Ne yazık ki, nasıl en iyi akademisyen olunacağına dair tavsiyelerin kaynağını artık hatırlamıyorum. Talimatlar arasında: Noktalama işaretleri kullanmaktan kaçının. Paragraf sonlarını rastgele ekleyin. Kendi jargonunu oluştur. Gerçekten belirsiz bir metni inceleyin. Konuyla ilgisi olmayan takip edilmesi zor genişletilmiş metaforlardan yararlanın. Ve tabii ki düzenli olarak Fransızca ve Almanca ifadeler ekleyin ve Foucault, Heidegger ve Derrida’ya sık sık atıfta bulunun.
Ciddi, ayık zamanlarda yaşıyoruz ve mizahın birkaç örneğinin ortaya çıkması şaşırtıcı değil. Yüksek Öğrenim İçerisinde veya Times Yüksek Öğrenim veya Günlük. Birinin duygularını gücendirmek, aşağılamak, aşağılamak veya incitmek çok kolay hale geldi.
Çok daha şaşırtıcı olan, sinematik komedinin düşüşü. Mizah – şakacı, sözlü, hicivli veya basitçe müstehcen – sessiz çağdan itibaren Hollywood’un dayanak noktasıydı. Gerçekten de Hollywood, Fatty Arbuckle, Charlie Chaplin, Buster Keaton, Harry Langdon, Harold Lloyd ve Mabel Norman döneminden Dan Akroyd, John Belushi, Chevy Chase, Eddie Murphy, Bill Murray dönemine kadar komedinin birçok altın çağını yaşadı. ve yarım asır önce Mike Myers. O halde bu listeye Jim Carey, Steve Carell, Sacha Baron Cohen, Cameron Dias, Will Ferrell, Tina Fey, Whoopi Goldberg, Melissa McCarthy, Adam Sandler, Amy Schumer, Ben Stiller, Kristen Wiig ve Reese Witherspoon’u ekleyebiliriz.
Beyaz perdedeki baskın komedi biçimleri zamana göre keskin bir şekilde değişir. Sessiz komediyi şakacı şakalarla ilişkilendirme eğilimi olsa da, yüze turtalar veya muz kabuğunda kaymalarChaplin ve Keaton gibi sessiz çağın en büyük komedyenleri, mizahlarını görsel şakalardan veya fiziksel mizahtan çok, kendilerini absürt açmazlarda veya temel karakterlerini yavaş yavaş ortaya çıkaran uygunsuz koşullarda bulan karakterlerden aldılar.
Sesin ortaya çıkışı, esprili şakalaşma ve komik kelime oyunu içeren sözlü mizahı teşvik etti. Ekonomik felaket karşısında, erken Büyük Buhran dönemi komedileri absürt, gerçeküstü ve saygısız olana yöneldi. Marx Biraderler, WC Fields ve Mae West, kolejlerden vatanseverliğe, ulus devlete ve geleneksel cinsel ahlaka kadar tüm ortodoksları komik bir küçümsemeye tabi tuttu.
1930’ların sonlarının deli komedileri de sözlü düello, iğneleme ve esprili diyaloglar içeriyordu, ancak şimdi romantizmin hizmetinde. Buhran’ın ortasında, genellikle alt sınıftan bir adam ve bir varisin yer aldığı bu çılgın sinematik aşklar, sınıf uzlaşmasını simgeliyordu.
gibi filmlerle Doktor Strangelove ve Yapımcılar1960’lar gördü kara komedinin ortaya çıkışı, ciddi konuları hastalıklı mizahla ele alan. gibi filmler Harold ve Maude, Ağ, fundalarve Fargo kurumlara ve otorite figürlerine olan güvenin hızla azaldığı, aile ilişkilerinin daha sorunlu ve istikrarsız hale geldiği ve işçi sınıfı yaşamının çözülmeye başladığı tarihi anlardan bahsetti.
Özellikle 1980’lerin olağanüstü bir sinematik komedi patlamasına tanık olması bir tesadüf değil: Parodiler uçak gibi! gibi gençlik komedileri Ferris Bueller’in izin günü ve Kahvaltı Klübüyetişkin eleştirileriyle”baskı makinesi” Rol değiştirme komedileri, örneğin Bay anne, Ticaret yerleri, ve Amerika’ya gelmek. gibi iğrenç komediler Bekarlığa veda partisi. Gibi komedi kros maceraları Ulusal Lampoon’un Tatili. Reşit olma komedileri, mesela Riskli iş. Aşağıdakiler de dahil olmak üzere kültür çatışması aksiyon komedileri Beverly Hills Polisi ve Timsah Dundee. gibi romantik komediler Harry sally ile tanıştığında. Dahil olmak üzere askeri komediler çizgili ve Er Benjamin. Fantastik veya şapşal komediler gibi Büyük ve Bill & Ted’in Mükemmel Macerası. gibi doğaüstü komediler Hayalet Avcıları ve Böcek suyu. gibi animasyonlu komediler Roger Rabbit’i Kim Suçladı?. gibi bilimkurgu komedileri Geleceğe Dönüş. 1980’lerde Baby Boom’un yankısı sinema salonlarına ulaştı ve bu filmler hem Baby Boom ebeveynlerine hem de çocuklarına hitap etti.
Sinematik komedinin düşüşüyle ilgili herhangi bir genelleme, kaçınılmaz olarak seçicilik etkileri ve yaş yanlılığı hayaletini yükseltir. 1950’lerin seks komedilerini hatırlıyoruz. Yedi Yıl Kaşıntısı, Bazıları Sıcak Severve Beyler Sarışınları Tercih Ederancak gişe bombalarını unutun: Abbott ve Costello Mumyayla Tanışıyor ve Korkmuş sert (Dean Martin ve Jerry Lewis ile).
Yine de, yakın zamandaki acıklı komedilerden kimsenin söz edeceğinden şüpheliyim. Hayalet Avcıları: Öbür Dünya, Sonsuza Kadar Ahmak, Benimle evlenya da nedimeile aynı nefeste Hayvan Evi veya bilgisiz veya Yasal sarışınbırakın Altına Hücum, Kızı Cumaveya Bir Gece Oldu.
Peki beyaz perde komedilerinde neden düşüş oldu? popüler blogcu Misha Saul mide bulandırıcı, yüksek sesli sinematik komedilerin sonunu kültürdeki ve film ekonomisindeki bir değişime bağlıyor. Yoğun bir partizanlık ve siyasi kutuplaşma çağında komediyi seyirciyi çekemeyecek kadar anlamsız ve önemsiz kılan “ironi ile zehirlenmiş” zamanlarda yaşadığımızı belirtiyor. Sacha Baron Cohen gibi parodistler bile doktriner siyasete yönelirken ve Stephen Colbert gibi gece geç saatlerde yapılan sohbet sunucuları, örneğin Jay Leno’dan çok daha politize olurken, kutsallık giderek komedinin yerini aldı.
Bu arada, uluslararası pazar arayışında Hollywood, yabancı izleyicilere komedinin değil, yalnızca görsel gösterinin ve süper kahramanların hitap ettiğine inanmaya başladı. Yüksek üretim ve pazarlama maliyeti göz önüne alındığında, yatırımcılar, komedi içeren orta sınıf filmlere franchise, devam filmleri ve gişe rekorları kıran filmleri tercih ediyor.
Saul’un listesine, komedinin düşüşünü göstermek için katkıda bulunan başkalarını da eklerdim.
- Bir tür olarak, komediler oldukça cinsiyetçi olma eğilimindeydi. Rosalind Russell, Carole Lombard ve Marilyn Monroe gibi nadir istisnalara rağmen, komedi yakın zamana kadar genellikle tek bir tema etrafında toplanan bir erkek kulübüydü: iğdiş edilme tehdidi. Dikkat çekici bir şekilde yakın zamana kadar, bu çocuklar neredeyse tamamen beyazdı ve çok daha çeşitli bir izleyici kitlesine sınırlı bir ilgi duyuyorlardı.
- Komedyenler yaşlandıkça daha ciddi filmlere yönelme eğilimindedir ve Jim Carrey ve Mike Myers gibi pazarlama potansiyeli olanlar sahadan ayrıldı ve komedi prodüksiyonunu yönlendirmekle hiç ilgilenmedi.
- Yarım yüzyıl boyunca, sinematik komedi çok az sayıda yaratıcıya bağlıydı. Austin Powers’tan Myers ve Tina Fey gibi Mel Brooks ve John Hughes’un halefleri, görevlerini üstlenmeyi başaramadılar.
- Freud, mizahı bir saldırganlık eylemi olarak görüyordu ve küskünlük ve saygısızlığın mizahi ifadeleri, giderek stüdyoları korkutan bir tepki üretiyor.
Biraz utanma riskine rağmen, ekran komedilerinin düşüşünü bir perspektife oturtmama izin verin.
Friedrich Nietzsche’nin 1872 çalışması, Tragedyanın Doğuşu, belirli bir sanat formunun ortaya çıkışıyla ilgili olduğu kadar, klasik Atina kültürünün düşüşüyle de ilgilidir. Nietzsche’nin gözünde klasik Yunan trajedisi, bir tür popüler eğlenceden çok daha fazlasıydı. bakma girişimini temsil ediyordu.insan ıstırabının uçurumuna düştü ve bunu onaylayarak, kendi varoluşlarının anlamını tutkuyla ve neşeyle onayladı.” ve bul “başka bir hayatta, gelecek dünyada değil, trajedilerin performansında benzer şekilde kutlanan dehşet ve coşku içinde kendini olumlama”
Nietzsche’ye göre klasik Atina trajedisinin ölümü, geniş kapsamlı iki gelişmenin ürünüydü: Daha natüralist dramatik biçimlerin benimsenmesi ve daha rasyonalist ve iyimser bir dünya görüşünün yükselişi. Bunlar, seyircilerin kolektif olarak “” aşmasına izin veren daha efsanevi unsurların bu tür dramatik eserlerini tüketme etkisine sahipti.temelde anlamsız bir dünyanın karamsarlığı ve nihilizmi”
Nietzsche, modern toplumda, tüm topluluğun kendilerini “önemsiz bireyler” olarak değil de, insan yaşamının rahatsız edici gerçekleriyle toplu olarak yüzleşebilecek daha büyük bir topluluğun üyeleri olarak görebildiği trajediler gibi bir şeyi yeniden canlandırmanın mümkün olup olmadığını merak etti. varoluş.
Oldukça kaba, inceliksiz bir paralellik kurma riskini göze alarak, – karışıklık ve ayaklanma zamanlarında ulusun moralini sürdürmek için çok şey yapan ve Amerikan öz imajını derinden şekillendiren – klasik Hollywood komedileri gibi bir şeyin olup olmadığını sorabilirim. yeniden doğabilir.
Şimdi değil, sanırım. Çılgın, kaba, kaba, müstehcen ve politik olarak yanlış olan, şikayetlerin ve organize protestoların hayaletini uyandırıyor. Sadece Dave Chappelle’e sor. Hollywood’da pek çok kişi ihtiyatlı yolun tartışmadan kaçınmak olduğunu düşünüyor.
Neden, sinema akademisyenleri dışında herhangi birinin sinematik komedilerin kaderiyle ilgilenmesi gerektiğini sorabilirsiniz. Çünkü mizah, başarılı öğretimin temel bir özelliğidir. Mizah saygısızdır. İddiaları deler, egoları söndürür, hava ve yapmacıklıkla alay eder ve kesinlikleri küçümser. Dahası, mizah öğrenmeyi daha eğlenceli hale getirir.
Mizah, biliyorum, incitici ve saldırgan olabilir. Özellikle alay ve iğneleme, küçük düşürebilir ve utandırabilir. Başarısız şakalar öğrencilerin gözlerini devirmesine neden olur.
Ancak sınıftan mizahı silmek, öğrenmeyi daha az canlı, canlı ve eğlenceli hale getirmektir. Mizah, sınıfı daha az stresli ve kaygı uyandırıcı hale getirebilir. Öğrencilerin ilgisini çekebilir ve bir bağlantı duygusuna katkıda bulunabilir.
Beyaz perdeden komedileri sildiğimizde sinemanın en kalıcı zevklerinden birini kaybederiz. Mizahı sınıftan çıkardığımız zaman çok daha kötü bir şey yapmış oluyoruz: Öğrencilerin ilgisini çekmek ve öğrenme sürecinin bir zevk kaynağı olabileceğini ve olması gerektiğini göstermek için en iyi aracımızı kaybediyoruz.
Steven Mintz, Austin’deki Texas Üniversitesi’nde tarih profesörüdür.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/higher-ed-gamma/death-comedy