Bu, sosyal hareketlerde eski bir sorudur: Sistemle savaşmalı mıyız yoksa “görmek istediğimiz değişiklik mi”? Mevcut kurumlarda dönüşümü zorlamalı mıyız yoksa kendi hayatlarımızda bir gün yeni bir toplumun temelini oluşturabilecek farklı bir politik ilişkiler dizisi mi oluşturmalıyız?
Geçtiğimiz 50 yıllarında - ve tartışmalı bir şekilde daha ileri giderek - Birleşik Devletler'deki sosyal hareketler, her türlü yaklaşımın unsurlarını, bazen uyumlu şekillerde ve farklı zamanlarda, farklı aktivist grupları arasında önemli bir gerilime sahip olan bazı unsurları dahil etti.
Geçmişte, İşgal Hareketi'nde “stratejik” ve “önleyici” politika arasında bir çatışma görülebiliyordu. Bazı katılımcılar somut politik reformlar yapmaya zorlanırken - Wall Street’in daha büyük düzenlemesi, politikada kurumsal para yasağı, milyonerler üzerinde vergi ya da öğrenciler ve su altı ev sahipleri için borcun ortadan kaldırılması - kamplarda yaşayan diğer işgalciler. Açık genel meclisler ve karşılıklı destek topluluklarıyla birlikte, hareketin toplumsal değişime en önemli katkısı olarak Zuccotti Park ve ötesindeki kurtarılmış alanları gördüler. Bu mekanların, daha radikal ve katılımcı bir demokrasiyi ön plana çıkardıklarına ya da “önceden yapılandırdıklarına” inandıklarına inandılar.
Belirsiz bir terim olduğunda, prefigüratif politika giderek daha fazla para kazanmaya başlıyor, pek çok çağdaş anarşist, temel bir inanç olarak benimsemiş, Dünya Endüstri İşçileri sloganı olarak, yeni dünyayı “kabuğunun içine inşa etmeliyiz” fikrini benimsemiştir. eski. ”Bu nedenle tarihini ve dinamiklerini anlamakta fayda var. Yapılandırıcı siyasetin toplumsal hareketler sunacak çok şeyi olsa da, tuzaklar da içerir. Alternatif topluluk oluşturma projesi, daha geniş halkla iletişim kurma ve geniş destek kazanma girişimlerini tamamen engelliyorsa, çok sınırlayıcı bir türden tecrit olma riski taşır.
Hem değerlerini yaşamak isteyenler hem de dünyayı şu anda olduğu gibi etkilemek isteyenler için soru şudur: Stratejik eylemin hizmetinde “değişim olma” arzusunu nasıl kullanabiliriz?
Çatışmayı Adlandırma
Siyasi teorisyen Carl Boggs tarafından icat edildi ve sosyolog Wini Breines tarafından popülerleştirildi.yapısal politika”Amerika Birleşik Devletleri'nde Yeni Sol hareketlerin analizinden ortaya çıktı. Hem Eski Sol’un hem de Leninist kadro örgütünü ve geleneksel siyasi partileri reddeden Yeni Sol üyeleri, 1962 Port Huron Demokratik Toplum için Öğrenci Beyanı’nda meşhur bir fikir olan, katılımcı demokrasi kavramını içeren eylemci topluluklar yaratmaya çalıştı. veya SDS.
Bir 1980 makalesinde, Breines, prefigüratif politikanın merkezi zorunluluğunun “hareketin canlı pratiği içinde yaratılması ve sürdürülmesi,“ toplumun istediği toplumu önceden yapılandırmış ve somutlaştırmış olan ilişkiler ve ilişkiler ”olduğunu savunur. Yeni Sol, şimdiki zamanda yarattığı hareketlerle onu deneyimlemeye çalıştı.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Yapılandırıcı politikaların şu anki tartışması, 1960'lerde ABD hareketlerinin deneyimine dayanıyor. Bununla birlikte, bir yandan mevcut siyasal sistem içinde araçsal kazanımlar üretmek ve bir yandan da radikal değerleri uygulamaya koyan, daha hızlı bir şekilde uygulamaya koyan alternatif kurumlar ve topluluklar oluşturmak arasındaki gerginlik yüzyıllar boyunca varlığını sürdürüyor. Ne yazık ki, bu ayrımı tanımlamak için kullanılan kelime hakkında evrensel bir anlaşma yoktur.
Çeşitli akademik ve politik gelenekler, birbirleriyle örtüşen kavramları kullanarak iki farklı yaklaşımı tartışır:kültürel devrim, ""Ikili güç, ”Ve“ teorileritoplu kimlik. ”Max Weber seçkin “nihai uçların etiği” (yürekten ve ilkeli inançta eylemi kökten kılan) ve “eylemin dünyayı nasıl etkilediğini daha pragmatik olarak değerlendiren” sorumluluk etiği arasında). En tartışmalı olarak, bazı bilginler tartışılan “yaşam tarzı siyasetinin” biçimleri olarak önleyici eylemin yönleri.
Bir şemsiye kategorisi olarak kullanıldığında, prefigüratif politika terimi, dünyadaki sayısız sosyal hareketlerde ortaya çıkan bir bölünmeyi vurgulamakta kullanışlıdır. 1800’lerde, Marx ütopik sosyalistleri, komünlerin ve model toplumların oluşumunun ötesine geçen devrimci bir stratejiye duyulan ihtiyaç konusunda tartıştı. Gandhi, hayatı boyunca önde gelen sivil itaatsizlik kampanyaları ile devlet güçlerinden kesin tavizlere gidip Hintlilerin gerçek bağımsızlık ve toplumsal birliği deneyimleyebileceğine inandığı kendine güvenen köy yaşamı vizyonunu savunan arasında ileri geri salladı. (Gandhi'nin halefleri bu konuda ayrıldı; Jawaharlal Nehru, devlet iktidarının stratejik kontrolünü sürdürdü ve Vinoba Bhave, prefigüratif “yapıcı programı” ele geçirdi.)
Silahsız ayaklanmanın hesaplanmış kullanımı için iten stratejik şiddetsizliğin savunucuları, uzun süredir devam eden bir “ilkeli şiddetsizlik” soyuna karşı çabalarını - pasifizm (Mennonitler gibi) veya grupların yaşam tarzını benimseyen dini örgütler tarafından temsil ettiler. “Katolik İşçiler gibi” “ahlaki şahitlik etmenin” sembolik eylemlerini üstlenir.
Hareket ve Karşı Kültür
1960'lerle ilgili olarak, Breines, Yeni Sol'da ortaya çıkan prefigüratif politika biçiminin “bürokrasiye, hiyerarşiye ve liderliğe düşman olduğunu ve büyük ölçekli merkezileşmiş ve insanlık dışı kurumlara karşı bir tiksinti” olduğunu belirtti. geleneksel politik talepleri ilerletmekten ziyade, sosyal değişim prefigüratif kavramı kültürel bir değişime öncülük etmekti.
Nitekim, o dönemde prefigüratif pratiğin en uç versiyonunu benimsemiş olanlar, Vietnam Savaşı'na karşı mitingler düzenleyen ve doğrudan sisteme meydan okumakla ilgilenen “politicos” sosyal hareketiyle özdeşleşmediler. Bunun yerine, kendilerini tesis değerlerini baltalayan ve güçlü, canlı bir alternatif örneği sunan bir gençlik karşıt kültürünün bir parçası olarak gördüler.
“Hareket” ve “karşı kültür” arasındaki bu bölünme belgeselde canlı bir şekilde gösterilmiştir. Sixties Berkeley. Orada, psychedelic rock grubu Country Joe ve Balık'ın baş şarkıcısı Barry Melton, Marksist ailesiyle olan tartışmalarını anlatıyor.
Melton, “Bu konuda büyük tartışmalar yaşadık” diyor. “Onları tüm mobilyalarını satmaya ve Hindistan'a gitmeye ikna etmeye çalıştım. Ve bunun için gitmiyorlardı. Ve politik görüşlerinin ne kadar uzakta olduğu önemli değil, çünkü çok popüler olmadıkları için - ailem oldukça sol kanadıydı - gerçekten de [hala] materyalist olduklarını fark ettim. Servetin nasıl bölündüğü konusunda endişeliydiler. ”
Melton'un tutkusu, “eski dünyaya paralel olarak ilerleyen, ancak mümkün olduğunca az bununla ilgisi olan yeni bir dünya kurduğumuz“ bir kalça politikası ”idi.
“Biz sadece düz insanlarla uğraşmayacağız. Bize göre, politikalar - savaş karşıtı hareketin liderlerinin çoğu - düz insanlardı çünkü hala hükümetle ilgileniyorlardı. Washington’a yürüyeceklerdi. Washington'un orada olduğunu bilmek bile istemedik. Sonunda tüm dünyanın bu saçmalıkları durduracağını ve açtıkları anda birbirlerini sevmeye başlayacağını düşündük. ”
Alt kültür ve önceden yapılandırıcı bir siyasi hareket arasındaki sınır bazen bulanık olabilir. Melton, “Bu iki hareketin aynı anda bir arada bulunması şaşırtıcı” dedi. “[Onlar] belli yönlerden tam bir zıtlık içindeydiler - ancak 1960'ler ilerledikçe birbirine yaklaştı ve diğerlerini ele almaya başladı.”
Sevgili Topluluğun Gücü
1960'lerin karşı kültürü - çiçek çocuklarıyla, özgür sevgiyle ve LSD bilincin yeni boyutlarına girerek - parodi yapmak kolaydır. Siyasi hareketlerle etkileşime girdiği ölçüde, değişimin nasıl kullanılacağına dair pratik bir anlamdan derinden kopuktu. İçinde Sixties BerkeleyÖnde gelen bir savaş karşıtı organizatörü olan Jack Weinberg ve New Left “politico”, kültürel karşıt eylemcilerin yeni türden bir olayı desteklediği 1966 toplantısını açıkladı.
Weinberg, “İlk katılımın olmasını istediler” diye açıklıyor. “Özellikle bir adam, plan hakkında bizi gerçekten heyecanlandırmaya çalışıyor…” dedi. “Vietnam’daki savaşı durduracağımız için çok fazla müzik - ve çok fazla sevgi ve çok fazla enerji olacak” dedi! '”
Yine de, önceden yapılandırıcı dürtüler, yalnızca kültürlerarası saçaklarda görülen ütopik fantezinin uçuşlarını üretmedi. Politikaya yönelik bu yaklaşım, sosyal hareketlere de büyük ölçüde olumlu katkılarda bulundu. Canlı ve katılımcı bir demokrasiyi yaşama isteği Yeni Sol'a canlılığını arttırdı ve sosyal adalet nedeni için büyük fedakarlıklar yapmak isteyen özel eylemciler grupları üretti.
Bir örnek olarak, Öğrenci Şiddetsiz Koordinasyon Komitesi veya SNCC kapsamında katılımcılar “sevgili topluluk” yaratma arzusundan bahsettiler - tüm şekillerde bağnazlığı ve önyargıyı reddeden ve bunun yerine barış ve kardeşliği kucaklayan bir toplum. Bu yeni dünya, Martin Luther King'in (kavramın müttefik bir organizatörü) tanımladığı gibi, “herkes için iyi niyetten yararlanan” anlayışı üzerine kuruludur.
Bu sadece dış bir amaç değildi; aksine, SNCC militanları kendilerini örgütleri içinde sevilen toplumu yaratmak olarak görüyorlardı - ırklararası bir grup. tarihçi“Kendini radikal eşitlikçilik, karşılıklı saygı ve her insanın kendine özgü hediyeleri ve katkıları için koşulsuz desteğe dayandırdı. Toplantılar, herkesin söyleyene kadar sürdü, her sesin saydığı inancıyla. ”Bu prefigüratif toplumun sağlamlaştırdığı güçlü bağlar, katılımcıları, SNCC'nin ayrılan öğle sayaçlarındaki ünlü oturma yerleri gibi, cesur ve tehlikeli sivil itaatsizlik eylemleri yapmaya teşvik etti. Güney. Bu durumda, sevilen bir topluluğa duyulan istek hem stratejik eylemi kolaylaştırdı hem de ana akım politika üzerinde önemli bir etkiye sahip oldu.
Aynı model, Tarihçi Barbara Epstein'ın 1970 kitabında chronikleştiği 1991'lerin Kapak Kabuğu İttifakı, Abalone İttifakı ve diğer radikal anti-nükleer hareketlerinde de vardı. Siyasi Protesto ve Kültür Devrimi. Quaker şiddetsiz bir soydan yola çıkarak, bu gruplar ABD'de doğrudan eylem için etkili bir örgütlenme geleneği oluşturdular. Son 1990'lerin ve erken 2000'lerin küresel adalet hareketinde demirbaş haline gelen ve aynı zamanda Occupy Wall Street için önemli olan tekniklerin (yakınlık grupları, konuşmacı konseyleri ve genel kurullar gibi) öncülüğünü yaptılar.
Zamanlarında, nükleer karşıtı gruplar uzlaşmacı karar alma, feminist bilinç, kişilerarası yakın bağlar ve belirleyici protestolar yaratma amaçlı stratejik şiddetsizliğe olan bağlılığı bir araya getirdiler. Epstein, “Kapaklı ve Abalone'daki yenilikler, her organizasyon için, en büyük kitlesel katılım anında, vizyon oluşturma ve topluluk oluşturma fırsatının, en azından nükleer enerjiyi durdurma hedefi kadar önemli olduğuydu. .”
Stratejik Gerginlik
Wini Breines, 1960'in Yeni Solunun can damarı olarak prefigüratif siyaseti savunuyor ve kalıcı bir örgütlenme üretememesine rağmen, bu hareketin kalıcı sonuçları olan “cesur ve önemli bir deneyi” temsil ettiğini savunuyor. Aynı zamanda, prefigüratif eylemi farklı bir politika türünden ayırıyor - stratejik politika - “siyasi, ekonomik ve sosyal düzende yapısal değişikliklerin gerçekleştirilebilmesi için iktidara ulaşmak amacıyla örgüt oluşturmaya adanmışlardır”.
Yeni Sol’un “Katılımcı demokrasiye bağlı kendiliğinden köklü toplumsal hareket ve ABD’de iktidar ya da radikal yapısal değişime ulaşma niyeti (örgütlenmeyi gerektiren niyet) arasındaki çözülmemiş gerilim.
Yapılandırıcı ve stratejik politika arasındaki gerginlik bugün basit bir nedenden ötürü devam ediyor: Her zaman karşılıklı olarak dışlanmasalar da, iki yaklaşımın çok belirgin vurgusu var ve eylemcilerin belirli bir zamanda nasıl davranması gerektiğine dair bazen çelişkili kavramlar sunuyor.
Stratejik politikaların kolektif kaynakları kesebilecek ve geleneksel politikalarda nüfuz kazandırabilecek organizasyonların oluşturulmasını desteklediği durumlarda, prefigüratif gruplar serbest kalmış kamusal alanların, topluluk merkezlerinin ve squat, kooperatif ve radikal kitapçı gibi alternatif kurumların oluşturulmasına yönelir. Hem stratejik hem de önceden yapılandırıcı stratejiler, doğrudan eylem veya sivil itaatsizlik içerebilir. Bununla birlikte, bu protestolara farklı yaklaşıyorlar.
Stratejik pratisyenler medya stratejisi ve gösterilerinin daha geniş halk tarafından nasıl algılanacağı konusunda çok endişe duyma eğilimindedir; kamuoyunu düşünmek için eylemlerini tasarlarlar. Buna karşılık, prefigüratif aktivistler genellikle medyanın ve ana akım toplumun tutumlarına karşı kayıtsız, hatta düşmancadır. Protestoların etkileyici niteliklerini vurgulama eğilimindedirler - eylemler, bir hedefi nasıl etkileyebileceklerinden ziyade katılımcıların değerlerini ve inançlarını ifade eder.
Stratejik politika, belirli bir konuda talepleri daha etkili bir şekilde ilerletmenin bir yolu olarak pragmatik koalisyonlar kurmaya çalışır. Bir kampanya boyunca taban eylemciler ortak bir neden oluşturmak için daha köklü sendikalara, kar amacı gütmeyen kuruluşlara veya politikacılara ulaşabilirler. Öte yandan, prefigüratif politika, özellikle potansiyel müttefikler hiyerarşik örgütlerin bir parçasıysa veya kurulan siyasi partilerle bağları varsa, bir hareketin yarattığı kendine özgü kültürün dışından gelenlerle güçlerini birleştirmekte çok daha ihtiyatlıdır.
Kültürler arası kıyafetler ve farklı görünüm - ister uzun saçları, piercingleri, punk stillerini, pansuman kıyafetlerini, keffiyeh'leri veya herhangi bir başka varyasyonları içeriyor olsun - prefigüratif toplulukların bir grup uyumu hissi yaratmasına yardımcı olur. Geleneksel normları reddeden alternatif bir kültür fikrini pekiştirir. Ancak stratejik politika kişisel görünüm konusuna çok farklı bir şekilde bakıyor. Saul Alinsky, kitabında Radikaller için Kurallar, tartıştığı zaman stratejik pozisyonu alır,
“Gerçek radikal uzun saçlı olmanın iletişim ve organizasyon için psikolojik engeller oluşturduğunu tespit ederse saçını keser.”
Yeni Sol’un bazı politikaları, 1968’te, Senatör Eugene McCarthy’nin Demokratik başkanlık görevine Lyndon Johnson’a savaş karşıtı bir meydan okuma olarak girmesiyle yaptı. “Gene for Clean” i seçerek, kampanyanın yol ortasında seçmenlere ulaşmasına yardımcı olmak için sakalları kestiler, saçlarını kestiler ve bazen de takım elbise giyerlerdi.
Ön Yapılandırma Stokunun Alınması
Stratejik ve prefigüratif yaklaşımları toplumsal değişime dahil etmek isteyenler için görev, prefigüratif toplulukların zayıflıklarını önlerken güçlü yanlarını takdir etmektir.
“Görmek istediğimiz değişiklik” olma dürtüsü, güçlü bir ahlaki çekiciliğe sahiptir ve önleyici eylemin güçlü yanları önemlidir. “Eskilerin kabuğu içinde” geliştirilen alternatif topluluklar, geçici iş dünyasının normlarının dışında yaşamayı ve nedenleri derinlemesine taahhüt etmeyi seçen radikalleri destekleyebilecek alanlar yaratıyor. Siyasi ve ekonomik sistemi değiştirmek için daha geniş kampanyalarda yer aldıklarında, bu bireyler bir hareket için katılımcıların özel bir çekirdeği olarak hizmet edebilir. İşgal davasında, prefigüratif topluluğa en çok yatırım yapanlar, kampları devam ettiren insanlardı. Yeni müttefikler getiren ve daha büyük kalabalıklar çeken stratejik gösterilerin planlanmasında en fazla yer almamış olsalar bile; önemli bir rol oynadılar.
Yapısal politikanın bir diğer gücü, katılımcıların sosyal ve duygusal ihtiyaçlarına özen göstermesidir. Bireylerin seslerinin duyulabilmesi için süreçler sağlar ve burada ve şimdideki insanları sürdürmek için karşılıklı destek ağları oluşturur. Stratejik politika, toplum için gelecekteki gelişmelere yol açacak araçsal hedeflerin kazanılmasına odaklanmak için aktivistlere özen göstererek, bu düşünceleri genellikle küçümsemektedir. Organizasyonlarında prefigüratif unsurları içeren ve dolayısıyla grup sürecine daha fazla odaklanan gruplar, yoğun bilinçlilik kazanmanın yanı sıra, cinsiyetler ve ırkçılık gibi sorunların kendi başlarına ele alınmasında da üstün olmuştur.
Ancak küçük gruplar için iyi sonuç veren bir hareket bazen bir ölçek büyütmeye ve kitlesel destek almaya çalıştığında sorumluluk olabilir. Jo Freeman'ın dönüm noktası deneme“Yapısızlığın Tiranlığı”, bu noktayı kadınların 1960'lerin ve 1970'lerin kurtuluş hareketi bağlamında ortaya koyuyor. Freeman, örgün liderliğin ve katı örgütsel yapının önleyici reddinin, ikinci dalgalı feministlere, hareketin “asıl hedefini ve asıl yöntemini bilinç arttırma” olarak tanımladığında çok iyi hizmet verdiğini savundu. ortak baskı bilincinin artmasına neden olan ve daha geniş bir siyasi faaliyet yürütmeye başlayan toplantıların ötesine geçmek için, aynı örgütlenme karşıtı yatkınlık sınırlayıcı hale geldi. Freeman, yapısızlığın sonucunun, hareketin “çok fazla hareket ve az sayıda sonuç” üretme eğiliminde olduğunu savunuyor.
Belki de prefigüratif gruplarda doğabilecek en büyük tehlike, kendini tecrit etme eğilimidir. Yazar, organizatör ve İşgalci aktivisti Jonathan Matthew Smucker açıklar “siyasi kimlik paradoksu” olarak adlandırdığı şeye, güçlü bir alternatif topluluk duygusuna dayanan grupları etkileyen bir çelişki. Smucker, “Herhangi bir ciddi sosyal hareket, üyelerin uzun bir mücadele sürecinde olağanüstü bir bağlılık, fedakarlık ve kahramanlık seviyesine katkıda bulunmaya teşvik eden, buna bağlı olarak ciddi bir grup kimliğine ihtiyaç duyuyor” diyor. “Ancak güçlü grup kimliği iki ucu keskin bir kılıçtır. Grubun kimliği ve uyumu ne kadar güçlüyse, insanlar diğer gruplardan ve toplumdan yabancılaşmış olabilirler. Bu politik kimlik paradoksu. ”
Hareketlerinde yeni bir toplumu önceden yapılandırmaya odaklananlar - ve alternatif bir topluluğun gereksinimlerini karşılama ile meşgul olanlar - köprüler inşa etme hedefinden diğer seçmenlere geçme ve halk desteğini kazanma hedeflerinden vazgeçilebilirler. Vizyonlarını dış dünyaya etkili bir şekilde iletmenin yollarını aramak yerine, sert eylemcilere hitap eden ancak çoğunluğu dışlayan sloganlar ve taktikler benimsemeye eğilimlidirler. Üstelik, popüler koalisyonlara girme konusunda daha da olumsuzlaşıyorlar. (İşgalciler arasında “işbirliği” nin aşırı korkusu bu eğilimin göstergesiydi.) Bütün bunlar kendi kendini yitirir hale geldi. Smucker'ın yazdığı gibi, “İzole gruplar, siyasi hedeflere ulaşmak için zorlanıyor”.
Smucker, SDS'nin ünlü 1969'in patlamasını, kontrol edilmeden bırakılan siyasi kimlik paradoksunun aşırı bir örneği olarak gösteriyor. Bu durumda, “Anahtar liderler muhalif kimlikleriyle kapsüllenmiş ve gittikçe daha fazla temasa geçmiştir.” Ulusal düzeyde SDS'ye en yoğun şekilde yatırım yapanlar, radikalleşmeye başlamış olan öğrencilerin bölümlerini oluşturma konusundaki ilgilerini yitirmişlerdir. ana Amerikan halkı ile tamamen özümsendiler. Vietnam'da olanları göz önüne alındığında, bir 1969 sloganıyla “savaşı eve getirmeleri” gerektiğine ikna oldular. Sonuç olarak, Smucker, “Bu neslin en kararlı liderlerinden bazıları, koordine eylemde bulunmak için öğrenci kitlelerini düzenlemekten ziyade, bomba yapmak için birkaç yoldaşla ilişki kurmada daha fazla değer görmeye geldi” dedi.
Meteoroloji uzmanlarının kendini tahrip etmesi, SNCC'nin sevgili toplumundan uzak bir çığlık. Yine de her ikisinin de yapılandırıcı politika örnekleri olduğu gerçeği, yaklaşımın sadece toplumsal hareketlerle toptan olarak benimsenebilecek veya reddedilebilecek bir şey olmadığını göstermektedir. Aksine, tüm hareketler, farklı kamu faaliyetlerinin ve iç süreçlerin hem stratejik hem de önceden yapılandırıcı boyutlara sahip olduğu bir spektrumda işler. Toplumsal değişim üretmek isteyenler için zorluk, iki yaklaşımın rekabet güçlerini yaratıcı ve etkili yollarla dengelemektir - böylece radikal dayanışma içinde yaşamaya bağlı bir topluluğun gücünü ve sevincini yaşayabiliriz. çevremizdeki dünyayı dönüştürmek.
Makale başlangıçta ortaya çıktı Şiddetsizlikten Korunma
Ayazar hakkında
Mark Engler ile kıdemli bir analist Odakta Dış Politika, editör kurulu üyesi muhalefetve katkıda bulunan bir editör Evet! dergi.
Paul Engler, Los Angeles'taki Çalışma Zayıflama Merkezi'nin kurucu direktörüdür. Politik şiddetsizliğin evrimi hakkında bir kitap yazıyorlar.
Web sitesi üzerinden ulaşılabilir www.DemocracyUprising.com.
Tavsiye edilen kitap:
Radikaller için Reveille
Saul Alinsky tarafından.
Efsanevi topluluk organizatörü Saul Alinsky, bir kuşak aktivist ve politikacıya ilham verdi. Radikaller için Reveille, sosyal değişim için orijinal el kitabı. Alinsky, hem pratik hem de felsefi olarak, Amerikan rüyasının ancak aktif bir demokratik vatandaşlık tarafından gerçekleştirilebileceği inancından asla kaçınıyor. İlk olarak 1946'te yayınlandı ve 1969'te yeni bir giriş ve son sözü ile güncellendi, bu klasik cilt bugün hala rezonansa giren cesur bir harekete geçirme ifadesi.