Dixy’nin annesi, konağa girer girmez aşırı heyecanlı kızı tarafından yumruklanınca şok oldu.
“Aa bak! Güzel annem değilse! Emily, Koko! Bak, Brown’ın adı altındaki neredeyse tüm şekerlemelerin ve çikolataların arkasındaki dahi bu!”
Takım elbiseli bayan, genellikle tsundere olan kızının ani iltifat yağmurunu anlamaya çalışırken neredeyse beyni yanacaktı.
Kızının onu bu şekilde pohpohlamak için kaç suç işlediğini merak etmekten başka çaresi yoktu.
———-
Birkaç dakika sonra, arkadaşları karşı koltukta sehpanın üzerindeki lezzetli atıştırmalıkları yerken konuşup gülerken, çok utanan Dixy annesinin yanında homurdanırken kaldı.
Son hayatında umutsuzca onu memnun etmek isteyen şeflerin her türlü şekerlemesini yemiş bir prenses olarak bile Emilia, Brown ailesinin şekerlerinin üstün kalitede olduğunu kabul etmek zorunda kaldı.
Tabii ki, o kadar iyi olup olmadıklarını veya bu dünyadaki hammaddelerin daha mı iyi olduğunu bilmiyordu.
Dixy somurtarak annesinin omzuna vurdu.
“Neden benim bir cinayet işlediğimi düşünüyorsun?!”
Takım elbiseli bayan gülümsedi. “Fufu… tsun-tsun kızım birdenbire dere-dere gibi davranmaya başladığında en kötüsünü düşündüm, ama sonuçta öyle olmadığı için mutluyum.”
Dixy’nin yüzü, annesinin sözleriyle buruştu. “Ah, konuşma tarzın çok iğrenç anne!”
“Ahh, hatırladığım kız bu. Her zamanki gibi huysuz. Çok şirin.”
Ve zavallı Dixy, sadece kendi annesinin alaylarına katlanmakla kalmadı, aynı zamanda Koko’nun şikayetlerini de dile getirdi.
“Teyze! Bilmiyorsun, bu aşağılık daha önce beni gerçekten öldürmeye çalıştı!”
Dixy’nin annesi gülümsedi. “Hoh, şimdi mi?”
“Evet! Ben ki—mph’yi denediğimde!”
Dixy aceleyle sehpanın üzerinden atladı ve yüzünde bir gülümseme tutmaya çalışırken Koko’nun ağzını zorla kapattı.
“Bu arada anne, dün seninle beni dojoya götürmekten bahsettiğimi hatırlıyor musun?”
Annesi şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. “Ah evet, hatırlıyorum. Ama sana büyükbabanın döndüğünü söylediğimde hemen korkmadın mı?”
Bunun bir ölüm kalım meselesi olduğunu düşünen Dixy dişlerini gıcırdattı. “Korkmadım! Gitmek istiyorum!”
“Fufu… geç olması hiç olmamasından iyidir. Sizi oraya kendim götüreceğim. Siz de gelip görmek ister misiniz?”
———-
Böylece Dixy’nin annesi onları okuldan geri götüren şoföre el sallayarak onları şehirden çok da uzak olmayan özel bir mülke götürdü. Genç anne, hem Koko’nun hem de Emilia’nın aile geçmişlerine oldukça aşina görünüyordu ve çok az çaba sarf ederek gelişigüzel iltifatlar yağdırıyordu.
Emilia biraz etkilendiğini itiraf etmeliydi. Belki de bu kadar kısa sürede kızının arkadaşlarını çoktan kontrol etmişti ya da belki de bazı şeyleri fazla düşünüyordu.
“Buradayız.”
Tahta dojo, Emilia’nın geçmiş yaşamında gördüğü bazı eğitim tesislerine kıyasla oldukça mütevazı ve tuhaf görünüyordu, ama onları içeride karşılayan yaşlı adam bir usta havası yayıyordu.
Sadece görünüşe bakılırsa, zararsız yaşlı bir adama benziyordu.
Üç liseli kızın omuzlarına bile zar zor gelen ve kassız, kırışık yüzü ve uzun beyaz sakalıyla birleşince, gerçekten bir çocuğu bile savuşturabileceğinden şüphe uyandırıyordu.
Dixy’nin annesi, yaşlı adamla selamlaştıktan kısa bir süre sonra ayrıldı ve üç kız sessizce ona bakıyorlardı.
“G-büyükbaba.”
“Hayır.”
“Uhm, kendimi nasıl savunacağımı öğrenmek istiyordum, bana öğretir misin?”
———-
Sonunda, yaşlı adam torununa başka bir kelime konuşmadı ve müritine sadece ona ‘öğretmesi’ için işaret verdi.
Ve Emilia, büyükbabasının dojoda olduğunu öğrenince Dixy’nin neden korktuğunu anladı. Bunun nedeni, birisinin dojosuna girdikten sonra, yaşlı adamın iradesine uyması gerektiğiydi.
Yaşlı adam ve üç liseliden başka, ‘ufaklık’ dediği altı yaşında bir erkek çocuk ve ‘mürit’ dediği kasvetli görünümlü bir kız vardı.
Koko nasıl dövüşüleceğini öğrenmek istemediği konusunda ne kadar sızlansa da, ‘ufaklık’ ona yumruklar ve tekmeler atarak onu kendini savunmaya zorladı. Buna karşılık, en azından Dixy buraya geldiğinde kaderini biliyordu ve ‘öğrenmek’ için ‘öğrenci’ ile isteyerek gitti.
Neredeyse altmış santim daha uzun olmasına ve pazıları Dixy’nin kalçalarından daha kalın olmasına rağmen, mürit kısa saçlı kıza karşı oldukça ‘nazikti’. Dixy’nin çığlıkları aksini söylese de, henüz kırık kemik ya da yerinden çıkmış eklem sesi yoktu.
Ve Emilia, yaşlı adamın yıldırım hızındaki yumruklarından ve tekmelerinden zar zor kaçınırken, fark etti.
“Buranın bu kadar boş olmasına şaşmamalı… bu yaşlı adam bir manyak!”
“Emilia ile savaş! Dövüş! Benim kötülüğüm kaybetmez! Kırışık kıçını tekmele!”
———-
Neredeyse iki saat boyunca tek bir darbe bile alamayınca Emilia tamamen bitkin bir halde matın üzerine yığıldı. Tek tesellisi, yaşlı adamın da isabet almamış olmasıydı.
“Un. Fena değil, fena değil. Geldiğinde dövüşebileceğini hissettim. Vücudun çok zayıf ama yeteneğin çok iyi.”
Emilia, onun sadece bir bakışla böyle bir şeyi fark etmesine biraz şaşırmıştı.
Son hayatında, onu bir dövüşte belki de alt edebilecek şövalyelerin sayısı bir yandan sayılabilirdi. Ve vücudunun doğumdan itibaren savaşmak için özel bir amaçla eğitildiği göz önüne alındığında, ilk yaşamında bu sayı daha da düşük olacaktı.
Ama gerçek şu ki, bu beden dövüşmek için hiç eğitilmemişti. Boşluk formülü kullanılarak yaratılmıştı ve orijinal görüntüsü ikinci hayatındaki ‘Emilia’ya dayansa da daha yeni doğmuş bir bebekti.
Üç metre boyunda bir canavara dönüşse bile, daha keskin pençelere sahip olması formunun ölümcüllüğünü artırsa bile gerçek gücü aynı kalacaktı.
Bu yüzden yaşlı adamın onun dövüşme yeteneği olduğunu hissedebilmesi, bunu ya sezgilerine ya da kendini taşıma biçimine dayandırdığı anlamına geliyordu.
Her iki durumda da Emilia gururunun okşandığını hissetti. Birinin görünüşüne iltifat etmesinden çok farklı hissettiriyordu.
“O-Oh… teşekkür ederim?”
Yaşlı adam yanaklarının kızardığını görünce kıkırdadı. Heh, bu yaşlı adamın hala biraz oyunu olduğunu düşünüyordu. Büyükannenin onu bu kadar çok sevmesine şaşmamalı. Oğlu ona narsist yaşlı bir osuruk diyecek kadar aptal.
Ne yazık ki büyükannem öldü ve sıkıcı dojoya tek başına geri dönmek zorunda kaldı. Artık sadece mirasını devam ettirecek iyi bir öğrenci yetiştirmeyi umabilirdi.
Bu kızın da diğerleriyle birlikte eğitilmeye değer olduğunu düşünerek Emilia’ya başını salladı. Ne de olsa, iyi tutum ve iyi yetenek nadiren bir arada bulunur.
“Hoho, yabancı olma. Sanırım torunum sonunda bir şekilde senin yüzünden buraya geldi, bu yüzden minnettarım.”
Tutkulu görünümlü kız tarafından kıçına tekme atılırken torununa sevgiyle baktı.
“Un, ne kadar sevimli.”
‘Manyak!’
Neyse ki, yaşlı adam onun düşüncelerini okuyamadı.
“Her zaman, nesiller boyunca bilenmiş tarzımızı miras almadan soyumun gerçekten sona ereceğini düşünmüşümdür.”
“Aptal oğlumun yeteneği iş dışında her konuda berbat ve sevimli torunum bile kaç kez istesem de benim tarafıma gelmeyi reddetti.”
“Benimle birlikte çalışırsa onu iki adam boyuna, kolları ağaç gövdelerinden daha kalın ve bacakları tek bir vuruşta kayaları ezebilecek kadar uzun yapabileceğime bile söz verdim, ama bu bile yeterince iyi değildi!”
“Vücudumda kalan birkaç yılla, büyük torunumu nasıl bekleyebilirim?”
Emilia kendini garip hissetti ve buna ne diyeceğini bilemedi. Gitmemesinin nedeni onu bir ucube gibi göstereceğine söz verdiğin için değil mi? Neyse ki yaşlı adam kendi kendine konuşurken rahat görünüyordu.
“Müritim öğrenmede iyidir, ama hayatı boyunca öğretemez. Tüm hayatını birini eğiterek geçirmiş olsa bile, gelecek neslin kırık kemikleri daha hızlı onarmaktan başka bir şey öğreneceğinden şüpheliyim.”
Emilia’nın dudakları kıvrıldı. “Bu, Dixy’nin sebepsiz yere dayak yediği anlamına gelmiyor mu?”
En azından Koko, altı yaşındaki küçük çocuğu uzak tutmak için uzun bacaklarını kullanarak eğleniyordu. Maymun beyni, gelişigüzel tekme atma sanatında sadece iki saat içinde bir uzman seviyesine ulaşmış görünüyor.
Bu arada yaşlı adam hâlâ konuşuyordu.
“Bu yüzden, benim dövüş sanatımı miras almanın önemini anlamasını sağlayan sana minnettarım. Bu nedenle, bundan sonra sana bizzat ben öğreteceğim.”
Bu… iyi, değil mi? Bu iyi, değil mi?
“Yalnızca sana yanlışlıkla dokunmamaya dikkat etmem gerekiyor, yoksa bir şeyler kırılabilir!”
Emilia’nın zihni boşaldı. Öyleyse, yaşlı adamın da ona dokunmayı başaramamış olmasının nedeni, vücudunun ondan darbe alamayacak kadar zayıf olduğunu düşünmesi miymiş?!
———-
Yaşlı adam bir gün dediği zaman güneş çoktan batmıştı.
Hem Dixy hem de Emilia eşit derecede sefil görünüyorlardı, tek fark, acıyan Dixy’nin bedeniydi, Emilia için ise zarar gören egosuydu.
Gruplarından bugün sadece Koko zirveye çıkmayı başardı.
Çilli kız, ‘çocuğun’ vurmayı başardığı bir yumrukla merceğin çatlamasını umursamadan, kendini beğenmiş bir tavırla gözlüğünü yukarı itti.
“Hehe, ağlama. Ablaya yumruk atarak geldin ama ablanın büyük bir dövüşçü olduğunu, kötülerin kıçını tekmelediğini ve zor durumdaki genç kızları kurtardığını bilmiyorsun!”
“Hem hem, yardımcım olmana izin vereceğim. Buna ne dersin? Büyük savaşçı Koko ve yardımcı uşak, kulağa hoş geliyor!”
“Hayır, bundan sonra Keke olacaksın! Büyük savaşçı Koko ve yardımcısı Keke! Çok havalı!”
Küçük çocuk ‘kiddo’, beyaz yenleriyle gözlerindeki yaşları sildi ama hiç şikayet etmedi ya da karşılık vermedi. Bir dövüş oyununda düğme eziciye kaybetmek gibiydi, sadece rastgele tekme atmayı bilen bir kıza kaybetmekten şikayet etse daha acıklı görünürdü!
Brown ailesinin arabası nihayet onları almaya geldiğinde, iki kız Koko’nun maymun beyin maskaralıklarına cevap veremeyecek kadar yorgundu.
“Kiddo”, kötü “düğme ezicinin” her iki elinde birer güzellikle uzaklaşmasını izlerken öfkeyle dişlerini gıcırdattı.
Ve Dixy, büyükbabasının en genç öğrencisine baktığında, aklına garip bir düşünce geldi.
“Huh, muhtemelen boynuzlanmanın nasıl bir his olduğunu da düşünüyor, değil mi?” Bu duyguyu bu kadar çabuk biriyle paylaştığım için mutluyum.”