· Şampiyonluk hikayen nasıl başladı?
Formula 1'de olmak tabii ki heyecan verici. Ama dünyanın da en pahalı sporlarından biri. Çocukken babamın beni desteklemek için 3 ayrı işte çalıştığını, 4 kere eve haciz geldiğini çok iyi hatırlıyorum. Her şey babamın fedakarlıklarıyla başladı.
· Onca yoksulluk ve zorluktan gelip bugün dünyanın en pahalı 4. sporcusu olmak nasıl bir his?
Yarış dünyasında benim hikayemin bir benzeri yok. Çünkü yarışçıların çoğu genellikle zengin ailelerin çocukları. Ama ben hep babamın kendi elleriyle yeniden yaptığı eski püskü go-car'larla yarışarak bu işe başladım. Ekibimiz filan yoktu, mekanik işlerini babam yapardı. Şu anda ise Formula 1'de benim için çalışan 1600 kişilik bir ekibim var! İki ayrı fabrikada benim için çalışıyorlar. Bir fabrikada motorlar tasarlanıyor ve üretiliyor, diğerinde ise otomobiller yapılıyor. 1600 kişi arasında ne yazık ki neredeyse hiç çeşitlilik yok. Farklı etnik kökenlerden gelenler, kadınlar yok.
· Şöhretini Formula 1'e borçlusun. Şimdi şarkı da söylemeye başladın…
Aslında müzisyen olmak istiyordum. Yolum pistlere çıktı. Ama artık bir müzisyenim, kendimi öyle görüyorum ve kaçırdığım yılları telafi etmeye çalışıyorum.
· Sana özenen gençlere ne söylemek istersin?
Marianne Williamson'un söylediği bir sözü bedenime dövme yaptırdım, “En derin korkumuz yetersizliğimiz değil, en derin korkumuz aslında tahminimizin de ötesinde çok güçlü oluşumuz.” Hepimizin bir ışığı var ve bundan vazgeçmemeliyiz. Herkes dilediğince parlayabilmeli…
· Formula 1 pistlerindeki ilk siyahi pilotum.
· Benim kahramanım babam.
· Annem hayatımdaki en iyi arkadaşım. Dünyayı gezdik beraber, çok da dertleşiriz.
· Çok utangaç ve içine kapanık bir çocuktum.
· Eğitim hayatım çok kolay değildi, disleksi hastasıydım, konuşma ve öğrenme güçlüğüm vardı. 17 yaşımda teşhis konuldu.
· Harvard mezunu mühendisler var bu ekipte, gelişimime büyük katkı sağladılar. O kadar ki, şimdi zaman zaman ben de bazı parçalar tasarlayabiliyorum.