Kimse kaçmıyor , çünkü kaçınca gidecek yerleri yok. Senin de yok , Francis.
Diğer sesler bir ağızdan onayladı.
Francis bir an başını deli gibi sağa sola çevirerek etrafına bakındı. Çünkü o an , gün ışığının ve hafif bahar melteminin altında , üstündeki toprağın şimdiden kuruduğu elleriyle , geleceğinde olabilecekleri görmüştü. Üstelik bu gelecek onu , şimdiye dek başına gelmiş her şeyden çok daha fazla korkutuyordu. Hayatını kaygan , incecik bir ip olduğunu hissedebiliyordu. Bu ipi yakalayıp ona sıkıca tutunmalıydı. Hayatında hissettiği en kötü duyguydu. Deli olduğunu biliyordu ve olmadığından da en az o kadar emindi.
O an , akıl sağlığını koruyacak , ya da en azından yerindeymiş gibi gösterecek bir şey bulması gerektiğini anladı.