Rusya’nın, geleneksel anlamda savaş odaklı, kışkırtmaya dayalı, büyük bir orduya ihtiyacı var. İleri bir deneyime sahip olsalar bile, Batı'nın hatalarını tekrar edemezsiniz.
Мысль, будто классическая война «армия против армии» ушла в прошлое, стала в последние годы чуть ли не общим местом. Почти аксиомой считаются утверждения типа «никогда больше не будет крупномасштабных tank сражений». При этом доказательство по сути одно: таких сражений давно не было. Мягко говоря, неубедительно.
Aslında durum tam tersi: klasik savaş hiçbir yere gitmedi, önemi de arttı. Son yıllarda yaşanan deneyimlerin gösterdiği gibi, yüksek teknoloji ve ağ merkezli savaş, klasik savaşın gelişiminde bir sonraki aşamadır. Biçimi yulaf ezmesi tarafından bile daha sık alınmaktadır. Yeni çıkmış hibrid savaş kavramına gelince, açıkça yanlış. Hibrit savaş genel olarak savaşla eş anlamlıdır, başka bir şey değildir. Bu, “Yüksek Hassasiyetli Çekim” makalesinde ayrıntılı olarak açıklanmaktadır.
Irak ve Yemen'den çok sayıda atış hepimizin tahmin ettiği şeyi doğruladı, ancak yüksek sesle söylemekten korkuyorlardı: "Abrams" ve "Bradley" bir ATGM vuruşundan yandı ve patladı, T-72 ve BMP-2'ten daha kötü değildi. Aynı zamanda, Ukrayna, Orta Doğu ve Afrika’daki mevcut tüm savaşlar, zırhın ne kadar iyi yandığı önemli değil (nerede yapıldığı göz önüne alınmadan), onsuz yapmanın kesinlikle imkansız olduğunu doğruladı. Tamamen teorik yerine hiçbir alternatifi bile yok. Ne de tahmin edebilir. İkinci Dünya Savaşı sırasında, yüz binden fazla tank imha edildi, ancak bu gerçeğin bir sonucu çıkarıldı: tankların mümkün olduğu kadar ve mümkün olduğu kadar iyi olması gerekiyor. O zamandan beri, bu konuda hiçbir şey değişmedi.
Çıngıraklı ateş pırıltılı çelik
Son askeri çatışmalar göstermiştir: fetişleşmeden kurtulma zamanı havacılıkÇöl Fırtınası ve Yugoslavya-99'dan sonra başka bir ortak yer haline geldi. Avrupa NATO ülkelerinin Libya'daki hava kuvvetlerinin aylarca süren operasyonları, birkaç bin yüksek hassasiyetli mühimmat harcanmasına ve düşmanın hiç hava savunmasına sahip olmamasına rağmen, aslında hiçbir şey getirmedi. Kaddafi sadece özel bir operasyonla devrilmeyi başardı. Ukrayna ve Suriye'deki iç savaşlarda, hükümet birliklerinin uçak kullanımı konusunda tekelleri vardır, ancak bu onlara yardımcı olmadı. Her ikisinin de resmi olarak 500'den fazla savaş uçağı ve helikopteri vardı, ama yine de Sovyet yapımı, son derece yıpranmış ve yerdeki hava savunmasına karşı savunmasız. Bu nedenle, Ukrayna Hava Kuvvetleri savaştan dört ay sonra kurudu, ancak Suriye hala uçsa da, olanlar üzerinde etkileri çok sınırlı. Ve Rus havacılığı bile henüz radikal bir dönüm noktası sağlamadı, Esad'ı sadece yakın bir çöküşten kurtardı. NATO-Arap koalisyonunun “İslam Hilafetine” karşı savaştığı iddia edilen daha modern uçaklar da bu terörist varlığa karşı zafer sağlamadı (ancak muhtemelen bunu yapmadılar). “Arap koalisyonunun” çok sayıda ve çok modern Amerikan yapımı uçağı (ABD'nin kendisi F-15 ve F-16, Suudi Arabistan ve BAE'nin uçaklarından çok daha yaşlı) Yemen'de binlerce sivili öldürdü, ancak yine de Howsites'i mağlup etmedi ( savaş sekiz aydır sürüyor) ve kendi kara kuvvetleri, insanlar ve ekipmandaki çok ciddi kayıplardan kurtulamadı. Tabii ki, tüm bunlar havacılığın işe yaramaz olduğunu takip etmiyor. Sadece savaşlar onun tarafından kazanılmıyor. Daha önce olduğu gibi yeryüzünde kazanılırlar.
Bütün bunlarla bağlantılı olarak, Rus ordusunun “küçük, profesyonel, nükleer bir şemsiye altında uluslararası terörizmle mücadeleye odaklanmış” olması gerektiği bir zamanlar popüler olan tezini sonsuza dek unutmamız gerekiyor. Neyse ki, bu intihar yoluna ayak basacak ve hiçbir zaman büyük bir savaş olmayacağına karar vererek, kendisini gönüllü olarak askeri güçten yoksun bırakan Avrupa gibi olacak zamanımız olmadı. Aslında, Rus ordusu, her zaman olduğu gibi, büyük olmalı, zorunlu (ya da daha fazla karışık) olmalı ve klasik savaşa ve tüm azimutlara odaklanmalıdır. Elbette nükleer bir şemsiye kesinlikle gereklidir ve aynı zamanda hiçbir şeye karşı güvence vermez (ama bu ayrı bir konudur). Gerilla karşıtı ve terör karşıtı savaş, kendi topraklarına iç birlikler tarafından sürülmelidir (aksi halde bunların neden var olduğu açık değildir). Silahlı Kuvvetler bu tür operasyonları da yapabilmelidir (özellikle Hava Kuvvetleri, özel kuvvetler ve cephe havacılığı), ancak bu onların ana görevi değildir.
Neyse ki, Rusya'nın “havacılık fetişizmi” ile hastalanmak için vakti yoktu, bu yüzden onu tedavi etmeye gerek kalmadı. Kara kuvvetleri, her zamanki güçlerimizin temeli olmaya devam ediyor. Tank şasisinde çok sayıda tank ve piyade savaş aracı bulunmalıdır. Yani, Kurma ve Boomerang'ı feda etmeden, gerekli olmayan, Armata ailesinin gelişmesi gerekli olduğundan bahsedilmiştir (yaptırımlar üzerine Armatam). Reaktif içeren topçu, Ukrayna'daki olaylar tarafından onaylanan savaş tanrısı olarak kaldı, bu yüzden çok fazla olması gerekiyor. Havacılık, onları değiştirmek yerine kara operasyonları sağlar. Kişi yalnızca Suriye'deki en değerli dövüş deneyimini yaşadığı için seviniyor olabilir.
Yüksek teknoloji ve ağ odaklılık söz konusu olduğunda, burada Rusya “geri kalmışlık avantajına”, yani başkalarının hatalarını dikkate alma yeteneğine sahiptir. Özellikle, farkına varmak için: hiçbir durumda kalite, miktarları iptal etmemeli veya değiştirmemelidir ve mühimmat, fiyat ile hedefle karşılaştırılabilir olmamalıdır. Asıl mesele, bir savaşı bir bilgisayar oyununa dönüştürmek ve “bebekleri dövmek” için yüksek teknolojiye ve ağ merkezli olmaya ihtiyacımız olmaması, yani çoğu zaman rakiplerini zayıflatmak değil, aynı zamanda kendi türlerimizle olan savaş için de büyük, ileri teknoloji ve ağ merkezli. Bu kadar zor ve acımasız savaşlar için personelin eğitilmesi gerekiyor. Aynı zamanda, en güçlü olduğumuz ve bize yüksek teknolojili bir savaş alanı savunma ve EW tesislerinde (ve Deniz Kuvvetleri, denizaltı filosunda) çok büyük asimetrik bir avantaj sağlayacak olan silah sınıflarını en üst düzeyde geliştirmek ve geliştirmek gerekir. Genel olarak, ana potansiyel rakiplerin hiçbirinin kopyalanmaması değil, hali hazırda mevcut avantajların geliştirilmesi için bunlarla ilgili asimetrik olması çok önemlidir.
Böyle bir meslek var
Bütün bunlarla bağlantılı olarak, Silahlı Kuvvetlerin özel ve küçük komutanlık personeli ile yönetilmesinin ebedi sorununa değinmek imkansızdır. Burada dört seçenek var: askerler, sözleşmeli askerler, paralı askerler, gönüllüler. Vücudun çok büyük bir çoğunluğunda, düzenli hava kuvvetleri acemileri ve askerleri acemiler ve sözleşmeli askerler tarafından, askerler tarafından özel güvenlik şirketleri askere alınmakta ve papazlara yol açan düzensiz oluşumlar gönüllü olmaktadır.
Bu kategorilerin ilk sırasındaki dövüş eğitimi seviyesi elbette paralı askerlerdir ("vahşi kazlar", "savaş köpekleri"). Bunlar askeri işlerin gerçek uzmanları. Diğer üç kategoriye gelince, onları savaş eğitimi seviyesine göre sıralamak mümkün değildir, bunların hepsi özel durum ve koşullara bağlıdır. İlk etapta motivasyon açısından, tabii ki, sadece hizmet etmek için değil, aynı zamanda mücadele ve fikir için giden gönüllüler. Paralı askerlerin motivasyonu da çok yüksektir, ancak onlar sadece para için savaşırlar, yani, tehlikeye girme ihtimalini aşabilirsiniz. Aynı zamanda, her zaman kendi algılarının böyle olmamakla birlikte, müktesebatların motivasyon düzeyi de yüksek olmalı, Anavatana borç vermişlerdir. Nihayetinde açıkça para için hizmet vermeye gelen askerler sözleşme. Ölüm riski altında para almak, ancak savaşmamak, hizmet etmek (neden para o zaman?). Paralı askerler, belirli bir psikolojik araç yüzünden bilinçli olarak ölüm riskini alıyorlar, sözleşmeli askerler için bu tamamen farklı: ölmeyecekler. Daha önce zorunlu olarak görev yapan müteahhitin motivasyonu daha yüksek olacaktır. Tabii ki, yalnızca işe alım sisteminin yardımı ile ülkede, özellikle dış saldırganlık söz konusu olduğunda, büyük bir savaş durumunda önemli bir seferberlik rezervinin yaratılabileceğini unutmamak gerekir.
Suemen kolonlarının Housits’in yenilgisini gösteren Yemen’den gelen kareler bile şaşkınlığa neden oldu: Suudiler hiç savaşmayı öğrendi mi? Söylemeye gerek yok, Suudi ordusu tamamen profesyonel olan “profesyonel” dir. Önümüzde, bu tür silahlı kuvvetlerin ne motivasyona ne de eğitime sahip olmadığına ve ABD ordusu gibi düşmana karşı çok büyük sayısal güçleri ve en önemlisi düşmanlarına karşı teknolojik üstünlükleri olmadıkça, savaşta her zaman kaybedilen bir onay daha var. Ancak, Suudiler ve “Arap koalisyonundaki” müttefikleri de, Hosts'a karşı mutlak sayısal ve teknolojik üstünlüğe sahipler. Fakat bu yardımcı olmuyor, çünkü Suudiler “profesyonel”. Donanımı iyi olmayan gönüllüler bunlara karşı savaşıyor, ancak motivasyon konusunda mükemmeller. Öte yandan, artık gönüllü olarak işe alım yapan fiili olan Suriye ordusu, korkunç bir iç savaşta sadece olağanüstü bir direniş gösteriyor.
Bir ülke savaştaysa veya savaş olasılığını yüksek görüyorsa, yalnızca bir taslak ordusu olabilir. Bu açık. Tamamen popülist düşünceler çağrısını (Yanukoviç'te bile olsa) iptal eden Ukrayna, ülkenin iç savaşı başladıktan hemen sonra kendisine geri döndü. Ukrayna’da yapılan çağrı çok başarılı değil; bunun nedeni, yumuşak bir biçimde, toplumun zor psikolojik durumuna bağlı olmak ama kısmen gönüllüler tarafından dengelenmek. Sonuç olarak, Ukrayna ordusunun savaş kabiliyeti, ülkedeki dört cumhurbaşkanının getirdiği feci devlet temelinde beklenenden çok daha yüksek çıktı. Litvanya, Rusya’nın saldırı olasılığını göz önünde bulundurarak çağrıyı restore etti. Bu durumda, Litvanyalıların saldırganlık olasılığını değerlendirmede ne kadar doğru olduğu önemli değildir, bir ülke gerçekten savaşmaya hazırlanırsa ordunun bir asker olması gerektiği gerçeğinden bahseder. Dahası, böyle bir ordu gerçekten popüler ve demokratik toplumlar için doğal. Bugün Silahlı Kuvvetleri idare etme prensibi üzerine iki referandum örneğimiz var. 2013’te Avusturya ve İsviçre’de tutuldular, bunlar kesinlikle dış saldırganlık tehdidi altında değil. Bununla birlikte, her iki durumda da, nüfus taslağı korumak için oy kullandı. Norveç'te, genel Avrupa eğilimlerinden çıkan aynı 2013, kadınlar için bile bir temyiz getirdi.
Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri'ndeki iç durumdaki gözle görülür gelişme nedeniyle, neyse ki son zamanlarda neredeyse durmuş olan bir “profesyonel ordu” yaratma ihtiyacından bahsettik. Sonunda netleşti: ordu karışmalı. Bu durumda, nihayetinde bir temyizde yalnızca bir yıl boyunca görev yapan ve daha sıkı bir seçim süreci geçirenlerin müteahhit olabileceği sonucuna varmak gerekir.
Ayrıca kasıtlı olarak anlayış aramak da gereklidir: Askerlik mesleği, esasen, Anavatan'ın emriyle ölme zorunluluğu getirdiğinden dolayı, diğerlerinden farklıdır. Her potansiyel müteahhit, Anavatan'ın kendisine yeterince iyi para ödemeyi taahhüt ettiği için bu hazırlıklı olma gerçeği konusunda son derece net olmalıdır. Bu nedenle, yüklenici görev istasyonunu yurtiçinde veya yurtdışında seçemez ve düşmanlıklara katılmayı reddetme hakkına sahip değildir. Emrin yerine getirilmemesi, en azından herhangi bir ödeme yapmadan ve azami olarak yeni bir sözleşme yapma hakkı olmadan, askeri bir mahkemeye herhangi bir ödeme yapmadan ve yeni bir sözleşme yapma hakkı olmadan Silahlı Kuvvetlerden derhal işten çıkarmaya yol açmalıdır.
En son askeri çatışmalar bir kez daha ordunun "profesyonelleşmesinin" ortadan kalkmasına eşit ya da daha az eşdeğer olduğunu doğruladı. Böyle bir ordu, ciddi bir rakiple çarpışmaya dayanmayacak bir tür simülatör haline gelir.
Silahlı kuvvetleri yönetme ilkesi hala çok önemlidir, çünkü savaştaki psikolojik faktör en önemli olmaya devam etmektedir. Aynı sebepten ötürü: Sadece askeri meslek, ölme yükümlülüğünü ima eder.
Buna göre, belirli bir ülkenin vatandaşları herhangi bir fikir için ölmeye kesinlikle hazır değillerse, yani silahlı kuvvetler ve bir bütün olarak toplum herhangi bir ciddi kayıp için hazır değillerse, o zaman pratikte hiçbir ordu yoktur. Çünkü savunma için bile başvurmak imkansız.
Yaşam standardında önemli bir artış, doğum oranındaki düşüş ve hedonizm ideolojisi, postmodernizm, hoşgörü ve toplumdaki politik doğruluğun hâkim olması nedeniyle, neredeyse tüm Avrupa ülkelerinde meydana gelen bir felaketti. Soğuk Savaş sırasında ciddi askeri inşaatlar yapmaya zorlandılarsa, sona erdikten sonra Avrupalılar daha fazla çatışma yaşanmayacağına ikna oldularsa, yalnızca “terörle mücadele” ve azgelişmiş ülkelerde barışı koruma ve polis operasyonları kalmaya devam etti. Bu nedenle, askerlik ordularından sözleşmeye bağlı olanlara, klasik savaş için silahlanmaların ve teçhizatın en aza indirgenmesinin yanı sıra, toplumsal harcamaların lehine askeri harcamaların toplamına geçiş oldu. Askeri bütçelerdeki genel bir azalma ile personelin bakım maliyetlerinde önemli bir artış oldu, çünkü barış zamanında bile, insanlar yalnızca çok büyük miktarlarda para için ve orduda - çok büyük miktarda değil, aynı zamanda hiçbir şekilde öldürülmemeleri için hizmet etmeye hazırlar. Ek olarak, modern teçhizat ve hassas güdümlü mühimmatlar çok pahalı hale geldi, bu yüzden Avrupa onları mikroskobik miktarlarda elde edebiliyor ve hiç kaybetmeye hazır değil. Yarım yüzyıl önce harcanabilir bir malzeme olarak görülmesi, şimdi tam anlamıyla altındaki ağırlığına değdi. Sonuç olarak, Avrupa şimdi gerçek bir askeri güç olmaktan çıktı. Klasik savaştan “teröre karşı mücadele” ye dönüşme, Avrupa ordusunun klasik bir savaşı yönetemeyeceği veya terörle savaşamayacağı gerçeğine yol açtı. Bunu bir kez daha görüyoruz; Fransa’nın (nükleer bir güç!) “Halifeliğe” karşı tek başına mücadele edemediği sırada, AB üyesi ülkeler geri kalanını kategorik olarak yardım etmeyi reddediyorlar.
Amerika Birleşik Devletleri'nin muazzam askeri potansiyeli var ve toplumun savaşa psikolojik hazırlığı orada daha yüksek. Bununla birlikte, gözle görülür bir gecikmeye rağmen, Amerika yukarıda açıklanan Avrupa yolunda ilerliyor. Özellikle, Pentagon zaten resmen ABD’nin Irak veya Afganistan’la sınırlı olanlar dahil olmak üzere herhangi bir zemin savaşı yapmayacağını açıkladı. Bu özel bir operasyon mu? Türkiye'nin silahlı kuvvetlerinin savaş yeteneği oldukça geniştir (çünkü bu bir Avrupa ülkesi değildir), ancak Ankara NATO’ya üyeliğini ancak uygun olduğu zaman hatırlatan çok karmaşık bir jeopolitik oyun oynuyor.
İbadet mağdurları
Tüm bu nedenlerden dolayı, “dünyadaki en güçlü askeri blok” tamamen sanal bir miktar haline geldi. Toplam potansiyeli resmen çok büyük olsa da, sürekli olarak azalmaya devam etse de, faydasız - ittifak, yalnızca direniş ve kayıplarla örtüşmek niyetinde değilse, uygulamaya hazırdır. Dahası, geri dönüşün olmadığı nokta açıkça geçiliyor - sonuçta, Batı toplumlarında var olan psikolojik tutumları parçalamak mümkün değil ve kimse bunu yapmayacak. Aksine, bugünün batısındaki yukarıda belirtilen postmodernizm, hoşgörü ve siyasi doğruluk, Marksizm-Leninizmin SSCB'de kabul edildiği gibi aynı “sadece doğru doktrin” haline geldi.
Bütün bunlar Ukrayna krizi tarafından mükemmel bir şekilde onaylandı. Batı’da Rus karşıtı histeriler öncelikle paniğin bir yansıması haline geldi. NATO, saldırganlığı geri alamadıklarının farkına vararak Rus saldırganlığından çok ciddi bir şekilde korkuyordu. Ancak durumu değiştirmek için gerçek bir çaba gösterilmedi. Hem 2014 hem de 2015’te NATO silahlanma ve askeri harcamalarda genel kesintilere devam etti. Tek bir yeni askeri program kabul edilmedi, tek bir yeni askeri birlik oluşturulmadı. “Doğu Avrupa’yı koruma önlemleri” birkaç piyade taburunun ve hatta şirketlerin dönme esasına dayanarak (“savaşçıların” “cephe bölgesi” nde, yani Riga ve Varşova meyhanelerinde fazla gergin olmaması) devredilmesi ile açıkça aktarılıyor.
Kağıt üzerindeki Rusya NATO’dan çok daha zayıf ancak aslında ittifaktan daha güçlü. Silahlanma ve teçhizattaki kalitatif ve kantitatif gecikme, hiçbir zaman genel olarak inanılan kadar büyük değildir, ancak bazı bileşenlerde üstünlük bizim tarafımızdadır. Özellikle son üç veya dört yılda Rusya'nın tüm NATO'dan (ABD dahil) daha fazla teknoloji ürettiği gerçeğini göz önüne alarak. Asıl mesele, Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetlerinin gerçekten uygulanabileceği ve çok önemli ölçeklerde ve her türlü savaşta. Toplum ve ordunun kendisi buna psikolojik olarak hazır. Yani, Rusya'nın emrinde bir elektrikli alet var, NATO yok.
Sonuç olarak, Kafkasya, Ukrayna ve Suriye'deki olayların gösterdiği gibi, eğer biri (hatta “tanınmadı”) müttefik olarak Rusya'yı seçerse, o zaman kritik bir durumda gerçek yardım ve korumayı garanti altına alır. Eğer bir ülke veya muhalif bir grup NATO’yu müttefiki olarak seçtiyse, Rusya’nın “en güçlü ittifak’tan yardım almaması” ile ciddi şekilde mağlup edilmesi hikayeler'.
Yazar propagandaya katılmıyor, sadece bariz gerçekleri belirtiyor. Dünyada devam ediyor, Sovyet sonrası alanda da dahil olmak üzere, NATO kültü daha çok dindar bir kültüre benziyor. Kesin olarak, doğrudan bariz gerçeklerle çelişiyor. Ancak bu tarikatta çok deneyimli rahipler var. Sadece Washington ve Brüksel'de (motivasyonları açık) değil, Moskova'da da (liderliğin gerçekten nüfus için bir korkuluk olarak dış düşmana ihtiyacı var). Ancak şunu belirtmek gerekir: NATO’nun askeri gücü hakkında durmadan konuşmaya devam ederken, ülkemiz giderek daha fazla kendine zarar veriyor. Aynı Gürcistan, Ukrayna ve Suriye örneklerinin gösterdiği gibi, sadece sıradan insanlar değil aynı zamanda otoritedeki insanlar da sık sık mitleri ve klişeleri düşünür, gerçekleri değil. NATO efsanesini şişiren Moskova, NATO’ya doğru ilerliyor, bazı gerçekleri araştırırlarsa müttefiklerimiz olabilir.
Son yıllarda, Rusya zayıf ve "hegemon" un aksine elektrikli el aletlerini kullanmaya hazır olduğu için aniden ve aniden yeni bir jeopolitik kaliteye geçti. Aynı zamanda, kendinizi daha da endişelendirmenize gerek yok - yeni bir kaliteye geçiş, öncelikli olarak başarımızdan değil, Batı'nın kaba hatalarından kaynaklanıyor. En büyük tehlike, geleneksel rahatsız edilmemiş "Batı Merkezcilik" in "uygar ülkelerin en iyi uygulamaları" olarak atalet tarafından üstleneceğimiz hatalarının tekrarlanmasına yol açmasıdır. Kalite uğruna miktardan ve en önemlisi de “kompakt bir profesyonel” uğruna normal bir ordudan fedakarlık edemezsiniz. Unutmamalıyız ki ülke için en pahalı ordunun tasarruf ettikleri silah olduğunu. Genel olarak, bir sonraki “tek doğru doktrini” sağduyuma aykırı olarak icat edemezsiniz.