Image Christine Sponchia
Çoğu zaman bir şeyi özlüyoruz ve belli bir şeyi elde ettikten sonra bile, yine de tatmin olmadığımızı görüyoruz ... hatırlıyorum, geç gençlerime, kurutulmuş özlemeye başlayacağımı hatırlıyorum meyve ayın "o saatinde" ... kuru incir ve randevularda kendimi kandırdım ama özlem gitmedi.
Doğal sağlığı okumaya başladığımda, bir kadının adet öncesi olduğu zaman, vücudunun kalsiyum istediğini öğrendim. Bu yüzden yanlışlıkla kurutulmuş meyveler için özlem duyduğum şey aslında kalsiyum için bir özlemdi. Bir dahaki sefere özlem hissettiğimde, çok fazla kalsiyum içeren bir yemek yedim ve özlem bitti ve kendimi sağlıklı bir şekilde şeker yüklü kuru meyvelerle yutmanın olumsuz yan etkilerini anlamadım.
Aynı şekilde, sık sık bir şey isteriz (ister yeni bir TV, ister yeni bir araba, ister belirli bir yemek, bir ilişki olsun), sadece özlemi "yerine getirdiğimizde", bir kez daha tatmin olmadığımızı bulmak için ... Yeni araba, iş, diyet, vb. bizi mutlu edeceğini düşünmüş olabilir, ama bak, yapmadı. Nihayetinde keşfettiğimiz şey, yeniliğin bir kez yıpranmasından sonra, hala bir şeyi "arzuladığımız".
Sevgi Deneyimini Özlemek
Bir şeylerin bizi mutlu edeceğini düşünüyoruz, bu yüzden zaman, para ve enerjiyi elde etmek için harcıyoruz ve buna sahip olduğumuzda faturaya tam olarak uymuyor. Niye ya? Çünkü özlemin amacı sadece gerçekten ihtiyacımız olanın bir sembolü idi. Çünkü aradığımız şey "fiziksel" ya da maddi bir şey değil. Aradığımız şey daha çok içsel bir deneyimdir. Belki de aradığımız şey şudur: sevgi deneyimini hissetmek.
Bazı örneklere bakalım. Tamam, yani çikolata, patates cipsi ya da şeker istersiniz ... Onu yersiniz ve geçici olarak doymuş olursunuz, fakat aynı özlem ortaya çıkar. Bazı durumlarda, belli bir besleyiciyi arzulayan (sizin yediğiniz yiyecekte bulunabilecek olan) bedeniniz olabilir, ancak daha sık olarak bir iyilik hissi arzulayan duygusal bedendir.
Bazı yiyecek istekleri sevilen bir temsil
Bazı yiyecekleri mutlu günlerle ilişkilendirdiğimi biliyorum. En sevdiğim dondurma, pazar günleri ziyarete gittiğimizde bana her zaman biraz sahip olan büyükannemi hatırlatıyor. Şans eseri bunun dışında olsaydı, bir litreyi almak için beni dükkana gönderirdi. Bazı yiyecekler bana annemi ve bu "özel muameleleri" hazırlamak için harcadığı fazladan zamanı hatırlatıyor ...
Dolayısıyla benim için bu besinler aşkı temsil ediyor. Bu yiyecekleri canlandırdığımda, çocukken aldığım koşulsuz sevgi duygusunu gerçekten özlüyorum. Bir yetişkin olarak, bu yiyeceklere kendimi "tedavi edebilirim", ancak yemeğin kendisinin aradığım şey olmadığını biliyorum - kendisiyle ilişkili hissi arıyorum.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bağımlılık bir özlem doldurmak istiyor
Bu, hayatınızın hikayesi olabilir ... Her zaman açık olandan daha derin bir şeyler vardır. Birisi belli bir yiyeceğe, uyarıcıya, ilaca bağımlıysa, o zaman bu maddeyle gerçekten ne yapmaya çalışıyorlar? Özlemleri gerçekten bir deneyim ya da his içindir ve bağımlılık ihtiyacı karşılamak için yanlış yönlendirilmiş bir girişimdir.
Yıllar önce, birçok alkoliğin şeker hastası olduğu bulundu. Diğer bir deyişle, arzu ettikleri şeker, alkolü vücutta şekere dönüştürme sürecinde bulunur. Bu nedenle alkole bağımlı hale gelebilirler, ancak gerçekten aradıkları şeker. Ancak, diyabetik gerçekten özlem nedir? Kitapta Louise Hay Hayatını iyileştirebilirsin, diyabetin “muhtemel sebebi” (veya metafiziksel nedeni) “derin üzüntü, artık tatlılık kalmadı” demişti ... Böylece şeker için özlem, “tatlılık” veya sevginin özlemine karşılık geliyor.
Özleminizi Nasıl Doldurabilirsiniz?
"İstemek" veya "gerçekten çok istemek" istediğimiz şeylere baktığımızda, daha derinlere bakmaya iyi hizmet edebiliriz ... Bu şeyin hayatımızda ne yapabileceğini düşünüyoruz? Eğer sadece "kovalamacayı kesersek" ve kökünden gidersek, o zaman çok daha mutlu oluruz.
Şeker hastası olmasam da, kendimi dondurma özlemi bulduğumda (şeker), gerçekten aşkı özlediğimi anlıyorum ... bu yüzden hayatıma bakıyorum ve nerede olmadığını görüyorum. Genellikle, elbette ilk önce dışarıya bakma eğilimindeyim (yani bana kim sevmiyor), ama sonunda gerçek kaynağa - kendim gelmeliyim. Ve sonra kendimi sevmediğimi, iyi beslenmeyeceğimi, çok çalışarak, bana zaman ayıramadığımı, kendime kızdığımı vb. Buluyorum.
Aşk hayatımızda eksik olduğunda, kendimize bakmalı ve kendimize ve başkalarına nasıl sevmediğimizi görmeliyiz. Verdiklerimiz geri döndüğü için, eğer o zaman aşka az kalırsak, kendimize ve başkalarına sevgi vermemiz gerekir ve o zaman etrafta dolaşacak çok fazla sevgi olacaktır.
Sınırsız Sevgi Arzı
Hepimizin ihtiyaç duyduğu şeyin - aşk - asla tükenmemesi harika değil mi, çünkü hepimizin kendi kalbimizde sınırsız bir kaynağı var. Ne bir hazine! Bu nedenle, çocuklarımızın ihtiyaçlarını (ve iç çocuğumuzu) maddi şeylerle doldurmaya çalışmak yerine, belki de konunun kökenine gitmemiz ve gerçekte gerekenleri vermemiz gerekir.
İhtiyaçları "şeyler" veya zamanla doldurmaya çalışırsanız, bunlar doğası gereği sınırlı olan ürünlerdir. Ama eğer sevişirseniz, asla tükenmeyeceksiniz.
Her Hareket Sevgi Çağrısıdır
Bunun evrensel bir kavram olduğuna inanıyorum: her hareket sevgi çağrısıdır ... Bu gerçeği hayatımızın tüm seviyelerine uygularsak, işler çok farklı olurdu. Hoşnutsuz müşterinin ya da iş arkadaşınızın gerçekten aşk için ağladığını görebilirsek, onlarla farklı şekilde başa çıkabiliriz. Patronumuzun “bir tavrı” varken aslında sevgi ve saygı istediğini gördüğümde, farklı tepki vermeyi seçebiliriz.
Şimdi bazı insanlar bu kavramı yanlış anlayabilir ve kendinizin geçmesine izin vermenizi önerdiğimi düşünüyorum. Bir şey değil. Her şeyden önce, kendinizi sevmelisiniz ve bunu yaparsanız, diğerlerinin "size çarpmasına" izin vermezsiniz. Yine de, "komşunu kendin gibi sev" demek zorundasın, yani komşuna (aile, iş arkadaşı, dünya vatandaşları), tedavi edilmek istediğin gibi - kibarlık ve saygıyla davranmalısın. Altın Kuralı tüm durumlara uygularsak, yaşamımız ve dünyamız çok farklı olurdu.
Bu özlem gerçekten ne anlama geliyor?
Peki nereden başlayalım? Kendimizle. Özlemlerimize, isteklerimize, arzularımıza ve gerçekte ne istediğimizi görmeye başlayarak başlıyoruz. Yeni otomobilin, yeni diş macununun, yeni olanın, bize sevgi getireceğine inanma konusunda çok üzüldük. Sadece reklamlara bakın. Genellikle, gerçekten ürüne değil, reklamdaki güzel kıza veya mutlu çifte odaklanırlar. Bize sattıkları, ürünün bize reklamda gösterilen mutluluğu (veya sevgiyi, güzelliği veya cinsiyeti) göstereceği yanılgısıdır.
Eylemlerimizi ve hayatımızı kapsayan illüzyon perdesini çıkarmamız gerekiyor. Biz, "Batı dünyasında" diğer ülkelere kıyasla lüks bir hayat yaşıyoruz, ancak bunun hala yeterli olduğunu hissetmiyoruz. Her şeyden daha fazlasına veya daha büyük her şeye ihtiyacımız olduğunu düşünüyoruz.
ABD'nin nüfusu aşırı derecede kilolu, insanlar ise dünyayı aç bırakıyor. Belki de özlem duyduğumuz şeye bakarsak, o zaman işler dengeye düşer. İstediğimiz şeyin sevgi olduğunu ve yalnızca kendimize ve ailemize değil, aynı zamanda dünyadaki "komşularımıza" daha fazla sevgi verdiğini görürsek, o zaman farklı davranırız. Belki de kendimizi daha az yiyecek ve "şeyler" ile beslerdik ve dünya için daha fazlasını yapardık.
Temellere Geri Dönmek
Geçen yüzyılda neler oldu? "Verimlilik" ve modernleşme kazanmış olabiliriz, ancak samimiyetimizi kaybettik, komşuların arkadaşlığı, şehirlerimizde güvende ve güvende hissetmenin rahatlığı, topluluklarımızda destek hissi. "Çocuğu büyütmek için bir köy gerekli" ifadesi çok doğru.
Son yıllarda, tutum, "diğer insanların işinden uzak durmak" zorunda olduğumuz veya kendi işimize bakmamız gerektiği konusunda gelişmiştir. Böylece insanlar birbirlerinden kendilerini ayırdılar ... Başkalarının çocuğunu, çocuk taciziyle suçlanma korkusuyla rahatlatmaya cesaret edemiyoruz. Yabancılara "aşk" göstermeye cesaret edemeyiz - "onlara geleceğimizi" düşünebilirler.
Kırsal alanda büyüyen bir çocuk olarak hatırlıyorum, babam her zaman yoldan geçen herkese el sallardı. Çoğu zaman, tanıdığımız biriydi (küçük bir topluluktu), ama bazen "O kimdi?" Derdim. ve bilmediğine cevap verirdi. Bu, hayatın nasıl kullanıldığının bir sembolüdür ... ... Aksi ispatlanıncaya kadar herkes "arkadaş" olarak kabul edildi ... Bu günlerde, başkaları kanıtlanana kadar başkalarını "düşman" olarak kabul etme eğiliminde olduğumuz anlaşılıyor.
Sonuçta Küçük Bir Gezegen
Hepimiz "can attığımız" sevgimizden beri, onu tanıştığım insanlarla paylaşmaya başlayalım. O zaman belki de, bu özlemleri maddi şeylerle doldurmaya çalışmamız gerekmeyebilir ve belki de hepimiz şu an sahip olduğumuzdan daha iyi bir dünya oluşturmak için çalışabiliriz ... Şimdi "haves" ve "dünyasında yaşıyoruz "ölçtüğümüzün malzeme olduğu için ... ama belki ölçüsü değiştirmeye başlarsak ve sevgiyi kuralımız olarak kullanırsak, hepimiz" bir sürü "dünyası olabiliriz ...
Küçük bir köydeymiş gibi yaşamaya başlayalım. Markette, bankada, her yerde sizinle aynı hizada olan insanlarla konuşun. İzole olmak ve etrafınızdaki insanlardan uzaklaşmak yerine gülümseyin, merhaba deyin, yorum yapın - hava durumu ya da başka bir şey. Aç, iletişim kur, paylaş "aşk" (nezaket) hayatındaki insanlarla ... onları bilsen de bilmesen de ... Ne de olsa bir yabancı, henüz tanışmadığın bir arkadaş ...
“Dünyanın şimdi ihtiyacı olan sevgi, tatlı sevgi… Sadece bir değil, herkes için.” Bunu yapabiliriz, her seferinde bir kişi ... Zaten yapıyoruz, sadece sevgimizin, ışığımızın yarıçapını genişletmeye devam etmeliyiz ...
İlgili Kitap:
Sürekli Özlem AZ: Yiyecek İsteklerinizi Anlamak ve İyileştirmek İçin Basit Bir Kılavuz
Doreen Virtue tarafından.
Yazar hakkında
Marie T. Russell kurucusu. InnerSelf Dergisi (1985 kuruldu). Ayrıca, haftalık bir Güney Florida radyo yayını olan Inner Power'ı üretti ve 1992-1995'tan, özgüven, kişisel gelişim ve refah gibi temalara odaklandı. Makaleleri dönüşüme ve kendi içsel neşe ve yaratıcılık kaynağımızla yeniden bağlantı kurmaya odaklanıyor.
Creative Commons 3.0: Bu makale, bir Creative Commons Atıf-Benzer Paylaşım 4.0 Lisansı altında lisanslanmıştır. Yazarın niteliği: Marie T. Russell, InnerSelf.com. Makaleye geri dön: Bu makale ilk olarak göründü InnerSelf.com