Ev sinematografisinin ayrı bir bölümü - Büyük Vatansever hakkında filmler. Bunlar, varoluşlarının yıllar boyunca kelimenin tam anlamıyla farklı kuşakların milyarlarca izleyicisi tarafından izlenen onlarca harika banttır. Savaş sırasında bile, Sovyet sinematografisi Nazi Almanyası ile savaş konusunda uzun metraj filmler yaptı. 1941'ten 1945'e kadar, bugün çoğu saf ve güvenilmez görünen yaklaşık üç düzine tablo açıldı. Ancak bu filmlerde doğruluk ve belgesel asıl şey değildi. Yönetmenin asıl amacı, ordunun ruhunu sanat eseri vermek, düşmanı ironik bir biçimde betimleyen aşırı garip görüntüler oluşturmak.
Ancak savaş yıllarında, yine de film eleştirmenleri tarafından olağanüstü bantlar olarak değerlendirilen gerçek sinematografik şaheserler de vardı. Bu kasetlerden biri, savaşın ortasında yayımlanan “İki Savaşçı”, 1943'ta. Filmin yönetmeni, filmin yaratıldığı sırada Stalin'e “Büyük Yaşam” ödülü verilen Leonid Lukov'dur. Yönetmen Lukov çalışmalarına o kadar bağlıydı ki ölüm bile Leonid Davydovich'i işte buldu. "Bana inanın millet" filmini yaptı.
“Two Fighters” filminin eleştirisi, tabiri caizse, onlarca yıldır sıcaktı. Ancak perestroyka sırasında çamur dökülmeye başlandı ve bu harika film başladı. 1990’ta “Sovyet Kültürü” nde “Yazarsız…” başlıklı bir makale yayınlandı. Yazar, “İki Savaşçı” filminde ve diğerlerinde “her şeyin yalan söylediğini” ve “herşeye benzemediklerini” belirterek askeri dönemin yönetmenlerini karartmaya karar verdi. savaş) hiçbir şey. Her ihtimalde, bu makalenin yazarı Alexei Simonov kendisini Sovyet halkına gerçeği ifşa eden kişi olarak kabul etti. İşte sadece “İki Savaşçı” filmi ve şimdi farklı kuşakların izleyicileri ilgiyle izliyor, ancak Alexei Simonov'un “gerçek eleştirisi” hakkında, eğer birileri bu filmi hatırlarsa, o zaman bariz ironi ile ilgili.