Bölüm 1363: Wuxin Yuechan (3)
"Küçük canavar!?"
Feng Xian'er cevap vermeden önce önlerindeki küçük kız kuyruğuna basılmış kedi gibi öfkelenirken tepki gösterdi: "Kime küçük canavar diyorsun!?''
''Eh...'' Yun Che'nin bakışları kıza doğru döndü. Baygın bir kahkaha atmadan önce kızı gözleriyle içtenlikle ölçtü. “Tabii ki senden bahsetmiyorum. Çok sevimli görünüyorsun, nasıl küçük bir canavar olarak adlandırılabilirsin?”
"Hmph!" Küçük kız burnunu kaldırdığında Yun Che tarafından sevimli olarak çağrılmaktan zevk almış gibi görünüyordu.
"Küçük kız, adın ne?” Yun Che sormuştu... Ama şu anda gösterdiği ılımlı tutumu kalbindeki zifiri hançerlerin yerlerini hiçbir şekilde etkilemiyordu. Garip bir şekilde onu harekete geçiren tek şey önündeki kızın sesinin ve gözlerinin sıcaklığıydı.
Küçük kız sert ve otoriter bir sesle basit bir cevap verdi: “Ben Yun Wuxin'im ve sen tam olarak kimsin? Neden buraya geldin!? Buranın annemle benim bölgem olduğunu bilmiyor muydun!?”
"Yun Wuxin?” Yun Che onun sorusuna cevap vermediği gibi hafif bir gülümsemeyle konuştu, “Ne garip... Ah, demek istediğim çok güzel bir isme sahipsin. Bunu sana veren kişi kim?''
“Tabii ki bana veren annemdi!" Küçük kızın derin yıldızlı göz bebekleri oldukça tuhaf bir hava taşıyordu. Bakışları, Yun Che ve Feng Xian'er'in ayakları boyunca, bambu korusunun etrafındaki alana tek bir adım atmalarına kesinlikle izin verilmediğini uyarmak için gözlerini kullanıyormuş gibi süzmeye devam etti.
''Wuxin... Neden annen sana böylesi bir isim verdi?'' Yun Che ilk defa karşılaştığı küçük bir kızı neden bu kadar merak ettiğini anlayamamıştı.
Bir çeşit açıklanamaz güç varmış gibi görünüyordu, hem gizemli hem de amansız olan, onu daha fazla anlama arzusunu ortaya çıkartmıştı.
Feng Xian'er, Yun Che'ye doğru baktı ve bir süre şaşkın kaldı... Çünkü önündeki Yun Che bambu ormanındaki küçük kıza göz kırpmadan bakarken yüzünü dolduran nazik bir gülümseme yayıyordu.
Yun Che ile geçirdiği tüm süre boyunca gülümsediğini hiç görmemişti, bunu denese bile kendini buna zorladığı çok belli oluyordu. Her gülümsemesi yanında kasvetli bir kederi ve acıyı içeriyordu. Ama şu anda, ağzının köşelerinden kıvrılan gülümseme aslında kıyaslanamayacak kadar doğal ve sıcaktı.
Feng Xian'er tanık olduğu şeyle tamamen hayrete düşmüştü ve bir an için Yun Che'yi çekip terk etmeyi unutmuştu. Sevimli görünen bu “küçük canavardan” hızlıca ayrılma duygusu tamamıyla vücudunu ele geçirmişti.
"Annemin dediğine göre...'' Küçük kızın ifadesi güçlü ve tehditkar havasını taşırken aynı zamanda sert ve ciddiydi. "Bu dünyadaki her şey acı ve üzüntüyle doludur. Eğer biri keder ve üzüntü içine inmek istemiyorsa, o zaman birinin umutsuzluğu ve kalbi olmayan bir duruma ulaşması gerekir. Daha öncesinde hiçbir umuda sahip olmayabilirsin ya da umutsuzluğun içinde üzüntüyle yaşayabilirsin ancak pişman olacağın bir şeyi bir kez yapabilirsin!''
“...” Yun Che bir an için bu sözlerle hayrete düşmüştü, ancak bundan sonra büyük bir kahkaha patlattı. "Hahaha, küçük bayan, bu sözlerin ne anlama geldiğini anlıyor musun?”
Feng Xian'er: "… (Eh?)"
Yun Che'nin sorusu kızı da hayrete düşürmüştü ama sonrasında öfkeyle kükredi: “Ben... Ben... Ben elbette anlıyorum! Sen… Sen… Sen hala sorumu cevaplamadın! Tam olarak kimsin sen!? Neden buraya geldin!? Bir çeşit tehlikeli kötü adam mısın!?”
“Sana kötü adam gibi mi görünüyorum?” Yun Che gülümsemesini devam ettirirken aklına gelen bir soruyla aniden yüzünden kayboldu... Bir dakika, onun soyadı Yun muydu?
Yani Feng değildi?
Bunun yanı sıra... Hayali Şeytan Ülkesinde Yun ailesi herkesin bildiği bir Koruyucu Aileydi. Ama Kaynak Gökyüzü Kıtasında, soyadını Yun olarak kullanan çok ama çok nadirdi.
Küçük kız Yun Che'ye çok ciddi bir bakış attı ancak bundan sonra kaşları indi ve aniden gülmeye başladı: "Wa! Amca, gerçekten zayıfsın! Heeheehee…”
Am... ca...
Yun Che'nin ağzının köşesi bunu duyunca şiddetle seğirdi. Kaynak Gökyüzü Kıtasındaki bir numaralı güzel çocuk, Hayali Şeytan Ülkesi, Doğu İlahi Bölgesi ve Batı İlahi Bölgesi'nin içinde bulunduğu yerler de dahil olmak üzere birisinin ona böyle hitap ettiği ilk zamandı. Anında küçük kızdan daha öfkeli bir görünüm sergiledi ve çileden çıkmış bir şekilde konuşuyormuş gibi dişlerini sıktı: "Amca? Hiç benim kadar zarif ve yakışıklı bir amca gördün mü!?”
Bu sözleri söylediği gibi aynı zamanda yanaklarını eliyle fırçaladı.. Ama dokunduğu şey bir sürü kıl ve son derece kaba bir ciltti.
Hemen hayrete düşmüştü.
Öfke Tanrısı'nın ilahi sanatına sahip olduğu için vücudu sürekli olarak cennetin ve dünyanın manevi enerjisiyle besleniyordu. Cildinin her santimi göksel çelik kadar sert ve dayanıklı olsa da, aynı zamanda beyaz, kusursuz, dokunuşa karşı hassastı ve yaraları ne kadar şiddetli olursa olsun cildinde tek bir iz bırakmayacaktı.
Bu yüzden dışarıya karşı her zaman yirmilerinden fazla görünmemişti ve bin ya da on bin yıl geçse bile bu durum böyle kalacaktı.
Ancak dirildikten sonra artık kaynak gücüne ya da ilahi bedenine sahip değildi ve manevi enerjisi artık deveran etmediği için vücudu bir ölümlüden farklı değildi. Dahası, alt alemlerdeki çamurlu ve bulanık aura her geçen gün bedeninin daha da zayıfladığını gösteriyordu ve özellikle de kalbindeki duyguların kıyaslanamaz derecede ağır düğümü hepsinin üstündeydi. Bütün bunlar onu hızla ve bilinçsizce yaşlandıracaktı.
Bu kısa dönem sanki onun için şu anda on yıllık bir süreyi ifade ediyordu.
Yun Che'nin sözlerini dinledikten sonra küçük kızın dudakları dilini çıkartırken ayrıldı: “Sözlerin gerçekten utanmaz! Dahası, senin gibi büyük bir adamın aslında çok zayıf olduğunu düşünmek ve yürürken seni destekleyecek bir kadına bile ihtiyacının olması, bu daha da utanç verici!”
Başka biri benzer sözler söylemiş olsaydı şüphesiz Yun Che için sessiz bir darbe olurdu. Ama bu küçük kızın küçümsemesi ile karşı karşıya kaldığında, Yun Che sadece başını sallayıp gülebilirdi: "İyi, iyi, iyi… Tamamen haklısın. Gerçekten çok zayıf ve aynı zamanda çok utanmaz bir amcayım. Görüyorsun, o kadar zayıfım ki kesinlikle senin için herhangi bir tehlike oluşturmuyorum, değil mi? Bambu ormanının içinde ne olduğuna bir göz atmama izin verir misin?”
“Asla olmaz!”
Yun Che'nin sesi düştüğü gibi Yun Wuxin'in ifadesi bir anda değişti ve daha öncesinde biraz nazik olan bu yıldızlı gözler önceki haline dönmüştü. Uhrevi elinin bir işaretiyle onu uyardı: "Burası annemin ve benim topraklarım, kimsenin buraya yaklaşmasına izin yok. Eğer buna karşı geleceksen seninle artık iyiyi oynamayacağım! Seni uyarıyorum, benim hala genç olduğumu düşünüyorsan şunu bilmeni isterim ki hiç göründüğüm gibi değilimdir!”
"Büyük Kardeş..." Feng Xian'er, Yun Che'yi çektiğinde eğer Yun Che hala ilahi enerjiye sahip olsaydı Feng Xian'er'in çoktan gücünü serbest bıraktığını ve onu korumak için yavaşça harekete geçirdiğini hissedebilirdi. "Geri dönmemiz en iyisi olacak, aksi takdirde... Bu tehlikeli olacak.''
“...” Yun Che zorba bir duruş sergilemeye çalışan küçük kıza hafif bir gülümseme verdiği gibi derinden onu süzüyordu. ''Gerçekten bu senin bahsettiğin küçük canavar olamaz, değil mi?''
Feng Xian’er, “...”
Kalbi Feng Xian'er'in kelimelerinden bağımsız olarak tuhaf bir şekilde atıyordu. Dediklerinin aksine bambu korusunun sınırına doğru adımlamaya başlamıştı.
"Buraya gelmene izin yok!”
O küçük kızın kalbine doğru koşan küçük bir adımdı, uzun saçları aniden dans ederken tiz bir bağırmaya izin verdi. Onun yanındaki bambu bitkileri şiddetli bir şekilde sallanmaya başlamıştı, sanki güçlü bir rüzgar aniden patlamıştı.
“Ah!” Feng Xian'er aceleyle Yun Che'yi korumak için öne atılmıştı. Aynı zamanda bambu korusundaki hareketi tek bir adımla ilerlediğini gösterdi.
Yun Wuxin'in ifadesi hafifçe değişti. Tam o anda hala tam olarak olgunlaşmamış kar beyazı kolu aniden kalktı ve şartlandırılmış bir refleks gibi gelişigüzel bir şekilde öne itilmişti.
BZZZZ————
Eşsiz derin ve boğuk bir patlama, hareketsiz ve sessiz topraklarda çaldı.
Feng Xian'er derin ve boğuk patlama sırasında Yun Che'nin önündeki saldırıyı şiddetle engellediğinde, kaynak enerjisinin hepsini bir anda serbest bıraktığı gibi çevrelerindeki boşluk bir süre açıkça çarpıtılmıştı. Hem o hem de Yun Che bambu ormanından geriye doğru püskürtülmüştü.
''Oof..." Yun Che'nin tüm vücudu titreşti ve neredeyse kan kusuyordu. Feng Xian'er büyük bir ışıltıyı vücuduna sarmıştı. "İyi misin? Bir yerini incittin mi?''
O anda refleks olarak kız elini salladı. Yüzü açıkça solgun olan Yun Che'ye bakarken, panik gözlerinde parladı. Aceleyle birkaç adım attı... Sonra kekeleyici bir sesle konuşurken hemen geri çekildi, “Sen... Sen... İyi misin? Ben, ben... Ben bilerek yapmadım... Kim... Kim... Kim sana beni dinlememeni söyledi…”
Yun Che'nin eli göğsünden geçen acı verici ağrı dalgasına tepki olarak bastırmıştı ancak buna hiç dikkat etmemişti. Gözleri sıkıca bu küçük kıza sabitlenmişti, sanki bir canavara bakıyor gibiydi.
Az önce... Uzayda açıkça bir bozunma vardı!
Mavi Kutup Yıldızındaki uzaysal boşluk Tanrı Alemindeki mekansal sapmalarla karşılaştırılamasa da kesinlikle o kadar kolay bozunamazdı. Böylesi bir bozunma yaratabilmek için en azından kaynak gelişimi İmparator Kaynak Alemi'nde olmalıydı.
Bununla birlikte, önündeki bu küçük kız en cömert tahminlerle bile on yaşındaydı, ama aslında... İmparator Kaynak Aleminde olan bir kaynak güce mi sahipti!?
Mavi Rüzgar Ulusu, İmparator Kaynak Alemi düzeyinde bir güce sahip olduğunda mezhebin en yüksek konumunda o kişileri ağırlar ve onları kendilerine almak için her şeyi yapmaya istekli olurdu! Yıllar önce Mavi Rüzgar'da bir numaralı kişi, Ling Tianni, aynı zamanda sadece altıncı seviye tahttı.
Dahası onu korumak için Feng Xian'er kesinlikle hiçbir şeyi geri tutmaya cesaret etmemişti. Yine de Feng Xian'er bu saldırıyı engellemek için tam gücünü kullanmasına rağmen hala bu küçük kızın refleks olarak ittiği elle püskürtülmüştü... Bu da bu küçük kızın yetişiminin aslında Feng Xian'er'inkinin üstünde olduğu anlamına mı geliyordu!?
O sadece bir Taht değildi, muhtemelen en azından bir orta, hayır bir zirve Tahttı!
"Sen... Bu yıl... Kaç... Yaşındasın?'' Yun Che bunu sorduğunda ağzından akan kan küçük kızın daha fazla kekelemesine neden oluyordu.
"On bir!" Küçük kız biraz telaşlı bir şekilde cevap verdi ama onun yıldızlı gözleri hala uyanık ve temkinliydi.
Yun Che sessizce zar zor olsa da havayı içine çekti ve on bir yaşındaki bir çocuğun taht olmasının hayranlığı üstünde düşündü... Mavi Rüzgar Ulusu şöylesine dursun Kaynak Gökyüzü Kıtasında dahi, hayır Hayali Şeytan Ülkesinde bile böylesi bir dahi olamazdı!
Bu yaşta kaynak gelişimcilerinin çoğunluğunun kaynak damarları sadece oluşmuş ve onları zar zor kullanıyor olurlardı... Neden Xian'er'in bu kadar temkinli olduğu gösterdiği güç karşısında anlaşılabilirdi.
Ama önündeki küçük bayan uzayı tek bir avuç ile bozunmaya uğratmıştı!
Kaynak Gökyüzü Kıtasında böylesi bir canavar ne zaman ortaya çıkmıştı?
Hmmm? Küçük canavar mı?
Feng Xian'er'in ona küçük canavar demesine şaşmamalı. Nasıl bu yaşta böylesi bir güce sahip olabilirdi...
Yun Che'nin muhtemelen iyi olduğunu fark ettikten sonra küçük kızın kalbi sonunda biraz rahatlamayı başarmıştı ama ifadesi hala gergindi. "Amca, gerçekten çok zayıfsın! Hmph, şimdi ne kadar güçlü olduğumu anlıyorsun değil mi?!? Şimdi korkuyorsan, acele et ve git. Eğer değilse... Eğer değilse, ben... Gerçekten kızgın olacağım.”
"Büyük Kardeş, gidelim." Feng Xian'er aciliyet taşıyan bir sesle söyledi. Küçük kızın ani saldırısı onu da korkutmuştu.
Büyük dalgalar Yun Che'nin kalbinde yükseldi ama daha fazla devam etmedi. Bunun yerine sadece başını hafifçe salladı.
Arkasını dönerken küçük kıza garip bir nedenden ötürü derin bir bakış attı, kalbinde yükselen ondan ayrılmak istememe duygusu inanılmaz derecede yoğun bir histi.
Kalbim ona bakınca neden tuhaf hissediyor?
Zihinsel gücüm bu kadar zayıfken onunki benimkinden üstün olduğu için olabilir mi?
Onların gitmeye istekli olduğunu gören Yun Wuxin havaya rahatlatıcı küçük bir nefes bıraktı ve onlar gittikten sonra küçük figürü tekrardan kayboldu.
Bir anda bambu korusu sallandı ve hafif bir rüzgar, bir kadının soğuk, açık ama nazik sesini taşırken yankılanmaya başladı.
''Xin'er, az önce yetişim mi yapıyordun?''
"Hayır anne.” Bu sefer havada çalan kızın sesiydi, “Korunun içine girmek isteyen garip bir amca vardı ama onu çoktan kovaladım.”
Halihazırda sahip olduğu işitme yeteneğiyle Yun Che'nin anne ve kızın arasında geçen konuşmanın sesini duyması mümkün değildi.
Ama bambuların arasından süzülen soğuk rüzgarlar yanlışlıkla dalgalı göksel sesin kulaklarında çalmasına neden olmuştu.
Rüzgar tarafından taşınan o göksel ses, sis kadar hafif ve soluktu ama Yun Che'nin sanki göksel yıldırımların aniden vücuduna çarpmış gibi tepki vermesine neden olduğu gibi aniden yerinde donmasını sağlamıştı…
(FN: Paragrafı "Duyması imkansızdı ama evrendeki bütün şans parçacıkları birleşerek o sesi Yun Che'ye taşıdı." olarak değiştiresim var.)