Kar Maymunu Ekspresi Nagano'dan birkaç turistle 12.400 nüfuslu Yamanouchi'deki son durağa kadar sürdüğümde neredeyse boştu. Kar Maymunu Kasabası'nda bizi bir pankart karşıladı ve istasyondaki tabelalarda kırmızı suratlı Japon makaklarının boyunlarına kadar kaplıca suyunda sırılsıklam olduğu görüldü. Maymunlar gözlerini kapadı ve kollarını gerdi, etraflarında buhar yükseldi ve kafalarındaki kuru kürke kar taneleri yerleşti.
Uzun bir yolculuk gününden sonra, kasabanın en güzel yerlerinden birine dalmaya karar verdim. onsen banyolar. Kendimi kaynayan kükürtlü suya bıraktım ve başka yerlerde yaşadığım benzer banyo deneyimlerini düşündüm: Rusların kokulu nemli sıcağı. banya ya da tabut benzeri kabininde Hint Ayurvedik buhar banyosu. Yüzyıllar boyunca, dünya çapındaki insanlar, basit banyo pratiğini birçok ayrıntılı biçime ayırdılar. Japon primatologlar, hayvanların kendilerine özgü ritüeller geliştirip geliştirmediğini soran ilk kişilerdi.
Kar maymunları, hayvanları ve kendimizi görme biçimimizi değiştiren birkaç Japon makak grubundan biridir. Hayvan davranışlarının gerçek karmaşıklığını anlamamıza yardımcı oldular ve bunu yaparken de bizim evrimsel kökenlerimize dair içgörü sundular. Japonya'daki bu maymun birliklerinden birkaçını ziyaret etmeyi planladım ve bu Kar Maymunu Kasabası ile başladım çünkü maymunları en tatlıydı.
satın al
Makaklar kış aylarında ılık suya doğru çekilirler. Park görevlileri, ziyaretçilerin yılın geri kalanında onları görebilmeleri için onları yiyeceklerle cezbeder.(Maciek Pozoga)
Ertesi sabah, ormanın içinden birkaç mil yürüyerek Jigokudani Maymun Parkı'na gittim, burada bir maymun onsen işareti bir yaya köprüsünü işaret etti. Yokoyu Nehri üzerindeki bir uçurumun kenarındaki havuz buğulandı ve ortasında tek bir maymun oturuyordu, uzun namlulu ve yuvarlak kehribar gözlü yaşlı bir dişi. Bazen banyoyu kullanan yaklaşık 40 makaktan biriydi. Diğer maymunlar, maymun parkındaki işçilerin nehir kıyısına ve dağ yamacına yaydıkları tahıl için tartışıyorlardı.
Yolculuktan önce gördüğüm fotoğraflar rahat küçük hayvanlar izlenimi veriyordu ama manzara Zen'den başka bir şey değildi. Bilim adamları, Japon makak toplumlarını despotik ve adam kayırmacı olarak nitelendiriyor. Belirli bir gruptaki her maymunun lineer bir baskınlık hiyerarşisinde bir yeri vardı, biri erkekler, diğeri dişiler için ve sürekli olarak astları yerlerini değiştirerek rütbelerini pekiştirdiler. Maymunlar kardan tahıl toplarken dikkatliydiler, komşularını kontrol etmek için sürekli omuzlarının üzerinden bakıyorlardı: Daha yüksek rütbeli bir maymun onları bacaklarından sürükleyebilir veya dişlerini boyunlarına geçirebilirdi.
Yemek zamanı sona erdiğinde, maymunlar birbirlerini tımarlamaya başladılar; bu, yalnızca parazitleri ortadan kaldırmakla kalmayıp, aynı zamanda bir üstünü yatıştırmak veya bir ittifak oluşturmak için de yol aldı. Yetişkin dişiler daha dikkatli bir şekilde suya girerken, birkaç genç onsene atladı. Bir kayayı iki eliyle kavrayan ve kıçını suya daldıran dişi bir makakın önünde çömeldim. Küçük kızı yanında kürek çekerken, ergen oğlu onun arkasına çömeldi. Oğul, önce sol eliyle, sonra sağ eliyle kürkünü taradı, gri astarından beyaz tenine kadar çalıştı ve içinde bulduğu lokmaları yedi. Anne mavimsi göz kapaklarını kapattı ve kırmızı yanağını ellerinin arasındaki kayaya dayadı. Bir park işçisi bana, adının Tomiko olduğunu söyledi. Tomiko onsen'i çok seviyor, diye açıkladı.
İnsan olmayan primatların kaplıcalarda yıkandığı bilinen tek yer olan Jigokudani'de iki Japon makağı -bir dişi, sol ve bir erkek-.(Maciek Pozoga)
Tomiko gibi maymunlar yaklaşık 60 yıl önce Jigokudani'deki onsen'de yıkanmaya başladılar. İçeri girdiklerini ilk gören ben oldum, Kazuo Wada adında emekli bir profesör. Kyoto Üniversitesi Primat Araştırma Enstitüsü bana söyle. Yıl 1963, dedi ve Jigokudani'de maymunları inceledi. O sırada park, yerel bir misafirhanenin konukları için açık havadaki bir onsen yakınında elmalı 23 maymundan oluşan bir grup sağladı. ryokan , geleneksel bir Japon hanı. Maymunlar, bir gün banyoya bir elma yuvarlanana kadar sudan kaçındı. Bir maymun peşinden gitti ve havanın sıcak olduğunu fark etti, diye hatırlıyor Wada. Maymun birkaç dakika sonra bir dalış daha yaptı. Kenardan izleyen genç maymunlar meraklandılar ve kısa sürede onsen'i kendileri için denediler.
Hem bilim adamları hem de yerliler Jigokudani maymunlarını yıllardır izliyorlardı ama o ana kadar hiç kimse onların suya girdiğini görmemişti. Birkaç ay içinde banyo yapmak gruptaki genç maymunlar arasında popüler oldu. Bir hevesten daha fazlasıydı. Bebekleri de yüzmeyi öğrendi. Sonunda, birlikteki tüm maymunların üçte biri banyo yapıyordu. 1967'de park, insanlarla banyo yapmadıklarından emin olmak için hijyenik nedenlerle yakınlarda özel bir maymun onsen inşa etmek zorunda kaldı.
1963'te Japonya Maymun Merkezi'nde resmedilen Kinji Imanishi, Jane Goodall gibi Batılı primatologlardan yıllar önce davranış araştırmalarına öncülük etti.(Kimden Maymunlar ve Maymunlar Sosyolojik Çalışmaları Shunzo Kawamura ve Junichiro Itani tarafından (Chukoron-Sha, Tokyo, 1965))
Maymun bakın, maymun yapmak genellikle taklit yoluyla öğrenmek için alaycı bir ifadedir, ancak Jigokudani'deki bilim adamları derin bir şeye tanık olduklarına inanıyorlardı. 1967'de Primat Araştırma Enstitüsü'nü kuran ekolojist ve antropolog Kinji Imanishi'nin öğrencileriydiler. Batılı bilim adamları hayatı Darwinci bir hayatta kalma mücadelesi olarak görürken, Imanishi uyumun doğayı desteklediğine ve kültürün bu uyumun bir ifadesi olduğuna inanıyordu. Bireylerin birbirinden öğrendiği ve birçok nesiller boyunca bir arada kaldığı sürekli bir sosyal grupta yaşayan herhangi bir hayvanda basit bir kültür biçimi bulacağınızı tahmin etti. Antropologlar hayvanlara hiçbir zaman dikkat etmemişlerdi çünkü çoğu, kültürün kesinlikle bir insan çabası olduğunu varsayıyordu. 1950'lerden başlayarak, Imanishi'nin Jigokudani'deki ve Japonya'daki diğer sitelerdeki öğrencileri durumun böyle olmadığını keşfetti.
* * *
Günümüzde kültürler sadece maymunlarda değil, çeşitli memelilerde, kuşlarda ve hatta balıklarda da tanınmaktadır. İnsanlar gibi hayvanlar da bireylerin içgüdüsel olarak bilmediği ve kendi başlarına çözemedikleri önemli davranışları korumak için toplumsal gelenek ve göreneklere güvenirler. Bu davranışların yayılımı, hayvanların sosyal ilişkileri – birlikte vakit geçirdikleri ve kaçındıkları – tarafından belirlenir ve gruplara göre değişir. Araştırmacılar, Gine'de fındık kıran bir gruptan, Tanzanya'da yağmurda dans eden bir başka gruba, kültürel olarak kabul ettikleri şempanzelerde yaklaşık 40 farklı davranışı saydılar. Sperm balinası bilim adamları, kendi tıklama lehçeleriyle farklı vokal klanları belirlediler ve çok kültürlü alanlar denilen bir bilim adamı denizde.
Kültür, bazı hayvanlar için o kadar önemlidir ki, İskoçya'daki St. Andrews Üniversitesi'nde evrimsel ve gelişimsel psikolog olan Andrew Whiten, buna 'bir 'bir' der. ikinci miras sistemi genetik yanında. Hayvanlar ortadan kaybolduğunda, nesiller boyunca geliştirdikleri kültürler de ortadan kalkar. Koruma programları bazen yeni hayvanları bir yaşam alanına yeniden sokabilir, ancak bu yeni gelenler, öncekilerin kültürel davranışlarının hiçbirini bilmiyorlar. 2019 yılında dergi Bilim iddia eden iki makale yayınladı. koruma çabaları, geleneksel olarak insan faaliyetlerinin hayvanlardaki davranışsal ve kültürel çeşitlilik üzerindeki etkisini göz ardı etmiştir. . yazarları bir kağıt şempanzeler, orangutanlar ve balinalar için kültürel miras alanlarının oluşturulmasını istedi.
Gazeteler, tehdit altındaki bir tür olmayan Japon makaklarından bahsetmedi. Ancak hayvanlar için kültürel miras alanlarının önerisi, aklıma Imanishi ve öğrencilerinin ilk etapta hayvan kültürlerini tanımayı öğrendikleri Japonya'yı getirdi. Jigokudani'den onların sahalarının en hikayeli yerine, bir sonraki varış noktam olan Koshima adlı adaya doğru yola çıktım.
Solda, primatları inceleyen Çinli bir öğrenci olan Xu Zhihong, günlük makak beslemek için tekneyle Koshima'ya geliyor. Doğru, Koshima'daki ana gruptan genç, yetişkin bir erkek Japon makağı olan Kote, sahilde oturuyor.(Maciek Pozoga)
Jigokudani'den Japonya'nın dört ana adasının en güneyindeki Kyushu'dan geçtim ve Pasifik kıyılarında eski bir otobüse bindim. Yol kenarındaki bahçelerinin arkasına saklanmış küçük evler, yuvarlak mavi koylarda dağlar suyu kucaklamak için yükseliyordu. Bölge bir zamanlar Japon balayı çiftleri arasında popülerdi, ancak Hawaii gibi yerlere uçmanın kolaylaşmasıyla altın çağı sona erdi. 1967'de Primat Araştırma Enstitüsü tarafından kurulan ve şu anda Kyoto Üniversitesi tarafından işletilen sahra istasyonunda otobüsten indim.
Nelson Broche Jr. adında Amerikalı bir öğrenci beni otobüs durağında karşıladı. Koshima Field Center'da Japon makaklarında akut stres üzerinde çalışıyordu. İnsanların makaklara itibar etmediği bir şey, insanlardan sonra en başarılı primatlar olmalarıdır, dedi bana. Delhi gibi büyük şehirlerin kalpleri de dahil olmak üzere tüm Asya'da farklı makak türleri bulabilirsiniz. Japon makakları, Jigokudani'nin karlı dağlarından Kyushu'daki subtropikal ormanlara kadar ülkedeki neredeyse her doğal yaşam alanına uyum sağlamıştır.
Solda, Nelson Broche Jr., Koshima Saha İstasyonunda. Araştırması, Japon makaklarının tükürüğündeki stres hormonlarının toplanmasını ve ölçülmesini içerir. Doğru, Koshima adasında araştırmacıların Güre dediği 14 yaşında bir erkek maymun var. Erkek bir Japon makağı 28 yıla kadar yaşayabilir.(Maciek Pozoga)
Kyoto Üniversitesi Yaban Hayatı Araştırma Merkezi'nden bir araştırmacı olan Takafumi Suzumura, Koshima'da bir kalabalık çekiyor.(Getty Images aracılığıyla Kyodo Haber Fotoğrafları)
Broche beni 18 yıldır üniversite için Koshima üzerinde çalışan Takafumi Suzumura ile tanıştırdı. Suya yürüdük ve sakin bir turkuaz denizde yeşil bir orman yığını olan Koshima'yı gösterdiler. O kadar yakındı ki sörfçüler orada yüzebilirdi. Bir balıkçıya, bizi kayalık kıyı şeridinde, kumsalı olan gizli bir koya götürmesi için para ödedik.
Maymunlar, bir gemi enkazından sağ çıkanlar gibi kumun üzerinde bekliyorlardı. Biz ortaya çıkar çıkmaz havlamaya ve vızıldamaya başladılar. Bu, 'Bana yemek ver' anlamına geliyor, dedi Suzumura. Alfa erkeği Shika, kuyruğunu havaya doğrultarak Suzumura'ya doğru yürüdü ve fazla yaklaşan diğer maymunları kovaladı. İnsanlara karşı tamamen kayıtsız olan Jigokudani'deki maymunların aksine, Koshima'daki bazı maymunlar hırladı ve yaklaşırsam saldırdı. Suzumura bana yerimi tutmamı, göz temasından kaçınmamı ve endişelenmememi söyledi. Asla ısırmazlar, dedi.
Kyoto Üniversitesi Primat Araştırma Enstitüsü'nde doktora öğrencisi olan Nelson Broche Jr., hayvanların yakından incelendiği Koshima'da maymunları besliyor.(Maciek Pozoga)
Imanishi ve öğrencileri 1948'de aynı sahile geldiler. Hayvanlarda kültür öncesi kanıt arıyorlardı, aynı zamanda insanların çeşitli ve sofistike toplumlarının evrimsel kökü olabilecek bazı temel süreçler. Imanshi'nin öğrencisi Syunzo Kawamura, hedeflerinin basit bir davranış mekanizmasının nasıl daha karmaşık bir mekanizmaya dönüştüğünü araştırmak olduğunu yazdı. Yakınlarda yarı vahşi atlar üzerinde araştırmalarına başladılar ve birliklerinin ne kadar iyi organize olduğunu fark ettikten sonra maymunlara geçtiler. Koshima maymunlarına aşina olan Satsue Mito adında yerel bir öğretmenle tanıştılar. 1952'de orman yollarında ve sahilde 20 maymuna tahıl ve tatlı patates sağlamalarına yardım etti.
Araştırmacılar için vahşi hayvanları beslemek alışılmadık bir şeydi, ancak Imanishi'nin planladığı araştırma hakkında olağandışı pek çok şey vardı. Maymunları insan gözlemcilere karşı toleranslı hale getirmesi gerekiyordu, böylece her bir hayvanı tanımlayabilir ve birden fazla nesil boyunca davranışları ve sosyal ilişkileri hakkında ayrıntılı gözlemler yapabilirlerdi. Jane Goodall ve Dian Fossey gibi Batılı bilim adamlarının maymunlara bu şekilde bakmaya başlaması bir on yıl daha sürecekti. Batılı bilim adamlarının çoğu, hayvanları asla antropomorfize etmeyecek şekilde eğitilmişti. Onlara isimler yerine alfasayısal kimlikler verdiler ve uzun süreli gözlemler yapmadılar: Tek tek hayvanların birbirinin yerine geçebileceğini ve karmaşık sosyal ilişkiler için zihinden yoksun olduklarını düşündüler.
Yetişkin bir kadın, Koshima'da tedarik ettikten sonra buğday taneleri için kazıyor.(Maciek Pozoga)
Çok ileri itilen anti-antropomorfizm, iyi bilinen başka bir önyargıya benzemeye başladı: insanmerkezcilik veya insanların dünyanın merkezinde benzersiz bir yer işgal ettiği inancı. Hollandalı primatolog Frans de Waal, modern Batı biliminin insanın hayvanlar üzerindeki üstünlüğüne dair eski inançlara sahip toplumlarda geliştiğini belirtti. Japonya'daki dini gelenekler, aksine, insanlara özel bir statü vermedi. Japon primatolog Junichiro Itani bir keresinde Japon kültürünün insanlarla hayvanlar arasındaki farkı vurgulamadığını yazmıştı. Bunun birçok önemli keşfe yol açtığını düşünüyoruz.
* * *
Maymunlar, Koshima'daki Suzumura'dan gelen tahılı bitirdikten sonra, kumsalda tımar etmeye başladılar. Bilinçsiz pozlar vererek rahatladılar. Bazıları, Eurydice'in yasını tutan Orpheus gibi, bir arkadaşı üzerlerine eğilirken, bazıları kumun üzerinde uzunlamasına savruldu. Diğerleri, kurbanlık kurbanlar gibi kayaların üzerinde gevşek yatıyor. Biri omzunun üzerinden çekinerek beni izledi; bir diğeri, burnunun dibinde kibirli bir şekilde. Anneler, şimdiye kadar gördüğüm her Madonna ve çocuk gibi bebeklerini göğüslerine tuttular.
Ben akıllı telefon kameramla maymunlara olabildiğince yaklaşmaya çalışırken, Suzumura bir çift yemek çubuğuyla kumdan dışkı örnekleri topladı. Adadaki her maymunun ayrıntılı kayıtlarını tuttu. Size adını, yaşını, sosyal rütbesini, ana kökenini ve kişiliğini söyleyerek her birini tanımlayabilir. Kayıtlar, Imanishi'nin zamanına kadar uzanıyordu ve 70 yılı aşkın bir süredir Koshima'daki her bir maymunun yaşam tarihini takip ediyordu. Kümülatif olarak, bazı maymun ailelerinin nasıl baskın hale geldiğini, bazılarının ise ortadan kaybolduğunu gösterdiler. Maymunların yaşamları boyunca akrabalarıyla yakın ittifaklar kurduklarını ilk fark eden Imanishi ve öğrencileriydi - bu nedenle nepotistti. Bu tam olarak Imanishi'nin kültürün ortaya çıkacağını öngördüğü karmaşık sosyal düzenin türüydü.
Broche, maymunların düğümü çiğnemesi ve tükürüklerini toplaması için fıstık ezmesi bulaşmış bir ipi sallıyor.(Maciek Pozoga)
Imanishi ve ekibi, bir gün Imo adında 11/2 yaşındaki bir maymunun tatlı patates alıp onu bir derenin kenarına taşımasını izlediklerinde beş yıldır Koshima'daydı. Patatesi suya batırdı ve derisindeki kumu sildi. Patateslerini temizlemeye devam ettiği için böylesi daha lezzetli olabilirdi. Imo'yu kopyalayan ilk maymunlar, onun yanında çok zaman geçiren iki maymundu: annesi ve bir oyun arkadaşı. Yakında akrabaları da denedi ve oyun arkadaşları sırayla onları kopyaladı. Tatlı patates yıkama, genç maymunlar arasında öfke haline geldi. 1958'de 19 yavru maymundan 15'i patateslerini yıkıyordu.
Imanishi'nin öğrencilerinden biri olan Masao Kawai, bu aşamayı kültür öncesi yayılma olarak tanımladı. Imo, yaşıtlarına yayılan yeni bir davranış geliştirmişti. Hem yaş hem de cinsiyet bulaşmayı etkiledi: Daha genç maymunlar ve dişiler, yetişkin maymunlara ve erkeklere göre patates yıkamayı öğrenme olasılıkları daha yüksekti. Bir sonraki aşama, Imo ve akranları olgunlaşıp çoğaldığında başladı. Şimdi bu davranış, annesinden tatlı patates yıkamayı öğrenerek, her yeni bebekle, hem erkek hem de dişilerle bir sonraki nesle yayıldı. Yaş ve cinsiyet artık faktör değildi. Kawai, kültür öncesi baskının işe yaradığını yazdı. Birlik içinde yeni bir davranış düzeltildi.
1961 yılına gelindiğinde, maymunların çoğu patateslerini derede yıkamaktan denize geçmişti. Bilim adamları tuzlu suyun tadını daha çok sevebileceklerini düşünmelerine rağmen, bunun nedeni deniz suyunun daha bol olması olabilir: Bazıları her ısırıktan sonra patatesi batırdı.
Koshima makakları tatlı patatesleri yıkar. Imanishi'nin ekibi, bu davranışın 1950'lerde bir maymunla başladığını gözlemledi. Yıkanma başkaları tarafından tutuldu ve daha sonra nesiller boyunca uygulandı - insan olmayan bir türdeki kültürel aktarımın canlı bir örneği.(Hiroya Minakuchi / Tüm Resimler; AFLO / Naturepl.com)
Olağanüstü uyarlanabilir Japon makakının üç ana yaşam alanı. Kuzeyde dağlık subarktik ormanlarda yaşar. Güney adalarında, subtropikal bir iklimde büyür.(© Freevectormaps.com)
Koshima'daki mevcut maymun popülasyonunun tatlı patateslerini yıkamasını izlemeyi ummuştum, ancak Suzumura şimdi onları yılda sadece bir veya iki kez tatlı patatesle besledi. Orijinal 20 maymun grubu 1971'de 120'ye ulaştı. 1972'de Primat Araştırma Enstitüsü sadece tahıl tedarikine geçti. Bununla birlikte, tatlı patates yıkamanın kültürel etkisi Koshima'da hala görülebiliyordu. Titiz küçük Imo, gruba hızla yayılan yeni bir davranış daha geliştirmişti: Buğdayı suya atarak kumdan ayırdı. Tahıl yüzdü ve tortu battı. (Maymunlardan bazıları hala buğdaylarını yıkıyorlar, dedi Suzumura, ama ben ziyaret ettiğimde hiçbiri yıkamadı.) Ve anneleri onları patates yıkama sırasında suya taşıyan bebekler, büyüklerinin hiç yapmadığı bir şey olarak oyun sırasında yüzmeye başladılar.
Imanishi'nin ekibi gelmeden önce maymunlar neredeyse tüm zamanlarını ormanda geçirdiler. Artık zamanlarının çoğunu sahilde geçiriyorlardı ve yeni bir davranış repertuarı öğrenmişlerdi. İsrailli araştırmacılar Eva Jablonka ve Eytan Avital, bilim adamlarının Koshima adasındaki makakları beslemeye başlamasından bu yana yepyeni bir yaşam tarzının geliştiğini yazdı. Buna kümülatif kültürel evrimin bir örneği dediler. Kawai, maymunların suya olan ilk isteksizlikleri göz önüne alındığında, sahile ne kadar çabuk adapte olduklarına şaşırdı. Koshima birliği aracılığıyla, o güçlü geleneksel muhafazakarlığın şu ya da bu nedenle yıkılmaya başladığında, kolayca ortadan kaldırılabileceğini öğreniyoruz. o yazdı .
Ziyaret ettiğimde maymunlar birkaç saat sahilde uzandılar. Sıcaklık düşmeye başladığında öğleden sonraydı ve onlar yiyecek aramak için ormanın içinde kayboldular. Boş kumsal, saraylar ve katedraller gibi insan dünyasındaki kültürel miras alanlarıyla karşılaştırıldığında çok etkileyici görünebilirdi. Maymunlar mimariye benzeyen bir şey, hatta bir kumdan kale bile inşa etmemişlerdi. Ancak Koshima'nın bize gösterdiği şey, kültürün bir ürün olmadığıydı. Bu bir süreçti. Adım adım Koshima'daki maymunların hayatları diğer maymunların hayatlarından farklı görünmeye ve aynı zamanda biraz da bizimkine benzemeye başlamıştı.
* * *
Koshima'dan sonra nereye gideceğimi seçmem gerekiyordu. Japon makakları için kültürel miras olarak nitelendirilebilecek başka yerler de vardı. Kyoto yakınlarındaki Arashiyama'da, 1970'lerde bazı maymunlar taşlarla oynamaya başladılar ve davranış, Koshima'da tatlı patates yıkama ve Jigokudani'de banyo yapma ile aynı düzende yayıldı: önce akranlar arasında yatay olarak ve sonra bir nesilden diğerine. Davranışı ilk gözlemleyen bilim adamı, şu anda Primat Araştırma Enstitüsünde çalışan Michael Huffman adlı bir Amerikalı, farklı maymun gruplarının kendi yöntemlerini geliştirdiğini fark etti. taşları işlemek mesai. Bazı gruplarda maymunlar taşları birbirine sürttüler; bazılarında ise taşları kucaklıyor veya yere vuruyorlar.
Ama insanlar tarafından hiç beslenmemiş maymunları merak ettim. Japon araştırmacılar, Koshima, Jigokudani ve Arashiyama gibi yerlerdeki yeni davranışların tam olarak doğal olmadığını fark ettiler. Bilim adamlarının kendileri, hayvanları tanıdık olmayan habitatlara getiren ve yeni davranışları denemeleri için onlara zaman kazandıran beslenme yoluyla gelişimlerini tetiklemişti. Beslenme, grubun yaşamını başka şekillerde de etkiledi. Beslenme yerlerinde erkekler arasındaki ilişkiler çok açıktı. Primat Araştırma Enstitüsü'nden eski bir bilim adamı olan Yukimaru Sugiyama, biri baskın, diğeri ast, dedi. Ancak maymunları ormana kadar takip ettiğinde, genç erkekler genellikle beslenme alanında kaçındıkları aynı baskın maymunların yanına oturdular.
Araştırmacılar primatların doğal yaşamlarıyla daha fazla ilgilenmeye başladıkça, onları sadece takip ederek alışkanlık haline getirmeyi öğrendiler. Primatlar önce kaçtılar, ancak çoğu insan korkusunu kaybetti. 1950'lerin sonlarından başlayarak, Imanishi ve öğrencileri Japonya'da öğrendiklerini aldılar ve şempanzeler, goriller ve diğer primatları incelemek için Afrika'ya gittiler. Saha gözlemi ve deneysel çalışmanın bir kombinasyonu yoluyla, Japonya'daki maymunlardan kültür hakkında öğrendiklerinin çoğunu doğruladılar ve geliştirdiler. Goodall gibi insanların benzer çalışmaları sayesinde Batılılar tekniklerine ve bulgularına ulaştılar.
Yakushima sahili. Adadaki çiftçiler, maymunları mahsullerinden uzak tutmak için hem öldürücü hem de öldürücü olmayan çeşitli yöntemler kullandılar.(Maciek Pozoga)
Afrika'ya kadar ayak izlerini takip edemedim, bu yüzden onun yerine Yakushima adlı başka bir adaya gittim. Yakushima'ya uçabilir veya yüksek hızlı bir feribota binebilirsiniz, ancak en ekonomik seçeneği seçtim: Kyushu'nun güney ucundaki bir yanardağın yanındaki bir şehir olan Kagoshima'dan geceleyin 13 saatlik bir kargo gemisi. Ertesi sabah limana yanaştığımızda ada kötü görünüyordu, dağları sis ve yağmurla çevriliydi. Yakushima, eski yosunları ve yaşlı ormanları ile ünlüydü. Adada yaklaşık 10.000 Japon makağı da yaşıyordu - yaklaşık 13.000 kişilik insan nüfusu ile aynı. Maymunlar, 50'den az sayıdaki gruplarda yaşıyordu ve hiçbiri tedarik edilmedi. Meyve, yaprak, meşe palamudu ve sürgünlerin yanı sıra böcekler ve örümcekler için toplandılar.
Chubu Üniversitesi Gelişmekte Olan Bilimler Akademisi'nden bir araştırma görevlisi olan Akiko Sawada, Yakushima'da maymunların mantarları sevdiğini söyledi. Yakushima maymunları 60'tan fazla farklı çeşit yediler ve Sawada bir mantarın zehirli olup olmadığını koklayıp koklayamayacaklarını araştırıyordu. Ayrıca, genç bir maymunun annesini ve diğer yetişkinleri izleyerek hangi mantarları yemesi gerektiğini ve hangilerinden kaçınması gerektiğini öğrenmesiyle bunun sosyal bilgi olabileceğini düşündü. Yakushima'daki bir davranışın kültürel mi yoksa içgüdü veya basit deneme yanılma gibi başka bir yolla mı öğrenildiğini söylemek zordu. Tüm bu süreçler bir maymunun hayatını şekillendirmek için birlikte çalıştı ve tamamen doğal bir ortamda kolayca çözülemezdi.
Solda, Yakushima'da bir ağaçta bir bebek. Doğru, Yakushima'da büyük merak uyandıran bir diğer organizma, antikliği nedeniyle Japon sediridir. Bir örneğin 2000 yıldan daha eski olduğu bildiriliyor.(Maciek Pozoga)
Solda, Seiburindou Yolu boyunca görünüşte etkilenmemiş bir erkek. Araştırmacılar, gerçekte ne anlama geldiklerini öğrenmek için maymunların yüz ifadelerini inceliyorlar. Sağda, Yakushima'daki Seiburindou Yolu'nda yetişkin bir dişi Japon makağı ve iki yavru. Akrabalık ilişkileri sosyal bağlar için önemlidir. Örneğin soldaki çocuk, annenin veya annenin kız kardeşinin çocuğu olabilir.(Maciek Pozoga)
Sawada beni bilim adamlarının birkaç maymun grubunu alıştırdığı Yakushima'nın sakin batı kıyısına götürdü. Maymunları bulmak kolaydı çünkü yolda bakım yapmayı ve güneşlenmeyi seviyorlardı. Hızla ilerleyen ama yavaşlayan arabalar için zar zor kımıldayan arabalar için yoldan çekildiler. Aynı zamanda çiftleşme mevsimiydi ve erkekler ve dişiler, kıskanç akranlarından uzakta bir çiftleşmek için eşleşirdi. Sawada, yaşlı maymunlardan birinin bir partneri tımarlarken nasıl geriye yaslanıp kollarını aşağı baktığına dikkat çekti: Görüşü giderek kötüleşiyordu.
Yoldan ormana doğru büyük bir grubu takip ettik. Profesör Sugiyama haklıydı: Maymunlar yiyecek aramak için geniş bir alana yayıldıkça daha az çatışma çıktı. Bazı kırık meşe palamutları dişleriyle; diğerleri meyve için ağaçlara tırmandı. Genç bir kadın, orman tabanından kıvrılmış ölü yapraklar açtı. Sanırım koza arıyor, dedi Sawada.
Yürüyüşte bize dört geyik katıldı. Köpekler kadar küçüktüler ve neredeyse insanlardan korkmuyorlardı. Maymunlar dağınık yiyicilerdi ve geyik artıklarını toplamak için onları takip etti. Bir ilişki gelişti ve maymunlar bazen geyiği tımar edip sürdüler. Osaka yakınlarındaki başka bir araştırma alanında, maymunlar bazen türler arası cinsiyetin nadir bir örneğinde geyiklere bile bindiler. Geyiklerin, karşı cins tarafından rutin olarak reddedilen veya agresif yetişkinlerden fiziksel zarar görme riski taşıyan küçük vücutlu ergenler için nazik ortaklar olması mümkündür. Araştırmacılar, bu sitedeki gelecekteki gözlemlerin, bu gruba özgü cinsel tuhaflığın kısa ömürlü bir heves mi yoksa kültürel olarak sürdürülen bir fenomenin başlangıcı mı olduğunu gösterecek.
Yakushima'da, bir sika geyiği Seiburindou Yolu'ndaki bir toplantının yanından geçiyor. Makaklar, ne kadar yiyecek bulunduğuna bağlı olarak 20 veya daha fazla birlik halinde yaşar.(Maciek Pozoga)
Solda, popüler bir destinasyon olan Yakushima'nın iz haritası. Ada yılda yaklaşık 300.000 ziyaretçi çekiyor ve eski bir ormanın kalıntılarına ev sahipliği yapıyor. Doğru, üç yetişkin işlek bir yolda yoldan geçenlere aval aval bakıyor. Japon makakları genellikle dört ayak üzerinde yürür ve 16 metreye kadar sıçrayabilir.(Maciek Pozoga)
O öğleden sonra, Sawada bana meslektaşlarıyla birlikte ormanda kaydettiği farklı maymun davranışlarının videolarını gösterdi. Birinde, bir maymun dev bir kırkayak yuttu; bir diğerinde, bir maymun, yemeden önce bir tırtılın acı veren tüylerini çıkarmak için ellerinin arasında ovuşturdu; üçte birinde, bir maymun bir yuvadan tombul beyaz eşekarısı larvalarını kopardı. Sawada, yüksek rakımlarda yaşayan ve bambu yiyen maymunların videosunu oynatırken kıkırdadı: Onlar, kimsenin anlamadığı nedenlerden dolayı aşırı şişmandılar.
Daha sonra dağa kendi başıma tırmandığımda, kayalık zirvede ne bambu koruları ne de tombul maymunlar vardı. Primatolog Itani'nin gözlemlediğini, Japon kültürünün insanlar ve hayvanlar arasında güçlü bir ayrım yapmadığını düşünerek antik sedir ormanının gölgesine ve denizin ötesine baktım. Batı'da kültür ve bilim genellikle ayrı güçler gibi görünüyor, ancak burada birbirlerini güçlendiriyorlardı. Bilim, makak kültürünü deşifre etmişti ve kültür, hayvanlar dünyasına dair bilimsel anlayışımızı genişletmişti.