We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
İlk Amerikalı yerleşimciler için, bir piyango bileti satın almak sadece bir ahlaksızlık ya da suçlu bir zevk değildi - bu bir sömürgecinin vatandaşlık göreviydi. Bunun nedeni, piyangoların 13 koloninin kendilerini finansal olarak desteklemelerinin en büyük yollarından biri olmasıydı. 17. ve 18. yüzyıllarda, koloniler piyangoları kütüphaneleri, kiliseleri ve kolejleri finanse etmek için kullandılar ve hatta bunları Amerikan Devrimi'ni finanse etmek için kullanmaya çalıştılar.
Piyangolar, en başından beri Amerika'daki İngiliz yerleşimlerinin bir parçasıydı. 1612'de, Londra Virginia Şirketi, Jamestown Kolonisi'ne giden gemileri finanse etmek için bir piyango düzenledi. Ödül, o günlerde iyi bir para olan 4.000 krondu. Buna rağmen, şirket Londra'da bilet satma konusunda pek başarılı değildi.
1616'da şirket, başkentin dışındaki “anlık” piyangolarda bilet satmaları için insanları yola gönderdi. Bu küçük ölçekli oyunlarda, insanlar, bugünkü kazı kazan piyangolarına benzer şekilde, bir bilet satın aldıktan hemen sonra bir ödül kazanıp kazanmadıklarını öğrenebilirler.
Matthew Sweeney, "Çizimlere bozulmamış bir yüz koymak için, bir çocuğun davullardan kura çekmesini sağladılar" diye yazıyor. Piyango Savaşları. Bu “anlık” oyunlar büyük bir başarıydı. Önümüzdeki dört yıl içinde, İngiltere Merkez Bankası'nın enflasyon hesaplayıcısına göre bugün yaklaşık 8 milyon sterlin olan tahmini 29.000 sterlin getirdiler.
Amerika'ya daha fazla koloni yerleştikçe, yerleşim yerlerini de piyango parasıyla finanse ettiler. Kamu binaları, yollar ve kanallar için ödenen piyangolar. George Washington, Benjamin Franklin ve John Hancock gibi etkili isimler, belirli projeler için piyangolara sponsor oldular.
Piyangolar ayrıca Harvard (1636), William ve Mary (1693), Yale (1701) ve Princeton (1746) gibi Amerika Birleşik Devletleri'nin en eski ve en prestijli kolejlerinden bazılarını finanse etti. Yine de, bu piyangolar tüm işi yapmadı. Köleleştirilmiş siyah insanların ücretsiz emeği, inşaat ve bakım fiyatlarını önemli ölçüde düşürdü.
Bilim adamları, kolonilerdeki bu piyangoları, sömürgecilerin ödül kazanma şansı karşılığında ödedikleri bir tür gönüllü vergi olarak nitelendirdiler. Virginia Company'nin ilk piyangosunun aksine, ödüller her zaman soğuk, bozuk para şeklinde değildi. Philadelphia gazetesinde bir 1720 piyango reklamı Amerikan Haftalık Merkür kazanana "Üçüncü ve Kemer'in köşesi olan yeni bir tuğla ev" sözü verdi. Evi kazanmak için biletlerin her biri 20 şilindi.
1776'da Birinci Kıta Kongresi, devam eden Devrim Savaşını finanse etmek için büyük bir piyango başlattı. Bu sefer İngiliz sterlini, şilin ve kron ile işlem yapmıyordu: Kongrenin bir yıl önce tanıttığı 13 koloniye özgü yeni bir para biçimi olan Kıtasal Para Birimi kullanıyordu. Yeni para biriminin değeri çok fazla dalgalandığından, piyango fazla kazanamadı ve sonunda tam bir fiyasko oldu (hala savaşı kazandılar, ancak Fransızların yardımına ihtiyaçları vardı).
Piyangolar, devrimden sonra ABD'nin başlarında popülerliğini korudu ve yeni eyaletler, projeleri finanse etmek için piyangoları sömürge olarak sahip oldukları gibi kullanmaya devam ettiler. O zamandan beri, piyangolar kamu yararına girip çıktı, ancak kazançlı bir iş olmaya devam etti.
Aktörler Fonu, Broadway'e Ücretsiz Ön Sıra Koltukları için Piyango Sunacak Hamilton
Aktörler Fonu, 6 Kasım'daki özel performansları için 11 ücretsiz ön sıra koltuk sunacak. Hamilton Richard Rodgers Tiyatrosu'nda çevrimiçi bir piyango aracılığıyla. Yardım gecesi için 1.500 dolar değerinde olan ön sıra biletlerinin tüm maliyeti, kimliği belirsiz bir bağışçı tarafından karşılandı. Giriş ücretsiz, ancak önerilen 10 $ bağışla çevrimiçi piyango şimdi açık ve 3 Kasım Perşembe günü saat 11:00'de kapanacak.
Thomas Kail tarafından yönetilen ve Ron Chernow'un biyografisinden esinlenen Alexander Hamilton, Lin-Manuel Miranda'nın Tony, Drama Desk ve Pulitzer ödüllü Hamilton Amerika'nın kurucu babası ve ilk Hazine Bakanı'nın yaşamının yanı sıra 13 Koloni'ye göç eden ve Amerika Birleşik Devletleri'nin şekillenmesine yardımcı olan İngiliz Batı Hint Adaları'ndaki bir yetim olarak deneyimlerini araştırıyor. 13 Temmuz'da Broadway önizlemelerine başladı ve daha önce Public Theatre'daki bir koşunun ardından Richard Rodgers Theatre'da 6 Ağustos'ta açıldı.
oyuncu kadrosu Hamilton Javier Muñoz (Alexander Hamilton), Brandon Victor Dixon (Aaron Burr), Mandy Gonzalez (Angelica Schuyler), Lexi Lawson (Eliza Hamilton), Christopher Jackson (George Washington), Seth Stewart (Marquis de Lafayette, Thomas Jefferson) tarafından yönetiliyor. Anthony Ramos (John Laurens, Phillip Hamilton), Okieriete Onaodowan (Hercules Mulligan, James Madison) ve Jasmine Cephas Jones (Peggy Shuyler, Maria Reynolds).
Piyango Biletleri Amerika'nın 13 Kolonisine Fon Sağladı - TARİH
Bu makale, Priceonomics ekibinden bir yazar olan Alex Mayyasi tarafından yazılmıştır.
San Francisco'nun, hızla yükselen kiralar ve istenen fiyatın üzerinde satılan evlerle dolu bir şehirde çekiliş yapmak, bir çöl sakinine ömür boyu su sözü vermeye benziyor.
Ancak San Francisco'daki reklam panoları ve reklamlar bir serap değil: Biri gerçekten bir 'San Francisco rüya evinde' çekiliş yapıyor. Piyango düzenleyen bir kuruluş, 29 Nisan Cuma günü sekiz yatak odalı, üç katlı bir evin kazananını seçecek. .
Normalde bir yerel yönetim dışında herhangi birinin piyango düzenlemesi yasa dışıdır. San Francisco şehri, ücretsiz olarak kullanılabilir hale geldikçe uygun fiyatlı konutlarda çekiliş yapıyor. Ama Rüya Evi Çekilişi şehir tarafından yönetilmiyor.
Bunun yerine San Francisco'daki bir malikanede piyango çekilişi yapan organizasyon dans gösterileri, sanat gösterileri ve film gösterimleri organize eden bir kar amacı gütmeyen kuruluştur: Yerba Buena Sanat Merkezi. Çekiliş biletleri 150$'a mal oldu.
Yerba Buena, pahalı evlerde çekiliş yapan tek kâr amacı gütmeyen kuruluş değil. Kuruluşlar, Yerba Buena'nın 10 milyon dolarlık piyango bileti satarak yaklaşık 4 milyon dolar toplamasına izin veren California yasasındaki bir boşluktan yararlanarak arabalarda ve evlerde çekiliş yapıyor. Benzer yasalara sahip diğer eyaletlerdeki kâr amacı gütmeyen kuruluşlar da aynı şeyi yaptı.
Hayırseverlik ve kumarın evliliği, kâr amacı gütmeyen kuruluşlar için on milyonlarca dolar topladı. Bu iyi bir şey mi?
İstenmeyen Sonuç
California'daki Dream House Raffles, varlıklarını yasal bir açıklığa borçludur ve bunlardan birini tutmak, kâr amacı gütmeyen kuruluşlarla nadiren ilişkilendirdiğimiz bir düzeyde yasal beceri gerektirir.
Kaliforniyalılar, kâr amacı gütmeyen kuruluşların çekiliş düzenlemesine izin vermek için oy kullandıklarında, fikir, kâr amacı gütmeyen kuruluşların düzenli olarak düzenlediği mütevazı bağış toplama etkinliklerini onaylamaktı: yerel bir organizasyonun destekçilerinin bağışlanan beyzbol biletleri veya ev yapımı kurabiyeler gibi küçük ödüller kazanmaya çalıştığı çekilişler.
2000 yılına kadar bu çekilişler aslında yasa dışıydı. Yasal olarak, piyango piyangodan ayırt edilemez ve birçok eyalette olduğu gibi California, devlet piyangosu hariç tüm piyangoları yasakladı.
(Coca Cola gibi şirketler çekiliş yaptığında, reklamlarda duyduğunuz 'satın almak gerekli değil' uyarılarını isteyen herkese çekiliş bileti vererek bu kısıtlamaları aşarlar.)
2000 yılında, Kaliforniyalılar, kar amacı gütmeyen kuruluşların çekiliş yapmasına izin vermek için eyalet anayasasında bir değişiklik oyladı ve onayladı. Kaliforniyalı bir bölge savcı yardımcısının o sırada açıkladığı gibi, fikir, polisin teorik olarak küçük bir piyango düzenlediği için “Erkekler ve Kızlar kulübünü kapatması” gerektiği yaygın durumdan kaçınmaktı.
Kâr amacı gütmeyen kuruluşların piyango şirketlerine dönüşmesini önlemek için değişiklik bazı kısıtlamalar içeriyordu. Kaliforniya'da çekilişler düzenleyen kar amacı gütmeyen kuruluşlar en az bir yaşında olmalı, mali ayrıntıları devlete bildirmeli ve çekiliş gelirlerinin %90'ını kuruluşun programlarına harcamalıdır. (Profesyonel piyangolar genellikle çekiliş gelirlerinin %50'sini ödül olarak verir.)
Bu son kısıtlama, kâr amacı gütmeyen kuruluşları bağışlanan eşyaların çekilişiyle sınırlandırıyor gibi görünüyor. Yine de Yerba Buena Sanat Merkezi sekiz yıldır her yıl bir Rüya Evi Çekilişi düzenliyor ve kimse ev bağışlamıyor. Verilerin halka açık olduğu son yıl olan 2014'te Yerba Buena, 3,6 milyon dolarlık bilet sattı ancak çekilişi yürütmek ve ödülleri dağıtmak için 5,7 milyon dolar harcadı.
YH Advisors'ın yönetici ortağı olarak kâr amacı gütmeyen kuruluşlara danışmanlık yapan Brian Yacker, "Bu her şeyden çok bir muhasebe işidir" diyor. Yerba Buena gibi kâr amacı gütmeyen kuruluşlar, çekiliş biletlerinden elde edilen paranın %90'ını hayır işlerine harcar ve ödüller, reklamlar ve diğer masrafları ödemek için diğer kaynaklardan topladıkları parayı kullanır. Bunu yaparak kanunun lafzına uyarlar.'
Bir e-postada, Yerba Buena Sanat Merkezi'nin Baş Geliştirme Sorumlusu Charles Ward bunu doğruladı. “Çekiliş giderleri her yıl genel işletme giderlerimizin bir parçası olarak bütçelendirilir,” diye yazıyor, “böylece devletin 90/10 kuralına her zaman uyuyoruz.”
Diğer eyaletlerde, herhangi bir boşluk gerekli değildir. Örneğin Tennessee yasası, çekiliş gelirlerinin yalnızca %25'inin Minnesota'daki hayır kurumlarına gitmesini gerektirir, bu %40'tır. Massachusetts yasası, gelirlerin “makul” bir miktarının kar amacı gütmeyen kuruluşun’ çalışmalarını finanse etmesi gerektiğini belirtir.
San Francisco'nun St. Francis Wood semtinde bulunan bu yılın rüya evi. Fotoğraf Yerba Buena Sanat Merkezi'nin izniyle.
Uygun eyalet yasalarının avantajına rağmen, Yerba Buena örneğinde olduğu gibi, 15 milyon dolarlık bir bütçeye sahip kar amacı gütmeyen bir kuruluş için 10 milyon dolarlık bir çekiliş düzenlemek hiç de ani bir başarı değil. İşte tam da bu noktada süslü yasal işler devreye giriyor.
Yerba Buena her yıl bir ev satın almıyor ve el ilanlarında ve reklam panolarında reklamını yaptığı rüya evini hiç kimseye vermemiş olması pek olası değil. Bunun yerine, SFGate örgütün pahalı evlerini satmaya çalışan ve başarısız olan birini bulduğunu bildirdi. Ev sahibi, Yerba Buena ile evlerini potansiyel olarak satmayı kabul eden bir sözleşme imzalar ve bu da kar amacı gütmeyen kuruluşun onu yarışmanın kazananına vermesine olanak tanır.
Ama hiç kimse iki nedenden dolayı hayalindeki evi alamaz. Birincisi, Yerba Buena'nın, yarışmacıların ancak Yerba Buena minimum sayıda bilet satması durumunda hayallerindeki evi kazanabileceklerini küçük bir yazıya yazarak kendini korumasıdır. (Better Business Bureau'nun eleştirdiği bir uygulama.) Diğeri, büyük ödülü kazananın bunun yerine çekiliş gelirlerinin %50'sine eşit bir nakit ödül seçebilmesidir.
Rüyadaki evi almak büyük bir vergi faturasıyla geldiğinden, kazananlar her zaman parayı seçer. SFGate San Francisco rüya evlerine taşınan herhangi bir kazanan bulamadı ve bu ülke çapında geçerli gibi görünüyor. Kâr amacı gütmeyen hukukta çalışan bir avukat olan Brian Yacker, 'hepsi olmasa da çoğu [rüya evi piyangosunun] ABD'deki çekilişinde kazananın parayı aldığına inanıyorum', diyor. “Bir kazananın evi aldığını hatırlamıyorum.”
Bu, evlerin veya pahalı arabaların çekilişinin formülü aşağı yukarı şudur: büyük ödülü seçmek, asgari sayıda bilet satmakla ilgili bir yıldız işaretiyle ilan etmek ve nihayetinde ev yerine nakit vermek. Yacker, “Yapıldığını gördüğüm tek yol bu’, diyor.”
Kaç tane kar amacı gütmeyen kuruluşun büyük bilet piyangoları düzenlediğini kimse bilmiyor. Kar amacı gütmeyen kuruluşlar, çekiliş yaptıklarında devlete rapor vermek zorundadır, ancak her eyaletin veri tabanında kiliseler, lise destek kulüpleri ve diğer küçük kuruluşlar tarafından yürütülen birçok mütevazı çekiliş arasında milyonlarca dolarlık çekilişler gizlidir. California Başsavcılığı, rüya evi çekilişlerinin sayısı hakkında herhangi bir veri sunmayı reddetti.
Ancak bu piyangolar, gerçek piyangolarınkine yakın rakamlar veriyor: Yerba Buena, her yıl 10 milyon dolara yakın piyango bileti satıyor. Illinois'deki bir rüya evi piyangosu 1 milyon dolarlık büyük ödül veriyor. Özel Olimpiyatlar Güney Kaliforniya, üç rüya evi çekilişinden 4,5 milyon dolar kazandı.
Ve bu çekilişlerin boyutu, kâr amacı gütmeyen kuruluşların çekilişlerinin kumarın tüm olumsuz yanlarıyla birlikte gelmesi riskini de beraberinde getiriyor.
Bir Neden İçin Kumar Oynamak
Bir sanat merkezinin milyonlarca dolarlık bir kumar operasyonu yürütmesi tuhaf görünse de, eyaletlerin kendi 40 milyon dolarlık ikramiye piyangoları dışında kumarı yasaklamasından daha tuhaf değil.
Yerba Buena'nın Dream House çekilişi gibi kâr amacı gütmeyen çekilişler, insanların ödemek istemediği nedenler için para toplamak için kumara yönelen Amerikan geleneğine uyuyor. Amerikan Bağımsızlık Savaşı başladığında, Kıta Kongresi (başarısız bir şekilde) onu 10 milyon dolarlık bir piyango ile finanse etmeye çalıştı. İlk Amerikalıların vergilendirmeye karşı çıkmaları nedeniyle, 13 koloninin tamamı gelirlerini artırmak ve kiliselerin, altyapının ve Ivy League Üniversitelerinin çoğunun inşasını finanse etmek için piyango düzenledi.
Araştırmacı ve danışman Roger Dunstan, kumarla ilgili bir araştırmasında, “piyango oynamak,” diye yazdı, “bir sivil sorumluluk haline geldi”.
Bugün Amerikalılar, devlet piyango bileti almayı iyi bir vatandaş olarak görmüyor. Ancak devlet piyangolarının ve ara sıra kumarhanenin gerekçesi, iyi işleri finanse edeceği yönündedir. Genellikle okul bütçelerini artırmanın bir yolu olarak sunulurlar.
Aynı mantıkla, devletlerin okullar ve parklar için para toplamak için sigara, eroin veya bira satışını tekeline almaları tuhaf bir gerekçedir.
Yerba Buena Sanat Merkezi tarafından düzenlenen Rüya Evi Çekilişinin ana sayfası
Ancak devlet piyangolarına en yaygın itiraz, 'yoksullardan alınan bir vergi' olduğu yönündedir. En yoksul ve en az eğitimli Amerikalılar, piyango biletlerinin çoğunu satın alarak gelirlerinin %5'ini biletlere harcarlar. Hükümetin, savunmasız kişileri avans kredilerinden ve gizli kredi kartı ücretlerinden korumasını bekliyoruz. Yine de eyalet hükümetleri, “Hayallerinize bir şans verin!” gibi sloganlarla aynı insanları cezbeden piyangolar düzenler.
Peki Yerba Buena'nın çekilişi aynı çirkin fenomene mi bağlı?
Merkezin Geliştirmeden Sorumlu Başkanı Charles Ward'a göre öyle değil. Ward, çekiliş biletleri 150$'a mal olduğundan ve aşırı satın alma belirtileri aradıklarından, yüksek gelirli insanları&8212 hedeflediklerini söylüyor.
Bilimsel olmayan San Fransiskan örneklememize dayanarak, 'halkın zihninde çekilişin [Yerba Buena için] bir bağış toplama aracı olduğu oldukça iyi yerleşmiştir' şeklindeki iddiasına şüpheyle bakıyoruz. “Rüyadaki evi kazanın!” diye bağıran ve sanatın merkezini vurgulamayan reklamlar endişe verici geliyor, özellikle de San Fransiskanlar şehir dışında fiyatlandırıldığından.
Ancak devlet piyangosu gibi düşük gelirli müşterileri çekmek için 150 dolar doğru fiyat noktası değil ve çekiliş katılımcılarının çoğunun yüksek gelirli olduğunu doğrulamak için kamuya açık belgeleri kullandık.
Kaliforniyalılar, Yerba Buena'nın Rüya Evi Çekilişi gibi çekilişleri yasallaştıran değişiklik için oy kullandığında, muhalifler, yasanın geçişinin kumar bağış toplayıcıları yürütmek için var olan sahte kâr amacı gütmeyen kuruluşların yükselmesine izin vereceğini söyledi. Ancak Yerba Buena Sanat Merkezi sahte bir hayır kurumu değil. Önde gelen bir topluluk alanını işleten ve 2015 yılında şehirden 3 milyon dolar fon alan köklü bir kâr amacı gütmeyen kuruluştur. Ve çekilişi, finansal açıdan zayıf olanlardan daha zengin müşterilere odaklanmış gibi görünüyor.
Bununla birlikte, Kaliforniya yasalarının şimdiye kadar amaçladığından çok daha fazla bağış toplama parası reklam panolarına ve nakit ödüllere harcanıyor.
Hayırsever Dolarınız
Bir hayır kurumuna bir dolar bağışlarsanız veya bir kutu Kız İzci kurabiyesi veya bir Yerba Buena çekiliş bileti alırsanız, bu paranın ne kadarının bir sivil toplum kuruluşunun amacına gitmesini bekliyorsunuz?
Kaliforniyalılar çekilişlere izin vermek için oy kullandıklarında, gelirlerin %90'ının hayır kurumlarına gitmesini bekliyorlardı. Yasal manevraların paranın çoğunu ödüllere harcamayı mümkün kılması ve Yerba Buena'nın durumunda çekilişi %60 ila %80 arasında yürütmesi bu beklentiyi ihlal ediyor.
Bu durumda hayır kurumuna çok az paranın gidip gitmediğini söylemek zor. Başsavcılar, gazeteciler ve halk, bağışlar için telefonla pazarlamacılar kiralayan ve bu paranın yalnızca %10'unu veya daha azını hayır kurumlarına veren profesyonel bağış toplayıcıları küçümsedi.
Ancak bu durumda insanlar doğrudan bağış yaptıklarını düşündükleri için yanıltılmış hissederler. Yerba Buena'nın çekilişine katılanların çoğu, 150$'lık piyango biletinin büyük bir kısmının 4 milyon dolarlık nakit ödülün maliyetine gittiğini öğrendiğinde muhtemelen şok olmayacaktı. Ve çekiliş biletlerinin maliyeti vergiden düşülebilir olmadığından, vergi mükellefleri bu bağış toplama etkinliklerini sübvanse etmemektedir.
Çoğu bağış kampanyasının önemli maliyetleri vardır. Kâr amacı gütmeyen kuruluşlar tabak başına 100 dolarlık bağış topladıklarında, bu paranın en az dörtte biri süslü bir akşam yemeği düzenlemek için harcanır. Kız İzciler kurabiye sattığında, kimse İnce Darphane yapmanın maliyetinin ne kadar olduğuna kızmaz.
California Kâr Amacı Gütmeyen Kuruluşlar Derneği'nden Nancy Berlin, "belirli bir hedef belirleme konusunda her zaman biraz temkinliyiz" diyor, "çünkü bazen para toplamasa bile bir yardım etkinliği düzenlemek için bir neden vardır" . Çünkü bağış listenizi ve topluluğunuzu oluşturur.”
Kâr amacı gütmeyen hukuk uzmanı Brian Yacker, yasal olarak, kâr amacı gütmeyen kuruluşların topladığı paranın ne kadarının programlamaya harcanması gerektiğine dair bir standart olmadığını söylüyor. Programlama giderlerinin üzerinde anlaşmaya varılmış bir tanımı bile yok ve birçok kâr amacı gütmeyen kuruluş lideri, kâr amacı gütmeyen kuruluşların “ek yükleri”: para toplama ve idari maliyetler için ne kadar para harcandığına bakma eğilimini eleştirdi.
Berlin, “bir organizasyonun zaman içindeki geçmiş performansına gerçekten bakmalısınız,” diyor. “Bu kuruluş, etkili görünen ve halktan topladığı parayı iyi bir şekilde kullanan bir şey mi yapıyor?”
Elbette, İzci Kız kurabiyeleri satmaktan veya süslü akşam yemekleri düzenlemekten farklı olarak, çekilişler kumar, tuhaf bir yasal statüye (iyi nedenleri desteklediği düşünülen durumlar dışında yasaklanmıştır) ve ahlaki statüye (ahlaki olarak yanlış olarak görülen, ama inanılmaz derecede yaygın).
Aslında, Kaliforniya Kâr Amacı Gütmeyen Kuruluşlar Derneği, kısa süre önce, spor takımlarının, gelirlerin %50'sinin nakit ödül olarak verilebileceği oyunlarda hayır amaçlı çekilişler düzenlemesine izin veren yasaya karşı çıktı. Politika direktörü Nancy Berlin ile konuştuğumuzda, Yerba Buena gibi kâr amacı gütmeyen kuruluşların çekiliş gelirlerinin %50'si değerinde nakit ödüller verdiğini bilmiyordu.
-10 çekiliş kuralının asıl nedeni—ve bu çekilişlerin yalnızca kâr amacı gütmeyen kuruluşlar için yapılması—, çünkü bunun kumar değil, desteklemek istediğiniz sivil toplum kuruluşlarını desteklemenin eğlenceli bir yolu,” diyor Berlin. “Bir kez hayır kurumlarına giden paranın çoğundan uzaklaştığınızda, bu daha çok kumar oynamaya benziyor.”
Yerba Buena'nın Rüya Evi Çekilişi'nde takdire şayan bir şey var.
Her kâr amacı gütmeyen kuruluş, bağış toplamak için çok zaman harcar ve bu konuda endişelenir ve bu, kâr amacı gütmeyen kuruluşun misyonu için harcanabilecek zamandır. Yerba Buena Sanat Merkezi yeni bir gelir akışı belirledi ve bunda başarılı oldu. Artık bireysel bağışlardan veya San Francisco şehrinden elde ettiğinden daha fazla parayı çekilişinden topluyor.
Ancak yeni bağış toplama stratejileri, araba bağışları örneğinde gösterilen bir kötüye kullanım geçmişine sahiptir.
ABD hükümeti insanları hayır kurumlarını desteklemeye teşvik etmek istediğinden, federal yasa, Amerikalıların eski kıyafetleri Goodwill'e, eski bir tekneyi oşinografi araştırmacılarına veya kullanılmış bir arabayı Meals on Wheels'a bağışlamaları halinde vergiden mahsup etmelerine izin veriyor. Ancak 1978'den itibaren, kâr amacı gütmeyen kuruluşlar, genellikle vergi avantajlarının tanıtımını yapan reklamlar yerleştirerek ve para toplamak için arabaları satarak insanlardan araba bağışlamalarını istemeye başladı.
Bu, bazı kâr amacı gütmeyen kuruluşlar için güzel bir bağış toplama stratejisi oldu, ancak strateji, yalnızca araba bağışlarıyla varlığını sürdüren milyarlarca dolarlık sahte kâr amacı gütmeyen kuruluşlar ve özel bağış toplayıcılar endüstrisi yarattı. Birçoğu, bağışlanan arabalardan kazandıkları paranın %5'inden daha azını hayır kurumlarına veriyor çünkü yöneticilerine yüksek maaşlar ödüyorlar veya tüm fonları reklamlar için kullanıyorlar.
Bağışlanan arabalardan elde edilen paranın dezavantajlı çocuklara fayda sağlayacağını düşündüren Kars 4 Çocuk jinglesini radyoda duyduysanız, örgütün aslında özel din eğitimine on milyonlarca dolar harcadığını bilmelisiniz.
Kötüye kullanımla flört eden bir rüya evi çekilişinin en iyi örneği, Naperville Rotary Charities'in House of Dreams Çekilişi'dir. 2007 yılında, Chicago Tribune'ün 160 Bilet satış parasının %10'dan azının hayır kurumlarına gittiğini bildirdi. Rotary Kulübü, gelirlerin çoğunu, çekiliş organizatörlerinden birinin oğlunun ortak sahibi olduğu bir pazarlama firması da dahil olmak üzere, çekilişi yürütmek için kiralanan reklamcılara ve şirketlere ödedi.
Rotary Kulübü çekilişi bugün de devam ediyor. Son derece reklamı yapılır ve 1 milyon dolarlık nakit ödül sunar. Yine de eski başkanlar tarafından 2014'te yazılan bir makale, örgütün tüm bağış toplayıcıları arasında son 5 yıl içinde hayır kurumlarına 300.000 dolar bağışladığıyla övünüyordu. Bu, bugün çekiliş gelirlerinin daha da azını hayır kurumlarına vermenin mümkün olduğunu gösteriyor.
İster iyi amaçlar için kullanılsın ister kötüye kullanılsın, kâr amacı gütmeyen kuruluşlar piyango düzenlemeye ilgi duymaya devam edeceklerdir. Kâr amacı gütmeyen hukuk uzmanı Brian Yacker'a çekiliş bağış toplama etkinlikleri hakkında soru sorduğumuzda, kâr amacı gütmeyen kuruluşları kumarla ilgili düzenlemelerin katı ve uyulmasının zor olduğu konusunda uyarmasına rağmen, bunların iyi bir bağış toplama aracı olduğunu düşündüğünü söyledi.
Ayrıca, kâr amacı gütmeyen kuruluşlar arasında kumarın yasallaştırılması olarak çekilişlere karşı herhangi bir ahlaki muhalefetle karşılaşmadığını söyledi.
Yacker, “gelirleri artırmanın yasal yoluysa,” diyor ki, “her şeyi kaplıyorlar”.
Bir sonraki gönderimiz, satış görevlilerinin neden size aynı e-postayı tekrar tekrar göndermeye devam ettiğini araştırıyor. Yayınladığımızda haberdar olmak için → e-posta listemize katılın .
Verilerinizi harika hikayelere dönüştürmek için Priceonomics ile çalışmak isteyen bir şirketseniz, bu konuda daha fazla bilgi edinin. Priceonomics Veri Stüdyosu.
Piyango Biletleri Amerika'nın 13 Kolonisine Fon Sağladı - TARİH
Piyangolar, şu veya bu şekilde, en eski günlerden beri yaygın bir bağış toplama ve dağıtım şekli olmuştur. Aşağıdaki, tarihinin kısa bir özetini sunar.
Sayılar Kitabı'nın 26. bölümünde, Musa'ya yapılan atıflar, onun, Ürdün Nehri'nin batısındaki araziyi ödül için kura çekerek bir piyango kullanarak ödüllendirdiğini anlattı. Kuraya göre seçim yapmak, Ürdün'ün batısındaki toprakların İsrail kabileleri arasında bölünmesiyle, en azından Kutsal Kitap zamanlarına kadar bir belirleme yapma yöntemi olmuştur (Sayılar 26:55). Süleymanın Meselleri 18:18'e göre, "Kura, çekişmelere son verir ve güçlü rakipler arasında karar verir."
Yunanistan, Hindistan, Çin, Japonya ve Roma'nın edebiyat ve geleneklerinde de pek çok şey ortaya çıktı.
Çin'deki Hun Hanedanlığı Keno'yu yarattı. Piyango parası savunma ve Çin Seddi'nin inşası için kullanıldı.
Farklı şekillerdeki çizim oyunları Sezar'a kadar uzanır. İlk kaydedilenlerden biri, bir topluluk davası için bilinen ilk halk piyangosunu yöneten ve Roma kentinde onarım çalışmaları için para toplayan Augustus Caesar'dan bahseder. Ayrıca, imparatorların akşam yemeği davetlerine kölelerden gösterişli villalara kadar çeşitli hediyeler vermeleri yaygındı, hepsi kapı çekilişi olarak ödüllendirildi.
Ancak Britannica Ansiklopedisi, şimdi bildiğimiz şekliyle piyangonun, kasabaların savunmayı güçlendirmek için para toplamaya çalıştığı 1400'lü yıllarda Fransa'ya kadar uzandığını belirtiyor.
Fransız şehri L'8217Ecluse, kasabanın surlarını güçlendirmek için para toplamak için piyango kullandı. Ödüller mal veya mal şeklinde idi.
Flaman ressamın dul eşi Jan Van Eyck, kalan tablolarını bir çekilişle elden çıkardı.
Belçika, şapeller, imarethaneler, kanallar ve liman tesisleri inşa etmek için piyango düzenliyor.
Bruges, Belçika, yoksullar için para topladı.
Portekizliler bir piyango başlattı.
Fransa Kralı I. Francis, piyangoların çalışmasına izin verdi. Tarihçiler, hızla kraliyet gelirini artırmanın önemli bir kaynağı haline gelen ilk devlet piyangosunu organize ettiğine inanıyorlar. Bunun kesin tarihi kaynaklara göre 1505 ile 1539 arasında değişmektedir.
Floransa İtalya, nakit ödüllü ilk sayı piyangosunu düzenledi. Bu, La Lotto de Firenze olarak bilinen, ödül olarak para sunan ilk belediye piyangosuydu.
Kısa bir süre sonra, Cenova ve Venedik'te de benzer çizimler yapıldı.
Kraliçe I. Elizabeth, nakit ve maddi ödüllü ilk İngiliz devlet piyangosunu kurdu ve 400.000 bilet satışa sunuldu. İngilizler “piyango ateşine” yakalandı ve fonlar ulusların liman tesislerini restore etmek için kullanıldı.
İngiltere Kralı I. James, Virginia Company'nin Amerika'yı sömürgeleştirme seferleri için 29.000 pound topladı. Virginia'daki Jamestown'un finansörü olan Virginia Company of London'a Kraliyet tarafından şirketin sömürge girişimi için para toplamak amacıyla piyango düzenlemesine izin verildi. Bu piyangolar nispeten karmaşıktı ve hatta anında kazananları içeriyordu. Ancak nihayetinde kraliyet, İngiltere'nin parasını çaldıklarına dair şikayetler nedeniyle piyangoları yasakladı. Şirket kısa bir süre sonra dağıldı.
Hollandalılar, New York'un selefi olan New Amsterdam'da yoksullar için para toplamak için bir piyango düzenlediler.
İngiliz Parlamentosu, 1 milyon sterlinlik bir krediyi elden çıkarmak için devlet piyangosunu kullanmaya başladı. Biletlerin her biri 10 sterlindi ve verilen ödüller 16 yıllık nakit rant şeklindeydi.
Hollanda, şu anda faaliyette olan en eski piyango olarak kabul edilen bir piyango oluşturdu.
Kolonilerdeki ilk piyango, askeri borçlar nedeniyle Massachusetts'te başladı.
Bu piyangonun daha kapsamlı bir açıklamasını şu adresi ziyaret ederek okuyabilirsiniz: Massachusetts Piyango
Philadelphia Piyango düzenlendi
Bir piyango, British Museum'u başlatmak için para topladı.
Lotto Mania'nın ilk vakası, istekli bilet alıcılarının açılış gününde İngiliz bilet gişelerinin kapılarını kırmasıyla bildirildi.
Louis XV, Askeri Okulun Loterie Royale'ını kurdu ve diğer tüm piyangoları yasakladı. Fonlar devletin borçlarını azaltmak için kullanıldı. Bu, Loterie Nationale'nin öncüsüydü.
George Washington, Blue Ridge Dağları boyunca bir yol inşa etmek için bir piyangoya sponsor oldu.
Taç, piyangoların kendi izni olmadan oluşmasını engellemeye çalıştı. Bağımsızlık Savaşı başladığında, Kıta Kongresi, savaşı finanse etmek için 10 milyon dolarlık bir piyangoya izin vermek için oy kullandı. Ancak piyango çok büyük olduğu ve biletler satılamadığı için terk edilmek zorunda kaldı.
İlk 'ulusal' piyango, 1776'da Kıta Kongresi tarafından Amerikan Devrimi için para toplamaya çalışmak amacıyla oluşturuldu. Bu işe yaramasa da, birçok küçük kamu piyangosu Harvard, Dartmouth, Yale, Brown, Columbia, Princeton ve William ve Mary gibi birkaç Amerikan üniversitesinin kurulmasına yardımcı oldu.
Ben Franklin, John Hancock ve George Washington, bayındırlık projeleri için belirli piyangoların önde gelen sponsorlarıydı. John Hancock sponsorluğunda bir piyango, Boston'daki Faneuil Hall'un yangından zarar gördükten sonra yeniden inşasını finanse etti. Franklin, Philadelphia'yı İngilizlere karşı savunmak için toplar için para toplamak amacıyla bir piyangoya sponsor oldu.
Bir kaynağa göre, Amerikan Devrimi'nden önce 13 koloninin her birinde yaklaşık yarım düzine saygın piyango operasyonu vardı. Kıta Kongresi, piyangoları bir Devrim Ordusunu finanse etmenin bir yolu olarak gördü ve onları İngiltere'den bağımsız hale getirmeye yardımcı oldu. İronik olarak, sömürgeciler bir piyangoyu, kolonilerin temel şikayeti olan "temsilsiz vergilendirme" olarak görmediler.
Washington'un askerlerinin erzakını ödeyen şey, 1777 tarihli Birleşik Devletler Piyangosu'ndan elde edilen gelirlerdi.
1800'lerin başında, piyangolar çok popülerdi, ancak özel vatandaşlar tarafından yapılan suistimaller (yan bahisler ve ağır bilet fiyatları) hükümetin kar elde etmesini engelledi ve piyangoları yasaklama girişimleri başladı.
Ayrıca 1800'lerin başında kumar giderek artan saldırılara maruz kaldı. Her zaman ahlaki gerekçelerle ve dini inançlarla kumara karşı çıkan bir grup vardı.
Kumara yönelik saldırı, özellikle piyangolara odaklanmıştı, çünkü hem reformcuların ahlaki duyarlılıklarına hem de ayrıcalığa karşı Jacksoncu kızgınlığa karşı saldırgan olan bir bahis biçimini temsil ediyordu. Piyango operasyonlarına verilen özel imtiyazlar bu imtiyaz biçiminin örnekleriydi. İronik olarak, Başkan Jackson, köklü bir kumarbazdı ve öyle bir sorun geçmişine sahipti ki, muhtemelen bağımlılık yapan veya zorlayıcı bir kumarbaz olarak görülmesi gerekiyor. Kumarı iyi biliniyordu, ancak bir centilmen davranışı olarak görülme eğilimindeydi, bu nedenle ticari kumarbazlar için tutulan kınama hakkını saklı tuttu.
ABD, posta yöneticilerinin piyango bileti satmasını yasakladı.
Pennsylvania , New York ve Massachusetts eyalet onaylı piyangolara son verdi
Çoğu eyalet bu tarihe kadar piyangoları yasaklamıştı.
Piyangolara İlişkin Kanun, Fransız ve Katolik din adamları da dahil olmak üzere Kanada'daki tüm piyangoları yasakladı.
Yalnızca Delaware, Missouri ve Kentucky eyalet onaylı piyangolara izin veriyordu. Bu birkaç eyaletten gelen biletler, ülke çapında posta veya kaçakçılar tarafından sevk edildi. Piyango yasağı, birçok yasadışı veya yeraltı piyangosunun yaratılmasına yol açmıştı.
Eyaletlerin çoğu zaten piyango karşıtı yasaları kabul etmişti. 1868'de Kongre, postayı piyango için kullanmanın yasa dışı olduğunu ilan etti. Yargıtay, piyangoların "insanlar üzerinde kota moral bozucu etkisi" olduğuna karar verdi.
Ama aynı zamanda 1868'de Louisiana Piyango Şirketi yetkilendirildi ve 25 yıllık bir tüzük verildi. New York'tan bir suçlu çetesi, Yasama Meclisine piyango yasasını geçirmesi ve sendikayı tek piyango sağlayıcısı olarak kurması için rüşvet verdi. Louisiana Piyangosu, şirketin gelirinin %90'ından fazlasının Louisiana dışından geldiği eyaletler arası bir girişimdi. Bu piyango, üretken bir para yapıcıydı. 25 yıllık tüzüğü yürürlükten kaldırma girişimleri, yasa koyuculara rüşvet yardımı ile yenildi.
Louisiana hariç tüm eyaletler piyangoları yasakladı.
Louisiana Piyangosu, Kongre, piyango biletlerinin eyalet sınırlarında herhangi bir yöntemle taşınmasına karşı bir yasak çıkardıktan sonra kaldırıldı.
1894'ten 1964'e kadar, Amerika Birleşik Devletleri'nde faaliyet gösteren hiçbir yasal hükümet destekli piyango yoktu. Bu yasak, bir paradoksa yol açtı: yaygın olarak oynanan, ancak her zaman yasadışı olan piyangolar. En bilinenlerinden biri 1930'da İrlanda'daki hastanelere para toplamak amacıyla başlayan İrlanda Çekilişleri'ydi. ABD'de bilet satmak veya buraya göndermek yasadışı olmasına rağmen, ülkeye kaçırıldılar. Amerika'ya katılım yüksekti, ülkenin yaklaşık yüzde 13'ü bu biletleri bir ara satın almıştı.
Piyangonun bir diğer öne çıkan şekli de yasadışı "numaralar" oyunuydu. Yasadışı olmasına rağmen, sayılar oldukça popülerdi. Bir yazar, 1960'da sayılara oynanan bahis miktarının 5 milyar dolar olduğunu iddia etti. Başka bir tahmin, sayı oyununun yalnızca Chicago'da 1970'lerin başında yılda 20 milyon dolar hasılat yaptığını ve toplam tutamağın 1,1 milyar dolar olduğunu gösteriyor.
Avustralya'daki Queensland Eyalet Piyangosu ilk olarak 20. yüzyılda başladı.
Hem İrlanda Çekilişleri başlatıldı hem de Floransa'daki La Lotto de Firenze tanıtıldı.
Vergi artışlarına karşı artan muhalefet, 20. yüzyılda devlet piyangolarının yeniden kurulmasının önde gelen faktörü oldu.
1964'te New Hampshire, bir piyangoya sponsor olan ilk eyaletti, buna "Piyango" adı verildi ve federal piyango karşıtı yasalardan kaçınmak için at yarışlarıyla ilişkilendirildi. Biletler 12 Mart 1964'te satışa çıktı.
New York takip etti ve kendi piyangosunu kurdu.
Kanada kumar oynamayı yasallaştırdı ve Eyaletlere piyango işletme yetkisi verdi. Hayırsever ve dini kuruluşların da piyango düzenlemesine izin verildi.
Manitoba & Quebec, ilk modern Kanada Piyangolarını kurdu.
Piyango bileti satışları 1964'te 5,7 milyon dolardan 1999'da 202,4 milyon doların üzerine çıkarken, New Jersey mali açıdan başarılı bir modern piyangoyu yöneten ilk eyalet oldu. 1971'de başladı ve başarılı oldu, çünkü düşük maliyetle sık eylemi vurguladı ve ödül olarak piyango gelirlerinin daha yüksek bir yüzdesini geri getirdi. Milli piyangoyu yasallaştırmaya yönelik çeşitli girişimler de oldu, ancak bunlar Kongre'den geçemedi.
Multi State Lottery, 1988 Şubat'ında The Lotto America oyunuyla başladı. 1989'da 6/54 oyun formatına değiştirildi ve 1 dolara iki oyun teklif edildi. 1992'de, önceki oyunun yerini alan ilk Powerball çizimi yapıldı.
İlk Büyük Oyun çekilişi 6 Eylül 1996'da yapıldı. 1997'de Salı çekilişi eklendi ve oyunculara nakit ödeme seçeneği verildi. Mayıs 2002'de bu çoklu devlet adını Mega Millions olarak değiştirdi.
Haber Bülteni
TRENTON (1 Kasım 2019) - New Jersey, bir Eyalet Piyangosunun kurulmasını onaylayan seçmenlerin Altın Yıldönümünü kutluyor ve New Jersey'i yalnızca yasal bir piyangoyu geçen üçüncü ABD eyaleti yapıyor. 1969 Genel Seçimlerinin bir parçası olarak, önlem, %81.5'lik şaşırtıcı bir seçmen onayı ile yürekten karşılandı ve onu New Jersey yasama tarihindeki en büyük olumlu halk tepkilerinden biri haline getirdi.
“Amaç, komşu ülkelerde ve yurtdışında yapılanlara benzer bir devlet piyangosu kurmaktı. New Hampshire ve New York Piyangoları toplulukları tarafından hızla benimsenmişti ve o sırada dünyada başka neler olup bittiği düşünüldüğünde bu şaşırtıcı değildi,” dedi New Jersey Lottery'nin Yönetici Vekili James Carey. "Amerikalı Astronot Neil Armstrong, 1969'da Ay'a ayak basan ilk insan oldu ve o yazın ilerleyen saatlerinde, Woodstock Festivali, müziği kutlayan bir hafta sonu için yaklaşık yarım milyon insanı çekti. İnsanlar değişime ve olasılığa çok açıktı.”
New Jersey Eyalet Piyangosunun onaylanması 1969'da gerçekleşti, ancak ilk piyango biletinin satılması 16 Aralık 1970'e kadar sürecekti. Takip eden aylar, düzenlemelerin oluşturulmasına, bir Piyango Direktörünün seçilmesine ve bir Piyango Komisyonunun oluşturulmasına izin verdi.
“Asıl umut, piyangonun yılda 12 milyon dolarlık bir alanda üreteceğiydi. 1969'daki seçmenlerin, New Jersey'i yaşamak, çalışmak ve bir aile kurmak için harika bir yer haline getirmeye devam ederek, Devlete katkıda bulunan gelirlerin önümüzdeki 50 yıl içinde 26 milyar doları aşacağını öngörmelerine imkan yok," diye devam etti Carey.
Bu ülkenin, okulları ve üniversiteleri finanse etmek için gelirleri artırmak için piyangoların kurulduğu orijinal 13 koloniye kadar uzanan piyangolarla uzun bir geçmişi vardır. 1823'te Kongre, Washington DC'yi güzelleştirmek için kullanılan özel bir piyangoyu onayladı. 1910'a gelindiğinde, ABD'de neredeyse tüm kumar türleri yasa dışıydı. İlk modern devlet piyangosu 1964'e kadar New Hampshire'da ortaya çıkmadı, ardından 1967'de New York'ta ikinci bir devlet piyangosu geldi.
Şu anda 45 eyalet ve Columbia Bölgesi piyango işletmektedir. Dünya çapında 200'den fazla piyango var ve New Jersey Piyangosu ABD toplam satışlarında dokuzuncu ve dünya çapındaki toplam satışlarda 23. sırada.
New Jersey Piyango hakkında
1970 yılındaki başlangıcından bu yana, Piyango Devlete 26,8 milyar dolardan fazla katkıda bulunmuştur. Beşinci en büyük gelir üreticisi olan Piyango, New Jersey için önemli bir ekonomik motordur ve öğretmenler, polis ve itfaiye personeli ve diğer kamu çalışanları için kamu çalışanı emeklilik sistemini desteklemenin yanı sıra New Jersey'deki işletmeleri ve toplulukları desteklemeye yardımcı olur. Sorumlu bir şekilde oynamaya olan bağlılığının bir işareti olarak, New Jersey Piyango, Dünya Piyango Birliği'nin Sorumlu Oyunda 4. Seviye Sertifikasyonunu aldı. Bu sertifika, sektördeki piyangolar arasında sorumlu oyunun en kapsamlı ölçüsüdür. New Jersey Piyangosu'na bu sertifika ilk olarak 2016'da verildi ve Piyango'nun görev süresinin tamamı boyunca en kapsamlı ve eksiksiz sorumlu oyun girişimlerini desteklemeye devam edecek.
19. Yüzyılın Sonları
At yarışı, özellikle Güney'de çok zenginler için pahalı bir hobiydi, ancak İç Savaş, dayandığı zenginliği yok etti. Spor, en prestijli yarış pistlerini işleten seçkin jokey kulüplerinin önderliğinde Kuzeydoğu'da geri döndü. Seyirci bir spor olarak, yarışlar varlıklı bir izleyici kitlesinin yanı sıra mücadele eden işçi sınıfı kumarbazlarını da cezbetti.
Yarış pistleri, dolandırıcılığı önlemek ve sporu dürüst tutmak için durumu yakından kontrol etti. Off-track, bahisçiler telgraf gibi iletişim sistemlerine ve çok daha geniş bir kitleyi çeken bir koşucu sistemine güveniyorlardı. Ancak, bahisçiler yarış pistinde dürüstçe belirlenen oranları ödediler. [9]Senatör William Lorimer, tarihsiz bir fotoğrafta sağdan ikinci. Cook County'nin “Sarışın Patronu” olarak bilinen, nihai yıkımından önce tramvay şefliğinden ABD senatörüne yükseldi. (Chicago Tribune tarihi fotoğraf)
Chicago'da, büyük göçmen ve göçmen işçi sınıfı mahalleleri ile hızla büyüyen diğer sanayi merkezleri gibi, kumar önemli bir sorundu ve bazı bağlamlarda bir kusurdu. Şehrin zengin şehirli seçkinleri özel kulüplere ve yakından denetlenen at yarışı pistlerine sahipti. Kumarda özgürlüğü ve bağımsızlığı keşfeden işçiler, yakından denetlenen fabrika işlerinden ayrı bir dünya keşfettiler.Erkekliğin risk alma yönünü doğrulamak için kumar oynadılar, zarlara, kart oyunlarına, politikaya ve horoz dövüşlerine yoğun bir şekilde bahis oynadılar. Daha 1850'lere gelindiğinde, yüzlerce salon, atlar üzerinde pist dışı bahisler de dahil olmak üzere kumar fırsatları sunuyordu. [10][11] Tarihçi Mark Holler, organize suçun, yoksulluk çeken beyaz olmayan topluluklardaki hırslı insanlara yukarı doğru hareketlilik sağladığını savunuyor. Yüksek gelirli, yüksek görünürlüklü lord yardımcıları ve haraççılar, kariyerlerini ve karlarını bu düşük gelirli mahallelerde inşa ettiler ve genellikle alanlarını korumak için yerel siyasete daldılar. [12] Örneğin, 1868-1888'de, Chicago linchpin, Michael C. McDonald—”The Gambler King of Clark Street”— kumar imparatorluğunu korumak ve reformcuları uzak tutmak için çok sayıda Demokrat makine politikacısını gider muhasebesinde tuttu. [13]
Daha büyük şehirlerde, yasadışı kumar ve fahişeliğin doğasında bulunan sömürü, coğrafi olarak ayrılmış kırmızı ışık bölgeleriyle sınırlıydı. Hem meşru hem de yasadışı olan işletme sahipleri, rüşvetçi polise ve politikacılara bir ruhsat masrafı kılığına girerek planlı ödemeler yapmaya zorlandı. Kayıt dışı oranlar, örneğin 1912'de Chicago'da, ucuz bir genelev için ayda 20 dolar, lüks genelevler için ayda 1000 dolar aralığında standart hale geldi. Reformist unsurlar, ayrılmış yardımcı bölgeleri hiçbir zaman kabul etmediler ve hepsinin kalıcı olarak kapatılmasını istediler. Büyük şehirlerde, nüfuzlu bir haraççılar sistemi ve kötü niyetli bir lord yardımcıları kliği, ekonomik, sosyal ve politik olarak reformcuları ve dürüst kanun uygulayıcıları uzak tutacak kadar güçlüydü. Son olarak, 1900-1910 civarında, kolluk kuvvetlerinin ve yasama desteğinin desteğiyle reformcular, yıkıcı ahlaksızlık sistemini kapatacak kadar politik olarak güçlendi ve hayatta kalanlar yeraltına gitti. [14]
Piyango Biletleri Amerika'nın 13 Kolonisine Fon Sağladı - TARİH
Devlet Piyango Komisyonu
Devlet Piyango Komisyonu, sekiz oyunu her yıl 4 milyar dolardan fazla iş getiren ve yaklaşık 1 milyar dolarlık geliri halk eğitimine ayrılan eyalet çapında bir piyangonun operasyonlarını denetler. Vali tarafından atanan ve eyalet Senatosu tarafından onaylanan beş üyeli bir komisyon, piyango yönetim ekibini ve her mali yılda amaç ve hedefler belirleyen iş planını denetler. Eyalette yaklaşık 21.000 perakendeci piyango bileti satıyor.
Piyangolar, eyaletler birleşmeden önce bile Amerika Birleşik Devletleri'nde popülerdi. 13 koloninin hepsinin gelirlerini artırmak için piyangoları vardı ve gelirler Harvard ve Yale gibi üniversitelerin kurulmasına ve kiliseler ve kütüphaneler inşa edilmesine yardımcı oldu. Kıta Kongresi tarafından yetkilendirilen 10 milyon dolarlık bir piyango, bağımsızlık savaşının ödenmesine yardımcı oldu.
Piyangolar 1800'lerin başında saldırıya uğradı. Artan dolandırıcılık örnekleri, bazılarının kabul edilemez bir kumar kusuru olarak gördüğü şeye karşı ahlaki bir coşku besledi ve 1840'a kadar çoğu eyalet onları yasakladı. Genel olarak kumar popülerliğinin ikinci dalgası, batıya doğru genişledikçe ülkeyi silip süpürdü ve İç Savaştan sonra yeniden yapılanma çabasının bir parçası olarak Güney'de bir piyango canlanması kıvılcımlandı. Ancak sarkaç tersine döndü ve 1894-1964 yılları arasında ülkede yasal hükümet ve ndash sponsorluğundaki piyangolar yoktu.
1964'te New Hampshire, bir piyangoya sponsor olan ilk eyalet oldu, bunu 1967'de New York ve 1971'de New Jersey izledi. Milli piyangodaki tüm girişimler Kongre'yi geçemedi.
California piyangoya geç kaldı. Seçmenlerin %58'i Önerme 37'yi onayladığında ve 1984 Kaliforniya Eyalet Piyango Yasası'nda ve 19 eyalette zaten kendi oyunlarını yürütüyordu.
Piyango yasası, piyango gelirlerinin en az %34'ünün halk eğitimine gitmesini gerektiriyor. Gelirlerin yaklaşık yarısı oyunculara ödül olarak iade edilir ve ilk onaylandığında idari giderler %16 ile sınırlandırılmıştır.
Scratchers&mdashtickets Kelimenin tam anlamıyla sayıları kazıdığınız yerler&mdash, piyango 3 Ekim 1985'te hizmete açıldığında sunulan ilk oyundu, ilk gün 21 milyondan fazla bilet satıldı. İlk dokuz ayında oyuncular 1,7 milyardan fazla bilet satın aldı. Scratchers'ı 14 Ekim 1986'da başlayan haftalık bir piyango oyunu izledi. 22 Haziran 2005'te California, çok eyaletli Mega Millions oyununa çok daha büyük jackpotlarla katılan 12. yargı bölgesi oldu. İlk yıl piyango bileti satışları yaklaşık 1.8 milyar dolardı ve şu anda toplamda 4 milyar doları aştı ve satışların çoğu piyangonun sekiz oyunundan ikisinden ve SuperLotto ve Scratchers'ın biletlerinden geliyor.
Nisan 2010'da, Yasama Meclisi idari giderleri %16 yerine %13 ile sınırlandırdı ve komisyona ödül ödemelerini artırma yetkisi verdi.
California Piyango Komisyonu, vali tarafından atanan ve her yıl kendi başkanını seçen beş üyeli bir kuruldur. Üyelerden en az birinin kolluk kuvvetlerinde beş yıllık deneyime sahip olması ve en az birinin yeminli mali müşavir olması gerekir. Komisyonun, piyango operasyonları hakkında Yasama Meclisine, valiye, başsavcıya, kontrolöre ve saymana üç ayda bir rapor vermesi gerekmektedir. Vali, piyangonun günlük operasyonlarını yöneten bir müdür atar.
Komisyonun Güvenlik ve Kolluk Dairesi, piyango ile ilgili hukuk ihlallerini araştırır, oyun operasyonları için güvenlik sistemleri kurar, söz konusu biletlerin sahipliğini belirler, iç güvenlik ihlallerini araştırır, piyango çalışanları, perakendeciler ve yükleniciler hakkında arka plan kontrolü yapar, diğer kolluk kuvvetleri ile iletişim kurar ve zarar verir - perakendeciler için önleme programı.
Komisyonun merkezi Sacramento'dadır, ancak Sacramento, San Francisco, Hayward, Fresno, Van Nuys, Santa Fe Springs, Santa Ana, San Bernardino ve San Diego'da yeminli ve yeminli olmayan kolluk kuvvetleri personeli ile dokuz bölge ofisine sahiptir.
Komisyon, bir dolandırıcılığın kurbanı olduklarına inanan ve dolandırıcılık veya piyangoyla ilgili diğer suçların şüphelilerinin güvenlik videolarını yayınlayan kişiler için ücretsiz bir yardım hattı işletiyor.
Piyango komisyonu, mali rapora ek olarak halka yıllık bir rapor da yayınlar.
Ödül kazananlar ganimetlerini aldıktan sonra para eğitime gidiyor. Piyango satışları 1985'te başladığından beri, halk eğitimi 24 milyar dolardan fazla aldı. Kanunen, tüm piyango gelirlerinin en az yarısı oyunculara para ödülü olarak iade edilir ve en az %34'ü okullara gider.
30 Haziran 2011 itibariyle, piyango 34.1 milyar dolarlık ödül olarak 4.3 milyar dolarlık perakendeci tazminatı 1.5 milyar dolarlık doğrudan maliyet 3 milyar dolarlık işletme gideri ödemişti.
Piyango komisyonu, oyunları yürütmek için devlet Genel Fonundan herhangi bir para almıyor, tüm işletme giderleri 2011-12 mali yılında yaklaşık 4,1 milyar dolar olan bilet satışlarından geliyor.
Bu miktarın yaklaşık 2,4 milyar doları oyunculara ödül parası olarak iade edildi, 1,2 milyar doları eğitime, 357 milyon doları oyun maliyetlerine (çoğunlukla perakendecilere) ve 174,6 milyon doları (maaşlar dahil) karşılanan işletme giderlerine harcandı. Talep edilmeyen para ödülü eğitime verilir ve nadiren yıllık gelirlerin %2'sini aşmasına rağmen, okullar piyangonun ilk 25 yılında 700 milyon dolardan fazla para topladı.
Eğitim parası şu şekilde dağıtıldı: K-12 okullarına 930.9 milyon dolar 178.6 milyon dolar toplum kolejlerine 47.8 milyon dolar California State University/California Maritime Academy'ye, 32.9 milyon dolar University California için 180 milyon dolar diğer devlet kolejleri ve üniversiteler için ve 837 milyon dolar diğer eğitim için kurumlar.
Başlangıçta, 1984 tarihli California Eyalet Piyango Yasası idari giderleri satışların %16'sı ile sınırlandırdı ve satışların %34'ünün eğitime gitmesini ve mümkün olduğunca yaklaşık %50'sinin ödül kazananlara iade edilmesini şart koşuyordu. 8 Nisan 2010'da, Yasama Meclisi, idari masrafları %13'te tutarak yasayı değiştirdi.
Piyango yasasına göre, eğitime giden fonlar mülk edinmek için kullanılamaz ve sadece eğitim amaçlıdır. Para alan kurumların parayı nasıl harcadıklarını tam olarak bildirmeleri gerekir, ancak 2006-07 eyalet Eğitim Bakanlığı anketi, %61'inin eğitmen maaşlarına ve sosyal yardımlarına, %24'ünün ise sınıf malzemelerine gittiğini belirtti.
Piyangoyu Özelleştirmek
Birleşik Krallık milli piyangosunun işletmecisi ve 2009'dan beri Kaliforniya piyango danışmanı olan Camelot Group, eyalet piyango satış ve pazarlamasını yönetmek için Kasım 2011'de bir adım attı. Daha yüksek bilet satışları ve daha büyük karlar elde edebileceğini söyleyen Camelot'un, sözleşmeyi tuzağa düşürmek için 1 milyar dolarlık bir peşin ücret teklif ettiği bildirildi.
Piyango, geçmişte gelir potansiyeline ulaşamadığı için eleştirildi. Ve devletin ekonomik sıkıntılarıyla, nakit sıkıntısı çeken okullar, bir dereceye kadar piyango satışlarından elde edilen paraya güvenmeye devam ediyor. Bağımsız Yasama Analisti Ofisine göre, 2009-2010 mali yılında, piyango tüm K&ndash12 fonlarının %1.2'sini sağladı.
Eyalet Piyango Yasası'nda 2010 yılında yapılan değişiklikler, piyango satışlarında, faturanın geçişinden önce düşüş gösteren bir artışa yol açsa da, California kişi başına bilet satışlarında hala geride kalıyor. Tarafsız Vergi Vakfı'na göre, ortalama Kaliforniyalı 2008'de piyango biletlerine 84 dolar harcarken, tüm eyaletler için kişi başına ortalama 199 dolardı. Rhode Island, kişi başına ortalama 2.275 $ ile bir numara oldu.
Bu, devletin piyangonun tamamını veya bir kısmını özelleştirmeyi ilk görüşü değil.
2007'de Vali Arnold Schwarzenegger, piyangonun özelleştirilmesini savundu. Goldman Sachs gibi Wall Street yatırım firmaları, uzun vadeli kiralamalar karşılığında devlete tek seferlik olası getiriler olarak 37 milyar dolar gibi rakamları savuruyordu. Kaliforniya'ya ek olarak, Teksas, Illinois ve Florida gibi diğer büyük eyaletlerin de anlaşmaları değerlendirdiği söyleniyor. Goldman Sachs'ın California Maliye Departmanına satış konuşması, eski eyalet saymanı ve eski ve müstakbel vali Jerry Brown'un kardeşi Kathleen Brown tarafından yapıldı.
Gerekli değerlendirmenin ardından, Schwarzenegger eski önemsiz tahvil kralını işe aldı ve teklifini gözden geçirmesi için suçlu Michael Milken'i mahkum etti; bu, California Meclis Başkanı Fabian Nunez'in desteğini alan bir hareket. Konuşmacı, &ldquoMichael Milken ve Milken Enstitüsü'nün çalışmaları için uluslararası bir itibara sahip oldukları ve Kaliforniya halkının bu projeyi gözden geçirmelerinden büyük fayda sağlayacağını belirtti.
Ancak ABD Adalet Bakanlığı, devletlerin piyangolarını şirketlerin kâr ve zararlarında asgari bir ilgiye sahip olmasına izin vermenin ötesinde özelleştiremeyeceğine karar verdiğinde bu fikir suya düştü. Birçok kişi kararın özelleştirme konuşmasını sonlandırabileceğini düşünse de, Illinois bir yıl içinde Northstar Lottery Group ile piyango yönetimini devralmak için 5 yıllık 4.8 milyar dolarlık bir sözleşme imzaladı.
Camelot'un önerisi, Illinois anlaşması gibi, izin verilebilir olarak kabul edilir, çünkü mülkiyet veya kiralama değil, bir yönetim sözleşmesi etrafında döner.
Bazı Devletler Piyangolarını Kiralamayı Düşünüyor (Nelson D. Schwartz ve Ron Nixon, New York Times)
Çevrimiçi Piyango
Federal yetkililer, 2011'de tartışmalı 5 yıllık bir yasayı ve çevrimiçi poker şirketlerini kapatmak, sahiplerini tutuklamak ve oyun endüstrisine bir ürpertiden fazlasını göndermek için Yasadışı İnternet Kumarını Yürütme Yasası'nı kullanarak yasa dışı çevrimiçi kumarı çökertti.
&ldquoBu sismik. Mevzuat konularını kapsayan bir yayın olan Gambling Compliance'ın editörü James Kilsby, bunun bir oyun değiştirici olduğunu söyledi. Federal hükümetin bu hareketi, internet kumarı üzerindeki yasal kısıtlamaları güçlendirdi ve bunu kendileri onaylamayan eyaletlere ulaşmasını yasakladı. Yasal çevrimiçi kumarın eyaletlere kaymasıyla birlikte, piyango sahipleri birkaç ay sonrasına kadar nefeslerini tutarak izlediler. ABD Adalet Bakanlığı piyango biletlerinin online satışına izin veren yasal bir görüş yayınladı. Görüş, 1961 tarihli Tel Yasası'nın yalnızca spor bahisleri için geçerli olduğunu ve eyaletlerin piyangoyu internete koymakta özgür olduğunu söyledi.
"Kaliforniya'da piyango satışları için büyük bir potansiyel kanal açıyor," dedi California piyango Direktörü Robert O&rsquoNeill, devletin karşı karşıya olduğu ana sorunun çevrimiçi bilet satışlarının güvenliği olduğunu da sözlerine ekledi. Devlet ayrıca yolun aşağısındaki diğer çevrimiçi kumar türlerine de bakacağını söyledi.
Piyango Karşı Borçlanma
Kaliforniyalılar 1984'te sandıkta piyangoyu onayladıklarında, yasa, faydaları kimin alacağı konusunda kesindi: gelirlerin %50'si ödül olarak dağıtılacak, %34'ü halk eğitimine gidecek ve %16'sı işletme giderleri için ödeme yapacaktı.
Bu nedenle, Vali Arnold Schwarzenegger 2008'de bütçeyi dengelemeye yardımcı olmak için gelecekteki piyango kazançlarına karşı 15 milyar dolar borç almayı teklif ettiğinde, sert bir direnişle karşılaştı. Milletvekilleri bunu bir hile olarak kınadı ve bir anketçi olan Independent Lottery Research (ILR), seçmenlerin kişisel piyangoyu düşündükleri konusunda duygusal olduklarını ve konuyla ilgili seks kadar fikir vermeye istekli olduklarını söyledi. ILR Direktörü Michael Jones, &ldquoHerkes, devlet piyangosunda bir miktar mülkiyet sahibi olduğunu düşünüyor,&rdquo dedi.
Kaliforniya Kamu Politikası Enstitüsü Başkanı Mark Baldassare, alternatifin daha yüksek vergiler olabileceği durumlarda bile, &ldquoOnu etrafta dolaşmak ve başka amaçlar için kullanmak için para olarak görmüyorlar,&rdquo dedi. Vali Schwarzenegger aksini düşündü. Schwarzenegger, &ldquoBunun egzotik olduğunu söyleyenler var, bu bir hile,&rdquo dedi. &ldquoBunda hileli veya egzotik bir şey yok. . . . Gidilecek yön bu, çünkü vergileri artırmak istemiyoruz.&rdquo
Schwarzenegger'in planı, okullar için yılda yaklaşık 1,2 milyar dolar kâr eden ve yılda yaklaşık %4 artan piyangonun satışlarının ve karlarının beş ila 10 yıl içinde ikiye katlanacağını varsayıyordu, ancak bağımsız Yasama Analisti Ofisi, valinin "elde edilemez varsayımlar" yaptığını söyledi. piyangonun kârını artırma yeteneği.&rdquo
Gelecekteki piyango karlarına karşılık 5 milyar dolarlık borçlanmaya izin veren 1C Önermesi, Yasama Meclisi tarafından Mayıs 2009 oylamasına sunuldu ve oyların yalnızca %36'sını alarak yenildi.
GTECH Corp., 1986'dan beri California piyangosunun birincil satıcısı olmuştur. Ancak eyaletteki baskın konumu her zaman güvenli olmamıştır.
Vali Pete Wilson Ocak 1991'de göreve başladıktan kısa bir süre sonra, o zamanlar hızla büyüyen bir Rhode Island bilgisayar şirketi olan GTECH, halkla ilişkiler uzmanları Spencer/Roberts'i işe aldı. Şirket de, daha önce Vali Wilson'ın genelkurmay başkan yardımcısı olan Marty Wilson'ı işe aldı. Başka bir GTECH lobicisi, göreve ilk geldiğinde valinin geçiş ekibinin eski danışmanı olan Joseph Rodota'yı işe aldı. Rodota'nın projelerinden biri, çocuk nafakası ödemelerinde kusurlu olan ikramiye kazananları üzerindeki kısıtlamaların hafifletilmesi için dava açmaktı.
GTECH'in ilk sözleşmesi sona eriyordu ve Vali George Deukmejian ve GTECH eleştirmeni tarafından görevden alınan piyango Direktörü Chon Gutierrez açık, rekabetçi bir ihale süreci için bastırıyordu, ancak Eylül ayına kadar yerini Sharon Sharp aldı. Artık bir GTECH lobicisi olan Rodota, onun seçiminde etkili olmuştu.
Kasım 1991'de eyalet Senatörü Alan Robbins, GTECH lobicisi Clayton R. Jackson'dan rüşvet aldığını itiraf etti ve yolsuzluk suçlamalarını kabul edip koltuğundan istifa edeceğini açıkladı. GTECH doğrudan karışmadı, ancak Vali Wilson'ın genelkurmay başkanı Bob White, çeşitli Wilson sırdaşlarını GTECH için lobi yapmamaları konusunda uyardı.
Rodota ve Marty Wilson, GTECH'in lobicileriyle bağlarını kopardılar, ancak bir yıl sonra Vali Wilson'ın bir başka eski yardımcısı olan atama sekreteri Terrance Flannigan (Eylül 1991'de istifa etti) kardeşiyle birlikte bir lobi şirketi kurdu ve GTECH'i temsil etmek üzere kaydoldu. Flannigan, Sharp'ın piyango direktörü olarak işe alınmasında da rol oynamıştı.
Ardından Rodota, GTECH'in rakiplerinin şirketin teklifini desteklemek için yapılandırıldığını söylediği devletle 400 milyon dolarlık bir sözleşme imzalamadan hemen önce Vali Wilson'ın Kabine sekreteri olarak hükümete geri döndü. İhale kararını incelemek için bir görev gücü atandı, ancak bu arada Direktör Sharp, şirkete 23 milyon dolarlık teklifsiz bir sözleşme daha verilmesini önerdi. Piyango komisyonu, iki piyango görevlisinin başka bir şirketi teklif vermekten caydırdığı haberinin yayılmasından sonra teklifi durdurdu ve ihaleyi açtı.
Ekim 1993'te, lobici Jackson'ın yolsuzluk davası sırasında, onun Yönetmen Gutierrez'in serbest bırakılmasına sevindiği ve Sharp'tan "kızım" diye bahseden bir ses kaydı çalındı.
Sharp üç hafta sonra istifa etti.
Üç yıl sonra, Fortune dergisi tarafından yapılan bir piyango araştırması, GTECH'in piyango endüstrisi lideri olduğunu ve oyunların "modern, verimli ve son derece kazançlı olmasına yardımcı olduğunu" kabul etti. Dergi ayrıca şirkete başka bir ayrım daha yaptı:
&ldquoRare, Gtech kadar bayağı kalitesiz davranış iddialarıyla karşılaşan şirkettir. En yakın zamanda, bu Ekim ayı başlarında, Newark, New Jersey'deki federal bir mahkeme salonunda, şirketin eski ulusal satış müdürü 49 yaşındaki J. David Smith, eyalet düzeyinde şişirilmiş ödemeler kullanarak bir komisyon planı düzenlemekten suçlu bulundu. siyasi danışmanlar. Mahkumiyet, skandalın kokusu her adımını takip ediyor gibi görünse bile, Gtech'i neredeyse tek başına mevcut konumuna getiren bir adamı düşürdü.&rdquo
Kayırma Endişeleri Sıcak Koltuğa Geçiyor (Daniel M. Weintraub ve Virginia Ellis, Los Angeles Times)
Piyango Tahvilleri
Vali Arnold Schwarzenegger, 2007'de piyangonun özelleştirilmesini önerdiğinde, eyalet Saymanı Bill Lockyer, California'nın sadece piyango gelirleriyle desteklenen tahvil ihraç ederek daha fazla para kazanabileceğini gösteren bir analiz hazırladı. Okul ve üniversite binaları gibi sermaye projeleri için kullanılacak olan bu tahviller, gelecekteki piyango satışlarıyla desteklenecekti. Piyango devlet mülkiyeti ve yönetimi altında kalacaktı.
Bazılarına göre bir dezavantajı, fonların eğitimin yanı sıra sağlık hizmetlerinin finansmanı veya devlet borcunu emekliye ayırma dahil olmak üzere başka amaçlar için kullanılabilmesidir; bu, bunu gerçekten bir vergi artışı olarak adlandırmadan ince bir vergi artışı olarak görebilecek bazıları için aforoz olabilir. .
Oregon, Florida ve Batı Virginia piyango bonoları çıkarsa da, Kaliforniya'daki seçmenler 2009'da, gelecekteki piyango karlarına karşı 5 milyar dolar borçlanmaya izin veren 1C Önermesine karşı %64-36 oranında ezici bir çoğunlukla oy verdiklerinde bu fikre pek hevesli değildi.
California Piyango Tartışması (Rich Saskal, The Bond Buyer tarafından)
California Piyangosu Reformu Üzerine İlk İnceleme (Kevin Klowden ve Anusuya Chatterjee, Anita Charuword ve Benjamin Yeo, Milken Enstitüsü ile birlikte) (pdf)
California, 2005'ten beri piyango oyuncularının birden fazla eyalete yayılan ve daha büyük ikramiyeler üreten bir oyuna katılmasını sağlayan Mega Millions konsorsiyumunun bir üyesidir. 2009 yılına kadar bir devlet çok devletli bir oyuna katılmak isterse, Mega Millions ve rakibi Power Ball arasında seçim yapmak zorundaydı. Her iki oyun da 300 milyon dolardan fazla ikramiye üretti, ancak Mega Millions 390 milyon dolarlık rekora sahip.
Her oyunun geniş ve ateşli bir hayran kitlesi var ve Ocak 2010'da iki oyun operatörü arasında yapılan bir anlaşma, eyaletlerin her ikisine de kaydolmasına izin verdi. Birçok eyalet yaptı, ancak California değil. Ancak Ağustos 2011'de piyango sözcüsü Elias Dominguez, devletin Powerball'u eklemeyi düşündüğünü söyledi. California, Powerball sunmayan tek Mega Millions eyaletidir ve Florida, Mega Millions sunmayan tek Powerball eyaletidir.
Neden Piyangolar?
Hükümet onaylı piyangolar Amerika Birleşik Devletleri'nde sömürge zamanlarından beri var olmasına ve popülaritelerinin artıp azalmasına rağmen, bunlara sahip olmanın bilgeliği konusundaki tartışmalar hiç bitmedi.
İyi bir fikir? Emin ol
Pek çok insan kumar oynamayı sever ve hatta kumarı en iyi kaçınılması gereken bir kusur olarak görenler bile genellikle piyangoların en az bulunabilecek kadar iyi huylu bir kumar türü olduğunu kabul ederler. Bir piyango kurmak için oy kullanma fırsatı verildiğinde, eyalet seçmenleri kaçınılmaz olarak evet oyu verir. Piyangolar, vergi yerine bir kamu yararı sağlarken, Amerikan Rüyası zenginlik ve refah için bir kısayol sunan sosyal ve kültürel bir olgudur.
Bazı piyango destekçileri, gangsterler tarafından yürütülen rezil sayı oyunları gibi yasadışı kumar biçimlerini alt ettiklerini iddia ediyorlar. Diğerleri, kumar dürtülerini bir Scratcher satın alarak kullananların, yasadışı çevrimiçi poker oynarken ipotek parasını riske atma olasılığının daha düşük olduğunu iddia ediyor.
Piyangolar devlet için tartışılmaz bir para kaynağıdır. California, piyango satışlarının bir sonucu olarak eğitime yılda 1 milyar dolar (piyango gelirlerinin üçte birinden fazlası) akıtıyor ve potansiyel faydaları daha da yüksek. Piyango bileti satışlarından elde edilen gelirin yarısı, oyunculara para ödülü şeklinde iade edilir.
Genellikle arkadaşlar ve diğer çalışanlar tarafından paylaşılan, onu şöhret ve servet vaat eden sosyal bir fırsat olarak gören ucuz eğlencedir. Kazanma ihtimalleri düşük olsa da, oyuncular yine de fantezilerini zararsız bir şekilde şımartmayı başarır.
Modern piyangolar çoğunlukla skandalsızdır ve hükümet ve özel teşebbüsün daha iyi bir amaç için ortak bir davaya katılmaları için fırsatlar sunar. İnsan davranışını kötülemeden kabul ederek toplumdan bir ikiyüzlülük katmanını kaldırırlar.
Zarar yok, faul yok, tartışma yok.
Kumar bir Mengenedir, Erdem değil
Özgürlük adına toplumsal bir davranışa müsamaha göstermekle, devletin reklam panolarında ve televizyon reklamlarında bunu tanıtmasını sağlamak arasında fark vardır.
Hükümetin, sırf yapılacak doğru şey olduğu için vatandaşlarından eğitimi uygun şekilde finanse etmelerini isteyebileceği ve bunun yerine, bu yükümlülükleri yerine getirmek için onlara bir ahlaksızlık yaparak zengin olmak için olası bir fırsatla rüşvet verdiği bir toplum hakkında ne diyor? Bu, devletin kamu refahını koruması için tuhaf bir yoldur.
Piyangonun destekçileri genellikle sistemin bir faydası olarak eğitim gibi özel amaçlar için fon ayrılmasına işaret ederler. Ancak bu tahsisat, lehtar için mutlaka daha fazla parayla sonuçlanmaz. Devletler, aradaki farkı kapatmak için piyango parası olduğunda, özel harcamalar için genel fondan ayırdıkları para miktarını azaltabilir ve yapabilirler. En iyi ihtimalle, yasa koyucular arasında piyangoların popülerliğini açıklayabilecek olan, yasa koyucuların kullanabileceği isteğe bağlı fon miktarını artırır.
Piyangolar, aslında, gerileyen vergilendirme biçimleridir, çünkü düşük gelirli insanlar, servetlerinin daha yüksek bir yüzdesini onlara fon olarak öderler. Duke Üniversitesi'nde 1999'da yapılan bir araştırma, oyuncuların en üst %20'sinin (1.619 dolar veya daha fazlasını harcayan) aksiyonun %82'sini oluşturduğunu ve “ siyahlar, lise terkleri ve en düşük gelirli kategorideki kişilerin ağırlıklı olarak oyuncu olduğunu buldu. piyango oyuncularının ilk yüzde 20'sinde olanlar arasında aşırı temsil ediliyor.&rdquo
Bir eyalette kurulduktan sonra, piyangolar, baştan çıkarıcı gelişi olan çeşitli oyunlar sunarak çekiciliğini her zaman genişletir. California, tek bir kazanana 300 milyon dolardan fazla olası bir getirisi olan biri de dahil olmak üzere sekiz farklı oyun sunuyor.
Piyango karşıtları, kumarın, hatta en iyi huylu biçimlerinin bile bağımlılık yaptığını ve istenmeyen sonuçlara yol açtığını savunuyorlar. Bağımlılık konusunda bazı uzmanlar, piyangoları, sonuçları neredeyse çok iyi huylu olan diğer kumar biçimlerine açılan kapılar olarak görüyor. Ve hayatın erken dönemlerinde açılan bir kapıdır. 1999 Gallup anketi, 13-17 yaşlarındaki gençlerin %15'inin bir önceki yıl piyango bileti satın aldığını ortaya koydu. O yıl Massachusetts'te yapılan bir anket, yedinci sınıf öğrencilerinin %47'sinin piyango oynadığını ve sonraki çalışmalarda da benzer sonuçlar bulmuştur.
Grup olarak piyango bileti almak iş yerinde bağlayıcı bir faaliyet olabileceği gibi, bölücü ve stresli de olabilir. Şu veya bu nedenle oyunu oynamamayı seçen kişiler, kazanan bir bilet olmasa bile, iş arkadaşları arasında fiilen dışlanmışlardır. Kazanan bir biletle, oynamamayı seçenler muhtemelen mutlu olacaklardır.
Milli Piyangolar Kaldırılmalı mı? (Uluslararası Münazara Eğitimi Derneği Alastair Endersby tarafından)
Yüzyılın Başında Devlet Piyangoları (Charles T. Clotfelter, Philip J. Cook, Julie A. Edell ve Marian Moore, Duke Üniversitesi) (pdf)
Linh Nguyen, 2010-2011 (oyunculuk)
Joan M. Borucki, 2006-2010
Chon Gutierrez, 2004-2005
Anthony Molica, 2003-2004
Joan Wilson, 2000-2003
Eugene Balon, 1998-1999
William Popejoy, 1997-1998
Maryanne Gillard, 1996-1997
Adelbert Pierce, 1993-1996
Sharon Keskin, 1991-1993. Sharp, piyango sözleşmelerini işleyen bir şirket olan GTECH Corp. ile yaptığı anlaşmalar üzerine çıkan bir tartışma sırasında istifa etti. Şirket daha sonra 400 milyon dolarlık bir sözleşme için tek teklif sahibi olduktan sonra kayırmacılıkla suçlandı, daha sonra 23 milyon dolarlık teklifsiz bir sözleşme verildi. Sharp, Illinois piyangosunda çalışırken aynı şirketle ilgili benzer bir tartışmaya karışmıştı. Bir GTECH lobicisinin kendisinden "kızım" diye bahseden bir ses kasetinin ceza davasında oynatılmasından iki hafta sonra California'daki görevinden istifa etti.
Fransız İttifakı, Amerikan Bağımsızlığının kazanılmasına nasıl yardımcı oldu?
Fransız dışişleri bakanlığı Büyük Britanya ile “bir sonraki” savaşı planlamaya ve hazırlamaya başlamadan önce, 1763 Paris Antlaşması'nın mürekkebi zar zor kurumuştu. Bir ulus olarak Fransa, kendisini Kanada'dan vazgeçmeye zorlayan ve Avrupa'daki güç dengesini altüst eden Yedi Yıl Savaşı sırasında aldığı küçük düşürücü yenilginin intikamını almaya kararlıydı. Daha 1767 gibi erken bir tarihte Fransa, Büyük Britanya ile Kuzey Amerika kolonileri arasındaki büyüyen çatışmayı büyük bir ilgiyle takip etmeye başladı, hatta sömürgecilerin İngilizlerin rızaları olmadan vergi alma girişimlerine karşı direnişlerinin ne kadar ciddi olduğunu keşfetmek için Amerika'ya ajanlar gönderdi.
1774'te Vatanseverlik davasının destekçileri yardım istemek için Fransız yetkililere başvurdu, ancak Fransa Dışişleri Bakanı Comte de Vergennes, müdahil olmak için çok erken olduğuna karar verdi. Krizin çözülebileceğinden veya açık müdahalenin Fransa'nın henüz hazır olmadığı bir savaşa yol açacağından korktu ve bunun yerine “dikkatli bekleme” politikasını benimsedi. Ancak 1775'te Kıta Kongresi ile görüşmek üzere Philadelphia'ya gizli bir ajan gönderdi. Fransa'nın Amerikalı isyancılara açıkça yardım etmesi için iki gerekli koşul vardı: Birincisi bağımsızlıklarını ilan etmeleri, ikincisi de kendilerini İngiliz ordusuna karşı savunabilecek kapasitede olduklarını göstermeleri gerekiyordu. Bu koşullar sağlanana kadar, Vergennes resmi olarak tarafsız kalmaya karar verdi, ancak 1776'nın başlarında, Amerikalılara gizlice askeri malzeme ve mali yardım göndermeye başladı.
1776 sonbaharında, hayali bir ticaret firması isyancılara yaklaşık 300.000 pound barut, 30.000 tüfek, 3.000 çadır, 200'den fazla topçu silahı ve 30.000 asker için giysi tedarik etmiş ve onlara göndermişti. Aralık 1776'da Paris'te Benjamin Franklin liderliğindeki üç Amerikan ajanı, Amerika Birleşik Devletleri ve Fransa arasında resmi bir ittifak önerdi. Fransızlar, kısmen savaş hazırlıkları, özellikle de Fransız donanmasını güçlendirme çabaları henüz tamamlanmadığı için, çatışmaya açıkça girmek konusunda hâlâ tereddütlüydü.
Marquis de Lafayette gibi bazı idealist Fransız aristokratları, ülkelerinin savaşa girmesini bekleyemeyecek kadar sabırsızdı. 1777'de Lafayette ve Fransa'dan pek çok kişi George Washington'un Kıta Ordusunda gönüllü asker olarak Amerika'ya geldi. Yıl sonunda, Ekim ayında New York, Saratoga'da İngiliz General Burgoyne'a karşı alınan çarpıcı Amerikan zaferinin haberi Paris'e ulaştı. Her iki koşulu da karşılandığında, Vergennes Amerikan komisyon üyeleriyle bir ittifak anlaşması müzakere etmeye başladı. 6 Şubat 1778'de Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri bir "İttifak Antlaşması" ile bir başka "Dostluk ve Ticaret Antlaşması" imzaladılar. Fransa'nın Büyük Britanya'ya karşı savaş ilanı her şeyi değiştirdi. İngilizler artık sadece bir isyanı bastırma girişimi değil, dünya çapında bir savaşa dahil oldular. Kralın bakanları artık daha savunmacı bir askeri strateji benimsemek zorundaydılar ve ayrıca askeri kaynaklarını ve donanmasını çok daha geniş bir operasyon alanına yaymak zorunda kaldılar.
1781 dolaylarında Yorktown Kuşatması'nın Fransız tasviri, bilinmeyen sanatçı.
Kıta Kongresi ve generalleri tarafından tasarlanan büyük strateji, karada ve denizde mevcut İngiliz üstünlüğünü etkisiz hale getirmek ve böylece Amerika'daki Kral George'un kuvvetlerini kesin olarak yenmek için Fransız silahlı kuvvetlerini, özellikle Fransız donanmasını kullanmaktı. Temmuz 1778'de Amerika'ya ulaşan ilk doğrudan Fransız askeri desteği, Comte d'Estaing komutasındaki 4.000 asker ve 16 gemiden oluşan bir sefer gücüydü. Bununla birlikte, ortak bir Amerikan-Fransız askeri operasyonunu başlatma girişimi başarısızlıkla sonuçlandı.
Fransız gemileri, İngiliz işgali altındaki New York'a yapılacak bir saldırıya katılamadılar çünkü limana girişi kapatan bir kum setini geçemediler. Bir sonraki plan, Fransızların bir Amerikan kara kuvvetine deniz desteği sağlamasıyla Newport, Rhode Island'daki İngiliz birliklerine bir saldırı çağrısında bulundu. Ne yazık ki, zayıf iletişim ve koordinasyon eksikliği bir kez daha başarısızlığa yol açtı. Amerikalılar başarısız saldırı için Fransızları suçladı ve d'Estaing ve filosu onarım için Boston'a döndüğünde, Fransız karşıtı duygu o kadar büyüktü ki, bir isyan sırasında bir Fransız subayı öldürüldü. Bu başarısızlıklar kısmen yeni müttefikler arasındaki kültürel farklılıklardan kaynaklanıyordu. D'Estaing ve aristokrat subayları, Amerika'da karşılaştıkları yurttaş askerlerini küçümsediler ve onlara aşağılık muamelesi yaptılar.
İngilizler şimdi operasyonlarının ana tiyatrosunu güney eyaletlerine kaydırıyorlardı ve Aralık 1778'de Georgia, Savannah'ı ele geçirdiler. Eylül 1779'da Amiral d'Estaing Batı Hint Adaları'ndan Kuzey Amerika'ya döndü ve bu sefer Savannah'ı İngilizlerden geri almak için Amerikalılarla ortak bir askeri operasyon için ikinci bir girişimde bulundu. Bir kez daha kampanya başarısız oldu. Müttefik ordu, güçlü İngiliz tahkimatlarına saldırdı, ancak ağır kayıplarla geri püskürtüldü. Amerikalılar kuşatmaya devam etmek istediler, ancak d'Estaing, Fransa'ya dönme emri altında olduğu için reddetti. Bu başarısızlıkların bir sonucu olarak, birçok Amerikalı Fransız ittifakı hakkında hayal kırıklığına uğradı ve hatta bazıları Fransızların niyetlerinden şüphelenmeye başladı. Fransızlara karşı artan kötü niyet, yalnızca Fransa'dan gelmeye devam eden para ve malzemelerle dengelendi.
1780 yılı, belki de Amerikan bağımsızlık mücadelesinin en düşük noktasıydı. İngilizler New York'ta güvenli bir şekilde kazıldılar, kısa bir kuşatmadan sonra Mayıs ayında Charleston, Güney Carolina'yı ele geçirdiler ve Carolinas'ı ele geçirmenin eşiğindeydiler. Tek cesaret verici gelişme, Temmuz ayında Comte de Rochambeau komutasındaki başka bir Fransız seferi gücünün gelmesiydi. Bununla birlikte, aylarca, Rochambeau'nun küçük filosu ve 5.500 iyi donanımlı askeri, İngiliz donanması tarafından ablukaya alınan Rhode Island'da izole edildi. Amiral d'Estaing'in aksine General Rochambeau, Amerikalı müttefikleriyle iyi ilişkiler geliştirmek için büyük çaba sarf etti ve George Washington'a eşiti olarak davrandı. 1781 baharında General Washington ile görüştükten sonra, Rochambeau ve dört alayı, White Plains, New York yakınlarındaki Kıta Ordusu'na katılmak için karaya yürüdü. Son teknoloji kuşatma toplarına sahip küçük filosu Rhode Island'da kaldı.
Washington'un ilk planı, İngilizleri New York City ve çevresinden çıkarmaya zorlamak için birleşik Amerikan ve Fransız güçlerini kullanmaktı. Bununla birlikte, 14 Ağustos 1781'de Rochambeau, Amiral de Grasse ve büyük bir Fransız filosunun yanı sıra bazı ek Fransız piyadelerinin yakında Chesapeake Körfezi'ne varacağını öğrendiğinde durum çarpıcı bir şekilde değişti. De Grasse, bölgedeki bir askeri harekatı desteklemeye hazırdı, ancak New York kadar kuzeye gitmeye istekli değildi ve Ekim ortasına kadar Batı Hint Adaları'na dönmesi gerektiği konusunda uyardı. Bu haber, Amerikan Devrimi'nin nihai ve belirleyici askeri kampanyası için zemin hazırlayacaktı.
1781'in başlarında, savaş sonunda Virginia'ya gelmişti. İlk olarak, hain Benedict Arnold'un komutasındaki işgalci bir güç, devletin doğu kesiminin çoğunu ele geçirerek değerli tütün stoklarını ve yüklerini yok etti. Vali Thomas Jefferson'ın dehşetine rağmen, devletin milis birimleri, savunma için uygun olan tek adamlar, profesyonel İngiliz askerlerine karşı koyamadılar. Eyaletin kötü durumu, yaz aylarında İngiliz General Cornwallis'in Carolinas'ı boyun eğdirme konusundaki başarısız girişimini terk etmesi ve bunun yerine zaten Virginia'da bulunan İngiliz kuvvetlerine katılmaya karar vermesiyle derinleşti. Şu anda yaklaşık 7.000 kişilik bir orduyla General Cornwallis, Virginia'nın savaş çabalarına yaptığı önemli katkıları sona erdirmeyi amaçlayan geniş kapsamlı bir ekonomik ve askeri yıkım kampanyası başlattı. Washington, Marquis de Lafayette'i birkaç Kıta birliği ile Virginia'ya göndermiş olsa da, İngilizlerin eyalette saldırıya geçmesini, Richmond'un başkentini yakmasını ve Charlottesville'deki yasama meclisini neredeyse ele geçirmesini engelleyemedi. Ağustos ayı başlarında Cornwallis, takviye beklentisiyle Yorktown'da müstahkem bir üs kurmaya başladı.
1777'den 1781'e kadar Amerikan Kıta Ordusu'nda görev yapan Marquis de Lafayette'e ait bir çift tabanca, Yorktown'daki Amerikan Devrim Müzesi'nde sergileniyor.
Bay ve Bayan Leslie O. Lynch, Jr.'ın izniyle
De Grasse ve filosunun yakında geleceğini öğrenen Rochambeau, Washington'u New York'a saldırma planından vazgeçmeye ikna etti. Bunun yerine, Rochambeau ve Washington güçlerini birleştirecek ve Cornwallis ve ordusunu tuzağa düşürmek için hızla Virginia'ya yürüyeceklerdi. Bu sefer “büyük strateji” işe yaradı. 29 Ağustos 1781'de, müttefik ordunun New York'tan ayrılmasından on gün sonra, Amiral de Grasse Chesapeake Körfezi'ne geldi. Bu haberden haberdar olan İngilizler, New York'tan 5 Eylül'de Virginia burunlarından gelen bir filo gönderdi. Fransız ve İngiliz filoları birkaç gün savaştı ve sonuç kararsız olmasına rağmen, İngiliz komutan Amiral Graves onarım için New York'a dönmeye karar verdi.
Cornwallis artık kapana kısılmıştı. Deniz desteği olmadan ne kaçabilir, ne ikmal edilebilir ne de takviye edilebilirdi. Bire iki sayıca üstündü, 9 Ekim'e kadar müttefik ordusu tarafından kuşatıldı ve ağır kuşatma topunun yoğun bombardımanı altındaydı. On günlük yoğun, yıkıcı topçu ateşi ve yiyecek sıkıntısından sonra, 19 Ekim 1781'de ordusunu teslim etmek zorunda kaldı. Büyük Britanya'nın Amerikan bağımsızlığını resmen tanımasından ve ABD ile barış görüşmelerinden iki yıl önce olmasına rağmen, halk, İngiltere'deki tutum savaşa karşı döndü ve Yorktown kampanyası Devrim'in son büyük askeri savaşıydı.
Fransa'nın doğrudan ve dolaylı yardımı olmadan, Amerikalıların bağımsızlık savaşını kazanabilecekleri şüphelidir. 1776'dan 1783'e kadar Fransa, Birleşik Devletler'e nakit ve kredi olarak milyonlarca livre sağladı. Fransa da savaşa 63 savaş gemisi, 22.000 denizci ve 12.000 asker adadı ve bu kuvvetler sonuç olarak nispeten ağır kayıplar verdi. Savaş sırasında ortaya çıkan Fransız ulusal borcu, Fransa'nın 1780'lerin sonlarında yaşadığı mali krize katkıda bulundu ve bu, Fransız Devrimi'ni getiren faktörlerden biriydi. Sonunda, Fransız halkı Amerika'nın bağımsızlığını kazanmasına yardım etmek için yüksek bir bedel ödedi.
ABD'deki çevrimiçi kumarhaneler
Yalnızca iki eyalet yasal olarak lisanslı ve düzenlenmiş çevrimiçi kumarhanelere sahiptir: New Jersey ve Delaware. New Jersey'de şu anda Borgata, Caesar's Interactive Entertainment—Bally's, Caesar's Interactive Entertainment—Boardwalk Regency, Golden Nugget, Tropicana, Trump Plaza ve Trump Taj Mahal dahil olmak üzere yedi lisanslı çevrimiçi kumarhane sağlayıcısı bulunmaktadır.
Delaware'in çevrimiçi kumarhane pazarı, devlet piyangosu tarafından yönetilir ve Scientific Gaming ile 888 Holdings ortaklığı tarafından sağlanır. Her iki eyalette de oyuncuların katılmak için 21 yaşında veya daha büyük olması gerekir ve siteler ve düzenleyiciler, eyalet dışı sakinlerin çevrimiçi kumarhane hizmetlerine erişememesini sağlamak için coğrafi konum teknolojisini kullanır. Bu, DOJ'nin çevrimiçi kumarhane pazarlarının lisanslı oldukları eyaletlerde bağımsız olması gerektiğini söyleyen Tel Yasası yorumuyla uyumludur.
1 Bir Kalpazan Kopyalamaya Çalıştı (Ve Başarısız Oldu) Körfez Mezmur Kitabı
Körfez Mezmur Kitabı aslında Cambridge Press'in ilk yayınıydı. Cambridge Press'in ne zaman açıldığını tam olarak bilmesek de, Elizabeth ve Daye'in 1639 Şubat'ında veya Mart'ta "The Freeman's Oath" adlı bir geniş sayfa (büyük bir sayfa) hazırladıklarını biliyoruz. Daye, 20 yaşın üzerindeki erkeklerin yaptığı bu yemini bastı. bir postere benzeyen kağıt üzerinde Massachusetts Körfezi'nin yasal vatandaşları oldular. Cambridge Press, yeminin 50 kopyasını yayınladı, ancak hiçbiri hayatta kalmadı.
1985'te, kalpazan Mark Hofmann, &ldquoThe Freeman&rsquos Oath&rdquo'un bir kopyasını oluşturmaya ve onu American Antiquarian Society ve Library of Congress'e satmaya çalıştı. Hofmann, kullanılan süsleme ve tipografiyi kopyaladı. Körfez Mezmur Kitabı. Uzmanların yemin nüshasını doğrulamasını beklerken, Hofmann'ın parası tükeniyordu ve borçlarını ödeyemiyor veya belge sağlayamıyor, bu yüzden bombalar yapıp iki kişiyi öldürdü: bir belge toplayıcı ve belge toplayıcının eski karısı. iş veren.Ertesi gün, Hofmann'ın arabasında patlayan bombalardan biri onu ağır şekilde yaraladı. 1988'de Hofmann, Utah Eyalet Hapishanesinde ömür boyu hapis cezası çekmeye başladı.