The Spectator , 1 Mart 1711'den 6 Aralık 1712'ye kadar (her gün yayınlanıyor) denemeciler Sir Richard Steele ve Joseph Addison tarafından Londra'da yayınlanan ve daha sonra Addison tarafından 1714'te (80 sayı için) yeniden canlandırılan bir süreli yayın. Bu başarılı TATLER, Steele amacında olarak 1709 yılında başlattığı “zekâ ile Enliven ahlak ve ahlak ile öfke zekâ” Spectator'danhayali üyeleri yazarların toplum hakkındaki kendi fikirlerini öven bir “İzleyici Kulübü” aracılığıyla kurgusal bir sunum yöntemi benimsedi. Bu “üyeler” ticaret, ordu, kasaba (sırasıyla Sir Andrew Freeport, Kaptan Sentry ve Will Honeycomb) ve taşra seçkinlerinin (Sir Roger de Coverley) temsilcilerini içeriyordu. Kağıtlar görünüşte Londra sahnesinin bir "gözlemcisi" olan Bay Spectator tarafından yazılmıştır. The Spectator'ın aktardığı konuşmaların çoğu kez, yayının birçok nüshasının dağıtıldığı ve okunduğu kahvehanelerde gerçekleştiği hayal edildi.
The Spectator tonu Whiggish olsa da genel olarak parti-politik tartışmalardan kaçındı. Başarısının önemli bir yönü, kentlilik ve beğeninin siyasi farklılıkları aşan değerler olduğu fikriydi. Hemen hemen çok beğenildi; Bay Spectator, şair ve oyun yazarı John Gay'i gözlemlemişti, "bir Torrent gibi gelip önünü süpürdü."
Kurgusal çerçevesi nedeniyle The Spectator'ın bazen 18. yüzyılda İngiliz romanının yükselişini müjdelediği söylenir. Bu belki de abartılı bir ifadedir, çünkü bir kez benimsenen kurgusal çerçeve birincil öneme sahip olmaktan çıkmış ve bunun yerine içinde aynı anda ciddi, iyi huylu ve esnek bir tonun duyulabileceği sosyal bir mikrokozmos işlevi görmüştür. Makalelerin gerçek yazarları, kurgusal çerçeveye (Steele'nin 113 numaralı sayıda çıkan Sir Roger'ın evlilik hakkındaki görüşlerine ilişkin açıklamasında olduğu gibi) veya onsuz (Addison'un eleştirel makalelerinde olduğu gibi) istediği konuları düşünmekte özgürdü. üzerine Kayıp Cennet, hiçbir sorunları ortaya John Milton'un epik şiiri. 267, 273, ve diğerleri).
The Spectator'ın kibar bir sosyallik idealini teşvik etmekteki başarısı göz önüne alındığında, sözde okuyucularının yazışmaları yayının önemli bir özelliğiydi. Bu mektuplar, zaman zaman editörler tarafından yazılmış olabilir veya olmayabilir.
Katkıda bulunanlar arasında Addison ve Steele'nin yanı sıra Alexander Pope, Thomas Tickell ve Ambrose Philips de vardı. Addison'un bir deneme yazarı olarak ünü, Steele'inkini aştı, ancak The Spectator'ın başarısına bireysel katkılarıİşbirlikçi çabalarından daha önemsiz: Steele'nin arkadaşça üslubu mükemmel bir denge ve Addison'ın daha tutkulu tarzı için destek oldu. Ortak başarıları, dinsel ve siyasi partizanlık alanlarındaki ciddi tartışmaları kaldırmak ve bunun yerine, onu terk edilmiş sınıfın normal bir eğlencesi haline getirmekti. Birlikte, yüzyılın geri kalanı boyunca süreli yayının modelini belirlediler ve modayı oluşturdular ve romancılar için alıcı bir halk yaratmaya yardımcı oldular, yeni tür düzyazı yazmanın - ne kadar eğlenceli olursa olsun - esasen ciddi olmasını sağladılar.Bu makale en son, Kıdemli Editör Kathleen Kuiper tarafından revize edilmiş ve güncellenmiştir.