Hailey, mümkün olan son saniyeye kadar inanamadı. Sadece bir kez onun ağzında onun üzerinde durmak zorunda kaldı: Dylan Shane onu öptü. O edildi onu öpmeye.
Şimdi bu onun tüm mutsuz hayatında başına gelen mutlak en iyi şeydi. Gözlerini kapadı ve onu öptü. Alt dudağının yumuşaklığına, saçlarının sıcak ve temiz kokusuna ve eski, yıpranmış gömleğinin zihnine karşı koydu. Nerede olduğunu unuttu. Onu yakınlaştırıyormuş gibi görünüyordu, ya da belki de sadece kendisine çekildiğini hissediyordu – her neyse ayağa kalktı, böylece kalçaları dizlerinin arasına sıkışmıştı ve vücudu tüm ağızlarına, yanaklarına, omuzlarına ve boyunlarına basıyordu, onun çubukları geriye doğru yuvarlandı. onun arkasında ve çizik parke zemine çarparak gitti.
Oda sessiz gitti.
“Ah hayır,” diye güldü, Dylan’ın ağzının yarısına, mırıldandı.
Bakıyor ve yanıp sönüyordu, Hailey, beş kişinin Avustralya’nın en önde gelen Beach Boys grubunu kapladığı ve hemen ilk molalarını almak üzere olan yaşlılarla dolu bir odanın, ona ve Dylan’a nasıl baktığını gördü. Aslında, şimdi dikkatini çekenlerin kalabalığındaki sıradanlardan bazıları alkışladılar ve bağırıyorlardı, ve bardaki en yakın sandalyelerden birinde, leylak saçlı bir hanımefendisi Red Bull’u bir selamla kaldırıyordu.
“Ummm. Um, özür dilerim, ”dedi, kimsenin gözüyle buluşamadı.
“Ben teşekkür ederim demek istiyorum. Evet, şimdi alkışlamayı kesebilirsin. Ve üzgünüm.”
Bunun bir veda konuşması olduğu ortaya çıktı, çünkü Dylan ayağa kalktı ve bilek tarafından odadan çekildi. Peki, ne söyleyecekti ki? İlk öpücüğün boğazında seni yakalayan bir sürü yaşlı insana ne diyorsun? Bunun için hiçbir şey yoktu ama sadece oradan kurtulmak için.
Çabucak adımlarına devam etmek için, Hailey’in peşinden koşması gerekiyordu, son birkaç kaçak peşinden kaçıyordu. Birkaç saniye içinde, onu “Ring Bell” in çaldığı diskoya çekti ve hoparlörlerin üzerinden çok sesli ışıklar çalıyordu ve dans pistinde çok renkli ışıklar yanıyordu. Dylan hala el bileği tarafından vardı ve kafasının arkasını disko topu ışığında birkaç metre ileride görebiliyordu. “Nereye gidiyoruz?” Diye bağırdı, duymuyor gibiydi. O da iyiydi, çünkü nereye gittiğini çoktan anladı: Arabası, yeri, ya da belki de uzun süre bekleyebilselerdi otel odasına taksinin oraya gitmesi gerekiyordu.
Hailey beklemek istemedi. Onun bir parçası değil. Aklının gözünde, her şey, gömleklerden pantolona, tam çıplaklığın ilk anına kadar görebiliyordu. Aslında, büyük bir bilimsel buluş fikri ya da katil bir iş fikri ya da bazı dünya değiştiren romanın ardında olduğu gibi, onu öptüğü anda ona bir ani olarak gelmişti. Dylan’la seks, kirli ve sarhoş. O da onu istiyordu – neden diğer tüm mağara adamı gibi bardan dışarı sürükleyecekti?
Dokunma beklentisi, cildini uyanık olarak tokatlamış gibi diken diken yaptı. Jogged yaparken titredi. Nabzı vücudunun her tarafına sıçradı.
Yarısı koşarken, yarı yarıya koşuşturarak, karanlığında kiraz, bomba ve nota sıraları yanıp sönen slot makineleriyle minyatür casino odasına düştüler. Orada hala boştu; bir kişi kumar oynamadı. Bir dahaki sefere, Hailey’in geri dönüşü o makinelere ve Dylan Shane’e karşıydı – Dylan Shane! – vücudunun tüm uzunluğunu ona karşı yaslayıp gözlerine bakıyordu.
Kendini durdurabilmek için inledi. Sırala. Tam zamanında ağzını kapatmak için yönetildi.
“Üzgünüm,” diye fısıldadı. “Biraz sarhoşum.”
“Evet? Yani bu gerçekten istediğin şey mi? ”Diye sordu Dylan, daha önce hiç duymadığı bir sesle Hailey’in. Bütün arkadaşlık gitmişti.
Hailey, ona evet diyerek tekrar ağzını açtı, ama konuşamadığını buldu. Gözlerine bakmak için yapabileceği tek şey buydu. İhtiyaç duyduğu arzularla doluydu, eğer isterse bir kayayı yollarının dışına taşıyabiliyordu, ama aynı zamanda ismini bile yazamayacaktı ya da denediğinde ATM’ye iğne bile giremeyecekti.
“Sen titriyorsun” dedi. “Neden titriyorsun?”
Başını sallama, sadece yapabileceği her türlü cevap değildi. Şimdi nasıl istediğini hissedebiliyordu, tam kotları ve cutoffs’larıyla. Konuşma imkansızdı. Vücudu içi boş hissetti, onun içinde hiçbir şey yok ama istediği gibi.
Yüzüne bir el koydu, bir başparmak onun elmacık kemiğini takip ediyordu. Onun baskısı hala ona karşıydı. Onu tekrar öpmek zorunda kaldı, uzun, yavaş ve uzun sürdü, daha sonra titriyordu ve acıktı, neredeyse utanç verici bir şekilde ama düşünceyi fırlattı. İhtiyaçlı, huzursuz, ahlaksızlık gibi – bu tür öpücükler dediğiniz şey değil miydi? Sonra dilini ona dokunduğu için onlara bir şey demeye çalışmayı bıraktı. Hepsi kendi başına, elleri uzamış ve nemli köklerden yumuşak uçlara kadar saçlarından geçmiştir. Onun karşı bacaklarını açmıştı. Dizleri beline sarıldı. Elleri kabaca bacaklarının uzunluğunu yukarı kaydırdı.
“Her gün bir düzine kazanan kazananlar!” Mekanik bir ses çekti.
“Her hafta verilen ödüllerin on binden fazla doları! Çok özel büyük ödülümüz hakkında daha fazla bilgi edinmek için aşağıdaki kırmızı düğmeye basın! “
“Eh, bu biraz değişmez” diye fısıldadı.
Gülmemeye çalıştı.
“Tamam, hadi buradan çıkalım. Hadi.”