En iyi başkan parası satın alamaz
Elizabeth Warren tarafından
Senato'ya ilk kez koştuğumda ilk tişörtümüzü adlandırmak için bir yarışma yaptık. Büyük bir farkla, kazanan tişört, “En İyi Senatör Para Satın Alınamıyor” dedi. Her gün bununla yaşamaya çalıştım.
Kampanyaların paraya - çok paraya mal olduğunu - anlıyorum ve kampanyamıza adım atıp yatırım yapan herkese çok minnettarım.
Ancak bu ülkede bir sorunumuz var: Paranın politik liderlerimiz üzerinde çok fazla etkisi var.
Kampanyamı farklı bir şekilde yürüteceğimi söylemiştim - Washington lobici parası yok, PAC parası yok, benim için süper bir PAC yürütmek için seçmeli milyarlar yok ve bu kampanyayı desteklemeye adamış karanlık para grubu yok.
Ama bugün daha ileri gidiyorum. Paranın başkanlık kampanyalarını etkilemesinin başka büyük bir yolu var. Genellikle söylenemez, ama şunu söylemek isterim: Amerika'daki kamu ofisi adayları zengin bağışçılarla çok fazla zaman geçirir.
Bunu göz önünde bulundurun: Belediye başkanlığında, mitingde veya yerel bir akşam yemeğinde seçmenlerle konuşan bir başkan adayı her gördüğünüzde, aynı adaylar zengin bağışçılarla uzun süre üç ya da dört ya da beş kez telefonla ya da konferans salonlarında hedge fon ofislerinde ya da lüks resepsiyonlarda ve samimi yemeklerde - hepsi kapalı kapılar ardında.
Adayın kalbi doğru yerde olsa ve bağışçı iyi niyetli olsa bile, o zaman zenginlik ve siyasi liderlerimize erişim arasında doğrudan bir ilişki oluşturur. Bunun yanlış olduğuna inanıyorum: Verebileceğiniz para miktarı bir adayla geçireceğiniz süreyi belirlememelidir.
Demokratik birincil, seçim yapma ve fark yaratma zamanımızdır. Demokratlar, büyük çekler yazabilen insanlara satış zamanı olmayan bir aday seçme şansını hakediyor.
Bu yüzden bir karar verdim: Cumhurbaşkanlığı birincil kampanyam, kendisine katılan herkes için eşit erişim ilkesiyle yürütülecek.
Bu, yalnızca büyük çekler yazabilen insanlarla süslü alımlar veya büyük miktarda para toplayanlar anlamına gelmez. Kampanyama bağış yapanlara teşekkür ettiğimde bağışlarının büyüklüğüne dayanmayacak. Bu, varlıklı bağışçıların etkinliklerimizde benimle birer birer daha iyi koltuk satın alamayacakları anlamına geliyor. Bu, “çağrı süresi” yapmayacağım anlamına geliyor, bu da adayların zengin bağışçıları aramak için destek almaları için saat harcadıkları zaman. Cumhurbaşkanı adayı olarak, beklenti bu çağrıları haftada bir kez yapmanız ve her üç ayda bir onlarca özel etkinliğe katılmanız.
Buna hayır diyorum. Aldığımız her bağış için minnettarım - ve her birine ihtiyacımız var! - ama daha önemlisi, kampanyamı destekleyen herkese, ne kadar para verebileceklerinden bağımsız olarak eşit muamele görmesidir. Ve bu şekilde işler yapmak, daha fazla seçmen, taban bağışçısı ve gönüllülerle birlikte geçirmem için bana yüzlerce saat süre tanıyacak.
Bir kongre adayının zamanının% 70'ine kadar potansiyel varlıklı bağışçılarla harcandığı tahmin ediliyor - onlara vermelerini sağlamaya çalışıyor ya da bunu yapmaları için bir ödül olarak. Başkanlık kampanyaları için de geçerli olduğunu varsaymak güvenlidir ve başkanlık bağışçıları orantısız bir şekilde beyaz, erkek ve zengindir. 2016 seçimlerine bakalım: seçmen hiç olmadığı kadar çeşitliydi ve bağış yapanların% 91'i beyazdı. Amerikalıların sadece yüzde üçü milyoner, bağışçıların ise yüzde 17'si. Zengin ve iyi bağlı insanlar politikacılar tarafından daha fazla paranın daha fazla erişim almasını beklemek için öğretildi - bunu nesiller boyunca yaptılar ve kadınları ve renk topluluklarını çok sık kapatıyorlar. İşleri farklı yapmak zorundayız.
Hiç şüphe yok ki, yaklaşımımızın bir maliyeti olacak. Aslında, bu kararı vermek, bu yarıştaki diğer adaylar tarafından benim de aşınmamı sağlayacaktır.
Fakat yapılacak doğru şey - ve işte bunu nasıl kazanabileceğimizi:
Cumhurbaşkanlığı adaylarının genellikle zengin bağışçılara yardım etmek için ayırdıkları zaman ayırmaya başlayacağız ve bunun yerine, ilk baştaki devletlerde ve ülke genelinde etkinliği organize ettikten sonra organizasyon etkinliği oluşturmak için kullanacağız. Organizatörler ve gönüllüler bu kampanyayı oluşturmanın ve erişimimizi genişletmenin özüdür ve zamanımı onlara destek olmak için harcayacağım.
Bunu birincil olarak yaparsak, genel seçimleri kazanmamız için ihtiyaç duyduğumuz taban örgütünü kuracağız.
O zamana kadar Beyaz Saray'ı tutmaya cüret edecek bir Cumhuriyetçi makineye karşı duracağız. PAC'leri ve Süper PAC'leri olacak ve sayılacak çok fazla özel ilgi grubu olacak ve finansal olarak eşleştirmek için gerekli olanı yapacağız. Bu, yatırım yapmak - şimdiden başlamak - devlet partilerimizin her birinde ve ulusal partide de.
Ancak, Demokratik ana bina inşa etmek için temel gücümüzü harcarsak, Cumhuriyetçilerin eşleştiremeyeceği bir şeye sahip olacağız: Beyaz Saray'ı ve Kongreyi, devlet evlerini ve Demokratlara gerçek bir değişiklik yapma konusunda yardımcı olacak pek çok ofis.
Donald Trump'a kaybetmekten o kadar derinden korkan bazı Demokratlar var ki, söyleme ya da farklı bir şey yapma riskini almak istemiyorlar. Büyük ve yapısal bir değişikliğe ihtiyacımız olduğunu kabul etseler bile, statükoya zorlayıcı bir seçim riski olarak görüyorlar.
Ancak, bu seçimdeki en büyük riskin, onlara karşı hileli bir ekonominin sıkıntısını hisseden milyonlarca insanı ve Donald Trump'ı üreten başarısız bir politik sistemin derin hayal kırıklığını hissetmediğini düşünüyorum.
Öyleyse değiştirelim. Bugün bu taban hareketini güçlendirmek için herhangi bir miktarda bağış yapın - ve ne katkıda bulunabildiğiniz önemli değil, bu kampanyaya katılan diğer her bağışçı ile eşit durumda olacağınızı bilin.
Bunun bir parçası olduğunuz için teşekkürler.