Sovyetler Birliği'nde II. Dünya Savaşı'nın başında "Taran sloganı olan bir poster - silâh kahramanlar. " Üzerinde pervaneli Sovyet uçağı bir Alman bombacısının kuyruğunu yıktı. Sanatçının posterini oluşturmak için Voloshin, Kızıl Ordu’nun küçük teğmenlerinden Victor Talalikhin’in kahramanlık eserine ilham verdi. Yıllar önce 70'ten 16'tan 7'a kadar geceleri tek motorlu bir savaşçı olan “I-8” te 111, iki motorlu bir "Heinkel" düşürdü.
İlk değil, en ünlü
Victor Talalikhin, gece yarışı yapan ilk Sovyet pilotu değil. Kızıl Ordu'nun kıdemli bir teğmeni olan kardeşi asker Peter Yeremeyev'in önünde idi. Temmuz 29 gecesi MiG-3'teki Golovino köyünde (bu bölge Moskova), Heinkel-111'e saldırdı. Tüm cephaneyi kendisine ateşledi, ancak Alman uçakları altı ton patlayıcı bomba ile başkente taşınmaya devam etti. Sonra cesur bir Sovyet pilotu koç koyar - düşman makinesi yere düşer, pilotun kendisi başarıyla paraşütle iner.
Nazi Almanyası'nın hava kuvvetleri olan Luftwaffe, ilk büyük baskınını Temmuz 22 gecesi Moskova'ya düzenledi. Bu operasyonda 200 bombardıman uçakları hakkında, daha sonra her gece başkentin bombalanmasına devam edildi. Ağustos ayının başında, Sovyet komutanlığı hem Alman hem de kendi zararlarını hesapladı. Sonuç şuydu: neredeyse birebir. Bu tür istatistikleri öğrendikten sonra, Sovyet komutanlığı ramla olan sıcak tavrını sıcak olana değiştirdi. Ve tam o sırada Victor Talalikhin bir gece çarptı. Sovyet propagandası, bu mücadele tarzını ve pilotun kahramanca eylemini vurgulamaya başladı. Ancak, basında çıkan güzel ve ruh halindeki makalelere rağmen, havadaki bir koç muhtemelen en etkili mücadele yollarından biriydi. Ondan sonra, her iki uçak da "öldü" ve vakaların% 40'inde, hava ramının "yazarı" öldü.
Bir gözle As
SSCB kahramanı Viktor Talalikhin, Ekim 27 1941'ta Podolsk yakınlarındaki hava savaşında öldü. 6 uçağını imha etti. Kahramanlık örneğinin, birkaç kez saldırmaya başlayan "Stalin şahinleri" üzerinde güçlü bir etkisi vardı. Ve bir pilot - dört!
Rostov Bölgesi, Shakhty kasabasında dünyaya gelen Boris Kovzan için Ekim 29 ve 1941 ile iki mükemmel hava zaferi vardı. Sonra bir savaş görevinden döndü, cephaneyi bitirdi. Yanlışlıkla bir Alman uçağını tespit etti ve çarptı. Yuvarlanan Almanlar yere düştü ve Boris Kovzan hava alanına uçtu.
22 Şubat 1942, kıdemli teğmen Kovzan, benzer şekilde bir Alman bombardıman uçağını imha etti ve bir ay sonra da bir savaşçı. Her iki durumda da, hasarlı bir uçağa başarıyla indi. Ancak dördüncü ram ile daha az şanslıydı: Ağustos 13, 1942, SSCB'nin kaptanı ve Kahramanı Boris Kovzan ağır yaralandı - gözüne bir kurşun çarptı. Tüm güçleri toplayan kaptan başka bir faşist uçağı çarptı - her iki araba da ayrı düştü. Pilot bilincini kaybetti ve tamamen açılmayan bir paraşütle altı kilometre yüksekliğinde bir bataklığa düştü. İnanılmaz derecede şanslıydı - hayatta kaldı! Sadece kol, bacak ve birkaç kaburga kırdı.
Bu olay savaşçı kariyerini sürdürmeyi engellemedi. Tek gözlü as, Almanlarla savaşmaya devam etti ve 28 Nazi uçağını düşürdü. Savaştan sonra, Boris Kovzan Hava Harp Okulu'na girdi, 1954'den mezun oldu ve 1958'ten emekli oldu. Bu büyük adam, yılın 31 Ağustos 1985'unda öldü.
Toplamda, Büyük Vatanseverlik Savaşı yıllarında Sovyet pilotları, üçte ikisinin 600 ve 1941 yıllarını oluşturduğu 1942 koçlarından daha fazlasını yaptılar. Luftwaffe'nin emri, Sovyet uçaklarına yakın bir yaklaşımı yasaklayan bir karar bile verdi.
Fuhrer'in İntiharçıları
Hava saldırıları Sovyet pilotları arasında popülerliğini kaybettiğinde, onu Alman pilotlardan aldı. Albay Hans-Joachim Herrmann, Almanya'da tokmak taktikleri ana ideoloğu oldu. Bir plan önerdi: Bir gecede 400-500 yakınındaki Müttefik dört motorlu bombacısını imha etmek. İngiliz ve Amerikalıların bu operasyondan sonra birkaç hafta boyunca ülkeye yapılan baskını geciktirmeleri gerektiği sonucuna vardı. Albay'ın görüşüne göre, bu kez Reich hava savunma sistemini en son Messerschmitt-262 savaş uçağı ile donatmak yeterli olacaktır.
Uçuş okullarından yeni mezun olan yeşil gençler, ilham alarak bu operasyona katılmayı kabul etti. Gün boyunca yaklaşık iki bin gönüllü toplandı. Neredeyse herkes, faşist Almanya'daki bombalarının neredeyse herkes akrabalarından öldüğü akrabalarının ölümünden dolayı İngilizler ve Amerikalılardan intikam almak istedi. Ancak operasyonun maddi kısmıyla ciddi sorunlar ortaya çıktı: operasyon için sadece 150'in Nisan ayında hafif Messerschmitt-109'in 1945'i alındı. Ölümcül bir saldırı için, bu uçakların binlerce metre yüksekliğinde 12 irtifaya çıkması ve yüksek hızda inmesiyle bombardıman uçaklarına çarpması gerekiyordu. Kuyruk ucunun gövde ile veya kanat ile gövdenin hedeflenmesi gerekiyordu. Hayatta kalma şansı% 50 olarak verildi.
7 Nisan 1945 dedikleri gibi, gerçek anı geldi. ABD Hava Kuvvetleri'ndeki 8 hava saldırısını yansıtmak için, kuzey Almanya'da 180 intihar pilotları yola çıktı. İlk dakikadan itibaren operasyon plana göre gitmedi. Tecrübesiz genç pilotların çoğu havada kayboldu, düşman bulamadı ve hatta zorlukla havaalanlarına geri döndüler. Diğerleri Amerikan avcı uçağı veya Uçan Kale hava topçusuları tarafından vuruldu. Sadece 23 ram, Alman pilotlar tarafından 8 Amerikan bombardıman uçaklarını imha ederek gerçekleştirildi. Sadece 53 Alman pilotları eve döndü. Almanya’nın gerçekleştirmediği operasyonu tekrarlama girişimleri.
"İlahi Rüzgar"
Uzmanlar tokmaklama taktikleri etkisiz olduğu sonucuna vardılar. Ancak bir şeye dikkat etmeniz gerekiyor: Bu, çarpışan uçak. Örneğin, Sovyet-Alman cephesinde, bir savaşçıdan sadece üç ya da dört kat daha pahalı olan çift motorlu bir bombardıman uçağı. Veya ... bir uçak gemisi. Böyle bir fikre (uçak gemileri çarpmak) Japonya'ya savaşı kaybettiklerinde Japonya'da geldi. O zamana kadar, İmparatorluk Hava Kuvvetleri'nde asla bir kamikaze olmadı. Ve sadece ekim 21 1944, ilk kamikaze İngiliz kruvazörü "Avustralya" yı çarptı. Sonra 29 memurları ve 64 denizcisi öldü.
Japon komutanı tecrübesiz pilotları kamikaze olarak kullandı. Pilot düşmanı bulamadıysa üsse geri döndü. Hatta bazı kamikazlar ölmeden önce 4-5 ayrılışı bile yaptı. 1944-1945'teki ABD Donanması, üçü kamikazlar tarafından batırılmış dört uçak gemisini kaybetti. Savaşın bitiminden sonra, birkaç bin başarısız kamikaz hayatta kaldı.
Bu arada, 10 Aralık 1941, Amerikan kaptan Kelly, Pasifik düşmanlık tiyatrosunda ilk ram'i yaptı. Sonra “Uçan Kalesini” Japon harp gemisine “Haruna” ya gönderdi.
İlginçtir ki, "kamikaze" kelimesi "ilahi rüzgar" olarak çevrilir. Bu nedenle, 13 yüzyılda Japonya'yı ele geçirmek isteyen Moğol Han Kublai filosunu batan tayfun denir.