Bir hafta önce, Yeni Güney Galler başbakanı Dominic Perrottet, en kıdemli milletvekillerinden ikisine, sayman Matt Kean ve ulaştırma bakanı David Elliott’a halka açık ateş etmeyi bırakmaları çağrısında bulundu.
Perrottet, yeni bir lider yardımcısı seçimine yönelik çirkin bir artışın ardından her iki milletvekiline de “birliğin önemi” konusunda danışmanlık yaptığını söyledi.
İronik olarak, iki milletvekilinin ayrı tartışmaların ardından kabineden istifa ettiğini gören hükümet için son iki ayın dehşeti, Elliott’un Kean’a yönelik bir dizi olağanüstü salvoyu gölgede bırakmıştı.
Elliott, Sydney radyo istasyonu 2GB’a verdiği bir röportajda onu önce “saçmalık”la suçladıktan sonra, eğer başkan yardımcısı seçilirse Kean’ın hazine portföyünü elinden alacağını önerdi.
Kean, kendi adına, bölüm boyunca sessiz kaldı ve Elliott’un kendi sözleriyle “mütevazı turta” yiyip geri çekilmesinden sonra, yardımcılığını tartışmasız bir şekilde kazandı.
Yine de sayman Pazartesi günü kendine yardım edemedi. Elliott başka bir saldırı başlattıktan sonra – bu kez eyalet demiryolu birliğiyle uzun süredir devam eden endüstriyel anlaşmazlık için Kean’i suçluyor gibi görünüyor: “Bir erkek işini yapması için bir çocuğu gönderdiğinizde elde edeceğiniz şey budur” – Kean karşılık verdi. “utanç verici bir patlama” olarak etiketleyerek.
Siyasi anlamda, bazı endüstriyel anlaşmaların süresi boyunca uzayıp giden bir destan için kimin suçlanıp suçlanmayacağını bir kenara bırakırsak, zamanlama bundan daha kötü olamazdı.
Aylardır ilk kez Pazartesi günü dikkatler yalnızca İşçi Partisi ve lider Chris Minns’in şimdiki eski gölge polis bakanı Walt Secord’a yöneltilen zorbalık suçlamalarını ele alış tarzı üzerinde olmalıydı.
Cuma günü, İşçi, Secord’a karşı yapılan herhangi bir şikayetten haberdar olmadığını söylüyordu.
Minns Pazartesi günü yaptığı açıklamada, bunun hafta sonu boyunca değiştiğini ve Secord’un kenara çekilmeye karar verdiğini söyledi.
Ancak Minns, Secord’un davranışıyla ilgili olarak daha önce herhangi bir “şikayet” almadığı konusunda ısrar etmeye devam ederken, aynı zamanda zorbalık olarak sınıflandırdığı şey ile daha genel “kötü davranış veya algılanan kötü davranış” arasında dikkatli bir ayrım yaptı.
“Zorbalığın tanımını, savunmasız durumdaki birine yönelik taciz veya zorlayıcı davranış olarak görüyorum” dedi.
“Potansiyel olarak, insanların Bay Secord veya meclisteki İşçi Partisi’nin diğer üyeleri hakkında kötü davranış nedeniyle şikayette bulundukları bir durum olmuştur. [or] algılanan kötü davranış, politika farklılıkları, tartışmacı tarz [but] Onları tam olarak hatırlayamıyorum.”
Başka bir deyişle, insanlar ona Secord – veya diğer milletvekilleri – hakkında şikayette bulunmuş olabilir, ancak müdahale etmek zorunda hissettiği şekilde değil.
Minns son zamanlarda altın madalya kazandı ve kendi partisini krizden krize yalpalayan bir hükümete karşı daha disiplinli, güvenilir bir alternatif olarak göstermeyi başardı. Muhalefette geçen 11 yıldan sonra, parti içindeki güven nadiren yükseldi.
Ama gerçek şu ki, son zamanlarda o kadar da zor olmadı. Bütçeden sonraki kısa bir pencerenin ötesinde, muhalefet, gelecek yıl hükümeti kazanırsa tam olarak ne yapacağına dair çok fazla zor soruyu yanıtlamak zorunda kalmadı.
Ve bir sürü soru var.
Minns yönetimindeki İşçi Partisi, devlet hastanelerinde hasta-hemşire oranları, devlet okullarında öğretmen kıtlığı ve yol ücreti gibi yaşam maliyeti sorunları gibi konularda – kendi kapsamlı alternatif politikaları olmaksızın – Koalisyon aleyhine dava açmaktadır.
Minns’in sık sık işaret ettiği gibi, yönetmek hükümetin işidir.
Ancak seçime yaklaştıkça, bu sorular gelmeye başlayacak ve Koalisyonun hevesle işaret ettiği gibi Pazartesi, liderliğinin erken bir testi olarak şekillenecek.
Keşke kendi bakanları aradan çekilebilse.