“Bu sefer hayatta kalanlar için sadece bir şey istiyorum - hatırla! Ne iyi ne de kötü unutma. Kendileri ve senin için ölenlerin ifadelerini sabırla topla ”dedi.
Julius Fucik
Julius Fucik
Eylül 8 tarihinin ne için unutulmaz olduğunu biliyor muydunuz? 1958'teki bu günde, Bükreş'teki Dünya Gazeteciler Kongresi'nin dördüncü kongresinde, bu zor ve bazen çok tehlikeli olan meslekte tüm işçiler için Uluslararası Dayanışma Günü'nün kurulmasına karar verildi. Uluslararası Gazeteciler Dayanışma Günü'nde, dünyanın dört bir yanındaki birçok basın mensuplarının ve yayınların temsilcilerinin katıldığı birçok önemli toplantı, kongre ve konferans var. Bu tür toplantılara seyahat etme hedefleri farklıdır, ancak, her şeyden önce, deneyimleri paylaşmak, "dükkandaki" meslektaşlarla bir bütünlük ve birlik hissetmek, ayrıca bir adanmışlık çalışmaları için bir ödül almak ve onlarla birlikte çalışmak için harika bir fırsattır. Bu arada, Amerika'daki 8 September gazetecilik ödülü en prestijli Pulitzer Ödülü'nün sunumu.
Ancak, neden Eylül 8, Uluslararası Gazeteciler Dayanışma Günü olarak seçildi? Bugün 1943’ta, II. Dünya Savaşı’nın en etkileyici sayfalarından biri olan Çek Julius Fucik’in yazarı olan harika bir gazeteci, gazeteci, eleştirmen, yazar, anti-faşist, yurtsever ve yazar öldürüldü. Gestapo’nun korkunç işkencelerine rağmen, talihsiz bir şekilde bir esneklik ve cesaret modeli gösteren yoldaşlarına ölümüne kadar, ideallerine sadık kaldı.
“Düşmanlardan korkma, çünkü sadece öldürebilirler; arkadaşlardan korkma - sonuçta, sadece ihanet edebilirler; ilgisiz insanlardan korkmak, çünkü dünyadaki en korkunç vahşetin kararlı olduğu sessiz rızasıyla. ”
Julius (veya Julius) Fucik, 23 Şubat 1903'te bir çelik fabrikası işçisinin ailesinde Prag'da doğdu. Bazı tarihçilere göre gerçek doğum tarihi 22 Şubat, ancak Sovyet propagandası kahramanın biyografisine müdahale ederek onu tarihi bir günlük belgeler, böylece onu ünlü bir tatile bağlar. Gelecekteki yazarın çocukluğu ve ergenliği, binlerce akranının kaderine benziyordu. Yulek on yaşındayken (1913 yazında) ailesi, Batı Bohemya'ya, çocuğun çalışmalarına devam ettiği Pilsen adlı eski bir şehre taşındı. 1914'te Julius, ilkokuldan başarıyla mezun oldu ve gerçek bir okula (orta öğretim kurumunun bir benzeri) girdi.
Yazar ve gazetecinin başlangıcı küçük yaşlarda Fucik'te görünmeye başladı. Örneğin, zaten on iki yaşında, Julius, Slovan veya Slav adlı kendi gazetesini yayınlama girişiminde bulundu. Ayrıca, tiyatro gösterilerinden çok hoşlandı, yerel drama grubunda çalıştı ve amatör tiyatroda oynadı. Ve 1918'teki Skoda tesisindeki işçilerin yürüyüşüne Mayıs Günü'ne katıldıktan sonra Julius Fucik siyasetle aktif olarak ilgilenmeye başladı. 1919’te orta ve yüksek öğrenim kurumlarındaki ve çalışanlarındaki ortak bir komite üyesiydi. Aynı zamanda hiciv şiirleri, Prag dergisi Nebojs veya Fearless'de yayınlandı. Ve kısa bir süre önce Julius kilisenin feshi için akrabalarını şok durumuna düşüren yazılı bir talepte bulundu.
“Bir insan ne kadar şaşırtıcı - en dayanılmaz olana katlanabilir!”
Genç Julius, sosyalist idealler tarafından ciddiye alındı. 1920 yılında, on yedi yaşında bir çocuk, Pilsen solcu Sosyal Demokrat grubunun editör ve yayın ekibi olan Pravda'ya üye oldu. Ve içinde tiyatro ve edebiyat alanında editörlük yaptı.
Mayıs ayında, “Sosyal Demokratlar” ın radikal kanadının 1921'i, Sovyet gücünün Rusya'da ve proletaryanın sosyalizm kurma yolunu sıkıca pekiştirdiğini görerek, Çekoslovak Komünist Partisi'ni (TBM) yaratmaya karar verdi. Julius Fucik ilk katılanlar arasındaydı. Aynı yılın sonbaharında Prag'a taşındı ve gönüllü bir öğrenci olarak Avrupa'daki en eski Charles Üniversitesi felsefe fakültesine girdi.
O zamanlar Çekoslovak toplumunun çoğu zaman burjuva olduğu ve bu nedenle polisin gözlerini yeni partiye kapatmayacağı belirtilmelidir. Komünistler sürekli baskı altındaydı ve en aktifleri tutuklandı ve hapse atıldı. Ancak bu, davalarının haklı olduğuna inanan Çek komünistlerini durdurmadı.
Julius, Felsefe Fakültesi'nden mezun olduktan sonra, kendisini sosyalist gerçekçilik kavramlarının gelişimine adadı. Bu zamana kadar, zaten Sovyetler Birliği'nden "bıktı". Kendi sözleriyle, Fucik’in temel arzusu “proletaryanın saflarındaki öz-bilinçliliği uyandırmak” ve ayrıca Sovyetler ülkesindeki meslektaşlarının başarılarını kitlelere ulaştırmaktı. Bu amaca ulaşmak için, bir grup genç Komünist Rude Pravo veya Krasny Vybor adlı kendi gazetelerini yayınlamaya karar verdi. Fuchik editörü ve ilk muhabirlerden biri oldu. Denemeleri ve raporları, zamanın parti gazeteciliğinin olağanüstü örnekleridir.
“Sadece bireyler ahlaki olarak parçalanabilir, ancak insanlar asla!”
Sonraki yıllarda Julius Fucik aktif yazıya adanmış, kademeli olarak devrimci basının ana gazetecisi olmuştur. 1923'te Fuchik, ilerici dergiler Pramen ve The Socialist için tiyatro incelemeleri hazırladı. 1925'te Rude Pravo için makaleler yazmaya devam eden işçiler ve öğrenciler Avangard için yeni bir devrimci dergi düzenlemeye başladı. 1926'te Julius, Kmen bilgi dergisinin editörlerinden biri olmak için daveti kabul etti. Ve Kasım 4’in 1928’inde, Fuchikov’un sosyo-politik ve edebi haftalık dergisi Tvorba (kelimenin tam anlamıyla “Yaratıcılık”) dergisinin ilk sayısı 1938’te (aralıklarla) düzenledi. Şubat ayında, Çekoslovak Komünist Partisi'nin tarihi beşinci tarihi olan 1929, yeni bir lider - tutarlı Stalinist Klement Gottwald'ı seçerek gerçekleşti. Toplantıda Fuchik, Bolşevik hattının uygulanmasını aktif olarak destekledi.
Mayıs ayında, beş kişiden oluşan bir çalışma heyeti üzerine bir yazar, özellikle uzun süredir sempatik olduğu 1930 için Sovyet Rusya'yı ziyaret etti. Gezinin asıl amacı, vatandaşlarına 1925'taki Frunze'den uzak olmayan kendi kooperatifi Intergelpo'yu kuran Çek toplumunun hayatı ve başarıları hakkında bilgi vermekti. Julius Fucik başkanlığındaki heyet, Moskova'da kaldıktan sonra, Türkistan-Sibirya otoyolunu tanıma yolunda Orta Asya'ya gitti. Fuchik SSCB'de kesinlikle her şeyi sevdi. Orta Asya'da yaşarken, Çek Cumhuriyeti'ne raporlar göndermeye çalıştı ve evine döndüğünde geniş bir renkli sanatsal kompozisyonlar döngüsüyle başladı.
Mart ayında, Komünist Partinin altıncı kongresinde 1931, Julius, daha sonra raporunu yazdığı tartışmalarda en doğrudan rol aldı - "Ön cephe Kongresi". Ve aynı yılın Mayıs ayında Sovyetler Birliği'ne yaptığı bir gezi için kitabının ilk bölümleri yayınlandı: “Yarınımızın zaten dün olduğu bir ülkede”. 1932 yılında yayınlanan bu çalışma nedeniyle Fuchik polisin incelemesine girdi, ancak tutuklama için layık bir sebep bulamadılar.
Eylül ayında, popüler gazeteci 1932 orduya verildi ve tam olarak bir yıl sonra, demobilizasyondan sonra Sovyetler Birliği'nde konuştuğu için hapsedildi. Birkaç hafta sonra serbest bırakıldı ve hemen "Dr. Maresh" adı altında saklanarak saklanmaya başladı. Komünist basının yasaklandığı Ekim ayında, bağımsız bir matbaa çalışanı vesayeti altında olan Fuchik, Gallonoviny gazetesini yayınladı. Şubat ayında, 1934, Viyana’yı ziyaret etti ve kendi gözleriyle yerel işçilerin faşistlere karşı ayaklanmasına tanık oldu ve Temmuz ayında “uzun bıçak gecesi” olaylarını öğrendikten sonra Münih’e gitti. Bu yolculuklarda milliyetçi, bambaşka bir dünya olan şok gazetecinin gözüne açıldı. Kısa bir süre sonra Julius’un duygusal raporları, çeşitli komünist gazetelerde dünyayı emperyalizmin en kötü şekli olan faşizm haline getiren şeylerle ilgili ortaya çıkmaya başladı. Ve böylece Çekoslovakya yetkilileri (Hitler'in potansiyel müttefikleri) artık yıkılamazlardı. Ağustos ayında, son kararın tutuklanmasından birkaç gün önce Fuchik ülkeyi terk etmeyi başardı. Elbette, Sovyetler Birliği'ni sürgün yeri olarak seçti, buraya CHR Merkez Komitesinin onayı ile “Rude Pravo” muhabiri olarak gitti. SSCB'de Julius, parti binasının inceliklerini coşkuyla anladı, komünist ideolojiyi emdi ve raporlar yazdı. Temmuz ayında, Çekoslovak Komünist Partisi'nin delegesi olan 1935, Yedinci Komintern Kongresi'nin çalışmalarına katıldı.
Mayıs ayında, 1936, anavatanına geri döndü ve köye taşındıktan sonra, Rude Pravo ve Tvorbe'de çalışmaya devam etti. Aynı zamanda, Julius ve parti yoldaşları arasında bazı anlaşmazlıklar vardı. 1930'ların sonunda birçok Çekoslovak komünistinin, Joseph Vissarionovich'in iç politikasına karşı çok olumsuz bir tavırları olduğu belirtilmelidir. Bazı detaylarda, gelecekteki baskıları bile bekliyorlardı. Fuchik, tüm ulusların liderini savunan ve tezlerini hainlerin acımasız bir şekilde imha edilmesi konusunda haklı çıkarmaya çalışan birden fazla savaşa katlandı.
“Rus Bolşevikler, iyi bir yeraltı işçisinin yeraltını iki yıldır elinde tutan kişi olduğunu söylüyor. Ancak Moskova’daki başarısızlıkla tehdit edilirlerse, Petrograd’da saklanabilir ve Petrograd’dan Odessa’ya kaçabilirler. Bir milyondan fazla kişinin yaşadığı ve kimsenin tanımadığı şehirlerde kaybedilebilirler. Sadece Prag, Prag ve sadece şehrin yarısı olarak bildiğiniz Prag vardı ve düşmanlar bir sürü provokatör toplayabiliyordu. ”
Temmuz 1937'de, Julius Fucik, İK Komitesinin Merkez Komitesi Sekreteryasının kararı ile Ekim Sosyalist Devriminin yirminci yıldönümünü kutlamak için oluşturulan özel bir komisyonun üyesi oldu. 1938 yazında Münih komplosunun arifesinde yazar küçük bir broşür yayınladı, "Kızıl Ordu kurtarmaya gelecek mi?" Aynı yıl (30 Temmuz), Gusta Fuchikova olarak tarihte kalan uzun zamandır sevgilisi Augusta Koderzhicheva ile evlendi. Ancak, aile mutluluğu çok yakında sona erdi, 23 Eylül'de ülkede genel seferberlik ilan edildi ve diğer yedekçiler arasında Fuchik beşinci piyade alayına gönderildi. Ertesi yıl faşist Almanya Çekoslovakya'yı işgal etti.
Ülkedeki Komünist Parti yasaklandı, tüm üyeleri yeraltına girdi. Saatlik tutuklama bekleyen Fuchik ve karısı Khotimezh köyündeydi. Burada, 15 March, Julius, Peter'a ait otobiyografik kitap üretimi üzerine çalışmaya başladı. Onu küçük bir köyde bulmanın ne kadar kolay olduğunu fark ederek, 1940 yazında, karısını ailesiyle birlikte bırakmaya, Prag'daki arkadaşlarına taşınmaya ve oyunculuk yapmaya karar verdi.
"Bir kahraman, insan toplumunun çıkarları için belirleyici bir anda hareket eden bir insandır."
Bilinçli hayatı boyunca Julius, sağlam bir faşistti. Çekoslovakya'nın takma adı altında işgali sırasında, yurtsever bir denemeler ve denemeler yayınladı. CHR'nin ilk yeraltı Merkez Komitesi ile temas kurduktan sonra, yerel Direniş Hareketi'nin aktif bir üyesi oldu, çeşitli parti talimatları uyguladı, insanları faşist istilacıların boyunduruğu altında kalmaya zorlayan renkli yazılar yazdı.
İlk yeraltı Merkez Komitesinin yılın Şubat 1941’inde tasfiye edilmesinden sonra Fucik, Cherny ve Zika İKK'nın ikinci yeraltı komitesini oluşturdu. Fuchik, tüm gizli yayınların başına geçti, içlerinde halka hitap etti. Başına gelen yazarlar grubunun kaleminden sürekli olarak faşist anti-faşizm denemeleri yapıldı, yurttaşların moralini destekledi ve Üçüncü Reich’in diktatörleri ve zorbalarıyla savaşmaya başladı. Ve yeraltında Julius’ın editörlüğü altındaki yılın Şubat ayındaki 1942’inde, “CPSU’nun Tarihi (b)” nin ikinci baskısı olan SSCB Anayasası yayımlandı.
Maalesef faşistler, Direniş Hareketi aktivistlerinin kendilerine sunduğu tüm tehdidi de tam olarak anladılar. Nisan ayında, Naziler yeraltına yerleştirilen ajanlardan birinin yardımı sayesinde muhalefet liderlerinin izini sürdü. 11 Temmuz'da Julius Fucik ve kurtuluş hareketinin diğer altı üyesi güvenli bir evde Gestapo tarafından ele geçirildi. Nazilerin daireye girdiğini duyan Fuchik'in nedenleri ne olduğu konusunda hala net değil. 1942'te altının son kurtulanı Fucik'in kendisini vurmak istediğini ve böylece esaretten kaçınmak istediğini ancak yapamadığını söyledi. Tarihin ne kadarının Çek Cumhuriyeti'nde doksanlı yıllarda revize edildiğini göz önüne alındığında, bu büyük olasılıkla bir iftiradır. Bununla birlikte, yeraltı yazarı Prag'daki Pankrats Hapishanesinde 24 sayısının altındaki bir hücrede yakalandı ve hapsedildi.
“Birçok insan cezaevinde zamanın yavaş olduğunu düşünüyor. Hayır, hayır, hayır. Belki de bir insanın her saat burada saydığı gerçeği nedeniyle, onun ne kadar kısa oldukları, ne kadar kısa günler, haftalar boyunca, tüm hayatın olduğu belli oluyor. ”
İlk başta cezaevinde Fucik, araştırmacılara herhangi bir kanıt vermeyi reddetti. Ancak, bu korkunç günlerde, Çek kültürünün birçok ünlü figürü, Fucik'in yayıncılıktaki arkadaşları ve Direniş, Hitleritlerin şüphesi altında kaldı. Yazdığı o zamandı: “Bir kişiyi alıyorlar, onu intihar bombacılarının geri kalanına eklediler, şehirden çıkardılar ve idam ettiler. Ertesi gün, adaşının vurulması gerektiği ortaya çıktı. Bu durumda, adaş yürütülür. Ve her şey yolunda. " Tehditleri yoldaşlarından uzaklaştırmak ve belki de işkencesini hafifletmek için Fuchik, Gestapo'ya kurgusal karakterlerin yer aldığı yeraltı faaliyetlerinin efsanevi versiyonlarını dikkatlice düşünmeye başladı. Bu “oyun” sayesinde, pek çok yoldaşı ve meslektaşını dikkatini çekmeyi (hayat kurtarmayı) başardı.
“Hapishane komik bir yer değil. Ancak, dünya kameraların dışında daha karanlık. Arkadaşlık hücrelerde yaşar ve diğerleri! ”
Hapisten, Julius Fucik, “Boynundaki bir döngü ile raporlama” veya “İnfazdan önceki bir kelime” olarak çevrilebilen Reportáž psaná na oprátce adlı sıradan özgürlük savaşçılarının yaşamını ayrıntılandıran en ünlü otobiyografik eserini yazdı. Ondan ünlü çizgi: “Seni sevdim millet. Dikkatli olun! ”, Daha sonra, faşizme karşı savaşmaya hayatlarını adayan insanların sloganı haline gelecek, tüm dünyaya uçacak. Dökme demirden üretilen bu kelimeler, Gestapo'yu barındıran Prag evinde gösterilecek.
Kitabın yaratılışının hikayesi şaşırtıcı. İnsanlık dışı işkenceye maruz kalan Fucik, ölümü beklemekte olan Fucik, kendisine, bir vatandaşı olan Çek'i olan belirli bir Kolinsky tarafından hapishane gardiyanı tarafından getirilen kâğıt kağıtlara kalemle yazdı. Mahkumla işbirliği yapmaktan korkmadığından, yazılı sayfaları gizlice hapisten çıkardı. Bu konuda faşistleri tanıyın, en azından bir toplama kampı onu bekliyor olacaktı.
Kitap üzerindeki çalışmalar bir yıldan fazla oldu. “Rapor” un son satırları, yazarın Berlin’e gönderilmesinden önceki yılın Haziran 9’inde 1943’e yazılmıştır. Fucik'in karısı o sırada bir toplama kampındaydı, ancak kurtuluştan sonra Kolinsky ile buluşmayı başardı. Tamamen farklı insanlar tarafından tutulan kocasının hapishane notlarının birçoğunu toplamayı başardı. Ve Fuchik 10 June, Dresden'e uzak olmayan Bautzen adında bir yere, Almanya'ya yaptığı son yolculuğa gitti.
“Hepsi yüzeysel ve küçük, burada insan karakterinin temel özelliklerini yumuşatan, zayıflatan veya süsleyen her şey, ölüm kasırgası tarafından taşınıyor. Sadece en basit, en öz kalır: hain ihanet eder, ama sadık sadık kalır, filistinli umutsuzluk, kahraman savaşır. Her birinin zayıflığı ve gücü, korku ve cesaret, tereddüt ve sıkılık, kir ve saflık vardır. İkisinin bu yerinde sadece bir tane vardı. Veya - veya ".
Ağustos ayında Nazi mahkemesi, Berlin'de Julius Fucik üzerinden 1943'te yapıldı. Kendi ülkesinin restorasyonunu savunan bir yeraltı örgütü oluşturmaktan oluşan "ihanet" ile suçlandı. Sadece bir kez, Julius aniden adli senatonun sözlerini adli senatonun yüzüne attı: “Faşizme ölüm!”. Reich’e karşı hangi nedenle konuştuğu sorulduğunda, tarihin kendisi Moravya ve Çek Cumhuriyeti’nin eski zamanlardan beri Büyük Alman İmparatorluğu’nun bir parçası olduğunu ispatladıysa, Julius Fucik şöyle cevap verdi: “Bunun doğru olmadığını biliyorsun. Gerçeklerle hokkabazlık yapıyorsun ve tarihi istediğin gibi tahrif ediyorsun. ” 25 Ağustos Freisler Halk Adalet Divanı, Temmuz ayı Temmuz 20 komplo davasıyla ilgili olan aynı oda, Fucik'i ölüme mahkum etti. Bundan sonra, Berlin - Pletzensee eteklerinde meşhur ölüm cezası hapishanesine transfer edildi.
Duruşmadan sonraki akşam, savcı, cezanın infaz tarihini açıklamak için yazarın hücresine geldi - Eylül 8. Fuchik şunları söyledi: “Ofisiniz aceleci. Tüm mahkumları yok etmeden Rusların Berlin'e gelmeyeceğinden mi korkuyorsunuz? ” Son nefese kadar, Çek vatanseverleri, infazcılarına Sovyetler Birliği'nin savaşı kazanacağına dair güvenceyi bırakmadı. Faşistlerin Çek komünistine "kırmızı şeytan" dediği hiçbir şey için değil. İntikam geleceğine, canlılığına, pek çok dayak çeken bir organizmanın güçlerine ve Gestapo'nun diğer “cazibelerine” olan inancı insanlık dışı görünüyor.
Sabahın erken saatlerinde belirlenen gün onun için geldiler. Gardiyanlar hiçbir şey istemedi, Julius'u yataktan çekti, zincirleri fırlattı ve soyunmalarını emretti. Fucik hücre arkadaşlarına atladı ve onlarla el sıkışırken hızla şöyle dedi: "Merhaba yoldaşlar." Gardiyanlar onu sürükledi ve yazarı hücreden çıkardı. Efsaneye göre, iskeleye yükselen, "Internationale" yi söyledi. Naziler onu susturmaya çalıştı, onu susturmaya çalıştı, ama şarkı en yakın bloktan tutsaklar tarafından duyuldu ve aldı ... 4 saatlerde 55 dakika Fucik ömrü kısa kesildi.
"Ölüm düşündüğümden daha basittir ve karakterlerin parlak bir hali yoktur."
Fucik'in yakınları onlara araya girmeleri için bir ceset vermelerini istedi. Bununla birlikte, Prag'daki Gestapo Almanya'ya bunun huzursuzluk başlayabileceği için hiçbir durumda yapılmaması gerektiğini bildirdi. Bununla birlikte, bir mezarın yazarını mahrum bırakan Naziler, sadece popüler ayaklanmayı erteleyebildiler. Prag'ın aşağılanmış ve ezilmiş sakinleri 5 Mayıs 1945'te barikatlarda durdular. İnsanların öfkesi evrenseldi, herkes sokaklara çıktı - kadınlar ve erkekler, ergenler ve çocuklar, yaşlı insanlar ve yaşlı kadınlar. Ve Kızıl Ordu yardımlarına geldi, Nazileri Çek topraklarından sildi. İlk Sovyet tanklar Prag'a, Fucik'in çocukluğunu geçirdiği Smikhov tarafından girildi. Tabii ki, bir tesadüf, ama yine de sembolik ve kayda değer.
Savaşın sona ermesinden sonra, basit bir yazıt "Julius Fucik" olan mezar taşı, Prag'ın Pantheon'unda vatanları için ölen bilinmeyen kahramanların isimsiz mezar taşları arasında, kurucularının küllerinin ve Komünist Parti'nin önde gelen şahsiyetlerinin huzur içinde yattığı salonlardan birinde kurulmuştu. Ve 1945'te, Çek vatanseverinin son kitabı yayınlandı - “Boynunda bir ilmik bulunan rapor”. Fucik’in işgalci Çekoslovakya’da anti-faşist direnişe katılan kahramanlıklarına dair belgesel-sanatsal bir hikaye, Fucik’in yaşamın anlamı ve her bir insanın dünyanın geleceği için sorumluluk derecesi hakkındaki düşünceleri, sosyal gerçekçiliğin en çarpıcı eserlerinden biridir. Kitap seksen dile çevrildi ve yazarı 1950 yılında ölümcül oldu ve Uluslararası Barış Ödülü'nü aldı.
Julius Fucik savaşın sonunu görmek için yaşamadı ve hayatta kalan ve zafer kazananların genç yüzlerini göremedi. 1947 yılında, birçok ülkeden yüzlerce genç erkek ve kız Prag sokaklarında toplandı, Gusta Fuchikova’nın karısı bunun yerine bu sert yüzlere baktı. O yıl, Prag Festivali'nde, çok sayıda genç kahraman, çeşitli cephelerde faşizmle ölümcül savaşla karşılaştı: Bulgar Georgi Georgieva, İtalyan Almo Bertolini, Dane Lyudoln Arns, Fransız Alphons Antonyalı Sonzet ve diğer pek çok Sovyet, Antonyalı Sovyet, Antonyalı, Hristiyan, . Bunların arasında sütunlara gidebilir ve Fuchik ...
Savaştan sonra anavatanında Julius, ideolojik bir sembol olan ulusal bir kahraman oldu. Meydanlar, sokaklar, okullar, fabrikalar, tiyatrolar, kültür ve rekreasyon parkları ve metro istasyonları ondan sonra seçildi. Sovyet bloğunun varlığı sırasında, biyografisi ve yazdığı eserleri, Çekoslovakya'nın okul müfredatına dahil edildi. Sovyetler Birliği'nin pek çok şehrinde Julius Fucik Caddesi görüldü, Taşkent'te kendisinin adında bir müze vardı ve Pervouralsk'ta yazara bir anıt dikildi. Bununla birlikte, sosyalizmin ve “Kadife Devrim” in düşmesinden sonra, faşizm karşıtı hareketin önde gelen bir üyesi aniden popülerliğini kaybetti ve tarikatı çöktü. Yeni hükümet, vatandaşların bilincinden komünizmin anılarını silmek amacıyla pantolonundan atladı. Kahramana yapılan tüm referanslar yıldırım hızıyla ortadan kalktı; örneğin, bir andaki Fuchikova metro istasyonu Nadrazhi Holesovice olarak tanındı. Kitaplarında yetişen yeni nesil, Fucik’in eylemlerini kağıda aktarılan zamanın asi vatansever bir isyancı sistemi olarak görüyordu. Ancak en kötüsü, Julius’un kişiliğinin değerlendirmesini olumsuz bir bakış açısıyla gözden geçirmek için girişimlerde bulunulmuştur. Özellikle, Gestapo ile işbirliğini ve efsanevi "Rapor ..." un gerçekliğini açıklayan "araştırmacılar" vardı.
Julius Fucik her neyse, görevini sonuna kadar yerine getirerek insanlara Naziler üzerindeki zafere umut, inanç ve güven verdi. Ve yıllar önce şehit olan bir kişinin ismini tekmelemek insanlık dışıdır. 1991'te Julius Fucik'in Anılarını Derneği'ni yaratan takipçileri yazar için ayağa kalktı. Amaçları, sosyalist bir toplum inşa etmek için savaşan tüm Çek vatanseverlerin tarihsel gerçeklerini savunmak. Ve 1994’te, Frantisek Janacek’in önderliğinde Gestapo’nun belgelerini inceleyen bir grup tarihçi, Fuchik’in yer altı işçilerinin ihanetine dair hiçbir kanıt bulamadı. Yazının adli merkezdeki incelemesi aynı zamanda “Yürütmeden Önce Söz” yazarlığını da doğruladı.
“İnsan olma zorunluluğu bu savaşla bitmeyecek.”
Geçtiğimiz yüzyılın yetmişli yıllarda Prag'da kurulan 1989'taki Fucik anıtı, Sanat Galerisi'nin depolarında sökülmüş ve toz toplanmıştır. Yetkililer, maddi bağışlarda bulunan ve anıtın iadesi için dilekçe yazan binlerce insanın, Çek ve yabancı yazarların ve gazetecilerin çabaları sayesinde, yetkililer restorasyona katılmayı kabul etti. Julius Fucik'in doğumundan tam olarak on yıl sonra, anıt, Kızıl Ordu'daki erkeklerin mezarlarından çok uzak olmayan Prag'daki Olshansky mezarlığında yapıldı.
Bilgi kaynakları:
http://digestweb.ru/7382-chto-za-den-otmechaetsya-8-sentyabrya-zhurnalisty-vsex-stran-obedinyajtes.html
http://www.pravda.ru/culture/culturalhistory/personality/23-02-2013/1145988-fuchik-0/
http://lib.rus.ec/b/205724
http://shkolazhizni.ru/archive/0/n-13902/