“İranlı kadınlar madendeki kanarya gibiler. İran'ın hangi yönde hareket ettiğini bilmek istiyorsanız, İranlılara ne olduğunu izleyin. ” Bu alıntıyı yazan kişi İranlı yazar ve halk figürü Azar Nafisi'dir. Onunla aynı fikirde olabilirsin. Modern koşullarda, bir kadın, İran’daki sivil durumun yüzü haline geldi; bu, çeşitli faktörlerle karmaşık hale geldi: Etno-itiraz çeşitliliği, birçok alanda zayıf altyapı ve İran’ın sosyal yapısında en acil konulardan biri olarak cinsiyet ayrımı.
İran Anayasasının 20 maddesi, cinsiyetten bağımsız olarak yasaların önünde vatandaşların eşitliğini garanti eder. Aynı zamanda, asıl durum devlet garantilerinden uzaktır. İran, kadınlar için uluslararası bir haklar listesi olarak kabul edilen Kadınlara Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Önlenmesi Sözleşmesi'ni kabul etmeyi reddetti. Bir neden olarak, İran, Sözleşmenin İslami kanonlarla çelişkilerini açıklamaktadır. Önemli bir faktör, İran'ın Küresel Cinsiyet Açığı Endeksi sıralamasında 137 ülkeleri arasında 142'i seçmesidir. Derecelendirmenin “lideri” Yemen, Rusya ise 75 hattında. Çalışma, cinsiyetlere kaynaklara ve fırsatlara erişimdeki dengesizliği ölçer. Anahtar kriterler:
Ekonomik katılım ve kariyer fırsatları,
eğitim
Sağlık ve hayatta kalma
Siyasi haklar ve fırsatlar.
Uluslararası Endeks'te listelenen kriterlere dayanarak, İranlı bir kadının hayatı dikkate alınacaktır: kendini geliştirme, aile yaratma, kariyer ve siyasi fırsatlar.
İran’da eğitime özel önem verilmektedir çünkü devletin ekonomik istikrarının temelidir. İran, nükleer alan ve teknolojide önemli ilerlemeler kaydetti. İran'daki bilimsel gelişme en hızlı büyüyen olarak kabul edilmektedir. Bununla birlikte, kaliteli bir eğitim almış bir İranlı kadın bilgisini her zaman uygulamaya koyamaz: İran Mizan ajansına göre, Eylül 2015’ta, İran’daki eğitimli kadınların% 40’i işsiz. Ocak ayında 2015, nüfusun genel işsizlik oranı% 10,5 idi.
İşsizliğin sebepleri çok yönlüdür. Bir yandan bu, küçük işletmelerin devlet özelleştirmelerinin başlangıcıdır ve bu da iş sayısında düşüşe yol açar. Öte yandan, bunun nedeni kadınların ekonomik bağımsızlığının kısıtlanmasıdır. Özellikle yetkililer, ülkenin siyasi yaşamına katılımı engelliyor. Nisan 2015’ten bu yana, İran’ın devlet pozisyonlarında, yalnızca 2284’in kadınlar için tasarlandığı ve 16’in işlerinde cinsiyet dağılımının bulunmadığı boş 500 pozisyonları var. Resmi Eylül istatistiklerine göre, çalışan kadın sayısı, önceki sekiz yıla göre 100000 azaldı. Ağustos ayında, kamu binalarının polis departmanı başkanı, kadınların, ziyaretçilerin görmeyeceği mutfak dışında, kafe veya geleneksel İran restoranlarında başka hiçbir iş için kabul edilmemesi gerektiğini söyledi. Temmuz ayında, Tahran Belediyesi üst düzey yetkilileri kadın sekreteryası ve diğer idari işleri yasakladı. Devletin işyerinde cinsiyet ayrımı yaratma çabaları yoğunlaştı. Kadınların kariyer fırsatları ile durum budur.
Farklı bir durum hayal edin: İranlı bir kız sporla ilgilendi, futbolla ilgilendi. Antrenmana ek olarak (sadece kızlarla birlikte) maçlara katılıyor ... Ancak İran'da yasama düzeyinde spor stadyumlarını ziyaret etmenin yasakları var. Haziran 2015’te, güvenlik güçleri, Tahran’da bir spor tesisi olan Azadi Stadyumu’ndaki barışçıl protestoya katılan kadınları tuttu ve burada kadınların spor stadyumlarına eşit erişimini istedi. Uluslararası Af Örgütü, şunları doğrulamaktadır: Son yıllarda, kadınların haklarını savunan birçok eylemci gözaltına alınmış ya da hapsedilmiş, yetkililer, bazı spor etkinliklerine seyirci olarak katılmayı yasaklayan kızları ve kadınları gözaltına almıştır. Son deneyimler, İran'ın eşitlik yolunda önemli bir adım attığını ve kısmen de olsa, İranlıların FIFA Başkanı'nın ifadesiyle kolaylaştırdığı spor etkinliklerine katılmalarına izin verdiğini (“kabul edilemez” olarak adlandırdı) gösterdi. İranlı yetkililere göre spor karısını serbest bıraktı.
Peki ya müzik? 2014’in sona ermesiyle İran, 13’in 31 eyaletlerinden kadın müzisyenlerin de sahneye çıkmasını yasakladı. Soru ortaya çıkıyor: İran toplumunun meritokrasi ilkesine dayandığını savunarak İran Devlet Başkanı Sayın H. Rouhani (“İslam'da ataerkillik veya ataerkillik yok. Elimizde meritokrasi var”)? Resmi gerçekler göz önüne alındığında, cevabı bulmak oldukça zor.
Diyelim ki İranlı yetkililerin planları gerçek oldu: Eğitim aldı ve becerilerini gerçekleştiremeyen İranlı kız bir aileye başlamaya karar verdi. 20. yüzyıla geri dönelim ve demografik trendleri takip edelim. 1980'in ortasında. İranlı yetkililer yüksek doğum oranlarını tercih ettiler ve erken evliliği teşvik ettiler. Iraklı savaş (daha yaşlı olan İranlılar, oğulları savaşa girdiği için daha fazla çocuk doğurdu), İranlı aile rasyon politikası ile birlikte, büyümeye katkıda bulundu ve ortalama İranlı ailenin 1980'e kadar olan çocuklarının 7'e sahip olduğu gerçeğine yol açtı. Ancak daha sonra yetkililer, kriz ekonomisinin bu kadar büyük bir nüfusla başa çıkmayacağını anladı. Rasyon kurallarının sıkılması gerekiyor. 1993'te, aile planlaması yasası kabul edildi ve kontrasepsiyon ile çiftlerin sağlanmasını sağladı. “Tek aile - 2 çocuk” sosyal standardını din adamlarının desteği ile birlikte teşvik etmek önemli sonuçlara yol açtı. 1996'e göre, İran ailesinin çocuk için zaten toplam bir 2,8 katsayısı vardı. 2011'te, katsayı zaten aile başına 1,9 çocuğudur. Aynı zamanda, İran’daki kadınların durumuyla ilgili durum daha da kötüleşmeye devam ediyor: şu anda, doğurganlık oranı (kadın sayısına doğan çocuk sayısının oranı) kadın 1,7 başına 1. Ve bu, devletin bir kez daha bir hedef belirlemesiyle bağlantılı olarak, ülkedeki doğum oranını artırmak için, basit bir yeniden üretimden çok daha düşük. Doğru, alınan önlemler demokratik değildir. İranlı kadınlar doğum kontrol haplarının kullanımı ve çocuk sahibi olmadıkları takdirde işgücü piyasasından dışlanmaları konusunda önemli kısıtlamalar ile karşı karşıya kalmaktadır. Uluslararası Af Örgütü, Sizlere Proucreate: Kadın Cinselliklerine Karşı Saldırılar (“Çocuk yetiştirmelisiniz: İran'daki kadınların cinsel ve üreme haklarına yönelik saldırılar”) başlıklı bir rapor yayınladı. Örneğin, faturalar gönüllü sterilizasyonu (İran'daki ikinci en popüler kontrasepsiyon yöntemi) yasaklamakta ve kadınların doğum hakkında bilinçli kararlar almasını engelleyerek kontrasepsiyon hakkındaki bilgilere erişimi engellemektedir. Böylece, geçtiğimiz 35 yıllarında, İranlı bir kadın “kuluçka makinesi” oldu - doğurganlık ve ölüm sürecindeki bir devlet manevrası aracıydı.
Devletin önemli bir hücresi olarak aile bilinci, aile içindeki etkileşimli etkileşimin olmaması - başka bir faktörü daha da kötüleştiriyor. Yine, modern İran'daki geleneksel değerler yasal kriterlerden daha etkilidir. Uygun sosyal eğitimin olmaması, aile anlaşmazlıklarının karşılıklı müzakere rejiminde çözülmemesi ve aileyi kurtarmak için bir uzlaşma bulmasına değil, bir erkeğin şiddeti ve bir kadına yönelik bir tepkiyle sonuçlanmasına yol açmaktadır. Sonuç: 2014 hakkındaki BBC Persian raporuna göre, İranlı kadınların% 66,3'i kötüye kullanılıyor. Bu durum İran'da karmaşık sosyal problemleri kışkırtıyor.
Cinsiyet fırsat dengesizliğinin politika ve ülkenin yaşamı üzerindeki etkisi nedir? İran'daki mevcut akut sosyal sorunların işsizlik, düşük doğum oranı ve kusurlu bir aile kurumu olduğunu hatırlayın. İran, işsizlik açısından dünyada 26 hattını sıralıyor. Kadınların işsizliği ile ilgili söz konusu rakamlar sadece kadınların çıkarlarına karşı değil aynı zamanda devletin sosyal politikasında da önemli bir etkiye sahiptir. İran devlet politikasını yeniden gözden geçirip muhafazakar İslami sistemi zayıflatırsa, bu İran’da çalışan birçok kadının geleceği ihtimaline yol açacak ve işsizlik sorunu kendi kendini dışlamazsa daha az akut hale gelecektir. Ek olarak, yukarıda tartışıldığı gibi yetkililer, ters etki yaratan düşük doğurganlık sorununu ele almak için bu tür önlemleri kullanır. Akut demografik problemi çözmekle kalmaz, aynı zamanda yenilerini de yaratır. Kadınlar, ülkedeki azınlıkların ve kadınların durumunun kritik konusunun politik dengesizliklerine ve alevlenmelerine yol açan sivil hoşnutsuzluğunu artıran sert bir politika hissediyorlar. İran'ın kısır döngüleri.
Bir kadın sivil bir devlettir. Ne kadar rahat ve tam olarak kendini bir kişi, eş ve anne olarak anlar, devletin halkla etkileşiminin ne kadar demokratik olduğunu.