1.
Deniz kokuyordu. Ve biraz bayat, petrol tabakalı, durgun su limanı değil, deniz köpüğü spreyine karışmış taze bir açık deniz esintisi. Bu koku saçlarında en kuvvetliydi, sanki salamuradan keçeleşmiş gibiydi ve tüm vücudu, keskin bir narenciye tadı olan ve duyuları uyandıran en iyi tuz kristalleriyle tozlanmıştı.
"Okyanus benim kanımda," dedi ilk çıktığımızda bana.
Ona göre okyanus, bir tabak cam gibi durgun sabah sularından yükselen sis, şamandıraların yalnız çıngırakları ve martıların hüzünlü çığlıkları, öğleden sonra güneşinin yuvarlanan dalgalara ışıltı saçmak için geldiği anılardı. , babasının balıkçı teknesinin açık denize açılan motorunun ve her şeyden önce ağlarından çıkardıkları sayısız yaratığın çırpınan ritmi.
Küçük yaşlardan beri babasının teknede yoldaşıydı ve çok çalışmaya yabancı değildi. Ağların çekilmesine ve yakalanan balıkların kovalara ayrılmasına yardımcı oldu. Çoğunlukla küçük balık ve karides istiflerinin yanı sıra daha az sıklıkta görülen ancak kaçınılmaz tuhaflıklar - yengeçler, ahtapotlar, denizyıldızları ve hatta ara sıra kaplumbağa. Sadece denizyıldızı geri atıldı. Diğer her şey ya markette satılıyor ya da yemek masası için eve götürülüyordu.
12 yaşına geldiğinde, tam ergenliğe girerken, ellerinin derisi birden kurudu. Birincisi, sadece çatlamış ve ölçeklenmiş, doktorların bir buzlanma teşhisi koymasına, çeşitli merhemler ve merhemler önermelerine ve ona güneşten ve okyanustan uzak durmasını tavsiye etmelerine yol açmıştır. Ancak babasının en iyi çabalarına rağmen, onu tekneden uzak tutmanın imkansız olduğunu gördü ve kısa bir süre içinde elleri tamamen kurudu ve işe yaramaz, kararmış, kösele, buruşuk topaklar haline geldi. Sanki elleri yerini fosilleşmiş iki büyük kuru erik almış gibiydi.
Ancak çok geçmeden, sert deri döküldü ve yeni oluşan iki ıstakoz pençesi eskiden olduğu yerde belirdi. Bir kırıcı, bir kıskaç ya da babasının dediği gibi, "kıskaç". Elbette, ilk tahmin edebileceği gibi kırmızı değillerdi, ama gözlerinin rengiyle eşleşen çeşitli kahverengi ve yeşil tonları vardı.
O ve babası, açıklanamayan olaylara tanık olmaya ve okyanusta biraz düzenli olarak görünüşte kimerik yaratıkları keşfetmeye alışkın oldukları için, dönüşümü adım adım ve çok fazla drama yapmadan aldılar. Aslında, babası yeni göğüslerinden her şeyden daha fazla endişeliydi. Değişikliklere rağmen, ağları çalıştırıp yakalamayı sıralayabiliyordu - eğer bir şey varsa, balıklar daha önce parmakları olduğu zaman olduğu gibi elinden nadiren kayıyordu ve artık eldivenlerle uğraşmak zorunda kalmıyordu.
Çocukların zulmünü düşünürken, okulda alay konusu olup olmadığını merak ettim. Ama çoğunlukla evde eğitim gördüğünü ve çocuk kitapları verilmektense, saatlerce dertli bir şekilde sözlükleri, ansiklopedileri ve her türlü tarihi ve bilimsel referansları tükettiğini ve her halükarda büyüdüğünü açıkladı. Bir balıkçının kızının ellerine ıstakoz pençesine sahip olmasının hiç kimsenin bu kadar tuhaf olduğunu düşünmediği nispeten küçük bir balıkçı kasabasında.
Ancak daha sonra, bana bir tür mucize gibi görünen şeyin açıklaması için ona baskı yaptığımda, bir an için durup, "Bilmiyorum, belki de karmadır" dedi.
Arada sırada kabukluları ağlarına yakaladıkları için kastettiğini varsaydım, ama cezalandırıldığına gerçekten inandığını hiç sanmıyorum. Gerçek şu ki, pençeleri hakkında hiçbir zaman çok fazla düşünerek büyümedi, ellerine sahipken elleri hakkında düşündüğü kadarıyla.
Başımı bu konuya dolamamakta zorlandığımı söylediğimde, kayıtsız bir şekilde, "Süt dişlerinin düştüğünü ve kalıcılarının içeri girdiğini hatırlıyor musun? Sanırım öyle bir şeydi. "
2.
Babası, biz tanışmadan bir yıl kadar önce kendi kendine yetme yeteneğinden fazlasıyla genç bir kadına dönüştükten sonra öldü. Denizde kaybolduğu ya da bir balinayla boğuştuğuna dair bazı hikayeler hayal ettim, ama aslında bir kış zatürreye yakalandı ve iyileşmedi. Memleketinin dışındaki bir hayatı asla gerçekten düşünmemiş olsa da, onsuz bir itiraz yoktu. Ve böylece, evi, tekneyi ve diğer aile eşyalarını satacak kadar uzun süre ortalıkta kaldı ve sonra geriye kalan az şeyi topladı ve aklında belirli bir varış yeri olmayan cılız, küçük bir kamyonetle ülke çapında dolaştı. Diğer taraftaki okyanusa ulaşana kadar durmadı, sonunda sessizce kendisininkini anımsatan ve o sırada yaşadığım küçük bir kasabaya yerleşti.
“Orada başka neler olduğunu görmeye çalışarak ülkenin dört bir yanına gittim” dedi, “ama tekrar suya çarpana kadar beni hiçbir şey gerçekten ilgilendirmedi. Hala babamın teknesine sahip olsaydım, belki onu çözer ve denize doğru gitmeye devam ederdim. Belki şimdi hala orada uçuyor olurdum ve hiç tanışmamış olurduk. "
"Bu trajik olurdu," diye yanıtladım, sanki trajedi gerçekten önlenebilirmiş gibi.
İlk tanıştığımızda, birkaç gündür şehirdeydi. Elbette, yeni bir kadının geldiği haberi yayılmıştı, "ellerine ıstakoz pençeli bir kız." Bizimki, böyle bir anormalliği hiçbir şeymiş gibi görmeye alışkın olduğumuz türden bir kasaba değildi, ama çoğunlukla, kendi kişisel eksikliklerimizin bilgisinin herhangi birinin işitsel olarak kaba bir yorum yapmasını engellediği türden bir yerdi. . Bu yüzden bir akşam, onu iki büyük kahverengi alışveriş torbasına sarılı kolları ve pençeleri ile sokağın diğer tarafında yürürken gördüğümde, bakmamaya çalıştım. Ama sonra, çantalardan biri elinden çıktı ve kaldırıma bir şişe süt parçalandı.
Onu dizlerinin üzerinde pençeleriyle minik cam parçalarını almaya çalışırken buldum. Yanına çömeldim ve ironi niyetiyle, "Yardıma ihtiyacım var mı?" Dedim.
"Teşekkürler," dedi yarı bir gülümsemeyle. Ben de gülümsedim. İkimiz de ayağa kalktığımızda bana baktı ve “Çok eğlencelisin. Bir içkiye ne dersin?
Uzun, keçeleşmiş saçları yüzünden bir kenara fırçalamak için bir pençesini kaldırdığında ve sanki dev bir fırın eldiveni ile sanki bitmiş gibi bir içecek alıp dudaklarına götürmek için bir hareket yaptı.
3.
Başından beri vurduk ve çok geçmeden tüm zamanımızı birlikte geçiriyorduk. Kıyıdan okyanus ufkuna baktığımızda, gücüne saygı, enginliğine hayranlık ve keskin bir yalnızlık duygusu içeren bir tür melankolik deniz sevgisini paylaşmışız gibi görünüyordu. Ve biz de bunu, kulağa ne kadar klişe gelse de, kumsalda uzun yürüyüşler yaparak, gün batımını seyrederek ve bazen geceleri battaniyelerle kamp yaparak, yaptığımız şenlik ateşlerinden sıcaklık alarak ve birbirimizle paylaştık.
Tahmin edebileceğiniz gibi, pençeleri konusu başlangıçta çok gündeme geldi ve bir milyon soru sordum, onun kaçınılmaz olarak hatırı sayılır bir sabırla yanıtladığı, hatta hayranlığımı hiç anlamıyormuş gibi göründü. Geriye dönüp baktığımda, pençelerinden etkilendiğimi söylemek muhtemelen doğruydu. Onların çok tuhaflığına. Ve ellerine ıstakoz pençeli kızın bir şekilde beni seçtiğini düşündüğümde en azından biraz özel hissettim.
Pençelerin kendileri oldukça çok yönlü, şaşırtıcı derecede hünerli ve oldukça güçlüydü. Onlarla zahmetsizce en sıkı kavanozları açabilir, içecek yapmak için hacimce buz kırabilir ve hatta bir düzine istiridyeyi kısa sürede parçalayabilirdi. Anahtarı kaybettikten sonra asma kilit cıvatasını kestiğinde. Yine de telefonu çevirmekte, karmaşık tasarımları kağıtta kesmekte ya da bluzunun düğmelerini açmakta hiç sorun yaşamadı ve ellerimi o kadar nazikçe tuttu ki, asla derisini delmedi.
Pençelerini okyanusa daldırmayı severdi, genellikle onları uzun bir süre soğuk deniz suyunda ıslatırdı. Bunu düzenli olarak yapmasaydı pençeleri ağrır ve zonklardı.
Sanki gerçekten susuyorlar, dedi, bir içkiye ihtiyaçları var. Ya da denizin onları çağırması gibi ve arada bir geri götürmem gerekiyor. "
Yaklaşık bir yıl birlikte olduktan sonra, yenilik geçerliliğini yitirdi ve oldukça garip ve rahatsız edici bir şey dışında pençelere alıştım. Zaman zaman kafamda onları yeme hakkında bir düşünce oluyordu - pençeleri parlak kırmızıya dönene kadar buharda pişirmek, boynuma bir önlük bağlayarak, kabukları kırarak ve cömertçe yemek yemek için içimdeki yumuşak eti emerek. eritilmiş tereyağı miktarı.
Bir gece seviştikten sonra bunu ona itiraf ettim, ama şaşkına dönmüştü.
"Şaşırmadım," dedi. "Başlangıçta aşk bu değil mi - kişinin açlığını doyurması ve ondan beslenmesi?"
Ne söyleyeceğimi bilmiyordum.
Nasıl hayal ediyorsun? diye sordu. "Onları taze buharda pişirmek veya Thermidor gibi bir şey yemek mi?"
Thermidor'un gerçekte ne olduğunu bildiğimden emin değilim. Kabuğunda peynir sosuyla pişirilmiş gibi mi? "
Kızarmış. Beşamel soslu - beyaz şarap, tereyağı ve krema. Peynir daha çok gereksiz bir sos. "
Yaptın mı?
Evet, dedi. Aslında, Lobster Thermidor'u seviyorum.
"Bu tür bir cannabilist değil mi?"
"Istakozlar cannabilisttir. Bu doğal bir şey. Hayvanlar, yiyeceklerle ilgili insanların yaptığı gibi gülünç takıntılara sahip değil. "
Neyse, onları buharda pişirirken yediğini hayal ettim. Ve belki tereyağına batırılmış veya üzerine limon dilimi sıkılmış olabilir. "
"Biliyor muydunuz," dedi, "Thermidor'un eski Fransız takviminde 'sıcak ayı' olduğunu ve 18. yüzyılın başında Robespierre'in Terör Hükümdarlığının sonuyla çakışan 'sıcak ay' olduğunu biliyor muydunuz? Dolayısıyla Thermidor, devrime karşı bir tür devrim anlamına da gelebilir. "
"Öyle mi?"
Evet, dedi. Aslında, yaz ortası ve şu anda muhtemelen Thermidor'a oldukça yakınız. Bir tür radikal değişiklik beklememiz gerekip gerekmediğini merak ediyorum. "
Umarım değildir, dedim. "Artık her şeyin yolunda gitmesini seviyorum." Ama aynı zamanda, değişimin kaçınılmaz olduğunu biliyordum ve geçmişe baktığımızda, başımıza gelmek üzere olan dönüşüm o gece pekala tasarlanmış olabilirdi.
4.
Bundan hemen önce, bir hafta sonu sabahı yatakta çıplak yatarken, bir süredir yatmakta olduğunuz kadınlara yastık sohbeti sırasında kaçınılmaz olarak hangi soruyu sorduğunu sordu.
"Çocuk Sahibi Olmak İstermisiniz?"
“Bir gün hep çocuk sahibi olacağımı hayal ettim” dedim.
"Kaç?"
"Bilmiyorum. Üçümüz büyümüştük, bu yüzden her zaman kendimde üç tane olduğunu hayal ettim. "
Ellerine ıstakoz pençeleri taktıklarını hiç düşündün mü?
Tam olarak ne soruyorsun?
"Çocuklarınız aniden eller için ıstakoz pençeleri filizlese ne yapardınız?"
"Bilmiyorum. Sanırım bu sorun olmaz. "
Aslında, henüz çok düşünmemiştim, ama şaşkınlıkla, onunla çocuk sahibi olma olasılığı beni gerçekten korkutmadı. Gerçi gerçek şu ki, seçim hakkı verildiğinde, çocuklara normal insan ellerini verir vermez ben de olurum. Yine de kendi kendime söyledim, hayatını ıstakoz pençeleriyle gayet iyi idare ediyor gibiydi ve ne tür ellerin olduğunun önemli olmadığı bir dünyada yaşarsak iyi olur diye düşündüm. Ve bu tür bir değişiklik ancak, ellerini sallamak için ıstakoz pençeleri olan sevimli çocuklar varken oldu.
"Evlenip çocuklarımız olsaydı," dedim, "Eminim her şey yoluna girecek."
"Evlilik hakkında ne düşündüğümden emin değilim," dedi.
Ben biraz şaşırmıştım.
"Beni yanlış anlama," dedi, "Tek eşliliğe inanıyorum. Istakozlar gerçekten tek eşlidir. "
Cidden mi?
"Hayatımın geri kalanında nerede olacağımı bilmiyormuşum gibi bir his var."
Hayatının geri kalanında ne demek istiyorsun? Sonsuza kadar mı? "
Emin değilim, bu sadece bir duygu. Ama bir çocuk sahibi olmak istiyorum ve seninle bir çocuk sahibi olmaya karar verdim. Ve eğer istersen, yakında yapmak isterim. "
İlişkilerinizde birinizin kaçınılmaz olarak başka bir şey istediği bir noktaya gelirsiniz. Teorik olarak, bunun üzerinden çalışabilirsiniz, ancak benim deneyimime göre, bu her zaman sonun başlangıcı anlamına geliyordu. Yine de bu sefer farklıydı. Nedenini söyleyemem ama o anda çocuk sahibi olmak, evlenmek ve hayatlarımızı birlikte geçirmek hayatımızın geri kalanında her sabah güneşin doğması kadar doğal göründü. Eğer işe yaramadıysa ya da çocukların elleri için ıstakoz pençeleri varsa, öyle olsun. Bir şans vermek istedim. Geriye dönüp baktığında, belki sonsuza dek söylediği şeydi, onu orada tutma şekli, kavrayabileceğimizin biraz ötesinde Belki korkutucu ya da başarısız olmaya mahkum görünmek yerine, onu istememe neden oldu. Gerçekten istemek için.
Tamam, hadi yapalım dedim. "Bir aile kuralım."
5.
Ve böylece doğum kontrolünü kullanmayı bıraktık ve yaz sonunu takip eden haftalarda regl dönemini kaçırdı. Ve sonra bir sonraki. Hamilelik testleri ve maviye dönen çubuklarla uğraşmadık. İkimiz de ne olduğunu biliyorduk ve çok geçmeden bu sıradan gözlemci için de aşikar hale gelecekti. Onu şehirdeki aile doktorunu görmesi için cesaretlendirdim, ama yine de çocukluğuna geri dönen ve bunu duymayan doktorlara karşı bir nefreti vardı. Zaten hamilelik hakkında çok şey biliyordu. Vitaminlerini aldı ve akşam yemeğinde bir kadeh şaraptan fazlasını içmeyi bıraktı, aksi takdirde işine devam etti.
Evlilik konusu bir daha gündeme gelmemişti, bir gün ona ne yapmak istediğini sordum.
"Evlilik benim için önemli değil," dedi. "Ama seni seviyorum. Seni her zaman seveceğim ve her zaman çocuğumuzun babası olacaksın. Sen evlenmek istiyorsan evleneceğim. "
"Gerçekten önemli olmamalı, ama eminim ebeveynlerim daha mutlu olur ve bu çocuğumuz için en iyisi olabilir."
"Ne yapmak istiyorsun?"
"Haydi Yapalım şunu. Evlenelim."
"Tamam. Ama sence kasabada küçük bir şey yapıp kimseyi davet etmeyebilir miyiz? En azından bebeği duyurmaya hazır olana kadar ebeveynlerinize haber göndermeyi bekleyebilir miyiz? "
"Tamam. Ne zaman?"
“En azından ilk üç aylık dönem bitene kadar bebeği ilan etmemeliyiz. Ya da belki daha sonra. "
Öyleyse ne zaman evlenmeliyiz?
"Evleneceksek," dedi, "en kısa zamanda yapalım."
6.
Kasabamızda bütün düğünleri yapan bakan da barmen oldu. Tam olarak gerçek bir bakan değildi, ancak kimlik bilgilerini bir şekilde posta yoluyla alan adamlardan biri. Her neyse, o benim bir arkadaşımdı ve bir sabah erken saatlerde şafak vakti sahilde basit bir tören düzenledik.
Geleneğin beklenmedik bir şekilde kucaklaşmasıyla müstakbel gelin, onu bir gece önce görmemem konusunda ısrar etti ve planlanan saatte bizimle sahilde buluşacağını söyledi. Rahiple birlikte şafak öncesi ışıkta kumun üzerinde çıplak ayakla dikilen birkaç dakikalık gariplik vardı ve bir an için ikimiz de onun gelip gelmeyeceğini merak ettik. Ama güneş yükselip suyun üzerine ışık saçarken, daha önce hiç görmediğim bir tür geleneksel beyaz hippi elbisesiyle göründü, saçları ve küçük çiçeklerle bize doğru yürüdü. Elbisesinin kolları ön kollarında zayıftı ve sonra çılgınca parlayarak pençelerini tüm ihtişamıyla açığa çıkardı. Tek kelimeyle, güzeldi. O kadar güzeldi ki ben ağladım.
Sonra bakan bazı sözler söyledi, biz “yapıyorum” u değiştirdik ve hepsi bu kadar. Biz evlendik.
Daha sonra evde ona elbiseyi sordum.
"Annemindi" dedi.
"Senin annen? Asla annenden bahsetmiyorsun. "
Bildiğiniz gibi, ben çok gençken öldü. Onu gerçekten hatırlamıyorum ve babam ondan nadiren bahsetti. "
"Sağ."
"Şey, babam öldükten ve evden geçtikten sonra, elbiseyi eski bir sandığın dibinde düzgünce katlanmış buldum."
Annenin olduğunu nereden biliyorsun? Dedim.
Sadece biliyordum.
Arkasında başka bir şey bıraktı mı?
"Pek sayılmaz."
Ya resimler?
"Hayır. Bazı zamanlar olabilirdi ama ben hiç görmedim. Sanırım babam sadece elbiseyi sakladı. "
Onu senin için sakladığını düşünüyor musun?
"Söylemesi zor. Ama bence evet, muhtemelen öyleydi. "
Bu biraz üzücü, dedim.
"Evet öyle. Ama şimdi mutluyum. Evlendiğimiz için mutluyum. "
Ben de dedim.
O anda aniden "midye kadar mutlu" sözünü hatırladım ve hayatımda ilk kez anlamını gerçekten takdir ettim. Geçmişte, her zaman bu ifadenin saçma olduğunu düşünmüştüm. Ne de olsa hep dedim, istiridye ne kadar mutlu? Ama tabii ki mesele şu ki, bir midyenin ihtiyacı olan her şeyi kabuğunun içinde bulunan küçük dünyada var ve o anda ihtiyacım olan her şeye sahip oldum. Sadece ben ve karım, sınırsız olasılıkla hamile.
7.
İlk üç aylık dönem sorunsuz bir şekilde geçti, ancak kısa bir süre sonra göbeğinden aşağıya, karnının alt kısmında, gelecek şeyleri işaret eden bir tabela gibi, koyu renkli bir çizgi belirdi. Bu beni tedirgin etti ve yine doktora gitmeyi önerdim.
"Bunun için endişelenme," dedi. "Bu normal. Adı linea nigra - siyah çizgi - ve sadece hormonal değişikliklerin bir sonucudur. "
Baktım ve kesinlikle haklıydı. Ama söylediğine rağmen, bana o noktada başka bir şey değişmiş gibi geldi. Daha sessizleşti ve kendi içinde meşgul oldu ve hamileliği duyurmak için biraz daha beklememiz konusunda ısrar etti. Doktora görünmemek konusunda kararlı olduğunu da ifade etti.
Bana söz ver, dedi. "Bir şeyler ters gitse bile beni doktora götürmeyeceğine söz ver."
"Acil bir durum olsa bile mi? Acil bir durumda seni doktora götürmeyeceğim. "
"Hayır. Beni dinle. Doktor yok, hastane yok, acil servis yok. Ben bu konuda ciddiyim. Bana söz vermelisin. "
"Tam olarak nereye teslim etmeyi planlıyorsunuz?"
Burada, evde. Küvette. Ben okudum. Su altında doğum yapacağız. "
Tatlım ... dedim.
Bu pazarlık konusu olamaz. Bana söz vermelisin. "
Tamam, söz veriyorum. Başka ne söyleyebilirim
8.
Arkadaşlarım bana her zaman, evlendikten ve çocuk sahibi olduktan sonra hayatınızın hızlı, sert ve geri dönülmez bir şekilde değiştiğini söylerdi. Yine de, önümüzdeki haftalarda karşımıza çıkan radikal başkalaşım için beni hiçbir şey hazırlayamazdı. Birincisi, karnının çevresi ve çocuğumuzun içindeki büyümeyle birlikte kenarları genişlerken, göbeğinde beliren koyu renkli deri kalınlaşıp kurumuştu. Sonra bu sertleşme alanı sırtına yayıldı, bir kabuk oluşturdu, bacakları birbirine kaynaşarak parçalara ayrıldı ve ayakları bir yelpaze gibi açılarak, bir ıstakoz kuyruğunun belirgin şeklini aldı. Dönüşüm hızı bir şok olsa da, bir kez daha ne olduğu belliydi.
Her değişikliğe bölgesel sertlik ve ağrı eşlik etti ve kısa süre sonra küvete gitti, ağrıyı hafifletmek için uzun süre soğuk suda ıslatıldı. Bir gece, bu görüş noktasından, yüzüne üzgün bir bakışla bana baktı.
"Bunun olmasından korkuyordum," dedi. "Üzgünüm. Beni affeder misin? Beni hala seviyor musun?"
"Seni hala seviyorum."
Beni nasıl böyle sevebilirsin?
Ve aniden bir şeyi anladım. Sanırım aşk bu, dedim. Başlangıçta, aşık olduğunuzda açlık ve arzu dolusunuz çünkü eksik olan bir şeyi arzuluyorsunuz. Ama bir kez sahip olduğunuzda, ya sıkılırsınız ve devam edersiniz ya da bir memnuniyet duygusu bulacak kadar şanslısınız. Ve bu tür aşk, iyiyi, kötüyü ve bunların arasındaki her şeyi içerir. "
Söylenecek duygusal bir şeydi, ama hayatla ilgili önemli bir şey keşfettiğimi hissettim ve bunu söylerken yardım edemedim ama gözlerimin dolduğunu hissettim.
“I love seni ” dedi. "Bunu hatırla. Biz seni seviyoruz. Herzaman bunu hatırla."
"Yapacağım."
"Şimdi dinle, bu kolay olmayacak," dedi. Bu yüzden sizin için bazı notlar hazırladım. Bunları dikkatlice okuyun ve her şeyden önce hiçbir doktoru unutmayın. Ne olursa olsun. Bizi güvende tutun. "
Daha sonra, görünüşe göre, oldukça ayrıntılı olarak ana hatlarıyla ve küçük diyagramlarla hazırladığı bir demet yazılı not almamı sağladı ve o noktadan sonra olacağına inandığı bir dizi şey ve onlar hakkında ne yapmam gerektiğine dair uzun bir listeyle başlayarak. tıbbi malzemeler, çocuk bezleri, mama ve şişeler gibi mağazadan alınacak şeyler. Çok fazla bilgi vardı ve benden isteneni yapabileceğimden emin değildim, bu yüzden anladığımdan emin olana kadar işleri gözden geçirdiğimizden emin oldu.
Ondan sonra zihni, sanki çok uzak bir yeri düşünüyormuş gibi giderek başka bir yerde görünüyordu. Vücudunun diğer kısımlarında daha fazla değişiklik meydana geldikçe, konuşması bozulmaya başladı ve bu da konuşmayı zorlaştırdı. Er ya da geç, nadiren küveti terk etti.
Gövdesinden küçük yardımcı bacaklar çıktı, ileri geri seğirdi ve kuyruğu küvetten su fışkırarak yukarı ve aşağı kıvrıldı. Bir çift uzun anten filizlendi ve bir gün eve döndüğümde başını tamamen suya batırdım ve vücudu ters çevrildi, böylece sırtı sudan dışarı çıkıyordu. Kıvrımlı ve benekli iki ıstakoz gözü bana baktı, bana derin uzaydaki galaksi ve bulutsu resimlerini hatırlattı ve sanki ilkel bir duruma geri çekildiğini yansıtıyordu. Artık hiçbir anlaşılır türden konuşmayı idare edemiyordu ve onun yerine ağzının çevresinde oluşan küçük hislerden kabarcıklar fışkırıyordu. Bazen elimi tutmak için bir pençeye uzanıyordu, ama bu kalbimi kırarken, bir şekilde onun huzur içinde olduğu ve elime dokunmanın beni rahatlatmaya çalışmanın yolu olduğu açıktı.
Kendimi çaresiz hissettim ve onu bir tür uzmana götürmeyi düşündüm, ama ona söz verdim ve ayrıca ciddi bir düşünceyi aktardığımda, tüm bunların boşuna olduğunun acıyla farkına vardım. Bu arada, karnı genişlemeye devam etti ve kısa süre sonra, küvetin, etrafını daha az içerecek şekilde hareket etmesini sağlayacak kadar büyük olmayacağı anlaşıldı. Ve böylece, onun talimatlarını izleyerek, arka bahçede makul büyüklükte bir yer üstü yüzme havuzunu monte etmeye başladım. Sonunda ıstakoz pençeli kadından% 100 ıstakoza dönüşümü tamamlandıktan sonra, onu evden havuza taşıdım.
9.
Hamileliğin son aylarında havuzda rahat görünüyordu, kuyruğunu tekmeleyerek sallanıyordu. Kış gelmişti, bu yüzden su soğuktu, gökyüzü genellikle bulutlu ve griydi ve güneş öğleden sonra battı. Her gün öğle yemeğinde onunla birkaç saat oturup ayaklarımı suyun üzerinde sallıyordum ve yerel yem dükkanlarından getirdiğim balık ve karidesle beslenmesini izlerken bir sandviç yiyordum. Bağlantıda kalmamıza rağmen, içindeki herhangi bir kişilik kalıntısı büyük ölçüde kaybolmuştu. Artık beni anlamadığından emindim, ama onunla aynı şekilde konuştum, günlük hayatıma anlamsız güncellemeler verdim ya da cevaplarını hayal edebileceğim rutin konuşmalar yaptım.
Asla bir isim hakkında konuşmadık.
Sence kız mı erkek mi olacak?
Evet, onun da bir kız olacağını hissediyorum.
Peki ya Dora? Thermidora gibi mi? Ya da televizyondaki çizgi film kızı gibi. Kaşif?"
Hayır, ben de deli değilim.
Sonunda, karnı kırılma noktasına kadar şiştikten sonra, doğum yapana kadar yakın bir nöbet tuttum ve yeni doğmuş çocuğumuzu, suyu paslı bir kahverengi bırakan bir kan tüyü içinde fırlattım. Istakoz karımın önceden tahmin ettiği gibi, bebeğin kendisi de ıstakoz olma belirtisi göstermiyor ve tahmin ettiğimiz gibi bir kızdı. Güzel, normal, sağlıklı, on insan parmağı ve on parmak parmağı olan bir kız bebek. Bu gerçekten bir mucizeydi.
Talimatlarımı olduğu gibi uygulayarak, kızımız sudan süzülüp hava yolunu bir ampul şırıngasıyla temizlediğinde, onu bir battaniyeye sardığında ve ısınması için acele ettiğinde derhal kordonu kestim. Karımın çizdiği küçük diyagramları kullanarak ilk bezimi giydim, yeni bebeğimizi kollarımda tuttum ve formülünü ılık bir şişeden besledim.
En zor şeyin karımı dışarıda havuzda bırakmak olacağını düşündüm, ama ortaya çıktığı gibi, düşündüğüm kadar zor olmadı. Çocuğunuz doğduğunda önceliklerinizin bir anda değiştiğini ve değiştiğini söylüyorlar. Hala olabildiğince sık sohbet etmek için havuz başında ziyaret etmeye çalışsam da, bebeğimizi sadece kısa süreliğine bırakabilirdim ve kaçınılmaz olarak ağlaması beni eve geri çağırırdı. Karım, böyle olacağını ve olması gerektiğini, tüm dikkatimi bebeğimize vermem gerektiğini ve hiçbir koşulda onun için endişelenmemem gerektiğini açıkça belirtmişti.
O ayın ilerleyen saatlerinde çok zor olan şey, karımın son direktifini yerine getirmek, onu havuzdan çıkarmak, kamyonete yüklemek ve onu serbest bırakacağım okyanusa götürmekti. Onunla devam etmek istemedim. Gitmesine izin vermek istemedim.
Bir yandan, onu muhtemelen bir daha asla göremeyeceğimi fark ettim ve onu denizin tehlikelerine maruz bırakma konusunda çok endişelendim. Vahşi doğada su altında yaşama konusunda pek tecrübesi yoktu. Ama öte yandan, artık bir ıstakozdu, kızımızı tanımaya veya onunla etkileşime girebileceğine dair hiçbir işaret göstermedi ve geri kalanı için arka bahçedeki havuzda iyi hapsedilmiş gibi görünmüyordu. hayat.
İlk dönüşüm belirtilerini göstermeye başladığında, hamileliğin erken dönemlerini düşündüm. Geriye dönüp baktığımda, muhtemelen başından beri neler olacağını bildiğini fark ettim, belki de hamile kalmadan önce. Yine de, değişiklikler başladığında tek konuştuğu şey ne kadar mutlu hissettiğiydi.
"İşler gerçekten hızlı gelişiyor" dedim. "Korktun mu?"
"Muhtemelen hormonlardır" dedi, "ama gerçekten korkmuyorum. Çoğunlukla, dünyada her şeyin doğru olduğunu hissediyorum. Korktun mu?"
"Biraz evet. Ya sana bir şey olursa? "
“Bir şey olduğunu bana oluyor. İkimize de oluyor. Evlendiğinizde, çocuğunuz olduğunda kendinizden biraz, hatta belki de büyük bir kısmından vazgeçiyorsunuz. Ve hepsi bununla ilgili. Konu bu. "
"Ne demek istiyorsun?" Dedim.
Yani, bu aşktır. Kendinden başka biri için vazgeçmek. "
"Ve tam tersi."
"Kesinlikle. Yaşam döngüsünün bir parçası. "
Belki bir balıkçı teknesinde büyüyordu ya da belki pençeleriydi. Her ne idiyse, karımın her zaman şeylerin doğal düzenine belirli bir inancı vardı.
Yaşam döngüsü.
Küller küllere.
Toz toza.
Sudan suya.
Ve böylece, bir parçam başka bir çözüm bulmak istese de, bana söyleneni yaptım, kızımız annesine veda ettirdi, ben de aynısını yaptım - bu sefer gözyaşlarının düşmesine izin vererek - ve karımın ıstakoz bedenini içeri kaydırdım. okyanus. Kuyruğuna tek bir güçlü tekme ile vurdu.
10.
Ne olduğunu aileme veya başka birine asla söylemedim. Evlendiğimi bile bilen tek kişi, aynı zamanda barmen olan arkadaşım ve papazdı. Bazı geceler kızımız yatağa yatırıldığında ve bebek bakıcılığı yapmak için gönüllü olan birçok kasaba halkından biri bunu yaptığında, geç saatte barda bir şeyler içmeye gider ve endişelerim hakkında konuşurdum.
Ne olur? Bu şeyin genetiği nasıl işledi? Kızımız büyürken ıstakoz pençeleri geliştirir mi? Hiç hamile kalmadıysa, tam dönüşümü önleyebilir mi? Zamanı geldiğinde bu kararı nasıl verirdi? Önünde yatan şeyden onu hazırlaması, onu koruması için ona ne söyleyebilirim?
Peki ya karım? Hâlâ evli olduğumu düşünüyordum. Demek istediğim, ölmüş gibi değildi ya da en azından onu öyle düşünmemiştim, ama bir gün yakalanır ve Lobster Thermidor olarak birinin yemek tabağına düşüp düşmeyeceğini merak ettim. Kendi adıma, bu açlık giderildi, artık ıstakoz yemeyi düşünmedim.
Birkaç yıl sonra kızımız küçük bir kız oldu ve nasıl konuşulacağını öğrendi ve onu sık sık el ele, su kıyısına yürüyüşlere götürürdüm. Bir gelgit havuzundan diğerine geçerken, yaşam belirtilerini araştırırken, gözlerim kaçınılmaz olarak herhangi bir hareket belirtisine yöneldi - sudaki bir girdap, yüzeyde yükselen kabarcıklar veya belki bir anten gibi görünen bir şey.
O yaşlandıkça olayları nasıl açıklayacağımı ya da ne ölçüde açıklayacağımı bilmiyordum. Şimdilik annesinin hayatta olduğunu biliyordu ve nerede olduğunu sorduğunda, elimi işaret edip denizin ufkunu süpürürdüm.
"O dışarıda bir yerde," derdim.
Bunu birkaç saniye düşünür ve sonra gelgit havuzlarında deniz canlılarını aramaya geri dönerdi. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, ellerini soğuk suyun derinliklerine daldırmayı, hayatın bu ilkel mikrokozmoslarına dalmayı seviyordu.
"Okyanus kanında," derdim ona.
___
Joe Pierre, Psychology Today blogunu Psych Unseen yazan UCLA profesörü ve psikiyatristidir . Şiirleri ve kurguları, Rattle , Caffeine , UCLA Beat , Black Creek Review ve Scream When You Burn antolojisinde yayınlandı .
"Thermidor", hamilelik ve ebeveynliğin kaygılarını araştıran, bir Kafkaesk metamorfozunun vekaleten öyküsüdür. İlk olarak UCLA'nın Westwind edebiyat dergisinin 2015 Kış sayısında yayınlandı.
Bugün, "Kötülük uğruna kötü olan bir kötü adam çalışabilir mi?" Diye soran bir Quora sorusu gördüm. Neredeyse geçmişimden geçiyordum, çünkü tabii ki cevap hayır, ama sonra bütün sabah kafamda kalan şarkıyı hatırladım. Wicked'den "No Good Deed".
Yazan Rhoberta Shaler Pasif-agresif olup olmadığınızı nasıl anlarsınız? İnsanlar senin etrafta olmanın zor olduğunu mu düşünüyor? Size güvenmiyorlar mı, dilediğiniz gibi saygı duymuyorlar mı? Gerçek şu ki, insanların kafasını tamamen karıştıran ve onları sizden uzaklaştıran pasif-agresif davranışlar sergiliyor olabilirsiniz. Bu görünmeyen davranışsal özellikleri size fazlasıyla açık hale getirmek için, size pasif-agresif örneklerin çok açık bir listesini sunuyorum.
Okuyucular: Aşağıdaki kurgusal parça terk etme, sık sık düşük yapma ve kendine zarar verme konularından biridir. Vücudum hamileliğimi sonlandırmaya karar verdi.
Soğuk alabildiği tek şeydi, uzuvlarını ağırlıklandırıyordu, duyularını buğuluyordu, düşüncelerini çarpıyordu. Ağzına soğuk baskı.
"İyi iletişim, sade kahve kadar teşvik edicidir ve sonrasında uyumak da zordur." —Anne Morrow Lindbergh Sonbaharda havanın soğuduğu ve yaprakların ateşli renklere dönüştüğü sonbaharda ılık bir fincan kahveden daha çekici şeyler vardı.
Bu kısa öyküyü Rus şair Mikhail Lermontov tarafından tercüme ettim. Bir Kafkas halk masalına dayanmaktadır.