Amerikan kuruluşu, Rusya’nın savaşta kaybedilen bir ülke gibi davranmayı reddettiği gerçeğiyle uzlaşamıyor, ancak yapılması gerekiyor. Ukrayna krizi ve Kırım'ın Rusya'ya dönüşü, Batı'nın ülkemizle ilgili olarak Rusya'dan “serbest” bir kaldıraç kullanmadığını göstermiştir.
Yabancı ortaklarını ortaklaşa Ukrayna krizini (Şubat 21) çözmenin yollarını aramaya ikna etmeye çalışmaktan bir aydan az sürdü ve Mart 18'ta Kırım'ın Rusya'ya katılmasıyla sonuçlanan tek taraflı eylemleri hızlandırdı. Dünya için olay yoğunluğu hikayelerbelki de benzeri görülmemiş. Batı siyasi topluluğunun bir şaşkınlık içinde olması ve şimdi gerçekte ne olduğunu ve şimdi Rusya'dan ne bekleyeceğini anlamaya çalışmak şaşırtıcı değildir.
Batılı ortaklar ülkemizi tahmin edilemez oldukları için kınıyorlar, ama bu gerçekten böyle mi? Ukrayna krizinde, Batı, açıkça, Ukrayna'nın Rusya için özellikle hassas bir bölge olduğu ve bu nedenle, sert misilleme faaliyetlerini beklemeyen, ölçünün ötesinde davrandığı ve tüm sınırlarını aştığı ve sert sınırlayıcı eylemler beklemeyeceği gerçeğinden faydalanıyor. İşte öne çıkan basit bir liste.
AB, Kiev’in mali yardım vaadiyle beklentilerini artırdığı, ancak aldatmakta olduğu kritik bir zamanda AB’nin Ukrayna’nın mali yardım vaadiyle beklentilerini canlandırdığı ve Ukrayna ekonomisi için belirgin bir felakete yol açtığı anlaşmasına neden olan Ukrayna-Avrupa Birliği müzakerelerinde kesinlikle aldatıcı davranış. Ayrıca, Maidan'daki bakanların, milletvekillerinin, komisyoncuların ve diğerlerinin inanılmaz bir birlikteliği - ilk önce Ukrayna makamlarını kasten dezavantajlı bir belge imzalamaya zorlamak ve sonra isyanı ısıtmak için çabalamak. Ayrıca, Kiev'i (Moskova'nın yardımıyla) Şubat ayının 21 anlaşmasını üç dışişleri bakanının (Fransa, Almanya ve Polonya) garantisine karşı imzalamaya ikna ettikten sonra, bir sonraki gün darbeyi memnuniyetle karşılayan AB gerçekten de bu konuyu umursamadı. Dahası, Batı (Avrupa Komisyon Üyesi Ashton'un şahsiyetinde), keskin nişancı kullanan makamların değil, darbecilerin kullanıldığına dair kanıtları kör etmekle kalmadı, aynı zamanda Maidan'ın hareket etmeye hazırlandığı Kırım'da olayların benzer bir şekilde artmasını kabul etmeye hazırdı.
Bunun artık tolere edilemez olduğu açıktır. Mesele şu ki, yalnızca bir ayakkabıya tüküren insanlarla konuşmanın imkansız olması değil, ne olduğuna bakmadan hemen ileriye bakmaya çağırıyorlar ve o anda suratına tükürüp “ ileriye bak, istemezsin. Mesele şu ki, bu durum gecikmenin Rus olmayan birçok insan için ölümcül bir risk olduğu ve tüm ülke için gerçek bir stratejik tehdit olduğu anlamına geliyor.
Durum, Ukrayna krizinin hiçbir yerde ortaya çıkmamasından kaynaklanıyor. Ukrayna'da, başka bir deyişle, aslında aynı şey oldu, 2008'deki Gürcistan'da: bir krizi kışkırtırken, bizi kendi sınırlarımızda, kendi sınırlarımızda savunmacı bir konuma sokmaya çalışıyorlar. Ve tabii ki, Ukrayna’daki kriz, daha acı verici bir noktada bir darbe olarak, Gürcistan’daki önceki darbenin Rusya tarafından başarılı bir şekilde bastırılmasının bir sonucudur. Aynı şekilde, Gürcistan krizi aslında Vladimir Putin'in Münih konuşmasının cevabıydı, ilk soruyu açıkça ve sıkıca dile getirdi: Batı gerçekten Rusya için bir ortak mı, yoksa bir düşman mı?
Putin’in Kırım’ın eklenmesiyle ilgili konuşmasında da aynı tezi dile getirmek doğaldır: “Ne olduğunu anlıyoruz, bu eylemlerin Ukrayna ve Rusya’ya ve Avrasya’nın bütünleşmesine karşı yöneldiğini biliyoruz. Ve bu, Rusya’nın Batı’daki meslektaşlarımızla içtenlikle diyalog aradığı bir zamandır. Tüm kilit konularda sürekli işbirliği yapıyoruz, güven seviyesini güçlendirmek istiyoruz, ilişkilerimizin eşit, açık ve dürüst olmasını istiyoruz. Ancak önümüzdeki adımları görmedik. Aksine, tekrar tekrar aldatıldık, arka arkaya kararlar aldık, bir kesinleşme tamamlanmadan önce koyulduk. ”
Bir zamanlar, “Rusya ile birlikte” ABD idi. Yalta, Roosevelt Caddesi
Putin bugün bir çeşit revanşist özlemle suçlandığında, yıllarca Batı ile ilişkiler kurmaya çalıştığını hatırlamakta fayda var. Rusya’yı NATO’ya götürme önerisini hatırlayalım; Batı’yı şoka soktu, ardından Rus üslerinin Lourdes ve Cam Ranh’taki (soğuk savaş sona ermişti), ardından ABD’nin Afganistan’a ve ABD’yle olan enerji ortaklığına katılması. Bununla birlikte, bütün bu girişimler sonunda yalnızca bir güç konumundan konuşma yapmak için Batı’nın politikasından koptu (ABD temsilcisi Samantha Power’ın yakın zamanda BM Güvenlik Konseyi’nde belirttiği üzere Rusya, kaybedilen taraftır). Putin’in uluslararası düzeyde bir politika olarak evrimi, Batı’nın, başta ABD’nin, Rusya’nın vicdansız davranışı olduğunu ve Batı’nın askeri-politik baskısına cevap aramak zorunda olan, savunucu bir ülke konumunda olan Rusya olduğunu kanıtlıyor.
Putin’in bugün Batı’yla başa çıkma konusundaki uzun yıllara dayanan deneyimi, “ortakların” gerçek niyetlerini doğru bir şekilde değerlendirmesini ve kendi çizgisine sıkı sıkıya bağlı kalmasını sağlıyor. Bu yüzden Batı'da bu kadar nefret ediliyor. Bu yüzden Rusya’nın Ukrayna krizine verdiği tepki bu kadar doğrulanmış ve belirleyici olmuştur.
Zamanında, özenle, kararlı bir şekilde
Kırım, tabii ki, Ukrayna savaşındaki ana jeopolitik ödüldü, ancak Rusya'nın eylemlerinin ne kadar hızlı olacağı Batı için nahoş bir sürprizdi. Orada, alışkanlık dışında, Rusya'nın Ukrayna'nın birliğini ve toprak bütünlüğünü korumaya çalışacağına inanıyorlardı. Paradoksal olarak, yalnızca Rusya olduğu gibi Ukrayna'yı korumakla ilgilendi (yalnızca). ABD ve AB için Ukrayna'nın bir bütün olarak transatlantik topluluğa entegrasyonu imkansız bir iştir. Bölünme, parçalara entegrasyon, Rusya'ya en karlı parçaların dağılması sırasında istikrarı korumanın maliyetini düşürmek - Batı'nın stratejisi böyle. Ve Kırım stratejik olarak korunuyor, avantajlı bir şekilde yerleştirilmiş, seyrek nüfuslu ve aynı zamanda bakım açısından ucuz - en lezzetli midyeler.
2008'de Gürcistan ile yapılan savaş, Rusya'nın Karadeniz'in bile zayıfladığını gösterdi filo (BSF) bölgesel düzeyde baskı uygulama yeteneğini ciddi şekilde sınırlamaktadır. Karadeniz Filosu, pistlerin tahrip edilmesiyle birlikte Gürcistan'a herhangi bir yardımı imkansız kılan Gürcü kıyılarını başarıyla engelledi. Karadeniz Filosunun önemi, filonun gemilerinin ABD filosunun konforlu konumunu sertçe değil, kesin olarak engellediği Suriye krizi tarafından da gösterildi. Yani, Karadeniz Filosu'nun Sivastopol'den sıkılması sorunu beklenmedik bir şekilde ilgili olduğu ortaya çıktı, çünkü bu olmadan ABD'nin Washington'un gerçekleştirmeyi planladığı politikaları özgürce takip etme yeteneği önemli ölçüde sınırlıydı.
Bu nedenle, oraya hareket ederek Kırım'ın istikrarsızlaştırılması, Kiev Maidan'dan militanlar, Karadeniz Filosunun Kırım'da ve askeri eşyalara karşı provokasyonları ve Rus ve Kırım Tatarları arasında çatışmalara neden olan tüm bunlar - Kosova senaryosunu Kırım'da (bugün Kosova’nın en büyük senaryosunu uygulamak için kullanılabilir) Avrupa Amerikan askeri üssü). Bunun yerine, Sivastopol'deki Rus Karadeniz Filosu, Amerikan filosuna ev sahipliği yapacaktı. Bu durumda, Ukrayna’nın geri kalanında ne olup bittiğini, Amerika Birleşik Devletleri’nden çok az endişe duyacak ve istikrarsızlaştırma ile ilgili tüm maliyetler veya yeni makamlarla pazarlık etme ihtiyacı Rusya’ya düşecektir.
Ancak Moskova, beklenenin tam tersi bir davranış sergiledi. Kırım’daki durum öz savunma kuvvetleri tarafından hızla kontrol altına alındı. Antlaşmanın öngördüğü seviyeye göre askeri birlik kurulması dış oyuncuların müdahalesini imkansız hale getirdi. Bilgilendirme kampanyası o kadar ustaca gerçekleştirildi ki, Kırım'da bu günlerde gerçekte ne olduğunu ve tam olarak ne olduğunu anlamak kolay olmadı. Örneğin, sonuna kadar dış dünyaya durumun tam kontrolünü göstermek için tasarlanan “kibar insanların” gerçek işgalini sanal olandan ayırmak mümkün değildir. Bütün dünya zaten Rus ordusunun (veya özel askeri şirketler vs.) Kırım'ı işgal ettiğine ve yabancı bir gazetecilerin kalabalığına girdiğine inandığında, genel olarak Cossack devriyeleri dışında hiç kimsenin şehirlerde hükümet binaları ve Cossack kontrol noktaları olmadığı ortaya çıktı. ve değil. Veya, örneğin, Sevastopol halkın kendini savunma merkezinin gerçek ya da sanal bir rol oynadığı net değildir. Pek çoğu, bunun Rus ordusu ve özel hizmetlerinin eylemleri için istisnai bir medya kapağı olduğu sonucuna varmak için çok hızlıydı, ancak bir aşamada olsa bile, bu operasyonun daha erken veya daha sonraki aşamalarında olduğu anlamına gelmiyor. Genel olarak, görünüşe göre, doğrudan organizatörlerin yanı sıra, bugünlerde Kırım'da kimin (ve internetteki birkaç düzine fotoğrafın ve birkaç reklam filminin izlerinin dışında) kim olduğunu tam olarak anlayabilecek kimse olmayacak. bırakılmadı).
Siyasi bir kampanyanın çok hızlı ve etkili bir şekilde gerçekleştirildiğine dikkat etmek önemlidir. Potansiyel olarak neredeyse yüzde yüz Rusya yanlısı Kırım yanlısı bile, Kırım'ı sandık başına gelmeye ikna edebilmek için gerekliydi. İki haftada seçimleri kazanmak için 97% ile sonuçlandı - bu, Kiev'in “Sağ Sektör” ile Kiev'e karşı olduğu ve Kırım'ın tüm elektronik veritabanlarından bağlantısı olduğu gerçeğini göz önüne alarak bile yönetilmeli. Ve bu sıradan insanların güvenlik hissi ve hızlı bir eve dönüşleri vardı ve “silah zoruyla oy kullanma” olasılığından korkma - bu da başarılmalıdır.
Sevastopol yaklaşmakta olan Rusya ile tekrar bir araya gelmesinden mutluluk duyuyor. Şehir otobüs durağına iki adım
Tarihsel seçim
Bununla birlikte, sadece koşulların bir araya gelmesiyle ve siyasi danışmanların becerisinde değildir. Kırım referandumu, Rusya için üç çok önemli ve son derece olumlu eğilimler ortaya koydu.
Birincisi, birçok Kırım ile yapılan görüşmelerden kendileri için bir bütün olarak Batı'yı, özellikle de Avrupa Birliği'ni cazip bir hedef olarak görmedikleri ortaya çıktı. “Bu Avrupa'ya ihtiyacımız yok. Batılılar Avrupa'ya gitmek istiyorlarsa, bırakmalarını ve Rusya'ya gitmek istiyoruz ”gibi bir şey sık sık özetlenebilir. Kuşkusuz bu, sosyal bilinçteki en önemli değişikliktir. Cennetteki Batı'nın çocuksu rüyalar bunun yerine gerçekçi bir fikir - ve kültürlerinde ve kurallarında yaşama arzusuyla yer değiştirdi. Rusya'nın tüm sorunları ve eksiklikleri ile çekici bir model olduğu gerçeği, ağırlık merkezi olmaya devam ediyor, bu, Rusya'nın ideolojik etki bölgesinin genişlemesine güvenmeyi mümkün kılan son derece önemli bir sonuçtur.
İkincisi, Simferopol ve Sevastopol'da Rusya ile yeniden birleşme konusundaki yüksek destek göstergesidir. Son yıllarda, her iki şehir de sürekli olarak en dinamik gelişmekte olan ülkeler arasında yer almaktadır (özellikle geleneksel olarak Kiev ve Odessa veya Simferopol ile ilk üçe giren Sevastopol). Bu nedenle, Ukrayna'nın diğer bölgelerinden insanlar kalıcı olarak ikamet etmek için aktif olarak bu şehirlere taşındı ve çoğu Kırım'ı Rusya ile birleştirmek için oy kullandı. Bu, Rusya’ya yalnızca Sovyet dönemleri için nostaljik olan geleneksel Kırım Rus devlet sakinleri tarafından değil aynı zamanda nüfusun aktif kısımları tarafından da yönlendirildiğini gösteriyor.
Üçüncüsü, Kırım Tatarları aktif olarak Rusya'ya giriş için oy kullandı. Bu, Ruslar ve Tatarlar arasındaki ilişkilerde yaşanan sorunlara ilişkin klişeler açısından şaşırtıcı görünüyor, ancak ayık hesaplamanın önyargıdan daha önemli olduğu durum budur. “Tatarlar, Rusya'ya oy verdi. Sonsuza dek sağlam bir seçim olan tarihsel olarak sorumlu bir seçim yaptılar. Daha önce hiç yapılmamış bir seçim. Mejlis'in liderliğine aykırı yaptılar. Ve bu seçim, Putin ve Minnikhanov'un bölgeye yatırım yapmayı vaat ettikleri parayla bağlantılı değil - bu, tam da halkın tarihi yolunun seçimi, ”dedi, Tatarlar Birliği Moskova Başkanı Gayar Shabanov.
Bu seçimin gerekçeleri hem tarihidir (Kırım Tatarları, bir kereden fazla Avrupa ve Türkiye’nin desteğine güvendiler, ancak bunun sonucu olarak, Rusya’ya karşı yapılan ve terkedilmiş oyunlarda bir araç olarak kullanıldılar.) Aslında, Ukraynalı aşırı sağ Tatarların çıkarları için savaşmak için hiçbir sebep yok. Ayrıca, Ukrayna'da milliyetçi duyguların artmasının Kırım Tatarları için bazı umutlar yaratmasını beklemenin bir nedeni yok. Ve Ukrayna'da faşizme ilişkin açık bir önyargı ve birkaç Kırım Tatar halkı için iç savaş tehlikesi eşit derecede felaket olacak. Türkiye'ye katılmak için bazı uzak umutlara güvenmek de şüpheli bir stratejidir. Ayrıca, Türklerin bildiği gibi, özellikle Türkiye’deki diğer halklara hoşgörülü değildir. Kosova’nın gelişimine bir örnek - aslında Avrupa’daki Amerikan askeri üssünün bir kolu - aynı zamanda Kırım Tatarları’nı etkilemesi de olası değil. Mevcut durumda Tatarların ulusal-kültürel gelişimi için en iyi fırsatların Rusya'da olduğu ortaya çıktı.
Özetle, bu üç faktör, Rusya'ya, dünyasına özel bir medeniyet gelişmesi sunan bir ülke olarak düşmesinin büyük ölçüde üstesinden gelindiğini göstermektedir. Hem Rusya'nın içinde hem de dışında, tarihsel tecrübenin yeniden değerlendirilmesi vardı, tahıllar samandan ayrıldı ve mevcut tüm maliyetlerle Rusya'nın birçok ulus için tarihsel bir arada yaşama ve birlikte yaratma için eşsiz bir fırsat sunduğunu açıkça ortaya koydu. Özellikle, Ukrayna’nın deneyimine göre, Gagarin, Çaykovski, Dostoyevski ve Suvorov’u aynı anda Bander’in değiştirme girişimlerinin toplumun bozulmasına yol açtığı açıkça gösterildi. “Ukrayna Rusya değil” kavramı (aslında en az üç yüz yıllık ortak tarih dönemine dikkat çekmek), en büyük ikinci ve Sovyetler Birliği halkı ve Rus İmparatorluğu'nun ortak tarihini etkilemenin bütünüyle vahşileşmesine neden oldu. Rusya'nın şu anki durumu idealine yakın olarak adlandırılamamasına rağmen, hala tarihsel gelişim potansiyeline sahiptir, ancak archaization ve faşizasyonun hoşgörüsünde, tam olarak orada değildir.
Lenin'in anıtı olan Yalta'da hiçbir şey tehdit etmiyor
İmha politikası
Kırım operasyonunun mükemmel bir şekilde yürütülmesi ve Rusya’nın dünyadaki bağımsızlığının ve çekiciliğinin bir miktar restorasyonunun, Rusya ile Batı arasında şimdiye kadar gergin ilişkilere özel bir aciliyet kazandırdığı açıktır. Nasıl cevap vereceğini merak ettiler - ve şimdiye kadar tartışılan seçenekler etkileyici değil.
Burada, örneğin, etkili muhafazakar yorumcu Newt Gingrich tarafından ortaya konan dört aşamalı bir plandır. Birincisi, fiyatları düşürmek ve Putin rejiminin döviz kazancını azaltmak için petrol ve gaz üretimini artırmak. İkincisi: Avrupa’nın Rus gazına olan bağımlılığını azaltmak, böylece Moskova’nın AB üzerindeki etkisini azaltmak. Üçüncüsü: Ukrayna'nın bağımsız olarak enerji üretme yeteneklerini güçlendirmek. Dördüncüsü: Amerika'nın Putin'in göründüğünden daha tehlikeli olduğunu anladığını göstermek için ABD askeri yeteneklerini güçlendir. Bu plan (özü daha fazla hidrokarbon olan, yani Barack Obama yönetiminin ABD’yi bir hammadde ihracatçısı haline getirmeye yorulmadan çalıştığı şey) bugün Amerikan muhafazakar düşüncesinin zirvesi.
Demokratik kanattaki durum nasıl değerlendirilir? İşte Carnegie Vakfı'nın eski üst düzey çalışanıyla Demokratlara yakın bir röportaj (bkz. “Bunun gibi bir şey beklemiyorduk”). İlk olarak, Birleşik Devletler Rusya üzerindeki baskı araçlarını arıyor. İkincisi, yirmi yıl boyunca Ukrayna'yı transatlantik alana entegre etme girişimlerinden sonra, Batı Ukrayna'yı Rusya'nın etki alanının bir parçası olarak tanımıyor. Üçüncüsü: Amerika Birleşik Devletleri'nde Amerika Birleşik Devletleri, radikal milliyetçi duyguların büyümesinde korkunç bir şey görmüyor, çünkü aşırı sağın yükselişinin şu anki dalgası ile Viktor Yuşçenko'nun Turuncu hükümetinin politikaları arasında bir bağlantı görmüyorlar.
Bu nedenle, Amerikan kuruluşunun Rusya ile nasıl başa çıkılacağı hakkında az ya da çok bir dizi görüş görüyoruz. Ve kesinlikle tüm tedbirler ya açıkça yüzleşiyor ya da ülkemize karşı düşmanca. Elbette, realistler kampını temsil eden, meslektaşlarını hassaslaştırmak için Mart ayının başında bir başka girişimde bulunan ve Batı’nın Putin’in gerçek, sorumlu politikaları basitleştirilmiş şemalarla değiştirmesinin imajını şeytanlaştırdığı, ancak realistlerin son zamanlarda etkisinin kaybolduğunu belirten Henry Kissinger var. daha sağ ve sol radikalizm. Putin'in eylemlerinin motivasyonunu anlamak istemiyorum çünkü davranışlarının rasyonelliğini, iddialarının rasyonelliğini ve buna göre kendi sorumsuzluğunu kabul etmek zorundasınız. Ve en önemlisi, Rusya'nın çıkarlarına dikkat etmek gerekli olacak ve bu kategorik olarak yapılamaz. Çünkü o zaman “haçlı seferinin” motivasyonu ortadan kalkacak - mutlak bir kötülük çünkü kesinlikle, çünkü kötülük ifadesinin irrasyonel mantığı ile değil, dikkate alınması gereken ve göz önünde bulundurulması gereken rasyonel nedenlerle değil. Başka bir deyişle, Batı’nın Rusya’ya, Batı’nınkinden ciddi şekilde farklı olan herhangi bir çıkarın rasyonelliğini reddettiğini ve bu nedenle var olma hakkını reddettiğini görüyoruz.
Elbette Rusya ile ilgili böyle bir politika mutlak değildir. Resmi olarak ilan edilmemiştir. Ancak bu, aşamalı olarak dayatılan çok etkili bir bakış açısıdır (nimet, herkesin başkalarının anlayabilmesi için yeterli sıkıntıya sahip olmasıdır). Her kriz, bu görüşün etki alanını genişletmek için kullanılıyor. Ve bu siyasi çizgiyi yok etmenin tek yolu, Rusya tarafındaki açıklığı makul ve eşit bir diyaloga karşı korurken, devam etmenin muazzam fiyatını göstermektir.
Aynı zamanda, ABD ve AB’nin de biraz farklı çıkarları olduğunu varsayalım. Örneğin, Ukrayna cumhurbaşkanlığı idaresinin eski bir çalışanı olan Alexander Kovriga, Ukrayna krizinin arkasında ABD’nin hayatta kalması için tüm Avrupa’nın siyasi-ekonomik bir katılımı olduğuna inanıyor (AB’nin ABD dolarına, enerjiye ve askeri sanayi bölgesine daha sıkı gömülmesiyle). Ukrayna krizi, AB’nin, önce Amerikan şeyl gazı satın almasını, ikincisi olarak, ABD ile AB arasındaki Transatlantik Serbest Ticaret Bölgesi’nde bir anlaşma imzalamasını ve üçüncü olarak da savunma bütçelerini önemli ölçüde genişletmesini ve ABD askeri-sanayi kompleksini yüklemesini zorunlu kılıyor.
Özerk Kırım Cumhuriyeti gerçekten yeni bir hayata başlıyor. Simferopol, Ukrayna dergisi reklamı "Haber. muhabir »
Bu nedenle, Avrupalıları Amerikan etkisi altında belirsiz bir çekilmeye teşvik etmemek için Rusya'nın sert davranması, kolay teslim olma güvenimize güvenmemesine izin vermemesi, aynı zamanda yüzleşmemesi önemlidir. Avrupa Parlamentosu ve Avrupa Komisyonunun bir sonraki bileşimi, Amerikalılar tarafından manipülasyona daha az transatlantik ve daha az hassas olabilir ve Viktor Yanukoviç'i devirmek ve seçimleri erteleme çabası nedeniyle. “Aynı zamanda, Moskova, yurtsever Avrupalıların Amerika ile ilişkilerinde yaşanan zorlukları anlıyor, bu yüzden retorik bizim için önemli değil. Sessizce pazarlık yapacağız, ”diyor Sınır Ötesi İşbirliği Derneği'nin stratejik planlama servisi başkanı Alexander Sobyanin.
O zaman bazı problemler var.
Bununla birlikte, tüm bu çelişkilerle, Ukrayna krizinin, belki de ABD'ye değil, kimseye, tırmanması için bugün kârsızdır. Olduğu gibi, gelişmiş nükleer enerjiye sahip bir ülkenin devletliğinin son çöküşü ABD'nin istediği gibi değil, aynı zamanda AB ve Rusya. Her şey olabilir. Jeopolitik oyunlar jeopolitik oyunlardır, ancak bariz tehditler olmadan küresel güvenliği riske atmak çok zor bir iştir. AB'nin nihayetinde Amerikan’ın Rusya üzerindeki tırmanma baskısını desteklemediği Gürcistan krizinin durumu da tekrarlanabilir.
Avrupa Birliği bugün umutsuz bir durumdaydı. Ukrayna'daki pozisyonuna tepki vermesi ve savunması gerekiyor, ancak Brüksel aslında Rusya'ya karşı nispeten zararsız yaptırımları tüketti (Magnitsky listesini kabul etti, genişletti, Rusya-AB zirvesinde bulunmayı reddetti ve Moskova ile bir dizi müzakereyi askıya aldı); vize serbestleştirme). Listede bir sonraki gerçek ekonomik yaptırımlar olmalı, ancak girişleri krizden kaynaklanan Avrupa ekonomisine ciddi bir darbe verecek ve aynı zamanda Avrupa liderlerinin seçim pozisyonlarını da zayıflatacak (Almanya'da sadece yüzbinlerce iş Rusya ile ticarete bağlı).
Moskova'ya ve AB'nin gaz vermeyi fiilen reddetmesine uygulanan yaptırımlar, Eski Dünya'nın enerji güvenliğine ciddi bir darbe yaratacaktır. Avrupa yetkilileri tarafından yapılan resmi açıklamaların aksine, Rus hidrokarbonların tedariki en güvenilirlerden biri (Ukrayna'nın transit riskleri, Güney Akımı'nın yanı sıra Yamal-Avrupa doğal gaz boru hattının ikinci şubesinin inşasıyla aynı seviyeye gelecek). Diğer alternatifler, ABD'ye veya güvenilmez tedarikçilere ve transit ülke olarak iddialı Türkiye'ye olan bağımlılığı artırmaktadır (Kafkaslar ve Orta Doğu'dan artan arzlar şeklinde).
Ekonomik açıdan bakıldığında, ABD Rusya ile ticarete daha az bağımlı olmakla birlikte, aslında genişleyen “Magnitsky listesi” ile de sınırlı kalıyor. Kongre’nin zorlu durumuna aykırı olarak, ABD yönetimi Moskova’ya ciddi yaptırımlar uygulamak ve ayrıca Rusya’yla Ukrayna arasında ciddi bir çatışmaya girmek istemiyor. “Ukrayna'da askeri operasyonlar yapmayacağız. Bence Ukraynalılar bile Rusya ile askeri bir yüzleşmeye katılmanın uygun olmayan bir adım olacağına ve Ukrayna'nın kendisine fayda sağlayamayacağına katılacaklar ”dedi.
Washington, her iki tarafın da Rus-Amerikan ihtilafından kaybedeceğini ve kazananın ABD - Çin'in asıl rakibi olacağını anlıyor. Moskova'ya yönelik yaptırımlar, Rusya'nın Çin'i caydırmayı amaçlayan herhangi bir Doğu Asya toplu güvenlik sistemine katılmamasını garanti eden Pekin’in stratejik kucaklamalarına itecek. Üstelik Pekin, Rus-Amerikan çatışmasının devam etmesinden sonra bile puan kazanıyor. Krizin her yeni günü, aynı Doğu Asya devletlerinin ABD’nin “kağıt kaplan” olduğuna ve güvencesinin değersiz olduğuna inancını güçlendiriyor. Ve belki de bu, Çin olabilecek daha ciddi bir ortak bulma zamanı gelmiştir.
Ve Rusya için, Ukrayna etrafında daha fazla çatışma anlamsız ve hatta tehlikelidir. Büyük ikramiyeyi çoktan yakaladık - Kırım'ı aldık - ve bu zaferi bu bölgenin Rusya'ya katılmasıyla kaydetti. Batı’da, Kırım’ın Ukrayna’ya geri dönüşü ile ilgili bu tartışmadan sonra liderlik etmenin anlamsız olduğunu ve yeni bir kırmızı çizgi çizdiklerini anlıyorlar. Şimdi Rusya'nın Kırım'ı geri döndürmemesi ve durumun bir “tırmanışına” katılmaması gerekiyor. Yani, Ukrayna'nın doğu bölgelerini ele geçirmeyin - Kharkov, Lugansk, Donetsk. Batının diğer konulardaki yapıcı konumuyla, prensipte benzer bir çizgiden memnunuz, bu bölgelerin ele geçirilmesinin artık gereksiz bir yüzleşme turuna neden olacağının farkındayız (ve bunun yanında, bu bölgelerin kontrolünü kurmak ve istikrara kavuşturmak için çok fazla kaynak ve zaman gerektirecek), ancak sorun şu ki bu küçük istek veya isteksizliğimize bağlıdır.
Krizin daha da gelişmesi, Rusya’yı Moskova’nın oraya asker göndermek zorunda kalacağı bir duruma sokabilir. Özellikle, Ukrayna makamları vaatlerini yerine getirip asi Donetsk ve Kharkov'a Ulusal Muhafızların cezai birimlerini uygularlarsa. Moskova, yalnızca kendi çıkarlarını değil, aynı zamanda Rusya konuşan Ukrayna vatandaşlarının hayatlarını da savunmak zorunda kalacak. Putin böyle bir olasılığı öngörüyor, bu nedenle Rusya'nın Kırım'ın ilâve edilmesi için başvururken doğu bölgeleri istila etmeyi reddettiğini açıkça söylemedi - sadece bundan hoşlanmayacağımızı söyledi.
Anlama zamanı
Bu nedenle Ukrayna krizini çözme anlaşması herkes için değerli ve kabul edilebilir bir yol olacaktır. Ve en iyisi, bir bütün olarak Sovyet sonrası alanla ilgilidir.
Ukrayna ile ilgili gelecekteki anlaşmanın asıl sorunu Washington’un konumu. Rusya, Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov'un dudaklarıyla, ABD Dışişleri Bakanı John Kerry ile yapılan anlaşmanın kendi versiyonunu sundu. Kırım'ın (er ya da geç kabul etmek zorunda kalacağı kaçınılmaz bir gerçek), Kırım'ın ayrılmasının tanınmasını, Avrupa Birliği ile ilgili anlaşmanın reddedilmesini, Ukrayna’nın tarafsız statüsünü ve bunun federalleşmesini sağlayan oldukça makul noktalardan oluşur. Bu seçenekten tamamen memnunuz ve belirli koşullar altında bize doğrudan veya dolaylı olarak Kharkov ve Donetsk'in geri dönüşünü sağlıyor. Ukrayna hükümeti yetersiz bir politika izlemeye devam ederse, federalleşme skandal olsa da, Ukrayna’nın çöküşüne neden olacak, ancak az ya da çok medeni boşanma, sonra da ülkenin doğusunu herhangi bir özel görüntü kaybı yaşamadan alacağız. Ukraynalı yetkililer beklenmedik bir şekilde güç ve bilgeliği kendi başlarına bulurlarsa, Ukrayna’nın istikrara kavuşması Rusya’ya da fayda sağlayacaktır (federal yapıya ve ekonomik bağımlılığa sahip herhangi bir “Rus karşıtı” Ukrayna hakkında konuşmaya gerek kalmaz), çünkü sürekli baş ağrısı ve sorunların kaynağı ortadan kalkacaktır.
Fakat gerçek şu ki, ABD’nin bugünkü görevi Ukrayna’nın uzun vadeli istikrara kavuşması değil, krizin yoğunluğunun azalması. Kendi içinde, bir “problem” Ukrayna'nın varlığı Washington için önemlidir - Rusya ile AB arasında kalıcı bir gerilim kaynağı olarak gereklidir. Bu nedenle, John Kerry, Rus önerisini reddetti. Bazı Avrupa liderleri federalleşme konusundaki tutumumuzu açıkça desteklediklerinden, şimdi Avrupa Birliği ile ayrı bir anlaşma için seçenekler aramamız mümkün.
Sorun Ukrayna'nın sorunu sınırlamayacak olmasıdır. Önümüzde Sovyet sonrası alanda ciddi bir kriz bekliyor. Bir sonraki adım, Transdinyester meselesi: Moldova seçkinleri ülkelerini Romanya'ya çekiyorlar ve Ukrayna'nın olası bölgesel parçalanması, yılın Sovyet-Romen 1940 anlaşmasının gözden geçirilmesini başlatabiliyor. Taliban'ın Tacikistan'a katılmasını engellemenin yanı sıra, öncelikle Özbekistan ve Kazakistan'daki güç değişikliği açısından Orta Asya'da da sorunlar bekleniyor. Putin'in konuşmasına göre daha belirleyici bir dış politikaya yönelmiş olan Rusya, müdahalenin derecesinin istediğimiz yere değil, zamanın belli bir noktasında krizin derinliğine ve istediğimiz her zaman müdahaleye bağlı olacağımız her yere müdahale etmek zorunda kalacak. Batı.
Bu durumda, ideal çözüm tehditler ve ekler değil, Yalta-2 olacaktır. Etki alanlarımızı Batı ülkeleriyle farklılaştırmalı ve Sovyet sonrası alan Rusya'nın etki alanı olarak tanınmalı. Bununla birlikte, böyle bir senaryonun pratik uygulaması olası değildir. Birincisi, bölgede çok fazla dış oyuncu var ve bazıları Sovyet sonrası alana çok fazla para harcadılar (ABD’nin Ukrayna’nın demokratikleşmesine ABD’nin Avrupa Birliği’nin Doğu Ortaklığına harcadığı 5 milyar Euro’nun üzerinde harcadığı 2 milyar dolar). İkincisi ve en önemlisi, Rusya mağlup olmuş bir ülke olarak görülmeye devam ediyor. Batı'da yeniden yapılanma ve onu takip eden her şey (öncelikle dönüşüm krizi), ülkenin sistem bütünleşmesine ve sosyo-ekonomik modernleşmeye karşı samimi bir dürtü olarak değil, Soğuk Savaş'ta bir yenilgi olarak görülmektedir. Hala “Gorbachev fenomeni” izlenimindeler, bu nedenle hidrokarbon fiyatlarına neredeyse manik bir sabitleme yapıyorlar: derler ki, fiyatları düşüreceğiz ve “Putin'in Rusyası” geç SSCB gibi çökecek. Son çeyrek yüzyıl boyunca elverişsiz ekonomik koşullar, yaptırımlar veya neredeyse tamamlanmış ekonomik izolasyon, daha fazla veya daha az tutarlı bir politik rejimi (ilke olarak izole edilemeyen Rusya hakkında ne söyleyebiliriz) azaltmayı başaramamıştır. Sovyet sisteminin çöküşüne yol açan Batı’nın büyüleyiciliğinin bugün Rusya’da iz bırakmadığı ve 1990’in okulundan geçen mevcut Rus politikacılarının ve iş adamlarının ırklardaki konumlarını kaybetmeye hazır olmadıkları gerçeği çıkarlarını diğer amcalara tabi kılmanın efsanevi yararları için çift. Batı'da, zenginlerin hesaplarını dondurarak Rus politikasını kökten etkileme olasılığını abartıyorlar (Rus muhalefetinden çok uzun süredir ve nihayet Batı’daki bazı insanlara inanıyorlardı), eğer bu kadar basitse, neden ABD’yi yirmi kez yapmadı? Rusya'nın nükleer istifa etmesini sağladım оружия?
Her neyse, Amerikan ve Avrupa dış politikasının izin verdiği şeyin inkar edilmesine rağmen, bu durum Rusya’ya ilke olarak uymuyor. Amerikalıların ve Avrupalıların nihayetinde bir çeyrek yüzyılda sadece Rusya'nın değil tüm uluslararası ilişkiler sisteminin değiştiğini anlamalarının zamanı geldi. Rusya’yı kaybedilen bir ülke olarak ele almak, hâlâ hegemonik kaldıkları dünya sistemini kaybedecek olan kaybedenleri ve ABD’yi - daha sakin senaryolarla uzun süre kalacağı - ve bugün rekabetini kaybeden Avrupa’yı yapacak Bu yarış sadece Amerika Birleşik Devletleri değil, zaten Çin'e ve yakında Hindistan ve Latin Amerika'ya teslim olacak. Gürcü gibi, Ukrayna krizinin artmadığını, ancak Batı'nın küresel etkisini azalttığını kabul etmenin zamanı geldi. Faiz oranlarındaki artışla gittikçe daha fazla krize teşebbüs etmenin artık Batı'nın düşüşünü hızlandıran bir strateji olduğunu anlamanın zamanı geldi.