Daha sonra, Ocak 20'teki 1960'ten 1968'in sonuna kadar, bu roketin Р-7А (GRAU indeksi - 8К74) adı altında değiştirilmesi, USNR'nin Stratejik Füze Kuvvetleri ile birlikte hizmet edildi. NATO ülkelerinde bu roket SS-9,5 Sapwood olarak tanındı. Bu Sovyet roketi sadece zor değildi. silahaynı zamanda, yerel kozmonoteklerde önemli bir dönüm noktasıdır ve insanlı uzay aracı dahil uzay aracını ve uzay aracını uzaya getirmek için tasarlanmış fırlatma araçlarının yaratılmasının temelini oluşturur. Bu roketin uzay araştırmalarına katkısı çok büyük: P-7 ailesinin fırlatma araçlarına, ilk ve ilk insanlı uzay uçuşundan başlayarak birçok yapay Dünya uydusu fırlatıldı.
Öykü roket yarat P-7
P-7 ICBM'nin yaratılmasının tarihi, ilk piyasaya sürülmesinden çok önce başladı - 1940'lerin başındaki 1950'lerin sonunda. Bu dönemde, potansiyel Sovyet tasarımcısı Sergey Pavlovich Korolev'in öncülüğünde önde gelen Sovyet tasarımcı Sergey Pavlovich Korolev'in önderlik ettiği tek aşamalı balistik füzeleri P-1, P-2, P-3 ve P-5'in geliştirilmesi sonucunda, potansiyel düşmanın topraklarını elde etmek için çok daha güçlü bir bileşen gerekli olacak. fikri daha önce ünlü Rus kozmonotik teorisyeni Konstantin Tsiolkovsky tarafından dile getirilen çok aşamalı bir roket.
1947'te Mikhail Tikhonravov, Topçu Bilimleri Araştırma Enstitüsü'nde ayrı bir grup düzenledi; bu, kompozit (çok aşamalı) balistik füzeler geliştirme olasılığı üzerine sistematik bir araştırma yapmaya başladı. Bu grup tarafından elde edilen sonuçları inceledikten sonra, Korolev güçlü bir çok aşamalı roketin ön tasarımını yapmaya karar verdi. ICBM'lerin geliştirilmesi ile ilgili ön araştırmalar, 1950: 4 Aralık 1950'te başladı. SSCB Bakanlar Kurulu, 5-10 bin kilometre ve 1-10 ila 20 ila 1954 ila 1 arasında değişen bir itici güç kitlesi yaratma ihtimalinin araştırılması için kapsamlı bir AR-GE kararı verdi . Ve Mayıs XNUMX, XNUMX’te, resmi olarak OKB-XNUMX’in kıtalararası alanda termonükleer yük taşıyabilecek bir balistik füze geliştirmesi görevini resmen belirleyen başka bir hükümet kararı yayınlandı.
P-7 roketi için yeni güçlü motorlar OKB-456'te paralel olarak oluşturuldu, çalışmalarına Valentin Glushko önderlik etti. Roket için kontrol sistemi Nikolai Pilyugin ve Boris Petrov tarafından tasarlandı, fırlatma kompleksi Vladimir Barmin idi. Çalışmaya bir dizi başka kuruluş daha katıldı. Aynı zamanda, ülke kıtalararası balistik füzelerin test edilmesi için tasarlanmış yeni bir test sahası inşa etme sorununu gündeme getirdi. Şubat ayında, yılın 1955’i, Savunma Bakanlığı’nın 5-Araştırma ve Test Sitesi (NIIP-5) adı verilen atık depolama sahasının inşaatının başlangıcına ilişkin olarak SSCB Hükümeti tarafından başka bir kararname çıkardı. Baikonur köyü bölgesinde ve Tyura-Tam (Kazakistan) geçişinde bir depolama sahası inşa edilmesine karar verildi, daha sonra tarihe geçti ve bu güne kesin olarak Baikonur adıyla tanındı. Uzay limanı çok gizli bir nesne olarak inşa edildi, yeni P-7 füzelerinin fırlatma kompleksi, Nisan 1957’te hazırdı.
P-7 roketinin tasarımı, yılın 1954'unun temmuz ayında tamamlandı ve zaten aynı yılın Kasım ayında 20'te, roketin yapımı resmen SSCB Bakanlar Konseyi tarafından onaylandı. 1957’in başında, ilk Sovyet kıtalararası balistik füzesi teste hazırdı. 1957 Mayıs ayının ortasından bu yana, yeni roketin ilk test serisi gerçekleştirildi, tasarımında ciddi kusurlar olduğunu gösterdi. 15 Mayıs 1957, P-7 ICBM'nin ilk lansmanı yapıldı. Görsel gözlemlere göre, roket uçuşu normal bir şekilde devam etti, ancak daha sonra egzoz gazı alevlerinde motorlardan çıkan değişiklikler kuyruk bölümünde farkedilir hale geldi. Daha sonra telemetri işleminden sonra yan bloklardan birinde yangın çıktığı tespit edildi. İtme kaybı nedeniyle 98 saniye süren kontrollü uçuştan sonra, bu ünite ayrıldı ve ardından roket motorlarını kapatma komutu verildi. Kazanın nedeni, yakıtın yakıt hattının sızması olarak adlandırılıyordu.
11 Haziran 1957 için planlanan bir sonraki lansman, merkezi ünitenin motorlarının arızalanması nedeniyle gerçekleşmedi. Roketin motorlarını çalıştırmak için yapılan birkaç deneme, hiçbir şeye yol açmadı, daha sonra otomasyon acil durum kapatma emri verdi. Test liderliği yakıtı boşaltmaya ve P-7 MBR'yi fırlatma pozisyonundan çıkarmaya karar verdi. 12 Temmuz 1957, P-7 roketi fırlatmayı başardı, ancak 33 ikinci uçuşunda stabilite kaybedildi, roket verilen uçuş yörüngesinden sapmaya başladı. Bu kez, kazanın sebebi, gövde üzerindeki entegre cihaz kontrol sinyal devrelerinin, dönme ve adım kanallarıyla kapatılmasıydı.
21'in Ağustos ayında 1957'ta gerçekleşen roketin yalnızca dördüncü lansmanı başarılı olarak kabul edildi, roket ilk defa hedef bölgeye ulaşabildi. Baikonur'dan fırlatılan roket, yörüngenin aktif kısmını tamamladıktan sonra roketin başkanı Kamçatka Yarımadası'nın (Kura füzesi test sahası) verilen meydanına çarptı. Ancak bu dördüncü açılışta bile her şey düzgün değildi. Fırlatmanın asıl dezavantajı roketin başının, atmosferinin yoğun katmanlarında yörüngesinin aşağı kısmındaki imhası oldu. Roket ile telemetri bağlantısı, dünya yüzeyine ulaşmak için tahmini süreden önce 15-20 saniye sonra kayboldu. P-7 roketinin başının düşmüş elemanlarının analizi, tahribatın savaş başlığının ucunda başladığını tespit etmeyi mümkün kıldı ve aynı zamanda ısı koruyucu kaplamanın ablasyon değerlerini açıklığa kavuşturdu. Elde edilen bilgiler, roketin başındaki belgeleri kesinleştirmeye, gücü ve tasarım hesaplamalarını, düzeni açıklığa kavuşturmak ve bir sonraki fırlatma için mümkün olan en kısa sürede yeni bir roket yapmak için izin verdi. Aynı zamanda, 27 August, 1957, Sovyet basınında yer aldı. haber Çok uzun kademeli bir roketin Sovyetler Birliği'nde başarılı bir şekilde test edilmesi üzerine.
İlk Sovyet ICBM P-7'in yörüngenin aktif kısmındaki uçuşunun olumlu sonuçları, bu roketin ilkini aynı yılın Ekim ayının 4 ve kasım ayının 3'indeki insanlık yapay uyduları tarihinde başlatmak için kullandı. Başlangıçta bir savaş füzesi olarak yaratılan P-7, ilk Sovyet uydularının fırlatılmasıyla açıkça ortaya konan, uzaya büyük miktarda bir yük kütlesini uzaya (Dünya yörüngesine) fırlatma imkanı veren gerekli enerji yeteneklerine sahipti.
P-6 ICBM testinin X testinin sonuçlarına göre, baş kısmı büyük ölçüde rafine edildi (aslında, yenisiyle değiştirildi), kafa ucu ayırma sistemi rafine edildi ve telemetri sisteminin yuva antenleri kullanıldı. 7 Mart 29 ilk kez piyasaya sürüldü, bu da başarılı bir şekilde tamamlandı (roketin başı imha olmadan hedefe ulaştı). Aynı zamanda, 1958 ve 1958 yıllarında roketin uçuş testlerine devam etti, sonuçları tasarımında tüm yeni iyileştirmeleri yaptı. Sonuç olarak, SSCB Bakanlar Konseyi ve Ocak 1959 192 Ocak XPSUM XSUMX-20 Merkez Komitesinin kararı, P-20 roketinin resmi olarak kabul edildi.
R-7 roketinin tasarımı
OKB-7'te baş tasarımcı Sergey Pavlovich Korolev'in (ana tasarımcı Sergey Sergeevich Kryukov) gözetiminde oluşturulan kıtalararası balistik füze Р-1, “paket” şemasına göre inşa edildi. Roketin ilk etabı, her biri uzunluğu 4 metre ve en büyük çapı olan 19 metre olan 3-x yan bloklarından oluşuyordu. Yan bloklar, merkezi ünite etrafına simetrik olarak yerleştirildi (roketin ikinci aşaması) ve ona kuvvet bağlantılarının alt ve üst kayışları ile bağlandı. Roket bloklarının tasarımı aynıydı. Her biri bir destek konisi, bir güç halkası, yakıt depoları, bir kuyruk bölümü ve bir tahrik sisteminden oluşuyordu. Tüm bloklara yakıt bileşenleri pompalayan bir sistem ile LRE RD-107 kuruldu. Bu motor açık bir düzende inşa edildi ve 6 yanma odaları içeriyordu. Bu durumda, iki kamera direksiyon olarak kullanıldı. RD-107 roket motoru, Dünya yüzeyine yakın 82 tonlarında itme gücü geliştirdi.
Roketin ikinci aşaması (merkezi ünite) cihaz bölmesini, yakıt ve oksitleyici tankını, güç halkasını, kuyruk bölmesini, seyir motorunu ve 4 direksiyon dişlisini içeriyordu. İkinci aşamada, tasarımıyla RD-108'e benzer olan ancak çok sayıda direksiyon odası tarafından ayırt edilen LPD-107 yerleştirildi. Bu motor, zemin itmeli 75 ton geliştirdi. İlk etaptaki motorlarla aynı anda çalıştırıldı (fırlatma sırasında bile) ve ilk etaptaki LRE'den daha uzun süre çalıştı. Başlangıçta ilk ve ikinci aşamadaki tüm mevcut motorların çalıştırılması, o sırada roket yaratıcılarının, ikinci aşama motorların yüksek irtifada güvenilir şekilde tutuşma ihtimaline güvenmemeleri nedeniyle güven duymuyorlardı. Benzer bir problem daha sonra Atlas ICBM'leri üzerinde çalışan Amerikalı tasarımcılarla da karşılaştı.
Moskova'daki Kozmonotluk Anıt Müzesi'ndeki RRE-107 motoru
İlk Sovyet ICBM P-7'in tüm motorları iki bileşenli bir yakıt kullandılar: yakıt - kerosen T-1, oksitleyici - sıvı oksijen. Hidrojen peroksitin katalitik ayrışması sırasında gaz jeneratöründe üretilen sıcak gaz, roket motorlarının turbopump düzeneklerini tahrik etmek için kullanıldı ve tankları basınçlandırmak için sıkıştırılmış azot kullanıldı. Füze uçuşunun belirli bir menzili için, motor çalışma modlarını kontrol etmek için otomatik bir sistem ve aynı zamanda garantili yakıt rezervini azaltmayı mümkün kılan senkronize bir tank boşaltma sistemi (CSR) yerleştirildi. P-7 roketinin yapısal düzeni, özel ateşleme cihazlarının yardımı ile fırlatma sırasında tüm motorlarının çalıştırılmasını sağladı, her bir 32 yanma odasına yerleştirildiler. Bu roketin zamanındaki LRE yürüyüşü, çok yüksek enerji ve kütle özellikleri ile öne çıkarken, yüksek güvenilirlik dereceleriyle de öne çıkıyordu.
Kıtalararası balistik füze kontrol sistemi P-7 birleştirildi. Özerk alt sistem, roket yörüngenin aktif kısmındayken, kütle merkezinin açısal stabilizasyonunu ve stabilizasyonunu sağlamaktan sorumluydu. Radyo-teknik alt sistemi, yörüngenin aktif bölümünün son aşamasında kütle merkezinin yanal hareketini düzeltmekten ve motorları kapatmak için bir emir vermekten sorumluydu. Füze kontrol sisteminin yürütme organları hava dümenleri ve direksiyon motorlarının direksiyon kameralarıydı.
Roket P-7'in uzay fethindeki değeri
Birçok insanın “yedi” olarak adlandırdığı P-7, bütün Sovyet ailesinin ve Rus yapımı fırlatma araçlarının öncüsü oldu. Modernleşmenin derin ve çok aşamalı sürecinde ICBM P-7 temelinde yaratıldılar. 1958 yılından ve bugüne kadar, P-7 ailesinin tüm füzeleri TsSKB-Progress (Samara) tarafından üretildi.
P-7 taşıyıcı roketler
Başarı ve sonuç olarak, roket tasarımının yüksek güvenilirliği, ICBM için yeterince büyük bir güçle birlikte, fırlatma aracı olarak kullanılmasını mümkün kılmıştır. P-7'in bu kapasitede çalışması sırasında hali hazırda bazı eksiklikler tespit edildi, kademeli modernizasyon süreci, yörüngeye getirilen yükün kütlesini, güvenilirliği ve roket tarafından çözülen görev aralığının genişlemesini arttırmak için gerçekleşti. Bu ailenin lansman araçları uzay çağı gerçekten tüm insanlığa açtı, diğerlerinin yanı sıra, aşağıdakiler de gerçekleştirildi:
- ilk yapay uydunun Dünya yörüngesine sokulması;
- gemide yaşayan bir canlıyla (astronot Laika köpeği) Dünya yörüngesine ilk uydunun fırlatılması;
- gemideki bir adamla ilk uzay aracının dünya yörüngesine (Yuri Gagarin uçuşu) fırlatılması.
Korolyov'un yarattığı P-7 roketinin güvenilirliği, tüm fırlatma araçları ailesini temel alarak geliştirmeyi mümkün kıldı: Vostok, Voskhod, Molniya, Soyuz, Soyuz-2 ve çeşitli modifikasyonları. Aynı zamanda en yenileri günümüzde aktif olarak kullanılmaktadır. P-7 roket ailesi, tarihte en popüler hale geldi, lansman sayısı zaten 2000 ile ilgili, aynı zamanda dünyanın en güvenilirlerinden biri olarak kabul ediliyor. Bugüne kadar, Sovyetler Birliği ve Rusya’nın tüm insanlı lansmanları bu ailenin lansman araçlarının yardımıyla gerçekleştirildi. Halen, Roskosmos ve Uzay Kuvvetleri aktif olarak bu ailenin Soyuz-FG ve Soyuz-2 füzelerini kullanıyor.
Gagarin'in "East-1" dosyasının kopya kopyası. Kaluga'daki Kozmonotluk Müzesi topraklarında sergilendi
Bilgi kaynakları:
https://ria.ru/spravka/20120821/727374310.html
http://www.soyuz.by/news/expert/34128.html
http://rbase.new-factoria.ru/missile/wobb/r-7/r-7.shtml
Açık kaynaklı materyaller