İtalyan yönetmen hiç bu kadar alakalı olmamıştı. Yine de filmleri -bir istisna dışında- neden görünmez kalıyor?
Cezayir Savaşı'nı (1966) ilk izlediğimde bunun bir belgesel olduğunu düşünmüştüm. Bir Michael Moore filmi ya da Channel 4 News -15 yaşında kurgu olmayan ana referans noktalarım gibi değil, ama gerçek zamanlı olarak ortaya çıkan olaylara tanık olduğum hissi: dağınık, kafa karıştırıcı, canlandırıcı. Geleneksel arka plan ve duygusal angajman anlamında karakterler yoktu; daha ziyade, FLN'nin Cezayir bağımsızlık hareketinin lideri Ali veya isyanı bastırmak için gönderdiği tatlı Albay Philippe gibi figürler, daha geniş bir mücadelenin şifreleri. Basit bir anlatı yerine, 1954-57 yılları arasında saldırıyı takiben karşı saldırıda alevlenen ve her iki tarafta da sadece vahşet için değil, aynı zamanda biriken hesaplamalara ve planlamalara da kapılmadığımız için bir dizi tetikleyici anı gözlemliyoruz. şiddet.
Çatışmalar, siyaset ve mücadeleyle ilgili diğer filmlerden çok farklıydı. Film boyunca neredeyse yakından tanıdığınız, dolambaçlı Casbah sokaklarında kameranın canlı bir varlığa benzediğini görünce çok etkilendim. O zamanlar Paul Greengrass ve Steven Soderbergh'in dişlerini inciten içgüdüsel sinema filmlerinde çokça gördüğüm bir stilin daha saf bir formu gibi hissettim. Birdenbire, gerçek mücadelenin öykülerini anlatmaya adanmış filmlerin düzenli ve rahat olamayacağını anladım. Daha sonra Roberto Rossellini ve Francesco Rosi'nin filmlerini izlediğimde, Battle'ı bu neo-realist sürekliliğe yerleştirebildim, bu da Costa-Gavras, John Cassavetes, Chris Marker ve Peter Watkins'in ötesine geçecek. Bütün bunlar, işlerini silindir tarafından yutmaya geldiğim film yapımcılarıydı. Yine de Cezayir Savaşı'nın yönetmeni bir sır olarak kaldı. Geçen aya (Mayıs 2020) kadar Gillo Pontecorvo'dan çok Madonna'nın yönettiği film izlemiştim.
Bu göz ardı edilmesi şaşırtıcı olmayabilir. Pontecorvo, Battle'dan sonra sadece iki film daha yönetti, bundan önce sadece iki film çekti - hiçbiri 1966'daki filminin kültürel etkisine yakın değildi. Sadece ikisi Kapo (1960) ve Burn! (1969), İngiltere ve ABD'de gösterilmişken, son filmi olan 1979'daki Ogro, İtalyanca sürümünde öldü ve o zamandan beri nadiren görüldü. Gazetecilik ve belgesellerle başlayan Pontecorvo, Ogro'dan sonra gerçek öykü anlatımına geri döndü ve İtalya'nın ev sahipliğinde 1990 Dünya Kupası resmi filminin bir bölümü de dahil olmak üzere İtalyan televizyonu için bir avuç kısa belge hazırladı. Üretken olmayan çıktıları sorulduğunda, Pontecorvo, kendisiyle rezonansa girmeyen projeler üzerinde çalışma konusundaki isteksizliğinden bahsetti. Roger Ebert ile yaptığı bir röportajda, Kapo ve Battle arasında kendisinin ve yapımcısının 33 senaryoyu geri çevirdiğini, "üçünü kendimiz yazdık, ancak yazdıktan sonra artık onları beğenmedik" diye alay etti.
One Great Work ile tanınan film yapımcıları beni uzun zamandır büyülüyor. Başarıları, genellikle kariyerlerinin başlarında, bir bütün olarak çıktılarına dair dengesiz bir görünüm verebilir ve daha fazla deneyime karşı değerli olan parametrelerin parametrelerini istifleyebilir. Başka bir Citizen Kane'i yapmayı başaramayan bir yönetmen olarak Orson Welles'in arketipik vakası , zaferin kopyalanması yerine vizyon karmaşıklığının peşinden gidildiğinde ne olduğunu gösterir. Pontecorvo bir başka ilginç vaka olarak ortaya çıkıyor. Savaş bir fenomendi - 1967 tarihli bir New York Times dergisi, nüshasında "olağanüstü" kelimesini beş kez kullanarak ifade etmek için sabırsızlanıyordu. Yazar, filmin ilk sıradışı yönünün, Venedik ve Londra'da en büyük ödülleri kazandıktan bir yıl sonra, filmin nihayet ABD'de gösterime girmeden önce New York Film Festivali'ni açması olduğunu söylüyor. Pontecorvo, Oscar adaylığını aldığında, 1968'di. Sevilen bir filmin yaşam döngüsünün, sevgililerin bugün aldığı festivalle karşılaştırıldığında ne kadar uzun sürdüğünü -bir çok festivalde kademeli olarak arttığını ve 2 yıl boyunca dünya çapında yayınlandığını- düşünmek şaşırtıcı. Özellikle, 60'lardaki bu önemli an - '66-67 Vietnam protestolarından Mayıs '68'e kadar - Savaş, onu Fransız eleştirmenler arasında pek çok muhalif görüşe neredeyse dayanıklı hale getiren bir siyasi dalgayı sürdü.
Birçok Battle şampiyonu için Pontecorvo, sinemada heyecan verici yeni bir ses. Önceki çalışması Kapò'dan çok az bahsediyor. Bir Akademi Ödülü adayı (En İyi Yabancı Film, 1961) ve bir toplama kampında geçen yalnızca ikinci film (ve ilki bir Yahudi yönetmen tarafından yapılacak soykırımla ilgili) Kapò'nun övgüsü şaşırtıcı derecede kısa sürdü, öyle ki ' 67 sinemanın yıllıklarından neredeyse tamamen düşmüştü. 2020'nin bakış açısından Kapò, sadece bir merak konusu olmanın ötesinde, birçok yönden şaşırtıcı bir şekilde zamanının ilerisinde.
Pontecorvo'nun kendisi, 1938'de faşist İtalya'da yükselen antisemitizm dalgasından kaçtı, Paris'e yerleşti, ancak yeraltı komünist direnişinin bir parçası olarak ara sıra Milano'ya seyahatler yaptı. Filmin Pontecorvo'ya olan kişisel rezonansı açıktır - ve bu öfkeyi, vahşet karşısında kişisel sorumlulukla ilgili cüretkar politik noktalarla birleştirmesi Kapò'yi yeniden keşfedilmeye hazır hale getirir.
Film, açılış sahnesinde Paris sokaklarından alınan 14 yaşındaki Yahudi kız Edith'i (Aktörler Stüdyosu kurucuları Lee ve Paula'nın kızı Susan Strasberg oynadı) görüyor. İşlem görürken Yahudi olmayan ölü bir mahkum kimliğini üstlenmeyi ve bir kadın çalışma kampına gönderilecek bir grup ortak suçluya girmeyi başardı - ancak ebeveynlerinin gaz odalarına yürüdüğünü görmeden önce değil. Bereft ve şansı konusunda endişelenen Edith, yükünü hafifletmeyi vaat eden bir fırsatı değerlendirir - kendini gestapo gardiyanlarına fahişe yapmayı ve fazladan yiyecek ve diğer ayrıcalıklar karşılığında mahkum arkadaşları hakkında haber yapmayı içeren bir işbirliği eylemine girişir.
Hayatta kalma etiği, savaş zamanı anlatılarının tanıdık bir teması olsa da, kadın hikayelerine odaklanma olağandışıdır. Pontecorvo ve yardımcı yazarı Franco Solinas, savaş zamanındaki en güçsüz insanlardan birine odaklanarak ikilemi yoğunlaştırır. Edith'in çekingen, traşlı bir kızdan Nicole adını alan uzun saçlı, cinselleştirilmiş genç kadına dönüşmesi, Battle'daki üç kadın FLN savaşçısının başörtülerini ateşli permalar ve mini eteklerle sırayla takas ettikleri diziyi anımsatıyor. Casbah kontrol noktasından fark edilmeden süzülmek için. Her seferinde kadınlar vücutlarını düşmandan avantaj elde etmek için kullanırlar, bu savaşta kadınların yararlanabileceği sınırlı kaynaklara hitap eden bir eylemdir.
Her iki örnek de pasif değildir. Cezayirli kadınlar, bombalarının senkronize bir şekilde patlatılmasını sağlamak için sakin olmalı. Kadınlardan biri kontrol noktası polisi tarafından durduruldu; Gözleri bir anlık dehşetle parlıyor, ancak utangaç flörtte rahatlamak için, ona sadece onunla daha sonra plaja gitmeyi sevip sevmediğini soruyor. Strasberg'in performansında da benzer bir gerginlik var. Yeni keşfedilen cinselliğini bir araç olarak kullanan bir kızın farkındayız; Nicole kadar huylu ve boş. Hapishane gardiyanları için aktif olarak seks oyuncağı olmayı seçen 14 yaşındaki bir kızın tasviri hakkında sorunlu ve gerçekten mantıksız olan birçok şey var. Ancak Pontecorvo ve Solinas için bu, filmin politik amacı ve Edith'in işbirlikçi statüsünü nihai olarak reddetmesi için gerekli bir kibirdir. Bu karmaşık bir mağduriyet öyküsü ve Son of Saul gibi son soykırım filmleriyle 50'li / 60'ların Night and Fog gibi daha kesin anlatımlarından daha fazla ortak yönleri olan bir hikaye.
Kapò'nun 60'ların başındaki çatlaklardan düşmesi şaşırtıcı değil. Pontecorvo'nun yeni sinema biçimlerinin ortaya çıkmasıyla birlikte, yakın çekimlerden ve izleme çekimlerinden yararlanan görsel tarzı, Cahiers de Cinema eleştirmenleri tarafından ağır bir şekilde ele alındı. Yönetmen-eleştirmen Jacques Rivette, Edith'in mahkum arkadaşı Teresa'nın (Emmanuelle Riva) kendini elektrikli bir çite fırlatarak intihar ettiği bir anı takip eden ileriye dönük bir izleme çekimine işaret etti. Cansız bedeni anıtsal bir pozla çerçeveleyen çekim, “en derin aşağılamaya layıktı”.
Rivette'in Kapò eleştirisi, Pontecorvo sinemasının -özellikle gerçekçilik kullanımının- Fransız yeni dalgalarınınkinden ne kadar farklı olduğuna işaret etse de. Godard ve Truffaut'un daha büyük bir özgünlüğe ulaşmak için filmin yapay doğasının altını çizdiği yerde (atlama kesimi en arketipsel özelliktir) Pontecorvo'nun gerçekçiliği - Kapò'da haber filmi görüntülerini pürüzlü haber stoğu gibi görünmek için yapılmış sahnelenmiş malzeme ile harmanlıyordu seyirci gerçek bir şey izlediklerini düşünmeye başlar. Bu, tüm çekimlerin sahnelendiği Battle için de geçerlidir. Yine de, gerçeğe benzerliği bir hile olarak kullanmak yerine, Pontecorvo'nun amacı, haber filmini aşan, duyguları harekete geçiren ve eylemi tetikleyen görüntüler yaratmak için gerçeklik dokusunu kullanmaktır.
Battle'ın son sahnesinde kamera, Casbah'tan pankartlar ve ilahilerle akan protestocu kalabalığını süpürüyor. O kadar çalkantılı ve yaşamsal bir olay ki, kamera yüzleri yakından çevirip doğanın gücü olan bir kadına yerleşene kadar bunun bir yeniden canlandırma olduğunu bilemezsiniz. Polis tarafından geri püskürtülür, ancak her seferinde gücü devreye girer ve Delacroix'in kadın özgürlüğü gibi, bir ulusun bayrağını sallar (sadece Fransız değil!). Bizi anın ötesine götüren ve tüm özgürlük hareketlerinin simgesi haline gelen güzel çerçeveli bir tablo. Pontecorvo, direniş imgelerini şekillendirmek için sinema araçlarını kullanarak Riva'nın elektrikli bedenini çerçevelemesiyle benzer bir amaç için çalışıyor. Pontecorvo'nun - kelimenin Yunanca etimolojisine gerçek - Kinema , sadece bakmaktan daha fazlasıdır, sizi daha ileriye taşımayı amaçlamaktadır .
Kapò'nun güneşteki anı geçici olsa da, Pontecorvo'nun yapmadığı bir filmde öbür dünya hissedilirdi - yanlış başlangıçlar ve terk edilmiş projeler kariyerindeki pek çok kişiden biri. Kapò için orijinal senaryo, Edith ve ailesinin savaş zamanı Paris'teki yaşamını tasvir eden daha kapsamlı bir başlangıca sahipti; bu, Pontecorvo'nun şehirdeki bir Yahudi olarak deneyiminden yararlandı ve Fransa'yı soykırımın aktif bir aracı haline getiren yerleşik antisemitizme ilk elden tanık oldu. . Pontecorvo, Yahudiliğiyle uzlaşmanın Paris'te olduğunu ve bunun da radikal siyasetle ilişkisini tetiklediğini söylüyor. Pontecorvo bu ana geri dönmeye kararlıydı ve Franco Solinas ile birlikte, kimliğinin kendisinden adını paylaşan bir Yahudi tarafından çalındığına dair paranoyaklaşan Parisli bir sanat koleksiyoncusu hakkında bir fikir için tedavi geliştirdi. Koleksiyoner, gayretli otoriteleri Yahudi olmayan kimlik bilgilerine ikna etmek için bu sahtekarın peşine düşer, ancak kendi hayatının ikilisinin hayatıyla daha da karıştığını görmek için çalışır. Senaryo, klasik doppelgänger anlatısını bir ulusun soykırımdaki suç ortaklığı hikayesine dönüştürdü ve Kap and'nin Edith'in Nicole rolünde keşfettiği kimlik ve sorumluluk fikirlerini tersine çevirdi.
Bay Klein (1976), sonuçta Joseph Losey tarafından yönetilecek ve Franco Solinas tek yazma kredisine sahip olacaktı. Fransız destekçiler ana parçanın Alain Delon'a gitmesi konusunda ısrar edince Pontecorvo çekildi. Belki de Marlon Brando'nun Burn! 'Da galaktik egosuyla boğuşurken yaralanmış hisseden Delon, Pontecorvo için çok büyük bir yıldızdı. Yazık, çünkü Fransız aktör bu rolde kariyerinin en iyi performansını sergiliyor ve değerli eserleri satmak zorunda kalan Yahudilerin çaresizliğini yalnızca kendisini varoluşsal hırsızlığın kurbanı olarak görmek için kullanan bir karaktere şaşırtıcı psikolojik nüans getiriyor. Bay Klein, tam anlamıyla bir Losey filmi. The Servant and The Go-Between'da olduğu gibi, burjuva iç mekanlarını uğursuz alt akımlarla bağlamada ustaca olduğunu kanıtlasa da Losey'nin çalışmasının başka yerlerinde olduğu gibi atmosfer ve konum, anlatı tutarlılığı pahasına önden yüklenmiş gibi geliyor. Pontecorvo'nun Bay Klein'ı farklı bir canavar olabilirdi - en azından İtalyan siyasi film yapımının bir gereği olarak hikaye anlatımının netliğini savunması gibi. Yine de, filmin çıplak soyulmuş bir kadının çarpıcı açılışı ve Yahudi özellikleri için bir doktor tarafından istilacı bir şekilde muayene edilmesi gibi, toplanacak belirgin Pontecorvian anları var. Losey'in prosedürü yakalama biçiminde acımasız bir gerçekçilik var, Yahudi bedenlerine hayvan kadavraları gibi davranan Nazi filmlerinden yararlanarak bizi Cezayir Muharebesi'nde isyancılara yapılan insanlık dışı işkencelere götürüyor.
Bay Klein'ın (olmayan) deneyimi Pontecorvo'nun kariyeri üzerinde en az bir önemli etkiye sahipti. Tüm filmlerinde birlikte çalıştığı Franco Solinas artık bir arkadaş ve yazar ortak değildi. Bu yokluğun etkileri, bu morarma deneyiminden sonra yaptığı tek film olan Ogro'da ve belki daha da önemlisi anlatı film yapımından tamamen uzaklaşma kararında hissedilecekti.
Cezayir Muharebesi'ndeki savaş Fransız sömürge güçleri tarafından kazanılır, ancak nihai zafer bağımsızlık savaşını sürdüren Cezayirlilerdedir. Görünüşe göre zamanda geriye giderken on dokuzuncu yüzyıla kadar Burn! mantıksal bir sonraki bölüm. Öyle ikna edici bir film ki, bunun kolonyal diyalektik seslerin bir temsili olduğunu söylemek, dramayı söylemle sopalamak gibi. Savaş, teorisyen Frantz Fanon'un yazılarından gevşek bir şekilde esinlenmiş olsa da, yalnızca sömürgeciler ve sömürgeleştirilmişler arasındaki mücadeleye değinerek, toplumsal tabakalardaki sömürge özneleri tarafından tarihsel travmanın nasıl kopyalandığını dışarıda bıraktı. Eylemdeki felsefe olarak sinemanın dikkate değer bir başarısında, Burn! Özgürlüğün bir kez elde edildiğinde ne anlama geldiğini ve sömürge sonrası bir ortamda sömürünün ve şiddetin nasıl yeniden oluşturulduğunu iki bölümde araştırıyor. Bu Pontecorvo'nun başyapıtıdır - ancak çağımızın en büyük politik yönetmeni olarak yerini korumaktan ziyade film, kasap bir versiyonda gösterime girdi, stüdyo tarafından terk edildi ve yönetmenin kariyerine neredeyse son verdi.
On dokuzuncu yüzyıl Haiti ve Jamaika deneyiminden yola çıkarak, Pontecorvo ve yardımcı yazarı Franco Solinas, adadaki kolonistlerin üç yüz yerli isyanı bastırmak için kavurucu bir toprak stratejisi kullandıklarına referans olarak Portekizce'de 'yanmış' anlamına gelen kurgusal Queimada'yı yarattı. yıllar önce. Yerlilerinin çoğunu ortadan kaldıran Portekizliler, şeker kamışı tarlalarında çalışmak için Afrikalı köleleri ithal etti. 1840'ta başlayan filmde Sir William Walker (Marlon Brando), Heart of Darkness'tan Delmote'tan konserve meyve kırbaçlayan adama kadar, beyaz keten bir takım elbise ile Queimada limanına varır. Walker, İngiliz Amiralliği tarafından huzursuzluk çıkarmak için gönderilen ajan bir provokatördür. Başkentin bankasını soyma görevi için alçakgönüllü bir çanta sorumlusu José Dolores'i (Evaristo Márquez) işe alır. Walker, Dolores'te devrimci coşkuyla dolu, son derece tehlikeli ama aynı zamanda faydalı olabilecek bir öfke hissediyor. Dolores'in soygunu başarılı olur ve köle nüfusu arasında bir kahraman haline gelir ve sömürge hükümetini ürkütür.
Walker, Brando'nun kariyerinin en karizmatik performanslarından biridir (aktör anılarında “Burn'daki en iyi oyunculuğumdan bazılarını” yaptığını yazdı). Bir tarikat liderinin havasıyla Walker, dikkatleri üzerine çeken ve odaları susturan biridir. Bir köle ayaklanmasıyla ilgili endişeler artarken, Walker bir darbe planlamak için bir grup beyaz yerleşimci ve creole plantasyoncuyla buluşur (aşağıdaki klibe bakın). Onları, geleceklerinin sömürge yönetiminde değil, Britanya ile serbest ticarette yattığına ikna ediyor. Benzetme yaparak, neyi tercih ederler diye sorar, bakımı pahalı olan ve yaşlanan bir eş mi, yoksa talep üzerine zevkleri taahhüt edilmeyen bir fahişe mi? Köleliğin kaldırılması argümanı budur. Walker, "Ama bu konudaki çıkarlarım neler ve ben kimim?", Diye soruyor Walker, sanki bu çok da açık değilmiş gibi. Bu anın Daniel Day-Lewis'in There Will Be Blood'daki “I'm an Oil Man” konuşmasını önceden şekillendirdiğini görmek cazip geliyor; Daniel Plainview Walker'ın retoriği gibi sahte gerçekler ve kana susamış zeka karışımı.
Darbe, Walker'ın Portekiz valisini öldüren atışı ateşlerken kelimenin tam anlamıyla yerinde tutması gereken creole aristokrat Teddy Sanchez'in (Renato Salvatori) önderliğinde devam ediyor. Bağımsızlık ilan edildiğinde, Dolores silah bırakmaya ve masaya gelmeye ikna edilir. Ancak on yıl sonra, Queimada Cumhuriyeti'nde çürümüş bir şeyler var. Başkan Sanchez kısa süre sonra İngiliz Kraliyet Şeker Şirketi ile adanın ana kaynağına özel erişim sağlayarak şirketi yeni-kolonyal bir güç haline getiren 99 yıllık bir sözleşme imzalamaya ikna edildi. Baston tarlalarındaki işçiler için sömürü devam etti - şimdi etkisiz bir kukla olan Sanchez, şirketin “bir hastane ve elli mil yol” yararını ne kadar övüyor. José Dolores, siyah nüfus arasında silahlı direnişi körüklerken, Walker bu kez isyanı kışkırtmak için değil, onu bastırmak için Queimada'ya geri getirilir.
Algiers Muharebesi'nin pist başarısının tekrarı üzerine stüdyo bankacılığı yapan United Artists'te alarm zillerinin çalmasına neden olmuş olabilecek şey, Burn! diğer dönem filmlerine benzemiyor (Peter Watkins'in Culloden'ı belki de buna en yakın olanıdır). Queimada limanında üst üste yığılmış köle kargosunun cesetlerinin açılış çekimlerinden, Pontecorvo'nun Battle'da geliştirdiği tarz hemen hissediliyor. Baştan sona, kamera hareketi ve koreografi, acil ve sürükleyici bir etki yaratmak için bir araya getirildi. Ennio Morricone en çok (ve küçümsenen) müziğini - afro-fütürist caz ve yürüyen marşın bir karışımını sunarken, 60'larda savaş karşıtı marşlarda çalınabilecek türden bir şey gibi görünmüyor. Brando'nun Walker'ı, beat şairleri arasında veya Woodstock'ta göze batmazdı. İpek kravatı ve gösterişli şapkasında Dylan'dan daha fazlası var. Bu terzilik serisinde CIA'nın radikal gruplara sızmak için karşı kültür imgelerini kullanma konusundaki uzun geçmişine bir gönderme okumak cazip geliyor.
On dokuzuncu yüzyılda İngiliz emperyalizminin bir açıklaması olan şey, aynı zamanda yirminci yüzyıldaki Amerikan müdahaleleri üzerine bir meditasyondur. Walker, Dolores'in peşinde adayı yerle bir ederken, köyleri yağmalayıp şeker kamışı tarlalarını yakarken, yıkım görüntüleri gece haberlerinde Vietnam'dan geri dönenleri yansıtıyor. Pontecorvo'nun renkli çekim tercihi bunu daha da büyütüyor - adanın çalılık alanlarını ve yamaçları yutan yangınların korkunç turuncusu, ormandaki napalm kadar canlı. Walker stratejisini haklı çıkardığında, Amerika'nın uzak doğudaki anti-komünist müdahalelerinden farklı olmayan bir Domino teorisi mantığı vardır - herkes için yıkıcı olsa da, diğer kolonileri kaynakları kendi ellerine almaktan caydıran bir örnek oluşturmak için baskı gereklidir. Bunu yapmak, Portekizli sömürgecilerin yüzyıllar önce yaptığı gibi adayı ateşe vermeyi gerektiriyor, Walker'da kaybolmamış bir ironidir. Kontrolü güvence altına alma yöntemleri her zaman aynıdır.
1969-70'deki savaş karşıtı hareketin zirvesinde bu, United Artists için kemiğe çok yakın mıydı? Filmin İspanyol sömürgeciliğini ele alacağı yönündeki haberlere karşı çıkan tepkinin ardından, stüdyo tabiri caizse zaten yanmıştı. General Franco, sadece bu filmi değil, United Artists'in tüm filmlerinin İspanyol gösterimlerini bu hikayede ısrar ederlerse yasaklayacağını söyledi - Cezayir Savaşı'nı yapan yönetmenin korkusu buydu! Pontecorvo baskıya boyun eğdi - filmin düzensiz gelişleri ve gidişatları nedeniyle zaten bütçeyi aştığı için, yönetmenin stüdyoyla sınırlı pazarlık gücü vardı. Queimada böylece Portekizce olarak yeniden kolonileştirildi. (Pontecorvo, Franco'nun yardımcısının suikastıyla ilgili bir sonraki filmini çekerek General'e bir nevi karşılık verecekti.) Olayda, United, filme 1970'teki en ufak bir bültenini verdi. Daha fazla tartışmaya mahkum etmektense onu gömmeyi tercih ediyorlar. En İyi Film Oscar'ının savaş kahramanı hagiografisi Patton'a gittiği yılda, yıldızlar Amerikan dış politikasının kötülükleri üzerine bir benzetme yapmıyorlardı.
Burn'un en zayıf yönü! Savaşın ezilenlerin sinemasının arketipini oluşturduğu düşünüldüğünde daha da şaşırtıcı olan Dolores'in muamelesidir. Ayaklanmanın lideri olmasına rağmen Dolores, eylemde büyük ölçüde pasif bir ajan olmasına rağmen, Pontecorvo'nun Evaristo Márquez'i yönetme mücadelesinin açıklamalarının muhtemelen buna katlanacağı bir şey var. Burn için tanıtım! Márquez'in keşfedildiğinde hiç film görmemiş Kolombiyalı bir keçi çobanı olduğu gerçeğinin çoğunu yaptı. Pontecorvo, büyük ölçüde profesyonel olmayan oyuncu kadrosunun Battle'a özgünlük katmasına benzer bir şekilde, Márquez'de elde edebileceği (ya da yağmalayabileceği?) Ham bir faktör algılayarak Walker'ı taklit ediyor gibiydi. Yine de Brando gibi bir aktöre karşı mücadele etmek, çoğu bağımsızlık için savaşan Cezayirli oyuncu kadrosundan yeni efsane ve şöhret anlarını yeniden yaratmasını istemekten tamamen farklı.
Pontecorvo'ya göre Márquez, yön almak için mücadele etti ve DoP Marcello Gatti, Márquez'i tepeden vurarak ihtiyaç duyduklarını elde edebileceğini anlayana kadar sabır zayıfladı (klibe bakın). Gatti, kalabalığın içindeki alanı filme alma ve harekete karşı durgunluk yaratma konusunda ustaydı ve sık sık Márquez'i hareketli piyadeleri tarafından kuşatılmış yumuşak odakta yakalar. Bunlar güçlü görsel anlardır ancak Márquez'in imajının, Che Guevara ve Malcolm X portrelerinin orta sınıf öğrencilerinin duvarları için posterlere dönüştürüldüğü şekilde sahiplenildiğini hissetmekten kendini alamazsınız. Dolores'e ezilenlerin taleplerini dile getirme şansı vermek yerine, Fanon'un sözünü ödünç almak için, dünyanın sürekli sefilleri için büyük ölçüde sessiz bir şifredir. Bu hikayeyi anlatmak, Mauritius'lu büyük yönetmen Med Hondo gibi, şakacı hicivleri, sömürgeciliğin Batı Hint Adaları'nda verdiği zararı gösteren diğer film yapımcılarına düşüyor. Paylaşılan bir vizyona daha keskin bir odak getirerek, bir sanatçının yapabileceği en iyi şekilde Pontecorvo'ya olan borcunu kabul ediyor.
Burn amacıyla! Dolores, Walker'ın kafasının içinde var olan bir karakterdir. Dolores seçimi, görünüşte sezgiseldir ve yaptığı her şey başkaları adına hesaplanmış bir karardır. Queimada'ya dönüşünde Dolores ile yeniden bir araya geldiğinde gözünde bir parıltı var. Brando'nun derin kaşından, isyancı peşinde koşarken cinsel olarak yırtıcı bir şeyi nasıl okuyamayız? Tüm bunlar Brando'nun tasvirinde ve Walker'ın karakterinin zamansızlığı gibi, tıpkı tarih boyunca belirli becerilerini bloktaki en son imparatorluk gücüne ödünç veren bir güç gibi. Ama yerelleşmeden önce ne kadar devam edebilir? Walker birçok yönden Albay Kurtz olma eşiğinde olduğunu hissediyor.
Yanarsa! Amerikan maceracılığının bir benzetmesidir, Pontecorvo'nun Cezayir kurtuluş hareketi FLN'deki eski işbirlikçileri için de bir ders olabilir. Bu, tabii ki Cezayir Savaşı haline gelen ülkenin bağımsızlık mücadelesinin kesin hesabını görevlendiren organizasyondu. Çatışmanın her iki tarafının şiddet tasvirinde görünüşte tarafsız olmasına rağmen, muhalif sesler vardı, en azından düşmanca Fransız basını, filmin birinin desteğine çok güvendiğinde tarafsızlığı iddia etme sorununa işaret eden düşmanca sesler vardı. FLN'nin lideri Yacef Saadi'den bir kamera hücresi bile içeriyordu. Film, FLN'nin diğer Cezayirlilere karşı muhbirlerin iğdiş edilmesini de içeren acımasız davranışlarını göz ardı ettiğinden, bu eleştirinin tamamı milliyetçi kıllı değildi. Pontecorvo, onu besleyen eli ısırmayacaktı. Yine de baştan sona Cezayirli özgürlük savaşçılarının zalimlerin zulmünü tekrarlama riskiyle karşı karşıya olduğuna dair ince önerilerde bulunuyor. FLN'nin alkole sıkıştırmasını tasvir eden rahatsız edici bir an, yaşlı bir içkinin Casbah sokaklarında kovalandığını ve yere kadar dövüldüğünü gösteriyor. Bu sahne, daha sonra, yanlışlıkla bir saldırıya karıştığı varsayılan başka bir yaşlı adamın muamelesinde bir ayna görüntüsü bulur. Daha önceki adam gibi sokaklarda kovalanıyor - ama bu sefer alaycıları, Fransız mahallesindeki zarif apartman bloklarından hışırdayan sömürgeciler.
Savaş ilk kez 1966'da Venedik'te gösterildiğinde, Cezayir Demokratik Cumhuriyeti ilk liderini çoktan devirmişti ve ikincisi Houari Boumédiène, desteği güçlendirmek için orduya giderek daha fazla bağımlı hale geliyordu. Genç ülkenin davasına sempati duysa da, Pontecorvo, Fransız işgali altında görülenlere benzemeyen otoriter eğilimlerin sürünmesi konusunda endişeliydi. Yanmak! özgürlüğü sürdürme mücadelesinin onu kazanma savaşından çok daha zor olduğuna dair örtülü ama hayati bir uyarı olarak geliyor.
Siyasi olarak meşgul sinema 70'lerde olgunlaştı. Fransa'da Costa-Gavras, gerilim filmlerine benzeyen, ancak yürek burkan gerilimin fiziksel tehditlerden değil, ideolojik savaş oyunlarından geldiği bir dizi film -Z, Kuşatma Durumu, İtiraf- üretti ve hepimiz bu filmin içindeyiz. biz onu seviyoruz ya da sevmiyoruz. Burn gibi! bu filmler alegorik ve anlık arasında gidip gelir ve gerçekçi tasvirlere bağlı kalırken, amaçları sadece adaletsizlikleri belgelemek değil, izleyicilerin kalbinde öfke uyandırmaktır. Francisco Rossi (Mettei Olayı, Şanlı Bedenler) ve Elio Petri (Şüphenin Üstündeki Bir Vatandaşın Araştırılması) İtalyan toplumundaki yolsuzluğun yerleşik doğasını derinlemesine drama aracılığıyla keşfetti, bir arena Pontecorvo, yokluğuyla her zaman göze çarpıyordu. Nixon'un ABD'de paranoya çağı, Hollywood'un şimdiye kadar izin verdiği bir ulusun en korkusuz ve alaycı portrelerini verdi. Pontecorvo sadece Yanık sonra bir daha film !, 1979 OGRO defada ile çan gibi görünen bir işi yapacak dis yönetmenin kendi arka katalog ile yaş ve kavanoz pirit. Birçok yönden kusurlu bir çalışma, yine de direniş sinemasına büyüleyici bir katkı.
Yüzeyde, ayrılıkçı bir hücrenin faaliyeti aracılığıyla anlatılan Bask bağımsızlık mücadelesinin bu hikayesi, Cezayir Savaşı'nın yönetmeni için bariz bir şekilde uyuyor. Başlığın devi, Franco'nun sağ kolu ve Bask kültürüne yönelik acımasız baskıların arkasındaki beyni Luis Carrero Blanco'dur. 1973'te bir kaçırma operasyonu olarak başlayan bir planda ETA'nın hedefi. 4 kişilik bir grup ayrılıkçı, günlük rutininin bir parçası olan Blanco kiliseye giderken kaçırmayı planladıkları Madrid'e gider. Kameranın sık sık karakter bakış açılarını benimsemesiyle - Pontecorvo'nun diğer filmlerinde olduğundan daha belirgin şekilde - izleyici, filmin tekil bakış açısıyla özenli operasyonlarında suç ortağı olan çeteden biri gibi. Çarpıcı bir melodi için her zaman güvenilir olan Morricone, tekrarlayan yükseliş ve düşüşleriyle Battle'ın trampet davul yürüyüşünü anımsatan bir skor sağlıyor. Bu önceki filmde olduğu gibi, drama, şiddet eylemlerinin içsel olarak onaylandığı ve düzenlendiği süreçlerde ve yöntemlerde olduğu kadar, onları destekleyen özgürlük mantığında da bulunur.
Yine de ETA FLN değildir ve Bilbao bir Casbah değildir. Bask ayrılıkçılarının kampanyası, kendi kaderini tayin hakkının bir ifadesi olduğu kadar, Franco'nun faşist yönetimine saldırmakla da bağlantılıydı. Özerklik iddiası 15. yüzyıla kadar uzanmasına ve kültürel ve dilbilimsel ayrımlarda ifade edilmesine rağmen, bağımsızlık çabası, güçlü bir milliyetçi yapı lehine Francoistlerin bölgesel kimliklerin bastırılmasına yanıt olarak nispeten yeni, iç savaş sonrası bir talepti. . Ogro'nun gündeme getirdiği sorular, Battle'dan daha içe dönüktür. İspanyol devletinin Bask halkına yönelik baskısını, Savaşta Fransız kuvvetlerinin FLN'ye yönelik baskısını aynı ölçüde göstermiyoruz. Gerçekte, söz konusu devin filmde sadece bir sözlü söz vardır, "amin", paylaşımın alınması üzerine. Bunun yerine Pontecorvo'nun odak noktası, ayrılıkçılar arasında özgürlük arayışında şiddet kullanımı konusunda ortaya çıkan bölünmeler üzerinde.
Battle'da olduğu gibi, Ogro, şimdiye daha yakın başlayıp ardından tekrar çalışan ikili bir zaman çerçevesi kullanıyor. Franco'nun 1975'teki ölümünden sonra başlayan film, ETA liderliğinin yeni hükümetle müzakere masasına geldiği bir bağlamda başlıyor. Sert ayrılıkçılar arasında ateşkesin ihanet olduğu eski bir rahip olan Txabi (zayıf bir yüz Eusebio Poncela) var. Madrid'de önceki ana geri getirildiğimiz ve kendisi ile hücre lideri Izarra gibi daha ılımlı ETA üyeleri arasında halihazırda büyümekte olan bölünmeler gösterildiğinin hatırası sayesinde. (Izarra, İtalyan siyasi sinemasının, kendi açık sözlü komünist görüşlerini sık sık tekrarlayan radikal hotheads oynadığı bilinen bir ikon olan Gian Maria Volontè tarafından canlandırılıyor. Yine de bir Bask milliyetçisini oynayan bir İtalyan olarak göze çarpan oyuncu kadrosu, Pontecorvo'nun kasıtlı bir kırmızı ringa balığı. Görünüşte uysal Txabi'yi tersine çevirdi.) Blanco, Başbakanlığa terfi ettirildiğinde güvenlik detayları artar. Izarra, planlarından vazgeçip Bilbao'ya dönmelerini önerirken, Txabi, bir suikast planını değiştirmelerinde ısrar ediyor. ETA üst komutanlığı onaylar ve adamlar, Blanco'nun kiliseden çıkarken arabasının geçtiği yolun altına bir tünel kazmaya başlar. Patlayıcılarla kaplı, Amiral'i havaya uçurmayı başarırlar.
İşte Battle ile toplam ton farkı burada yatıyor. 1967 filmi, isyancılar için bir yenilgiyle sona erdiğinde, sadece gelecek olan daha büyük zaferi dört gözle beklemek için, Ogro, Blanco'nun başarılı bir şekilde öldürülmesini Txabi'nin kaderi ile Franco sonrası İspanya'da tek başına bir ajitatör olarak kaydederek dinamiği tersine çevirir. Eşi Amaiur (Angela Molina) ve Izarra'nın Txabi'yi geri çekmeleri için ricalarına rağmen silahlı mücadelede ısrar ediyor ve bir polise saldırırken ölümcül şekilde yaralanıyor. Battle'ın görünüşte bilinçli bir şekilde yansıtılmasına rağmen, bu kasvetli koda, İtalyan Başbakanı Aldo Moro'nun filmin 1978'de üretime girmesinden kısa bir süre önce Kızıl Tugaylar tarafından öldürülmesine cevaben geç bir eklemeydi. Txabi'nin sefil sonunun gösterdiği gibi, şiddet. demokraside bir çözüm değil.
Pontecorvo'nun tüm filmlerinde ana karakter ölür. Edith mahkum arkadaşlarının kaçabilmesi için kendini feda eder; Ali La Pointe, Fransız kuvvetleri tarafından çıkarılır, ancak ruhu devrimde yaşar; Walker'ın Dolores'le ilk tanıştığı yerde bıçaklanarak ölmesi bile, ona dönüşen bir gelgiti işaret eden katartik adaleti sağlar. Txabi'nin ölümünde Pontecorvo, bir tür direnişin sonunu işaret ediyor - ancak acı ve pişmanlık duymayan dövüşçüye odaklanarak, onun yerini ne alacağına dair belirsiz kaldık. Txabi'nin hastane yatağındaki ağıt yakan son sahnede müzik, Morricone'nin yürüyüş müziğinden, barış için bir ilahiyi işaret ediyormuş gibi koro başlangıcına geçiyor. Izarra, şiddetin olmadığı bir gelecek umudunu dile getiriyor, ancak bu kasvetli bağlamda duygu iyimserlikten çok pişmanlıkla yüklü hissediyor. Cezayir Savaşı'nın yönetmeni, tek yapmamız gereken tek şeyin birbirimizle iyi geçinmek olduğu düşüncesiyle gerçekten anlaşıyor olabilir mi?
Org müziği, filmin dini bağlamını aklımıza getiriyor. Txabi, ETA tarafından Bask ilahiyat okullarından işe alınan savaşçıların çoğunun ortak bir arka planı olan bir kıyafet adamıydı. Pontecorvo'nun din ile açıkça ilgilenen tek filmi olarak --FLN'nin kendilerini kısmen İslami bir hareket olarak tanımladığı düşünüldüğünde, Battle için büyük bir ihmal - İzarra'nın dövülebilir radikalizminin aksine, Txabi'nin gayretine teolojik bir dogmatizm okumak cazip geliyor. . Daha da ilginci, film Txabi'nin - onu din kurumundan, kiliseden ayrılan birini öldürmeyi planlayacak kadar uzaklaştıran inancını - kökünden sökülmenin ne anlama geldiğine dair daha kapsamlı bir çalışma bağlamında yerleştiriyor. Filmin çoğu memlekette değil, diğerinin kalbi olan Madrid'de geçiyor. Marcello Gatti, Bask kardeşler arasında şehrin yabancılaşma hissini vurgulamak için geniş açılarla çekim yapıyor. Burn! Un sade ana renklerinin aksine! Ogro, sessiz pastel ve grilerden oluşan bir film.
Txabi'nin şehrin geniş bulvarlarından birini geçtiği ve sevinçli Real Madrid taraftarlarıyla dolu bir antrenör gördüğü bir an vardır. Korku ya da meydan okuma olmaksızın kutlanabilecek bu aidiyet duygusunu kıskanıyormuş gibi oyalanmaktadır. Daha sonra Txabi, misyonları için yasadışı bir grevde tanıştığı bir işçi organizatöründen destek alma çabasıyla gizli kalır. İspanyol sendikacı, Bask davasına uyum sağlamaktan çekinmesine rağmen, faşizme ve ayrılıkçılığın milliyetçi sınırlarını aşan işçinin güçlendirilmesine karşı ortak bir nefret diline sahipler. Yine de Franco'nun ölümüyle ortak bir canavar kaybolur. Izarra için bu, yeni demokratikleşmiş bir İspanyol devletine ait olmanın bir yolunu bulmak anlamına gelirken, Txabi için mücadele tek başına bir hal alıyor.
Pontecorvo daha sonra, Moro'nun öldürülmesi koşullarının, filme kopukluk hissi veren çelişkili konumlara zorlandığını hissettiğini kabul etti. Buna katılmıyorum ama Ogro, Pontecorvo'nun tüm filmlerinde yinelenen bir endişenin en net ifadesini içeriyor. Dava için yaşamak bir kişiyi değiştirebilir: ne kadar aşağılık sokak çocukları ve çanta işleyicileri, travmatize olmuş bir Yahudi kız ve uysal bir Katolik rahip, koşullar sayesinde güçlü bir şeye dönüşebilir ve karşılığında çevrelerindeki dünyayı değiştirebilir.
Ogro, Pontecorvo'nun son filmiydi, ancak sinema için fikir geliştirmeyi asla bırakmadı ve hayal gücü, mevcut filmografisinin ille de tahmin edemeyeceği şekilde genişledi. Bazı büyüleyici ne varsa var. Nasıralı ayaktakımı mülksüzleştirilmişlerin savunucusu olarak gören İsa'nın yaşamı tutkudan çok siyaset olacaktı. İsa Mesih Süper Yıldızı'nın serbest bırakılması, izleyicilerin müzikalleri Marksizme tercih ettiğine hükmederek destekçilerinin önüne geçti (neden ya / ya?). Sonra Brando'dan Pontecorvo'nun sürprizine, yüzlerce yerli Amerikalı'nın katledilmesini izleyen yaralı diz savaşını konu alan bir film teklifi geldi. Pontecorvo onu geliştirmek için aylar harcadı ve bunun bir kısmı Güney Dakota'da bir rezervasyonda yaşamayı içeriyordu. Ancak Colombia Pictures, Brando'nun kar da dahil olmak üzere filmin kontrolünü Güney Dakota rezervasyonuna imzaladığını öğrendiğinde proje sonunda dağıldı.
Finansman kalıcı bir sorundu, ancak röportajlarda bahsettiği talihsiz projelerden bazıları tamamen ticari görünüyor. Birinci dünya savaşı sırasında Kuzey İtalya'da geçen bir aşk hikayesiyle Kevin Costner'ı ("temiz bir yüzü var") ve Julia Roberts'ı ("Flatliners'da harikaydı!") Cezbetmeye çalıştı. Hiçbir şeyin olmaması, 90'lı yıllarda Pontecorvo'nun bilinmeyen bir miktar olarak görüldüğünü, Brando gibi içeride şampiyonlar olmadan ve üzerine bahis oynamak için çok riskli olduğunu gösteriyor. Onun kredisine göre Pontecorvo, bu röportajlarda asla acı olarak karşımıza çıkmaz. Hayatında her zaman film yapmaktan daha fazlası olduğunu vurgulamak istiyordu. Yine de çağdaş sinemanın durumuna aktif bir ilgi gösterdi - en azından 1992'den 1996'ya kadar Venedik Film Festivali'nin yönetmenliğini üstlenme konusundaki alışılmadık kararıyla, Cannes'ın parası için bir aday gösterdiği bir dönemdi.
Greengrass ve Soderbergh'in filmlerinde Gillo'nun izini görmek yanlış değildim - her iki yönetmen de Cezayir Savaşı'nın çalışmaları üzerindeki derin etkisinden söz etti. Yine de Pontecorvo'nun yapıtlarındaki diğer filmleri izlerken, onun sinematik hayal gücünde çok daha fazla tehlike olduğunu görmeye başladım. Burn'un entelektüelizmi! Oliver Stone'un JFK ve Nixon gibi ABD siyasi tarihinin kronikleri kesinlikle bir borçlu olsa da, Ogro'nun güncel Amerikan sinemasını haritalandırması zor. Belki de hırs açısından daha yakın olan bir şey, Venezüellalı teröristle ilgili devrimci nedenlerin karşılıklı etkileşimini ve geniş bir tarih ve topraklar üzerinde sermaye hareketini izleyen bir dizi film olan Olivier Assayas'ın Carlos (2010) gibi bir şeydir. Aynı zamanda, suç ve siyasetin bağını zarif bir şekilde çözen ve aynı zamanda hem hassas hem de heyecan verici bir operasyon başlatan bir soygun filmi olan Steve McQueen's Widows (2019) 'da Ogro'nun iş başında etkisini görmek çok da zor görünmüyor. Filistinli film yapımcısı ve şair Annemarie Jacir'in çalışmaları Pontecorvo ile aşılanmış, özellikle de harika Ne Zaman Seni Gördüğümde değil, bir yer ve zamanın, mahremiyetin ne kadar politik ve politik mahrem olduğunun bir hikayesi.
27. Gün, şimdiye kadar yapılmış en kötü film değil. Oyunculuk, prodüksiyon değeri, kurgu, çok fazla dikkat dağıtıcı olmayacak şekilde yeterince faydacı.
Tsai Ming-liang filmlerini izlemek zor olabilir. Yavaş ilerleme bazen zorlayıcıdır, rastgelelik de ve onun filmleri de sizi sarsacak şekillerde şiddete dönüşebilir.
Natalie Portman'ın (Celeste) başrolünü oynadığı Brady Corbet'in yönettiği film Vox Lux, huzursuz bir deja-vu hissi yaratıyor. Film korkunç bir toplu okul saldırısıyla başlıyor, 11 Eylül terörüne değiniyor ve bir turist sahiline yapılan terör saldırısının ardından sona eriyor.
Sadece film zevkimi değil, hayatımı şekillendiren 20 film. Başlamadan önce küçük bir feragatname: Bu liste özneldir, ancak aynı zamanda tamamen kaliteye dayalı değildir.
1960'ların sonu ve 1970'lerin başı araba kovalamaca filmleri için harika zamanlardı. Korkunç anti-kahramanlar yüzünden mi yoksa kaslı arabalardan mı emin değilim.
Başkan Biden'in göreve başlamasına giden günlerde, o ve Capitol Hill'deki Demokrat liderler, rakibi eski Başkan Donald Trump'ın zaferini kabul etmeyi reddettiği çekişmeli bir başkanlık seçiminin ardından ülkeyi nasıl birleştirecekleri sorusuyla karşı karşıya kaldılar. Trump'ın görevdeki tek dönemi boyunca, liberaller benzer şekilde, ailelerinde, işte ve hatta flört hayatlarında Trump destekçileriyle iyi geçinmenin yollarını bulmakla görevlendirildi.
'Vanderpump Kuralları' yıldızlarının kavga ettiği biliniyor. Son zamanlarda, Lala Kent, Scheana Shay'in nişanlısına karşı bazı ciddi iddialarda bulundu.
'Chicago PD' Sezon 9 muhtemelen Kim Burgess ile ilgili güncellemelerle başlıyor. Ve yönetici yapımcı yaraları hakkında bir uyarı verdi.
'Soho'da Son Gece' İngiliz psikolojik korku filmi Ekim 2021'de sinemalarda gösterime girecek, ancak izleyiciler onu yayınlayabilir mi?
2021 Emmy tahminleri, 'Last Week Tonight with John Oliver'ın Olağanüstü Çeşitlilik Konuşmaları Serisi kupasını eve götüreceğini gösteriyor.
Şabat, her Cuma gün batımından Cumartesi gecesine kadar gerçekleşen, Yahudi yaşamının merkezinde yer alan tatildir. Ama nedir ve nasıl gözlemlenir?
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olmak için en az 35 yaşında olmalısınız. Peki buna yaklaşan var mı?
Colorado, Granby'deki 2004 olayı, kasabanın yarısını yok etti. Şimdi 17 yıl sonra, kütüphaneyi ve belediye binasını çökerten tankın pilotu olan Marvin Heemeyer, hükümet karşıtı aşırılık yanlılarının kahramanı oldu.
HowStuffWorks'teki eğlenceli matematik oyunumuzla kayıp sayıyı bulabilecek misiniz bir bakın!
İşte Gizmodo'nun en iyi ve en çok okunan İspanyolca özetini burada bulabilirsiniz. Dikkat etmedin mi? İşte kaçırdığın şey bu.
Stephen Totilo'nun bir videosundan ekran görüntüsü 2012'nin eski günlerinde, dünyanın dört bir yanındaki uzmanlar ve analistler, falcı şapkalarını taktılar ve iPhone'ların ve iPad'lerin konsol oyunlarını öldüreceğini tahmin ettiler. Ardından, PS4 çıktı ve kabaca 40 milyar adet sattı ve hepsinin yanlış olduğunu kanıtladı.
Bu Pazar, üçlü astronomik fenomenimiz var ve Ay, süper ayın tamamen tutulması sayesinde bize çok sıra dışı bir yüz sunacak. Uydumuzun güzel bir fotoğrafını çekmek için geç saatlere kadar ayakta kalacaksanız, burada size diğer geceler için de geçerli olan en iyi yüzünüzü elde etmeniz için bazı ipuçları bırakıyoruz.
Bu görüntü yasal nedenlerle kaldırıldı. Harvey Kasırgası'nın rekor kıran yağışları sırasında beş gün boyunca bir benzin istasyonunda mahsur kaldıktan sonra kurtarıldıysanız, hayatta kalmaktan yararlanan bir kablolu haber ağının istediğiniz son şey olduğunu hayal ediyorum.
Cumartesi günü Las Vegas'taki iHeartRadio Müzik Festivali'nde PEOPLE'a konuşan Adams, "Oldukça zor oldu, ama aynı zamanda birbirimizi seviyoruz ve çalışmasını sağlamak istiyoruz" dedi.
Hunt, Cumartesi günü Las Vegas'taki iHeartRadio Müzik Festivali'nde PEOPLE'a verdiği demeçte, "Müzikteki bu mutlu, hüzünlü duyguyu seviyorum. Gerçekten ilgimi çekiyor. Biraz yazarken ortaya çıkıyor" dedi.
Vanessa Hudgens, Los Angeles'taki Knott's Scary Farm'da Cadılar Bayramı sezonunu açarken, Penélope Cruz İspanya'daki San Sebastian Film Festivali'nde Marion Cotillard'ı kutluyor. En sevdiğiniz yıldızların neler yaptığını görün
Amy Schumer, kocası Chris Fischer tarafından hastaneden çekilen bir videoda endometriozis nedeniyle rahminin ve apandisinin alınmasını detaylandırdı.