamont, Fransız kampanyası sırasında üç düşman uçağı talep ederek 87 Squadron ile operasyonel olarak uçtu ve uçağının performansından büyük övgü aldı:
1940'ın kötü günleri boyunca, 87 Sqn, yetkin bir akrobasi ekibi düzenini, hassas uçuş kontrolleri ve döngüler, namlu ruloları, 1g yarı durak dönüşleri ve yarım döngülerden yuvarlanma yoluyla hassas formasyona izin veren duyarlı motorları sürdürdü. My Hurricane, Fransa ve Britanya Savaşlarında hiç vurulmadı ve 700 saatten fazla bir süredir motor arızası yaşamadım. - Roland Beamont, bir pilot olarak savaş zamanı deneyimini özetliyor.
30 Ekim'de Kasırgalar Fransa üzerinde eylem gördü. O gün, Pilot Memur P.W.O. 1. Filo'nun Boy Mold, L1842 Kasırgası ile uçarken, 2(F)/123'ten bir Dornier Do.17P'yi düşürdü. Sınıra yakın Müttefik hava limanlarını fotoğraflamak için gönderilen Alman uçağı, Toul'un yaklaşık 16 km batısında alevler içinde düştü. Boy Mold, İkinci Dünya Savaşı'nda kıtada bir düşman uçağını düşüren ilk RAF pilotuydu.
6 Kasım 1939'da Pilot Subay P.V. 73 No'lu Filo'dan Ayerst, Messerschmitt Bf.109 ile ilk çatışan kişi oldu. İt dalaşından sonra gövdesinde beş delik ile geri geldi. Yeni Zelandalı Uçan Subay E.J. "Cobber" Kain, 8 Kasım 1939'da Rouvres'te görev yaparken 73 Squadron'un ilk zaferinden sorumluydu. RAF'ın savaşın ilk savaşçı aslarından biri olmaya devam etti ve 16 öldürmeyle ödüllendirildi.
22 Aralık'ta Fransa'daki Kasırgalar ilk kayıplarını yaşadılar. Üç Hawker avcı uçağı, Metz ve Thionville arasında kimliği belirsiz bir uçağı engellemeye çalışırken, III./JG 53'ten dört Bf.109E&rsquos tarafından atlandı ve Gruppenkommander, İspanya İç Savaşı ustası Kaptan Werner Mölders liderliğinde. Mölders ve Teğmen Hans von Hahn, Çavuş R.M.'nin Kasırgalarını düşürdü. Perry ve J. Winn kayıpsız.
Fransa Savaşı 2
In May 1940, Nos. 3, 79 and 504 Squadrons reinforced the earlier units as Germany&rsquos Blitzkrieg gathered momentum. On 10 May, the first day of the Battle of France, Flight Lieutenant R.E. Lovett and Flying Officer "Fanny" Orton, from 73 Squadron, were the two first RAF pilots to engage combat with the invading German aircraft. They attacked one of the three Dornier Do.17&rsquos from 4./KG2 that were flying over their Rouvres airfield. The Dornier went away unscathed, while Orton was hit by defensive fire and had to force land. On the same day, the Hurricane squadrons claimed 42 German aircraft shot down during 208 sorties, although none of these were fighters, while seven Hurricanes were lost but no pilots were killed.
On 12 May, several Hurricanes units were committed to escort bombers. That morning, five Fairey Battle volunteer crews, from No. 12 Squadron, took off from Amifontaine base to bomb Vroenhoven and Veldvedzelt bridges on the Meuse, at Maastricht. The escort consisted of eight Hurricanes of No. 1 Squadron, with Squadron Leader P.J.H. "Bull" Halahan in the lead. When the formation approached Maastricht, it was bounced by 16 Bf.109E&rsquos from 2./JG 27. Two Battles and two Hurricanes (including Halahan&rsquos) were shot down, two more Battles were brought down by flak and the fifth bomber was forced to crash land. The No.1 Squadron pilots claimed four Messerschmitts and two Heinkel He.112&rsquos, while the Luftwaffe actually lost only one Bf.109.
On 13 May 1940, a further 32 Hurricanes arrived. All ten requested Hurricane squadrons were then operating from French soil and felt the full force of the Nazi offensive. The following day, Hurricanes suffered heavy losses: 27 being shot down, 22 by Messerschmitts with 15 pilots killed (another died some days later) including Squadron Leader J.B. Parnall, the first flight commander to die during the war, and the Australian ace Les Clisby. On the same day, No. 3 Squadron claimed 17 German aircraft shot down, Nos. 85 and 87 squadrons claimed four, and No. 607 nine. During the following three days (15-17 May), no fewer than 51 Hurricanes were lost, in combat or in accidents. By 17 May, the end of the first week of fighting, only three of the squadrons were near operational strength, but despite their heavy losses, the Hurricanes had managed to destroy nearly double the number of German aircraft. On 18 May 1940, air combat continued from dawn to dusk where Hurricanes pilots claimed 57 German aircraft and 20 probables (Luftwaffe records show 39 aircraft lost). The following day, Nos. 1 and 73 Squadrons claimed 11 German aircraft (three by "Cobber" Kain and three by Paul Richey). But in these two days, Hurricanes suffered heavier losses, with 68 Hurricanes shot down or forced to crash land due to combat damage. Fifteen pilots were killed, eight were taken prisoner and 11 injured. Two thirds of the Hurricanes had been shot down by Messerschmitt Bf.109&rsquos and Bf.110&rsquos.
In the afternoon of 20 May 1940, the Hurricane units based in Northern France were ordered to abandon their bases on the continent and return to Great Britain. On the same day, "Bull" Malahan requested the repatriation of the pilots serving in No. 1 Squadron. During the previous 10 days, the unit had been the most successful of the campaign it had claimed 63 victories for the loss of five pilots: two killed, one taken prisoner and two hospitalized. No. 1 Squadron was the only one awarded ten DFC&rsquos and three DFM&rsquos during the Blitzkrieg. On the evening of 21 May, the only Hurricanes still operative were those of the AASF that had been moved to the bases around Troyes. During the 11 days of fighting in France and over Dunkirk on 10-21 May 1940, Hurricane pilots claimed 499 kills and 123 probables. Contemporary German records, examined postwar, attribute 299 Luftwaffe aircraft destroyed and 65 seriously damaged by RAF fighters. When the last Hurricanes left France, on 21 June, of the 452 Hawker fighters engaged during the Blitzkrieg, only 66 came back to Great Britain with 178 abandoned at the airfields of Merville, Abbeville, Lille/Seclin and other bases.
Operation Dynamo 2
During Operation Dynamo (the evacuation from Dunkirk of British, French and Belgian troops cut off by the German army during the Battle of Dunkirk), the Hawker Hurricanes operated from British bases. Between 26 May and 3 June 1940, the 14 Hurricane units involved were credited with 108 air victories. A total of 27 Hurricane pilots became aces during Operation Dynamo, led by Canadian Pilot Officer W. L. Willie McKnight (10 victories) and Pilot Officer Percival Stanley Turner (seven victories), who served in No. 242 Squadron, mostly formed with Canadian personnel. Losses were 22 pilots killed and three captured.
On 27 May 1940, in one of the final mass encounters of the Blitzkrieg, 13 Hurricanes from 501 Squadron intercepted 24 Heinkel He.111&rsquos escorted by 20 Bf.110&rsquos and during the ensuing battle, 11 Heinkels were claimed as "kills" and others damaged, with little damage to the Hurricanes. The following day, JG 26 three Gruppen shot down 12 British fighters: six Spitfires over Dunkirk and six Hurricanes along Ostend coast. On 29 May, Luftwaffe I.(J)LG 2 destroyed eight Hurricanes, plus a couple of Morane-Saulnier M.S.406&rsquos near St. Quentin over Dunkirk.
On 7 June 1940, Edgar James "Cobber" Kain, the first RAF ace of the war, got word that he was to return to England for "rest leave" at an Operational Training Unit. On leaving his airfield, he put on an impromptu aerobatic display and was killed when his Hurricane crashed after completing a loop and attempting some low altitude "flick" rolls.
Initial engagements with the Luftwaffe had showed the Hurricane to be a tight-turning and steady platform but the Watts two-bladed propeller was clearly unsuitable. At least one pilot complained of how a Heinkel 111 was able to pull away from him in a chase, yet by this time the Heinkel was obsolescent. At the start of the war, the engine ran on standard 87 octane aviation spirit. From early 1940, increasing quantities of 100 octane fuel imported from the U.S. became available. In February 1940, Hurricanes with the Merlin II and Merlin III engines began to receive modifications to allow for an additional 6 psi (41 kPa) of supercharger boost for five minutes (although there are accounts of its use for 30 minutes continuously). The extra supercharger boost, which increased engine output by nearly 250 hp (190 kW), gave the Hurricane an approximate increase in speed of 25 mph (40 km/h) to 35 mph (56 km/h), under 15,000 ft (4,600 m) altitude and greatly increased the aircraft&rsquos climb rate. "Overboost" or "pulling the plug", a form of war emergency power as it was called in later Second World War aircraft, was an important wartime modification that allowed the Hurricane to be more competitive against the Bf.109E and to increase its margin of superiority over the Bf.110C, especially at low altitude. With the +12 lbf/in 2 (83 kPa) "emergency boost", the Merlin III was able to generate 1,310 hp (977 kW) at 9,000 ft (2,700 m).
Flt Lt Ian Gleed of 87 Squadron wrote about the effect of using the extra boost on the Hurricane while chasing a Bf 109 at low altitude on 19 May 1940: Damn! We&rsquore flat out as it is. Here goes with the tit. A jerk - boost&rsquos shot up to 12 pounds speeD&rsquos increased by 30 mph. I&rsquom gaining ground - 700, 600, 500 yards. Give him a burst. No, hold your fire you fool! He hasn&rsquot seen you yet. Gleed ran out of ammunition before he could shoot the BF.109 down although he left it heavily damaged and flying at about 50 ft (15.2 m).
Hurricanes equipped with Rotol constant-speed propellers were delivered to RAF squadrons in May 1940, with deliveries continuing throughout the Battle of Britain the Rotol propeller transformed the Hurricane&rsquos performance from "disappointing" to one of "acceptable mediocrity" and modified aircraft were certainly much sought after among squadrons equipped with aircraft having the older de Havilland two-position propeller.
Battle of Britain 2
At the end of June 1940, following the fall of France, the majority of the RAF&rsquos 36 fighter squadrons were equipped with Hurricanes. The Battle of Britain officially lasted from 10 July until 31 October 1940, but the heaviest fighting took place between 8 August and 21 September. Both the Supermarine Spitfire and the Hurricane are renowned for their part in defending Britain against the Luftwaffe generally, the Spitfire would intercept the German fighters, leaving Hurricanes to concentrate on the bombers, but despite the undoubted abilities of the "thoroughbred" Spitfire, it was the "workhorse" Hurricane that scored the higher number of RAF victories during this period, accounting for 55 percent of the 2,739 German losses, according to Fighter Command, compared with 42 per cent by Spitfires.
As a fighter, the Hurricane had some drawbacks. It was slower than both the Spitfire I and II and the Messerschmitt Bf.109E, and the thick wings compromised acceleration, but it could out-turn both of them. In spite of its performance deficiencies against the Bf.109, the Hurricane was still capable of destroying the German fighter, especially at lower altitudes. The standard tactic of the Bf.109&rsquos was to attempt to climb higher than the RAF fighters and "bounce" them in a dive the Hurricanes could evade such tactics by turning into the attack or going into a "corkscrew dive", which the Bf.109&rsquos, with their lower rate of roll, found hard to counter. If a Bf.109 was caught in a dogfight, the Hurricane was just as capable of out-turning the Bf.109 as the Spitfire. In a stern chase, the Bf.109 could easily evade the Hurricane. In September 1940, the more powerful Mk.IIa series 1 Hurricanes started entering service, although only in small numbers. This version was capable of a maximum speed of 342 mph (550 km/h).
The Hurricane was a steady gun platform, and had demonstrated its ruggedness, as several were badly damaged, yet returned to base. But, while it was sturdy and stable, the Hurricane&rsquos construction made it dangerous in the event of the aircraft catching fire the wood frames and fabric covering of the rear fuselage meant that fire could spread through the rear fuselage structure quite easily. In addition, the gravity fuel tank in the forward fuselage sat right in front of the instrument panel, without any form of protection for the pilot. Many Hurricane pilots were seriously burned as a consequence of a jet of flame which could burn through the instrument panel. This became of such concern to Hugh Dowding that he had Hawker retrofit the fuselage tanks of the Hurricanes with a fire-resistant material called Linatex. Some Hurricane pilots also felt that the fuel tanks in the wings, although they were protected with a layer of Linatex, were vulnerable from behind, and it was thought that these, not the fuselage tank, were the main fire risk.
From 10 July to 11 August 1940, for example, RAF fighters fired at 114 German bombers and shot down 80, a destruction ratio of 70%. Against the Bf.109, the RAF fighters attacked 70 and shot down 54 of these, a ratio of 77%. Part of the success of the British fighters was possibly due to the use of the de Wilde incendiary round.
As in the Spitfire, the Merlin engine suffered from negative-g cut-out, a problem not cured until the introduction of the Miss Shilling&rsquos orifice in early 1941.
The only Battle of Britain Victoria Cross, and the only one awarded to a member of Fighter Command during the war, was awarded to Flight Lieutenant Eric Nicolson of 249 Squadron as a result of an action on 16 August 1940 when his section of three Hurricanes was "bounced" from above by Bf.110 fighters. All three were hit simultaneously. Nicolson was badly wounded, and his Hurricane was damaged and engulfed in flames. While attempting to leave the cockpit, Nicolson noticed that one of the Bf.110&rsquos had overshot his aircraft. He returned to the cockpit, which by now was a blazing inferno, engaged the enemy, and may have shot the Bf.110 down.
Night Fighters and Intruders 2
Following the Battle of Britain, the Hurricane continued to give service, and through the Blitz of 1941, was the principal single-seat night fighter in Fighter Command. F/Lt. Richard Stevens claimed 14 Luftwaffe bombers flying Hurricanes in 1941.
1942 saw the cannon-armed Mk.IIc perform further afield in the night intruder role over occupied Europe. F/Lt. Karel Kuttelwascher of 1 Squadron proved the top scorer, with 15 Luftwaffe bombers claimed shot down.
1942 also saw the manufacture of twelve Hurricane Mk.II.C(NF) night fighters equipped with pilot-operated Air Interception Mark VI radar. After a brief operational deployment with No. 245 and No. 247 Squadron RAF during which these aircraft proved too slow to serve effectively in Europe, these aircraft were sent to India to serve with No. 176 Squadron RAF in the defense of Calcutta. They were withdrawn from service at the end of December 1943.
Kuzey Afrika 2
The Hurricane Mk.II was hastily tropicalised following Italy&rsquos entry into the war in June 1940. These aircraft were initially ferried through France by air to 80 Squadron in Egypt to replace Gladiators. The Hurricane claimed its first kill in the Mediterranean on 19 June 1940, when F/O P.G. Wykeham-Barnes reported shooting down two Fiat CR.42&rsquos. Hurricanes served with several British Commonwealth squadrons in the Desert Air Force. They suffered heavy losses over North Africa after the arrival of Bf.109E and Bf.109F variants and were progressively replaced in the air superiority role from June 1941 by Curtiss Tomahawks/Kittyhawks. However, fighter-bomber variants ("Hurribombers") retained an edge in the ground attack role, due to their impressive armament of four 20 mm (.79 in) cannon and a 500 lb (230 kg) bombload. From November 1941, beginning in the Libyan desert, it had to face a new formidable opponent: the new Regia Aeronautica Macchi C.202 Folgore. The Italian aircraft proved superior to the Hawker fighter. The C.202, thanks to its excellent agility and a new, more powerful inline engine, could outperform it in a dogfight.
During and following the five-day El Alamein artillery barrage that commenced on the night of 23 October 1942, six squadrons of Hurricanes, including the 40 mm cannon-armed Hurricane Mk.IID version, claimed to have destroyed 39 tanks, 212 lorries and armored troop-carriers, 26 bowsers, 42 guns, 200 various other vehicles and four small fuel and ammunition dumps, flying 842 sorties with the loss of 11 pilots. While performing in a ground support role, Hurricanes based at RAF Castel Benito, Tripoli, knocked out six tanks, 13 armored vehicles, 10 lorries, five half-tracks, a gun and trailer, and a wireless van on 10 March 1943, with no losses to themselves.
Defense of Malta 2
The Hurricane played a significant role in the defense of Malta. When Italy entered the war on 10 June 1940, Malta&rsquos air defense rested on Gloster Gladiators which managed to hold out against vastly superior numbers of the Italian air force during the following 17 days.(According to myth, after the first one was lost, the remaining three were named Faith, Hope and Charity in reality, there were at least six Gladiators.) Four Hurricanes joined them at the end of June, and together they faced attacks throughout July from the 200 enemy aircraft based in Sicily, with the loss of one Gladiator and one Hurricane. Further reinforcements arrived on 2 August in the form of 12 more Hurricanes and two Blackburn Skuas.
For weeks a handful of Hurricane Mk.IIs, aided by Group Captain A.B. Woodhall&rsquos masterly controlling, had been meeting, against all the odds, the rising crescendo of Field Marshal Kesselring&rsquos relentless attacks on Grand Harbour and the airfields. Outnumbered, usually, by 12 or 14 to one and, later - with the arrival of the Bf.109F&rsquos in Sicily - outperformed, the pilots of the few old aircraft which the ground crews struggled valiantly to keep serviceable, went on pressing their attacks, ploughing their way through the German fighter screens, and our flak, to close in with the Ju.87&rsquos and Ju.88&rsquos as they dived for their targets.
The increasing number of British aircraft on the island, at last, prompted the Italians to employ German Junkers Ju.87 Stuka dive bombers to try to destroy the airfields. Finally, in an attempt to overcome the stiff resistance put up by these few aircraft, the Luftwaffe took up base on the Sicilian airfields, only to find that Malta was not an easy target. After numerous attacks on the island over the following months, and the arrival of an extra 23 Hurricanes at the end of April 1941, and a further delivery a month later, the Luftwaffe left Sicily for the Russian Front in June that year.
As Malta was situated on the increasingly important sea supply route for the North African campaign, the Luftwaffe returned with a vengeance for a second assault on the island at the beginning of 1942. It wasn&rsquot until March, when the onslaught was at its height, that 15 Spitfires flew in off the carrier HMS Eagle to join with the Hurricanes already stationed there and bolster the defense, but many of the new aircraft were lost on the ground and it was again the Hurricane that bore the brunt of the early fighting until further reinforcements arrived.
Air Defense in Russia 2
The Hawker Hurricane was the first Allied Lend-Lease aircraft to be delivered to the USSR with a total of 2,952 Hurricanes eventually delivered becoming the most common British aircraft in Soviet service. Soviet pilots were disappointed by the Hawker fighter, regarding it as inferior to both German and Russian aircraft.
Mk.II Hurricanes played an important air defense role in 1941, when the Soviet Union found itself under threat from the German Army approaching on a broad front stretching from Leningrad, Moscow, and to the oil fields in the south. Britain&rsquos decision to aid the Soviets meant sending supplies by sea to the far northern ports, and as the convoys would need to sail within range of enemy air attack from the Luftwaffe based in neighboring Finland, it was decided to deliver a number of Hurricane Mk.IIB&rsquos, flying with Nos. 81 and 134 Squadrons of No. 151 Wing RAF, to provide protection. Twenty-four were transported on the carrier HMS Argus, arriving just off Murmansk on 28 August 1941, and another 15 crated aircraft on board merchant vessels. In addition to their convoy protection duties, the aircraft also acted as escorts to Russian bombers.
Enemy attention to the area declined in October, at which point the RAF pilots trained their Soviet counterparts to operate the Hurricanes themselves. By the end of the year, the RAF&rsquos role had ended, but the aircraft remained behind and became the first of thousands of Allied aircraft that were accepted by the Soviet Union. Although Soviet pilots were not universally enthusiastic about the Hurricane, Hero of the Soviet Union, Lt. Col Safanov . loved the Hurricane . and RAF Hurricane Mk.IIB fighters operating from Soviet soil in defense of Murmansk, destroyed 15 Luftwaffe aircraft for only one loss in combat. In some Soviet war memoirs the Hurricane Mk.I&rsquos described very unflatteringly.
The "Soviet" Hurricane had quite a few drawbacks. First of all, it was 40-50 km/h (25/31 mph) slower that its main opponent, the Bf.109E, at low and medium height, and had a slower rate of climb. The Messerschmitt could outdive the Hurricane because of the low wing loading of the British fighter. But the main source of complaints was the Hurricane&rsquos armament. Often the eight or 12 small-caliber machine guns did not damage the sturdy and heavily armored German aircraft, consequently, Soviet ground crews started to remove the Brownings. Retaining only four or six of the 12 machine guns, two 12.7 mm Berezin UB&rsquos or two or even four 20 mm ShVAK cannons were substituted, but overall performance deteriorated.
Burma, Ceylon, Singapore, and the Dutch East Indies 2
Following the outbreak of the war with Japan, 51 Hurricane Mk.IIs were disassembled and sent in crates to Singapore these and the 24 pilots (many of whom were veterans of the Battle of Britain) who had been transferred to the theater formed the nucleus of five squadrons. They arrived on 3 January 1942, by which time the Allied fighter squadrons in Singapore, flying Brewster Buffalos, had been overwhelmed during the Malayan campaign. The Imperial Japanese Army Air Force&rsquos fighter force, especially the Nakajima Ki-43, had been underestimated in its capability, numbers and the strategy of its commanders.
Thanks to the efforts of the 151st Maintenance unit the 51 Hurricanes were assembled and ready for testing within 48 hours, and of these twenty-one were ready for operational service within three days. The Hurricanes were fitted with bulky &rsquoVokes&rsquo dust filters under the nose and were armed with 12, rather than eight, machine guns. The additional weight and drag made them slow to climb and unwieldy to maneuver at altitude, although they were more effective bomber killers.
The recently-arrived pilots were formed into 232 Squadron. In addition, 488(NZ) Squadron, a Buffalo squadron, converted to Hurricanes. On 18 January, the two squadrons formed the basis of 226 Group. 232 Squadron became operational on 22 January and suffered the first losses and victories for the Hurricane Mk.I in Southeast Asia. Between 27 and 30 January, another 48 Hurricanes (Mk.IIA) arrived with the aircraft carrier HMS Indomitable, from which they flew to airfields code-named P1 and P2, near Palembang, Sumatra in the Dutch East Indies.
Because of inadequate early warning systems, Japanese air raids were able to destroy 30 Hurricanes on the ground in Sumatra, most of them in one raid on 7 February. After Japanese landings in Singapore, on 10 February, the remnants of 232 and 488 Squadrons were withdrawn to Palembang. However, Japanese paratroopers began the invasion of Sumatra on 13 February. Hurricanes destroyed six Japanese transport ships on 14 February, but lost seven aircraft in the process. On 18 February, the remaining Allied aircraft and aircrews moved to Java. By this time, only 18 serviceable Hurricanes remained out of the original 99.
After Java was invaded, some of the pilots were evacuated by sea to Australia. One aircraft which had not been assembled, was transferred to the RAAF, becoming the only Hurricane to see service in Australia, with training and other non-combat units.
When a Japanese carrier task force under the command of Admiral Chuichi Nagumo made a sortie into the Indian Ocean in April 1942, RAF Hurricanes based on Ceylon saw action against Nagumo&rsquos forces during attacks on Colombo on 5 April 1942 and on Trincomalee Harbor on 9 April 1942.
On 5 April 1942, Captain Mitsuo Fuchida of the Imperial Japanese Navy, who led the attack on Pearl Harbor, led a strike against Columbo with 53 Nakajima B5N torpedo bombers and 38 Aichi D3A dive bombers, escorted by 36 Mitsubishi A6M Zero fighters. They were opposed by 35 Hurricane Mk.I and IIB&rsquos of 30 and 258 Squadrons, together with six Fairey Fulmars of 803 and 806 Squadrons of the Fleet Air Arm. The Hurricanes mainly tried to shoot down the attacking bombers, but were engaged heavily by the escorting Zeros. A total of 21 Hurricanes were shot down, (although two of these were repairable), together with four Fulmars and six Swordfish of 788 Naval Air Squadron that had been surprised in flight by the raid. While the RAF claimed 18 Japanese aircraft destroyed, seven probably destroyed and nine damaged, with one aircraft claimed by a Fulmar and five by anti-aircraft fire. This compared with actual Japanese losses of one Zero and six D3A&rsquos, with a further seven D3A&rsquos, five B5N&rsquos and three Zeros damaged.
On 9 April 1942, the Japanese task force sent 91 B5N&rsquos escorted by 41 Zeros against Trincomalee port and the nearby China Bay airfield. A total of 16 Hurricanes opposed the raid, of which eight were lost with a further three damaged. They claimed eight Japanese aircraft destroyed with a further four probably destroyed and at least five damaged, with actual Japanese losses: three A6M&rsquos and two B5N&rsquos, with a further 10 B5N&rsquos damaged.
sonsöz 2
The battles over the Arakan in 1943 represented the last large-scale use of the Hurricane as a pure day fighter. But they were still used in the fighter-bomber role in Burma until the end of the war and they were occasionally caught up in air combat as well. For example, on 15 February 1944, Flg Off Jagadish Chandra Verma of No 6 Sqdn of Indian Air Force shot down a Japanese Ki-43 Oscar: it was the only IAF victory of the war. The Hurricane remained in service as a fighter-bomber over the Balkans and at home as well where it was used mainly for second-line tasks and occasionally flown by ace pilots. For example, in mid-1944, ace Sqdn Leader &rsquoJas&rsquo Storrar flew No 1687 Hurricane to deliver priority mail to Allied armies in France during the Normandy invasion.
Aircraft Carrier Operations 2
The Sea Hurricane became operational in mid-1941 and scored its first kill while operating from HMS Furious on 31 July 1941. During the next three years, Fleet Air Arm Sea Hurricanes were to feature prominently while operating from Royal Navy aircraft carriers. The Sea Hurricane scored an impressive kill-to-loss ratio, primarily while defending Malta convoys, and operating from escort carriers in the Atlantic Ocean. As an example, on 26 May 1944, Royal Navy Sea Hurricanes operating from the escort carrier HMS Nairana claimed the destruction of three Ju.290 reconnaissance aircraft during the defense of a convoy.
Hurricane Aces 2
The top scoring Hurricane pilot was Squadron Leader Marmaduke Thomas St. John "Pat" Pattle, DFC & Bar, with 35 Hawker fighter victories (out of 50 and two shared) serving with No. 80 and 33 Squadrons. All of his Hurricane kills were achieved over Greece in 1941. He was shot down and killed in the Battle of Athens. Wing Commander Frank Reginald Carey claimed 28 air victories while flying Hurricanes during 1939-43, and Squadron Leader William "Cherry" Vale DFC and Bar, AFC totalled 20 kills (of 30) in Greece and Syria with No. 80 Sqdn. Czech pilot F/Lt Karel M. Kuttelwascher achieved all of his 18 air victories with the Hurricane, most as an Intruder night fighter with No. 1 Sqdn. Pilot Officer V.C. Woodward (33 and 213 Squadrons) was another top-scoring ace with 14 (out of 18) plus three shared, while F/Lt Richard P. Stevens claimed all of his 14.5 enemy aircraft flying the Hurricane. Richard Dickie Cork was the leading Fleet Air Arm Sea Hurricane ace with nine destroyed, two shared, one probable, four damaged and seven destroyed on the ground. Czech pilot Josef Franti&scaronek, flying with 303 Polish Squadron, shot down at least 17 enemy aircraft over southeast England during September-October 1940.
Varyantlar 2
- Hurricane Mk.I: First production version, with fabric-covered wings, a wooden two-bladed, fixed-pitch propeller, powered by the 1,030 hp (768 kW) Rolls-Royce Merlin Mk.II or III engines and armed with eight .303 in (7.7 mm) Browning machine guns. Produced between 1937 and 1939.
- Hurricane Mk.I (revised): A revised Hurricane Mk.I series built with a de Havilland or Rotol constant speed metal propeller, metal-covered wings, armor and other improvements. In 1939, the RAF had taken on about 500 of this later design to form the backbone of the fighter squadrons.
- Hurricane Mk.IIA Series 1: Hurricane Mk.I powered by the improved Merlin XX engine. This new engine used a mix of 30 per cent glycol and 70 per cent water. Pure glycol is flammable, so not only was the new mix safer, but the engine also ran approximately 70°C cooler, which gave longer engine life and greater reliability. The new engine was longer than the earlier Merlin and so the Hurricane gained a 4.5 in "plug" in front of the cockpit, which made the aircraft slightly more stable due to the slight forward shift in center of gravity. First flew on 11 June 1940 and went into squadron service in September 1940.
- Hurricane Mk.IIB (Hurricane Mk.IIA Series 2): The Hurricane Mk.II B were fitted with racks allowing them to carry two 250 lb or two 500 lb bombs. This lowered the top speed of the Hurricane to 301 mph (484 km/h), but by this point mixed sweeps of Hurricanes protected by a fighter screen of Hurricanes were not uncommon. The same racks would allow the Hurricane to carry two 45-gallon (205 l) drop tanks instead of the bombs, more than doubling the Hurricane&rsquos fuel load.
- Hurricane Mk.IIA Series 2: Equipped with new and slightly longer propeller spinner and new wing mounting 12 × .303 in (7.7 mm) Browning machine guns. The first aircraft were built in October 1940 and were renamed Mark IIB in April 1941.
- Hurricane Mk.IIB Trop.: For use in North Africa the Hawker Hurricane Mk.IIB (and other variants) were tropicalised. They were fitted with Vokes and Rolls Royce engine dust filters and the pilots were issued with a desert survival kit, including a bottle of water behind the cockpit.
- Hurricane Mk.IIC (Hurricane Mk.IIA Series 2): Hurricane Mk.IIA Series 1 equipped with new and slightly longer propeller spinner and new wing mounting four 20 mm (.79 in) Hispano Mk.II cannons. Hurricane Mk.IIA Series 2 became the Mk.IIC in June 1941, using a slightly modified wing. The new wings also included a hardpoint for a 500 lb (230 kg) or 250 lb (110 kg) bomb, and later in 1941, fuel tanks. By then performance was inferior to the latest German fighters, and the Hurricane changed to the ground-attack role, sometimes referred to as the Hurribomber. The mark also served as a night fighter and intruder. Hurricane Mk.IID Hurricane Mk.IIB conversion armed with two 40 mm (1.57 in) AT cannons in a pod under each wing and a single Browning machine gun in each wing loaded with tracers for aiming purposes. The first aircraft flew on 18 September 1941 and deliveries started in 1942. Serial built aircraft had additional armor for the pilot, radiator and engine, and were armed with a Rolls-Royce gun with 12 rounds, later changed to the 40 mm (1.57 in) Vickers S gun with 15 rounds. The outer wing attachments were strengthened so that 4-g could be pulled at a weight of 8,540 lb (3,874 kg). The weight of guns and armor protection marginally impacted the aircraft&rsquos performance. These Hurricanes were nicknamed "Flying Can Openers", perhaps a play on the No. 6 Squadron&rsquos logo which flew the Hurricane starting in 1941.
- Hurricane Mk.IIE: Another wing modification was introduced in the Mk.IIE, but the changes became extensive enough that it was renamed the Mk.IV after the first 250 had been delivered.
- Hurricane Mk. T.IIC: Two-seat training version of the Mk. IIC. Only two aircraft were built for the Persian Air Force.
- Hurricane Mk.III: Version of the Hurricane Mk.II powered by a Packard-built Merlin engine, intending to provide supplies of the British-built engines for other designs. By the time production was to have started, Merlin production had increased to the point where the idea was abandoned.
- Hurricane Mk.IV: The last major change to the Hurricane was the introduction of the "universal Wing", a single design able to mount two 250 lb or 500 lb (110 or 230 kg) bombs, two 40 mm (1.57 in) Vickers S guns, drop tanks or eight "60 pounder" RP-3 rockets. Two .303 in Brownings were fitted to aid aiming of the heavier armament. The new design also incorporated the improved Merlin 24 or 27 engines of 1,620 hp (1,208 kW), equipped with dust filters for desert operations. The Merlin 27 had a redesigned oil system that was better suited to operations in the tropics, and which was rated at a slightly lower altitude in keeping with the Hurricane&rsquos new role as a close-support fighter. The radiator was deeper and armored. Additional armor was also fitted around the engine.
- Hurricane Mk.V: The final variant to be produced. Only three were built and it never reached production. This was powered by a Merlin 32 boosted engine to give 1,700 hp at low level and was intended as a dedicated ground-attack aircraft to use in Burma. All three prototypes had four-bladed propellers. Speed was 326 mph (525 km/h) at 500 ft, which is comparable with the Hurricane Mk.I despite being one and a half times as heavy.
- Hurricane Mk.X: Canadian-built variant. Single-seat fighter and fighter-bomber. Powered by a 1,300 hp (969 kW) Packard Merlin 28. Eight 0.303 in (7.7 mm) machine guns mounted in the wings. In total, 490 were built.
- Hurricane Mk.XI: Canadian-built variant. 150 were built.
- Hurricane Mk.XII: Canadian-built variant. Single-seat fighter and fighter-bomber. Powered by a 1,300 hp (969 kW) Packard Merlin 29. Initially armed with 12 0.303 in (7.7 mm) machine guns, but this was later changed to four 20 mm (.79 in) cannon.
- Hurricane Mk.XIIA: Canadian-built variant. Single-seat fighter and fighter-bomber. Powered by a 1,300 hp (969 kW) Packard Merlin 29, armed with eight 0.303 in (7.7 mm) machine guns.
- Sea Hurricane Mk.IA: The Sea Hurricane Mk.IA was a Hurricane Mk.I modified by General Aircraft Limited. These conversions numbered approximately 250 aircraft. They were modified to be carried by CAM ships (catapult armed merchantman), whose ships&rsquo crews were Merchant Marine and whose Hurricanes were crewed and serviced by RAF personnel, or Fighter Catapult Ships, which were Naval Auxiliary Vessels crewed by naval personnel and aircraft operated by the Fleet Air Arm. These ships were equipped with a catapult for launching an aircraft, but without facilities to recover them. Consequently, if the aircraft were not in range of a land base, pilots were forced to bail out or to ditch. Both of these options had their problems - there was always a chance of striking part of the fuselage when bailing out and a number of pilots had been killed in this way. Ditching the Hurricane Mk.I in the sea called for skill as the radiator housing acted as a water brake, pitching the nose of the fighter downwards when it hit the water, while also acting as very efficient scoop, helping to flood the Hurricane so that a quick exit was advisable before the aircraft sank. Then the pilot had to be picked up by the ship. More than 80 modifications were needed to convert a Hurricane Mk.I into a Sea Hurricane, including new radios to conform with those used by the Fleet Air Arm and new instrumentation to read in knots rather than miles per hour. They were informally known as "Hurricats". The majority of the aircraft modified had suffered wear-and-tear serving with front line squadrons, so much so that at least one example used during trials broke up under the stress of a catapult launching. CAM Sea Hurricanes were launched operationally on eight occasions and the Hurricanes shot down six enemy aircraft for the loss of one Hurricane pilot killed. The first Sea Hurricane Mk.IA kill was an FW.200C Condor, shot down on 2 August 1941.
- Sea Hurricane Mk.IB: Hurricane Mk.I version equipped with catapult spools plus an arrester hook.[93] From July 1941 they operated from HMS Furious and from October 1941, they were used on Merchant aircraft carrier (MAC ships), which were large cargo vessels with a flight deck fitted, enabling aircraft to be launched and recovered. A total of 340 aircraft were converted. The first Sea Hurricane Mk.IB kill occurred on 31 July 1941 when Sea Hurricanes of 880 squadron FAA operating from HMS Furious shot down a Do.18 flying-boat.
- Sea Hurricane Mk.IC: Hurricane Mk.I version equipped with catapult spools, an arrester hook and the four-cannon wing. From February 1942, 400 aircraft were converted. The Sea Hurricane Mk.IC used during Operation Pedestal had their Merlin III engines modified to accept 16 lb boost, and could generate more than 1400 hp at low altitude. Lt. R. J. Cork was credited with five kills while flying a Sea Hurricane Mk.IC during Operation Pedestal.
- Sea Hurricane Mk.IIC: Hurricane Mk.IIC version equipped with naval radio gear 400 aircraft were converted and used on fleet carriers. The Merlin XX engine on the Sea Hurricane generated 1460 hp at 6,250 ft and 1435 hp at 11,000 ft. Top speed was 322 mph at 13,500 ft and 342 mph at 22,000 ft.
- Sea Hurricane Mk.XIIA: Canadian-built Hurricane Mk.XIIA converted into Sea Hurricanes. Hillson F.40 (a.k.a. F.H.40) A full-scale version of the Hills & Son Bi-mono slip-wing Biplane/monoplane, using a Hawker Hurricane Mk.I returned from Canada as RCAF ser no 321 (RAF serial L1884). Taxi and flight trials carried out at RAF Sealand during May 1943, and at the Aeroplane and Armament Experimental Establishment, Boscombe Down from September 1943. The upper wing was not released in flight before the program was terminated due to poor performance.
- Hurricane Photo Reconnaissance: In Egypt, the Service Depot at Heliopolis converted several Hurricanes Is for the role. The first three were converted in January 1941. Two carried a pair of F24 cameras with 8 inch focal length lenses. The third carried one vertical and two oblique F24&rsquos with 14 inch focal length lenses mounted in the rear fuselage, close to the trailing edge of the wing, and a fairing was built up over the lenses aft of the radiator housing. A further five Hurricanes were modified in March 1941 while two were converted in a similar manner in Malta during April 1941. During October 1941 a batch of six Hurricane Mk.IIs was converted to PR.Mk.II status and a final batch, thought to be of 12 aircraft, was converted in late 1941. The PR Mark II was said to be capable of slightly over 350 mph (563 km/h) and was able to reach 38,000 ft (11,600 m).
- Hurricane Tac R: For duties closer to the front lines some Hurricanes were converted to Tactical Reconnaissance (Tac R) aircraft. An additional radio was fitted for liaison with ground forces who were better placed to direct the Hurricane. Some Hurricane Tac R aircraft also had a vertical camera fitted in the rear fuselage, so to compensate for the extra weight either one or two Brownings or two cannons would be omitted. Externally these aircraft were only distinguishable by the missing armament.
Operators 3
The Hawker Hurricane, due to its rugged construction and ease of maintenance, enjoyed a long operational life in all theaters of war, flown by both the Axis and Allies. It served in the air forces of many countries, some "involuntarily" as in the case of Hurricanes which either landed accidentally or force-landed in neutral countries.
- Argentina: Fuerza Aerea Argentina
- Australia: Royal Australian Air Force
- Belgium: Belgian Air Force
- Canada: Royal Canadian Air Force
- Czechoslovakia: Czechoslovak Air Force on exile in Great Britain
- Egypt: Royal Egyptian Air Force
- Finland: Finnish Air Force
- Free France: Free French Air Force Free French Naval Air Service
- Germany: The Luftwaffe operated some captured Hurricanes for training and education purposes.
- Greece: Royal Hellenic Air Force
- India: Royal Indian Air Force
- Iran: Imperial Iranian Air Force
- Ireland: Irish Air Corps
- Italy: Regia Aeronautica
- Japan: Imperial Japanese Army Air Force
- Netherlands: Royal Netherlands East Indies Army Air Force
- New Zealand: Royal New Zealand Air Force
- Norway: Royal Norwegian Air Force
- Poland: Polish Air Forces in exile in Great Britain
- Portugal: Arma de Aeronautica
- Romania: Royal Romanian Air Force
- South Africa: South African Air Force
- Soviet Union: Soviet Naval Aviation Soviet Air Force
- Turkey 5,6
- All-metal construction with fabric-covered rear fuselage and tail.
- From 1939 Hurricane Mk.I&rsquos and subsequent aircraft, had metal stress-skin-covered wings, earlier Hurricanes had fabric-covered wings.
- Fabric covered control surfaces.
Üreticiler
Power Plant (Mk.X and Mk.XI)
Note: Tests showed that inclusion of tropical air intake cleaner resulted in approximately 4% loss of power from the figures quoted above.