Uğultulu Tepeler
Çalı çırpı demeti gibi çevreler beni ufuklar,
Meyilli ve büsbütün farklı, ve her daim istikrarsız.
Bir kibrit değse, ısıtabilirler beni,
Ve perçinledikleri uzaklıklar buharlaşmadan önce,
Havayı hafifçe yakıp turunculaştırır
O zarif çizgileri,
Soluk göğü daha sağlam bir renkle yükleyerek.
Fakat sadece çözülürler ve çözülürler
Bir vaadler dizisi misali, ileri doğru gittiğimde.
Çimen tepelerinden veya koyun yüreklerinden
Daha yüksek bir hayat yok, ve rüzgâr
Boşalıp dökülür kader gibi, bükerek
Herşeyi tek bir yöne doğru.
Hissedebilirim süzüp almaya
Çalıştığını sıcaklığımı.
Funda köklerine çok ilgi gösterirsem
Aralarında kemiklerimi beyazlatmaya
Davet ederler beni.
Koyunlar bilir nerede olduklarını,
Hava gibi gri
Kirli yün bulutlarında otlarlarken.
Göz bebeklerinin siyah çatlakları alır beni içeri.
Kısa, saçma bir mesajı
Uzaya postalamak gibi bir şey bu.
Dururlar ninemsi kostümlerinde,
Kıvrım kıvrım bütün perukları ve sarı dişleri
Ve şiddetli, mermersi melemeleri.
Tekerlek izlerine vardım, ve
Parmaklarımın arasından firar eden
İnzivalar gibi berrak suya.
Çimenden çimene gider oyuk eşikler;
Boyunduruk ve denizlik sökmüş menteşelerini.
İnsanlara dair, sadece hava
Bir kaç garip hece hatırlar.
Tekrarlar inleyerek:
Siyah taş, siyah taş.
Gök bana yaslanır, bana, bütün yataylar arasında
Tek dikey olana.
Çimen çılgınca vurur başına.
Böylesi bir ortamdaki hayat için
Hayli kırılgandır;
Karanlık dehşete düşürür onu.
Şimdi, vadilerde azdır
Ve siyahtır para keseleri gibi, evlerin ışıkları
Parıldar bozuk paralar misali.
(Eylül 1961)
Sylvia Plath (1932-1963)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy