O zamanlar Suriye hükümetinin kontrol ettiği bölgelerdeki en büyük terörist yerleşim bölgesi olan Doğu Guta'nın kurtuluşu, ABD ordusunun bu kadar yüksek bir macerasının sebebiydi. Ve durumları kendi taraflarından bakmaya çalışırsanız, Amerikalıları bile anlayabilirsiniz: yıllarca süren çabaların meyveleri gittikçe daha fazla kül oluyor ve neredeyse Suriye'nin başkentinde bulunan en büyük yerleşim bölgesi militanlar tarafından fazla direnç göstermeden bırakılıyor.
Belki birileri, Doğu Guta’nın Amerikan yanlısı terörist yeraltındaki önemi için o kadar da büyük olmadığını söyleyecektir. Peki, Şam'ın ortasındaki bir harç bombardımanı, Suriye ordusunun birimlerine karşı küçük sabotaj - Suriye cephelerinde meydana gelen tüm değişikliklerin arka planı için bu önemli mi?
Evet, çok önemli. Öncelikle, bu yerleşim bölgesinin çevresinin kontrolü Suriye silahlı kuvvetlerinden oldukça fazla çaba gerektiriyordu. Ordunun ve polisin tam teşekküllü birlikleri, elbette çok yararlı olacakları diğer alanlara yönlendirilemedi. Aynı zamanda, iç abluka halkasına ek olarak, ordu birimlerinin, barikatlar, nöbetçi ve devriye birimleri, ordu istihbaratları vb. İle doyurulmuş, çok kilometrelik bir kontrol bölgesi sağlamaya zorlandığını anlamak gerekiyor.
SAR Silahlı Kuvvetlerinin birimlerinin ve bölümlerinin serbest bırakılmasının yanı sıra, militanların hafife alınması ve oluşumlarının başarısı durumunda kritik öneme sahip olabileceği Şam'a sürpriz bir saldırı tehdidi ortadan kalktı. Yani, düşman Suriye'deki siyasi yaşamın merkezine o kadar yakındı ki, küçük bir taktiksel başarı bile derhal önemli bir stratejik önem kazanacaktı.
Bu tür eylemlerin bir örneği olarak, Ocak ayında militanlara yapılan saldırıyı hatırlayarak, Kharasta kentindeki (hükümet kuvvetlerinin zırhlı araçlarının bulunduğu silahlı kuvvetlerin ulaşım kontrolü) üsleri keserek hatırlayabiliriz. Bunun sonucu olarak, küçük, konvansiyonel standartlara göre, militan operasyonlar, Suriye ordusu, dahil olan kuvvetlerin ve varlıkların sayısı bakımından oldukça büyük çapta bir karşı saldırı üstlenmeye zorlandı.
Kuşkusuz, bu tür saldırıların planları, dikkat dağıtıcı olsalar bile, Batı istihbarat servisleri tarafından geliştirildi ve Suriye ordusu ve müttefikleri tarafından uzun vadeli karşılaşma tahminleri hazırlanırken göz önüne alındı. Ve şimdi, bu tehdit ortadan kalktığında, askeri girişimi engellemek için neredeyse hiç şans yok.
Buna, bölgedeki önemli ölçüde geliştirilmiş lojistik, bölgedeki kalan nüfusun ömrünün normalleşmesi (tabii ki göreceli), serbest kalan kaynakların endüstriyel ve tarımsal dolaşımda yer alması vb.
Hayır, kişi bu zaferin önemini küçümsememelidir. Tabii ki, bu Halep değil, Deir ez-Zor değil, fakat Suriye'deki askeri durumun tutarlı ve istikrarlı bir şekilde iyileştirilmesinde çok önemli bir adım. Ve eğer Suriye ordusunu serbest bıraktığını ve bir sonraki olası (ve hatta büyük olasılıkla) başarılı bir taarruzun savunucusu haline geldiğini düşünüyorsanız, Amerikalıların ve İngilizlerin böyle bir olayın gelişimini önlemek için neden bu kadar çaba harcadıkları açıkça ortaya çıkıyor.
Peki, Suriye ordusunun bir sonraki ve çok önemli başarısını belirterek, durumun nasıl daha da gelişebileceğini tahmin etmeye çalışalım. Dahası, yaz ortasında Rusya elleriyle çözülecek ve Suriye yönündeki eylemleri çok daha sert ve daha dinamik hale gelebilir.
Ama önce bazı soruları cevaplamaya çalışın.
Rusya Suriye'de faaliyet gösterdiğinden mutlak bir boşlukta olmadığı için, bir başlangıç için, bu durumda ya da bu durumda hangi cevaba güvenmemiz gerektiğine karar vermeliyiz. Bu, ya doğrudan çatışmada yer alan ya da beklenen savaş bölgelerine yakın olan üç partinin pozisyonlarının son derece ilginç olduğu anlamına geliyor.
Amerika Birleşik Devletleri ve müttefiklerinin pozisyonları çok açık: Suriye ordusunun bölgedeki herhangi bir başarısına şiddetle karşı çıkacaklar. Tek soru Washington’un Suriye’nin meşru otoritesini ülkesine düzen ve yasallık getirme arzusuyla karşı koymaya çalışırken ne kadar ileri gidebileceği.
Son zamanlardaki olayların gösterdiği gibi, Amerikalılar şimdi garip bir "yarı-konumda" durumdalar: hegemonun durumunu belirlemeyi ve onaylamayı göstermelisin, ancak bu kesinlikle kabul edilemez bir iç politik sonuçlara yol açacak olası bir cevabı göz önünde bulundurmalı, bu da kesinlikle kabul edilemez iç politik sonuçlar doğuracak, hatta daha az kabul edilebilir bir askeri yükseliş varyantı varyantı olacak dünya nükleer güçleri. Hayal etmesi zor olsa da, provokasyon ölçeğinin Amerikan özel servisleri tarafından organize edilmesi gerekiyor, böylece takip eden Amerikan cevabı Suriye ordusu için gerçekten ölümcül oluyor.
Doğru, bir seçenek hala var, ancak doğrudan Suriye ile bağlantılı değil. Sanırım çoğu kişi hemen tahmin etti: Bu Donbass. Muhtemelen sadece ABD, Rusya’ya Ukrayna yönünde yoğunlaşmak ve ümitsizce Suriye’den uzaklaşmak zorunda kalacakları gibi sorunlar yaratabilir. Ancak bir nüans var: Dünya Kupası ve Kırım Köprüsü'nün ilk aşamasının başlamasından sonra Moskova, Ukrayna yönündeki eylemleriyle daha az bağlantılı hissedecek. Bu, Ukrayna ordusunun refahına çok fazla zarar vermeden sindirmek için zor olduğu yeterli bir yanıtın mümkün olduğu anlamına gelir.
Bu nedenle, değerlendirmelerimizde dikkatli olalım: All-in'i oynama çabası, Amerikalıları her iki cephede de ciddi bir yenilgiye götürebilir; ancak eylemsizlik, Suriye ordusunun bölgeden acısız bir şekilde tahliye edilmesine duyulan ihtiyacı azaltarak Suriye'deki fetih durumlarını daha da mahrum bırakıyor.
Bu arada, Donald Trump'ın Amerikalıların Suriye'den derhal geri çekilmesi hakkında konuştuğu ilk kez konuşmaması dikkat çekici. Görüşmelerden askerlerin çekilmesine kadar çok büyük bir mesafe olduğu açık, Barack Obama'nın Amerikan başkanlarını Afganistan'dan ilk başkanlık görevine geri çekmeye söz verdiğini hatırlamak yeterli. Bilindiği gibi, hala oradalar, bu yüzden bu açıklamaları büyük bir özenle yapmaya değer. Fakat Amerikan yönetiminin Washington için en kötü senaryoya hazırlanması olarak, bu oldukça mantıklı geliyor.
Gelişmeleri dikkatle izleyen bir diğer taraf İsrail. Durumu açık: Askeri birimleri resmi Şam tarafındaki çatışmaya katılan İran'a karşı son derece olumsuz. Ancak sabrının sınırları ve İran faktörünü Suriye yerleşiminden uzaklaştırmak için ödemek istediği fiyat tam olarak belli değil.
Büyük bir güven ile, İsrail’in Suriye’nin kuzeyindeki ve kuzeyindeki askeri operasyonların tırmanışını sakince kabul edeceğini varsayabiliriz. Ona göre kritik olan şey, Suriye topraklarının doğrudan İsrail sınırına bitişik olduğu güneybatı. Şimdi bu alan, IŞİD'e yemin edenler (Rusya'da yasaklandı) dahil olmak üzere bütün bir oluşumlar topluluğu tarafından kontrol ediliyor. Bunun İsrail için çok iyi bir mahalle olması pek mümkün değil, ancak şu anda Tel Aviv için büyük bir askeri tehdit olmadığı açık. Quneitra yakınlarındaki İran yanlısı Hizbullah’a yönelik muhtemel IŞİD’ler, İsraillilerin bir şeyi tekrar bombalama konusunda çok büyük bir istek duymasına neden olabilir.
Bir diğer önemli bölgesel oyuncu ise Türkiye. Ve Ankara’nın tutumunun çok güçlü olduğunu itiraf etmeliyiz: Rusya, son yıllarda yaşanan tüm zorluklara rağmen, Türkiye’nin kendisinden daha fazla memnuniyetsiz olduğunu, Türkiye’yle ilişkilerin bozulmasına ilgi duymuyor. bölgesi. Bu nedenle Amerikalıların da Ankara ile ilişkilerin kesin kopmasına gitmeleri pek mümkün değildir ve Türk ve Amerikan birimlerinin doğrudan askeri çatışmaya girdikleri senaryo neredeyse inanılmaz görünüyor.
Tüm bunları anlayan Türkiye, kendine güvenerek davranıyor, Suriye yanlısı koalisyondan imtiyazlar için pazarlık yapıyor ve açıkça Kürtlerle olan kalıcı çatışmasında Amerikan çıkarlarına karşı çıkıyor. Erdoğan'ın bu politikasının sonucu, İdlib bölgesinde şartlı olarak Türk yanlısı bir bölgeden çıkarma bölgesinin oluşturulması ve Türkiye'nin Türkiye'nin kuzey Suriye'nin önemli bir kısmı üzerindeki doğrudan askeri kontrolünü sağlamasıydı.
Muhtemelen, bu çatışmada, Türkiye, açıkça bir müttefik veya düşman olarak tanımlamak için en zor şeydir. Ve yine de, eğer partilerin jeopolitik pozisyonları bir anda kesin olarak değişirse, ondan daha fazla fahişe bıçak beklememelisiniz. Suriye, Suriye ordusunun Kürt pozisyonlarına saldırması durumunda Ankara bizim müttefikimizdir, rakibimiz İdlib'dedir ve aritmetik ortalama, her zaman kendi yerel çıkarlarımıza ek olarak değil, her konuda hemfikir olduğumuz “ortak” dır.
Suriye olaylarının belirli bir gelişme vektörüyle ilgilenen başka oyuncular olduğu açıktır. Bu, örneğin, Suudiler, Suriye'deki İran konumlarının muhtemel güçlenmesinden de korkuyor. Hatta en büyük Arap monarşisinin liderliğinin, militanları finanse etmeyi durdurmaya ve İran'ın askeri oluşumlarının Suriye'den çekilmesi karşılığında Suriye ekonomisini geri kazanmaya yatırım yapmaya hazır olduklarını bile söylüyorlar. Ancak bu hala çok şüpheli bir mesele: Şam, fiyatı yazıldığı kağıdın fiyatından daha yüksek olmayan Suudilerin tatlı vaadiyle binlerce İranlı savaşçıyla ticaret yapması pek mümkün değil. Şüphe duyan, en azından Riyad’ın Rusya’yı birkaç yıl boyunca nasıl yönlendirdiğini, bize İran’a C-300 sistemleri ve diğer modern silahlar vermeyi reddetmek için büyük silah sözleşmeleri vaat ettiğini hatırlayın.
Ve en önemlisi: Suriye cephelerinde meydana gelen olayların gelişmesinde, orada Suudi bölünmeleri bekleyemeyiz. Bu konuda ve sakin ol.
Öyleyse, tüm bu faktörleri dikkate alarak Suriye cephelerinde olaylar nasıl gelişebilir?
Şam banliyölerinde son temizlik yapıldıktan sonra Suriye ordusunun eylemleri iki "kazan" da direnişi bastırmayı amaçlayacaktır: rastan ve Kalamun. Doğu Guta'dan daha az önemsiz olsa da, kuzeybatı yönünde operasyonel durumu hala etkilemektedir. Şu anda mevcut olan verilere göre, hedeflerini barışçıl bir şekilde serbest bırakmak ve Türkiye tarafından kontrol edilen (ancak şartlı) İdlib'in serbest bırakma bölgesine seyahat etmek amacıyla militanlarla müzakereler yapılmaktadır.
Bu sorunun çok yakın gelecekte barışçıl veya askeri yollarla çözülme olasılığı çok yüksektir. Daha sonra, daha karmaşık görevleri çözmek için Şam'ın hazır olmaları hakkında müttefiklerin desteğiyle konuşmak mümkün olacak.
Bir sonraki grevin en muhtemel yönü muhtemelen güney batı olacak ve Quneitra ve Deraa bölgesindeki militan konumlara saldırı olacak. Dahası, bu yön iki taraflıdır: Suriye birliklerinin Dera'a bölgesindeki konumları oldukça sarsıntılıdır ve militanlar tarafından ciddi bir taarruz durumunda şehir kolaylıkla kesilebilir. Buna karşılık, militanlar sadece birimlerinin aşınmış morallerini restore etmekle ilgileniyorlar ve inisiyatifi bu yönde alma olasılıkları çok yüksek.
Mesele, militanların, Amerikan “insani yardımın” bir nevi Amerikalıların sır saklamaya çalıştıkları geniş bir nehir gibi aktığı Ürdün'le Suriye sınırını kontrol etmeleriyle daha da karmaşıklaşıyor. Raporlara göre, bölgede kendi “özerklik” lerini oluşturmak için hükümet güçlerine saldırmaya hazır binlerce bölge militanı toplandı.
Öte yandan, bu bölge aynı zamanda Suriye komutanlığının ellerini birbirine bağlayan bir “küçülme bölgesi”. Bu nedenle, militanların saldırısı Şam için bile uygun bir bahane olabilir, ancak yalnızca yukarıda belirtilen yerleşim bölgelerinde militanları yenmek veya silahsızlandırmak için zamanları olması şartıyla.
Eh, en zor askeri aşama, Kürtler tarafından kontrol edilen bölgeler üzerindeki kontrolün restorasyonu olabilir. Yakında bu bekle değmez. Ve diplomatik olarak çözme girişimleri, en azından çerçeve olarak, Kürt topraklarının kontrolüne ilişkin meseleler kesinlikle yapılacaktır. Ancak bu işe yaramazsa, yeni bir ihtilaf turundan kaçınılamaz - Kürtler hem Suriye petrol alanlarını hem de en büyük tarım bölgesini içeren bir parça petrol almışlar. Ve bu bölgeler üzerindeki kontrolün restorasyonu olmadan, Suriye'nin savaş sonrası yeniden inşası problemini çözmek çok zor olacaktır.
Türkiye sınırındaki İdlib ve Türkoman topraklarına gelince, şu an için bu konuda askeri bir çözüme ulaşacak gibi görünmüyor. Neredeyse kesinlikle Şam, Ankara ile müzakere etmeye ve sorunu barışçıl bir şekilde çözmeye çalışacaktır. Ancak, güvenle, müzakerelerin uzun süre devam edeceğini tahmin edebiliriz ve bu konu Şam'ı en iyi on yıl içinde bu iller üzerinde en iyi kontrol altına alacaktır.
Ancak son tahminde, yazarın kendisi yanlış olmaktan mutluluk duyacaktır.