Ancak, on aydan daha kısa bir süre önce, Nazi Almanyası Zafer Bayramı vesilesiyle, ülkenin merkez gazetelerinin bayram sayılarının ön sayfalarında, ABD Başkanı Truman ve Stalin'in resimlerinin yanı sıra, Churchill'in bir fotoğrafı da ... İkinci Dünya Savaşı sırasında SSCB'nin müttefiki olan bir ülke?
Stalin'in Mart 5'teki 1946 açıklamasından dokuz gün önce Winston Churchill, İngiltere, Amerika Birleşik Devletleri ve diğer “İngilizce konuşulan ülkeler” in dış politikasında köklü bir değişim programı belirleyen Westminster College'da bir konuşma yaptı. Hitler karşıtı koalisyonda son müttefiki. Churchill, “Alacakaranlık, bir zamanlar ortak bir zaferin ışınlarıyla aydınlatılan uluslararası siyasi arenaya battı ... Baltık Denizi'ndeki Szczecin'den Adriyatik'teki Trieste'ye kadar Demir Perde, Avrupa kıtasını böldü. Bu engelin diğer tarafında Orta ve Doğu Avrupa’nın eski başkentleri vardı - Varşova, Berlin, Prag, Viyana, Budapeşte, Belgrad, Bükreş, Sofya. Tüm bu ünlü şehirlerin nüfusu Sovyet kampına taşındı ve sadece Moskova'nın güçlü etkisi altında değil, aynı zamanda sıkı kontrolü altında. ”
Daha sonra, Churchill'in siyasi dolaşıma girdiği Demir Perde kavramı, SSCB vatandaşlarının ve diğer sosyalist ülkelerin vatandaşlarının kapitalist ülkelere seyahat etmeleri ve Batı'daki yaşam hakkında bilgi almaları için kısıtlamaları tanımlamak için kullanıldı. Ancak, Churchill, Demir Perde’yi Batı’dan Orta ve Güneydoğu Avrupa ülkelerinden bilgi almakta güçlük çekti. Bu zamana kadar Batı basını, Sovyet birlikleri ve müttefikleri tarafından dayatılan Batılı gazetecilerin (ve ayrıca istihbarat subaylarının) faaliyetlerine getirilen kısıtlamaların, bu ülkelerdeki olayların yeterince kapsanmasını engellediğini ve bu nedenle de Batı’nın ne olduğunu tam olarak anlamadığını söyledi. .
"Demir perde" ibaresi, "Reich" gazetesinde yayımlanan Goebbels tarafından, 24 yılının Şubat 1945 dergisinden yayınlanan makaleden alınmıştır.
İçinde, Nazi Reich Propaganda Bakanı, Kızıl Ordu batıya ilerledikçe Demir Perdenin Sovyet birliklerinin işgal ettiği bölgeye düşeceğini garanti etti. Aslında Churchill, Goebbels’in Sovyetlerin “perde” tanklar ve diğer "demir" оружия Batı ülkelerine saldırının hazırlanmasını gizler.
Churchill, yaklaşan tehdide karşı koymak için "İngilizce konuşan halkların kardeşçe birliği" kurulması çağrısında bulundu. Böyle bir dernek paylaşım anlamına geleceğini vurguladı. uçakABD, İngiltere ve diğer İngilizce konuşulan ülkelerin deniz üsleri ve silahlı kuvvetleri. Böylece Churchill, Batı'nın SSCB'ye karşı "soğuk savaşının" başladığını duyurdu.
Churchill’in siyasi kıvrımları
Uzun hayatı boyunca, Churchill defalarca keskin siyasi dönüşler yapmıştır. Nisan ayında 1904, muhafazakar partinin saflarından ayrıldı ve liberal parti lideri D. Lloyd George liderliğindeki bir kabine bakanı oldu. 1924’te Churchill, liberallerden ayrıldı ve kısa süre sonra Baldwin’in muhafazakar ofisinde maliye bakanı oldu. Churchill, bir kereden fazla kardinal dönüşlerin başlatıcısı ülkesinin dış politikasındaydı. Kasım gecesi 11, 1918, Londra sakinleri, Almanya'ya karşı savaşın muzaffer sona erdirilmesi konusunda şüphe duydukları zaman, Churchill, kendi kabulleriyle, kasvetli bir ruh hali içindeydi. Akşamları hükümet üyelerinin eşliğinde olmak, “mağlup düşmana yardım etmenin” gerekli olduğunu söyledi. Yenilen Almanya'ya karşı tutumdaki değişim, Churchill'in Sovyet Rusya'yı mağlup etme arzusuyla açıklandı. Churchill şöyle düşündü: “Rusya'yı fethetmek için ... sadece Almanya'nın yardımıyla yapabiliriz. "Rusya'nın kurtuluşunda bize yardım etmek için Almanya davet edilmeli."
Kısa süre sonra Churchill, Sovyet Rusya'ya karşı "14 güç kampanyası" düzenlemeyi teklif etti.
Aynı zamanda, Rusya'nın parçalanmasını savundu. 1919’te Churchill, bölünmüş bir Rusya’nın “tüm ülkelerin gelecekteki dünyası için geniş kapsamlı merkezi kraliyet monarşisinden daha az tehdit teşkil edeceğini” yazdı.
Ancak, 22 Haziran yılın 1941'i, İngilizler, Churchill'in kraliyet hükümetinin başkanının açıkladığı radyoda yaptığı konuşmayı duyduğunu söyledi: “Son yirmi beş yıl boyunca, hiç kimse benden daha tutarlı bir komünizmin rakibi olmadı. Komünizm hakkında söylediğim tek bir kelimeyi geri almayacağım. Ne var ki, tüm bunlar olayların arasında arka plana giriyor ... Rus askerlerinin, eskiden beri babalarının yetiştirdiği yerli topraklarının eşiğinde nasıl durduğunu görüyorum ... Nazi savaş makinelerinin nasıl hareket ettiğini görüyorum. ” Churchill, Alman askerlerini Hunlar ve çekirgeler ile karşılaştırdı. “Hitler’in Rusya’yı işgal etmesinin, yalnızca Britanya Adaları’nı istila etme girişiminin bir önkoşulu olduğunu belirtti ... Bu nedenle, bizi ve ABD’yi tehdit eden tehlike, tıpkı ev ve vatanı için savaşan her Rus’un işi gibi, özgür halkların işi. dünyanın her köşesini. "
SSCB ile Büyük Britanya arasında, Temmuz 12 1941 tarihinde Kremlin'de imzalanan ve Almanya'ya karşı savaşta ortak eylemler konusunda işbirliğine dair anlaşma, Mayıs ayında 26’e 1942’te 1942’i savaşın ardından işbirliği ve karşılıklı yardım konusunda Anglo-Sovyet ittifak anlaşmasına çevirdi. Sonra Churchill ve Roosevelt hükümetleri Batı Avrupa'da “ikinci bir cephe” açmaya kendilerini adadılar. Ancak Temmuz ayında her iki hükümet de bu yükümlülükleri yerine getirmeyi reddetti. Ağustos XNUMX’te Kremlin’e yaptığı ziyareti sırasında reddettiğini açıklayan Churchill, Stalin’den, bir asır önce İngilizlerin Sovyetler Birliği’ne karşı askeri müdahalesini organize etmeleri için bağışlamayı istedi. (Stalin cevap verdi: “Tanrı affedecek!”). Eylül ayında Londra’ya dönen Churchill, Stalin’e olan hayranlığını ifade etmek için Avam Kamarası’ndaki konuşmasında parlak sözler bırakmadı.
Churchill, Stalin'i ve Kızıl Orduyu zaferlerini tekrar tekrar tebrik etmesine rağmen, İngilizler ve Amerikalılar, 1943'te “ikinci bir cephe” açma zorunluluklarını tekrar ihlal ettiler, ancak buna rağmen, Churchill’in Tahran konferansında geleceği “ikinci cephe” ni zayıflatma girişimleri »Kızıl Ordu'nun Batı Avrupa'ya girmesini engellemek için planladığı Balkanlar'daki operasyonlar, 1944 sonunda, birliklerimiz Polonya, Romanya, Çekoslovakya, Macaristan, Bulgaristan ve Yugoslavya'ya girdi.
Ardından Churchill, Ekim 1944’te Moskova’ya geri döndü ve SSCB ve Batı müttefiklerini Güneydoğu Avrupa ülkelerinde etkisinin “kotalarını” kurmaya çalıştı.
Churchill, Stalin ile müzakereler sırasında “yarım kâğıt aldım ve yazdım: Romanya. Rusya -% 90; Diğer -% 10. Yunanistan. Birleşik Krallık (ABD ile anlaşmalı) -% 90; Rusya -% 10. Yugoslavya. % 50 -% 50. Macaristan. % 50 -% 50. Bulgaristan. Rusya -% 75. Diğerleri% 25. Stalin bu rakamlar hakkında yorumda bulunmamasına ve Avrupa'daki etki alanlarının bölünmesi konusunda bir anlaşmaya varılmamasına rağmen, Churchill’in SSCB’ye yaptığı gezi Anglo-Sovyet askeri ittifakının gücünü teyit etti. Bu izlenim, Stalin, Roosevelt ve Churchill'in katıldığı Yalta Konferansı'ndan (4 - 11 Şubat 1945) sonra güçlendirildi.
Ancak, Nisan ayında 1 Churchill, Roosevelt'e şunları yazdı: “Rus orduları şüphesiz tüm Avusturya'yı ele geçirip Viyana'ya girecek. Ayrıca Berlin'i ele geçirirlerse, ortak zaferimize ezici bir katkı yaptıkları konusunda abartılı bir fikirleri olmaz mıydı ve bu onları gelecekte ciddi ve çok ciddi zorluklara neden olacak bir ruh hali yaratmayabilir mi? Bu nedenle, siyasi açıdan Almanya'da mümkün olduğunca doğuya doğru ilerlememiz gerektiğine ve Berlin ulaşılabilirse kesinlikle almamız gerektiğine inanıyorum. ”
Churchill, Kızıl Ordu'nun başarısıyla ilgili şikayetlerle durmadı. O günlerde Mareşal B.L. Avrupa'daki İngiliz kuvvetlerine komuta eden Montgomery, Churchill'den bir yönerge aldı: “Dikkatlice Alman silahlarını topla ve onları katla, böylece Sovyet saldırısı devam ederse işbirliği yapmamız gereken Alman askerlerine kolayca dağıtılabilirler.” Bununla birlikte, o zamanlar ABD’nin Avrupa’da SSCB’ye karşı mücadele etme isteksizliği nedeniyle, “Akla yatkın” olarak adlandırılan, Sovyet müttefiki karşısında Churchill tarafından geliştirilen gizli operasyon uygulanmadı. Amerikalılar Kızıl Ordu'nun Japonya'ya karşı savaşta onlara yardım etmesini bekliyorlardı.
Yine de, Churchill'in Montgomery'ye Alman askerleri ve silahlarıyla ilgili gizli yönergesi iptal edilmedi. Bu, Potsdam Konferansı'nda Stalin ile Churchill arasındaki görüş alışverişiyle kanıtlandı. Batı Avrupa’daki madenciliğinde kömür kıtlığı ve işgücü kıtlığı konusunun tartışılması sırasında Stalin, SSCB’nin şu anda madenlerde çalışmak için hapishane emeği kullandığını ve daha sonra şunları belirtti: “400’in binlerce Alman askeri Norveç’te oturuyor, hatta silahsızlanmadı ve ne bekledikleri bilinmiyor. İşte iş gücün. ” Stalin'in ifadesinin gerçek anlamını anlayan Churchill, hemen mazeret vermeye başladı: “Onların silahsızlanmadıklarını bilmiyordum. Her durumda, niyetimiz onları silahsızlandırmak. Durumun tam olarak ne olduğunu bilmiyorum, ancak bu soru müttefiki seferi kuvvetlerin yüksek karargahı tarafından çözüldü. Her durumda, soruşturma yapacağım. ”
Ancak Stalin, sözleriyle sınırlı kalmadı, ancak toplantının sonunda, Norveç'teki silahsız Alman kuvvetleriyle ilgili bir mutabakat sağladı. Churchill yine kendini haklı çıkarmaya başladı: "Ama niyetimizin bu birlikleri silahsızlandırmak olduğuna dair bir güvence verebilirim." Stalin'in cevabı: “Hiç şüphem yok” açıkça ironik tonlama ile söylendi ve bu nedenle kahkahalara neden oldu. Mazeret vermeye devam eden Churchill, “Onların manşetten serbest bırakılması için onları yedek tutmuyoruz. Bu konuda derhal bir rapor isteyeceğim. ”
Ancak, 10 yıllarından sonra, Churchill'in tekrar başbakan olması durumunda, kişisel olarak Alman kuvvetlerinin bir bölümünü silahsızlandırmamak, ancak 1945 yazında Avrupa'da SSCB ile olası bir silahlı çatışma durumunda hazır bulundurmalarını emrettiğini kabul etti.
Washington'ın yüzleşme sırası
Politik faaliyetlerinde, Churchill, İngiliz politikacılar için geleneksel olan ihanete olan bağlılığını sürekli olarak göstermesine rağmen, Soğuk Savaş'a dönüş sadece “kurnaz Albion” eylemlerinin sonucu değildi. Buradaki en önemli faktör İngiltere'nin ana müttefiki konumuydu.
25 Nisan 1945, Roosevelt'in ölümünden iki hafta sonra, yeni ABD Başkanı Harry Truman, Savaş Bakanı Stimson'ın “Manhattan Projesi” nin sırrına mahsustur. Aynı gün, Başkan ve Bakan, diğerlerinin yanı sıra şunları söyleyen bir bildiri hazırladı: “Şu anda, Amerika Birleşik Devletleri'nin bu silahları yaratıp kullanabileceği kaynakları kullanarak kaynakları tek başımıza kontrol ediyoruz ve yıllar içinde başka hiçbir ülke bunu başaramaz. ... Dünyadaki barışın, teknik gelişim seviyesinin oldukça altında olan toplumun ahlaki gelişiminin bugünkü düzeyinde korunması, nihayetinde bu silahlara bağlı olacak ... Ortaya çıkan belirli ahlaki sorumluluktan vazgeçmemeliyiz. Sorun çözülebilir bu silahların doğru kullanımı ise savaşta ve bu silahların oluşturulmasında liderlik rolünün bir sonucu olarak s ..., dünyada barışı temin edebilecek ve bizim medeniyet hayatta olacaklardı. "
6 ve 9 Ağustos 1945'te Hiroşima ve Nagazaki'deki bombalamadan sonra, ABD hükümeti artık bir Sovyet müttefikine ihtiyaç duymadıklarına karar verdi. İki Japon kentinin atom bombalarının yardımıyla yıkım, tüm dünyaya Birleşik Devletler'in dünyadaki en güçlü silahlara sahip olduğunu gösterdi. Büyük Amerikan dergilerinin sahibi ve editörü Henry Luce, "Yirminci yüzyıl Amerika'nın yaşı ... Amerika'nın dünyadaki baskın güç olduğu ilk yüzyıl." Bu ifadeler resmi hükümet bildirimlerini yineledi. 27 Ekim 1945 Truman, Günkü konuşmasında açıkladı filo: "Dünyadaki en büyük ulusal güç biziz."
Atom bombasının yaratılmasından ve kullanılmasından sonra, II. Dünya Savaşı’nın kazananları arasında Yalta ve Potsdam’a gelen anlaşmalar ABD’den artık memnun değildi.
Ülkenin askeri çevrelerinde, hazırlıklar SSCB'ye atom silahlarının kullanımıyla saldırmaya başladı. Ekim 9 Amerika Birleşik Devletleri Genelkurmay Başkanları 1945 Komitesi, Amerika tarafından SSCB'ye yönelik önleyici bir atom grevinin hazırlanmasından devam eden "1518" ABD silahlı kuvvetlerinin kullanımı için stratejik kavram ve plan "gizli direktifini hazırladı. Aralık 14’te ABD 1945’te hızlı bir şekilde atom silahlarının birikmesiyle, SSCB’nin ana sanayi merkezlerinin ve Trans-Sibirya Demiryolları’nın atom bombasının objesi olarak ana sanayi merkezlerinin 432’inin belirtildiği yeni bir No.
Yine de ABD, SSCB'ye karşı savaşa girmeye hemen karar vermedi. Avrupa müttefikleri de siyasette böyle bir dönüşe hazır değildi. Bu nedenle, SSCB'ye yönelik değişiklikleri “ifade etmek” için, partileri parlamento seçimlerinde mağlup edilen Winston Churchill'i kullanmaya karar verdiler. Emekli premier’in konuşması, Churchill’in Truman’da ve ülkenin diğer devlet adamlarıyla tanıştığı, yılın 1945 - 1946’in kışında ABD’de uzun süre kalmasıyla gerçekleşti. Churchill'in konuşmasının ana hükümleri Truman 10 Şubat 1946 ile yaptığı konuşmada kabul edildi, Florida'da kaldığı birkaç hafta boyunca, Churchill konuşma metni üzerinde çalıştı.
Konuşmanın son hali, İşçi Partisi'ne önderlik eden İngiliz Başbakanı Clement Attlee ve Dışişleri Bakanı Ernst Bevin ile kabul edildi. Truman, konuşmasına başlamadan önce Westminster College'da toplananlarla kişisel olarak Churchill'i tanıtmak için Fulton'a gitti.
Yanlış suçlamalar kapsamında
Batılı güçler, savaş sonrası barış üzerine yapılan anlaşmalara aykırı olarak Sovyetler Birliği’nin suçlamaları ile ülkemize saldırı programlarını kapsıyordu. Churchill'in konuşmasının yanlışlığını açığa çıkaran Stalin, "Pravda muhabirine verdiği cevapta" şunları belirtti: SSCB'nin Viyana ve Berlin'deki özel kontrolünden bahsetmek tamamen saçmadır, burada dört devlet temsilcilerinden ve SSCB'nin sadece oy aldığı yerler vardır. Bu diğer insanların iftira edemediği bir durumdur, ancak ne zaman duracağınızı bilmeniz gerekir. ”
Stalin, SSCB'nin güvenliğini sağlayan sınırların yaratılmasının, Avrupa’nın savaş sonrası yerleşiminin önemli bir parçası olduğuna dikkat çekti.
“Almanlar SSCB'yi Finlandiya, Polonya, Romanya, Macaristan üzerinden istila etti ... Asıl sorun, geleceği için kendisini korumak isteyen Sovyetler Birliği'nin bu ülkelerde hükümetler olmasını sağlamaya çalışıyor olmasıdır. Sovyetler Birliği'ne sadık mı? "
Atom silahlarını almadan önce, SSCB'nin bu şartı Batılı müttefiklerimiz tarafından kabul edildi. Fulton'daki konuşmasında Churchill, 1944'in düşüşünde bile, SSCB'nin Romanya ve Bulgaristan'daki baskın etkisini kabul ettiği konusunda sessiz kaldı (% 75 -% 90). Mart 1946’a kadar SSCB, Churchill’in önerdiği “kotayı” aşmadı. Kasım ayında, 1945, Bulgaristan Ulusal Meclisi seçimlerinde, Komünist Parti ile birlikte Tarım Birliği'ni de içeren Yurtsever Cephesi, oyların% 88,2'ini aldı. Geri kalan oylar Batı yanlısı muhalefet partileri tarafından alındı. Kraliyet gücünün devam ettiği Romanya'da, iktidardaki Halk Demokrat Cephesi ile birlikte muhalefet partileri de vardı.
Churchill'in etki derecesine göre SSCB ile Batı arasında eşit olarak ayrılmayı kabul ettiği Macaristan'da, Komünist Parti Kasım 1945 seçimlerinde% 17,% 17 Sosyal Demokrat parti,% 7 Ulusal Köylü Partisi ve seçtikleri küçük çiftçiler kazandı. % 57 aldı. Komünistler açık bir azınlıktaydı.
Churchill, 1944’te, Batı’nın ve SSCB’nin Yugoslavya’daki eşit etkilerini elde etmesini istemesine rağmen, aslında, bu ülke tamamen kimsenin etkisinde değildi. Sadece Stalin’in baskısı altındaydı, Yugoslavya Komünistleri, göçmen hükümetin temsilcilerini hükümetine dahil etmeye isteksizce karar verdiler. Kısa süre sonra, olaylar SSCB'nin Yugoslavya hükümeti üzerinde etkili bir etkisi olamayacağını gösterdi.
Çekoslovakya'da Mart 1946'te Sovyet hakimiyeti yoktu. O zamana kadar, hükümet ve yerel organlarda, komünistler, diğer tarafların temsilcileriyle parite temelinde güç paylaştı. 1938’te olduğu gibi cumhurbaşkanı, ülkedeki Batı yanlısı oryantasyonu canlandıran E. Beneš’ti.
Polonya’nın önde gelen görevlerinin komünistlerin ve solcu sosyalistlerin elinde kalmasına rağmen, émigré hükümetinin eski başbakanı olan Mikolajczyk, hükümete başkan yardımcısı olarak katılmış ve onun liderliğindeki parti, Polsk Stronitztvo Ludowo, ülkenin siyasi yaşamında önemli bir rol oynadı.
Church’ün itham edilen suçlamalarının ve korkutucu ifadelerinin SSCB’yi hain bir saldırgan olarak sunacağı ve uluslararası gerginliği arttırmaya elverişli bir atmosfer yaratacağı açıktır.
Churchill ayrıca, SSCB’nin Batı’ya karşı saldırgan eylemlere hazır olduğunu da açıkça çarpıttı. Savaşın sonunda, SSCB ulusal servetinin% 30'ini kaybetti.
İşgalcilerden kurtarılan topraklarda, 1710 şehirleri ve kasabaları ve 70 binlerce köyü yıkıldı. 182 kömür madenleri devre dışı bırakıldı, demir metalürjisi üretimi ve petrol üretimi üçte bir oranında azaldı. Büyük hasar tarımda acı çekti. Devasa insan kayıplarıydı. Potsdam Konferansında Truman ve Churchill'e hitap eden Stalin, “Şikayet etmeye alışık değildim, ama şunu söylemeliyim ki ... milyonlarca insanı öldürdük, yeterince insanımız olmadı. Şikayet etmeye başlasaydım, Rusya'daki zor durumdan gözyaşı dökmenizden korkuyorum. ”
Bu gerçekler tüm nesnel gözlemciler tarafından kabul edildi. Amerikan SSCB'ye saldırı planlarını analiz eden araştırmacı M. Sherry, daha sonra şunları yazdı: “Sovyetler Birliği doğrudan bir tehdit oluşturmuyor, silahlı kuvvetlerin emri kabul edildi. Ekonomisi ve insan kaynakları savaştan tükeniyor ... Bu nedenle, önümüzdeki birkaç yıl içinde SSCB yeniden yapılanma çabalarına odaklanacak ”dedi.
ABD Dışişleri Bakanlığı’nın Kasım’daki Planlama Politikası Kurulu’nun 7’i 1947’in verdiği raporda, “Sovyet hükümeti yakın gelecekte bizimle savaşmak istemiyor ve beklemiyor” dedi.
SSCB'de olma ve 1947'in başında Stalin ile buluşma izlenimlerini özetleyen Field Marshal Montgomery şunları yazdı: “Genel olarak, Rusya'nın müttefik ülkelerin güçlü bir kombinasyonuna karşı bir dünya savaşında yer alamayacağı sonucuna vardım ve bunu anlıyor. Rusya'nın iyileşmesi gereken uzun bir barış dönemine ihtiyacı vardı. Rusya’nın durumu yakından izleyeceği ve dikkatsiz diplomatik adımlardan kaçınacağı, bununla başa çıkamayacağı yeni bir savaşı kışkırtmayacak şekilde “çizgiyi geçmemeye çalışacağım” sonucuna vardım. Bu, İngiliz hükümetine ve genelkurmay başkanlarına bir rapor. ”
Eylemde soğuk savaş
Bununla birlikte, ülkemizdeki durumu öğrendikten sonra, Büyük Britanya ve ABD liderleri “gözyaşı dökmedi”, ancak Amerikalılar arasında atom silahlarının varlığından yararlanmalarının yanı sıra Sovyetler Birliği ile de yüzleşmeye gitti. Eylül ayında ABD Başkanı Özel Asistanı olan 1946, C. Truman, G. Truman'ın emriyle ABD üst düzey devlet liderleri ile bir toplantı yaptı ve buna dayanarak, 24, Eylül 1946’in “Amerikan Sovyetler Birliği’ne yönelik Amerikan politikası” raporunu sundu: “Sovyete, yalnızca bir saldırıyı engellemek için değil, aynı zamanda bir savaşta SSCB'yi çabucak ezmek için yeterli gücümüzün olduğunu belirtmek gerekir… Gücümüzü ABD'yi, Sovyetler Birliği'ni caydırmak için etkili bir seviyede tutmak için Ancak atomik ve bakteriyolojik savaşları ücretlendirmeye hazır olmalılar ”. Yılın 1948'unun ortasında Chariotir planı, ABD Ortak Şefleri Komitesi tarafından savaşın ilk 133 gününde 70 Sovyet şehirlerine karşı 30 atom bombası kullanmak için hazırlandı. Leningrad'da 8 bombalarının Moskova'ya ve 7'e düşmesi gerekiyordu. Savaşın sonraki iki yılında, SSCB'ye 200 atom bombası ve 250 bin ton konvansiyonel bomba atması gerekiyordu.
ABD Kongresi’nde ve İngiliz Avam Kamarası’nın yanı sıra Batı ülkeleri basında dile getirilen SSCB’ye karşı yapılan atomik saldırı tehdidi, uluslararası alanda düşmanca eylemlerle desteklendi.
1947’te, ABD hükümeti tek taraflı olarak Amerikan Sovyet-Amerikan Anlaşması’nın 1945’in krediyle temini üzerine anlaşması feshedildi. Mart 1948’ta ABD’de ihracat ruhsatları getirildi ve çoğu malın SSCB’ye ithal edilmesini yasakladı. Sovyet-Amerikan ticareti neredeyse durdu. Fakat Sovyet karşıtı propaganda genişlemeye başladı. C. Clifford tarafından Eylül 24 1946 dergisindeki bir raporda şöyle vurgulandı: “Sovyet hükümetinin tahammül edebileceği en geniş ölçekte ülkeye kitap, dergi, gazete ve film göndermeli ve radyo programlarını SSCB'ye yayınlamalıyız”. Böylece Winston Churchill tarafından Mart 5 Mart ayındaki 1946 tarihinde başlatılan Soğuk Savaş programı uygulanmaya başlandı.