Bir kedi ne kadarını sorgulayabilir hayatın diye sorduğunuz da şu sözler çınlayacaktır kulaklarınızda:
- Hiç dışarıda yaşadınız mı? Geçici yaşamaktan bahsetmiyorum. Dışarıda doğmaktan bahsediyorum,asla içeride olmamaktan...bir kere bile okşanmamaktan... Evet mi? O zaman konuşmak için uygun olmayan karanlığı biliyorsunuz.
"Modern zaman" geçimine durağan bir bakış. Sevgi armonisinin hezeyanı. Sorumluluk felaketinin çarpıcı ve yorucu somutlaştırılması. Akışı sindirilmiş bir gerçekliğin sürekli göz ardı edilişi vakti durduran çığlığın nihai
sonuçlara yenilişi.
- O olmadan önceki zamanda düşünüp duruyordum " Ama ben onlarındım,ben onlara aittim." Ve o oldu. Öldüm.
Ne bir acı vurgusu ne de tok bir duruş gerçekliğe. Sadece yaşanandır çoğu zaman:Yorumu ve sorusu olmayan sadece o andır atladığımız her defasında;"geleceğin" ört pasının tozunu attıran. Bir yaşamdan-ki bahsedilen karakterimiz kedi- sonrası adına öğrenilecek fazlaca itina var.
- Uzun zaman sonra,uzun uzun zaman sonra vazgeçtim. Daha fazla beklemedim. Oysa sonuçta yaşamak sadece başlangıçtı ve öyleyse başlangıç sona erdi. Ben kimsenin kedisi değilim. Ben kedi bile değilim. Ben,ben bile değilim.
Sevgilerimle,Paw-paw