We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Biraz araştırma yaptım ve muhtemel bir aday, yörüngenin stabilize olmadığı ve ana yıldıza çarptığı sıcak Jüpiter tipi göç.
Ders 4: Diğer Güneş Sistemleri
Gezegenleri aramanın doğrudan ve dolaylı yöntemleri vardır. Doppler yalpalaması (şimdiye kadarki en başarılı yöntem) --Geçişler --Yerçekimsel mercekleme --Astrometrik yalpalama 1995'te keşfedilen bir ana dizi yıldızının yörüngesinde dönen ilk gezegen Artık diğer yıldızların yörüngesinde dönen yaklaşık 220 gezegen biliniyor Bu gezegenlerin çoğu Güneş sistemimize hiç benzemiyor Gezegenlerin oluşumu ve evrimi iyi anlaşılmamış Sadece Dünya kütlesindeki gezegenlere duyarlı hale geliyor
Gezegenler nerede?
Gezegenler diğer yıldızların etrafında ne kadar yaygındır? Gezegenlerin sıklığı, ev sahibi yıldızın türüne göre nasıl değişir? Kaç tane Dünya benzeri gezegen var? Yıldızların yaşanabilir bölgelerinde kaç gezegen var? Gezegenlerin uyduları yaygın mıdır?
Akılda Tutulması Gerekenler
Gezegenler (nispeten) çok küçüktür! Kütle: --Jüpiter/Güneş
Güneşin 3 milyarda biri! --Dünya
Ötegezegenleri Tespit Etme İki temel algılama yöntemi vardır: Doğrudan Algılama: --Gezegenden gelen ışığı doğrudan algılar. Dolaylı Tespit: --Ata yıldızı üzerindeki bir etkiyle veya gezegenden gelen ışıkla ilişkili olmayan başka bir etkiyle gezegeni tespit edin --Yıldızın gezegenin yerçekimi nedeniyle yörüngesel hareketleri. --Gezegen tarafından kütleçekimsel merceklenme. --Opak gezegen önünden geçtiğinde ana yıldız akışındaki azalma.
sallanan yıldızlar Newton'un Kepler Kanunları formu: --Gezegenler, tek bir odakta kütle merkezi olan yıldızların yörüngesinde döner. -Yıldız daha büyük kütlesi nedeniyle daha yavaş bir hızla çok daha küçük bir mesafede yörüngede döner.
Yıldız, yıldız-gezegen sisteminin kütle merkezi etrafında "sallanıyor" gibi görünüyor.
Doppler etkisi Cismin hareketinden dolayı dalga boyunun değişmesi
Doppler Titreme Doppler Etkisini kullanarak yörünge hareketlerini arayın Yıldız bize doğru hareket ederken, spektrum maviye doğru kayar. Yıldız bizden uzaklaştıkça tayf kırmızıya doğru kayar.
Yörünge hızının ve periyodunun ölçülmesi, görünmeyen gezegenin kütlesinin bir tahminini verir.
Doppler Sallanma Ölçümleri Yıldızın daha büyük kütlesi yörünge hızını çok küçük yapar. Örnek: Güneş ve Jüpiter --Jüpiter: 13 kilometre/saniye --Güneş: 13 metre/saniye Dünya: saniyede 10 santimetre Doppler kaymalarını son derece yüksek bir hassasiyetle ölçebilmek gerekiyor.
Doppler ölçümleri, birkaç yüz parsek içinde FGKM yıldızlarının etrafındaki gezegenleri bulabilir.
astrometrik yalpalama Yıldız, daha uzak arka plandaki yıldızlara göre gökyüzünde ileri geri sallanır. Problem: --Yalpalama çok küçük --En iyi yörünge düzlemine yukarıdan bakıldığında görülüyor. -18 ışıkyılı uzaklıkta, Güneş'in astrometrik yalpalaması, Astrometrik ölçümler, AFGKM yıldızlarının etrafındaki gezegenleri birkaç yüz parsek içinde bulabilir.
geçişler Gezegenin görüş hattı boyunca yörünge düzlemi: Gezegen periyodik olarak ana yıldızının yüzünü geçer (geçer). Yıldız, geçiş sırasında hafifçe kararır (%'nın bir kısmı). Yakın, büyük gezegenlere karşı önyargılı.
Geçiş Yapan Gezegen HD 209458b -- Kütlesi
0.045 AU yıldızından -- Yörünge Periyodu
Geçişler, birkaç kiloparsec içinde FGKM yıldızlarının etrafındaki gezegenleri bulabilir.
mikro mercekleme Bir arka plan yıldızından gelen ışık, ön plandaki "mercekleme" yıldızının yerçekimi ile büyütülür. Arka plandaki yıldızın geçerken kısa bir süre parlaması Mercekteki yıldızın çevresinde bir gezegen varsa, bu da ışığı yükseltecektir. OSU liderliğindeki MicroFUN ekibi tarafından bu şekilde dört gezegen bulundu!
Mikro mercekleme, GKM yıldızlarının etrafındaki gezegenleri birkaç on kiloparsek içinde bulabilir.
51 Pegasus 1995: Michel Mayor ve Didier Queloz (Cenevre), 51 Pegasi yıldızında bir sallanma gözlemledi. 51 Pegasi Nitelikleri --Güneş benzeri yıldız --
Pegasus'ta 40 yıl ötede --Wobble 56 m/sn --Periyot: 4,23 gün!!
Yeni Gezegenlerin Listesi Mayıs 2007 itibariyle, bu tekniklerin tümü, diğer yıldızların etrafında 220'den fazla gezegen buldu: --Çoğu tek gezegen tespitleri --Bir dizi çok gezegenli sistem ortaya çıktı --Çoğu Jüpiter boyutunda veya daha büyük (yukarıda). Jüpiter'in kütlesinin 13 katına kadar),
Neptün kütlesi (15ME) ve birkaç "süper-Dünya" (6-8ME)
Ebeveyn yıldızlarının 5 AU'su!
Gezegen Özellikleri Gezegen Kütleleri --Ay kütlesinin 1,6 katından Jüpiter Yarı Büyük Eksenlerinin kütlesinin 13 katına kadar --0,02 AU'dan 275 AU'ya Eksantriklikler --Dairesel yörüngelerden (eksantriklik sıfır) çok eksantrik yörüngelere (0,93 eksantriklik) Ev sahibi Yıldız Kütleler -- 25 Jüpiter kütlesinden 5 Güneş kütlesine Mesafeler -- 3,2 parsekten 6,5 kiloparseke
Seçim Etkileri Doppler Wobbles ve Transits, yalnızca Jüpiter veya Satürn gibi büyük gezegenler için, belki de Neptün kütlelerine kadar tespit edilebilir. Doppler teknikleri şu anda Jüpiter'e karşı hassastır.
5 AU yıldızlarından. Transit tekniği şu anda en yakın Jüpiter benzeri gezegenleri bulmaya yönelik güçlü bir eğilim gösteriyor.
Mevcut yöntemler henüz Dünya'ya duyarlı değil
Garip Yeni Dünyalar Şimdiye kadar bulunan sistemlerin hiçbiri Güneş Sistemi'ne benzemiyor En büyük sürpriz, ana yıldızlarına bu kadar yakın Jüpiter boyutundaki gezegenler: --Birçoğunun yörüngeleri Merkür'ünkinden daha küçük! --Jüpiter büyüklüğünde gezegenlerin oluşamaması gereken "Buz Hattı"nın derinliklerinde. Ne oluyor? Göç?
Gelecek Diğer sistemleri aramaya devam etmek --Kendimize daha çok benzeyen sistemler bulmak --Gezegen sistemleri ne kadar yaygındır?
Gelecek Hedefler: --Dünya büyüklüğünde gezegenler bulun. --Yaşanabilir bölgelerde Dünya büyüklüğünde gezegenler bulun
Kepler 2008'in sonlarında fırlatma Yaşanabilir, Dünya boyutundaki gezegenlere karşı duyarlı olmalı
Derslerde gösterilen grafiklerin neden genellikle bu notlarla yeniden üretilmediğini öğrenmek için Grafiklerle İlgili Bir Not'a bakın.
Minik yıldızın etrafındaki dev gezegen 'olmamalı'
Jüpiter benzeri dünya, ev sahibi yıldızına kıyasla alışılmadık derecede büyüktür ve gezegenlerin oluşma şekli hakkında yaygın olarak kabul edilen bir fikirle çelişir.
284 trilyon km uzaklıkta bulunan yıldız, galaksimizde en yaygın tür olan M tipi bir kırmızı cücedir.
Uluslararası bir gökbilimciler ekibi, bulgularını Science dergisinde bildirdi.
"Bu heyecan verici çünkü uzun zamandır Jüpiter ve Satürn gibi dev gezegenlerin bu kadar küçük yıldızların etrafında oluşup oluşamayacağını merak ediyorduk," dedi İngiltere'deki Warwick Üniversitesi'nden, son çalışmayla ilgisi olmayan Profesör Peter Wheatley.
"Sanırım genel izlenim, bu gezegenlerin henüz var olmadığı yönündeydi, ancak emin olamadık çünkü küçük yıldızlar çok soluktur, bu da Güneş gibi yıldızlardan çok daha yaygın olmalarına rağmen onları incelemeyi zorlaştırır. "dedi BBC News'e.
Araştırmacılar, yörüngesindeki gezegenlerin neden olabileceği yıldızın yerçekimi ivmelerini izlemek için İspanya ve ABD'deki teleskopları kullandılar.
Kırmızı cüce, GJ 3512b adlı yörüngesindeki gezegeninden daha büyük bir kütleye sahiptir. Ancak boyutlarındaki fark, örneğin Güneş ve Jüpiter arasındaki farktan çok daha küçüktür.
Uzak yıldızın kütlesi, gezegenden en fazla 270 kat daha büyük. Karşılaştırma için, Güneş Jüpiter'den yaklaşık 1.050 kat daha büyüktür.
Gökbilimciler, gezegenlerin bulutlardan veya gaz ve toz yörüngesindeki genç yıldızların "disklerinden" nasıl oluştuğuna dair teorilerini bilgilendirmek için bilgisayar simülasyonlarını kullanırlar. Bu simülasyonlar, birçok küçük gezegenin küçük M tipi cüce yıldızların etrafında toplanması gerektiğini tahmin ediyor.
İsviçre'deki Bern Üniversitesi'nde profesör olan ortak yazar Christoph Mordasini, "Bu tür yıldızların çevresinde yalnızca Dünya boyutunda gezegenler veya biraz daha büyük Süper Dünyalar olmalıdır" dedi.
Teoriye uyan bir gezegen sisteminin gerçek hayattan bir örneği, Trappist-1 olarak bilinen bir yıldızın etrafındaki sistemdir.
Güneş'ten 369 trilyon km (39 ışıkyılı) uzaklıkta bulunan bu yıldız, kütleleri Dünya'nınkine eşit veya biraz daha az olan yedi gezegenden oluşan bir sisteme ev sahipliği yapıyor.
Prof Mordasini, "Ancak GJ 3512b, Jüpiter'inkinin yaklaşık yarısı kadar büyük bir kütleye sahip dev bir gezegendir ve dolayısıyla bu tür küçük yıldız için teorik modellerin öngördüğü gezegenlerden en az bir büyüklük sırası daha büyüktür," dedi.
Bulgu, çekirdek birikimi olarak bilinen, yaygın olarak kabul edilen gezegen oluşumu fikrine meydan okuyor.
Prof Wheatley, "Genellikle dev gezegenlerin hayata buzlu bir çekirdek olarak başladığını, genç yıldızı çevreleyen bir gaz diskinde uzaklarda yörüngede dolandığını ve ardından gazları kendine çekerek hızla büyüdüğünü düşünüyoruz" dedi.
"Ancak yazarlar, küçük yıldızların etrafındaki disklerin bunun işe yaraması için yeterli malzeme sağlamadığını savunuyorlar. Bunun yerine, diskin bir kısmı kendi yerçekimi nedeniyle çöktüğünde gezegenin aniden oluştuğunu düşünüyorlar."
Science makalesinin yazarları, gaz ve toz diski ana yıldızın kütlesinin yaklaşık onda birinden fazlasına sahip olduğunda böyle bir çöküşün meydana gelebileceğini öne sürüyorlar. Bu koşullar altında, yıldızın yerçekimi etkisi diski sabit tutmak için yetersiz kalır.
Diskten gelen madde, zamanla bir gezegene dönüşen yerçekimsel olarak bağlı bir küme oluşturmak için içe doğru çekilir. Fikir, bu çöküşün yıldızdan daha uzakta gerçekleştiğini, gezegenlerin ise çekirdek birikimiyle çok daha yakınlarda meydana gelebileceğini tahmin ediyor.
Prof Wheatley, 2017'de Şili'de İngiltere liderliğindeki teleskoplarla bulunan NGTS-1b adlı bir gaz devini tanımlayan bir çalışmanın yazarlarından biriydi. NGTS-1b, 600 ışıkyılı (beş katrilyon km) uzaklıkta bulunan başka bir M tipi kırmızı cüce olan ana yıldızının boyutuyla karşılaştırıldığında da çok büyüktür.
"Ana yıldız NGTS-1 küçüktür, ancak bu yeni örnek kadar küçük değildir (GJ 3512). NGTS-1'in çekirdek birikimi yoluyla yakın gezegenler oluşturabilen en küçük yıldızı temsil etmesi ve daha küçük yıldızların yalnızca yazarların tercih ettiği kütleçekimsel çöküş modeliyle daha uzaktaki dev gezegenleri oluşturması olabilir," dedi Prof Wheatley.
"Bu tür tahminler, gelecekteki aramaları yönlendirmede paha biçilmezdir ve bu modelleri test etmemize olanak tanır."
Gerçekten de, Science dergisindeki çalışmanın yazarları, GJ 3512b'nin 1 astronomik birimin (150 milyon km 93 milyon mil) altındaki mevcut konumuna uzun bir mesafe boyunca göç etmiş olması gerektiğini öne sürüyorlar.
Yıldızın etrafındaki oval şekilli 204 günlük yörüngesi ile GJ 3512b, zamanının çoğunu ana kırmızı cücesine Merkür'ün Güneş'e olan uzaklığından daha yakın olarak geçirir. Gaz devinin eksantrik yörüngesi, yörüngesini bozmuş olabilecek daha uzaklarda dönen başka dev gezegenlerin varlığına işaret ediyor.
Almanya, Heidelberg'deki Max Planck Astronomi Enstitüsü'nden ortak yazar Hubert Klahr şunları söyledi: "Şimdiye kadar, oluşumları disk kararsızlıklarıyla uyumlu olan tek gezegen, ev sahibi yıldızlarından uzaktaki bir avuç genç, sıcak ve çok büyük gezegendi.
"GJ 3512b ile, çok az kütleye sahip bir yıldızın etrafındaki bir diskin kararsızlığından ortaya çıkabilecek bir gezegen için şimdi sıra dışı bir adayımız var. Bu bulgu, modellerimizi gözden geçirmemizi ister."
Kozmik Aşk: Yıldızın Kalbi Dev Uzaylı Gezegeni İçin Atıyor
Yeni bir araştırmaya göre devasa bir ötegezegen ve ev sahibi yıldızının çok özel bir ilişkisi var.
NASA'nın Spitzer Uzay Teleskobu tarafından yapılan gözlemlere dayanan araştırmaya göre, HAT-P-2b olarak bilinen gaz devi gezegen, iki cisim birbirine her yaklaştığında yıldızda kalp atışı benzeri titreşimlere neden oluyor.
Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nde doktora sonrası araştırmacı olan çalışma baş yazarı Julien de Wit, "Tam Sevgililer Günü için zamanında, ev sahibi yıldızında kalp atışı benzeri bir davranışa neden olan bir gezegenin ilk örneğini keşfettik", bir açıklamada söyledi. [Resimler: Spitzer Tarafından Görülen Kızılötesi Evren]
HAT-P-2b ve ana yıldızı, Herkül takımyıldızında, Dünya'dan yaklaşık 370 ışıkyılı uzaklıkta yer almaktadır. 2007 yılında keşfedilen gezegen, Jüpiter'den yaklaşık sekiz kat daha büyük.
HAT-P-2b'nin yolu, güneş sistemimizde resmi olarak tanınan sekiz gezegenin yörüngelerinden çok daha eliptiktir, bu nedenle her 5,6 Dünya gününde bir yıldıza yakın bir yaklaşım yapar. Araştırmacılar, bu "uçuşların" her biri sırasında, yabancı gezegenin güçlü yerçekiminin yıldızı sertçe çekerek dış kabuğunun titreşmesine neden olduğunu buldu.
Bu tür etkileşimler daha önce ikili "kalp atışı yıldızlarında" gözlemlenmişti. Ancak çalışma ekibi üyeleri, bugün (14 Şubat) The Astrophysical Journal Letters'da yayınlanan yeni çalışmanın, ilk kez bir gezegenin bu fenomene dahil edildiğini işaret ettiğini söyledi.
California Teknoloji Enstitüsü'nde jeoloji ve gezegen bilimleri yardımcı doçenti olan yardımcı yazar Heather Knutson, "Bu nispeten küçük gezegenin tüm yıldızı uzaktan görebileceğimiz bir şekilde etkilemesi dikkat çekici" dedi. aynı ifade.
Araştırmacılar, HAT-P-2b'nin ev sahibi yıldızından yaklaşık 100 kat daha küçük olduğunu söyledi. Karşılaştırma için, Jüpiter güneşten yaklaşık 1000 kat daha az kütlelidir.
Araştırmacılar, Temmuz 2011 ile Kasım 2015 arasında yapılan 350 saatlik Spitzer gözlemini analiz ettikten sonra titreşimleri tespit ettiler. Bulgu sürpriz oldu.
Baltimore'daki Uzay Teleskobu Bilim Enstitüsü'nde bir astronom olan çalışmanın ortak yazarı Nikole Lewis, "Gözlemleri HAT-P-2b'nin atmosferik dolaşımına ayrıntılı bir bakış sağlamayı amaçladık" dedi. "Salınımların keşfi beklenmedik bir şeydi, ancak bu sistemin nasıl geliştiğine dair bilmeceye başka bir parça ekliyor."
Araştırmacılar, kalp atışı etkisinin hafif olduğunu, yıldızın salınımlarının Spitzer Uzay Teleskobu'nun şimdiye kadar herhangi bir kaynaktan ölçtüğü en ince ışık varyasyonları olduğunu söyledi. Ancak modelleme çalışması, nabızların daha da sönük olması gerektiğini gösteriyor, bu nedenle ekibin araştırması gereken daha çok gizem var.
De Wit, "Gözlemlerimiz, gezegen-yıldız etkileşimleri konusundaki anlayışımızın eksik olduğunu gösteriyor." Dedi. "Bunun gibi sistemlerdeki yıldızları incelemekten ve 'kalp atışları' aracılığıyla anlattıkları hikayeleri dinlemekten öğrenecek daha çok şey var."
Güneş sisteminin gezegenleri
Güneş sisteminin yakınında eliptik yörüngelerde bulunan sekiz büyük gezegen. ekliptik düzlem, iki sınıfa ayrılır: iç ve dış gezegenler. İç gezegenler (Merkür, Venüs, Dünya ve Mars), demir-nikel metalik bir çekirdeği çevreleyen kayalık malzemeden yapılmıştır. Dünya ve Venüs önemli bulut oluşturan atmosferlere sahiptir ve Mars, Venüs'ün bileşimine benzer ince bir atmosfere sahiptir.
Dış gezegenler (Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün), Dünya boyutunda kaya artı metal çekirdekleri çevreleyen gaz, sıvı ve katı formda büyük hidrojen kütleleridir. 2006 yılı itibari ile cüce gezegene indirgenen Plüton, buz ve kayadan oluşuyor. Muhtemelen Neptün'ün kaçmış bir uydusu.
Spesifik olarak, Plüton, Neptün'ün yörüngesiyle örtüşen oldukça eliptik yörüngesi nedeniyle bir gezegen olmaktan diskalifiye edildi. Bunun yerine, Plüton, IAU tarafından bir cüce gezegen olarak tanınır; (a) güneşin etrafında dönen bir gök cismi, (b) kendi kütleçekiminin katı cisim kuvvetlerinin üstesinden gelmeye yetecek kadar kütlesi vardır. hidrostatik bir denge (neredeyse yuvarlak) şeklini alır, (c) yörüngesinin etrafındaki komşuluğu temizlememiştir ve (d) bir uydu değildir. Güneş sistemindeki en büyük cüce gezegen 2003UB'dir.313, Eylül 2006 itibariyle resmi olarak Eris olarak adlandırılmıştır.
Gizemli vücut
Beyaz bir cücenin bu kadar yakınında hiçbir şeyin hayatta kalabileceğini düşünmediğimiz için keşif şaşırtıcı. Beyaz cüce sadece Dünya büyüklüğündedir ancak güneş kütlesinin yaklaşık %60-70'ini içerir ve bu da onu aşırı yoğun hale getirir. Bir vücut bir beyaz cüceye çok yakın yörüngede dönerse, muazzam yerçekimi onu parçalara ayıracaktır. Bu, etrafındaki diski oluşturan malzemenin kaderiydi.
Peki parçalanmadan nasıl hayatta kaldı? Çok yoğun olmalı ya da onu bir arada tutan bir miktar iç güce sahip olmalıdır. Küçük bir küçük gezegenin boyutu olan maksimum 720km çapında olacağını hesapladık. Karşılaştırmak gerekirse, kendi güneş sistemimizdeki cüce gezegen Ceres'in çapı 946 km'dir.
Bu vücudun kökeni bir sır olarak kalır. Bir olasılık, bunun, Jüpiter gibi, kalan gezegen sisteminde daha büyük bir gezegen tarafından beyaz cüceye yakın itilen küçük bir gezegenin çekirdeği olmasıdır. Küçük gezegen beyaz cücenin yakınından geçerken, kabuğu ve manto katmanları parçalanacaktı.
Vücuttan geriye kalan tek şey yoğun, demir ağırlıklı çekirdeği olacaktır. Bu tür bir nesne, kendi güneş sistemimizde ünlü bir sakinle oldukça yaygındır: asteroit 16-Psyche.
Yıldızının Etrafında Yeni Keşfedilen Dev Gezegen Sapanları
Austin'deki McDonald Gözlemevi'ndeki Texas Üniversitesi'ndeki gökbilimciler, Caltech ve başka yerlerdeki meslektaşlarıyla birlikte, yıldızının etrafında uzun, yumurta şeklindeki bir yolda hareket eden Jüpiter kütlesinin üç katı büyüklüğünde bir gezegen keşfettiler. Bu gezegen bir şekilde kendi güneş sistemimize yerleştirilseydi, asteroit kuşağımızın içinden Neptün'ün ötesine doğru sallanırdı. Diğer yıldızların çevresinde son derece eliptik yörüngelere sahip başka dev gezegenler bulundu, ancak bu dünyaların hiçbiri, yıldız sistemlerinin bu gibi en uzak noktalarında yer almadı.
Caltech'ten çalışmanın baş yazarı Sarah Blunt, "Bu gezegen güneş sistemimizdeki gezegenlere benzemiyor, ancak bundan daha da fazlası, şimdiye kadar keşfettiğimiz diğer ötegezegenlere benzemiyor" diyor. Astronomi Dergisi.
McDonald Gözlemevi'nden ortak yazar Michael Endl de aynı fikirde. "Bu yeni ötegezegen birçok yönden aşırı ve süper ilginç" diyor. "Bu teknikle tespit edilen diğer gezegenlerden çok daha uzun olan, 50 yılı aşkın rekor uzunlukta bir yörünge periyoduna sahip. Ve ev sahibi yıldızının yörüngesinde çok uzun, yumurta şeklinde bir yörüngede dönüyor. Dramatik bir şey olmuş olmalı. yörüngesinin şeklini değiştirir.
“Gezegenlerin genellikle daha dairesel yörüngelerde oluştuğunu ve daha sonra gezegen oluşturan diskle veya diğer gezegenlerle ve hatta diğer geçen yıldızlarla etkileşime girerek değişebileceğini düşünüyoruz” diye açıklıyor. "Başka bir büyük gezegenle yakın bir karşılaşma, bunu yıldızın etrafındaki uzun yoluna fırlatmış olabilir."
Gezegen, ana yıldızlarının bu gezegenlerden gelen yerçekimi çekicilerine tepki olarak nasıl "sallandığını" izleyerek yeni dünyaları tespit eden bir dış gezegen keşfinin beygir gücü olan radyal hız yöntemi kullanılarak keşfedildi. Bununla birlikte, bu verilerin analizleri genellikle bir gezegenin tüm yörünge periyodu boyunca alınan gözlemleri gerektirir. Yıldızlarından uzakta yörüngede dönen gezegenler için bu zor olabilir: Tam bir yörünge on yıllar hatta yüzyıllar alabilir.
Bill Cochran liderliğindeki McDonald Observatory Planet Search, radyal hız kullanarak uzun dönemli ötegezegenleri tespit etmek için gerekli olan onlarca yıllık zaman dilimlerinde yıldızları izleyen birkaç gruptan biridir. Yeni gezegenin keşfini yapmak için gereken veriler, McDonald Gözlemevi'ndeki Harlan J. Smith Teleskobu'nun yanı sıra Kuzey Kaliforniya'daki Lick Gözlemevi ve Hawaii'deki W. M. Keck Gözlemevi'nden geldi.
Gökbilimciler, 1990'lardan beri gezegenin HR 5183 adlı yıldızını izliyorlar, ancak gezegenin HR 5183 b olarak adlandırılan tam bir yörüngesine karşılık gelen verilere sahip değiller. Bunun nedeni, kabaca her 45 ila 100 yılda bir yıldızını çevrelemesidir. Ekip, garip yörüngesi nedeniyle gezegeni buldu.
Endl, "15 yıl sonra yıldızı gözlemlemeyi bırakmış olsaydık, onu kaçırmış olurduk. Bu sapan yörüngelerinde başka kaç yıldızın devasa gezegenleri olduğunu merak ediyorum ve genellikle onları özlüyoruz" diyor.
Yeni bulgular, on yıllarca beklemeden diğer uzak gezegenlerin tespitlerini yapmak için radyal hız yöntemini kullanmanın mümkün olduğunu gösteriyor. Ve araştırmacılar, bunun gibi daha fazla gezegen aramanın, dev gezegenlerin gezegen sistemlerini şekillendirmedeki rolünü aydınlatabileceğini öne sürüyorlar.
Gezegenler, yıldızların oluşumundan sonra kalan malzeme disklerinden şekil alır. Bu, gezegenlerin düz, dairesel yörüngelerde başlaması gerektiği anlamına gelir. Yeni tespit edilen gezegenin böyle eksantrik bir yörüngede olması için, başka bir nesneden yerçekimi darbesi almış olmalı. Araştırmacıların önerdiği en makul senaryo, gezegenin bir zamanlar benzer büyüklükte bir komşuya sahip olmasıdır. İki gezegen birbirine yeterince yaklaştığında, güçlü yerçekimi etkileşimi bir gezegeni sistemden tamamen çıkardı ve HR 5183 b neredeyse fırlatıldı ve son derece eksantrik yörüngesine girdi.
Bu keşif, güneş sistemimizin ötesindeki gezegenlere dair anlayışımızın hala gelişmekte olduğunu gösteriyor. Araştırmacılar, güneş sistemimizde veya daha önce keşfettiğimiz gezegen sistemlerinde hiçbir şeye benzemeyen dünyalar bulmaya devam ediyor.
McDonald Observatory Planet Search'ün teknoloji lideri ve gözlemcisi Phillip MacQueen, "Galaksimizdeki gezegen sistemlerini anlamak için, tüm anket sistemleri örneklerinin bulunması ve incelenmesi gerekiyor" diyor. "Uzay aracı binlerce sistem bulmuş olsa da, HR 5183 gibi bir sistemin geçmiş veya mevcut uzay araçları tarafından bulunması pek olası değildir. Yer tabanlı ötegezegen astronomimiz yalnızca uzay aracından elde edilen bulguları genişletip geliştirmekle kalmaz, aynı zamanda genel arama ve araştırma alanını genişletir. ötegezegenler için çalışma yetenekleri."
McDonald Gözlemevi Gezegen Arama şu anda bir Ulusal Bilim Vakfı hibesi tarafından finanse ediliyor ve geçmişte NASA hibelerinden fon sağlanıyor. Gökbilimciler, uzun vadeli gözlem programlarını mümkün kılan McDonald Gözlemevi Zaman Tahsis Komitesi ve Gözlem Destek ekibinin şimdiki ve geçmişteki üyelerine şükranlarını sunmak isterler.
Genç Bir Güneş ve İki Dev Gezegenin İlk Görüntüsü
Tarafından: Monica Young Temmuz 22, 2020 3
Bunun gibi makalelerin gelen kutunuza gönderilmesini sağlayın
Gökbilimciler ilk kez Güneş benzeri bir yıldızın etrafında dönen birden fazla gezegen görüntülediler.
Avrupa Güney Gözlemevi'nin Çok Büyük Teleskopu (VLT), Güneş benzeri genç bir yıldızın ve iki yol arkadaşının görüntüsünü yakaladı. Dış gezegenlerin doğrudan görüntüleri yeni bir şey değil, ancak araştırmacılar ilk kez bizimki gibi bir yıldızın yörüngesinde dönen birden fazla gezegeni doğrudan gördüler.
ESO'nun Çok Büyük Teleskopu üzerindeki SPHERE cihazı tarafından yakalanan bu görüntü, iki dev ötegezegenin eşlik ettiği yıldız TYC 8998-760-1'i göstermektedir. Bu, gökbilimcilerin Güneş'e benzer bir yıldızın etrafında dönen birden fazla gezegeni doğrudan gözlemlediği ilk zamandır.
ESO / Bohn et al.
Yıldız sadece 17 milyon yaşında, “kendi Güneşimizin çok genç bir versiyonu” diyor Alexander Bohn (Leiden Üniversitesi, Hollanda). Astrofizik Dergi Mektupları (ön baskı burada mevcuttur).
Ancak TYC 8998-760-1 olarak adlandırılan sistem, bizim güneş sistemimize hiç benzemiyor. Yıldızın yol arkadaşlarından biri, Jüpiter'in kütlesinin 14 katı olan, diğerinin kütlesi ise altı Jüpiter olan gezegenleri tanımlayan çizgiyi aşıyor. Her ikisi de yıldızdan uzakta, Dünya ile Güneş arasındaki ortalama mesafenin 160 ve 320 katı kadar yörüngede. Bu onları Pluto'nun Güneş'ten dört kat daha uzağa koyar.
VLT üzerindeki Spektro-Polarimetrik Yüksek Karşıtlıklı Ötegezegen Araştırması (SPHERE) cihazı, bir koronagraf, daha sonra adı verilen bir teknik kullanır polarimetre yıldız ışığını gezegenlerden gelen ışıktan daha da ayırmak için. SPHERE kızılötesi radyasyonu görüntüler, bu nedenle bu gezegenlerden gelen ışık yansıyan yıldız ışığı değil, oluşumlarından arta kalan sıcak parıltıdır.
Bu çizelge, TYC 8998-760-1 sisteminin konumunu gösterir. Bu harita, iyi koşullar altında çıplak gözle görülebilen yıldızların çoğunu gösterir ve sistemin kendisi kırmızı bir daire ile işaretlenmiştir.
Gökyüzü ve Amp Teleskop / ESO
Belki de sistemin bu kadar garip olması o kadar da şaşırtıcı değil - SPHERE bu kadar genç ve gezegenler çok uzakta olmasaydı bu sistemi doğrudan görüntüleyemezdi. Bununla birlikte, gezegenlerin yörünge mesafesi şu soruyu akla getiriyor: bulundukları yerde mi oluştular? Yoksa şimdiki yerlerine mi göç ettiler?
Bilgisayar simülasyonlarında, araştırmacılar bu mesafelerdeki dairesel yörüngelerin kararlı olduğunu, ancak yörüngelerdeki hafif uzamaların bile kararsız olmalarına ve dolayısıyla muhtemelen kısa ömürlü olmalarına neden olacağını gösteriyor. Bu nedenle Bohn ve meslektaşları, gezegenleri uzak yörüngelerine fırlatan çok özel (ve dolayısıyla daha az olası) bir senaryo olmadıkça, gezegenlerin muhtemelen yerinde oluştuklarını öne sürüyorlar.
Astronomi: Yıldızların ötesinde
2009'da Güneş Sistemi'nin ötesindeki dünyaları aramak için başlatılan Kepler misyonu beklentileri aşıyor. Başka bir Dünya'ya mı yaklaşıyor?
Cambridge, Massachusetts'teki Harvard-Smithsonian Astrofizik Merkezi'ndeki (CFA) ofisinde bir röportaj için otururken, normalde sesli astronom Dimitar Sasselov gergin görünüyor. NASA'nın ortak araştırmacısı olduğu Kepler gezegen bulma görevi tarafından keşfedilen birçok potansiyel gezegen arasında en sevdiği kişi sorulduğunda, tereddüt ediyor, sonra soruyu tamamen es geçiyor. "Kişisel olarak ben o noktayı çoktan aştım. Bir tane değil. Tek bir gezegen değil. Bütün bir aile."
Sasselov'un temkinli olmak için iyi bir nedeni var: Geçen Temmuz ayında Oxford, İngiltere'deki Teknoloji, Eğlence ve Tasarım 2010 konferansında halka açık konuşması, görevdeki meslektaşlarından sert bir azarlama kazandı. Ekip tarafından resmi olarak açıklananlardan daha büyük olası gezegenler için sayılar sunmakla kalmayıp, aynı zamanda yüzlerce başka Dünya'nın keşfini -yanlış bir şekilde- ilan eden bir sürü manşet ile sonuçlanan dikkatsiz bir ifade kullandığını söylediler.
Misyon, geçen Haziran ayında yayınlanan 306'ya ek olarak 400 aday sistemi yayınladığı için bu hullabaloo bu hafta uzak bir anı haline geldi. Adaylarla birlikte bir sürü onaylanmış gezegen geldi. Geçen ay NASA'nın web sitesinde (bkz. http://go.nature.com/aejd15) yayınlanan ve şurada yayınlanan en son bulgular Doğa bu hafta 1, yıldızına o kadar yakın dönen kayalık bir gezegeni içeriyor ki, yıldızla aydınlatılan tarafı, kaynayan bir lav denizi ve onlarca günlük yörüngelerde birkaç büyük, kayalık veya buzlu gezegen içeren bir gezegen sistemi olmalı, sadece bir büyüklük sırası daha hızlı Dünyanın 365 günlük döngüsünden daha fazla. Kaliforniya, Moffett Field'daki NASA Ames Araştırma Merkezi'nde görev yapan uzay bilimcisi ve Kepler'in ortak araştırmacısı Jack Lissauer ve makalenin başyazarı Jack Lissauer, "Bu çok heyecan verici. Bu daha önce görmediğimiz bir sistem türü" diyor. içinde Doğa.
Bununla birlikte, Kepler bilim adamlarının çoğu temkinli olmaya devam ediyor. Kepler, önlerinden geçen bir gezegeni işaret edebilecek karartma için yaklaşık 150.000 yıldızdan gelen ışığı izleyerek, olası gezegenleri bulmada olağanüstü derecede etkilidir. Ancak Kepler henüz başka bir Dünya bulamadı - yörüngesi birkaç yüz günlük olan ve suyun var olabileceği ve yaşamın ortaya çıkabileceği yaşanabilir bölgenin oldukça içinde bulunan küçük, kayalık bir gezegen. Bunun temel bir nedeni, Kepler'in saptadığı darbelerin, gözlemlenen bir gezegenin kütlesini değil, yalnızca yarıçapını göstermesidir; bu, yoğunluğun ve bileşimin genellikle bilinmediği anlamına gelir.
Üstelik Kepler misyonunun bilimsel amacı, Dünya benzeri gezegenleri keşfetmek değildir. Bunun yerine, Dünya benzeri gezegenlere sahip Güneş benzeri yıldızların oranını tahmin etmektir - astronomların gezegen sistemlerinin nasıl oluştuğuna dair anlayışını büyük ölçüde geliştirebilecek istatistikler. NASA Ames'te bir uzay bilimcisi ve Kepler baş araştırmacısı olan William Borucki, araştırmacıların zamanlarının çoğunu harcadıkları şeyin, birinin tutulduğu ve benzer bir kararmaya neden olduğu yıldız sistemlerinden ziyade gezegenlere karşılık geldiğini belirlemek olduğunu söylüyor. . Bunu yapmanın tek yolunun zor yol olduğunu söylüyor: Gerçek sinyalleri özenle yanlış pozitiflerden ayırmak.
Kepler'e kadar, ötegezegenleri (Güneş Sistemi dışındaki gezegenleri) keşfetmek için kullanılan önde gelen algılama yöntemi, dev gezegenleri bulma olasılığı çok daha yüksekti ve bu da bir örnekleme yanlılığına neden oluyordu. Radyal hız veya Doppler spektroskopisi olarak bilinen yöntem, bir gezegenle ortak bir ağırlık merkezi etrafında yalpalarken bir yıldızın tayf çizgilerindeki kaymayı tanımlamaya dayanır. Gezegen ne kadar büyükse ve yıldıza ne kadar yakınsa, yıldızın Dünya'ya doğru ve Dünya'dan uzaklaşması o kadar hızlı olur ve tayf çizgilerindeki değişimi tespit etmek o kadar kolay olur. Bu teknikle bulunan gezegenlerin neredeyse tamamı Jüpiter'den daha büyüktü ve yıldızlarına çok yakındı, bazen bir yörüngeyi sadece birkaç günde tamamlıyorlardı.
2000 yılında, CFA astronomu David Charbonneau ve meslektaşları, Colorado, Boulder'daki Ulusal Atmosferik Araştırma Merkezi'nin dışındaki bir otoparktaki bir kulübeden çalışırken, yüzünün üzerinden geçen veya geçiş yapan bir gezegeni gözlemlediğinde, alternatif bir yöntem sunuldu. ana yıldız 2. Günler içinde başka bir grup da benzer bir gözlem yaptı 3 . Bu durumda, araştırmacılar, radyal hız yöntemi kullanılarak tespit edilen HD 209458b adlı bir gezegen için öngörülen bir geçişi doğruluyorlardı.
Çok geçmeden, gezegenler yalnızca geçişleriyle tespit edilmeye başlandı. Bu erken tespitler, aynı zamanda, ev sahibi yıldızlarının Dünya boyutundaki meslektaşlarından daha büyük bölümlerini gizledikleri için görülmesi daha kolay olan büyük, yakın gezegenler de sağladı. Ancak araştırmacılar, prensipte, bir uzay teleskopunun, Dünya benzeri yörüngelerdeki Dünya büyüklüğündeki gezegenlerin geçişlerini görebilecek kadar hassas hale getirilebileceğini fark etmekten heyecan duydular ve Kepler fikri doğdu.
"Bu, kayalık rejimdeki ilk veri noktamız - çok büyük bir dönüm noktası. ”
Kepler, yıldızlardan gelen ışıktaki değişiklikleri izleyerek ötegezegenleri tespit edecek 0,95 metre çapında bir uzay teleskopu olarak tasarlandı. Çoğu yer tabanlı teleskoptan ve en fazla aylarca hedefleri izleyen Fransız Uzay Ajansı'nın COROT gezegen bulma görevinden farklı olarak, Kepler 3-4 yıl boyunca aynı sabit görüş alanına bakmayı amaçlıyordu. Bu alan, Güneş benzeri yıldızların yaygınlığı nedeniyle seçilen Kuğu ve Lyra takımyıldızlarındaki 150.000 yıldızı kapsar. Aynı yıldız alanına bağlılığı, Kepler'i, kütlelerini ve kompozisyonlarını belirleyemese bile, küçük gezegenlerin yıllık, Dünya benzeri yörüngelerdeki geçişlerinin üç veya dört tekrarlı gözlemini yakalayabilmesi konusunda benzersiz kıldı.
Uzay aracı Mart 2009'da fırlatıldı ve Kepler bilim adamları ilk birkaç gezegenlerini takip eden Ocak ayında açıkladılar. California'daki San Jose Eyalet Üniversitesi'nden bir gökbilimci ve Kepler'in bilim ekibi başkan yardımcısı Natalie Batalha, "Kremayı sadece tepeden sıyırıyorduk" diyor. Bu noktada, görevin faaliyet gösterdiği kısa zaman ölçeği, ev sahibi yıldızlarına yaşanabilir olamayacak kadar yakın olan hızlı yörüngelere sahip dev gezegenlerin keşfini desteklemeye devam etti. Bunlar, yörüngeleri 3,2 gün ile 4,9 gün arasında olan beş dev gezegeni içeriyordu4. Ancak birkaç ay sonra serbest bırakılan 306 gezegen adayı farklı bir hikaye anlattı. Bunların çoğu, Neptün boyutunda veya daha küçük olan gezegenlere karşılık gelir ve yaklaşık 40'ı Dünya'nın 5 katından daha küçüktür. Batalha, eğer doğrulanırsa, beş tanesinin yıldızlarının yaşanabilir bölgeleri içinde dönen gezegenlere karşılık geleceğini tahmin ediyor.
The process of turning a candidate into a confirmed planet is tortuous. Every month, pixels representing a continuous flux of light captured from the target stars are downloaded from the spacecraft to computers at NASA Ames, where they are converted into light curves — graphs showing the intensity of light from the star as it changes with time. The software flags up about 2,000–3,000 dips in light curves automatically, and these are then sent to a committee headed by Batalha. Those not rejected as obvious false positives — owing to instrument noise, for example — are assigned a Kepler object of interest (KOI) number. Mission scientists estimate that 50% of the KOIs are real planets, but they have been able to confirm only 15 of the 306 KOIs announced so far (see 'No place like home') — including those published in this issue.
The most obvious way to rule out a false positive is to detect the planet using another method. Charbonneau, now a participating scientist on Kepler, is working to follow up the KOIs with NASA's Spitzer Space Telescope, which is sensitive to infrared radiation. It is ideal for ruling out a type of false positive known as a blend, which consists of a much brighter star in the same line of sight as two dimmer, orbiting stars, so that one occasionally eclipses the other. To Kepler, a blend can look like the transit of a Jupiter-sized planet, says Charbonneau — but not to Spitzer, because the three stars will have different proportions of their light in the infrared and visible wavelengths.
Kepler data alone can confirm a candidate when it is part of a system of several planets. Last year, for example, researchers found a planetary system with a pair of planets transiting the same star, at almost regular intervals. "We started to lavish more individual attention on the system once we saw the transits were varying," says Matthew Holman, an astrophysicist at the CFA and a member of the Kepler team. It was a sign that the planets were real: planets can vary by as much as several minutes per orbit if they are interacting gravitationally with one another. In a rapid orbit, this is the equivalent of Earth's revolution around the Sun changing by a few hours each year. The new planets, dubbed Kepler-9b and -9c, had radii about 0.8 times the size of Jupiter's, and orbits of 19 days and 39 days, respectively 6 . By modelling the gravitational interactions of the planets, the team calculated that their probable masses are similar to that of Saturn. Knowing the mass and radius of each planet helped the astronomers to estimate that the composition of the planets was hydrogen- and helium-rich, making them very much like the gas giants Saturn and Jupiter.
Kepler-9 was the first system in which several planets were found to transit the same star. The paper on page 53 (ref. 1 ) announces a second, Kepler-11, in which as many as six planets transit, with orbital periods of 10, 13, 22, 31, 46 and 118 days, and masses between 2.3 and more than 300 times that of Earth. Although the outer four are gas giants, the inner two could be ice giants like Neptune. Or they could be super-Earths — planets several times larger than Earth but consisting of a mixture of rock and gas. The team was surprised to see as many as six planets transiting in the same system, says Lissauer, and further astounded to find the inner planets so densely packed that, were they any more so, their orbits would not be stable. "It's an amazing system," he says.
Kepler-11b–g come hot on the heels of the January announcement of Kepler-10b, a dense planet circling a Sun-like star in a 0.84-day orbit. In this case, there were no observable transit-timing variations, but because of the closeness to the star, the researchers were able to confirm the planet using ground-based radial-velocity observations that also showed the planet's mass. At 4.6 times Earth's mass and only 1.4 times its radius, the planet is dense enough to be unambiguously rocky — although its closeness to the star means that one side will be constantly molten rock. After careful studies of the host star and analyses of a year's worth of data, the Kepler team was able to pick out not only the dimming due to the transit, but also the cycle of brightening and dimming as the orbiting planet alternately showed its day and night sides towards Earth. "It's phenomenal" that such a subtle effect was detectable, says Batalha. It also shows what unexpected insights can be gleaned from Kepler's observations. "This is our first data point down in the rocky regime," says Batalha, "it's a huge milestone."
The Kepler mission has detected other planets for which the mass cannot be determined. One example is Kepler-9d, a super-Earth found in the same system as Kepler-9b and -9c. Computer simulations by Guillermo Torres, an astronomer at the CFA, and his colleagues showed that eclipsing stars could not produce as good a fit to the observed light curve as the match produced by a super-Earth planet passing in front of the Kepler-9 star. That, says the team in a paper in The Astrophysical Journal 7 , is the first validation of a planet using a general method that could be applied to any of the Kepler candidates, even those that don't show transit-timing variations and are too far from the star to be studied using the radial-velocity method. "The probability of a planet is higher than the probability of a false positive," says Torres, "there is a statistical argument." The method was used again to validate the sixth of the Kepler-11 candidates, Kepler-11g, a gas giant with an orbit of 118 days, far enough from the rest of the cohort that any transit-timing variations are too subtle to have been observed.
Because of the time needed for repeat observations of planets in Earth-length orbits, it will be years before the Kepler researchers can establish the frequency of planets in the cosmos. But that hasn't prevented other scientists from making preliminary estimates. In 2010, for example, a group led by Andrew Howard, an astronomer at the University of California, Berkeley, took the size distribution of planets found by the radial-velocity method and, by extrapolating to lower masses, predicted that Kepler will find that roughly 22% of stars are orbited by Earth-size planets 8 .
Borucki is sceptical. "They extrapolated, which is not a mortal sin but it's close," he says. But Lissauer is more sanguine. Ultimately, he says, results from the radial-velocity method can be combined with results from the transit method to produce a measured frequency of planets at different sizes, masses and compositions — from rocky Earths to gaseous Jupiters. And those data, in turn, will be invaluable for helping astronomers to understand the origin and evolution of planetary systems throughout our Galaxy. "There's a whole load of good science in there," says Lissauer.
The promise, says Batalha, is that Kepler will deliver a massive roster of objects for future generations to follow up on. "Kepler will leave this legacy. People are going to use these data for decades," she says.
Backyard Approach Finds Extrasolar Planet
Three years of scouring the skies with a "homemade" telescope fashioned from commercially available parts has finally paid off for astronomer Peter McCullough.
First came the observation of the brief but telltale dimming of a sun-like star 600 light-years away, then the detection of the star's wobble indicative of an orbiting planet's presence.
Finally, McCullough's international team of professional and amateur astronomers received the official word that they had discovered a Jupiter-sized planet.
"Of the planets that pass in front of their stars, XO-1b is the most similar to Jupiter yet known, and the star XO-1 is the most similar to our Sun," said McCullough, of the Space Telescope Science Institute. "But XO-1b is much, much closer to its star than Jupiter is to the Sun."
By scouring the skies with many telescopes made from relatively inexpensive equipment instead of a few large observatories, the search for extrasolar planets could pick up dramatically.
"This discovery suggests that a fleet of modest telescopes and the help of amateur astronomers can search for transiting extrasolar planets many times faster than we are now," McCullough said.
To find XO-1b, the team built their telescope, which they call the XO prototype telescope, from two commercially available 200-millimeter telephoto camera lenses. The setup, which resembles a pair of high-powered binoculars, is mounted on the summit of the Haleakala volcano in Hawaii.
The XO prototype telescope cost about $60,000, which is far less than the many millions spent on typical professional observatories.
The team scanned the sky from September 2003 to September 2005 and observed tens of thousands of bright stars. A computer sifted through the data for tiny decreases in a star's light. If a normally bright star appears slightly dimmer in one picture, it could be because a planet is passing in front of it.
Once the team identified a few dozen promising candidates, McCullough assigned four stars to amateur astronomers for further observation, including the star XO-1.
After observing XO-1 in June and July 2005, astronomers confirmed that the roughly 2 percent dips in the star's brightness are caused by a planet-sized object that eclipses the star every four days. Astronomers at the McDonald Observatory in Texas verified the object as a planet, named XO-16, and determined its mass was slightly less than that of Jupiter.
"It was a wonderful feeling because the team had worked for three years to find this one planet," McCullough said. "The discovery represents a few bytes out of nearly a terabyte of data: It's like trying to distill gold out of seawater."
This technique is called the transit method, and it allows astronomers to determine a planet's mass and size, which can be used to estimate other characteristics, such as the planet's density.
So far, of the roughly 180 extrasolar planets detected, including XO-1b, only 10 have been discovered using the transit method. Most have been spotted indirectly by noting a gravitationally-induced wobble in the host star.
There is still much to be learned about XO-1b, including whether it shares its star with other planets.
"By timing the planet's passages across the star, both amateur and professional astronomers might be lucky enough to detect the presence of another planet in the XO-1 system by its gravitational tugs on XO-1b," McCullough said. "It's even possible that such a planet could be similar to Earth."
As McCullough continues searching for other planets, he believes XO-1b is a good candidate for investigation by the Hubble and Spitzer space telescopes. Hubble could precisely measure the star's distance and the planet's size, while Spitzer might be able to provide an image of the planet based on its infrared radiation.