O da gitti Giorgio Napolitano. 98 yaşındaydı. 2006’da ve ardından 2013’te iki yıl süreyle olmak üzere iki kez seçilen ilk Cumhurbaşkanı oldu. 1953’ten beri Parlamentoda olan o, aynı zamanda Komünist Parti’de hâlâ hayatta olan eski muhafızların son liderlerinden biriydi. Achille Occhetto, Aldo Tortorella, Gianni Cervetti. Solda bir hayat. Avrupa yanlısı olduğuna ikna oldum. Bir süredir hasta olduğundan Roma’daki Gianicolo’daki Salvator Mundi kliniğine kaldırıldı.
İyileştiricilerin sezonu
Peki neredeyse bir yüzyıl süren bir varoluşu nasıl hatırlayabiliriz?
Hem Birinci hem de İkinci Cumhuriyet’te önemli rol oynayan birkaç kişi arasındaydı.
1980’li yıllarda ölümünün ardından Giorgio Amendola, partinin reformist akımı PCI’deki melioristlerin lideri olmuştu. O dönemde sol görüşlü reformizm neredeyse kötü bir kelime olarak görülüyordu. İyileştiriciler – Napolitano, Macaluso, Iotti, Lama, Chiaromonte, Bufalini – PSI ile nefret edilenlerle diyalog kuranlar onlardı Craxi. olmuştu Pietro Ingrao filozofun o zaman kullanacağı terimi türetmek için Salvatore Veca şu tanımı verdi: “Farklı toplum modellerini düşünmek ütopiktir, daha doğrusu elimizde olanı geliştirelim”.
O doğuştan bir liderdi. Aristokratik modernliğin. İngilizce konuşabilen birkaç kişi arasında. Ama yine de şüpheyle baktığı bir azınlığın, özellikle de kendisine sadık olanların lideri Enrico Berlinguer ve Ingrao’nun ütopyacılığının genç takipçileri. Michele Serra Açık Tangohiciv ekiBirimBu hakim duyguyu çok iyi temsil ediyordu: “Ilımlı aydınlar tarafından, NATO tarafından, Veca tarafından, PSI tarafından, liberal girişimciler tarafından takdir edilmektedir. Scalfari: Eğer komünistler de onu sevseydi uzun zaman önce sekreter olurdu.”
RNews, Temsilci Idee: “Scalfari, Napolitano ile röportaj yapıyor”
Emanuele Macaluso bir keresinde “Bizi sosyalist bir projeye sahip olmadan işçilerin yaşam koşullarını iyileştirmek istemekle suçladılar” demişti. Napolitano’nun 1972’de PCI’nin sekreteri olmasını engelleyen tam olarak bu ötekilikti. O, o zamanki liderin yunuslarından biri olduğu için yaklaştı. Luigi Longo. Ancak Macaluso’nun sözleriyle “PCI’nin saf kanı olarak görülmeyen” birini değil, “partinin evladı” olarak kabul edilen Berlinguer’i seçtiler.
Babasının isteklerine karşı komünist
Napolitano, 1944’ün çalkantılı Napoli’sinde komünist olmak için liberal bir avukat olan babasından ayrıldı. Çift mola. İdeolojik ama aynı zamanda insani. Siyasi tercihle ilgili yanlış anlamalara ek olarak, meslekte onun izinden gidecek seçimin olmamasından kaynaklanan hayal kırıklığı da vardı. Napolitanos, Capri’de tatil yaptı. İşte tanıştı Curzio Malaparteona bir kopyasını kim verdi Kaputşu ithafla: “Kıyamet karşısında bile sabrını kaybetmeyen Giorgio’ya”.
Tarihçiye verilen bir röportajda Eric Hobsbawm 1975 yılında yayınevi tarafından basılmıştır. Üçüncü, Komünist Parti üyeliğini şu şekilde tanımladı: “Napoli, güneydeki parçalanmanın ve geri kalmışlığın tüm unsurlarının birleştiği şehirdi ve savaşın yol açtığı yıkımlar ve yıkım özellikle korkutucuydu. PCI çoğumuza şu şekilde göründü: radikal bir yenilenmeyi en iyi şekilde sağlayabilecek, Güney’de toplumsal rehabilitasyon ve kurtuluş çalışmalarını en iyi şekilde yürütebilecek güç.” Ve bu motivasyonda İtalyan komünizminin çelişkili karmaşıklığı var.
Anti-faşizmin ve partizanın önemli isimlerinden Giorgio Amendola ile yapılacak görüşme belirleyici olacak. Amendola sağcı PCI’nin lideriydi. Geleceğin Devlet Başkanı onun hakkında “saf enerji” dedi. Ancak antropolojik açıdan bundan daha farklı olamazlardı. Bir gün siyasi bir tartışmanın ardından Amendola, Ingrao’yu duvara dayadı ve onu fiziksel olarak tehdit etti; Napolitano asla kendisine izin vermezdi; Napolitano çok uzun düzeltmeler, açıklama mektupları, çok titiz itirazlar yazdı.
PCI’de her zaman azınlıktaydı
Sık sık ziyaret ettiği Via Chiaia’lı Napolitano beyefendi Raffaele La Capria, Francesco Rosi, Giuseppe Patroni Griffi, Antonio Ghirellibu nedenle işçi sınıfını kurtarmak isteyen ve devrimi vaaz eden partiyi seçiyor, ancak bunu demokratik-parlamenter sistemin içinde kalarak yapıyor.
“Napolitano – yorum yaptı Edmondo Berselli – PCI’nin normal olmasının imkansızlığının en iyi özeti.” “Napolitano’nun hikayesi – dedi Massimo Cacciari – tanınmayan nedenlerin öyküsü, iyi bir komünistin görevine sadık, Amendolcu bir komünist: avangardizm yok, mutlak Realpolitik, özelde Sovyetler Birliği’ne yönelik çok sert eleştiri ama kamuoyunda zorlama yok. Doğru ya da yanlış benim partim“.
1978’de Moro’nun kaçırıldığı günlerde ABD’de kabul edilen ilk komünist lider oldu; tarafından Harvard’da sunuldu Franco Modigliani. Devam eden trajedi nedeniyle bundan vazgeçmek niyetindeydi ama Berlinguer ona yine de gitmesini söyledi. Gerçek bir iyileştirmeci olarak, İtalyan komünistleri için sosyalizmin gerçekleşmesinin “Devlete veya tüm üretim araçlarının diğer kolektif mülkiyet biçimlerine geçişi gerektirmediğini” söyledi. Macaristan’daki olayların üzerinden henüz yirmi yıl geçmişti ve Pentagon’da şu yorumda bulunuldu: “Kırmızıdan çok pembe”.