Helyopozun içindeki boşluk helyosferdir ve bunun dışındaki alan VLIM’dir. Ancak helyosfer yuvarlak bir küre değildir. Daha çok, bir ucunda Güneş Sistemi ve arkasında bir akış kuyruğu bulunan oval bir yapı gibidir; “burun”, Güneş Sistemi’nin Samanyolu’ndaki yörüngesi yönünde işaretlenmiştir. Her iki Voyager da helyopozu burundan geçti.
Uzay genellikle boşluk olarak düşünülür, ancak tamamen boş değildir. Maddenin yoğunluğu son derece düşüktür, ancak madde hala mevcuttur. Güneş Sisteminde, güneş rüzgarının ortalama proton ve elektron yoğunluğu santimetre küp başına 3 ila 10 parçacıktır, ancak Güneş’ten uzaklaştıkça bu miktar giderek daha düşer. Samanyolu’ndaki yıldızlar arası ortamın yıldızların dışında kalan ortalama elektron yoğunluğu, santimetre küp başına 0,037 parçacık olarak hesaplanmıştır.
Dış helyosferdeki plazma yoğunluğu ise, santimetre küp başına yaklaşık 0.002 elektrondur. Voyager sondaları helyopozun ötesine geçerken, Plazma Dalga Bilimi aletleri plazma salınımları yoluyla plazmanın elektron yoğunluğunu tespit etti. Voyager 1, 25 Ağustos 2012’de, Dünya’dan 121.6 astronomik birim (AB, Güneş-Dünya arası ortalama uzaklık) uzaklıktan (bu, Dünya ile Güneş arasındaki mesafenin 121.6 katı, yani kabaca 18.1 milyar km) helyopozu geçti.
Voyager 1, 23 Ekim 2013 tarihinde 122,6 astronomik birim (18,3 milyar km) uzaklıktaki helyopozdan geçtikten sonra plazma salınımlarını ilk ölçtüğünde, santimetre küp başına 0,055 elektronluk bir plazma yoğunluğu tespit etti. Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün’ü geçerek uzun bir yol kat eden Voyager 2, 5 Kasım 2018’de 119 astronomik birim (17,8 milyar km) mesafeden helyopozu geçti.
30 Ocak 2019’da 119,7 astronomik birim (17,9 milyar) mesafede plazma salınımlarını ölçtü ve Voyager 1’in ölçümüne çok yakın bir değer olan santimetre küp başına 0,039 elektronluk bir plazma yoğunluğu buldu. Her iki araç da yoğunlukta artış bildirdi. Voyager 1, uzayda 20 astronomik birim (2,9 milyar km) daha seyahat ettikten sonra, santimetre küp başına yaklaşık 0,13 elektronluk artış bildirdi.
Ancak Voyager 2 tarafından Haziran 2019’da yapılan tespitler, yoğunlukta 124,2 astronomik birim (18,5 milyar birim) uzaklıkta, santimetre küp başına yaklaşık 0,12 elektrona kadar çok daha keskin bir artış gösterdi. Dünya’nın atmosfer basıncında plazmanın santimetre küp başına 10 ^ 13 (on üzeri on üç) elektron yoğunluğuna sahip olduğu göz önüne alındığında, bu miktarlar küçük görünebilir, ancak ilgimizi çekecek kadar önemlidir – özellikle de bunlara neyin sebep olduğu açık olmadığı için.
Bir teoriye göre, yıldızlar arası manyetik alan çizgilerinin helyopozun üzerinden geçerken daha güçlü hale gelmesidir. Bu, plazmayı döküm bölgesinden tüketen bir elektromanyetik iyon siklotron kararsızlığı oluşturabilir. Voyager 2, helyopozu geçtiğinde beklenenden daha güçlü bir manyetik alan tespit etmiştir.
Başka bir teori, yıldızlar arası rüzgar tarafından üflenen malzemenin helyopoza ulaştıkça yavaşlaması ve bir tür trafik sıkışıklığına neden olmasıdır. Bu muhtemelen 2018’de helyopozda nötr hidrojen birikmesinden kaynaklanan soluk ultraviyole parıltısını alan dış Güneş Sistemi sondası Yeni Ufuklar (New Horizons) tarafından tespit edilmiştir.
Her iki açıklamanın da rol oynaması mümkündür. Her iki Voyager sondasının yıldızlar arası uzay yolculuğuna devam ederken aldığı gelecekteki ölçümler, bunu anlamaya yardımcı olabilir. Ama bu uzun bir bahis olabilir. Araştırmacılar çalışmalarında, “Voyager’ların bu iki model sınıfını birbirinden ayıracak kadar çalışıp çalışamayacakları kesin değil” diye bildirdiler. Size inanıyoruz, uzay sondaları!