13 Kasım'da The Hollywood Reporter, Spike Lee'nin Ronald Wimberly'nin Prince of Cats filminin, "Shakespeare'in Romeo ve Juliet'inin 1980'lerden kalma bir hip-hop uyarlaması" film vizyonunu yöneteceğini duyuran bir yazı yayınladı. Bu, hikayenin modern duyarlılıklara uyarlandığı ilk sefer değil: Baz Luhrmann'ın 1996 filmi çılgınca popülerdi ve sizi bilmem ama biz 1968 versiyonunu, göğüsleri ve hepsini 7. sınıf İngilizce olarak izledik.
Bu belirli hikayeler neden sayfadan ekrana bu kadar iyi çevriliyor? Çünkü şimdi oturup Shakespeare okurken, asıl amaç hikayenin bir seyirci önünde canlı olarak ortaya çıkmasıydı. İnsanların aksiyonu gerçek zamanlı olarak izlemesi ve hatta belki katılması için. Karakterler ve izleyici arasındaki etkileşim, devasa bir cildin sayfalarında gerçekleşmez ve olamaz.
Yine de metin ve görselleri bütünleştiren bir ortam mı? Ozanı okumaya alışmış (ozanlar?) ama eksik parçayı özleyenler için bu mükemmel olurdu.
İyi ki çizgi romanlarımız var…
Kediler Prensi by Ronald Wimberly (Resim, 2016)
Bu kitap muhteşem, dokusal ve inanılmaz. Filmi yazan Profesör John Jennings'e göre, Wimberly'nin çalışmasına uygun bir neon renk paleti ile 80'lerde geçiyor.toplanmış baskıya giriş, “…sadece kazdığı şeylerin bir karması değil. Evet, Romeo ve Juliet, Kurosawa ile tanışıyor Savaşçılar, Planet Rock ile tanışıyor. Bununla birlikte, Prince of Cats'i bu kadar yenilikçi yapan şey, Hip Hop kültürünün kendini görsel olarak göstereceğinin somutlaşmış bir indeksi olarak hareket etmesidir… ve Shakespeare'in eserleri… siyah erkekliğin inşasını, iyi ve kötü kavramlarını ve tamamen çizgi roman ortamının sağladığı olanakların bir parçası olan nüanslı hikaye anlatımı yöntemlerini araştıran siyah bir spekülatif alan.”
Karakterler neredeyse imkansız nüanslı yüz ifadeleri ve hareketleri ile yaşayan oyuncular kadar hareketlidir. Dil saf Shakespeare ve saf Brooklyn, geçmişin bugüne, sonelerin kusursuz hip-hop'a bağlantısı.
Kitabın adını merak ettiyseniz: Tyb alt, Orta Çağ'dan kalma Tilki Reynard masallarından Kedilerin Prensi Tyb alt/Tib alt karakteriyle aynı adı paylaşıyor. Onlarda, Tyb alt genellikle zekidir ve zeki tilkinin avına çıkar. Mercutio, Romeo ve Juliet'te Tyb alt'a attığında lakabını bir hakaret olarak kullanır ve Tyb alt'ın oldukça şanlı sonunu önceden bildirir.
The Sandman: Dream Country, Neil Gaiman, Kelley Jones, Charles Vess, Colleen Doran, Dave McKean, Malcolm Jones III, et al. (Vertigo, 1990)
Rüya Ülkesi dört Sandman yayı içerir: Calliope, Bin Kedinin Rüyası, Cephe ve Bir Yaz Gecesi Rüyası. Son olarak, Gaiman, eserde adı geçenler de dahil olmak üzere, bir fae izleyicisi için gerçekleştirilen itibari oyunun bir galasını hayal ediyor: Titania, Puck ve Auberon ve Peasblossom. Elbette, Kum Adam olmak, aşk iksirleri ve zararsız hileler değildir; Örneğin Puck, performansın tadını çıkarırken, onu canlandıran aktörü yaralar ve yerini alır, Titania ise kendini Shakespeare'in oğlu Hamnet'e çekilirken bulur. Ve hepimiz dikkatinin nasıl bittiğini biliyoruz…
Bu sayı 1991'de kısa öykü için Dünya Fantezi Ödülü kazandı. Bunu başaran tek çizgi romandır.
Manga Classics: Crystal S. Chan tarafından uyarlanan ve Julian Choi tarafından gösterilen Hamlet (Udon Entertainment, 2019)
Shakespeare evrensel midir? edebiyat var mı? olmasını istiyor muyuz? Danimarka Prensi mangaya çevrildiğinde değişiyor mu? Batılılar olarak, onun intikam arayışının bizim göz önünde bulundurmamış olabileceğimiz yönleri var mı? Shakespeare'in diğer manga versiyonlarından farklı olarak, bu Hamlet belirli bir görsel forma doğrudan bir çeviri değildir: uyarlanmış ve resimlendirilmiştir, bu da birçok anlama gelebilir. Bu, çoğumuzun çok iyi bildiği bir oyunla nasıl ortaya çıkıyor?
Bu, aile bir dahaki sefere eski LCS'ye gittiğinde kesinlikle benimle yaşayacak.
Othello (Graphic Shakespeare), Oscar Zárate tarafından (Can of Worms Press, 2011)
Zárate'nin sanatı beni Othello'nun son derece stilize, neredeyse 80'ler tarzı bloklu illüstrasyonların yanı sıra Shakespeare'in tam metnini içeren bu versiyonuna çekti…bu biraz Warhol tarafından çizilen bir çizgi romanın neye benzeyeceğine benziyor, ancak Pop art'ın “her şey sanat olabilir” vizyonundan ziyade sanatçıların form üzerindeki kontrolüne vurgu yaparak. Bu mantıklı mı? Beynim öyle düşünüyor. Prince of Cats gibi, bu klasik ve modernin çok etkileyici, çok çekici bir birleşimidir, açıklamasında çalışmaması gerekir, ancak sayfada yeni ve özel bir şeyle birleşir.
Shakespeare okumayı hiç umursamadım ama her zaman onun (onların?) hikayelerini kış uykusundaki kelimelerdense aktif yaratıklar olarak izlemeyi tercih ettim. Çizgi romanlar bize her iki dünyanın da en iyisini sunar: en sevdiğiniz koltuğun rahatlığında kelimeler ve canlı karakterlerden oluşan harika bir kuruntu. Başkaları performanstan hoşlanmazsa çürük sebzelere bulaşmayacağınız bir yer.