“Şizoanaliz, aynı anda aşkınsal ve materyalist bir analizdir. Oedipus eleştirisine rehberlik etmesi, veya Oedipus'u kendi özeleştirisi noktasına vardırması anlamında eleştireldir. Metafiziksel bir bilinçdışı yerine aşkınsal bir tanesini; ideolojik olmaktansa maddi; oedipal olmaktansa şizofrenik; imgesel olmaktansa mecazi-olmayan; simgesel olmaktansa gerçek; yapısal olmaktansa makinesel, molar ve sürüsel olmaktansa moleküler, mikro-fiziksel ve mikro-mantıksal; ifadesel olmaktansa üretken bir bilinçdışını araştırmaya adaydır. Ve burada bu, "sağaltım[ın]" yönleri olarak bir uygulama ilkeleri sorunudur.”
Şizoanaliz tarafından savunulan şizofreni süreci, delirmek ya da yalnızca toplumsal baskı kurumlarından bireysel kaçış-hatlarına girmek hakkında değildir; kapitalizm tarafından başlatılan evrensel tarih içinde olanaklı kılınan sürekli devrim ilkesi olarak fark içinde ve farklılaşma aracılığıyla özgürlüğün gerçekleştirilmesi hakkındadır. Deleuze ve Guattari, Anti-Oedipus'ta böyle bir sonuca nasıl ulaşırlar? Aslında Freud, Marx ve Nietzsche'yi birbirlerine karşı yarıştırarak. Kitabın işleyiş tarzının temeli, ‘kasıtlı espri’nin yapısı olabilir: Kitap, arzulama-üretimi ile toplumsal-üretimi birbiriyle ilişki içinde -doğa özdeşliği, rejim farkı- belirlerken, aynı zamanda kapitalizmde ayrılışlarının ve özelleşmelerinin tarihselleştirilmesine ve eleştirisine olanak tanır; böylece ekonomi politiği olduğu kadar, psikanalizi de (Marksist anlamda) devrimci özeleştiri noktasına taşır. Ayrıca, toplumsal-üretim (karakteristik olarak Marksist tarzda) arzulama-üretimini belirlese de, arzulama-üretiminin meşru bilinçdışı sentezleri, hem kötü psişik örgütlenme (Oedipus, psikanaliz) eleştirisinin hem de kötü toplumsal örgütlenme (kapitalizm, çekirdek aile) eleştirisinin (Kantçı anlamda) içkin kriterleri olarak hizmet ederken bile, bu tür belirlenim tarihsel değişime de olanak tanır.
Bununla beraber, Marx ve Nietzsche tarafından sunulan müdahalelerden muhtemelen en çok mustarip olan da, Freud'dur; çünkü Freud, Marksist devrimci özeleştiri ışığı altında, kapitalist toplumun eleştirisini sunacakları yerde, yalnızca görünüşteki nesnel hareketini yansıtan Ricardo ve Adam Smith gibi "burjuva savunucuları" kumpanyasına indirgenir. Sonra yine kısmen suç ve öz-ketlemenin yetişme zemini olarak Freudcu Oedipal çekirdek aile teşhisi, şizoanalizin, kapitalist iktidar ilişkileri eleştirisini (Baba sermaye, Anne yeryüzü ve çocukları işçi) Nietzsche'nin kölece reaktifiik ve çilecilik eleştirisine bağlamasına olanak tanır: Çünkü pazar mübadelesiyle desteklenen kodçözümü, hemen başka her yerde egemen olurken, özel ya da aile içi siferde Oedipal biçimde yeniden-kodlanan çileci özneleri üreten, çekirdek ailedir. Aksine Deleuze ve Guattari, daha sonra bu teşhisi (Sartre aracılığıyla) tabi kılınmış grupların Oedipal dinamiklerine genişletir ve böylece (özellikle Komünist Parti'nin de içinde yer aldığı) çoğu geleneksel Marksizmin örgütsel biçimlerini ve politik stratejilerini, geleneksel liberal devletinkilerden söz etmeye bile gerek yok, hedeflerler. Kitabın müdahale kalıplarından en az zarar gören muhtemelen Nietzsche'dir: Nietzsche'nin perspektifi (Spinoza'nınkiyle birlikte), bütün tarihsel ve psikodinamik süreci, bilinçdışı yaşam gücü ya da güç istenci üzerine temellendirir. Ve yine de şizoanaliz tarafından tasarlanan terapötik ve devrimci dönüşümün toplumsal süreçleri, Nietzscheci bireycilikten ne kadar uzaktır. Toplumsal-üretim ve arzulama-üretimi arasındaki ilişkiler, organsız-beden ve socius arasında kurulan benzerlikle, her ikisinde faaliyet gösteren üretim ve anti-üretim güçleriyle birlikte daha öte geliştirilir. Bu benzerlik, kesin biçimde bir eşitlik, ifade ya da yansıma ilişkisi değildir: Socius üzerindeki üretim ve anti-üretim örgütlenmesi, kendi başına, üstelik yalnızca kapitalizmde ortaya çıkan organsız-bedenin örgütlenmesini belirler. Yine de, sırasında organsız-beden üzerindeki enerji ve yatırım örgütlenmesi, Oedipus'un içsel eleştirisinde bilinçdışının sentezlerinin sistematik gayri meşru kullanımını gerçekleştirerek, Oedipal psikanalizden oluşan beş paralojizmi tanımlamaya ve eleştirmeye hizmet eden bir psike modeli sunar. Öyleyse farklı toplumsal-libidinal üretim tarzlarında socius üzerindeki enerji ve yatırım örgütlenmesinin karşılaştırmalı çözümlemesi, Oedipus'un dışsal eleştirisiyle, kapitalist socius'un taleplerine kusursuz biçimde uyan çileci özneler üreterek, arzunun nesnel canlı temsili olarak Oedipus'u kurmak ve empoze etmek için kapitalizmin, sentezlerin gayri meşru kullanımını önceki toplumsal formasyonlardan nasıl kabaca gerçekleştirdiğini gösterir. Bununla beraber kapitalist socius'un ve onun beslediği organsız-bedenin en ayırt edici özelliği, müphemlikleridir.
Deleuze ve Guattari, özgür-biçimli arzunun, hem socius hem de organsız-beden üzerindeki temsillerle -kapitalist pazar yersiz-yurtsuzlaştırma ve kodçözme eğilimiyle bu tür bütün temsillerin istikrarını ve gücünü temelden yoksun bırakırken bile- nasıl ele geçirildiğini göstermek için temsil eleştirisini harekete geçirir. Böylece kapitalist aksiyomlaşma, iktidarın ve geçmişin hizmetinde sürekli yeniden-yerliyurtlulaştırıp yeniden-kodlasa da, aynı zamanda Deleuze ve Guattari'nin şizofreni adına savundukları semiosis'in özgür-biçimi için fırsatlar sağlayarak, sürekli yersizyurtsuzlaştırıp kodçözer. Bu yüzden şizofreni organsız-beden üzerinde, sürekli devrimde özgürlük ilkesi olarak evrensel tarihin sonunda ve sonu olarak ortaya çıkar. Bununla beraber, şizoanalize göre şizofreni yalnızca sürekli devrim ilkesi değildir: Devrim sürecinin kendisidir de. Bu yüzden, kapitalizmde sömürüyü ve çileciliği güçlendiren molar temsillerden bireysel kaçış hatlarından ve bu temsillerin kodçözümlerinden daha fazlasını gerektirir: Şizofreni aynı zamanda, varlık ve faaliyet biçimi iktidardaki başat örgütlenme tarzını, tabi kılınmış grupların örgütlenme tarzını yıkan özne-grupların -sanatçı, bilim adamı, eylemci ya da her ne ise modus operandi'sidir. Sırasında sürekli devrimi gerçekleştirme fırsatları, ne bireysel kaçış-hatlarından ne de yalıtım içinde ortaya çıkan özne-grupların faaliyetinden değil, birleşik etkisi sonsuz borcun ipoteğini kaldıracak ve nihayetinde yerleştirdiği sermayeyi ve engelleri özgürlük ve tasarruf için tasfiye edecek kitlesel çoğunluk içinde bireylerin ve grupların kesişimlerinden ve asamblajlarından kaynaklanır. Öyleyse sürekli devrim, şizofreni sürecinin tamamlanması meselesidir:
“Süreci tamamlamak ve onu durdurmamak, boşlukta döndürmemek, ona bir amaç tahsis etmemek. (…) Yeni yeryüzü (...) geride olduğu kadar ileride olduğundan, arzulama-üretimi sürecinin tamamlanmasıyla çakışır, devam ederken, devam etmesi koşuluyla her zaman zaten tam olan bu süreçle.”