İnceleme: İnanılmaz mı? 10 yıl ateistlerle uğraştıktan sonra neden hala Hristiyanım?
Quaker’lar kelimeleri severler ve oldukça fazla sayıda üretirler, ancak şüphelenebilecekleri bir kelime türü varsa, muhtemelen “özür dileme” olarak adlandırılan türdür. Özür dilemek, en başından beri Hıristiyanlığın yanında olmuştur; İsa’nın kendisi, Ferisiler ve Sadukiler’e karşı olan anlaşmazlıklarıyla onlara katıldı ve Justin Brierley’in belirttiği gibi, Aziz Petrus’un kendisi, Hıristiyanlara “umudunuzun nedenini soran herkese her zaman bir cevap vermeye hazır olmalarını” tavsiye ediyor. (1 Petrus 3:15). Gerçekten de Hıristiyanlık, kuruluşundan bu yana dünya ile tartışmaktadır; ve çağımızın ilk yüzyılında muhalifler esas olarak ya yasacı Yahudiler ya da Yahudi olmayanlar ise, şimdi eşikteki düşmanlar, kural olarak, özelde Hıristiyanlığa ve genel olarak dinlere saldırılarıyla ateistlerdir. Ancak, söylediğim gibi, Quaker’lar genellikle özür dilemezler ve iki çok iyi nedenden dolayı: birincisi, inanç tipi bir din olmadıkları ve bu onları saldırmak için daha incelikli hale getirdiği için, çürütmek için daha az nedenleri var. ve anlaşmazlık; ve bu da ikinci sebebe yol açar, ki bu da mezheplerin yokluğunun oldukça kasıtlı olduğudur, çünkü Quakers erken dönemde kelimelerin ve kelimelerin biçimlerinin sürekli tartışmalara – ve hatta gerçek şiddete – yol açtığını fark etti ki bu da Mesih’in ruhuna aykırıdır ve O’nun içsel anlamı: yani barış ve sevgi. Bu nedenlerle, Quakerizm çok az özür diliyor ve hakiki dine yaklaşımında entelektüel olmaktan çok ampirik olmayı tercih ediyor.
Ben de bir Quaker’ım, bu yüzden açıkçası bunun iyi bir şey olduğunu düşünüyorum. Ama tehlikesini de görüyorum; ve sık sık karşılaştığım ve doğrudan özür dileme – veya “akıl yürütme” eksikliği ile ilgili olan tehlikelerden biri, herkesi kabul eden ve böylece tüm dinlerin eşit olduğunu, bizim de eşit olduğumuzu ilan eden tutarsız sevgiyi kabul etmektir. herkes aynı yolda ve hepimiz – sonunda – aynı hedefe gidiyoruz. Bana göre bu (bütün insanlar tarafından kabul edilmemek, ancak bundan kaynaklanan inanç) apaçık bir saçmalık, çünkü bu doğru olsaydı, Quaker olmak için hiçbir sebep olmazdı; gerçekten de bütün yollar aynı yere çıkıyorsa neden herhangi bir dine girelim? Bir kişinin Quaker olmayı seçeceği yanıt o kadar zayıftır ki, derin ateizmi ve tüm gerçek ahlakın altını oymayı içeren tam bir öznelciliğin ve onu takip eden her şeyin vahşi doğasına götürür (bu Quaker’lar, daha çok desteklemeye çalışan aşk).
Bu nedenle, Justin Brierley’in Incredible’ı gibi bir kitap, ilk bakışta pek çok Quaker’a hitap edecek bir kitap değil. SPCK tarafından yayınlandı, bu yüzden yine de bir müjde hissi veriyor; açıkçası tartışmalıdır (son derece saygılı bir şekilde de olsa – daha sonra bahsedeceğiz); ve açıkça geleneksel ve dini Hristiyanlığı destekliyor (birçok Quaker’a lanet olsun). Peki satın almaya veya okumaya değer mi?
Eh, bence kesinlikle evet: Kitabı beğendim ve tüm adil Quaker’ların beğeneceğini düşünüyorum. Bunu okuyana kadar Oxford’da Premier Christian Radio adında bir radyo istasyonu olduğunu bilmiyordum (podcast’lerde mevcuttur, bu nedenle Oxford’da olmanız gerekmez) Unbelievable adlı bir sunucu programı var mı? Justin Brierley, son on yıl veya daha fazlasına dayanarak, iki konuğu (bir ateist ve bir Hıristiyan ile başlayan, ancak diğer dinleri de kapsayacak şekilde genişletilen) inançlarını tartışmak için davet ediyor ve kabul ediyor/hükm ediyor. Bu, bazı olağanüstü konukların ya programa katılmasına ya da kendisinin iletişime geçip röportaj yapmasına neden oldu; örneğin ateistler adına Derren Brown ve Richard Dawkins gibi ünlü tipler, Hristiyanlık adına Alistair McGrath ve William Lane Craig gibi ünlü kişiler. Mesele şu ki, bu kadar ferahlatıcı olan şey, Brierley’nin “muhalefet”e duyduğu saygı ve neredeyse bağlılığı. Hristiyan olduğu ve sadakatinin neye dayandığı konusunda hiçbir şüphe yoktur, ancak ateizm için en iyi argümanların onun konumuna, inançlarına ciddi şekilde meydan okuduğu ve inancında kalabilmek için çok zorlu bir mücadeleden geçmek zorunda kaldığı da açıktır. ayak. onun inancında.
Bu kitapta elde ettiğimiz şey, genellikle ateist “uzmanların” kendilerinin sözlerini kullanarak, ateizm için en iyi argümanların şaşırtıcı derecede saygılı bir sunumudur; ve onların hasımlarından da misillemeler ve hikmet incileri alırız; ve ortada Brierley’i anlamaya çalışıyoruz ve eleştirel olarak gerçekten şeyleri aşırı basitleştirmekten kaçınmaya çalışıyoruz ya da bu konuda kendini beğenmiş görünüyoruz. Kitabın sonuna doğru, belki pişmanlıkla ama kesin olarak şöyle diyor: “Sonuçta kimse Cennetin Krallığı için tartışmıyor.”
O saygılı, açık ve düşünceli bir temelle başladığı için, sonuçta okuduğum en iyi özür dileme kitaplarından biri olduğunu düşünüyorum ve çok okudum. Burada okumaktan ve özellikle düşünceleri ortaya çıktıkça takip etmekten zevk alan bir netlik var. Onun kapsadığı her şeyi tarif etmek çok fazla olurdu, ama bence, Tanrı’nın varlığı için 4 ana (sıradan insanların ve sadece filozofların ve ilahiyatçıların değil, sıradan insanların anlayabileceği anlamda “ana”) argüman var ve sonra ve Hristiyanlık. : ilk olarak, kozmosun tasarımı ve yapısından bir argüman; ikincisi, nesnel ahlakın varlığına ilişkin argüman; üçüncüsü, Mukaddes Kitap ve diğer ilgili tarihi belgelerin bir tartışmasını içeren tarihsel argüman; ve dördüncüsü, Quaker’ların özellikle sevdiği, kişisel deneyimlerden bir argüman. Bu argümanların her birinin artıları ve eksileri bu kitapta güzel bir şekilde ele alındı ve okurken kendimi yeni fikirler ve bakış açıları edinirken buldum.
Örneğin, etkili bir şekilde Wasp Guinness’ten alıntı yapıyor: “Hıristiyan inancı doğru değil çünkü işe yarıyor; işe yarıyor çünkü doğru.” Veya ateizmin Tanrı’ya karşı en güçlü argümanına, acı ve ıstırap sorununa beklenmedik bir yanıt alın. Brierley, genellikle kendi büyüklüğü gibi görünen şeylere karşı gerekli şefkati ve alçakgönüllülüğü göstererek, fikrini tamamen ateistlerin kendilerine karşı çevirir: … Ateizmde, bu hiçbir anlam ifade etmez. Bu iyi söylendi. Ateistlerin “sevgi dolu bir Tanrı nasıl izin verebilir…” demeleri güzel ama karşılığında ne teklif ediyorlar? Kesinlikle hiçbir şey, ölüyor olmamız dışında çürüyoruz. Görünüşe göre daha umutsuz ve işe yaramaz bir pozisyon. Benim için bunu hayal etmek imkansız.İnsan yaşamının durumu Hıristiyanlıkta kötüyse, o zaman, diyor Brierly, ateizm durumu daha da kötüleştirir.
Kitap boyunca anlayış ve bilgi tanecikleri var. Sonlara doğru, Brierley’nin ateizmin çıkardığı orantısız gürültüye rağmen, küresel olarak ateizmin dünya nüfusunun payının düştüğüne dair bir istatistikle eğlendim: “1970’te ateistler dünya nüfusunun %4.5’ini oluşturuyordu. Bu rakam 2010’da %2’ye düştü ve 2020’de %1,8’e düşeceği tahmin ediliyor.” Ancak, Brierly kesinlikle onların var olmamasını istemiyor! Aksine, onlardan öğrendiklerini ve onların varlığının kendi Hristiyanlığını nasıl keskinleştirdiğini tamamen kabul eder; çünkü gerçek şu ki, din konusunda kayıtsız olmak ve diğer insanların görüşlerini reddetmek ve özel manevi gettolara çekilmek çok kolay. Bu nedenle, bu dünyanın Dawkins’leri, niyetlerine rağmen, Hristiyanlığa birlik içinde hareket etmeleri ve doğru düşünmeleri için faydalı bir uyandırma çağrısı yapıyor.
Son olarak, bu kitapta – Dawkins’ten daha önce bahsettiğim gibi – bilim ve onun Tanrı ile iddia edilen uyuşmazlığı hakkında çok şey var. Brierley’nin bu görüşü reddettiği ve onu reddeden birçok otorite ve fikirden alıntı yaptığı açıktır. Ama 2. bölüme epigraf olarak koyduğu harika bir alıntı var ki, tam olarak alıntılamaya değer: “Bir bardak bilimden aldığınız ilk yudum sizi ateist yapacak ama bardağın dibinde Tanrı sizi bekliyor. ” Bu Werner Heisenberg’e atfedilir. Ne harika, ne uygun!
Hristiyan inancınızın entelektüel temelini güçlendirmekle ilgileniyorsanız, bu kitabı okumanızı şiddetle tavsiye ederim.