Annibale Carracci Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Annibale Carracci Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Annibale Carracci – Biyografi ve Miras
İTALYAN RESSAM VE OYMACI
Doğum: 3 Kasım 1560 – Bologna, İtalya
Ölüm: 15 Temmuz 1609 – Roma, İtalya
Annibale Carracci’nin Biyografisi
Çocukluk
Annibale ve Agostino Carracci kardeşler, Bologna’da şimdi Via Augusto Righi olarak bilinen bir bölgede büyüdüler. Gibi Caravaggio’nun Milan, Carracci Bologna, 1506 yılından bu yana bir papalık devleti, yoğun dini ve bilimsel kargaşa ortasında idi. Yüzyılın sonunda, şehir önemli bir yeniden yapılanma sürecinden geçmişti; akademik ve bilimsel öğrenme merkezi olarak ortaya çıkmaktadır. Bununla birlikte, Bologna bölgesi aynı zamanda veba ve kıtlığın yol açtığı ekonomik bir krizin pençesindeydi ve Annibale’nin büyüdüğü şehir sokakları köylü ordularına ev sahipliği yaptı.
Annibale sanatsal bir geçmişe sahip değildi. Babası Antonio mütevazı bir terziydi ve amcası Vincenzo kasap olarak çalıştı. Sınırlı kaynaklar nedeniyle, Annibale sadece 11 yaşına kadar okula devam edebildi. Yine de sınırlı eğitimine rağmen (veya belki de bu nedenle), birkaç tarihçi tarafından Annibale’in doğal bir ressam olduğu öne sürüldü ve çeşitli anekdotlar bunu doğruladı. doğuştan gelen yeteneği. Bunların en bilineni, sanatçının erken çocukluk döneminden bir hikaye anlatan Carracci’nin biyografisini yazan Bellori tarafından anlatıldı. Hikaye, bir gün Annibale’nin babasına (babasının) küçük bir araziyi satacağı Cremona’ya eşlik ettiğini anlatıyor. Bologna’ya dönüş yolculuklarında, bir grup köylü Antonio’ya saldırdı ve soydu. Suçu bildirmek için karakola geldikten sonra,
Eğitim
Annibale, çalışma kariyerine çırak kuyumcu olarak başladı. Bellori’a anlatımında, eğitiminin bir kısmı kuzeni Ludovico Carracci ile yaptığı çizimi öğrenmeyi içeriyordu. Annibale’in yeteneği resmi olarak tanındı ve onu başarılı yerel sanatçıya (yeniden) çıraklığa ve önde gelen Mannerist’e götürdü., Bartolomeo Passerotti. Gerçekten de, 1570’lerde, İtalya’daki resim sanatına, sanatçıların kendi hayal güçlerinden yaratılan zarif görüntüler yaratmak için figürlü tasvirlerin oranlarını abartan Maniyerist bir eğilim hakimdi. Bununla birlikte, Annibale’in biçimlendirici yıllarının onu yakın çevresi de dahil olmak üzere başka etkilere maruz bırakmış olması muhtemeldir. Carracci’nin Passarotti tarzını takip ettiği açıktır, ancak onun bireysel yaklaşımı, ikinci bir Üstadın altında hizmet etmesinin (belgelenmemiş olması bir yana) pek olası olmadığı düşünülürse, kendi kendini yetiştirmiş olacağını gösterir.
Annibale, Agostino gibi profesyonel kariyerine gravürcü olarak başladı ve yaklaşık 21 yaşından itibaren büyük baskılar üzerinde çalıştı. İlk sunak resmi olan Çarmıha Gerilme’nin (1583) iki yıl sonra üretildiği düşünülüyor . Uzatılmış, insani oranlardan ziyade doğal oranlara göre yorumlanan figürleri, Carracci’nin Maniyerist üsluba isyan ederek bağımsız ruhunu zaten gösterdiğini gösteriyor. Gerçekten de, Çarmıha Gerilme hiç iyi karşılanmadı. Saf olarak kabul edilen Çarmıha Gerilme , Carracci’nin kendisini ciddi bir sanatçı olarak kabul etmesinin başlangıçta zor olduğu anlamına geliyordu.
Eleştirilerden yılmayan Carracci, Raphael ve Pellegrino Tibaldi de dahil olmak üzere çeşitli etkileri emdiği İtalya’yı dolaştı . Ancak başlangıçta, Carracci üzerinde en etkili olan Antonio da Correggio idi. Correggio, Annibale üzerinde öyle bir etkiye sahipti ki, aslında 1580 tarihli bir mektupta, Correggio’nun çalışmalarının kopyalarını üretip satarak Parma’ya bir gezi finanse ettiğini belirtti. Carracci, Correggio’yu o kadar yakından inceledi ki, hangi sanatçının hangi eseri çizdiğini ayırt etmek genellikle zor oldu.
Parma’ya yaptığı geziyle aynı yıl, Annibale kardeşiyle tekrar bir araya geldiği Venedik’e gitti. Agostino bir süredir Venedik’te ünlü Hollandalı oymacı ve ressam Cornelis Cort’un yanında eğitim görüyordu. 1574 itibaren, o 16 kopyalama işlerinde görevli bir üreme gravür olarak çalıştı inci Veronese Federico Barocci Antonio Campi, ve Correggio’nun dahil yüzyıl ustaları. Ayrıca bazı ünlülerin az sayıda orijinal gravürünü üretti. Ancak bir kez bir araya geldiklerinde , kardeşler Venediklilerin renk ve ışık ustalığını öğrendikleri Titian , Giorgione ve Tintoretto’nun eserlerini inceleyeceklerdi . Annibale’in diğer sanatçılarla ilgili görüşleri, bir kopyasına bıraktığı notlarda açıkça görülüyordu.Giorgio Vasari sitesindeki Sanatçıların oturuyor (1550); yazarın Floransalı sanatçılara yönelik arsız tercihini eleştirmeye yatkın olduğu bir cilt. Annibale, açıklamalarında Titian’ın ilahi olduğunu ve Venedik sanatının sanatsal oluşumunda araçsal olduğunu vurguladı. Bolognese sanatı, ilk yıllarında Jacopo Bassano’nun stüdyosunu ziyaret eden ve kompozisyonlarında çarpıcı yanılsamalar yaratma yeteneğine olumlu bir şekilde dikkat çeken Annibale için de önemliydi.
Annibale, Agostino ve Ludovico, artık bir dini reformun pençesinde olan bir şehir olan Bologna’ya yerleştikten sonra Akademilerini 1582’de kurdular. Akademi’nin başlangıçta nasıl bir performans gösterdiği bilinmiyor, ancak 1580’lerin sonunda bilinen bir öğretim kurumu haline geldi. Accademia dei Desiderosi (“şöhret arzusu”) olarak. Her üç adam da Maniyerizm’in karanlık ve yanlış fantezileri olarak gördüklerine karşı çıktılar ve Akademi’yi, sanatın etkileri için doğrudan doğadan faydalanması gerektiği fikrini desteklemek için kullandılar. Carracci, yaşam çalışması, orantı, anatomi, perspektif ve mimariyi öğretti ve genç Bolognaise sanatçıları orada çalışmaya koştu.
Bununla birlikte, şehrin sanat kurumu, kendilerini bireysel olarak kurmadan çok önce bir akademi açmayı uygun gören üç genç yeni başlayanın cüretkarlığına öfkelendi. Bununla birlikte, bir kolektif olarak, Carracci’ye 1583’te Palazzo Fava için bir komisyonda işbirliği yapma fırsatı verildi. Jason ve Ludovico’nun hikayelerini betimleyen fresklerin Agostino tarafından yönetildiği düşünülüyordu. o zaman ailenin en köklüsü. Gerçekten de, kardeşi ve kuzeninin gölgesinde kalan Annibale, aileden bağımsız olarak dini komisyonları güvence altına almak için mücadele ediyordu.
Annibale nihayet dini himaye elde edebildi, Parma, Reggio nell’ Emilia’daki komisyonları yerine getirebildi ve San Prospero kilisesi için sunaklar tamamladı. Gerçekten de, Carracci’nin “anti-maniyerist” tarzı, Katolik Karşı Reform Yasası kampanyasıyla iyi oturdu ve dini komisyonları, aslında dini tedavilerinin çok yüksek talep görmesine yol açtı.
Olgun Dönem
Yıllar içinde, Carracci Akademisi kendini sanat çevresi içinde kurdu ve Guido Reni ve Domenichino gibi ressamlar da dahil olmak üzere birçok öğrenci katıldı. Akademi öğrencileri ve çağdaşları daha natüralist bir üslup benimsemeye başladılar. 1589’da, Akademi’nin adı, muhtemelen Agostino’nun isteği üzerine, okulun entelektüel yönünü vurgulamak için Academia degli Incamminati (“İlerlemeciler Akademisi”) olarak değiştirildi. Müfredatın bir parçası olarak, gerçek hayattan almanın önemini vurgulayan Annibale ile çizim pratiğine ağırlık verildi. Yaratıcı “Invenzione” (buluş) fikri, genellikle Carracci ile ilişkilendirildi ve karikatürün icadı ve resimli bilmecelerin savunucuları ile ilişkilendirilen ilerici uygulamasının bir göstergesi olarak.
Akademi içindeki diğer yaratıcı uygulamalar, en akıcı kompozisyonu üretmek için kalemi kağıttan kaldırmadan bir çizimi bitirmeye çalışmaktı. Carracci, sanat eğitimini ciddiye alsa da, diğer öğrencilerine şaka yapmak için hala zamanları olduğu iddia edildi. Kardeşlerin Pietro Faccini’nin üzerinde çalıştığı iskeleti gizlice hareket ettirerek korkutmalarını içeren bir dublör, onların pratik şakalara olan aşklarının bir örneği olarak gösterildi. Bununla birlikte, sanat tarihçisi Clare Robertson, Akademi’de çalışmanın Annibale ve Agostino’nun uygulamaları arasındaki farklılıkları daha da kötüleştirmiş olabileceğini öne sürdü. Annibale’in, Agostino’nun teorik gevezeliklerinden o kadar sıkıldığı düşünülüyor ki, bir keresinde “biz ressam olanlarımız ellerimizle konuşmak zorundayız” demişti.
Carracci’ye, Palazzo Magnani’deki ana salon için bir komisyon üzerinde çalıştıklarında ortak bir projeyi gerçekleştirmeleri için bir fırsat daha verildi. Carracci’nin üslubu o kadar tutarlıydı ki, birçok gözlemci hangi tablodan hangi sanatçının sorumlu olduğunu merak etti. Annibale aslında “Bu Carracci: hepimiz yaptık” diyerek yanıt verdi. 1591-2 arasında, üçlü, son ortak projeleri olduğu ortaya çıkan Palazzo Sampieri üzerinde çalıştı. Artık bir aile olarak yeterince başarıya ulaşmışlardı ve sanatlarını bireysel olarak keşfetmeye başladılar, aslında rakipler olarak ortaya çıktılar. Bu, 1592’de Ludovico, Tintoretto’yu tercih ederken Annibale ve Agostino’nun tercihi Titian ve Veronese’yi tercih ettiğinde, onların sanatsal etkileriyle ortaya çıktı.
1594’te Carracci önemli bir kişisel ün kazandı ve Roma’daki Palazzo Farnese için freskler yapmak için yeni bir yetenek isteyen zengin ve etkili bir sanat hamisi Kardinal Farnese’nin dikkatini çekti. Ancak Annibale’in yeni projesi Carracci’de daha fazla gerilimi tetikledi. Ludovico, Bologna’daki Akademi’de mutluydu ve kendini yeniden kurmak zorunda kalacağı bir alana taşınmak istemiyordu. Agostino, üç yıl sonra (1597’de) Roma’daki kardeşine katıldı, ancak gecikme, aralarında giderek artan bir mesafe olduğunu gösteriyor. Kardeşler az sayıda döngüde işbirliği yaptılar, ancak Annibale kardeşini “dayanılmaz gösterişçiliği” için azarlayarak sık sık tartıştılar.
Geç Dönem
Kardinal Farnese, Carracci ile yemek ve konaklama sözleşmesi ve ayda 10 scudi maaşı ile anlaştı. Altı yıl boyunca Farnese freskleri üzerinde çalışan sanatçı, eserinin zirvesini ve İtalyan sanat tarihinde bir dönüm noktasını temsil edecek eserler üretti.
Palazzo Farnese freskleri, Carracci için anıtsal bir kişisel başarıydı, çünkü altı yıl kadar dış sanat dünyasından neredeyse tamamen kopmuştu. Kardinal’in ona çok az saygı duyduğu ve dağınık kıyafetleri ve alçakgönüllü tavrı nedeniyle kamuoyu önünde onunla alay ettiği düşünülürse, Carracci için gerçekten zor bir zamandı. Carracci, tabaklar ve gümüş eşyalar tasarlamak ve hatta Kardinal’in kıyafetlerine dikilecek dekoratif paneller yapmak gibi (inkar edilemez yeteneklerine sahip bir sanatçı için) küçük sorumluluklarla daha da yüklendi.
Tamamlanan freskler 1601’de ortaya çıktığında Roma’nın her yerinde övüldü. Ancak Kardinal, sanatçının toplam yiyecek alımının maliyetini hesaplayıp ücretinden çıkardığında Carracci’yi ezici bir aşağıladı ve ona 500’lük yetersiz bir miktar bıraktı. scudi. Yılgın bir Carracci ödemeyi şikayet etmeden aldı, ancak sanatçı bir daha asla resim yapmayacağına yemin ederek derin bir depresyona girdi. Farnese fiyaskosundan kısa bir süre sonra, Carracci, geçici olarak konuşmasını engelleyen bir felç geçirdi. Ertesi yıl Agostino’nun ölümü ve hemen ardından annesinin ölümüyle acıları daha da arttı. Ölümcül bir ateşe yenik düşmeden önce, çoğu çırakların yardımıyla birkaç iş daha yapmayı başardı.
Carracci 1609’da şu sözlerle öldü: “Bu sefer sevgili doktorum, saatin işleyişi bozuldu, bunlarla daha fazla ilgilenmenize gerek yok, tamir edilemezler.” Carracci, görkemli ve görkemli bir törenle gömüldü ve sonunda yaşamı boyunca asla tam olarak almadığı tanınmayı elde etti. Cesedi bir katafalk üzerine yerleştirildi ve Aziz Luka Akademisi (Roma’daki ressam derneği) tarafından yas tutuldu ve sanatçının istekleri doğrultusunda idolü Raphael’in yanına gömüldü .
Annibale Carracci’nin Mirası
Carracci, Barok dönem olarak kabul edilecek dönemin kurucu babalarından biri olarak selamlanıyor ve kariyeri nispeten kısa olmasına rağmen (sadece 49 yaşında öldü), Maniyerizm’i elit sanatsal olarak etkili bir şekilde tahttan indiren cesur bir deney mirası bıraktı. uygulama.
Diğer efsanevi sanatçılar gibi, Carracci de geçerli stilistik eğilimlere direnme iradesine ve hayal gücüne sahipti. Uysal ve içe dönük bir figür olmasına rağmen, Maniyerizmin aşırılıklarına karşı sert bir şekilde savaştı, ancak Caravaggio’nun ham gerçekçiliğine yenik düşmedi.. Klasisizm ve natüralist geçmişin bir havasının uygulanmasıyla birlikte yaşamdan çizim yapmanın önemine yaptığı vurgu, İtalyan sanatının evriminde önemli bir bağlantı olarak hareket eden öğrencileri canlandırdı. Nitekim, Bologna şehri, Parma resim okulunu geride bırakan ve Francesco Albani, Domenico Zampieri, Giovanni Lanfranco, Guercino ve Guido Reni gibi öğrencilerin çabalarıyla, Barok’un etkisini yayan sözde Bolognese Okulu’na ev sahipliği yaptı. Floransa, Roma ve Napoli üzerinden İtalya’nın her yerinde boyama.
Barok dönem sanatı, gelecek nesil ressamların eserlerini de bilgilendiren yeni değerlerle besledi. Gerçekten de, Barok üslup, ten ve narin natüralist arka planların ışıklı anlatımı, Carracci ile karşılaştırılmalarını tamamen hak eden Nicolas Poussin ve Peter Paul Rubens gibi aydınlatıcılar tarafından ileriye taşındı.