ESalgın başlamadan önce, İngiltere’de hemşire sıkıntısı vardı. Ocak 2020’de, Kraliyet Hemşirelik Koleji tarafından yapılan bir anket (RCN), hemşirelerin neredeyse dörtte üçünün son vardiyalarındaki personel seviyesinin hastaların ihtiyaçlarını güvenli ve etkili bir şekilde karşılamak için yeterli olmadığını söyledi. Yine de bu ay NHS İngiltere tahmin etti hükümetin, NHS’nin hemşirelik işgücünü Mart 2024’e kadar 50.000 artırma konusundaki manifesto taahhüdünü yerine getirmeyeceği. NHS çalışanları, faktörler olarak tükenmişlik, yorgunluk ve ödemeyi öne sürerek, sürüler halinde işi bırakıyorlar.
Bu boşlukları yurt dışından gelen hemşireler dolduruyor. Son açıklanan rakamlar Hemşirelik ve Ebelik Konseyi’nden (NMC) 2021 ve 2022 için yurtdışında eğitim almış rekor sayıda hemşirenin Birleşik Krallık’ta çalışmaya başladığını gösteriyor – yeni kayıtların neredeyse yarısı. Bunlardan dördü ile Birleşik Krallık’ta çalışma deneyimleri hakkında konuştuk.
Stephanie Padilla-Madriaga, yoğun bakım hemşiresi, Surrey ve Sussex Sağlık NHS güven
2016 yılının dondurucu bir Ocak gününde Filipinler’den ilk kez İngiltere’ye indim. İngiltere’de Northampton ve Birmingham’daki bazı uzak akrabalar dışında kimseyi tanımıyordum ve kocamı evde bırakmıştım.
Hemşirelik diplomam olmasına rağmen burada çalışabilmek için bana yaklaşık 600 sterline mal olan bir dizi sınavı geçmem gerekiyordu. Ondan sonra vakıf bana sponsorluk belgeleri ve Gatwick’e tek yön bilet gönderdi.
Birleşik Krallık’ta geçmeniz gereken, nesnel yapılandırılmış klinik muayene (AGİT) adı verilen bir sınav daha vardır. Yani buraya ilk geldiğimde, bunun için okurken zaten deneyimli bir hemşire olmama rağmen sağlık görevlisi rolünde çalışıyordum.
Filipin topluluğunun biz geldikten sonra kohortuma verdiği destek çok sıcaktı. AGİT’e hazırlanmaktan, kültürel olarak bizim için şok edici olan ulaşım sistemini anlamaya kadar her konuda bize yardımcı oldular. Filipinler’de zaman çizelgelerine uymayız. Herhangi bir nakliye aracı almak istiyorsanız, ona el sallamanız yeterli.
Birleşik Krallık’ta hastaları saygın ve saygılı bir şekilde ele alma şeklimize değer veriyorum. Filipinler’de hala bir tabu olan ve bir hastalık olarak tedavi edilmeyen bunamayı tanımayı öğrendim. Etkilenen ailelere yardım eden ve destekleyen hemşirelerin değerini gördüm.
İngiltere’ye taşınmanın tek dezavantajı, hükümetin sizden çok fazla para isteme şeklidir. Sizden ülkenizi terk etmenizi istiyorlar, o zaman her üç yılda bir vizeniz için yeniden başvurmanız ve bu süre zarfında 1.000 sterlinlik sağlık ek ücretleri ödemeniz gerekiyor. Ondan sonra, süresiz kalma izni almak için neredeyse 3.000 £ ödedim ve vatandaşlık için 1.000 £ daha ödedim. Vergilerimizi ödüyoruz ve bu para için çok çalışmak zorundayız.
Ara sıra hastalardan ırkçılığa maruz kalıyorum: onların işlerini aldığımızı, kendi ülkemize geri dönmek zorunda kaldığımızı. Nazik bir şekilde cevap vermelisiniz: “İşi ben istemedim. Ülkemize gelen ve bize ihtiyaçları olduğu için bizi soran hemcinslerinizdi.” Ve sonra bilinçsiz önyargı var. Pandeminin en zor döneminde kıdemli bir meslektaşım bana “Siz bunu atlatacak kadar güçlüsünüz” dedi ve şöyle hissettim: Filipinli olduğum için mi strese girmeye hakkım yok? yoksa mücadele mi? Vakıf ırkçılığı kınıyor ve meslektaşlarımız arasında gizlice konuşabileceğiniz “Sesini Söyleme Özgürlüğü Muhafızları”na sahibiz.
Pandemi sırasında hemşirelik tutkumu sorguladığım anlar oldu. Sağda solda ölümlerle yoğun bakımda çalışıyordum ve hastaları diriltmek zorundaydım. Herkesin TSSB’si vardı ve bize psikologlar verildi ve deneyimlerimiz hakkında konuşmaya teşvik edildi. İstihdam konusunda zor olsa da, 2021’de vakıf, genel tıbbi koğuşlara geçici liderlik için gitmeme izin verdi. Bu beni daha iyi ve daha dirençli bir hemşire yaptı. Yoğun bakıma yeni döndüm ve yaptığım şeyin değerini yeniden görebiliyorum.
Pandemi sırasında kendimi ifade etmek için bir çıkış noktasına ihtiyacım vardı, bu yüzden bir vlog başlattım, kesinlikle Stephanie, uluslararası hemşirelerin İngiltere’ye yerleşmesine yardımcı olmak için. Kocam 2017’de İngiltere’de bana katıldı. Bulunduğum yerden mutluyum.
Lucy Muchina, bölge müdürü güneybatı İngiltere, RCN
Nairobi, Kenya’da eğitim aldım ve 1998’de eğitimimi ilerletmek için bu ülkeye geldim. O zamanlar Nairobi’de sadece hemşirelik diploması almıştık ama ben lisans yapmak istiyordum.
Doğrudan Bristol’de huzurevi işleten bir kişi tarafından işe alındım. Sanırım bana saatte 3,20 sterlin ödendi, ancak İngiltere dışındaki bir ülkeden geliyorsanız, bunun çok para olduğunu düşünürsünüz – ta ki gelene ve ne yapmak için kaç saat harcamanız gerektiğini anlayana kadar. ihtiyacın var.
Hemşire olarak kaydolmadan önce, bana temizlik yapan veya çamaşır yıkayan kişiyle aynı maaşı alıyordum – ve bunu ne kadar süreyle yapacağınız konusunda size bir zaman çizelgesi verilmiyor. Karanlık bir yerde sıkışıp kaldın. Baş hemşire olduğum Nairobi’de nispeten iyi bir iş bırakmıştım, bu yüzden büyük bir düşüş gibi hissettim.
Açıkça kültürel değişimler de oldu ama çok hoşuma giden bir şey varsa o da çok sevecen yaşlı hastalardı. Çoğu zaman, aksanımızdan dolayı ne dediğimizi anlayamadıklarına eminim ama çok hoşlardı. Onlarla konuşmak için zaman ayırdık ve onlardan çok şey öğrendik ve onlara nereden geldiğimizle ilgili birkaç şey öğrettik. İhtiyaç anında başka birinin hayatına etki edebileceğinizi bilmek çok güzel bir duygu.
Bakım evlerinde iki yıldan fazla kaldım, ardından NHS’de bir işe geçtim, burada iş içinde öğrenme ve yerel üniversitelere başvurma fırsatları vardı. Çocuklarım kreşe gidecek kadar küçüktü, bu yüzden işe yaradı.
Lisansımı sağlık ve toplum çalışmaları alanında yaptım, ardından hala hemşire olarak çalışırken halk sağlığı alanında yüksek lisans yaptım. O zamanlar siyah, Asyalı ve etnik azınlık hemşirelik personelinin kariyerlerini ilerletmek için okuyabilecekleri bir NHS fonu vardı, bu yüzden şansımı kaçırdım ve daha sonra Bristol’un halk sağlığı ekibine katıldım ve burada birkaç yıl çalıştım ve burada çalışmaya devam ettim. bölgenin klinik devreye alma grubu.
Eşitlik, üzerinde çalışılması gereken bir alandır. Hemşirelerin Birleşik Krallık’a beklediğimizden çok daha fazlasını sunduklarını fark etmez ve kabul etmezsek kendimize kötülük etmiş oluruz.
Bu, yeni işe alınanlar için itici gelebilir, ancak kendinizi ait hissetmeniz ve çantalarınızı toplayıp gitmek istememeniz için iyi bir beş yıl geçmesi gerekecek. Ama buradaki deneyimimden tamamen zevk aldım.
Sharon Sunderingh, kıdemli kız kardeş, Luton ve Dunstable hastanesi
26 yaşındayken, ilk evlilik yıl dönümümden hemen sonra İngiltere’ye yalnız seyahat ettim. Güney Hindistan’daki Tamil Nadu’danım ve 2009’da Luton ve Dunstable hastanesi hemşire almak için Hindistan’a geldikten sonra buraya geldim. Hindistan’da bir derecem vardı ve ülkenin en iyi üniversite hastanelerinden birinde eğitim aldım, ancak o zamanlar doktorlar, hemşirelerin minimum girdisiyle emirleri veriyordu, bu yüzden ülke dışına çıkmamın en iyisi olacağını düşündüm.
Yıllar boyunca burada aynı işverenle kaldım ve neyse ki bir BT uzmanı olan kocam da vakıfta bir iş bulabildi.
Eve döndüğünüzde, Birleşik Krallık’taki yaşamın nasıl olacağına dair çok farklı bir tablo var – buraya geldiğiniz, para kazandığınız ve lüks bir yaşam sürdüğünüz. Eve destek gönderme zorunluluğunuz var, bu yüzden birçok hemşire buraya geldiğinde, tek yaptıkları çalışmaktır – düzenli vardiya artı fazla mesai. Ancak hayatlarını burada da yaşamaları ve kariyerlerinde ilerlemeleri gerekiyor. İngiliz Hint Hemşireler Derneği’nin (BINA) bir parçasıyım; insanların iş başvurusunda bulunmalarına ve bir mülakatta nasıl performans göstereceklerini öğrenmelerine yardımcı olmak için atölye çalışmaları düzenliyoruz.
Hastalar çoğunlukla uluslararası bir hemşire görmekten mutlu olurlar. Bizi seviyorlar ve takdir ediyorlar, ancak zaman zaman canınızı yakan yorumlar alıyorsunuz. Bir keresinde, ağırlıklı olarak siyahi ve Asyalı hemşirelerin bulunduğu bir koğuşta bir adam şöyle dedi: “Buradaki tüm bu hemşirelerle birlikte yabancı bir ormanın ortasındayım.” Bize “kek” gibi isimler takıyorlar ve “Git buradan, farklı bir hemşireye ihtiyacım var” diyorlar. Ama biz “Tamam, sağlıkları iyi değil, akılları iyi değil” diye düşünüyoruz.
Ayrıca, pandemi sırasında evde onları desteklerken evde neler olduğunu bilmediğiniz için endişeli olduğunuzu kabul eden insanlarla birlikte çok fazla takdir ve tanınma alıyorsunuz.
Covid sırasında tröstler destekleyici olmaya çalıştı, ancak uluslararası hemşireler işleri kendilerine saklama eğilimindedir. BINA’nın ülke çapında temsilcileri var ve bence Filipinli Hemşireler Derneği de hemşirelerle konuşmak için çaba sarf etti, böylece tröstler sorunlarını çözmelerine yardımcı olabilir.
Burada, NMC kaydına sahip olmayan ve İngilizce dil gereksinimlerini karşılayamadıkları için hala sağlık görevlisi olarak çalışan bir sürü uluslararası hemşire var. NMC neden bu işgücünden yararlanmıyor? Onları bu gereklilikleri yerine getirmek, yurt dışından birini işe almaktan daha ucuzdur.
Ama İngiltere’ye hemşire olarak gelmenizi tavsiye ederim. NHS, becerilerinizi ve bilginizi getirmek ve yeni beceriler keşfetmek ve öğrenmek için çok iyi bir yerdir – hem alır hem de verir.
Andre Santos, kayıtlı görevli ve öğrenim temsilcisi, Suffolk şube başkanı ve doğu bölgesi kurulu, RCN
Birleşik Krallık’a çalışmaya geleli 11 yıl oldu, tüm hayallerim çantamda. Portekiz’de kayıtlı bir hemşireydim, ancak o sırada avro bölgesinin çoğu gibi bir durgunluk içindeydik. Benim kuşağımın çoğu iş bulamadı ve ayrılmaya karar verdi. Bu bir inanç sıçramasıydı, ancak Birleşik Krallık hemşireler için kariyer gelişimi açısından iyi bir geçmişe sahipti.
Bupa tarafından küçük bir huzurevinde çalışmak üzere işe alındım. İlk birkaç gün çok ürkütücüydü ama Suffolk’a geldiğimde insanlar gerçekten çok iyiydi ve tüm korkularım gitti.
Huzurevinde ağırlıklı olarak Filipinli ve Hintli hemşireler vardı. Yaklaşık sekiz ay sonra, Zimbabwelilerin, Portekizlilerin, İspanyolların ve İtalyanların da bulunduğu Cambridgeshire’daki Addenbrooke’un NHS hastanesine taşındım – gerçekten büyük bir insan karışımı.
Portekiz’de ilerlemek gerçekten çok zor. 34 yaşında asla bir koğuş yöneticisi olamazdım, bu yüzden buraya gelmek hiç de kolay değildi, ama bu bir kültür şokuydu. İlk başta insanların aksanlarını anlamak gerçekten zordu. Ve ifadeler! Klasik olanı “bir kuruş harca”. “Bir kuruş harcamak” derken ne demek istiyorsun? Ya da “çalının etrafından dolaş” dediğinizde? Portekiz’de İngiliz televizyonundan çok daha fazla Amerikan televizyonu izliyoruz.
Brexit benim ve birçok Portekizli, İspanyol ve İtalyan meslektaşım için büyük bir tokattı. Vizeye veya AGİT sınavına girmemize gerek olmadığı için Avrupa ortak pazarı bu duruma yol açtı. Bu, AB hemşirelerinin daha kolay ve etik olmayan bir şekilde işe alınmasına yol açtı. Rumen hemşirelerin İngilizce anlayamadığına dair gazete makaleleri vardı, ama aslında bu sorunu yaratan gelişigüzel işe alımlardı. Doğru İngilizce mülakatı ve becerilerin değerlendirilmesi ile profesyonelleri düzgün bir şekilde işe alsalardı, bu konumda olmazdık.
Pek çok Portekizli ve İspanyol hemşire, Brexit’ten sonra hoş karşılanmadığını hissetti ve ayrıldı, bu beni üzüyor. Bununla birlikte, denizaşırı hemşirelere akıl hocası olarak haklarını savunmak ve NHS’deki önemini vurgulamak konusunda tutkulu oldum. Renk, ırk veya cinsiyetten bağımsız olarak, hepsi sistem içinde bakım sağlamada ilerleme hayaliyle buraya geldiler. Hepimiz yaptığımız iş için aynı tutkuyu paylaşıyoruz.
Kaynak : https://www.theguardian.com/society/2022/jul/13/there-were-moments-i-questioned-my-passion-for-the-job-the-overseas-nurses-helping-to-keep-the-nhs-running