Bir su molekülünde iki hidrojen atomu kovalent bağla oksijen atomuna bağlı bulunmaktadır. Ancak oksijen atomu hidrojenlerden daha büyük olduğundan, hidrojen elektronlarına yaptığı çekim etkisi buna bağlı olarak daha büyük olmakta ve böylelikle elektronlar daha büyük olan oksijen atomunun yapısına ( shell) daha yakın, hidrojen yapılarından (shell) daha uzakta olacak şekilde çekilmektedirler. Bu da demektir ki, her ne kadar su molekülü bir bütün olarak sabit olsa da, oksijen çekirdeğinin daha büyük olan kütlesi , molekülün oksijen kısmına az bir miktar elektronegatif yük veren paylaşılmış hidrojen elektronları da dahil olmak üzere, moleküldeki tüm elektronları çekme eğilimindedir
Hidrojen atomlarının yapıları ( shell), elektronları oksijene daha yakın olduğundan üzerlerine az bir miktarda elektropozitif yük alırlar . Bu da demektir ki, molekülün oksijen tarafı negatif ve hidrojen tarafları da pozitif olduğundan su molekülleri, su molekülleriyle zayıf bağlar oluşturma eğilimindedirler.
Bir Hidrojen atomu, kendi molekülünün oksijenine kovalent bağla bağlıyken,diğer bir molekülün oksijeniyle zayıf bir bağ oluşturabilmektedir.
Buna benzer biçimde, bir molekülün oksijeni, diğer moleküllerin hidrojen taraflarıyla zayıf bir bağ oluşturabilmektedir. Su moleküllerinin bu polar yapıya sahip olmaları sebebiyle, su devamlı bir kimyasal oluşum olarak varlığını sürdürmektedir.
Bu zayıf bağlar, canlı varlıklarda bulunan çok sayıda büyük molekülün şeklininin dengelenmesinde çok önemli bir rol oynamaktadırlar. Bu bağlar zayıf olduklarından, kolaylıkla kırılabilir ve normal fizyolojik reaksiyonlar esnasında yeniden şekillenebilmektedirler. Burada bahsedilen bu tarz zayıf bağların ayrılması ve yeniden bir araya gelmesi hayatın kimyasının temelini oluşturmaktadır.
Suyun diğer maddeleri kırma yeteneğini göstermek üzere, bir bardak musluk suyuna az bir miktar sofra tuzu koymak suretiyle yapılan basit deney üzerinde düşününüz. Kuru tuzla yapılan deneyde ( NaCl ), tuzun elektropozitif sodyum ( Na +) ve elektronegatif Klor ( Cl-) atomları arasındaki çekim, suya konulduğu ana kadar oldukça güçlüdür.
Tuz suya konulduktan sonra, pozitif yüklü sodyum iyonları için olan su molekülünün elektronegatif oksijen çekimi ve buna benzer şekildeki negatif yüklü klor iyonları için olan su molekülünün elektropozitif hidrojen taraflarının çekim gücü sayıca azınlıkta bulunan Na + ve Cl – iyonları arasındaki karşılıklı çekimden büyük olmaktadır.
Çok sayıdaki su molekülünün üstün gelen tesiri sebebiyle, sodyumklorit molekülünün iyonik bağları suda kolaylıkla çözülebilmektedir.
Bu basit deneyde de görebildiğimiz gibi, yalnız başlarına incelendiğinde kolayca kırılabilir yapıdaki su molekülleri bile, kendisine göre daha güçlü yapıdaki bağları, üzerlerine bağlanmak suretiyle kırabilmektedirler. Bu yüzdendir ki suya evrensel çözücü ( solvent ) adını veriyoruz. Su, daha büyük bağlara sahip, daha karmaşık yapıdaki molekülleri kıran doğal bir solüsyondur. Bu da,su ve karadaki kısacası yeryüzü üzerinde bulunan hayatın kimyasıdır.