Zamanın birinde iki derviş varmış. Biri kendini inzivaya çekmiş dağın başında bütün gün ibadet ediyormuş. Diğeri de şehirde kalabalıkta ayakkabı boyacılığı yapıyormuş. Dağdaki derviş o kadar ünlenmiş ki herkes ondan bahseder olmuş. "Şöyle ihtiyatlı şöyle inançlı, mendile süt koyuyor bir damla bile dökülmüyor." Bu methi duyan şehirdeki derviş diğer dervişin yanına gidiyor. Bi mendile süt döküp dağdaki dervişe uzatıyor. "Beni takip et" diyor. Şehre gidiyorlar. Şehirdeki derviş oturuyor sandığının başına bir kadın geliyor ayakkabısını boyamasını istiyor. Ayağını kaldırınca dağdaki dervişin elindeki süt birden boşalıyor mendilden. Şehirdeki dervişte "nefsini köreltmek için aslolan kendini inzivaya çekmen değil, ona karşı koymandır." demiş. Kıssadan hisse anlayana..