Ur, günümüz Irak'ında, Güney Mezopotamya'nın Sümer bölgesinde bir şehirdi. İncil geleneğine göre, şehir, tartışmalı olmasına rağmen, orada ilk yerleşimi kuran adamın, Ur'un adını almıştır. Kentin diğer İncil bağlantısı, Kenan diyarına yerleşmek için Ur'dan ayrılan ata İbrahim'e bağlıdır. Bu iddia, İbrahim'in evinin daha kuzeyde Mezopotamya'da, Harran kenti yakınlarındaki Ura adlı bir yerde olduğuna ve Yaratılış Kitabı'ndaki İncil anlatısının yazarlarının ikisini karıştırdığına inanan bilim adamları tarafından da tartışıldı.
İncil bağlantıları ne olursa olsun Ur, Basra Körfezi'nde, büyük olasılıkla, Mezopotamya tarihinin Ubeyd Dönemi'nde (MÖ 5000-4100) küçük bir köy olarak başlayan ve MÖ 3800'de sürekli olarak yerleşik bir şehir olan önemli bir liman kentiydi. 450'ye kadar yaşadı. Ur'un İncil'deki çağrışımları onu modern çağda ünlü kılmıştır, ancak İncil'deki anlatılar yazılmadan çok önce önemli bir şehir merkeziydi ve zamanında çok saygı görüyordu.
Erken Dönem ve Kazı
Site, MS 1922'de Sir Leonard Wooley'nin harabeleri kazıp Büyük Ölüm Çukuru (ayrıntılı bir mezar kompleksi), Kraliyet Mezarları dediği şeyi keşfettiği ve daha da önemlisi Büyük Tufan'ın kanıtlarını bulduğunu iddia ettiği zaman ünlü oldu. Yaratılış Kitabında anlatılmıştır (bu iddia daha sonra gözden düşmüştür, ancak destekçileri bulmaya devam etmektedir). Ur, zamanında, muazzam zenginliğini Basra Körfezi'ndeki konumundan ve bunun Hindistan kadar uzak ülkelerle izin verdiği ticaretten alan muazzam büyüklükte, kapsam ve zenginlikte bir şehirdi. Ur'un harabelerinin şimdiki yeri, şehrin Dicle ve Fırat nehirlerinin çamurlaşması nedeniyle geliştiği dönemde olduğundan çok daha iç kesimlerdedir.
Ur, Dicle ve Fırat'ın Basra Körfezi'ne döküldüğü çok önemli bir noktada olması nedeniyle, başlangıcından itibaren önemli bir ticaret merkeziydi.
Ur, Dicle ve Fırat'ın Basra Körfezi'ne döküldüğü çok önemli bir noktada olması nedeniyle, başlangıcından itibaren önemli bir ticaret merkeziydi. Arkeolojik kazılar, Ur'un başlangıçta büyük bir servete sahip olduğunu ve vatandaşların diğer Mezopotamya şehirlerinde bilinmeyen bir rahatlık düzeyine sahip olduğunu doğruladı.
Bölgedeki diğer büyük kentsel komplekslerde olduğu gibi, şehir büyük olasılıkla bir rahip veya rahip-kral tarafından yönetilen küçük bir köy olarak başladı. Birinci Hanedanlığın kralı Mesannepadda, yalnızca Sümer Kral Listesi aracılığıyla ve Ur mezarlarında bulunan eserler üzerindeki yazıtlardan bilinir.
İkinci Hanedanlığın dört kralı olduğu biliniyor, ancak onlar hakkında, başarıları veya bu süre zarfındaki tarih hakkında hiçbir şey bilinmiyor. İlk Mezopotamyalı yazarlar, ölümlülerin eylemlerini kaydetmenin değerli olduğunu düşünmediler ve insan başarılarını tanrıların işi ve iradesiyle ilişkilendirmeyi tercih ettiler. Gılgamış gibi eski kahraman krallar ya da Etana gibi inanılmaz başarılar sergileyenler rekora değerdi, ancak ölümlü krallara aynı düzeyde ilgi gösterilmedi.
Aşk tarihi?
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
Akad'ın Kahraman Kralları
Bu durum, MÖ 2334-2083 yılları arasında Mezopotamya'nın çeşitli bölgelerini yöneten Akkadlı Sargon'un (MÖ 2334-2279) ve Akad İmparatorluğu'nun yükselişiyle değişti. Büyük Sargon'un bir rahibe ve bir tanrıdan doğduğunu iddia ettiği, Lagaş şehrinin kralının hizmetkarı tarafından bulunacak bir saz sepeti içinde nehirden aşağı yüzdüğü ve tanrıçanın iradesiyle karanlıktan yükseldiği iddia edildi. İnanna - tüm Mezopotamya'yı yönetmek. Bıraktığı yazıtlar, kendisinden sonra gelenleri, kendilerine kral demeyi umuyorlarsa yaptığı işleri yapmaya cüret ediyor ve hayatı, ölümünden sonra yüzyıllar boyunca bölge katiplerinin çabalarına layıktı.Torunu Naram-Sin (MÖ 2261-2224), kişisel propagandanın önemini iyi öğrenerek, büyükbabasından daha ileri gittiğini ve saltanatı sırasında kendisini tanrılaştırdığını iddia etti. Bunu yaparken, kendisini takip edecek krallar için bir model sağladı. Büyük Sargon ve Naram-Sin, Akad İmparatorluğu'nun en güçlü hükümdarlarıydı ve imparatorluk düştüğünde isimleri efsane oldu ve yaptıkları taklit edilmeye değerdi.
Ur'da, Akad'ın kahramanları en çok Üçüncü Hanedan'ın yöneticileri tarafından taklit edildi. Sümer tarihinde bu dönem Ur III Dönemi (MÖ 2047-1750) olarak bilinir ve Ur şehrinin doruk noktasına ulaştığı çağdır. Modern zamanlarda hala ziyaret edilebilen Ur'un büyük zigguratı, kentin kalıntılarının çoğu ve orada bulunan çivi yazılı tabletler gibi bu döneme aittir.
Üçüncü Hanedanlığın en büyük iki kralı, kültürel ilerleme ve mükemmelliğe adanmış bir kentsel topluluk yaratan Ur-Nammu (MÖ 2047-2030) ve oğlu Ur'lu Shulgi (MÖ 2029-1982) idi. , Sümer Rönesansı olarak bilinen şeyi doğurdu.
Ur-Nammu ve Shulgi: Sümer Rönesansı
Ur-Nammu, ülkenin ilk kodlanmış hukuk sistemini, Babilli Hammurabi'nin kendisininkini yazmasından yaklaşık üç yüz yıl önce yazdı ve krallığını, çocuklarına refah ve sürekli sağlık için rehberlik eden baba olduğu ataerkil bir hiyerarşiye göre yönetti. . Ur-Nammu altında büyük ziggurat inşa edildi ve ticaret gelişti. Sümerlerin en ünlü olduğu sanat ve teknolojinin hepsi bu dönemde Ur'da teşvik edildi.
Bilgin Paul Kriwaczek, böyle ataerkil bir hükümet sisteminin başarılı olması için, insanların, tıpkı çocukların babalarını gördükleri gibi, yöneticilerinin daha büyük, daha güçlü olduğuna inanmaları gerektiğini gözlemler. Bu amaçla, öyle görünüyor ki, Ur-Nammu, halkı mükemmellik arayışında onu takip etmeye teşvik etmek için kahraman krallar Sargon ve Naram-Sin ile aynı çizgide kendini tebaasına sundu.
Oğlu Shulgi, babasının başarılarını aşmak için daha da ileri gitti. Bunun bir örneği, Shulgi'nin halkını etkilemek ve kendisini babasından ayırt etmek için Nippur'un dini merkezi ile başkent Ur arasında 100 mil (160.9 kilometre) koştuğu ve bir gün içinde geri döndüğü ünlü koşusudur. her iki şehirde de festivallerde görev almak için. Shulgi, babasının politikalarına devam etti, uygun gördüğünde onları iyileştirdi ve saltanatı altında medeniyetin ulaştığı yükseklikler için Üçüncü Ur Hanedanlığı'nın en büyük kralı olarak kabul edildi.
Birçok inşaat projesi arasında, modern okuyucular tarafından İncil'den en çok tanınan Martu (Tidnum olarak da bilinir) olarak bilinen barbar kabilelerini dışarıda tutmak için Sümer bölgesinin sınırı boyunca 155 mil (250 kilometre) uzanan bir duvar vardı. Amoritler olarak atama. Shulgi'nin surları oğlu, torunu ve torunu tarafından korundu, ancak sınırlardaki kabileleri durduramadı.
Duvar düzgün bir şekilde insanlanamayacak kadar uzundu ve her iki ucunda da demirlenmediği için işgalciler engeli sadece etrafından yürüyerek geçebilirlerdi. MÖ 1750'de komşu Elam krallığı duvarı aştı, Ur'u yağmaladı ve son kralı tutsak olarak alıp götürdü. Surun etrafında yollarını çoktan bulmuş olan Amoritler, Sümer halkıyla birleşti ve bu şekilde Ur'un düşmesiyle Sümer kültürü sona erdi.
Ur'un Düşüşü ve Kazı
Eski Babil Dönemi'nde (MÖ 2000-1600) Ur önemli bir şehir olarak kaldı ve bir öğrenme ve kültür merkezi olarak kabul edildi. Tarihçi Gwendolyn Leick'e göre, “Isin ve Larsa kralları olan Ur'un 'mirasçıları', harap olmuş tapınakları onararak Ur tanrılarına saygılarını göstermeye hevesliydiler” (180) ve daha sonra fetheden Kassit kralları. bölge, onları takip eden Asurlu hükümdarların yaptığının aynısını yaptı.
Şehir, Ahameniş Dönemi'nin (MÖ 550-330) ilk kısmı boyunca yerleşime devam etti, ancak iklim değişikliği ve arazinin aşırı kullanımı nedeniyle, giderek daha fazla insan Mezopotamya'nın kuzey bölgelerine veya güneye Mezopotamya topraklarına doğru göç etti. Kenan (daha önce belirtildiği gibi, bazıları ata İbrahim'in aralarında olduğunu iddia ediyor). Ur'un önemi, Basra Körfezi şehirden daha da güneye çekildikçe ve sonunda MÖ 450 civarında harabeye döndükçe yavaş yavaş azaldı.
Bölge, 1625 yılında Pietro della Valle tarafından ziyaret edilene kadar kumların altına gömüldü. 1853 -1854 CE'de sitenin ilk kazısı, birden fazla mezar kompleksini kaydeden ve sitenin bir Babil nekropolü olabileceği sonucuna varan British Museum'un çıkarları doğrultusunda John George Taylor tarafından yapıldı.
Ur kalıntılarının kesin kazısı, British Museum ve Pennsylvania Üniversitesi adına çalışan Sir Leonard Wooley tarafından MS 1922-1934 yılları arasında yürütülmüştür. Tutankhamun'un ünlü Mezarı, MS 1922'de Howard Carter tarafından keşfedilmişti ve Wooley, aynı derecede etkileyici bir keşif yapmayı umuyordu. Ur'da Kraliçe Puabi (Shub-ad olarak da bilinir) ve hazineleri de dahil olmak üzere on altı kral ve kraliçenin mezarını ortaya çıkardı. Wooley'nin dediği gibi Büyük Ölüm Çukuru, ortaya çıkarılanların en büyüğüydü ve içinde "Wooley altı silahlı muhafız ve 68 hizmetçi kadın buldu. Saçlarına altın ve gümüşten kurdeleler takmışlardı, ancak bir kadın, onu efendisiyle birlikte acısız bir şekilde öbür dünyaya taşıyan uyku iksiri tutmadan önce bağlayamadığı sarılı gümüş kurdeleyi hâlâ elinde tutuyordu. Bertman, 36).
Wooley ayrıca, şehrin savaşta düşmanlarına karşı kazandığı zaferi ve insanların barış içinde yaptığı şenlikleri kutlayan Ur Kraliyet Sancağı'nı da ortaya çıkardı. Carter'ın Tutankhamun'un mezarının keşfindeki zaferini geride bırakmak amacıyla Wooley, Ur'da İncil'deki Tufan'a dair kanıt bulduğunu iddia etti, ancak asistanı Max Mallowan tarafından alınan notlar daha sonra bölgedeki sel kaydının hiçbir zaman olmadığını gösterdi. yol dünya çapında bir tufanı destekledi ve Dicle ve Fırat nehirlerinin neden olduğu düzenli sel ile daha uyumluydu.
Wooley'in zamanından bu yana Ur'da yapılan diğer kazılar, Mallowan'ın notlarını doğruladı ve aksi yöndeki ısrarlı inanışlara rağmen, Ur'da veya Mezopotamya'nın başka hiçbir yerinde İncil'deki Büyük Tufan hikayesini destekleyen hiçbir kanıt bulunamadı. Yine de Bertman'ın belirttiği gibi:
İncil'deki şöhret iddialarından sıyrılmış olsa bile, Wooley'nin Ur'u hala Sümer'in altın çağının ışıltılı bir örneğidir. Orijinal lirleri artık ses çıkarmasa da, iç kulağımızla melodilerini hala duyabiliyoruz. (36)
Bugün Ur kalıntıları, bölgenin sıkıntıları izin verdiğinde önemli eserler vermeye devam eden önemli bir arkeolojik sit alanıdır. Ur'un büyük Ziggurat'ı, bir zamanların büyük kentinin kerpiç kalıntılarının üzerindeki ovalardan yükselir ve Bertman'ın önerdiği gibi, aralarında dolaşırken, Ur'un tanrılar tarafından korunan bir ticaret ve ticaret merkezi olduğu zamanları yeniden yaşarsınız. ve verimli tarlaların ortasında gelişiyor.
Ur - Tarih
Keldanilerin Antik Ur'unun Küçük Haritası
Mukaddes Kitap, ilk İbrani olan İbrahim'in, Tanrı tarafından Kildanilerin Ur'dan ayrılması ve Tanrı'nın kendisine göstereceği bir ülkeye seyahat etmesi için çağrıldığından bahseder. Arkeologlar, antik çağda Ur şehrinin tam olarak nerede olduğunu belirlediler.
Antik Keldani
Antik Sümer'in en güney kısmı Kaldea olarak adlandırıldı ve en önemli Sümer şehri Fırat Nehri'nin batı kısmında yer aldı ve Ur olarak adlandırıldı. Chaldea ülkesi hayal gücünün ötesinde zenginlikler içeriyor ve Ur en zengin şehirdi. Bu bölgedeki tarih, Mısır ülkesinin ve piramitlerininkini aşıyor.
Günlük hayat. Eski Mezopotamya'da günlük yaşam hakkında çok şey anlaşıldı. Antik Ur'un büyük Zigguratı, MÖ 2100 civarında antik Ur bölgesini yöneten Kral Ur-Nammu tarafından yaptırılmıştır. Usshers kronolojisine göre bu, Nuh'un büyük tufanından yaklaşık 250 yıl sonra olurdu.
Arkeologlar, İbrahim zamanında Ur şehrinde yaklaşık 24.000 kişinin yaşadığını tahmin ediyor. Eski Mezopotamya halkı birçok tanrıya tapardı ve Ur halkı ay tanrısı Nanna adlı baş tanrılarına tapardı. Ur halkı şehirdeki iki ana bölgeden birinde yaşıyordu: çok dini bir kutsal yer veya ortak bölge.
Ortak Mahalle. Antik Ur halkı son derece gelişmiş bir kültürdü. Ortak bölge pazar yerleri, okullar, kütüphanelerle doluydu ve insanların çoğu çok zengindi. İnsanların yemyeşil bahçeleri ve birçok kolaylığı olan çok güzel evleri vardı.
Kutsal Yer. Çok dinsel kutsal yer, şehrin güçlü surlarla korunan son derece stratejik bir yerindeydi. Burası ay tanrısı Nanna'ya tapınmaya adanmıştı. Ziggurat bu bölgede bulunuyordu, ayrıca taştan yapılmış başka büyük tapınaklar da vardı. İnsanların ay tanrısı Nanna'ya armağanlarını ve adaklarını getirdikleri "kutsal bir alan" da vardı. Nanna'nın onların koruyucusu olduğuna inanıldığı için katkı paylarını da buraya getirir ve vergilerini burada öderlerdi. Halkın hediye ve vergilerinin taş tabletler üzerindeki kayıtları ile bu alanda kazılar yapılmıştır. Bu tabletler kutsal mekanın içindeki tapınaklarda muhafaza edilirdi.
İbrahim. MÖ 2000 civarında, RAB'be kurban kesen, Adem'in soyundan gelen tanrısal soyun soyundan, Kildaniler'in Ur'da yaşayan Abram adında bir adam vardı. RAB, Kildaniler'in Ur'da yaşarken Avram'a göründü ve ona ülkesini terk edip Tanrı'nın hiç görmediği bir ülkeye giderse, soyunu deniz kıyısındaki kumdan ve denizdeki yıldızlardan üstün kılacağına söz verdi. gökyüzü. Tanrı, Avram'a da onun soyundan bir "tohumun" tüm insanlığın Kurtarıcısı olacağını vaat etti. Abram Tanrı'ya itaat etti ve şehri terk etti ve Tanrı onlara ülkeyi miras olarak verene kadar kendisinin ve soyundan gelenlerin hacı olduğu Kenan diyarına Bereketli Hilal'i geçti. Tanrı daha sonra Abram'ın adını "birçok ulusun babası" anlamına gelen İbrahim olarak değiştirdi. İbrahim, Kenan ülkesinden geçerek Mısır'a doğru Bereketli Hilal'in etrafından dolaştı.
İbrahim'in Kildaniler'in Ur Kentinden Yolculuğu Haritası
Antik Ur Coğrafyası
Smith'in İncil Sözlüğünde Mezopotamya (Makalenin Tamamını Okuyun)
Mezopotamya - (nehirler arasında), iki nehir, Dicle ve Fırat arasındaki tüm ülke. Bu, yaklaşık 700 mil uzunluğunda ve 20 ila 250 mil genişliğinde, güneydoğu yönünde Telek'ten Kurnah'ya uzanan bir yol. Arap coğrafyacılar ona "Ada" diyorlar, bu neredeyse harfi harfine doğru bir isim, çünkü sadece Dicle'nin kaynağı ile Fırat'ın Telek'teki kaynağı arasında birkaç mil var. Ancak, hem Kutsal Yazılarda hem de klasik yazarlarda mükemmel olarak Mezopotamya adını taşıyan bölge, bu broşürün kuzeybatı kısmı veya Fırat'ın büyük kıvrımı arasındaki ülkedir, lat. 35 derece ila 37 derece 30' ve üst Dicle.
Mezopotamya'yı ilk olarak Kutsal Yazılarda Nahor ve ailesinin Kildanilerin Ur'dan ayrıldıktan sonra yerleştiği ülke olarak duyarız. Yar 24:10 Betuel ve Laban burada yaşadılar ve İbrahim, İshak'a bir eş getirmeleri için hizmetkarlarını buraya gönderdi. age ver. 38. Buraya da, bir asır sonra, aynı görev için Yakup geldi ve bu nedenle yirmi bir yıllık bir aradan sonra iki karısıyla birlikte geri döndü. Bundan sonra, vahşi doğadaki gezintilerin sonuna kadar Mezopotamya'dan söz etmiyoruz. De 23:4 Yaklaşık yarım yüzyıl sonra, ilk ve son kez Mezopotamya'yı güçlü bir monarşinin oturduğu yer olarak görüyoruz. Yahuda 3: 1 . Sonunda, Ammon'un oğulları Davut'la bir savaşı kışkırtarak, "Mezopotamya'dan, Suriye-maaha'dan ve Zobah'tan kendilerine savaş arabaları ve atlılar kiralamak için bin talant gümüş verdiler." 1Ta 19:6'ya göre. Asur yazıtları Mezopotamya, imparatorluğun ilk zamanlarında, M.Ö. 1200-1100, her biri kendi prensi altında ve birbirinden tamamen bağımsız çok sayıda küçük kabile tarafından.
Asur hükümdarları bu reislerle büyük avantajlarla mücadele ettiler ve Yehu zamanında M.Ö. 880, üzerlerinde tam hakimiyet kurmuştu. Asur imparatorluğunun yıkılması üzerine Mezopotamya, Medler ve Babiller arasında bölünmüş gibi görünüyor. Cyrus'un fetihleri onu tamamen Pers boyunduruğu altına aldı ve böylece İskender zamanına kadar devam etti. 1516'dan beri Türk imparatorluğunun bir parçasını oluşturmuştur. Bazıları şimdi Kutsal Yazılara çok fazla ışık tutan antik şehirlerin harabeleri ve höyükleriyle doludur.
MÖ 2000'deki Antik Mezopotamya Haritası (Ur'un 3. Hanedanlığı)
Yaratılış 10:6-11 "Ham'ın oğulları Kûş, Mizraim, Put ve Kenan'dı. Kûş'un oğulları Seba, Havila, Sabtah, Raama ve Sabteka idi ve Raama'nın oğulları Saba ve Dedan'dı. Kûş, Nemrut'un babası oldu, güçlü biri olmaya başladı. O, RAB'bin önünde güçlü bir avcıydı, bu nedenle, "RAB'bin önünde güçlü Nemrut gibi güçlü avcı" denir. Ve krallığının başlangıcı Şinar diyarında Babil, Uruk, Akad ve Kalne idi.
Resimli İncil Tarihi Antik dünyanın resim ve eskizlerinden oluşan büyüyen bir veri tabanı.
İncil Haritaları Çalışma ve öğretim için büyüyen bir harita veritabanı.
Antik kentlerin ve arkeoloji anıtlarının yeniden yapılanma eskizleri.
Güney Mezopotamya Kronolojisi
Aşağıdaki Güney Mezopotamya kronolojisi, 2001 yılında Amerikan Araştırma Okulu İleri Düzey Semineri tarafından önerilen ve esas olarak çanak çömlek ve diğer el işi stillerine dayanan ve Ur 2010'da bildirilenden biraz daha basitleştirilmiştir.
- Eski Babil (Geç Tunç Çağı, MÖ 1800-1600)
- Işın-Larsa Hanedanları (Orta Tunç Çağı, MÖ 2000-1800)
- Ur III (MÖ 2100-2000)
- Akad (Erken Tunç Çağı, MÖ 2300-2100)
- Erken Hanedan I-III (Sümer, MÖ 3000-2300)
- Geç Uruk (Geç Kalkolitik, MÖ 3300-3000)
- Orta Uruk (MÖ 3800-3300)
- Erken Uruk (MÖ 4100-3800)
- Geç Ubeyd (MÖ 4400-4100)
- Ubeyd Dönemi (MÖ 5900-4400)
Ur kentinde bilinen en eski meslekler, MÖ 6. binyılın sonlarında Ubeyd dönemine aittir. MÖ 3000'e gelindiğinde Ur, erken tapınak alanları da dahil olmak üzere toplam 15 hektarlık bir alanı kaplıyordu. Ur, Ur'un Sümer uygarlığının en önemli başkentlerinden biri olduğu MÖ 3. binyılın Erken Hanedanlık Dönemi'nde 22 hektarlık (MS 54) maksimum büyüklüğüne ulaştı. Ur, Sümer ve sonraki uygarlıklar için küçük bir başkent olarak devam etti, ancak MÖ 4. yüzyılda Fırat'ın rotası değişti ve şehir terk edildi.
Tanrı onu çağırmadan önce İbrahim’in dini neydi?
İbrahim'e Allah'ın dostu, Yahudilerin babası ve müminlerin babası denir. Yahudiler, Müslümanlar ve Hıristiyanlar tarafından büyük bir adam olarak onurlandırılır, ancak Yehova tarafından çağrılmadan önce hangi dine mensuptu?
Abraham, ülkenin güneydoğu kesiminde Nasiriyah yakınlarındaki modern Irak'ta bulunan Keldanilerin Ur şehrinde doğdu ve büyüdü. Joshua 24:2, İbrahim ve babasının putlara taptığını söylüyor. O döneme ait tarihe ve dini eserlere bakarak dinleri hakkında isabetli tahminlerde bulunabiliriz.
Kaldeli Ur, MÖ 300 yılına kadar gelişen antik bir şehirdi. Ur'un büyük zigguratı, Ur-Nammu tarafından MÖ 2100 civarında inşa edilmiş ve ay tanrısı Nanna'ya adanmıştır. Ay, gökleri ve dünyadaki yaşam döngüsünü kontrol eden güç olarak ibadet edildi. Keldaniler için ayın evreleri doğum, büyüme, çürüme ve ölümün doğal döngüsünü temsil ediyordu ve ayrıca yıllık takvimlerinin ölçümünü de belirliyordu. Mezopotamya tanrılarının panteonu arasında Nanna üstündü, çünkü ekinler, sürüler ve aileler için bereket kaynağıydı. Ay'ın kutsaması için dualar ve adaklar sunuldu.
Tanrı, Yaratılış 12:1'de İbrahim'i (daha sonra Avram olarak adlandırılır) aradığında, İbrahim'e ülkesini, akrabalarını ve babasının evini terk etmesini söyledi. Tanıdık olan her şey geride bırakılacaktı ve buna dini de dahildi. İbrahim'in o noktada gerçek Tanrı hakkında ne bildiğini bilmiyoruz, ancak her nesil kendi tarihini bir sonrakine aktardığı için babasından bazı talimatlar almış olması muhtemeldir. Başka tanrılara tapan bir kişi olarak İbrahim, Yahveh'den doğrudan bir vahiy aldığına şaşırmış olmalı. Ay tanrısı ve diğer tanrılar uzak tapınma nesneleriydi ve kişisel olarak erkeklerle etkileşime girmediler. İbrahim, Tanrı'nın çağrısına uydu ve Kenan diyarına vardığında, Şekem'de Yahweh'e bir sunak yaptı (Yaratılış 12:7). Metin, Tanrı'nın İbrahim'e görünüşünün, O'na ibadet etmeyi seçmesinde belirleyici bir faktör olduğunu gösterir. İbraniler 11:8, İbrahim'in Ur'dan ayrılmasının, eylemdeki imanın bir örneği olduğunu söyler.
İbrahim, şimdi tapındığı bu Tanrı hakkında bilgi edinmeye devam etti ve Tekvin 14:22'de, Melkizedek örneğini izleyerek İbrahim, Yahweh'i “RAB, Tanrı, En Yüce Tanrı, göğün ve yerin Yaratıcısı” olarak adlandırır. Bu ifade, İbrahim'in Yahve'yi ay tanrısının üstünde ve dışında tuttuğunu gösterir. Tek başına Tanrı'ya ibadet etme kararı, Yaratılış 17'de, Tanrı onunla sünnet antlaşmasını kurduğunda karara bağlandı. Tanrı İbrahim'e göründü ve şöyle dedi: “Ben Her Şeye Gücü Yeten Tanrı'yım, önümde yürü ve kusursuz ol” (Yaratılış 17:1). 7. ayette Tanrı, İbrahim'le yaptığı ahdin sonsuz olacağını ve İbrahim'e ve onun soyuna yalnızca O'nun Tanrı olacağını söyledi. İbrahim yalnızca Tanrı'yı izlemeyi seçti ve bağlılığını evindeki her erkeği sünnet ederek gösterdi.
İbrahim aya tapınmayı bıraksa da, göksel nesnelere tapınmak onun soyundan gelenler için sürekli bir sorun haline geldi. Eski Ahit'te birçok kez Tanrı, İbrahim'in çocuklarını putperestliklerinden dolayı azarladı ve yalnızca O'na ibadet etme çağrısını yeniledi. Tesniye 17:2&ndash5'te, Tanrı putperestliğin cezasını & mdash ölümünü taşlayarak belirledi. Musa putperestliği Tanrı'nın gözünde kötü olanı yapmak ve O'nun ahdini çiğnemek olarak tanımladı. Çok sonra, İsrail Kralı Hoşea yenildi ve halk esir alındı. İkinci Krallar 17:16, yenilginin, halkın “bütün yıldızlı ordulara boyun eğmesi” nedeniyle gerçekleştiğini söylüyor. 2. Krallar 23:4&ndash5'te Yahuda Kralı Yoşiya, RAB'be tapınmanın yeniden canlanmasına öncülük etti ve güneşe, aya ve yıldızlara buhur yakan sahte kâhinleri tahttan indirdi.
Yerin ve göğün yaratıcısı olan Cenab-ı Hak, insanların yarattıklarına değil, Kendisine ibadet etmelerini ister. Romalılar 1:18&ndash20'de bize şöyle deniliyor: “Tanrı hakkında bilinenler onlar için açık olduğundan, kötülükleriyle gerçeği bastıran insanların tüm tanrısızlığına ve kötülüğüne karşı Tanrı'nın gazabı gökten açıklanıyor. Allah bunu onlara apaçık göstermiştir. Zira, âlemin yaratılışından beri Allah'ın görünmeyen vasıfları ve ebedî kudreti ve ilahî tabiatı ve yapılanlardan anlaşılarak, insanların mazeretsiz kalması için apaçık görülmüştür.” Yaradan yerine yaratılış'a taptığımızda, Tanrı hakkındaki gerçeği bir yalanla değiştiririz (Romalılar 1:25) ve Tanrı'nın hayattaki her şey hakkında açıkladığını reddederiz. Tanrı, İbrahim'i putperestlikten kurtardı, adını değiştirdi ve O'nu takip etmeye çağırdı. Tanrı'nın İbrahim'e lütfunun bir sonucu olarak, tüm dünya kutsanmıştır (Yaratılış 18:18).
Bir tarih konsantrasyonu, öğrencilerimize hukuktan işletmeye, iletişimden eğitime kadar değişen kariyerlerde hizmet eden yazma, araştırma ve analitik düşünme becerilerini geliştirir. İster belirli bir zaman dilimiyle, ister coğrafi alanla veya tematik odakla ilgileniyor olun, Rochester'da tarihe hayat veriyoruz.entelektüel titizlik Analitik Yetenekler Tarihi Kanıt
Tarih Bölümü hakkında daha fazla bilgi ister misiniz? Bize Ulaşın.
Sümer Kültürü
Sümer kültüründe okullar yaygındı ve bir toplumu ayakta tutmak ve kendi üzerine inşa etmek için dünyanın bilgiyi aktarmaya yönelik ilk kitlesel çabasına işaret ediyordu.
Sümerler arkalarında çok sayıda yazılı kayıt bırakmışlardır, ancak daha çok Yunanistan ve Roma'daki daha sonraki çalışmaları ve İncil'in bölümlerini, özellikle de Büyük Tufan, Cennet Bahçesi ve Kule hikayesini etkileyen epik şiirleriyle tanınırlar. Babil. Sümerler müziğe yatkındı ve bir Sümer ilahisi olan 6 numaralı ilahi, dünyanın en eski notaya alınmış şarkısı olarak kabul edilir.
Ur Zigguratı
Ur'un büyük Zigguratı, antik çağda ve 1980'lerde iki kez yeniden inşa edildi - orijinalinden geriye ne kaldı?
Ur Zigguratı, c. 2100 M.Ö. kerpiç ve pişmiş tuğla, Tell el-Mukayyar, Irak (büyük ölçüde yeniden inşa edilmiş)
Büyük Ziggurat
Ziggurat, Antik Yakın Doğu'nun en belirgin mimari buluşudur. Eski bir Mısır piramidi gibi, eski bir Yakın Doğu ziguratının dört kenarı vardır ve tanrıların krallığına yükselir. Bununla birlikte, Mısır piramitlerinden farklı olarak, Zigguratların dışı pürüzsüz değildi, ancak yapıda gerçekleşen işlerin yanı sıra Antik Yakın Doğu şehirleri için gerekli olan idari gözetim ve dini ritüelleri barındırmak için katmanlıydı. Zigguratlar, bugün Irak ve İran'da bulunan bölgelere dağılmış halde bulunur ve onları üreten eski kültürün gücü ve becerisinin etkileyici bir kanıtı olarak dururlar.
Mezopotamya'nın en büyük ve en iyi korunmuş zigguratlarından biri Ur'daki büyük Ziggurat'tır. Yirminci yüzyılın başlarında bölgede küçük kazılar yapıldı ve 1920'lerde Sir Leonard Woolley, Philadelphia'daki Pennsylvania Üniversitesi Müzesi ve Londra'daki British Museum ile ortak bir projede anıtın tamamını ortaya çıkardı.
İşçilerle birlikte Ur Zigguratının Woolley fotoğrafı, Ur Ziggurat, c. MÖ 2100, Woolley kazı işçileri (Tell el-Mukayyar, Irak)
Woolley'nin bulduğu şey, orijinal olarak 70 ila 100 fit arasında duran, üç seviye terasla inşa edilmiş, gerçek Kuzey'e yönlendirilmiş, 210 x 150 fit boyutlarında devasa bir dikdörtgen piramidal yapıydı. Üç anıtsal merdiven, birinci teras katındaki bir kapıya çıkıyordu. Daha sonra, tek bir merdiven, bir tapınağın ve son ve en yüksek terasın üzerinde durduğu bir platformu destekleyen ikinci bir terasa yükseldi. Zigguratın çekirdeği, doğal olarak oluşan bir katran olan bitümle döşenmiş pişmiş tuğlalarla kaplı kerpiçten yapılmıştır. Pişmiş tuğlaların her biri yaklaşık 11,5 x 11,5 x 2,75 inç ölçülerindeydi ve 33 pound ağırlığındaydı. Zigguratın ilk terası destekleyen alt kısmında yaklaşık 720.000 pişmiş tuğla kullanılmış olmalıdır. Ur'da Ziggurat'ı inşa etmek için gereken kaynaklar şaşırtıcı.
Ay tanrıçası Nanna
Ur'daki Ziggurat ve tepesindeki tapınak MÖ 2100 civarında inşa edildi. Ur'un Üçüncü Hanedanlığı kralı Ur-Nammu tarafından şehir devletinin ilahi hamisi olan ay tanrıçası Nanna için. Yapı, şehrin açık ara en yüksek noktası olacaktı ve bir ortaçağ katedralinin kulesi gibi, kilometrelerce öteden görülebilecek, hem gezginlerin hem de dindarların odak noktası olacaktı. Ziggurat, Ur şehrinin koruyucu tanrısının tapınağını desteklediğinden, Ur vatandaşlarının tarımsal fazlalık getirdikleri ve düzenli yiyecek paylarını almak için gidecekleri yer olması muhtemeldir. Antik çağda Ur'daki zigguratı ziyaret etmek hem ruhsal hem de fiziksel besin aramaktı.
Irak Ali Hava Üssü'ndeki Ziggurat, 2005 Ur Zigguratı, kısmen restore edilmiş, c. 2100 M.Ö. kerpiç ve pişmiş tuğla Tell el-Mukayyar, Irak
Açıkça, Ur'daki zigguratın en önemli parçası, tepesindeki Nanna tapınağıydı, ancak bu, ne yazık ki günümüze ulaşmadı. Arkeologların tapınak dekorasyonunun bir parçası olabileceğinden şüphelendikleri bazı mavi sırlı tuğlalar bulundu. Zigguratın ayakta kalan alt kısımları, mühendislik ve tasarımın inanılmaz detaylarını içeriyor. Örneğin, tapınağın pişmemiş kerpiç çekirdeği mevsime göre alternatif olarak az ya da çok nemli olacağından, mimarlar tapınağın pişmiş dış tabakasına suyun çekirdeğinden buharlaşmasına izin verecek delikler açmışlardır. Ek olarak, kış yağmurlarını taşımak için zigguratın teraslarına drenler inşa edildi.
Hüseyin'in varsayımı
ABD askerleri Ur Zigguratı, Tell el-Mukayyar, Irak (kamu malı)
Tarih ve Amerikan Çalışmaları doçenti olan Nicole Sackley, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kooperatiflerin tarihini araştıran kitap projesini ilerletmek için National Endowment for the Humanities'den yaz aylarında 6,000 dolar fon aldı. Devamını okuyun: http://bit.ly/Sackley-NEH-Grant
Tarih ve Amerikan çalışmaları doçenti Nicole Sackley, projesi için 2.000 $ VFIC Mednick Memorial Bursu kazandı. Kooperatif Kapitalizmi: Kooperatifler, Uluslararası Kalkınma ve Yirminci Yüzyılda Kapitalizmin Amerikan Vizyonu.
Tarih ve Amerikan çalışmaları doçenti Nicole Sackley, projesi için 50.000 Amerikan Doları Öğrenilmiş Toplumlar Konseyi (ACLS) Bursu ile ödüllendirildi., Kooperatif Kapitalizmi: Kooperatifler, Uluslararası Kalkınma ve Yirminci Yüzyılda Kapitalizmin Amerikan Vizyonu.
Tarih ve Amerikan Çalışmaları doçenti Nicole Sackley, yeni projesi için Friends of Wisconsin-Madison Libraries'den 2.000 $ bağış aldı.Kooperatif Kapitalizmi: Kooperatifler, Uluslararası Kalkınma ve Yirminci Yüzyılda Kapitalizmin Amerikan Vizyonu.
Michelle Kahn, Alman Tarih Enstitüsü tarafından 2019 Fritz Stern Tez Ödülü'ne layık görüldü.
Tarih ve Küresel Çalışmalar Profesörü Dr. David Brandenberger, Ulusal Avrasya ve Doğu Avrupa Araştırmaları Konseyi tarafından "Leningrad Olayı: Stalin'in Muhtemel Haleflerinin Arınması, 1949-1952."
Tucker-Boatwright Beşeri Bilimler Profesörü ve Fahri Başkan Dr. Edward L. Ayers, St. John Kilisesi Vakfı Liderlik Konseyi'nin kurucu üyesi seçildi.
Tarih profesörü Joanna Drell, Ekim ayı başlarında Sicilya'daki Palermo toplantısında kuzey İtalyanların Orta Çağ'da Sicilya'ya göçü konusunda konuşmaya davet edildi. Toplantı, Ortaçağ Araştırmaları Ofisi ve ‘Monferrato Markizleri’ Kültür Çevresi tarafından koordine edildi.
Tucker-Boatwright Beşeri Bilimler Profesörü ve emekli başkan Edward Ayers, Colonial Williamsburg Vakfı'nın mütevelli heyetine seçildi.
Tarih profesörü Carol Summers, "Skandal ve Kitle Politikası: Buganda'nın 1941 Nnamasole Krizi"ni yayınladı. Uluslararası Afrika Tarihi Araştırmaları Dergisi.
1949'dan beri Vinilden başka bir şey yok
United Record Pressing son 70 yılda çok şey gördü. İlk Beatles 7”'ye basmaktan üç tesisi aşmaya kadar United, onu canlı tutan ve gelişen şeyi kaybetmedi: müziği vinil plaklarda da canlı tutma tutkumuz.
1949 yılında Nashville, TN'de kurulan şirket, ayda bir milyon kayıt basması ve şaşırtıcı ve benzersiz tarihi ile biliniyordu. United also boasts a storied collection of pressing a variety of influential musical titles, including many of the Motown hits and album covers such as Bob Dylan's “Highway 61 Revisited,” Miles Davis' "Kind of Blue," and Jay-Z's " The Black Album."
Yes, it’s an exciting time for vinyl due to its recent revival, but we’re proud to say we haven’t gone anywhere. It is our steadfast belief in the vinyl format that has now made us the largest manufacturer of vinyl records in North America, and we are grateful to be a trusted partner to both major and independent labels and artists around the world.
First Record Pressing Plant in the South
453 Chestnut Street & The Motown Suite
Southern Plastics was doing well in the early '60s, turning out one million disks a month while also securing a contract with Motown Records to press all of the company's singles. They outgrew their old facility and decided to build a new plant just south of downtown of Nashville. In the design for the plant, the aim was to have space for production, administration and hospitality. There were few accommodations available to African Americans during this time in the South, and with top clients like Vee Jay Records and Motown, United created what we now call the "Motown Suite," an apartment located above the factory to host black artists and music executives. The set of rooms - previously known as the “United Hilton” - included a living room, a bedroom with two twin beds, a full bathroom, and a fully equipped kitchen complete with a push button stove.
The interior design of the suite still remains intact today and continues to be a space for album release parties, shoots and meetings.
Ancient Ur
Ur was one of the world’s first true cities. It was inhabited for thousands of years, from c. 55000 to 300 BCE. From the late Ubaid period to the time of the Achaemenid Persian kings, for five millennia, Ur featured prominently in political, religious, and economic activity on the Mesopotamian floodplain. Southern Mesopotamia has long been recognized as the “cradle of civilization.” The traditional site of the Garden of Eden (Genesis 2:10-15) and homeland of the world’s earliest primary civilization, the southern floodplain lies between the Arabian Desert plateau on the south and the Zagros mountains on the east.
Ur’s location on the banks of the powerful Euphrates River provided water and linked it to Mesopotamia’s global economy: goods found in burials at Ur—lapis lazuli, carnelian, agate, gold, silver, copper—were all have been imported into a region with few natural resources.
Following its prehistory origins in the 6th millennium BCE, Ur’s history is outlined in the Sumerian King List, a document compiled in the late 3rd millennium BCE. According to the King List, southern Mesopotamia was divided into 20 to 30 competing city-states by the 3rd millennium. Ur was among the most important of these, establishing a dynasty that dominated other city-states the other city-states at three periods. The First Dynasty of Ur ruled during the mid-3rd millennium BCE, ruled by the immediate successors of the kings and queens whose tombs Woolley discovered in the Royal Cemetery: kings Mesannepada, Aannepada, Meskiagunna, Elulu, and Balulu. Little is known about the Second Dynasty of Ur. The Third Dynasty of Ur, at the end of the 3rd millennium, unified the cities of the southern floodplain. The reigns of its kings&mdashUrnamma, Shulgi, Amar-Suen, Shu-Suen, and Ibbi-Suen&mdashare well-documented in economic and literary texts. Urnamma and Shulgi in particular created a highly centralized bureaucratic state through their building activities, military exploits, and political achievements.
With the collapse of the Third Dynasty, Ur was never again the seat of pre-eminent political power, but Mesopotamian kings continued to maintain its temples, public buildings, and fortifications. Ur was attacked, damaged, and rebuilt over the next several centuries. In the 8th and 7th centuries BCE, Ur experienced a minor renaissance that carried into the Neo-Babylonian period in the late 7th and 6th centuries BCE.
Ur continued to be inhabited for centuries, but the westward movement of the Euphrates made it increasingly difficult to guarantee the city’s water supply. Around 400 BCE Ur was abandoned and left to the sands of an encroaching desert.
Ur Online
Ur Online offers an insight into the unique site of Ur, near Nasiriyah in southern Iraq, and one of the largest and most important cities of ancient Mesopotamia. Excavations at Ur between 1922 and 1934 by Sir Leonard Woolley, jointly sponsored by the British Museum and the Penn Museum, uncovered Ur’s famous ziggurat complex, densely packed private houses, and the spectacular Royal Graves. Half the finds from Woolley’s excavations are housed in the Iraq Museum in Baghdad, with the other half shared equally between the British Museum and the Penn Museum. Through the generosity of the Leon Levy Foundation, lead underwriter, the Kowalski Family Foundation and the Hagop Kevorkian Fund, Ur Online preserves digitally and invites in-depth exploration of the finds and records from this remarkable site. Learn more about the project.
Ur - History
Ur: (Sumerian Capital).
Home of the Ziggurat of Ur and the reputed birthplace of the prophet Abraham.
Ur was the capital of the Sumerian civilisation and once a great harbour city on the banks of the Euphrates river, until it changed its course and the city became lost, so that Wooley was forced to dig vast hole over 40ft deep to uncover the lowest levels of the city..
|Ur of the Chaldeans: ('Tall al Muqayyar') :|
Ur was first found and excavated in 1853 and 1854 by British consul J. E. Taylor, who uncovered the then sand-covered remains of the famed ziggurat.
This city, which is mentioned several times in the Bible as Ur of the Chaldees (referring to the Chaldeans, whom settled in the area about 900 BC) as the birthplace of Prophet Abraham "Ibrahim Al-Khalil" (pbuh), was one of the most important cities of the Sumerians in the 4th and the 1st half of the 3rd millennium BC. It was also considered as one of the most active and full of life cities in southern Mesopotamia during the following centuries. In former days it stood on the banks of the Euphrates, until the river changed its course.
Evidence suggests that Ur had three classes of people. The richer, government officials, priests and soldiers, were at the top. The second level was for merchants, teachers, labourers, farmers and craft-makers. The bottom were for slaves captured in battle. Burials at Ur give insight into people's social standing. Kings and queens were buried with treasure as realised by Wooly's discovery of the 'Royal' burial site. Wealthy people were buried with less. Since irrigation gave Ur abundant crops, not everybody needed to work on farms. People learned other skills. Sir Leonard Wooly made a tablet that listed Ur's special workers. The chisel workers made sculptures, the gem cutters made gems, and the fuller stomped on woven wools to make them soft. The metal workers made weapons. (6)
The use of Bitumen in construction:
'Baked bricks were used for the lowest courses of walls, for drains, where bitumen was employed to make them watertight, and for paved courtyards and other exposed architecture such as the facades of buildings important buildings, such as the ziggurat at Ur, might be encased in baked bricks as a protection against the elements. The use of bitumen as a mortar, particularly in the construction of large structures such as city walls, also provided an effective protection against damp. courses of reed matting and layers of bitumen were interspersed between those of brick in the construction of ziggurats to counteract rising damp from the foundations, and weep-holes also assisted drainage and prevented damp decay. Bitumen was also employed as a water-proofing material for bathrooms and constructional timber such as doors. Brick walls were often plastered to protect them against the rain. Mud could ne used as a plaster but a stronger and more attractive plaster was made of gypsum or lime, made by burning limestone.' (7)
Ur was an ancient Sumerian city that was settled in the late sixth millennium, during the Ubaid period until about 3000 B.C., the area of Ur was about 37 acres. During the Early Dynastic Period, Ur reached its maximum area of 124 acres and was one of the richest Sumerian cities because it was a harbour, and therefore trading, town on the Persian Gulf. (2)
The earliest occupations at Ur date to the Ubaid period of the late 6th millennium BC. By about 3000 BC, Ur covered a total area of 37 acres including early temple sites. Ur reached its maximum size of 54 acres during the Early Dynastic Period of the early 3rd millennium, when Ur was one of the most important capitals of the Sumerian civilization. Ur continued as a minor capital for Sumer and succeeding civilizations, but during the 4th century BC, the Euphrates changed course, and the site was abandoned. (3)
According to ancient records, Ur had 3 main dynasties of rulers who at various times, extended their control over all of Sumeria.
2,670 BC - The founder of the First Dynasty of Ur was the conqueror and temple builder Mesanepada , the earliest Mesopotamian ruler described in extant contemporary documents. His son Aanepadda (reigned about 2650 BC) built the temple of the goddess Ninhursag, which was excavated in modern times at Tell Al-Obeid, about 8 km north east of the site of Ur.
2,340 BC - Ur was captured by King Sargon of Agade, and this era, called the Akkadian period, marks an important step in the blending of Sumerian and Semitic cultures. After this dynasty came a long period of which practically nothing is known except that a 2nd dynasty rose and fell.
2113 - 2095 BC - Ur-Nammu, the first king of the 3rd Dynasty of Ur, who revived the empire of Sumer and Akkad, won control of the outlet to the sea about 2100 BC and made Ur the wealthiest city in Mesopotamia. His reign marked the beginning of the so-called renaissance of Sumerian art and literature at Ur. The descendants of Ur-Nammu continued in power for more than a century, or until shortly before 2000 BC, when the Elamites captured Ibbi-Sin (reigned 2029-2004 BC), king of Ur, and destroyed the city.
Article: ABS-CBN News: (13th May 2009)
US returns Ur, birthplace of Abraham, to Iraq.
'UR, Iraq - The US military on Wednesday handed control of ancient Ur, the biblical birthplace of Abraham, back to Iraqi authorities, who hope now to re-launch it as a major tourism site.
"We officially announce the taking over of Ziggurat of Ur from our friends the Americans," Talib Kamil al-Hassan, governor of Dhi Qar province, said at a ceremony to mark the return of the site six years after the American invasion.
"We are pleased with this great success for the nation," he added while the Iraqi flag was hoisted atop the temple.
"Abraham, peace be upon him, was born here, the father of prophets and religions," he said.
The site is renowned for its well preserved stepped platform or ziggurat, which dates back to the third millennium BC.
It lies near the US air base of Talila, outside the southern city of Nasiriyah, and has been closed to the public since the US-led invasion of 2003 that toppled dictator Saddam Hussein.
Ur of the Chaldees was one of the great urban centres of the Sumerian civilisation of southern Iraq and remained an important city until its conquest by Alexander the Great a few centuries before Christ.
The city, which dates back to 6000 BC, lies on a former course of the Euphrates, one of the two great rivers of Iraq, and is one of the country's oldest sites.
The Iraqi Ministry of Tourism and Antiquities announced in early April that the ceremony would pave the way for the rehabilitation of Ur and its reopening to the public.
"The local government will begin the renovation of the archaeological site in cooperation with the Ministry of Tourism to be ready to receive tourists from the region but also across Iraq," said Hassan.
"All Iraqis are proud of this site and are eager to visit as soon as all the barbed wire has been removed," he added.
The Great Ziggurat of Ur was a temple of Nanna, the moon deity in Sumerian mythology, and has two stages constructed from brick: in the lower stage the bricks are joined together with bitumen, in the upper stage they are joined with mortar. The temple was built in 2,100 B.C. during the reign of Ur-Nammu and stands 70 feet (21 m) high).
An early image of the Ziggurat from the 1920's.
An image of the building after restoration.
Artistic reconstruction of the original complete structure.
The ziggurat is believed to have been the precursor to the Egyptian pyramids, which began with the Djosers 1st Dynasty Step-pyramid at Saqqara.
The city was first excavated in 1853 and 1854 by British consul J. E. Taylor, who uncovered the then sand-covered remains of the famed ziggurat of Ur which was dedicated to the moon god Nanna in Sumerian mythology and the Babylonian equivalent Sin in Babylonian mythology. However, the excavation of the actual city did not happen until 1918 when the British Museum funded an excavation under the leadership of British archaeologists Reginald C. Thompson and H. R. H. Hall. Though excavation ceased in 1919, it was restarted in 1922 in a joint expedition by the British Museum and the University Museum of the University of Pennsylvania under the direction of British archaeologist Sir Leonard Woolley. Ending in 1934, this last expedition was the one that provided the most information on this mighty city of over 200 000 residents at its peak.
In addition to excavating the ziggurat completely, the expedition unearthed the entire temple area at Ur and parts of the residential and commercial quarters of the city. The most spectacular discovery was that of the Royal Cemetery, dating from about 2600BC and containing art treasures of gold, silver, bronze, and precious stones. The findings left little doubt that the deaths of the king and queen of Ur were followed by the voluntary death of their courtiers and personal attendants and of the court soldiers and musicians. Within the city itself were discovered thousands of cuneiform tablets comprising administrative and literary documents dating from about 2700 to the 4th century BC. The deepest levels of the city contained traces of a flood, alleged to be the deluge of Sumerian, Babylonian, and Hebrew legend.
Most of the treasures excavated at Ur are in the British Museum and the University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology.
Golden Ram in Bush. Ur. Royal Graveyard - c 2,500 BC.
This is one of an almost identical pair discovered by Leonard Woolley in the 'Great Death Pit', one of the graves in the Royal Cemetery at Ur. The other is now in the University of Pennsylvania Museum in Philadelphia. It was named the 'Ram in a Thicket' by the excavator Leonard Woolley, who liked biblical allusions. In Genesis 22:13, God ordered Abraham to sacrifice his son Isaac, but at the last moment 'Abraham lifted up his eyes, and looked, and behold behind him a ram caught in a thicket by his horns: and Abraham went and took the ram, and offered him up for a burnt offering in the stead of his son'. (4)
The tube rising from the goat's shoulders suggests it was used to support something, most likely a bowl.
The Sumerian Gold Lyre, c. 2650 BC (B17694)
Among the estimated 170,000 valuable antiquities that filled Iraq's Baghdad Museum prior to its tragic looting in April 2003, some of civilization's oldest musical instruments were proudly exhibited. The Gold Lyre (replica, right) was one of more than a dozen Sumerian stringed instruments discovered at the ancient site of Ur in 1927.
For the gods have abandoned us
like migrating birds they have gone
Ur is destroyed, bitter is its lament
The country's blood now fills its holes like hot bronze in a mould
Bodies dissolve like fat in the sun. Our temple is destroyed
Smoke lies on our city like a shroud.
blood flows as the river does
the lamenting of men and women
Game board and tokens.
Sumerian cylinder Seals: Lapis Lazuli seal. C. 2400 - 2,500 BC. (B16852).
The Indus Valley seals.
(Genesis. Ch.11) - 'And it came to pass, as they journeyed from the East, that they found a plain in the land of Shinar, and they dwelt there'.
Archaeologists can use both the trade in seals themselves, as well as the distances between seals and the corresponding sealings, to trace long-distance trade networks. One such set of seals were manufactured around 1,900 B.C. on two important island trading cities in the Persian Gulf - Bahrein and Failaka. These seals were traded all over the Middle East, and have been found at diverse and distant locations such as Susa in Iran, Bactria in Afghanistan, Ur in Iraq, and Lothal on the west coast of India. By 1,750 B.C. Common Style seals are found in locations ranging from Spain, to Mycenaean Greece, to Marlik near the shores of the Caspian Sea. These seals were made from faience, a less expensive material, and used by smaller merchants. (5)
The first objects unearthed from Harappa and Mohenjo-Daro were small stone seals inscribed with elegant depictions of animals, including unicorn-like figures, and marked with Indus script writing which still baffles scholars. These seals are dated back to 2,500 B. C. Source: North Park University, Chicago, Illinois.
İlk cylinder seals belonged to the now long dead civilization of the Sumerians, the inhabitants of Nippur, Lagash, and other cities on the Euphrates and Tigris rivers in what is now Iraq. They spoke a strange language -- neither Semitic nor Indo-European, the family of languages spoken by many later civilizations and the most current inhabitants of the Middle East. Sumerian was an tongue, bearing resemblance to such diverse languages as Turkish, Finnish, Japanese, and Dravidian. Indeed, it was probably some version of the latter tongue that was spoken by their neighbours, the early inhabitants of the Indus river valley. These Indus valley people developed, soon after the Sumerians, their own civilization and unique style of seals. Modern speakers of Dravidian languages are scattered all over the Indian subcontinent, including remnants in Afghanistan and a large number of Tamils in southern India.
Seal impressions have been found in the ancient city of Harrapan, in the Indus River valley (modern Pakistan), that had been made by seals found in Lagash in Sumeria (modern Iraq). From 3,600 B.C. in Sumer, and a little later in the Indus Valley, we can find seals made out of a rare high-quality stone, lapis lazuli. These stones could only have originated from rather distant and inaccessible mines in Afghanistan.
Gilgamesh: From Europe to the Indus Valley.
It was long suspected that there was a connection between the early dynastic Egyptians and the Sumerians. The Knife found at the Royal cemetery in Abydoss (right), with its depiction of Gilgamesh, is proof enough, but the following information suggests that this prehistoric cultural link may have been stronger than once thought.
Gilgamesh in Mohenjo Daro, Indus Valley (left), Sumeria (centre) and Abydoss, Egypt (right).
The 'Gilgamesh' figure is an iconic Sumerian image, found in other prehistoric civilisations such as Early Dynastic Egypt and the Indus Valley. The same image with a central figure, but with felines flanking a 'dişi' and not a male figure can be traced back through other prehistoric locations such as the Mycenaean, Anatolian and Maltese civilisations.
If we go back further into Anatolian prehistory to Catal hoyuk (8,000 B.C.), for example, we can also compare the figurine of a large female sitting upon a throne flanked by either Lions or leopards (right). The Prehistoric European Earth Goddess or Cybele (left), is also often depicted enthroned with lions as was the Minoan mountain goddess (centre).
It is interesting to note, in relation to the prehistoric images of an Earth-Mother-Goddess with Lions on either side, that the Egyptians used the symbol of two lions 'Aker' to represent the horizon. In this context, we can see through these earlier iconic images of a female Earth-Mother-Goddess flanked by felines, a depiction of the literal Earth itself.
The same symbols were later used as 'guardians' of important cities, temples etc.
(From left to right - Persepolis, Alaya Huyuk, Mycenae - flanking the 'world-pillar')