Kendimi nasıl rahatsız ettim.
25 yaşında, iyi ücretli iş, güzel daire (kiralanmış), güzel Bangalore şehrinde aile, mükemmel Facebook ve Instagram hayatı gibi arkadaşlar. Bu hayatım neredeyse bir yıl önceydi. Ancak bazen hepsine sahip olmak aynı zamanda hayatı sıkıcı hale getirir.
Her zaman arkadaşlarımla birlikte dünyayı gezmeyi hayal etmiştim. Ancak, herkesin bir araya gelmesini, bütçesini sıralamasını ve yapmamasını beklemekten yoruldum. Bu yüzden yalnız seyahat etmeye başladım.
Yıllardır seyahat planları yapmıştım, ancak her hafta sonu / tatilde çılgınca arkadaşlarımla birlikte evimde mahvoldu. Goa'ya gitmek, yaptığım tek "seyahat" oldu.
Böylece, mükemmel rahat işimden ve hayatımdan vazgeçmeye ve yeni bir yerden baştan başlamaya karar verdim. Avrupa'da bir yerde bir iş bularak yolculuğa başlamak istedim, ama evet, olmadı ve Kamboçya'da sona erdi, ancak evet bir Avrupa şirketi için çalışıyordum. (En azından Avrupa’dan bir şey, o zamanlar Avrupa’ya deli oldum)
Adım adım.
Temmuz 2017'de Phnom Penh'e taşındım. Buraya taşınmadan önce, her zaman ailem ve arkadaşlarımla yaşadım ve aniden sadece kendimle yaşamak zorunda kaldım. Bu hayatımda bir boşluk yarattı. 25 yaşındaydım, bokumu nasıl tutacağımı bilmem gerekiyordu ama naah.
Arkadaşlarımı arıyordum ve 10 yaşında bir ev hastası çocuk gibi ağlıyorum. Bu birkaç hafta devam etti. Her dakika düşünürdüm, ne yaptım ben sadece. Mükemmel hayatımı Hindistan'da bıraktım ve şimdi bu yeni yerde ağlayıp şikayet ettim. İstediğim şey buydu - hayata yeniden başlamak için yeni insanlarla yeni bir yer, değişim istedim. Ama bir kere anladım, hayal ettiğim gibi mutlu ya da huzurlu değildim.
Hintli olmak, kalabalık, kirlilik, toz, sıkışık sokaklar beni şaşırtmıyor ya da korkutmuyor. Ancak güvenlik, aidiyet ve GIDA anlayışını özlüyordum.
Hint yemekleri bu gezegendeki en lezzetli yiyecekler. (İnan bana, iyi görünmüyor olabilir ama kahrolası tadı güzel).
Neyse, Facebook'tan gruplar aracılığıyla bir daire buldum ve iki tane de oda arkadaşı aldım. Baba Ringenbech ve Ben :) Fransa'lıydılar, yakın zamanda Phnom Penh'e taşındılar ve hayatlarını diğer 20+ gibi sıralamaya çalışıyorlardı. Yani evet, bir şirketim var.
Bu arada, Phnom Penh (PP) mini Fransa gibi. PP'deki göçmen popülasyonunun% 80'i Fransız. yaklaşık 60 bin fransız insan. PP, Kamboçyalı ve Fransız kültürünün güzel bir karışımı. Fransa'daki küçük bir kasabada yaşıyorsanız, daha az temiz ve daha ucuz :)
Kamboçya hakkında en güzel şey insanlardır. Onlarla ilgili birkaç gerçek: Onlar tanıştığım en dost, mütevazi, yardımsever ve mutlu insanlar. Küçük şeylerle nasıl mutlu olunacağını biliyorlar. (Bu Kamboçyalılardan öğrendiğim bir şey). Ye, iç ve mutlu ol. Kelimenin tam anlamıyla, takip ettikleri şey, kelime kelimesidir.
Not; Onlar her zaman sarhoşlar (en azından erkekler).
Yemekleri ve biraları severler. Onların mutfağı olsa da herkesin sevemeyeceği ya da alışılamayacağı bir şey. Fermente gıdaları severler, ne kadar fazla fermente olurlarsa domuz eti ve kurbağalar olmadan yaşayamazlar.
Seyahat ipucu: Kamboçya, seyahat için tekme bir ülkedir: ucuz uçak bileti, oteller, yiyecek ve alkol, güzel kırsal yerler, gidilecek yerler ve yüce Angkor Vat.
Konuya geri dönersek, yavaş ve istikrarlı bir şekilde PP'de hayatta kalmaya başladım ve hayatım rutin bir hal aldı. Kendimle rahat olmaya ve bu yeni kültürün tadını çıkarmaya başladım. Olaylara başladım, arkadaş edinmeye başladım ve sonunda Kamboçya'ya yerleştiğimi hissettim. Bana biraz zaman aldı ve evet, işler düzelmeye başladı.
Yine de 6 ay geçti ve yeni bir ülke ve yeni bir iş için planlar yapmaya başladım. Kamboçya, hayatımda planlanmamış bir duraktı, en zoru. Ama bana kendimle yaşamayı, yalnız seyahat etmeyi ve uyum sağlamayı öğreten kişi oldu.
Okun charan, Kampuchea :)