Kırklı Yıllarımda Boşluk Yılı
Burada Fruita, Colorado bir Super 8 motel oturan, kendimi çimdik gerekir. Eylül 2018 ve 2018'in tamamı için bir “boşluk yılı” ndaydım. Geçen yıl Kamboçya'nın Siem Reap şehrinde güzel bir dairede yaşıyordum, iyi para kazanıyordum ve yerel yaşamın sadeliğinin tadını çıkarıyordum. Haftada sadece 16 saat çalışma gerektiren lüks bir seyahat şirketi için harika bir işim vardı. Öğemdeydim. Bunu önümüzdeki on yıl için geleceğim olarak gördüm.
Ama Tinder tokatlamak oldu ve ben birkaç kısa ay sonra seyahatlerini geçici olarak durduran ve benimle taşınan göçebe bir Norveçli'ye aşık oldum. Dünya haritası satın aldık ve 2018 macerasını planlamaya başladık.
İlk zor adım, hayranlık duyduğum bir iş için bildirimimi teslim etmekti - ama dünyayı görme ve hayatımın geri kalanını geçirmek istediğim adamla deneyimleme şansını yakalayamadım. Gerçekten bir Carpe Diem vakasıydı.
Bu noktada, gerçek bir maliyet olmadan beş yıllık turdan bu kararı vermeme izin veren bir kumbara olduğumu belirtmeliyim. Hayatımda ilk kez, beni geride tutan hiçbir şeyim yoktu. Pek sayılmaz. Yani, her zaman kendinize bunu yapamayacağınızı söyleyebilirsiniz ve bunu yapamazsınız, çünkü aslında sadece her iki ayağınızla atlamaktan alıkoymak için koyduğunuz çok sayıda engeldir.
Bu yüzden “diem” imi “yakaladım” ve 2017'nin son gününde Kamboçya'dan ayrıldım ve beş yıldır Tur Lideri olarak yaşadığım ve çalıştığım bir yer olan Vietnam'a uçtum. Arkadaşlarımla yakalandım ve en sevdiğim kafeleri, restoranları ve masaj yerlerimi tekrar ziyaret ettim. Vietnam'ın zengin kültürünü ve harika yemeklerini çok özlemiştim - çılgın trafiği bile kaçırmıştım.
Sadece Vietnam'dan ayrıldığımızda, geri dönmenin olmadığı beni gerçekten şaşkına çevirdi - şimdi sadece ben ve Viking'di. Yakında arkadaş ve meslektaş yok. Tanıdık kafeler, barlar ve restoranlar ya da ben kırık sauna ve korkunç müzik ile yerel spor salonu yok. Buradan sonra sadece ikimizdik ve yaşayan cehennemi korkuttu.
Sonra Bali - Canggu içinde kalıyorum gitti. Bali hakkında oldukça sakinleştirici ve büyüleyici bir şey var. Yerel halkın harika, gurbetçilerin topluluğu sıcak ve misafirperver ve gıda süper sağlıklı (eğer ne arıyorsanız). Merak etmeyin, eğer gerçekten özlem duyuyorsanız, yağlı bir hamburger bulabilirsiniz.
Bali'den sonra Malezya'daki Georgetown'a gittik - çok daha pahalı ve kentsel. Müslüman alkol kısıtlaması, içmek istiyorsanız, bunun için ağır bir bedel ödediğiniz anlamına gelir. Olağanüstü sokak sanatını keşfettim ve ana caddelerde, ara sokaklarda ve Hint, Çin ve Ermeni Mahalleleri boyunca inanılmaz parçalar bulmak için şehirde dolaşarak saatler geçirdim. Büyülenmiştim - ve yürürken yüzlerce fotoğraf çektim.
Bundan sonra Chiang Mai'ye taşındık. Küçük bir daireyle birlikte bir stüdyo kiraladık - ve günlerimi yerel dijital göçebeler FB grubundan bayanlarla tanışarak geçirdim. Biz yerel bir restoranda her Çarşamba öğle yemeği ve ben her yaştan ve arka planlar ile bazı harika bağlantılar yaptım. Benim için harika bir deneyim oldu - her hafta kendime gelip kendimi farklı yollarda olan insanlarla konuşmaya sokmak - bazıları diğerlerinden daha kolay bulmak, ancak hamster tekerleğini basmaktan çok daha mutlu olmak günlük yaşam. Bu inanılmaz kadınlardan birkaçı ile hala iletişim halindeyim ve birbirimizi nerede olduğumuz ve ne yaptığımız konusunda güncelliyoruz.
Bundan sonra Portekiz, Hırvatistan, İngiltere ve Norveç'e geçtik - Avrupa temposuna ve fiyatlarına uyum sağlamakta zorlandık. Bir restorana her gezi bize yiyecek pahasına dehşete bıraktı. Yaptığımız geziler harika - özellikle Hırvatistan'da Korcula Adası'nda olmak - ama bizim tasarruf hesabına zarar ve biz bu güzel yerlere bir süre iade olmaz. Bu bir utanç, ama Asya'da yedi yıl sonra, karşılaştırmanın her zaman biraz şok olacağını biliyorum. Londra yaşamının temposu bile, 36 yıldır evim, beni oldukça stresli ve endişeli bıraktı - her eve gitmek beni bir yabancı gibi hissettiriyor.
Şimdi Kasım ve ilk defa Meksika'dayım. ABD'nin henüz tamamladığımız 35 günlük yolculuğu muazzam, yoğun ve bana bir aydan fazla biriyle arabada olmakla ilgili çok şey öğretti. Bir ilişkinin gücünü test etmenin bir yolu bu değilse, ne olduğunu bilmiyorum.
Ama o bölümü bir daha bırakacağım.
Boşluk yılımdan ne öğrendim? Özetle, insanların şirkete fark ettiğimden daha fazlasına ihtiyacım olduğunu biliyorum. Kendimden şüphe ettim, işimden ayrılma ve Kamboçya'dan ayrılma seçimim. Panikledim, vurguladım ve düşündüğümden daha fazla endişelendim. Ama aynı zamanda bir boşluk yılının ruh için çok iyi olduğunu öğrendim - zihinsel refahım ve bir saate bakmayı ve haftanın hangi günü olduğunu merak etmeyi bırakmam gerek. Seyahat etmem gereken özgürlüğe - bunu denememi mümkün kılan tasarruflara sahip olduğum - ve macera duygumun damarlarımdan geçen korkudan daha güçlü olması beni çok müteşekkir etti. Çok az insanın sadece bir yıl boyunca toplanıp seyahat etme şansına sahip olduğunu kesinlikle biliyorum.
Hayatınızın herhangi bir noktasında bir boşluk yıl şansı elde ederseniz, GO FOR IT diyorum !!! Emekliliğe kadar beklemeyin - çünkü yüzleşelim, dizleriniz bunun için teşekkür etmeyecek.
Seyahatlerimden daha fazla fotoğraf görmek istemiyorsanız, Instagram hesabımı kontrol edin - @travelnik
Yayınlanan 22-04-2020