Pavlov’un Köpekleri
1890’lı yıllarda, Rus fizyolog Ivan Pavlov köpeklerin yemek odasına girmediğinde odasına girdiklerinde salgılamaya başladıklarını fark ederek beslenmeye tepki olarak köpeklerin salinasyonuna bakıyordu. İlk başta, bu rahatsız edici bir şeydi (dağınık olmamak şartıyla değil!).
Pavlov (1902), bir köpeğin öğrenmesi gerekmeyen bazı şeylerin bulunduğu fikrinden hareketle başladı. Örneğin, köpekler yiyecek görseler tükürmeyi öğrenmezler. Bu refleks köpek içine “kablolu”. Gelen davranışçı açıdan , bir koşulsuz tepkidir (yani hiçbir öğrenmeyi gerekli bir uyarıcı-tepki bağlantısı). Davranışçı terimlerle şunu yazarız:
Koşulsuz Uyarı (Yiyecek)> Koşulsuz Yanıt (Salivasyon)
Pavlov, bir köpekle birlikte bir kaseye yiyecek sunarak ve tükürük salgılarını ölçerek koşulsuz yanıtın varlığını gösterdi (aşağıdaki resme bakınız).
Bununla birlikte Pavlovun köpeklerin yiyecekle ilişkilendirmeyi öğrendiği herhangi bir nesne veya olayın (laboratuar asistanı gibi) aynı yanıtı tetikleyeceğini keşfettiğinde, önemli bir bilimsel buluşu gerçekleştirdiğini fark etti. Buna göre, kariyerinin geri kalanını bu tür öğrenmeyi incelemekle görevlendirdi.
Pavlov, bir şekilde, laboratuarındaki köpeklerin gıda ile laboratuar asistanını ilişkilendirmeyi öğrendiğini biliyordu. Bu öğrenilmiş olmalı, çünkü bir noktada köpekler yapmadı ve davranışları değiştikçe başladıkları bir noktaya geldi. Bu tür davranışlarda bir değişiklik, öğrenmenin sonucu olmalıdır.
Davranışçı terimlerle, laboratuar asistanı aslen tarafsız bir uyarıydı. Nötr olarak adlandırılır çünkü yanıt vermez. Nötr uyaran (laboratuar asistanı) koşulsuz bir uyarana (gıda maddesi) ilişkilendirilmişti.
Onun deneyinde, Pavlov nötr uyaran olarak bir çan kullandı. Köpeklerine yemek ısmarladıklarında bir çan çaldı. Bu prosedürün bir takım tekrarlarından sonra, tek başına çan denedi. Tahmin edebileceğiniz gibi, tek başına çan salgının artmasına neden oldu.
Böylece köpek çanla yeme arasında bir ilişki öğrenmiş ve yeni bir davranış öğrenmişti. Bu yanıt öğrendiğinden (veya şartlandırıldığı için) şartlı yanıt denir. Nötr uyaran koşullandırılmış bir uyarı haline geldi.
Pavlov, yapılacak dernekler için iki uyaranın zaman içinde birbirine yakın bir yerde sunulması gerektiğini buldu. Bunu geçici komşuluk yasası olarak adlandırdı. Koşullandırılmış uyarı (çan) ile koşulsuz uyaran (besin) arasındaki zaman çok büyükse, o zaman öğrenme gerçekleşmez.
Pavlov ve klasik şartlandırma çalışmaları, 1890-1930 yılları arasındaki ilk çalışmalarından bu yana ünlü hale geldi. Klasik şartlandırma, öğrenme / şartlandırma temel yasalarının ilk sistematik çalışması olması “klasik”.
Özetlemek gerekirse,Pavlovun köpekleri klasik şartlandırma (daha sonra John Watson tarafından geliştirilmiştir), belirli bir tepkiyi (yani bir refleks) getiren koşulsuz bir uyarıyı yeni bir (uyarlanmış) uyarıyla ilişkilendirmeyi öğrenir ve böylece yeni uyaran aynı yanıt getirir .
Pavlov, bu süreci tanımlamak için oldukça düşmanca teknik terimler geliştirdi. Koşulsuz uyarıcı (veya UCS), orijinal olarak refleksif / doğal tepkiyi üreten nesne veya olaydır.
Buna verilen yanıt, koşulsuz yanıt (veya UCR) olarak adlandırılır. Nötr uyaran (NS), yanıt vermeyen yeni bir uyarıcıdır.
Nötr uyaran koşulsuz uyarıyla ilişkilendirildikten sonra, şartlandırılmış bir uyarı (CS) haline gelir. Koşullandırılmış cevap (CR), koşullandırılmış uyarana verilen cevaptır.
Kaynakça; Saul McLeod 2007’de yayınlandı, 2013’te güncellendi