We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Aşağıdaki senaryo için tarihsel bir örnek bulmaya çalışıyorum:
- Ülke, baskıcı bir rejime sahip bir devletin yönetimi altındadır.
- Rejim (tartışmalı olarak) nüfusun büyük bir kısmı arasında oldukça sevilmiyor/nefret ediliyor.
- Bir muhalefet hareketi (dış desteğimiz olmadan) yükseliyor.
- Her iki tarafın da hızlı veya kolay kazanmadığı, her iki tarafın da kazanç ve kayıplarının olduğu ama sonunda rejimin kazandığı bir iç savaş yürütülür.
- Savaş, ülkenin büyük bir bölümünde can ve mal açısından büyük hasara yol açmaktadır.
- Rejim kazanırken (ülkenin tamamında veya çoğunda), ölümler, ilticalar, yaralar ve tahrip edilen sivil ve askeri altyapı nedeniyle çok zayıfladı.
- Baskının derecesi - oldukça belirsiz bir kavram olarak - iç savaş bittikten sonra ayaklanma/iç savaştan önceki derecesine göre tartışmalı bir şekilde azalır.
- Uyarı: İç savaş, bir dış güç tarafından işgal edilerek çözülmemeli, kazanan aynı rejim (dışarıdan desteklense/finanse edilse bile) olmalıdır.
Bu sonucun mantıklı olduğunu savunmak istiyorum çünkü rejimin zayıflaması, öncekiyle aynı derecede baskı yapmayı ihtiyatlı, hatta normatif olarak yetersiz/kitlesel-psikolojik olarak yetersiz kılabilir. Arkadaşım bunun kendi bilgisine hiç gelmediğini söyledi ve bir örnek bulmam için bana meydan okudu. İspanya iç savaşı gibi tam tersi örnekler verdi.
Tüm kriterleri karşılamasa da Finlandiya denilince akla geliyor.
Finlandiya, 1917'de Rus İmparatorluğu'ndan bağımsızlığını kazandı; Rusya'nın çöküşünden kaynaklanan karışık bir meseleydi ve kimin sorumlu olduğu belli değildi. Güç mücadelesi hızla başladı ve Kızıllar ve Beyazlar arasında bir iç savaşa dönüştü.
Finlandiya Büyük Dükalığı, kendi Parlamentosu ile Rus İmparatorluğu içinde zaten yarı özerkti. Çar onların Çarı değildi, onların Düküydü ve mutlak otoriteye sahip değildi. Yaklaşık 1908'den 1917'ye kadar Finlandiya üzerinde otorite kazanmaya çalışan bir "Ruslaştırma" süreci yaşandı. Rusya'daki 1917 Şubat Devrimi buna bir son verdi.
Bu Parlamento, Rus İmparatorluğu düştüğünde iktidar saltanatlarını devraldı. Parlamento daha sonra Kırmızılar ve Beyazlar olacak olanlardan oluşuyordu. Kızıllar çoğunlukla Sosyal Demokratlar altında konsolide edildi. Beyazlar, muhafazakar Fin Partisi, Genç Fin Partisi, köylüleri ve çiftçileri temsil eden merkezci Tarım Birliği ve İsveççe konuşan büyük bir azınlığı temsil eden muhafazakar İsveç Halk Partisi'nin karmakarışık bir parçasıydı.
1916'da Sosyal Demokratlar, Finlandiya'da çok nadir görülen bir çoğunluk elde ettiler, ancak bunu sosyalist bir gündemi zorlamak için kullanmadılar. Rusya'da devam eden kargaşa, Temmuz ayında parlamentonun dağılmasına ve iktidar boşluğuna yol açıyor. Rus İmparatorluğu'nun çöküşü, Finlandiya üzerindeki ekonomik ve politik baskıya ek olarak yardım ve ticaret kaybı anlamına geliyordu. Rusya kargaşa içinde ve Parlamento dağıtıldığında, polis ve ordu dahil olmak üzere devlet kurumları çöktü.
Ekim 1917'de yeni seçimler yapıldı ve Sosyal Demokratlar çoğunluğu kaybetti. Bu yeni Parlamento daha kutuplaşmıştı ve Rusya'daki Ekim Devrimi yardımcı olmadı. Sosyal Demokratlar ılımlılar ve devrimciler arasında bölünmüştü. Ilımlılar parlamentoda günü kazandılar, ancak devrimciler bunu ideallerini yasal olarak hayata geçirmek için kaçırılmış bir fırsat olarak gördüler ve sokaklara çıktılar.
Kargaşada silahlı gruplar oluşmaya başladı. Beyazların Sivil Muhafızları, Kızılların İşçi Güvenliği vardı. İlk başta bunlar milis ve güvenlik güçleriydi, ancak silahlı siyasi grupların varlığı ve zayıf bir hükümet, artan gerilimlere ve daha fazla silahlanmaya yol açtı.
Çok kabaca, Kızıllar, Finlandiya'nın güneyindeki kırsal bölgelerin çoğunu kapsayan Finlandiya Sosyalist İşçi Cumhuriyeti'ni kurdular. Sovyetler tarafından desteklenen sosyalistler ve komünistlerdi. Beyazlar, ona karşı çıkan ve Almanlar tarafından desteklenen herkesin bir araya geldiği bir gruptu; kırsal kuzeyi ve güneydeki büyük şehirlerin çoğunu kontrol ettiler.
Beyazların askeri avantajı vardı: Alman müttefikleri, Birinci Dünya Savaşı'nda henüz yenilmediler; İsveçlilerin yardımı; Birinci Dünya Savaşı'nda Almanlarla savaşan Jäger'ler; ve Rusya Çarı'nın eski Korgenerali, aynı zamanda Birinci Dünya Savaşı gazisi Carl Gustaf Mannerheim. Deneyimli birlikler ve liderlerden oluşan bu çekirdek, hem İç Savaş hem de İkinci Dünya Savaşı boyunca Finlandiya'ya hizmet edecekti.
Kısa bir savaştı, sadece üç ay ama acı. Her iki taraf da vahşet işledi, Kızıl ve Beyaz Terör. Kızıllar ordu subaylarını, toprak sahiplerini, politikacıları, polis memurlarını, eğitimcileri... komünist devrimin olağan şüphelilerini idam etti. Beyazlar yakalanan askerleri ve sosyalistleri idam etti. Savaş hızla Kızılların aleyhine dönerken, Beyaz Terör siyasi bir temizlikle hızlandı. Bu, kışın Finlandiya'da bir iç savaşta savaşan sivil kayıpların üstüne. Terörlerde yaklaşık 1.650 Beyaz ve 10.000 Kızıl öldü.
Savaşın ardından, esir kamplarındaki koşullar kötüydü, yiyecek sıkıntısı da buna yardımcı olmadı. Yakalanan 80.000 Kızıl askerden 13.000'i kamplarda öldü.
Bu iç savaşın yarası onlarca yıl sürecekti, ancak Finlandiya kendini düzeltmeye başladı. Monarşistler bir kral istediler ve Alman İmparatorluğu'nun Prensi Friedrich Karl'ı Finlandiya Kralı olarak seçecek kadar ileri gittiler. Alman İmparatorluğu çöktüğünde taç giymemişti bile.
Finlandiya, bir tür tesadüf eseri, bağımsız bir Demokratik Cumhuriyet buldu. 1919'da evrensel oy hakkı olan ılımlı, pragmatik sosyalizme dayanan bir anayasayı hızla kabul ettiler. Birkaç yıl içinde Kızılların çoğu affedildi ve ülkelerine geri gönderildi. Bazıları kilit hükümet ve askeri görevlerde bulunmaya devam edecekti. İç savaşın yarası 20 yıl daha sürecekti ama Finler ülkelerini yeniden inşa ettiler. Sekiz saatlik bir iş günü oluşturdular ve genellikle ormandan medeniyeti hackleme işlerine devam ettiler. Diğer ülkelerin o dönemdeki komünist devrimle mücadelelerinden farklı olarak Finlandiya, en iyi tarafları emdi ve şiddeti attı.
Fin siyasi uzlaşması o kadar iyi gitti ki, Sovyetler 1939'da Fin halkı tarafından kurtarıcı olarak karşılanmayı umarak işgal ettiğinde, çok az alıcı buldular. Sovyetlerin aksine Finler son 20 yılda halkları için çok iyi şeyler yaptılar.
Beyaz hükümet neden genel oy hakkı olan bir Sosyalist anayasayı kabul etti?
Bu, kendi sorusunu hak ediyor, ama bir deneyeceğim.
1918'de Avrupa'yı saran bir tür delilik vardı ve ben Finlandiya'nın buna kapıldığına inanıyorum. On yıllarca süren göreli barış ve istikrardan sonra, dünyanın hiç görmediği bir ölçekte anlamsız bir savaşta milyonlarca insan öldü. bir değil ama dört Almanya, Rusya, Osmanlı ve Avusturya-Macaristan gibi büyük imparatorluklar bir yıl içinde süpürüldü. Bu imparatorluklar olmadan, uzun süredir bastırılmış milliyetçilik yükselişteyken, komünizm kurulu sosyal, politik ve ekonomik düzeni şiddetle çözüyordu.
Bunun tam ortasında Finlandiya, bağımsızlığını nöbetler halinde kazandı. Her iki Rusya ile de yakından bağlantılı olan komşu komünist devrimin tüm hızıyla Finlandiya'da sonuçları olacaktır. Neyse ki Finlandiya için, özerk bir dukalık olarak hayatı, onu Rus İmparatorluğu'nun en kötü yıkımlarından korudu. Sosyo-ekonomik çatlaklar başka yerlerde olduğu kadar derin değildi. Yerleştirilecek daha az puan, değiştirilecek daha az kurum olurdu.
Kısmen Finlandiya çok seyrek nüfuslu olduğu için, kısmen Beyazların askeri profesyonellerin aslan payına sahip olduğu için, savaşı merhametli bir şekilde kısaydı. Sovyet Rusya kendi iç savaşıyla meşguldü ve ciddi bir şekilde müdahale etmedi. Almanlar Finlandiya'yı kendi etki alanında istediler ve müdahalede bulundular ve muhtemelen savaşı önemli ölçüde kısaltan Beyazlar için Helsinki'yi alacak kadar ileri gittiler.
Savaş bitince çılgınlık geçti. Finliler komşu Rusların birbirlerini parçalamasını izleyebilirdi. Zorlu bir kuzey ülkesi olarak, kaynaklarını uzun süreli bir ideolojik savaşa harcayamazlardı. Bu kadar küçük bir nüfusla, yaklaşık 3 milyonla fazla radikalleşmek zor; buna karşılık Rusya yaklaşık 150 milyondu ve ABD (iç savaşı sırasında) 35 milyondu. Böylece Finliler gerçek düşmanla savaşmaya geri döndüler: elementler.
Bu sadece basit bir cevap, muhtemelen biraz romantik.
Teknik olarak - Sovyetler veya daha doğrusu Bolşevikler. 1917 Ekim Devrimi'ni iç savaş izledi. hemen hemen ama önce Bolşeviklerin yepyeni hükümet aygıtlarıyla bastırdıkları bağımsız ayaklanmalar oldu. Beyaz hareket (monarşistler, demokratlar, kapitalistler ve hatta sosyalistlerin çok gevşek bir ittifakı) hızlanarak Bolşevik rejimine karşı Rus İç Savaşı'nı başlattı.
Başlangıçta Bolşevikler, ordularını beslemek ve topraklarını sıkı kontrol altında tutmak için, baskıcı yan etkilerle savaş komünizmi olarak bilinen şeyi uyguladılar. 1921'de iç savaş sona erdikten sonra, Lenin, mal ve emeğin vatandaşlardan "zorla talep edilmesini" durduran Yeni Ekonomik Plan'ı başlattı. NEP uzun sürmediyse de (Stalin 1928'de sona erdi), "Eşyalarınızı istediğimiz zaman alırız ve sonra da alabileceğimiz daha fazla şey yapmak için sizi çalışmaya zorlarız. "