Okurlar arasında baş kahraman ile yazar arasında doğal bir kafa karışıklığı veya karmaşa vardır. Bu, özellikle okuyucuların belirli bir karakterle yıllarca çok zaman geçirdiği suç kurgu dizileri için geçerlidir. Bir dizinin kahramanı karmaşıksa ve kitaplar boyunca gelişiyorsa ve tüm iyiler gelişiyorsa, bu eski bir arkadaşla tekrar buluşup hayatına yetişmek gibidir. Bu nedenle, okumak arasında niteliksel bir fark vardır. Müthiş gatsby 20 kez ve Adrian McKinty'nin Dedektif Sean Duffy kitaplarının hepsini okuduğunu söyleyin: Fitzgerald'ı belirli bir zamanda birkaç kişiyi tanıyan bir yere koyacaksınız, ancak McKinty size mezhepsel ve genellikle korkutucu bir dünyada yedi yıllık bir süre göstermiş olacak: 1980'lerde Kuzey İrlanda'daki Sorunlar.
Duffy’nin yaratıcısı İrlandalı yazar Adrian McKinty, Kuzey İrlanda’daki Carrickfergus’da büyüdü. McKinty, '[Duffy's] benden bir nesil hakkında, ama karakteri alıp onu doğup büyüdüğüm eve yerleştirmek istedim. Duffy'yi alıp evime atmak istedim. ' Ve sonra bunu daha da ileri götürdü: “Tüm komşularımızı kitaplarda kurgusal isimler altında yazdım. Yani dünyada en çok nefret edecekleri şeyle etkileşime giriyorlar. Duffy bir Katolikti. Bundan hoşlanmayacaklar, bu onları çılgına çevirecek. O bir polis. Bu onları zihinsel olarak harekete geçirecek. Sonra eğitildi. Hepsi işçi sınıfı, o orta sınıf. ' McKinty yarım şakalar yapıyor: 'Görünüşe göre bu İngiltere ve İrlanda sınıfında önemli.'
Yani Duffy bir Katolik (ya da sık sık söylendiği gibi, bazen yüzüne ama genellikle arkasından), üniversite eğitimi almış, RUC'de (Royal Ulster Constabulary veya Kuzey İrlanda polis gücü) dedektif, üstleri tarafından beğenilmiyor. çünkü hem yabancılaşmış hem de itaatsiz. McKinty'nin şaka yaptığı gibi, adına tek bir cinayet mahkumiyeti olmamasına rağmen, o da mükemmel bir dedektif. Ayrıca hiçbir zaman cinayetten mahkum olmamış olmasından da keyif alıyorum. Belki bunu değiştirmeliyim diye düşündüm. En azından bir kişi mahkemeye çıksın, harika olmaz mıydı? En sonunda birini yargıladı, sonunda birini mahkum ettirdi, ”McKinty gülümsüyor. 'Bu iyi olurdu. O zaman onu bu kadar sinirlendirmek de eğlenceli olurdu. ' Duffy ayrıca, düşük maaşlı ve kısa ömür beklentili bir işte dini bir azınlık olduğu için kadınlarla birlikte daimi bir kaybeden.
Duffy genellikle iyi bir sebepten dolayı hüsrana uğrar. Arabaya her bindiğinde BMW'sinin altında cıva bombası olup olmadığını kontrol etmesi gereken bir adam. Gevşemek için (ve bazen çalışırken), bir kokain (polislerin aldığı iyi farmasötik maddeler), biraz esrar veya kenevir reçinesi, bir bardak votka gimlet ve müzikten hoşlanır: çok yıllık favoriler Velvet Underground ve Tom Waits (tüm Duffy başlıklarının Waits referansları vardır; en son çıkan, yeni çıkan Yağmur Köpekleri ). Ayrıca, Duffy'nin (McKinty gibi) bir felsefe diplomasına sahip olduğunu da hatırlattık; bu, isyan görevi yaparken (zırhlı bir Range Rover ile Belfast etrafında dolaşırken) veya RUC ile Özel Şube arasındaki zorlu bölgede gezinirken kesinlikle işe yarıyor. (MI5), Duffy'yi hassas görevler için ödünç alıyor.
Ancak McKinty, özellikle de aile kedisi bulunduğundan oldukça memnundur (ev bakıcıları onu kaybettiğini bildirdi ve kızlarına söylemek konusunda endişeliydi, ancak kendi kendine geri geldi). Amerika'da olduğu gibi, akademisyen olan eşi izinli iken ailesiyle New York'ta tanıştık. O Amerikalı; Oxford'da yurtdışında okurken tanışmışlardı, McKinty İrlanda'yı ilk kez “sudan geçmek” için terk etti (karakterlerinin yapmayı hayal ettiği ama yapamadığı bir şey). Oxford'da geçen altı yılın ardından McKinty, New York'a geldi. New York'ta yedi yıl yaşadım. Sonra sekiz yıl Denver'da yaşadık. ' Denver tarafından evlendi ve çiftin iki kızı oldu. McKinty, karısını başka bir iş aramaya teşvik etti ve böylece sonunda Melbourne, Avustralya'ya yerleştiler - İrlandalı baba, Amerikalı anne, Avustralyalı çocuklar. McKinty's, İngiliz imparatorluğunun sonunun tesadüfi bir düzenlemesidir.
McKinty'nin hikayeyi anlatış şekli, sadece şanslı. Şimdiki karısına mezun olduktan sonra Amerika'ya gelmesine izin vermesi için yalvardı. “Çok gönülsüzce onunla New York'a dönmeme izin verdi. Hâlâ üniversitedeydi. Sonra iş aramaya gittim. Bunu asla unutmayacağım çünkü Çarşamba günü geldim, Cumartesi gecesi Bronx'taki bir barda bira içiyordum. Yani temelde iş görüşmem böyle geçti. Bronx'ta bu kadar yukarı çıktım ve barmene dedim ki, 'Hiç işin yok mu, şansın yok mu?' Dedi, 'Pekala, cumartesi başlayabilir misin?' Dedim. 'Sen Belfastlısın, değil mi?' Dedi, evet, evet. 'Tamam, Cumartesi gecesi, saat 6'da burada olacaksın.' Harika. Sonra kapıdan çıkarken dedi ki, Colombo moda, 'Bir bardak Guinness'i nasıl koyacağını biliyorsun, değil mi?' 'Ah evet, tabii ki!' Hemen eve gittim ve bununla ilgili bir barmen olan arkadaşım Noel'i aradım. 'Bir bardak Guinness'i nasıl koyarsın dostum?' Aslında oldukça karmaşık olduğunu söyledi. ' Noel üç aşamalı süreci açıkladı ve McKinty önümüzdeki birkaç yıl boyunca New York City'deki İrlanda yerleşim bölgelerinde bira içip takılıyordu. Hepsi, şimdi Ölü kitaplar olarak adlandırılan ilk dizisi için harika malzeme olarak kullanıldı ( Ölü Olabilirim Ian Fleming Steel Dagger Ödülü için aday gösterilen ve 2004 yılında Kitap listesi yılın en iyi on polisiye romanından biri olarak).
McKinley'in Birleşik Krallık'ta (Serpent's Tail'de) uzun süreli editörü olan Rebecca Gray, McKinty ve Duffy hakkındaki teorilerini anlatıyor. “Adrian’ın Sean Duffy kitaplarının onları çekici kılan pek çok unsuru olduğunu düşünüyorum. Polisiye romanlar için mutlak temellere sahipler - sıkı bir olay örgüsü, nefesinizi kesen sahneler, bolca kafa karıştırıcı ve yanlış yönlendirme - ve sonra Adrian, karşılaşabilmeyi dilediğiniz karakterlere katmanlar, alaycı bir ton ve bolca şaka, bir bir manzaranın ve insanlarının canlı resmi ve yolsuzluk, güç ve siyasi irade üzerine bol miktarda yorum. Ve bunların hepsi, Adrian'ın kendisinin yaşadığı ve eğik bir şekilde kullandığı, büyüleyici ve anormal bir tarihsel dönem olan bir ortamda - bu yüzden orada her zaman gerçek bir yaşam olayı vardır ve hikayesi her zaman Sorunlar'a ve 1980'lere bir Daha geniş siyasi manzara ile ilgisiz görünen ancak genellikle bir şekilde içine karışan bir bakış açısı. Bu yüzden okuyucuların onu sevdiğini düşünüyorum çünkü onlara bir karmaşıklık, düşünceli olma ve entelektüel meydan okuma katmanına sahip, sakin, zorlayıcı bir okuma sunuyor. ' McKinty’nin Amerikalı yayıncısı Dan Mayer, Seventh Street kitaplarından aynı fikirde. Adrian, olağanüstü bir yazar ve fantastik olay örgüsü içgüdülerine sahip. Sean Duffy serisi, bir polis prosedürü işlevi görmesine rağmen, özünde tarihi bir gizemdir ve karakter çok ilginç ve nüanslıdır. Kusurlu ama nezih, kaçışçı ama gayretli, felsefi ama sokak bilgeli. Gerçekten tam olarak şekilleniyor, ancak romanlar boyunca pek çok yönden büyüyor. '
Dead and Duffy serisinin yanı sıra McKinty, hepsi suç kurgu değil birkaç bağımsız roman yazdı. Edebiyatta özellikle keskin bir sınıf gözlemcisi. 'Benim için, bu işçi sınıfı konut sitesinde büyüdüm ve bize anlattıkları kitaplar en büyük kitaplardı, Penelope Lively, Julian Barnes veya Martin Amis gibiydi. McKinty, Londra'da yaşayan tüm bu üst orta sınıf insanlar ve onların lanet problemleriydi ”diyor. “Yüzde 80 işsizliğin olduğu bir sokakta yaşıyordum. Fabrika kapandıktan sonra herkes işsiz kaldı, kimsenin işi yoktu. Bunlar sıkı işçi sınıfıydı ama insanlar müzik yapıyor, kitap okuyor, tartışıyorlardı. Devam eden bir entelektüel yaşam vardı. ' Burada, Yukarı Batı Yakası'ndaki büyük latte kaseleri üzerinde, McKinty'de beklediğim kavga, Duffy'deki kavga vardı: düzen karşıtı ama akıllı. “Bence pek çok müreffeh yazı var. [Bu] yazarlar, onu insan deneyiminin bu gerçek anlarına indirgemelidir. Sadece çok dağınık, terbiyeli ve baskı altında hissediyor. Tüm bu tür yazı girdapları ve ayrıca çok sahte ve üst-orta sınıf. '
McKinty, Booker Ödülü ile ilgili özel bir çalışma yaptı. Bunu çok düşünüyorum. Geçen yıl yaptığım küçük bir analiz, ödül değerlendirme panellerine baktım. Yaptığım şeylerden biri, kaçının özel okula gittiğini analiz etmekti. Herkes İngiltere ya da Birleşik Krallık'ta herkesin özel okullara gittiğini, küçük Harry Potter üniformaları ve şapkaları giydiğini düşünüyor. Nüfusun yüzde yedisinden bahsediyorlar. Çoğu insan temel okula gidiyor. Nüfusun yüzde doksan üçü. Yüzde yedi özel okula, yüzde biri yatılı okula gidiyor. Yine de insanların sahip olduğu izlenim bu. Ben de kitapların ve ödül değerlendirme panelinin analizini yapıyorum. Neredeyse tamamı özel okula gidiyordu ve jüri heyetinin başkanına bakarsanız, neredeyse yüzde 100 yatılı okul veya özel okul mezunları. Birmingham'lı işçi sınıfından bir kadının neden seçilmediği asla şaşırtıcı değildir. Şaşırtıcı bir şekilde, Zadie Smith kazanmadı. Monica Ali kazanmadı. Londralı işçi sınıfından kadınlar, hayatları hakkında yazıyorlar… ”Varsayım, satış rakamları ve diğer övgüler bunu doğrulamasa da, hiç kimsenin bu tür şeylerle ilgilenmediği yönündedir.
Sosyal sorunları edebi kurgudan daha iyi açıkladığını düşündüğüm suç kurgusunu tartışmaya döndüğümüzde, McKinty hala çok sayıda sınıf önyargısı olduğu konusunda ısrar ediyor. “Bu İngiliz gizeminin bir incelemesini yazmam gerekiyordu. Önceki kitaplarını ve serilerini okumamıştım ama bu yedi numaralı kitap gibi, çok satanlar arasında. Bu kitapları elinde tutan kahraman olan bir polisi vardı. Sözde işçi sınıfı. Kız arkadaşıyla tanıştı ve polisle Hemingway hakkında konuşuyor ve Hemingway'i hiç duymamıştı. Düşündüm, Gerçekten mi? Ernest Hemingway'i hiç duymadınız mı? Bu, McKinty'nin tahammül edemeyeceği türden bir şey. 'Bence bu, işçi sınıfından insanlar hiçbir şey bilmiyorlar, tek yaptıkları televizyonda pembe diziler ya da Jerry Springer izlemek, sonra içki içip futbol izliyorlar ve pub'a gidiyorlar. İç yaşamlarının olmadığı algısı var. Bu beni deli ediyor. '
Ancak McKinty, acı olmaktan uzaktır. Avustralya'da yaşamayı seviyor ama yılda en az bir kez İrlanda'ya geri dönüyor. Sorunların çocuğu olarak değişimlere hayret ediyor. Duffy kitaplarının İrlanda dışındaki dünyaya gittikçe daha fazla müdahale ettiğini söylüyorum ( Yağmur Köpekleri Finli işadamlarından oluşan bir heyetin muhtemelen bir fabrika kurmak için gelmesini içeriyor) ve o da kabul ediyor. Arasında Game of Thrones McKinty iyimser bir şekilde turizm ve canlanan ekonomi Belfast'ın “gerçek bir Kuzey Avrupa şehri” haline geldiğini bildirdi. Bana paketlenmiş şiir okumalarından, bolca müzikten ve tabii ki barlardan bahsediyor. Bir zamanlar 'Belfast ile ilgili en iyi şey o kadar çok patlamanın olması ki her yerin park yeri haline gelmesidir', şimdi burası aslında insanların sadece park değil, yaşayabilecekleri bir yer. McKinty su boyunca devam edecek ve okuyucuları, Duffy'nin bir gün bir parça mutluluk alabileceğini umuyor.