MBu sözleri ilk kez hamileliğimin 15. haftasında, önceki 24 saat içinde altı kez kustuğum ve artık su içemediğim için mide bulantısını önleyici ilacın damardan verilmesi için hastaneye kaldırıldığımda söylemiş olabilirim.
Ya da belki de bunları, başarısız indüksiyonumun ikinci veya üçüncü gününde, 5 cm’lik servikal dilatasyonun ötesinde herhangi bir ilerleme kaydetmeden kaçınmayı umduğum sezaryen bölümüne doğru bütün gün ve gece çalıştığım sırada söylemişimdir.
Bebeğimizi üç kez beslediğim, onu emzirdiğim, kucağıma koyduğum ve orada otururken ona bir şişe donör sütü verdiğim bir başka sonsuz geceden sonra kocamla ilk kez konuşmuş olmam mümkün. Bir göğüs pompası bağladım ve sonra onu emzirdi başka bir şişede acınası bir tedarik.
Bunları daha geçen hafta, ateşi nedeniyle artık yürümeye başlayan çocuğumu kreşten ve buna karşılık ben de zaten umutsuzca geride kaldığım işten eve götürdüğümde söylediğimi biliyorum.
“Bunu daha fazla yapamam.”
Sonra elbette her zaman yaptığım şeyi yaptım, çocuğuma bakmadan ya da maaşımı almama sorun olmadan: Sadece devam ettim.
PABD’de kiralama yapmak sonsuz bir çile gibi gelebilir; Bu bir bayrak yarışı koşmaya benziyor, ancak cop devrinin olması gereken her kilometreye yaklaştığınızda, orada bayrağı almayı bekleyen kimsenin olmadığını fark ediyorsunuz. Böylece, yalnızca yarışta size düşen mesafeyi kaldırabilecek şekilde tasarlanmış ayakkabılarla ve vücudunuzla, sıkışık ve bitkin bir halde koşmaya devam edersiniz. Altın madalya veya bir buket çiçek yerine, çocuklarınızın hayatta kalması, güvenliği ve göreceli refahı için bir ödül (kesinlikle!) alacaksınız.
Ücretli iznin olmadığı, federal bebek bezi yardım programlarının olmadığı, evrensel çocuk bakımı veya sağlık hizmetlerinin olmadığı ve hükümetimizin spor için ebeveynleri avladığını düşündürecek anne ölüm oranlarının olmadığı bir ülkede, sağlıklı ve başarılı çocuklar yetiştirmek mümkün hale geliyor. Ücret farkı genişledikçe sayımız giderek azalıyor.
TKovid-19 salgını, tanıdığım birçok ebeveyn için ilk “Bunu artık yapamam” anını da beraberinde getirdi. Tam zamanlı çalışırken, hava yoluyla bulaşan bir virüsten kaçınırken veya iyileşirken çocuklara evde eğitim vermek: aileleri ve ebeveynleri destekleyen bir kültürde bile (bizimki bunu desteklemiyor) ve hatta bol kaynaklara ve güçlü bir tarafsız destek ağına sahip aileler için (ki bu büyük çoğunluğumuz eksiktir) bir kayayı tepeye yuvarlamak gibi olurdu.
Şimdi hayal edin: kaya da uyumayı reddediyor.
2023 anı kitabının yazarı Margo Steines, “2021’de ailem Kovid’e yakalandı” diyor vahşet. “Ve karantina girişimleri nedeniyle, ikimiz de hastalandıkça, yaklaşık on gün boyunca o zamanki bebeğime tek başıma bakmak zorunda kaldım. Kronik sağlık sorunlarım var ve aşırı hastalandım. Ben de çalışıyordum; ortağımın yalnızca çalıştığı zaman para kazandıran küçük bir işletmesi var ve o zaten bir haftadır karantinadaydı, bu yüzden uzaktan eğitime izin verebileceğimi düşünmedim.”
“Bu bir fazla“, Steines’ı hatırlıyor. “Geriye dönüp baktığımda bunu nasıl yaptığımı tam olarak anlamıyorum. Çocuğum emzirme dışında sürekli çığlık atıyordu ve ben onu tutamayacak kadar güçsüzdüm. Örneğin, öğrenciler bir ödeve geç kaldıkları için bana e-posta gönderiyordu ve ben birçok günü tuvalette, dizüstü bilgisayarımı bir dizimin üzerinde tutarak ve bebeğimi bir şekilde diğer dizim ile bilgisayar arasına sıkıştırarak geçiriyordum. Neredeyse tuhaf geldi, çok saçmaydı, çok acı çekiyordum ve dinlenmeye çok ihtiyacım vardı ve bulaşıcı olduğumuz için kimseden yardım isteyemedim.
“Devam etmem gerektiği gerçeği; çocuğumu beslemek için yemek hazırlamam gerektiği, ona süt yapmaya devam edebilmek için yemek yemem ve su içmem gerektiği, ilaç almayacağım için ilaç almayacağım gerçeği. Sütümün bulaşmasını istemiyordum, yine de bebek bezlerini değiştirmek ve çöpleri kaldırıma taşımak zorunda kalmak çok zorlayıcı geliyordu. O kadar hastaydım ki, bakıma muhtaçtım ve kimsenin gelmemesi, yetişkin olmam ve her şeyi göstermek zorunda kalmam klostrofobik hissettiriyordu.”
Arkadaşım Shai için, Trayvon Martin’in katilinin beraat etmesi onun “bunu artık yapamam” anıydı; her ne kadar kendisi uzun süredir ülkesinin adalet sisteminin kendi öldürdüğü siyahi erkek çocukların cinayetlerini işlediğine sürekli tanık olsa da yükseltildi, görmezden gelindi. “Düşündüm: Bu ülkede gerçekten çocuk yetiştirebilir miyim?” diye hatırlıyor. “Ama öylece kalkıp hareket edebilecek durumda değilim. Ne yapmalıyım?”
Şimdi, yıllar sonra, pek çok cinayet işlendi ve birçok beyaz silahlı adam daha sonra beraat etti, o bu duygunun birçok kez üstesinden geldi. Trayvon ve diğerleri büyüyemese de oğulları büyümeye devam etti ve o çalışmaya devam etti, çocuklarıyla ilgilendi ve onlara dikkatli olmalarını söyledi – gülümseyerek ve aşırı kibar davranarak, çevrelerinin farkında olarak, onları hızlı aramada tutarak ve asla hız sınırının beş mil üzerinde bile araç kullanmak ve Dikkatli olun, dikkatli olun, dikkatli olun.
“Oğullarıma bakıyorum, onları seviyorum ve kendi kendime ‘Sen’ diyorum. öyle mi “Ben yapacağım” diyor.
2023 tarihli kitabı Amanda Montei, “Bunun her zaman küçük anlarda gerçekleştiğini düşünüyorum” diye yazıyor. Düğmeli Annelikle ilişkili fizikselliği ve özerklik eksikliğini araştırıyor. “Artık rahatsız edici veya korkutucu güncel haberlerle uğraşırken bedenimin ve zihnimin sınırlarının olduğunu biliyorum. çok çalıştığımda ya da bedenimle ya da huzurumla temas kurduğumda. Elbette çocuklarımın sınırlarımı test ettiği zamanlar oluyor ama onların ihtiyaçları ile benimki arasındaki farkı daha iyi anlıyorum ve çatıştıklarında en azından bunu sorun olarak görebiliyorum.”
Bu mutlak umutsuzluk anlarını normalleştirmek (sosyal çevrelerinizden ve medyadan, normal ve beklenen olduğunu düşündüğünüz şeyin güvencesi) faydalı olabilirken, aslında bu “ben de”den daha derine inmemiz gerekiyor. . İhtiyacımız olan şey, bu çaresizliği yakıcı olarak, yakıt olarak, yapısal değişim yoluyla birbirlerine özen göstermek için aktivasyon olarak kullanan toplumsal hareketlere bir dizi erişim noktasıdır.
“Ebeveynliğimin ilk yıllarında, genellikle diğer annelerle anneliğin en zor yönlerini paylaştığımda, genellikle mizahla ya da bir tür ‘evet, hepimiz böyle hissediyoruz’ ya da ‘kulübe hoş geldiniz’ zihniyetiyle karşılandım. “Motei söyle bana. “İkinci çocuğumun doğumundan kısa bir süre sonra, başka bir annenin, yaşadığım zorlukları paylaştığımda bana güldüğünü ve bana artık ‘gerçek bir ebeveyn’ olduğumu çünkü iki çocuk sahibi olmanın çok daha zor olduğunu söylediğini hatırlıyorum. Çok yabancılaştırıcı hissettim. İşleri kendi başıma çözmesi gereken bir amatör olduğumu fark ettim. Artık bu fikrin annelerin çektiği acıların daha genel bir şekilde normalleştirilmesine yol açtığını, aynı zamanda annelerin imkansızı aşan güçlü sporcular olduğu fikrine de yol açtığını anlıyorum.”
KPeki ya birbirimize kahraman olduğumuzu söylemeyi bırakıp, insani bağlantı arzusuna “Bunu artık yapamam” cevabı yerine “Evet, yapabilirsin!” diye cevap verseydik? (ya da daha kötüsü, “Bir dakika, bunun zor olduğunu mu düşünüyorsun?”) birbirimize hayatlarımızın yalnızca doğası gereği dayanılmaz veya imkansız olmadığını, aynı zamanda iktidardakiler tarafından bu şekilde yapıldığını mı hatırlatıyorduk?
Montei, “Bir topluluğa, özellikle de yalnızca ve yoğun bir şekilde çocuklarımıza odaklanmak yerine birbirlerini insan olarak deneyimlemeye odaklanan bir topluluğa bağlı olmak, bana daha büyük bir dayanışma duygusu verirdi” diyor. “Zamanla, çocuklarımın duygularla, sınırlarla ve sınırlarla kendim olmama izin verdiklerinde kendilerini daha mutlu ve daha çok sevildiklerini hissettiklerini öğrendim. Bu aynı zamanda onlara daha karmaşık ve incelikli insanlar olma iznini de veriyor.”
Çocuklarımız, iklim krizi, silahlı şiddet salgını, süper zenginlerin yaşam kalitesi ile diğer herkesin yaşam kalitesi arasında giderek büyüyen uçurum karşısında kesinlikle kendi “bunu artık yapamam”la yüzleşecekler ve Sosyal destek sistemlerinin iç karartıcı bir eksikliği.
Umarım “Bunu artık yapamam” anları, onları birbirleriyle yapacakları kara şakaların ve bunu bedenlerinden çıkarmak için yapacakları çalışmanın ötesinde radikalleştirir. Onlara karşı dürüst ve açık olursak, bizimkini hatırlayacaklar ve bunun, günlerimizde tek başımıza taşıdığımız bir mantra olmadığı, birlikte inşa edebileceğimiz dünyayı merak edecekler.