“Hayat kadar amansız bir alacaklı var mıdır hiç? Kat’iyen şaşmaz ve gecikmez. Verdiği saâdetin zevkini tatmaya değmez, çünkü kahrı lûtfundan fazladır, derler. Yalan! Feleğin hesâbında hiç yanlışlık yoktur, tartısı tamamdır. Ne verirse onun aynı bedelini tahsil eder. Nâmussuz ve kaçak olan insanlardır. Hesaplaşma ânı geldiği zaman pusulayı yüksek bulurlar. Kırışmak yâhut atlatmak isterler. Cömert bir ruh demelidir ki: Evet, çok lûtuf, çok saâdet gördüm. Şimdi de çok ıztırap çekerek borcumu vereceğim.”
Küçük bir düşünceyi anlatmak için çok sayıda sözcük kullanmak her zaman her yerde vasatlığın en şaşmaz işaretidir; buna mukabil çok sayıda düşünceyi birkaç sözcüğe giydirmek seçkin kafaların hiçbir zaman aldatmayan belirtisidir.
Bütün inançlarda, insanların, eski dinleri yozlaştıran bütün sapıklıkların temeli sayılabilecek şu üç inanca inandırılması şart olmuştur: Birincisi, insanla Tanrı ya da Tanrılar arasında aracılık yapabilecek özel kişiler vardır, ikincisi; aracının söylediği şeylerin haklılığını kanıtlayan ve onaylayan mucizeler gösterilmiş ve gösterilmektedir, ve üçüncüsü Tanrı ya da tanrıların şaşmaz istencini ifade eden sözlü ya da yazılı sözler vardır ve bunlar kutsal olup yanlışlıkları düşünülemez.