Angola Bağımsızlık Savaşı - Angolan War of Independence


Portekiz askerleri Angola'da devriye geziyor


|90.000||65.000|
|~10.000 öldürüldü||2.991 ölü ( Portekiz Hükümetine göre 1.526|
|30.000-50.000 sivil öldürüldü|


|Savaş sonrası Angola'nın|
|Ayrıca bakınız|
|Angola'daki Yıllar|
Angola'da Portekizliler çekildikten sonra milliyetçi hareketler arasında silahlı çatışma çıktı. Bu savaş, Ocak 1975'te Portekiz hükümeti, Angola'nın Tam Bağımsızlığı için Ulusal Birlik (UNITA) , Angola'nın Kurtuluşu İçin Halk Hareketi (MPLA) ve Angola Ulusal Kurtuluş Cephesi (FNLA) tarafından resmen sona erdi. Alvor Anlaşması'nı imzaladı . Gayri resmi olarak, bu iç savaş Mayıs 1975'te, Luanda ve çevresindeki kırsal kesimde sokak kavgaları da dahil olmak üzere yeniden başladı.
getirdi . Karşılığında Kongo Kralı köleler, fildişi ve mineraller teklif etti.
kalma bir Portekiz kalesi, 1617'den kalma bir kasaba olan Benguela, Portekiz tarafından kurulan ve yönetilen bir diğer önemli erken yerleşim yeriydi.
Portekiz işgalinin ilk dönemi, yerel Afrikalı yöneticilerle, özellikle de Portekiz'e büyük bir kararlılıkla direnen Nzinga Mbandi ile bir dizi savaş, anlaşma ve anlaşmazlıkla noktalandı. Çağdaş Angola topraklarının fethi ancak 19. yüzyılda başladı ve 1920'lerden önce sonuçlanmadı.
1834'te Angola ve Portekiz'in denizaşırı dominyonlarının geri kalanı, Portekiz'in denizaşırı illerinin statüsünü aldı. O andan itibaren, Portekiz makamlarının resmi tutumu, her zaman Angola'nın, Metropole (Avrupa Portekiz) eyaletleri gibi Portekiz'in ayrılmaz bir parçası olduğu yönündeydi . Eyalet statüsü, 1926'dan 1951'e kadar, Angola'nın "koloni" unvanına sahip olduğu (kendisi idari olarak birkaç eyalete bölünmüş) olduğu zaman kısa bir süreliğine kesintiye uğradı, ancak 11 Haziran 1951'de geri alındı. 1971'deki Portekiz anayasal revizyonu, Angola'nın özerkliğini artırdı. Angola Eyaleti haline gelen eyalet.
Angola her zaman çok düşük nüfus yoğunluğuna sahip olmuştur. Fransa ve Almanya'nın toplamından daha büyük bir bölgeye sahip olmasına rağmen, 1960 yılında Angola'nın sadece 5 milyonluk bir nüfusu vardı; bunların yaklaşık 180.000'i beyaz, 55.000'i karışık ırk ve geri kalanı siyahtı. 1970'lerde nüfus 5,65 milyona yükselmişti, bunun 450.000'i beyaz, 65.000'i karışık ırk ve geri kalanı siyahtı. Siyaset bilimci Gerald Bender, "... 1974'ün sonunda Angola'nın beyaz nüfusu yaklaşık 335.000 olacaktı, ya da yaygın olarak bildirilen sayının yarısından biraz fazlası olacaktı."tarafından yardım edildi . 1960'larda ve 1970'lerde kademeli olarak artan yasama sorumluluklarına sahip - hem atanmış hem de seçilmiş üyeleri içeren bir Yasama Konseyi vardı. 1972'de Angola Yasama Meclisinde dönüştürüldü. Eyaletin üst düzey kamu görevlilerini de içeren yasama ve yürütme sorumluluklarında Genel Valiye tavsiyede bulunmakla sorumlu bir Hükümet Konseyi de vardı.
Polis ve diğer iç güvenlik güçlerinden sorumlu olmasına rağmen, Genel Vali'nin Angola Silahlı Kuvvetleri Baş Komutanlığına verilen askeri sorumlulukları yoktu. Başkomutan, doğrudan Milli Savunma Bakanı'na ve Silahlı Kuvvetler Genelkurmay Başkanı'na rapor verdi .dahil olmak üzere geleneksel otoriteler , idari sistemde tutuldu ve bütünleştirildi, eyalet yetkilileri ile yerel yerli halk arasında aracı olarak hizmet etti.
Portekiz kuvvetleri
Çatışmaya katılan Portekiz kuvvetleri, esas olarak Silahlı Kuvvetler'i , aynı zamanda güvenlik ve paramiliter güçleri de içeriyordu.
Silahlı Kuvvetler
Angola'daki Portekiz Silahlı Kuvvetleri, Angola Silahlı Kuvvetleri Başkomutanının ortak komutası altına giren kara, deniz ve hava kuvvetlerini içeriyordu. 17 Haziran 1961'e kadar, atanmış bir Başkomutan yoktu ve çatışmanın ilk aşamalarında ortak komutanlık kara kuvvetleri komutanları, generaller Monteiro Libório (Haziran 1961'e kadar) ve Silva Freire (Haziran 1961'e kadar) tarafından icra ediliyordu. Haziran-Eylül 1961). O andan itibaren, Başkomutanlık rolü sırasıyla generaller Venâncio Deslandes (1961–1962, aynı zamanda Genel Vali olarak görev yaptı), Holbeche Fino (1962–1963), Andrade e Silva (1963–1965), Soares Pereira (1965–1970), Costa Gomes (1970–1972), Luz Cunha (1972–1974) ve Franco Pinheiro (1974), Hava Kuvvetleri'nden ilki hariç hepsi Ordu'dan. Başkomutan, harekat komutanı olarak görev yaptı ve ilde konuşlu üç şubenin kuvvetlerini koordine etti ve ilgili şube komutanları başkomutan yardımcısı olarak görev yaptı. Çatışmanın seyriyle birlikte, Başkomutan ve personelinin operasyonel rolü, şube komutanlarının pahasına giderek daha fazla güçlendirildi. 1968'de, Dembos isyan bölgesinden sorumlu olan Askeri Bölge 1, Başkomutan'ın doğrudan kontrolü altında kuruldu ve 1970'ten itibaren, Doğu Askeri Bölgesi'nin kurulmasıyla askeri bölgeler de doğrudan kontrolü altına alındı. ortak bir komut. Çatışma patlak verdiğinde, Angola'daki Portekiz Silahlı Kuvvetlerinde yalnızca 1500'ü Metropolitan (Avrupalı) ve geri kalanı yerli olan 6500 adam vardı. Çatışmanın sonunda, sayı 65.000'in üzerine çıktı, bunların %57,6'sı Metropolit ve geri kalanı yerlilerden oluşuyordu.birimi şebekede konuşlandırılmadı, bunun yerine daha yüksek komuta kademelerinin doğrudan kontrolü altında mobil müdahale birimleri olarak görev yaptı. Ordu tarafından da savaşılan geleneksel olmayan bir güç , 1960'ların ortalarında yetiştirilen özel bir kontrgerilla at birimi
Portekiz Donanması kuvvetleri, Angola Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'nın komutası altındaydı. Bu kuvvetler arasında Zaire Filosu ( Zaire nehrinde faaliyet gösteren devriye botları ve çıkarma gemileri ile ), donanma varlıkları (dönerek Angola'ya konuşlandırılan fırkateynler ve korvetler dahil), Deniz Piyadeleri şirketleri ve Özel Deniz Müfrezeleri yer alıyordu. Deniz Piyadeleri şirketleri, Donanmanın teçhizatlarını ve gemilerini koruma rolüyle düzenli deniz piyadeleri olarak hizmet ederken, Özel Deniz Piyadeleri, amfibi saldırılarda uzmanlaşmış mobil müdahale birimleri olarak hizmet veren özel kuvvetlerdi. Donanmanın ilk odak noktası, esas olarak, Kuzey Angola'daki gerillaların sınırdaki Zaire Cumhuriyeti'nden sızmasını engelleme misyonuyla Zaire nehriydi. Daha sonra, Deniz Kuvvetleri, Okyanustan yaklaşık 1000 km uzaklıkta uzak bir iç bölge olmasına rağmen, Doğu Angola nehirlerinde de faaliyet gösterdi.
Angola'daki Portekiz hava varlıkları , merkezi Luanda'da bulunan Portekiz Hava Kuvvetleri'nin 2. Hava Bölgesi'nin komutası altındaydı . Bunlara bir merkezi hava üssü (Luanda'daki Hava Üssü 9) ve iki sektör hava üssü ( Negage, Uíge'deki Base-Aerodrome 3 ve Henrique de Carvalho, Lunda'daki Base-Aerodrome 4 ) dahildir. Dördüncü bir hava üssü inşa ediliyordu ( Serpa Pinto, Cuando-Cubando'daki Base-Aerodrome 10 ), ancak çatışmanın bitiminden önce tamamlanmadı. Bu üsler, manevra ve alternatif havaalanları dahil olmak üzere bir dizi uydu hava sahasını kontrol ediyordu. Bunların yanı sıra, Hava Kuvvetleri, bazılarında hava müfrezelerinin kalıcı olarak konuşlandırıldığı bazı Ordu garnizonlarınınkiler de dahil olmak üzere bir dizi ek havaalanı ile sayılabilir. Hava Kuvvetleri ayrıca Angola'da bir mobil müdahale birimi olarak hizmet veren Paraşütçü Taburu 21'i de korudu ve kuvvetleri başlangıçta paraşütle konuşlandırıldı, ancak daha sonra esas olarak helikopterle hava saldırılarında kullanıldı. Hava Kuvvetleri, ağırlıklı olarak hava lojistiği destek görevlerinde hafif uçaklar işleten, çoğunlukla yerel uçuş kulüplerinden sivil pilotlardan oluşan gönüllü hava oluşumları tarafından desteklendi. Çatışmanın başlangıcında, Hava Kuvvetleri'nin Angola'da konuşlanmış sadece birkaç uçağı vardı, bunlardan 25'i F-84G jet avcı-bombardıman uçağı, altı PV-2 Harpoon bombardıman uçağı, altı Nord Noratlas nakliye uçağı, altı Alouette II helikopteri, sekiz T- 6 hafif saldırı uçağı ve sekiz Auster hafif gözlem uçağı. 1970'lerin başında, dört F-84G, altı PV-2 Zıpkın, 13 Nord Noratlas, C-47 ve C-57 nakliye uçağı, 30 Alouette III ve Puma helikopteri, 18 T-6 ve 26 Dornier Do 27 gözlemi mevcuttu. uçak. Artışa rağmen, uçak sayısı her zaman muazzam Angola bölgesini kaplamak için çok azdı ve birçoğunun uçuş koşullarında bakımı zor olan eski uçaklar vardı. 1960'ların sonlarından itibaren, güney Angola'daki Portekiz kuvvetleri , iki Portekiz-Güney Afrika ortak hava destek merkezinin kurulmasıyla birlikte , Güney Afrika Hava Kuvvetleri'nin helikopterleri ve diğer bazı hava varlıklarının desteğiyle saymayı başardı .
Güvenlik güçleri
Angola'daki güvenlik güçleri, eyaletin Genel Valisi başkanlığındaki sivil yetkililerin kontrolü altındaydı. Savaşa katılan bu güçlerin başlıcaları, Asayiş Polisi (PSP) ve PIDE (1969'da DGS olarak yeniden adlandırıldı) idi. 1960'ların ortalarında, bu kuvvetler 10.000 PSP polis memuru ve 1.100 PIDE ajanını içeriyordu.PSP'sinden sonra modellenmiştir , ancak Avrupa Portekiz'deki gibi yalnızca büyük kentsel alanları değil, kırsal alanları da dahil olmak üzere ilin tüm bölgesini kapsıyordu. Angola'nın PSP'si, Luanda'da bir genel komuta ve bölge boyunca dağılmış bir polis karakolu ve karakol ağı ile birkaç bölge başkentinin her birinde bölge komutanlıkları içeriyordu. Angola PSP'si, Avrupa Portekiz PSP'si tarafından konuşlandırılan mobil polis şirketleriyle güçlendirildi. PSP ayrıca çiftliklerin ve diğer tarım şirketlerinin korunmasından sorumlu olan Kırsal Muhafızları da içeriyordu. Bunun yanı sıra, PSP esas olarak köylerin ve diğer yerleşim yerlerinin öz savunmasında kullanılan ilçe milislerini çerçevelemekten sorumluydu.
PIDE (Uluslararası ve Devlet Savunma Polisi) Portekiz gizli ve sınır polisiydi. Angola PIDE Delegasyonu, bir dizi alt heyet, sınır karakolu ve gözetleme karakolunu içeriyordu. Savaşta istihbarat servisi olarak çalıştı. PIDE , yerlilerden oluşan paramiliter bir özel kuvvetler birimi olan Flechas'ı yükseltti ve kontrol etti . Flecha'ların başlangıçta çoğunlukla izci olarak hizmet etmesi amaçlandı, ancak etkinlikleri nedeniyle sahte terör operasyonları da dahil olmak üzere daha saldırgan operasyonlarda giderek daha fazla kullanıldılar.
Para-askeri ve düzensiz kuvvetler
Düzenli silahlı ve güvenlik güçlerinin yanı sıra, bazıları ordunun, bazıları ise sivil yetkililerin kontrolünde olan çok sayıda paramiliter ve düzensiz güç vardı.rollerinden sorumlu milis tipi bir birlikti . İl Genel Valisinin doğrudan kontrolü altındaydı. Kökeni, çatışmanın başlangıcında örgütlenen, 1962'de İl Gönüllüler Teşkilatı olan ve 1964'te OPVDCA olunca sivil savunma rolünü de üstlenen Gönüllüler Kolordusu'ydu. Yarı zamanlı olarak hizmet veren gönüllülerden oluşuyordu, bunların çoğu başlangıçta beyazlardı, ancak daha sonra giderek çok ırklı hale geldi. Çatışmada, OPVDCA esas olarak insanların, iletişim hatlarının ve hassas tesislerin savunmasında kullanıldı. Angola ilçelerinin her birinde bir merkez il komutanlığı ve bir ilçe komutanlığı içeriyordu. Çatışmanın sonunda 20.000 OPVDCA gönüllüsü olduğu tahmin ediliyor. oluşan bir güçtü. Leais , Zambiya'dan siyasi sürgünlerden oluşan bir güçtü
Portekiz Silahlı Kuvvetlerinde Irk ve Etnisite
1900'den 1950'lerin başlarına kadar Portekizliler, Afrika'daki mülklerinde, çoğunlukla sınırlı sayıda companhias indígenas'tan (yerli şirketler) oluşan ayrı bir sömürge ordusunu sürdürdüler. Subaylar ve kıdemli astsubaylar büyükşehir ordusundan geçici olarak görevlendirilirken, genç astsubaylar çoğunlukla denizaşırı bölgelerde ikamet eden Portekizli yerleşimcilerden alındı. Tabandakiler, siyah Afrikalı gönüllülerin ve zorunlu askerlik hizmetini yapan yerleşimci topluluktan beyaz askerlerin bir karışımıydı. Siyah assimiladolar teoride de zorunlu askerliğe tabiydi, ancak pratikte yalnızca sınırlı sayıda hizmete çağrıldı. 1951'de Afrika topraklarının resmi statüsünün sömürgelerden denizaşırı eyaletlere değişmesiyle, sömürge ordusu ayrı statüsünü kaybetti ve Portekiz'in düzenli kuvvetlerine entegre edildi. Denizaşırı birimler için işe alım temeli esasen değişmeden kaldı.
Mozambikli tarihçi João Paulo Borges Coelho'ya göre, Portekiz sömürge ordusu ırk ve etnik kökene göre ayrılmıştı. 1960 yılına kadar üç sınıf asker vardı: görevlendirilmiş askerler (Avrupalı ve Afrikalı beyazlar), denizaşırı askerler (siyah Afrika assimiladoları veya uygarlıkları ) ve yerli askerler (yerli rejimin parçası olan Afrikalılar ) . Bu kategoriler 1960'da 1., 2. ve 3. sınıf olarak yeniden adlandırıldı ve bu da aynı sınıflandırmaya etkili bir şekilde karşılık geldi. Daha sonra, ten rengi resmi bir ayrımcılık olmaktan çıkmış olsa da, pratikte sistem çok az değişti - 1960'ların sonlarından itibaren siyahlar asteğmen ( alferes ) olarak kabul edilse de, görevli subaylar hiyerarşisindeki en düşük rütbe.
Sayısal olarak, siyah askerler hiçbir zaman Koloni ordusunun %41'inden fazlasını oluşturamadı ve savaşın başlangıcında sadece %18'den yükseldi. Coelho, Afrikalı askerlerin algılarının Angola, Gine ve Mozambik'teki çatışmalar sırasında üst düzey Portekizli komutanlar arasında büyük farklılıklar gösterdiğine dikkat çekti. Belki de en başarılı kontrgerilla komutanı olan General Costa Gomes, yerel sivillerle iyi ilişkiler kurmaya çalıştı ve organize bir kontrgerilla planı çerçevesinde Afrika birliklerini görevlendirdi. Buna karşılık General Spínola, Afrikalı askerlerin daha politik ve psiko-sosyal bir şekilde kullanılması için çağrıda bulundu. Üçünün en muhafazakarı olan General Kaúlza, sıkı kontrolü dışındaki Afrika güçlerinden korkuyordu ve Afrikalıları aşağı varlıklar olarak gördüğü ilk ırkçı algısının ötesine geçmemiş gibi görünüyor.
Yerli Afrika birlikleri, geniş çapta konuşlandırılmalarına rağmen, başlangıçta askere alınmış birlikler veya astsubaylar olarak alt rollerde kullanıldı. Savaş devam ederken, artan sayıda yerli Angolalı, alt rütbede olsalar da komuta pozisyonlarına yükseldi. 500 yıllık sömürge yönetiminden sonra Portekiz, yerli siyah valiler, müdürler, polis müfettişleri veya profesörler üretmeyi başaramadı; ayrıca denizaşırı Ordu'da üst düzey görevlendirilmiş tek bir komutan bile yetiştirememiştir.
Burada Portekizli sömürge idarecileri, ayaklanmanın patlak vermesinden çok sonrasına kadar yerli Angolalıları eşit ve yeterli eğitimden büyük ölçüde men eden kendi ayrımcı ve sınırlı eğitim politikalarının mirasının kurbanı oldular. 1970'lerin başlarında, Portekiz makamları bu kusurları tamamen yanlış ve Portekiz Afrika'sındaki denizaşırı emellerine aykırı olarak algıladılar ve daha fazla sayıda üretim yapmaya başlayan eğitim ve öğretim fırsatlarına daha fazla harcama ile gerçek bir renk körlüğü politikasını isteyerek kabul ettiler. askeri personel de dahil olmak üzere siyah üst düzey profesyoneller.
Milliyetçi ve ayrılıkçı güçler
UPA/FNLA
olarak anılmıştır) ile her zaman güçlü bağlantıları olmuştur .
FNLA'nın silahlı kolu Angola Ulusal Kurtuluş Ordusu (ELNA) idi. Esas olarak, birliklerinin konuşlandırıldığı ve eğitildiği Kongo/Zaire ve Cezayir tarafından desteklendi. ABD tarafından finanse edildiler ve kendilerini anti-komünist olarak görmelerine rağmen Doğu Avrupa ülkelerinden silahlar aldılar.
MPLA
(genel sekreter) tarafından yönetiliyordu , ikisi de Portekizli eğitimli şehir entelektüelleriydi. Esas olarak , UPA/FNLA'yı zaten destekledikleri için ABD'den destek alma konusundaki belirsizliği ile
BİRİM
kabilesinin bir üyesiydi, Evanjelik bir papazın oğluydu ve hiçbir zaman mezun olmamasına rağmen Avrupa Portekiz'de tıp okumaya gitti.
Angola Silahlı Kurtuluş Kuvvetleri (FALA) , UNITA'nın silahlı kolunu oluşturdu. Az sayıda savaşçıları vardı ve iyi donanımlı değillerdi. Yüksek zorlukları Savimbi'yi Portekiz makamlarıyla anlaşmalar yapmaya ve daha çok MPLA ile mücadeleye odaklanmaya yöneltti.
Savaş sona erdiğinde, UNITA, Angola toprakları içinde faaliyet gösteren güçleri sürdürebilen tek milliyetçi hareketti, kalan hareketlerin güçleri Portekiz Kuvvetleri tarafından elimine edildi veya ihraç edildi.
FLEC
Cabinda Bölgesinin Kurtuluşu Cephesi (FLEC), 1963 yılında Cabinda Bölgesinin Kurtuluşu Hareketi (MLEC) , Cabinda Ulusal Birliği Eylem Komitesi (CAUNC) ve Mayombe'nin birleşmesiyle kuruldu. Ulusal İttifak (ALLIAMA) . Kalan üç hareketin aksine, FLEC tüm Angola'nın bağımsızlığı için değil, sadece ayrı bir ülke olarak gördüğü Cabinda'nın bağımsızlığı için savaştı. Faaliyetleri Portekiz'in Angola'dan çekilmesinden önce başlamış olsa da, FLEC'in askeri eylemleri esas olarak Angola silahlı ve güvenlik güçlerine yönelik olarak gerçekleşti. FLEC, bugüne kadar gerilla savaşı sürdüren tek milliyetçi ve ayrılıkçı harekettir.
RDL
liderliğinde 1973'te oluşturulan MPLA'nın muhalif bir kanadıydı . İkinci bir muhalif kanat, aynı zamanda yaratılan Aktif İsyandı.
uluslararası siyaset
1940'ların ve 1950'lerin uluslararası siyasetine Soğuk Savaş ve Asya ve Afrika'daki Avrupa kolonilerindeki bir dizi patlamayla başladı . Bu çatışma, 1962'de sona erene kadar Cezayir'de 400.000'den fazla Fransız ordusunun varlığına yol açacaktı. Afrika topraklarında da benzer bir çatışmayı öngören Portekiz ordusu, bu savaşa büyük önem vererek, karşı eğitim için gözlemciler ve personel gönderdi. -Fransızların uyguladığı isyan savaşı taktikleri.yolunda önemli bir adımdı .
Aralık 1955'te Portekiz'in Birleşmiş Milletler'e kabulünün ardından, Genel Sekreter Portekiz Hükümetine resmi olarak ülkenin kendi yönetimi altında özerk olmayan bölgeleri olup olmadığını sordu. Portekiz'in tüm denizaşırı eyaletlerinin, Portekiz'in Avrupa bölgesi gibi, Portekiz'in ayrılmaz bir parçası olduğuna dair resmi doktrini ile tutarlılığını koruyan Portekiz Hükümeti, Portekiz'in kendi kendini yönetmeyen olarak nitelendirilebilecek herhangi bir bölgeye sahip olmadığı ve bu nedenle de öyle olmadığı yanıtını verdi. Birleşmiş Milletler Şartı'nın 73. Maddesi uyarınca talep edilen herhangi bir bilgiyi sağlama yükümlülüğünüz yoktur .liderliğinde Afrika'da bağımsızlığını kazanan ilk Avrupa kolonisi oldu . 1958'de Afrika Bandung'u olmayı hedefleyen müdahalesine yol açtı . Kongolu iç çatışmalar , 1965'te Mobutu Sese Seko'nun iktidara gelmesiyle doruğa çıkacaktı . doğrudan destek vermeye başlamış ve Portekiz'e karşı düşmanca bir tavır alarak Afrika'da Amerikan silahlarını kullanmasını yasaklamıştır. dışında, Portekiz'e düşman rejimlere sahip ülkelerle neredeyse tamamen çevriliydi .
İç siyaset ve Angola milliyetçiliğinin yükselişi
13 Haziran 1933'te kabul edilen Portekiz Sömürge Yasası , 1951'de geri çekilene kadar Portekiz denizaşırı toprakları ile metropol arasındaki ilişkiyi tanımladı. Sömürge Yasası, 1920'lerin sonlarında Avrupa sömürge güçleri arasında tipik olan denizaşırı topraklara ilişkin emperyalist bir görüşü yansıtıyordu. ve 1930'lar. Yürürlükte olduğu dönemde, Portekiz denizaşırı toprakları 1834'ten beri sahip oldukları "vilayetler" statüsünü kaybederek "koloniler" olarak adlandırıldı ve tüm Portekiz denizaşırı toprakları resmen " Portekiz Sömürge İmparatorluğu " olarak belirlendi. Sömürge Yasası, Portekizlilerin yerli halk üzerindeki üstünlüğünü kurnazca tanıdı ve yerliler üniversite de dahil olmak üzere tüm eğitimleri sürdürebilseler bile , geleneksel yerli toplulukların çoğu ile yerli halk arasındaki derin kültürel ve sosyal farklılıklar nedeniyle fiili durum açık bir dezavantajdı. Angola'da yaşayan etnik Portekizliler.
Sömürge Yasası, emperyalist yönelimi nedeniyle sorgulanmaya başlandı. 1944'te, Koloniler eski Bakanı José Ferreira Bossa , "koloniler" tanımının sona ermesi ve geleneksel "denizaşırı iller" tanımının devam etmesi de dahil olmak üzere Yasanın gözden geçirilmesini önerdi. 11 Haziran 1951'de Portekiz Ulusal Meclisi'nde kabul edilen yeni bir yasa , Anayasa'yı gözden geçirdi ve sonunda Sömürge Yasası'nı geri aldı. Bunların bir parçası olarak, eyalet statüsü tüm Portekiz denizaşırı bölgelerine iade edildi. Bu yasayla, Portekiz'in Angola topraklarının adı Colónia de Angola (Angola Kolonisi) olmaktan çıktı ve yeniden resmen Província de Angola (Angola Eyaleti) olarak adlandırılmaya başlandı.Angola'ya BM gözetiminde koruyucu statüsü verilmesi çağrısında bulunan bir mektup gönderdiler . iktidardaki hükümeti tarafından teşvik edildi . milliyetçileri , Portekiz'in denizaşırı Angola eyaleti dışındaki diğer bölgeleri de içeren tarihi destek aldı .
Mart 1959'da, Angola Genel Valisi Sá Viana Rebelo, Luanda'nın yeni askeri atış poligonunun açılışını yaparken, Angola'da olası bir çatışmayı öngördüğü ünlü Atış Poligonu Konuşmasını yaptı.
General Monteiro Libório, Eylül 1959'da başkomutanlık ayrıcalıklarıyla Angola kara kuvvetlerinin komutasını üstlendi. Çatışma patlak verdiğinde görevdeki Portekiz askeri komutanı olacaktı.
Álvaro Silva Tavares, Ocak 1960'ta Angola Genel Valiliği görevini üstlendi ve çatışma patlak verdiğinde ofisin sahibi oldu.karşılığında mürettebatı ve yolcuları serbest bıraktığı Brezilya'ya gitmeye zorlandı . (3. CCE) konuşlandırılan eski Belçika Kongo'su sınırındaki Angola bölgelerini korumaktı .
Baixa de Cassanje isyanı
Bölgenin pamuk tarlaları, çoğunlukla Belçika sermayesine ait olan ve birçok yerliyi istihdam eden bir şirket olan Cotonang - Angola Cottons General Company'nin elindeydi. Bölgenin kalkınmasına yaptığı katkıya rağmen, Cotonang birkaç kez çalışanlarının çalışma koşullarıyla ilgili çalışma mevzuatına saygısızlık etmekle ve Portekiz makamlarının soruşturmasına girmesine neden olmakla suçlanmış, ancak bununla ilgili herhangi bir önlem alınmamıştı. .
Cotonang'dan hoşnutsuzluk duyan Aralık 1960'ta, işçilerin çoğu daha iyi çalışma koşulları ve daha yüksek ücret talep ederek işi boykot etmeye başladı. Hoşnutsuzluk, yerel halkların ayaklanmasını kışkırtmak için Kongolu PSA'nın (Afrika Dayanışma Partisi) sızmış doktrinerleri tarafından ele geçirildi. O zaman, bölgede konuşlanmış tek Portekiz Ordusu birimi , eski Belçika Kongo sınırında devriye gezmek ve korumakla görevli 3. Özel Caçadores Şirketi (3. CCE) idi. Güvenliklerinin tehdit altında olduğunu hisseden yerel beyazlardan şikayetler almasına rağmen, Malanje Bölgesi Valisi Júlio Monteiro – Cape Verde'li karma bir ırktır – 3. CCE'ye isyancılara karşı harekete geçmesi için yetki vermedi ve ayrıca meşru müdafaa silahları edinmesini yasakladı. beyaz nüfus. 9-11 Ocak 1961 tarihleri arasında, karışık ırktan bir Cotonang ustabaşının öldürülmesi ve yüzlerce isyancı tarafından bir 3. CCE devriyesinin çevrelenmesiyle durum daha da kötüleşti. Sonunda, 2 Şubat'ta isyancılarla güvenlik güçleri arasındaki çatışmalar patlak verdi ve ilk ateş açıldı ve 11 kişi öldü. O zamana kadar, ayaklanma tüm Malanje Bölgesi'ne yayılmış ve komşu bölgelere yayılma tehdidinde bulunmuştu. İsyancı liderler, Portekiz askeri güçlerinin kurşunlarının sudan yapıldığına ve bu nedenle zarar vermeyeceğine onları ikna etmek için takipçilerinin çoğunun batıl inançlarından yararlandı. Muhtemelen bu inanç nedeniyle, pala ve canhangulos (ev yapımı av tüfeği) ile silahlanan isyancılar, açık alanda, kendi korumalarını düşünmeden, birliklerin ateşi altına girerek orduya kitlesel olarak saldırdılar
3. CCE'nin bu kadar geniş bir bölgedeki ayaklanmayla baş etme konusundaki sınırlamaları göz önüne alındığında, Luanda'daki 3. Askeri Bölge Komutanlığı, onu boyun eğdirmek için daha güçlü bir askeri güçle bir operasyon düzenlemeye karar verdi. Binbaşı Rebocho Vaz komutasındaki geçici bir tabur, Luanda Piyade Alayı tarafından organize edildi ve 3. CCE, 4. CCE (Luanda'da konuşlandı) ve 5. CCE'yi (hâlâ Metropole'den Angola'ya giden yoldaydı) birleştirdi. 4 Şubat'ta, 4'üncü CCE, Malanje'ye gönderilmek üzere trene binmişti, Luanda'da bir ayaklanma patlak verdiğinde, birkaç hapishane ve Polis tesislerine baskın düzenlendi. Luanda'daki belirsiz duruma ve orada birkaç muharebe birimi olmasına rağmen, 3. Askeri Bölge komutanı General Libório, 5 Şubat'ta oraya varan Malanje'ye 4. CCE'yi göndermeye karar verdi. Geçici tabur, ayaklanmayı bastırmak için yavaş yavaş operasyonlara başladı.
Kara kuvvetleri, Auster hafif gözlem ve PV-2 kara saldırı uçağı kullanan Portekiz Hava Kuvvetleri tarafından desteklendi. Askeri güçler, 11 Şubat'a kadar bölgenin kontrolünü ele geçirmeyi başardı. 16'sında, geçici tabur nihayet Angola'da karaya çıktıktan sonra Luanda'da yedek kuvvet olarak tutulan 5. CCE ile güçlendirildi. Baixa do Cassanje, 27 Şubat'ta resmen pasifize edilmiş olarak kabul edildi. Portekiz karşıtı güçler, ayaklanmanın bastırılması sırasında Portekiz ordusunun bölgedeki köyleri napalm kullanarak bombaladığını ve 400 ila 7000 yerliyi öldürdüğünü iddia etti. Ancak Portekiz ordusu, operasyonlarda hiç napalm kullanılmadığını ve ölen isyancıların sayısının 300'den az olduğunu ve Malanje Hastanesinde tedavi gören 100 kayıtlı yaralı olduğunu bildirdi. Askeri güçler iki ölü ve dört yaralandı.
Ayaklanmanın bastırılmasından sonra, Portekiz ordusu durumu kesin olarak çözmek için Angola Hükümeti Generaline Cotonang çalışanlarının çalışma koşullarını iyileştirmeye yönelik adımlar atması için baskı yaptı. Genel Vali Silva Tavares durumu yatıştırmak için önlemler aldı ve 2 Mayıs 1961'de Hükümet pamuk kültürü ile ilgili çalışma mevzuatının değiştirilmesine karar verdi. Görünüşe göre, bu önlemler Baixa de Cassanje işçileri arasındaki hoşnutsuzluğu derinden azaltmada başarılı oldu ve bölge 15 Mart 1961'deki UPA saldırılarından sonra bile barışçıl kaldı.
Luanda'daki 4 ve 10 Şubat etkinlikleri
4 ve 10 Şubat 1961 olaylarıyla ilgili gerçekler, çeşitli taraflarca gerçekte ne olduğuna dair verilen propaganda ve çelişkili bilgilerle hâlâ büyük ölçüde gölgeleniyor., Ulusal Yayın İstasyonu, postane ve askeri kışla gibi diğer planlanmış hedeflere saldıramadılar. Farklı kaynaklar, birkaç saldırıda gelişen militan sayısının 50 ile birkaç yüz arasında olduğunu gösteriyor. Militanlar, devriye aracının mürettebatını silahlarını alarak öldürmeyi başardılar, ancak çeşitli tesislere yönelik saldırıları püskürtüldü, herhangi bir mahkumu serbest bırakamadılar. Saldırılarda, güvenlik güçleri, beş beyaz ve bir siyah polis memuru ve bir beyaz Ordu onbaşısı olmak üzere yedi ölünün yanı sıra çok sayıda ağır yaralı unsura sahip oldu. Farklı kaynaklar 25 ila 40 saldırganın öldürüldüğünü gösteriyor. her zaman resmen saldırıların yaratıcısı olduğunu iddia etti . Ancak bu tartışmalıdır. Çeşitli kaynaklar, saldırıların failinin Angola milliyetçisi melez rahip Manuel das Neves olduğunu gösteriyor. Görünüşe göre bu aynı zamanda onu tutuklayıp dini evlerde tutulduğu Metropole'e gönderen
Merhum polis memurları için 5 Şubat'ta, çoğunluğu Luanda'nın beyaz sakinlerinden oluşan binlerce kişinin katıldığı duygusal bir cenaze töreni düzenlendi. Cenaze töreni sırasında, ek ölülere neden olacak isyanlar çıktı. Olanların birkaç çelişkili versiyonu var. Portekiz karşıtı çizgi, isyanların, ölü polis memurlarının intikamını almak isteyen ve Luanda'nın kenar mahallelerinde ( musseques ) yaşayan etnik siyah çoğunluğa karşı rastgele şiddet eylemleri gerçekleştiren beyazlar tarafından çıktığını belirtiyor . Aksi rivayetler, ayaklanmaların cenaze töreninin yapıldığı mezarlığın yakınında provokatif silahların ateşlenmesinden kaynaklandığını ve görevliler arasında paniğe neden olduğunu belirtiyor. İsyanlar çok sayıda ölüye neden oldu ve bu sayı kaynaklara göre değişiyor. Portekiz karşıtı çizgi, beyaz sakinler ve güvenlik güçleri tarafından götürülen ve yüzlerce siyahın öldürüldüğü bir katliamı anlatıyor. Bu düşünce çizgisini takip ederek:
Portekiz'in intikamı müthişti. Polis, sivil kanunsuzların Luanda gecekondu mahallelerinde her gece katliamlar düzenlemesine yardım etti. Beyazlar, Afrikalıları tek odalı küçük kulübelerinden çıkardılar, vurdular ve cesetlerini sokaklara bıraktılar. Metodist bir misyoner... neredeyse üç yüzün ölümünü şahsen bildiğini söyledi.— John Marcum
Ancak diğer kaynaklar, katliam teorisinin sadece Portekiz karşıtı sahte propaganda olduğunu ve ayaklanmalarda sadece 19 kişinin öldüğünü belirtiyor. Bu satırı takip ederek:
Mezarlığın insanlarla dolup taştığı devasa bir keder tezahürüne ulaşan PSP polislerinin cenazesi sırasında, özellikle insanların pratik olarak sığmadığı iç mekanlarda yaygın paniğe neden olan dışarıda silah sesleri duyuldu. Bunu takip eden kargaşada ve ateş açılması, on dokuz ölü ve çok sayıda yaralı ile sonuçlandı, bu olay başka bir katliam efsanesine yol açtı, bu da yüzlerce ölü, yaralı ve hapse varacak, tamamen yanlış rakamlara ulaştı. Bu insanların birçoğunun muhtemelen silahsız olduğu, hatta Luanda'nın en yüksek kişiliklerine eşlik edecek düzenin salvolarını yapacak olan kuvvetin bile silahsız olduğu ve bu vesileyle çağrılan askeri bir araç olduğu söylenmelidir. yerleştirdi ve genelleşmiş bozukluğu sona erdirdi. Ayrıca bugüne kadar bu kargaşayı kimin başlattığını ve ilk kurşunu kimin attığını kimse açıklamadı.— AL Pires Nunes
10 Şubat'ta benzer bir saldırı São Paulo Hapishanesine karşı gerçekleştirildi. Ancak güvenlik güçleri daha hazırlıklıydı ve saldırılarını hiçbir adamı ölmeden geri püskürtmeyi başardı, ancak saldırganlardan 22'si öldürüldü. Görünüşe göre, başka saldırılar planlanıyordu, ancak güvenlik güçleri tarafından keşfedildi ve önlendi.
Çatışmanın başlangıcı
Ancak, UPA'nın beklentilerinin aksine, ilk saldırılardan kurtulabilen beyaz sakinlerin çoğu, Luanda'ya tahliye edilen bazı kadın ve çocuklar dışında kaçmadı. Bunun yerine, Carmona , Negage , Sanza Pombo , Santa Cruz , Quimbele ve Mucaba da dahil olmak üzere bölgenin çeşitli kasaba ve köylerine yerleştiler ve neredeyse mevcut birkaç askeri gücün desteği olmadan saldırılara direndiler.
Aynı 15 Mart'ta ve 16 Mart'ta 7. ve 9. Özel Caçadores bölükleri ile 1. Paraşütçü Bölüğü Metropole'den Angola'ya hava yoluyla gönderildi. Sonraki günlerde aynı türden diğer küçük birimler de sevk edildi. Küçük askeri kollar, UPA saldırıları altındaki bölgelerin izole edilmiş nüfuslarından bazılarını kurtarmaya çalışmak için Luanda ve Carmona'dan ayrıldı. 21 Mart'ta, Baixa de Cassange isyanında görev almış olan Binbaşı Rebocho Vaz'ın Geçici Taburu, UPA ilerlemeleriyle yüzleşmek için Cuanza Norte'ye taşındı.
Metropole'den ilgili askeri takviyeler gelmeden, 28 Mart'ta, halihazırda UPA ile savaşan sivil gönüllüleri resmi olarak çerçevelemek için Angola Gönüllüleri Birliği kuruldu.
Nisan ayı başlarında, Cólua Katliamı meydana geldi. Aldeia Viçosa yakınlarındaki Cólua köyü , Uíge saldırıya uğradı ve sakinleri UPA tarafından katledildi. Geçici Tabur'dan bir askeri birlik, cesetleri toplamaya çalışmak için köye gönderildi. Bununla birlikte, geride kalan izole bir grup asker (iki subay da dahil olmak üzere) pusuya düşürüldü ve cesetleri korkunç bir şekilde parçalanmış halde bulundu. Bölgeye gönderilen bir başka askeri devriye de pusuya düşürüldü, bazı üyeleri UPA'nın eline düştü ve ayrıca işkence gördü, sakatlandı ve öldürüldü. Sonunda Cólua'da 30 sivil ve 11 askeri öldürüldü. Daha sonraki ifadeler, UPA militanlarının askerlerin cesetlerinin parçalarını yiyerek yamyamlık eylemleri uyguladığını bildirdi. Cólua olaylarının Portekiz güçleri üzerinde önemli bir psikolojik etkisi oldu, sadece askerlerine karşı uygulanan korkunç eylemler nedeniyle değil, aynı zamanda isyancıların artık sadece savunmasız sivillere değil askeri güçlere de saldırmaya cesaret ettiklerini fark ettikleri için.olarak atandı ve Portekiz Denizaşırı topraklarında bir dizi liberal reform başlattı.
Daha sonra Portekiz Silahlı Kuvvetleri tarafından güçlü bir askeri seferberlik başlatıldı. Sonunda, 21 Mart'ta, Metropole'den ( Caçadores taburları 88 ve 92 dahil) ilk önemli askeri birlik, 2 Mayıs'ta Luanda'ya ulaşan okyanus gemisi Niassa'ya başladı . Benguela kargo gemisi de savaş malzemeleriyle Angola'ya hareket etti. Bir güç gösterisi olarak, askeri birlikler kısa süre önce şehrin ana caddesi boyunca Luanda geçit törenine geldi.
13 Mayıs'ta Metropole'den gelen birlikler stratejik pozisyonları işgal etmek için Kuzey Angola'ya hareket etmeye başladı. Haziran ayına kadar Ordu birimleri Damba , Sanza Pombo, São Salvador do Kongo ve Cuimba'da konuşlanırken , Fuzileiros (Denizciler) Tomboco'yu işgal etti . Engellenen yollar, yıkılan köprüler ve pusular nedeniyle birimlerin hareketi yavaştır ve Portekiz kuvvetleri çok sayıda kayıp verir. Bu pozisyonları işgal ettikten sonra, Portekiz birimleri UPA tarafından kontrol edilen alanların kademeli olarak yeniden işgalini başlatır.
Haziran ayında, Hava Kuvvetleri Generali Augusto Venâncio Deslandes, Silva Tavares'in yerine Angola Genel Valisi olarak atandı. General António Libório'nun yerine 3. Askeri Bölge komutanı (Angola kara kuvvetleri komutanı) rolünde General Carlos Silva Freire getirildi. General Silva Freire, Venâncio Deslandes'in Angola Silahlı Kuvvetleri Baş Komutanı olarak atandığı ve bu rolü Genel Vali'ninkiyle birlikte üstlendiği Eylül ayına kadar ortak Başkomutanlık imtiyazlarını sürdürecekti.taburları 96 ve 114 ve Süvari Filosu 149, Nambuangongo'da topçu, mühendislik ve hava kuvvetlerinin desteğiyle üç saldırı ekseninde birleşiyordu. 9 Ağustos'ta Yarbay Armando Maçanita'nın 96. Taburu'nun öncüsü nihayet geldi ve Nambuagongo'yu yeniden işgal etti. Önlerinde, üç askeri birlik, 21'i ölü olmak üzere 75 kayıp verdi.
Portekiz kuvvetleri , Viriato Operasyonunun bir devamı olarak bölgedeki isyancı güçleri ortadan kaldırmak ve Nambuangongo'dan kuzeye olan uçuşlarını kesmek için Quipedro köyünün yeniden işgaline odaklandı . Bunun için, Portekiz askeri tarihinin muharebesinde ilk hava saldırısını içeren Nema Operasyonu'na başladılar. Operasyon, hazırlık hava saldırılarının ardından, yakın zamanda oluşturulan Angola Paraşütçüler Taburu 21'in 1. Bölüğü'nün hedefin üzerinden paraşütle atlamasıyla, 11 ve 21 Ağustos tarihleri arasında gerçekleştirildi. Paraşütçüler Quipedro'yu neredeyse hiç direniş göstermeden işgal edebildikleri için isyancılar şaşkına döndü. Daha sonra doğaçlama bir pist inşa ettiler ve Nambuangongo'dan karadan ilerleyen Süvari Filosu 149'un gelmesini beklediler.
Ağustos ayında, General Silva Freire'nin emriyle, Luanda, Cabinda, Uige, Zaire, Malange ve Cuanza Norte bölgelerini kapsayan ve sözde "Kuzey Ayaklanma Bölgesi"nin yerini alan Kuzey Müdahale Bölgesi (ZIN) oluşturuldu. Bu alanda halen bir çatışma olmamasına rağmen, takip eden ay içinde Lunda ve Moxico ilçelerini kapsayan bir Doğu Müdahale Bölgesi (ZIL) de oluşturulmaktadır.
Reformlarının bir parçası olarak, Bakan Adriano Moreira 6 Ağustos'ta Gine, Angola ve Mozambik İllerindeki Portekiz Yerlileri Statüsü'nün yürürlükten kaldırılmasına karar verdi. Bu tüzüğün kaldırılmasıyla birlikte, tüm Angolalılar, ırklarından, eğitimlerinden, dinlerinden ve kostümlerinden bağımsız olarak, aynı Portekiz vatandaşlığı hak ve yükümlülüklerini elde ederler.
10 Nisan'da, UPA'nın kuzey Angola'daki son üssü olan Pedra Verde'yi temizlemeyi ve kontrolünü geri almayı amaçlayan Esmeralda (Zümrüt) Operasyonu, paraşütçüler, topçu, zırhlı araçlar ve havacılık unsurları tarafından desteklenen Özel Caçadores Taburu 261 tarafından başlatıldı. İlk saldırı UPA güçleri tarafından püskürtüldü ve Portekizliler önemli kayıplar verdi. Portekizliler yeniden bir araya geldi ve günler sonra ikinci bir saldırı başlattı ve sonunda 16 Eylül'de Pedra Verde'nin kontrolünü ele geçirdi.
9 Haziran'da Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi , Angola'yı özerk olmayan bir bölge ilan eden ve Portekiz'i Angola halkına yönelik baskıcı önlemlerden vazgeçmeye çağıran 163 sayılı Kararı kabul etti . Karar Çin, ABD, Sovyetler Birliği ve tüm daimi olmayan üyelerin oylarıyla, Fransa ve İngiltere'nin çekimser kalarak onaylandı.
Büyük askeri operasyonlar nihayet 3 Ekim'de, Topçu Bölüğü 100'ün bir müfrezesi, kurtarılmamış kalan son terk edilmiş idari görev olan Alto Cauale , Uíge çevresinde Caiongo'yu yeniden işgal ettiğinde sona erdi. Bu yeniden işgal, UPA savaşçılarının Avrupa Portekiz'inin dört katı büyüklüğünde bir coğrafi alanı kontrol edebildiği neredeyse altı aylık dönemi sona erdirdi.
Genel Vali ve Başkomutan Venâncio Deslandes, 7 Ekim'de yaptığı bir konuşmada, askeri operasyonların sonlandırıldığını ve bundan sonra kısmen askeri kapsamda da olsa sadece polis operasyonlarının gerçekleştirileceğini duyurdu.
10 Kasım'da güney Angola'da bir hava keşfi sırasında, General Silva Freire ve ekibini taşıyan uçak düştü, onu ve Angola kara kuvvetleri karargahının neredeyse tüm subaylarını öldürdü. Bu çarpışma nedeniyle General Francisco Holbeche Fino, 3. Askeri Bölge komutanlığına atandı.
Savaşın ilk yılında 20.000 ila 30.000 Angolalı öldürüldü ve 300.000 ila 500.000 arasında mülteci Zaire veya Luanda'ya kaçtı. UPA militanları bağımsızlık yanlısı mültecilere katıldı ve Zaire'de sınırın ötesinden saldırılar düzenlemeye devam ederek yerel topluluklar arasında daha fazla mülteci ve terör yarattı. Bir UPA devriyesi 21 MPLA militanını ele geçirdi ve 9 Ekim 1961'de Ferreira olayında onları idam ederek iki taraf arasında daha fazla şiddete yol açtı.ile siyasi bir ittifak kurdu . Roberto İsrail'i ziyaret etti ve 1963'ten 1969'a kadar İsrail hükümetinden yardım aldı .
Romanya, MPLA ile anlaşma imzalayan ilk devlet oldu. Mayıs 1974'te Nicolae Ceaușescu , Romanya'nın Angola'nın bağımsızlığına verdiği desteği yineledi. Eylül 1975'e kadar Bükreş , üç Angola kurtuluş hareketini (FNLA, MPLA ve UNITA) alenen destekledi.
MPLA 1962'de Leopoldville'de bir parti kongresi düzenledi ve bu sırada Viriato da Cruz'un yavaş, ihmalkar ve planlamaya ters olduğu tespit edildi - yerini Agostinho Neto aldı . Liderlik değişikliğine ek olarak, MPLA bağımsız bir Angola için politikalarını kabul etti ve yeniden onayladı:
- Demokrasi
- çok ırklılık
- uyumsuzluk
- millileştirme
- Tüm koloninin ulusal kurtuluşu
- Angola'da yabancı askeri üs yok
Doğu Cephesinin Açılması
Mayıs 1966'da , MPLA'nın bir üyesi olan Daniel Chipenda , Frente Leste'yi (Doğu Cephesi) kurarak MPLA'nın Angola'daki erişimini önemli ölçüde genişletti. EF çöktüğünde, Chipenda ve Neto birbirlerinin taraflarını suçladılar.kentine taşındı . Angola'ya Zambiya üzerinden gizlice girdi ve MPLA'ya karşı Portekiz ordusuyla birlikte çalıştı.
UNITA'nın ana üssü, Portekiz ve FNLA etkisinin tüm pratik amaçlar için çok düşük olduğu ve gerilla savaşının hiç olmadığı uzak güneydoğu Angola eyaletlerinde vardı. UNITA, başından beri MPLA veya FNLA'dan çok daha iyi organize ve disiplinliydi. Savaşçıları da gerilla operasyonlarını çok daha iyi anladığını gösterdi. Özellikle Benguela demiryolu boyunca aktiftiler ve her ikisi de ihracatlarını Angola limanlarına taşımak için demiryolunu kullanan Portekizlilere ve Kongo Cumhuriyeti'ne ve Zambiya'ya defalarca zarar verdiler .
19 Mayıs 1968'de FNLA, Doğu Angola'ya girdi ve bölgedeki ilk şiddet eylemlerini yerel halka karşı gerçekleştirdi.
Ekim 1968'de, Portekiz kuvvetleri MPLA'ya karşı Vitória Operasyonunu (Zafer) başlattı ve Doğu Angola'daki ana üslerine saldırdı ve yok etti. Diğerlerinin yanı sıra, Mandume III üssü (MPLA'nın III Askeri Bölgesi'nin karargahı) Portekiz Komandoları tarafından saldırıya uğradı ve önemli belgelerin ele geçirilmesine yol açtı.
1960'ların sonlarında, FNLA ve MPLA, Portekizlilerle olduğu kadar birbirleriyle savaştılar ve MPLA kuvvetleri, FNLA saklanma yerlerini bulmada Portekizlilere yardım etti.Raio) ile değiştirilerek üç yıl boyunca aktif olacaktır.
Portekiz yeniden doğuya odaklandı
Roberto adına isyanı bastırdı.
Çatışmanın sonu
olarak bilinen anlaşmayı imzaladılar , 11 Kasım'da Angola'ya bağımsızlık verdiler ve bir geçiş hükümeti kurdular.
Anlaşma, bağımsızlık savaşını sona erdirirken, iç savaşa geçişi işaret ediyordu . Cabinda Bölgesinin Kurtuluşu Cephesi ( FLEC) ve Doğu İsyanı , müzakerelerin dışında tutuldukları için anlaşmayı hiçbir zaman imzalamadı. Alvor Anlaşması ile kurulan koalisyon hükümeti, birbirlerinin barış sürecine bağlılığından şüphe duyan milliyetçi hiziplerin koloninin kontrolünü zorla ele geçirmeye çalışmasıyla kısa süre sonra düştü.
Partiler ilk meclis seçimlerini Ekim 1975'te yapmayı kabul ettiler. 31 Ocak'tan bağımsızlığa kadar Portekiz Yüksek Komiseri Rosa Coutinho ve Başbakanlık Konseyi'nden oluşan bir geçiş hükümeti yönetecekti. PMC, her bir Angola partisinden birer tane olmak üzere üç temsilciden ve temsilciler arasında dönüşümlü bir başbakanlıktan oluşuyordu. Her karar üçte iki çoğunluk desteği gerektiriyordu. On iki bakanlık, Angola partileri ve Portekiz hükümeti arasında eşit olarak bölündü: her parti için üç bakanlık. Yazar Witney Wright Schneidman Engaging Africa: Washington and the Fall of Portekiz's Colonial Empire'daki bu hükmü "yürütme yetkisinde sanal felç" sağlamakla eleştirdi. İstihbarat ve Araştırma Bürosu , anlaşmadaki güç dengesini korumaya yönelik aşırı arzunun, geçiş dönemindeki Angola hükümetinin çalışma kabiliyetine zarar verdiği konusunda uyardı.
Portekiz hükümetinin müzakerelerdeki ana hedefi, beyaz Angolalıların toplu göçünü engellemekti. Paradoksal olarak, anlaşma yalnızca MPLA, FNLA ve UNITA'nın ilk meclis seçimlerine aday göstermelerine izin vererek Bakongo , Cabindans ve beyazları kasten haklarından mahrum etti. Portekizliler, beyaz Angolalıların ayrılıkçı hareketlere katılmak zorunda kalacağını ve ayrılıkçıların siyasi tabanlarını genişletmek için platformlarını yumuşatmak zorunda kalacağını düşündü.
Anlaşma, Angola partilerinin militan kanatlarının yeni bir ordu olan Angola Savunma Kuvvetleri'ne entegrasyonu çağrısında bulundu . ADF, sırasıyla 24.000 Portekizli ve 8.000 MPLA, FNLA ve UNITA savaşçılarından oluşan 48.000 aktif personele sahip olacaktı. Her iki taraf da ayrı kışla ve karakollara sahipti. Her askeri karar, her bir partinin karargahının ve ortak askeri komutanlığın oybirliğiyle onayını gerektiriyordu. Angola milliyetçileri birbirlerine düşman ve eğitimden yoksunken, Portekiz kuvvetleri teçhizattan ve davaya bağlılıktan yoksundu. Cabinda Bölgesinin Kurtuluşu Cephesi'nin (FLEC) hiçbir zaman kabul etmediği anlaşma , Cabinda'yı "Angola'nın ayrılmaz ve devredilemez bir parçası" olarak nitelendirdi. Ayrılıkçılar anlaşmayı Cabindan'ın kendi kaderini tayin hakkının ihlali olarak gördüler .yayınlayarak Alvor Anlaşması hükümlerine uymayı kabul ederken, şiddete yol açan karşılıklı güven eksikliğini de kabul ettiler.
Temmuz ayında çatışmalar yeniden patlak verdi ve MPLA FNLA'yı Luanda'dan çıkarmaya zorladı; UNITA gönüllü olarak başkentten güneydeki kalesine çekildi ve buradan da ülke için mücadeleye girişti. Ağustos ayına kadar MPLA, Cabinda ve Luanda da dahil olmak üzere 15 eyalet başkentinin 11'inin kontrolüne sahipti. 12 Ağustos'ta Portekiz, "Hava Köprüsü Operasyonu" üzerinden 200.000'den fazla beyaz Portekizli Angolalıyı Luanda'dan Lizbon'a taşımaya başladı. Güney Afrika kuvvetleri 23 Ekim 1975'te Angola'yı işgal etti ve gizlice Namibya'dan güney Angola'ya 1.500 ila 2.000 asker gönderdi . FNLA-UNITA-Güney Afrika kuvvetleri üç hafta içinde Novo Redondo ve Benguela da dahil olmak üzere beş eyalet başkentini ele geçirdi. 10 Kasım'da Portekizliler Angola'dan ayrıldı. Küba-MPLA güçleri, Güney Afrika-FNLA güçlerini yenerek Luanda'nın kontrolünü elinde tuttu. 11 Kasım'da Neto , Angola Halk Cumhuriyeti'nin bağımsızlığını ilan etti . FNLA ve UNITA, Huambo merkezli kendi hükümetlerini ilan ederek yanıt verdi . Güney Afrika Ordusu geri çekildi ve Küba kuvvetlerinin yardımıyla MPLA 1976'nın başında güneyin çoğunu geri aldı., FNLA'ya artan yardımı denetledi.
Amerika Birleşik Devletleri
bir rejimin kurulma olasılığıyla ilgileniyordu . Bu nedenle, önemli ölçüde büyüyen ve FNLA'yı oluşturmak üzere Angola Demokrat Partisi ile birleşen UPA'ya silah ve mühimmat sağlamaya başladı.
Ancak FNLA liderleri ABD'nin desteğinden memnun değildi. Sonuç olarak Savimbi, daha büyük sevkiyatların gelmeye başladığı Çin Halk Cumhuriyeti ile iyi bağlantılar kurdu. ABD , Arizona, Tucson'dan Aero Associates şirketine, Portekiz'in Küba ve SSCB'den Marksistleri destekleme konusundaki endişelerine rağmen, 1965 başlarında Portekiz'e yedi adet Douglas B-26 İstilacı bombardıman uçağı satma izni verdi .pilotu olan John Richard Hawke tarafından Afrika'ya uçtu. tutuklanmıştı. Mayıs 1965'te Hawke, yasadışı olarak silah satmak ve Portekizlileri desteklemekle suçlandı, ancak bir yıldan az bir süre hapsedildi. B-26'lar, birkaç yıl sonrasına kadar Angola'da konuşlandırılmamıştı.
Rodezya ve Güney Afrika
demir madenlerini koruduklarına dair güncel raporlar hiçbir zaman doğrulanmadı.
Son olarak, FAP helikopterlerini uçurmak için bir dizi Rodoslu pilotun işe alındığına dair raporlar vardı. Bununla birlikte, 1969'da ilk Portekiz birimi Aerospatiale Puma helikopterleri ile donatıldığında , ekipleri neredeyse yalnızca Güney Afrikalılardan oluşuyordu. Rodoslu pilotlar, Kraliyet Rodezya Hava Kuvvetleri (RRAF) tarafından Portekiz'i desteklemek için konuşlandırılamayacak kadar değerli kabul edildi. SADF'nin 1968'de
SSCB
1960'ların sonlarında, neredeyse yalnızca MPLA aracılığıyla olsa da, SSCB de Angola'daki savaşa dahil oldu. FNLA ABD'den çok sınırlı silah sevkiyatı alırken ve UNITA ülke dışından neredeyse hiç destek almıyorken, Marksist MPLA Moskova ile çok yakın ilişkiler geliştirdi ve yakında Tanzanya ve Zambiya üzerinden önemli miktarda silah sevkiyatı almaya başlayacaktı.
1969'da MPLA, SSCB ile kendisine teslim edilen silah ve ikmal karşılığında Sovyetlere -bağımsızlık üzerine- ülkede askeri üsler kurma hakları verileceği konusunda anlaştı. Sonuç olarak, 1970'lerin başında, MPLA en güçlü Angola anti-sömürge hareketi ve en güçlü siyasi parti haline geldi.
MPLA ve Portekiz arasında iktidarın devri için yapılan anlaşma kamuoyuna duyurulur duyulmaz toplu bir göç başladı. Kasım ayına kadar 300.000'den fazla insan Angola'dan ayrıldı, çoğu TAP Boeing 707 uçağıyla tahliye edildi. İngiliz Kraliyet Hava Kuvvetleri de yardım ederek Vickers VC10 uçaklarını yaklaşık 6.000 ek mülteciyi tahliye etmeye gönderdi. Bu aşamada, Angola İç Savaşı başlamış ve yeni bağımsız ülkeye yayılmıştı. Yıkıcı iç savaş birkaç on yıl sürdü ve bağımsız Angola'da bir milyon can ve mülteci aldı.
Çatışmanın ardından Angola, merkezi planlama , ekonomik kalkınma ve büyüme, güvenlik, eğitim ve sağlık sistemi konularında bozulma ile karşı karşıya kaldı. Portekiz Sömürge Savaşı'na katılan diğer yeni bağımsız Afrika toprakları gibi , Angola'nın insani gelişme ve kişi başına düşen GSYİH'daki sıralaması düştü. Bağımsızlıktan sonra, ekonomik ve sosyal durgunluk , yolsuzluk , yoksulluk , eşitsizlik ve başarısız merkezi planlama , bağımsızlık sonrası ilk beklentileri aşındırdı. Portekiz yönetimi altında var olanla karşılaştırılabilir bir ekonomik gelişme düzeyi, bağımsız bölge hükümetleri için önemli bir hedef haline geldi. Angola yaşamının birçok alanındaki keskin durgunluk ve kaos, milliyetçi coşkunun başlangıçtaki ivmesini aşındırdı. Ayrıca eski denizaşırı eyalette beyaz ve melez Angolalara karşı siyah ırkçılık patlamaları yaşandı.