Terk Edilmiş Eski Ev
Türkçe Creepypasta Hikayeleri
Creepypasta Türü: Yaratık, tekinsiz mekan, korku hikayesi. Büyükannem ve büyükbabamın yaşadığı küçük kasabada gerçekten eski bir ev var. Kuzenim ve ben de dahil olmak üzere kasabadaki pek çok genç insan evin perili olduğuna inanıyor. Anlayacağınız, bu ev kasaba kurulduğundan beri orada ve o zamandan beri çok az kez el değiştirmiş. Bir kez ilk kiracı Peter Little tarafından, daha sonra da bir ya da iki kez başka birkaç kişi tarafından. Ama Peter’dan sonra kimse uzun süre kalmamış. Kimse Peter’a ne olduğundan emin değil. Bir gün kasabada ayak işlerini yapıyor, kasabanın diğer sakinleriyle konuşuyor, arkadaşlarını ziyaret ediyordu ve ertesi gün öylece… ölmüştü.
Bundan sonra kasabadaki insanlar evden uzak durmaya başladı. Eve güvenmediler ve haklı olarak da güvenmediler. Artık kimse satın almayacaktı, bu yüzden yıllardır boştu. Ancak meraklı genç kızlar olarak (doğaüstü olaylara karşı sevgi besleyen) kuzenim ve ben evi araştırmaya karar verdik.
O zamanlar küçüktük, ancak dokuz yaşındaydık ve bir şey olacağını düşünmemiştik, ben de kuzenim de o kasabada büyümemiştik. Yaz tatilinde büyükannem ve büyükbabamı ziyarete gitmiştik ve küçük bir kasaba olduğu için yapacak pek bir şey yoktu, bu yüzden kuzenim Mackenzie ve ben biraz keşif yapmaya karar verdik. Sıkılmıştık ve gençtik ve bu evde bu kadar ilginç olan şeyin ne olduğunu kontrol etmenin iyi bir fikir olacağını düşündük. Neden herkes içeri girmeye korkuyordu?
Ve nedenini öğrendik.
“Kenzie, bu iyi bir fikir gibi görünmüyor, ya Dadı ve Büyükbaba öğrenirse? Bizi öldürürler!” Zamanla kahverengileşen eski beyaz evin önünde dururken haykırdım; çimenlerin aşırı büyümüş otları dizlerimizi gıdıklıyor ve parlak güneş çıplak omuzlarımızı yakıyordu.
“Öğrenmeyecekler Kia, endişelenmeyi bırak,” diye yanıtladı beni basitçe, “Yani, onlara kim söyleyecek? Sen mi? Ben mi? Hayır. Her şey yoluna girecek ...” diye vurguladı kapıya doğru ilerlerken. Kumlu ayakları diz boyu çimenlerin üzerinde küçük ezikler bırakıyordu.
“Bu konuda hala emin değilim Kenz, bu iyi bir fikir gibi görünmüyor…” Menteşeleri üzerinde hafifçe yana doğru sarkan, kırılgan ve yaşlılıktan paslanmış kapıya doğru sürünürken usulca söyledim.
“Korkak olma Kia! Sadece eski bir ev,” diye dalga geçerek beni içeri çekti; yarı çürümüş kapıdan hızla geçti.
Sonunda pes ettim ve harap oturma odasına çekilmeme izin verdim. Her şey eski ve kırık döküktü ve çürüyen bitki örtüsü ve pislik gibi kokuyordu.
“Bu şey gibi… yani… ne deniyordu?” Mackenzie omzunun üzerinden bana baktı, kaşları çatılmıştı.
“Gerçeküstü mü? Ürkütücü mü? Korku filmi benzeri?” Ben teklif ettim.
“Birincisi!” oturma odasından mutfağa doğru ilerledik. Mutfak masasının üzerinde bir tabak… bir şey vardı; ama görebildiğim kadarıyla kırık dökük bir sandalyenin önünde çürümüş ve çürümeye yüz tutmuş bir yığından ibaretti.
“Ew!” Mackenzie ona dokunmaya çalışırken ben ağladım.
“Hadi, yukarı çıkalım! Belki o adamın nerede öldüğünü görebiliriz!” Kenzie bileğimden tutarak heyecanla söyledi.
Beni hızla üst kata çıkardı ve biz yürürken… üst kattan gelen sesleri duyabiliyorduk, uzun tırnakların sert tahtaya sürtünmesi gibi küçük, çılgınca tırmalama sesleri.
“O da neydi öyle?!” Mackenzie’nin eline sıkıca tutunarak söyledim.
“Bebek gibi davranma, muhtemelen fare falan vardır. Hadi,” dedi ve elimi sıkıca kavrayarak beni koridorda hızla ilerletti.
Koridorda yavaş adımlarla ilerlerken zemin ayaklarımızın altında gıcırdıyor ve dengesizleşiyordu, tahtalar uğursuzca eğiliyordu. Tam bir kapının dışındaydık ki odanın içinden büyük bir gürültü duyduk; ardından uzun bir sessizlik ve sonra kapalı kapının arkasından gelen yumuşak bir hışırtı.
“M-Mackenzie…? Bence gitmeliyiz…”
Kapı yavaşça açılırken “Sessiz ol!” diye tısladı.
“Mackenzie!” Elimi tutup beni yavaşça açılan kapının karşısındaki başka bir odaya çekerken usulca bağırdım.
Koridorun karşısındaki kapı yavaşça açıldığında bizim kapı henüz kapanmıştı. Kapımızın çerçeveyle tam olarak birleşmediği küçük çatlaktan Mackenzie ve ben odadan bir şeyin çıktığını gördük. Küçüktü ve kalın koyu kahverengi bir kürkle kaplıydı, ağzı hafifçe açıldığında uçları paslı kahverengi-kırmızıya boyanmış parlak beyaz jilet gibi dişleri görünüyordu. Yaratığın görüntüsü karşısında ağlamamak için dudağımı ısırdım.
Mackenzie arkamda titriyor, atletimi sıkıca kavrıyordu. Elini yan tarafımda görebiliyordum ve parmak eklemleri sıkıca kavradığı için bembeyazdı.
Sonunda, saatler gibi görünen ama aslında sadece beş on dakika süren bir sürenin ardından yaratık geldiği odaya geri döndü. Kenzie ve ben yavaşça dışarı çıkmadan önce bir süre bekledik. Yerde yavaşça ve sessizce süründük. Neredeyse merdivenlerin başına gelmiştik ki kapı açıldı ve yaratık bir kez daha ortaya çıktı. Çığlık attım ve merdivenlerden aşağı koştum, Mackenzie de peşimden geliyordu, arkamızda sadece yaratığın adımları vardı. Zemin kata ulaştığımızda elini tuttum ve onu kabaca kapıya doğru çektim, daha hızlı hareket etmesi için tutarsızca bağırdım.
“Parmaklarını bacağımda hissedebiliyorum!” gibi bir şey söyledi. Ama emin olamadım, söylediği buydu; kalp atışlarım kulaklarımda onu tam olarak duyamayacak kadar yüksekti.
Mackenzie acı içinde çığlık atarken biz de kapıdan fırladık.
Aşırı büyümüş çimlere çarptık ve kaldırıma ulaşana kadar koşmaya devam ettik, birbirimize sıkıca tutunup ağladık. Zor nefes alarak bir yığın halinde kaldırıma yığıldık. Mackenzie’nin baldırında ve ayak bileğinde beş ya da altı jilet inceliğinde kesik kanıyordu ve beyaz sandaletlerinin arkası parlak bir kırmızıya boyanmıştı.
Nefesimizi toparladıktan sonra ayağa kalktık ve büyükanne ve büyükbabamızın evine doğru geri dönmeye başladık.
Ama biz yürürken arkama baktım ve o yaratık pencereden bize bakıyordu, beyaz dişleri parlıyordu. El sallar gibi bir pençesini kaldırdı ve kuzenimin kızıl kanıyla parıldayan beyaz pençelerini gösterdi.
Bir daha asla o evin yakınına gitmedim ve gitmek de istemiyorum. Mackenzie ve ben o gün dersimizi aldık. Anlamadığın şeylerle uğraşma.
Bu yazı sizin için yararlı olmadığı için üzgünüz!
Bu gönderiyi geliştirelim!
Bize bu yazıyı nasıl geliştirebileceğimizi söyleyin?