"Kahverengi Bombacı" lakaplı Joe Louis (1914-1981), 1937'den 1949'a kadar dünya ağır sıklet şampiyonuydu ve neredeyse on iki yıllık bir seriyle yeni bir dünya rekoru kırdı. Bir Afrikalı Amerikalı olan Louis, belki de en iyi Alman boksör Max Schmeling'e karşı yaptığı efsanevi eşleşmelerle tanınır. Schmeling, Louis'i 1936 maçında mağlup ederken, 1938'leri basın tarafından Nazi ideolojisi ile Amerikan demokratik idealleri arasındaki bir savaş olarak tasvir edildi.
Joe Louis Erken Yaşam
Joe Louis, 13 Mayıs 1914'te Alabama, Lafayette'de Joseph Louis Barrow'da doğdu. Sekiz çocuğun yedincisi ve bir köle torunuydu. Ailesi mütevazı bir yaşam sürdü: Babası Mun Barrow bir ortakçıydı, annesi Lillie Barrow ise bir çamaşırcıydı. O 2 yaşındayken babası akıl hastanesine gönderildi. Annesi kısa süre sonra yeniden evlendi ve aileyi yeni eşi Patrick Brooks ile Detroit'e taşıdı.
Joe Louis, annesinin ona Brewster Recreation Center'daki boks dersleri için verdiği keman dersleri için verdiği parayı kullanarak boksu Detroit'te keşfetti.
Joe Louis Amatör Kariyer
6”2'de Joe Louis, ringde korkutucu bir figür çizdi. 1932'de amatör devrede boks yapmaya başladı. Sert vuruşları kısa sürede ona bir dövüşçü olarak ün kazandırdı ve 1934'te açık sınıfta Detroit'in Altın Eldiven hafif ağır sıklet unvanını kazandı. Amatör kariyerinin sonunda, 54 maçın 50'sini kazanmıştı - 43'ü nakavtla. Profesyoneller için hazırdı.
Joe Louis Profesyonel Boks Kariyeri
1937'de Joe Louis, James J. Braddock'u yenerek yirmi iki yılın ilk siyah ağır sıklet şampiyonu oldu ve siyah erkeklerin ve kadınların genellikle "en son işe alınan, ilk işten atılan" olduğu Büyük Buhran sırasında Afrikalı Amerikalılara ilham kaynağı oldu. (Dövüş 2005 filminin konusu oldu Külkedisi Adam). 1939-1941 yılları arasında unvanını 13 kez savundu ve eleştirmenlerin rakiplerini “ayın serseri kulübü” üyesi olarak adlandırmasına yol açtı.
1935'in sonunda Louis, Benito Mussolini'nin İtalya'sına ve Max Baer'e karşı sembolik bir zafer olan eski ağır siklet şampiyonları Primo Carnera'yı yenmişti. Ancak 19 Haziran 1936'da Louis'i 12. rauntta nakavt eden Alman boksör Max Schmeling ile karşı karşıya geldi. Louis ilk profesyonel yenilgisini yaşamıştı ama rövanş almaya kararlıydı.
Joe Louis, Max Schmeling'e Karşı
22 Haziran 1938'de Adolf Hitler'in Aryan ırkının örnek bir temsilcisi olarak gördüğü Joe Louis ve Max Schmeling, Yankee Stadyumu'nda dramatik bir rövanşta 70.043 taraftarın önünde karşı karşıya geldi. Louis, Schmeling'i iki dakika dört saniyede yendi ve ilk turda onu nakavt etti. Basın, zaferi demokrasinin faşizme karşı kazandığı zaferin simgesi olarak ele aldı.
Joe Louis ve Ordu
İkinci Dünya Savaşı devam ederken, Joe Louis kazancının yaklaşık 100.000 $'ını Ordu ve Donanma yardım derneklerine bağışladı. 1942 yılında orduya katıldı. Hizmeti sırasında 96'dan fazla boks sergisinin parçası oldu ve iki milyondan fazla ordu mensubu için sahne aldı.
On bir yıllık ve sekiz aylık bir ağır siklet şampiyonu olan Joe Louis, o tarihteki en uzun koşudan sonra, 1 Mart 1949'da bokstan emekli oldu. Emekliliği kısa sürecekti.
Joe Louis Emeklilikten Çıkıyor
Vergi ödemediği için IRS'nin peşinden gelmesiyle, 37 yaşındaki Joe Louis 1951'de emekli oldu. 3 Ocak 1951'de Freddie Beshore'a karşı verdiği mücadelede başarılı oldu ve büyük bir geri dönüşün heyecanını uyandırdı.
Louis, 27 yaşındaki Rocky Marciano, “Brockton Blockbuster” ile karşılaştığında rakibiyle karşılaştı. 26 Ekim 1951'de ikisi New York'taki Madison Square Garden'da yüzüğe girdi. 5'10" boyunda ve sadece 185 pound ağırlığında olan Rocky, ağır siklet tarihinin en küçük şampiyonlarından biriydi, ancak onun tarafında gençler vardı. Spor köşe yazarı Red Smith maçın yazdı:
Rocky, Joe'ya sol kroşe vurdu ve onu yere serdi. Sonra Rocky ona bir kanca daha vurdu ve onu bayılttı. Onu ringin dışına nakavt eden boynuna doğru bir sağ takip etti. Ve dövüş işinin dışında. Sonuncusu gerekli değildi, ama temizdi. Paketi temiz ve düzenli bir şekilde sardı. ”
Joe Louis maçtan sonra bokstan tamamen emekli oldu. Kongre tarafından özel bir yasa tasarısının kabulü, vergi faturalarının geri kalanını bağışladı. Louis emekli olduğunda, 54 Knockout ile 68 galibiyet ila 3 kayıp (Jersey Joe Walcott ve Ezzard Charles, Louis ile 15 raund geçip kazanan tek adam dahil) rekoru kırdı.
Joe Louis'in Ölümü
Joe Louis, sonraki yıllarında finansal olarak mücadele etti. Sağlığı da giderek azaldı. Bir süre Las Vegas'ta Sezar'ın Sarayı'nda karşılama görevlisi olarak çalıştı. Kokain bağımlılığı ile mücadele etti ve 1970 yılında psikiyatrik bakıma alındı. 1977'de geçirdiği kalp ameliyatı onu tekerlekli sandalyeye mahkum etti.
Joe Louis 12 Nisan 1981'de kalp durmasından öldü. 66 yaşındaydı. Başkan Ronald Reagan tarafından tanınan bir istisna sayesinde Arlington Ulusal Mezarlığı'na tam askeri onurla gömüldü. Bugün, sadece siyahi tarihinde değil, Amerikan tarihinde de döneminin en iyi sporcularından biri olarak hayattan daha büyük bir figür olarak hatırlanıyor.
Kaynaklar
Joe Louis. biyografi.com.
Ağır Siklet Boks Tarihinin En Uzun Hükümdar 10 Şampiyonu. Spor tatili.
Bir Çağın Sonu: Joe Louis vs. Rocky Marciano. Boks.com.
Louis-Schmeling: Bir dövüşten daha fazlası. ESPN.
Asker-Şampiyon: Joe Louis ülkesi için çok şey feda etti. Ordu.mil.
Joe Louis (Barrow), “Kahverengi Bombacı.” Arlington Ulusal Mezarlığı.
13 Mayıs 1914'te doğan Joseph Louis Barrow, Munroe Barrow ve Lily Reese'in sekiz çocuğundan yedincisiydi. Babası Alabama'da bir ortakçıydı ve Joe dört yaşındayken öldü. Annesi ailesini desteklemek için çamaşır yıkadı. Joe, geniş ailesine, özellikle de derin bir dini duyguyu miras aldığı annesine yakındı. Annesi, Joe yedi yaşındayken kendi çocukları olan Patrick Brooks ile evlendi ve aile 1926'da Detroit, Michigan'a taşındı.
Brooks işini kaybettikten sonra, Joe ve erkek kardeşleri ayakkabı boyadılar, ayak işlerini yürüttüler ve aileye yardım etmek için okuldan önce ve sonra gazete sattılar. Joe ayrıca bir buz vagonu sürücüsünün asistanı olarak çalıştı. Daha sonra ağır buz taşımanın büyük omuz kaslarını geliştirmesine yardımcı olduğunu söyledi.
Bir genç olarak Joe, grubunun en iyi boksörüydü. On dokuz yaşında, 1933'te Altın Eldivenlerin Ulusal Hafif Ağır Siklet Amatör Taçını kazandı.
Louis, yüzük adını Joe Louis Barrow adını çok uzun bulan yöneticilerinden John Roxborough'dan aldı. Çok bilgili bir boksör olan Jack Blackburn, Louis'in antrenörüydü. Louis'e yumruk atmayı öğretti ve vücut koordinasyonunu geliştirmek için onunla çalıştı.
Rocky Marciano, Joe Louis'in kariyerine son verdi
Joe Louis, kariyeri boyunca bazı efsanevi savaşlar ve muharebeler oldu, ancak bunların hepsi başka bir Çiftçi Salonu ve efsane için yıkıcı bir son buldu. kayalık marciano 26 Ekim 1951'de.
37 yaşındaki Louis'in 27 yaşındaki Marciano'ya göre 6'ya 5 bahis favorisi olmasına rağmen, bu ağır sıklet müsabakası için ayar 'Boks Mekke' Madison Square Garden'dı. Bunun bir faktörü o zamandı. Eleştirmenler, Marciano'nun yenilmezlik rekoru ile alay etti ve aynı zamanda, ağır sıklet yumruklarda ağırlığın bir faktör oynadığı bir bölümde Louis'den 25 kilo daha hafif maça giriyordu.
Louis, boks kariyerinin bu anında, daha hızlı ve daha hızlı Marciano'nun bir adım gerisinde görünüyordu.
Louis de Marciano'yu uzak tutamadığı için dövüşün çoğunda geride kaldı. Kariyerinin bu noktasında, kendisinin bir kabuğuna benziyordu ve dövüşün çoğunluğu için iplerin üzerinde görünüyordu.
Sekizinci rauntta Louis, sol kroşeyle yere yığıldı. Üç deyince bir dizinin üstüne çöktü ve ayağa kalkmadan önce sekize kadar saydı. Marciano bitirmek için harekete geçti ve Louis'i halatlardan ve halka apronun üzerine gönderen bir sağla mücadeleyi bitirdi. Bu, Louis'nin kariyerinde ikinci kez durdurulmasıydı.
Louis kavgadan sonra, "Doğru olanı gördüm ama bu konuda hiçbir şey yapamadım" dedi. “Çok yorgundum. Sanırım çok yaşlıyım.
Louis'in bu açıklaması doğru olurdu, çünkü bu, 17 yıllık tarihi kariyerini 52'sini nakavtla 66-3'lük bir rekorla sona erdirerek ringdeki sonuncusuydu. “Brockton Gişe Rekortmeni” Marciano, kariyerine 1955'te 49-0'lık yenilgisiz bir şekilde son vermeye devam edecekti.
Aşağıdaki efsanevi Joe Louis'in son maçına tekrar bakmak için aşağıdan çekinmeyin.
Amerikan Deneyimi
Nezaket: Getty
Joe Louis Barrow, 13 Mayıs 1914'te Alabama'da sekiz çocuğun yedincisi, bir köle torunu ve dörtte biri Cherokee olarak dünyaya geldi. Çocuk henüz iki yaşındayken babası Munroe Barrow bir akıl hastanesine gönderildi. Dindar bir kadın olan annesi Lily, çok çalıştı ve çocuklarını terbiyeli yetiştirdi. Tekrar evlendi, sekiz çocuğu olan Pat Brooks adında bir dulla. Daha iyi bir yaşam arayan Pat ve Lily, birçok güneyli siyah ailenin yolunu izledi ve yeni ailelerini fabrika işçiliğinin bol olduğu Detroit'e taşıdılar.
Utangaç delikanlı
Joe okulda utangaç, sessiz ve ilgisizdi ve bu yüzden çoğu zaman aptal olmakla karıştırıldı. Bir arkadaşı onu Brewster's East Side Gymnasium'a götürdü ve boksla tanıştırdı. Spora aşık oldu. Annesi öğrenmesin diye adını Joe Louis olarak kısalttı, ama sonunda anladı. Louis, "İlk başta [Anne] mutsuz görünüyordu," diye hatırladı. "Ama eğer biz çocuklardan herhangi biri yeterince kötü bir şey yapmak isterse, bunun için bir şansımız olduğunu görmeye çalışacağını söyledi. 'Ne yaparsanız yapın,' dedi, 'unutmayın bir Hristiyan'dansınız. aile ve her zaman bu şekilde davranın." Depresyonun ilk günlerindeydi ve üvey babası ve annesi Louis'in eve getirdiği 7 dolarlık çekleri kabul etti.
Büyük Çantalar
Louis'in Detroit'in amatör boks turnuvalarındaki başarısı, hayatı boyunca menajeri olan John Roxborough'nun dikkatini çekti. Roxborough, dövüşçüleri teşvik etme konusunda biraz tecrübesi olan Chicago'dan bir arkadaşı Julian Black'i işe aldı ve Jack Blackburn'ü eğitmen olarak tuttular. Louis, 4 Temmuz 1934'te Jack Kracken'i ilk profesyonel dövüşünde kayo yaptı. 1935'in sonuna kadar, profesyonel cüzdanlardan 371.645 dolar kazandı - ortalama yıllık maaşın yaklaşık 300 katı.
Genç Bir Gelen
Louis'in takımı 1935'teki şampiyonluk sahibi James J. Braddock ile bir mücadeleyi garanti altına aldığı sürece, ağır siklet şampiyonası ulaşılabilir durumdaydı. Yol, Louis'in kendisine layık bir rakip olduğunu kanıtlaması ve kendini kanıtlaması için diğer yarışmacıları yenmesini gerektiriyordu. adının bilet satabileceğini söyledi. Boks tarihçisi Herb Goldman'ın bu dönemi tarif ettiği gibi, "Louis, Sherman gibi Georgia üzerinden ağır sıklet liginden geçiyordu." Max Baer'i dört turda Primo Carnera'yı altıda aldı. Eski ağır siklet şampiyonu Max Schmeling, unvanını geri almak için aynı yoldaydı. Schmeling ve Louis kampları, 1936'da, önceden altı ay boyunca başka bir kavga planlamayacaklarını öngören bir sözleşme ile bir maç yapmayı kabul ettiler. Bu arada, Louis golfe başladı. Olağanüstü zafer rekoru gönül rahatlığına yol açmıştı.
Nezaket: Getty
bir idol düşüyor
Louis, 23'ü nakavt olmak üzere ilk 27 profesyonel maçını kazanmıştı ve Schmeling'e karşı mücadelede 10-1 favoriydi. Yine de Schmeling, Louis ve Amerikan dövüş hayranlarını 12. rauntta bir nakavtla hayrete düşürdü. "Bir idol düştü" yazdı New York Postası, "ve çarpışma o kadar eksiksiz, o kadar korkunç ve o kadar beklenmedikti ki dünyadaki zencilerin kalbini kırdı." Louis'in arkadaşı Walter Smith şöyle hatırlıyordu: "Herkes hastaydı. Genellikle Joe Louis kavgayı atlattıktan sonra, herkes sokaklarda araba kullanıyor, korna çalıyordu. Ve sadece Detroit'te değil. Philadelphia, New York ve Chicago, her yerde. O gece değil, hayır. Hüzünlü bir geceydi. Cenaze gibiydi."
Yenilenen Amaç
İlk profesyonel kaybından sonra Louis, yenilenmiş bir amaçla eğitime geri döndü - Schmeling'i yenmek. Schmeling ve Braddock bir unvan maçı ayarlamışlardı, ancak Adolf Hitler manşetlere çıkıp savaş tehdidinde bulunurken, Nazi karşıtı gruplar ve sendikalar bir boykot sözü vererek organizatörü korkuttu. Braddock'un yönetimi, Louis ile bir maç ayarlayarak daha az tartışmayla daha fazla para kazanabileceklerini gördü. Aslında, onlara önümüzdeki on yıl için Louis'in kazancının %10'u, düzenli bir meblağ sözü verildi. Sekizinci turda bir nakavtla Louis, dünyanın yeni ağır sıklet şampiyonu oldu. Ancak 1938'de Schmeling'e karşı rövanş maçında, Alman boksörü çabucak devirdiğinde, Louis gerçekten tartışmasız bir şampiyon gibi hissetmedi.
Vatansever ve Moral Güçlendirici
Louis, dünya ağır sıklet unvanını 12 yıl boyunca, 24 maç boyunca, daha önce veya o zamandan beri herkesten daha uzun süre elinde tuttu. Amerika Birleşik Devletleri İkinci Dünya Savaşı'na girdiğinde, Louis orduya katıldı. "Amerika ile ilgili çok yanlış olabilir ama Hitler'in düzeltemeyeceği hiçbir şey yok" dedi. Silahlı Servisler için para toplamak ve birliklere moral vermek için gösteri maçları yaptı. Askeri yardım fonlarına bağış yaptı. Tarihçi Jeffrey Sammons, "Joe Louis vatanseverlik eylemleriyle çarpıcı bir örnek oluşturdu ve Güney bile takdirle karşılık verdi" diyor.
beş parasız şampiyon
1949'da Louis, yenilmez şampiyon olarak emekli oldu. Birkaç yıl sonra, büyük ölçüde muazzam bir vergi faturası nedeniyle başarısız bir geri dönüş girişiminde bulundu. Ailesine karşı her zaman cömert davranmış, ebeveynleri ve kardeşleri için ev, araba ve eğitim masraflarını karşılamıştır. Yabancılara karşı da cömertti, isteyen herkese 20 dolarlık banknotlar dağıtıyordu. Joe Louis Restaurant, Joe Louis Insurance Company, Brown Bombers adlı bir softbol takımı, Joe Louis Milk Company, Joe Louis Punch (bir içki), Louis-Rower PR firması, bir at gibi birkaç işletmeye yatırım yaptı. çiftlik ve daha fazlası. Hepsi sonunda başarısız oldu. O da hükümete cömertçe verdi, ailesinin aldığı her türlü refah parasını Detroit şehrine geri ödedi ve sergi boksundan kazandığı büyük meblağları savaş çabalarına bağışladı. Kazandığı onca paraya rağmen, Louis, diğer birçok boksör gibi, kendini finansal olarak korumak için çok az şey yaptı ve muazzam miktarda geri vergi borcuyla yaralandı. Daha sonra söyleyeceği gibi, "Boks yaparken beş milyon kazandım ve hükümete bir milyon borçlu olarak beş milyon parasız kaldım. Bugün boks yapıyor olsaydım on milyon kazanırdım ve hükümete iki milyon borçlu olurdum."
Kadınlar ve Çocuklar
Louis'in özel hayatı, profesyonel hayatı kadar hareketliydi. Marva Trotter ile 1935'te Max Baer ile yaptığı kavgadan birkaç saat önce evlendi. Boşandılar ve yeniden evlendiler ve 1948'de tekrar boşandılar. 1955'te Louis, başarılı bir Harlem iş kadını olan Rose Morgan ile evlendi, evlilikleri 1958'de iptal edildi. 1959'da bir avukatla evlendi. , Martha Jefferson. Lena Horne, Sonja Henie ve Lana Turner gibi ünlülerle ilişkisi vardı ve şov kızları ve diğer kadınlarla flört ediyordu. Yöneticileri, Louis'in sağduyusunu öğrenmiş olmasından dolayı, itibarını lekeleyeceği korkusuyla onu beyaz kadınlarla birlikte görülmemesi konusunda uyarmıştı. Marva'dan iki çocuk babası - Jacqueline ve Joe Louis Barrow, Jr. - ve üç çocuk daha evlat edindi.
Rahat Yaşlılık
Hayatının sonlarına doğru Louis, bir Las Vegas kumarhanesinde karşılama görevlisi olarak işe girdi. Hükümet, geriye dönük vergileri toplamamayı kabul etti ve arkadaşları arasında rahatça yaşadı. 12 Nisan 1981'de öldü. Başkan Ronald Reagan, Louis'in askeri törenle Arlington Ulusal Mezarlığı'na gömülmesine izin verdi. Louis anılarının sonunda, "Neredeyse her zaman tam olarak yapmak istediğim şeyi yaptım" diye yazdı.
Joe Louis - TARİH
Medeni Haklar alanında en önemli olan sporcuyu adlandırın? Soru, büyük olasılıkla alacağınız cevap Jackie Robinson. 1947'de o zamanlar Amerika'nın oyunu olan beyzbolda renk bariyerini yıkmakta Jackie Robinson'ın katkısının olduğuna şüphe yok.
Joe Louis birçok yönden Jackie Robinson kadar olmasa da bir öncüydü. Zaman çerçevesini düşünün. Joe Louis ilk Afrikalı-Amerikalı ağır siklet şampiyonu olmasa da, Beyaz topluluktan destek alan ilk Afrikalı-Amerikalı atletti. Bu, Jackie Robinson'ın Brooklyn Dodgers formasıyla ortaya çıkmasından tam on yıl önce. Bugün, bir Michael Jordan ayakkabı ya da başka herhangi bir ürün satarak milyonlar kazanabilir ve şunu da ekleyebilirim, bu şirketler için milyonlar daha kazanabilir. Jordan'ın itirazı ırk sınırını aşıyor, bu yüzden başarılı bir atıcı. Yakında American Sport'un yeni yüzü Lebron James olacak. Michael Jordan'dan önce Joe Louis vardı.
Joe Louis'in Max Schmeling'i yıktığı gece, ırk ilişkisi söz konusu olduğunda küçük bir deprem ateşlendi. Louis'in omzunda tüm Amerikan umutları ve hayalleri vardı. Sadece nüfusun bir kesimi için değil, bütünü için savaşıyordu. Bunu da kesin olarak kabul edemeyiz. Max Schmeling, Louis'i yenebileceğini zaten gösterdi çünkü bunu yaptı ve iki yıl önce kolayca yaptı. Max Schmeling, Louis'i sadece ilk maçında yenmekle kalmadı, on iki rauntluk bir süre boyunca Louis'e bomba yağdırdı.
Louis'in Schmeling'i yendiği gece, tüm Amerika onunlaydı ama Louis'in Sivil Haklara katkısı her zaman hafife alındı. Bahsettiğim gibi, Louis popülaritesi renk bariyerini aşmayı başardı. Davranışları Beyaz Amerika'da skandal yaratan Jack Johnson'ın aksine, Louis mükemmel bir beyefendiyi canlandırdı. Kazandıktan sonra böbürlenmedi ve özel hayatını medyanın meraklı gözlerinden uzak tuttu.
Louis, Amerika'da meydana gelen bir şeyin simgesiydi - Afrikalı-Amerikalıların Kuzeydoğu ve Ortabatı'ya kitlesel göçü. 1890'da Afrikalı-Amerikalılar Kuzeydoğu ve Ortabatı'ya büyük bir göç başlattı. Bu göç 20. yüzyılın ortalarına kadar devam edecekti. Thomas Sowell'in gözlemlediği gibi, bu genç erkeklerin en iyi dönemindeki birincil hareketiydi. Güney için bu, ülkenin geri kalanına kıyasla Güney'i ekonomik olarak bunalımda tutacak bir insan sermayesi kaybı anlamına geliyordu. Kuzey için bu, güçlü bir iş yaratma makinesi için yeni insan gücü getirecekti. Bunlardan biri, Joe Louis adında gelecekteki bir ağır sıklet içeren Barrow ailesiydi.
1940 ve 1970 arasında, 4 milyondan fazla Afrikalı-Amerikalı yürüyüş yaptı ve bu, Jim Crow yasalarının dayatıldığı günlerden bu yana meydana gelen eğilimin bir yansımasıydı. Afrikalı-Amerikalılar, kuzey için güneyin ırkçılığından ve teröründen kaçıyorlardı.
Louis, gücünü sahne arkasında ya da açıkça Afrikalı-Amerikalılara yardım etmek için kullandığı bir figürden daha fazlasıydı. Topladığı saygıyı gösteren son eylemi ise emekliliği oldu. Louis, unvanı için yarışacak iki adam olarak Ezzard Charles ve Jersey Joe Walcott'u atadı. Louis, onun yerine bir Afrikalı-Amerikalı olacağına dair güvence verdi ve bu, bir Afrikalı-Amerikalının başka bir Afrikalı-Amerikalıyı Dünya Ağır Siklet Şampiyonu olarak ilk kez başarması olacaktı. Louis, Afrikalı-Amerikalıların 1990'ların sonlarında Lennox Lewis dönemine kadar ağır siklet unvanını elinde tutacakları tutuşu pekiştirdi. Yine de Louis halefini belirlediğinde hiçbir tartışma çıkmadı. Jackie Robinson'ın muhalif oyuncular veya taraftarlar tarafından yuhalandığı veya taciz edildiği bir zamanda, Louis bir sporun geleceğini dikte edebilirdi ve kimse onun sözünü sorgulamadı. Bu, Louis'nin sadece kendisine değil, aynı zamanda ırkına da duyduğu saygıdır. Şampiyon olarak saltanatı, Jackie Robinson'ın Büyük Liglere girmesini kolaylaştırdı.
Spora gelince, Afro-Amerikalılar Jackie Robinson'dan önceki dönemde çeşitli büyük liglere katılmalarına izin verilmediğinde kendi liglerini kurdular. Beyzbol, Afrikalı-Amerikalıların katılmasına izin vermeyi reddettiği için, birçok girişimci Afrikalı-Amerikalı kendi liglerini kurdu. Josh Gibson ve Satchel Paige gibi oyuncular, büyük ligin göz kamaştırıcı ışığından uzak oynadılar, ancak herhangi bir beyaz oyuncu kadar iyiydiler. Afrikalı-Amerikalıların ahır fırtınası takımları, sezon dışı beyzbolda rutin olarak tüm yıldızları yendi.
Josh Gibson ve Satchel Paige gibi oyuncular, büyük ligin göz kamaştırıcı ışığından uzakta oynadılar, ancak bu geleceğin Hall of Famer'ları, büyük liglerde birinci sınıflarında oynama şansına sahip olmadılar. Afrikalı-Amerikalıların ahır fırtınası takımı, sezon dışı beyzbolda rutin olarak tüm yıldızları yendi.
Basketbola gelince, Harlem Globetrotters önde gelen Afrikalı-Amerikalı takım oldu ve 40'ların sonlarında, büyük George Miken liderliğindeki NBA şampiyonu Minneapolis Lakers'ı üzdüler.
Joe Louis'in bokstaki hakimiyeti sona erip Profesyonel beyzbol, basketbol ve futbol başladıkça entegrasyon sporları entegrasyona giden yolu gösteriyordu. Boks, Afrikalı-Amerikalılara en üst düzeyde katılma fırsatı vermede diğer sporların önündeydi.
Joe Louis ortaya çıkana kadar, birçok Afrikalı Sporcu Beyaz Amerika için neredeyse görünmezdi. Max Schmeling'i yendikten sonra artık göz ardı edilemezlerdi. Irk entegrasyonuna öncülük eden başlıca kurumlar spor dünyası ve orduydu. Zamanla, 40'lar geldi Profesyonel sporlar Amerikan silahlı kuvvetleriyle birlikte entegre edildi. Amerika'nın geri kalanının Afrikalı-Amerikalıların Amerika'nın ana akımına asimilasyon sorunlarıyla ilgilenmesi 60'lı yıllardaki 17'lere kadar sürecekti.
Amerika'nın İlk Afrikalı Amerikalı Kahramanı Joe Louis'in Öyküsü
Joe Louis, Hart Plaza'daki Jefferson Ave'nin merkezindeki dev kol ve yumruk heykelinden yakında yıkılacak Joe Louis Arena'ya kadar Detroit'te öne çıkan bir isim. Ama Detroit'ten gelen bu boksör, Amerika'nın ilk Afro-Amerikan kahramanı olarak kabul edilecek kadar kültürel bir etkiye nasıl sahip oldu?
Joseph Louis Barrow, 1914'te Alabama'nın kırsalında doğdu ve Büyük Göç'ün bir parçası olarak ailesiyle birlikte 12 yaşında Detroit'e taşındı. Büyük Buhran'ın ardından Brush Park'taki yerel bir gençlik eğlence merkezinde boks yapmaya başladı. Efsaneye göre Joe, kemanı almasını isteyen annesini yatıştırmak için eldivenlerini bir keman çantasında taşırdı.
Amatör olarak ilk çıkışını 1932'nin başlarında, ya boksunu annesinden gizlemek için ya da yazıları o kadar büyük olduğu için tam adına yer olmadığı için Joe Louis adı altında 17 yaşında yaptı. Her iki durumda da, isim kaldı ve Joe Louis, hafif bir ağır sıklet olarak müthiş bir amatör kariyere sahipti, Detroit ve Chicago'da bir dizi Altın Eldiven yarışmasını kazandı ve 1934'te Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Boks Şampiyonasında Amerika Birleşik Devletleri Amatör Şampiyonu oldu.
Louis ilk profesyonel maçına 1934'te Chicago'da çıktı ve rakibini ilk rauntta nakavt etti. Yıl sonuna kadar 12 kez savaştı ve 10 nakavt da dahil olmak üzere hepsini kazandı. O zamanlar ABD'deki ırksal gerginliğe rağmen, Louis'in hisseleri hem ringdeki başarısı hem de dikkatle korunan kamu imajı sayesinde yükselmeye devam etti. İtalyan eski dünya ağır siklet şampiyonu Primo Carnera'yı 1935'in ortalarında nakavt ettiğinde, başarısı ilk kez siyasallaştı, Mussolini'nin faşist rejimine karşı bir zafer olarak resmedildi ve ona "Kahverengi Bombacı" lakabını kazandırdı.
Ertesi yıl, 27-0'lık bir rekorla ağır sıklet bölümünde bir numaralı yarışmacı oldu. Son ısınma maçı, asalını geride bıraktığı düşünülen eski bir dünya şampiyonu olan Alman Max Schmeling'e karşıydı. Louis yeniden demokrasi ve faşizm arasındaki mücadelenin sembolü haline geldi, ancak yetersiz hazırlık kariyerinin ilk kaybına yol açtı. Kaybına rağmen, Louis hala unvanını aldı ve hemen dünya ağır siklet şampiyonu olmak için James J. Braddock'u nakavt etti.
Özellikle Nazi Partisi ilk savaşı Aryan üstünlüğünün bir işareti olarak ilan ettiğinde, aklı hemen Schmeling ile bir rövanş maçına döndü. 1938'deki dövüşten önce, Louis'e kişisel olarak Başkan Franklin D. Roosevelt tarafından boks maçının önemi anlatıldı, Louis'in “bütün lanet ülke bana bağımlı olduğunu” söylediğini aktardı. 70.000'den fazla insan New York'taki dövüşe katıldı, ancak Louis Schmeling'i sadece iki dakika içinde toz haline getirdiği için fazla bir şey görmediler. Louis, Pearl Harbor'ın ardından orduya katılmadan önce unvanını birçok kez savunan ulusal bir kahramandı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Özel Hizmetler Bölümünde görev yaparken vatansever davranışları ve sözleri, daha önce hiçbir Afrikalı Amerikalı olmadığı için ülkenin onu kucakladığı anlamına geliyordu.
Savaştan sonra Louis, 1949'da emekli olmadan önce unvanını birkaç kez daha savundu. Mali sıkıntılar onu 1950'lerin başında bir dizi hayal kırıklığı yaratan geri dönüşe zorladı, ancak itibarı bozulmadan kaldı ve hala tüm zamanların en büyük ağır sıkletlerinden biri olarak kabul edildi. Amerika'nın PGA'sında “yalnızca Kafkasya” tüzüğünün kaldırılmasında bile rol oynadı.
1981'deki ölümünün ardından Başkan Ronald Reagan, Louis hakkında "Kariyeri ırkçı bağnazlığın bir suçlaması ve dünya çapında milyonlarca beyaz ve siyah insan için bir gurur ve ilham kaynağıydı" dedi.
Detroit'in Joe Louis Anıtı, 1986'da heykeltıraş Robert Graham tarafından yaratılırken, Joe Louis Arena, 1979'dan 2017'ye kadar Detroit Red Wings'e ev sahipliği yaptı.
Joe Louis [Barrow] (1914-1981)
Popüler olarak Joe Louis olarak bilinen Joe Louis Barrow, 20. yüzyılda ikinci Afrikalı Amerikalı ağır sıklet boks şampiyonuydu. Louis 13 Mayıs 1914'te Chambers County Alabama'da ortakçı ebeveynler Monroe ve Lilly Reese Barrow'un çocuğu olarak dünyaya geldi. Sekiz çocuğun yedincisi ve kölelerin torunuydu. 1926'da Barrow'un ailesi, binlerce Güney Afrikalı Amerikalı aile gibi Detroit'e göç etti.
Barrow sadece gençliğindeyken, Brewster'ın Detroit'teki East Side Gymnasium'unda boks yapmaya başladı. 19 yaşında, 1933'te Altın Eldiven finallerine hafif bir ağır sıklet olarak girdi ve sonunda kendi ağırlık sınıfında şampiyon oldu. Louis 1934'te profesyonel oldu ve Barrow adını bıraktı. Louis, profesyonel olarak ilk yılında dikkate değer bir 12 maç kazandı. Kariyeri hızla yükseldi ve 1935'te, Büyük Buhran sırasında Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ortalama yıllık maaş yaklaşık 1.200 dolar iken, cüzdanlarda 350.000 doların üzerinde kazandı. Hayır kurumlarına ve arkadaşlarına cömertçe verdi. Louis, Afrikalı Amerikalılar için bir simge ve birçok beyaz Amerikalı için de bir kahraman oldu.
Louis ilk 27 dövüşünü kazandı - dördü hariç hepsini nakavtla. Bu süre zarfında, Primo Carnera, Stanley Poreda, Natie Brown ve Max Baer gibi ağır sıklet büyüklerini ikna edici bir şekilde yendi. "Kahverengi Bombacı" olarak bilinen Louis'in en unutulmaz karşılaşmaları, Alman şampiyonu Max Schmeling'e karşı oynadığı maçlardı. 1936'da Schmeling, Louis'i kariyerinde ilk kez nakavt etti.
Bununla birlikte, 1937'de, diğer birkaç yarışmacıyla savaştıktan sonra, Louis, James Braddock'u nakavt ederek 12 yıllık bir ağır siklet şampiyonu saltanatına başladı. Schmeling ile Haziran 1938'de, savaşçıların isteklerine rağmen, Almanya ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki büyüyen siyasi çatışmanın bir sembolü haline gelen bir rövanş gerçekleşti. Louis, Schmeling'i ilk turda nakavt etti ve hemen ulusal bir kahraman oldu.
II. Dünya Savaşı sırasında, Louis orduya katıldı. Bir asker olarak Louis, ordu için para toplamak ve askerlerin moralini yükseltmek için sergi maçlarına katılarak ülkesine hizmet etti.
Louis, 1946'da yüzüğe geri döndü ve sonraki üç yıl içinde unvanını, “Jersey” Joe Walcott'a karşı art arda kazanılan zaferler de dahil olmak üzere, dört kez savundu. Louis, 1949'da yenilmez ağır sıklet şampiyonu olarak emekli oldu. Artan federal vergi borçları da dahil olmak üzere mali baskılar, Louis'i 37 yaşında tekrar ringe girmeye zorladı. 1950'de, unvanını Ezzard Charles'a karşı bir maçta geri almaya çalıştı. Ancak, bir puan kararında Louis'e bir kayıp verildi. Yenilgiyi kabul etmeye hazır olmadığı için 1951'de bir sonraki şampiyon Rocky Marciano'ya meydan okudu. Müsabakanın 8. raundunda Marciano, Louis'i iplerin arasından nakavt etti. Bu, Joe Louis'in ringe son gelişiydi.
On yedi yıllık boks kariyerinde 5 milyon dolardan fazla kazanmış olmasına ve II. Dünya Savaşı sırasında ülkesine hizmet etmesine rağmen, Louis beş parasız emekli oldu. Louis, kendini desteklemek için bir Las Vegas kumarhane karşılamacısı oldu. Louis dört kez evlendi. Eşlerinden iki biyolojik çocuğu oldu ve üç çocuğu daha evlat edindi.
Louis ciddi mali sorunlardan muzdarip olmaya devam etti ve 1960'larda sağlığı bozulmaya başladı. Bir noktada Denver, Colorado psikiyatri tesisinde bir hastaydı. Joe Louis, 12 Nisan 1981'de öldü. Başkan Ronald Reagan, gazinin Arlington Ulusal Mezarlığı'na tam askeri onurla gömülmesini emretti.
Joe Louis: Boks Eldivenlerinden Savaş Botlarına
Joe Louis, ABD Ordusuna katıldığında ve ülkesi ve topluluğu için savaştığında boksun ağır sıklet dünya şampiyonuydu.
Amerikalıların İkinci Dünya Savaşı sırasında birçok kahramanı vardı. Bazıları uzak kıyılarda beyaz haçların altında yatıyordu, diğerleri tanınmayacak kadar yaralı olarak eve döndüler, birçoğu ülkelerinin çağrısına cevap veren ortalama genç adamlardı. Bazıları tüfek taşıdı, diğerleri büyük deniz silahları yükledi veya uçakla uçtu. Ama Amerika'nın en sevilen kahramanlarından biri yumruklarıyla savaştı. Amerika'da Joe Louis olarak bilinen Joe Louis Barrow, 1942'nin başlarında bir ordu üniforması giydiğinde, yalnızca başka bir genç Afrikalı Amerikalı değildi - 1937'den beri sahip olduğu boks dünya ağır siklet şampiyonuydu.
1914 yılında Alabama'da doğan Louis, Munroe ve Lillie Barrow'un sekiz çocuğundan yedincisiydi. Babası, Louis gençken ayrılan bir ortakçıydı. Louis'in annesi bir dul ile evlendi ve aile, altı çocuğunun eklenmesiyle büyüdü. Beslenecek o kadar çok boğaz ve bakılacak tarlalar olduğu için Louis çok az resmi eğitim gördü. Gelişimi yavaştı; konuşmakta ve yürümekte yavaştı ve bunu yaptığında da kekeleyerek konuşuyordu. Louis, kendisine söyleneni yapan ve asla sorun çıkarmayan sessiz, iyi huylu bir çocuk olarak kabul edildi. Basitçe söylemek gerekirse, olağanüstü bir genç adamdı.
Yıllarca süren kötü tarım, yaygın ırkçılık ve artan şiddet ile birleştiğinde birçok Afrikalı Amerikalıyı Güney'den ve çiftçilikten uzaklaştırmaya başladı. 1926'da Louis ve ailesi kuzeye Detroit'e taşındı ve burada otomobil endüstrisi daha iyi iş bulmak için yüz binlerce kişiyi çekti. Louis orada okula gitmeye çalıştı, ancak altıncı sınıfta performansı düşüktü ve müfredatın kendisine daha uygun olduğunu düşündüğü bir ticaret okuluna gönderildi. Zamanlar zordu ve Louis 15 yaşına geldiğinde ailesine destek olmak için okulu bıraktı. O yıllarda amatör bir boksör arkadaşı Louis'i onunla idman yapmaya ikna etti. Tarihi bir kariyerin başlangıcıydı.
Louis'e kariyeri boyunca birçok takma ad verildi, ancak en popüler olanı Brown Bomber'dı. Carl Van Vechten'in fotoğrafı. Kongre Kütüphanesi'nin izniyle.
Louis took to boxing quickly and by mid-1934, after several years of learning not only how to fight but how to win, he was victorious in 50 out of 54 amateur fights with forty-three knockouts. Louis was ready to go pro as a heavyweight, and did so on July 4, 1934, knocking out his opponent in the first round. His boxing career took off from there. Louis quickly became a hero to the African American community, and his handlers knew too well that a black fighter walked a thin line in 1930s America. Outspoken and flamboyant Jack Johnson, once the heavyweight champion, had pushed the line too far in his private life and had suffered for it. Louis was Johnson’s opposite outside of the ring. He was naturally reserved, saying little and smiling even less, and black America came to love him as he brought them hope during the bleak days of the depression.
In 1936, Louis prepared to face his most famous opponent yet—German boxer Max Schmeling. Although he’d not yet fought for the heavyweight championship, Louis had fought several former champions and won. His fans were confident Schmeling would be the next victim of their beloved “Brown Bomber.” The event sold out Yankee Stadium, and all of America listened. The celebrations which had erupted in Harlem and other African American neighborhoods in 1935 when Louis beat former champions Primo Carnera and Max Baer were not heard that night. Louis and Schmeling went twelve rounds before the German boxer put Louis on the mat with a knockout.
1937 was a better year for Louis. He learned from his loss to Schmeling, trained harder, and on June 22, Louis faced the current heavyweight champion Jim Braddock. The fight lasted eight rounds before Louis knocked Braddock out. Across America, black neighborhoods erupted in celebration. He was their hero, their champion, an example of what many of them felt they could be in a world of equality. For Louis, it was half a victory. Despite the magnitude of what being the heavyweight boxing champion meant, Louis wanted another shot at Max Schmeling.
That chance came in 1938, with a rematch scheduled for Yankee Stadium on June 22. For millions this was not just a boxing match, it was a literal fist fight of ideologies—a black American boxer against a friend of Hitler, and example of the so-called German “master race.” By 1938, tension was growing between the United States and Germany. The 1937 heavyweight championship between Schmeling and Braddock was cancelled due to threats of boycott, and there was a fear that if the German boxer took home the championship, Louis would never get the chance to fight for it. Despite heavy propaganda against Schmeling, portraying him as the epitome of Nazi evil, it was unbeknownst to the public that Schmeling had never joined the Nazi party and had saved the lives of two Jewish teenagers during the Kristallnacht raids.
The hype around the match grew as the date approached. Americans who had supported Schmeling in 1936 were swept up by the political wave washing over the match and turned against him. The match drew 70,000 to Yankee Stadium. An estimated 60,000,000 Americans (nearly half the population) tuned in via radio, along with over 100,000,000 worldwide. The bell rang, the match began. Two minutes and four seconds later it was over. Louis had knocked Schmeling down three times before the referee declared a technical knockout and ended the match, fearful that any further blows would be fatal. Joe Louis was still the heavyweight champion. America went wild, Germany went silent. A testament to Louis’ performance was silence in German media. The win was too definitive to be disputed.
Riding the high of defending his heavyweight championship, Louis continued to box as the world sped towards war. In October 1940, Louis registered for the draft. He was eager to do his part for his country, and his first opportunity came the next year when his manager suggested he donate his earnings from his upcoming match to defend his champion title to the US Navy Relief Society. Louis agreed, and was met with backlash from a large part of the African American community. The US Navy was the most staunchly segregated branch of the US Armed Forces, and many felt betrayed that he would donate funds to an organization that relegated African Americans to “servant” roles as mess men and cooks. Louis was undeterred: “No place else in the world could a one time black cotton picker like me get to be a millionaire. I love this country like I love my people.” The controversy ended before the match, when Japanese forces attacked the US fleet at Pearl Harbor. Americans were all in the war together, and Louis became an even greater hero. Louis won the match and donated $89,092 to the Navy Relief Society the day after he enlisted in the US Army.
In the army Louis was known as Private Barrow. He eventually reached the rank of Staff Sergeant before his discharge in 1945. Courtesy of The National Archives.
Louis went to boot camp, but was never destined for combat. His greatest value to the war effort was in his popularity. In a time where few, if any, photos of black soldiers in uniform were printed, a poster of Louis became one of the most popular for war bond advertisements. Dressed in full combat gear, wielding a rifle with a fixed bayonet, the poster quoted a line from a speech Louis had given at a fundraiser: “We’re going to do our part… and we’ll win because we’re on God’s side.” The slogan became wildly popular, boosting the idea that America was on the right side of the fight. The only fighting Louis would do would be in the ring. He defended his title again in March 1942, raising money for the Army Emergency Relief Fund.
Although there was no desire amongst military and political leaders to integrate the armed forces, they understood the need to appeal to African Americans, and even more importantly to portray America as a unified country against Nazi tyranny, regardless of what the truth at home was. To this end, Louis was given the role of goodwill ambassador. The Army formed a traveling group of black boxers which toured the United States and Europe. If he had an issue with an all-black boxing group, Louis never spoke up. He did, however, refuse to box in front of segregated audiences.
Louis speaks to a crow in Italy before an exhibition match. He fought roughly 100 exhibition matches during his time in the army. The National WWII Museum.
The show was a hit—a mix of boxing and singing and dancing (courtesy of Sugar Ray Robinson). In 1943, the tour spent 100 days on the road in the United States. By 1944 Louis was in Europe, entertaining troops and shaking the hands of wounded men from the Normandy campaign. In his book, Joe Louis, Randy Roberts explained the impact of Louis’ visits to troops, quoting one GI who watched Louis perform and later wrote: “No movie star has been greeted by our fighting men with more enthusiasm than that displayed when the Brown Bomber got into action.” When he visited the wounded troops, one GI whose eyes had been seriously hurt in the fighting asked the nurse to remove his bandages. ”Let me have just one look at him,” he pleaded. ”I’ll take my chance with my eyesight.”
Drawing massive crowds wherever he went, Louis was a clear favorite of American GIs. Courtesy of The National Archives.
Behind the scenes, Louis used the information gathered from talking to black troops to encourage positive changes. He even stepped in to help future baseball star Jackie Robinson when Robinson knocked out a white officer’s front teeth. Robinson had stood up to the officer after he made racist remarks. Louis was able to intervene, keeping Robinson from being court-martialed or worse, and Robinson was allowed to continue Officer Candidate School. It was just another example of how Louis was considered a “savior of African Americans” during the war. He had the respect to stand up for his fellow man, and the influence to make a difference. Louis’ way of helping was in line with his personality. There were no loud speeches, no public displays, and no letters written. He would simply step in, ask a favor, or make the request himself. Louis is credited with helping to desegregate army buses, quietly, and successfully.
Despite his reserved personality, Louis appeared in several films during the war, including Irving Berlin’s This is the Army ve The Negro Soldier. Made with the hope of soothing growing racial tensions in the United States, Louis was a central feature in the latter film. Highlighting his fight with Schmeling in 1938, it played up the war as a continuation of the fight between the two. Produced by Frank Capra, The Negro Soldier portrayed African Americans in a way rarely seen at the time, as patriotic and thoughtful and with more personal depth than most contemporary portrayals of African Americans. An army film, it challenged segregation in the army and in America. Louis was once again a champion for his people, and his country.
This Office of War Information poster highlights Louis’ contributions both in and out of the ring. Courtesy of The National Archives.
If America had liked Louis before the war, they loved him in 1945. Awarded the Legion of Merit, the citation read in part, “Staff Sergeant Barrow has entertained two million soldiers by frequent boxing exhibitions which entailed considerable risk to his boxing future as the champion heavyweight of the world, but he willing volunteered such action rather than disappoint the soldiers who desired to see him in the ring.” Louis was discharged in 1945, a hero to many, and ready to maintain his heavyweight title, which he did until his retirement in 1949. He returned for a few matches, but lost his final match to fellow army veteran Rocky Marciano. The Brown Bomber retired for good, but remains one of American’s most beloved boxers, a people’s champion in hard times, and an example of a generation that rose up and overcame the challenges of the Great Depression and World War II.
To learn more about The Negro Soldier, listen to Episode 138 of the Museum’s podcast Service on Celluloid, followed up by the Minisode to Ep. 138, where WWII veterans Edgar Cole, Harold Ward, and Roscoe Brown discuss their time in the segregated armed forces.
Mike Tyson: Right Uppercut
Mike Tyson was among the most intimidating heavyweight fighters of all time.
While Tyson had quickness and skill in the ring, his ability to take an opponent out with one punch or a series of punches left many quaking in their boxing shoes before the bell started for Round 1.
Tyson could do it with any number of punches, including an overhand right and straight right. But when he landed his right uppercut, his opponents would often go down like a redwood in the forest.
Tyson had a 50-6-0 career record, and 44 of his victories came via knockout.
The Fight of the Century: Louis vs. Schmeling
The official program for the second Louis-Schmeling fight.
The Joe Louis-Max Schmeling Boxing Match, Broadcast June 22, 1938
The Contenders
American boxer Joe Louis (1914-1981) was heavyweight champion of the world for 11 years. Kongre Kütüphanesi başlığı gizle
German boxing legend and heavyweight champion Max Schmeling (1905-2005). Kongre Kütüphanesi başlığı gizle
The Florida-Based Writer
Joe Louis Barrow, Jr. is the son of boxer Joe Louis and a director of the National Golf Foundation and the First Tee program. başlığı gizle
War Contributions, IRS Woes
"[Louis] fought two championship bouts and he donated the proceeds to funds in support of the war and his belief in supporting this country."
The Illinois-Based Writer
Lewis Erenberg is a historian and author of The Greatest Fight of Our Generation, Louis vs. Schmeling. başlığı gizle
The Idolization of Louis
"The black press said that Louis put the best foot of African Americans forward for white America to see. "
The Ireland-Based Writer
Patrick Myler is a boxing historian and author of Ring of Hate, Joe Louis vs. Max Schmeling: The Fight of the Century. başlığı gizle
The 1938 boxing rematch between American Joe Louis and German Max Schmeling is believed to have had the largest audience in history for a single radio broadcast. In 2005, the Library of Congress selected it for the National Recording Registry.
NBC radio announcer Clem McCarthy delivered the blow-by-blow account of the fight, which lasted just two minutes and four seconds. But it was a historic milestone — one that an estimated 70 million people listened to on their radios.
In the last of a five-part series produced by independent producer Ben Manilla and Media Mechanics, Weekend All Things Considered looks at recordings recently selected for the Library of Congress' prestigious honor.
The fight was a rematch of a 1936 bout in which Schmeling defeated Louis, who had never before been beaten.
After that upset, says sportswriter Patrick Myer, "Schmeling was feted in Germany, especially by the Nazis. You know, they trumpeted him as the perfect specimen of the Arian superiority — beating the black American, of course — and he was the Nazi hero."
The broadcast of the second fight, and other sounds of American history, are being preserved by the National Recording Registry. The group identifies 50 recordings to be placed in its care each year.
"There are some events and some broadcasts, some sporting activities, that reach out to millions of people and touch them in a very deep way and express a lot of their deepest cultural, racial, political hopes and aspirations," historian Lewis Erenberg says. "And this is one of those events, and we have it preserved here and I think that's a wonderful thing."
As Joe Louis Barrow, the son of Joe Louis, says, "In those days, the most powerful individual in the world was the heavyweight boxing champion of the world. When the heavyweight championship was fought, millions upon millions upon millions of people listened simultaneously by their radios all across the world."
And this match, coming just months after Adolf Hitler's army marched into Austria, meant even more.
"It had tremendous political implications in the battle of democracy against fascism," says Erenberg. "And it had tremendous implications about race and racial ideology."