Şu anda internette dolaşan video ve fotoğraflarda sevimli görünüyor. Mini-Anton, sarışın ve azimli, arkasında kıllı Anton Hofreiter, sadece sonsuz yeşil bir baş belası olarak değil, sonunda bir baba olarak burada. Hofreiter, küçük oğluyla birlikte Salı günü Alman Federal Meclisi’ndeki Avrupa Komitesi’ne başkanlık etti, sanki bu kombinasyonda tamamen normalmiş gibi, baba kucağında bir çocukla.
Elbette öyle… Politikacılar aynı zamanda babadır ve politikacılar annedir. Ama normalliğimizin bu kısmını iş hayatında görmek istemiyoruz. Bu, çocuk ve iş arasındaki günlük dengeleme eyleminde (her ikisi de çoğuldur) neredeyse ayrılıp ayrılmadıklarına bakılmaksızın, çoğumuz için hala geçerlidir. Çocuklar özel hayattır, bu yüzden kendi kendine eğlence seçer ve iş iştir, çok ciddidir ve rahatsız edilmemelidir.
Kombinasyon her iki taraf için de kötü olarak kabul edilir. Çocuklar, aslında pek çok meslekte bu tür eylemlere karşı çıkabilen güvenlik sorunları dışında, üretkenlik için yıkıcı olarak görülüyor. Ve tam tersi, insanlar böyle bir konferansın çocuklar için uygun olmadığını söylemeyi severler. Oh evet?
İnternetteki müteakip tartışma arzulanan hiçbir şeyi bırakmadı. Bazıları istisnai durumlarda konferansta bir çocuğun mümkün olması gerektiğini buldu, diğerleri Hofreiter’in propaganda gösterisini kendi adına kınadı. Artık çocuk bakımını organize etmek için gerçekten yeterli paraya ve fırsatlara sahip olacaktı.
Hofreiter’in amaçları kimin umurunda?
Bununla ilgili değil. Hofreiter’in nedenleri, aile ve iş uyumu açısından kötü durum göz önüne alındığında gerçekten ikincildir. Ve çocuğu yanına almasının asıl nedeni kendini bir baba olarak göstermekse, o zaman aynı zamanda çağdaş bir tablo da gösteriyor: babalar aynı zamanda çocuklarına bakmaktan da sorumludur. Bu, diğer babalara, işverenlere ve ayrıca bir bütün olarak topluma bir mesajdır. Çünkü gerçek farklıdır.
Berliner Zeitung bir dizide, kendi çocukları için ne kadar az sorumluluğun Alman babalara düştüğünü, genç neslin ne kadar farklı bir şey istediğini, annelerin ve şefkatli akrabaların çalışma hayatında nasıl bir yer tuttuğunu anlatıyor.
Halihazırda iki noktada geçici bir sonuca varılabilir: Uzlaşmada aileleri desteklemek için devletin yapması gereken daha çok şey var. Her şeyden önce, hala yeterli sayıda anaokulu ve kreş yeri eksikliği var. Bununla birlikte, toplumda arzu edilir olarak tekrar tekrar formüle edilen şeyler ile yaygın önyargılar arasında da çarpıcı bir fark vardır.
Ve tam da bu yüzden daha fazla tartışma gerekli. Çocukların iş dünyasında yeri olmadığı gerçekten doğru mu? Çocukları bireysel bir hobi olarak mı yoksa toplumun vazgeçilmez bir parçası olarak mı görüyoruz? Küçük oğlunu da yanına alan bir politikacının, meşakkatli bir işi olmasına rağmen hala böyle bir tartışmayı tetikliyor olması bir şeyi gösteriyor.
Nerede durduğumuzu gösteriyor. Çocukların orada yeri olmadığı şeklindeki geleneksel düşünce ile hayatın yeni, sınırsız gerçekleri arasında bir uzlaşma yoktur. Sonunda bir şeylerin değişmesi gerekiyor. Saf işlevsellikten uzaklaşmalıyız, ancak o zaman bir şey üzerinde anlaşmaya varılabilir. Oraya giderken Anton Hofreiter değerli bir katkı yaptı.