Bu konu hakkında çok konuşabilir ve yazabilirsiniz. Bu nedenle, kendimi tabiri caizse temel noktalarla sınırlamaya çalışacağım. Her şeyden önce, sosyal koruma hakkı hem SSCB Anayasası'nda (Madde 1977) hem de ülkemizin temel hukukunda (43'te değiştirilen 39. Madde) ilan edildi. Ancak bildiğiniz gibi beyan etmek sağlamak demek değildir. Ve buradaki fark, söylenebilecek her ne olursa olsun, SSCB'de sosyalist bir sistem olması ve bizler kapitalizm altında yaşıyoruz. Sorunun kökü burada yatıyor.
Birlikteki sosyal politikanın amacı, genel refahı, yani istisnasız tüm ülke vatandaşlarının "kapsamını" sağlamaktı. Mevcut şartlar altında, "bir kişiye yakışır varoluş koşullarının sağlanması kadar, bireyin kapsamlı ve uyumlu bir şekilde gelişmesinden" bahsediyoruz. Dedikleri gibi, ifadelerdeki farkı hissedin: "refah" ve "onurlu varoluş" (yaşam değil) ...
Özgüllük zaten bu temel taşı varsayımlarından kaynaklanmaktadır. Sovyet sosyal güvenliği ilk olarak gerçekten evrenseldi ve ikincisi, vatandaşlar için karşılıksız ve ücretsizdi. Yani, SSCB'de ücretlerden emekli maaşı kesintisi olmadığı unutulmamalıdır! Dahası, Sovyet sosyal koruma sisteminin "alanında" olan bir kişi, tamamen parasal ödemelere ek olarak, oldukça fazla sayıda fayda elde etti. Pek çok emeklinin yanı sıra aynı engelliler de onları oldukça geniş bir yelpazede kullandı.
Bu, tamamen ücretsiz tıp, eğitim (ilköğretimden yüksek eğitime kadar), sanatoryumda vatandaşların hizmetlerinin sağlanması ve diğer birçok hayati meseleden bahsetmiyor. Bugün neyimiz var? Ülkedeki sosyal güvenlik aslında gelecekteki alıcıları için ödeniyor (sigorta kesintileri, ücretlerden kesintiler), evrensel olmaktan uzak, ancak hedefleniyor. Ve en önemlisi, doğrudan bütçe düzeyine bağlıdır. SSCB'de her sosyal program devlet tarafından sağlanıyordu. Şimdi, büyük ölçüde, finansman, çeşitli fonlar şeklinde somutlaşan sözde "kurumsal sosyal sistem" yardımıyla biriktirilen vatandaşların fonlarından geliyor.
En ilginç şey, finansal açıdan Rusya'nın sosyal ihtiyaçlar için Sovyetler Birliği'nden daha fazla harcama yapmasıdır. Şuna benziyor: SSCB'nin devlet bütçesine ilişkin resmi verilere göre, tüm ülkenin harcamalarının yaklaşık% 30'u sosyal ihtiyaçlara harcandı. Rusya'da, aynı istatistiklere göre, 2010'da bu rakam% 50'yi aştı! Öyleyse, neden ortalama bir Sovyet emekli maaşı ile, alıcısı sadece açlıktan ölmekle kalmayıp oldukça normal yaşarken, Rus emeklileri sürekli yoksulluktan şikayet ederken?
Buradaki cevap, büyük olasılıkla, sosyal alanın ülke hayatının diğer tüm meseleleriyle ayrılmaz bir şekilde bağlantılı olduğu gerçeğinde aranmalıdır. Somut bir örnek - SSCB'de işsizlik yoktu. Sonuç olarak, onun altındaki yardımların ödenmesine ilişkin bir madde de yoktu. Kelimenin tam anlamıyla her şeyin fiyatları - gıda ürünlerinden ulaşım hizmetlerine, konut ve toplumsal hizmetlere kadar - sabitti ve yıldan yıla, düşmese de, aynı seviyede kaldı. Enflasyon yoktu. Aynı zamanda, aynı istatistiklere göre, ülkedeki ortalama emekli maaşı 1965'ten 1980'e 1,74 kat arttı. Yine de - yasama düzeyinde, bir emekli maaşının% 50'sinden daha düşük olamayacağı hükmü belirlendi.
Genel olarak, vatandaşların (hem Sovyet hem de Rus) sosyal güvenliği, yalnızca emekli maaşı ve diğer çeşitli yardım ve ödemeleri almaya indirgemek temelde yanlıştır. Sekiz saatlik iş günü, garantili yıllık izin, ücretsiz kreşler, anaokulları, okullar, üniversiteler ve enstitüler. Ücretsiz tedavi, sanatoryumlar ve tatil köyleri, birçok vatandaşın ücretsiz olarak veya tercihli şartlarla kullandığı çocuk kampları. Ve bu arada, bugün bize bir tür fantezi gibi görünen ücretsiz konut alma hakkı.
Ne yazık ki, sosyalist ilkeleri terk etmiş olan devletimiz, resmi görevlilerin ve politikacıların beyanlarında değil, pratikte sosyal yönelimli olmaktan çıktı. İçinde biri, "onurlu bir varoluş" sağlamayı başarır, ancak yine kendi gücü ve kendi emeği ile. Biri - hayır. SSCB'nin çöküşünden bu yana ne kadar zaman geçmiş olursa olsun, Rusya bu süre zarfında gelişiminde ne kadar ilerleme kaydetmiş olursa olsun, şimdiye kadar ancak yasal halefi olduğu vatandaşlarının sosyal koruma ve refahı alanındaki büyük gücü yakalamak için çabalayabilir.