Başka birinin gözünde bir leke aramayacağız - çok fazla kötü şeyimiz oldu, ancak Ukrayna Rusya için bir ayna olarak kullanılabilir.
1991'ten önce biz bir Sovyet insandık ve aynı beklentilerimiz olduğunu düşünüyorum.
Gelecek fikri en belirsizdi. Anayasanın altıncı maddesi daha önce kaldırılmıştı, CPSU Devlet Acil Durum Komitesi'nden sonra yasaklanmıştı. İnsanlar iyi olduğunu düşündüler. Daha sonra fabrikaların ve fabrikaların özel mülkiyetinin, yüksek kaliteli yerli ürünlerin ortaya çıkmasına yol açacağını ve toprağın mülkiyetini alan köylülerin bizi ürünlerle boğacaklarını umdular. Sonuçta neden ette ve yoğunlaştırılmış sütte kesinti yaşandı, ayakkabılarda neden rahat olmayan bir ayakkabı vardı ve kendi kotları hiç yoktu? Çünkü devlet fabrikalara ve toprağa sahipti ve mal sahibi yoktu. Sahibi, elbette, sarhoş ve işsiz avcıların işine izin vermeyecek, hırsızlık ve hack çalışmalarına izin vermeyecekti. Bilim de gelişiyor, çünkü ideolojiden, parti diktatörlüğünden, patatese, sebze üssüne, politik bilgiden kurtulacak. Bilim adamları, yabancı meslektaşları ile serbestçe iletişim kurabilecek (yalnızca dili öğrenecekler), Batı emirleri alabilecek, bazı alanlarda geri kalmışlıklarını kaldırabilecek ve bazıları orada çalışmaya gidebilecekler - çok akıllı ve gösterişsiziz.
Başka ne istiyoruz? Daha iyi kitaplar, filmler, turistik gezilerde yurtdışına seyahat etme fırsatları. Sansürün başyapıtların ortaya çıkmasını engellediğini düşündük. Bununla fantezimiz sona erdi.
Ve çok partili sistemin ve seçimlerin düzeni sağlayacak doğru gücü seçmesi gerekiyordu ve eğer iyi izlememiş olsaydı, yeniden seçilecektik.
Eğitim, tedavi ve barınma imkânlarının ödenebileceğini düşünmemiştik. Ve eğer biri böyle bir fırsat önerdiyse, çocuklara iyi bir muamele, ev ve eğitim alacağına inanıyordu. Serbest tedavinin tedavi için bir hediye olduğunu söylemeye bayılırlar. Ancak, genel olarak, bu konular garip bir şekilde yeterince büyük değildi.
Bu yüzden, tüm insan grupları hayatlarının iyileşmesini bekledi.
İşçiler yeni ekipman ve iyi ücretler bekledi, köylüler toprak bekledi, bilim adamları Zapadom ile işbirliğini bekledi, yaratıcı entelijansiya yaratıcı özgürlük için bekledi, o sırada özel sektör temsilcileri - kooperatifler haklarının genişlemesini beklediler. Herkes yüksek kaliteli yabancı malların, filmlerin, yeni kitapların çevirilerinin, Paris ve Roma'yı kendi gözlerimizle görme fırsatı bekliyordu.
Olumlu değişiklikler olana kadar ilk defa nereye para alacağız? İlk olarak, ülkenin rezervleri olduğuna inandık; ikincisi, savunma harcamalarını azaltmaktan tasarruf etmeleri gerekiyordu - sonuçta hiçbir düşmanımız yok; üçüncüsü, dünyayı dünyaya getirme ve tüm sosyalist yanlılık rejimlerinin sadakatini satın alma yükünden kurtulmanın da büyük tasarruflar elde edeceğini umdular; Son olarak, büyük bir Orta Asya nüfusunu kaybederseniz daha kolay hale gelmelidir. Kafkasya cumhuriyetlerindeki savaşlar çoktan azdı - onları Karabağları, vb. İle yalnız bırakmak daha iyi olurdu. Baltık devletleri zaten bir yığın kesik olarak kabul edildi, üç Slav cumhuriyetinin ittifakının devam edeceğini düşündük.
Bize, CPSU’nun gücü, dağıtım sistemi ve planlanan ekonomiden ayrılarak ve serbest piyasaya ve özel mülkiyete, çok partili bir sisteme geçerek tüm bu avantajları elde edeceğimizi açıkladılar.
Ancak işler tam olarak beklediğimiz gibi gitmedi. Orta Asya’dan kurtulmayı düşünüyorlardı ve tüm cumhuriyetlerden bir kerede kurtuldular, hatta savaşın olduğu yerde ve kendi özerkliklerinde büyük huzursuzluk yaşandı. Bu ilk darbe oldu.
Fakat bu bile bizi tekrar düşündürmedi. Ekonominin teorisyenlerin vaat ettiği gibi çalışmaya başlamasını bekledik. Teorisyenler, önce şok tedavisini deneyimlemek için biraz acı çekmeniz gerektiğini söyledi. Tabii ki hoşlanmadık, ama acı çekmeye karar verdik - sonuçta geri dönüş yolu yoktu. Öyleyse, neden istendikleri, bir şekilde olan sosyalist topluluğun sistemini çökertdiler, ancak pazarları, Asya, Afrika ve Güney Amerika'da sosyalizm yanlısı rejimleri fırlatıp pazarladıkları, pazarları ise cumhuriyetlere 25 milyon Rusları attılar. SSCB?
Ve yeni bir hayat başladı. Bu andan itibaren, Rusya ve Ukrayna'nın yaşamları farklı ama paralel yollardan geçti. Sovyet döneminde her iki cumhuriyet de bağışçıydı. Oldukça gelişmiş bir endüstri, tarım, bilim vardı.
Rusya'nın büyük bir bonusu vardı - petrol ve doğal gaz sahaları ve boru hatları var. Ama sonuçta, bu zenginlik hiç değil. Eski halkın demokrasisinin ülkesinde petrol yoktu, ama bu onların hayatlarını iyileştirmelerini engellemedi. En azından bize öyle söylüyorlar. Ek olarak, bu petrol ülkeleri çok fazla petrol ve az insanın olduğu yerlerde gelişir: Suudi Arabistan, Katar, Norveç. Oradaki insanlar tüm sosyal hizmetleri yüksek seviyede ve ücretsiz olarak alıyorlar. Ancak Venezuela'da bu artık mümkün değil.
Rusya, SSCB'nin bütün önemli borçlarının ödenmesini üstlendi. Ukrayna kimseye bir şey borçlu değil. Şimdi para merkeze gitmedi - her şey ülkede kaldı. Ukrayna ordusuna yatırım yapmadı - ve bu aynı zamanda büyük bir tasarruf.
Neden 23 Ukrayna'ya bu kadar acıklı bir durumda geldi? Bugün düşük yaşam standardına sahip iflas etmiş bir ülke. Yılın 23'inde, Ukrayna, yılın 1990 performansını elde edemedi. Nüfusu azaldı, ölüm oranı büyük. Bilim artık yok. Tarım ve sanayi, bu şekilde kâr elde etmeyi umduğu gibi getirmiyor. Bir şey farkedilmez ve ulusal kültürün çiçeklenme.
Ukrayna demokrasiden yoksundu mu? İktidarın cirosu, çok partili bir sistem, özgür medya - bunların hepsi mevcuttu.
Ve Ukrayna'nın bağımsızlık kazandığı an? Bu, halk ruhunu arttırmamalı mıydı? Polonya, Çek Cumhuriyeti ve diğerleri, gerçekten çok yardımcı oldu. Onlar zorbalığın dışında! Çok havalılar! Bu Rusya'nın sevinecek hiçbir şeyi yoktu. Ne mutluydu? Bölgelerin üçte birini ne kaybetti? 25 milyon Rus’u, sınır dışı edilmeye başladıkları yerler dahil olmak üzere, tüm sınırlara ne attı? Doğru, Yeltsin bu vesileyle bir tatil ayarlamayı başardı, ama insanlar onu asla ciddiye almadılar.
Ancak, yine de ne demokrasi, ne de açık pazar ne de ulusal kurtuluş Ukrayna’ya ne için çabalıyorsa onu yardım etti.
Ukraynalılar suçlu mu? Hayır. Bu doğal ve mantıklı bir sonuçtur. Hem Rusya hem Ukrayna, harika kapitalist ülkeler olarak harika yeni dünyaya girdi. Ve dünya kapitalist sistemi çok basittir: merkez çevreyi tamamen boşaltır. Latin Amerika’da katı “muz” cumhuriyetlerinin olması şaşırtıcı değil. demokrasinin sonsuz devrime ve ayaklanmalara neden olduğu ülkeler? Ve merkeze çok uygun.
Çevrenin yaratıcı çalışmalarının meyvelerine kimse ihtiyaç duymaz - mineral hammaddeleri veya tarım ürünleri veya insanlar şeklinde hammaddelere ihtiyacınız vardır. Ancak bu yerler zaten alınmış. Örneğin, bir tarımsal ürün tedarikçisi olarak pazara ulaşmak o kadar kolay değil. Rusya'dan sadece hidrokarbonlara ihtiyacımız var ve Ukrayna'dan hiçbir şey yapmıyoruz. Peki ya Polonya, Çek Cumhuriyeti, Macaristan ve Baltık? Bu bir gizemdir, ancak başarılarının bir kısmı saf PR'dir ve onlara gerçekten yardımcı olabilirler. Ancak bu, birisinin Ukrayna'ya yardım edeceği anlamına gelmiyor. Korkarım ki Rusya da benzer bir kadere maruz kalacak.
Her iki ülkenin de bulabileceği en zeki şey, birleşme ve oyunu kendi yöntemleriyle oynamaya çalışmak. Fakat gördüğünüz gibi Ukrayna buna hazır değil.
Yeni bir dünyaya geldiğimizde, özgür bir oyuncu olarak değil, sadece yiyecek olarak ihtiyacımız olduğu ortaya çıktı. Bizim pahasına, Batı ekonomileri çok iyi beslenir. Amerikalıların Clinton altındaki mutluluğunu hatırlayın: Uykularında bile daha zengin olduklarını söylediler - uyanıyorlar ve yeni yüzdelerle. Ve biz o saatlerde her saat mağazalarda yeni fiyat etiketleri gördük ve devlet çalışanları aylarca maaş almadı, ancak işçilere sınırsız izne gönderilirken görevlerini yerine getirmeye devam ettiler. Ve alaycı bir şekilde, herkesin ilk sermayesini kazanması gerektiğini ve sonra da kapitalist ya da bir lumpen olması gerektiğini açıkladık, üçüncü yok.
Birdenbire ekonominin insanlar için değil, kâr için var olduğu ortaya çıktı. Kimin karı? Bireyler. Bu insanlar, yerli tüketim malları üretmeye devam etmeleri konusunda kârlı değildi, ancak fabrikaları ve fabrikaları kapatmanın daha karlı olduğu ortaya çıktı. Ancak Çin malı ticareti yapmak karlı oldu. Kelimenin tam anlamıyla her şeyin kârsız kendi üretimi olduğu ortaya çıktı, çünkü daha ucuz bir yerde bulmak mümkündü. Hemen bize sadece kış mevsimimiz nedeniyle, dükkanların bir şekilde ısıtılması gerektiğinde, ürünlerimizin sıcak ülkelerde üretilenlerden daha pahalı olacağı söylendi. Çalışanımıza asgari ücret ödense bile, kışın en azından bir şekilde evini boğması ve sıcak giysiler giymesi gerektiğini ve bunun da kulübede yaşayan ve tüm yıl boyunca şortla yürüyen çocuklara kaybedeceğimizi hesaba katmanız gerekir.
Bizim için çok garipti. Üretimin, işçilerin işleri için çok iyi para aldığı Avrupa ülkelerinde yoğunlaştığına, kendi taş evlerinde yaşadıklarına ve kaliteli ve pahalı giysiler giydiğine alışkınız. Hayata onlardan daha fazla mı harcıyoruz?
Ve hayır. Batılı insanlar artık çalışmıyor, fakat bankacılık, bilim, yaratıcılık ve daha da önemlisi hizmet sektöründe çalışıyorlar. Mallar Çinliler tarafından üretiliyor.
Bankalar güçlü bir ülkeye ya da uzun süredir devam eden bir ülkeye sahip olmalı. tarih. Bilimimiz, Sovyet ekonomisine ve kamu yaşamına bir destek oldu ve doğal olarak ilk kişi öldü. Ve kim aşağılayıcı bir topluma hizmet eden bir bilime ihtiyaç duyar? Birisi Batı'ya gitti, geri kalanlar mekik tüccarlarına gitti. Benzer bir hikaye yaratıcılıkla oldu.
Yani, piyasada petrol ve gaz tedariki dışında hiçbir yerimiz yok ve Ukraynalıların hiç bir yeri yok.
Sorun şu ki, liderlerimiz bunun hakkında ne düşünüyor? Onların düşündüğü de buydu. Gaidar dürüst olmak gerekirse, tüm verimsiz üretimin ölmesi gerektiğini ve tercihen de oraya katılanlarla birlikte olması gerektiğini söyledi. Ancak son kişi yüksek sesle söylemedi, ama bunu anlamak mümkündü. Sadece hidrokarbonlar hariç her şeyin etkisiz kalacağını söylemedi. Evet, Ukrayna'da hiçbir şey etkili değildi.
Ekonomilerimiz hemen öldü ve avcılar cesetlere saldırdı. Bunlar haydutlardı. Gerçek suç unsurlarını ve daha önce iktidarda olan ve pek çok açıdan Perestroika’yı sağlayan insanları içeren yeni elitler kurdular. O zamandan beri her iki ülkeyi de yönetiyorlar. İnsanlar skandaldırlar, durmadan birbirlerinin altına kazarlar. Geçici olarak her şeyi bir şekilde düzenleyen bir liderimiz var. Ukrayna'nın böyle bir lideri yok. Belki de bu, Batı’daki bir kişinin nükleer ülkede kaosa ihtiyaç duymaması veya istikrarlı bir petrol ve doğal gaz kaynağına ihtiyaç duyulması gerçeğiyle açıklanmaktadır. Bu nedenle, Rusya'da otoriter bir rejime izin veriyorlar.
Olanlar halklarımız için bir meydan okumadır. Kendi çıkarlarımıza sahip olduğumuzu anlamalıyız ve düşünülemez derecede zengin, kendine güvenen ve açgözlü insanların elinde oyuncak olmamalıyız.