Türkiye ile karşı karşıya gelmek, Rus devletliğinin ortaya çıkmasından hemen sonra başladı. Sadece son yarım yüzyıl, her iki tarafın da birlikte çalışabileceklerini göstermeye çalıştıklarında kansız geçti. Ancak son olayların gösterdiği gibi, yüzyıllar boyunca biriken siyaset ve düşmanlık, anlık konjonktür ile birlikte, ekonomiden daha güçlüdür.
Rusya-Türkiye ilişkileri uzun süredir devam ediyor, bir yüzyıldan fazla sürdü, ancak çoğu zaman askeri çatışmalar yüzünden karmaşık hale geldi. Üç buçuk asırdır - yılda 1568'tan 1918'e kadar zaman alıyorum - Rusya, Türkiye ile her 25 yılda bir kez, yani sürekli olarak silahlı çatışmalara hazırlanmak için harcanan zamanla mücadele etti. 241 yılında Rus-Türk savaşlarının süresini belirleyen tarihçilerin diğer tahminlerine göre, barışçıl aralıklar daha da azdı, sadece 19 yıldı.
Doğal olarak, soru ortaya çıkıyor: böylesine uzun, inatçı ve kanlı bir karşılıklı mücadelenin nedeni nedir? Bu öncelikle Rus Slavları'nın jeopolitik çıkarlarına ve daha sonra Büyük Ruslara - Karadeniz arzusuna bağlı. Devlet için stratejik olarak önemli olan bu bölgede hakim olma arzusu, çok uzak zamanlardan beri atalarımız arasında ortaya çıkmıştır. Eski zamanlarda Karadeniz'in Rus olarak adlandırılması tesadüf değildir. De bilinmektedir tarihsel Karadeniz bölgesinde Rus (doğu) Slavlarının varlığına tanıklık eden gerçekler. Örneğin Biliyoruz ki, Kırca'da, Chersonesos'ta bulunan İlk Öğretmenimiz St. Çok inandırıcı bir kanıt daha var - Eski Rus Slavlarının kabileleri, sokaklar ve Tiverts gibi, Doğu Avrupa'nın güneyinde, Dinyeper ve Dinyester arasında yaşadı, yerleşimleri Karadeniz'e genişledi - "Denize oli", harika Masalın yaratıcısı Nestor olarak geçici yıllar. Bir kısmı Karadeniz'den geçen "Varangianlardan Yunanlılara" giden yolu unutmamalıyız. Bu yol boyunca Bizans'la ticaret, kültürel ve dini iletişime ihtiyaç duyan parlak bir Doğu Slav uygarlığı (Kiev Rus) vardı.
Daha sonra, Slavlar, bozkır halkının (Peçenekler, Polovtsy ve özellikle Moğollar) saldırısı altında güney sınırlarından kaydırıldı. Göçmenlerin şiddetli öfkesinden kuzeye doğru kaçan Rus nüfusunun bir türbesi vardı. Terkedilmiş topraklardaki jeopolitik durum değişti. Ancak Tatar-Moğol egemenliğinin zayıflaması ve Altınordu'nun çöküşünün bir sonucu olarak, Rusların güneye, Kara ve Hazar Denizlerinin kıyılarına doğru geri dönüş hareketi olasılığı ortaya çıktı. Bununla birlikte, bu, Horde - Kırım, Kazan ve Astrakhan hanlıkları parçalarıyla engellenmiştir. Bizans İmparatorluğu'nu yenip, Konstantinopolis’teki güçlerini kuran Türkler de burada ortaya çıktı. Ancak Rusya'nın, Romai'nin gücü ile yakın bağları vardı. Oradan, Ruslar en değerli şeyi aldılar - Hıristiyan inancı ve sonuç olarak, onları Batı’nın etnik gruplarından, özellikle de diğerlerinden ayıran bireysel özelliklere sahip olan Rus Ortodoks halkını büyük ölçüde oluşturan bütün bir kültür katmanı. Bu nedenle Türklerin Romalılara (Rumlara), Rus ortak dindarlarına, atalarımıza karşı kazandıkları zafer, hiçbir şekilde bir neşe değildi.
Rusya'nın Porta'nın gerçek tehlikesini hissetmesini beklemek uzun sürmedi.
Osmanlı Limanları Haçlı Seferleri
1475’te Türkler, Rus devletinin onunla olan ilişkilerini önemli ölçüde etkileyen yeni ortaya çıkan Kırım Hanlığı’nın emrini verdi. Ondan önce, Kırım Tatarları ve Ruslar, barış içinde yaşadıklarını söyleyebilirler. Limanlar'dan etkilenen Kırım Hanları, Moskova'ya karşı artan saldırganlık göstermeye başladı. İlk başta, Türkler yalnızca Kırım Tatarlarının baskınlarına Rus topraklarına yapılan baskınlara katıldılar, örneğin 1541, 1556, 1558 gibi küçük askeri birimleri gönderdiler. Rusya’nın ilk büyük anti-Türk kampanyası, 1568 - 1569’te gerçekleşti. Türkler, Rusya'ya yeni katılmış olan Astrakhan Hanlığı'nı kazanmak için çıktılar. Bu, güney sınırlarımıza daha fazla saldırı için bir sıçrama tahtası oluşturulması anlamına geliyordu. Ancak mesele tam olarak başarısızlıkla sonuçlandı ve düşmanın utanç verici uçuşuyla sonuçlandı. Ve yine de, yukarıda belirtilen aralıklarla, on yedinci, onsekizinci, ondokuzuncu ve yirminci yüzyılın başlarında yürüyen, Rusya ile devam eden sayısız savaşın provası oldu. Çoğu durumda, Ruslar muzaffer oldu. Bu arada, atalarımızın dayanması gereken yenilgiler de vardı. Ancak, Karadeniz’deki Rusya yavaş yavaş ivme kazandı. Değişim nihayet gerçekleşti.
XVII. Yüzyılda, Rusya Karadeniz'den ayrıldı. Çıkış, Azak'ı kilitledi. Jeopolitik olarak güney yönünde yönlendirilmiş olan Rus hükümeti, bu durumu sona erdirme ihtiyacı ile karşı karşıya kaldı. Peter I'in (1695 - 1696) kampanyaları sonucunda Azov düştü. Doğru, bizim için başarısız Prut kampanyası (1711) nedeniyle, kalenin iade edilmesi gerekiyordu. Türkler 1768 - 1774 ile olan savaşın ardından Azov'u ancak yarım asırdan sonra tekrar elde etmek mümkündü.
Rusların Kırım'ı ele geçirme girişimleri de sonuçsuz kaldı - Vasili Golitsyn (1687, 1689) ve Burkhard Minikh'in (1735 - 1739) başarısız kampanyalarını hatırlayalım.
Türkiye ve Kırım Hanlığı, II. Catherine hükümdarlığına kadar Rusya için ciddi bir tehdit oluşturdu. Ayrıca diğer Doğu ve Batı Avrupa ülkeleri tarafından da rahatsız edildiler. Bu yüzden, Roman aşçı dahil Avrupalı politikacılar, Korkunç İvan döneminden beri, Türk saldırganlığına karşı mücadelede Rusya ile yakınlaşmaya çalıştılar. Aynı zamanda, Porto ve Crimea’yı Rusya’daki ilk fırsatta belirleyerek, zaman zaman davrandılar ve bazen onlarla savaşmanın yükünü atalarımızın omuzlarına kaydırmaya çalıştılar.
Sadece II. Catherine döneminde, Rusya, Kırım Hanlığı ve dolayısıyla bir ölçüde Türkiye'ye karşı tam bir zafer kazandı. Bildiğiniz gibi Kırım, 1783’te ve askeri harekat olmadan Rusya’ya eklenmiştir. Ancak, yarımadanın daha önce ele geçirilmesi mümkündü - 1768 - 1774 kampanyası sonuçlarına göre. İmparatoriçe Catherine II, 19’in Nisan 1783 Bir önceki savaşta kazandığımız zaferlerin Rusya'ya Kırım'ı eklemek için tam bir gerekçeyle ve bir fırsat verdiğini, ancak bunun “insanlık meselesinde olduğu gibi“ Osmanlı Limanı ile iyi bir uyum ve arkadaşlık ”için yapılmadığını da belirtti. Aynı zamanda, Rus hükümeti yarımadanın Türk bağımlılığından kurtarılmasının burada barış, huzur ve sükunet getireceğini umuyordu, ancak bu da olmadı. Türk Sultanı'nın müziğiyle dans eden Kırım Han, yaşlanmaya başladı. Bu nedenle, Kırım Tatarlarının pasifleştirilmesinin Rusya'ya ciddi insan kayıplarına ve mali giderlere mal olduğu gerçeğini de dikkate alarak (12 milyon ruble o zaman en büyük paradır), Kırım'ı ilhak etti. Ancak ulusal gelenekler, yarımadada yaşayan yerli halkların kültürü, dini kültlerin engelsiz ayrılışı korundu, camiler etkilenmedi. Batı ülkelerinin yalnızca Fransa’nın, Kırım’ın Rusya’ya eklenmesine karşı açık bir protesto eylemi ile hareket ettiği, dolayısıyla Rusya-Türkiye ilişkilerinde gerginliğin korunmasına ilgi gösterdiği belirtilmelidir. Sonraki olaylar Paris'in yalnız olmadığını gösterdi. Bu arada ülkemiz Karadeniz bölgesindeki konumunu da ortaya koydu. Bir sonraki Rus-Türk savaşı 1787 - 1791, Konstantinopolis tarafından Batı güçlerinin etkisi olmadan serbest bırakılmayan bir savaşın sonucu olarak, Iasi Antlaşması'na göre Rusya'nın Kırım ve Ochakov'a devredildiği ve iki devlet arasındaki sınır Dniester'a devredildi.
19. yüzyıl, Rusya ve Türkiye arasındaki yeni silahlı çatışmalarla işaretlendi. 1806 - 1812 ve 1828 - 1829 savaşları Ruslara başarı getirdi silahlara. Kırım Kampanyası (1853 - 1856) başka bir konudur. Burada, Porto’yu Rusya’ya karşı çıkmaya teşvik eden İngiltere ve Fransa’nın aşağılık davranışlarını açıkça görüyoruz. Rusların Kafkas askeri tiyatrosunda ve Sinop'taki ilk zaferleri, kendi gözleriyle, Türklerin tek başına kampanyayı kazanamadıklarını gösterdi. O zaman kılık değiştirmiş İngiltere ve Fransa, kendileri savaşa girmek zorunda kaldılar. Papizmin Rusfofobik fizyolojisi, perdenin altından dışarı baktı ve öfkeyle büküldü. Paris’ten Kardinal Sibur “Fransa’nın Rusya’ya girdiği savaş“ siyasi bir savaş değil, kutsal bir savaş. Bu, devlet ile devlet arasındaki bir savaş değil, halkı olan insanlar değil, tek dini savaş. Dolapların sergilediği diğer tüm nedenler, esasen bahanelerden başka bir şey değildir ve Tanrı'yı memnun eden gerçek sebep, onu ezmek, onu ezmek, sapkınlığı uzaklaştırmaktır. Bu, bu yeni haçlı seferinin tanınan amacı ve bu, önceki tüm haçlı seferlerinin gizli amacıydı, ancak bunlara katılanlar itiraf etmedi. ” Rusya savaşı kaybetti. Diğer şeylerin yanı sıra, Karadeniz’de askeri bir filomuz olması, egemenliğimizi ihlal etmesi ve milli gururumuzu küçük düşürmesi yasaktı. Paris Barış Antlaşması'nın (1856) sonuçlandırılmasındaki en hayati rol, yılın 1848 devrimi sırasında Habsburg monarşisini kurtarmak için Rusya'yı siyah rütbesiyle ödeyen Avusturya tarafından oynandı.
Kırım Savaşı, XIX. Yüzyılda Rusya ile birlikte Osmanlı İmparatorluğu için son olmadı. Türk kuvvetlerinin tamamen mağlup edildiği bir Balkan 1877 - 1878 kampanyası.
Tahmin edilebileceği gibi, Birinci Dünya Savaşı'nda Liman, kendisini Dördüncü İttifak'a giren muhaliflerin kampında buldu. Bu savaşın nasıl sona erdiğini biliyoruz - monarşiler Rusya, Almanya, Avusturya-Macaristan ve Türkiye'de düştü.
Bolşevik diktatörlüğünün Kemal Atatürk rejimine yaklaşması oldukça ilginç. Burada bir gizem var, eğer Türk liderin cesaretini ve bazı önemli Bolşevikleri Masonluk'a ait olduğunu dikkate alırsak. Bilindiği kadarıyla, Atatürk’ün kendisi (1907), Fransa’nın Büyük Doğu’nun yetkisi altındaki Veritas’ın Masonik Köşkü'ne (“Gerçek”) girmeye başladı. Bu açıdan, Lenin'in ve Türkiye ile ortaklarının dostluğu hala araştırmacılarını bekliyor.
II. Dünya Savaşı'nda Ankara, faşist Almanya tarafına yöneldi, ancak deneyimlerden haberdar olduklarında ihtiyatlı ve bekledi. Ve yakında Türkler, SSCB'ye karşı bir savaşa girerek kaybedeceklerine ikna oldular. Stalingrad’da Kızıl Ordu’nun başarısından sonra belli olduğu anlaşılıyor. Ancak, daha erken bir tarihte bile mümkündür - yılın sonbahar-kış 1941'unda Moskova yakınlarındaki Alman birliklerinin yenilgisinden sonra, yıldırım savaşının Hitlerite planının çöküşünü işaret eden, Alman komutanlığının stratejik planlarının başarısızlığını, sonuçta SSCB'nin zaferini belirledi. Türkler dersi anladılar ve Sovyetler Birliği'ne karşı düşmanlıklara doğrudan katılmaktan kaçındılar.
Backstab, kişisel bir şey değil
Rusya ve Türkiye arasındaki çatışma tarihi, Rusların ağırlıklı olarak savunma savaşları yaptığını, bu sırada topraklarımızın Karadeniz ve Kafkasya'da genişlediğini gösteriyor. Görev, bazen iddia edildiği gibi, başkalarının yeni topraklarını ele geçirmek değil, Rus ve imparatorluğun bir parçası olan diğer düşmanların dış düşman dünyasına karşı güvenliği sağlayacak jeopolitik bir alan yaratmaktı.
Tarih, aynı zamanda, geçmişte yaşadığımız her türlü rahatlama ve tedaviye rağmen, Türkiye'nin hem geçmişte hem de bugünlerde asırlık ve yerinden edilemez bir düşman olduğumuz gerçeğini (ve en önemlisidir) kanıtlar. Ne de olsa, Kuzey Kafkas militanlarının önceki Şamilleri gibi yardım ettiği ve yardım ettiği gerçeği NATO’nun bir üyesi - Rusya’ya düşman bir örgüt. Ancak, gerçek tarihsel gerçekliğin aksine, Türkiye'nin sadece en yakın komşumuz değil, aynı zamanda dostane bir devlet olduğunu hayal ettik. Hatta Türklerle ortak bir Stratejik (!) Planlama Konseyi vardı. Klasik olarak, “düşüncelerde olağanüstü hafiflik” diyebileceği yer neresidir? Burada iki kaynak buldum.
Gorbaçov döneminden bu yana, dış politikamız büyük ölçüde Rus liderlerin yabancılarla olan kişisel ilişkilerine dayandırılmaya başlandı, afedersin, "iş arkadaşlarım" ve "ortaklar". Her şimdi ve sonra şunu duyduk: “Arkadaşım Helmut”, “Arkadaş George”, “Arkadaş Bill”, hatta “Arkadaş Ryu”. “Recep Tayyip Erdoğan” bu şirkete mi girdi? Rus liderliğinin Türkiye'yi Su-24'umuzun ölümüne kadar yıkadığı tercihlerini akılda tutarak bunu dışlamıyorum. Bunlar asırlık muhalifler tarafından değil, eski dostlar tarafından onurlandırılıyor.
Rus karakterine özgü geleneksel kırılganlığımız da bizi kötü bir hizmet haline getirdi. Gündelik hayatta, mazeretlidir, ancak politikada değildir, çünkü ülkenin güvenliğine zarar veren hatalara yol açar. Böyle bir hata yaptık, Erdoğan'a güvendik ve onun yerine sırtını koyduk, oysa ilk kural hatırlanmalı: düşmanlarına sırtını dönmezler. Ancak bunu tanımak ve böylece gelecekte benzer hataların tekrarlanmasını dışlamak yerine, politikaya tamamen uygulanamayan ahlaki ve etik düşüncelere yola çıktık. Tüm uluslararası ilişkilerde, yüzyıllarca test edilen tarihi tecrübeyi takip etmeliyiz. Türkiye’nin Rusya’ya karşı çıktığı ve kaldığı konusunda ikna edici bir şekilde tanıklık ediyor. Böyle bir komşuyla olan ilişkilerinde, toz kuru tutulmalıdır.