Bir gün genç bir adam, büyük düşünür Aristo’ya gider yalvarır;
“Lütfen, Aristo, bana bildiğin her şeyi öğret.” der. “Bildiğin her şeyi, ama her şeyi bilmek istiyorum!”
“İsteğini düşüneceğim. Ama önce birlikte nehre doğru böyle yürüyelim, ne dersin?” der Aristo.
Genç adam nehre doğru Aristo’yla birlikte yürür. Nehre vardıklarında Aristo eğilip yerden bir taş alır, suya bırakır ve genç adama taşı sudan çıkarmasını söyler. Genç adam taşı çıkarmak üzere eğilince Aristo onu ensesinden kavrayıp kafasını suya sokar ve genç adam canhıraş bir halde kollarını sallayana dek öylece tutar. Genç adam nefes alabilmek için debelenip durur.
Aristo, genç adamın bu numaradan kendine bir ders çıkarmış olacağına kanaat getirdiğinde genc adami serbest bırakır. Genç Adam can havliyle kafasını sudan çıkarır. Nihayet tekrar konuşabilecek hale gelince şaşkınlık ve öfkeyle sorar genç adam:
“Neden yaptın bunu? Az kalsın boğuluyordum!”
Aristo yanıtlar:
“Sana bildiğim her şeyi öğreteceğim. Ama öğreteceklerimi öğrenebilmen için, öğreteceklerime fena halde ihtiyaç duyman lazım. Eğer yaşamak için nefes almaya duyduğun kadar öğrenmeye gereksinim duymuyorsan, öğreneceklerinin sana bir faydası olmaz.”