Benim için aslında oldukça rahatlatıcıydı.
Klinik olarak ilk kez öldüğümde, dört yaşındayken 5 dakika boyunca bir ambulanstaydım ve aslında doktorların benim varlığımın kedisini bulmalarını sağladı: tarçın. Babam ve ben kahvaltıda bir fırına gittik ve tarçınlı bir rulo ısırmaya çalıştım. Hemen öksürmeye ve kusmaya başladım, artı boğazım daraldı ve görüşüm bulanıklaştı. Babamı çıldırttığımı hatırlıyorum ve etrafımızdaki insanlar 911’i aynı anda panikliyor ve arıyorlardı, ve bundan sonra bir çift sağlık görevlisi alanı temizliyor ve yüzüme oksijen maskesi takıyorlardı, ama ben bayıldığımda bu oldukça fazla.
İkinci ve üçüncü kez, Mart 2017’de benim intihar girişimi vardı. Ben bu konuda çok fazla ayrıntıya girmeyeceğim ama ilk kez 10 dk ölüdüm ve paramedikler CPR yaptı ve ikinci kez sadece 1 hastaneye vardıklarında dakika. Bundan birkaç gün sonra dışarı çıktım ve paramediklerin birkaç kaburga kırması nedeniyle hala acı çekiyorum.
Birincisi için bir acı unsuru vardı, ama karartmadan hemen önce, sanki acı aniden dağılırmış gibi sanki bu uyuşma hissini hissettim ve birkaç saniyelik bilinçle bıraktım ve neden herkesin paniğe kapıldığını merak ettim. Kendimi iyi hissettim. Üç kez, gerçek ölüm kısmı, dış dünyadan duyularınızı kesen sıcak bir battaniyeye sarılmak gibiydi. Yani aslında sadece bir şey değildi.