Birkaç yeni keşif ve grev uçağı projesi üzerinde çalışmalar 1963 sonbaharında başladı. 63 Eylül'e kadar Pentagon gereksinimlerine karar vermiş ve tüm önde gelen uçak imalat şirketlerine referans şartlarını göndermiştir. Dokuz işletme yarışmaya katılma teklifi aldı. Deniz kuvvetleri, deniz ve hava kuvvetleri ile ordu yeni ekipmanın müşterisi olarak hareket etmeye hazır olduklarını ifade etti авиация. Böylece, görevlerin başarılı çözümü, uçak üreticilerine çok sayıda karlı sözleşme alma sözü verdi.
Gelecek vaat eden bir uçak için geliştirme programı LARA - Hafif Silahlı Keşif Uçağı (“Hafif Silahlı Keşif Uçağı”) olarak belirlenmiştir. Yeni saldırı uçağının gerilla oluşumlarıyla savaşabileceği ve keşif görevlerini çözebileceği varsayıldı. Malların veya askerlerin silahla taşınması da planlandı. Bu gereklilikler temelinde detaylı bir teknik görev oluşturulmuştur. LARA saldırı uçağının iki turboprop motorunu temel alan bir enerji santrali olması gerekiyordu. Makine iki kişilik iki kişilik bir ekip tarafından sürülecekti.
Uçağın çeşitli roket bomba silahları ve yerleşik silah taşıması, kargo veya insan taşıması gerekiyordu. Ekipmanın, küçük iniş sahalarında ve su kütlelerinde yüzer iniş takımı kullanılarak çalıştırılmasının sağlanması gerekiyordu. Maksimum uçuş hızı 500 km / s ile sınırlandırılmış, belirli bir bölgedeki devriye süresi 2 saatini aşmaktaydı.
Teknik görevin yayınlanmasından sonraki ilk birkaç ay boyunca, rakip şirketler projelerinin genel hükümlerinin hazırlanmasında görev aldı. Müşteriye ön projeler sunuldu, ardından ordu rekabetin “finalistlerini” belirledi. En başarılı müşteri, Kuzey Amerika, Martin ve Convair şirketlerinin gelişimini düşündü. Önerilen saldırı uçağının belirli bir benzerliği vardı, ancak bir ya da diğer özelliklerde farklıydı. Önerilen projelerin artı ve eksilerinin analizine göre, yarışmanın kazananını seçmek planlandı.
Bazı verilere göre, zaten LARA programının bu aşamasında, silahlı kuvvetlerin yapısı aynı fikirde değildi. Böylece, ordu ve Deniz Piyade Birliği, Convair şirketinin gelişimine daha fazla ilgi gösterdi. Aynı zamanda, diğer potansiyel müşteriler OV-10 Bronco projesine yöneldi. Gelecekte, bu tür anlaşmazlıklar bazı özel sonuçlara yol açtı. Özellikle, ordunun ve denizcilerin ısrarıyla prototip Model 48 uçağının geliştirilmesini ve müteakip inşaatını tamamlamaya karar verilmesine karar verildi.
Zaten Eylül ayında, 1964, tasarımın başlamasından sadece bir yıl sonra, geliştirme şirketi hafif saldırı uçağının bir prototipini sundu. Proje, çalışma adı Model 48'i ve ek Şarj Aletini taşıdı. Bu isimler altında gelişme kaldı hikayeler havacılık.
LARA uçağının çözülmesi gereken görevler için özel gereksinimleri vardı. Böyle bir teknik görev, uçağın orijinal görünümünün oluşumuna yol açtı. Yarışmanın diğer "finalistleri" gibi, Model 48 saldırı uçağı, ekipman ve kargo yerleştirme için hacimli nispeten kısa bir gövde kullanılarak iki kirişli bir şemaya göre inşa edildi. Ayrıca, gereksinimleri karşılamak için bazı karakteristik özelliklere sahip orijinal bir aerodinamik şema oluşturulmuştur. Örneğin, uçağın olağandışı kanat oranlarında farklı olması gerekiyordu.
Maksimum inşaat kolaylığı için, Convair Şarj Cihazının neredeyse bütün gövdesi alüminyumdan yapılmıştır. Bunun tek istisnası, burun konisi ve cam elyafından yapılması gereken kanat uçlarıydı. Böyle bir uçak tasarımı gerekli gücü ve kabul edilebilir ağırlığı verdi: boş makine sadece 2020 kg ağırlığındaydı.
Uçak nispeten kısa bir gövde düzeneği şekli aldı. Bir ogival nazal kaporta kullanımı için sağlanmıştır, pürüzsüz bir şekilde dikey kenarlara dönüşür. Ortak bir kokpit fenerinin bulunduğu gövdenin üst yüzeyi eliptiklere yakın bir profil aldı. Kabinin arkasındaki gövdeye bir kanat takılmıştır. Kanadın arkasında, bazı malların taşınması için önerilen gövdenin kuyruk kısmı vardı. Yapının hacminin çoğu çift kabinlidir.
Şamandıralı şasili test modelleri. Newsreel'den bir atış
Mümkün olan en kısa mesafede, motorun kanat uçlarındaki gövdesi kuyruk kirişlerine sahip tekli birimler halinde yapıldı. Motorları monte etme ihtiyacı nedeniyle, gondol-kirişlerin ön kısmı genişletilmiş bir kısma sahipti. Kuyruk parçaları daha düşük ve daha dardı. Kirişler üzerinde, orijinal tasarımın dengeleyicisi için 6,5 m'den daha büyük bir açıklığa sahip olan iki dikey omurga vardı.
Model 48, çeşitli iç yakıt depolarıyla donatılmış, sabit profilli düz bir kanat aldı. Kanadın karakteristik bir özelliği göreceli olarak küçük bir açıklıktı - 8,38 m. Ancak, 24,1 sq M kanat alanı ve nispeten küçük bir uçak kütlesi ile kabul edilebilir kaldırma göstergeleri elde etmeyi başardık. Ek olarak, kanadın önemli kısımları, performansını artıran motor vidalarıyla da üflendi. Kanat mekanizasyonu, yayları boyunca dört bölümlü kanatların yanı sıra aileronlar ve engelleyicilerden oluşuyordu. Sonuncusu, düşük hızlarda taşımayı geliştirmek için kullanıldı. Ön kenarda flepler saptı.
Testin başlangıcındaki uçak. Wikimedia Commons resmi
Yalpalama kontrolü, omurgalara yerleştirilen geleneksel dümenler ile gerçekleştirildi. Saha kontrolü için alışılmadık bir kontrol edilebilir stabilizatör tasarımı geliştirilmiştir. İkincisi, nötr konumdan diferansiyel olarak sapma ve böylece dengeleyici etrafındaki akışın yapısını değiştirebilen iki hareketli bölüme ayrılmıştır. Kanat eğriliğini değiştirerek böyle bir kontrol sistemi, tüm uçuş hızlarında gerekli özellikleri elde etmeyi mümkün kılmıştır.
Model 48 saldırı uçağının elektrik santrali, her biri 74 hp gücünde iki Pratt & Whitney Canada T8-CP-10/650 turboprop motoruna dayanacaktı. her biri. Motorlar kanat nasellerine yerleştirildi ve 2,59 m çapında üç kanatlı Hamilton Standard pervanelerle donatıldı.Kapasanın karakteristik yerleşimi nedeniyle, pervane diskleri gövde kenarlarının hemen yakınında süpürüldü. Proje ayrıca, her biri 76 hp kapasiteli Garrett AiResearch T550 motorlarını kullanma olasılığını da varsaydı.
Mürettebatın, büyük bir fenerin üstüne kapalı, ortak bir kabine yerleştirilmesi gerekiyordu. Kara hedeflerine çarptığında pilotların güvenliğini artırmak için, fenerin ön kısmı zırhlı cam aldı. Tandemdeki kokpitte iki ejeksiyon koltuğu ve iki kontrol direği vardı. Ön kokpit pilot için tasarlandı ve makineyi ve silahları kontrol etmek için gerekli tüm donanıma sahipti. İkinci pilotun yeri diğer ekipmanı aldı, çünkü bu mürettebat üyesinin görevi kuyruk bölümünde keşif yapmak ve kargo ile çalışmaktı.
Convair Model 48 saldırı uçaklarına yerleşik zırh takılmamalıdır. Mürettebat ve birimler için tek "kendi" koruma aracı, fenerden oluşan kurşun geçirmez cam paneldi. Bununla birlikte, proje ilave menteşeli zırh kullanılmasını kapsamıyordu. İstenilen kalınlıkta alüminyum plakalar şeklinde ek koruma modülleri yanlara ve gövdenin üst ve alt yüzeylerine asılabilir. Bu durumda, zırh cildin dışında, dışarıda kaldı.
Kanat mekanizasyonunun gösterilmesi. haber filmlerini çekilmiş ifadesi
Makinenin tabancası silahlı iki konteynırın montajı için kullanılan gövdenin yanlarında. Her biri için 7,62 mühimmat mühimmatlı iki 60 mm M500 makineli tüfek, kabın içine yerleştirildi. Ayrıca, proje uçağı beş dış süspansiyon düğümüyle donatmayı teklif etti. Kanat uçlarının yanında iki tane direk, diğer ikisi de gövde ve motor burcu arasına yerleştirildi. Süspansiyonun beşinci noktası gövdenin altına yerleştirildi. Merkezi alt düğümlerde, 500 kg'dan daha büyük olmayan kütleli silahlar koymak mümkündü. Diğer pilonların yük kapasitesi 270 kg ile sınırlandırılmıştır.
Saldırı yükü, 910 kg cinsinden belirlenir. Göreve bağlı olarak, makine çeşitli tiplerde füzeler ve bombalar, küçük kargo kasetleri, yangın söndürme tankları vb. Ayrıca, düşman savaşçılarına karşı kendini savunma için gerekli olan füzelerin AIM-9 Sidewinder kullanma imkanı için sağlandı.
Muhtemel uçak silahlanma. Fotoğraf Combatreform.org ve Dogswar.ru
Referans şartlarına göre, umut verici bir hafif uçak sadece yer hedeflerine karşı grev yapmak değil, aynı zamanda keşif ve çeşitli kargoların nakliyesi ile ilgili diğer bazı görevleri de çözmek içindi. Bir taşıma yükünün taşınması için, uçak arka gövdede özel bir bölme aldı. Kokpitin hemen arkasında insanların veya malların yerleştirileceği belli bir miktar vardı. Bölme boyutları ile beş paraşütçü taşımak için izin silah veya üç sedyede yaralı. İniş alanının mümkün olduğu kadar asgari hacme sahip olduğu belirtilmelidir, çünkü bunun bölmesi çok elverişli değildir. Ayrıca gövde içinde, uçağın parametrelerine karşılık gelen kargo taşıyabilir.
Asfaltsız hava limanlarında operasyon yapmak ve kalkış ve iniş özelliklerini geliştirmek için, Charger projesi gerekli tasarımın üç direkli şasisini geliştirdi. Ön büro, ana gondollarda, motorların altında, gövdenin burnundaydı. Şasinin temizlenmesi geri çevrilerek yapıldı. Müşterinin isteğine göre, tekerlekleri yüzerle değiştirmek mümkündü. Böyle bir "modernizasyon" dan sonra uçak su ile çalışabilir.
Uçuş testi Fotoğraf Airwar.ru
Model 48 uçağının toplam uzunluğu 10,61 m, kanat açıklığı 8,38 m, park yüksekliği 4,14 m, boş uçak 2020 kg ağırlığında, normal kalkış ağırlığı 3220 kg düzeyinde belirlendi, maksimum yük 3,3 t idi. kg, yakıt için - 910 kg. Tam zamanlı bir elektrik santrali kullanarak, saldırı uçağı yer hızına 530 km / saate ulaşabilir. Tavan 513 m, damıtma aralığı - 6500 km ulaştı. Savaş yarıçapı 4800 km idi. İki saat boyunca belirli bir alanda devriye olasılığı vardı. Kalkış ve iniş, 470-155 m'den daha uzun olmayan bölgelerde gerçekleştirilebilir.
Convair projesi bazı potansiyel müşterilerin dikkatini çekti, ancak bir prototip makinesi oluşturma ve test etme ihtiyacı bir süredir tartışma konusu oldu. Sonuç olarak, ordu ve denizciler karara varmayı başardılar, böylece Eylül 1964’te geliştirme şirketi ilk ve ortaya çıktığı gibi olası bir hafif saldırı uçağı keşif uçağının son prototipini çıkardı. Birkaç nedenden ötürü, prototipin yapımında, düşük güçlü T76 motorlarına dayanan alternatif bir elektrik santrali kullanmak zorunda kaldı. Bu kabul edilemez değerlere indirgenemese de uçağın genel özelliklerini olumsuz yönde etkiledi.
Havada prototip. Wikimedia Commons resmi
Birkaç hafta boyunca deneyimli bir saldırı uçağı Model 48 Şarj Cihazı gerekli zemin testlerinden geçti. 25 Kasım 1964, prototip ilk olarak hava aldı. Yakında, çeşitli potansiyel müşterileri temsil edenler de dahil olmak üzere test pilotları kapsamlı makine kontrolleri gerçekleştirdi. Bazı özelliklere göre uçağın LARA programının diğer gelişmelerinden kaybettiği tespit edildi. Aynı zamanda, kalkış ve iniş parametrelerinde de önemli avantajlar göstermiştir. Bu nedenle, 15 m yüksekliğe kaldırmak için kalkış ve uçuş için 150 m'den daha az ihtiyacı vardı. Aynı zamanda, projenin gereklilikleri, kalkış mesafesini 244 m olarak gösterdi, ayrıca makine, düşük olanlar dahil tüm uçuş hızlarında iyi kontrol edildi.
Kontrollerin sonuçlarına göre, projede gerekli değişikliklerin bir listesi hazırlandı. Müşteriler, kargo bölümünün boyutunu arttırmak ve rakiplerin aralarındaki boşluğu azaltmak için gerekli bazı iyileştirmeler yapmak istediler. Bu tür problemleri çözdükten sonra, proje askeri birimin sözleşmelerine de güvenebilir.
Umut verici bir hafif taarruz uçağı aynı anda birkaç bölüme ilgi gösterdi ve bu da test programının genişlemesine yol açtı. İşletme geliştiricisinin test pilotlarına ek olarak, silahlı kuvvetlerin ve araştırma kuruluşlarının pilotları test makinelerinde yer almaya başladı. Deneyimli bir modelin kokpitinde 48, NASA, Hava Kuvvetleri, Donanma ve ILC temsilcileriyle çalıştı. Benzer çalışmalar sonbaharın ortasına kadar devam etti 1965.
Ekim 19 Bir deniz pilotunun kontrolünde bir prototip saldırı uçağı olan 1965, 196 test uçuşuna gitti. Bu ayrılma sırasında, motorlardan biri düştü, bu da test cihazının sadece bir motor kullanarak hava alanına geri dönmesine neden oldu. İniş sırasında, uçak kararsız bir şekilde davrandı, bu da makinenin düşmesine ve tahrip olmasına neden oldu. Hasar o kadar ciddiydi ki, prototipin onarımı imkansızdı.
Model 48 Şarj Cihazını havada, sabitleyicinin tasarımını görebilirsiniz. Fotoğraf Airwar.ru
Prototip kaybolduktan sonra, proje üzerinde daha fazla çalışma söz konusuydu. LARA programının devam etmesine ilişkin tartışmalar yeniden yoğunlaştı. Yeni saldırı uçağı Convair Model 48'in geliştirilmesi ve inşası biraz zaman alırken, benzer amaçlı diğer uçaklar başarıyla test edildi ve avantajlarını gösterdi. Çok sayıda tartışma, anlaşmazlık ve istişarenin sonucu çalışmaya devam etmeyi reddetti. Bazı avantajlara rağmen, Şarj Cihazı bazı özelliklerde rakiplerinden daha düşüktü. Bu nedenle, daha fazla gelişme uygun görülmedi.
1965'in sonunda, Model 48 keşif uçağındaki tüm çalışmalar, potansiyel müşterilerden gelen ilgi eksikliği nedeniyle kısıtlandı. Ancak, LARA programı devam etti. Birkaç yıl sonra ordu yarışma kazananını seçti. Kuzey Amerika OV-10 Bronco projesiydi. On yılın sonunda, bu uçak hizmete girdi ve hizmete girdi. Programı kazandığı iddia edilen diğer projeler kapatıldı. Yine de, saldırı uçağının taslağı Convair Model 48 Şarj Cihazı "bu noktaya kadar çıkmadı".
Sitelerin malzemelerinde:
http://globalsecurity.org/
http://airwar.ru/
http://combatreform.org/
http://dogswar.ru/
http://snafu-solomon.blogspot.ru/