Neden Büyük İskender'in birçok biyografisinde yönettiği topraklar onun "imparatorluğu" olarak tanımlanıyor da o sadece bir "Makedon kralı"? İmparator olduğu zaman içinde veya sonrasında hiç tanındı mı?
Bu sorunun arkasındaki motivasyon, Çinli bir bilgenin bir keresinde başlığın 大帝1 içinde 亞歷山大大帝2 Yanlış bir isim çünkü İskender kendini hiçbir zaman imparator ilan etmemişti.
DÜZENLE: Alternatif olarak, bu soruyu daha az belirsiz ve umarız daha az fikir temelli yapmak için, Büyük İskender'in benimsediği en yüce başlıklardan (var olan veya olmayan) bazıları nelerdi?
1. Anlamını alıyor büyük imparator daha genel olmaktan ziyade büyük hükümdar, içerebilecek harika kral Ayrıca.
2. Çinlilerin Büyük İskender dediği şey.
Bir imparatorluğun mutlaka bir imparator tarafından yönetilmediğini unutmayın. Tarihçiler İskender'in fetihlerini bir "imparatorluk" olarak tanımladıklarında, en azından kısmen, onun merkezi otoritesi altında birçok ulus ve ülkeyi boyun eğdirdiği gerçeğine atıfta bulunur. İskender bu devletin hükümdarı olması bakımından kesinlikle bir "imparator" idi.
Çince tercümeye gelince, o zamanlar "imparator" kelimesi mevcut olmadığından, bu daha çok editoryal kelime seçimi meselesidir. Dikkat edin, karakter
帝aslında "imparator" değil, "(dünyanın) hükümdarı" anlamına gelir. Yani
大帝temelde İskender'e kesinlikle uyan "büyük hükümdar" veya "büyük kral" ile eşdeğerdir. Buradan
亞歷山大大帝oldukça doğru bir çeviridir.
Birkaç eski Çin kralı,
帝Qin'in Birinci İmparatoru'nun imparatorluk unvanını icat etmesinden önce,
皇帝. Örneğin, Shang'lı Di Yi
帝乙.
EDIT: İskender'in imparator benzeri Pers kraliyet unvanlarını üstlendiğini düşündüm ve kısa bir kitap bakışı bunu doğruluyor gibiydi. Daha fazla araştırma üzerine, bunun popüler bir yanılgı olduğu anlaşılıyor. Sayesinde @fdb ve @YannisRizos işaret ettiğin için.
Büyük İskender, kendisine İkinci Korint Kongresi'nde verilen Korint Birliği'nin Archistrategos (Yüce Komutan) unvanını elinde tuttu.
Aynı zamanda bir Makedon kralıydı.
Bir Roma unvanı olan "imperator" unvanını taşıyamadı.
Benim alçakgönüllü görüşüme göre, krallık bir Roma İmparatorluğu ve hükümdar bir Roma İmparatoru olmadıkça hiçbir krallık bir imparatorluk ve hiçbir hükümdar imparator değildir.
MS 800'den önce, biri imparator olduğunu iddia ettiyse ve ülkesi (veya a) Roma krallığı olarak biliniyorsa, bir Roma İmparatoru olduğunu iddia ediyordu ve bu nedenle bir Roma İmparatoru OLABİLİR.
MS 800'de Charlemagne, Batı Avrupa'da İmparator ilan edildi. Savaş ve müzakerelerden sonra, bir basileus Doğu Roma veya "Bizans" İmparatoru tarafından. Kelime Basileus başlangıçta basit bir kral anlamına geliyordu, ancak o zamana kadar yarı imparator veya hatta tam imparator anlamına geliyordu.
Doğu İmparatoru daha sonra Yunanca unvanını Basileus, (gerçekten büyük ve güçlü ve yarı-emperyal) anlamına gelen "Kral" Basileus kai Autokrator ton Rhomaion (gerçekten büyük ve yarı-emperyal) "Romalıların Kralı ve İmparatoru".
Kutsal Roma İmparatorluğu'nun imparatorları kendilerine hiçbir zaman Kutsal Roma İmparatorları demediler, bunun yerine genellikle kendilerini Kutsal Roma İmparatorları olarak adlandırdılar. Imperator Romanorum ve semper Augustus "Romalıların İmparatoru ve her zaman Augustus".
MS 800'den sonra kimin Roma İmparatoru olduğunu iddia ettiği ve dolayısıyla imparator olabileceği oldukça açıktı.
Latince kelime imparatorluk aslen otorite ve güç ve daha spesifik olarak, bazı Roma sulh hakimlerine genellikle coğrafi ve zaman sınırlamaları ile verilen askeri, siyasi ve yasal komuta ve yetki anlamına geliyordu. Bir imparator sahibi için genel bir terimdi imparatorluközellikle bir sulh hakimi imparatorluk.
Erken Roma İmparatorları unvan için üç iddiaya sahipti imparator.
1) İlk İmparator olan Augustus'a ünvanı ve/veya unvanı verildi. imparator Daha sonraki imparatorlar tarafından kullanılan Senato tarafından. İlk imparatorların çoğu isimleri şu şekilde kullanmıştır: Imperator Caesar (tam adını girin) Augustus ile birlikte imparator, Sezar, ve Augustus yavaş yavaş isimlerden "imparator" anlamına gelen unvanlara dönüşüyor.
2) İmparatorlar daha önceki çağrılma pratiğini sürdürdüler. imparator askerleri tarafından savaştan sonra ve böylece zafer hakkını talep etti. Böylece İmparatorlar genellikle kaç kez alkışlandıklarını listelediler. imparator tam başlıklarında.
3) İmparatorlara tanınan en önemli yetkiler arasında şunlar vardı: imparatorluk maius, veya imperium proconsulare maius ve sonsuz, onları senatoya ayrılmış birkaç eyalet dışında tüm vilayetlerin doğrudan valileri yapan ve senato tarafından atanan prokonsüllere karşı üstün yetkiye sahip, böylece imparatoru her yerin valisi yapan "daha büyük ve sonsuz proconsular imperium".
İmparator daha fazla olduğu için imparatorluk diğer tüm yargıçların toplamından daha fazla, onu aramak mantıklıydı. NS imparator, en büyük ve en güçlü anlamına gelir imparator hepsini.
Böylece, İngilizce imparator kelimesi, sonuçta türetilmiştir. imparator bir Roma İmparatoru için iyi bir kelimedir.
Açıkçası bu daha katı tanımla Pers İmparatorluğu bir imparatorluk değildi, çünkü bir Roma İmparatorluğu olduğunu bile iddia etmiyordu.
Ancak daha sınırlayıcı bir tanımla, Pers İmparatorluğu bir imparatorluktu çünkü tüm dünyanın/evrenin meşru hükümeti olduğunu söyleyen siyasi ideolojiye sahip bir krallıktı. Ve en büyük Pers imparatorluğunun, toplam dünya nüfusunun yüzde 44'üne hükmettiği, tüm insanlığı birleştirmeye tarihteki herhangi bir alemden daha fazla yaklaştığı ve böylece onu kısaca şimdiye kadarki en büyük imparatorluk haline getirdiği tahmin ediliyor.
Elbette Pers hükümdarı kendisine imparator demedi. Ahameniş hanedanlığı dönemindeki Pers hükümdarının unvanı bazen kısaca "kral" idi. KRAL her yerin kralı anlamına gelir ve genellikle tam olarak "Büyük Kral, Kralların Kralı, Toprakların ve Halkların Kralı, Dünyanın Kralı" olarak verilirdi. Daha sonraki Sasani Hanedanlığında unvan "İran ve İran Dışı Kralların Kralı" idi.
Böylece Pers hükümdarı, Roma İmparatoru dışında herkesin ve her yerin meşru hükümdarı olduğunu iddia etmek için uzun ve karmaşık bir unvan kullandı. imparator, veya Sezar, veya Augustus, veya bunların bir kombinasyonu, sadece bir veya birkaç kelimeyle aynı şeyi ima etmeye geldi.
Tarih boyunca kralların kralı unvanının genellikle imparatordan çok daha düşük olduğunu unutmayın. Çeşitli zamanlarda Roma İmparatorlarına tabi olan birkaç kral kral vardı ve 20. yüzyılda Hint İmparatorluğu'nun ünvanını kullanan birkaç alt hükümdarı vardı. maharajadhiraja ya da "kralların büyük kralı".
Böylece Pers hükümdarları, imparator eşdeğerleri veya kısaca imparator olarak kabul edilebilecek kralların tek krallarıydı.
Yani Darius III bir imparator veya imparator eşdeğeri olarak kabul edilebilir. Ama İskender ne olacak?
İskender, Makedonya Kralı ve Pers İmparatorluğu'nu işgal etmek için kurulan Korint Birliği veya Helen Birliği'nin lideriydi. İstilanın bahanesi, I. Xerxes dönemindeki istila sırasında Akropolis'teki tanrıların tapınaklarını yakmanın intikamıydı. Ama kesinlikle Xerxes'in tanrıların tapınaklarını yakmak, tapanların yeminlerini bozmasına izin verdikleri için onları cezalandırmak ve onları cezalandırmaktı. Pers İmparatorluğu'na karşı isyan. Ve dolayısıyla bunun için intikam almak için hiçbir gerekçe yoktu.
İskender, Pers İmparatorluğu'nu fethetmeyi ve birkaç yıl boyunca yönetmeyi başardı. Diyar, İskender'in ölümünden birkaç yıl sonra generalleri ve yetkilileri krallıkları kendileri için ele geçirmek için savaşırken dağıldı. Böylece İskender'in savaşlarının nihai sonucu, güçlü Pers imparatorluğunu bir dizi savaşan diyara bölmek oldu.
İskender'in hayatı, daha sonra diyarın birliğini yok edecek olan aynı hain generaller ve yetkililerle birlikte binlerce mil boyunca yürüdüğü ve savaştığı için yıllarca sürekli tehlikedeydi. İskender'in her an gelebilecek olan ölümünden sonra ne olacağı konusunda endişelenmek ve astlarının kötü karakterlerini tanımak için bolca zamanı vardı.
Bu yüzden İskender, hükümdarı olmayı umduğu Pers İmparatorluğu'nun tebaasına karşı görevi hakkında bir şey umursasaydı, şeytani takipçilerinin ölümünden sonra imparatorluğu yok etmelerini önlemek için bir plan bulurdu, yoksa bundan kaçınmalıydı. Pers İmparatorluğu'nu istila ve fethetme.
İskender, İskender'in istilasının ortaya çıktığı gibi istila etmemiş olsaydı, kesinlikle III. Darius'un saltanatı Pers İmparatorluğu için pek ölümcül olamazdı.
Bu yüzden Büyük İskender'i bir imparator olarak görmüyorum, onun yerine onu kötü bir asi anti-imparator olarak görüyorum.
Makedonyalı İskender Alexdri Magni İskender Gujaste 4 başlı leopar kanatlı Teke Keçi Kuran'daki olası yorumu Büyük İskender Firavun unvanı
Temel olarak, ilki hariç hepsi ölümünden sonra verildi. 4 başlı leopar ve Teke muhtemelen Eski Ahit'te ona atıfta bulunur.
"Büyük" olarak bilinen kişilerin listesi
Bu bir "Büyük" olarak bilinen kişilerin listesi, veya eşdeğeri, kendi dillerinde. Farsça gibi diğer dillerin kendi ekleri vardır. e Bozorg ve Urduca e azam.
İran'da, "Büyük" unvanı ilk başta Eski Farsça "Büyük Kral" unvanının konuşma dilindeki bir versiyonu gibi görünüyor. İlk olarak Pers kralı II. Cyrus tarafından kullanılmıştır. [1] Unvan, Pers İmparatorluğu'nu fethettiğinde İskender III tarafından miras alındı ve epithet sonunda onunla kişisel olarak ilişkilendirildi. Buna ilk gönderme, herkesin "Büyük İskender"in kim olduğunu bildiğinin varsayıldığı Plautus'un [2] bir komedisindedir, ancak bundan önce "Büyük" olarak adlandırıldığına dair hiçbir kanıt yoktur. Pers'te İskender'in yerine geçen erken Seleukos kralları, yerel belgelerde "Büyük Kral" kelimesini kullandılar, ancak unvan en çok Büyük Antiochus için kullanıldı. Terim bir kez geçerlilik kazandıktan sonra, filozof Büyük Albert gibi diğer alanlardaki kişileri de kapsayacak şekilde genişletildi.
Daha sonraki hükümdarlara ve komutanlara, örneğin Romalı general Pompey gibi, yaşamları boyunca bu sıfat verildi. Hindistan imparatoru Ashoka gibi diğerleri, unvanı ölümünden sonra aldı. "Büyüklük" için nesnel bir kriter olmadığından, atamanın kalıcılığı büyük ölçüde değişir. Örneğin, Fransa Kralı XIV. Louis, yaşamı boyunca sıklıkla "Büyük" olarak anılırdı, ancak günümüzde nadiren böyle anılır. Alman İmparatoru Wilhelm I, torunu II. Wilhelm zamanında sık sık "Büyük" olarak anılırdı, ancak nadiren önce veya sonra.
Sakallarıyla Kapalı!
Sakalların saltanatını sona erdiren devrim MÖ 30 Eylül 331'de gerçekleşti. Büyük İskender, Asya'nın kontrolü için Pers imparatoru ile kesin bir hesaplaşmaya hazırlanırken. O gün adamlarına tıraş olmalarını emretti. Yine de Yunan kültüründe çok eski zamanlardan beri, yetişkin bir adamdaki pürüzsüz bir çene, kadınsılık veya yozlaşma işareti olarak kabul edilmiştir. Bu benzeri görülmemiş komutu ne açıklayabilir? Komutan Parmenio nedenini sorduğunda, antik tarihçi Plutarch'a göre İskender, "Savaşlarda sakaldan daha kolay kavranacak bir şey olmadığını bilmiyor musun?" Ancak Plutarch'ın açıklamasından şüphe etmek için yeterli neden var. Savaşlarda sakal çekme hikayeleri tarihten çok efsaneydi. Plutarch ve sonraki tarihçiler düzeni yanlış anladılar, çünkü en alakalı gerçeği, yani İskender'in daha önce kendine saygısı olan hiçbir Yunan liderin yapmadığı şeyi yapmaya cesaret ettiğini ihmal ettiler: yüzünü traş, kendini resim ve heykelde resmedilmiş yarı tanrı Herakles'e benzeterek. genç, sakalsız çıplaklığın ölümsüz ihtişamında. İskender, savaştan önce generallerine söylediği gibi, her şeyden önce herkesin kendisini görevin önemli bir parçası olarak görmesini diledi. Her biri kahraman komutanlarına daha çok benziyorsa, bunu kesinlikle daha net göreceklerdi.
— Dan uyarlandı Sakallar ve Erkekler: Yüz Kıllarının Açıklayıcı TarihiOcak ayında Chicago Press Üniversitesi tarafından yayınlanan Christopher Oldstone-Moore tarafından
Büyük İskender | Mısır Tarihi
Makedonyalı İskender III ya da yaygın olarak bilinen Büyük İskender, büyük antik Yunan Makedonya Krallığı'nın kralıydı. MÖ 356'da Pella'da doğdu. Hayatının büyük bir kısmını Asya ve Kuzeydoğu Afrika üzerinden yapılan askeri seferlerde geçirmiş, henüz otuz yaşındayken Yunanistan'dan kuzeybatı Hindistan'a kadar uzanan antik çağların en güçlü imparatorluklarından birini kurmayı başarmıştır. tarihin en başarılı askeri komutanları.
İskender'in Mirası, fetihlerinin doğurduğu kültürel yayılmayı içerir. Adını taşıyan yirmi şehir kurdu, en popüleri Mısır'daki İskenderiye. Aşil'de klasik bir kahraman olarak efsaneleşmiş ve hem Yunan hem de Yunan olmayan kültürlerin tarihinde her zaman önemli bir yere sahip olmuştur. Askeri liderlerin performansıyla karşılaştırması için bir simge haline geldi.
Günümüzde, dünyanın her yerindeki askeri akademiler hala savaşlarda taktiklerini öğretiyor ve böylece tarihin en etkili insanları arasında yer alıyor.
Büyük İskender ve Mısır
MÖ 332'de Mısır'a geldi. Suriye ve Levant'ın kontrolü için Pers imparatoru Darius'u yendikten sonra İskender Mısır'a yürüdü. O zamanlar Mısır, MÖ 7. yüzyılın sonunda Eski Mısır İmparatorluğu'nun çöküşünden bu yana Pers kontrolü altında gevşek bir şekilde tutulan Pers İmparatorluğu'nda bir satraplıktı. İskender ve Yunan ordusu kurtarıcılar olarak görülüyordu ve Siwa Vahasında Amun Kahinini sağlamlaştırmak için onu "evrenin yeni efendisi" ve Mısır tanrısı Amun'un soyundan ilan etti.
İskender Mısır'da uzun süre kalmadı. MÖ 331'de Pers İmparatorluğu'nu fethini tamamlamak için batıya gidiyordu, ancak Mısır'daki fetihlerinin etkisi önemliydi. İskender Mısır kültürüne ve dinine saygı duydu, ancak Mısır yönetimini kontrol etmek için bir Yunan hükümeti kurdu. Mısır'daki Yunan etkisi, Mısırlılarla yavaş yavaş asimile olan ayrıcalıklı bir aristokrasi haline geldikleri Yunan gazilerinin Mısır'ın her yerine yerleşmesiyle pekiştirildi. İskender ayrıca, Nil'in ağzında Akdeniz'de bulunan yeni bir Yunan başkenti İskenderiye'yi kurdu.
İskender bir daha asla Mısır'a dönmeyecek ve MÖ 323'te Babil'de ölecek olsa da, kurduğu Yunan egemenliği daha kalıcı oldu. İskender'in ölümünden sonraki krizde, generallerinden Ptolomy, Mısır'ı kendi krallığı olarak talep etti ve kalıtsal bir yönetim kurdu. Ptolomaik Hanedanlığı, Romalılar MÖ 32'de Mısır'ı fethedene kadar sürecekti.
İskenderiye, Akdeniz'de büyük bir şehir ve Helenizm'in merkezi olarak ortaya çıktı ve Yunan öğrenimini ve kültürünü yaydı. Bugün Qaitbey Kalesi'nin bulunduğu yerde inşa edilen efsanevi İskenderiye Antik Kütüphanesi ve Pharos Deniz Feneri'nin yeriydi.
Büyük İskender: Askeri Tarih
Büyük İskender, önce III. Darius komutasındaki Ahameniş Pers'e karşı, daha sonra Hindistan'ın Pencap kentine kadar doğuda yerel reislere ve arlordlara karşı yenilmez savaşların efsanevi bir siciline sahiptir, bu İskender tarihin en başarılı askeri komutanlarından biri olarak kabul edilir. Askeri zaferlerine rağmen, Ahameniş imparatorluğuna bir alternatif sunamadı. Ölümünden sonra fethettiği devasa toprakları iç savaşa sürükledi.
İskender, anakara Yunanistan'ın şehir devletlerinin çoğunu Makedon adı verilen Yunan Birliği altında birleştiren babası II. Philip'in ölümünün ardından Makedonya krallığını devraldı. İskender, babasının ölümünden sonra Makedonya şehir devletlerini birleştirdikten sonra, yendiği ve devirdiği "kralların hükümdarlığı" altında Ahameniş Pers İmparatorluğu'na karşı doğuya doğru yola çıktı.
Fetihleri Anadolu, Suriye, Gazze, Mısır, İran'ı içeriyor ve imparatorluğunun sınırlarını Hindistan'ın Pencap kentine kadar genişletti.
Parlak bir askeri komutan olan Büyük İskender, ölümünden önce Arap Yarımadası'na askeri açılımlar için yapmış, ancak İskender'in diadochi ölümünden sonra bu planlarından vazgeçmiştir. sonra birbirleriyle savaşmaya başladılar, imparatorluğu kendi aralarında böldüler ve 40 yıllık savaşları sürdürdüler.
Sayıca Azken Savaşları Kazandı
“İskender Mozaiği” Pompeii'de keşfedilen Napoli Arkeoloji Müzesi, Issus Savaşı'nı tasvir ediyor
Büyük İskender Perslere karşı iki meydan muharebesi yaptı, Issus Savaşı ve Gaugamela Savaşı. Her iki karşılaşmada da en az 10.000 erkekle daha karşılaştı ve ikiye bir ya da daha fazla kişi tarafından sayıca fazla olabilir. İskender'in her durumda stratejisi, Pers'in Büyük Kralı Darius'a hedefli bir saldırı başlatmaktı. Kralı yakalayabilir, öldürebilir veya kaçmaya zorlayabilirse, Pers ordusu muhtemelen çökerdi. Her iki durumda da kralı sahadan sürmeyi başardı. Beklendiği gibi, Persler kısa sürede dağıldı ve kaçtılar ve peşlerindeki Makedonlar onları keserken yıkıcı zayiatlar aldılar.
Gaugamela Savaşı'nı tasvir eden kabartma , 18. yüzyıl, İspanya Ulusal Arkeoloji Müzesi, Madrid
İskender'in Gaugamela'daki zaferi, taktiklerin ustaca kullanılması ve İskender'in generallerinin bağımsız yetkinliğinin bir kanıtıydı. Hattın ana gövdesi, karşıt Perslerin ana saldırısına karşı yer tutarken, İskender ve yoldaş süvarileri, Pers solunu savaş alanından uzaklaştırarak hatlarında bir boşluk açtı. Daha sonra geri döndüler ve hattın ortasındaki Darius'a doğru sürdüler. Darius kaçıp başka bir savunma yapmayı ummasına rağmen, başka bir ordu toplayamadı. Gaugamela, Pers İmparatorluğu'nun egemenliğine etkili bir şekilde son verdi ve Darius'un kendi subayları sonunda ona ihanet etti ve onu öldürdü. İskender yirmi altı yaşında Pers'in Büyük Kralı, bugüne kadarki en büyük imparatorluğun hükümdarı oldu.
Hellespont'u geçti
Makedonya ve Yunanistan egemenliğini sağlamlaştırdıktan sonra, İskender doğuya Asya'ya ve Darius III tarafından yönetilen Pers İmparatorluğu'na baktı. İskender, MÖ 490'da Perslerin Yunanistan'ı işgalinin intikamını almak için 5.000 süvari ve 32.000 piyadeden oluşan bir müttefik Yunan ordusu topladı. İskender, 60 donanma gemisiyle Hellespont'u (Avrupa ve Asya'yı ayıran dar bir boğaz - şimdi Çanakkale Boğazı olarak adlandırılır) geçti. İskender gemisinden mızrağını kıyıya attı. Asya'ya ilk adımlarını atarken silahını kumdan çıkardı ve bu toprakların mızrakla kazanılacağını ilan etti.
Ama işin ilk sırası biraz turizmdi! Truva Savaşı hikayesine oldukça düşkün olduğu için - Homeros'un İlyada'sının bir kopyasını yastığının altına sıkıştıracak kadar - İskender, birkaç fedakarlık yapmak ve zırhının bir kısmını kutsal bir kalkanla takas etmek için Truva'ya özel bir gezi yaptı. Athena Tapınağı.
Büyük İskender ve Roma İmparatorluğu
Roma İmparatorluğu, zirvesinde, şu anki Amerika Birleşik Devletleri'nin yaklaşık dörtte biri olan iki milyon mil kareyi kapladı. Roma İmparatorluğu MÖ 330 yılında başladı ve MS 1453'te öldü. Başlangıcı, Büyük İskender'in düşüşünden ve ölümünden sadece 7 yıl önceydi. Büyük İskender'in başarısından dolayı, Romalıların genişlemeyi planlarken onun ne yaptığını fark ettiklerine şüphe yoktur. Romalılar askeri taktiklerinin çoğunu Büyük İskender'den aldılar, ancak Büyük İskender'in stratejisinden farklı askeri taktikleri de dahil ettiler.
İskender ve Romalılar donanmalarını farklı şekilde kullandılar. Roma Donanması, ordusunun en prestijli ve güçlü kolu olarak kabul edildi. Roma donanması, korsanlarla ve Roma gemilerine zarar verebilecek diğer deniz düşmanlarıyla savaşarak Akdeniz'de devriye gezdi. Ayrıca donanmalarını, birliklerini Akdeniz bölgesinin diğer bölgelerine tedarik etmek ve nakletmek için kullandılar. (Goldsworthy, Komple Roma Ordusu, 114). İskender'in fethi Akdeniz Bölgesi'ne yayıldı, deniz ve limanların tam kontrolüne sahipti. İskender'in donanmasına ihtiyacı vardı, böylece düşmanları onlarınkini kullanamadı. Ticareti ve arzı kesmek için limanlarını ablukaya aldı. Bu onun zayıflığıydı ve düşmanları her zaman bundan yararlanmaya çalışıyorlardı. İskender'in ordusu o kadar güçlenmişti ki donanmasına o kadar ihtiyacı kalmamıştı ama Romalılar buna ihtiyaç duyuyordu. (Cartledge, Büyük İskender, 150).
Romalılar ve İskenderiyeliler donanmalarına farklı şekilde güveniyorlardı. İskender'in ordusu deniz yerine karada savaşmayı tercih etti. İskender'in donanmasına o kadar ihtiyacı yoktu çünkü fetihlerinin çoğu karayla çevrili İran'da gerçekleşti. İskender de donanmasını çok değerli bir varlık olarak görmedi. (Kartledge, 123). Roma gemileri gelişti ve çok daha güçlü ve daha iyi eğitimli hale geldi. Romalılar, fetihlerinde baskın bir güç haline gelen bir donanma geliştirmek için zaman harcadılar. İtalya sularla çevrili olduğu için donanmaları ana varlıklarıydı. İskender, Romalılar gibi zaman ayırmış olsaydı, donanması güçlü bir askeri varlık haline gelecekti, ancak ordusunun ne kadar baskın olduğu için buna gerek kalmayacaktı. (Caven, Pön Savaşları, 27).
Persler, İskender'in imparatorluğunu genişletmek için ortadan kaldırmak zorunda kaldığı çok güçlü bir donanmaya sahipti. "Böylece anılmaya değer bir donanması olmayan İskender, deniz limanlarına karadan saldırarak ve düşman filosunun destek üslerini yok ederek düşmanın avantajını çabucak etkisiz hale getirdi." (Geceyi yaşa). İskender'in kazanmak için tek seçeneği ordusunu kara yoluyla Pers donanmasını zayıflatmaktı. İskender en güçlü orduya sahipti ama Pers donanması her zaman onun donanmasını sömürmeye çalışıyordu. Bu donanma varlığını ortadan kaldırmak, istilanın gidişatını değiştirdi. Daha önce Persler Yunanlıları işgal ettiğinde, Atina donanmasının Salamis'teki Pers donanmasına karşı kazandığı büyük zafer onların istilasını durdurdu. Bu eski savaşlar sırasında, donanmanın büyük bir varlık olduğu kanıtlandı ve diğer donanmayı ilk kim durdurabilirse, genellikle savaşı kazandı.
Roma ordusu İskender'in ordusundan daha fazla asker çekebildi. İskenderiye ordusu Yunan askerleri ve Makedonlardan oluşuyordu. İskender'in askerleri Yunanistan ve gurur için savaşıyordu. Yunan askerleri, bu önemli muharebelerde onlara destek veren bir gurura sahipti. Yunanlılar Perslerle o kadar uzun süredir savaşıyorlar ki, içlerinde bir kin besliyordu. İskender'in askerlerinden bazıları o kadar güçlü değildi çünkü Romalılardan farklı olarak bulabildiği her yerden yardım almak zorundaydı. İskender'in savaşlardan sonra döndüğü merkezi bir konumu yoktu. Her zaman hareket halindeydi, fethediyor ve savaş meydanlarında yaşıyordu. İskender her savaştan sonra askerlerini ikmal etmek için geri dönemezdi. (Guy Rodgers, Alexander, 69). Buna karşılık Romalılar, askerlerini en iyilerden topladılar. Geniş nüfusları ve merkezi konumları, ordularında kimi istediklerini seçmelerine izin verdi ve en iyilerini topladılar. Roma'nın seçme ve seçme yeteneği, onlara daha sağlam bir asker kaynağı ve güçlü bir ordu sağladı. (Goldsworthy, 51).
Romalıların ve Yunanlıların amaçları da farklıydı. Yunan golü Yunan gururuydu. Yunanlılar çok gururlu insanlardı ve bu onlar için en önemli şeydi. En çok inandıkları ve uğruna savaştıkları şey buydu. (İskender, 70). Romalı askerlerin amacı, hizmetlerinden dolayı tam Roma vatandaşlığı vermekti. O zamanlar insanların istediği Roma vatandaşlığıydı. Romalılar askerlere hizmette kalmaları için rüşvet verdi çünkü insanların Roma vatandaşı olmayı ne kadar istediğini biliyorlardı. Yunanlıların sahip olduğu gurura sahip değillerdi ama savaşmak için bir nedenleri vardı. Romalılar daha çok atletlere benziyorlardı çünkü vatandaşlık ödülü için savaşıyorlar ve ulusal gururu o kadar da umursamıyorlardı. (Altına Değer 51).
Roma ve İskenderiye ordu kuvvetleri benzer birimlerden oluşuyordu. İskender'in savaşa giden bir süvari ve piyadesi vardı. Romalılar, süvarilerle çevrili ön hatlarını destekleyen daha hafif silahlı askerlere sahipti. Roma ve İskenderiye rütbeleri bu anlamda benzerdi. (MÖ 753-146'dan Roma Dünyası, 337). Romalılar da İskender'in Spartalılardan uyarladığı falanksı kullandılar. Falanks, öne doğru ilerleyen birçok sıra askerden oluşur. Öndeki adamlar sırayla yaklaşan düşmanları bıçaklardı. Falanksın bir parçası olan askerler, yanlarında savaşan kişiyi savunur ve biri düşerse arkalarındaki kişi hemen içeri girerdi. Eski zamanlarda kullanılan en baskın askeri oluşumdu. Bu, Romalıların ve İskenderiyelilerin iki baskın imparatorluğu arasındaki çarpıcı benzerliklerden biridir. (İskender, 70).
İskenderiyeliler ve Romalılar büyük ölçüde falanks oluşumuna güveniyorlardı. İskender'in adamlarının uzun mızrakları vardı. Uzun mızraklar falanks oluşumunun anahtarıydı. İskender, kılıçla savaşan orijinal falanksı benimsedi. Mızraklar daha fazla hasar verdi ve daha uzun menzile sahipti. (Fisher, Büyük İskender Geceyi Yakala). Romalılar da arkada daha hafif silahlı askerlere sahipti. Karşı askerler tarafından sürekli saldırıya uğramadıkları için arkadaki güçlü zırha ihtiyaçları yoktu. Ayrıca, falanks oluşumunda insanların daha fazla tehlikede olduğu yer olduğu için daha az güçlü askerleri öne çıkardılar. Romalılar bu oluşumu kullanmaya devam ettiler, ancak İskender'inki çok daha güçlüydü. (Roma Dünyası).
İskender ve Romalıların binekli düşmanlardan kurtulmak için farklı taktikleri vardı.
Antiochus ve Mithridates'in savaşta kullandıkları silahlı savaş arabaları önceleri Romalıları korkuttu, ancak daha sonra onlarla alay ettiler. Bu tür bir savaş arabası her zaman düz ve düz bir zeminle karşılaşmadığından, en ufak bir engel onu durdurur. Ve atlardan biri öldürülür veya yaralanırsa, düşmanın eline geçer. Romalı askerler, esas olarak şu hileyle onları işe yaramaz hale getirdiler: Çatışma başladığı anda, savaş alanını sülüklerle doldurdular ve savaş arabalarını çeken, üzerlerinde son sürat koşan atlar şaşmaz bir şekilde yok edildi. Kaltrop, yere hangi şekilde atılırsa atılsın, üçe dayanacak ve dördüncü direği sunacak şekilde düzenlenmiş dört sivri veya noktadan oluşan bir makinedir. (Brevik, Dijital Tavan Arası).
Romalılar, bir tür fırlatma yıldızı kullanarak savaş arabalarını çıkardılar. Bu, Türk savaş arabalarını devre dışı bıraktı ve düşmanı karada savaşmaya zorlayarak Romalılara önemli bir askeri avantaj sağladı. Alexander, atlı rakiplerini alt etmek için gizli teknikler kullandı. Özellikle fillerle sorunu vardı. Filler tarafından büyülenmiş olmasına rağmen, birçok kişiyi fethetmek zorunda kaldı. Bu, yavaş ve kolayca ürken filleri şaşırtmakta başarılı oldu. Her iki baskın imparatorluk da sorunlu rakipler haline gelen atlı düşmanları devirmenin yollarını buldu. (Nossov, Savaş Filleri, s. 19).
Roma ve İskenderiye ordularının çeşitli farklı zırhları vardı. İskender'in zırhı, "Sicilya'da yapılan yelek ve bunun üzerine Issos ganimetlerinden alınan iki katlı ketenden bir göğüs plakasından oluşuyordu. Giydiği miğfer, Theopholis'in demirden yapılmış bir eseriydi” (Alexander, 113). İskender'in birliklerinin başlarında ve göğsünde çok fazla koruma vardı. Bunun nedeni, birliklerinin daha değerli olmaları ve koruyucu zırhları olan ancak ağır olmayan Romalılar kadar değiştirilemez olmaları olabilir. Romalılar daha iyi hareket kabiliyeti için daha fazla hafif zırh taşıdılar. Romalılar için hız savunmadan daha önemliydi. İskenderiyeliler kadar bir birlik gibi savaşmıyorlardı, daha durgun ve gaddardı. İskenderiyeliler daha fazla sürekli gelen asker akışına sahip olsaydı, Romalılar gibi daha agresif bir saldırı yapabilirlerdi. (Roma Dünyası).
Romalılar ve İskenderiyeliler benzer silahlar kullandılar. İskender'in “sarissalı mızrak adamları, normal mızrakların iki katı uzunluğunda 14 fit uzunluğunda mızraklar vardı. Sarissa birliklerini desteklemek son derece hareketli hafif piyade ve süvari birlikleriydi.” (Büyük İskender Geceyi Yakala). Bu turna adamları falanks oluşumunda çok yardımcı oldular. Ayrıca hafif piyade açık savaşta çok güçlüydü.
Piyade (armatura) ağırdı, çünkü miğferleri (cassis), zırhları (catafracta), baltaları (ocrea), kalkanları (scutum), geniş kılıçları (spatha) dedikleri daha büyük kılıçları (gladius maior) ve bazı Yarı geniş kılıç (semispathium) olarak adlandırdıkları daha küçük, saldırının başlangıcında fırlattıkları kalkanlara yerleştirilmiş beş ağırlıklı dart (plumbata), ardından çift atılabilir, dokuz onsluk demir uçlu daha büyük ve bir stok Pilum denilen, ancak şimdi spikulum olarak adlandırılan, askerlerin özellikle kullanıldığı ve beceri ve cesaretle piyade kalkanlarını ve süvarilerin zırhlarını delebilen beş buçuk fit uzunluğundaydı. . Diğer küçüğünün beş ons demiri ve üç buçuk fitlik bir stoğu vardı ve vericulum olarak adlandırılıyordu ama şimdi bir verutum. Hastati'nin ilk satırı ve principes'in ikinci satırı bu tür kollardan oluşuyordu. Arkalarında taşıyıcılar (ferentarius) ve hafif piyadeler vardı, şimdi onların destekçileri ve piyadeleri, kalkan taşıyıcıları (scutum) dart (plumbata), kılıçlar (gladius) ve füzeler, neredeyse tüm askerler gibi silahlanmışlardı. bugün. Aynı şekilde miğferli (cassis), zırhlı (katafrakta), kılıçlı (gladius), oklu (yay) ve yaylı (arcus) okçular (yay) vardı. Sapanlara (funda) veya sopa atıcılara (fustibalus) taş (lapis) fırlatan sapanlar (fon sağlayıcı) vardı. Manuballista ve arcuballista'dan ok atan topçular (tragularius) vardı. (Roma Piyade Teçhizatı, Stephenson, 56).
Roma hattının önü, İskender'inki gibi güçlü bir şekilde stoklanmıştı. Arkaya doğru, İskender'inkine benzeyen hafif piyadeleri vardı. Daha sonra imparatorluklarında, Romalılar daha büyük mızrakları itmek için kullandılar. Romalılar ve İskenderiye kuvvetleri, egemenliklerine yol açan benzer silahlara sahipti.
Her iki yüce ordunun güçleri de kendilerinin tanrı olduğuna inanan liderlere sahipti. “Quirinus tapınağına 'Yenilmez Tanrı'ya' yazılı başka bir Sezar heykeli yerleştirildi.” (UNRV Tarihi, Heaton). Sezar ve diğer liderler onların tanrı olduğuna inanıyorlardı. Bu tanrı olma duygusu, bir ölümsüzlük duygusu verdi. Bu, bu liderlere saldırganlıklarını açıklayacak olan yüksek bir güven duygusu yarattı.
Büyük Mısır tapınaklarını ziyaret ettikten sonra İskender kendi ilahi kökenine inanmaya başladı. En şiddetli savaşın ortasında liderliği ve muazzam cesareti için ona zaten tapan askerleri, onun dindarlığını kabul etmekte çok az zorluk çekiyor gibiydi” (Geceyi Yakalayın).
İskender savaşta agresifti. Neredeyse durdurulamaz Perslere karşı zaferin imkansız gibi göründüğü zamanlarda bile, İskender'in saldırganlığı onu zafere götürdü. Bu tanrı benzeri güç, bu imparatorlukların bu kadar başarılı olmasının ana nedeniydi. Bir tanrı gibi olmak güvene yol açtı. (Geceyi yaşa).
Bu askeri liderlerin tanrı duygusu, ölümlerine ve bazı durumlarda imparatorluklarının sonlarına yol açtı.
Ölümsüz olduğuna inanıyordu, İskender tımar etmemişti ya da yerine birini koymamıştı. Tek rehberliği, imparatorluğunu “en güçlülerin” ellerine bırakmak olmuştu. Ne yazık ki, kimse İskender'in gücüne sahip değildi. Within a year, his empire and army broke into a multitude of warring factions, and Alexander’s empire ceased to exist. (Seize the Night).
Alexander ultimately died from malaria after bathing in a cold river. He did not believe that he was mortal and did not think of the consequences of his actions. Once Alexander went down, his empire collapsed around him. Caesar, on the other hand, knew of the possibility of something going wrong. He could not resist the idea of being named king, which is what the senators said to lure him to the trap. This would add to his god-likeness which he thought of as most important even if it risked his life. The idea of god-likeness led to the deaths of two of the most important rulers in ancient world history. Alexander’s death led to the end of his empire. Caesar died at only the beginning of the Roman Empire. (UNRV Roman History).
The Roman and Alexandrian forces were similar in many ways. The close proximity in time periods contributed to these military similarities. The Romans took notice of how dominant Alexander was when he was conquering the area and mimicked some of his tactics. They saw how he never stopped his aggression and reconstructed tactics like the phalanx formation. The Romans also added the dominant navy which made them strong. The one characteristic of Alexander was his Greek pride, and no empire could ever recreate the depth of pride the ancient Greeks embodied.
Erken dönem
Alexander the Great was born in the Pella region of the Ancient Greek kingdom of Macedonia on July 20, 356 B.C., to parents King Philip II of Macedon and Queen Olympia, daughter of King Neoptolemus. The young prince and his sister were raised in Pella&aposs royal court. Growing up, the dark-eyed and curly-headed Alexander hardly ever saw his father, who spent most of his time engaged in military campaigns and extra-marital affairs. Although Olympia served as a powerful role model for the boy, Alexander grew to resent his father&aposs absence and philandering.
Alexander received his earliest education under the tutelage of his relative, the stern Leonidas of Epirus. Leonidas, who had been hired by King Phillip to teach Alexander math, horsemanship and archery, struggled to control his rebellious student. Alexander&aposs next tutor was Lysimachus, who used role-playing to capture the restless boy&aposs attention. Alexander particularly delighted in impersonating the warrior Achilles.
In 343 B.C., King Philip II hired the philosopher Aristotle to tutor Alexander at the Temple of the Nymphs at Meiza. Over the course of three years, Aristotle taught Alexander and a handful of his friends philosophy, poetry, drama, science and politics. Seeing that Homer&aposs Iliad inspired Alexander to dream of becoming a heroic warrior, Aristotle created an abridged version of the tome for Alexander to carry with him on military campaigns.
Alexander completed his education at Meiza in 340 B.C. A year later, while still just a teen, he became a soldier and embarked on his first military expedition, against the Thracian tribes. In 338, Alexander took charge of the Companion Cavalry and aided his father in defeating the Athenian and Theban armies at Chaeronea. Once Philip II had succeeded in his campaign to unite all the Greek states (minus Sparta) into the Corinthian League, the alliance between father and son soon disintegrated. Philip married Cleopatra Eurydice, niece of General Attalus, and ousted Alexander&aposs mother, Olympia. Alexander and Olympia were forced to flee Macedonia and stay with Olympia&aposs family in Epirus until Alexander and King Philip II were able to reconcile their differences.
Aristotle
Aristotle (384 &ndash 322 B.C.), was a Greek philosopher and polymath, a student of Plato and teacher of Alexander the Great. His writings cover many subjects, including physics, metaphysics, poetry, theater, music, logic, rhetoric, linguistics, politics, government, ethics, biology, and zoology. Together with Plato and Socrates (Plato's teacher), Aristotle is one of the most important founding figures in Western philosophy. Aristotle's writings were the first to create a comprehensive system of Western philosophy, encompassing morality, aesthetics, logic, science, politics, and metaphysics.
Aristotle's views on the physical sciences profoundly shaped medieval scholarship, and their influence extended well into the Renaissance, although they were ultimately replaced by Newtonian physics. In the zoological sciences, some of his observations were confirmed to be accurate only in the 19th century. His works contain the earliest known formal study of logic, which was incorporated in the late 19th century into modern formal logic. In metaphysics, Aristotelianism had a profound influence on philosophical and theological thinking in the Islamic and Jewish traditions in the middle Ages, and it continues to influence Christian theology, especially the scholastic tradition of the Catholic Church. Aristotle was well known among medieval Muslim intellectuals and revered as "The First Teacher". His ethics, though always influential, gained renewed interest with the modern advent of virtue ethics. All aspects of Aristotle's philosophy continue to be the object of active academic study today. Though Aristotle wrote many elegant treatises and dialogues (Cicero described his literary style as "a river of gold"), it is thought that the majority of his writings are now lost and only about one-third of the original works have survived.
Alexander the Great
Alexander the Great was king of Macedonia and one of the greatest generals in history. o fethedilmiş the Persian Empire which gerilmiş itibaren Mediterranean Sea to India. Rağmen he died at the age of 33 he fethedilmiş most of the known world at that time and yayılmış Greek ideas and customs to western Asia and Egypt.
Erken dönem
Alexander was born in 356 M.Ö. in Pella, the Başkent of Macedonia, a part of northern Greece but at that time an Antik kingdom . He was the son of Philip II, king of Macedonia, a strong ruler kim fethedilmiş most cities of Antik Greece and was planning to take control of the Persian imparatorluk .
When Alexander was thirteen years old, the Greek philosopher Aristotle came to Macedonia to teach him. He was trained in military strategy and planning but was also interested in Sanat ve sciences . At eighteen Alexander became commander of a part of the army and fought against Greek askerler .
Alexander becomes king
When Philip was murdered in 336 M.Ö. Alexander became king of Macedonia and continued his father&rsquos plans for invading Asia. In 334 he led an army across the Hellespont &ndash the narrow strait between Europe and Asia &ndash with 30,000 ayak askerler and 5,000 men on horseback. At the Granicus River he defeated a much larger group of Persians. Along the way he freed Greek cities that were under Persian kural and made them his allies .
When Alexander came to the city of Gordium in Asia Minor , today&rsquos Turkey, a legend tells us that he was shown a strange, complex knot . The person who could çözmek the Gordian knot would be the ruler of all of Asia. Alexander tried hard but could not untie it with his hands, so he drew out is sword and cut the knot in a bekar felç .
Defeat of Darius
In 333 Alexander met the Persian king Darius III at Isus in Syria. Darius lost the savaş but was able to flee . Later in that year Alexander reached Egypt and freed it from Persian kural . The Egyptians welcomed Alexander made him their pharaoh. Near the delta of the Nile river he kurulan a new city and named it Alexandria. After that Alexander continued his search of King Darius. Both leaders met near the village of Gaugamela, which is in today&rsquos Iraq. There he defeated the Persian king. Darius was murdered by his own people and Alexander became the new ruler of Persia.
Journey to India
From 329 to 326 Alexander led his army through the mountain regions of south-western Asia to the borders Hindistan'ın. o explored the Indus valley and wanted to push eastward as far as the Ganges River. Yine de his soldiers became tired and refused to follow Alexander any further . In 325 Alexander decided to turn back. He built ships and some of his men sailed home. o commanded the others through the Asian desert but many of his soldiers died on their way home.
After returning to Persia he held a feast ile kutlamak NS capture of the Persian imparatorluk . As part of his effort ile birleştirmek Persians and Macedonians, Alexander and 80 of his men married Persian women.List of site sources >>>