We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Güney Afrika Johannesburg yakınlarındaki antik bir mağarada erken insan türlerini araştıran bir grup bilim insanı, 2 milyon yıllık bir fosil üzerinde bulunan korunmuş dokunun şimdiye kadar bulunan en eski insan derisi örneği olabileceğini ortaya çıkardı. Bulgu, türler ve insanın kökeni hakkında yeni bilgiler ortaya çıkarabilir.
Örnek, "İnsanlığın Beşiği Dünya Mirası Alanı"nda yer alan Malapa Doğa Koruma Alanı'ndaki eski bir mağarada 2008 yılında bulunan Australopithecus sediba olarak bilinen türe ait 4 fit 2 inç boyunda erkek yavru kalıntılarından geldi. Afrika'daki insan kökenlerine ilişkin tüm kanıtların yaklaşık üçte biri bu bölgedeki birkaç bölgeden geldiği için bölge önemlidir.
Malapa bölgesi, Ağustos 2011'de Australopithecus sediba'nın keşfedildiği yer. Fotoğraf Lee R. Berger ( Wikimedia Commons )
Johannesburg'daki Witwatersrand Üniversitesi'nden antropolog ve kazıya öncülük eden Profesör Lee Berger, çimentolu kayaya gömülü kafatasının çevresinde korunmuş yumuşak dokuya benzeyen ince tabakalar olduğunu fark etti.
Kafatası, ince tabakaların neyden yapıldığını bulmak amacıyla 3D tarama, mikroskopi ve kimyasal analiz kullanılarak incelendi.
Profesör Berger, "Bunun sadece içerdikleri normal bir kaya türü olmadığını öğrendik - organik materyali koruyan bir kayaydı" dedi. "Bitki kalıntıları içinde tutuluyor - tohumlar, bunun gibi şeyler - dişlerde tutulan gıda parçacıkları bile, böylece ne yediklerini görebiliyoruz. Belki daha da dikkat çekici olanı, burada da fosil derisi bulduğumuzu düşünüyoruz.”
Çıplak Bilim Adamları ile yaptığı röportajda yorumlarını yapan Profesör Berger, Australopithecus sediba'nın ilk olarak oğlu Matthew'un Johannesburg yakınlarındaki Malapa Tabiatı Koruma Alanı'nda fosilleşmiş bir kemiğe rastlamasından sonra keşfedildiğini açıkladı.
- Arkeologlar Güney Afrika Mağarasında yeni insan türlerinin kalıntılarını arayacak
- Mağara Bulguları İnsan Kökenlerinin Gizemlerini Çözebilir mi?
Matthew Berger, Malapa bölgesinde Australopithecus sediba'nın köprücük kemiğinin keşfinden birkaç dakika sonra. berber ( Wikimedia Commons )
Australopithecus sediba, Malapa Mağarası'nın dibinde bir arada bulunan ve öldükleri anlaşılan altı ayrı iskeletin fosil kalıntılarına dayanarak yeni bir tür olarak tanımlandı ve 1.977 ile 1.980 milyon yıl öncesine tarihlendirildi.
Berger, yakın zamanda sınıflandırılan Australopithecus sediba türlerinin, Homo cinsinin en yeni atası olabileceğine inanıyor. Bu, bazıları Homo habilis'te görülenlerden daha insani olan ve birçok bilim adamı tarafından cinsimizin en eski üyesi olarak kabul edilen bir dizi özelliğe dayanmaktadır. Aynı zamanda Australopithecus sediba da çok daha ilkel primatlarla benzerlikler göstermektedir.
Solda ve sağda iki fosili gösterilen Australopithecus sediba'nın, ortadaki Lucy gibi daha yaşlı Australopithecus ile daha sonraki Homo türleri arasında bir geçiş türü olduğu düşünülmektedir. Resim Peter Schmid tarafından Lee R. Berger'in izniyle derlenmiştir. ( Wikimedia Commons )
Araştırmacılar, modern insanın soy ağacının izini sürmek için onlarca yıl harcadılar. Ancak sorun, Berger'in Malapa'daki bulguları gibi yeni keşiflerin durumu netleştirmeye değil, suları daha da bulandırmaya hizmet etmesiyle ortaya çıkıyor. Her eski tür, onları çok yakın ve gerçek bir insan atası olmaktan çok uzak gösteren benzersiz özellikler kombinasyonuna sahip gibi görünüyor.
A. sediba'nın birkaç yıl öncesine kadar tamamen bilinmeyen bir tür olması, bize ne kadar bilmediğimizi ve keşfedilecek daha çok şey olması gerektiğini gösteriyor. Berger, insan evrimi anlayışımızın hiçbir yerde tamamlanmış olmadığını vurguluyor. Bildiğimizi sandığımız şeylere bakmayı bile bitirmedik, diyor.
Öne çıkan görüntü: Güney Afrika'dan Malapa hominid 1'in (MH1) "Karabo" adlı kafatası. Bu genç erkeğin birleşik fosil kalıntıları, Australopithecus sediba için holotip olarak belirlenmiştir. ( Wikimedia Commons )
2,8 milyon yıllık çenenin keşfi, erken insanlara ışık tutuyor
Etiyopya'nın Afar Bölgesi Eyaleti'ndeki Ledi-Geraru araştırma alanında bulunan bir alt çene fosili, insan cinsine dair kanıtları geri itiyor -- Homo -- derginin çevrimiçi versiyonunda 4 Mart'ta yayınlanan bir çift rapora göre 2,8 milyon yıl öncesine kadar Bilim. Çene, daha önce bilinen fosillerden daha eskidir. Homo soy yaklaşık 400.000 yıl. 2013 yılında Arizona Eyalet Üniversitesi bilim adamları Kaye E. Reed, Christopher J. Campisano ve J Ramón Arrowsmith ve Las Vegas, Nevada Üniversitesi'nden Brian A. Villmoare liderliğindeki uluslararası bir ekip tarafından keşfedildi.
Onlarca yıldır bilim adamları, evrenin en erken evrelerini belgeleyen Afrika fosilleri arıyorlar. Homo Ancak 3 ila 2,5 milyon yıl önceki kritik zaman aralığından kurtarılan örnekler sinir bozucu derecede azdı ve çoğu zaman kötü korunmuştu. Sonuç olarak, nihayetinde modern insanın ortaya çıkmasına neden olan soyun menşe zamanı konusunda çok az anlaşma olmuştur. 2,8 milyon yılda, yeni Ledi-Geraru fosili, çene ve dişlerdeki değişikliklere dair ipuçları sağlıyor. Homo bilinen son olaydan sadece 200.000 yıl sonra Australopithecus afarensis ("Lucy"), yakınlardaki Etiyopya bölgesi Hadar'dan.
Ekip üyesi ve ASU lisansüstü öğrencisi Chalachew Seyoum tarafından bulunan Ledi-Geraru fosili, beş dişle birlikte alt çenenin veya mandibulanın sol tarafını koruyor. ASU'nun İnsan Kökenleri Enstitüsü müdürü Villmoare ve William H. Kimbel tarafından yürütülen fosil analizi, örneğin ince azı dişleri, simetrik küçük azı dişleri ve eşit orantılı bir çene gibi gelişmiş özellikleri ortaya çıkardı. Homo gibi soy Homo 2 milyon yıl önce habilis, daha erken maymun benzeri Australopithecus. Ancak ilkel, eğimli çene, Ledi-Geraru çenesini Lucy benzeri bir ataya bağlar.
"Çok fazla araştırmaya rağmen, fosiller Homo 2 milyon yıldan daha eski bir soy çok enderdir" diyor Villmoare. "Soyumuzun evriminin en erken evresine bir göz atmak özellikle heyecan verici."
Dergide yer alan bir raporda Doğa, Fred Spoor ve meslektaşları, 1.8 milyon yıllık ikonik tip örneğine ait deforme olmuş çene kemiğinin yeni bir rekonstrüksiyonunu sunuyorlar. Homo Tanzanya, Olduvai Gorge'dan habilis ("Handy Man"). Yeniden yapılanma, H. habilis çenesinin beklenmedik şekilde ilkel bir portresini sunuyor ve Ledi fosiliyle iyi bir bağlantı kuruyor.
"Ledi çenesi, aralarındaki evrimsel boşluğu daraltmaya yardımcı olur. Australopithecus ve erken Homo” diyor Kimbel. “Bu, insan evriminin kritik bir dönemindeki mükemmel bir ara fosil örneği.”
Yaklaşık 2,8 milyon yıl önce Afrika'da kuraklığın artmasına neden olan küresel iklim değişikliğinin, genellikle türlerin ortaya çıkışını ve neslinin tükenmesini teşvik ettiği varsayılır. Homo. Pensilvanya Eyalet Üniversitesi'nden Erin N. DiMaggio ve meslektaşları, Ledi-Geraru çenesinin jeolojik ve çevresel bağlamları hakkındaki tamamlayıcı makalede, bu çeneyle çağdaş olan fosil memeli topluluğunun daha açık habitatlarda yaşayan türlerin egemenliğinde olduğunu buldular. - otlaklar ve alçak çalılar - daha yaşlılarda yaygın olanlardan Australopithecus-Lucy'nin türünün bulunduğu Hadar gibi yataklı yerler.
Araştırma ekibinin eş lideri Kaye Reed, "Ledi-Geraru fauna topluluğunda 2,8 milyon yıllık kuraklık sinyalini görebiliyoruz," diyor, "ancak bunun iklim değişikliğinin kökeninden sorumlu olduğu anlamına geldiğini söylemek için henüz çok erken. Homo. Daha büyük bir hominin fosili örneğine ihtiyacımız var ve bu yüzden arama yapmak için Ledi-Geraru bölgesine gelmeye devam ediyoruz."
2002 yılında Ledi-Geraru'da saha çalışması yürütmeye başlayan araştırma ekibi şunları içeriyor:
Bilim İnsanları 75 Milyon Yıllık Dinozor Kemiklerinde Yumuşak Doku Buldu
Yüz milyonlarca yıl yaşayabilen kemik ve dişlerden farklı olarak yumuşak dokular fosilleşme sürecinde yok olan ilk materyaller arasındadır. Öyle olsa bile, bilim adamları daha önce dinozor kemiklerinde sağlam yumuşak doku bulmuşlardı. En ünlü vaka, Kuzey Carolina Eyalet Üniversitesi'nden Mary Schweitzer'in bir Tyrannosaurus rex'in fosilleşmiş bacak kemiğinde kolajen lifleri bulduğu 2005 yılına dayanıyor. Ancak bu tür keşifler nadirdir ve daha önce yalnızca son derece iyi korunmuş fosillerle meydana gelmiştir. Imperial College London'dan bilim adamlarının bu hafta Nature Communications dergisinde bildirdikleri yeni bulguyla ilgili en sıra dışı şey, inceledikleri fosillerin (nezaketle söylemek gerekirse) nispeten kötü durumda olmasıdır.
Bir İmparatorluk paleontologu ve yeni çalışmanın önde gelen araştırmacılarından biri olan Susannah Maidment'in Guardian'a söylediği gibi: Küratörlerin fosillerinden parça koparmanıza izin vermelerini sağlamak gerçekten zor. Test ettiklerimiz saçma sapan, çok parçalı ve yumuşak dokuya sahip olmasını beklediğiniz türden fosiller değiller.
Maidment'in bahsettiği fosiller, bir asır önce Kanada'da ortaya çıkarıldı ve sonunda Londra'nın 2019 Doğa Tarihi Müzesi'nde bulundu. Bunlar arasında etçil bir theropoddan (muhtemelen bir Gorgosaurus) bir pençe, bir Triceratops'a benzeyen bir ayak parmağı ve ördek gagalı bir dinozorun birkaç uzuv ve ayak bileği kemiği bulunur. Bilim adamları, incelenecek kemiklerin taze, kirlenmemiş yüzeylerini bulmak için parçalanmış fosillerden küçük parçalar kopardı. Imperial ve Maidment'in çalışmadaki yardımcı araştırmacılarından malzeme bilimcisi Sergio Bertazzo, elektron mikroskobu kullanarak örneklere baktığında gördükleri karşısında şok oldu.
Güney Afrika: 2 milyon yıllık fosillerde erken insan derisi bulundu
Antropologlar, Güney Afrika'da bulunan altı antik iskeletin kalıntılarında 2 milyon yıllık fosillere ait insan derisi keşfettiklerini söylüyorlar.
Dokunun türden olduğu düşünülüyor. Australopithecus sediba, ilkel ve daha gelişmiş özelliklerin bir karışımına sahip erken bir insan atası olduğu düşünülüyor.
arasında geçişli bir türdür. Australopithecus türler - dik yürüyen ilk tür - ve erken Homo insanoğlunun en son biçimi olduğu türler.
Keşif, şimdiye kadar bulunan en eski deri olabilir ve hatta erken insanların yaşamlarıyla ilgili değerli detayların anahtarını bile tutabilir. Dişlerinin arasında, son öğünlerinin kalıntıları da dahil olmak üzere organik maddeler bulundu ve bu, potansiyel olarak diyetleri hakkında bir fikir verdi.
Uzmanlar, 2008 yılında 4' 2 inçlik bir erkek iskeletinin bulunmasından bu yana kazılan Johannesburg yakınlarındaki bir mağarada keşif yaptılar.
Johannesburg'daki Witwatersrand Üniversitesi'nden bir antropolog olan Profesör Lee Berger, Çıplak Bilim Adamları radyo programına şunları söyledi: "Bunun sadece içinde bulundukları normal bir kaya türü olmadığını öğrendik - organik materyali koruyan bir kayaydı. .
"Bitki kalıntıları içinde tutulur - tohumlar, bunun gibi şeyler - dişlerde tutulan gıda parçacıkları bile, böylece ne yediklerini görebiliriz.
"Belki daha dikkat çekici bir şekilde, burada da fosil derisi bulduğumuzu düşünüyoruz."
Soruşturma, profesörün 9 yaşındaki oğlunun 2008 yılında Malapa Doğa Koruma Alanı'nda fosilleşmiş bir kemik tespit etmesinden sonra başladı - yeni türün ilk keşfi.
Australopithecus sediba fosilinin kalıntıları, Johannesburg'daki açılışı sırasında sergileniyor ALEXANDER JOE/AFP/Getty Images
Daha sonra, keşfi 2010'da halka açmadan önce daha fazla kemik ve neredeyse tam bir kafatası kazdılar.
Bilim adamları, laboratuvarda üzerlerinde çalışmak üzere sitenin büyük parçalarını çıkarmalarına izin veren bir platform da dahil olmak üzere, "olağanüstü" fosilleri korumak için yerinde bir laboratuvar kurmaya karar verdiler.
Profesör Berger, daha kaç tane insan fosili bulabileceği konusunda hiçbir fikrinin olmadığını söylüyor.
"Burada ne zaman biraz kaya açsak ve biraz toprak taşısak, yeni birini görüyoruz" dedi. "2 milyon yıl önce ölen bu insanlardan biriyle daha tanıştık."
Site şimdi, halkın mağaraya bakabileceği ve devam eden kazıları görebileceği canlı bir laboratuvara dönüştürülecek.
Araştırmaya göre, eski "insanlar" iki ayak üzerinde yürürlerdi, ancak "çarpıcı" kısalardı.
Berger, "Yaklaşana kadar muhtemelen sizi neyin rahatsız ettiğini anlamayacaksınız ama bir şey sizi rahatsız edecek" dedi. "Muhtemelen sadece 1,3 metre boyunda dururlardı. Ayrıca daha hafif yapılmışlardı… Bizden daha uzun kolları vardı, daha kavisli parmakları vardı. Yani, bir şeye tırmandıkları açık. Ayrıca biraz farklı hareket ederlerdi.
"Kalçaları bizimkinden biraz farklıydı ve ayakları da biraz farklıydı. Bu nedenle yürüyüşleri muhtemelen daha yuvarlanan tipte bir yürüyüş olurdu, bizim daha rahat uzun mesafe adımlarımızdan biraz farklı olurdu.
"Size yaklaştıkça, en bariz olan şey için şaşıracaksınız, kafaları küçücük. Hayal ederseniz, bir adamın yumruğunu alıp kıvırırsınız, bu onların beyninin büyüklüğü kadardır ve Bu seni vururdu. Bu küçük bedenin tepesinde neredeyse bu toplu iğne başı olurdu. Ve bu, bunun bir insan olmadığını hemen anlamanı sağlardı."
Lucy ve Ardi: İnsanlık tarihini değiştiren iki fosil
Kermit Pattison, kitabın yazarı Fosil Adamlar: En Eski Ata Arayışı ve İnsanlığın Kökenleri, insanların evrimi hakkındaki anlayışımızı değiştiren iki iskeletin hikayesini anlatıyor.
Yayınlanma: 07 Mart 2021, 12:00
Bu iki iskeletin hikayesi. Lucy ve Ardi lakaplı Etiyopya'dan insan ailesinin bir çift eski üyesinin destanıdır. İlki, erken insanlığın bir simgesiyken, ikincisi daha az bilinir, ancak daha az önemli ve belki de daha açıklayıcı değildir. Hikayeleri, erken insan evrimi ve geçmişimizin biliminin son yarım yüzyılda nasıl ilerlediği hakkında çok şey ortaya koyuyor.
Etiyopya'nın Afar Depresyonu, dünyanın en verimli fosil üreten bölgelerinden biridir. Doğu Afrika Rift Sisteminin bir parçası olan bu tortul havza, kıtasal levhaların ayrılmasıyla oluşmuştur. Elverişli jeolojisi sayesinde, güneşin kavurduğu çöller, insan ailesinin soyu tükenmiş üyeleri için başlıca avlanma alanlarını temsil ediyor.
Jeolog Maurice Taieb'in öncü çalışmaları sayesinde bu bölgenin potansiyeli 1970'lerde gün ışığına çıktı. Taşlaşmış kemiklerle dolu zemini bulduktan sonra, Fransız ve Amerikalı bilim adamlarını bir araştırma ekibi kurmaya davet etti ve hızla Hadar adlı fosil açısından zengin bir alana odaklandılar.
1974'te antropolog Donald Johanson ve mezun yardımcısı Tom Gray, 3.2 milyon yıllık bir iskelet olan Lucy'yi buldu. Yeniden yapılandırıldığında, parçalar, 1 metreden biraz daha uzun boylu, maymun büyüklüğünde bir beyne sahip minyon bir dişinin iskeletinin yaklaşık yüzde 40'ını (veya laboratuvar teknisyenlerinin karşı tarafta eksik olan kemiklerin ayna görüntüsü kopyalarını oluşturmasından sonra yüzde 70'ini) oluşturuyordu. .
Hadar ekibi, daha sonra aynı türden yüzlerce örnek daha topladı. Australopithecus afarensis. Bunlar kafatası, eller ve ayaklar da dahil olmak üzere Lucy'de eksik olan kısımlarla dolduruldu. Bugün bu fosil türü, 3 ila 3,7 milyon yıl arasında değişen 400'den fazla örnekle insan ailesinin en bilinenlerinden biridir.
keşfi Australopithecus afarensis çeşitli şekillerde ileri bilim.
Birincisi, insanlığın en büyük gizemlerinden birini aydınlattı: atalarımız neden dik durdu? İnsanlar anatomi açısından birçok yönden primat kuzenlerimize benzerler, ancak iki ayaklı hareketimiz söz konusu olduğunda bizler tuhaf bir şekilde benzersiziz.
Darwin, insanların taş aletler, büyük beyinler ve küçük köpek dişleri ile birlikte dik bir duruş geliştirdiğini kuramlaştırmıştı, ancak afarensis bu özelliklerin bir paket olarak gelişmediğini gösterdi. Aksine, dik hareket, büyük beyinler ve taş aletlerden çok önce başladı.
İkincisi, bu keşifler insan fosil kayıtlarını geçmişin derinliklerine itti ve cinsi kurdu. Australopithecus cinsimizin yaşayabilir bir atası olarak, Homo. (Cin, türün üzerinde bir taksonomik sıradır ve tipik olarak ortak bir uyarlanabilir nişi paylaşan taksonları birleştirir).
hakkında daha fazla bilgi edinin Australopithecus afarensis:
Uzun tartışmalardan sonra, Lucy'nin türlerinin iki ayaklı olduğuna dair çok az şüphe kaldı. Australopithecus afarensis düz başparmağı - kavrayan değil - ve insan benzeri kavisli bir ayağın başlangıcı vardı (bizden daha ilkel ayak oranlarına sahip olmasına rağmen). Bu tür, 3.6 milyon yıl önce Tanzanya, Laetoli'de fosilleşmiş volkanik külde insan benzeri ayak izleri bırakmış olması muhtemel şüpheli.
Bu, Lucy'nin türünün ağaçları tamamen terk ettiği anlamına gelmez, bazı bilim adamlarının kıvrık parmaklar ve ayak parmakları, hareketli omuz eklemleri ve uzun önkollar gibi tırmanma kanıtı olarak yorumladığı bazı özellikleri korudu.
Ama Lucy'den önce ne geldi ve iki ayaklılık nasıl başladı? 4 milyon yıl öncesinin ötesinde, atalarımızın fosil kayıtları, Hadar'daki keşiflerin ardından yirmi yıl boyunca neredeyse tamamen boş kaldı.
1992'de, Berkeley'deki California Üniversitesi'nde yerleşik bir Amerikan-Etiyopya ekibi, Afar Depresyonunun Orta Awash olarak bilinen başka bir bölümünde, Lucy'den 1 milyon yıldan daha yaşlı ilkel bir türün ilk parçalarını topladı. İlk buluntular arasında, bu yaratıkları insan ailesinin ilkel üyeleri olarak işaretleyen, maymunların hançer benzeri dişlerinden farklı olan elmas şeklindeki köpek dişleri vardı.
1994 yılında, Middle Awash ekibi beklenmedik bir ikramiyeye ulaştı - adı verilen bir türün 4,4 milyon yıllık iskeleti. Ardipithecus ramidus. Etiyopyalı bilim adamı Yohannes Haile-Selassie kırık bir el kemiği buldu ve yoğun bir aramayı tetikledi ve yaklaşık 1,2 metre boyunda, greyfurt büyüklüğünde beyni yaklaşık 300 santimetreküp olan 125'ten fazla eski kadın parçasının keşfini tetikledi.
İnsan evrimi hakkında daha fazla bilgi edinin:
Takma adı Ardi olan iskelet, Lucy'den (eller, ayaklar ve kafatası dahil) eksik olan birçok parçayı korudu ve 1,2 milyon yıl daha yaşlıydı. Araştırmacılar sonunda bu türün diğer bireylerinden 100'den fazla örnek buldu.
Ardi iskeleti laboratuvara geri götürüldükten kısa bir süre sonra, paleoantropolog Tim White şok edici bir keşif yaptı - Ardi'nin bir ağaca tırmanan ayak başparmağını kavradı. Bu vahiy, görünüşte çelişkili olanlarla birlikte geldi Ardi'nin diğer dört ayak parmağı, dik iki ayaklılara benzer bir anatomi sergiledi.
Daha fazla ifşa, Ardi'nin hareket tarzının melez tarzını doğruladı: ağaçlara tırmandı, ama aynı zamanda yerde dik yürüdü. Ağır hasarlı olmasına rağmen, Ardi'nin pelvisi, ağaçta yaşayan maymunlara özgü diğer anatominin yanı sıra iki ayaklılara özgü kas ekleri gösterdi. Keşif ekibinin daha sonra bildirdiği gibi, "Anatomik sürprizlerle o kadar dolu ki, bunu doğrudan fosil kanıtı olmadan kimse hayal edemezdi."
Ardi birçok yönden tahminlere meydan okudu. Keşfedildiği zaman, moleküler biyoloji, insanların şempanzelerle yakın ve yakın zamanda akraba olduklarına dair ikna edici kanıtlar toplamıştı (o zamanlar bilim adamları iki soyun 5 milyon yıl kadar yakın bir zamanda ayrıldığını tahmin ediyorlardı, ancak şimdi çoğu kişi bölünmenin çok daha erken olduğunu düşünüyor). . Pek çok bilim adamı şu beklentiyi paylaşıyordu: Fosil ne kadar eskiyse, modern bir şempanzeye veya bonoboya o kadar çok benzeyecekti.
Ancak Ardi, modern Afrika maymunları gibi boğumlu yürümedi ve bu tür parmak boğumlu yürüyen atalardan hiçbir anatomik köken belirtisi göstermedi. Şempanzelerin hançer benzeri köpek dişlerinden yoksundu ve burnu daha az prognatikti. Daha önce hiç görülmemiş bir şeye benziyordu - kaşiflerinin "ne şempanze ne de insan" olarak tanımladığı şeye.
Ardi büyük tartışmalara yol açtı. Bazı yaşıtları onun insan ailesinin bir üyesi olduğuna inanmayı reddetti ve bu nedenle onun rahatsız edici tüm imalarını kabul etmeyi reddetti. Diğerleri, keşif ekibi tarafından kabul edilenden daha çok şempanze gibi olduğu konusunda ısrar etti.
Son on yılda, bir dizi bağımsız bilim adamı fosilleri inceledi ve Ardi'nin gerçekten de bir hominin (eski adıyla insansı)şempanzelerin atalarından ayrıldıktan sonra soy ağacımızın dalındaki bir yaratık. Her iddia geniş çapta kabul görmedi, ancak Ardi kesinlikle kökenlerimizi yeniden düşünmeye zorladı. Yavaş yavaş, tartışma değişti ikisinden biri Ardi'yi insan ailesine kabul etmek için nasıl böyle yaparak.
Ardi, hakim teoriye kolayca girmeyen, rahatsız edici bir kadındı. Geçmişin derinliklerine indikçe, atalarımız daha çok maymunlara benziyorlar (her ne kadar modern maymunlar) ve onları bize bağlayan ipuçları daha incelikli ve tartışmalı hale geliyor. (Ardi'nin insan ailesiyle müttefik olduğu özellikler arasında elmas şeklindeki köpek dişleri, pelvis ve ayağın iki ayaklı özellikleri, kafatasının tabanındaki anatomi ve daha fazlası bulunur.)
İnsan ataları hakkında daha fazla bilgi edinin:
Ardi, tamamen yeni bir şeyi temsil ediyordu - şimdiye kadar bilinmeyen bir tırmanıcı, karşıt ayak parmağı ve garip dik yürüyüş. Sadece yeni bir tür değil, tamamen yeni bir cinsti. Buna karşılık, Lucy mevcut cinse kolayca yerleşti. Australopithecus çünkü o, köklü bir anatomik temanın daha eski bir varyasyonuydu.
Sonuç olarak, Lucy, Ardi'den çok daha ünlü olmaya devam ediyor. Lucy'yi keşfeden Don Johanson, halkla ilişkilerde uzmanlaştı, popüler kitaplar yazdı, televizyon belgesellerinde rol aldı ve iskeletini herkesin bildiği bir isme dönüştürdü.
Buna karşılık, Lucy ekibinin birkaç gazisini içeren Ardi ekibi bu tarzdan kaçındı. İzolasyonda çalıştılar, iskeletlerini yayınlamak 15 yıl sürdü ve yaşıtlarıyla çok sayıda tartışmaya girdiler. Ardi ekibi, özellikle modern şempanzelere benzeyen ataları evrimleştirdiğimiz fikrine veya genişleyen Afrika savanlarının insan evriminde çok önemli bir rol oynadığına dair uzun süredir devam eden inanca, hakim teorilere agresif bir şekilde meydan okudu. Bu tür anlaşmazlıklar, bazı meslektaşları en eski aile iskeletinin bilimsel değeri konusunda kör etti.
Her iki iskelet de fosillerin önemine tanıklık ediyor. Teoriler ve analitik modeller bilimin temel bileşenleridir, ancak somut kanıtlar bazen tahminlere karşı çıkar.
Çoğu zaman büyük keşiflerle gelen yutturmacaya rağmen, tek bir fosil, insanlığın başlangıcını, insanlığın anasını veya kayıp halkayı temsil etmez. Daha ziyade, bulabilecek kadar şanslı olduğumuz eski popülasyonların rastgele kalıntılarıdır - ve muhtemelen zamanla silinen geçmiş formların bir kısmı.
, CC BY-SA 3.0 (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0), Wikimedia Commons aracılığıyla
Ardi'nin keşfedilmesinden bu yana geçen çeyrek yüzyılda, ailemizin safları kabaca iki katına çıktı ve şu anda iki düzineden fazla hominin türü var. Bu, Ardi'den daha eski üç türü içerir, en eskisi Ardi'nin kafatasıdır. Sahelanthropus tchadensis, Çad'dan en az 6 milyon yaşında. Ne yazık ki, bu eski türlerin hiçbiri bir iskelet içerecek kadar eksiksiz değil.
Neyse ki Etiyopya, Lucy'nin türünden daha fazla iskelet verdi. Bunlar arasında “Selam” (Barış) adında bir çocuk ve Lucy'den bir baş daha uzun olan ve uygun bir şekilde “Kadanuumuu” (Koca Adam) adlı iri bir erkek var. Başka bir sürpriz: 3.4 milyon yıl önce Lucy'nin türüyle aynı zamanda yaşayan, karşıt ayak parmağı olan bir hominin - biri iki ayaklı ve diğeri ağaçta olmak üzere en az iki türün birbirine yakın bir yerde yaşadığını ortaya koyuyor.
Bu arada Kenya ve Güney Afrika ek keşifler yaptı ve kökenlerimizin birleştirilecek daha az noktanın olduğu eski günlerde göründüğünden çok daha karmaşık olduğunu gösterdi.
Daha fazla dal isimlendirildikçe, antropologlar sık sık soy ağacımızın bir çalı olarak daha iyi tanımlandığını ilan ettiler. Ancak genomikteki son gelişmeler, her iki metaforun da tam olarak doğru olmadığını gösteriyor. Antik DNA, Neandertaller ve modernler gibi farklı “türlerin” olduğunu gösteriyor. Homo sapiens - bazen iç içe.
Dallar yeniden birleştiği için, ailemiz bir ağaç ya da çalı gibi değil, daha çok bir ağ gibi görünüyor - dağılmış, yerel koşullara adapte olmuş ve ara sıra yeniden karıştırılmış karmaşık nüfus karışımı. Atalarımız, hatta ağaçta yaşayanlar bile ağaçlara kolayca sığmazlar.
Yeni keşifler bize bir paradoks sunuyor: Ne kadar çok öğrenirsek, bilmediğimiz şeylerle o kadar çok yüzleşiriz. İki yüzyıldan fazla bir süre önce, öncü İngiliz kimyager Joseph Priestley, bilimsel ilerleme için harika bir metafor önerdi: ışık çemberi genişledikçe çevresi de genişler - bilginin ışığı ile bilinmeyenin karanlığı arasındaki sınır.
Ardi ve Lucy'nin kanıtladığı gibi, tuhaf bir soyun son kurtulanlarıyız ve karmaşık tarihimizi kemiğe özenle yeniden inşa etmeliyiz.
İLGİLİ MAKALELER
KNM-ER 2598 ilk analiz edildiğinde, bazı uzmanlar bunun daha genç bir Homo erectus'tan türetilmiş olabileceğini tahmin ettiler.
Nature'da yayınlanan araştırmaya göre kemik, "lamdoidal sütür kısımları ve ayırt edici bir Homo erectus benzeri oksipital torus da dahil olmak üzere, merkezi oksipital kemiğin çoğunu koruyan kalın bir hominin kafatası parçası".
KNM-ER 2598 olarak adlandırılan kafatası kemiği, 1974 yılında Doğu Turkana, Kenya'daki Turkana Gölü yakınlarında keşfedildi. Ancak bu, konum sistemlerinin icat edilmesinden on yıllar önceydi, bu nedenle araştırmacılar kazı alanlarının hava fotoğraflarına bir iğne koydular.
KNM-ER 2598 ilk analiz edildiğinde, bazı uzmanlar bunun daha genç bir Homo erectus'tan türetilmiş olabileceğini tahmin ettiler. Kemik, "merkezi oksipital kemiğin çoğunu koruyan kalın bir hominin kafatası parçası" dır.
Tarih boyunca çok sayıda tanınmış Homo erectus keşfi vardır.
Drimolen, Georgia'dan gelen DNH 134 neurocranium, 1,78 milyon yıl öncesine ait, bilinen en eski Homo erectus örneği olarak kabul edildi.
1970'lerde araştırmacılar kemiğin bulunduğu yeri işaretlese de, Arizona Üniversitesi liderliğindeki ekip, Doğu Turkana'nın ABD'deki New Jersey boyutuna benzemesi ve arazinin büyük bir kısmının zaman içinde değişmesi nedeniyle tam yerini bulmak için Google Earth görüntüleyiciyi kullandı. .
Ekip, uydu verilerini ve hava görüntülerini kullanarak, orijinal sitenin konumunu yeniden oluşturmayı ve fosillerin yaşını belirlemek için daha geniş bir bağlama yerleştirmeyi başardı.
Bu eski homininlerin herhangi bir DNA'sı Dünya'dan uzun zaman önce gittiğinden, araştırmacılar bir sonraki en iyi şeyi analiz ettiler - kayalar ve antik volkanik kül.
Kafatası örneği, orada yıkanmış olabilecek daha genç bir fosil çıkıntısının kanıtı olmayan bir yerde bulundu, ancak radyometrik olarak tarihleme, enkazın yaklaşık iki milyon yaşında olduğunu gösteriyor.
Ekip, yalnızca 164 fit (50m) içinde, biri ayak kemiği olan iki yeni örnek keşfetti.
Diğer kemik ise kısmi bir pelvistir. Eğer bu kemikler aynı Homo erectus'a aitse, kayıtlarda bulunan hominide ait en eski kafatası sonrası fosilleri olacaktır.
Sadece 50 metrede, ekip iki yeni örnek keşfetti: kısmi bir pelvis ve bir ayak kemiği.
Eğer bu kemikler aynı Homo erectus'a aitse, kayıtlarda bulunan hominide ait en eski kafatası sonrası fosiller olacaktır.
ASU'dan paleoantropolog Ashley Hammond, SYFY WIRE'a şunları söyledi: "Homo erectus yaklaşık 2 milyon yıldır vardı ve farklı zaman dilimlerinde diğer birçok hominid türüyle birlikte yaşadı."
'Doğu Turkana, örtüşen birden fazla hominid türünü bulduğumuz bir yerdir, bu nedenle bu alan konumu, bu türlerin sempatik olarak nasıl bir arada var olduğu hakkında daha fazla bilgi sağlama potansiyeline sahiptir' (örtüşen coğrafi alanlarda).
AÇIKLADI: HOMO ERECTUS 1,9 MİLYON YIL ÖNCE AFRİKA'DA GELİŞMİŞ VE 'KÜRESEL BİR GEZGAHÇI' OLDU
İlk olarak yaklaşık 1,9 milyon yıl önce Afrika'da evrimleştiği düşünülen Homo erectus, gerçek bir küresel gezgin haline gelen ilk erken insan türüydü.
Afrika'dan Avrasya'ya göç ettikleri, Gürcistan, Sri Lanka, Çin ve Endonezya'ya kadar yayıldığı bilinmektedir.
Boyları beş fitin hemen altından altı fitin üzerine kadar değişiyordu.
Modern insanlardan daha küçük bir beyne ve daha ağır bir kaşa sahip oldukları için, evrimimizde önemli bir evrimsel adım oldukları düşünülmektedir.
Daha önce Homo erectus'un yaklaşık 400.000 yıl önce ortadan kaybolduğu düşünülüyordu.
Bununla birlikte, daha yakın tarihli tahminler, soylarının sadece 140.000 yıl önce tükendiğini öne sürerek, bu tarih önemli ölçüde azaldı.
Homo heidelbergensis ve Homo antecessor dahil olmak üzere bir dizi farklı soyu tükenmiş insan türüne yol açtığı düşünülmektedir.
Homo erectus'un avcı toplayıcı toplumlarda yaşadığı düşünülüyor ve onların ateşi kullandıklarını ve temel taş aletler yaptıklarını gösteren bazı kanıtlar var.
Tartışmalı T. Rex Yumuşak Doku Sonunda Açıklandı
Bir hayvanın kemiklerinden 68 milyon yıllık yumuşak dokunun tartışmalı keşfi Tyrannosaurus rex nihayet fiziksel bir açıklaması var. Yeni araştırmaya göre, dinozorun vücudundaki demir, dokuyu çürümeden önce korudu.
North Carolina State Üniversitesi'nde moleküler paleontolog olan Mary Schweitzer tarafından yönetilen araştırma, proteinlerin - ve hatta DNA'nın - bin yıl boyunca nasıl hayatta kalabildiğini açıklıyor. Schweitzer ve meslektaşları bu soruyu ilk olarak 2005 yılında imkansız gibi görüneni bulduklarında gündeme getirdiler: bir ergenin bacağının içinde korunan yumuşak doku T. rex Montana'da ortaya çıkarıldı.
Schweitzer WordsSideKick.com'a verdiği demeçte, "Bulduğumuz şey olağandışıydı, çünkü hala yumuşak ve hala şeffaf ve hala esnekti."
T. rexdoku?
Buluntu da tartışmalıydı, çünkü bilim adamları yumuşak dokuyu oluşturan proteinlerin en iyi koşullarda 1 milyon yıldan daha kısa bir sürede bozunacağını düşündüler. Çoğu durumda, mikroplar ölü bir hayvanın yumuşak dokusuna bayılır ve onu haftalar içinde yok eder. Eleştirmenler, dokunun başka bir şey olması gerektiğini, belki de daha sonraki bir bakteri istilasının ürünü olması gerektiğini savundu.
Daha sonra, 2007'de Schweitzer ve meslektaşları, maddenin kimyasını analiz ettiler. T. rex proteinler. Proteinlerin gerçekten de dinozor yumuşak dokusundan geldiğini buldular. Science dergisinde bildirdikleri doku kolajendi ve kuş kolajeniyle benzerlikler paylaştı - modern kuşlar, theropod dinozorlardan evrimleştiği için mantıklı. T. rex.
Schweitzer, araştırmacıların diğer fosilleri yumuşak doku varlığı açısından da incelediklerini ve örneklerinin yaklaşık yarısında 145,5 milyondan 199,6 milyon yıl öncesine uzanan Jura Dönemi'ne kadar uzandığını keşfettiklerini söyledi.
"Sorun şu ki, 300 yıl boyunca, 'Eh, organiklerin hepsi gitti, öyleyse neden orada olmayacak bir şeyi arayalım ki?' diye düşündük. ve kimse bakmıyor" dedi.
Ancak bariz soru, yumuşak, esnek dokunun milyonlarca yıl nasıl hayatta kalabileceğiydi. Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences dergisinde bugün (26 Kasım) yayınlanan yeni bir çalışmada, Schweitzer cevabı bulduğunu düşünüyor: Demir.
Demir, vücutta, özellikle akciğerlerden dokulara oksijen taşıyan proteinin bir parçası olduğu kanda bol miktarda bulunan bir elementtir. Demir ayrıca diğer moleküllerle oldukça reaktiftir, bu nedenle vücut onu sıkıca kilitli tutar, dokulara zarar vermesini önleyen moleküllere bağlı kalır.
Ancak ölümden sonra demir kafesinden serbest bırakılır. Ufacık demir nanoparçacıkları oluşturur ve ayrıca yaşlanmaya dahil olduğu düşünülen oldukça reaktif moleküller olan serbest radikaller üretir.
Schweitzer, "Serbest radikaller, proteinlerin ve hücre zarlarının düğümlere bağlanmasına neden olur." Dedi. "Temelde formaldehit gibi davranıyorlar."
Formaldehyde, of course, preserves tissue. It works by linking up, or cross-linking, the amino acids that make up proteins, which makes those proteins more resistant to decay.
Schweitzer and her colleagues found that dinosaur soft tissue is closely associated with iron nanoparticles in both the T. rex and another soft-tissue specimen from Brachylophosaurus canadensis, a type of duck-billed dinosaur. They then tested the iron-as-preservative idea using modern ostrich blood vessels. They soaked one group of blood vessels in iron-rich liquid made of red blood cells and another group in water. The blood vessels left in water turned into a disgusting mess within days. The blood vessels soaked in red blood cells remain recognizable after sitting at room temperature for two years. [Paleo-Art: Illustrations Bring Dinosaurs to Life]
Searching for soft tissue
Dinosaurs' iron-rich blood, combined with a good environment for fossilization, may explain the amazing existence of soft tissue from the Cretaceous (a period that lasted from about 65.5 million to 145.5 million years ago) and even earlier. The specimens Schweitzer works with, including skin, show evidence of excellent preservation. The bones of these various specimens are articulated, not scattered, suggesting they were buried quickly. They're also buried in sandstone, which is porous and may wick away bacteria and reactive enzymes that would otherwise degrade the bone.
Schweitzer is set to search for more dinosaur soft tissue this summer. "I'd like to find a honking big T. rex that's completely articulated that's still in the ground, or something similar," she said. To preserve the chemistry of potential soft tissue, the specimens must not be treated with preservatives or glue, as most fossil bones are, she said. And they need to be tested quickly, as soft tissue could degrade once exposed to modern air and humidity.
Importantly, Schweitzer and her colleagues have figured out how to remove the iron from their samples, which enables them to analyze the original proteins. They've even found chemicals consistent with being DNA, though Schweitzer is quick to note that she hasn't proven they really are DNA. The iron-removing techniques should allow paleontologists to search more effectively for soft tissue, and to test it when they find it.
"Once we can get the chemistry behind some of these soft tissues, there's all sorts of questions we can ask of ancient organisms," Schweitzer said.
Editörün Notu: This article was updated at 2pm Eastern Nov. 28 to correct unclear language about proteins and DNA.
İçindekiler
Organizing the expedition Edit
French geologist and paleoanthropologist Maurice Taieb discovered the Hadar Formation for paleoanthropology in 1970 in the Afar Triangle of Ethiopia in Hararghe region he recognized its potential as a likely repository of the fossils and artifacts of human origins. Taieb formed the International Afar Research Expedition (IARE) and invited three prominent international scientists to conduct research expeditions into the region. These were: Donald Johanson, an American paleoanthropologist and curator at the Cleveland Museum of Natural History, who later founded the Institute of Human Origins, now part of Arizona State University Mary Leakey, the noted British paleoanthropologist and Yves Coppens, a French paleoanthropologist now based at the Collège de France which is considered to be France's most prestigious research establishment. An expedition was soon mounted with four American and seven French participants in the autumn of 1973 the team began surveying sites around Hadar for signs related to the origin of humans. [9]
First find Edit
In November 1971, near the end of the first field season, Johanson noticed a fossil of the upper end of a shinbone, which had been sliced slightly at the front. The lower end of a femur was found near it, and when he fitted them together, the angle of the knee joint clearly showed that this fossil, reference AL 129-1, was an upright walking hominin. This fossil was later dated at more than three million years old—much older than other hominin fossils known at the time. The site lay about 2.5 kilometres (1.6 mi) from the site where "Lucy" subsequently was found, in a rock stratum 60 metres (200 ft) deeper than that in which the Lucy fragments were found. [10] [11]
Subsequent findings Edit
The team returned for the second field season the following year and found hominin jaws. Then, on the morning of 24 November 1974, near the Awash River, Johanson abandoned a plan to update his field notes and joined graduate student Tom Gray to search Locality 162 for bone fossils. [12] [13] [14] [15] [1] [2]
By Johanson's later (published) accounts, both he and Tom Gray spent two hours on the increasingly hot and arid plain, surveying the dusty terrain. On a hunch, Johanson decided to look at the bottom of a small gully that had been checked at least twice before by other workers. At first view nothing was immediately visible, but as they turned to leave a fossil caught Johanson's eye an arm bone fragment was lying on the slope. Near it lay a fragment from the back of a small skull. They noticed part of a femur (thigh bone) a few feet (about one meter) away. As they explored further, they found more and more bones on the slope, including vertebrae, part of a pelvis, ribs, and pieces of jaw. They marked the spot and returned to camp, excited at finding so many pieces apparently from one individual hominin. [3] [16]
In the afternoon, all members of the expedition returned to the gully to section off the site and prepare it for careful excavation and collection, which eventually took three weeks. That first evening they celebrated at the camp at some stage during the evening they named fossil AL 288-1 "Lucy", after the Beatles' song "Lucy in the Sky with Diamonds", which was being played loudly and repeatedly on a tape recorder in the camp. [17]
Over the next three weeks the team found several hundred pieces or fragments of bone with no duplication, confirming their original speculation that the pieces were from a single individual ultimately, it was determined that an amazing 40 percent of a hominin skeleton was recovered at the site. Johanson assessed it as female based on the one complete pelvic bone and sacrum, which indicated the width of the pelvic opening. [17]
Assembling the pieces Edit
Lucy was 1.1 m (3 ft 7 in) tall, [18] weighed 29 kg (64 lb), and (after reconstruction) looked somewhat like a chimpanzee. The creature had a small brain like a chimpanzee, but the pelvis and leg bones were almost identical in function to those of modern humans, showing with certainty that Lucy's species were hominins that had stood upright and had walked erect. [19]
Reconstruction in Cleveland Edit
With the permission of the government of Ethiopia, Johanson brought all the skeletal fragments to the Cleveland Museum of Natural History in Ohio, where they were stabilized and reconstructed by anthropologist Owen Lovejoy. Lucy the pre-human hominid and fossil hominin, captured much public notice she became almost a household name at the time. Some nine years later, and now assembled altogether, she was returned to Ethiopia. [20]
Later discoveries Edit
Additional finds of A. afarensis were made during the 1970s and forward, gaining for anthropologists a better understanding of the ranges of morphic variability and sexual dimorphism within the species. An even more complete skeleton of a related hominid, Ardipithecus, was found in the same Awash Valley in 1992. "Ardi", like "Lucy", was a hominid-becoming-hominin species, but, dated at 4.4 million years ago , it had evolved much earlier than the afarensis species. Excavation, preservation, and analysis of the specimen Ardi was very difficult and time-consuming work was begun in 1992, with the results not fully published until October 2009. [21]
Initial attempts were made in 1974 by Maurice Taieb and James Aronson in Aronson's laboratory at Case Western Reserve University to estimate the age of the fossils using the potassium-argon radiometric dating method. These efforts were hindered by several factors: the rocks in the recovery area were chemically altered or reworked by volcanic activity datable crystals were very scarce in the sample material and there was a complete absence of pumice clasts at Hadar. (The Lucy skeleton occurs in the part of the Hadar sequence that accumulated with the fastest rate of deposition, which partly accounts for her excellent preservation.)
Fieldwork at Hadar was suspended in the winter of 1976–77. When it was resumed thirteen years later in 1990, the more precise argon-argon technology had been updated by Derek York at the University of Toronto. By 1992 Aronson and Robert Walter had found two suitable samples of volcanic ash—the older layer of ash was about 18 m below the fossil and the younger layer was only one meter below, closely marking the age of deposition of the specimen. These samples were argon-argon dated by Walter in the geochronology laboratory of the Institute of Human Origins at 3.22 and 3.18 million years. [22]
Ambulation Edit
One of the most striking characteristics of the Lucy skeleton is a valgus knee, [23] which indicates that she normally moved by walking upright. Her femur presents a mix of ancestral and derived traits. The femoral head is small and the femoral neck is short both are primitive traits. The greater trochanter, however, is clearly a derived trait, being short and human-like—even though, unlike in humans, it is situated higher than the femoral head. The length ratio of her humerus (arm) to femur (thigh) is 84.6%, which compares to 71.8% for modern humans, and 97.8% for common chimpanzees, indicating that either the arms of A. afarensis were beginning to shorten, the legs were beginning to lengthen, or both were occurring simultaneously. Lucy also had a lordose curve, or lumbar curve, another indicator of habitual bipedalism. [24] She apparently had physiological flat feet, not to be confused with pes planus or any pathology, even though other afarensis individuals appear to have had arched feet. [25]
Pelvic girdle Edit
Johanson recovered Lucy's left innominate bone and sacrum. Though the sacrum was remarkably well preserved, the innominate was distorted, leading to two different reconstructions. The first reconstruction had little iliac flare and virtually no anterior wrap, creating an ilium that greatly resembled that of an ape. However, this reconstruction proved to be faulty, as the superior pubic rami would not have been able to connect were the right ilium identical to the left.
A later reconstruction by Tim White showed a broad iliac flare and a definite anterior wrap, indicating that Lucy had an unusually broad inner acetabular distance and unusually long superior pubic rami. Her pubic arch was over 90 degrees and derived that is, similar to modern human females. Her acetabulum, however, was small and primitive.
Cranial specimens Edit
The cranial evidence recovered from Lucy is far less derived than her postcranium. Her neurocranium is small and primitive, while she possesses more spatulate canines than other apes. The cranial capacity was about 375 to 500 cc.
Rib cage and plant-based diet Edit
Australopithecus afarensis seems to have had the same conical rib-cage found in today's non-human great apes (like the chimpanzee and gorilla), which allows room for a large stomach and the longer intestine needed for digesting voluminous plant matter. Fully 60% of the blood supply of non-human apes is used in the digestion process, greatly impeding the development of brain function (which is limited thereby to using about 10% of the circulation). The heavier musculature of the jaws—those muscles operating the intensive masticatory process for chewing plant material—similarly would also limit development of the braincase. During evolution of the human lineage these muscles seem to have weakened with the loss of the myosin gene MYH16, a two base-pair deletion that occurred about 2.4 million years ago. [ kaynak belirtilmeli ]
Other findings Edit
A study of the mandible across a number of specimens of A. afarensis indicated that Lucy's jaw was rather unlike other hominins, having a more gorilla-like appearance. [26] Rak ve diğerleri concluded that this morphology arose "independently in gorillas and hominins", and that A. afarensis is "too derived to occupy a position as a common ancestor of both the Homo and robust australopith clades". [27]
Work at the American Museum of Natural History uncovered a possible Theropithecus vertebral fragment that was found mixed in with Lucy's vertebrae, but confirmed the remainder belonged to her. [28]
Lucy's cause of death cannot be determined. The specimen does not show the signs of post-mortem bone damage characteristic of animals killed by predators and then scavenged. The only visible damage is a single carnivore tooth mark on the top of her left pubic bone, believed to have occurred at or around the time of death, but which is not necessarily related to her death. Her third molars were erupted and slightly worn and, therefore, it was concluded that she was fully matured with completed skeletal development. There are indications of degenerative disease to her vertebrae that do not necessarily indicate old age. It is believed that she was a mature but young adult when she died, about 12 years old. [29]
In 2016 researchers at the University of Texas at Austin suggested that Lucy died after falling from a tall tree. [30] [31] Donald Johanson and Tim White disagreed with the suggestions. [32]
The Lucy skeleton is preserved at the National Museum of Ethiopia in Addis Ababa. A plaster replica is publicly displayed there instead of the original skeleton. A cast of the original skeleton in its reconstructed form is displayed at the Cleveland Museum of Natural History. [33] At the American Museum of Natural History in New York City a diorama presents Australopithecus afarensis and other human predecessors, showing each species and its habitat and explaining the behaviors and capabilities assigned to each. A cast of the skeleton as well as a corpus reconstruction of Lucy is displayed at The Field Museum in Chicago.
US tour Edit
A six-year exhibition tour of the United States was undertaken during 2007–13 it was titled Lucy's Legacy: The Hidden Treasures of Ethiopia and it featured the actual Lucy fossil reconstruction and over 100 artifacts from prehistoric times to the present. The tour was organized by the Houston Museum of Natural Science and was approved by the Ethiopian government and the U.S. State Department. [34] A portion of the proceeds from the tour was designated to modernizing Ethiopia's museums.
There was controversy in advance of the tour over concerns about the fragility of the specimens, with various experts including paleoanthropologist Owen Lovejoy and anthropologist and conservationist Richard Leakey publicly stating their opposition, while discoverer Don Johanson, despite concerns for the possibility of damage, felt the tour would raise awareness of human origins studies. The Smithsonian Institution, Cleveland Museum of Natural History and other museums declined to host the exhibits. [8] [35]
The Houston Museum made arrangements for exhibiting at ten other museums, including the Pacific Science Center in Seattle. [8] In September 2008, between the exhibits in Houston and Seattle, the skeletal assembly was taken to the University of Texas at Austin for 10 days to perform high-resolution CT scans of the fossils. [36]
Lucy was exhibited at the Discovery Times Square Exposition in New York City from June until October 2009. [37] In New York, the exhibition included Ida (Plate B), the other half of the recently announced Darwinius masilae fossil. [38] She was also exhibited in Mexico at the Mexico Museum of Anthropology until its return to Ethiopia in May 2013.
Lucy's Story
Lucy was found by Donald Johanson and Tom Gray on November 24, 1974, at the site of Hadar in Ethiopia.
Middle and high school students and teachers—join IHO's "Lucy in Space" contest! See more information here.
İçindekiler
When and where was Lucy found?
Lucy was found by Donald Johanson and Tom Gray on November 24, 1974, at the site of Hadar in Ethiopia. They had taken a Land Rover out that day to map in another locality. After a long, hot morning of mapping and surveying for fossils, they decided to head back to the vehicle. Johanson suggested taking an alternate route back to the Land Rover, through a nearby gully. Within moments, he spotted a right proximal ulna (forearm bone) and quickly identified it as a hominid. Shortly thereafter, he saw an occipital (skull) bone, then a femur, some ribs, a pelvis, and the lower jaw. Two weeks later, after many hours of excavation, screening, and sorting, several hundred fragments of bone had been recovered, representing 40 percent of a single hominid skeleton.
How did Lucy get her name?
Later in the night of November 24, there was much celebration and excitement over the discovery of what looked like a fairly complete hominid skeleton. There was drinking, dancing, and singing the Beatles’ song “Lucy in the Sky With Diamonds” was playing over and over. At some point during that night, no one remembers when or by whom, the skeleton was given the name “Lucy.” The name has stuck.
How do we know she was a hominid?
The term hominid refers to a member of the zoological family Hominidae. Hominidae encompasses all species originating after the human/African ape ancestral split, leading to and including all species of Australopithecus ve Homo. While these species differ in many ways, hominids share a suite of characteristics that define them as a group. The most conspicuous of these traits is bipedal locomotion, or walking upright.
How do we know Lucy walked upright?
As in a modern human’s skeleton, Lucy's bones are rife with evidence clearly pointing to bipedality. Her distal femur shows several traits unique to bipedality. The shaft is angled relative to the condyles (knee joint surfaces), which allows bipeds to balance on one leg at a time during locomotion. There is a prominent patellar lip to keep the patella (knee cap) from dislocating due to this angle. Her condyles are large and are thus adapted to handling the added weight that results from shifting from four limbs to two. The pelvis exhibits a number of adaptations to bipedality. The entire structure has been remodeled to accommodate an upright stance and the need to balance the trunk on only one limb with each stride. The talus, in her ankle, shows evidence for a convergent big toe, sacrificing manipulative abilities for efficiency in bipedal locomotion. The vertebrae show evidence of the spinal curvatures necessitated by a permanent upright stance.
How do we know she was female?
Evidence now strongly suggests that the Hadar material, as well as fossils from elsewhere in East Africa from the same time period, belong to a single, sexually dimorphic species known as Australopithecus afarensis. At Hadar, the size difference is very clear, with larger males and smaller females being fairly easy to distinguish. Lucy clearly fits into the smaller group.
How did she die?
No cause has been determined for Lucy’s death. One of the few clues we have is the conspicuous lack of postmortem carnivore and scavenger marks. Typically, animals that were killed by predators and then scavenged by other animals (such as hyaenas) will show evidence of chewing, crushing, and gnawing on the bones. The ends of long bones are often missing, and their shafts are sometimes broken (which enables the predator to get to the marrow). In contrast, the only damage we see on Lucy's bones is a single carnivore tooth puncture mark on the top of her left pubic bone. This is what is called a perimortem injury, one occurring at or around the time of death. If it occurred after she died but while the bone was still fresh, then it may not be related to her death.
How old was she when she died?
There are several indicators which give a fair idea of her age. Her third molars (“wisdom teeth”) are erupted and slightly worn, indicating that she was fully adult. All the ends of her bones had fused and her cranial sutures had closed, indicating completed skeletal development. Her vertebrae show signs of degenerative disease, but this is not always associated with older age. All these indicators, when taken together, suggest that she was a young, but fully mature, adult when she died.
Where is the "real" Lucy?
IHO has replicas of Lucy‘s bones, which were produced in the Institute‘s casting and molding laboratories. The “real” Lucy is stored in a specially constructed safe in the Paleoanthropology Laboratories of the National Museum of Ethiopia in Addis Ababa, Ethiopia. Because of the rare and fragile nature of many fossils, including hominids, molds are often made of the original fossils. The molds are then used to create detailed copies, called casts, which can be used for teaching, research, and exhibits.
How old is Lucy?
The hominid-bearing sediments in the Hadar formation are divided into three members. Lucy was found in the highest of these—the Kada Hadar or KH—member. While fossils cannot be dated directly, the deposits in which they are found sometimes contain volcanic flows and ashes, which can now be dated with the 40Ar/39Ar (Argon-Argon) dating technique. Armed with these dates and bolstered by paleomagnetic, paleontological, and sedimentological studies, researchers can place fossils into a dated framework with accuracy and precision. Lucy is dated to just less than 3.18 million years old.
How do we know that her skeleton is from a single individual?
Although several hundred fragments of hominid bone were found at the Lucy site, there was no duplication of bones. A single duplication of even the most modest of bone fragments would have disproved the single skeleton claim, but no such duplication is seen in Lucy. The bones all come from an individual of a single species, a single size, and a single developmental age. In life, she would have stood about three-and-a-half feet tall, and weighed about 60 to 65 pounds.