Rus Çarlığı, 18. – 19. yüzyıllarda, Kafkasya’da, emperyalist yayılmacılığın en kanlı örneklerini vermiştir.
Özellikle 19. yüzyılın başından itibaren, Kafkasya’nın Karadeniz kıyısındaki bölgelerine yönelik Çarlık baskısı ve zulmü artmıştır.
1828 yılında, Anapa şehri Ruslar tarafından ele geçirilince, ilk Adige Çerkezleri’nin Osmanlı İmparatorluğu topraklarına zorunlu göçü başlamıştır.
1853 – 1856 yılları arasında, Kırım Savaşı’yla, Çerkezler, Rus Çarlığı’nın başlıca hedefi olmuşlardır.
Gerçi, Şeyh Şamil taraftarları ve Müslüman Çerkezler, Rusya’nın Kırım’daki cephelere destek göndermesini engellemişlerdir.
Bunun üzerine, Karadeniz kıyısında bulunan Müslüman topluluklarını yok etmeye yönelik emperyalist politikalarını hızlandıran Rus Çarlığı, Çerkezleri sürgün ederek, Karadeniz kıyılarından çıkarmayı planlamıştır.
1864 yılının Mayıs ayında, Rus Çarlığı, Çerkezler’i yüzlerce yıllık vatanlarından kitleler halinde büyük göçe ve soykırıma uğratmıştır.
“İnsan avını lanetliyorum.”
Yaşam koşullarının dışında yaşamaya mecbur edildiklerinde, bir aslanın, pandanın, kuşun veya bir çiçeğin yaşamakta zorlanacakları tespitinde bulunan Balkan Rumeli Türkleri Konfederasyonu Projelerden Sorumlu Başkan Yardımcısı Selçuk Kurtsatar, insana bunu yapmanın alçak bir tavır olduğunu düşünmektedir.
Nesli tükendiğinden dolayı, keklik avının yasaklandığını ve kanun çıkarıldığını; her türlü insan avının ise, serbest bırakıldığını belirten Kurtsatar, şu açıklamada bulundu:
“İnsan avı, dünyanın en adi ve en aşağılık davranışı ve uygulamasıdır. Oysa ki; insan, kâinatın en kıymetli varlığıdır. İnsan avı yapanları lanetliyorum.”