Georges Rouault Kimdir?
Georges Rouault Kimdir?
Georges Rouault Biyografi
FRANSIZ RESSAM VE OYMACI
Doğum: 27 Mayıs 1871 – Paris, Fransa
Ölüm: 13 Şubat 1958 – Paris, Fransa
Georges Rouault Kimdir?
Georges-Henri Rouault, 27 Mayıs 1871’de Paris Komünü’nün sonundaki çalkantılı “Kanlı Hafta” sırasında bir mahzende doğdu. Ailenin evine başıboş bir top mermisi isabet etti ve genç anne adayı ikinci çocuğunu doğurduğu mahzene taşınmak zorunda kaldı.
Kırılgan küçük bir çocuk olan Rouault, Paris’teki Belleville’in çalışma alanında mutlu bir çocukluk geçirdi. Babası Alexander, Pleyel piyano fabrikasında çalışan bir marangozdu ve kısa süre sonra babasının zanaatkarlık sevgisinin varisi oldu. Rouault’nun tüm ailesi yaratıcılığa ilgi duyuyor ve Georges’un sanat sevgisini teşvik ediyordu. Gerçekten de, büyükbabası (anne tarafından) Honoré Daumier’in taş baskılarından ve Rembrandt , Courbet ve Manet’in tablolarının reprodüksiyonlarından oluşan bir koleksiyon oluşturmuştu ve Rouault daha sonra okula önce Daumier ile gittiğini söyleyecekti.
Rouault erken yaşta çizmeye başladı ve on dört yaşında Georges Hirsch adında bir cam ressamı ve ortaçağ pencere tamircisi için çırak olarak çalışıyordu. Bu erken yaşam deneyiminin, Rouault’nun olgun stilini karakterize eden ağır siyah çizgilerin kaynağı olduğu söylenir. Uzun bir iş gününden sonra bile, antikalardan ve Dekoratif Sanatlar Okulu’ndaki hayattan bir şeyler çizmek için Paris’in diğer tarafına yürürdü. Pazar günlerini de Louvre’da eskizler yaparak geçirirdi.
Rouault, on sekiz yaşında Paris’teki Güzel Sanatlar Okulu’na kaydoldu. Matisse , Marquet ve Camoin gibi o da ünlü Sembolist Gustave Moreau’dan eğitim aldı . Rouault kısa süre sonra Üstadının en sevdiği öğrencisi ve kişisel arkadaşı oldu. Moreau, öğrencilerinin benzersiz kişiliklerine özenle değer veren ve saygı duyan ve her zaman öğrencilerine bireysel sanatsal tercihlerini geliştirmeleri için alan vermeye çalışan ilerici, açık fikirli bir öğretmendi.
Bu döneme ait çok sayıda eser, Moreau’nun ünlü Prix de Rome’u kazanmayı hayal eden genç Rouault üzerindeki etkisini gösterir. 1894’te Rouault, Prix Chenavard’ı kazandı, ancak daha çok imrenilen Prix de Rome’u kazanma girişiminde başarısız oldu. Bu başarısızlıktan sonra (iki kez), Moreau mentisine okulu bırakmasını ve kariyerine bağımsız olarak devam etmesini tavsiye etti. Rouault okulu bıraktı ama Moreau onu cesaretlendirmeye devam etti. Gerçekten de, ikili güçlü bir bağ kurdu ve Rouault genellikle akıl hocasının tavsiyesine bağlı kalırdı. Henüz yirmili yaşlarının başında olan Rouault, Salon des Artistes Française’e her yıl katkıda bulunmaya başladı. Ayrıca Cézanne ve Gauguin kalibreli sanatçıların eserlerini gördüğü Ambroise Vollard galerisini de ziyaret etmeye başladı.
etti. Aynı sıralarda ailesi, kocası vefat eden kız kardeşine destek olmak için Cezayir’e taşındı. 1898’de Moreau Müzesi’nin küratörü olarak atanmasına ve atanmasına rağmen, Rouault derin bir depresyona girdi. Şiddetli bir krize ve “uçurum” olarak adlandırdığı uzun bir yalnızlık ve keder dönemine katlandı. Bir süre resim yapmayı bıraktı. “O zaman,” diye yorum yaptı daha sonra, “Cezanne’in ünlü sözlerinin gerçeğini öğrendim, ‘Hayat korkunç’.
1901’de Rouault, arkadaşı romancı Huysmans’ın Katolik sanatçılar için tenha bir topluluk yaratmak istediği Ligugé’deki Benedictine Manastırı’nda biraz zaman geçirmeye karar verdi. 1895 yılında Katolikliğe geçen sanatçı, dönemin Fransız Katolik aydınlarına yakındı. Ligugé’de grup, tanıtıma ve yaratıcı kibirlerini pohpohlayan her şeye direnmeyi kabul etti. Rouault, gerçekten de, asla halkın beğenisine hitap etmemeye karar verdi. 1902’de dini derneklere karşı Waldeck-Rousseau yasasının çıkması, cemaatin dağılmasına yol açtı ve Rouault Paris’e döndü. Aynı yıl, Evian-les-Bains tatil beldesinde biraz zaman geçirdi ve sonunda dengesini buldu. Resme yenilenmiş bir güçle devam etti ve şöyle düşündü: “En şiddetli türden bir ahlaki kriz yaşadım. Kelimelerle ifade edilemeyecek şeyler yaşadım. Ve herkesi şaşırtan çirkin bir lirizmle resim yapmaya başladım”.
Moreau’nun fikirlerinden ve kendi felsefi ve dini inançlarından ilham alan Rouault, oldukça bireysel bir ifade tarzı geliştirdi ve burjuva toplumunun yolsuzluğuna ve gönül rahatlığına karşı kişisel güvensizliğini yansıtan konuları seçti. Yakında Moreau’nun sembolizmini terk edecek ve dikkatini insan sefaletinin sergilenmesine yöneltecekti. Hukuk mahkemelerine musallat olmaya başladı ve yozlaşmış yargıçları Daumier benzeri bir tarzda tasvir etmeye başladı. Bazı sanatçılarla birlikte, fahişelerden onları boyamak için stüdyosuna gelmelerini istedi. Palyaçolar, akrobatlar, hokkabazlar ve dansçılar gibi dışlanmışlara ve eğlendiricilere olan hayranlığı, insan sefaletini ve yalnızlığını tematik olarak düşünürken, biçim ve renk denemelerine yardımcı oldu.
Palyaçolara olan iyi bilinen çekiciliği, 1905 yılında, sanatçının yaşam vizyonunu işaretleyecek bir sahneye tanık olmasıyla başladı. Sanatçı bir gün dışarı çıkarken “yol kenarına park etmiş bir göçebe kervanına” rastlar. Bir sonraki halka açık performansına hazırlanan bir sirkti. Rouault’nun gözü figürlerden birine takıldı: “karavanının bir köşesinde oturan ve ışıltılı ve şatafatlı kostümünü tamir eden yaşlı bir palyaço”. Sanatçının, palyaçonun “parıldayan” kostümü ve görünüşte mutlu tavrı arasındaki karşıtlık ile tüm insanlara yansıdığını gördüğü “sonsuz hüzünlü” özel hayatı arasındaki karşıtlık ilgi çekiciydi: “Palyaçonun ben olduğumu çok net gördüm. bizler, neredeyse hepimiz […] Hepimiz aşağı yukarı palyaçoyuz” diyerek sözlerini tamamladı.
Rouault, gündelik gerçeklikle ilgili gözlemlerinden ilham alarak resimlerini insan deneyimiyle doldurdu. O zamanki çıkışı, çizimin şiddeti ve çizginin dinamizmi ile karakterizedir. Akademizme karşı içten bir tepkiyle, 1903’te ilerici Salon d’Automne’un yaratılmasında zaten yer almıştı. Çok geçmeden, özellikle 1905’te Fauves ile sergisini yaptığında kendisi de katılacaktı.ve Matisse. Gerçekten de Fauvistlerin bir üyesiydi ve kendisini saf renk, biçim ve kompozisyonla denedi. Matisse ve Rouault, uzun yazışmalarında kanıtlandığı gibi verimli bir çalışma ilişkisini paylaştılar. Moreau, her iki erkeğin de sanatsal gelişiminde merkezi bir rol oynamıştı. Renk, her iki erkeğin de estetiğinin merkezindeydi ancak, Matisse’den farklı olarak Rouault, mücevher benzeri tonlarına cesur ağır çizgiler ekledi ve konusu için Katolik inancından yararlandı.
Rouault, kafeleri nadiren ziyaret eden ve Paris’in Bohem yaşamına asla katılmayan, Katolik çevrelere daha yakın olmayı tercih eden suskun bir adamdı. Bu zamana kadar radikal ve polemikçi Katolik Leon Bloy’un yazılarını keşfetmişti ve acı ve yoksulluk yoluyla manevi dirilişi vaaz eden bir yazarın fikirlerini benimsemişti. Bloy ise bağnazlığı ve huysuzluğuyla tanınırdı ve Rouault’nun çirkin bulduğu tablolarından nefret ederdi. Yine de, iki adam yazarın 1917’deki ölümüne kadar yakın arkadaş kaldılar. Ressam özellikle La Femme Pauvre romanından etkilenmişti.. Kitap, güçlü inancıyla hayat bulan ve tüm acılarına dayanabilen Clotilde adındaki bir kadının sefil hayatını takip ediyor. Rouault kitaptan derinden ilham aldı ve bazı karakterlerini Clotilde’ye dayandırdı. Bloy’u, Moreau’nun da öğrencisi ve Salon d’Automne’un kurucusu olan ressam George Desvallieres ile tanıştırdı. Bloy ile tanıştıktan sonra, Rouault gibi, avangard sanatı savunan militan ve meşgul bir Hıristiyan sanatçı oldu . Aslında iki sanatçı, uzun yıllar boyunca dostane bir çalışma ilişkisini paylaşacaktı. 1908’de Rouault, piyanist ve ressam Henri Sidaner’in kız kardeşi Marthe Le Sidaner ile evlendi. Hayatının sonuna kadar evli kalacaklardı ve birlikte dört çocuk yetiştireceklerdi.
Rouault, 1910’larda sanat dünyasında bir miktar tanınmaya başladı. Bu dönemde resimlerinde kalın siyah çizgiler ve yağlarla çevrelenen daha ağır formlar ortaya çıkmaya başladı. Ayrıca diğer medyalarla, özellikle gravürle denemeler yapmaya başladı. 1910’da Druet ona ilk kişisel sergisini verdi, ancak bu erken başarısına rağmen, sanatçı zavallı, yalnız bir figürü kesti. Moreau Müzesi’ndeki düzenli işinden elde ettiği mütevazı gelir, tüm aileyi geçindirmek için yeterli değildi ve 1912’de Rouault ailesi, Versailles’a taşındı ve şehrin eski bir mahallesindeki sefil, fare istilasına uğramış bir evde yaşadılar. Georges’un sanatın doğası üzerine uzun uzun tartıştığı babası Versailles’a vardıktan birkaç gün sonra öldü. Bu, ressam için bir başka sarsıcı darbeydi ve Jacques Maritain’in eşliğinde teselli buldu. Katolik canlanma hareketinin bir başka üyesi. Maritain, 1905’te Roma Katolikliğine dönüşen (aynı zamanda Bloy’un etkisi altına giren) saygın bir filozoftu. Bu dönem, sanatı gitgide daha Katolik bir görünüme kavuşacak olan Rouault için bir dönüm noktası oldu.
Babasının ölümünün verdiği acıyı azaltamayan Rouault, sonunda anıtsal şaheseri Miserere kitabının gravürlerinin temelini oluşturacak bir dizi Hint mürekkebi çizimine başladı. Rouault, kitabın toplam 58 gravürle basıldığı bu projenin meyvelerini verdiğini görmek için 1948’e kadar beklemek zorunda kalacaktı. İlk çizimlerin tümü Katolik ayinindeki 50. Psalm of Psalm of Tövbeye, Miserere mie Deus’a dayanıyordu , ancak Rouault aynı zamanda I.
Birinci Dünya Savaşı sırasında sanatçının hizmete uygun olmadığı ilan edildi. Bütün aile, Rouault’un hala görece barış içinde resim yapabildiği Normandiya’daki ülkeye taşındı. Mesih’in imajı, çıktılarında giderek daha yaygın hale gelecekti ve 1917’de Rouault, sanat tüccarı Ambroise Vollard ile bir sözleşme imzaladı. Sanatçı, satıcıyı uzun yıllardır tanıyordu ve daha 1913 gibi erken bir tarihte anlaşma koşullarını tartışmaya başlamıştı. Rouault sonunda Vollard’a sabit bir maaş karşılığında sanatsal ayrıcalık vermeye karar verdi; bayi, Rouault’un kendi hızında çalışabileceği kendi evinin en üst katında bir stüdyo bile yaptı. Rouault finansal olarak iç huzuruna kavuşmuştu ve artık tüm enerjisini kariyerine adamıştı. Ancak Vollard, sanatçılarının çalışmalarını tekelleştirmeyi seven kıskanç ve kontrolcü bir patron olarak biliniyordu.
Vollard kitapları ve baskıları da severdi ve Rouault’dan birçok resimli kitap ısmarladı. Vollard gitgide daha talepkar hale geldi ve sanatçı gitgide daha az resim yaparak baskıresim üzerine yoğunlaştı. Bu dönemde Alfred Jarry’nin (1927) Pere Ubu’nun devamı ve Charles Baudelaire’in ( 1928) Fleurs du Mal’ın devamı da dahil olmak üzere birçok kitabı resimledi. 1928’de Rouault ve “sanattaki kardeşi”, şair ve eleştirmen Andre Suares, üzerinde birkaç yıl birlikte çalıştıkları bir kitap projesini tamamlamışlardı. Şairden küçük bir şikayet besleyen Vollard, Suares’in yazılarını yayınlamayı reddetti. Rouault, hayal kırıklığına uğramasına rağmen, Suares’in şiirini kendi yazılarıyla değiştirmeyi kabul etti ve bitmiş kitabı The Circus of the Shooting Star adını verdi..
Rouault, 1927-8 döneminden itibaren matbaacılıkla uğraşmasına rağmen, yalnızca kendi imzası haline gelecek tarzda resim yapmayı taahhüt etti: renkleri ve şekilleri çevreleyen ağır siyah çizgiler. Suluboya ve guajı tamamen bırakarak sadece yağ kullanmaya karar verdi. Palyaçolar, fahişeler ve aynı zamanda İsa figürü onun çalışmalarına hakimdi. Katolik dünya görüşü yıl içinde daha da güçlenmiş ve çıktısına daha da manevi bir boyut kazandırmıştı. Bilgin William Dyrness’in belirttiği gibi: “Rouault, insanlık durumunun arketipini, aile dayanışması veya İsa’nın varlığıyla iyileştirilecek olan palyaçolar, fahişeler ve alt sınıf insanlarının figürlerinde resmetmeye çalıştı”.
Rouault, olgunluk döneminde birçok sergiye katıldı ve bunlar eleştirmenler tarafından nispeten başarılı oldu. 1929’da arkadaşı Sergei Diaghilev için The Prodigal Son balesinin dekorunu ve kostümlerini tasarladı ve 1937’de Rouault, Paris Dünya Fuarı’nda kırk iki resim sunarak dünya çapında tanınırlık kazandı. Bu arada Fransa dışında, Matisse’in oğlu Pierre, Rouault’ya 1933 ve 1947 yılları arasında New York’taki galerisinde üç kişisel sergi verecekti.
1939’da Vollard bir araba kazasında öldü ve Rouault kendini satıcısıyla yaptığı sözleşmeden aniden serbest buldu. Ancak, Vollard’ın mülkü evinin girişini kapattı ve Rouault’un eskizlerini, notlarını ve bitmemiş sanat eserlerini almasını engelledi. İkinci Dünya Savaşı, Rouault’u mesele çözülmeden çok önce Fransa’nın güneyine gitmek için Paris’ten ayrılmaya zorlamıştı. Ancak güneyde, yerinden edilmiş diğer sanatçılara katıldı ve resim yapmaya devam etti.
Rouault, Vollard malikanesine karşı açtığı davayı ancak 1947’ye kadar sonuçlandıramadı. Vollard’ın mirasçılarına 800 kadar resmin iadesi için başarılı bir şekilde dava açmış, bunların bitmemiş olduğunu ve tamamlanmamış halde satılmasının ressam olarak itibarını zedeleyeceğini iddia etmişti. Mahkeme, ressamın kendi resimlerinin gerçek sahibi olduğuna karar verdi – “onları kendi iradesiyle vermemiş olması şartıyla” – ve 700’den fazla tamamlanmamış resmin iadesini sağladı. Bir yıl sonra, bir noter huzurunda Rouault, artık tamamlayamayacağını düşündüğü 315 bitmemiş eseri yaktı. Birkaç yıl sonra daha fazla eser yakacaktı. Sanatçı için, öyle görünüyor ki, yargılama maddi bir zaferden çok ahlaki bir şeydi.
Mutlu ve çekişmeli, daha sıcak tonlar resimlerinde görünmeye başladı. Kariyerinin son on yılı, parlak renkler, daha az ciddi resimler ve manzaralara dönüş ile karakterizedir. Hayatının sonuna kadar renklerle deneyler yapardı. Nihayet 1949’da Katolik Kilisesi, Haute-Savoie, Fransa’daki Plateau d’Assy’deki kilise için ondan pencereler yaptırdı. 1956’da Rouault resim yapamayacak kadar zayıftı ve 1958’de 87 yaşında öldü. Tarihte Fransız hükümeti tarafından devlet cenazesi verilen ilk sanatçı oldu. 1963’te ailesi, Fransız Devletine 1000’e yakın bitmemiş eseri bağışladı.
Rouault, modern sanat tarihinde özel bir yere sahiptir . Kübistlerin, Fauvistlerin ve Ekspresyonistlerin saflarına katılmadan çağdaşıydı. Oldukça bireysel bir tarz geliştirdi, ancak tutkulu bir Katolik olduğu ve sıklıkla dini temaları tasvir ettiği için modernist bir sanatçı olarak hiçbir zaman tam olarak kabul edilmedi. Clement Greenberg 1945’te şunları söyleyerek onu görevden almıştı: “Léon Bloy’un pornografik, sadomazoşist, ‘avangard’ Katolikliğinin resimli temsilcisi Rouault, zamanımızın son derece dindar tek ressamı olarak selamlanmalıdır. modernist sanat” Hem onu fazla geleneksel bulan modernistler, hem de dini duyarlılıklarını yeterince geleneksel bulan dini yazarlar tarafından güvenilmezdi.
Rouault’un mirası ancak 1980’lerde yeniden değerlendirilmeye başlandı. Bugün eleştirmenler onu daha çok modernist deneyleri inanç ve maneviyatla birleştirme konusunda eşsiz bir yetenek sergileyen bir sanatçı olarak görme eğilimindedir. Belirsiz radikal katolik figürlerle olan dostluğu da 20. yüzyıl Fransa’sında yeniden kavramsallaştırıldı . Rouault’nun sosyal ve politik meselelere ve marjinal grupların kötü durumuna olan taahhütlerine daha fazla vurgu yapılır. Uzun yargılaması, Fransa’daki mülkiyet ve telif hakkı tarihinde de bir emsal oluşturdu. Mevzuat sanatçının lehineydi ve bir sanatçının sanatına sahip olmasını şart koşuyordu.
İlginç bir şekilde, Rouault’nun çalışması Japonya’da büyük beğeni topluyor. Çizgilerini kutlayan ve onu en büyük Çinli hattatlarla karşılaştıran Japon hattatlar tarafından saygı duyulur. Hatta bir Zen ustası şöyle demişti: “Rouault’nun dizeleri hayatın ağırlığını taşır”. Japon sanatçılar, konularının ötesine bakar ve Rouault’nun çizim ustalığına ve derin maneviyatına odaklanır.