Zeytinyağları gıda endüstrisi için önemli bir ticari yem haline geldi mi?
Neyse ki, şu anda kimse zeytinyağının ve özellikle sızma zeytinyağının sayısız sağlık yararını sorgulamıyor. Bu gerçekle paralel olarak, gıda endüstrisi birkaç yıldır bu ürünün repertuarına dahil edilmesi için güçlü yatırımlar yapıyor. Bunu yaparak, giderek daha sağlıklı gıda ürünleri talep eden tüketicilerinin taleplerini bir bütün olarak karşılamayı amaçlamaktadır.
Bunun kanıtı, bu maddenin açıkça belirtildiği süpermarketlerdeki etiketlerin içinde ya da zeytin, yağ kıtıkları ya da zeytin suyunu hatırlatan başka herhangi bir motif şeklinde ya da grafik gösterimleri biçiminde açıkça belirtilmiş olan etiketlerde yatmaktadır.
Bu anlamda, tüketiciler arasında herhangi bir kafa karışıklığını önlemek için, zeytinyağı içeren tüm ürünlerin etiketlenmesi şu anda Komisyon Uygulama Yönetmeliği (AB) nº 29/2012 ile düzenlenmektedir. Bu metin, bir şirketin içerik listesinin dışında zeytinyağı kullanımını vurguladığında, bu veriye söz konusu gıda ürününün toplam net ağırlığı ile ilgili olarak kullanılan yüzdeyle eşlik etmesi gerektiğini belirtmektedir. Tercih ederse, işletme bu bilgiyi, yağ içeriğinin toplam ağırlığına göre eklenen zeytinyağı yüzdesi ile değiştirebilir ve aşağıda belirtilmesi gereken: "yağ içeriği yüzdesi ”.
Bu düzenleme, iki istisna dışında zeytinyağı içeren tüm gıda ürünleri için geçerlidir: ton balığı ve sardalya konserveleri. Önceki durumda, Konsey Tüzüğü (EC) nº 1536/92, zeytinyağının yalnızca kullanılan tek yağ türü olması halinde etikette vurgulanabileceğini tespit eder. Yani, herhangi bir noktada başka herhangi bir yemeklik yağ türü ile karıştırılmamış olabilir. Aynısı, davalarında 2136/89 sayılı Konsey Tüzüğü (EC) tarafından düzenlenen sardalya konserveleri için de geçerlidir.
Sızma zeytinyağlarını sızma suyundan ayıran nedir?
29/2012 nolu Komisyon Uygulama Tüzüğü (AB) ekstra bakireyi "doğrudan zeytinlerden elde edilen üstün mekanik zeytinyağı ve sadece mekanik prosedürler kullanılarak ”. Kendi adına, bu aynı belge sızma zeytinyağını ifade eder. "doğrudan zeytinlerden elde edilir ve sadece mekanik prosedürler kullanılarak yapılır ”.
Yakından bakarsak, bir açıklama ile diğeri arasında sadece küçük bir fark olduğunu görürüz. İlk durumda, ekstra bakire şu şekilde tanımlanır: "“üstün kategori”, onu sızma zeytinyağından ayıran tek şeydir.
Her ikisinin de doğrudan zeytinlerden sıkılan meyve suları olduğu açıktır, ancak bu, karşılık gelen kategorileri belirlemek için hangi sınırların uygulandığını açıklamaz. Bu durumda farklılaşma, kimyasal ve duyusal bir analizle belirlenir.
Bu anlamda kimyasal analiz, yağdaki serbest asitliği tespit etmeye yarar. Avrupa Birliği, Konsey Yönetmeliği (EC) Nº1513 / 2001'de, sızma zeytinyağlarının 0.8 g'da maksimum 100 g serbest asitliğe sahip olabileceğini, bakirelerin ise 2 g'da 100 g'a ulaşabileceğini belirler. Bu kritere göre, 0.8 gr'ı aşan tüm yağlar basitçe saf yağlar olarak bilinir.
Bununla birlikte, düşük asitlik indeksi, yağların her zaman sızma olduğunu otomatik olarak göstermez. Konsey Yönetmeliği (EC) n 640/2008 uyarınca, sınıflandırmalarını belirlemek için, kusurların bulunmadığını ve meyve özniteliğinin varlığını doğrulamak için duyusal bir analize tabi tutulmalıdırlar. İçinde zar zor algılanabilen duyusal kusurların tespit edildiği ve meyve özniteliğinin pratikte bulunmadığı yağlar, işlenmemiş yağlar olarak kabul edilecektir.
Olivarama makaleleri de Olivarama dergisinde yer almaktadır ve yazarlar tarafından düzenlenmemiştir. Olive Oil Times.