YAZI BOYUTU
Tokat!
Sert ve büyük bir el yumuşak yanağa o kadar sert vurdu ki, ses etrafındaki boşlukta çınladı. ufacık elleriyle kızarmış yüzünü tutarken kafası acıdan zonkluyordu.
Bu el bir kadına aitti. Ondan birkaç kat daha küçük bir çocuğa vurmuştu. Hiçbir pişmanlık belirtisi yoktu, sadece yüz hatlarını ürkütücü kötü niyetle bulandıran öfkeli, sinirli gözler vardı.
Çimlere düşen çocuk durmadan inledi; elleri çaresizce yanaklarından akan gözyaşlarını durdurmaya çalıştı.
“Ben-çok-özür dilerim, Anne-” Hıçkırıkları, önündeki kadından özür dilemeleri arasına serpilmişti, morarmış yüzünü örtmek için başını eğmişti.
"Özür dilemek tüm hatalarını düzeltir mi Hir?" kadın tatlı ama aşağılık bir ses tonuyla sordu.
Her ne kadar sesi çıkmasa da konuşmaya çalışan çocuk titreyen bir sesle cevap verdi. "Bu bir hataydı ... h-hü-hü."
"Buna inanmamı mı bekliyorsun?" Kadının sesi daha da yükseldi. "Yalanlarınla her gün uğraşmalı mıyım ?!"
Tam kederinin sınırına ulaştığını düşündüğü anda, gök mavisi gözleri yaşlarla doldu.
Viscount Marshmell'in karısı, bir avcı avına merhamet göstermeyeceği için çocuğa hiç merhamet göstermedi. Yaralı uzuvlarından kan damlasa bile, kadın yalvarışlarından etkilenmemiş görünüyordu.
"Artık zavallı yüzünü görmek istemiyorum."
Çocuk başını kayıtsız kadına çevirdi. “Anne-anne, ben hata yaptım yanılmışım lütfen affet. Bu tekrar olmayacak. Daha çok deneyeceğim! Lütfen!" Yalvardı, sesi paniğe kapılmıştı.
"boşuna af diliyorsun hiçbir şekilde affedilmeyeceksin. En sevdiğim vazoyu kırdın. " Sert yüzü öfkeyle fokurduyordu.
Şimdi bu kırık vazo çocuğun kaderini belirleyecekti...
yüzü hızla şişiyordu, açık mavi bir gölge hızla kırmızı yanaklarını istila(morarmaya başlıyor) ediyordu. Elleri ve ayakları, parçalanmış vazonun keskin parçalarıyla delindikleri için bu iğrenç sahneye katkıda bulunmaktan atılmadı. O zaman bile, bunun boşuna olduğunu iyi bildiği için yalvarmaya devam etti. “H-Hüü… Anne lütfen! Açıklayabilirim!"
"Açıklaman umrumda değil. Çeneni kapa ve hemen bu evden çık, ”dedi kadın soğukkanlılıkla.
Soğuk ve duygusuz sesi Hir'in tüm vucudunu ürpertti. Küçük çocuk sessizce merhamet diliyormuş gibi yere daha da yaklaştı.
Kadın zavallı çocuğa baktı, çocuk yere secde etmişti. Ona göre o bir pislikti, görünüşü onu iten acınası bir varoluştu. Onunla aynı yerde kalmayı reddetti. Vahşice ona ayağıyla vurdu, sonra onu yakasından kapıya doğru çekti. "Bana bunu iki kez söyletme." Onu evin girişine iterken söyledi.
İlk şok, titreyen gözlerle solmaya başladığında, çocuk kadına baktı. Son bir itirazda bulunmak için dudakları aralandı ama kelimeler onu yüzüstü bıraktı. Yavaş yavaş toplandı ve titreyen bacaklarıyla ayağa kalkmaya çalıştı.
Acımasız üvey annenin gölgesi hâlâ arkasında dik duruyordu, ama ona dönmeye cesaret edemiyordu. İsteksizce eşiğe doğru yürüdü ve dışarı çıktı. Kendisine kalıcı olarak kapanan geniş kapılara bakma cesaretini ancak şimdi topladı.
Gözleri, şimdiye kadar bildiği tek dünya olan evin tamamını içine aldı ve kalbinin derinliklerinde bir anı olarak sakladı. Issız ve kimsesiz bir halde, kendisi gibi talihsiz ve çaresiz bir çocuğun bu acımasız ve yalnız dünyada fazla uzağa gidemeyeceği sonucuna vardı.
Ancak, Bayan Marshmell daha az umursayamazdı.
"Yine, kendimi tekrar etmeyeceğimi söyledim. Bunu anlayamayacak kadar aptal mısın? "
Hir tekrar denedi. "Annem ... Yanılmışım, çok yanılmışım .."
şeytani menekşe gözleriyle kadın, kapıyı yüzüne çarpmadan önce hayatının geri kalanı boyunca onu rahatsız etmeye devam edecek sözlerle Hir'i başından savdı. "Doğmamalıydın."
GÜM!
"Bunu kaç kez okursam da, bu bölümü okumaya hiç katlanamıyorum!" Neredeyse romana burnu gömülü olan kadın, aniden kitabı biraz sertçe masasından aşşağıya fırlattı. "Bugün hava güzeldi ama okuduğum roman ruh halimi düşürdü."
Bu romanda, Bayan Marshmell, zulmün tam da tanımı olan biriydi. Tüm tavrı kesinlikle vahşiydi, soğuk, hain kişiliğini tarif etmek için hiçbir kelime yeterli olamazdı.
"Lila Marshmell." İsmini sürekli mırıldandı.
Lila sıradan biri olarak doğdu, ancak sahip olduğu güzelliği kimse inkar edemezdi. Ailesi onu tatlı, nazik kişiliğiyle tanıyor ve seviyordu, olağanüstü güzelliği ile köy efendisinin cariyesi olmaya mahkumdu.
Lila'nın köy lorduyla olan düğününden birkaç gün önce, hiçbir eşyası olmadan köyden kaçtı. Onun gibi sıradan bir kişi için, köy efendisinin pençelerinden kaçmak kolay değildi.
Ayrıca romanda sadece yardımcı bir karakterdi. Bununla birlikte, bu imkansız başarıyı nasıl başardığına dair hiçbir ayrıntı yazılmamıştı.
Saf, zambak benzeri bir görünüme sahip güzel bir kadındı. açık sarı saçları ve gözleri o kadar güzel ki, sadece ışıltılı bir ametistinkiyle(mor mücevher) karşılaştırılabilir. Berrak gözlerine bir bakışta sonsuza dek kişinin zihninde kazınacaklardı. Meleksi görünümü ve aziz havası, onunla karşılaşanlar üzerinde kalıcı bir izlenim bırakarak, şüpheye ve güvensizliğe yer bırakmadı.
Yakında zengin, boşanmış Vikont Marshmell'in karısı olmasına şaşmamalı.
Küçük düğünlerinden sonra Vikont, ölümcül olduğu kanıtlanan olağandışı bir hastalığa yakalandı. Kısa bir süre sonra bir cenaze töreni düzenlendi ve kocasının ölümünün ardından Bayan Marshmell'in tüm tavrı büyük bir değişikliğe uğradı; meleksel cephesi paramparça oldu ve gerçek renklerini açığa çıkardı.
Kibar ve zarif Lila gitti. Yoksa hiç bu kişiliği yok muydu?
Bölümü değiştirmek için Living as the Villain’s Stepmother 1 manga simgelerine tıklayabilirsiniz. Klavyede ok tuşları ile bölümler arası geçiş yapabilirsiniz.