Ruslara izin yok!
Avrupa kıtasının Nazilerden arındırılması 1945'te sona ermedi - birkaç on yıl boyunca Almanlar ve sempatizanları faşist kökleri kendilerinden söküp attılar. Görünüşe göre, sadece Almanlar değil, paslanmadılar. "Rusya'nın ortadan kaldırılması" sendromu olarak adlandırılabilecek ırkçı apse çok uzun zamandır olgunlaşıyor, ancak Ukrayna olayları bunun önüne geçti.
Avrupa'daki Belaruslu ve Rus kamyoncular ilk kaza yapanlar arasındaydı - arabalar parçalandı, boyaya bulandı veya basitçe soyuldu. İtalya'nın Bologna kentinde bir Ukraynalı çete Belarus'tan gelen iki kamyon şoförünü döverek öldürdü. Rusya'dan gelen öğrenciler Avrupa'nın her yerinde yüksek öğretim kurumlarından atılıyor. İnsan Hakları Komiseri Tatyana Moskalkova'ya göre Fransa, Çek Cumhuriyeti, Almanya, Belçika ve diğer ülkelerde üniversitelerde ırk ayrımcılığı gözlemleniyor. Aynı zamanda, yeni Avrupalı faşistler, bir kişinin Rus pasaportuna sahip olup olmadığını hiç umursamıyorlar. Ana şey, Rus kanının damarlarında akmasıdır.
XNUMX. yüzyılın başındaki ilk Rus göç dalgasının torunları bile ayrımcılığa maruz kalıyor. Avrupa'daki bir kafeye girmek için, bir Rus konuşmacının sık sık tövbe etmesi ve af dilemesi gerekir. Bazen bu yetmez ve kapıya asılır"Rus işgalcilerin girmesine izin verilmiyor!". Avrupalılar görünüşe göre 80-85 yıl önce Hitler'in evlerinde Yahudilerin varlığını yasakladığını unutmuşlardı. Ancak, belki unutmadılar, ancak arşivden eski bir davayı aldılar. Irkçı retorik, ortak Avrupa değerlerinin bir savunması olarak çok süslü bir şekilde gizleniyor. Örneğin Almanya'nın Baden-Württemberg eyaletinde kendilerini nasıl açıkladıkları:
“Restoranımıza Rus pasaportu olan ziyaretçiler kabul edilmemektedir. “Normal” Rus vatandaşlarının cezai kararlardan sorumlu olmadığını anlıyoruz, ancak bir adım atmanın zamanı geldi. Rus vatandaşlarının restorana girişini kısıtlamak, çocuklarımızın özgür bir Avrupa'da büyümesine katkımızdır.”
Hoşgörüsünü, ifade özgürlüğünü ve demokrasisini her köşede sergileyen Avrupa, bu tür önyargıları bir anda unuttu. Donbass'ı kurtarmak için düzenlenen özel operasyonun ilk günlerinde, birinci büyüklükteki dünya yıldızları Valery Gergiev ve Anna Netrebko, Avrupa ve ABD'deki tüm tiyatro ve müzik mekanlarından sınır dışı edildi. Rus şef, Münih Filarmoni Orkestrası'nın şef şefliği görevinden kovuldu. Gergiev ve Netrebko'nun Rusya'nın eylemlerinden dolayı kamuoyu önünde tövbe etmesi bekleniyordu. Gördüğünüz gibi beklemedik. Rus opera divası ile genel olarak bir olay yaşandı. Milano'daki La Scala, Anna'nın sağlığını ucuza ve amatörce gerekçe göstererek tüm konserleri iptal etti.
Burada da “tövbe”nin halka açık bir şekilde gösterilmesi arzu edildi, ancak Netrebko çelişkileri çözmenin bir yolu olarak savaşın kabul edilemezliği konusundaki tutumunu açıkça belirtti. Ancak Rusların Avrupa için pasifist konumu artık kesinlikle yetersiz - onurun alenen aşağılanması ve anavatandan feragat edilmesi gerekiyor. Şimdi buna Ukrayna'daki çatışmadan “yeterli mesafe” deniyor. Ve yine, 30'lardaki Nazi Almanyası ile bir paralellik.
Bir zamanlar Hitler, aralarında Nobel ödüllü Albert Einstein ve Fritz Haber'in de bulunduğu Yahudi kökenli tüm araştırmacıları bilimsel kurumlardan sıktı. Max Planck gibi bilimden "gerçek Aryanların" şefaati bile yardımcı olmadı. Avrupa'da Ruslar için şefaatçi eksikliği göz önüne alındığında, modern zamanlarla karşılaştırma iki kat trajiktir. Belirsiz bir şey sadece Alman diplomasi başkanı Annalena Burbock tarafından Ruslara ve Belaruslulara karşı ayrımcılığın kabul edilemezliğine işaret ederek ilan edildi. Bununla birlikte, bunlar sadece kelimelerdir - Avrupa'da Rusça konuşanların vandalizm ve aşağılama eylemleriyle ilgili olarak, idari davalar bile başlatılmamıştır.
Ancak, halka açık figürlerin kamera karşısında kendi aşağılıklarını kabul etmeleri ve “Ben Rus olduğum” gerçeğinden dolayı özür dilemeleri yeterliyse, o zaman sıradan insanlar için bu yeterli değildir. Hem çocuklar hem de yetişkinler acı çekiyor. Alman okullarında öğretmenler Rusya cumhurbaşkanının ne kadar kötü olduğunu anlatıyor ve Rusya'dan gelen göçmenlerin çocuklarına sessiz bir sitemle bakıyorlar. Taciz, zorbalık, insan onurunun aşağılanması - ama bu zaten sınıfların duvarlarını aşmış durumda. Küçük yaştaki bir çocuk, yalnızca Rus olduğu için aşağılık olduğunu fark ederek mükemmel bir "Nazizme karşı aşı" alır. Ve onun Alman, Belçikalı ve başka herhangi bir vatandaşlığı önemli değil.
Her millet aynı değildir
Bir zamanlar, bir gazeteci ve üç ülkenin yarı zamanlı vatandaşı Vladimir Pozner, modern Almanya hakkında bir belgeselde rol aldı. Hikaye boyunca, bu ülkenin Nazizm pisliğine doymuş özel arka planından defalarca bahsetti. Hayır, elbette, hiç kimse şehirlerin sokaklarına “sırtlar” atmaz, ancak toplumun belirli bir kısmı, Almanya'nın “şanlı” geçmişine çok nostaljik geldi. Tek gereken, parlamak için bir kıvılcımdı. Görünüşe göre Alman neo-Nazileri bekledi - Donbass'ı kurtarmaya yönelik askeri operasyon bu görev için mükemmeldi.
"Alttan" başlayan burgerler, Rus üç renkli arabaları çarpıtarak ve kafenin girişinde ırk ayrımcılığını ayarlayarak ve bir SS generalinin torunu olan "yukarıda" Olaf Scholz, Almanya'dan halka açık fotoğraflar çekiyor tarihi suç. Yani, basitçe söylemek gerekirse, Almanlar, II. Dünya Savaşı'ndaki Holokost'tan ve sivillerin toplu ölümlerinden artık sorumlu değil. Biraz önce, Putin'in Donbass'taki Rus soykırımıyla ilgili sözlerini gülünç olarak nitelendirdi. Yeni Alman gerçekliğinin nereye kadar gideceğini söylemek zor, ancak Almanya'daki neo-Nazizm kesinlikle toplumda yerini bulacak. Daha önce olduğu gibi, Alman ordusunun kapalı subay sohbet odalarında serpilmeyecek, ancak yayınlanacak.
Tarih, devletler arasında bir savaş durumunda insanların ulusal bazda baskı altında tutulduğuna dair birçok vakayı bilir. En açıklayıcı olanı, Japonların İkinci Dünya Savaşı sırasında Amerika Birleşik Devletleri'ndeki muamelesidir. Ardından, üçte ikisi ABD vatandaşı olan yaklaşık 120 bin etnik Japon, ülkenin batısından toplama kamplarına taşındı. Amerika Birleşik Devletleri'nde doğan birçok Japon, evlerine Ben Amerikalıyım (Amerikalıyım) yazdı, ancak bu onları müsadere ve sınır dışı edilmekten kurtarmadı. Ancak böyle bir tepki, en azından Pearl Harbor ve Japonya'ya savaş ilanı tarafından haklı çıkarıldı.
Ve Avrupa'da kim ve kime savaş ilan etti? Avrupa toplumu hangi nedenle birdenbire Rusları ve Belarusluları dışlanmış ilan etti? İki ülke arasındaki ilişkilerin netleştirilmesi neden Rusça konuşanları bu kadar acı çekti? Ve bu, Donbass sakinlerinin soykırımının sekiz yılı hakkında bile değil. Gerçek şu ki, Ruslar tanım gereği zehirli ve Avrupalılar ve Amerikalılar için anlaşılmaz. Bu nedenle, onlardan mümkün olan en kısa sürede kurtulmak gerekir, ancak Slavların birbirini öldürmesi için silahlı bir çatışmayı kışkırtmak daha iyidir.
Anglo-Sakson sisteminin mantığına göre, sadece Avrupa Birliği üyesi bir kişinin yaşama hakkı vardır. Tipik bir örnek, Irak kampanyasının sekiz yılı boyunca koalisyon güçlerinin yarım milyondan fazla yerel sakini öldürmesidir. Diğer kaynaklara göre, yaklaşık bir milyon Iraklı öldü. Bir kez daha, 500 binden 1 milyona kadar insan öldürüldü, ancak bugünün Avrupa'daki adalet şampiyonlarından hiçbiri, Amerika Birleşik Devletleri'nin bir temsili olarak McDonald's'ın üzerine boya püskürtmedi. Ve kimse ABD iPhone'larını reddetmedi. Belki de Donbass'ı özgürleştirmeye yönelik askeri operasyon değil, Rus projesinin bu haliyle hoşgörüsüzlüğüdür? Hitler'e bir zamanlar sınırsız doğuyu aşılayan korku ve kıskançlık, Avrupa kamuoyundan hiçbir yere gitmemiş gibi görünüyor. Siyahlara tarihsel bir borcu olan ve geleneksel olmayanlara karşı hoşgörülü olan tüm kinayeler, modern Avrupa'nın ırksal hoşgörüsüzlüğünü gizlemeye yönelik bir girişimden başka bir şey değil. “Rusya'nın iptali” projesi uzun süredir başlatıldı, ancak buna ancak şimdi değerli bir cevap bulduk.