Allah insanlara ağaçlar verdi. Her biri ağaca kendince bir şekil verdi ve hepsi gerçek ağacın, kendininki olduğunu iddia etti. Oysa hiç biri Allahın verdiği ağaç değildi.
Muhammed ağaca şekil vermeyen, saf ve temiz bir insandı.
Ebu Cehil, ağacını değiştirmiş, dallarını kesmiş ve insanlara zulmetmek için kullanmıştı.
Öyle biriydi ki, insanların mallarına el koymakla kalmıyor, kadınlarına ve kızlarına da bir mal gibi sahip olabiliyordu.
İhram elbisesini kendisinden almayanlar, Kabe’yi çıplak tavaf etmek zorundaydı.
Kız çocuklarını, diri diri toprağa gömebiliyordu.
Ebu Cehil ağaca öyle bir şekil verdi ki, hem paraya, hem kadına, hem de statüye sahip oldu. O ve taraftarları Allahın verdiği ağacı, O’nun adına değiştirdi.
Muhammed ise Allah'ın verdiği ağacı değiştirmedi. Ağaç sağlam ve canlı olarak onun içindeydi. O, ağacı kesmemeyi bir erdem olarak seçebilmişti.
Allah Muhammed’e, ağacı korumayı ve insanların kestiği ağaçları yeniden dikmeyi öğretti.
İnsan, elinde balta olanlara karşı mücadele etmeliydi. Allah Muhammed’e bunu öğretti.
Yüreğindeki ağacı kesen, şekil veren ve değiştiren herkes müşrikti.
Muhammed yeni bir şey getirmedi; insanlara içlerindeki ağacı korumayı öğretti.
Muhammed sadece insandı. Ancak varlığı bozulmamış ve değişmemiş bir insan...