İlkbaharda, zaferden dört yıl sonra oldu.
On iki yaşındaki Rachek Korneeva, küçük kardeşi Volodya ile birlikte yaşlı huşun altındaki “sekretiki” de oynadı, yalnız komşuları Teyze Teyze avlusunda durdu. “Sır” yapmak çok kolaydır. Sadece biraz daha derin bir çukur kazmanız, içine güzel bir şey koymanız gerekir - bir şeker sarmalayıcı veya bir çiçek, üstüne bir cam parçası sürün ve sonra tekrar dünya ile uykuya dalın.
Cennet bir çukur kazdı ve Vova baktı ve güldü:
- Daha derin, daha derin! En gizli "sekretik" ortaya çıktı!
Cennet denedi. Elleri çoktan nemli, ilkbaharda, neredeyse aniden sert, pürüzsüz ve soğuk bir şey hissettiğinde yere boyandı. “Ya bu, uzun zaman önce umutsuz korsanların, hatta Flint'in gömdüğü bir hazine ise?” Düşünce kız ve saf düşüncesinden esinlenerek, tüm gücü ile inatçı olmayan toprakları tırmıklamaya başladı. Ve yakında yerdeki eski bir şişeyi çıkardı.
- Ne peki? - Vova'ya sordu.
Raya'nın kendisi öğrenmek istiyor. Özellikle yakın zamandan beri Jules Verne'nin Gizemli Adasını okudu ve Kaptan Nemo'nun kolonilere bir şişe içinde attığını not etti. Tabii ki, gizemli bir adada değil, bir Rus kasabasındalar. Ve denizde değil, karada da. Ve kaptanlar değil, kırsal çocuklar. Ama fantezi, fantezi!
Şişe mühürlenmedi. Mantar yerine, yarı çürümüş bir gazetenin buruşuk bir parçası boynuna sokuldu. Raya onu çıkardı, mucize umuduyla bulguyu sallamaya başladı. Kısa süre sonra, yabancı bir el ile yazılmış, yere küçük bir kağıt parçası yazıldı.
“Biz, Terbunts, Tatyana Nevezhina ve Nikolai Grachev, Temmuz 23 1941'da evlenmek istedik. Fakat Büyük Vatanseverlik Savaşı başladı. Yarın ben, Nikolai, öne çıkacağım. Tatyana'nın arkada olup olmayacağını veya anavatanını savunmaya gidip gitmeyeceğini henüz bilmiyoruz. Ancak, her yerde - ön saflarda ve değil - Anavatanımızı talihli faşistlerden kasten savunmak için, gücü ve hayatı korumak için söz vermiyoruz. Hayatta kalan, bir şişe kazar ve bu mesajı bizler ve tüm Sovyet halkının kat etmesi gereken zorlukların anısına saklar. Kahretsin savaş! Faşistlere lanet olsun! 25 Haziran Yılın NUMX. "
Fakat Tatiana Nevezhinu Cenneti biliyordu. Onların komşusu Tanya Teyze idi, evlerinin yakınında artık bir “sır” çıkardılar - uzun, koyu saçlı bir kız, her zaman koyu renk bir fularla bağlanmış. Annesi ve küçük kız kardeşleriyle birlikte yaşadı. Peki Nikolai Grachev kim? Ve neden Tanya Teyze savaştan sonra bu şişeyi kazmadı? Gerçekten unuttun mu?
Cennet hızlı bir şekilde Vova'yı eve gönderdi, notta ilginç bir şey olmadığını söylediler. Ve o titizlikle Nevezhin'lerin evini çaldı. Kalbim göğsümde atıyordu: Cennete, şimdi Tatiana'ya büyük mutluluk getireceği anlaşılıyor.
- Tanya Teyze, Tanya Teyze, bak ne buldum! - ve bir komşuya sararmış bir levha verdi.
Tanya Teyze - surattan belliydi - ne dediğimi anladı. Onu aldım, gözlerimi çizgiden geçirdim ... Notu tutan el çok sarsıldı. Kız bankta battı ve elleriyle yüzünü kapadı. Omuzları titremeye başladı.
- Teyze, peki, halam! - çaresizlik içinde Cennet çığlık attı. “Neden bu notu kazmadın?” Unuttun mu, evet? Yoksa öldürüldü mü? Ve o kim?
Tanya teyze ellerini yüzünden aldı. Gözleri yaşlarla parıldıyordu.
Hayır, unutmadım, diye başını salladı. - Savaşın dört yılı boyunca, Kolya'dan tek bir mektup gelmedi. Cenazeye gelmemiş olmasına rağmen eve dönmedi. Sanırım öldü. Ve bununla ilgili kağıt gelmedi ... Savaşta ne olacağını asla bilemezsin. Bütün askerleri takip ediyor musun? İlk başta, geri geleceğini düşündü. Ancak dört yıl geçti - haber yok. Annesi burada yaşadı, ama zaferden önce öldü. Ve kimsenin kaderini olmayan Kolina'yı sor.
- Not mu? - Cennet kınama istedi. Neden onu kazmadın? Ayrıca şöyle diyor: "Hayatta kalan ..."
- Yaşıyor muyum? - Tanya Teyze anlaşılmaz bir şekilde cevap verdi ve tekrar ağlamaya başladı.
Tamamen cesareti kırılmış, kafası karışmış, Cennet eve döndü. İlk başta tüm bu sırrını saklamak istedim: Tatiana gözlerinin önünde durdu, yüzünü elleriyle kapattı. Kız sanki davetsiz bir yabancı eve girmiş gibi hissetti ve dolaba girmeye başladı. Ama çocuk bir çocuk - hala kendini kısıtlayamadı ve her şeyi ailesine anlattı. Ve burada Cennet başka bir sürpriz bekliyordu: çok şey bildikleri ortaya çıktı.
- Eh, - annem iç çekti, - ne güzel bir çiftti! Ve her zaman eğlencelilerdi, arkadaş canlısıydı. Bizi sık sık ziyarete geldik, hatırlamıyorsun, küçüktü. Nikolai armonileri iyi oynadı ve Tatiana şarkı söyledi. Evet, köyün yarısına kadar düğüne davet ettiler, ama işte bu keder!
Babam bir şeyi hatırlıyormuş gibi başını salladı. Ama yine de hatırlamıyorum, sessiz kaldı.
Sabahları annem çok erken Cennete uyandı. Yüzü ajite edildi.
- Cennet, Rajachka! Babam cephesinde Nicholas'ı duyduğunu söyledi. Görünüşe göre babasının kardeşi Yelnya ile savaştı. Ama bu tamamen yanlış, Tatiana henüz bir şey söylemeyecek. Babam kardeşine bir mektup yazdı. Postaya daha çok koş, gönder. Ve unutmayın: sessiz. Başka hiçbir şeyin kalbi boşuna umut vermez. Tatiana ve çok acı çekti.
Hava o gün sertleşti - bahar bir süre sonbahara yol veriyor gibiydi. Soğuk bir rüzgar esiyordu, yağmur damlıyordu. Ancak Paradise bunu farketmedi. Postaneye acele etti, en kısa yolu koştu. Ve mektubu ne kadar çabuk teslim ettiği, bilinmeyenin Nikolai Grachev'in hayatına bağlı olacağına benziyordu.
... Babamın erkek kardeşi Matvey Ostroukhov'un cevabı sadece bir ay sonra geldi. Ama ne cevap! İşte tam anlamıyla değil, ama çok doğru bir içeriktir.
“Bana, siz devletçiniz ve komşunuz Nikolai Grachev ile savaşıp savaşmadığımı soruyorsunuz. Evet, bu harika adamı çok iyi hatırlıyorum. 19 Ordusunun bir parçası olarak 24 Piyade Tümeni'nde gerçekten birlikte çalıştık. Onunla çok iyi arkadaştık ve Kohl'un görevden alındığı zaman kendimi çok yalnız hissettim ve Eylül başında 1941'ta oldu. Kohl kumandanımızdan düştüğü kahramanca, sık sık üşütmeden savaştı.
Büyük taarruzumuzu Ağustos 1941'un sonunda başlattık. Kavgalar acımasızdı. Düşmana büyük bir güçle saldırdık, ancak faşistler sürekli olarak karşı saldırı başlattılar ... Tüfek bölümümüz Eylül başlarında Yelnya'ya girdi. Ve orada, bir kavgada, Kolya, öfkeli, umutsuz cesaretinin sıcağında, dikkatli olmayı unuttu, bir el bombası patlaması altında düştü ve iki bacağını da kaybetti. Hastaneye gönderildi ve onu bir daha hiç görmedik. Ancak Kolya bana hastaneden yazdı ve Tula'ya - bazı arkadaşlara veya uzak akrabalara - gitmeyi hatırlamadığımı söyledi. Adresini bıraktı ve savaştan sonra ziyaretime gelmemi istedi. Kohl faşistleri artık parçalayamayacağı konusunda endişeliydi. Durumu korkunçtu. Bana gelini hakkında hiçbir şey söylemedi, savaştan önce Tula'da yaşadığını düşündüm.
Maalesef, asla ona gelmeyi düşünmedim. Ve ben de kendim gönderdim, ne yazık ki, sadece bir mektup: Askerin ruhunu cephenin hatıralarıyla isyan etmek istemedim. Koli’nin adresi ekte yer almaktadır. Ama belki şimdi başka bir yerde yaşıyor, bu yüzden başarısızlık durumunda, aramayın ... "
Aynı gün, Paradise bu mektubu Tanya Teyze'ye taşıdı. Ve o, okumuş olan, gece boyunca toplandı ve Tula'ya gitti. Nicholas'ın bunu neden yaptığını anladı. Savaştan önce Tula'da akrabaları olduğunu duymadığım için çok üzgünüm. Hemen Ray ailesine bakmadan önce - eğilmek, teşekkür etmek. Notu şişeden onunla birlikte aldı.
... Tanya Teyze nişanlısını buldu. İki bacağını da kaybettikten sonra, gelini için bir yük olacağına karar verdi. Ve ona söylemeden Tula'ya gitti.
Takma dişlere kalkmadı, küçük bir el arabasına geçti. Ancak okullardan birinde çalışmaya başladı. Çocuklar evine gittiler ve Nicholas onlara oymacılığı öğretti - işte bu işin dersleri. Nikolay Sergeevich ise nişanlısına uzak Terbuny'da bıraktığı mektupları yazdı. Her gün Ama onları masanın çekmecesine koy.
Yakında Tatyana Ivanovna ve Nikolai Sergeevich evlendi. Bir yıl sonra, 1950'in baharında, Cenneti ve ailesini ziyaret etmek için Terbuny'e geldiler.
Raya, eski Korneeva, Raisa Alekseevna Nazarova, Terbuny'de uzun süre yaşadı. Ve çok uzun zaman önce beklenmedik bir şekilde mutluluk veren ailesi, Tula'da yaşamak için kaldı. Doğru, son birkaç yıldır Raisa Alekseevna onlardan mektup almadı ve kendisi de yazmadı - gözleri hizmet etmeyi reddetti.
Raisa Alekseevna, Tatyana Ivanovna ve Nikolai Sergeevich'in iki oğlu olduğunu ve birkaç on yıl ve üç torun sahibi olduğunu söyledi. Raisa Alekseevna'nın da çocuğu yoktu.
Ne yazık ki, bu fotoğraflar hikayeler Bilmiyorum - Zaten fotoğraf arşivimin bir bölümünü kaybettiğimi yazdım. Ve Raisa Alekseevna'ya Terbunsky okulunun öğretmeni tarafından tanıtıldım: bir zamanlar emekli oldu, orada teknik olarak çalıştı.