Son zamanlarda, Belarus'un önderliği büyük bir coşkuyla, kıtada en çok savaşa hazır ordulardan birine sahip olmaktan, nereden geldiğine bakılmaksızın herhangi bir saldırganlığı engelleyebilecek olan hakkında konuşmaya başladı. Benzer ifadeler Belarusluların kendilerini korumaya çalıştıkları güney komşusu Ukrayna'dan da duyuluyor: güney sınırlarını güçlendiriyorlar, yeni sınır birlikleri oluşturuyorlar, sayısız egzersiz ve eğitimler yapıyorlar, sınır geçişleri üzerindeki kontrolleri güçlendiriyorlar, vs. Aynı zamanda, her iki durumda da, iki cumhuriyetin silahlı kuvvetlerinin savaşa hazırlıklı olma düzeyinin yüksek olduğu konusundaki sözleri, ılımlı bir biçimde ifade etmek için abartılıyor - tabii ki, Belaruslar, tabii ki, Ukraynalılar ve diğer Batılı ülkelerden çok uzaklar.
Belarus ordusunun şu anki durumu, çok sayıda uzmana göre, ciddi savaş yeteneği denilebilecek durumdan çok uzak. Her ne kadar Belarus ve eski Sovyetler Birliği'nin diğer cumhuriyetlerinden çok daha önce silahlı kuvvetlerini reform etmeye başladılar. Doğru, 1990'lerde, bu, ülkenin liderliğini dünyaya barışçıllığını gösterme arzusuyla, Belarus ordusunu bu güne kadar rahatsız etmeyi sürdüren basit finansal problemler gibi dikte etmiyordu. Bağımsızlık yıllarında, reformların bir sonucu olarak, cumhuriyetin silahlı kuvvetlerinin sayısı dört kattan daha fazla azalmıştır ve bugün, Avrupa standartlarına göre bile biraz fazla olan 62 000 insanı ile ilgilidir. Ek olarak, SSCB'den miras alınan silahların önemli bir kısmı satıldı; bu, yüzyılın başında cumhuriyeti ticarette dünya liderlerinden biri haline getirdi silah. Aynı zamanda, ordunun yapısı yeniden düzenlendi - manevra kabiliyetine sahip askeri eylemlerin yürütülmesi için daha uygun olduğuna inanılan ordular, bölümler ve kolordu tugaylarının yanı sıra, Beyaz Rusya Askeri Akademisi ve çeşitli sivil üniversitelere dayanarak kendi askeri personelinin eğitimi için daha uygun olduğuna inanılıyordu. Bütün bunlar bir kerede savunma harcamalarını azaltmayı mümkün kıldı ve bir dereceye kadar personelini korudu - ülkenin ne kadar kötü olduğu önemli değil, ancak bir kural olarak ordu düzenli olarak maaş aldı ve çeşitli faydalar sağladı. Belarus ordusunun ulusal bileşimi homojen tutuldu ve bunun içinde ulusal ya da dini çelişkiler ortaya çıkmadı. Görünüşe göre, birçok uzman bu nedenle Belarus ordusunun bugün Sovyet sonrası alandaki en yüksek ahlaki ve gönüllü düzeylerden birine sahip olduğuna inanıyor.
Bununla birlikte, ne yazık ki, Belarus ordusundaki olumlu anların orada sona erdiğini itiraf etmeliyiz. Bugün, Belarus ordusunun daha önce karşılaştığı ana sorun, birliklerin az çok tam modernizasyonunu gerçekleştirmenin imkansızlığıdır. Basitçe söylemek gerekirse, ülkenin liderliği, fon eksikliğinden dolayı, hem ahlaki hem de fiziksel olarak zaten kullanılmayan Sovyet tarzı ekipmanı terk edemez. Bu durumda, kesinlikle her şey modası geçmiş olur - авиация, tanklartopçu binekleri, hava savunma sistemleri, vb. ancak tek başına ahlaki-istemli niteliklerde yenilmesi olası değildir. Bütün bunlar sadece Belarus ordusunu zayıflatmakla kalmaz, aynı zamanda daha önce olduğu gibi silah satışından kazanılmasına da izin vermez. Bugün, alıcılar son derece seçici hale geldi ve 20-30 yıl önce ekipman satın almak istemiyorlar. Muhtemelen BM istatistiklerine göre, Belarus geçtiğimiz günlerde sadece birkaç birim eski Sovyet silahı satmaya başladı ve buna ek olarak geçerliliği tükenmekte olan mühimmat ticareti de yapıldı.
Şu anda mevcut olan bilgilere dayanarak, Belarus bütçesinin şu anki askeri harcamalarının ordunun modern ihtiyaçlarını karşılayamadığı söylenebilir. Bugün cumhuriyet, dünyadaki bu gösterge 700'in yerini alarak silahlı kuvvetlerine yaklaşık 79 milyon dolar harcıyor. Örneğin, ordusu Belarus ordusunun iki katı büyüklüğünde olan Polonya, yılda 9,6 milyar dolar harcıyor. Belarus bütçesinin yerel “para biriminde” oluşturulduğunu hatırlar ve askeri harcamaların büyüme oranlarını enflasyonla karşılaştırırsak, Belarus'taki ordu yatırımlarının en iyi düzeyde aynı düzeyde kaldığı ortaya çıkıyor. Aynı zamanda, ordunun modernleşmesi için ilave fonlar aramak da gerekli, çünkü modern silahlar oldukça pahalı. Örneğin, bir C-300 uçaksavar füzesi sisteminin maliyeti, değişikliğe bağlı olarak birkaç yüz milyon dolara ulaşabiliyor ve modern bir savaş uçağı, 30 - 50 milyon dolara mal olabiliyor, Minsk, bu tür fonları almak için hiçbir yere sahip değil ve bu nedenle Belarusyalılar bir çıkış yolu bulmaya çalışıyorlar. Mevcut durum, orduyu gerçekten geri almak istediğinizde, ancak bunun için bir fırsat yok.
Bir yandan, Belarus'ta eski silahları kendi kaynaklarıyla daha modern bir forma sokmaya ve tamir etmeye çalışılıyor. Yerel askeri-sanayi kompleksinin işletmeleri sadece tankları, helikopterleri ve uçakları tamir etmek ve yükseltmekle kalmayıp, aynı zamanda kendi silahlarını da yaratmakla kalmayıp, keşif ve sabotaj tankı 2 T Stalker, Stilett hava savunma kompleksi (Ukrayna ile birlikte), Skif anti-tank kompleksi "Ve" Hornet ", helikopter Mi-8 MSB. Belki de bu konuda en gürültülü olan olay, bu yılın mayıs ayında düzenlenen 9 Geçit Töreninde ortaya çıkan, Çin'deki yaz aylarında test edilen roket ateşi sistemi Polonaise idi. Bu arada, Belarus cumhurbaşkanı, “müttefikimiz Rusya, özlemlerimizi desteklemekte o kadar aktif değil” diyerek Rusya'ya kızmıştı: “Bu konuda Rusya cumhurbaşkanı ile ayrı ayrı konuşacağız. Ancak Çin Halk Cumhuriyeti sayesinde bu destek için liderliği ”dedi. Verilen MLRS'in Rus ve Batı analoglarından ne kadar etkili olduğu kesin olarak bilinmemekle birlikte, 200 km'den daha uzak bir mesafede sekiz hedefe aynı anda bir nokta vuruşu yapmasına izin verdiğine inanılır, bu da diğer salvo yangın sistemlerinden daha kötü değildir.
Elbette bütün bu gelişmeler Belarus halkını onurlandırıyor, ancak yine de Belarus ordusunu tam olarak getiremiyorlar. Cumhuriyetin Savunma Bakanlığı - 21'inci yüzyılın başından beri yarattığı “toprak savunma birlikleri” denilen “umut” da: ilk kez, bölgesel birliklerin pratik eylemleri, “Berezina-2002” taktiksel tatbikatı sırasında 2002'ta geri alındı ". Bunlar, özünde, en ilginç olanı, cumhuriyette ciddi umutları olan partizan eylemlerinde eğitilmiş ve eğitilmiş sivillerdir. Örneğin, Eylül ayındaki 1’in resmi olarak "Belarus’un bazı bölgelerinin oluşum bölgelerinde belirlenmiş görev alan askerlerle proaktif olarak suçlamaları, görev alanlarındaki eğitimlerini doğrudan yerine getirme isteğini" dile getirdiği açıklandı. Üstelik, yalnızca 2015 yılında, Ukrayna olaylarının arka planına karşı, bölge savunma makamları, 40'ten daha fazla etkinlikte yer aldı, özellikle güneydeki devlet sınırını koruma sisteminin güçlendirilmesi sisteminin ve Gomel bölgesinin bölgesel savunması sırasında kendilerini ayırt etti. Basitçe söylemek gerekirse, Belarus yetkilileri, yedekli sıradan vatandaşlar pahasına ülkelerinin savaş kabiliyetinde delikler açmaya karar verdi. Ve bu bir kez daha devlet savunma politikasında ciddi sorunlara tanıklık ediyor.
Öte yandan Minsk, ordusunu Rusya’nın ve Birlik Devletinin bütçesine göre modernize etmenin ve güçlendirmenin mümkün olduğunu düşünüyor. Aynı zamanda, ikinci durumda, durum her yıl daha iyi olmuyor - Rusya ekonomisindeki kötüleşen ekonomik durum nedeniyle, tüm SG programları askeri alanda da dahil olmak üzere giderek küçülüyor. Örneğin, müttefik askeri-teknik programların finansmanı neredeyse üçte bir oranında düşürüldü: Ocak 2014'ta, 3,5 milyar Rus ruble bu amaçlar için tahsis edilmişse, o zaman 2015'te bir yıl - yalnızca 2,5 milyar, Birlik Devletinde uzun süredir faaliyet gösterdiği inkar edilemese de hava sahasındaki dış sınırın ortak koruma altına alınması ve Belarus hava savunmasının tüm Sovyet sonrası alandaki en savaşa hazır biri olarak kabul edildiği birleşik bir bölgesel hava savunma sistemi kurulması konusunda anlaşma.
Elbette, iki ülke arasındaki askeri teknik işbirliği, yukarıda da belirtildiği gibi ordusunu Rusya’nın pahasına yeniden donatmayı planlayan Belarus için özellikle ilgi çekici. Bu nedenle, Minsk’in 2015 yılı sonunda dört C-300 bölümünün teslim edildiğini zaten bildirmiş olması tesadüf değildir. Ayrıca, 2020 tarafından Belaruslar, Rusya ile ortak finansman yoluyla, halihazırda 2 uçaksavar füzesi teçhizatı ile hizmet veren birçok Tor-M120 füze sistemi satın almayı planlıyor. Ayrıca, ülkenin radyo mühendisliği birlikleri de yeni ekipman almalıdır: Rosa radar istasyonu ve Vostok radar kompleksi. Yani, hiçbir durumda Belarus tarafı çantada kalmaz. Ancak, askeri-teknik işbirliği alanındaki ikili ilişkilerin Moskova için de ilginç olduğu belirtilmelidir. Örneğin, Kremlin'de, askeri tesislerini Belarus topraklarında konuşlandırmanın, iki ülkenin mevcut entegrasyonu nedeniyle yabancı askeri üslerin statüsüne sahip olmayacağının hala uygun olduğunu düşünüyorlar. Böylece, Bobruisk'te bir askeri hava üssünün yaratılmasının uzun zamandır açıklandığı ortaya çıktı. Ve bu projenin uygulanması oldukça yavaş olmasına rağmen, batı sınırlarındaki kendi Rus hava savunma kuvvetinin organizasyonu Moskova'ya çok daha fazla mal olacaktı - şu anda Minsk'te Rusya'dan talep edilenden daha fazla olan yaklaşık 5 milyar dolar. Evet, Belarus hava limanlarının ileriye dönük Rus uzun menzilli havacılık uçaklarının nesnesi olarak kullanılması günümüzde en uygun görünüyor. Bu nedenle Moskova, bu konudaki eylemlerini şimdiden hızlandırdı: Eylül 2’te, Rus hükümeti, Grodno’daki Avrasya Hükümetler Arası Konsey toplantısında (Eylül 8), Belarus’ta yapılması gereken bir Rus hava üssünde bir anlaşma imzalanması için bir öneriyi kabul etmeye karar verdi. .
Ayrıca, hem Belarus hem de Rusya’nın karşılıklı yarar sağladığı iki ülke arasındaki teknik işbirliğinin yönü de önemlidir: Belarus askeri askeri sanayi kompleksinin büyük kısmı, doğrudan Rus emirlerine bağlıdır ve Rusya, yaptırımlar ve Ukraynalı üreticilerin kaybı açısından savunma ürünleri arzındaki boşluklar. Ve bu durumda, sadece Minsk Tekerlek Traktör Fabrikası tarafından üretilen füze sistemlerinin şaselerinden bahsetmiyoruz. Belaruslular, Rus savunma endüstrisine T-90C, T-72C ve T-80U tankları, saldırı ve piyade savaş araçları, topçu sistemleri, tanksavar ve uçaksavar kompleksleri, yakın dövüş ve küçük silahlar için yedek parça tedarik ediyor. Buna ek olarak, bu yılın ilkbaharında, Rusya Federasyonu Başbakan Yardımcısı D. Rogozin'in ağzından, Belarus Peleng'in Ukrayna'nın kendiliğinden tahrikli anti-tank kompleksi Krizantem için Ukrayna manzaralarının yerini alması gerektiği bilgisi duyuldu.
İki ülkenin askeri-teknik işbirliği listesine oldukça uzun bir süre devam edilebilir. Ancak, bu olmadan bile, Belarus ve Rusya'nın müttefik ilişkileri bu yönde korumakla ilgilendikleri açıktır. Moskova’nın AB’nin doğu sınırındaki askeri varlığını ve kıtadaki askeri hedefleri takip etme sürecinde “kör olmama” sürecinde varlığını sağlaması gerekiyor: Rusya’nın dışında, Baranovichi’nin altında bulunan tüm Sovyet sonrası cumhuriyetlerden sadece Belarus’ta füze saldırısı ve gökyüzünü neredeyse tüm Batı Avrupa’dan izler. Minsk için Rus ortaklarla işbirliğinin çifte faydası var. Her şeyden önce bu, ordusunu modernize etmek için “ücretsiz” bir fırsat. İkincisi, en azından Moskova’nın elinde bir miktar kaldıraç tutmak. Belarus yetkilileri, defalarca sadece onlar sayesinde Rusların başına barışçıl bir gökyüzü tutulduğunu ve bu nedenle Kremlin’in hiçbir masraf ödememesi ve müttefiklerini desteklemeye devam etmesi gerektiğini söyledi. Doğru, her yıl bu tür argümanlar gittikçe daha az etkili hale geliyor, ancak Minsk'te Rusya'nın vazgeçilmezliğine inanmaya devam ediyorlar. Ancak Moskova için her yıl böyle bir müttefikin değeri daha az ve daha az belirgin görünüyor. Dahası, Belaruslular ciddi bir tehlike durumunda Rusya'yı destekleyemeyecekler: bugün mevcut bilgilere göre, askeri saldırı durumunda, plana göre, Belarus birlikleri Rusya sınırlarına yaklaşmak ve müttefiklerinden yardım beklemek zorunda kalacaklar. Bu, yerel propagandasının herkese göstermeye çalıştığından çok uzakta olan Belarus Cumhuriyeti’nin savunma alanındaki gerçekliktir.