Yaroslavl savaşının arifesinde aynı turnuva
Ev sahibinin evde olmadığı ve dolapların soyguncuları aktif olarak boşalttığı durum, eski sorunların ve artan santrifüj kuvvetlerinin canlanmasına neden olamazdı. Bozkırların darbesi altına girmeyen ve bir kez daha Romanoviçlerden ayrılmaya karar veren Galiçya boyar muhalefeti yeniden güç kazandı. Kişisel kadrolarıyla geri dönen boyarlar, ıssız şehrin ve tuz da dahil olmak üzere tüm yerel el sanatlarının kontrolünü ele geçirdi ve bu da önemli ölçüde kâr getirdi. arkasında silâh Moğolların kendilerine götürecek zamanı olmadığı her şeyi soymak için Galiçya-Volyn Prensliği'ne baskın düzenlemeye başlayan Balkhovitler üstlendi. Mikhail Chernigovsky'nin oğlu Rostislav Mikhailovich, onlarla bir ittifak yaptı: haftalarca olmasa da birkaç ay boyunca Galiçya prensi ile kaldı, ancak şehir hakkında zaten iddialarda bulundu ve Moğol istilasının en yüksek noktasında Bakota'ya karşı başarısız bir kampanya yaptı ve daha sonra da başarılı oldu. Kuzeydeki haçlılar, çevresi ile birlikte Dorogochin (Drogichin) şehrinin kontrolünü ele geçirdi. Ve bu sondan çok uzaktı: isyan Piskopos Przemysl'i kaldırdı, Chernigov boyarları Ponizye'ye yerleşti, birkaç toprağın yerel boyarları da Romanoviç'in gücünün bittiğine inanarak itaatsizliklerini gösterdi.
Moğollar, Galiçya-Volyn prensliği ile Rusya'nın diğer beylikleriyle aynı şeyi yaparsa böyle olurdu. Bu arada Daniel ve Vasilka'nın hâlâ tamamen operasyonel bir ordusu vardı, önemli şehirler ve iletişim üzerinde kontrol vardı ve en önemlisi işgalden kurtulan önemli şehir topluluklarının çoğundan sempati duydular. 1241 başında tüm harabeler ve sıkıntılar yaşandıktan sonra, prens hainleri cezalandırmak için en sert önlemleri almaya hazırdı ve insanlar belki de gereksiz olan onu zulümden affetti. Ponisie, Dobroslav ve Grigory Vasilievich'teki suyu parçalayan iki boyar, Galich'teki müzakerelere çağrıldı, zincirlere konuldu ve kısa süre sonra öldü. Ayrılıkçılığın odakları zorla bastırıldı, suçlu ağır ceza bekliyordu. Birkaç denemeden sonra Haçlılar Dorogochin'den zorla kovuldular ve şehir kapılarını kendilerine açan ve Romanoviçler için özel bir sempati duymayan kasaba halkı oldukça ağır bir şekilde cezalandırıldı: Romanoviçler tarafından kontrol edilen diğer topraklardan gelen mülteciler ve göçmenler tarafından yeniden yerleşti.
İç düşmanla uğraşan Daniel dış düşmanı ele geçirdi. Bunlar Prens Rostislav Mihayloviç ve müttefikleri Bokhovtsy idi. Birlikte, ikinci kampanya sırasında, yerel boyarlar ve din adamları ile bir ittifak içine giren Przemysl ve Galich'i işgal edebildiler, ancak Daniel ve Vasilko'nun zaten yolda olduğu haberiyle ve prens, önemli ordusu ile Macaristan'a kaçtı. Aynı zamanda, Rostislav çok şanssızdı, kaçma sürecinde, ona ek bir destek veren bir Avrupa kampanyasından dönen Moğollarla karşılaştı. Kalan destekçileriyle ilgilenen Romanoviçler, Balkhovitleri ele geçirdi. Uzun zamandır Galiçya-Volyn Prensliği'ne müdahale ettiler, küçük ama sürekli düşmanca bir komşu gibi davrandılar. 1241-42'de Bolokhov sorunu bir kez ve herkes için çözüldü: bu toprak harap oldu, insanlar parçalara alındı ve Volyn'de ve Galiçya'da Daniel'e sadık olan boyarlara ve daha önce kurtarılmış olan diğer Rus ve Polonya topraklarından gelen mültecilere dağıtıldı. Moğollara karşı Romanovich savunması. Bolokhov topraklarının keyfi bitti, Romanoviçler ve Kiev prensleri arasında bölündü ve merkezi hükümet için sürekli bir sorun olmaktan çıktı.
Galich için mücadelenin sonu
Rostislav Mikhailovich ile bağlantılı olaylar Romanoviçlere Moğol-Tatarların (Tatar-Moğollar?) Rus topraklarına savaşla istedikleri kadar gelebileceğini hatırlattı, ancak tüm başvuru sahipleri örnek bir kırbaç ile düzenlenene kadar çatışma devam edecek . Romanovichlerin boyar ayaklanmalarının ortadan kaldırılmasından ve Batu istilasının sonuçlarından sonra bu kırılganlık oldu.
Rostislav Mikhailovich kendisini kısıtlamadı ve Macaristan'dayken Galich'e hak talebinde bulunmaya devam etti. Polonyalılar gibi Macarlar bir süre Batu Han'ın nükleer silahlarıyla ziyaretinden sonra toparlanmaya çalışarak düşmanlıklara katılamadılar, ancak Rostislav'u desteklemeyi bırakmadılar. Prensin, kendisine sadık kalan boyarların, Romanoviç baskılarından Macaristan'a kaçan bir koalisyon, Krakow prensi Boleslaw V Shy, Macar kralı Bela IV ve Daniel ve Vasilka'nın yetkililerine karşı duran Przemysl topraklarının hoşnutsuz toplulukları ile bir koalisyon kuruldu. 1243'te Macar kralı için yakın bir kişi olan Rostislav, doğusundaki Karpatlar için gelecekteki bir kampanyayı açıkça ima eden kızı Anna ile evlendi.
Romanovich, savaşın onlara gelmesini beklemedi ve ilk grev. Amaç, o sırada Konrad Mazowiecki'ye karşı savaşan Utangaç Boleslav'dı. Daniel ikincisini destekledi ve 1243-1244'te Polonya prensini zayıflatmaya çalışarak iki kampanya yaptı. Bu sadece kısmen başarılı oldu: Kısa bir süre Romanoviç devletine giren Lublin yakalandı. Ayrıca Litvanyalıların baskınlarını iki kez püskürtmek zorunda kaldım, ama burada tekrardan “kardeşim ve düşmanım” ilişkilerim kendilerini gösterdi, bu da bir kereden fazla Litvanya-Rusya ilişkilerini gösterdi: bir süre savaştıktan sonra başarı elde etmedikten sonra, taraflar bir ittifaka girdiler ve kritik anda birbirlerini desteklediler Polonyalılara, Macarlara ve Haçlılara karşı.
1244'te Rostislav, gücünü toplayarak Galiçya-Volyn devletini işgal etti ve Przemysl'i ele geçirdi. Ancak, uzun süre şehrin kontrolünü elinde tutmadı: Daniel kısa süre sonra tekrar yakaladı ve prens Macaristan'a kaçtı. Hızlı bir yeniden gruplama ve 1245'te tüm güçlerin toplanmasından sonra, Rostislav'un destekçileri ve Macarlar ve Polonyalılar, aynı amaç için tekrar işgal ettiler, sadece Przemysl'i ele geçirdi ve daha da ilerlediler, Yaroslavl şehrini kuşattılar. Polovtsianların desteğini alan Daniel, müttefik orduyla tanışmak için öne çıktı. Bu yıl her şeyi çözmesi gerekiyordu.
Kuşatma sırasında Rostislav Mikhailovich, Daniel ve Vasilka'yı sadece bir düzine insanla yenmeye hazır olduğunu övdü, güçleri çok önemsizdi. Savaşın arifesinde, omzunu çıkardığı ve yaklaşmakta olan savaşta her zamanki gibi ustalıkla savaşamadığı bir mızrak dövüşü turnuvası (Rusya'daki birkaç belgelenmiş turnuvadan biri) bile düzenledi (ve Rostislav, yetenekli ve yetenekli savaşçısıyla ünlüdür). Birçoğu bunu kötü bir işaret olarak algıladı. 17 Ağustos 1245'te Yaroslavl yakınlarında ortaya çıkan savaşta, Rostislav, Macarlar, Polonyalılar ve isyancı boyarların müttefik ordusu parçalara ayrıldı. Savaş sırasında, Daniel ve oğlu Leo'nun askeri reformlarının sonuçları ilk kez belirgin bir şekilde etkilendi: piyade darbeyi sürekli olarak tuttu ve zaferi sağlayan ordunun kendisi aktif ve doğru bir şekilde manevra yaptı.
Birçok asi boyar yakalandı ve idam edildi. Birlik ordusunu müttefikleri olmadan bile yenen Romanovichlerin gücünün gösterilmesinden sonra, Mazovia Prensi ve Mindovg Litvanyalıları, Polonyalılar ve Macarlar uzlaşmayı seçti. Rostislav Mikhailovich, bravadoya rağmen, savaş alanından neredeyse kaçtı ve Galich'e olan iddiaları terk etmek zorunda kaldı. Galiçya ve Volyn Prensliği zafer kazandı ve onlarca yıl süren çekişme ve mücadeleden sonra nihayet güçlü ve merkezileşmiş prens gücü ve çevre ülkeler arasında önemli bir otorite ile tek ve bağımsız bir devlet olarak oluşumunu tamamladı.
Daniel Romanoviç'in askeri reformları
"Yeni model" in Galiçyaca-Volyn atlı savaşçısı böyle görünüyordu
Neredeyse tüm hayatı boyunca, Daniel Romanovich savaştı. Çoğu zaman, zaferler kazandı, ancak yenilgiler de meydana geldi. Moğol devletinin işgali ve böyle ciddi bir rakiple mücadele etme ihtiyacı onun için büyük ölçekli ve acı verici çıktı. Neyse ki, bu prens askeri konularda iyi bir öğrenci olacak kadar pragmatik ve girişimciydi. Dahası, Moğollara karşı kendi direniş deneyiminden faydalanabildi. Olumlu faktörler, Daniel'in varisi Lev Danilovich'in askeri yetenekleri oldu ve her ne kadar acı çekmesine rağmen, Galiçya-Volyn topraklarının zenginliğini korudu. Bunun bir sonucu olarak, zaten 1241'de, Leo yönetimi altında devam edecek ve zamanlarının standartlarına göre çok etkili ve gelişmiş bir ordu oluşturacak olan Galiçya-Volyn prensliğinde büyük ölçekli askeri reformlar başladı, bu da varlıklarının sonuna kadar Romanovichi'nin gururu olacak.
Galiçya-Volyn beyliğinin eski ordusu tamamen kötü değildi, ama yeni koşullarda bu yeterli değildi. 1240'larda prens takımların ve milislerin toplamına dayanıyordu. Kadro, esas olarak ağır süvarilerden oluşan, en sadık savaşçıları olan prensin pahasına tutuldu, ancak çok küçük kaldı, birkaç yüze ulaştı. Kural olarak, ona bir boyar milis eklendi: Avrupa feodal efendisi gibi her boyar, prens çağrısında beraberinde "mızrağı" oluşturan silahlı bir hizmetçi, ayak ve at getirdi. Toplamda, Batu'nun işgalinden önce Daniel'in yaklaşık 2,5-3 bin ayakta askeri birliği vardı (300-400'e kadar savaşçı, geri kalanı boyar milis idi). Bu, küçük sorunları çözmek için yeterliydi, ancak büyük savaşlarda Zemstvo milisleri de çağrıldı, yani. kentsel alaylar ve kırsal topluluk savaşçıları. Kuvvetlerin ve araçların tam mobilizasyonu ile 1240'a kadar Romanovich ordusunun gücü, yaklaşık 30 bin olan modern tarihçiler tarafından tahmin ediliyor, ancak bu kısa süreli toplantıya ve böyle bir ordunun önemli bir kısmının mükemmel eğitim ve ekipmanından çok uzak, bu yüzden böyle bir ordu asla çağrılmadı . Babasının mirası için yapılan çoğu savaşta Daniel 6-8 binden fazla insana sahip değildi.
Yukarıda belirtildiği gibi yeni koşullarda, böyle bir ordu yeterli değildi. Sahaya olabildiğince çok savaşçı, yaya ve at sırtında koymak gerekiyordu. Aynı zamanda, eski sistem ilk kez büyük bir arıza verdi: prens ve boyarlar arasındaki çatışmalar nedeniyle, ikincisi gittikçe daha fazla "mızrakları" ile çağrıyı reddetti, bunun sonucu olarak ordu sadece büyümedi, aynı zamanda azaldı. Aynı zamanda, prens nispeten fakir olan ve askeri ihtiyaçlarını bağımsız olarak sağlayamayan küçük boyarlara sadık kaldı. Durum, Daniel'in çok fazla toprağa sahip olması gerçeğiyle kurtarıldı: Polonya-Litvanya Milletler Topluluğu zamanında bile, taç toprakları, eski prensler, bir miktar indirimden sonra, eski Galiçya-Volyn beyliğinin voivodshiplerinin toprak fonunun% 50'sinden fazlasını temsil etti. Eylemin seyri açıktı, ayrıca, komşu Polonya'da zaten benzer bir şey kullanılmıştı ve bu nedenle, 1240'ların başından itibaren, Romanovich eyaletinde hızlı ve hızlı bir şekilde prense sadık kalmayı mümkün kılan yerel bir ordu oluşmaya başladı. Polonya'ya katıldıktan sonra, taç araziyi kullanma hakkı karşılığında hizmet eden bu yerel boyarlar ve ona yakın bir şekilde Polonya sevgilisine uyumlu bir şekilde dökülen köylüler tarihdevlette sosyo-ekonomik ve politik rol. Doğru, bu henüz yerel bir ordu olarak adlandırılmadı, ancak XNUMX. yüzyılda Moskova prensliğinde yaratılan şeye o kadar yakın olduğu ortaya çıktı, bu terim basitleştirme için kullanılabilir.
Piyade de değiştirildi. Daha önce, sadece şehir alayları ve mangaları az çok savaşa hazır piyonlar sağlıyorlardı. Bazı Batı Avrupa ülkelerinin standartlarına göre, bu çok fazlaydı, ancak XIII.Yüzyılın ortalarında Doğu Avrupa'nın gerçeklerinde bu zaten yeterli değildi. Moğol bozkırının ve belki de Avrupa şövalye süvarilerinin darbesine dayanabilecek çok sayıda piyadeye ihtiyaç vardı - genel olarak, 100-200 yıl sonra Avrupa'daki kitleler arasında (İskandinavya hariç, özel bir durum var) ortaya çıkacak böyle bir piyade. Ve böyle bir piyade yaratıldı! Toplumsal ilişkilere dayanıyordu, sürekli eğitim ile çarpılıyor: milis birimleri, ilk hazinenin büyük miktarda kaynak harcadığı tatbikatlar için düzenli olarak toplandılar. Milisler, hem iyi bağlantılı kentsel topluluklardan hem de daha az örgütlü kırsal topluluklardan alındı (ikinci durumda, işe alım coğrafi olarak yakın köylerde gerçekleşti, bunun sonucunda milisler genellikle kişisel olarak tanıştılar ya da en azından yakınlıkları nedeniyle karşılıklı tanıdıkları vardı) . Hazırlıktan sonra, bu müfrezeler olağanüstü olmasa da, savaş alanında yeterli savaşa hazır olma, disiplin ve dayanıklılık gösterdi, böylece şehir alaylarıyla birlikte savaş alanında büyük bir güç oluşturacaklardı. Ortaya çıkan piyade, Vladimir-Volynsky savaşında 1257'de olduğu gibi süvari grevine zaten sahip olabilirdi. Savaş alanında henüz ana güç haline gelmedi, ancak aynı zamanda süvari tamamen serbest bırakıldı, bu da piyade düşman düşmanının büyük kısmını önlerinde tutabilirken, doğru zamanda ve doğru yerde net, iyi niyetli saldırılar gerçekleştirmek için bir araç haline geldi. onu kavgaya bağlayarak.
Gerçek devrim kişisel koruma alanında gerçekleşti. Burada Daniel ve Leo, bozkırların büyük, ucuz ve oldukça etkili bir zırh yaratmayı başardıkları Çin ve Moğol deneyimini benimsedi. Ağır süvari, daha güçlü zincir posta türleri ile kendilerini savunmaya başladı, ayrıca Galiçya-Volyn dövme ve atölyelerinin önemli gelişimini gerektiren pul ve plaka zırhını daha kitlesel kullanmaya başladı. Zırh, yüksek yakalar elde etti, plaka destekleri ve büyük bir zincir posta uzunluğu geliştirdi, bu da binicilerin bacaklarını korumak için daha iyi oldu. Yerel süvari, kural olarak, zırhın kendisini sağlamıştır, piyonlar ise hazine pahasına koruma aldı. Piyade için zırh, daha basit ve daha ucuzdu, aslında, yorganlara kadar kaynıyordu, çeşitli “Khatag Degel” (kabaca ve basitçe konuşursak, bu her zaman demir olan değil, Moğolca bir kapitone analogu) ve kasklardır. Geçmiş zamanların standartlarına göre, bir ersatzdı, ancak çoğu asker onun tarafından korundu ve bu koruma, Moğol oklarından ve doğrama darbelerinden yeterli koruma sağlayan insan vücudunun çok az açık yüzeyini bıraktı. Bu piyadelerin dayanıklılığını artırmada önemli bir rol oynadı. Bununla birlikte, pahalı tahta zırh veya yeni tasarımların zincir postasını karşılayamayan atlılar bu korumayı reddedemezler. Atlar koruma aldı: Daniel'in altında, kısmi ve Leo altında - zaten tamamlandı, ondan önce atlar oldukça nadiren ciddi bir koruma aldı.
Saldırgan silahlar hızla gelişti. Her şeyden önce, bu silah atışlarıyla ilgiliydi: kalelerin savunmasındaki yararlarını fark eden Romanoviçler, alan ordularını onlarla silahlandırmaya başladılar, bu da piyadelerin bozkırların, hatta Macarların ve Polonyalıların iyi korunan ağır süvarilerine karşı oldukça acı çekmesine izin verdi. Daha önce gelişmemiş olan topçu atma önemli gelişme gösterdi: Güneybatı Rusya'dan Rusichs, hem ağır kuşatma taş atıcılarını hem de saha savaşları için tasarlanmış hafif atma makinelerini hızla benimsedi ve geliştirdi.
Birliklerin bir bütün olarak örgütlenmesi belirgin bir şekilde büyüdü ve onları ayrı (bağımsız) birimlere bölmeyi ve savaşta manevra yapmayı mümkün kıldı. İlk kez, savaşlar sırasında kanatlara ayrılma ve rezerv yaygın olarak kullanıldı. Moğollar yıldırım yürüyüşleri yapma yöntemini kopyaladı: Polonyalılar ile çatışmalar sırasında, Galiçyaca-Volyn ordusu 50 gün bir kez XNUMX kilometre yol alarak ışık atma toplarıyla düşmanın böyle bir çeviklikten dehşete düşmesine neden oldu.
Tahkimatta büyük ilerleme kaydedildi: Eski ahşap tahkimatlar hızla 1241'de Moğollar için çok zor olan karışık veya tamamen taşla değiştirildi. Rusich şehirlerinin güçlenmesinde, böyle bir fanatizm, komşu Polonyalılar ve Macarların bile yakında Galiçyaca-Volyn topraklarını çok korunan, gerçek bir kale ülkesi (doğrudan Castilla de la Rus!) Olarak karakterize etmeye başladı. Şehirlere ek olarak, ayrı “sütunlar” ortaya çıkmaya başladı: yol kavşaklarını, şehirlere yaklaşımları vb. Korumak için tasarlanmış taş kuleler. Barış zamanında, yol ve gelenekleri koruma noktalarıydı, savaş zamanında - gerçek kalelere dönüştüler. Moğolların ayrılmasından sonra, hepsi hakkında bilgi korunmasa da, çok sayıda inşa edilmeye başlandı, ancak genel olarak, şimdi sadece bu tür iki kuleyi gözlemleyebiliriz. Bir düşman istilası durumunda (Tatar orduları dahil), aynı zamanda bir tepe üzerine inşa edilen bu tür kuleler, prensliğin topraklarına herhangi bir saldırıyı çok zorlaştıran kuşatma topçusu için tamamen emprenye edilemez olabilir.
Tabii ki, tüm bu reformlar çok çaba sarf etmeye ve önemli miktarda kaynak israfına değdi. O zaman Romanoviç devleti tam anlamıyla savaşta yaşıyordu; birliklere yeni silahlar ve zırh sağlamak, bir yandan muazzam güç harcaması gerektiren el sanatları üretiminde tam bir devrim gerektirdi ve diğer yandan, Rusya'nın geri kalanında en çok olduğu zaman Güney Batı Rusya'daki tüm zanaatlarda önemli bir artışa yol açtı. azalıyordu. Bütün kaynakların ve gelirlerin azami konsantrasyonunu, hazine hazinesinde yürütmek gerekiyordu, bu da keskin bir şekilde “beslenmenin” yerlerinin kontrolünü kaybeden ve bundan sonra tamamen prense bağlı bir hizmet alanı haline gelen bağımsız boyarların rolünün düşmesine neden oldu. Romanovich'lerin hazinesi şu anda nadiren herhangi bir aşırılığa izin verdi, üçüncü taraf harcamaları listesi en aza indirildi; her şey Doğu Avrupa'daki en güçlü birliklerin bakımı için harcandı. Alınan tüm önlemler sayesinde birliklerin genel savaş etkinliğini arttırmak ve gerekirse çok sayıda asker toplamak mümkün oldu. Doğru, çoğu zaman Daniel ve Leo sınırlı güçlerle savaşmaya devam ettiler, ancak aynı zamanda konukların anavatanlarına beklenmedik ziyaretleri durumunda sürekli olarak önemli rezervler ve “arka” korudular, daha önce, büyük kampanyalar sırasında, patrimony kötü korunuyordu.
Galiçyaca Volyn ordusu kökten değişti ve savaş alanında çok daha zengin bir güçtü ve çok daha zengin Macaristan'a dayanabildi. Ordunun görünüşü değişti: 1253'te bozkır zırhının aktif kullanımı nedeniyle, Daniel Çek topraklarını işgal ettiğinde, yerel nüfus Rus ordusunu Moğollar için yanlış anladı; Moğollar, Macarların yanında Avusturyalılarla savaştığı 1260 yılında Rusya Kralı'nın kadrosu olarak da adlandırıldı. O zamanlar yanlış bir şey yoktu: bozkırların askeri geleneklerinin, Çin ve Rusya'nın organik kaynaşmasının son derece etkili olduğu kanıtlandı. Zaten XIV yüzyılın başında, Polonya kralı Vladislav Lokotok, Papa John XXIII'e Galiçya-Volyn ordusunun Tatar ordularının yolundaki Avrupa'nın yenilmez kalkanı olduğunu ve hafife alınmaması gerektiğini yazacak. Sadece Lokotka'nın toprakları ile bozkırlar arasında durduğu göz önüne alındığında, bu sözler dikkati hak ediyor ve hatta güveniyor.
Batu'nun işgalinden sonra Romanoviçlerin 1241'den sonra Doğu Avrupa'da gelişecek olan zor siyasi durumda hayatta kalmasına izin verecek kadar büyük ve etkili bir ordudur.
Devam edecek ...