Charles Lecocq - Charles Lecocq
Alexandre Charles Lecocq (3 Haziran 1832 - 24 Ekim 1918), opéretes ve opéras çizgi romanlarıyla tanınan Fransız bir besteciydi . Bu alanda Jacques Offenbach'ın en önemli halefi oldu ve 1870'lerde ve 1880'lerin başlarında, 19. yüzyılın sonlarında değişen müzik modası beste tarzını daha az popüler hale getirmeden önce önemli bir başarı elde etti. Birkaç ciddi eseri arasında başarılı olmayan opera Plutus (1886) ve Le cygne balesi (1899) bulunmaktadır. Düzenli modern opera repertuarında hayatta kalan tek parçası, 1872 opera çizgi romanı La fille de Madame Angot'dur (Mme Angot'un Kızı). Kırktan fazla sahne çalışmasının diğerleri ara sıra yeniden canlandırılıyor.
Lecocq , Paris Konservatuarı'nda eğitim gördükten sonra , 1856'da Offenbach tarafından düzenlenen operet yazma yarışmasında birincilik ödülünü Georges Bizet ile paylaştı . Lecocq'un bir sonraki başarılı kompozisyonu , on iki yıl sonra bir opéra-bouffe , Fleur-de-Thé (Çay çiçeği) idi. Komik operaları Les cent vierges (Yüz Bakireler, 1872), La fille de Madame Angot (1872) ve Giroflé-Girofla (1874) başarıları ile uluslararası ününü sağlamıştır. Eleştirmenler, Lecocq'un en iyi eserlerinde müziğin zarafetine dikkat çekti. 1870'lerdeki diğer popüler eserleri arasında La petite mariée (The Little Bride, 1875) ve Le petit duc (The Little Duke, 1878) vardı. 1880'lerin başındaki birkaç eseri olumlu karşılanmasına ve ardından yirmi yıldan fazla bir süre beste yapmaya devam etmesine rağmen, sonraki eserleri hiçbir zaman aynı hayranlığı kazanmadı.
yaşam ve kariyer
İlk yıllar
Lecocq, Seine Ticaret Mahkemesi'nde bir kopyacının oğlu olarak Paris'te doğdu. Babasına yüksek maaş verilmedi, ancak beş çocuklu bir aileye destek oldu. Çocukken Lecocq, onu hayatı boyunca koltuk değneği kullanmaya mecbur bırakan bir kalça rahatsızlığından muzdaripti. İlk müzik aleti flageolet idi ; Yeteneğini anlayan bir müzik öğretmeni, ailesini piyano almaya ikna etti. 16 yaşındayken Lecocq, kendisinin uyum içinde aldığı dersleri finanse eden özel piyano dersleri veriyordu.
1849'da Paris Konservatuarı'na kabul edildi, François Bazin altında armoni , François Benoist ile org ve Fromental Halévy ile kompozisyon üzerine çalıştı . Sınıf arkadaşları arasında Georges Bizet ve Camille Saint-Saëns vardı ; ikincisi onun ömür boyu arkadaşı oldu. İkinci yılının sonunda kontrpuan ikincilik ödülünü kazandı ve Benoist'in organ sınıfında birinci erişim oldu. Halévy'yi bir öğretmen olarak çok az düşündü ve en büyük müzik ödülü olan Prix de Rome'un peşinden koşmak için ilham almadı . Bu durumda, bunu yapamazdı, çünkü 1854'te ailesini desteklemek için, dersler vererek ve dans derslerinde oynayarak Konservatuarı erken terk etmek zorunda kaldı.
İlk başarı
Lecocq Konservatuarı terk ettiğinde, opérette olarak bilinen popüler müzikal tiyatro türü popüler hale geliyordu. Besteci Hervé tarafından tanıtılmıştı ve eserlerini 1855'ten itibaren Théâtre des Bouffes-Parisiens'te sunan Jacques Offenbach oldu . 1856'da gelecek vadeden besteciler için açık bir yarışma düzenledi. Daniel Auber , Halévy, Ambroise Thomas , Charles Gounod ve Eugène Scribe dahil olmak üzere Fransız besteciler ve oyun yazarlarından oluşan bir jüri 78 girişi değerlendirdi; Kısa listeye giren beş kişinin hepsinden , Ludovic Halévy ve Léon Battu tarafından yazılan bir libretto, Le docteur mucizesi yaratmaları istendi . Ortak kazananlar Bizet ve Lecocq oldu. Richard Traubner , operet tarihinde Bizet versiyonunun unutulan Lecocq versiyonundan daha iyi hayatta kaldığını söylüyor. Bizet, Offenbach'ın sadık arkadaşı oldu ve öyle kaldı; Lecocq ve Offenbach birbirlerine karşı bir hoşnutsuzluk duydular ve sonraki yıllardaki rekabetleri pek de dostane değildi. Arasında Lecocq batıyor Le Docteur Mucize , onbir performansları Offenbach tiyatroda verildi, ancak bu erken başarı öğretmen, eşlikçi gibi belirsizlik ve rutin çalışmaların onbir yıl takip etti répétiteur .
1859 ve 1866 yılları arasında Lecocq, Folies-Nouvelles , Théâtre des Folies-Marigny , Théâtre du Palais-Royal ve başka yerlerde sunulan altı adet tek perdelik eser yazdı . Bestecinin talihi , Fromental Halévy'nin yeğeni William Busnach ile Théâtre de l' Athénée'de nişanlandığında arttı ve Lecocq, L'amour et son carquois adlı bir opéra-bouffe (Cupid ve Onun Quiver'ı Ocak 1868'de sunuldu. O yılın Nisan ayında, ilk önemli başarısını , Uzak Doğu'daki moda ilgisini oynayan üç perdelik bir bouffe Fleur-de-Thé (Çay çiçeği) ile elde etti. Parça, 1871'de Londra ve New York'ta başarıyla verildi.
1870'ler
Fransa-Prusya Savaşı 1870-1871 yılında geçici olarak Lecocq yükselişi kesintiye ve o ondan sonra onun umutları hakkında karamsar oldu. Uzun vadede, savaş , Offenbach'ın halkın zihninde yakından tanımlandığı İkinci İmparatorluk'un çöküşünü getirdiği için ve Fransa'nın Prusya tarafından ezici yenilgisinin ardından, Offenbach'ın Alman doğumu onu yarattı. bazı çevrelerde popüler değil. Offenbach, Paris tiyatrolarında kendini yeniden kurmak için uğraşırken, Lecocq onun yerini almaya başladı.
Burası savaştan sonra Lecocq diye prömiyerini Brüksel, geçici olarak taşındı Les yüzde Vierges (Yüz Bakireler, 1872), La fille de Madame ANGOT (Madame ANGOT Kızı, 1872) ve Giroflé-Girofla (1874), tüm büyük başarılara var ve sonra Paris'te ve başka yerlerde. La fille de Madame Angot bu başarıların en göze çarpanıydı . Şubat 1873'teki Paris galasında Saint-Saëns, "Düşündüğünüzden çok daha ciddi; paralel olmayan bir başarı!" Dedi. Paris'teki ilk gecede her sayı kayıt altına alındı. Eser, Paris'te 411 gösteri için koştu ve Fransa'da 103 şehir ve kasabada ve diğer ülkelerdeki tiyatrolarda gösterildi: Londra prömiyeri ilk Paris gösterilerinden üç ay sonra yapıldı. 1874 yılında Londra kağıdı The Morning Mesaj İngiltere'de on iki ay önce güçlükle kimse Lecocq duymuştum yorumunda, ancak "bir veya daha fazla Lecocq şirin ezgilerin söylenen veya ıslık oynamadı" biri var mı artık şüpheli oldu. Bestecinin bir operet bestecisi olarak popülaritesi o kadar fazlaydı ki, Miettes müzikalleri Op gibi ciddi müzikleri için bir takma ad ("Georges Stern") kullanmak zorunda hissetti . 21.
1870'ler Lecocq'un en verimli on yılıydı. Operetlerinden aranjmanların nota satışları muazzam bir şekilde satıldı. Bir kez daha Paris'e yerleşerek , La fille de Madame Angot'un ortak librettisti ve şimdi Théâtre de la Renaissance'ın sahibi Victor Koning ile verimli bir ortaklık kurdu . Lecocq, uzun soluklu iki parça daha olan La petite mariée (The Little Bride, 1875) ve Le petit duc (The Little Duke, 1878) ile komedi opera bestecisi olarak ününü pekiştirdi ; uluslararası operet repertuarında olmasa da Fransız'da kaldılar. For Le petit Duc o Offenbach tercih librettists ile çalıştı Henri Meilhac "besteci Offenbach başarılı olduğunu hiç şüphe sol" Traubner sözleriyle, ve Ludovic Halévy. Bununla birlikte, bu zamana kadar Offenbach, Parisli izleyiciler arasındaki savaş öncesi popülaritesinin çoğunu geri kazanmıştı ve Lecocq'un üstünlüğü, yaşlı bestecinin başarılı Madame Favart (1878) ve La fille du tambour-major (1879) tarafından kısaca tehdit edildi , ancak ikincisi Offenbach'ın tamamladığı son işti ve 1880'de öldü.
Sonraki yıllar
On yılın başında, Lecocq, hastalık ve ev içi sorunların bir sonucu olarak kompozisyondan bir yıl ara verdi. Bir başarısızlık olan opéra comique Janot (1881) ile geri döndü . Lecocq'un librettistleri Meilhac ve Halévy'ye sahipti, ancak üç ortak çalışan, Koning'in yıldız şarkıcısı Jeanne Granier'in etrafında dönen bir gezici ozan çocuk rolündeki bir komplo konusundaki ısrarı yüzünden engellendi , izleyicilerin klişe olarak gördüğü hackney'li bir cihaz. Başarısızlık, Lecocq'un Koning ve Rönesans ile olan ilişkisinin dağılmasına yol açtı. Bağlılığını , sonraki beş operasının sahnelendiği Théâtre des Nouveautés'e aktardı . Onun seçimi aktör-yönetici tarafından işletilen, tiyatro gibi bazı sürpriz neden Jules Brasseur , hiçbir ünü vardı Operette veya opera-bouffe ve bunun yapımların bazen uygunsuz içeriği ile ayırt edilmiştir. Nouveautés için Lecocq eserlerinin en başarılı opéra bouffe vardı Le jour et la nuit (Gündüz ve Gece, 1881) ve Opéra Comique'de Le coeur et la ana onun tanıdık tema üzerinde (Kalp ve El, 1882), her iki varyasyonları Tuhaf komplikasyonlarla bozulan düğün gecelerinin oranı. Gelen Müzik ve Müzisyenler Grove Sözlüğü'nde , Andrew Kuzu Lecocq en son gerçek başarıları olarak bu tarif eder.
Selefi Offenbach ve halefi André Messager'in aksine , Lecocq, değişen halk zevklerini karşılamak için tarzını değiştiremedi veya değiştirmedi. Lamb, çizgi roman modasının değiştiğini kabul ettiğini ve başka türlere yöneldiğini yazıyor. 1886'da Aristophanes'in bir oyununa dayanan "ahlak" operası Plutus , Opéra-Comique'de sunuldu. Galası sonra Paris muhabiri Era "tümden ilham isteyen ve uçtan diğerine gerçek bir ışıltı olmadan, özgünlük tamamen yoksun ... eserlerinin en başarısız ve değersiz" belirtildi. Koşu sekiz gösteriden sonra sona erdi.
1899'da Lecocq, Catulle Mendès'in bir senaryosu için Opéra-Comique için Le Cygne adında bir bale besteledi . Lamb'in görüşüne göre onun son önemli opereti, üç perdelik opéra comique La belle au bois uykuda idi (Uyuyan Güzel, 1900); Daha sonra Brüksel için bir uzun çalışma ( Yetta , 1903) ve Paris için dört kısa eser daha yazdı .
Lecocq, 1900'de Légion d'honneur'a Şövalye olarak atandı ve 1910'da subaylığa terfi etti. 85 yaşında, memleketi Paris'te öldü.
İşler
Laurence Senelick, 2017 yılında yaptığı bir çalışmada, Offenbach'ın operaları sıklıkla yeniden canlandırılırken, Lecocq'ların "ara sıra antikacı canlanmalarının malzemesi" ... "ara sıra merak değeri taşıyan prodüksiyonlar" olduğunu söylüyor. Uluslararası Operabase arşivi , 2012'den 2020'ye kadar sekiz sezon boyunca Lecocq tarafından dört parçadan oluşan on sahnelenmiş veya planlanmış prodüksiyonu kaydeder: La fille de Madame Angot'un altı prodüksiyonu , 1887'de üç perdelik opéra çizgi romanı Ali-Baba'nın ikisi ve her biri Le docteur Miracle ve Le petit duc . Aynı dönem için Operabase, Offenbach'ın kırk farklı operasının beş yüzden fazla prodüksiyonunu kaydeder.
Birkaç yazar Lecocq'un müziğinin neden ihmal edildiğini tartıştı. 1911'de The Observer'da anonim bir eleştirmen şöyle yazdı: "Lecocq, Offenbach'a zorlu bir rakip olmayı başardı. Bir besteci olarak melodistlerin en mutlularından biriydi, ancak hiçbir zaman daha ünlü çağdaşının büyüleyici kaba ve hareketli özgünlüğünün doruklarına ulaşamadı. " Lamb, Lecocq'un müziğinin çoğunun hafif bir dokunuşla karakterize edildiğini, ancak "Offenbach'tan daha lirik ve yüksek bir tarz da benimseyebileceğini" yazıyor. Traubner, Lecocq'un bilinçli olarak komik operayı seleflerinin hicivli ve tuhaf opéra-bouffe'ından sözde daha yüce opéra-comique türüne yükseltmeye çalıştığını söyler. Florian Bruyas Histoire de l'opérette en France adlı eserinde benzer bir noktaya değiniyor . Ne zaman Giroflé-Girofla açıldı Théâtre de la Renaissance 1874 yılında, içinde gözden CHRONIQUE Musicale müzik kendisine Offenbach daha üstün görünüyordu yazdı - hatta dahil Lecocq tarafından önceki parçadan La fille de Madame ANGOT - ama bu operet seyircisine hitap edemeyecek kadar rafine bir tarzda bestelenmişti. Bu tarz 1870'lerde ve 1880'lerde kendine geldi, ancak yüzyılın başından önce modası geçti.
Robert Letellier , 2015 yılında yaptığı bir çalışmada, opérette türünü kronoloji ve türe göre, Offenbach'ın "emperyal" operetiyle, ardından Messager'ın "Belle Epoque" unun yerini alan Lecocq'un "burjuva" operetiyle ikiye ayırıyor. Gibi Gözlemci inceleme, o Lecocq en iyi müzik zarafet üzerine açıklamalar. Ayrıca Lecocq'u, özellikle erken dönem çalışmalarında, çok az libretti belirleyerek kompozisyon yeteneğini kötüye kullandığı için eleştiriyor. Bu, Letellier'in görüşüne göre, çok iyi müziğin unutulmasına yol açtı, kötü libretli çalışmalar başarısız olduğunda kayboldu. Traubner, pek çok eleştirmenin Lecocq'u orkestratör ve armonist olarak Offenbach'tan daha yüksek olarak değerlendirdiğini, ancak melodik olarak Offenbach'ın melodilerinin "şaşırtıcı yakınlığına" rakip olmadığını gözlemliyor. Lecocq, Offenbach ile karşılaştırılmaktan hoşlanmadı ve eski bestecinin eserlerinden tanıdık ritmik cihazlardan kaçınmak için yolundan çekildi. Kurt Gänzl'ın besteci üzerine yaptığı çalışma şu sonuca varıyor:
Çalışmaları hiçbir şekilde komik gerilimlerden yoksundu, ancak komik durumlarda müzikal ifade biçimi, Hervé gibi müzisyenlerin neşeli, kaba ve göbek kahkahası efektlerinden her zaman daha nazikti. Fransa'daki repertuarında yalnızca La fille de Madame Angot ve daha az ölçüde Le petit duc'un kaldığı modern zamanlarda eserlerinin orantısız bir şekilde ihmal edilmesine yol açan, belki de bu çok açık renklendirme eksikliğidir .
Notlar, referanslar ve kaynaklar
Notlar
Referanslar
Kaynaklar
- Almeida, Antonio de (1976). Offenbach'ın büyük operetlerden şarkıları . New York: Dover Yayınları. ISBN 978-0-486-23341-3.
- Bruyas, Florian (1974). Histoire de l'opérette en France, 1855–1965 (Fransızca). Lyon: Emanuel Vitte. OCLC 1217747 .
- Gammond, Peter (1980). Offenbach . Londra: Omnibus Press. ISBN 978-0-7119-0257-2.
- Harç, Donald Jay ; Hermine Weigel Williams (2003). Kısa Bir Opera Tarihi . New York: Columbia Üniversitesi Yayınları. ISBN 978-0-231-11958-0.
- Harding James (1980). Jacques Offenbach: Bir Biyografi . Londra: John Calder. ISBN 978-0-7145-3835-8.
- Letellier, Robert (2015). Operetta: Bir Kaynak Kitabı. Cilt I . Newcastle: Cambridge Scholars Yayınları. ISBN 978-1-4438-6690-3.
- Senelick Laurence (2017). Jacques Offenbach ve Modern Kültürün Oluşumu . Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-87180-8.
- Traubner Richard (2016). Operetta: Bir Tiyatro Tarihi . Londra: Routledge. ISBN 978-1-138-13892-6.
- Index to Opera and Ballet Sources Online'da Lecocq eserlerinin listesi
- Prömiyerlerin listesi: Açılış Gecesi! (Stanford Üniversitesi Kütüphaneleri)
- Charles Lecocq tarafından Ücretsiz puanlar de Uluslararası Müzik Puan Kütüphane Projesi (IMSLP'nin)