We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
"Gezegeni kurtarma" çağrılarına ve son zamanlarda "iklim aktivizmi" nin yükselişine rağmen, çok az ülke karbon emisyonlarını radikal bir şekilde azaltmayı amaçlayan bir program başlattı. "
Ekolojik kriz derinleşip bizi gezegensel bir felakete yaklaştıran ünlü "devrilme noktasına" götürürken, dünya ekonomisinin "yeşillenmesinin" bizi çok karanlık bir gelecekten alacağına ikna etmeye çalışıyorlar. Her nasılsa, tüm mantığa karşın, hükümetlerin ve büyük şirketlerin doğru şeyi yapma istekliliğine kolektif bir inanç benimsedik. Pazar hareketleri ve sihirli teknolojilerin bir kombinasyonu sayesinde karbon ayak izi büyük ölçüde azalacak. Ve seranın azaltılması sorunsuz bir şekilde ilerledikçe, yönetici güçler en iyi yaptıkları şeyi yapmaya geri dönebilecekler: sınırsız birikim ve büyüme dinlerine düşkünlük.
Bu güzelce süslenmiş ortam, tüm büyük illüzyonların en iç karartıcı ve felç edici olduğu ortaya çıkıyor. Ve hiçbir yerde etkileri, en büyük çevre kötülerinin yaşadığı yer olan Birleşik Devletler'den daha güçlü değildir.
Gösterişli 2015 Paris Anlaşması büyük bir umut olarak satıldı, ancak bunu, iyi niyetli bir yararsızlık egzersizi olarak tanımlamak daha doğru olacaktır; bu, prestijli iklimbilimci James Hansen'in küçümseyerek “eylem önerisi olmayan bir aldatmaca, sadece söz verdiği” bir şey. Paris'te, 200 katılımcı üye 20/20/20 formülünü önerdi: karbon emisyonlarını yüzde 20 azaltmak, yenilenebilir enerji kaynaklarını yüzde 20 artırmak ve genel enerji verimliliğini yüzde 20 artırmak. Teorik olarak bu, ortalama küresel sıcaklığı endüstri öncesi seviyenin 2 dereceden (ideal olarak 1,5 derece) daha yüksek tutacaktır.
Sorun, tüm hedeflerin gönüllülük esasına dayanması ve bunların gerçekleştirilmesini sağlayacak bir mekanizmanın olmamasıdır. Paris Anlaşması uyarınca, her ülke (halihazırda 187 imzacı ülke) kendi planlarını belirler, kendi sonuçlarını belirler ve karbon azaltma girişimleri hakkında raporlar hazırlar. Gerçek şu ki, bu ülkelerden hiçbiri 20/20/20 reçetesiyle tutarlı hedeflerin uygulanmasında ilerleme kaydetmedi ve çoğu bu hedeften çok uzak. Başkan Trump, ABD'yi Anlaşmadan çekmiş olsa da, karbon ayak izinin diğer büyük emisyon yayıcılarından (Çin, Hindistan, Rusya, Japonya, Almanya, Kanada veya Meksika) daha kötü olmadığı ortaya çıktı.
Birçok ülkenin temiz enerji kullanımlarını artırmasına rağmen, küresel ekonomik büyümedeki artış, karbon emisyonlarında paralel bir artışa neden oldu: 2017'de yüzde 1,6, 2018'de yüzde 2,7 ve 2019 için daha da büyük artışlar bekleniyor. Fosil ekonomisi tüm hızıyla ilerliyor: petrol ve gaz çıkarımları tarihi kayıtlara ulaştı ve düşüşü beklenmiyor. Çin, Hindistan, ABD ve Avrupa'da görüldüğü gibi yenilenebilir kaynaklarda önemli bir artış olsa bile, karbon ayak izinde istikrarlı bir artış beklenmektedir.artırmak Toplam ekonomik büyüme ve enerji tüketimi. En çok kirleten 10 ülke şu anda toplam sera gazı (GHG) emisyonlarının yüzde 67'sini oluşturuyor ve çok az değişiklik görülüyor.
Son zamanlarda, radikal olarak adlandırılamayacak bir yapı olan Birleşmiş Milletler Çevre Programı (UNEP), 2030 yılına kadar küresel fosil yakıt üretiminin, ısınmayı tersine çevirmek istiyorsak tüketmemiz gereken miktarın iki katından fazla olacağını öngördü. küresel. Başka bir deyişle, Paris anlaşmalarının içeriği yoktu. UNEP raporu, en çok kirleten sekiz ülkenin emisyon verilerini tahmin ederek, "insanlığın" dört derece veya daha fazla sıcaklık artışlarıyla belirgin bir ekolojik felakete doğru intihara meyilli bir yolda ilerlediği sonucuna vardı.
Her durumda, büyük ülkeler 20/20/20 hedeflerine ulaşsa bile, çok az şey değişecektir. Gerçekte, Paris'te verilen tüm taahhütlerin toplamı, sıcaklığı önümüzdeki on yıllarda iki derecelik (veya daha fazla) artışın altında tutmayacaktır. Artan büyümeyle bağlantılı fosil yakıtların küresel tüketimi, bu tür çabaları boşa çıkarır, böylece mevcut karbon azaltma stratejileri yanıltıcı olur. Aslında, pek çok uygulamalı gözlemci, çok geç olduğuna ve bir siyasi başarısızlık mirası ile yükümlü olduğumuza, doğrudan gezegen felaketine doğru ilerlediğimize inanıyor. Dünyanın dört bir yanındaki iklim protestolarının dalgaları halkın öfkesini artırmaya çalışıyor, ancak bu protestolar (ve daha öncekiler) henüz krizi tersine çevirebilecek türden tutarlı bir siyasi muhalefet üretmedi. David Wallace-Wells'in "Konuksever Gezegen" adlı kitabında "iklim nihilizmi" olarak adlandırdığı psikolojik bir hareketsizlik olan bir beyhudelik döngüsüne hapsolmuş durumdayız. (1). Böyle bir ortamda gerçekleşen kitlesel protestolar, sistemde otomatik olarak bir değişime dönüşmez, farklı insanlarla bağlantılı olanlar gibi geniş kapsamlı reformlarda bileYeşil Yeni Fırsatlar.
Wallace-Wells gibi yazarların görüşüne göre, daha erken olmasa da yüzyılın sonunda amansız bir şekilde dört veya beş derecelik bir yükselmeye doğru ilerleyen bir dünyada sıkışıp kaldık. Bu yazar, "önümüzdeki 30 yıllık endüstriyel faaliyetin, son 30 yılınkine benzer bir yükseliş eğrisi izlemesi durumunda, tüm bölgeler mevcut standartlara göre yaşanmaz hale gelecektir" şeklinde sonlandırıyor. Ekolojik felaket, Avrupa, Kuzey ve Güney Amerika'nın geniş bölgelerini mahvedecek. Bu senaryoda, dünya ekonomisi öylesine yıkıma uğrayacak ki, Karl Marx'ın ünlü kriz teorisi ılık görünecek. Wallace-Wells ekliyor: "Üç derecelik bir ısınma, binlerce yıldır yaşanan gerginlik, çatışma ve topyekün savaşta insanoğlunun deneyimlediğinden daha büyük acıyı açığa çıkaracak."
"Endüstriyel faaliyet" e ek olarak, Wallace-Wells daha da sorunlu olan gıda ve tarım alanından söz edebilirdi: bu, kriz halindeki bir sistemdeki en zayıf halka olacaktır. Bugün tatlı suyun yüzde 80'i tarım ve hayvancılık için, yarısı da et üretimi için kullanılıyor. Bir kilo sığır eti üretmek için yaklaşık 20.000 litre suya ve bir litre süt için 685 litre suya ihtiyaç duyulan bir dünyada yaşıyoruz. Tüm ekilebilir arazilerin yarısı meraya ayrılmıştır ve yeni ülkelerin sanayileşmesiyle bu miktarın azalacağı görülmemektedir. Hayvan yemi için tarımın karbon ayak izi, fosil yakıt kullanımını düşünürsek, toplamın yüzde 30'una veya daha fazlasına ulaşabilir. Şu anda 2 milyardan fazla insan görüldüğü içinözel Yeterli su ve yiyecek için kapitalist tarım ticaretinin ciddi sürdürülemezliğini ciddiye almak gerekir.
"Gezegeni kurtarma" çağrılarına ve "iklim aktivizmindeki" son patlamaya rağmen, çok az ülke karbon emisyonlarını kökten azaltmayı amaçlayan bir program başlattı. Hükümetler ve iş dünyası seçkinleri için her şey aynı kalır. "Climatic Leviathan" adlı kitabında(2)İngiliz Marksist yazarlar Geoff Man ve Jonathan Wainwright yakınıyor: “İklim değişikliğini hafifleten hızlı küresel karbon azaltımı sağlama olasılığı sona erdi. En azından dünya seçkinleri, ciddiye almışlarsa, onu terk etmiş görünüyorlar. " Bunun yerine birSiyaseti adaptasyon sürekli ısınan bir gezegene.
Küresel ekonomiye hakim olan aynı şirket devleri, yeşil geleceği etkileyecek kararları verenlerdir. Şu anda ve "Gigants" daki Peter Phillips'e göre(3)Dünya sistemine hakim olan 385 çok uluslu şirketin değeri 255 trilyon dolar ve bu paranın çoğu fosil yakıt sektörüne yatırılıyor. Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa bu miktarın neredeyse üçte ikisine sahiptir. Tüm sera gazı emisyonlarının en az yüzde 70'inden 100'den fazla şirket sorumlu değildir. Bu piramidin tepesinde, kapitalist dünyanın ekonomisini 17 finans devi yönetiyor. Bugüne kadar, fosil kapitalizminin kakilerinin tarihsel olarak yıkıcı rotalarından sapmaya istekli olduklarına dair hiçbir işaret yok.
Bugün, Amerika'nın teknoloji elitleri karbon ayak izlerini azaltmaktan çok bahsediyorlar ki bu açıkça kurumsal imajlarına fayda sağlayacak bir harekettir. Amazon, Google, Microsoft ve Facebook yöneticileri kendi yeşil haçlı seferlerini başlatmak için istekli görünüyorlar. Düzenli olarak yeşil teknolojinin karbon emisyonlarını azaltmanın yolu olduğunu söylüyorlar. Jeff Bezos, Amazon'un 2030 yılına kadar ihtiyaç duyduğu enerjinin yüzde 100'ünü alternatif kaynaklardan alacağını belirtti. Diğer teknoloji oligarkları, artan işçi protestolarına yanıt olarak, en azından kısmen, karbonsuz bir ekonomi vaat ediyor gibi görünüyor.
Bir başka güzel yanılsama: teknoloji devleri ve petrol devleri, aslında, yakından ilişkili olarak ilerlemeye karar verdiler. Görünüşe göre, "yeşillenme" fikri, Google, Amazon, Microsoft ve diğerlerinin, diğer devlerin (Shell, ExxonMobil, Chevron, BP, vb.) Daha iyi, daha ucuz ve daha verimli yerleri bulabilmelerine katkılarından yararlanmalarını engellemiyor. delmek ve yapmakçatlama. Büyük teknoloji onlara en çok ihtiyaç duydukları şeyi sağlayabilir: buluttaki alanlar, yapay zeka, robotik ve jeolojik ve meteorolojik bilgiler. Bu araçlar, özellikle Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri'nin şeyl petrol yataklarının sömürülmesinde yararlı olmuştur. Özellikle ExxonMobil'e atıfta bulunan Bezos, "onları karalamak yerine onlara yardım etmemiz gerektiğini" belirtti. Bu 50.000 varil demekgünlükler sadece bir iklim bozucu için daha fazla şeyl yağı.
Google, Microsoft ve Amazon'un işletmeleri gittikçe güçlenirken, yalnızca iklimin ikiyüzlülüğüne değil, polis güçleriyle yapılan diğer "işbirliklerine" yönelik protesto ve grevlerle ortaya çıkan işçilerin hoşnutsuzluğu akıyor. sınır güvenlik teşkilatları, istihbarat operasyonları ve tabii ki Pentagon. Büyük teknoloji şirketlerinin bir başka fantezisi, hem teknik hem de ekonomik olarak çok sorunlu kabul edilen bir proje olan karbon yakalama ve depolamadır.
İnatçı gerçek şu ki, 2040'a kadar dünya bugün olduğundan üçte bir daha fazla enerji tüketecek ve bu enerjinin muhtemelen yüzde 85'i gaz, petrol ve kömürden gelecek. Alt toprak, trilyonlarca dolar değerinde fosil yakıtlar içerir. İş mantığı, bu inanılmaz zenginlik kaynağının, Paris'te veya Madrid COP'ta konulabilecek "yeşil" hedeflere bakılmaksızın sonuna kadar kullanılması gerektiğini belirtir.
Aynı zamanda, saygın ekonomik tahminler, 2014 yılında Çin'in 50 trilyon dolarlık GSYİH ile dünya ekonomisine öncülük edeceğini, onu 34 trilyon dolar ile ABD ve 28 milyon ile Hindistan'ın takip edeceğini gösteriyor. Muhtemelen, bu uluslar bir bütün olarak dünyanın geri kalanından daha fazla servete sahip olacaklar. Ve en korkutucu olan şey,iki Önde gelen ülkeler, şu anda gezegende var olanların toplamından daha fazla servete sahip olacak (ve daha fazla kaynağı kontrol edecek). Bu korkunç senaryonun enerji tüketimi üzerinde ne gibi etkileri olacak? Ve iklimin değişmesi için? Ve sosyal sefalet için? Tarım ve gıda kıtlığı için mi? Kaynak savaşları ve militarizm için, bu savaşların sebebi ve sonucu ne olmalı? Paris Anlaşması, Madrid COP veya onu izleyen diğer zirveler - veya herhangi bir Yeni Yeşil Anlaşma - böylesine çılgınca sürdürülemez bir sistemin yörüngesini önemli ölçüde değiştirebilir mi?
İklim krizi kötüleşirken ve ufukta etkili bir karşı güç yokken, umutsuzca ihtiyacımız olan şey, nihayet dünyayı ulusötesi şirketlerin egemenliğinden kurtarmayı başaracak tamamen yeni bir siyasi hayaldir.
Notlar:
(1) Misafirperver gezegen, Wallace-Wells, David, Tartışma, 2019.
(2) Climatic Leviathan, Mann, Geoff ve Joel Mainwright, New Library yayınevi, 2018.
(3) Devler: The Global Power Elites, Phillips, Peter, Seven Stories, 2018.
Carl Boggs tarafından
Rebellion için tercüme, Paco Muñoz de Bustillo tarafından
Kaynak: Rebellion