İnsan haklarıcılığının ve liberal demokrasi savunuculuğunun sistemin yeni bir aracı olduğu konusunda Zizek ve Badiou mutabıktır. Stalin savunusu tam da burada önem kazanmaktadır. Ayrıntıları bu yazıyı aşacağı için Encore Yayınları tarafından basılan bir kitabın adını anmakla yetineceğiz: "Stalinizm ya da Stalin İnsanın İnsanlığını Nasıl Kurtardı?"
Slavoj Zizek geçen aylarda Türkiye'ye geldi. Seveni sevmeyeni, okuyanı okumayanı, anlayanı anlamayanı hepsi cümbür cemaat Zizek'in "gizlenen" yüzünü açıklamaya çalıştı. Sistemin aydınları, gazetecileri bu gizemi Zizek'in verdiği örnekleri sündürerek; sistem karşıtı aydınlar ise sistemle aynı düzlemde buluşup örnekler üzerinden Zizek'i eleştirdiler. İki taraf da Wikipedia'dan aldıkları malumatlarla bulundukları pencereden Zizek'in silüetlerine sarıldılar. Wikipedia'dan 5 alman malumatlarda Zizek'in Liberal Demokrasi Partisi'nden adaylığını görürken bu malumatın hemen üstündeki Komünist Parti üyeliğini ve çıkardığı komünist gençlik dergisini görmezden geldiler.
Marks'ın özlü sözünü hatırlamamızın tam da zamanı: Görünenle gerçek bir olsaydı bilime gerek olmazdı! Zizek konusundaki hükümlerin ardındaki giz toplumsal pratiği ve bu pratiğin üzerinde yükselen teoriyi doğru anlamakla ortadan kalkacaktır.
AYNI ALINTILARDAN FARKLI SONUÇLAR ÇIKARMAK
Zizek'in Kürtlere yönelik otonomi düşüncesini ve Türk Ordusu'nun operasyonlarını savunmasını ayrı ayrı ele alıp birincisini parlatan liberal aydınlarla buluşan Ulusalcılar, Zizek'i emperyalizmin işbirlikçisi olarak görürken, liberal soldan kimileri ikincisini görüp Zizek'i kaba antiemperyalist ilan etti. Zizek'i eleştiride buluşan Sungur Savran, Gün Zileli, Nuray Mert, Ekrem Kahraman ve Seyyit Nezir hemen hemen aynı alıntılardan farklı sonuçlar çıkardılar. Bu yazarların aynı kişiye karşı buluşmalarında bir terslik olduğu açıktı!
Bu yazıda devrimci bir perspektifle, Zizek'in tutumunun özüne ilişkin saptamalarda bulunmaya çabalayacağız. Birçok Marksist'in Fukuyama'nın "Tarihin Sonu"na gönderme yaparak ideolojiler ve politika sonrası döneme işaret ettikleri ve bu yaklaşımı eleştirdikleri şu dönemde, liberalizm ile devrimcilik arasındaki cephelerdeki tutumlar kritik sınırlar olarak belirleniyor:
a) örgütsüzlüğe,
b) Şiddetsizliğe, insan haklarıcılığına ve demokrasiye,
c) Robespierre'den Stalin, Mao ve Castro'ya dek devrim tarihine,
d) Lider kültüne ve
e) Emperyalizme karşı tutum.
Occupy Wall Street hareketine ve Arap Baharı'na yaklaşırken Zizek, Badiou ("Tarihin Uyanışı" adlı kitabında) ile hemfikirdir. Örgütsüzlüğün eninde sonunda sistemin ideolojik araçları tarafından kuşatılmayı, programsızlaşmayı, Turuncu Devrimleri, Batı yanlısı "laik" ya da "İslamcı" görünümlü iktidarları getireceğini belirtmektedir. Bu dönemde devrimci bir disipline ve fedakarlık ruhuna yeniden sarılmamız gerektiğini ve bunlarsız mağlubiyetin kaçınılmaz olacağını vurgulamaktadır. Zizek ve Badiou oluşturulacak yeni disiplinin nasıl olacağını net olarak yanıtlayamamaktadırlar. Ancak tarihe baktıklarında Stalin'i, Lenin'i ve diğer devrimci liderlerin getirdiği mirası sahiplenmektedirler. Bugünün kendine özgülüğünde nasıl bir disiplin yaratılması gerektiği konusunda yapılacak teorik çalışmaların pratik olmadan sonuç vermeyeceğini ve bu açıdan eksik bile olsa tüm devrimci çabaların desteklenmesini savunmaktadırlar. Dahası Zizek "Komünist Ufuk" adlı eserinde Brecht'e gönderme yaparak parti üyesinin partinin ortak bilinciyle çatışması durumunda parti içi mücadeleyi desteklemekte ve partinin bu mücadele sonucunda komünist mücadeleye daha da sıkı sarılacağını
söylemektedir. Partinin "mutlak bilgi"sinin ne tür bir bilgi olduğu konusunda kafası nettir. Parti ortak görüşten farklı bakan iki gözle birlikte binlerce göze sahiptir. Liberalizmle mücadelenin kişinin özdisipliniyle, parti içindeki mücadeleyle ve esas olarak sisteme karşı örgütlü bir mücadeleyle birleştirilmesi (dahası bunlardan ayrı bir şey olmadığını da) gerektiğini vurgulamaktadır. İnsanın örgütsüzken de sistemin ideolojik aygıtları ve kişinin yaşamsal uğraşısı (işi, sınıfı, ailedeki yeri vb.) nedeniyle ideolojik bir varlık olduğunu söylerken "doğal bakış" denenin tam da bu ideolojik bakış olduğunu söylemektedir. Bu anlamda ideolojinin Leninist anlamına sahip çıkmaktadır. Bu kullanımı Marks'ın "çarpıtılmış gerçeklik" olarak andığı kullanımla birleştirmekte ve bu çarpıtılmış gerçekliğe "yamuk bakarak" (Zizek'in "Yamuk Bakmak" adlı kitabında ayrıntılarıyla açıkladığı gibi), yani sistemi yıkmaya çalışan bir ideolojik çerçevede bakarak hakikatin belireceğini savunmaktadır.
SİSTEMİN ŞİDDETİNE KARŞI
Bu anlamda şiddeti soyut olarak ele almaktansa devrimci ve gerici şiddet olarak ikiye ayırarak devrimci terörü savunmaya girişmektedir. Bunu yaparken de gerilla mücadelesinden öte bir şiddet anlayışını imlemektedir. Örgütlü bütün, gerçeği yeniden kavrarken ve nesnel gerçekliğe müdahale ederken sistemin şiddetine karşı savaşmak zorundadır. Dolayısıyla barış için savaşıl-malı, şiddeti ortadan kaldırmak için örgütlü halk parti tarafından seferber edilmeli, sisteme karşı devrimci şiddet uygulanmalıdır. Stalin savunusu tam da burada önem kazanmaktadır. Ayrıntıları bu yazıyı aşacağı için Encore Yayınları tarafından basılan bir kitabın adını anmakla yetineceğiz: "Stalinizm ya da Stalin İnsanın İnsanlığını Nasıl Kurtardı?"
İnsan haklarıcılığın ve liberal demokrasi savunuculuğunun sistemin yeni bir aracı olduğu konusunda Zizek ve Badiou mutabıktır. Burada sorulması gereken 1980'lerin sonundaki Zizek'in mi yoksa NATO, İnsan Haklan örgütleri gibi araçlara düşman olduğunu söyleyen 2000'lerin Zizek'inin mi felsefesi açısından daha gerçek olduğu sorusudur. Bu iki zıddın birisine liberal medyanın alıntıları üzerinden sarılan, yanlış bir değerlendirme yapmış olacaktır.
Robespierre'in devrimci terörü Batı'da hemen herkes tarafından kınanırken, Stalin düşmanlığı tavan yapmışken, Mao'ya burun kıvırmak entelektüel bir erdem haline gelmişken ve İslam karşıtlığı sağduyu gereği görülürken Batılı bir filozofun tüm bunlara aksine Arap Baharı, Wall Street işgali gibi olaylara devrimci bir gözle bakması alkışlanacak bir durumdur. Zizek'te bugünün çelişmeleri çerçevesinde görülmesi gereken esas yan bunlardır.
DEVRİMCİ PRATİK VE TEORİ
Saddam'ı, Esad'ı ve dahası Chavez'i bile eleştirirken, Türkiye'yi NATO müttefiki olarak gördüğü halde Türk Ordusu'nun operasyonlarını savunması ve buna sempati duyması, ABD'nin Ortadoğu planlarına karşı eleştirdiği liderlerin cephesinde durması, soyut bir barış yerine aktif politikayı savunması emperyalizm karşısında doğru bir tutum aldığını gösterir. Her şeyi bir yana bırakalım TV programlarında ve Batı Dünyası'nda sergilenen karşıtlığa bakalım. Zizek ve Badiou gibi devrimci aydınları konuk eden FOX çalışanları, BBC muhabirleri sordukları sorularla Stalin, Chavez ve Ahmedinecad düşmanlıklarını bu aydınlara yöneltmektedirler. Bu saldırılara karşı yanıt vererek Batı'da Batı'nın yalan dünyasına "Yamuk Bakan" bu aydınlar önemli bir görevi yerine getirmektedirler. Son olarak Zizek ve Badiou'nun geleceğe ve bugün ne yaptıklarına ilişkin sorulara verdikleri samimi yanıtı hatırlatmakta yarar var: Halkların devrimci pratiği olmadan yeni bir teori ortaya atılamaz. Batı'nın düşünsel krizinin nedeni işte bu devrimci pratiğin yokluğudur. Bu aydınlar (özellikle de Alain Badiou) Garbın Afakından Doğu Halklarına seslenmektedir: Pratiğiniz devrimci teoriyi yaratacak!" (Aydınlık Kitap/ Cenk Özdap- 27.04.2012)
Odatv.com
Millet İttifakı'ndaki "milliyetçilik" tartışması devam ediyor
Adnan Oktar davasında kız tavlama imamı konuştu