İçerik uyarısı: Bu makale intihar düşüncesi ve yeme bozukluklarını tartışıyor.
Bu hafta sonu önde gelen solcu Youtuber Philosophy Tube (aka Abigail Thorn) transseksüel bir kadın olarak çıktı. Twitter ve Tumblr'da içten paylaşımlar yaptıktan birkaç saat sonra, yolculuğu hakkında Identity: A Trans Coming Out Story adlı 37 dakikalık bir Youtube videosu yayınladı .
Bir trans kişi ve Philosophy Tube hayranı olarak, bu hoş karşılanan ve merakla beklenen bir duyuruydu. Pek çok hayranın yaptığı gibi, Abigail'in son birkaç aydır internette trans olma konusunda ipucu verdiğini fark ettim . Görünüşü değişiyordu ve birkaç kez devreye girip hayranlarını neden hakkında spekülasyon yapmaktan caydırmak zorunda kaldı. Hazır olduğunda, kendini güvende hissettiğinde ve kaçınılmaz olarak takip edecek cehalet tufanıyla baş etmeye hazır olduğunda ortaya çıkacağını düşündüm. Görünüşe göre, elektronik müzisyen ve trans öncü Sophie'nin öldüğü aynı gün için çıkış videosunu planladı ve başka türlü keder dolu bir günde çok ihtiyaç duyulan iyi haberleri verdi.
Abigail'in içeriğine aşina olmasanız bile, videoyu izlemenizi tavsiye ederim. Bunu anlamanız için önceden herhangi bir bağlama ihtiyacınız yok, çünkü video boyunca Abigail sevgili bir solcu "adam" olmaktan, kendisine atandığı rolün nasıl ilerlediğini fark etti. nihayet kendi kimliğini ortaya çıkarmak için uygun. Bu, halkın gözünde yedi yıl kapalı kalmanın tiyatral ama son derece savunmasız bir şekilde sunulan bir incelemesi.
Videonun ilk yarısında, Abigail'in eskiden olduğu gibi görünen bir erkek oyuncu, sözlerini bir senaryodan okuyor. Bir sahnenin ortasında, boş bir tiyatroda, savunma vücut dilinde hissedilen bir rahatsızlık içinde duruyor. Oyuncu, stilize, performatif bir şekilde, bir erkek olarak görülmenin acısından ve Abigail'in hayranları ona hoş, sağlıklı bir erkeklik portresi sunduğunu söylerken hissettiği uyumsuzluktan bahseder.
Aktör, düşünceli ve duyarlı bir adam olmanın Abigail'in iyi oynadığı bir roldü olduğunu söylüyor. Yine de aynaya her baktığında, başkalarının onun hakkında neyi sevdiğini tam olarak göremiyordu. Tüm başarısı ve tüm harika nitelikleri için asla gerçek ve bütün hissetmedi. Geçmiş videolarda Abigail, ilişkisel taciz , takip ve nesneleştirmeye maruz kalma konusunda açıktı . Kendine zarar verme ve intihar düşüncesi ile mücadele etmeyi de tartıştı . Oyuncu, erkek rol model olmanın "işi" nin hiçbir zaman kendiliğinden gelmeyen günlük bir mücadeleydi. Onu geride bırakmaya hazır.
Oyuncu, Abigail'in sözlerini okumayı bitirir ve ardından izleyiciye, Abigail'in henüz erkek modundayken çektiği eski videolarda "onun" her zaman burada olacağını söyler. İzleyicilerine izledikleri için teşekkür eder, derin bir selam alır ve sonra ortadan kaybolur. Kamera sahneden uzağa, tiyatronun yan tarafındaki bir kapıya doğru kayar. Abigail, gerçek Abigail içeri girip neşeyle gülümsüyor. Duruşu rahat ve doğal. Rahat bir sandalyeye oturur ve dinleyicilerle rahatça konuşur. Bize erkek olmanın zor bir iş olduğunu söylüyor. Uygun olmayan bir iş. Ama kendisi olmak? Zahmetsiz!
Bu video, cinsiyet disforisinin gizli kalmış bir trans kişinin hayatını nasıl rahatsız ettiğinin ve diğer tarafta hayatın ne kadar güzel olabileceğinin son derece dokunaklı bir portresi. Bize dayatılan rolü oynamada "iyi" olduğumuz söylendiğinde ne kadar kapana kısılmış hissettiğimizi gösteriyor. Geçiş dönemim Abigail'den çok farklı bir seyir izlemiş olsa da, onun deneyimlerini derinden ilişkilendirilebilir ve dokunaklı buluyorum.
Kadınlar her zaman beni hayranlık duyabilecekleri bir kadın olarak görmeye yatırım yaptılar. Makyaj yapmayı bıraktığımda kadınlar bunu feminist bir jest olarak gördü. Saçımı kısa kestirdiğimde kadınlar bana bunun cinsiyet aşımı ve cesur olduğunu söylediler. Kendi cinsel saldırı deneyimlerimi yazdığımda, kadınlar bana diğer kadınları desteklediğim için teşekkür ettiler. Toplum içinde ne zaman küstah, iddialı ve gerçek olsam, kadınlar bana bunun için teşekkür ettiler. Garip bir şekilde, bu aynı kadınların çoğu da vücuduma ve onun sözde "mükemmelliğine" iltifat etti.
Tüm bu iltifatlar için minnettar olmam gerekiyordu, ama hepsi bir tuzak gibiydi. Camın altına sıkışmış bir böcektim ve cam bir şekilde insanların beni nasıl gördüğünü çarpıtıyordu. Benim güzel ötücü kuş olduğumu düşündüler, kapalı örneklerinden ziyade sevdikleri evcil hayvanları. Sadece lanet bir böcek olmak istedim. İstediğim gibi etrafta dolanmakta özgür olmak istedim ve kaymama büyük bir meseleymiş gibi davranılmadı.
Tanıdığım kadınların çoğuna kıyasla çok fazla ayrıcalığım vardı. Ciddiye alindim Ben ne istersem onu yaptım. Bir kural beni keyfi ve cinsiyetçi buluyorsa, ona uymadım. Geceleri saldırıya uğramaktan korkmadım. Ben konuşmadım. Birine bir şeyi yapmayı bırakmasını söylediğimde durdular. Oldukça iyi para aldım. Entelektüel olarak değerliydim ve aynı zamanda cinsel olarak arzulandım, denemeden bile. Sanırım minnettar olmam gerekiyordu. Sanırım kadınlar kendi arzularını bana yansıttıklarında görüldüğünü hissetmem gerekiyordu.
Aynada kendime bakar ve tekrar tekrar nefret, nefret, nefret düşünürdüm . Cinsel partnerimden “kadınlığım” hakkında iltifatlar beni iğrenç hissettirdi. Kendimi egzersizle taciz ettim ve yemeğimi reddederek Geceleri hıçkıra hıçkıra hıçkıra evimde dolaşıp saç fırçasıyla kendimi kollara ve bacaklara vururdum. Abigail'in aksine, asla intihara teşebbüs etmedim, ama yirmili yaşlarımın başlarında birçok akşam yatakta ağlayarak ve Tanrı'nın beni öldürmesi için dua ederek geçirdim. Beyninin ölmek istemesi seni mahvetmek için yeterli olsaydı, etrafta olmazdım. Yaşarken sıkıntım çok sıcaktı; depresyon asla yavaş ve bitkin hissetmedi, her zaman kendimle ilgili her şeyi parçalamak aktif bir arzuydu.
Her geceyi kendimi mahvetmek isteyerek geçirirdim, sonra gün ışığı tekrar gelirdi ve tozluklarımı ve elbisemi giyerdim ve insanların bana güçlü ve güzel bir entelektüel kadın olduğum için hayran kalacağı işe giderdim. Her iltifat bağırsaklar için bir bıçaktı. Kazanmak böyle görünüyorsa ve hissettiriyorsa, diye düşündüm, hepsini kaybetmek istiyorum.
Abigail Thorn tüm bunları çok daha geniş bir ölçekte yaşadı. Yaklaşık bir milyon Youtube abonesi var. Videoları dünyanın her yerindeki felsefe ve sosyal bilimler sınıflarında gösterilmektedir. Kadın olarak ortaya çıktığı an, anında İngiltere'nin en önde gelen transseksüel figürlerinden biri oldu. Yıllardır yüz binlerce hayran ona seksi, nazik ve erkeksi bir adam diyor. Hayranlıklarıyla farkında olmadan onu karnından bıçakladılar.
Abigail adına konuşamam, ama benim durumumda, kadınlıkta çok “başarılı” olmanın beni daha uzun süre dolaba hapsolduğunu biliyorum. Sürekli şanslı olduğum söylendi , bu yüzden bu şansı bıraktığım için çok korktum. Artık ateşli bir kız olmasaydım, nasıl romantik partner bulurdum? Aniden birçok meslektaşımın açıkça nefret ettiği türden kibirli bir "adam" haline gelirsem, orantısız bir şekilde kadın psikolojisi alanında nasıl gezinebilirim? Hikayem artık çok ikili anlatılarla uyumlu değilse, yine de cinsel taciz ve istismar hakkında konuşmalara davet edilir miydim?
Kadınlık benim için bir işti ve çoğu iş gibi, yaşamak için gerçekleştirmem gereken zorlu, özgünlük emici bir uğraştı. Ama nihayetinde Abigail gibi, bırakmanın uygulanabilir tek seçenek olduğu noktaya geldim. Ortadan kaybolmayı çok istedim. Görünmekten nefret ettim. Tuvaletlere giriyor. Saçımı geri bağlıyorum. "Kız gecelerine" davet edilmek. Erkeklerin sözde ne kadar değersiz olduğu konusunda özel konuşmalara maruz kalmak. Sevildiğim için nefret ediyordum. Kendimden nefret ettim
Abigail için bu işi bırakmanın ne kadar korkunç olduğunu hayal bile edemiyorum. Felsefe Tüp gerçekten olup onun işi ve o fanlar binlerce yabancılaştırıcı ve bunların mali destek riske atmak. Trans hakları hakkında videolar yaptı ve daha önce birçok kez trans sorunları hakkında tweet attı, bu yüzden tamamen dışlanma riskinin düşük olduğunu fark ettiğinden eminim. Yine de hayranlarının çoğu, seksi bir adam olduğu için ona hayran kaldı. Birçok videoda gömleksizdi, sakallı ve kostümlü ve susuzluk tuzağıydı. Bir zamanlar yaptığım gibi, yanlış bir cinsiyet performansıyla onları gıdıklamayı bıraktığında insanların onu terk edeceğinden korkması gerekiyordu.
Bu arada, umarım hem benim hikayemden hem de Abigail'in hikayesinden, cinsiyete dayalı baskı ve tacizin doğumda atandığınızdan, nasıl göründüğünüzden veya nasıl "sosyalleştiğinizden" çok, çok daha karmaşık olduğunu anlarsınız. Abigail, kadın olarak ortaya çıkmadan, hatta E'yi almaya başlamadan çok önce, cinsiyet temelli baskıya maruz kaldı. Her cinsiyetten hayranlar onun üzerine açıkça tükürdü ve onu nesneleştirdi. Hatta birkaçı onu takip etti, gerçek hayattaki performanslarda sahne arkasına yaklaştı ve fiziksel teması zorlamaya çalıştı. Romantik ortaklar tarafından duygusal olarak istismar edildi ve görünüşündeki her değişiklik, lejyonlarca hayran tarafından açıkça yorumlandı.
Bu korkunç deneyimlerin çoğu, eğer kadın olarak görülen birinin başına gelseydi, "kadın sosyalleşmesi" veya sadece "cinsiyetçilik" olarak adlandırılırdı. Abigail bu olaylar olduğunda dışarıda olmadığı için, onun ne kadar hassas ve sevimli bir adam olduğunun başka bir işareti olarak kabul edildi. Elbette herhangi bir cinsiyetten herhangi bir kişi tacize uğrayabilir, ancak çok fazla trans kadının bu tür karşılaşmaları benim için cinsiyetçilik ve cinsiyete dayalı baskıdan başka bir şey olarak gördüğünü duydum. Desenler net.
Bir trans kadın, ayrıcalıklı, cisgender bir erkek olduğu söylense bile cinsiyet temelli baskı yaşayabilir. "Kadın gibi göründüğümde" bile cinsiyetçiliğe karşı kendi göreceli savunmasızlığım, bu dinamiklerin ne kadar karmaşık ve tarif edilemez olduğunun bir başka göstergesidir. Yobazların, yatıştırıcı maskenin altındaki savunmasız benliği görmenin tuhaf bir yolu vardır. Nasıl olduğunu tam olarak açıklayamam ama her zaman oluyor. Bahse girerim Philosophy Tube, Abigail'in geçmişteki istismarını tekrar gözden geçirmeye hazır olduğu bir gün bunun bir videosunu yayınlayacak.
Abigail'in videosunun bahsetmek istediğim son yönü, şimdi kendisi gibi özgürce yaşayabildiği için hissettiği kolaylık ve mutluluk. İlk çıktığımda nasıl hissettiğimi hatırlıyorum. Rahat bir şekilde kucaklaşarak rahatlamak ve beni incitmiş olan herkese aynı anda "siktir git" diye bağırmak gibiydi. Geçiş dönemimin başlarında, insanlar bana çok daha açık ve daha çok "kendim" göründüğümü söylediler. Abigail'in kaygısız bir şekilde kendini kabullenişini videosunda görmek kolaydır; işinde nadiren gördüğüm bir mizah anlayışı ve rahatlıkla konuşuyor.
Keşke trans olarak çıkmanın tamamen kendini kabul etmek ve kolaylık olduğunu söyleyebilseydim. Ama değil. Kendim olmanın coşkusu sarhoş ediciydi ve dışarı çıkıp dışarı çıkma cesaretini toplamak için o sarhoşluğa ihtiyacım vardı. Benim durumumda, dünyanın güçlü transfobisinden kaçmak giderek imkansız hale geldikçe, önemi zamanla azaldı.
Abigail, çıkış duyurusunda İngiltere'nin uluslararası arenadaki en utanç verici transfobik ülkelerden biri olduğuna dikkat çekiyor. O ülkedeki anti-trans aktivistler, trans hayır kurumlarını karalamak ve trans çocukların gerekli tıbbi bakıma erişimini engellemek için inatla mücadele ediyor . Hormonlara erişmek veya adınızı ve cinsiyetinizi yasal olarak değiştirmek hala zor ve pahalıdır. Beyaz olmayan trans kadınlar endişe verici oranlarda şiddete maruz kalıyorlar ve ölümlerinde bile saygısızlık ediliyorlar ve isimleri isimlerini yitiriyorlar.
Trans olmak acıtıyor. Gerçekten öyle. İlk çıktığımda, özgün olmanın tüm sorunlarımı sihirli bir şekilde çözeceğini ummuştum. Ama gerçekten, onlarca yıllık transfobi ve kapalı kalma travmasının iyileşmesi, uğraşmam gereken başka bir sorun haline geldi . Artık kadınlar tuvaletinde kendimden nefret etmeme gerek yok, ama erkekler tuvaletine girip kovulacağım gün mü diye merak etmeliyim. Ben acı hissetmek gerekmez asla artık görülmek, ama hala yabancı ve yakınları tarafından her zaman misgendered ediyorum. Ne kadar uzun süre dışarıda kalırsam ve hayat ne kadar iyi olursa, ne kadar ileri gitmemiz gerektiğini o kadar anlıyorum.
Umarım Abigail'in durumunda, kendisi olmanın zahmetsiz neşesi asla azalmaz ve hayat zorlaştığında her zaman rahatlık çekebilir. Özellikle trans arkadaşlar arasındaki özel anlarda hala sık sık cinsiyet coşkusu hissediyorum. Onun videosunu izlemek bana çok acele etti. Bu "doğruluk" anları, doğru yolda olduğumu hatırlamama yardımcı oluyor.
Bazen pes etmek istiyorum, bazen bizden nefret eden bir dünyada açıkça trans olmanın zor "işinden" vazgeçmek istiyorum. Ama bu şüpheleri hissetmeye başladığımda, gerçekten tek yapmam gereken aynaya bakmak ve şimdi kendime duyduğum sevgiyi tanımak. Trans olma işi mükemmel değil (meslektaşlarımdan bazıları gerçek pislikler ve işçi korumaları berbat) ama bugüne kadar sahip olduğum en tatmin edici iş.
Kadın-Erkek — Eşitlik-Adalet-Özgürlük… So & So… Kadınların medeniyetin gelişimine katkıları gerçekten çok büyük - katılıyorum. Eşsizdir, ancak erkeklerden aşağı değildir.
Kurtuluşa yönelik en büyük mücadelelerimizden biri, batı toplumunu taklit etme arzumuzdur. Batı toplumu, Siyah bilincinin (tarih, kültür, değerler ve kimlik) dokusunun, onlar üstünlüğü sürdürmek için savaşırken eşitlik için savaşmak için beynini yıkadı.
Kendimi ve İsa'yı aynı anda bulmak Gey olabileceğimi düşünmeye başladığımda… Hemen inancımdan şüphe etmeye başladım. Kendimle ilgili bir şey nasıl bu kadar iyi ve doğru hissederken, aynı zamanda içinde büyüdüğüm dinin gözünde bu kadar yanlış olabilir? Gey olup olmadığımı ya da cinsellik yelpazesinin farklı bir alanında olup olmadığımı belirlemek uzun zamanımı alan bir şeydi ve eğer dürüst olursam hâlâ anlamaya çalışıyorum.
Yıl 2021 ve büyük film stüdyoları tarafından üretilen birkaç LGBTQ + filmi, gerçek LGBTQ + insanlarından ziyade cisgender heteroseksüel oyuncuları canlandırmaya devam ediyor. Ammonite ve Supernova sinemalara girip VOD yayınlarını alırken, izleyicilere kış ödülleri sezonu için yıllık queer sinema tadı verilir.
20 Ocak'ta Biden, cinsiyet kimliği veya cinsel yönelim temelinde ayrımcılığı önleme ve bunlarla mücadele etme konusunda bir yürütme emri imzaladı. Bunun evrensel olarak alkışlanacağını ve memnuniyetle karşılanacağını düşünürdünüz, ama hayır.
Bir gey olarak, bana geldiklerinde heteroseksüelleri eğitmek gibi bir yükümlülüğüm var. "Çoğunluğu eğitmek zorunda kalmamalıyım; Google yapmalılar! " Bunu çok duydum (ve devam ediyorum).