Nuriye Gülmen ile Semih Özakça imleyenin oyununda ebe oldular.
Hem sobelemek hem de doğurtmak anlamında bu oyunun iki ebesi oldular.
Ama imleyenin oyunu “ölüm” üzerineydi ve kendi ölümleriyle karşı karşıya geldiler.
Ölmüş olduğu, sonuçta, elbette ona dokunamayacak bir beyandır. Ölmüş olmaya dair bunun gibi her simgesel ifade, onu geçindirir, esasında onu muhafaza eder. Olan aslında tam olarak bu simgesel konumun paradoksudur: oluşta olmayışın bulunmasıdır, ölmüş olmanın onaylanışının bulunmasıdır, ki bu belli bir tarzda onu ölümsüzleştirmiş olmaz.
Jacques Lacan 1958-1959 Seminer 6: Arzu ve yorumlanışı, s. 80
Ama kendi ölümleriyle kendi ölümleri olarak değil, “başkalarının ölümü” statüsü altında karşı karşıya geldiler.
Bu statüyü “sosyal medya” üretmişti: Başkalarının ölümü ile söz hakkı kazandığını zanneden insanlarla doluydu. Aynı topluluk ekrandan başını kaldırdığı anda “sokakları” da doldurdu.
IBF