15 yaşındayken anneme kızlardan hoşlandığımı söyledim ve ne olursa olsun beni sevdiğini söyledi. Sonra, “Sadece bu kadar kaba olma” dedi. Güldük. tabii ki olmazdım o.
Beceriksiz, androjen karakter “Pat” ilk olarak Cumartesi gecesi canlı doğduğum yıl, 1990. Annemle babamın kıkırdamasını izleyerek büyüdüm. SNL sanatçılar Pat’in cinsiyetini belirlemek için Pat’e önde gelen sorular sordular, ancak boşuna. Onlarla birlikte güldüm. Ailem Pat’in “gerçekten” bir kadın olduğunu biliyordu—SNL Oyuncu Julia Sweeney göğüslerini gizledi, düğmeli bir gömlek ve üzerine tam oturan bej rengi pantolon giydi ve kıs kıs gülen, sosyal açıdan garip rolü oynamak için saçını kısa, kıvırcık bir peruğun altına sıkıştırdı. Erkek giyiminde kısa saçlı kadına ne denir? Çoğu insan muhtemelen “kastır” derdi ve erken yaşlardan itibaren, kasapın yapamayacağım ve olmaması gereken bir şey olduğunu biliyordum.
“Butch” kelimesinden önce, 1920’lerin Harlem’inde Siyah lezbiyen kültüründe ortaya çıkan “bull hançer” ve “bull dayk” gibi kelimeler vardı. 1940’larda, daha önce sert veya fiziksel olarak formda erkekleri tanımlamak için kullanılan “kasaba”, “erkeksi” kadınlar için aşağılayıcı bir terim haline geldi. Erkek kıyafetleri giyen işçi sınıfı lezbiyenleri tanımlayıcıyı talep etti gururla.
Bu gurur çoğunlukla gay barlarla sınırlıydı, ancak kasaplar orada her zaman güvenli değildi. McCarthycilik, eşcinsellik etrafında artan bir ahlaki paniğe yol açtı ve 50’ler ve 60’lar boyunca eşcinsel barlara polis baskınları giderek yaygınlaştı. arkaik sayesinde maskeli balo yasalarıkasaplar, trans kadınlar ve diğer cinsiyete uygun olmayan patronlar genellikle dövüldü ve “çapraz giyinme” nedeniyle tutuklandı.
Cinsiyete uymayan insanları karalayanlar sadece heteroseksüel insanlar değildi. 70’lerde, bazı lezbiyen aktivistler, heteroseksüel kültüre daha iyi entegre olabilmeleri için kendilerini “normal”, saygın vergi mükellefleri olarak sunarak, kendilerini kaslardan uzak tuttular. Lezbiyen örgüt Daughters of Bilitis için bir haber bülteni yayınlandı editörlere bir mektup 50’lerde “Ucuz ön pantolonlu, kalçalı saç kesimli ve erkeksi tavırları olan çocuklar, elde edebileceğimiz en kötü reklamdır.”
Özetlemek gerekirse, kadın erkekliği uzun zamandır çirkinlik ve başarısızlıkla ilişkilendirildi ama büyürken ben bunların hiçbiri değildim. Uzun, dalgalı saçlı, başarılı biri olarak okulda, tiyatroda ve dansta çok başarılıydım. Lezbiyenliğin ne olduğunu öğrenir öğrenmez kızlardan hoşlandığımı da biliyordum. Dışarı çıktıktan sonra bazı akrabalardan, akranlardan, arkadaşlarımın anne-babasından ve lise müdürümden homofobi yaşadım ama utanmadım, sinirlendim.
Yine de, bu zorbalara daha fazla yakıt vermek istemedim, bu yüzden en azından ilk başta “gereksiz” değildim. Lisedeyken titiz bir likit eyeliner ve kocaman, sallanan küpeler takardım. Saçlarımı belime kadar uzattım. Bugün bu estetiği kolaylıkla benimseyen birçok queer kadın tanıyorum. Kısa kadınlık dönemimde kendimi çekici hissettim, ama kendim gibi hissetmiyordum. Erken çocukluktan beri, her zaman daha erkeksi bir ifadeye çekildim. Ama üniversiteye gittiğimde -lisede kaçırdığım tüm gey seksini yapmaya kararlı olduğum bir yer- femme drag’ı bir adım yukarı çevirdim. Arzulanmak için çekici görünmem gerektiğine inanıyordum ve bildiğim kadarıyla bunu yapmanın tek bir yolu vardı.
Nispeten muhafazakar bir kasabada büyüdüğüm için, cinsiyete uymayan insanların ve televizyonda gördüklerimin pek çok temsilini görmemiştim. SNL’Pat—çoğunlukla olumsuz bir ışık altında sunuldu. Hatta Ben kelimesiLimewire’a yasadışı olarak indirdiğim bir Showtime lezbiyen draması, eril kadınların minimal temsilini sundu ve dizi, tek trans karakterine yanlış anlamalarla dolu bir hikaye verdi.
Masc cis kadınlarla, cinsiyetçi kadınlarla, trans kadınlarla ve trans erkeklerle tanışmaya başladığımda işler birkaç hafta içinde değişti ve onların varlığı ve teşviki, kendi toplumsal cinsiyet ifadem için yeni olanaklar açtı. Saçımı kestim. Erkek bölümünden kıyafet almaya başladım. (Eh, erkekler bölümünde daha sık – ben 5’2”.) Fötr şapkalarla üzücü bir aşk ilişkim oldu. Kendimi rahat hissettim ve queer sosyal balonumda etrafımda rahat olan insanlarla çevriliydim.
Onlu yaşlarımın sonları ve yirmili yaşlarım boyunca, bir dizi farklı cinsiyet tanımlayıcısı denedim: cinsiyetçi, trans, ikili olmayan, masc. Zamirlerini kullandım, sonra o, sonra onlar/onlar. Son yıllarda, cinsiyetimi tanımlamak için herhangi bir kelime kullanmayı bıraktım, ancak bazen queer tarihle bağlantısı ve çağrıştırdığı imaj nedeniyle kendimi “kasaba” çekmiş buluyorum.
Yetişkin hayatım boyunca kendimi nasıl tanımlasam da, cinsiyet sunumum hemen hemen aynı kaldı. On yıldan fazla bir süredir siyah gömlek, siyah kot pantolon, siyah çizme ve kısa saç kesiminden oluşan neredeyse günlük bir üniforma giyiyorum ve görünüşüm dünyada nasıl muamele göreceğimi belirledi. Korkunç trans karşıtı yasaların trans çocukları ve trans kadınları hedef aldığı bir çağda, son derece ayrıcalıklıyım. Nadiren güvensiz hissediyorum – ama çoğu zaman huzursuz hissediyorum.
Saçımı kestikten sonra “okul kimliğime benzemediğim” için aylarca kendi üniversite kütüphanemi kullanmama izin verilmedi. Kadınların soyunma odalarında karşıma çıktı. Patronlar ve güvenlik görevlileri beni kendi işyerimde, bir aile üyesinin düğününde ve hatta yerel LGBTQ+ merkezimde kadınlar tuvaletinden attı. Zamanın yaklaşık yüzde 50’sinde, yabancılar beni 32 yaşında bir yetişkinden ziyade genç bir çocuk olarak okuyor, bu da garip ve bazen korkutucu karşılaşmalara yol açabiliyor. TSA tarafından durdurulduğum birçok olaydan birinde, bir ajan “göğsüme neyin bağlı olduğunu” bilmek istedi. “Göğüslerim” dedim. “Sutyen giyiyorum.” Yabancılar bana düzenli olarak cinsiyetimi soruyor veya “gerçek” kimliğimi ortaya çıkarmak için yönlendirici sorular soruyorlar. Hayatım hiç bitmeyen bir “Bu Pat!” eskiz ve bu sadece bazen komik.
Cinsiyet ifademde bu kadar sık kafa karışıklığı varken ve erkekliğime cevaben birçok kez (bazen sevdiğim insanlar tarafından yüzüme, bazen de sevdiğim insanlar tarafından) “çirkin” olarak adlandırıldığımdan beri, cinsiyet ifademde gurur ve güç bulmak zor oldu. , Kendimi çekici bir insan olarak görmek için mücadele ettim. Ve bunu, aksi takdirde sosyal olarak kabul edilen vücut normlarına uyan zayıf, beyaz biri olarak söylüyorum! Güzel hissetmek için mücadele edersem – daha doğrusu, yakışıklı, o zaman bu ayrıcalıklara erişimi olmayan cinsiyete uymayan insanlar için ne kadar zor olduğunu hayal edemiyorum.
Otuzlu yaşlarımda, hayatımı ve sosyal medya beslemelerini masc daykların görüntüleriyle doldurarak kendi imajımı değiştirmeye çalışıyordum ki bu, gençlik yıllarımda olduğundan çok daha kolay. Instagram’da butches takip ediyorum ve okuyorum Butch Kirli Bir Söz Değildirbir dergi ve Instagram hesabı kasaplara ve onları sevenlere adanmıştır. Cinsiyete uymayan, queer mentorlarla arkadaşlıklar geliştiriyorum benden onlarca yaş büyük olan ben de izliyordum Devam Eden ÇalışmaJulia Sweeney’nin “Pat” hakkında kendisiyle yüzleştiği bir kasap kahramanı içeren bir komedi dizisi SNL ilk bölümdeki karakter.
Kültürel cinsiyet normlarına uymayanlarımız kendi onayımızı aramak zorundayız ve bazılarımız için cinsiyet ifademizden gurur duymak bir süreç olabilir. Queer bir yazar olarak, diğer cinsiyete uymayan insanların ifadelerinde kendilerine güven duymalarına yardımcı olacak medya yaratmaya çalışıyorum ve her zaman kendi deneyimlerime hitap eden diğer yaratıcıların medyalarını arıyorum. “Aptalca” olmaktan vazgeçmeyeceğim -Deneseydim yapabileceğimi sanmıyorum- bu yüzden kendi içimde nasıl rahat edeceğimi öğrenebilirim.
Bu içerik, üçüncü bir tarafça oluşturulur ve korunur ve kullanıcıların e-posta adreslerini sağlamasına yardımcı olmak için bu sayfaya aktarılır. Bu ve benzeri içerikler hakkında daha fazla bilgiyi piano.io adresinde bulabilirsiniz.
Kaynak : https://www.cosmopolitan.com/sex-love/a40171305/embracing-butch-identity/