Sağlık ve zindelik, herkesin hayatına farklı şekilde dokunur. Bu bir kişinin hikayesidir.
Dövmeler: Bazı insanlar onları sever, bazıları onlardan nefret eder. Herkesin kendi görüşünü alma hakkı var ve dövmelerimle ilgili çok farklı tepkiler alsam da onları kesinlikle seviyorum.
Bipolar bozuklukla uğraşıyorum ama asla "mücadele" kelimesini kullanmıyorum. Bu, savaşı kaybettiğimi ima ediyor - ki kesinlikle değilim! 10 yıldır akıl hastalığı ile uğraşıyorum ve şu anda bir Instagram sayfası kendini ruh sağlığının ardındaki damgayı sona erdirmeye adamıştır. 14 yaşımdayken akıl sağlığım geriledi ve bir yeme bozukluğunun yanı sıra kendine zarar verme döneminden sonra 18 yaşındayken yardım aradım. Ve yaptığım en iyi şeydi.
50'den fazla dövmem var. Çoğunun kişisel bir anlamı var. (Bazılarının hiçbir anlamı yok - kolumdaki ataça atıfta bulunarak!). Benim için dövmeler bir sanat türüdür ve ne kadar ilerlediğimi kendime hatırlatmaya yardımcı olacak birçok anlamlı sözüm var.
Akıl hastalığım için yardım aramadan bir yıl önce 17 yaşımdayken dövme yaptırmaya başladım. İlk dövmem kesinlikle hiçbir şey ifade etmiyor. Bunun çok şey ifade ettiğini ve arkasındaki anlamın samimi ve güzel olduğunu söylemeyi çok isterdim, ama bu gerçek olmazdı. Anladım çünkü harika görünüyordu. Bileğimdeki barış sembolü ve o zamanlar daha fazlasını alma arzum yoktu.
Sonra kendi kendime zarar vermem devraldı.
Kendi kendine zarar verme 15-22 yaşlarım arasında hayatımın bir parçasıydı. Özellikle 18 yaşında bir takıntıydı. Bir bağımlılık. Her gece dini olarak kendime zarar veriyordum ve herhangi bir nedenle yapamazsam şiddetli bir panik atak geçirirdim. Kendine zarar verme tamamen sadece bedenimi ele geçirmedi. Hayatımı ele geçirdi.
Yaralarla kaplıydım ve onları örtmek istedim. Geçmişimden ve olanlardan hiçbir şekilde utandığım için değil, ne kadar işkence ve depresyona girdiğimin sürekli hatırlatılmasıyla başa çıkmam gereken çok şey oldu. Olumsuzlukları örtmek için güzel bir şey istedim.
Böylece 2013 yılında sol kolumu kapattım. Ve çok rahatlatıcıydı. İşlem sırasında ağladım, acı yüzünden değil. Sanki tüm kötü hatıralarım gözlerimin önünde yok oluyordu. Gerçekten huzur içinde hissettim. Dövme, ailemi temsil eden üç güldür: annem, babam ve küçük kız kardeşim. “Hayat bir prova değildir” sözü onların etrafından kurdeleyle dolanıyor.
Alıntı nesillerdir ailemde aktarıldı. Bunu anneme söyleyen büyükbabamdı ve amcam da düğün defterine yazdı. Annem sık sık söylüyor. Sadece vücudumda kalıcı olarak olmasını istediğimi biliyordum.
Yıllarca kollarımı halkın gözünden saklayarak, insanların ne düşüneceği veya söyleyeceği konusunda endişelenerek geçirdiğim için, ilk başta tamamen sinir bozucuydu. Ama neyse ki dövme sanatçım bir arkadaştı. Kendimi sakin, rahat ve rahat hissetmeme yardımcı oldu. Yara izlerinin nereden geldiği ya da neden orada olduklarına dair tuhaf bir konuşma yoktu. Mükemmel bir durumdu.
Sağ kolum hala kötüydü. Bacaklarım ve bileklerim yaralanmıştı. Ve her zaman tüm vücudumu örtmek gittikçe zorlaşıyordu. Neredeyse beyaz bir ceketle yaşadım. Rahat battaniyem oldu. Onsuz evi terk etmezdim ve her şeyimle giyerdim.
Üniformamdı ve ondan nefret ettim.
Yazlar sıcaktı ve insanlar bana neden sürekli uzun kollu giydiğimi soruyorlardı. Ortağım James'le California'ya bir gezi yaptım ve insanların ne söyleyebileceğini düşünerek her zaman ceketimi giydim. Çok sıcaktı ve neredeyse dayanamayacak kadar fazlaydı. Böyle yaşayamazdım, sürekli kendimi saklayarak.
Bu benim dönüm noktamdı.
Eve gittiğimde, kendi kendine zarar vermek için kullandığım tüm araçları attım. Güvenlik battaniyem gitti, gece rutinim. İlk başta zordu. Odamda panik atak geçirip ağlardım. Ama sonra blazeri gördüm ve bunu neden yaptığımı hatırladım: Bunu geleceğim için yapıyordum.
Yıllar geçti ve yaralarım iyileşti. Sonunda 2016'da sağ kolumu kapatabildim. Son derece duygusal, hayat değiştiren bir andı ve her zaman ağladım. Ama bittiğinde aynaya baktım ve gülümsedim. Hayatı kendine zarar verme etrafında dönen dehşete düşmüş kız gitti. Onun yerine, en zorlu fırtınalardan kurtulabilen kendine güvenen bir savaşçıydı.
Dövme, "Yıldızlar karanlık olmadan parlayamaz" şeklinde bir alıntıyla üç kelebek şeklindedir. Çünkü yapamazlar.
Pürüzsüz ile kaba olanı almalıyız. Kötü şöhretli Dolly Parton'ın dediği gibi, "Yağmur yok, gökkuşağı yok."
Yedi yıldır ilk kez bir tişört giydim ve dışarısı bile sıcak değildi. Elimde paltoyla dövme stüdyosundan çıktım ve kollarımdaki soğuk havayı kucakladım. Uzun zaman olmuştu.
Dövme yaptırmayı düşünenler için anlamlı bir şey almanız gerektiğini düşünmeyin. Ne istersen al. Hayatını nasıl yaşadığına dair hiçbir kural yok. İki yıldır kendime zarar vermedim ve dövmelerim hala her zamanki gibi canlı.
Ve şu blazer gelince? Bir daha asla giymedim.
Olivia - veya kısaca Liv - Birleşik Krallık'tan 24 yaşında ve bir akıl sağlığı blog yazarı. Gotik olan her şeyi sever, özellikle Cadılar Bayramı. Şimdiye kadar 40'ı aşkın kişi ile muazzam bir dövme tutkunu. Zaman zaman kaybolabilecek olan Instagram hesabına buradan ulaşabilirsiniz.