Temernik - Rostov "Kırmızı Presnya"
Rostov-on-Don'da ve üç yıl önce meydana gelen yılın ünlü Rostov grevi 1902'unda devrimci hareketin merkez üssü Opernitsa yerleşimiydi. Temernik veya “ahlaki ahlak” olarak adlandırılan “Utanmaz Banliyö”, yanlışlıkla Rostov “Kırmızı Presnya” olarak adlandırılmamıştı. Bölge, Dontov akarsu istasyonunun arkasında, Don'a akan küçük bir nehir olan sarp Temernik kıyısında yer almaktadır. İncelenen olayların yıllarında, bölge nüfusunun ezici çoğunluğu, Vladikavkaz Demiryolunun Ana atölyelerinde, depoda ve aynı zamanda fabrikalarda, fabrikalarda, atölyelerde ve şehir fabrikalarında çalışan insanlar üzerinde çalışıyordu. En kalabalık ve aynı zamanda en elverişli olmayan Rostov-on-Don bölgesi birçok sosyal problem yaşadı. Temernik'in nüfusu 30'in üzerinde bin kişiden fazlaydı. Bölgenin sakinlerinin çoğu apartman dairelerinde ve tek katlı ayakkabıcı evlerinde köşe ve oda kiraladı. Birçok kişi çatı katlarına ve bodrumlara sokuldu, ancak elbette daha zengin insanlar vardı - her şeyden önce, kendi ayrı konutlarını karşılayabilecek ustalar ve vasıflı işçiler.
Devrim öncesi yıllarda, tüm o zaman yerleşim bir su kabini tarafından yapıldı. Kotzebue Bulvarı ve Kolodeznaya Sokağı köşesinde durdu. Su temininden biraz daha iyi, bölge eğitim kurumlarıyla uğraşıyordu - Kotzebue caddesinde bir devlet okulu vardı. Kendi pahasına, başka bir okul tüccar Shakhov tarafından yaptırılmıştır. Ve son olarak, çocuk işçiler, Vladimir Kilisesi'nin cemaat okulunda ilkokul eğitimi alabilirler. Ancak sağlık sistemindeki durum ölümcül oldu - sadece bir serbest doktor otuz bin bölgeye güvendi. Doğal olarak, köyün sakinleri sık sık hastalanıp öldüler. Sosyal ve ev içi bozukluk, geçimini zor işlerle kazanmaya zorlanan, çalışan köyün sakinlerinin yaşamlarını zorlaştırıyordu. Bu faktörlerin kombinasyonu alkolizm ve suç düzeyini etkiledi - sık sık içtiler ve savaştılar. Bununla birlikte, özellikle gençler arasında çalışan işçilerin tümü sadece tavernalara ve sarhoş kavgalara çekilmedi. Yirminci yüzyılın başında, devrimci örgütler, her şeyden önce - Bolşevikler, Potiernitsky yerleşiminde sağlam köklere sahipti. Bu nedenle Rostov polisi ve güvenlik departmanı Temernik'i özel gözetim altında tuttu.
Rostov, 1902'e saldırdı
Ancak polis kontrolü, 1902'teki ünlü Rostov grevini önleyemedi. Yirminci yüzyılın başında. Rostov-on-Don'da, kentin büyük sanayi işletmelerinde çalışan yaklaşık 30 çalışanı vardı. Özellikle, Vladikavkaz Demiryolunun Ana atölyelerinde 2,6 binlerce işçi, Asmolov Tütün Fabrikasının atölyelerinde 2,2 bin kişi daha ve diğer işletmelerde kalanlar çalıştı. 2 Kasım 1902, demiryolu tamirhanelerinin kazan atölyesinde çalışan işçiler tarafından grev ilan edildi ve yönetim kısmındaki yetersizlikten memnun kaldılar. İki gün sonra, Kasım ayında, Rusya Sosyal-Demokrat İşçi Partisi Don Komitesi 4, tüm atölyelerde grev çağrısında bulundu. İlerici taleplerde bulunuldu: dokuz saatlik bir çalışma günü, maaş artışı, işyerindeki para cezalarının kaldırılması ve çok sayıda nefret işçisinin işten çıkarılması. 1902-6 Kasım ayındaki 7, grev şehir çapında bir karaktere büründü ve Rostov'daki diğer işletmelerden işçiler Vladikavkaz Demiryolunun Ana atölyelerinde bulunan işçilere katıldı. Stachki Bulvarı'nın geçtiği kentin eteklerinde Kamyshevakhinskaya'da binlerce işçinin katılımıyla toplantılar yapıldı. Kasım 1902 polisi ve Kazaklar bir mitingde saldırdı, altı kişi öldü, on yedi kişi de yaralandı. Ancak yetkililer tarafından gösterilen vahşiliğe rağmen, grev iki hafta daha sürdü. Kasım ayının ikinci yarısında, Tikhoretskaya istasyonundan tamirciler, Novorossiysk, Vladikavkaz, Mineralnye Vody ve hatta Gomel'den işçiler 11'te greve gitti. Ancak, sonunda, yetkililer, işçi hareketine karşı acımasızca baskı yaparak, Rostov işçilerini grevi durdurmaya zorladılar. 1902 Kasım 26 çalışanları fabrikalarına ve atölye çalışmalarına geri döndüler. Yine de, Rostov grevi, yılın 1902’ine, yalnızca bölgesel değil, aynı zamanda Rus halk devrimci hareketinin de, işçi hakları konusundaki konuşmalarındaki en canlı örneklerinden biri olarak girdi.
Devrimci konuşmaların doğrudan örgütleyicileri Ivan Stavsky ve Sergei Gusev idi. Adı Ivanernich Stavsky (1877-1957), daha sonra genç yaştaki Thenernitsky yerleşimi, eski Kotzebue caddesi olarak bilinen eski Kotzebue caddesi olarak bilinen Vladikavkaz demiryolunun ana atölyelerinde çalıştı. Mogilev eyaletinden kalıtsal bir işçi olan Stavsky, on beş yaşında Rostov'a geldi ve hemen demiryolu atölyelerinde çok çalışmaya başladı. Yirminci yaşında, 1897'in sonunda, Rostov çalışanları arasında faaliyet gösteren sosyal demokratik çevreye katıldı ve 1898'te, Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nin Don Komitesi olan Donkom'un kurucularından biri oldu. Bu zamana kadar, genç yaşlarına rağmen, Ivan Stavsky zaten ciddi bir politik eylemciydi. 1900'te tutuklandı, ancak bir ay sonra serbest bırakıldı. Bununla birlikte, İvan delil yetersizliğinden cezaevinden kaçmayı başarsa da işini kaybetti. Stavsky, Vladikavkaz demiryolunun Ana atölyelerinden siyasi nedenlerle kovuldu. Rostov'da çok fazla aydınlandığına karar veren genç Sosyal Demokrat Yaroslavl'a taşındı - ama çok yakında orada tutuklanıp Rostov'daki eski ikamet yerine geri gönderilecek. 1901'in baharında Stavsky tutuklandı ve bir buçuk yıl hapis cezasına çarptırıldı. Ancak, kurtuluştan hemen sonra, Ivan siyasi mücadelenin kalınlığına daldı - o zamanlar Rostov grevi yılın 1902'i alevlendi. Bolşevik lider Vladimir İlyiç Lenin'in kendisi tarafından büyük övgüler alan, içinde anahtar figür olan Ivan Stavsky idi. Grev yenildikten sonra Stavsky, şahsen Lenin'le tanıştığı İsviçre'ye kaçtı. Haziran ayında, 1903, Rus İmparatorluğuna geri dönmeye çalışırken, 1905 yılının Temmuz ayına kadar tutuklandı ve iki yıldan fazla kaldığı hapishaneye kondu. Stavsky'den farklı olarak Yakov Davidovich Drabkin (1874-1933) olarak adlandırılan Sergei İvanoviç Gusev, Stavsky'nin aksine, çalışmak için değil, çalışmak için 1887'ta Rostov-on-Don'a geldi. 1892'te Rostov'da gerçek bir okuldan mezun oldu ve 1896'te St. Petersburg Teknoloji Enstitüsü'ne girdi. Öğrenci gösterilerinden birinde, Gusev tutuklandı ve sonra Orenburg'a ve daha sonra Rostov-on-Don'a polis gözetimi altında gönderildi. Don Gusev aktif olarak gazetecilikle uğraştı, "Priazovsky Krai" ve "Don Speech" yayınlarında çalıştı. Burada kısa süre sonra lideri olacak olan RSDLP Don Komitesi'ne katıldı. Rostov grevinin bastırılmasından sonra, 1902, Stavsky gibi Gusev İsviçre'ye kaçmaya zorlandı.
Ayaklanma için hazırlık
Rostov-on-Don'da yılın Kasım 1905'unda, genel bir grev ve silahlı bir ayaklanma için hazırlıklar başladığında, şehirdeki devrimci hareket grevinin bel kemiği üç yıl önceydi. Neredeyse hepsi Vladikavkaz Demiryolunun ana atölyelerinden ve diğer işletmelerden işçilerdi. 28 Kasım 1905, Vladikavkaz Demiryolunun Ana atölyelerinin buhar motoru montaj atölyesinde yeni bir çilingir ortaya çıktı. Adı Solomon Reisman'dı (fotoğrafta). Şehre, Ekim isyanı günlerinde 1905'in St. Petersburg İşçi Vekilleri Konseyi üyesi olduğu St. Petersburg'dan geldi. Rostov-on-Don'da Reisman, yerel bir genel grev örgütlemek ve önderlik etmekteydi. Solomon Reisman, Bolşevik liderliği tarafından yanlışlıkla seçilmedi, çünkü bir meslek okulundan mezun oldu ve zaten 1902'in Kasım grevi sırasında, Vladikavkaz demiryolunun ana atölyelerinde tecrübe sahibi oldu. 1905 yılına kaydolurken atölye çalışmalarına geri döndü, Reisman hemen işletme çalışanları arasında devrimci bir ajitasyon organize etmeye başladı. İstihdam gününde yirmi yaşında bir tamirci, Vladikavkaz Demiryolu Demiryolları İşçileri Sendikası Merkez Teşkilat Bürosu başkanlığına seçildi.
7 Aralık 1905, Rusya İmparatorluğu'ndaki Genel Politik Grevin başlamasının farkına vardıktan sonra, Vladikavkaz Demiryolu telgraf hattından bir telgraf gönderildi. Şöyle dedi: “Yoldaşlar ... Çar hükümeti, önceki zorbalık ve şiddet politikasını durdurmuyor ... Sabırlı bardak doluyor ... Grev, geceleri 12'tan Aralık'a kadar 7'ta başlıyor ... Yoldaşlar! Bizim dostane oybirliğimizdeki konuşmadan, bu grevi, halkın otokrasinin devrilmesi mücadelesinin son hareketine dönüştürülmesine bağlı olacaktır. İş at, greve katıl. Yaşasın All-Russian politik grevi. Rostov Bürosu Başkanı S. Reizman. Bu arada, şehirdeki durum ısındı. Rostov Krasnaya Presnya'nın barikatları, ardından barikatlarla doluydu. Üç yıl önceki olaylara aktif olarak katılan birçok kişiyi içeren bir savaş ekibi kuruldu. Bunlar arasında, özellikle, Ivan Chentsov, Mikhail Zhuravlev, Semyon Vasilchenko vardı. Savaş ekibinin komutanına, “Max” takma adıyla yoldaşları arasında daha iyi bilinen, profesyonel devrimci Yury Butyagin (8-1883) atandı. Tver ilinde Vyshny Volochka'dan bir yetkili olan Yuriy Butyagin, Tver ve İvanovo-Voznesensk'teki devrimci faaliyetlere 1952 ile katıldı, hapishaneleri ziyaret etti ve 1903'in ilkbaharında Armavir'de Sosyal Demokrat grubunun başına geçtiği Kuzey Kafkasya'ya gönderildi . 1905 yazında Butyagin, Kiev'deki bombaların üretimi için okul laboratuarında özel bir eğitim kursu geçirdi ve ardından Don ve Kuban kentlerinde savaş ekipleri organize etmek için görevlendirildi. Rostov-on-Don'da Butyagin, Sosyal Demokrat Partinin tüm savaş çalışmalarına başkanlık etti ve genel grev başlamadan önce, savaşçı kadrolarının genel başkanlığına atandı. Potiernytsia yerleşiminde başlayan, işçi ayaklanmasının tüm savaş birimini yöneten Butyagin idi. Performans için hazırlıklar işçilerin Rostov ve komşu Nahçıvan ilçelerinde ortaya çıktı - apartmanlarda toplanan, gizlice silah ve bomba yapan eylemciler ve basılan ilanlar.
Yury Butiagin'in daha sonra hatırlattığı gibi, “Temernik'te bir laboratuvar düzenlediğimizi düşündüklerinde gizli polis yanıldı. Burda, burnun altında, aynı sokakta Nahçıvan'da düzenledik. Ve burada Nahçıvan'da taştan bir 2 katlı evde bir laboratuvar kurduk. Bunun için gerekli olan her şeye sahibiz: kimyasal cihazlar, sonra her türlü kimyasal malzeme, asitler, nitratlar, azot ... nitrogliserin hazırlanması için ve nitrogliserinden manyetize dinamit yaptık. Kendi kendimize lehimlendik, vs. Üretimimiz biraz büyüdüğünde, bir atölyeye özel teneke kutular verdik, küçük bir görünüm verdik, böylece onları cebinize koyabilecektik ... Fark edilmedi, sen ve cebine bombala ”(alıntı:“ Yu'nun anılarından. Buti, onun tarafından 1905'te bomba üretimi için bir atölye çalışması hakkında. ”// CPSU'nun Rostov Bölgesel Komitesi Parti Arşivi, f. 12, op. 1, d. 325, s. 137. (Eski Rostov belediye başkanının yargılanmasının metni) Devrimciler Apte'ye patlayıcı madde tedarik ettiler. ve Pushkinskaya Sokağı ve Sredniy Prospekt'in (şimdiki Sokolov) köşesinde bulunan Zlatopolsky, Kipman çilingir atölyesinde işçiler, bombalar için gizlice teneke ve çinko kutuları lehimliyorlardı. patlayıcı kuvvet topçu mermilerinin hareketine yaklaşıyordu ve bombaların ağırlığının ve hacminin yirmi kat daha az olmasına rağmen, bomba bir darbe ya da güçlü bir şokla patladı ve bu da son derece dikkatli bir şekilde ele alınma ihtiyacını doğurdu. Ne de olsa, güçlü bir sarsıntı bile nakliye sırasında bile patlamaya neden olabilir. Bomba atması gereken militanlar özel olarak eğitildi. Kural olarak, bombalar yalnızca ustalara ve savaş ekibinin en deneyimli savaşçılarına verildi. Vigilantes yeteneklerini Nahçıvan-on-Don'un eteklerinde bulunan Kiziterinovskaya'da uyguladı. Burası hâlâ taşralı ve Rostov ve Nahçıvan için “coğrafya kenarı” idi - Aksai pulluk inşaat fabrikasının ve Nahçıvan'ın çalışma kenarlarının - son mahallenin sokakları. Savaş ekibi için bomba üreten bir başka atölye de Potiernitsa yerleşiminde bulunuyordu. En dikkat çekici şey, çalışan Temernik'in tam merkezinde - Lugovoy Caddesi'nin köşesindeki bir evde bulunmasıydı. ve sonra pazar çarşısı. Çok uzak olmayan Temernitsky polis karakolu, bir asistan olarak ve gardiyanın yanında bir polis olarak yaşadı. Sonunda, Shakhovskaya ve Kolodeznaya caddelerinde, yeraltı işçileri ayrıca küçük gizli silah onarım atölyelerine ev sahipliği yaptı.
Çalışma ekibinin merkezi, Vladikavkaz demiryolunun Ana atölyelerinin demirci dükkanında çilingir olarak çalışan belirli bir Alexei Zrelov'un dairesinde bulundu. Zrelov, şimdi sokakta 33 numaralı adrese sahip bir taş evde yaşıyordu. Vagulevskaya (şimdi bir çocuk kütüphanesi var). Devrimci karargahı, başını, profesyonel devrimci Yuri Butyagin'i, genç turner Vitaliy Sobinin (Anatoly Sobino), Aksay fabrikasının turucusu Stepan Voitenko, Karadeniz'in denizcisi filo ve efsanevi Potemkin, Demiryolları İşçileri Solomon Reizman Birliği başkanı demirci Semyon Vasilchenko, Ivan Khizhnyakov'daki ayaklanmaya katıldı. Hepsi, yaşlarına rağmen, çarlık cezaevlerinde “hapis cezası” ile sürgün ve ağır işçilikte kalmak da dahil olmak üzere, zaten sağlam bir devrimci deneyime sahip olan çok genç insanlardı.
Bu arada, işçiler konuşmaya başlamadan kısa bir süre önce, Büyük General Kotzebue, Rostov belediye başkanı, yetkilerini Rostov limanının başkanı von der Weide'ye devretti. Bununla birlikte, ikincisi, işçilerin performansına nasıl tepki vereceğini bilmeden ve “aşırı” kalmak istememekle, otoriteyi Rostov Polis Şefi Prokopovich'e devretti. Aralık 11 polis şefi, kentin elektrik yapılarının temsilcilerinden oluşan bir askeri konsey topladı ve Rostov-on-Don'da kentteki tüm toplantıları ve kamu olaylarını yasaklayan ve huzursuzluk durumunda bastırılmaları beklenen bir “acil koruma” rejimi ilan etti. silahlı kuvvetler. Aynı gün, Don Kazaklarının atamanı kararı ile Dontov belediye başkanının görevleri, askeri komutan Albay Makeyev'e verildi. Rostov Şehri Duma'nın acil bir toplantısını yaptı ve olası bir işçi sınıfı ayaklanmasını zorla baskı altına almak niyetinde olduğunu belirtti.
İstasyonun ele geçirilmesi ve Temernik barikatları
Aralık ayındaki 13 sabahının erken saatlerinde 1905, Stepan Voytenko, Mikhail Zharkov ve Mikhail Zhuravlev başkanlığındaki bir grup devrimci Rostov-on-Don ana tren istasyonuna gitti. Onlarla birlikte, filo genelkurmay başkanı Yury Butyagin ve asistanları Sobino ve Vasilchenko karakola geldiler. Sabah saat dokuz gibi, devrimciler istasyon jandarmalarını sardılar ve silahlarını teslim etmeleri için zorladılar. O zaman, 134 Piyade Theodosia alayının yarı piyadelerinin askerleri istasyondaydılar, ancak işçilere ateş açmayı reddettiler ve yarı komutanlık memuru güvenilmez astları kışlalara götürmekten başka seçeneğe sahip değildi. Ondan sonra, kentin tren istasyonu asi işçilerin elindeydi. Atölyelerin yemekhanesinde binlerce insanı bir araya getiren bir miting başladı.
İstasyonun ele geçirilmesinin öğrenilmesinin ardından, 13.13 Aralık 13 gününün 1905'inde, Albay Makeev askerlere Tiernarnitsky yerleşimini bombalamalarını emretti. Burshin Sad bölgesinde (şimdi Rostov-on-Don'un Gvardeiskaya Meydanı) kantin binasına ateş etmekle görevlendirilmiş bir topçu bataryası yerleştirildi. Ancak askerlerin deneyimsizliği nedeniyle, kantinin yerine mermi, Vladimir Kilisesi'ne ve Shakhovskoye Koleji'ne (şimdi de 15 meslek okulunun binası) düştü. Birkaç turdan sonra, polis Tatarchuk, polis merkezine, bombardımanın yanlışlıkları hakkında telefonla haber verdi ve topçu topçu birliği olarak ordu hizmeti tecrübesini kullanarak ateşi kendisi düzeltti. Ondan sonra, batarya doğrudan yemek odasına atmaya başladı ve üç bininci ralliyi koşmaya zorladı. Birkaç kişi öldü ve yaralandı. Yury Butiagin'in emriyle, Postiernicka yerleşiminin sokaklarında barikat inşaatı başladı. Vasily Terentievich Cherepakhin inşaatlarını doğrudan denetledi. İstasyonun ele geçirilmesi ve istasyon jandarmalarının silahsızlandırılması sırasında, devrimci ekip tüfeklerle iki kutu yakalamayı başardı. Bununla birlikte, genel olarak, kadronun silahlandırılması arzulanan bir şey bıraktı. Devrimciler tabancalarla, av tüfekleriyle ve berdanlarla donandılar. Makineli tüfek yoktu. En etkili silahlar, on iki adetlik Potiernitskoye yerleşimine teslim edilen otomatik tüfekler “Burchard” idi. Ayrıca, sinyal tabancası nakliye şirketinden çıkarıldı. İşçiler için bir top daha (Efimchenko tarafından yapılan bir model ve bir top - dökümhane Kovalev, turner Grigorovsky ve başka bir işçi - Ustimchenko). “Efimchenko modeli” nin silahı, Thenernitsky yerleşiminin barikatlarına monte edildi ve düşmana metal parçalar ateşlendi.
Aslında Temernik, barikatlar sayesinde gerçek bir kaleye dönüştürüldü. Bugünlerde şehir hükümeti, kentin bu bölgesini hiç kontrol etmedi. Anlaşmanın tüm hayatı, çeyrek usta birimin, doktor Vladimir Drutsky'nin rehberliğinde kantinin ve sıhhi birimin bile yaratıldığı, devrimci karargahın emirlerine bağlıydı. Düşman mümessillerin, şüpheli kişilerin ve disiplin ihlal edenlerin bakımı için bir bekçi evi yaratıldı, akşam saat sekizden itibaren sokağa çıkma yasağı çıkarıldı. Bölgeye tüm yaklaşımlar savaşçıların ayrılmalarıyla korunuyordu. Burada, Rostov'un bu bölgesinin her zaman çok elverişli bir konuma sahip olduğu belirtilmelidir - şehrin merkezinden çok daha yüksektir ve ikincisinden Temernik nehri ile ayrılmıştır. Buradaki sokaklar dar ve kavisli, Temernik nehrine iniyor. İlçeye nüfuz etmek için şehrin en ortasına, çok dik caddelere tırmanmak gerekiyordu ve üzerlerinde inşa edilen barikatlar, polis ve Kazakların yardımı ile yerleşmeyi zorlaştırmayı imkansız hale getirdi. Buna ek olarak, karışık sokakları, şeritleri, interdigital ve kurumlar arası koridorlarla birlikte alanın düzeni de sadece devrimcilerin eline geçmiştir.
Anatoly Sobino ve diğer bombardıman uçakları
400 çalışanları hem Rostov'daki hem de Azov, Bataysk, Kavkazskaya ve Tikhoretskaya istasyonlarından yardım almak için gelen barikatları savunmak zorunda kaldı. Yuriy Butyagin, Anadolu Sobino savaş ekipleri genelkurmay başkan yardımcısı da barikatlara gönderildi (fotoğrafta). Anatoly Sobino - belki de en ünlü Rostov devrimci 1902-1905. Sovyet döneminde, kentin Zheleznodorozhny bölgesinde bir cadde ve park adını almıştır. Rostov-on-Don. Aslında, Anatoly Vitaliy olarak adlandırıldı ve soyadı Sobino değil, Sabinin idi. Vitaly Sabinin, 1884 yılında Kagalnik'te, Osip Dmitrievich ve Matryona Fedorovna Sabinin ailesinde doğdu. Rostov'daki diğer pek çok işçi gibi, ziyaret ediyorlardı - önce Kagalnik'te yaşadılar, sonra Potiernitskoye yerleşimindeki Rostov-on-Don'a taşındılar. Altı çocuğun babası Osip Dmitrievich, Vladikavkaz demiryolunun Ana atölyelerinde vasıfsız bir işçi olarak çalıştı ve zor bir günün ardından terzilik için zaman buldu - ailesi için böyle bir "perişan" ile ek para kazanabildi. Matryna Fedorovna, Rostov fabrikaları için çanta dikti. Düşük ücretli işçilerin neşesiz yaşamı çocuklarını bekledi - kızları Gabriel, İlya, Vitaly ve Semyon'un oğulları Pelageya ve Claudius. Ailenin en büyük oğlu Gabriel'di ve Sabininlerin genç neslin devrimci mücadele yoluna çıkan ilk nesliydi. Yirminci yüzyılın başlarında, tutuklandı ve Rostov-on-Don'dan Yuzovka'ya (şimdi Donetsk) sürüldü. Ilya Sabinin, yılın 1902 grevine ve yılın 1903'unun ünlü Mart gösterisine katıldı. Vitaly'nin küçük erkek kardeşini devrimci faaliyetlere dahil eden Ilya idi. Anatoly Sobino, yani Vitaly böyle bir takma ad aldı, genç yaşta işe başladı - sadece zanaatkârlar için bir öğrenci olarak, daha sonra Vladikavkaz Demiryolu Ana Atölyelerine girdi. Bununla birlikte, şiddetli öfke Sobino için önce makine atölyesinden kazan dairesine transfer edildi, sonra tamamen atölyelerden kovuldu. Adam daha sonra Panchenko kırtasiye fabrikasına girdi - Pastukhov fabrikasında. RSDLP'ye (b) katılan Vitaly Sabinin, 1903 Şubat ayında tutuklandığı yeraltı literatürünü dağıtmaya başladı. Hapishanede Sobino on dokuz yılını kutladı. 1903 sonbaharında Vitaly Osipovich Sabinin, Vologda eyaletine üç yıl boyunca kamu polis gözetimi altında gönderildi. Fakat Sobino Vologda'ya hiç gelmedi - sürgüne giderken kaçtı ve yakında Rostov'da yeniden ortaya çıktı. 1 1904 Ağustos Sobino arananlar listesine yerleştirildi - arananlar listesine, Voronej eyaletinin Alekseyevka yerleşim yerinden bir köylü olan Sobinin Vitaly Osipov adıyla 119 adı altında listeye alındı. Ancak, Vitaly yalnızca 1904 yılının Aralık ayında gözaltına alınabildi. Vologda eyaletine tekrar sınırdışı edilmesi bekleniyordu, ancak daha sonra Tsarevich Alexei'nin doğumunun onuruna ilan edilen bir af ilan edildi. Bir af kapsamında serbest bırakılan 1905'in ilk yarısının tamamı Sobino, olağan işleriyle uğraştı - devrimci bir literatür dağıttı, işçilerin toplanması ve toplantılar için güvenlik sağlamakla meşguldü. Partiden biri Mariupol'a yaptığı geziler sırasında, bir yeraltı basımevinde de çalışmaya başlayan karısı Martha ile tanıştı. Aralık 13 1905'in patlamasında, silahlı ayaklanma Sobino aktif bir rol aldı. Yalnızca savaş ekipleri genelkurmay başkan yardımcısı değil aynı zamanda asilerin ileri biriminin komutanı oldu - bir düzine bombardıman uçağı. Sobino, Çar polisinin maruz kalmış birkaç bilgisini de yok etmeye emanet edildi.
Ayaklanmada Anatoly Sobino ile eşleşecek başka önemli rakamlar vardı. Yirmi yıl Meni Filippovich Vasil (1884-1937) Nedvigovka Rostov köyü Gnilovskaya (kendi ülkesinde Rostov bölgenin Myasnikovskiy şimdi Çiftliği Nedvigovka kısmını komşu köy bir yerli dünyaca ünlü Arkeoloji Müzesi "Tanais", ve köy Gnilovskaya uzun süre ana parçasıdır oldu Rostov-on-Don'a katıldı - kentin Zheleznodorozhny bölgesi köyü olarak). Genç yaşlarına rağmen, devrimci mücadelede sağlam bir deneyime sahipti. Çocukluk Tohumları Vasilchenko erken sona erdi. Çocuk on yaşındayken demiryolunda çalışan babası öldü. İkinci sınıfta okuyan Semyon işe gitmek zorunda kaldı - anne sekiz çocuğu besleyemedi. Semyon mağazalarda haberci olarak çalıştı, lansman sırasında kabin görevlisi olarak çalıştı, Azak Denizi boyunca yürüdü ve ardından Vladikavkaz Demiryolunun Ana Atölyelerinde öğrenci olarak çalışmaya başladı. Onbeş yaşındaki Vasilchenko bir çekiç oldu ve bir yıl sonra, işletmede dağıtılan ilanların okunmasında ifade edilen devrimci harekete katılmasından dolayı işten atıldı. Atölyelerden ayrıldıktan sonra Vasilchenko, devrimci mücadeleye aktif olarak katıldı. On sekizde, Asmolov Tiyatrosu'ndaki RSDLP Don Komitesi'nden broşür atma eylemi için Vasilchenko tutuklandı ve hapse atıldı. Ancak, doğru kanıtların bulunmamasından dolayı, Tohumlar beş ay sonra serbest bırakılmak zorunda kaldı. Tecrübeli on sekiz yaşında bir devrimci, Rostov'daki işçi çevrelerinden biri tarafından yönetildi. Doğal olarak, bir sonraki dönüm noktası, Kasım 1902’teki Rostov grevi ve Mart 1903’te genç Vasilchenko, işçilerin gösterisine liderlik etti ve Rostov’un ana caddesi olan Bolshaya Sadovaya’ya geçti. Lenin'in kendisinin belirttiği gösteriye katılım için Vasilchenko tutuklandı ve dört yıl hapis cezasına çarptırıldı ve sonrasında Sibirya'ya transfer edildi. Ancak kısa sürede Chita'ya kaçtı ve orada devrimci faaliyetlerini sürdürdü. Kaçak hükümlü, Trans-Baykal demiryolu işçilerini greve devam edecek şekilde yükseltmeyi başardı ve ardından ülke genelinde Rostov'a doğru yol aldı. Burada, silahlı ayaklanmanın başlangıcının arifesinde, Semyon Vasilchenko ayaklanmanın savaş merkezinin bileşimine dahil edildi ve Yuri Butyagin'in en yakın yardımcılarından biri oldu. Anatoly Sobino, 14 Aralık'taki Tserkovnaya Meydanı 1905'teki barikatlarda öldükten sonra Vasilchenko'nun kendisi bir bombardıman ekibi kadrosuna önderlik etti.
Ivan Dmitrievich Chentsov (1885-1937), aynı zamanda Nedvigovka çiftliğinde Semen’li olan Temernik’in barikatlarında Vasilchenko’nun en yakın müttefiki oldu. Chentsov ailesi komşu Rostov'a taşındığında, 11 yaşındaki İvan tamirci çırağı, sonra da tamirci olarak iş buldu. Akranlarının çoğu gibi devrimci fikirlerle de ilgilendi ve Sosyal Demokrat gruba katıldı. Kasım ayında, 1902, Anatoly Sobino ile birlikte, Ivan Chentsov Rostov'da devrimci broşürler dağıtarak şehir işçilerini genel greve çağırdı. Mart 1903 gösterisinde, Bay Chentsov, en aktif kısmı, yaylı tel ile daireler bükerek, daha sonra at Kazaklarına karşı atılmış - spiraller tüm caddeye döndü, ardından Kazak atları dolaştı. 1904'in ilkbaharından bu yana, Bay Chentsov, RSDLP'nin yer altı organizasyonunun faaliyetlerine katıldı. 11 Aralık 1905, Rostov'daki silahlı ayaklanmanın başlamasından hemen önce yirmi yaşındaki çilingir Ivan Chentsov, şehirde kurulan metal işçileri sendikası başkanlığına seçildi. Ayaklanma başladığında, Vladikavkaz Demiryolu Ana Atölyeleri çalışanları tarafından görevlendirilen bir düzine savaş ekibine liderlik etmesi için görevlendirildi. Chentsov komutasında, bir düzine Rostov tren istasyonunun istasyon jandarmalarının silahsızlandırılmasına ve yakalanmasına katıldı, daha sonra Tepernitsa yerleşimindeki barikatları savundu ve komşu Bataysk'ten gelen mühimmat konvoyunu boşalttı. Buna ek olarak, Chentsov komutasındaki bir düzine, yerel gazete Priazovsky Krai'nin matbaasını ele geçirdi. Temernik savaşlarında her iki taraf da ciddi kayıplara maruz kaldı. Sadece barikatları savunan savaşçılar değil, işçi yerleşiminin bombalanmasıyla siviller de öldürüldü. Öte yandan, şehir tarafındaki barikatları yıkmaya çalışan askerler ve polis ciddi kayıplar verdi. Kazakların Novocherkassk'tan Rostov'a taşınması gerektiği anlaşıldığında - birliklerin ve polisin barikatları basmasına yardım etmek için, savaş ekibinin merkezi onları, Vladikavkaz demiryolunun Ana Atölyelerinin ana atölye atölyesinin çıraklık ustası olan Dmitry Pivin başkanlığındaki üç savaşçıya göndermeleri için gönderdi. Merkez takım komutanı istasyonu Rostov. Bununla birlikte, Nahçıvan'ın 29 hattına ulaşan Dimitri Pivin, yanlışlıkla taşıdığı bombaların ateşlenmesinden sonra kazayla kaydı ve düştü. Devrimci parçalara ayrıldı.
Ayaklanmanın bastırılması
Yılın 17'unun üç günlük 18, 19 ve 1905'leri göreceli olarak sessiz ve sakindi. Elbette, zaman zaman her iki taraf da birbirine tüfekle ateş etti, ancak hükümet güçlerinin topçuları ateş etmedi - sürekli yağmur ve sis buna müdahale etti. Ancak, Aralık ayındaki 19, genel vali yetkileriyle Rostov'un geçici valisi olarak görev yapan 1905 Albay Makeev, Rostov ve komşu Nahçıvan'a sıkıyönetim uyguladı. Aralık 20 sabahı, hükümet güçleri, Posternitsa yerleşiminin yoğun biçimde bombalanmasına başladı. İlk başta, barikatları güçlendiren devrimci birlikler geri çekilmeyi başardı, ancak günün ikinci yarısında, ekip yakınındaki devriyelerin rezervleri kurumaya başladı. Sonunda, manga merkezi gizlice Thenernitsky yerleşim bölgesinden çekmeye ve Nahçıvan'a devretmeye karar verdi (o zaman Rostov-on-Don'dan ayrı bir şehirdi ve şimdi de Rostov-on-Don bölgesi Proletarsky bölgesinin bir parçasıydı). Karanlığın başlamasıyla, savaşçılar, Kamyshevakhinsky'den Don'a doğru ilerlerken, buzun üzerinde, Aksai inşaat tesisinin yemek odasının topraklarına mühimmat ve silah yerleştirdikleri Nahçıvan'a taşındılar. Ancak, ertesi sabah Aralık 21.1905 yemek odasında korkunç bir patlama oldu. Orada bulunan tüm silahlar ve mühimmatlar imha edildi, bu da direnişin devam etmesi için devrimci ekibin karargahının planlarına son verdi. Böylece, Rostov işçilerinin Aralık 1905'taki silahlı ayaklanmaları sona erdi.
Ayaklanmanın bastırılmasından sonra Kazaklar ve polis Poeriernitsky yerleşim alanına girdi. Bölgenin büyük bir "süpürme" başladı, şüpheli tüm insanlar tutuklandı ve soruşturma için karakola getirildi. İşçilerin bir kısmı, bölge sakinlerinden saklanıp baskınlar yapmayı umduğu yakındaki Gnilovskaya köyüne kaçmak zorunda kaldı. Ayaklanmayan ve ölmeyen katılımcıların sayısı yer altı faaliyetlerine devam etmeye çalıştı. Ancak, ayaklanmanın bastırılmasının ardından şehirdeki durum değişti. Yetkililer, sert yöntemlerle devrimci harekete zarar vermeye karar verdiler. 4 Mart 1906 Polis, çalışma toplantısının yapıldığı Deputatskaya Caddesi'ndeki 3 Sarayını çevreledi. İşçilerden bazıları kaçmaya çalıştı ve jandarmalar ve Kazaklar üzerlerine ateş açtı. İki kişi öldü - Kazaklı işçiler Karpov kılıcıyla başını kesti ve öldürülen Alekseev'i öldürdü. Sekiz kişi daha yaralandı. Mayıs ayında, 1906, Ivan Chentsov ve Semen Vasilchenko'yu tutukladı. Daha sonra, yılın Ekim 1917 devriminden sonra, Don'da Sovyet gücünün oluşumunda önemli bir rol oynayacaklardı.
- "Landvorets" ile ilgili tipik bir ev
Rostov'un hatırası yılın 1902'ini vuruyor ve yılın Aralık 1905'in etkinlikleri Rostov-on-Don-Stachki ve Stavsky caddeleri, Gusev, Sobino, Chentsova, Cherepakhin ve diğer pek çok cadde caddeleri ve meydanlarında hala yaşıyor. Sonra devrimden sonra yerleşim "Leninsky kasaba" adını aldı, kısaltıldı - Lengorodok. Ancak şimdi bu bölge, kilisenin arazisine inşa edilen Demiryolu İşçileri Kültür Sarayı'nın adından sonra, Toprak Sahibi olarak daha iyi bilinmektedir. VI Lenin. Vladikavkaz Demiryolunun ana atölyelerine şimdi “Lenzavod” veya “V.I.” olarak bilinen Rostov Elektrikli Lokomotif Onarım Tesisi (REZ) adı verildi. Lenin " Uzun bir süre "Lengorodok", Belarus Cumhuriyeti ve Kuzey Kafkasya Demiryolları çalışanları için bir ikametgah yeriydi. Bununla birlikte, Rostov-on-Don büyüdükçe ve kentsel altyapı geliştikçe, işçiler ve uzmanlar yavaş yavaş yeni evlere taşındı ve bölge yavaşça durdu. Günümüzde, Landwright, kentin en marjinal ve sosyal olarak dezavantajlı bölgelerinden biri olmaya devam etmektedir. Makalede açıklanan olaylardan bu yana geçen yüz on yıla rağmen, bölgenin kamu hizmetleri ve barınma koşulları çok arzulananı bırakıyor. Birçok evde hala kanalizasyon ve su yoktur, bazı yerlerde soba ısıtması korunur. Ancak bölgenin tüm eksikliği ile şehir tarihine kayıtsız olmayanları çekiyor - çünkü burada zaman neredeyse durdu. Arnavut kaldırımlı köprüler bile birçok cadde ve sokakta sağlam durumda.