“Polisle toplantı var” diyor, şaşırıyorum. Amatör antropolog olarak orada olmalıyım.
Burada konuşmazsan görünmez olman mümkün. Nitekim semt sakinleriyle bir kafede buluşan iki kadın polis memuru karşılarında oturmama rağmen sanki beni görmüyor. Sokakta park sorunları, suç, gürültü konuşuluyor. Daha çok dedikodu ve yakınma içeren bir sohbet gibi.
Peki ne öğrendim: acil yardım hattı arandığında gerçekleri sıralamak yerine duyguları vurgulamak ve ‘tehlikedeyim, yardıma ihtiyacım var’ demek gerekirmiş. Tehlike yaratan şey, ortadan kaybolursa hattın ilgisi bitermiş.