Simsiyah bir rüyanın, hiç olmayacak bir sabahıydı
Zordu, bir başka acıydı.
İnsan diyorum, insan
esiri olmamalı duygularının.
Ve;
bu bedeli karanlıkların içinde
bir ışık hüzmesinin umudunu çizmemeli aklına.
Reva görülen bir hayatın anlamını
çözmek için
düşmemeli
bu
denli..
Gözlerini,
Umutla kapattığı bir gecenin sabahına,
Bir çift gözün hafifliğiyle uyanmalı diyorum.
Anlıyor musun?
Aydınlıkla karanlığı taşıdığım gibi,
Seni de taşırım.
Ama;
Hep karanlıktan yana mı çıkacaksın?
Söylesene?