Günümüzde Oscar olduğunu iddia eden ve sinemalarımıza giden Amerikan filmi "Survivor" güzel çekilmiş ve iyi düşünülmüş. Ama kurguya karşı gerçek olan nedir? tarih"Kıvılcım" ı öğrendi - Alaska'nın dağlarında 1943 yılında hayatta kalma hakkında, Rus gezgin Konstantin Demyanenko
Oleg Chechin.
Kıdemli Teğmen Demyanenko, bir Lend-Lease programı kapsamında Sovyet pilotlarının Amerika'dan SSCB'ye sürdüğü bir uçaktan düştü. Bu hikayenin her kelimesi altında bir belge var: Alsib'in pilot pilotlarının anıları (“Alaska-Sibirya”, Amerikan Alaska ve SSCB arasında bir hava yolu, 1942'den beri çalışıyor); Sovyetler Birliği Kahramanı ve Amerikan Onur Birliği Lejyonu Amerikan Düzeni Şövalyesi Kayıtları havacılık Mikhail Grigoryevich Machin (Amerikan Fairbanks'ta Amerikan uçaklarının kabulü için Sovyet askeri misyonunun başıydı); bu olayların kahramanının arkadaşlarının ve akrabalarının anıları - navigatör Konstantin Petrovich Demyanenko; Demyanenko'nun kendisi tarafından yazılan birkaç sayfa dahil olmak üzere belge ve materyaller.
Gökyüzünden düşmüş
... Yılın sıcak bir Haziran 1943 günü, Fairbanks'teki Ladd Field havaalanında, bir düzine A-20 Boston ön bombardıman uçağı uçmaya hazırlanıyordu. 800 kilometreden daha fazla olan Nome'ye ve ardından Bering Denizi'nden Uelkal'daki Çukçi köyüne transfer edildiler. Hava grubunun gönderilmesi, dağlardaki yoğun bulutlarla ertelendi. Rotadaki hava durumunu araştırmak için daha güçlü bir B-25 Mitchell bombardıman uçağı gönderildi. Fairbanks merkezli 1-th feribot alayının pilotları mesajlarını tam olarak hazır bekliyorlardı.
Mürettebat gri saçlı Katolik bir rahip Peder Anthony'nin uçuşuna eşlik etti. Hem Amerikalılar hem de Ruslar ona saygıyla davrandılar.
- Kutsal Baba! - Alaska'daki Sovyet askeri misyonunun başı, rotadan meteorolojik bilgi bekleyen Albay Mikhail Grigorievich Machin, ona döndü - Cennete daha yakın mısın, söyle bana, bugün hava bizi bırakmayacak mı?
- Tanrı'nın iradesi için! - Peder Antonius cevap verdi - Ama şahsen ben çocuklarınızın güvenli dönüşü için dua edeceğim.
Ve yazlık ceketlerini çıkaran adamlar dikkatsizce güneşe batıyordu. Sigara içtiler ve birbirleriyle dalga geçtiler. Pilotlar-sürücüler yollarda merak uyandırıyor haber: Uelkale'de taze ayı köfteleri denemek için zamanları olabilir. Bu, gezgin Konstantin Demyanenko tarafından söylendi: Komuta ve kontrol kulesindeki görev memuru Joseph Feyes, Chukchi'nin havaalanına dolanan dev bir kutup ayısını öldürdüğünü gizlice ona söyledi. Doğru ya da başka bir bisiklet, kimse bilmiyordu.
Alaska'dan Chukotka'ya ödünç verme A-20 "Boston" bombardıman uçakları iki kişiden oluşan Sovyet mürettebatı tarafından teslim edildi. Genellikle ön kokpitte bir arada oturuyorlardı ve seyirci pilotun biraz ilerisindeydi. Ancak o gün, buruna dört adet 20 mm'lik topun yerleştirildiği özel bir uçak partisi ele geçirildi. Bu modelde, orta menzilli A-20 "Boston" ın öndeki bombardıman uçakları, uzun menzilli havacılığın gece savaşçıları olarak kullanılabiliyordu (daha çok denizde torpil bombacıları olarak kullanıldılar). Ve burada gezgin pilotun arkasına oturdu - topçu-telsiz operatörünün arka kokpitte olduğu yerde.
B-25 "Mitchell", bulutlardaki "pencereyi" buldu ve ilk on "Boston" u açtı. Hava grubu güvenle rotanın çoğunu geçti. Ancak kıyı boyunca uzanan sırtlara kadar uçtuğunda bulutlar koyulaştı. Dairesel bir şekilde, Norton Körfezi'nin yanından, uçaklar Nom'a geldiler, ancak kıyıdaki hava alanı kalın bulutlarla kapatıldı. Bir inişi reddettiği için, karavan komutanı tüm hava grubunu geri çevirmek zorunda kaldı.
Alaska dağlarında dönüş yolculuğu uzun süren "kör" bir uçuşta gerçekleşti. Dönen bulutlardaki mürettebat, hem liderin hem de birbirimizin görüşünü kaybetti. Herkes sırttan birer birer geçmek zorunda kaldı. Tüm arabalar, Galon'daki Yukon Nehri'ndeki ara havaalanına güvenle indi. Fakat aynı arabada navigatör yoktu - Teğmen Konstantin Demyanenko’nun şakası. "Çekti!" - Mikhail Grigorievich, olayla ilgili bilgilendirildiğinde kalbini onun hakkında düşündü.
Machin, Konstantin Demyanenko'yu iyi tanıyordu. Gezginin neşeli tavrını ve akordiyonda chastooshkas'ı ne kadar ciddiye aldığını severdi. Ancak asıl önemli olan - Demyanenko, ABD toprakları üzerindeki Amerikan radyo cihazlarını ve navigasyon sistemini hızlı bir şekilde ustalaştıran uzman bir uzmandı. Olumsuz hava koşullarında, Albay Machin bazen onu yanına aldı ve Kostya asla başarısız olmadı.
Tüm işi erteleyen Albay Machin, Galen'e uçtu. Bombacıyı açık bir arka kokpitle dikkatlice inceledi - gezginin düştüğü açıktı. Kuyruk tüylerinde, sarı deri parçası olan bir diş vardı. Birisi Kostya'nın sarı ayakkabılar giydiğini hatırladı ...
Yerden İşaretler
Kötü hava koşulları derhal teğmen arayışını engelledi. Yağmur kovalara döküldü ve biraz sakinlediğinde, Sovyet mürettebatı, Galen’de onsuz oturan kayıp gemiyi bulmak için uçtu. Yardımlarını ve müttefiklerini teklif ettiler. Amerikan pilotları, Fairbanks'teki havacılık üssünün komutanı, Tuğgeneral Dale Gaffney’in emriyle, Rus bir subayın iddiaya göre parazize edilebilecekleri alanın üzerinden geçerken havadan gözlemler yaptılar.
Mikhail Grigorievich kendisi bölgeye çeşitli görevler yaptı. Ne yazık ki, teselli edici bir şey bulmak mümkün değildi. Alt katta sadece ormanlık dağlar vardı. Jack London'un Arctic hikayelerindeki cesur bekarlar bile bu yerlere ulaşamadılar.
Başka bir hafta geçti. Kemikleri kurtarmak dileğiyle neredeyse bitti. Aniden Albay Machin'den hava üssünün Dale Gaffney'in komutanına gitmesi istendi.
- Michael! - Tuğgeneral onunla masadan buluşmak için acele etti - Senin için iyi haberlerim var! Belki de rehberiniz yaşıyordur! Nome'den Fairbanks'e dönen Teğmen Nikolai de Tolly, dağ geçidinde beyaz bir bez buldu. Uçurumun kenarındaki kurumuş bir ağacın tepesine bağlanır ...
Mikhail Grigorievich, Rus komutanı Barclay de Tolly'nin soyundan saygı duyuyordu. Ekim Devrimi’nden sonra, anne Nicholas’ı Rusya’dan yedi yaşında bir çocuk - önce Türkiye’ye, sonra ABD’ye getirdi. Amerika'da, şu anda Lend-Lease tarafından eski vatanına damıtılan her türlü uçakta ustalaşan birinci sınıf bir pilot oldu. Konstantin Demyanenko da dahil olmak üzere birçok Rus subayı Alaska’daki gökyüzünde gezinmek için eğitti.
Dale Gaffney dağlarda bir nokta gösterdi - neredeyse 100 kilometre boyunca sürüş yolunun kuzeyinde bulunan ıssız bir alan.
Mikhail Grigorievich hemen Demyanenko arayışı içinde uçtu. Çok hızlı bir şekilde Albay Machin, sırtın yakınında yalnız bir ağaca bağlanmış bir beyaz paraşüt parçasını gördü. B-25'in kokpitinden sırtın bir havza olarak hizmet ettiği açıktı. Bir nehir güneybatıya inip Pasifik Okyanusu'na gitti. Daha küçük bir nehir, başka bir yamaçta dolaşıyor ve kuzeye doğru ilerliyordu. Peki Demyanenko nereye gitti?
Her iki nehrin vadilerini birleştirirken, Mikhail Grigorievich neredeyse kanatlarıyla uçurumlara yapışacak şekilde düşüyordu. Fakat hiçbir yerde bir erkek izine rastlanmadı. İlerleyen günlerde, Amerikalılar da dahil olmak üzere diğer mürettebatlar boşuna aramaya devam etti. Navigator'ın kurtarılması için umut tekrar solmaya başladı, ama bir sonraki arama sırasında arama alanına bir mucize oldu: Machin yerden yükselen duman ve ateş yakan platformun ortasında yatan püsküllü mavi gömlekli bir adam gördü!
Kostya ayrıca yerden iki motorlu bir uçak gördü. Bombacı onun üzerinden geçti, sonra U dönüşü yaptı, daha da düştü. Uçakta yenilebilir malzemelerle uyku tulumu, kartuşlu tabanca düşürüldü. Yeni yaklaşımda bir eldiven şöyle bir not aldı: "Lütfen hiçbir yerden ayrılmayın. Az yiyin. Kurtulmayı bekleyin!"
Yangınlardan yaklaşık bir buçuk kilometre uzaklıktaki Machin küçük bir göl gördü - belki küçük bir deniz uçağı buraya inebilirdi.
kurtuluş
Gölün çapı 500 metre idi. Tek motorlu deniz uçağı oturabilecek mi? Komutanı Teğmen Blacksman şunları söyledi: Yapabildi. Rus albayının önerdiği etkileşimin sırası kabul edildi: Uçan teknenin inişinden sonra, Machin bombacısı Amerikan kurtarıcıları üzerinde sürekli bir yol izlemesi gerekti ve Demyanenko yönünü işaret ederek uzun çimdeki havadan ipucu olmadan kolayca yoldan sapabildi. Machin, Teğmen Blacksman’ın yakıtı en aza indirmesini önerdi: bu, havanın zayıf olduğu dağlarda inmeyi ve inmeyi kolaylaştırdı.
Bombacı ilk olarak göle geldi. Aşağıda tamamen sakindi - yüzeydeki bir kırışıklık değil! Kostya, tanıdık bir uçağı gördüğü anda yerden hemen hemen çıkmasına rağmen, endişelenmedi. Ancak uçan teknenin gelişiyle, enstantane hızı gezgini değiştirdi. Suyun içinde oturduğunu fark ederek, yerinde kalma emrini ihlal etti ve kurtarıcılarıyla buluşmak için koştu. Ve bunu bilmeyenler de, B-25 gökyüzündeki onlar için koydukları parkur boyunca yüksek çimler boyunca ilerlediler. Çimen insanlar birbirine doğru gelenleri korudu.
Kavurucu bir girintiye ulaşmış olan Amerikalılar şaşkınlıkla durdu. Parlayan kömürlerin yanında bir paraşüt kalıntısı olan B-25'ten bırakılan bir uyku tulumu yattı, fakat hiçbir yerde Rus gemisi yoktu! Bu arada Demyanenko da gölün kıyılarına geldi. Yanındaki deniz uçağı ve uçuş mühendisini görünce, bilinçsizce düştü ...
Issız dağlarda yaklaşık bir ay yalnız kalan Rus subayın kurtarılmasına dair söylentiler hızla bölgeye yayıldı. Deniz uçağı indikten sonra işten uzak olan herkes ve en yakın köyden Eskimolar bile nehre koştu.
Gezgin, kabinden kollarında dikkatli bir şekilde taşındı. Baygındı. Demyanenko'yu öğrenmek imkansızdı - yüzü sivrisinek ısırıklarından ve midgesinden çok şişmişti, gözleri açılmadı. Mikhail Grigorievich, bunun “onun” yönlendiricisi değil, başka biri olduğunu düşünüyordu. Kurtarırken, Kostya iki eliyle yavaşça komutanın elini tuttu ve sessizce göğsüne bastırdı. Konuşamadı.
Bir hafta sonra, gezgin güçlendiğinde, Fairbanks'deki hastaneye transfer edildi. Orada Albay Machin tarafından ziyaret edildi. Demyanenko'daki sivrisinek ısırıklarından iltihap o kadar şiddetliydi ki hala tıraş olamadı. Mikhail Grigorievich hatırladı: Cumhuriyetçi tarafında savaştığı İspanya'da, trajik bir şekilde sona eren benzer bir olay söylendi. Arjantin bozkırında (pampa) sivrisinekler, yılın Haziran 1905'unda savaş gemisi Potemkin'deki ayaklanmanın liderlerinden biri olan ünlü devrimci Ivan Dymchenko'yu öldürmeye başladı.
Yalnız ve ayakkabı olmadan
Kostya, Macin'e başına gelenleri anlattı. Dağların üzerinden geçen uzun "kör" uçuş sırasında, bulutlardaki "pencereyi" gören Demyanenko, arka kabin kapağını açtı ve araziye takmak için eğildi. Navigatörün hareketlerinden habersiz, ön kokpitte bir pilot, bu “pencereye” geniş bir açıyla daldı - kıdemli teğmen bu manevra sırasında denize atıldı. Düşerken, Demyanenko kuyruk sabitleyiciyi tekmeledi. Bir topukla iyi, aksi takdirde bacağımı kırabilirdim - o zaman kesinlikle ölmüş olurdu! Ve böylece morluk ve çizme kaybı ile indi. Uçağın kuyruğu göğsünü ve tapınağını yırttı. Puslu bir sisle uyandığında, bir taşla zemine uçtuğunu fark etti ve paraşüt halkasını sarstı.
Düşen adam, sırt boyunca taşıdığı yükselen dere tarafından yakalandı. Paraşüt, kayalık uçurumun kenarında yetişen bodur çamın kuru dallarına indirdi. Gezgin kemerinden bir bıçak çekti ve kayışları ve sapanlarını dikkatlice kesti. Bıçağın yanı sıra, tabancası ve kibritleri hayatta kaldı, ama nemliydi.
Yerde nemliydi. Çam ağacından çıkan Demyanenko, kendisini küçük bir koruda buldu. Bazı şöminelerde, ikinci botunu kaybetti. Çam kurtarıcısına geri dönmek zorunda kaldım. Orada, paraşütü mahvettiğinde, kıdemli teğmen kubbenin altına girdi. Ancak bu "çatı" güvenilmezdi. Yağan yağmur altında tüm giysiler kısa süre sonra cilde batırıldı. Böylesi ölümcül yorgunluk dolaştırıcıya düştü, nasıl uyuya kaldığını farketmedi ...
Ertesi gün, gezgin bir paraşüt astarını kesti ve beyaz maddeyi bir çam ağacının tepesine bağladı - bu da hayatını kurtardı ve havadan iyi bir referans noktası olarak hizmet etti. Ancak bir ağacın altında oturmak imkansızdı - yakınlarda bir ayı izi vardı. Efendileriyle buluşma onları bekletmedi: paraşütçülerin üzerine bir yavrusu olan büyük tüylü bir canavar çıktı. Bir kadın bozuldu. Ayı geldi ve yabancıyı kokladı, ardından annesi onu ve ayı yavrusunu kokladı. Gezgin, uzağa bakmaktan ve hareket etmekten korkuyordu - avcılık içgüdüsü, avcıları saldırmaya teşvik edebilirdi. Oyun "peepers" oldukça uzun sürdü. Ama hayvanlar gitti. Belki de benzin kokusundan korktular (uçağa yakıt doldururken paraşüt kubbesine çarptılar). Veya belki de uçurumun dibinde uzanan nehre aceleleri vardı - orada somon zaten yumurtlamaya gitmişti.
Derin bir nefes alan kıdemli teğmen, paraşüt kalıntılarını bir torbaya yuvarladı ve nehre yamacı yola koyuldu. Birkaç kilometre aşağı akmaya başladı. Sonra kuru ağaçlardan bir sal yaptı. Nehrin er ya da geç onu halka getireceğine inanmak üzerine yüzdü. Fakat o, aksine, gezgini yalnızca yaşadığı yerlerden uzaklaştırdı.
Birkaç gün sonra, sal kayaların üstüne düştü. Yiyecek yoktu. Pilot, ahududu ve yaban mersini gibi olgunlaşmamış meyveleri yedi - bütün ceplerini onlarla doldurdu. Bir keresinde tabancadan pamukçuk gibi bir kuş vurmayı başardı, ancak Kostya çiğ tavuk eti yutmuyordu.
Kısa süre sonra seyircinin kendisi neredeyse bir av oldu, beklenmedik bir şekilde bir yamacın üzerinde bir çalılıktaki başka bir büyük boz ayıyla buluşuyordu. Bir süredir birbirlerine dallardan bakıyorlardı. Üst düzey teğmen yavaşça tabancayı çıkardı ve kasıtlı bir atış yaptı. Canavarı korkutmak istedi ve başardı.
Kansız ayrıldılar.
Ancak başka bir zaman başka bir ayı ve onun yetişkin ayısı ile ciddi bir çatışma yaşandı. Canavarı burunda yaralamak zorunda kaldım. Ondan sonra, Demyanenko silahta yalnızca bir kartuş kaldı. Kendisi için kaydetmeye karar verdi. Bir uçak birkaç kez üzerinden uçtu, ancak sinyal verecek hiçbir şey yoktu.
Uzun boylu çimlerle büyümüş vadideki kıyı oltalarından tamamen tükenmiş denizci. Kuru saplara ateş yakmaya çalıştı, ama nemli eşleşmeler hala ateş yakmadı. Kalan beş parça Kostya kutudan çıkardı ve kolunun altına koydu. Düşünceyle: "Bu kurtuluş için son şans!" - uykuya daldı.
Uyandığımda yüzüm ve ellerim sivrisinek ısırıklarından ve sivrisineklerinden yanıyordu. Fakat bedenin sıcaklığı bir mucize yaptı. Gezgin kolunun altından kibrit aldı, bir tanesine çarptı - o aydınlandı! Kuru bir sapa titreyen bir ışık getirdi. Bir bıçak çimen fırladı, ateş güçlenmeye başladı. Bu duman havadan Albay Machin tarafından fark edildi ...
Kalıcı kalp
Halen Fairbanks hastanesinde iken, Baş Teğmen Demyanenko, Orenburg'dan isimsiz bir mektup aldı. O çok sevindi: belki kayınvalidesiyle birlikte kalan karısı ve küçük oğlu hakkında uzun zamandır beklenen bilgiler? Onlardan uzun süre haber yoktu. Ama mektup ona bir darbe daha verdi - kalbe. Bir çeşit "iyi niyetli" navigatöre Tamara'nın evli olduğunu ve artık endişelenmemesini istediğini bildirdi. Ailesine ne olduğunu merak etti.
Hastanede, Kostya'nın kısmen uçuş hizmetine uygun olduğu kabul edildi. Çok tereddüt ettikten sonra, Albay Machin'e isimsiz bir mektup gösterdi. Mikhail Grigorievich, “aile ile ilgilenmek” için 10 günlük tatilini gezgine verdi.
Kayınvalidenin dairesinin eşiğini geçtikten sonra seyirci kapıda durdu. Yatakta bandajlı bir yüz ile kırpılmış bir kadın oturdu. Bacakları aşağı şallara sarıldı.
Üç buçuk aydır Tamara'nın hastaneye yattığı ve tifo ateşi geçirdiği anlaşıldı. Aynı günlerde, Kostya Alaska dağlarında öldüğünde, hayatı da dengede kaldı. Kocasına ciddi komplikasyonlar hakkında yazmaya cesaret edemedi: bacakları şişmişti, çenesi yandı. Kocasını yoldan bile öpemedi. İkisi de duyularına biraz geldiğinde, Alaska’daki aldatıcı mektubu yazan isimsiz yazarın reddedilen bir hayran olduğu ortaya çıktı. Adam, savunma tesisinde verilen oranın artmasıyla güzel bir kadını baştan çıkarmaya çalıştı ...
Sonra ne oldu? Ve sonra hayat devam etti: bir yıl boyunca seyirci Amerikan bombardımanlarını Yakutsk'tan Kirensk'e, oradan da Krasnoyarsk'a sürdü. Kasım ayında, 1944, Kostya nihayet cepheye göndermek için uzun zamandır beklenen iznini aldı ve Zafer Bayramı kaptan rütbesine Kızılay Nişanı ile geldi.
Ve 1950'in başlangıcında Demyanenko hakkında bir dava açıldı: NKVD, Fairbanks üssünde bulunmadığı zamanlarda Kostya'nın CIA tarafından işe alınmasına karar verdi. Ardından Demyanenko'dan filodaki ruh halleri hakkında konuşması istendi ve yoldaşlarını açıkça bilgilendirmeyi reddettiği zaman, uçuş işinden çıkarılması ile tehdit edildi.
Son yıllarda, Demyanenko Irkutsk'ta yaşadı, 1961 yılında geçici sarkom nedeniyle öldü. Eşi Tamara, kocasının son isteğini yerine getirmeyi başardı - onu havaalanının yakınındaki bir mezarlığa gömmek için. Ve şimdi Irkutsk’a inen ve çıkan her uçak, kanadıyla mezarını gölgeledi.