1921 ve 1922 başlarında Rusya’yı kasıp kavuran Büyük Kıtlık, 20. yüzyılın en kötü insani felaketlerinden biriydi.
Doğal nedenlerle tetiklenen, ancak insani politikalar ve eylemlerle büyütülen bu kıtlık, milyonlarca Rus’u yetersiz beslenmiş, aç bırakmış ve ülkeyi kasıp kavuran salgın hastalıklar nedeniyle risk altında bırakmıştır.
Belirsiz ölü sayısı
Ardından gelen kıtlık o kadar çok insanı öldürdü ki ne Sovyet devleti ne de yabancı gözlemciler ölü sayısını doğru bir şekilde ölçemedi. Rusya’nın muazzam büyüklüğü ve İç Savaşın kesintiye uğraması, doğru kayıt tutmayı zorlaştırdı.
Tarihçiler arasındaki fikir birliği, en az beş milyon Rus’un açlıktan ve hastalıktan öldüğü yönünde. Bu rakam sekiz milyona kadar çıkabilir.
Sovyet hükümeti bu felaketin hemen farkına vardı ama bununla başa çıkmanın hiçbir yolu yoktu. Durum o kadar umutsuz hale geldi ki, 1921’de hükümet, başta Amerikan Yardım Derneği olmak üzere yabancı hayır kurumlarından kıtlık yardımına izin verdi.
Büyük Kıtlığın Nedenleri
Rus halkı kıtlığa yabancı değildi. Rusya geniş toprak rezervlerine sahip bir ülkeydi – ancak çoğu tarım elle, az makine veya altyapı ile yapıldığından üretkenlik çok düşüktü ve birçok köylü ağızdan ağıza yaşıyordu.
Rus hasadının başarısı genellikle uygun hava koşullarına bağlıydı. Rus çiftçileri her beş ila yedi yılda bir kuraklık yaşadı, her biri mahsul kıtlığına, verimde düşüşe ve gıda kıtlığına neden oldu.
Bu kuraklıklar, Büyük Kıtlığın önemli bir nedensel faktörüydü. Örneğin Samara bölgesinde, ortalama Mayıs yağışı 38,8 milimetreydi – ancak 1921’de bölge sadece 0,3 milimetre yağmur aldı.
Kuraklık, Rusya’nın tahıl ve tahıl ürünlerinin üçte birinden fazlasını üreten kara toprak bölgesi Ukrayna’ya da ciddi zarar verdi. Rusya’nın 1921’deki toplam mahsul verimi, barışın son yılı olan 1913’ün yaklaşık yarısı kadardı.
Bolşevik politikaları
Rusya genelinde, tüm tahıl ve tahıl ürünlerinin yaklaşık dörtte biri hasattan önce toprakta öldü. Bazı bölgelerde, neredeyse tamamen mahsul kaybı yaşandı.
Bolşevik politikaları sadece felaketi şiddetlendirdi. Çoğu köylü, bir yıllık tahılı yedekte depolayarak mahsul kıtlığına hazırlandı – ancak Rus tahıl ambarları boştu, yıllarca düşük verim ve savaş komünizminin sürekli olarak talep edilmesiyle kurudu.
Kıtlık kötüleştikçe, binlerce Rus köylü, fabrikalarda iş aramak ve gıdaya daha iyi erişim umuduyla kırsal kesimden şehirlere kaçtı. Durumu daha iyi bulmadılar. 1921’de gelen yabancı yardım çalışanları, Moskova ve Kiev sokaklarını düzinelerce ceset ve açlıktan ölmek üzere olan diğerleriyle dolu buldu.
ikame gıdalar
Yardım görevlilerine göre, kırsal köylerde durum daha da vahimdi. Birçoğu şehirlere veya diğer bölgelere kaçmış, tüm aileleri evlerinde ölü bırakmıştı. Hayatta kalanlar bulabildikleri her şeyle yaşadılar: tohumlar, meşe palamudu, çimen, yabani otlar, ağaç kabuğu, hatta ölü hayvanların cesetleri.
Bir kasabadaki hükümet yetkilileri, açlıktan ölmek üzere olan sakinlere hayvanların kurumuş kemiklerini kazıp, un haline getirmelerini ve “tatsız kokusuna ve kokusuna rağmen, besleyici değeri çavdar ekmeğinden yüzde 25 daha fazla olan bir ekmek yerine koymalarını” tavsiye etti. damak zevki”.
Bu yapay gıdaların tüketimi, tifüs, tifo, çiçek hastalığı, grip, dizanteri, kolera ve hatta hıyarcıklı veba gibi hastalıkların salgınları gibi birçok kişiyi öldürdü. Çaresiz ve aç insanların hareketi, bu hastalıkların Rusya’nın her yerine taşınmasına yardımcı oldu.
Yamyamlık
Kıtlık aynı zamanda korkunç cinayet ve yamyamlık hikayelerine ve insan etinin karaborsa ticaretine yol açtı.
Büyük Kıtlık sırasında yamyamlığın gerçek boyutu bilinmiyor. Tarihçiler bazı hesapları doğruladılar, ancak birçok hikaye uydurma olarak kaldı ve muhtemelen Bolşevik karşıtları veya düşmanca yabancı basın tarafından abartıldı.
Bazı Rus akademisyenler yamyamlık ve ceset yeme örneklerini araştırdı ve katalogladı. Amerikalı yardım görevlileri de bu davranışları gözlemledi. Yamyamlık en çok Volga Nehri havzasında, kıtlığın en şiddetli olduğu bölgelerde yaygındı.
Cinayet ve ‘ceset yeme’
Açlıktan ölmek üzere olan köylülerin yakın zamanda gömülmüş cesetleri etleri için kazdıkları gözlemlendi. Kasaplık ve şölenlerin izlediği cinayet veya ötenazi raporları da bildirildi. Bir kadın, ölen kocasının cesedini et için kullandığı için vermeyi reddetti. Anne babalar ve kardeşler ölen çocukların cesetlerini yediler.
Ölü sayısı arttıkça, yasadışı insan eti ticareti de ortaya çıktı. Rus kasaba ve şehirlerindeki pazarlarda, bazıları hiç şüphesiz insan olan, tanımsız et miktarları ortaya çıktı. Bir yardım görevlisi 1921’in sonlarında durum hakkında şunları yazmıştı:
“Aileler babaları, büyükbabaları ve çocukları öldürüyor ve yiyip bitiriyordu. İnsan cesetleriyle hazırlanan sosisler hakkında (teknik ifade ‘sosis için öğütülmüş’ idi) resmi olarak çelişmesine rağmen, yaygındı. Pazarda, birbirine küfreden kabadayıların arasında, bir insandan sosis yapma tehditleri işitilirdi.”
Amerikan gıda yardımı
Amerikan Yardım İdaresi’nin (ARA) müdahalesi krizi hafifletmeye yardımcı oldu ama çözmedi. ARA, 300 Amerikalı ve 120.000’den fazla Rus istihdam etti, bir milyon tondan fazla tahıl ithal etti ve günde 10 milyondan fazla insanı besledi.
Rusya’daki Amerikan yardım çabaları Bolşevikler tarafından hiçbir zaman resmi olarak kabul edilmedi veya kabul edilmedi (Lenin, bir aracı aracılığıyla ARA’nın müdahalesini onaylamıştı).
1923’e gelindiğinde, kuraklık kırıldı, ARA tarafından tohum tahıl ithal edildi ve Bolşevikler Yeni Ekonomik Politika’yı (NEP) uygulamaya koyarak el koymayı gevşettiler.
Rusya kıtlığı 1921
- Büyük Kıtlık 1921’de zirveye ulaştı ve beş milyon, belki de sekiz milyon kadar Rus’u öldürdü.
-
Kıtlık, esas olarak şiddetli bir kuraklık şeklinde doğal bir felaketti, ancak yıllarca süren savaşlar ve zorunlu tahıl talepleriyle daha da kötüleşti.
-
1921’deki feci kuraklık, üretimin 1913’teki seviyelerin yarısına düştüğü Ukrayna ve güney Rusya’da tarımsal üretimi büyük ölçüde azalttı.
-
Yiyecek kıtlığı, binlerce Rus köylünün kırsal bölgelerden kaçarak Moskova ve Kiev gibi şehirlere kaçmasına ve hiçbir çare bulamamasına neden oldu.
-
Bazıları yabani ot, ağaç kabuğu, meşe palamudu veya ölü hayvanların eti gibi ikameleri yiyerek hayatta kaldı. Ayrıca birçok yamyamlık ve cinayet raporu vardı.
Alıntı bilgisi
Başlık: “The Great Famine of 1921”
Yazarlar: Jennifer Llewellyn , Michael McConnell , Steve Thompson
Yayıncı: Alpha History
URL: https://alphahistory.com/russianrevolution/great-famine-of-1921/ Yayınlanma
tarihi: 19 Ağustos , 2019
Erişim tarihi: 17 Eylül 2021
Telif hakkı: Bu sayfadaki içerik açık iznimiz olmadan yeniden yayınlanamaz. Kullanım hakkında daha fazla bilgi için lütfen Kullanım Koşullarımıza bakın .