Alman ordusunun saflarındaki Stalinist rejimle savaşan Çar General Smyslovsky, 500 Rus askerlerinin hayatlarını kurtarmak için en az bir iyi anlaşma yaptı.
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden birkaç gün önce, Mayıs 2'in Mayıs 3'inde 1945 gecesinde Avusturya ile Liechtenstein Prensliği'nin dağlık sınırında şiddetli bir kar fırtınası patladı. Orta Avrupa’nın en küçük eyaleti olan Avusturya ve İsviçre arasında yapılan Liechtenstein Prensliği Devlet Arşivi, o geceki olaylarla ilgili olarak sınır muhafızının başkanı Teğmen Albay Wiss’in raporunu tuttu. Sınırı koruyan sınır muhafızları olağandışı bir gösteriye tanık oldu. Avusturya'nın karlı örtüsü sayesinde dağ yolunda yavaşça hareket ederek nötr bölgede engelleri aşan bir askeri araç sütunu ve piyade vardı.
Devrim öncesi Rusya'nın üç renkli beyaz-mavi-kırmızı bayrağı, Alman ordusunun üniformalı bir erkeğinin göründüğü kafa makinesinin üzerinde çırpındı. Şaşırtan sınır muhafızları, güç dengesinin kendi lehine olmadığının farkına varıp, yine de havaya birkaç uyarı atışı yaptı. Buna cevaben, adjuvanın sesi generalin arabasından çıktı, Almanca bağırdı: “Ateş etmeyin, işte bir Rus generali!” Sütun durdu, sıkıcı bir adam otomobilden bir Alman Wehrmacht’ın genel paltosunun üstünden çıktı ve Liechtenstein sınır muhafızının başına geçti. Holmston-Smyslovsky, Birinci Rus Ulusal Ordusunun komutanı. Siyasi sığınma talebinde bulunmak için sınırı geçtik. Bizimle arabalardan birinde Rus tahtının varisi, Büyük Dük Vladimir Kirillovich ve onun emekli olması. ”
Ertesi sabah, Ren Vadisi'ndeki Schellenberg köyü yakınlarında bir bivouac tarafından yaklaşık 500 kişilik bir sütun durdu. General Smyslovsky’nin genel merkezinin bulunduğu yerel okulun üzerindeki Rus bayrağı, uluslararası pazarlık görüşmeleri başladı. Liechtenstein’ın egemen prensi Franz Joseph II, beklenmedik misafirlerin bulunduğu yere geldi. İki gün sonra ordu silahsızlandı, insanlara geçici sığınma hakkı verildi. Böylece İkinci Dünya Savaşı'nın az bilinen bölümü sona erdi.
"RUSYA PATRİKLERİ"
II. Dünya Savaşı’ndaki Alman birliklerinin yanına Sovyet halkının katılımı hakkında yazdıklarında veya konuştuklarında genellikle General Vlasov ve Rus kurtuluş ordusu anlamına geliyorlar. Bu arada, eski askeri göçün saflarından çıkan, daha doğrusu Batıdaki tüm Rusya sendikalarının saflarından çıkan üç Rus askeri-politik hareketi daha vardı. Bunlar arasında General Steifon komutası altında Yugoslavya'da savaşan Rus Kolordu (Shutskor olarak da bilinir), General Krasnov'un Kazak birimleri ve daha sonra General Smyslovsky komutasındaki İlk Rus Ulusal Ordusu olarak adlandırılan “Kuzey Grubu” olarak adlandırılanlar da yer alıyor. Esas olarak eski Sovyet askerleri ve subaylarından oluşan Vlasov ordusunun aksine, bu askeri oluşumların emri, Beyaz Hareketi geleneğini sürdüren eski generaller ve çar ve beyaz orduların subayları tarafından yönetildi.
1942 sonbaharında, Alman ordusu, Alman paltolarındaki 1 milyon 80’in binlerce Rus’ını seçti. 1944 tarafından sayıları zaten 2 milyonlara ulaşmıştı. Bu rakam ulusun ihanet veya ahlaki zayıflığı ile açıklanamayacak kadar etkileyici. Daha sonra Boris Smyslovsky, yazılarından birinde Hitler ve Stalin arasındaki seçim trajedisini şöyle açıkladı: “İki şeytan arasında bir seçimdi. Almanların yaptığı korkunçtu. Hitler ruhlarını baştan çıkardı. Ancak Bolşevikler, Rus halkının yıkımıyla meşguldü. O zaman, Rusya'nın yalnızca dışardan kurtarılabileceğine inanıyordum ve Almanlar, Bolşevizm'den uzaklaşabilecek tek güçtü. Almanlar kazanamadı. Güçler çok eşitsizdi. Almanya, dünyaya karşı başarılı bir şekilde savaşamadı. Müttefiklerin zayıf ve bitkin olan Almanya'yı kolayca sonlandıracağından emindim. Hesaplama, Almanya'nın Bolşevizme son vereceği ve ardından Müttefiklerin darbeleri altına gireceği şeklinde oldu. Bu yüzden hain değil Rus vatanseveriz. ”
"BEYAZ" DAN "KAHVE"
Kont Boris Alekseevich Smyslovsky, 3’in 1897’inde Terrioki’de (şimdi Zelenogorsk’da), St. Petersburg’tan çok uzak olmayan Muhafızlar Topçu Sayımı Alexei Smyslovsky ailesinde doğdu. Boris Smyslovsky, 1908’te İmparatoriçe II. Catherine’nın askeri harekatına girdi ve ardından Mikhailovsky Topçu Okulu’ndan, teğmen rütbesinde 1915 Muhafızlar Topçu Birimi’nde serbest bırakıldı. 3 yıl cephesinde ortaya çıktı. Rus ordusunun dağılmasına, Şubat ve Ekim devrimlerine tanık oldu. 18'te General Denikin'in Gönüllü Ordusuna katıldı. Mart ayında, birimi 1918 Polonya'da stajyerlik yaptı ve Boris Smyslovsky, o zamanki Rus göçünün merkezlerinden biri olan Berlin'e taşındı.
Orada eski bir müttefikiyle tanıştı. silahlara Baron Kaulbars O dönemde, 20'in ortasında, Kaulbarlar Abwehr'de görev yaptı - bu ad altında Reichswehr'in istihbarat servisi - Versay Anlaşması altında istihbarat ve genel personelin yasak olduğu yüz bininci Alman ordusu. Baron Kaulbars, Abwehr'in gelecekteki lideri Canaris'in komutanıydı. Baron Smyslovsky'yi Abwehr'de hizmet vermeye ve aynı anda Königsberg'deki en yüksek askeri derslere girmeye ikna etti - Alman Genelkurmay Akademisi orada gizlice çalışıyordu. Dolayısıyla Boris Smyslovsky, yalnızca Alman Genel Kurmay Akademisi'nden mezun olmayan, aynı zamanda orada çalışan tek Rus'du.
"Russland"
Sovyetler Birliği'ne karşı savaşın başlangıcında Polonya'nın cephesinde kuzeyde Smyslovsky'yi yakaladı, Wehrmacht Major rütbesiyle ön cephe keşifinde bulundu. Regenau takma adı altında çalıştı. Ardından Smyslovsky'nin bir Rus eğitim taburu düzenlemesine izin verildi. Ve 1943'in başlangıcında, Komutanlığı olarak Albay von Regenau ile birlikte, Rusya Özel Amaçlı Birimi ortaya çıktı. Genelkurmay Başkanı Sovyet Genelkurmay Albay Shapovalov, daha sonra general ve komutandı.
Vlasov Ordusu 3 Tümeni. "Rus" bölümü, Sovyet Ordusu'nun eski askerleri olan savaş esirleri tarafından yönetildi. Özellikle, bölünmeye partizanlarla mücadele görevi verildi. Bu amaçla, Von Regenau Ukrayna ve Rusya topraklarındaki isyancı hareketle işbirliği yapmaya başlar, milliyetçi partizanlarla, Polonya Bölgesel Ordusunun müfrezeleri ve Ukrayna İsyan Ordusunun oluşumlarıyla temas kurar. Bu, Gestapo albay von Regenau'nun Aralık 1943'ta tutuklanmasına ve Russland'ın bölünmesinin dağılmasına yol açtı. Smyslovsky, Reich’in düşmanlarıyla bağlantı kurmakla suçlandı, Gestapo’ya karargahına gelen Ukrayna İsyan Ordusu’nun liderlerinden birini vermeyi reddetti ve Rus halkını Doğu’ya, Komünistlere ve Batı’ya karşı savaşanlara karşı savaşmaya çağıran General Vlasov’un itirazını imzalamayı reddetti.
Sadece Amiral Canariler ve Genelkurmay'dan General Gehlen'in müdahalesi ve güvencesi, davanın feshine yol açtı. Smyslovsky'nin haklı çıkmasında önemli bir rol de, insan gücü korkunç bir sıkıntı yaşayan Almanların, ele geçirilen Sovyet askerlerinin oluşumlarını cepheye atmasıydı. Wehrmacht'taki Rus bölünmesini yeniden kurma emri verildi; Şubat ayında 1945, Müttefik Ordusu ve Rus ulusal bayrağının statüsüyle Birinci Rus Ulusal Ordusuna dönüştürüldü. O zamana kadar, Albay von Regenau'nun asıl adı Sovyet istihbaratının bilinmesiyle başlar ve Boris Smyslovsky, soyadı Holmston'u alır.
6'un içinde binlerce insanın bulunduğu bu ordu, ayın 3'inde vardı.
ÇALIŞMA
18 Nisan ayındaki İlk Rus Ulusal Ordusu komutanı General Holmston-Smyslovsky'nin komutanı 1945, kararını dikte ettiği askeri bir konsey topladı: “Almanya’nın teslim edilmesi kaçınılmaz. İsviçre sınırına taşınmayı emrediyorum. Ordu personelini kurtarmak gerekiyor. ”
SS'nin barajı, Avusturya'daki orduyu Smyslovsky'yi durdurdu. SS adamları, şimdi herkesin mücadele etmesi gerektiğini söyledi. Fakat daha sonra, Hitler'in genel merkezi "Wolf's Lair" de Smyslovsky'ye Alman Kartalının Emri ile ödül töreninde hazır bulunan SS generali ortaya çıktı. Rus ordusu yolculuğa devam etmek için izin aldı.
Son hamlenin zamanına kadar - Avusturya-Lihtenştayn sınırının geçilmesi - Smyslovsky'nin ordusunda 500'ten fazla kişi kalmadı. Avusturya'nın Feldkirch kentinde, Rus tahtının varisi, Büyük Dük Vladimir Kirillovich'in eski memuru ve Polonya'dan gelen göçmen komitesi ve Macar birlikleri tarafından katıldı.
Smyslovsky ordusu Lihtenştayn'a yerleştirildiğinde, Sovyet ülkesine geri dönüş komisyonu oraya geldi. Komisyon, general ve 59’in subaylarının iadesini talep ederek savaş suçluları olduklarını belirtti. Ancak suçlamalarına dair kanıt sağlayamadı ve Lihtenştayn Hükümeti iddiasını reddetti.
1948’te General Smyslovsky Arjantin’e göç etti. Orada, askeri akademide partizan karşıtı savaşın taktikleri üzerine ders verdi ve Rus savaş gazileri örgütü olan Suvorov Birliği'ne başkanlık etti. 60-x'in ortasında, Alman Genelkurmay Başkanlığı'nın davetiyle Smyslovsky, 1973'teki emekli olana kadar çalıştığı Batı Alman Genelkurmayına danışmanlık yaptı. Yaşamın son 13 yılı Smyslovsky, askerlerini 1945-m'de getirdiği Lihtenştayn'da yaşıyordu. Boris Smyslovsky, 5 Eylül 1988 yıl 91-yaşam yıl öldü. Yerel kilisenin bitişiğindeki Vaduz'da küçük bir mezarlığa gömüldü.
Smyslovsky'ye hain denebilir mi? 88 yaşındaki General Irina Nikolaevna'nın dul eşi Holmston-Smyslovskaya şunları vurguluyor: Vlasov'un aksine Boris Smyslovsky asla SSCB vatandaşı olmadı ve düşmanı karşılamadı. Hitler iktidara gelmeden çok önce bir Alman subayı oldu.
Batılı müttefikleri de, asla SSCB vatandaşı olmayan Stalin generallerine Krasnov ve Shkuro verdi (Yalta Antlaşması'na göre, yalnızca Alman tarafında savaşan Sovyet vatandaşları iade edildi) ve 1947 yılında hain olarak idam edildiler. Elbette, Smyslovsky, iade edilmediği takdirde, hiçbir zaman diğer Alman savaş esirleriyle aynı şekilde muamele görmeyeceğini biliyordu.
LİSHTENSTEİN'DEN SAYI YOK
12 nüfuslu nüfusa sahip küçük prenslik, daha sonra Alman tarafında savaşan Rus askerlerini Stalinist rejimin katliamına iade etmeyi reddeden tek ülkeydi.
Smyslovski'den Polonya'dan Lihtenştayn'a uzun bir yolculuk yapan bu askerler kimlerdi? Bana onlardan birinin kaderinden bahseden şey buydu - Smyslovsky'nin komutanı Mikhail Sokhin - oğlu Mikael Sokhin. Küçük Sokhin, küçük Liechtenstein kasabası Eschen'de yaşıyor, yerel bir teknik okulda ders veriyor ve Rusça bilmiyor.
“Babam St. Petersburg civarında doğdu ve bir askerdi. Finlandiya Savaşı sırasında yaralandı ve Almanya ile savaş sırasında Sovyet Ordusunun teğmeniydi. Savaşın başlangıcında babam kuşatılmıştı ve sonra Almanlar tarafından ele geçirildi. Polonya sınırında bir yerde oldu. Konsantrasyon kampındaki birçok asker mahkum gibi, hayatta kalmak için Alman ordusunda hizmet vermeye gitti. Böylece babam, Albay von Regenau'nun komutasındaki özel bölüm "Russland" a girdi. Alman ordusunda baş teğmen rütbesine sahipti.
Savaştan sonra babam, Liechtenstein'da evlendiği annemle bir süre yaşadığı Arjantin'deki General Holmston ile birlikte ayrıldı. Birçok Rus orada aileleri var. Arjantin'den babası Liechtenstein'a geri döndü, hızlı bir şekilde vatandaşlık kazandı ve bir elektrikçi olarak çalıştı. 1986 yılında öldü. Babam savaşı hatırlamaktan hoşlanmadı ve eski askerlerle buluşmaktan bile kaçındı. ”
Oğul, Mihail Sokhin'in her zaman bir şeyden korktuğunu hatırlıyor. Postalarının açıldığı, evin kilitlerinin yeterince güçlü olmadığı görülüyordu. Junior Sokhin, babasının adının gerçekliğinden bile emin değil.
1980 yılında, General Smyslovsky ordusunun Avusturya-Lihtenştayn sınırındaki geçişten geçişine geçişinin 35 yıldönümünde, Rus asker Smyslovsky'nin kurtuluşu onuruna küçük bir Schellenberg köyünde basit bir anıt yapıldı. Anıtın açılışına Liechtenstein hükümeti başkanı Taç Prens Hans-Adam ve 82 yaşındaki Boris Smyslovsky katıldı. Bu anıt sadece zor ve zalim zamanın bir sembolü değil, aynı zamanda Stalinist rejimin et kıyısındaki Müttefiklerin terk ettiği “Yalta'nın kurbanları” olan milyonlarca Rus insanına neredeyse 2'in hatırlatıcısı oldu.
Almanların Rus müttefiki
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter