Washington’da Avrasya’da bulunan Pencere blog yazarı Paul Gobl, Washington’da Rusya’nın Sesi hizmeti ile paylaştı ve Rusya’da gerçekleşen süreçlerin bir analizini paylaştı ve Amerika-Rusya ilişkilerini değerlendirdi.
Fatima Tlisova: Atlantik'in farklı taraflarında devletin ve ABD-Rus ilişkilerinin umutlarının tamamen zıt değerlendirmeleri duyuluyor ve burada aşırı kötümserler var ama aynı zamanda aşırı iyimserler de var. Sen ne düşünüyorsun
Paul Goble: ABD’de nihayet Rusya’nın dış politikada merkezi bir yer işgal etmediği yönde ilerliyoruz. Çok uzun bir süre boyunca, bütün dünya Washington ve Moskova'da olup bitenler ve Amerika Birleşik Devletleri ile Rusya arasındaki ilişkilerin gelişimi etrafında döndüğünde Soğuk Savaş'ın yankılarında yaşadık.
Bugün Rusya’nın çok daha gerçekçi bir değerlendirmesi var - bölgesel bir güç olarak, ancak artık gerçek olmayan bir küresel süper güç olarak değil. Ayrıca, bana daha net bir anlayış ortaya çıktı ki, 1990’lerin başlangıcına dair tüm umutlarımız Rusya’nın, devletin vatandaşlarının haklarını ve özgürlüklerini koruyacağı ve ülkenin tüm sakinlerinin payını koruyacağı, serbest bir pazar ülkesi olacak demokratik bir ülke olacağı yönünde görünüyor. muazzam doğal zenginliklerden elde edilen gelirlerde - tüm bu umutlar aşıldı.
Bu, ilerlemenin imkansız olduğu anlamına gelmez. ABD ve Rusya’nın şu anda sadece iki seçeneğin olduğu durumun dışında olması - yeni bir soğuk savaş veya mutlak bir anlaşma ve işbirliği - dar alanlarda işbirliğinin daha gerçek hale geldiği bir döneme girdiğimiz anlamına geliyor. .
Çözümü ABD ve Rusya arasındaki etkileşimi içeren problemler var, ancak bu işbirliğinin kesinlikle imkansız olduğu problemler var. Yeni aşamadaki ilişkilerimiz ne yalnızca dost ne de yalnızca düşmanca olacak.
Korsanlık sorununu çözmede yakın pozisyonlarda konuşabiliriz, ancak Avrupa'nın bu alandaki farklı çıkarlarına sahip olduğumuz için Avrupa'nın Rus gazına bağımlılığını sürdürmede işbirliği yaptığımızı hayal etmek zor. Bana öyle geliyor ki, Washington'da bu durumun giderek artan bir anlayışı var ve bu işbirliğinin her iki tarafa da fayda sağladığı alanları tanımlamak için sağlıklı bir yaklaşım.
F.: Batı’daki ve Rusya’daki bazı analistler, 2014’taki Soçi’deki Olimpiyat Oyunlarını “büyük bir Rusya’yı canlandırma” fikrinin bir parçası olarak görüyorlar. Bunun hakkında ne düşünüyorsun?
PG: Vladimir Putin'in bir sembol olarak planladığı ve cumhurbaşkanlığının en yüksek başarısı olan Soçi Olimpiyatlarının büyük olasılıkla en büyük başarısızlığına dönüşeceği açıkça belli oldu. Bunu orada bir tür şiddet olacağı için değil, geniş bir dünya boykotu beklediğim için değil - Oyunların diğer ülkelerdeki deneyimlerine dayanarak söylüyorum.
Tüm dünyanın dikkatini çeken uluslararası bir etkinlik planlarken, insanlar yalnızca onlara gösterdiklerini değil, aynı zamanda saklanmayı çok isteyeceklerini de görürler. Dünyanın gazetecileri Soçi etrafındaki duruma ne kadar yakından bakarsa, kendini o kadar çirkin gösterir.
Soçi'deki göçmen işçilerin köle durumunu öğrendik. Büyük yolsuzluklar hakkında bilgi edindik - çok fazla bir şey yapılmamasına rağmen, bu oyunlar zaten en pahalı hale geldi hikayeler - bu paranın çoğunun Rus yetkililerin offshore hesaplarına gittiğinin kanıtı.
Sibirya'daki kar leoparı barbarca ele geçirildiğini gördük - bu yüzden Putin kameralar için poz verebildi. 150'in yıllar önce Soçi'nin, yüz binlerce insanın ölümüne ve Çerkeslerin kendi topraklarından Osmanlı İmparatorluğu'na atılmasına yol açan en büyük soykırımın yeri olan Soçi'nin çok daha ayrıntılı raporlarını göreceğiz.
Vladimir Putin’in propaganda makinesi ne kadar zor olursa olsun, direniş yapmak güçsüzdür - sadece gazetecilik nedeniyle - tarafsızlık için Kremlin’in ifadesini Kremlin’in istemediği raporları ile dengelemeleri gerekir.
Sonunda, Kafkasya hakkında neredeyse hiçbir şey bilmeyen ve Çerkesleri hiç duymamış olan Batı halkı için, bu garip kelime "Soçi" ile yüzleşecek. Bölgenin tarihi sayesinde, Moskova yetkililerinin ve orada şahsen Vladimir Putin'in davranışı sayesinde, bu yüz çirkinleşecek. Bu, Vladimir Putin’in, belki de daha fazla Rus’u başkanlığının meşruiyetinden şüphe etmeye iten bir itici güç için kara bir leke olacaktır.
FT: Rusya’da basında hem Rus’lardan hem de diğer etnik grupların temsilcilerinden gelen ulusal hoşgörüsüzlüğün tezahürleri gittikçe artıyor. Ulusal kimliğin yükselişini nasıl açıklarsınız ve bu, Rusya gibi çok uluslu bir devlet için gelecekte ne olabilir?
PG: Bana göre bu sürecin derinliğini anlamak için ülke tarihine tekrar bakmanız, emperyal düşüncenin ters yüzüne bakmanız - yüzyıllar boyunca, Rus ulusunun üstünlüğünün iddiası değil, Rus kimliğinin prizması yoluyla değil, diğer ulusları bastırma kabiliyetiyle ortaya çıktığını düşünüyorum.
Şimdi Rusya'da, Rus olmayanların konumlarını güçlendirme arka planına karşı etnik Rusların konumlarının gözle görülür bir zayıflaması var. Bu, Ruslar arasında düşük doğum oranı ve Rus olmayanlar arasında yüksek doğum oranları dahil olmak üzere birçok faktöre bağlı olarak, kompleksin Orta Asya ve Güney Kafkasya ülkelerinden göçün toplam Rusya nüfusunda keskin bir düşüşe neden olan objektif bir süreçtir.
Bu hesapta çelişkili istatistikler var, bana öyle geliyor ki, şimdi Rusya'da etnik Rusların nüfusun üçte ikisini geçmediğini söylemek yanlış olmaz. Bu, Rusların ülke nüfusunun yüzde 1991'ini oluşturduğu yıldaki 90'e kıyasla çarpıcı bir düşüş. Sonuç olarak, Ruslar kendilerini tehlikede hissediyorlar, bu nedenle Rus milletinin devlet oluşturan misyonu “büyük Rus kardeşi” fikri, Rus halkının korkularının sadece bir yüzü.
Bana göre, Rusların “ulusal fikir” konusundaki ihtilaflarda çok fazla zaman harcadıkları gerçeği, kültürel tarzın ciddi bir sosyal hastalığın belirtisi, tehlikeli bir hastalık belirtisi olarak yansıması değildir, çünkü Ruslar imparatorluğun kaybını kabul etmeyi başaramazlarsa uluslararası haydutta.
F..: Kremlin'in izlediği iktidarın merkezileşme politikasının Rusya'da federalizm ya da bölgeselcilik fikrini geçersiz kıldığına inanılıyor. Moskova'daki kaynakların yoğunluğunun illeri kontrol etmede nasıl etkili olduğunu düşünüyorsunuz?
PG: Rusya'daki süreçleri uzak bir konumdan gözlemlediğinizde, Rusya Federasyonu'ndaki beklenmedik bölgeselleşme büyümesi dikkat çekicidir. Rusya'nın güneyi boyunca Sibirya kimliğinin, Doğu kimliğinin, Pomeranian'ın (kuzeyde, Kazak) yeniden canlanması ve güçlendirilmesi. Bu kimlik devrimi iki önemli eğilimi yansıtıyor ve üçte birine işaret ediyor.
Birincisi, bu, çoğu insanın inancının aksine, Rus ulusal kimliğinin Avrasya'daki en zayıf olduğu gerçeğinin bir yansımasıdır. Örneğin Avarlar, Ermeniler veya Ukraynalılar arasında öz kimliklendirme Ruslar arasında olduğundan daha güçlüdür. Birçok yönden, Ruslar onlardan sonra devletin ana kurbanları haline geldi. Yönetmelerine izin verildi, ancak yalnızca ulus olarak kendi gelişimlerini bırakma pahasına. Sonuç olarak, parçalanma meydana gelir.
Coğrafya ve kötü yönetim de katkıda bulunuyor. Ülkenin bir ucundan diğerine arabayla arabayla gidemezsiniz, çünkü normal otoyollar yok, demiryolları paslanıyor, çoğu havayolu işsiz kalıyor ve artık çalışmıyor - ülkenin büyük bölümleri birbirinden izole ediliyor. Sonuç olarak, bölgesel ittifaklar kurulur. 1990'lerin ortasında Boris Yeltsin tarafından vahşice bastırılan aynı tür bölgeselcilik yeniden canlandırılıyor.
Bölgeselliğin ve etnik altı Rus milliyetçiliğinin büyümesinin birleştirilmesi ve sınırlandırılması, merkez için ciddi bir zorluk olacaktır. Orta ve uzun vadede, Rus alt etnik milliyetçiliğinin büyümesi, Moskova’nın durumu kontrol etme kabiliyeti açısından “diğer Rus olmayan” ulusal hareketlerden çok daha ciddi bir tehdit oluşturuyor.
F.: Sizin tarafınızdan açıklanan tehditlerin resmi daha popüler olandan farklıdır - Kuzey Kafkasya, Rusya'nın en tehlikeli ve kontrolsüz bölgesi olarak kabul edilir. İstikrar elde etme konusundaki tahminleriniz ve öngörüleriniz neler?
PG: Kuzey Kafkasya hakkında iki görüş var. Birine göre, Kuzey Kafkasya, her biri kendi çıkarlarını ve hedeflerini takip eden farklı uluslardan oluşan bir koleksiyondur. Bir başkasına göre, milliyetçilik İslam tarafından desteklendi, İslam bölgeyi çökertmekten koruyabilen tek yapıştırıcı, İslam aynı zamanda terörizme eşdeğer bir tehdit. Halk inancının aksine, İslamcılığın Kuzey Kafkasya'da pek çok insanın düşündüğü kadar derin kökler almadığına inanıyorum. Moskova'nın Kafkaslardaki İslamcılık hakkında bu kadar çok konuşmasının sebeplerinden biri, Rus hükümetinin orada kullandığı her türlü baskıyı haklı çıkarma girişimi.
Benim düşünceme göre, Kuzey Kafkasya'da, etno-ayrılıkçı fikirlerin öncü rolünün canlanması var, ulusal proto-devletlerin, potansiyel devletlerin inşasına tanık olduğumuza ikna oldum. Rus hükümetinin baskıcı politikası işe yaramıyor, çünkü böyle bir düzeyde baskı yapmak için yeterli kaynağa sahip değil ve son pasifikasyona ulaşmak için çok uzun bir süre boyunca Kafkasya nüfusunun tamamına rüşvet vermek için yeterli kaynaklara sahip değiller. Bu nedenle, Vladimir Putin tam bir sessizlik sağlamayı umarak seçkinlere rüşvet teklif etti.
Ancak Çeçenya örneğinde, sonucun Moskova'nın düşündüğü sonuç olmadığını görüyoruz. Çeçenya birkaç yıldan beri Moskova'dan düşünülemez miktarda para aldı ve bugün Çeçenya, varlığının bütün geçmişinden çok daha fazla İslamlaştırıldı.
Kararlılıktan bahsedersek, çeşitli çeşitlerinin olduğunu hatırlamanız gerekir ve tam olarak ne türden bahsettiğimizi bilmeniz gerekir. Bireysel cumhuriyetlerdeki istikrar ne durumda? Bölge içindeki istikrar bir bütün olarak? Ya da bölge ve Moskova arasındaki istikrar hakkında? Bence Rus hükümeti Kafkaslarda önemli miktarda daha fazla para harcamayı planlamıyorsa ve güç kullanımında daha akıllı ve daha temkinli olmak istemiyorsa, Moskova ile Kuzey Kafkasya arasındaki ilişkilerin giderek daha dengesiz hale geleceğini düşünüyorum.
Ve soru şu ki, ormana kaç kişi girmiyor, soru Kuzey Kafkasya'daki insanlar kendileri için ne tür bir gelecek istiyorlar. Duygularıma göre şiddet ve terör eylemlerinde bir düşüş göreceğiz, ancak bölge giderek Moskova'dan uzaklaşacak. Önümüzdeki on yıl boyunca proto-devletlerin dayanışmasını da göreceğiz.