[TR] Ahmaklığın Veritabanı
Açık veri hareketi, desteğini birçok çividen alan bir çekiç gibidir. Meraklı vergi mükellefleri, verdikleri yıllık vergilerin, hükümetin topladıklarını gözetleme hakkı verdiğine inanırlar. Özelleştirilecek kar ve zararın topluma bölüneceği fırsatları kovalayan hırslı iş sahipleri vardır. Bir de hükümetin gerçekte ne yaptıklarına dair verileri ortaya çıkararak, gün yüzüne çıkararak, yozlaşmaları yakalayabileceğimize inanan aktivistler vardır.
Tüm bu farklı motivasyonların birleşimi (Tom Slee'nin gözlemlediği gibi), ve bu taktiksel birlikteliğin yararları, bazı kafa karışıklıklarını beraberinde getirmiştir. Şimdi açık verinin ne yapıp ne yapamayacağını netleştirelim.
Eğer St. Louis Merkez Bankası bir sürü ekonomik veri yayınlarsa, bu Bay Yglesias'ın gösterişli çizelgeler hazırlamasını kolaylaştırır. Eğer Ulaştırma Bakanlığı metroların gerçek zamanlı bilgilerini kamuya açarsa, Bay Ernst'in yazdığı uygulama kesinlikle iyileşecektir. Yetenekli Bay Lee'nin bana dediği gibi, özenle topladığı meclis üyeleri ve geçirmeye çalıştıkları yasa tasarılarıyla ilgili bilgiler de aktivistlerin işine yarayacaktır.
Dolayısıyla, hükümetin topladığı verileri paylaşması gerekliliği hakkında seçim yapmam gerekse, sevinerek evet derim. Aslında, ömrümün bir kısmını, bunu yapmaları için Bilgi Özgürlüğü Yasalarını kullanarak geçirdim. Yaptığım işlerin herhangi bir etki yarattığını söyleyemem, ama meraklı bir vergi mükellefi olarak, garip bir zevk aldığım hobim olduğunu söyleyebilirim.
Öte yandan açık veri hareketi, bunların çok daha ötesinde olduğunu iddia ediyor. Açık verinin sadece birkaç insanın işine veya birkaç çocuğun hobisine yaramaktan öte, Sunlight Derneği'nin dediği üzere "hükümeti şeffaf ve güvenilir kılacağı" konusunda ısrarlılar. Ve ben bunu göremiyorum.
Neden göremediğimi başka yerlerde detaylıca açıkladım, ama kısa haliyle şöyle: insanlar suçlarını saklar. Beyaz Saray çok fazla rüşvetin döndüğünü düşünelim. Meclise baskı kurup, failleri yakalamak için içeriye kamera kurduk diyelim. Vidyo naklen internetten yayınlanacak, dolayısıyla gözlemciler rüşvet alan politikacıların kimler olduklarını teşhis edebilecekler. Baskınız başarılı oldu, ve 1 Ocak'ta kameralar yayına başladı.
Vatandaşlar izlemeye başladıkça, hayal kırıklığından başka bir şey göremiyorlar. Kimse rüşvet almıyor gibi; sadece havuz kenarında uçuşan birkaç çer çöp gözüküyor.
Bu meclis gerçekten temiz mi demek? Tabii ki değil - rüşvetler havuzun öbür tarafına, kameraların olmadığı yere taşındı sadece.
Hazırlanma vaktiniz olduğu zaman, verileri saklamak oldukça kolaydır. Gördüğümüz gidişat da tam bu yönde. Politikacılarla ilgili büyük skandalları ortaya çıkaranlar hep araştırmacı gazeteciler olmuştur, veri madencileri değil. Herkesten çok ben, bir sonraki skandalın bir ekonometrist tarafından su üstüne çıkarılabileceğine inanmak istiyorum, ama maalesef olamayacak.
Bu noktada şunu da sormamız lazım: tüm bunlar neyi amaçlıyor? Düşünün ki, garip bir şekilde meclis üyeleri kameralardan saklanmadı. Her gün, alenen, yüksek çözünürlükte iş adamlarından rüşvet almalarını izledik. Bu kadar (abartılmış) şeffaflığın birşeyleri değiştirebileceğini mi düşünüyoruz? Sonuç olarak, çoğu Amerikalı meclisin bozuk, çürük olduğunu düşünüyor. Çoğu Amerikalı, politikacıların oylarının parayla alındığını düşünüyor. Bunu videoda görmek çarpıcı olabilir, televizyona, hatta ana haberlere (veya YouTube'a) çıkabilir, ama bu herhangi birşeyi değiştirir mi?
Birkaç hafta konuşup, belki birkaç tane sahnelenen yasa tasarısından sonra, tüm mevzu yavaş yavaş hafızalardan silinecek. Yeniden düzenleme tartışmalarında eksik olan daha dramatik örnekler değil - Lessig'in yakın zamanda çıkan kitabında uzun süre yetecek kadar örnek var zaten. Yapısal yeniden düzenlemelerin başarısızlığının sebebi, sorun olduğunu gösteren kanıtların eksikliği değil, yeniden düzenlemeyi yapanların yetersizliğindendir. (Yapısal yeniden düzenlemecilere bedava danışmanlık: Meclis üyelerine yasa tasarılarınızı imzalatın. Toplum baskısından kolayca etkileniyorlar, ve onlardan çok var - dolayısıyla sürekli iyileşme sözü verecekler -, yasayı geçirecek olan da onlar.)
Belki de açık veri politikayı başka yönlerden geliştirecekti. Yapısal yeniden düzenleme iddialı bir hedef - belki de açık veri destekçileri daha mütevazi bir şey bekliyorlardı. Ama tüm mütevazi hikayelerin benzer yanı, fazlaca saf olmalarıdır. Ne zaman konuyla ilgilenenler politikayla ilgilenmeye başlasa, tepkileri hep aynı: Çok fazla verimsizlik var! Ve dolayısıyla bunu iyileştirmek için bariz olan önerileri sunuyorlar. Örneğin; eğer yasa tasarılarını okumak halk için daha kolay olursa, konuda deneyimli vatandaşlar deneyimlerini aktararak meclise yardım edebilir.
Gerçek şu ki, meclis sizin deneyimlerinizle hiç ilgilenmiyor. Kanun yapmak çocuk oyunu değil, sert ve vahşi bir iştir. Kanıt, münakaşa ve siyasetle değil, kan, savaş ve güçle alakalıdır. (Bir arkadaşım meclis üyelerinin televizyonda bir konuyu yüz yüze birbirleriyle değil, boş odalardaki kameralara konuştuklarını öğrendiğinde irkilmişti.)
Ağır konuşmak istemiyorum. Gerçek şu ki, etkili şekilde insancıl olmak çok zor. Biraz uğraşarak, iyilik yapmak için harcanan beceriksiz çabaların büyük çoğunluğuna benzer eleştirileri yöneltebilirsiniz. Anlatıldığında insanlara yardımcı olacakmış gibi gelen çoğu fikir, gerçeklerle yüzleştiğinde parçalanıyor. Esas soru, bu olduktan sonra ne yapılacağı. Hatalarınızı kabul etmekte, ders çıkarıp tekrar denemekte utanılacak bir şey yok. Hatta, eski profesörüm Carol Dweck'in kanıtladığı gibi, başarıya giden tek gerçek yol bu. Çoğumuz bu yoldan gitmeyecek kadar kibirli veya gururlu. Niyetimizin saflığının, etkilerimizin denetlenme ihtiyacını azaltacağını düşünüyoruz ya da etki yaratabildiğimizi gösteren en ufak bir şey üzerinden iyi hissetmeye başlıyoruz.
Kimsenin gururunu veya kibirini düzeltmek peşinde değilim. Bu hareket arkadaşlarım tarafından ilerletiliyor, hepsine çok büyük saygım var ve iyi ilerlemelerini ümit ediyorum. Onların işlerine dil uzatmak sadece benim hayatımı zorlaştırdı. Ama bu önemli - yatırımcılar ve gönüllüler için neyin peşinden gideceklerinin kararını vermek zor. Verileri açmanın hükümeti güvenilir kılmayacağını öğrenmeleri lazım. (Aslında, açık bilimsel veri dahil, meta-araştırmalara yatırım yapmaları lazım.) Kişisel bir şey değil, sadece herkesin elinden gelenin en iyisini yapmasına uğraşıyorum. Benim peşinden gittiğim düşüncelerle ilgili benzer eleştirisi olan varsa, ahmaklığımı gösterme konusunda daha açık sözlü olmasını içtenlikle umuyorum.
Aaron Swartz