Bir çocuğun doğum büyük mutluluğu ve sevinci temsil eder. Ama ızdırap, korku ve korkudan doğan bebekler var.
Oğlum Philip'in doğumu, çocuğumun doğuştan gelen bir rahatsızlığı olduğunu söylediğinde, içimdeki duygulara neden oldu. Fakat bu bilginin ilk anından itibaren düşüncelerim her neydi, HE benim çocuğum. Onu ilk kucağına aldığımda ve küçük ve zayıf parmaklarını işaret parmağımın üzerine koyduğumda, bu küçük, çaresiz yaratığın karşısında bunaldım, ama üzüntü, gerginlik ve korku kaldı.
Tanrı'nın işareti olarak kabul ettim. Hayatımızda bir şeylerin değişmesi gerekiyor ve Tanrı bana bize öğretilmesi gereken bir oğul gönderdi. Ancak üzüntü, korku ve korku hala vardı. Ve aşk.
Bir gün, karısı bebek bekleyen bir çiftle ilgili bir hikaye buldu ve ultrasondaki bazı işaretler dedikleri gibi çocuklarının mongoloid olacağını gösterdi. Doktorları tavsiye için onları karıma gönderdi. Ama biz bebeğinizi koruyun ya da kürtaj yapamazdık. Bu ailenin hayatını değiştireceği çok iyi bir tavsiye vermeye cesaret edemedik. Philip'imizi gördüler ve bize verdiği sevgiyi hissettiler. Kalbimde kuvvet ve korku vardı. Bebeğimin kalbimde ameliyat olması gerekiyordu ki yaşamaya devam edebildi. Ve engeller harikaydı çünkü çocuğum asla para kazanamazdı. Öyleyse, sistem neden her zaman toplumdan sorumlu olacak verimsiz bir toplum üyesine yatırım yapmalıdır? - bazı insanları düşünüyordu. Sonra Tanrı dahil oldu ve son derece iyi adamların yardımıyla Philip'im bugün hala yaşıyor. Tango, korku ve korku hala kalbimde taşıdım.
Bu duygular bir gün beni kırdı ve dünyanın herhangi bir yerinde çığlık, kavga veya acı çekmeden yürüyebilmesi için terapileri alan bir hasta oldum. Bu tedaviler tam da buydu. Ben artık bir insan değildim. Öldürülen duyguların dünyasında dolaştım. Bir gün artık gitmeyeceğini fark ettim. Bütün o hapları attım. İlk başta zordu, çünkü üzüntü, üzüntü ve korkudan kaynaklanan öfkeyi kontrol etmek zordu.
Her geçen gün yaşamaya başladım. Her sabah büyütüldüğüm her gün Tanrı'ya ve her gece Tanrı'ya şükretmedim. Ama doğru iyileşme, çocuğumun Tanrı'nın kutsama olduğunu anladığımda geldi. Toug, korku ve korku şansını değiştirdi. Mutluluk Tanrı benim için seçti ve bana böyle büyük bir nimet verdi. Ondan sonra öfke ve depresyon ile ilgili problemlerim gittikçe azaldı.
Ama bugün, bebeği rahminde tutmaya ya da onu öldürmeye tavsiyede bulunacak bir çiftin nasıl cevaplanacağını biliyorum.
Eğer çocuklarımız Tanrı'nın çocuğu iptal etmekten ibaretse, Mary İsa'yı terk etmiş gibi olur.
Her yaşam bir armağandır ve çocuklarımız özel bir armağandır ve sevinç ve sevinç sevginin meyvesidir. Herkes çocuklarımızın sevdiği gibi sevseydi, umut, barış, neşe ve sevgi vahası olur. Bu nedenle, böyle bir çocuğunuz olacağını biliyorsanız, birlikte sevinmemize izin verin, çünkü bizler Tanrı’nın sevisiyiz ve insanları daha çok insan yapmayı, onları sevmeyi ve onlara hizmet etmeyi seviyoruz. Böylece Tanrı'nın seçilmişleri gibi hissedeceğiz.
Siniša Bosanac