Yaşam bize toplantılar vermeye meyillidir: bazen hoş, bazen çok, bazen yararlı değil, bazen anlamsız, bazen kısa, bazen yaşam için. Bu yüzden Donetsk’e yaptığım bu yolculukta eski arkadaşları ve tanıdıkları ziyaret ettim (ne yazık ki hepsi değil) ve ayrıca savaşa rağmen hala orada Yoshinkan aikido öğreten yeni erkeklerle tanıştım. Ayrıca bana göre buraya geldiğim şeyi veren bir tanıdık daha var.
Garip bir tesadüf eseri, kelimenin tam anlamıyla Vladivostok'tan ayrılmadan üç gün önce, haberlerde onunla ilgili bir video gördüm ve bir buçuk ay sonra sadece onunla değil aynı zamanda meslektaşları ve astlarıyla tanışacak kadar şanslıydım. DPR ordusunun teğmen albay Sergey Desyatov, SPN "Globus" komutanı, beş savaş tecrübesi olan bir adam. İletişimimizin sonucu, DPR Ordusu için eğitim görevlileri fikrine yönelik ortak makalemizdi. Yakında yayınlanacak. Şimdilik yüksek sesle bazı düşünceler söylemek istiyorum.
Hava Kuvvetleri Günü Sergey beni arkadaşlarıyla beraber bu bayram kutlamaya davet etti. Böylece, Donetsk dışında, bu yolculuk sırasında, Khartsyzsk'i ve hatta bu Ilovaysk'ı ziyaret etmeyi başardım. Ertesi gün, savaşçılarıyla eğitim planlanmıştı ve aynı zamanda eğitim sahasında biraz çekim yapma imkanı vardı.
Toplantılar akşamları planlandı, bu yüzden bir gününü askeri personelin eğitimi hakkında konuşarak geçirdik. Benim için, farklı deneyimlere rağmen, bu konuda herhangi bir çelişki yaşamamamız büyük bir sürprizdi: askeriydi, dövüş sanatları öğretmenliği yaptım. Sorunla ilgili görüşüm tamamen teorikti, çünkü askeri bir adam değildim ve orduyu eğitme fırsatım olmasına rağmen, modern bir özel kuvvetler askerinin tam teçhizatını denememe ve etrafta dolaşmaya çalışmam teklif edilmedi. Beşinci koruma seviyesine sahip kurşun geçirmez yelek, bir çift dükkan, bir bıçak ve hatta el bombalarıyla ve havaalanındaki siberlerden "dürüstçe sıkılmış" alanında boşaltma.
Peki bu konuda ne söylenebilir. Başlamak için, sadece bir bronik giyerek, modern "el ele mücadele özel kuvvetleri" nin tüm yaratıcılarının kötü sözlerini hatırladım. Olanlar için tank - bu iğneleyici. İçimden geçen ilk düşünce şu soruyu sormaktı: “Beyler, kurşun geçirmez yelek giydin mi? Yoksa inşaat taburundaki kürekleri hep kaçırdılar mı? ” Kurşun geçirmez yelek, ağırlık merkezini keskin bir şekilde yukarı doğru kaydırdı ve teorik olarak maksimum düzeyde bir ayakla tekmelemek mümkün olsa da, bacaklarımı genel olarak yerden kaldırma isteğini anında kaybettim. Yukarıdan boşaltmak durumu daha da kötüleştirdi. Aslında, bir boşaltma kesinlikle daha kolaydır, ancak tüm hilelerle hareket özgürlüğüne büyük katkıda bulunmaz. Doğal olarak, bu tür “kıyafetlerde” herhangi bir mücadeleden söz edilemez, hatta yeryüzünde daha az söz edilebilir. Ayrıca, aynı boşaltmada hala el bombalarının olduğunu ve dikkatli olmayan herhangi bir hareketin her iki rakibin de şehitlere dönüşmesine yol açabileceğini göz önünde bulundurun.
Kask ayrı bir konudur. İnsan boynu, bir buçuk kilogram ağırlığındaki yabancı bir nesnenin başındaki varlığıyla açıkça öfkelenmeye başlar. Başını kaşımak çok işe yaramaz. Bir bıçak bıçağı ile darbelere dayanabilir ve hatta parçaları tutar, ancak bu başınızı daha kolay hale getirmez. Hiç kimse fizik yasalarını iptal etmedi ve atalet kuvvetleri kirli işlerini yapacak.
Bunları kendime koyar açmaz ortaya çıkan rahatsız edici nüanslar bunlar. Şimdi el ele temasla ilgili sonuçlar. Biraz açıklığa kavuşacağım, bu durumda el ele - silah sesi olmadan оружия. Bir bıçak, bir sopa, bir sandalye, bir parke taşı, bir kürek kemiği, bir el feneri - kısacası, taktiksel bir eldivende bir el de dahil olmak üzere zarar verebilecek her şey. Ve bir şey daha, her iki rakibin de eşit düzeyde olduğu bir durumdan bahsediyorum. Burada, sadece mühimmat tarafından çok kısıtlı değilsiniz, bu nedenle bu formdaki düşmanın imha alanı çok sınırlı. Pratik olarak, uzuvların dışında, vurmanız gereken hiçbir şey yok. Bu yüzden, yukarıdaki faktörler sizi yakalayamayacağınız bir mesafeyi tutmaya zorlar, diğer yandan, söylendiği gibi, rakiplerinizi örten bir keskin nişancı size çarpabileceği mesafeden daha fazla. Söylediğim gibi, ekipman yalnızca en basit eylemleri bırakarak teknik cephanenizi önemli ölçüde sınırlıyor. Bir bıçakla bile, düşmanı hemen öldürme ihtimaliniz olmadığı göz önüne alındığında, bu durumda rakibinizin, hatta ölümcül şekilde yaralananların bile dikkate alınması gerekir. Ve zaman. Zımba değiş tokuşu yapmak ve tartışmak için zamanın yok. Rakibinize hemen, tercihen ilk harekette, böylece dövüşememesi için vurmak mümkündür.
Ertesi gün nihayet modern dövüş sanatlarının modern el ele dövüşün rahatsız edici tarafları ne kadar çok olursa olsun, geleneksel dövüş sanatlarının modern yeniden yapılanmalarla daha fazla ortak noktaları olduğuna inandırıcı olan SPN “Globus” da derslere katıldım. Tek kelimeyle, yerinde bir darbe. Ama öyle görünüyor ki, zaten bir yerlerde duymuştuk! Elbette! Geleneksel budo Hareketsiz durmayın, bir vuruş yapın - bir rakip, bir rakibe konsantre olmayın, yere düşmenize izin vermeyin, vb. Evet, uzun zaman önce yaratılmışlardı, ancak zırhtaki askerlerin kitlesel savaş deneyimlerine dayanarak yaratılmışlardı. Sizi bir kılıç veya makineli tüfek (bir yakın muharebe silahı olarak) elinde tutmak büyük bir fark değil. Tabii ki, savaş sanatı şimdi değişti ve dövüş sanatları barışçıl bir yaşama ve spora adapte oldu, ancak asker savaşın ana birimi olarak kaldı, dövüş sanatlarının temeli ve öğrenme deneyimi kaybolmadı.
Ve neredeyse unutuyordum. Bütün bu basit teknikler fikir tartışması olasılığını ortadan kaldırır. Teknik cephaneliğinizi herhangi bir spor veya antrenman maçında fiziksel olarak kullanamazsınız. İstemezsiniz, ancak eğitiminiz neredeyse tüm geleneksel dövüş sanatlarında olduğu gibi görünecektir: monoton her gün aynı eylemleri gerçekleştiriyor. İşin garibi, bu becerileri hayatında uyguladığın bir gerçek değil.
Bunun gibi bir şey ...
Sergey ve adamlarına, onlarla iletişim kurarken aldığım küçük ama paha biçilmez deneyim için çok teşekkür ediyorum.
Donetsk, DNR, Ağustos 2015