We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Lewis Milestone, 30 Eylül 1895'te Rusya'nın Besarabya kentinde Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. 1912'de Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. Birinci Dünya Savaşı sırasında ABD Sinyal Birlikleri'ne katıldı ve Ordu eğitiminde müdür yardımcısı olarak çalıştı. filmler.
Savaştan sonra Hollywood'a gitti ve burada ilk kez bir film kesici olarak çalıştı. Yönetmenliğini yaptığı ilk film, Yedi Günahkar (1925). Bunu takip etti mağara adamı (1926) ve Yeni Klondike (1926). Yapımcı Howard Hughes, yönetmen için Milestone'u kullandı. İki Arap Şövalyesi. William Boyd, Mary Astor ve Louis Wolheim'ın başrol oynadığı film büyük bir başarıydı ve Milestone Komedi Yönetmenliği dalında Akademi Ödülü kazandı.
Bu ödül onu yönetmenden sonra çok sıraladı ve filmleri dahil Eden'in bahçesi (1928), Raket (1928), İhanet (1929) ve New York Geceleri (1929). Bu dönemde deney yapmaya başladı. Daha sonra Kevin Brownlow'a şunları söyledi: "(hareketli kameranın tanıtılmasından önce) film sahne gibiydi... kamera seyirci konumundaydı ve her şeyi aynı pozisyondan fotoğraflıyordu. Oyuncu açısından kamera. Setlerimizi farklı kurduk. Sadece bir duvarda değil, hepsinde hareket edemedik. Herhangi bir pozisyondan çekim yapıp oyuncuyu takip edebiliyorduk."
Milestone'un bir sonraki filmi, Batı cephesinde her şey sakin, Erich Maria Remarque'ın savaş karşıtı romanına dayanıyordu. Film, Birinci Dünya Savaşı'nın başında, şoven öğretmenleri tarafından askere alınmaya ikna edilen bir grup Alman öğrenciyi takip ediyor. Lary May olarak, yazarı Büyük Yarın: Hollywood ve Amerikan Tarzının Politikası (2000), şuna dikkat çekmiştir: "Erich Maria Remarque'ın savaş karşıtı romanı 1914'te vatansever savaş çağrısına inanan Alman gençliğine odaklandı. Ancak Milestone'un belirttiği gibi, amaç 'yeni fikirler... Normal anlatı stratejilerini tersine çevirerek, filmin başında gençleri savaşa soktu: aksiyon 'duygusal olarak azalır' ama 'fikirler entelektüel olarak büyür'. Yani genç, zengin finansörlerin ve onların yurtsever liderlerinin ölümü yarattığını, yeni nesli yaşlılarının medeniyetine karşı öfkeli ve düşmanca bırakarak fark ediyor."
James Monaco'ya göre, "belki de şimdiye kadar yapılmış en büyük savaş karşıtı film" ve şuna dikkat çekiyor: "Film duygusal olarak yıpratıcı ve o kadar gerçekçi ki, herhangi bir izleyicinin zihninde sonsuza dek süzülecek. Milestone'un yönetmenliği sıklıkla ilham alıyor. , özellikle savaş sahneleri sırasında. Böyle bir sahnede, kamera bir tür makineli tüfek görevi görür ve yaklaşan birlikleri siperler boyunca kayar gibi vurur. Universal, üretim sırasında hiçbir masraftan kaçınmadı ve 20 dönümden fazla büyük bir araziyi dönüştürdü. California, 2.000'den fazla eski asker ekstrasının işgal ettiği bir savaş alanına girdi." Milestone, film için en iyi yönetmen dalında Akademi Ödülü kazandı.
Milestone'un diğer filmleri dahil Ön Sayfa (1931), Yağmur (1932), Hallelujah, ben bir serseriyim (1933), Kaptan Denizden Nefret Ediyor (1934), Baharda Paris (1935), her şey yolunda (1936), General Şafakta Öldü (1936). Milestone siyasette de aktifti ve Dorothy Parker, Alan Campbell, Walter Wanger, Dashiell Hammett, Cedric Belfrage, Donald Ogden Stewart, John Howard Lawson, Clifford Odets, Dudley Nichols, Frederic March, Oscar Hammerstein II, Ernst Lubitsch, Mervyn LeRoy ile katıldı. , Gloria Stuart, Sylvia Sidney, F. Scott Fitzgerald, Chico Marx, Benny Goodman, Fred MacMurray ve Eddie Cantor, Hollywood Anti-Nazi Ligi'ni kurmak için.
26 Mayıs 1938'de Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi, Amerikan Karşıtı Faaliyetler Özel Meclis Komitesi'nin kurulmasına izin verdi. Amerikan Karşıtı Faaliyetler Komitesi'nin (HUAC) ilk başkanı Martin Dies'ti. Dies, 20 Temmuz 1938'de yaptığı açıklamada, birçok Nazi ve Komünistin, bekleyen sorguları nedeniyle ABD'yi terk ettiğini iddia etti. Yeni Cumhuriyet "Fiziksel olarak dev, çok genç, hırslı ve kendini beğenmiş" olarak tanımladığı sağcı Dies'in soldakileri hedef alacağını savundu. Dies'in Franklin D. Roosevelt tarafından kurulan New Deal'in bazı yönlerini araştırmayı amaçladığını hemen duyurması sürpriz olmadı.
Milestone, Hollywood'da HUAC'ı eleştiren ilk kişilerden biriydi. "Bana öyle geliyor ki, Ölümler Komitesi'nin soruşturmalarının histerisi, yalnızca saldırdıkları örgütlere ve hareketlere olan kamuoyu inancını güçlendirmeyi başardı. Kendim ve sinema endüstrisinin üyeleri için, eğer demokrasilere yardımımız şimdi faşistlerin kurbanıysa, saldırganlık, Amerikan karşıtı eylemler olarak yanlış yorumlanabilir, o zaman belki Dies Komitesi'nin demokrasi kelimesinin kendi çevirisi vardır."
Milestone da yönetti Fareler ve erkeklere dair 1939'da John Steinbeck'in bir romanına dayanarak mükemmel eleştiriler aldı ve dört Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. Çeşit Dergisi "Lewis Milestone'un ustaca yönetmenlik rehberliğinde, film, iki California çiftlik gezgininin garip ortaklığını ve nihai trajedisini sunarken, John Steinbeck'in orijinal oyununun ve romanının tüm güçlü ve dokunaklı dramını koruyor. Eugene Solow, sert dili ve açık sözlü küfürleri ortadan kaldırdı. Hays badana ekibi için bu gerekliliğe rağmen, Solow ve Milestone, parçanın tüm erkekliğini orijinal haliyle koruyor."
Milestone'un diğer filmleri şunlardır: Gecelerin Gecesi (1939), Şanslı Ortaklar (1940), Caroline ile Hayatım (1941), Rus Cephemiz (1942), Karanlığın sınırı (1943), Kuzey Yıldızı (1943), Mor Kalp (1944), Evdeki Misafir (1944), Güneşte Bir Yürüyüş (1945) ve Martha Ivers'in Garip Aşkı (1946).
1947'de film endüstrisinin on dokuz üyesi, Amerikan Karşıtı Faaliyetler Meclisi Komitesi'nin huzuruna çağrıldı. Bunlar arasında Milestone, Herbert Biberman, Alvah Bessie, Lester Cole, Albert Maltz, Adrian Scott, Dalton Trumbo, Edward Dmytryk, Ring Lardner Jr., Samuel Ornitz, John Howard Lawson, Larry Parks, Waldo Salt, Bertolt Brecht, Richard Collins, Gordon vardı. Kahn, Robert Rossen ve Irving Pichel. On dokuz kişiden onunun (Milestone, Collins, Kahn, Maltz, Rossen, Ornitz, Lawson, Bessie, Biberman, Cole) Yahudi olduğu ve diğer ikisinin de son filmde rol aldığı belirtildi. çapraz ateş (1947), bu anti-Semitizme bir saldırıydı (Scott ve Dmytryk).
Ring Lardner Jr., Amerikan Komünist Partisi'ne hiç üye olmadığı için Milestone'un listeye dahil edilmesine şaşırdı. "O (Milestone) solcu olarak kabul edilen bir veya iki dilekçeyi imzalamıştı, ancak aynı düzeyde entelektüel suçlulukta olan düzinelerce başka suçlu vardı... Sovyetler Birliği... Milestone, hem Yahudi hem de Rus doğumlu olmanın ek sorumluluğuna sahipti."
HUAAC, Biberman, Bessie, Cole, Maltz, Scott, Trumbo, Dmytryk, Lardner, Ornitz ve Lawson huzuruna çağrılan ilk on tanık, Eylül duruşmalarında işbirliği yapmayı reddetti ve "Kongreye saygısızlık" ile suçlandı. Hepsi suçlu bulundu ve bir yıl hapis cezasına çarptırıldılar. Dava, Nisan 1950'de Yüksek Mahkeme'ye gitti, ancak yalnızca Yargıçlar Hugo Black ve William Douglas'ın muhalefetiyle, cezalar onaylandı.
Milestone şu yorumu yaptı: "Kasabayı, ulusal, eyalet ve topluluk düzeyindeki son cadı avlarının doğurduğu bir korku ve psikoz sarmış durumda. Yapımcılar fikirsiz fotoğraf istiyor ve alıyorlar. Kimseyi gücendirmemek, hiçbir grubu yabancılaştırmamak için çılgınca bir çaba içindeler. , Kongre'nin kafasında hiçbir şüphe yaratmamak için stüdyolar çoğunlukla itaatkar bir şekilde boşluğa odaklanıyor. Halk... resimlerin fikirlerden arındırılmasını istemedi; kavram kendi kendine empoze edildi."
Milestone, Hollywood'da çalışmaktan kara listeye alındı ve bu nedenle Avrupa'ya taşınmaya karar verdi. Sürgünde çektiği filmler arasında melba (1953) ve Cesaret Edenler (1954) Londra'da ve La Vedova X (1955) Roma'da. Kara liste sona erdikten sonra Milestone, Ocean's Eleven (1960) ve Ödül üzerinde isyan (1962).
Lewis Milestone 25 Eylül 1980'de öldü.
Eski neslin gelenekleri, 1930'un Akademi Ödüllü en iyi filminde vatanseverliğin bir sahtekarlık olduğunu da ortaya koyuyor. Batı cephesinde her şey sakin. Rusya'dan genç bir göçmen Yahudi olan Lewis Milestone tarafından yönetilen, Erich Maria Remarque'ın savaş karşıtı romanının bu uyarlaması, 1914'teki vatansever savaş çağrısına inanan Alman gençliğine odaklandı. Ama Milestone'un belirttiği gibi, amaç "yeni fikirlere sahip olmak"tı. .. izleyicinin bilincinde oluşturmak". Normal anlatı stratejilerini tersine çevirerek, filmin başında gençleri savaşa soktu: aksiyon "duygusal olarak azalır" ama "fikirler entelektüel olarak büyür". Yani genç, zengin finansörlerin ve onların vatansever liderlerinin ölümü yarattığını, yeni nesli yaşlılarının medeniyetine karşı öfkeli ve düşmanca bırakarak fark eder.
(Hareketli kameranın tanıtılmasından önce) film sahne gibiydi... Herhangi bir pozisyondan çekim yapıp oyuncuyu takip edebiliyorduk.
Bana öyle geliyor ki, Ölüler Komitesi'nin soruşturmalarının histerisi, yalnızca halkın saldırdıkları örgütlere ve hareketlere olan inancını güçlendirmeyi başardı. Kendim ve sinema endüstrisinin üyeleri için, şu anda faşist saldırganlığın kurbanı olan demokrasilere yaptığımız yardım, Amerikan karşıtı eylemler olarak yanlış yorumlanabiliyorsa, o zaman belki de Dies Komitesi'nin demokrasi kelimesinin kendi çevirisi vardır.
Ulusal, eyalet ve topluluk düzeyinde son cadı avlarının yol açtığı bir korku ve psikoz kasabayı sarıyor. resimlerin fikirlerden arındırılmasını istemedi; kavram kendi kendine empoze edildi.
İkinci Dünya Savaşı gazileri Danny Ocean ve Jimmy Foster, 82. Hava İndirme'deki birimlerinden dokuz yoldaşını aynı anda beş Las Vegas kumarhanesini soymak için işe alır: Sahara, Riviera, Desert Inn, Sands ve Flamingo.
Çete, ayrıntılı bir Yılbaşı Gecesi soygununu askeri bir operasyonun hassasiyetiyle planlar. Josh Howard, diğerleri çeşitli kumarhanelerde iş bulurken, çöp kamyonu süren bir temizlik işçisi olarak işe başlar. Sam Harmon, otelin salonlarından birinde eğleniyor. Yıkım ücretleri bir elektrik iletim kulesine yerleştirilir ve yedek elektrik sistemleri her kumarhanede gizlice yeniden bağlanır. Yılbaşı gecesi gece yarısı, kule havaya uçar ve içerideki adamlar gizlice kafeslere girer, kasiyerleri tutar ve ganimet torbalarını otellerin çöp kutularına atarken, Las Vegas Strip kararır. Josh'un kullandığı bir çöp kamyonu poşetleri alır ve polis ablukasından geçer. Her şey bir aksamadan gitmiş gibi görünüyor.
Ancak çetenin elektrikçisi Tony Bergdorf, Strip'in ortasında kalp krizinden öldü. Bu, herhangi bir bağlantı olup olmadığını merak eden polisin şüphelerini artırıyor. Reformcu gangster Duke Santos, kumarhane patronlarının parasını bir yüzde karşılığında geri almayı teklif ediyor. Soygun iyi organize edildiğinden, yeraltı dünyası bağlantıları ona karışmadıklarını söyleyene kadar bunun bir mafya operasyonu olduğunu varsayar. Ancak Duke, Foster'ın annesiyle nişanlıdır ve Foster ve Ocean'ın orduda birlikte savaştıklarını, beklenmedik bir şekilde Las Vegas'ta olduklarını söyler. Duke ayrıca polisten Bergdorf'un askeri sicilini öğrendi. Bergdorf'un cesedi morga ulaştığında, Duke bulmacayı bir araya getirdi.
Duke hırsızlarla yüzleşir ve alacaklarının yarısını talep eder. Çaresizlik içinde, parayı Bergdorf'un tabutuna saklarlar ve dul eşi için 10.000 dolar ayırırlar. Grup, tabut San Francisco'ya gönderildikten sonra Duke'e hiçbir ödeme yapmadan paranın geri kalanını geri almayı planlıyor. Cenaze müdürü Bergdorf'un dul eşini cenazenin cesedin yakıldığı Las Vegas'ta kalan tüm parayla birlikte yapması için ikna edince bu plan geri teper.
Peter Lawford'a filmin temel önermesinden ilk kez, bu fikri bir benzin istasyonu görevlisinden duyan yönetmen Gilbert Kay anlatmıştı. Lawford, 1958'de William Holden'ın liderliğini öngörerek hakları satın aldı. [4] Frank Sinatra bu fikirle ilgilenmeye başladı ve proje üzerinde çeşitli yazarlar çalıştı. Lawford, Sinatra'ya hikayeyi ilk anlattığında, Sinatra şaka yaptı, "Filmi unutun, işi çekelim!" [4]
Animasyonlu başlık dizisi Saul Bass tarafından tasarlanmıştır. [5] Filmin kapanış çekimi, ana kadronun cenaze evinden uzaklaşırken arkalarında Sands Hotel kayan yazıyla isimlerini manşet olarak listelediğini gösteriyor.
Ocean's 11 Edit
Film adını bu 11 kişilik gruptan alıyor: [ kaynak belirtilmeli ]
Hollywood'un Hitler'e Nasıl Yardım Ettiğinin Ürpertici Tarihi (Özel)
Yıkıcı ayrıntılarla, tartışmalı yeni bir kitaptan bir alıntı, Alman şirketlerini korumak için can atan büyük stüdyoların, Nazilerin senaryoları sansürlemesine, Yahudilerin kredilerini kaldırmasına, filmleri durdurmasına ve hatta bir MGM yöneticisini Yahudi karısından boşanmaya nasıl zorladığını ortaya koyuyor.
Ben Urwand
- Bu makaleyi Facebook'ta paylaş
- Bu makaleyi Twitter'da paylaşın
- Bu makaleyi e-postada paylaşın
- Ek paylaşım seçeneklerini göster
- Bu makaleyi Yazdır'da paylaşın
- Bu makaleyi yorumda paylaşın
- Bu makaleyi Whatsapp'ta paylaşın
- Bu makaleyi Linkedin'de paylaşın
- Bu makaleyi Reddit'te paylaşın
- Bu makaleyi Pinit'te paylaşın
- Bu makaleyi Tumblr'da paylaş
- Bu makaleyi Facebook'ta paylaş
- Bu makaleyi Twitter'da paylaşın
- Bu makaleyi e-postada paylaşın
- Ek paylaşım seçeneklerini göster
- Bu makaleyi Yazdır'da paylaşın
- Bu makaleyi yorumda paylaşın
- Bu makaleyi Whatsapp'ta paylaşın
- Bu makaleyi Linkedin'de paylaşın
- Bu makaleyi Reddit'te paylaşın
- Bu makaleyi Pinit'te paylaşın
- Bu makaleyi Tumblr'da paylaş
Bu hikaye ilk olarak The Hollywood Reporter dergisinin 9 Ağustos sayısında yayınlandı.
1930'lar Hollywood'un altın çağlarından biri olarak kutlanır, ancak tartışmalı yeni kitabından özel bir alıntıda, İşbirliği: Hollywood'un Hitler'le Paktı (Harvard University Press, 9 Eylül'de satışta), Harvard doktora sonrası araştırmacı Ben Urwand Hollywood'un geçmişinin daha karanlık bir yüzünü ortaya çıkarıyor.
ABD ve Almanya'daki çok sayıda arşiv belgesine dayanarak, Hollywood'un işini korumak için II.
Gerçekten de, “işbirliği” (ve Almanca çevirisi Zusammenarbeit), stüdyo yetkilileri ile Naziler arasındaki yazışmalarda düzenli olarak geçen bir kelimedir. Sözcük modern kulaklar için anlamla dolu olsa da, o dönemde günlük kullanımı, her iki tarafın da ticareti korumak için farklılıklarını yumuşatmaya istekli olduğunun altını çizdi.
Naziler, stüdyolar işbirliği yapmadığı takdirde, Hitler 1933'te iktidara geldikten sonra Almanya'da oynanan 250'den fazla Amerikan filmini hariç tutmakla tehdit etti. Birinci Dünya Savaşı'ndan önce, Alman pazarı dünyanın en büyük ikinci pazarıydı ve Büyük Buhran sırasında küçülmüş olsa da stüdyolar geri döneceğine inanıyor ve ayrılırlarsa bir daha geri dönemeyeceklerinden endişeleniyorlardı.
Universal'ın 1930 sürümünde yapılan toptan değişikliklerle başlayarak Batı cephesinde her şey sakin, Hollywood, onay için Alman yetkililer tarafından düzenli olarak senaryolar ve bitmiş filmler yayınladı. Almanya'yı kötü gösterdiğini düşündükleri sahnelere veya diyaloglara itiraz ettiklerinde, Nazileri eleştirdiklerinde veya Yahudilere yapılan kötü muamele üzerinde durduklarında, stüdyolar onları barındırır ve dünyanın başka yerlerinde gösterilenlerin yanı sıra Amerikan versiyonlarında da kesintiler yaparlardı.
Sadece sahneler değildi: Nazi baskısı, ırkçılığın yükselişini eleştiren tüm projeleri öldürmeyi başardı. Adolf Hitler. Aslında Hollywood 1940'a kadar önemli bir Nazi karşıtı film yapmazdı. Hitler, filmin propaganda gücüne takıntılıydı ve Naziler 1937'ler ve 8217'ler gibi Amerikan filmlerini aktif olarak desteklediler. Kaptanlar Cesur Aryan değerlerini sergilediklerini düşündükleri.
Tarihçiler, 1930'ların sonlarına kadar Almanya'da iş yapan IBM ve General Motors gibi Amerikan şirketlerini uzun zamandır biliyorlardı, ancak filmlerin kültürel gücü —, insanların ne düşündüğünü şekillendirme yetenekleri —, Hollywood’'un Nazilerle işbirliği yapmasını sağlıyor. tarihte özellikle önemli ve ürpertici bir an. — Andy Lewis
‘Zafer Bizimdir’
5 Aralık 1930 Cuma günü, Berlin'deki bir Nazi kalabalığı alışılmadık bir hedefi yakaladı: Hollywood filmi Batı cephesinde her şey sakin. Çoğu ülkede Birinci Dünya Savaşı'nın dehşetinin bir belgesi olarak kabul edilen bu belge, Almanya'da Alman yenilgisinin acılı ve saldırgan bir yeniden canlandırılması olarak görüldü.
Son zamanlarda Reichstag'daki temsillerini 12'den 107'ye çıkaran Naziler, bu ülkeye yönelik ulusal öfkeden yararlandı. Batı cephesinde her şey sakin. İlk halka açık gösterim için yaklaşık 300 bilet satın aldılar ve Alman birliklerinin Fransızlardan geri çekilmelerini izlerken, "Alman askerlerinin cesareti vardı" diye bağırdılar. Amerika'da bu kadar aşağılayıcı bir filmin yapılmış olması büyük bir utanç!' Nazi propagandacısı Joseph Goebbels balkonun ön sırasından bir konuşma yaparak filmin Almanya'nın imajını yok etme girişimi olduğunu iddia etti. Yoldaşları koku bombaları attı ve fareleri kalabalığın arasına saldı. Herkes çıkışlara koştu ve tiyatro koruma altına alındı.
Nazilerin eylemleri önemli bir halk onayıyla karşılandı. Durum, Almanya'daki en yüksek sansür kurulunun filmin kaderini belirlemek için toplandığı 11 Aralık'ta doruğa ulaştı. Uzun bir tartışmadan sonra, yönetim kurulu başkanı bir yasak yayınladı: Fransız askerleri sessizce ve cesurca ölüme giderken, Alman askerleri korkuyla uludu ve çığlık attı. Film, Alman yenilgisinin dürüst bir temsili değildi —, tabii ki halk onaylamayarak tepki vermişti. Kişinin siyasi görüşü ne olursa olsun, bu resim, Savaştan acı çekmiş bütün bir Alman kuşağını gücendirdi.
Ve böylece, Berlin'deki protestolardan altı gün sonra, Batı cephesinde her şey sakin Almanya'da ekranlardan kaldırıldı. 'Zafer bizimdir!' Göbbels'in '8217 gazetesi ilan etti. “Onları dizlerinin üzerine çöktürdük!”
Hollywood'da Universal Pictures'ın başkanı, Carl Laemmle, resmini çevreleyen tartışmalardan rahatsız oldu. Almanya'da doğdu ve istedi Batı cephesinde her şey sakin orada gösterilecek. Bir temsilciye göre, şirketi “iyi bir potansiyel işi kaybetmişti, çünkü film sorunsuz bir şekilde devam edebilseydi Almanya'da muazzam bir finansal başarı olabilirdi.”
Ağustos 1931'de Laemmle, Alman Dışişleri Bakanlığı'nı rahatsız etmeyeceğine inandığı filmin yoğun bir şekilde düzenlenmiş bir versiyonunu buldu. Yeni versiyonu tanıtmak için Avrupa'ya bir gezi yaptı. Dışişleri Bakanlığı yakında desteklemeyi kabul etti Batı cephesinde her şey sakin Almanya'daki genel gösterim için, bir şartla: Laemmle, Universal'in dünyanın geri kalanındaki şubelerine, filmin tüm kopyalarında aynı kesintileri yapmalarını söylemek zorunda kalacaktı. Yaz sonunda, Laemmle istekle işbirliği yapmayı kabul etti.
Ancak aylar geçtikçe, Yahudi olan Laemmle, filminin kaderinden çok daha önemli bir şey hakkında endişelenmeye başladı. 1932'nin başlarında, “hemen hemen eminim” diye yazmıştı, “[Adolf] Hitler'in iktidara yükselişi &hellip, binlerce savunmasız Yahudi erkek, kadın ve çocuğa yönelik genel bir fiziksel saldırının işareti olacaktır. Amerikalı yetkilileri tek tek Yahudilere bakabileceğine ikna etti ve 1939'da öldüğünde en az 300 kişinin Almanya'dan çıkmasına yardım etmişti.
Yine de, tam da bu haçlı seferine giriştiği anda, Universal'daki çalışanları Alman hükümetinin emirlerini uyguluyorlardı. 1932'nin ilk birkaç ayında, Dışişleri Bakanlığı, Batı cephesinde her şey sakin El Salvador ve İspanya'da oynuyor. Şirket özür diledi. Daha sonra, Universal'in tüm dünyada talep edilen kesintileri yaptığına dair bir şikayet gelmedi.
Ertesi yıl, Laemmle Dışişleri Bakanlığı'na bir taviz daha verdi: Geri Dönüş Yolu, devamı Batı cephesinde her şey sakin. Onun oğlu, Carl Laemmle Jr., birçok resmi Almanya lehine değiştirmeyi de kabul etti. “Doğal olarak,” Dışişleri Bakanlığı,“Evrensel’'nin işbirliğine olan ilgisinin [Zusammenarbeit] platonik değil, şirketin Berlin şubesinin ve Alman pazarının iyiliği için duyduğu endişeden hareket ediyor.
1930'lar boyunca, “işbirliği” terimi, Hollywood'da meydana gelen anlaşmaları tanımlamak için tekrar tekrar kullanıldı. Stüdyo başkanları bile bu terimi benimsedi. RKO'daki bir yönetici, Almanya'yı içeren bir film yaptığında, yerel başkonsolosla 'yakın işbirliği içinde' çalışacağına söz verdi. Bir Fox yöneticisi de aynı şeyi söyledi. Alman hükümeti 1930'daki tartışmalı hava muharebe filmi için stüdyoyu cezalandırmadıysa United Artists bile 'en yakın işbirliğini' teklif etti Cehennemin Melekleri. Dışişleri Bakanlığı'na göre, “Bu işbirliği her gerçekleştiğinde, ilgili taraflar bunu hem yararlı hem de keyifli buldular.”
Bütün bunlar, Nazilerin karşı eylemlerinin bir sonucuydu. Batı cephesinde her şey sakin. Kısa süre sonra her stüdyo Alman hükümetine derin tavizler vermeye başladı ve Hitler Ocak 1933'te iktidara geldiğinde doğrudan temsilcileriyle muhatap oldular.
Bütün düzenlemedeki en önemli Alman temsilcisi, adında bir diplomattı. Georg Gyssling1931'den beri Nazi olan. 1933'te Los Angeles'taki Alman konsolosu oldu ve bilinçli olarak Amerikan film endüstrisini denetlemeye başladı. Ana stratejisi, Amerikan film yönetmeliklerinin “Madde 15.” olarak bilinen bir bölümüyle Amerikan stüdyolarını tehdit etmekti. Almanya'da yasaklanabilir. 15. Madde, Amerikan film endüstrisini düzenlemenin çok etkili bir yolu olduğunu kanıtladı, çünkü Dışişleri Bakanlığı, geniş konsolosluklar ve elçilikler ağıyla, dünyanın herhangi bir yerinde saldırgan bir resmin dolaşımda olup olmadığını kolayca tespit edebiliyordu.
Avrupa'nın Çılgın Köpeği
Mayıs 1933'te bir Hollywood senaristi Herman J. Mankiewicz daha sonra yazacak olan adam Vatandaş Kane, umut verici bir fikri vardı. Almanya'da Yahudilere yapılan muamelenin farkındaydı ve 'Neden ekrana getirmiyorsunuz?' diye düşündü. Avrupa'nın Çılgın Köpeğiarkadaşına gönderdiği Sam Jaffe, RKO'da bir yapımcı. Jaffe, hakları satın aldığı ve işini bıraktığı fikriyle çok etkilendi. Mankiewicz gibi bir Yahudi olan Jaffe, büyük bir Hollywood kadrosunu bir araya getirmeyi ve tüm enerjisini tüm dünyayı sarsacak bir resme ayırmayı planlıyordu.
Elbette böyle bir resmin yapılmaması için çeşitli güçler devreye sokulmuştu. İlk ve en önemlisi Gyssling'di. Bu noktaya kadar, Dünya Savaşı sırasında Alman ordusunu küçük düşüren resimlere karşı yalnızca 15. Maddeye başvurmuştu. Avrupa'nın Çılgın Köpeği çok daha tehditkardı: Mevcut Alman rejimine saldırdı.
Gyssling, Madde 15'i aleyhine kullanamadı. Avrupa'nın Çılgın Köpeği resmi üreten bağımsız şirketin Almanya'da iş yapmadığı basit bir nedenden dolayı. Tek bir seçeneği kalmıştı: Hollywood için filmlerde seks ve şiddeti düzenleyen Sinema Filmi Yapımcıları ve Distribütörleri Derneği'ne (halk arasında Hays Ofisi olarak bilinir), film yapılırsa Nazilerin tüm Amerikan filmlerini yasaklayabileceğini bildirin. Almanyada.
Hays Ofisi hızlı tepki verdi. Will Hays, örgütün başkanı Jaffe ve Mankiewicz ile bir araya geldi. Onları, resim için bir “korku kafalı” durumu seçmekle suçladı; bu, yapılırsa, endüstri için ağır kayıplar yaratırken onlara muazzam bir kâr getirebilir. Jaffe ve Mankiewicz, Hays'in teşebbüs edebileceği herhangi bir yasağa rağmen devam edeceklerini söylediler.
Hays'in farklı bir yaklaşım benimsemesi gerekiyordu. Temsilcisine sordu: Joseph Breen, Los Angeles'taki Hakaretle Mücadele Birliği danışma konseyine ulaşmak için. Danışma konseyi senaryoyu okudu ve Hitler ve Nazi Almanyası'na doğrudan atıfta bulunulmasının ABD'de Yahudi aleyhtarı bir tepkiye yol açabileceğini hissetti. Ancak, görünüşte hayali bir ülkeye gönderme yapacak şekilde değiştirilirse ve propaganda unsurları &hellip daha incelikli yapılırsa, film genel halkı Hitlerizm'in önemli etkilerine uyandırmanın en etkili yolu olacaktır.
Senaryo yumuşatılsa bile, Hakaretle Mücadele Birliği, Hays Ofisi'nin filme itiraz edeceğinden şüpheleniyordu çünkü büyük Hollywood stüdyoları hala Almanya'da iş yapıyordu. ADL grubundaki hiç kimse tam olarak ne kadar iş yapıldığını bilmiyordu. Bazıları Almanya'nın Yahudi aktörlerin oynadığı filmleri yasakladığını hayal etti, diğerleri Almanya'nın Yahudiler tarafından kontrol edilmesi gereken tüm şirketleri yasakladığını düşündü. Hiç kimsenin Nazilerin Almanya'da Amerikan filmlerinin dağıtımını kolaylaştırdığına dair en ufak bir fikri yoktu.
İftira Karşıtı Birlik bir test yapmaya karar verdi: Tanınmış bir senaristten bir film taslağı hazırlamasını istedi. Avrupa'nın Çılgın Köpeği bu bariz itirazların hiçbirini içermiyordu. Bu senarist daha sonra taslağı üç farklı ajana gönderdi ve hiç tereddüt etmeden hepsi ona aynı şeyi söyledi: “Bu satırda herhangi bir hikaye göndermenin faydası yoktu, çünkü büyük stüdyolar herhangi bir filme ‘beğenmedi’. bu tür filmler.”
Sonunda, Jaffe planlarından vazgeçti ve haklarını sattı. NS Avrupa'nın Çılgın Köpeği tanınmış ajana Al Rosen. Ve Hays Ofisi, Rosen'i fotoğraftan vazgeçmeye çağırdığında, Rosen, Hays Ofisini kötü niyetli müdahaleyle suçladı ve Yahudi Telgraf Ajansı'na, Nazi yetkililerinin resmi durdurmaya çalıştığını "iyi bir yetkiyle" iddia eden dikkate değer bir açıklama yaptı. Resmin daha fazla anti-Semitizmi kışkırtacağı fikriyle alay etti.
Sonraki yedi ay boyunca 'Kasım 1933'ten Haziran 1934'e kadar '8212 Rosen film üzerinde çalışmaya devam etti, ancak Hollywood yöneticilerini projeye para yatırmaya ikna edemedi. Louis B. Mayer ona hiçbir resmin yapılmayacağını söyledi: “Almanya'da çıkarlarımız var Burada Hollywood'da resim endüstrisini temsil ediyorum orada alışverişlerimiz var Almanya'da müthiş bir gelirimiz var ve bana kalırsa bu resim asla yapılmayacak. ”
Ve bu yüzden Avrupa'nın Çılgın Köpeği asla bir sinema filmine dönüşmedi. Bölüm, Hollywood'un Nazi Almanyası ile olan ilişkilerinde en önemli an oldu. Hitler'in iktidara gelişinin ilk yılında meydana geldi ve on yılın geri kalanında Amerikan filmlerinin sınırlarını belirledi.
Zusammenarbeit
1936'da stüdyolar Almanya'da büyük sansür zorluklarıyla karşılaşmaya başladı. Nazi sansürcüleri onlarca Amerikan filmini bazen belirsiz gerekçeler öne sürerek, bazen de hiçbir gerekçe göstermeden reddetmişti. Küçük şirketlerin hepsi bu noktada Almanya'yı terk etmişti ve yalnızca en büyük üç şirket — MGM, Paramount ve 20th Century Fox — kaldı. Yılın ortasına kadar, bu üç şirket, her birinin başabaşları için gerçekten 10 veya 12'ye ihtiyaç duyduklarında, sansürcüler tarafından kabul edilen toplam yalnızca sekiz fotoğrafa sahip olmayı başardılar.
Stüdyolar zor bir kararla karşı karşıya kaldılar: Almanya'da elverişsiz koşullar altında iş yapmaya devam etmek veya Almanya'yı terk etmek ve Nazileri tüm zamanların en büyük kötü adamlarına dönüştürmek. 22 Temmuz'da MGM, kalan diğer iki şirket olan Paramount ve 20th Century Fox da aynı şeyi yaparsa Almanya'dan çekileceğini duyurdu.
Paramount ve Fox hayır dedi. Almanya'da hiç para kazanmamalarına rağmen (Paramount 1936 için 580 dolar net zarar açıkladı), yine de Alman pazarını değerli bir yatırım olarak görüyorlardı. Yıllardır oradaydılar. Zorlu iş koşullarına rağmen, filmleri hala son derece popülerdi. Almanya'da bir süre daha kalırlarsa, yatırımları bir kez daha mükemmel karlar getirebilir. Ayrılırlarsa geri dönmelerine asla izin verilmeyebilir.
Önümüzdeki birkaç yıl boyunca, stüdyolar önde gelen Nazilerle aktif olarak kişisel ilişkiler geliştirdi. 1937'de Paramount, Almanya şubesi için yeni bir yönetici seçti: Paul Hırsızlar, Nazi Partisi'nin bir üyesi. Almanya'da MGM Başkanı, Frits Strengholt, Propaganda Bakanlığı'nın isteği üzerine Yahudi karısını boşadı. Bir toplama kampında sona erdi.
Stüdyolar da yeni taktikler benimsedi. Ne zaman Bize Bu Geceyi Ver ve General Şafakta Öldü Yasaklandı, Paramount Propaganda Bakanlığı'na yazdı ve her durumda neyin sakıncalı olduğu konusunda spekülasyon yaptı. Bize Bu Geceyi Ver Musevi bir besteci tarafından puanlandı, bu yüzden stüdyo bunun yerine bir Alman besteci tarafından müzik dublajı yapmayı teklif etti. General Şafakta Öldü tarafından yönetilmişti Lewis Kilometre Taşı, kim de yönetmişti Batı cephesinde her şey sakin, bu yüzden stüdyo adını kredilerden kesmeyi teklif etti.
Ocak 1938'de, 20th Century Fox'un Berlin şubesi, doğrudan Hitler'in ofisine bir mektup gönderdi: "Führer'den, onun değeri ve etkisi hakkındaki görüşlerini ifade ettiği bir notu bize verebilirseniz çok minnettar oluruz." Almanya'daki Amerikan filmlerinin Sizden bu konudaki nazik desteğinizi rica ediyoruz ve talebimizin Führer tarafından kabul edilip edilmeyeceğine dair bize kısa bir bildirim gönderebilirseniz minnettar oluruz. Heil Hitler!” Dört gün sonra, 20th Century Fox bir cevap aldı: "Führer şimdiye kadar prensipte bu tür yargılarda bulunmayı reddetti”.
Son Kesim
Nisan 1936'da Laemmle, Universal Pictures'ın kontrolünü Amerikalı finansör ve sporcuya kaptırdı. John Cheever Cowdin, kim canlandırdı Batı cephesinde her şey sakin devam filmi Geri Dönüş Yolu. “Bu hikaye ilk olarak dört ya da beş yıl önce ortaya çıktığında,” bir Universal çalışanı Hays Ofisine açıkladı, &hellip üretmekten tiksindik, çünkü sadece onun üretiminin Alman işimizi içine sokacağı tehlikeden dolayı. &hellip [S]o zamandan beri Amerikan Film Endüstrisi ile ilgili durum tamamen değişti ve şimdi bu hikayeyi üretmeye hazır ve endişeliyiz.”
Bu bildiriye rağmen, Universal Almanya'ya olan ilgisini kaybetmemişti. Şubat 1937'de Cowdin Berlin'e gitti ve ABD büyükelçisine göre William E.Dodd, Nazilere “olağandışı bir teklif” yaptı. Dodd, "Söz konusu şirket daha önce Yahudi çıkarları tarafından kontrol ediliyordu, ancak yakın zamanda yapılan yeniden yapılanmadan sonra artık Yahudi olmadığı anlaşıldı," diye yazdı Dodd, "hükümet yetkilileriyle yapılan görüşmelerden sonra &hemen bir plan düşünüldü" bu sayede, muhtemelen Alman çıkarlarıyla işbirliği içinde, şirketi Alman pazarına yeniden girebilir.
1 Nisan 1937'de Gyssling şimdiye kadarki en cesur hamlesini yaptı. Katılan yaklaşık 60 kişiye mektup gönderdi Geri Dönüş Yolu —yönetmen, oyuncu kadrosu, hatta gardırop adamı — ve gelecekte yer alacakları herhangi bir filmin Almanya'da yasaklanabileceği konusunda onları uyardı. Hareket bir kargaşa yarattı. Gyssling, Amerikan film çalışanlarını kendi topraklarındaki faaliyetleri nedeniyle doğrudan tehdit etmişti. ABD Posta Servisi'ni bireyleri korkutmak ve sindirmek için kullanmıştı. Universal, herkese konuyu bir sır olarak saklamasını söyledi, ancak haberler sızdırıldı. Birkaç aktör yasal tavsiye istedi, şikayetler Dışişleri Bakanlığı'na sunuldu. Hays Ofisi'nin bir üyesi, Gyssling'in sonunda “kötülüğü nedeniyle sınır dışı edileceğini umuyordu.”
Konu en üst düzeyde değerlendirildi. Dışişleri bakanının bir temsilcisi Alman büyükelçiliğinin danışmanıyla görüştü ve bu tür eylemlerin bir konsolosluk memurunun uygun işlevlerine girmediğine dikkat çekti. Resmi bir şikayette bulunmak istemedi ve danışmandan konuyu Alman hükümetine iletmesini istedi.
Bu arada Universal Pictures, 21 tane kesim yaptı. Geri Dönüş Yolu. Bu aşamada, filmde büyükelçinin itiraz edebileceği neredeyse hiçbir şey yoktu. O kadar çok sahne kesilmişti ki olay örgüsü neredeyse hiçbir anlam ifade etmiyordu. Almanya'da militarizmin yükselişini eleştiren son, şimdi tüm dünyada militarizmin yükselişini eleştirdi. Ancak Naziler, şirketin Almanya'ya geri dönmesine izin vermeyecekti.
Gyssling için haberler daha az kasvetliydi. Alman Dışişleri Bakanlığı, Los Angeles'taki konsolosun Amerikan vatandaşlarına gelecekte uyarılar yapmaması talimatını verdiğini açıklamak için Dışişleri Bakanlığı'na kısa ve özür dilemeyen bir mektup gönderdi. Sonuç olarak, Dışişleri Bakanlığı konuyu kapanmış olarak değerlendirdi.
Hollywood stüdyolarıyla olan tüm bu ilişkilerde Gyssling çok stratejik bir şey yapıyordu. Asıl hedefi başka bir yerdeyken, Dünya Savaşı hakkında bir dizi filme itiraz ediyordu. hakkında duyduğundan beri Avrupa'nın Çılgın Köpeği, Hollywood'un kendi perspektifinden çok daha zararlı bir film türü üretebileceğini anlamıştı: Nazi Almanya'sına saldıran bir film. Onun tepkisi Geri Dönüş Yolu dikkatle hesaplanmıştır. Stüdyoların günümüze taşınmasını engellemek için enerjisini geçmişte geçen filmlere odaklıyordu.
Nisan 1937'de, kitabın son cildi Erich Maria Açıklama‘s üçlemesi, Üç YoldaşHollywood'un başlıca malzemesi olan , Amerika Birleşik Devletleri'nde yayınlandı. Buna karşılık Tüm Batı Cephesinde Sessizlik Dünya Savaşı hakkındaydı ve Geri Dönüş Yolu sonrasıyla ilgiliydi, Üç Yoldaş 1920'lerin sonlarında, Nazilerin önemli bir siyasi güç olarak ortaya çıktığı zaman kuruldu. MGM yapımcısı Joseph L. Mankiewicz (Herman'ın kardeşi) F. Scott FitzgeraldAlmanya'da Nazizmin yükselişine güçlü bir saldırı düzenleyen bir senaryo yazan.
Hays Ofisi'nden Breen yeni senaryoyu okuduğunda panikledi. Gyssling'den dördüncü bir uyarı almıştı. Üç Yoldaşve Alman konsolosunun neler yapabileceğini tam olarak biliyordu. Mayer'e olabilecek en güçlü ifadelerle şunları yazdı: "Bu ekran uyarlaması, şirketinizin Almanya'daki dağıtım işi açısından bize çok büyük zorluklar getiriyor. &hellip [ve] diğer Amerikan üretim kuruluşları için Avrupa'da önemli zorluklara neden olabilir.”
Breen'in endişelerine rağmen, Üç Yoldaş ileri gitti. Senaryo yazarı Budd Schulberg hatırladı MGM, filmi Gyssling için göstermişti: “MGM'den Louis B. Mayer'in gerçekten Nazi Alman konsolosuyla işbirliği yapacağı ve konsolonun, Nazi'nin itiraz ettiği şeyleri ortadan kaldırmaya istekli olduğu bazı filmler vardı.& #8221 Breen, Mayer ve Gyssling arasındaki görüşmenin kaydını tutmamış olsa da, çok geçmeden elinde başka bir şey daha vardı: filmde yapılması gereken değişikliklerin bir listesi. Breen'in listeyi kendisinin bulması pek olası değildir, çünkü kendi ayrı önerileri (cinsiyet, küfür vb. ile ilgili) vardı. 10 olağandışı değişiklik içeren bu gizli belge, büyük ihtimalle Mayer'in Gyssling ile yaptıkları incelemenin sonunda derlediği listeydi. Üç Yoldaş .
Breen, birkaç MGM yöneticisiyle yaptığı toplantıda listeyi gözden geçirdi. Filmin biraz daha erken, Dünya Savaşı'nın bitişini takip eden iki yıllık dönemde geçmesi gerekiyordu. “Böylece Nazi şiddeti veya terörü ile karşı karşıya olduğumuza dair olası her türlü öneriden uzaklaşmış olacağız.” Kesilmesi gereken sahneleri okudu ve bu kesintilerin, müdahale edilmeden yapılabileceğine dikkat çekti. resmin merkezinde romantik arsa. MGM yöneticileri kabul etti. Tüm değişiklikler yapıldıktan sonra, Üç Yoldaş ne Nazilere saldırdı ne de Yahudilerden bahsetti. Resim tamamen dezenfekte edilmişti.
Gyssling'in bakış açısından, tüm saldırgan unsurların ortadan kaldırılması Üç Yoldaş önceki yıla göre davranışının gerçek yararıydı. Üçlemenin ikinci filmine o kadar dramatik tepkiler vermişti ki, şimdi üçüncü filme geçmeyi başarmıştı. Ve bu küçük bir başarı değildi, çünkü Üç Yoldaş bir Amerikan stüdyosu tarafından açıkça Nazi karşıtı ilk film olurdu. Büyük bir Hollywood prodüksiyonunun dünyayı Almanya'da olup bitenler konusunda uyarabileceği bu kritik tarihsel anda, yönetmen Nazilerin yaptığı son kurguya sahip değildi.
‘Bizi Dışarı Atın’
Hollywood ve Naziler arasındaki işbirliği 1940'a kadar sürdü. Warner Bros. Bir Nazi Casusunun İtirafları 1939'da bu B-fotoğrafının Almanya'da halen faaliyet gösteren stüdyolar üzerinde hiçbir etkisi olmadı. MGM, Paramount ve 20th Century Fox, Nazilerle iş yapmaya devam etti ve hatta MGM, Naziler 1 Eylül 1939'da Polonya'yı işgal ettikten sonra Alman savaş yardım çabalarına yardım etmek için 11 filmini bağışladı.
Savaş devam ederken, stüdyolar, en büyük dış gelir kaynaklarından ikisi olan İngiltere ve Fransa'da resimlerini dağıtmayı neredeyse imkansız buldu. Bu bağlamda, nispeten küçük Alman pazarıyla daha az ilgilendiler. MGM kısa süre sonra ilk Nazi karşıtı fotoğrafını yayınladı Ölümcül Fırtınave 20th Century Fox üzerinde çalışmaya başladı dört oğul. Naziler, 15. Maddeye başvurarak yanıt verdi ve Eylül 1940'a kadar her ikisi de Alman işgali altındaki topraklardan kovuldu.
Takip eden yıl, stüdyolar çok farklı başka bir siyasi güç nedeniyle sadece bir avuç Nazi karşıtı film yayınladı: Amerikalı izolasyoncular. İzolasyoncular Hollywood'u Amerika Birleşik Devletleri'ni Avrupa savaşına çekmek için tasarlanmış propaganda yapmakla suçladılar ve 1941 sonbaharında Kongre bir dizi duruşmada bu suçlamayı araştırdı. En dramatik an, 20th Century Fox'un başkanının, Darryl F. Zanuck, Hollywood'un heyecan verici bir savunmasını yaptı: 'Geriye bakıyorum ve o kadar güçlü ve güçlü resimler hatırlıyorum ki, Amerikan yaşam tarzını sadece Amerika'ya değil, tüm dünyaya sattılar. O kadar güçlü bir şekilde sattılar ki, diktatörler İtalya ve Almanya'yı ele geçirdiğinde, Hitler ve uşağı Mussolini ne yaptı? İlk yaptıkları şey fotoğraflarımızı yasaklamak, bizi dışarı atmak oldu. Amerikan yaşam tarzının hiçbir parçası olmak istemediler.
Ardından gelen şiddetli alkışlarda, Zanuck'ın kendi stüdyosunun daha geçen yıl Nazilerle iş yaptığına kimse dikkat çekmedi.
alıntı İşbirliği: Hollywood'un Hitler'le Paktı Ben Urwand (Harvard University Press, 9 Eylül'de satışta). Telif hakkı Ben Urwand.
Tarih
Berger veya Lewis Berger adı bugün dünya çapında renkle eş anlamlıdır. Ama aslında adın kökeni, Lewis Berger adında genç bir renk kimyagerinin, her tasarımcının ve ev sahibinin imrendiği gizli bir süreci kullanarak Avrupa'da 'Prusya mavisi' üretmeye başladığı 1760'ta İngiltere'de iki buçuk asırdan fazla bir zamana dayanıyor. Bay Berger, o zamanın çoğu askeri üniformasının rengi olan mavi rengin bu sürecini ve sanatını mükemmelleştirdi. Lewis Berger'in hayal gücüyle zenginleştirilen renk ve boya dünyasındaki yaratma ve yenilik arayışı, bitmek bilmeyen bir arayışla devam ediyor.
Berger Paints India Limited'in bir şirket olarak tarihi, 1923'te Hindistan'ın yakındaki ilk sanayi şehirlerinden birinde 2 dönümlük bir arazide hazır karışımlı sert boyalar, vernikler ve distemperler üreten küçük bir sömürge girişimi olan Hadfield's (Hindistan) Limited olarak başladı. Howrah, Bengal'deki Kalküta. Daha sonra 1947'de, Hadfield's (India) Limited'i satın alan uluslararası bir boya imalat şirketleri konsorsiyumu olan British Paints (Holdings) Limited ve böylece adı British Paints (India) Ltd olarak değişti. İlk genel müdürü olarak devralan beyefendi, Daha sonra 1962'de Bay Alfred Godwin tarafından takip edilen bir İngiliz olan Bay Alexender Vernon Niblet.
Ayrıca 1965 yılında, British Paints (Holdings) Limited'in sermayesi, Celanese Corporation, ABD tarafından satın alındı ve British Paints (India) Ltd'nin kontrol hissesi, Celanese'nin bir yan kuruluşu olan CELEURO NV, Hollanda tarafından satın alındı.
Daha sonra 1969'da Celanese Corporation, Hindistan'daki hisselerini Berger, Jenson & Nicholson, İngiltere'ye sattı Daha sonra British Paints (India) Ltd şirketi, okyanuslar boyunca çok sayıda coğrafyada faaliyet gösteren dünya çapındaki BERGER grubunun bir üyesi oldu ve bu bir başlangıç oldu. Lewis Berger'in Hindistan'daki mirası - şirketin daha sonra kıskanılacak yüksekliklere taşıyacağı. 1973 yılından itibaren şirket, ilk Hintli Genel Müdürü Bay Dongargaokar Madhukar'ın yetenekli liderliği altında endüstriyel, denizcilik ve dekoratif segmentlerde yeni nesil ürünlerin tanıtımıyla dinamik iş aşamalarından birine girdi.
1976 yılı, şirketteki yabancı holdingin, hisselerinin bir kısmının Sn. Vittal Mallya tarafından kontrol edilen UB Grubuna satılmasıyla %40'ın altına düşmesiyle şirket tarihinde bir başka dönüm noktası oldu. Şirketin dizginleri, 1980 yılında İcra Kurulu Başkanı ve Genel Müdür olarak Bay Biji K Kurien tarafından devralındı. Nihayet 1983 yılında, British Paints (India) Limited, adını Berger Paints India Limited olarak değiştirdi.
80'ler ve 90'ların tamamı, birinci sınıf emülsiyonlar ve yüksek kaliteli akrilik distemperler gibi şirketin ahırından birçok yeni ürünün piyasaya sürülmesine tanık oldu. Tüketicinin 5000'den fazla renk arasından seçim yapabileceği COLOR BANK renklendirme sistemi piyasaya sürüldü.
Harlow robinson
Harlow Robinson, Northeastern Üniversitesi'nde fahri tarih profesörüdür. Lewis Milestone: Yaşam ve Filmler (2019), Sergei Prokofiev: Bir Biyografi (1987) ve Hollywood'un Rusları, Hollywood'un Rusları (2007) ve editör/çevirmen Sergei Prokofiev'in Seçilmiş Mektupları (1998). Yazıları ve eleştirileri yayınlandı. New York Times, Los Angeles zamanları, Boston Küresi, Hıristiyan Bilim Monitörü, ve diğer yayınlar. 2010 yılında Sinema Sanatları ve Bilimleri Akademisi tarafından Akademi Film Akademisyeni seçildi.
Soğuk Savaş Endüstrisi: Louis Menand'ın “Özgür Dünya”sı ve Anne Searcy'nin “Soğuk Savaşta Balesi” Üzerine
Harlow Robinson, Louis Menand'ın “Özgür Dünya”sını Anne Searcy'nin “Soğuk Savaşta Bale”sine karşı tartıyor.
CS Lewis Zaman Çizelgesi'nin Hayatı
Clive Staples Lewis 29 Kasım'da Belfast, İrlanda'da (bugün Kuzey İrlanda) Albert J. Lewis (1863-1929) ve Florence Augusta Hamilton Lewis'in (1862-1908) çocuğu olarak dünyaya geldi. Kardeşi Warren Hamilton Lewis, 16 Haziran 1895'te doğdu.
Lewis ailesi, Belfast'ın eteklerinde bulunan 'Little Lea' adlı yeni evlerine taşındı.
Flora Hamilton Lewis, Albert Lewis'in (kocasının) doğum günü olan 23 Ağustos'ta kanserden öldü. Bu yıl içinde Albert Lewis'in babası ve erkek kardeşi de öldü. Eylül ayında Lewis, CS Lewis tarafından “Oldie’s School” veya “Belsen” olarak anılan Wynyard School, Watford, Hertfordshire'a kaydoldu. Kardeşi Warren, Mayıs 1905'te oraya kaydolmuştu.
Lewis, Haziran ayında “Belsen”'den ayrıldı ve Eylül ayında, “Little Lea”'den bir mil uzakta, Belfast'taki Campbell College'a yatılı öğrenci olarak kaydoldu ve burada ciddi bir gelişme kaydettikten sonra geri çekildiği Kasım ayına kadar kaldı. solunum güçlükleri.
Lewis, özellikle akciğer sorunu yaşayanlar için bir sağlık tesisi olarak ünlü olan İngiltere'nin Malvern kentine gönderildi. Lewis, Warnie'nin öğrenci olarak kayıtlı olduğu Malvern Koleji'ne yakın bir hazırlık okulu olan Cherbourg House'a (ki buna “Chartres” denir) öğrenci olarak kaydoldu. Jack, Haziran 1913'e kadar orada kaldı. Bu süre zarfında çocukluk Hıristiyan inancını terk etti. Eylül 1913'te Malvern Koleji'ne girdi (ki buna “Wyvern” adını verdi) ve bir sonraki Haziran'a kadar kaldı.
Nisan ayında, Lewis, 1933'te 'en eski ve en yakın arkadaşım olan erkek kardeşimden sonra' dediği Arthur Greeves (1895-1966) ile tanıştı. 19 Eylül'de Lewis, WT Kirkpatrick ile özel çalışmaya başladı ve & #8220The Great Knock, #8221 Nisan 1917'ye kadar birlikte kalacağı Great Bookham Surrey'de. William T. Kirkpatrick (1848-1921), 1874-99 yılları arasında Kuzey İrlanda, County Armagh, Lurgan Koleji'nin eski müdürüydü. Albert Lewis, 1877-79 yılları arasında Lurgan'a katıldı ve daha sonra Kirkpatrick'in avukatı oldu. Kilpatrick, 1899'da Lurgan'dan emekli olduktan sonra, özel öğrenciler almaya başladı ve Lewis'in kardeşi Warnie'yi Sandhurst'teki Kraliyet Askeri Koleji'ne kabul için başarıyla hazırlamıştı.
Şubat ayında Lewis ilk olarak, hayal gücünü güçlü bir şekilde 'vaftiz eden' ve onu derin bir kutsallık duygusuyla etkileyen George MacDonald'ın Hayaletler adlı kitabını okudu. Oxford'a ilk seyahatini Aralık ayında burs sınavına girmek için yaptı.
26 Nisan'dan Eylül'e kadar Lewis, Oxford Üniversitesi Koleji'nde öğrenciydi. Britanya'da Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden üç yıl sonra, İngiliz ordusuna katıldı ve subay eğitimi için Oxford'daki Keble Koleji'ne girdi. Oda arkadaşı Edward Courtnay Francis & #8220Paddy” Moore (1898-1918) idi. Jack, 25 Eylül'de 3. Tabur Somerset Hafif Piyade'de bir subay olarak görevlendirildi ve 19. doğum gününde Fransa'daki Somme Vadisi'nde cephe hattına ulaştı.
15 Nisan'da Lewis, Arras Savaşı sırasında Berenchon Dağı'nda yaralandı. İyileşti ve Ekim ayında görevine geri döndü ve Ludgerhall, Andover, İngiltere'ye atandı. Aralık 1919'da terhis edildi. Eski oda arkadaşı ve arkadaşı Paddy Moore, savaşta öldürüldü ve Fransa'nın Peronne kentinin hemen güneyindeki tarlaya gömüldü.
Reveille'in Şubat sayısında okul dergileri dışındaki ilk yayın olan 'Savaşta Ölüm', Lewis'in 8221 sayısı yer aldı. Dergide Robert Bridges, Siegfried Sassoon, Robert Graves ve Hilaire Belloc'un şiirleri vardı. Ocak 1919'dan Haziran 1924'e kadar Oxford Üniversitesi Koleji'nde çalışmalarına devam etti ve burada 1920'de Onur Moderasyonlarında (Yunanca ve Latin Edebiyatı), 1922'de Büyüklerde (Felsefe ve Antik Tarih) Birincilik ve Birincilik Ödülü aldı. 1923'te İngilizce. Bu süre zarfında öğretmenleri AB'yi içeriyordu. Onur Modları için Poynton, Felsefe için E.F. Carritt, F.P. İngiliz Okulu'nda Wilson ve George Gordon ve Eski İngilizce için E.E. Wardale.
Yaz aylarında, Paddy Moore'un annesi Bayan Janie King Moore (1873-1951) ve kızı Maureen, Headington Quarry'de bir ev kiralayarak Oxford'a taşındı. Lewis, Haziran 1921'den itibaren Moore'larla birlikte yaşadı. Ağustos 1930'da “Hillsboro,” Western Road, Headington'a taşındılar. 1930 yılının Ekim ayında, Bayan Moore, Jack ve Binbaşı Lewis, iki kardeşin ömür boyu kiracılık haklarına sahip oldukları mülkün mülkiyeti yalnızca Bayan Moore adına alınacak şekilde 'The Kilns' 'ı ortaklaşa satın aldı. Binbaşı Lewis ordudan emekli oldu ve 1932'de “The Kilns”'de onlara katıldı.
W.T. Kirkpatrick Mart ayında öldü. Lewis'in 'İyimserlik' adlı denemesi Mayıs ayında Şansölye'nin İngilizce Deneme Ödülü'nü kazandı. (Bu tarih itibarıyla “İyimserlik”'in herhangi bir kopyası bulunamadı.)
Ekim 1924'ten Mayıs 1925'e kadar Lewis, E.F. Carritt'in Amerika'da bir yıl boyunca eğitim izninde olmadığı süre boyunca University College'da felsefe öğretmeni olarak görev yaptı.
Lewis, 20 Mayıs'ta Oxford'daki Magdalen Koleji Üyesi seçildi ve 1954'te Cambridge'deki Magdalene Koleji'ne gidene kadar 29 yıl boyunca İngiliz Dili ve Edebiyatı öğretmenliği yaptı.
Lewis bir teist oldu: Üçleme Dönemi'nde teslim oldum ve Tanrı'nın Tanrı olduğunu kabul ettim ve diz çöküp dua ettim”. Albert Lewis 24 Eylül'de öldü.
Lewis Hristiyan oldu: Eylül ayında bir akşam Lewis, J.R.R. ile Hristiyanlık üzerine uzun bir konuşma yaptı. Tolkien (dindar bir Roma Katoliği) ve Hugo Dyson. (Bu tartışmanın özeti, They Stand Together'da Arthur Greeves için anlatılıyor.) O akşamki tartışma, Lewis'in Surprised by Joy'da kaydettiği ertesi günkü olayı ortaya çıkarmak açısından önemliydi: “When we [Warnie ve Jack] [motosikletle Whipsnade Hayvanat Bahçesi'ne] yola çıktık İsa Mesih'in Tanrı'nın Oğlu olduğuna inanmıyordum ve hayvanat bahçesine ulaştığımızda inandım.
Sonbahar dönemi, Lewis'in 'Inklings' adlı bir arkadaş çevresinin bir araya gelmesinin başlangıcı oldu. Sonraki 16 yıl boyunca, 1949'a kadar, Perşembe akşamları Jack'in Magdalen Koleji'ndeki odalarında buluşmaya devam ettiler. ve Pazartesi veya Cuma günleri öğle yemeğinden hemen önce, yerel halk tarafından “The Bird and Baby” olarak bilinen bir pub olan “The Eagle and Child”'in arka odasında. Üyeler arasında JRR de vardı. Tolkien, Warnie, Hugo Dyson, Charles Williams, Dr. Robert Havard, Owen Barfield, Weville Coghill ve diğerleri. (Bu özel grubun tam bir açıklaması için Humphry Carpenters The Inklings'e bakın.)
Prof. F.P.'nin önerisiyle. Wilson, Lewis, Oxford İngiliz Edebiyatı Tarihi serisi için 16. Yüzyıl İngiliz Edebiyatı kitabını yazmayı kabul etti. 1954'te yayınlandı, bir klasik oldu.
Lewis, Aşk Alegorisi (ortaçağ geleneğinde bir çalışma) nedeniyle Gollancz Memorial Edebiyat Ödülü'nü aldı.
Eylül ayında II. Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Charles Williams, Alman bombardımanı tehdidinden kaçmak için Oxford University Press ile Londra'dan Oxford'a taşındı. Daha sonra “The Inklings”'in düzenli bir üyesi oldu.
2 Mayıs'tan 28 Kasım'a kadar The Guardian, haftalık taksitler halinde 31 adet “Screwtape Letters” yayınladı. Lewis'e her mektup için 2 sterlin ödendi ve parayı hayır kurumuna verdi. Ağustos ayında BBC üzerinden Çarşamba akşamları 7:45-8:00 arasında dört canlı radyo konuşması yaptı. Postaya gelen soruları yanıtlayan 15 dakikalık ek bir oturum 6 Eylül'de yayınlandı. Bu görüşmeler “Doğru ve Yanlış” olarak biliniyordu.
“Sokratik Kulüp”'in ilk toplantısı 26 Ocak'ta Oxford'da yapıldı. Ocak ve Şubat aylarında Lewis, Pazar akşamları 4:45-17:00 saatleri arasında “Hıristiyanların Neye İnandığı konusunda beş canlı radyo konuşması yaptı. .” 20 Eylül - 8 Kasım tarihleri arasında saat 14:50 - 15:05 arasında sekiz ardışık Pazar günü Lewis, “Hıristiyan Davranışı” olarak bilinen bir dizi canlı radyo konuşması yaptı.
Şubat ayında, Durham Üniversitesi'nde Lewis, daha sonra The Abolition of Man olarak yayınlanan üç derslik bir seri olan Riddell Anma Derslerini (On Beşinci Seri) verdi.
22 Şubat - 4 Nisan tarihleri arasında, art arda yedi Salı günü, 22:15 - 22:30 saatleri arasında Lewis, 'Kişiliğin Ötesinde' olarak bilinen önceden kaydedilmiş konuşmaları verdi. Birlikte ele alındığında, Lewis'in BBC radyo yayını konuşmalarının tümü sonunda Mere Christian başlığı altında yayınlandı. 10 Kasım 1944'ten 14 Nisan 1945'e kadar The Great Divorce, The Guardian'da haftalık bölümler halinde yayınlandı. (The Guardian, 1951'de yayınını durduran ve Manchester Guardian ile hiçbir bağlantısı olmayan dini bir gazeteydi.)
Lewis'in en yakın arkadaşlarından biri olan Charles Williams, 15 Mayıs'ta öldü.
Lewis, St. Andrews Üniversitesi tarafından fahri İlahiyat Doktoru ile ödüllendirildi.
2 Şubat'ta, daha sonra Cambridge'de Felsefe Profesörü olan Elizabeth Anscombe, Socratic Club Anscombe'un argümanına verdiği 'Bay CS Lewis'in 'Doğalcılığın Kendi Kendini Reddettiğine İlişkin Argüman'a verdiği yanıt'ı okudu. Mucizeler'in 3. Bölümünü 1960'ta Fontana tarafından yeniden basıldığında gözden geçirin. Aynı yıl içinde Lewis, Kraliyet Edebiyat Cemiyeti üyeliğine seçildi.
Narnia Günlükleri serisinin ilk kitabı. Aslan, Cadı ve Dolap, serbest bırakılır. Dizi son derece popüler oldu ve Giysi dolabı Lewis'in en kalıcı ve sevilen kitaplarından biridir.
Bayan Moore 12 Ocak'ta öldü. Bir önceki Nisan'dan beri Oxford'daki bir huzurevine kapatılmıştı. Oxford'daki Headington Quarry'deki Holy Trinity Kilisesi'nin bahçesine gömüldü. Lewis, Oxford'daki Şiir Profesörü pozisyonu için yapılan seçimi C. Day Lewis'e kaybetti. Aralık ayında, Britanya İmparatorluğu Nişanı'na seçilmeyi reddetti.
Lewis, Quebec'teki Laval Üniversitesi tarafından fahri Doktora derecesi ile ödüllendirildi. Eylül ayında, kendisinden on beş yaş küçük olan Joy Davidman Gresham ile (d. 18 Nisan 1915 – d. 13 Temmuz 1960) ilk kez tanıştı.
Haziran ayında Lewis, Cambridge'de Ortaçağ ve Rönesans Edebiyatı Kürsüsü'nü kabul etti. Açılış Konuşmasını, “De Description Temporum”'i 56. doğum gününde verdi ve son eğitimini 3 Aralık'ta Oxford'da verdi.
Lewis, Ocak ayında Cambridge'deki görevlerini üstlendi. Cambridge'deki yılları boyunca, dönem boyunca Cambridge'deki Magdalene College'da, hafta sonları ve tatillerde Oxford'daki The Kilns'de yaşadı. Lewis, Oxford'daki Magdalen Koleji'nin Onursal Üyesi ve aynı zamanda İngiliz Akademisi Üyesi seçildi.
Lewis, Son Savaş'ın tanınması için Carnegie Madalyası aldı. 23 Nisan'da, İngiliz göçmen yetkilileri tarafından sınır dışı edilme tehdidini önlemek için Joy Davidman ile Oxford Kayıt Bürosunda resmi bir evlilik yaptı. Aralık ayında, Wingfield Hastanesi'nde İngiltere Kilisesi'nin ayinlerine uygun olarak bir başucu evliliği yapıldı. Joy'un ölümünün yakın olduğu düşünülüyordu.
1957 yılı boyunca Joy, kansere yakalandığı son derece yakın bir dönemden sonra olağanüstü bir iyileşme yaşadı. 1958 yılının Temmuz ayında Jack ve Joy, 10 günlük bir tatil için İrlanda'ya gittiler. 19 ve 20 Ağustos'ta Londra'daki The Four Loves üzerine on konuşmanın kasetlerini yaptı. Lewis, Oxford Üniversitesi Koleji Onursal Üyesi seçildi.
Lewis, Manchester Üniversitesi tarafından fahri Edebiyat Doktoru derecesi ile ödüllendirildi.
Joy'un kanserinin geri döndüğünü öğrendikten sonra Jack ve Joy, Roger Lancelyn Green ve eşi Joy ile birlikte 3-14 Nisan tarihleri arasında Atina, Miken, Rodos, Herakleon ve Knossos'u ziyaret ederek Yunanistan'a gittiler. Dönüşte Pisa'da bir günlük mola verildi. Joy, Yunanistan'dan döndükten kısa bir süre sonra, 13 Temmuz'da 45 yaşında öldü.
Oscar Vault Pazartesi – Fareler ve İnsanlar, 1939 (yön. Lewis Milestone)
"Hollywood tarihinin en büyük yılı" olarak kabul edilen 1939 hakkında yazmak için uzun bir süre (neredeyse bir yıl) bekledim. (çok teşekkür ederim, TCM ve 31 Günlük Oscar'ınız!). Bu filmleri izledikten sonra, hakkında yazacak bir tane seçmeye geldi. Bu da zordu çünkü Rüzgar gibi Geçti gitti (o yılın kazananı) tüm zamanların en sevdiğim ikinci filmi. Yani bu kesinlikle bir “Oscar yanlış anladı” yazısı değil, onun yerine yılın en az konuşulan filmlerinden biriyle gitmeye karar verdim. Bu, Steinbeck'in aynı adlı yürek burkan romanının en iyi uyarlaması olmalı. Filmle ilgili her şey mükemmel. Film dört dalda Oscar'a aday gösterildi, ancak tek bir ödül alamadı: En İyi Ses Kaydı, En İyi Orijinal Müzik, En İyi Puanlama ve En İyi Film. O yılki diğer adaylar Karanlık Zafer, Hoşçakalın Bay Chips, aşk ilişkisi, Bay Smith Washington'a Gidiyor, Ninotchka, Posta arabası, Oz sihirbazı, Uğultulu Tepeler ve kazanan Rüzgar gibi Geçti gitti.
Beni asıl etkileyen bu filmin ne kadar basit olduğuydu. Bu döneme ait filmlerin bazen olduğu gibi aşırı duygusal değildi. Sadece kahramanlarını tam olarak kitapta gördüğümüz gibi sundu. Lennie ve George'un ilişkisi hiç de zorlanmış hissetmiyor, birçok yol filmi dostum resminden daha organik.Çiftlikteki adamlar sert, ezilmiş adamlar, ama gerçek hissediyorlar, bir pastiş gibi değil. Aaron Copland'ın müziği, aşırı melodramatik olmadan, tonu yine mükemmel bir şekilde belirliyor. Lewis Milestone, dünyaya getirdiği aynı zarif, hafif dokunuşu getiriyor. Hepsi Batı Cephesinde Oldukça Bununla, her iki filmin de yoğun dramatik temalarla dolu olduğunu kastediyorum, ancak Milestone'un iki filmdeki yönü asla bir kez ağır gelmiyor.
Bu film, iki ana yıldızını daha geniş kitlelere tanıtmasıyla tanınır. Burgess Meredith, George rolünde mükemmel bir şekilde rol alıyor, o eşit derecede çivi kadar dayanıklı ve eşit derecede şefkatli bir arkadaş. Meredith's George, Lennie'yi bir erkek kardeş olarak sever, onun farklı olduğunu ve ona göz kulak olacak birine ihtiyacı olduğunu erkenden fark eder. Lennie'yi beladan uzak tutmak için elinden gelenin en iyisini yapar, ancak hikaye ilerledikçe tam olarak başarılı olamayacağını biliyoruz. Yine de, hiçbir şekilde mükemmel bir adam değil. George'un gözlerinden, arkadaşı olmadan hayatın ne kadar kolay olacağını anladığını görebileceğiniz zamanlar vardır, ancak onu asla terk etmeyecektir. Lennie onun albatrosudur ve acı sona kadar onu boynuna dolayacaktır. Meredith bu filmdeki rolü için aday gösterilmese de, daha sonra 70'lerde arka arkaya iki En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu adaylığı alacaktı (1975 ve 8217'ler için). Çekirge Günü ve 1976’'ler Kayalık).
Hiçbir zaman büyük bir Lon Chaney, Jr. hayranı olmadım (her ne kadar babası Lon Chaney Sr. sessiz dönemin en sevdiğim aktörlerinden biri olsa da), bu filmi izlemeden önce onu gördüğüm tek film, 1941’'ler Kurt adam ve 1958’'ler meydan okuyanlar. Ancak bu filmi izledikten sonra hemen ve geri dönülmez bir şekilde hayranı oldum. Lennie oynaması zor bir karakter. Karakteri abartılı ve melodramatik bir şekilde oynamak kolaydır. Ancak Chaney, şimdiye kadar gördüğüm en incelikli ve dürüst performanslardan birini sergiliyor. Aslında bana 1968'lerdeki Cliff Roberston'ı çok hatırlattı. charly. Roberston, Algernon adlı bir fareyle arkadaş olan ve tartışmalı tıbbi deneylerden geçen zihinsel engelli Charly'yi oynadığı için Oscar kazandı. Ancak Chaney yapmadı. Aslında, Chaney kırk yıllık kariyeri boyunca hiçbir zaman Akademi Ödülü'ne aday gösterilmedi. Diğer performanslarından herhangi biri için bir adaylığı hak edip etmediğini bilecek kadar filmografisini görmemiş olsam da, kesinlikle bu filmdeki performansı için bir aday alması gerektiğini düşünüyorum.
Betty Field, çiftliğin sahibinin oğlu Curley'nin mutsuz karısı Mae rolünde harika. Bu karakter, her ikisi de Field'ın mükemmel bir kolaylıkla yaymayı başardığı eşit oranda masumiyet ve şiddetli cinsellik gerektirir. Abartılı bir şekilde oynanabilecek bir diğer karakter olan Field, karakterinin içinde bulunduğu kötü durumla seyirciyi empati kurmayı başarıyor. Field'ın yapabileceklerinden daha fazlasını görmek istiyorsanız, 1962’'leri görmenizi şiddetle tavsiye ederim. Alcatraz Kuşçusu, burada Field, Burt Lancaster ve Thelma Ritter ile birlikte rol alıyor.
Filmin sonuna doğru Chaney'nin Lennie'si ile Field'ın Mae arasındaki sahneyi seviyorum. İkisi çok iyi ruhlar, zor bir dünyada yaşayan hayalperestler. Kitabı okuduysanız, sahnenin nasıl gelişeceğini bilirsiniz ve bu sadece sahnenin sonundaki kalp kırıklığını artırır.
Filmin en sonu, muhtemelen şimdiye kadar gördüğüm bir film için en üzücü sonlardan biri. Kitabı okudum ve bu hikayenin birkaç film versiyonunu daha izledim, ama yine de bu sahnenin benden alıp götürdüğü duygulara hazır değildim. O kadar şefkat ve mutlak bir kalp kırıklığıyla dolu ki, o kadar zevkli bir şekilde çekildi ki, tam anlamıyla mükemmel bir yıkım.
Tarihimiz
Eski Değirmen'in hikayesi, yaklaşık iki yüzyıl önce, yerel çiftçilerin elinde tahıl çuvallarıyla Küçük Güvercin Nehri boyunca yeni inşa edilen değirmene seyahat etmesiyle başladı. Değirmene yapılan bu geziler yemek pişirmek için un ve unla sonuçlandı ve aynı zamanda sosyalleşme ve topluluk oluşturma fırsatlarıydı. Zamanla Pigeon Forge kasabamız doğdu.
Bugün, Eski Değirmen, ülkedeki sürekli çalışan en eski değirmenlerden biridir ve Amerika'da en çok fotoğrafı çekilen değirmenlerden biridir. Sizleri eşsiz tarihimize göz atmaya davet ediyoruz.
Yüzyıllar Boyunca Hikayemiz
Batıya doğru hareket eden bir yerleşimci olan Mordecai Lewis, Virginia'nın Shenandoah Vadisi'nden ayrılır ve Doğu Tennessee'ye yerleşir. Tennessee'nin ilk valisi John Sevier, Devrim Savaşı'ndan sonra Lewis gibi Virginialıları bu bölgeye gelmeye teşvik etti. 1794'te Sevier İlçesi Adli tabibi ve Barış Adaleti olarak atandı.
Lewis, Vali Blount'tan nehir boyunca toplam 151 dönüm arazi edindiği bir arazi hibesi aldıktan sonra, şimdi Küçük Güvercin Nehri olarak bildiğimiz şey boyunca evini yapıyor. Torunu daha sonra ilk değirmeni inşa edecek ve işletecekti.
Mordecai Lewis'in damadı Issac Love, Lewis'in ölümünden sonra araziyi devralır ve nehrin batı kolu boyunca demir bir demirhane inşa eder. Bir demirhane için mantıklı bir ortamdı. Tepelerde demir cevheri bulundu, ateşleri yakmak için odun kömürü oluşturmak için odun yakılabilir ve nehir büyük çekiç için bitmeyen bir güç kaynağıydı. Uzak tepelerden ve sırtlardan gelen parıltıyı gören yerliler, “Cehennemin ateşi daha parlak ya da daha sıcak olamaz” derdi.
Issac Love'ın oğlu William ve kardeşleri, mısır öğütmek için dedelerinin adını taşıyan Lewis Mill'i inşa ediyor. İşçilikleri, doğal olarak çürümeye karşı dayanıklı olan Lale kavağı (şimdi Tennessee eyalet ağacı), çamın kalbi ve baldıran otu gibi malzemeleri içeriyordu.
William Love posta müdürü olarak atandı ve ilk postane değirmenin içinde bulunuyor. Sevgi tarafından güneye göçleri sırasında nehir boyunca ağaçlara tüneyen yolcu güvercinleri ve babasının demir ocağından adını alan “Güvercin Ocağı” topluluğu doğdu.
Mason kavanoz icat edilmiştir ve kapağındaki metal vida ile ev aşçılarının yiyecekleri saklama ve saklama şeklini değiştirir. Kavanozların kullanımı kolaydır ve tekrar kullanılabilir. Yerel kaçak içki avcılarının da favorisi oluyorlar!
John Sevier Trotter, değirmen ve demirhanenin ikinci sahibi olur ve işletmesine bir kereste fabrikası ekler. Küçük Güvercin Nehri'ni değirmenin yanından geçen Trotter's Ford olarak bilinen yeni, dar kapalı bir köprü için kereste öğütüyor. İlçe genelinde yedi köprü inşa edilecek.
İç Savaş başlar. Tennessee, Birlik'ten ayrılan son eyalet oldu. Doğu Tennessee, özellikle, Birlik ve Konfederasyon arasında bölündü. Değirmen sahibi John Trotter, bir İttihatçıydı ve değirmeninin ikinci katında, Gatlinburg bölgesinde bulunan Birlik askerleri için giysi üretmek üzere gizli örgü tezgahları kurdu. Üçüncü katta da geçici bir hastane vardı. Eski Değirmen, Tennessee İç Savaş İzinde listelenmiştir.
Tabiat Ana, ani bir sel şeklinde, su çarkını nehirden aşağı yıkayarak değirmene zarar verir ve Trotter'ın köprüsünü yok eder. Topluluk, yerine yeni bir çelik köprü inşa ederek yanıt verir.
Değirmen, taşları döndürmek ve artan üretim nedeniyle daha fazla güç sağlamak için bir su türbini ekler. Buğdayı un haline getirmek için yakında valsli değirmenler eklenir.
Pigeon Forge Milling Company, şimdiki adıyla buğdayı öğüterek Silver Star, Dixie Bell ve Lily of the Valley unu haline getiriyor. Mısır unu öğütmeye devam ediyorlar.
Başka bir sel su çarkını tekrar alıp 1875'te inşa edilen çelik köprüyü yıktığında Tabiat Ana yine kazanır. Bir sonraki ikame tek şeritli beton bir köprüdür. Köprü daha sonra 1960'larda genişletildi.
Işık olsun! Pigeon Forge Power & Light aracılığıyla değirmen, toplum için elektrik üretmeye başlar. 1933 yılına kadar Sevierville şehrinden Pigeon Forge'a elektrik akışı olmadı.
Büyük Buhran ülke çapındaki işletmeleri etkiliyor. Değirmen Bank of Sevierville'in eline geçer ve 6 ay sonra Fred Stout tarafından 1933'te satın alınır. Stout ailesi, değirmeni kızları Kathy Stout Simmons'a devrederek 62 yıl boyunca değirmenin en uzun sahibi olacaklardır.
Başkan Franklin D. Roosevelt, Newfound Gap'teki Great Smoky Mountains Ulusal Parkı'nı, parkın merkezinde bulunan dağ geçidini ve bugün hem Tennessee hem de Kuzey Carolina'da parkın içinden geçen yolun adını adadı. Büyük Smoky Dağları için turizm gerçekten canlanmaya başladı.
Douglas Ferguson, bu bölgenin yerel kırmızı kilinin nasıl güçlü ve güzel çanak çömlek yaptığını fark ediyor. John Sevier Trotter tarafından inşa edilen 100 yıllık bir tütün ambarında Pigeon Forge Pottery'e başlar ve daha sonra, bugünkü Pottery House Cafe'nin bulunduğu yan taraftaki evini inşa eder. Ferguson, ünlü bir Amerikan çömlekçisi olur.
Bu resmi! Eski Değirmen adını alır. Pigeon Forge'da turizm gelişmeye başlar ve şehir, daha fazla otomobil trafiğine yer açmak için park yolunu genişletir.
Pigeon Forge bir belediye olarak bünyesine katılmıştır. Rebel Railroad turistik cazibe merkezi açılır. Daha sonra Dollywood olacaktı.
Rebel Railroad turistik cazibe merkezi Pigeon Forge'da açılır.
10 Haziran'da Eski Değirmen, toplum için önemi ve Ulusal Tarihi Yerler Kaydı'na yerleştirilerek Amerikan tarihindeki yeri ile tanınır.
Sadece 147 yıllık kullanımdan sonra Old Mill'in orijinal bileme taşlarının değiştirilmesi gerekiyor. 1830'da kesinlikle iyi bir satın alma işlemiydiler!
Adını Sevier's County'nin ünlü country süperstarı Dolly Parton'dan alan Dollywood, Rebel Railroad'un yerine açılıyor. Dollywood şimdi Tennessee'nin en çok ziyaret edilen ücretli cazibe merkezi.
Üç aile - Blantons, Frizzells ve Berriers - Eski Değirmen'in yanına Cornflour Restaurant'ı inşa ediyor. Adını Eski Değirmen'deki ürünleri kullandıkları için alan restoranın misyonu, aileleri bir araya getirmek, onları iyi beslemek ve geri dönmeye davet etmekti.
Ünlü çömlekçi Douglas Ferguson ölür, ancak Eski Değirmen, Ferguson'un stüdyosunda ve iş yerinde Güvercin Nehri Çömlekçiliğini yaratırken ruhu yaşamaya devam eder.
Ferguson'un evini bugün The Pottery House Cafe & Grille olarak bilinen bir restorana dönüştürüyoruz. Yan taraftaki stüdyomuzda yapılan çömleklerde servis yapmaya başlıyoruz ve caddenin karşısındaki değirmenimizden aldığımız tahıllarla günlük taze ekmekler pişiriyoruz.
Old Forge Damıtımevi açılır ve bir zamanlar burada yaşayan İskoç-İrlandalı yerleşimcilerin eski zamanların viski yapma geleneğini sürdürür. Ödüllü içki fabrikası için tahıl, Eski Değirmen'den geliyor ve harcanan tahıl, caddenin karşısındaki fırınımıza gidiyor.
Amerikan Seyahat Yazarları Derneği, Eski Değirmeni koruma ve koruma için Phoenix Ödülü ile onurlandırdı.
Old Mill Restaurant, 25. yılını sıcak bisküviler, ev yapımı cevizli turta, kızarmış tavuk ve Old Mill ailesinin bir parçası haline gelen birçok mutlu müşteriyi kutluyor.
Amerikan Deneyimi
Yüksek Mahkeme, Otobüs Ayrımcılığını Anayasaya Ayırdı (1956)
Afrikalı Amerikalılar bir yıldan fazla bir süre boyunca Alabama, Montgomery otobüs sistemini boykot ettikten sonra, yerel otobüs şirketi çok fazla gelir kaybettiği için otobüslerinin ayrımını kaldırmayı kabul etmişti. Ancak şehir ve eyalet, otobüs şoförlerinin Jim Crow yasalarını uygulamaya devam etmesi konusunda ısrar etti. Bir Federal Bölge Mahkemesi daha sonra otobüslerde ayrımcılığın yasa dışı olduğuna karar verdi. Yüksek Mahkeme, Kasım 1956'da Browder - Gayle davasında, NAACP avukatlarına büyük bir zafer kazandıran bu kararı onayladı. Ertesi ay, Yüksek Mahkeme bu kararın temyizine bakmayacağına karar verdiğinde, otobüs entegrasyonunu geciktirmek için tüm yollar tükenmişti. Ertesi gün, 21 Aralık 1956'da binlerce siyah binici yeniden otobüse bindi ve seçtikleri herhangi bir koltukta oturdular. Ancak sıkıntılar bitmedi. Otobüslere ateş açıldı ve Rahip Ralph Abernathy'nin evi ve kilisesi bombalandı. Protestoların başarısı, boykot liderlerinin başka bir yükselen topluluk lideri olan Dr. Martin Luther King, Jr.'ın başkanı olduğu Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı'nı kurmalarına yol açtı.
1960 Cumhurbaşkanlığı Seçimi
1960 cumhurbaşkanlığı seçimleri tarihteki en yakın seçimlerden biriydi. Kampanya sırasında, Cumhuriyetçi Richard M. Nixon ve Demokrat John F. Kennedy, Güneyli seçmenleri yabancılaştırmaktan korktukları için çoğunlukla medeni haklar sorunlarından kaçındılar. Aynı yılın Ekim ayında, sivil haklar lideri Martin Luther King, Jr. Atlanta'daki bir oturma eyleminde tutuklandı. Haber Kennedy kampanyasına ulaştı ve iki yardımcı, Harris Wofford ve Sargent Shriver, adayın King'in karısı Coretta Scott King'e sempatik bir çağrı yapmasını sağladı. Bu arada, Robert Kennedy davada yargıcı aradı.
Kennedy kardeşlerin destek gösterisinden sonra Martin Luther King, "Hepimizin Nixon düğmemizi çıkarma zamanı geldi" dedi. Eyaletteki Demokrat partiler Güney'deki siyasi süreci kilitledikleri için, beyzbol harikası Jackie Robinson ve diğer Afrikalı Amerikalılar Cumhuriyetçi adayı destekliyorlardı. Cumhuriyetçiler, Abraham Lincoln, özgürleşme ve On Beşinci Değişiklik günlerinden beri Afro-Amerikan oylarını çekmişti. Şimdi bu destek geleneği ortadan kalktı - Kennedy siyah oyların yüzde 68'ini aldı ve başkanlığı kazandı.
Eyaletler Arası Seyahatin Ayrımcılığının Kaldırılması (1960)
John F. Kennedy'nin göreve başlamasını takip eden aylarda, sivil haklar aktivistleri, başkanın konuyla ilgili yeni bir yasa çıkarmaması karşısında hayal kırıklığına uğradılar. Ancak, Yüksek Mahkeme Aralık 1960'ta eyaletler arası otobüslerin ve otobüs terminallerinin entegre edilmesi gerektiğine dair bir karar vermişti. Bu yasal gelişme, Irk Eşitliği Kongresi (CORE) üyelerine Washington DC'den New Orleans, Louisiana'ya Greyhound otobüslerine binme konusunda ilham verdi. Freedom Riders olarak bilinen siyah beyaz gönüllüler, yasanın Jim Crow'un ülkesinde uygulanıp uygulanmayacağını öğreneceklerdi. CORE direktörü James Farmer, "Yapmamız gereken şey, federal hükümetin federal yasayı uygulamamasını, onların federal yasayı uygulamaktan daha politik olarak daha tehlikeli hale getirmekti. Bu gerçekten sivil itaatsizlik değildi, çünkü biz olurduk. Sadece Yüksek Mahkeme'nin yapmaya hakkımız olduğunu söylediği şeyi yapıyoruz."
Yüksek Mahkeme, Ole Miss'in Bütünleşmesini Emrdi (1962)
1954'te Brown v. Board of Education davasında, ABD Yüksek Mahkemesi devlet okullarının entegrasyonuna karar verdi. Dönüm noktası niteliğindeki karar, Afrika kökenli Amerikalılara, pratikte eşit olmaktan başka bir şey kanıtlamış olan "ayrı ama eşit" muamele dönemini sona erdirdi. Ancak Güney eyaletleri mahkemenin kararına karşı çıktı. Mississippi'de, Medgar Evers ve diğer Afro-Amerikalı adayların Ole Miss olarak bilinen Mississippi Üniversitesi'ne kabul edilmeleri reddedildi. Ocak 1961'de, dokuz yıllık bir Hava Kuvvetleri gazisi ve Jackson State College öğrencisi olan James Howard Meredith, kabul için başvurdu. Ole Miss. Başvurusu geri döndüğünde, NAACP hukuk ekibinin yardımıyla davasını mahkemeye taşıdı. Sorun, Meredith'in devlet tarafından finanse edilen okula gitmesine izin verilmesi gerektiğine karar veren Yüksek Mahkeme'nin önüne geldi. Beyaz Mississippians'ın öfkeli çetelerinin desteğiyle Vali Ross Barnett, Meredith'in kaydolmasını önlemek için elinden gelen her şeyi yaptı, ancak çabaları nihayetinde boşunaydı. Bir entegrasyon sembolü olarak Meredith'e yöneltilen nefret, Memphis'ten beyaz bir adamın 1966'daki "korkuya karşı yürüyüşü" sırasında eylemciyi vurup yaralamasına yol açacaktır.
Washington'da Mart (1963)
Afrika kökenli Amerikalı aktivist A. Philip Randolph, 1925'te Uyuyan Araba Taşıyıcıları Kardeşliği adlı bir birlik kurduğundan beri eşitlik için savaşıyordu. 1941'de, savaş zamanı gelişen ekonomide Afrikalı Amerikalılar için iş talep etmek için Washington'a bir yürüyüş planladı. Bu protesto, Başkan Franklin D. Roosevelt'in savunma sanayileri veya hükümet tarafından ayrımcılığı yasaklamayı kabul etmesinden sonra iptal edildi.
Yirmi yıl sonra Randolph, ülkedeki değişim oranını hızlandırmak için bir yürüyüş yapılması gerektiğine karar verdi. Başkan John F. Kennedy, sivil haklar tasarısına zarar vereceğinden korktuğu için yürüyüşün iptal edilmesini istedi. Randolph'un kararlılığı karşısında Kennedy protestoyu onayladı.
28 Ağustos 1963'te çeyrek milyon siyah beyaz insan -beklenenin iki katından fazla- bir birlik, ırksal uyum ve sivil haklar tasarısına destek gösterisiyle Washington DC'deki Lincoln Anıtı'na yürüdü. . Bob Dylan, Joan Baez ve diğer halk şarkıcıları, SNCC'den John Lewis ve diğerleri konuşma yapmadan önce kalabalığı eğlendirdi. Sivil haklar lideri Martin Luther King, Jr. en bilinen konuşmalarından birini yaptı ve toplanan kalabalığa "Bir hayalim var" sözleriyle ilham verdi.
Randolph ayrıca şunları söyledi: "Kardeş Amerikalılar, burada bu ulusun tarihindeki en büyük gösteride toplandık. Milletin ve dünyanın sayılarımızın anlamını bilmesine izin verin. Biz bir baskı grubu değiliz, bir örgüt veya örgüt değiliz. örgütler grubu, biz bir mafya değiliz. İşler ve özgürlükler için büyük bir ahlaki devrimin öncüleriyiz."
1964 Sivil Haklar Yasası
Federal Sivil Haklar Yasası'na destek, 1963 Mart'ının Washington'daki hedeflerinden biriydi. Başkan John F. Kennedy, suikasttan önce tasarıyı sunmuştu. Halefi Lyndon B. Johnson, 2 Temmuz 1964'te yasayı imzaladı. Yeniden Yapılanma dönemi yasasının birçok amacına ulaştı, 1875 tarihli Medeni Haklar Yasası, kabul edildi, ancak kısa sürede devrildi.
1964 tarihli dönüm noktası yasası, restoranlar, tiyatrolar veya oteller gibi kamu tesislerinde ırk, renk, din veya ulusal kökene dayalı ayrımcılığı yasakladı. İşe alım uygulamalarında ayrımcılık da yasaklandı ve yasa, yasanın uygulanmasına yardımcı olmak için Eşit İstihdam Fırsatı Komisyonu'nu kurdu. Kanun, adil seçim uygulamalarını yasalaştırmaya çalışsa da, siyahların oy kullanmasını reddetmek için kullanılan tüm yollar kapsanmayabilir, 1965 Oy Hakları Yasası'nın bu konuyu kapsamlı bir şekilde ele alması gerekecektir.
1964 Cumhurbaşkanlığı Seçimi
1964 başkanlık seçimlerinde, görevdeki Demokrat Lyndon B. Johnson, Cumhuriyetçi Barry Goldwater'ı sağlam bir şekilde mağlup etti. Cumhuriyetçi adaylık için daha ilerici Nelson Rockefeller'ı yendikten sonra Goldwater, yalnızca kendi Arizona eyaletinden ve Derin Güney'in beş eyaletinden seçmen oyları kazandı. Yine de Goldwater'ın adaylığı parti içinde muhafazakar bir değişime işaret ediyordu.
O yaz Atlantic City'deki Demokratik kongrede, Mississippi'den gelen delegasyon, kendisini kendi meydan okumalarıyla bulmuştu. Mississippi Özgürlük Demokrat Partisi, yalnızca beyazlardan oluşan Mississippi Demokrat Partisi delegasyonunun yerine siyah beyaz delegeler gönderdi. MFDP kuralları kendi lehlerine işledi, Başkan Johnson'ı utandırdı ve ardından onun iki "geniş" koltuktan taviz vermesini reddetti.Nominal olarak, MFDP başarısız olmuştu, ancak Fannie Lou Hamer gibi ortakçıların ve saha işçilerinin yerleşik siyasi güçlere karşı koyan televizyon görüşmeleri, daha fazla insanı politik olarak aktif olmaya teşvik etti.
Lyndon Johnson'ın "Üstünden Aşacağız" konuşması
15 Mart 1965'te, Alabama, Selma'da ulusu şok eden "Kanlı Pazar" çatışmasından birkaç gün sonra, Başkan Lyndon Johnson ulusal televizyonda yayınlanan bir konuşmada Kongre ve Amerikan halkının ortak oturumuna hitap etti. Getireceği oy hakları yasasını açıkladı. Sivil haklar aktivistlerine atıfta bulunarak, "Onların davası bizim de davamız olmalı" dedi. "[A] hepimiz. bağnazlığın ve adaletsizliğin sakat bırakan mirasının üstesinden gelmeliyiz. Ve üstesinden geleceğiz." Kapanış sözlerinde cumhurbaşkanı, sivil haklar hareketinin bir araya gelmesini istedi. Rahip Martin Luther King, Jr. ile konuşmayı izleyen bir SCLC çalışanı, bakanın yanağından bir sevinç gözyaşının süzüldüğünü hatırladı. Geçtikten sonra, Johnson'ın mevzuatı 1965 Oy Hakları Yasası olarak bilinecekti.
1965 Oy Hakları Yasası
1964 tarihli Sivil Haklar Yasası'nın büyük bir kusuru vardı. Beyazların siyahların eyalet ve yerel seçimlerde oy kullanma haklarını sistematik olarak reddetmek için kullandıkları tüm yasal ve yasadışı yöntemleri ele almıyordu. Bu ihmali düzeltmeye yönelik yasa Kongre'den geçerken, Martin Luther King, Jr. 1965 Mart'ında Selma'dan Montgomery, Alabama'ya bir yürüyüşe öncülük etti. Sonuç olarak, eylemciler Vali George Wallace'a, önündeki engelleri kaldırmasını isteyen bir dilekçe sundular. seçmen kaydı. Amerikalılar ulusal haberlerde sivil haklar hareketinin kahramanlarını gördüler ve sonra Ku Klux Klan'ın dava için gönüllü olan Michiganlı beyaz bir ev hanımı olan Viola Liuzzo'yu öldürdüğünü duydular. Oy Hakları Yasası'na destek arttı.
6 Ağustos 1965'te Başkan Lyndon B. Johnson, Alabama NAACP aktivisti Rosa Parks ile birlikte yasayı imzaladı. Tasarının önemini ortaya koyan Johnson, "Oy, adaletsizliği yıkmak ve diğer erkeklerden farklı oldukları için insanları hapseden korkunç duvarları yıkmak için insan tarafından icat edilen en güçlü araçtır" dedi.
Kerner Komisyonu Raporu (1968)
Başkan Lyndon B. Johnson tarafından atanan, Illinois Valisi Otto Kerner tarafından yönetilen bir komisyon, 1967 Detroit isyanlarının arkasındaki nedenleri araştırdı. Komisyon, Şubat 1968'de bir rapor sundu. — ayrı ve eşitsiz," dedi raporda. "Beyaz Amerikalıların hiçbir zaman tam olarak anlayamadıkları ama zencilerin asla unutamayacağı şey şudur. Gettoyu beyaz kurumlar yarattı, beyaz kurumlar onu koruyor ve beyaz toplum buna göz yumuyor."
Detroit, düzinelerce Amerikan şehrini bunaltan yarış isyanlarına karşı bağışık görünüyordu - ne de olsa yerel ekonomi mükemmeldi ve siyah kültür ve ticaret, Motown'un müziğinde gelişiyordu. Bununla birlikte, siyah mahalleleri süpürmek için tasarlanmış kentsel yenileme projeleri ortaya çıktı, Detroit polisinin taciziyle ilgili şikayetler ele alınmadı ve siyahlar otomobil endüstrisinde kariyer ilerlemelerinin sınırlarını buldu. Askeri tankların sokaklara döküldüğü beş gün süren ayaklanmaların ardından 41 kişi öldü, yüzlerce kişi yaralandı ve binlerce kişi evsiz kaldı.
Kerner Komisyonu Raporu yayınlanır yayınlanmaz, çalışma üzerinde çalışan bir dizi sosyal bilim araştırmacısı, raporun ana bulgularını ortadan kaldırdığını protesto edince tartışmalar ortaya çıktı: isyanlar aslında ırksal baskıya karşı protestolardı. Kerner Komisyonu'nun reform tavsiyeleri, federal bütçede büyük bir artışla gelen ekonomik güçlendirme önerilerini içeriyordu - ancak başkan, Vietnam'daki savaş için artan askeri maliyetler karşısında bu bedeli ödemeye isteksizdi.
1968 Seçimi
Cumhuriyetçi aday Richard Nixon, 1968 başkanlık seçimlerinde Bağımsız George Wallace ve Demokrat Hubert Humphrey'e karşı üçlü bir yarış kazandı. Kargaşa yılıydı. Büyük kargaşa, o yaz Demokrat Parti'yi sarsmıştı. Görevdeki başkan Lyndon B. Johnson, Eugene McCarthy savaş karşıtı bir platformda birçok erken delege kazandığı için yeniden seçilmemeye karar vermişti. Martin Luther King Jr.'ın öldürüldüğü haberi geldiğinde Robert Kennedy de yarışa girdi ve Indianapolis'te kampanya yürütüyordu. O yazın ilerleyen saatlerinde Kennedy, California ön seçimini kazandı ve kendisi de öldürüldü. O yıl Chicago'da düzenlenen Demokrat Parti kongresi, Belediye Başkanı Richard Daley'nin şehir polisine sokağa çıkma yasakları dayatması ve protestocuları acımasızca bastırması nedeniyle protesto ve isyanların merkezi haline geldi.
Attika Hapishane İsyanı (1971)
1971'de New York'un yukarısındaki Attika Eyaleti Islah Tesisi aşırı kalabalıktı ve mahkumların koşulları insanlık dışıydı. Mahkumların çoğunluğu azınlıktı. Mahkûm nüfusunu temsil eden beş mahpustan oluşan bir grup, yetkililere daha sık duş ve daha fazla tuvalet kağıdı gibi mütevazi değişiklikler de dahil olmak üzere reform talep eden bir mektup gönderdi. O zamanlar mahkumlara "duş" olarak haftada bir kova su ve ayda sadece bir kalıp sabun ve bir rulo tuvalet kağıdı veriliyordu. Mahkumlar ayrıca daha fazla ziyaret ve postalarının daha az sansürlenmesini istedi. Islah hizmetlerinin yeni komiseri Russell Oswald, reformları yapmak için daha fazla zaman istedi. Oswald'ın cevabının geciktirme taktiği olduğunu anlayan mahkumlar, 9 Eylül'de tesisi ele geçirdi ve 40 gardiyanı rehin tuttu. Ayaklanma sırasında yaralanan bir gardiyan hastanede öldü. Dört günlük müzakerelerin ardından, eyalet polisleri ve ıslah memurları hapishaneyi zorla geri aldılar, on rehine ve yirmi dokuz mahkûmu öldürdüler ve geri aldıkları diğer mahkûmlara gaddarca davrandılar.
Ulusal Siyah Siyasi Konvansiyonu (1972)
"Ekonomik, kültürel ve manevi depresyon Siyah Amerika'yı takip ediyor ve hayatta kalmanın bedeli genellikle ödeyebileceğimizden daha fazla görünüyor." 10-12 Mart 1972 tarihlerinde yapılan ilk Ulusal Siyah Siyasi Konvansiyonu'nun delegelerine göre bu birliğin durumuydu. Farklı grup, seçilmiş yetkililer ve devrimciler, entegrasyoncular ve siyah milliyetçiler, Baptistler ve Müslümanlardan (Martin Luther King'in dul eşleri) oluşuyordu. Jr. ve Malcolm X - Coretta Scott King ve Betty Shabazz - ikisi de katıldı). Siyahi bir belediye başkanı Richard Hatcher tarafından karşılandıkları, çoğunluğu siyahi bir şehir olan Gary, Indiana'da bir araya geldiler. Dışlanan bir grup beyazlardı (bu nedenle, entegrasyonu destekleyen bir örgüt olan NAACP'den Roy Wilkins toplantıyı eleştirdi). Katılımcılar, olasılık ruhu ve birlik ve kendi kaderini tayin etme temalarıyla desteklendi.
Delegeler, Kongre'ye orantılı sayıda siyah temsilcinin seçilmesi, okulların topluluk kontrolü, ulusal sağlık sigortası ve ölüm cezasının ortadan kaldırılması dahil olmak üzere belirtilen hedeflerle Ulusal Siyah Siyasi Gündemi oluşturdular. Haber medyası, Filistin anavatanının tanınması ve okulları entegre etmek için otobüs kullanımı hakkında en tartışmalı tartışmalara odaklandı, ancak çoğu zaman sözleşme birleştirildi.
Gündem yayınlandığında, sürecin idealist olduğu fikrine değinen bir not içeriyordu: "Amerika'daki mücadelemizin her kritik anında, yaşamımız için yeni gerçeklikler yaratmak için 'gerçekçi'nin sınırlarını acımasızca zorlamak zorunda kaldık. Gary ve ötesindeki mücadelemiz bu, çünkü yeni bir Siyah siyaseti yeni bir vizyon, yeni umut ve mümkün olanın yeni tanımlarını talep ediyor. Zamanımız geldi. Bunlar gerekli. Her şey mümkün."
Boston Okullarını Birleştirmeye Yönelik Federal Mahkeme Emri
1950'lerde ve 1960'larda, NAACP'den Ruth Batson ve diğer aktivistler, Boston devlet okullarını araştırdı ve çoğunlukla beyaz veya çoğunlukla siyah öğrencilere hizmet veren okulların personel alımı, tedariki ve bakımında muazzam farklılıklar ve eşitsizlikler buldu. Toplantılar ve mitingler düzenlediler, özgürlük okulları ve bağımsız ulaşım programları düzenlediler ve Boston okullarının ayrımcı ve eşitsiz doğasını göstermek için eyalet mevzuatı için başarılı bir şekilde lobi yaptılar. Boston Okul Komitesi, okulların temelde ayrılmış bir sistem olduğu fikrini reddetmeye devam etti ve bu ayrımı sürdürmek için adımlar attı. Böylece NAACP federal mahkemelere döndü. 1974'te ABD Bölge Mahkemesi Yargıcı W. Arthur Garrity, Jr., Boston şehrini okullarında anayasaya aykırı ve kasıtlı ayrımcılık yapmaktan suçlu buldu. Mahkeme tarafından önerilen çözüm, ırk ayrımının kaldırılmasıydı, planının en tartışmalı yönü iki yönlü otobüs seferiydi - siyah öğrencileri ağırlıklı olarak beyaz okullara ve beyaz çocukları ağırlıklı olarak siyah okullara göndermek.
Bakke Davası ve 1978'de Olumlu Eylemin Durumu
1960'ların sonlarından itibaren, yerel yönetimler ve işletmeler, Azınlıklar için Olumlu Eylem olarak bilinen bir dizi yardım programı aracılığıyla ekonomik oyun alanını düzleştirmeye çalıştı. Muhalifler Olumlu Eylemin azınlıklara haksız bir avantaj sağladığını iddia etseler de, lehte olanlar stratejinin beyazların yüzyıllardır sahip olduğu patronaj, özel deneyim ve ekonomik gücün yükselen avantajlarını azalttığını savundu. 1974'te tıp fakültesine başvuran beyaz bir başvuran olan Allan Bakke, tıp fakültesi sınıfında kendisini reddeden daha az nitelikli azınlık öğrencilerine yer verildiğinde ayrımcılığa uğradığını iddia ederek California Üniversitesi'ne dava açtı. Dosya Yargıtay'a gitti.
Bakke'nin avukatı, anayasal hakların ırksal gruplar için değil, bireyler için olduğunu savundu. Haziran 1978'de, Yüksek Mahkemenin dokuz yargıcı altı ayrı görüş bildirdi. Bazı yargıçlar, kabul sürecinde ırkın kullanılmaması gerektiğini düşünürken, diğerleri ırkın meşru bir faktör olduğunu düşündü. Mahkeme, okulun başvuru sisteminin anayasaya aykırı olduğuna karar verdi. Ancak, Adalet Yardımcısı Lewis Powell tarafından yazılan kararda, ırkın kabullerde bir faktör olarak kullanılabileceğini de belirtti.
Davadaki görüş sayısı nedeniyle, Olumlu Davanın hukuki statüsü tartışılmaya devam ediyor. 2003 yılında, Yüksek Mahkeme, Powell'ın, Michigan Üniversitesi hukuk fakültesinin kabul politikasında ırkın dikkate alınabileceği konusundaki temel görüşünü yeniden onayladı.
John Lewis: Olağanüstü bir yaşamdaki olayların zaman çizelgesi
Sivil haklar ikonu John Lewis 80 yaşında öldü
2019'da, uzun süredir Demokrat kongre üyesi ve sivil haklar simgesi, ileri pankreas kanseri tedavisi gördüğünü açıkladı.
Jim Crow'un ayrımcılığının karanlık günlerinde Alabama kırsalında doğan Temsilci John Lewis, yoksulluktan yükseldi ve sivil haklar hareketinin lideri oldu ve daha sonra Kongre'ye seçildi. İşte Lewis'in hayatındaki bazı önemli olayların bir zaman çizelgesi.
21 Şubat 1940: Alabama, Troy yakınlarında Siyah ortakçıların oğlu olarak doğdu.
1959 sonbaharı: Uzun süredir medeni haklara ilgi duyan ve Rahip Martin Luther King Jr.'ın çalışmalarından ilham alan Lewis, Nashville, Tennessee'deki üniversiteye devam ederken şiddet içermeyen çatışma üzerine bir dizi atölye çalışmasına katılır. Oturma eylemlerine, kitlesel toplantılara ve 1961'de Güney'de ırk ayrımcılığını test eden dönüm noktası “Özgürlük Gezileri”ne katılmaya devam ediyor.
Ocak 1963: Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi başkanı olarak görev yapan Lewis, Siyahların oy kullanmaları için kayıt yaptırmak için Alabama, Selma'ya gelir. Sekiz ay sonra ve Martin Luther King Jr.'ın Washington Yürüyüşü'nü düzenlemesine yardım ettikten sadece birkaç gün sonra Lewis, Selma'daki sivil haklar faaliyetleri nedeniyle 40'tan fazla kez tutuklandı.
7 Mart 1965: Lewis, şu anda Kanlı Pazar olarak bilinen şiddetli bir çatışmada Montgomery yolunda yaklaşık 600 oy hakkı yürüyüşçüsünü Selma'dan çıkarmaya çalışırken bir Alabama eyalet polisi tarafından dövülür. Hastanede iki gün geçirir.
21-25 Mart 1965: Lewis, Selma-Montgomery oy hakları yürüyüşü sırasında binlerce kişiye katıldı.
John Lewis, en sağda, Dr. Martin Luther King Jr., soldan dördüncü ve birkaç bin kişiden oluşan bir kalabalık, Montgomery, Ala., 17 Mart 1965'te adliyeye yürüyor. Soldan kimliği belirsiz bir kadın, Rahip Ralph Abernathy, James Foreman, King , Jesse Douglas Sr. ve Lewis. (İlişkili basın)
1971: Lewis, Güney Bölge Konseyi'nin bir programı olan Seçmen Eğitimi Projesi'nin yönetici direktörü olarak görevi devraldı.
5 Nisan 1977: Kongre için ilk teklifini Atlanta metrosunda yapan Lewis, ikinci turda popüler bir beyaz politikacıya kaybeder. O yılın ilerleyen saatlerinde, bir federal gönüllü ajansı olan ACTION'ı yönetmek üzere Başkan Jimmy Carter tarafından atanır.
6 Ekim 1981: Lewis, 1986 yılına kadar görev yaptığı Atlanta Kent Konseyi üyesi olarak seçilmesiyle ilk siyasi ofisini kazandı.
4 Kasım 1986: Lewis, Atlanta'nın çoğunu içeren Georgia'nın 5. Bölgesini temsil eden Kongre'ye seçildi. En son 2018'de muhalefetsiz olmak üzere 16 kez yeniden seçildi. Yalnızca bir kez oyların %70'inden azını aldı.
2001: Lewis, 2011'de Başkan Barack Obama tarafından verilen ülkenin en yüksek sivil onuru olan Başkanlık Özgürlük Madalyası da dahil olmak üzere çok sayıda ödülden biri olan John F. Kennedy'nin Yaşam Boyu Başarı Cesaret Ödülü'nü aldı.
Başkan Barack Obama, Washington'daki Beyaz Saray'ın Doğu Odasında düzenlenen bir törenle, ABD Temsilcisi John Lewis, D-Ga.'ya 2010 Başkanlık Özgürlük Madalyası'nı sunar, 15 Şubat 2011. (Associated Press)
27 Nisan 2009: Lewis ve diğer dört kişi, insani bir krizin ortasında yardım çalışanlarının sınır dışı edilmesini protesto ettikleri Sudan büyükelçiliğinde Washington'da bir gösteri sırasında tutuklandı.
8 Mart 2015: Lewis, Kanlı Pazar'ın 50. yıl dönümü anma töreninde Obama, eski Başkan George W. Bush ve Selma'daki binlerce kişiye katıldı.
22 Haziran 2016: Lewis, silah kontrol önlemleri konusundaki eylemsizliği protesto etmek için Meclis katında bir Demokrat oturma eylemine öncülük ediyor.
29 Aralık 2019: Lewis, kendisine ilerlemiş pankreas kanseri teşhisi konduğunu duyurdu.