Mar Adentro / İçimdeki Deniz Replikleri (2004)
Bir evladın ölümünden daha kötü tek bir şey olabilir. O da onun ölmek istemesi.
Sonunda bir sonraki darbe gelecekse ayağa kalkmanın, umut etmenin, çalışmanın ne anlamı var ki? Nasılsa yine bombok hissedeceksin.
– Nasıl bu kadar gülümseyebiliyorsun?
+ Kaçıp gidemiyorsan ve kesin bir biçimde başkalarına bağımlıysan gülerek ağlamayı öğreniyorsun.
Biz cenneti hakedeceğiz çünkü tüm yaşamımızı cehennemde geçirdik.
” Biçimsiz ve bozulmuş bir bedenin bekçisi olan bir insan için, yani benim için, saygınlık nedir? Ben, hayatı, özgürlüğü seven çoğu insan gibi, yaşamanın bir hak olduğuna, ama bir mecburiyet olmadığına inanıyorum “(Ramón Sampedro)
” Eğer kaçamıyorsan ve başkalarına bağımlıysan gülümseyerek ağlamayı öğreniyorsun” (Ramón Sampedro)
” Bir hayata mal olan özgürlük, özgürlük değildir.
Bir özgürlüğe mal olan hayat da hayat değildir… ”
Ben neden mutlu olamıyorum ? (Ramón Sampedro)
Kaç, henüz yapabiliyorken. (Ramón Sampedro)
Yaşama haktır, zorunluluk değil.
Bir baba için oğlunun ölmesinden daha acı tek şey,oğlunun ölmesini istemesidir.
Julia Ramon’a neden ölmek istediğini soruyor, bir süre bu konuda konuşuyorlar en sonunda Ramon şöyle diyor:
“Bakın, şurada oturuyorsunuz, iki metre yakınımda… İki metre dediğiniz nedir ki? Bir insan için çok önemsiz bir mesafe. Benim içinse, size ulaşabilmek ve dokunabilmek için gerekli olan o iki metre, olanaksız bir seyahat…Bir hayal… Bir rüya…İşte bu yüzden ölmek istiyorum.”
(Bu sırada kamera yavaşça hareket ederek, aralarında sadece 10cm mesafe olan Julia ve Ramon’un yatağın üzerindeki ellerini gösterir ama Ramon’un o ele dokunması imkansızdır…)
Hep uyanıyorum, hep ölmüş olmayı diliyorum, saçların ağzıma dolanmışken, sonsuza dek öyle kalayım diye…