Bakke Planı
Herbert Ernst Bakke - Üçüncü Reich’in çok az tanınan savaş suçlularından biri olup hak ettiği cezadan kaçınmayı başardı. Obergruppenfuhrer SS, 1947’un başında Nürnberg hapishanesinin hücresinde Sovyetler Birliği’ne iadesini beklemeden kendini astı. Bu kişi (tesadüfen Batumlu), açlıktan milyonlarca insanın öldürülmesinin yamyamlık politikasından 1942'tan bu yana Reich'in Tarım ve Gıda Bakanı olarak görev yapıyor. Bilimsel faaliyet konusunda bile çaba sarf etti - 20'lerin ortasında, SSCB'de büyüyen tahılları ayrıntılı olarak tarif ettiği Die Russische Getreidewirtschaftals Grundlage der Land ve Volkswirtschaft Russlands başlıklı bir tez yazdı. O zamandan beri, Herbert verimli Ukrayna'ya çok düzensiz nefes alıyor. Birçok yönden çalışmaları (bu arada savunmasız), 40'lerin başlarında Sovyetler Birliği'nin tarımsal kaynaklarını değerlendirmek için işgalcilerin el kitabı haline geldi.
Herbert Ernst Bakke
"Bakke'nin 12 Komutanlığı" (1 Haziran 1941 yılı tarihli) adlı başka bir belge vardı ve doğu topraklarında çalışan Alman yetkililere yönelikti. Aşağıdaki ifadeleri içinde bulabilirsiniz:
Hızlı çözümler sizden isteniyor (yanlış çözüm hiç yoktan iyidir.)
Ruslar her zaman yönettikleri kitle olmak ister. Almanların girişi de onları etkileyecek. Sonra onların istekleri yerine getirilecektir: "Gelin ve bizi yönetin."
Yoksulluk, açlık ve iddiasızlık - yüzyıllarca Rus halkının çoğu. Midesi her şeyi sindirir ve bu nedenle yanlış şefkat olmaz. Alman yaşam standardına bir ölçü olarak yaklaşmaya ve Rus yaşam biçimini değiştirmeye çalışmayın.
Ruslar her zaman yönettikleri kitle olmak ister. Almanların girişi de onları etkileyecek. Sonra onların istekleri yerine getirilecektir: "Gelin ve bizi yönetin."
Yoksulluk, açlık ve iddiasızlık - yüzyıllarca Rus halkının çoğu. Midesi her şeyi sindirir ve bu nedenle yanlış şefkat olmaz. Alman yaşam standardına bir ölçü olarak yaklaşmaya ve Rus yaşam biçimini değiştirmeye çalışmayın.
Bakke Planının ana hükümlerinden biri, yiyeceklerin fethedilen bölgelerden, yerli nüfusun ihtiyaçlarını aşan hacimlerde ele geçirilmesiydi. Almanlar tarafından kontrol edilen bölgelerde, örneğin Yahudiler için gıda standartları, kalori bakımından sadece 184 birimlerini oluşturuyordu. Polonyalılar 700 kalorileri aldı ve Alman halkı 2600 kalorilerinden fazlasını aldı. Bu plan, Almanların yaşam alanını kontrol eden açlığı temizleme konusundaki pratik yaklaşımını çok iyi yansıtıyordu; aynı zamanda Alman nüfusunu besledi ve Doğu'da milyonları öldürdü.
Önceki bölümde hikayeler Elbette bir şekilde beslenmesi gereken Üçüncü Reich’in ihtiyaçları için zorunlu emek ithalatı sorununa değindik. “İmha Bedeli” adlı kitapta Adam Tuz, Slavların Yahudilerle imha edilmesinin ideolojik dogmaları ile aynı zamanda ciddi bir emek kıtlığı arasındaki çelişkilere işaret ediyor. Aynı kitaba göre, kalori ithalatı açısından, ilk başta durum ayrıca tutarlılık ve mantık bakımından da farklı değildi. Zaten Haziran 1941’te bulunan Reisbank, Almanya’nın Ukrayna’nın geniş tarımsal alanlarından kar elde edeceği hiçbir şeyin olmayacağını matematiksel olarak kanıtladığını açıkladı. O günlerde, hem kolektif çiftliklerdeki emek üretkenliği hem de Sovyet tarımının genel teknolojik seviyesi, gözle görülür şekilde Avrupanın gerisinde kalmıştır. Reisbank'ın tahminlerine göre, Almanlar modernizasyon için birkaç yıl geçirmek zorunda kalacaktı, bu da kabul edilemez bir lüks.
Hasatı çağıran bir poster ...
Ve bu poster, tarım işini terketme ölüm cezasının tehdidini hatırlatıyor
1940-1941 yılında, ülkelerindeki Almanlar, 24 milyon ton tahıl toplayabildi ve bu, bir yıl öncesine göre 3,5 milyon ton daha azdı. O sırada Almanya'da hisse senetleri ve ithalatla birlikte neredeyse 34 milyon ton tahıl vardı. Yönetim, rezervleri kullanmak ve 1942 yılı sonuna kadar nüfusa et temininde düşüşe yol açan domuz sayısını azaltmak zorunda kaldı. Ve sonra Goering, emeğin doğusundaki bölgelerden emrini verme emriyle birlikte - Üçüncü Reich, daha önce de belirtildiği gibi, işçilerden yoksundu. Ukrayna’nın tahıl rezervlerinin fazla abartıldığının farkında olan Bakke protesto etti. Mesela, beslenecek bir şey yok, savaş esirleri için yeterli yiyeceğimiz bile yok ve burada da ostarbeiters var. Goering'in yanıt verdiği:
“Koshatin ve at terimini Doğu'dan işçilerin diyetine sokacağız.”
Komik, ama Bakke çok tembel ve sayılmaz - Almanya'daki kediler bu tür amaçlar için yeterli değil ve at eti zaten Almanlar tarafından yemek için kullanılıyor. Muhtemelen, kedilerin yiyecek için toplam kullanımının Üçüncü Reich’i de tehdit ettiğini ve bunun sonucunda ortaya çıkan tüm sonuçlara yol açtığını söylemeyi unuttum. Öyle olabileceği gibi, Bakke'nin argümanları duyulmadı ve ithal edilen ostarbeitistler yarı aç varoluştan bir varoluş eklemeye zorlandı. Bu nedenle, Aralık ayında, bir hafta boyunca, ağır işlerle uğraşan işçiler, 1941 kg şalgam, 16,5 kg ersatz ekmeği, 2,6 kg patates, 3 g standart altı et (en fazla at eti), 250 g yağ, 130 g maya, 150 g şeker, ve biraz daha 70 litre yağsız süt. Erzats ekmeği, çoğunlukla kepek, şeker üretim atıkları, ayrıca saman ve yapraklardan elde edilir. Bunun elbette, bu gücü artırmak için yeterli olmadığı gerçeğine ek olarak, böyle bir diyet sindirim sistemini kalıcı olarak da devre dışı bıraktı. Kağıt üzerinde her şey güzeldi - günde 2 kalori. Hepsinden kötüsü, çoğu durumda bu yetersiz beslenme bile, savaş esirlerine veya ostarbeiters'a ulaşamadı.
Alman vücut yağ
1942'in baharında benzeri görülmemiş bir şey oldu - Gıda Bakanlığı, Almanya sivil nüfusu için gıda standartlarını düşürdü. Bu, yabancı emeğin akışından önceki kaçınılmaz bir çıkış ve Reich'teki toplam gıda arzındaki düşüş oldu. Kitaptaki Adam Ace, Alman beslenme uzmanlarının araştırma sonuçlarını veriyor - çalışan burghers, vücut yağının artmasını durdurdu. Bu da savaş için stratejik bir kaynak tabanının kaybolmasına benziyordu. Madencilik gibi endüstrilerde Alman liderliği bunun sonucu olarak emek verimliliğinde bir düşüş olmasını bekliyordu. Durum, savaş esirlerinin ve yurtdışından gelen ostarbeitlerin çalışma elleriyle düzeltilmelidir. Fakat açlıktan ölüyorlardı ve ödeneklerini yalnızca yerli Almanların pahasına arttırmak mümkündü. Buna karşılık, Almanlar bu konuda çok açık bir şekilde konuştular - SD her yerde, hem diyetteki düşüşle hem de karaborsadaki düşüşle ilgili memnuniyetsizlik dalgaları kaydetti. Bu durum, T4 veya Aktion Tiergartenstraße 4 programının uygulanması sırasında Üçüncü Reich'in liderliği tarafından bir kez üstesinden gelinmiştir. Huzurlu Almanlar daha sonra, demirli ve aşağı vatandaşların hastanelerde gizlice öldürüldüğünü öğrendiklerinde neredeyse sokaklara döküldüler. Bundan sonra, T4 hızla geri döndü ve popülasyon için “daha kabul edilebilir” Holokost'a odaklandı.
Göçmen işçilerin tolere edilebilir yaşam koşullarını gösteren propaganda fotoğrafları. Adalet, 1943'e göre, doğu bölgelerinden çalışan işçilerin beslenme standartlarının gerçekten daha iyiye doğru değiştiğini belirtmek gerekir.
Bu durumda, kimse yerli ve ziyaretçiler arasında yiyecekleri yeniden dağıtmayı planlamıyordu. Sonuç olarak, birçok askeri-sanayi şirketi neredeyse her gün takım tezgahlarında şikayet etti, Ukraynalılar aç bayılma düştü. Aynı zamanda, birçok kişi açlık ayaklanmalarını ve itaatsizlik eylemlerini örgütleme gücünü buldu. Bu nedenle, 1942'nin ortalarında ünlü Daimler-Benz fabrikasındaki Unterturkheim'da, Ostarbeiters beslenme konusunda geliştirilene kadar işe gitmeyi reddetti. Tesisin liderleri en önemli isyancıları bir toplama kampına gönderdi, ancak hemen diyetteki karbonhidrat oranını artırma isteği ile en tepeye yazdı. Üçüncü Reich'ta işgücü tarafından yetkilendirilen Fritz Sauckel, öfkesini kaybetti Haber. Köle gücünün ithalatı ile ilgili çalışmalarını tamamladı, ancak onları besleyecek hiçbir şey yoktu. Zengin ve bereketli Ukrayna Almanlar tarafından yönetildi ve Almanya'da işçiler (ostarbeiters de olsa) açlıktan öldü.
“Tüm Avrupalı Yahudileri Ukrayna'dan yiyecek kutularını ulaştırmak için canlı bir taşıma bandına sokmam gerekse bile Ukrayna'dan tahıl ve et almanın yollarını ve fırsatlarını bulacağım”,
- astlarından korkuyordu.
Sauckel, Ukrayna'dan yeterince yiyecek alamadı ve Yahudileri konveyör bandına koyamadı. Zaten 1942'te, Herbert Bakke inisiyatifiyle Wehrmacht, gıda kaynaklarında ciddi bir şekilde kesildi ve onları işgal altındaki topraklarda kendileri için bağımsız yiyecek aramaya zorladı. Bunun sonuçlarının farkındayız. Bir sonraki kurban, o zamana kadar Reich'ten ödenek almakta olan Polonya'ydı - tüm verimli topraklar Almanya'nın lehine yabancılaştırılmıştı. Şimdi, işgal altındaki ülkeden, zaten yüzlerce ikamet eden kişinin ölümüne ve gettodaki Yahudilerin ölümüne neden olan zaten Almanya'ya tahıl ve et tedarikini talep ettiler. Doğu komşularından mümkün olan her şeyi dışarı atmak, Almanlar, bir mantra gibi, Goering'in sözlerini tekrarladı:
“Tüm sonuçlarla başa çıkmak zorundayız, çünkü Alman halkı açlıktan ölmeden önce, diğerleri bunun için para ödeyecek.”
Orijinal Alman topraklarındaki şikayetler, Üçüncü Reich'in Tahvillerinden en çok korkulan şeydi. Ve burada, muhtemelen, tüm faşist ideolojinin ana noktasına geldik - sonunda nihayet nüfusa maddi maddi faydalar getirdi. Ne kadar çılgınca gelse de, yahudilerin ve Slavların potansiyel tüketici olarak hedeflenen imhası olmasaydı, zaten 1942 yılının ortasında olan Alman vatandaşları akut bir kalori kıtlığı hissetti. Ve bunların sonunda nasıl biteceği bilinmiyor. Bu arada Almanlar inanılmaz derecede şanslıydı - yılın 1942'unun sonbaharında iyi bir ürün hasat ettiler, birçok “ithal” ürün getirdiler ve sonunda gıda standartlarını yükselttiler. Kurucunun yağ tabakası tekrar büyümeye başladı ...