Tehlike anında olduğu gibi duygusal anlardada otonom sinir sisteminiz aktive olur ve koşullara bağlı olarak vücudunuzda bir dizi farklı reaksiyona sebep olur.
Bu, sindirim gibi diğer bilinçsiz vücut işlevleriyle birlikte 'savaş ya da kaç' tepkisini kontrol eden sistemin aynısıdır. Bu sistem hiper moda geçtiğinde, duruma göre tehlike anında kaçmayı kolaylaştırmak için öncelikle tüm vücudunuza oksijen gönderir. Daha fazla hava almak için, sinir sistemi gırtlağınıza (glottis kısmı)- boğazınızdaki havayı yiyecek almadan akciğerlere götüren açıklık - mümkün olduğunca uzun süre açık tutmaya çalışır. Başka bir deyişle, boğaz normalden daha geniş açılır çünkü daha büyük bir açıklık daha fazla hava anlamına gelir.
Normalde, ağlamadığınız zamanlarda, gün boyu yutkunduğunuzda gırtlak açılır ve kapanır. Bu, yiyeceklerin ve tükürüğün bir yöne gitmesini ve havanın diğer yöne gitmesini sağlar ve arada hiçbir karışma olmaz. Ancak ağladığınızda veya ağlamanın eşiğinde olduğunuzda, gırtlak uzun süre açık kalmaya çalışır, ancak her yutkunduğumuzda kapanmaya zorlanır. Boğazımızda oluşan kasların karşı yönlü gerilmesi bizim düğümlenme olarak hissetmemize yol açar.[1]