Araştırmacılar, yeni bir çalışmada, dünyanın iklimini bilinçli bir şekilde manipüle ederek küresel ısınmanın neden olduğu tahribatı en aza indirmeye yönelik mevcut programların ya nispeten işe yaramıyor ya da aslında işleri daha da kötüleştiriyor.
Sanayi Devrimi'nden bu yana atmosferdeki karbondioksit seviyelerindeki dramatik artışın, yükselen küresel deniz seviyelerine, daha fazla aşırı havaya ve bölgesel ve yerel iklimlere yönelik diğer aksaklıklara neden olması bekleniyor. Karbondioksit, ısıyı yakalayan bir sera gazıdır, bu nedenle gazın seviyeleri yükseldikçe, gezegen genel olarak ısıtır.
Karbondioksit emisyonlarını azaltmaya yönelik çabalara ek olarak, bazıları, felaketle ilgili iklim değişikliğini önlemek için son çare olarak dünyanın iklimini yapay olarak manipüle etmeyi önerdi. Bazı çevrelerde radikal kabul edilen bu stratejiler, jeomühendislik veya iklim mühendisliği olarak bilinir.
Birçok bilim adamı, bireysel jeomühendislik yöntemlerinin ne kadar etkili olabileceğini araştırmış ve sorgulamıştır. Bununla birlikte, okyanusun gübrelenmesinden, deniz organizmalarının fazla miktarda karbondioksit emerek, güneş ışınlarının atmosferin içine girerek, güneş ışınlarından gelen bazı ışınları uzaya geri yansıtacak şekilde çeşitli yöntemleri karşılaştırmak ve karşılaştırmak için birkaç girişimde bulunulmuştur. [8 Yolun Küresel Isınması Zaten Dünyayı Değiştiriyor]
Şimdi, Dünya'nın 3D bilgisayar modelini kullanan araştırmacılar, beş farklı jeomühendislik teknolojisinin potansiyel faydalarını ve dezavantajlarını test ettiler.
Çalışacak mı?
Bilim adamları, birçok teknolojinin bir araya geldiği zaman bile, jeomühendislik, 2100 yılına kadar ortalama yüzey sıcaklıklarının 3,6 Fahrenheit'den (2 santigrat derece) daha fazla yükselmesini engelleyemeyeceğini buldu. Bu, uluslararası müzakerelerin şu anki sınırıdır. odaklanmak. Her teknoloji sürekli olarak ve hatta şu anda mümkün olduğu kadar büyük ölçekte ölçeklendirildiklerinde bile bunu yapamadılar.
Almanya'nın Kiel kentindeki GEOMAR Helmholtz Okyanus Araştırmaları Merkezi'nde yer alan bir toprak sistemi modelleyicisi olan çalışma yazarı Andreas Oschlies, “İyimser dağıtım senaryoları varsayıldığında bile çoğu iklim mühendisliği yönteminin potansiyeli beklenenden çok daha düşüktü” dedi.
Ağaçlandırma olarak bilinen bir strateji, karbon dioksiti emebilen bitki örtüsünün büyümesini desteklemek için, Avustralya ve Kuzey Afrika'daki gibi çölleri sulayacaktır. Bununla birlikte, bu bitki örtüsü güneş ışınlarını da çeker ve çöller halihazırda uzaya geri yansır, bu da aslında küresel ısınmaya katkıda bulunur. Bu bulgu önceki çalışmaların sonuçlarını desteklemektedir.
Suni okyanusun yükselmesi olarak bilinen bir diğer taktik, okyanus yüzeyindeki suları soğutmak ve karbondioksiti emebilen fotosentetik organizmaların büyümesini desteklemek için derin, soğuk, besin bakımından zengin suyu yukarı pompalamak için uzun boruları kullanacaktır. Ancak bilim adamları, eğer bu strateji durdurulan olursa, okyanusların ısı seviyelerini yeniden dengeleyeceklerini ve potansiyel olarak felaket hızlı iklim değişikliğine neden olabileceğini kaydettiler.
Okyanus alkalileşmesi olarak bilinen bir yaklaşım, karbondioksitin okyanusik absorpsiyonunu kimyasal olarak artırmak için suya kirecin dökülmesini sağlar. Okyanus demiri gübrelemesi olarak bilinen bir başka teknik de, karbondioksiti emebilen fotosentetik organizmaların büyümesini hızlandırmak için demirleri okyanuslara dökecektir. Bununla birlikte, diğer jeomühendislik stratejileri gibi, modeller de her ikisinin de küresel sıcaklıkların azaltılmasında çok az yarar sağladığını göstermektedir.
Güneş ışıması yönetimi olarak bilinen son yöntem, büyük olasılıkla yansıtıcı sülfat bazlı aerosolleri atmosfere pompalayarak, Dünya'nın aldığı güneş ışığı miktarını azaltacaktır. Dünya üzerindeki güneş ışığının daha sonra karaya çıkması gezegeni soğutacaktır, ancak araştırmacılar karbondioksitin atmosferde birikmeye devam edeceğini belirtmektedir. Bu, bu stratejinin durması halinde, aerosollerin dağılmasından sonra dünyanın hızla ısınacağını göstermektedir.
Olası yan etkiler
Sonuç olarak, bu stratejiler nispeten etkisizdir; Bireysel olarak, küresel ısınmayı% 8'den daha az bir oranda azaltarak, karbondioksit emisyon seviyelerinin şu anki kadar yüksek olmaya devam ettiklerini varsayarlar. Araştırmacılar, tüm simülasyonlarda, yüzyılın sonuna kadar atmosferdeki karbondioksit düzeylerinin hala iki kattan daha fazla seviyeye ulaşacağını belirtti.
Ayrıca, her bir jeomühendislik tekniği potansiyel olarak ciddi yan etkilere sahip olabilir. Örneğin, güneş radyasyonu yönetimi yağışlar gibi yağış şekillerini değiştirir ve tüm dünyadaki toplam yağış miktarını azaltır.
Bütün olarak, burada analiz edilen iklim mühendisliği teknolojileri, karbondioksit konsantrasyonlarını azaltmada ve çoğu durumda sıcaklıkta etkisizdir. Ve bu etkisizlik "gerçekten çarpıcı", Kanada'da Victoria Üniversitesi'nde iklim bilimcisi Kelly McCusker, bu araştırmaya katılmadığını söyledi. McCusker ve meslektaşları da son zamanlarda güneş radyasyonu yönetimi stratejilerinde ani bir durmanın küresel ısınmayı şiddetlendirdiğini keşfetti.
McCusker, WordsSideKick.com'a verdiği demeçte, "Bu çalışma, sera gazı emisyonlarımızı azaltmanın önemini ortaya koymaktadır."
Oschlies, araştırmacıların orta derecede karmaşık bir toprak sistemi modeli kullandıklarını ve rüzgârların jeomühendisliğe nasıl yanıt verebileceğine dair daha karmaşık bir bakış açısını içeren daha karmaşık modellerin “özellikle yağış değişiklikleri için farklı cevaplar verebileceğini” kaydetti.
Oschlies ve meslektaşları David Keller ve Ellias Feng, bulgularını Nature Communications dergisinde 25 Şubat'ta açıkladılar.
Bizi takip et @wordssidekick, Facebook & Google+. Orijinal makale Canlı Bilim'de.