Ted Kaczynski: Bir Çocuk Matematik Dehası Nasıl Bombacı Seri Katil ‘Unabomber’ Oldu?diazepam 10 Mart 2022
Unabomber’ın terör saltanatı 17 yıl sürdü ve FBI tarihindeki en büyük insan avını tetikledi. Peki Ted Kaczynski’yi cinayet işlemeye iten şey neydi?
24 Nisan 1995’te California Ormancılık Derneği’nin yönetici direktörü Gilbert Murray bir paket aldı. Ayakkabı kutusu büyüklüğünde ve şeklindeydi ve kahverengi kağıda sarılmıştı. Son derece ağırdı. Daha da garip olanı, selefine gönderilmişti.
Bir önceki yönetici, William Dennison, on yıl boyunca tomruk endüstrisi için sesi gür çıkan bir lobiciydi ve “Kereste Savaşları” olarak adlandırılan olayda çevreci gruplara karşı suçlamalara öncülük etmişti. Dennison kavgacı biriyken, 47 yaşındaki Murray her bakımdan yumuşak huylu ve sevilen biriydi.
Öğleden sonra saat 14:00’ı biraz geçe, Murray kutuyu açtı. Tek katlı tuğla ofis binasında büyük bir patlama meydana geldi, pencereleri paramparça etti ve kapıları menteşelerinden uçurdu. Murray, Amerika Birleşik Devletleri’nde en çok aranan kişi olan Unabomber’ın üçüncü ölümcül kurbanı olarak olay yerinde hayatını kaybetti.
17 yıldır birileri ülkenin çeşitli yerlerine bombalar koyuyor ve gönderiyordu. Kimse kim olduklarından, yaşlarından, nerede yaşadıklarından ve hatta cinsiyetlerinden emin değildi. Toplamda 24 bomba gönderildi, bunlardan bazıları ölümcüldü.
Ted Kaczynski’nin ‘Unabomber’ Olarak Yıkımı
1978 ve 1995 yılları arasında, Unabomber, üç kişiyi öldüren ve 23 kişiyi yaralayan ev yapımı bombalarla posta hizmetlerini terörize etti.
Unabomber’ın gönderdiği her cihaz benzersiz bir şekilde yapılmıştı. Cihazların çoğu ahşaptan yapılmıştı veya içinde mutlaka ahşap kullanılmıştı. Çoğu durumda, patlayıcılar baruttan, kibrit başlarından ve kolayca bulunabilen diğer maddelerden yapılmıştı. Bir tanesi puro kutusuna benziyordu ve Northwestern Üniversitesi’nin ortak alanına bırakılmıştı. Bir bilgisayar dükkânının önünde, üzerinde çıkıntılı çivileri olan bir tahtaya benzeyen bir başkası belirdi.
En eski ve en karmaşık cihazlar arasında, seyir irtifasına ulaştığında bir uçağı havaya uçuracak bir tetikleyici barometresi bulunan bir paket vardı. Bu kimseyi öldürmedi, ama yıllar geçtikçe bombacı öğrendi. Her cihaz bir öncekinden daha güçlü, daha gizlenebilir ve daha ölümcül hale geldi.
Terörist üniversitelere ve bir havayolu şirketine bomba gönderdiği için, FBI davaya Üniversite ve Havayolu Bombacısı ifadelerinin kısaltması olan UNABOM adını verdi. Haber medyası onlara “Unabomber” lakabını taktı.
Unabomber bomba parçalarındaki tüm parmak izlerini titizlikle temizledi. Diğer zamanlarda, görünüşe göre parçalar asitle işlem görmüştü. Kullanılan herhangi bir ticari tel, ilk önce onları izlenemez hale getiren şeritleri kaldırarak modifiye etmek için açıldı. Bazen bombaları gönderirken, Unabomber, bilerek paketlerin posta ücretinin yetersiz olmasını sağlar, böylece paket asıl hedefi olan kutunun üzerinde yazan “göndericiye” iade edilirdi.
Kurbanlar, Chicago, California ve New Jersey’deki saldırılara bakılırsa görünüşte rastgele idi. Akademisyenler, lobiciler, havayolu yöneticileri ve bilgisayar mağazası sahipleriydiler. Birçoğu sakatlandı ve parmaklarını, uzuvlarını ve gözlerini kaybetti. Neyse ki Murray’nin yanı sıra sadece başka iki kişi daha öldü. Hedefler arasındaki tek ortak nokta, teknolojiyle ya da çevrenin yok edilmesiyle zayıf bir bağlantı gibi görünüyordu.
Toplamda, müfettişlerin birkaç ipucu vardı. İlk bombalardan biri tamamen patlamadığında, cihazın içinde bazı dallar ve yapraklar bulmuşlardı. Hemen hemen her patlayıcıda, yüzeylerinden birine “FC” harfleri kaynaklanmış veya oyulmuştur.
FBI, mavi yakalı bir tamirci ya da işini iyi bilen birini aradıklarına inanıyordu. Popüler bir teori, işine geri dönmek isteyen hoşnutsuz eski bir havayolu çalışanı olduğu yönündeydi. Ancak müfettişlerin çok sonraya kadar fark edemeyecekleri şey, üzerinde pek durmadıkları ilk tahminlerinin gerçeğe ne kadar yaklaştığıydı.
FBI Davranış Bilimleri Birimi’nin ilk raporunda, profil uzmanı John Douglas, teröristin 20’li yaşlarının sonunda veya 30’lu yaşlarının başında beyaz bir erkek ve “ortalamanın üzerinde zekaya sahip, antisosyal obsesif-kompulsif bir münzevi” olduğunu öne sürdü. Northwestern Üniversitesi’ndeki ilk bombalamalardan bu yana, onun muhtemelen Chicago’dan geldiğini ve akademiyle bağlantıları olduğunu öne sürdü.
Douglas’ın raporu, Theodore “Ted” Kaczynski Jr.’ı pratik olarak bir T ile eşleştirerek dikkat çekici bir şekilde isabetli olduğunu kanıtladı.
Bombaların Arkasındaki Adam
1942’de Chicago’da doğan Ted Kaczynski, çoğunlukla, oldukça normal bir orta sınıf banliyö çocukluğu geçirdi. Sevgi dolu iki ebeveyni ve onu putlaştıran küçük bir erkek kardeşi David vardı. Trombon çaldı ve madeni para topladı. Sessiz, hassas ve başkalarına karşı utangaçtı ama hayvanları ve açık havada olmayı severdi. Ayrıca sahip olduğu 167 IQ onu sıralamada Stephen Hawking ve Albert Einstein’ın hemen üstüne yerleştirdi.
Kaczynski’nin annesi Wanda, Güney Ohio’da yoksul bir göçmen ailede büyümüştü. Onun için eğitim daha iyi bir hayata açılan bir kapıydı ve aynı şeyin iki oğlu için de geçerli olacağına inanıyordu. Kaczynski 15 yaşındayken liseden erken mezun oldu ve ebeveynlerinin teşvikiyle Harvard’a başvurdu ve kabul edildi. Birinci sınıfa 16 yaşında başladı.
Ancak bu fırsatın korkunç bir hata olduğu ortaya çıkacaktı.
İlk yılında Ted Kaczynski, en genç ve en az olgun birinci sınıf öğrencileri için ayrılmış özel bir evde karantinaya alındı. Bu hareketin besleyici olması amaçlanmış olsa da pratikte sadece Kaczynski’nin içe dönük doğasını teşvik etti. Çok az arkadaş edindi (neredeyse hiç) ve zamanının çoğunu sınıfta ya da derste olmadığı zamanlarda kütüphanede geçirdi. İkinci yıl daha kötüydü.
O sonbahar, Wanda Kaczynski postayla bir izin kağıdı aldı. Kaczynski, profesörü Dr. Henry Murray tarafından yönetilen yetenekli genç erkekler için düzenlenen psikolojik bir çalışmaya kabul edilmişti. Ancak reşit olmadığı için kendi katılımına rıza gösteremezdi. Wanda hevesliydi. Uzun zamandır oğlunun akıl sağlığı konusunda endişeliydi ve bir keresinde onu otizm için test ettirmeyi dahi düşünmüştü.
Dokuz aylıkken “Teddy” şiddetli bir alerjik reaksiyon geçirdi ve bir hafta hastanede kaldı, annesi her zaman bunun diğer insanlarla olan ilişkilerini etkilediğini hissetmişti. Yedi yaşındaki Kaczynski, kardeşi David doğduğunda ağladı. Ailesi dışında hiç arkadaşı yoktu ve kendisinden küçük çocuklarla kendi yaşındaki çocuklardan çok daha rahat oynuyordu.
Kaczynski’nin Harvard’daki ikinci yılında duygusal sorunları daha da kötüleşti.
Ted Kaczynski Unabomber Oldu
İkinci Dünya Savaşı sırasında eski bir ordu istihbarat subayı olan Harvard Psikoloji Profesörü Henry Murray, Adolph Hitler’in psikolojik bir profilini tamamladı. 1947’de Harvard’a baş araştırmacı olarak döndü.
O zamanlar, CIA’in en büyük projelerinden biri – dünya çapındaki Komünist rejimleri baltalamak dışında – içsel bir projeydi: bir zihin kontrolü çalışması olan MKUltra. Bazıları Murray’in Harvard araştırmasının MKUltra’nın bir parçası olduğunu iddia etti.
Bu programın bir parçası olarak, Murray ve CIA tarafından finanse edilen diğer bilim adamları – iddiaya göre – bir bireyin kişiliğini oluşturma ve kırma yollarını araştırmak ve işkence, uyku yoksunluğu ve psikedelik (halüsinasyon gördüren) ilaçlar dahil olmak üzere beyin yıkama ve zihin kontrolü için teknikler geliştirmekle görevlendirildi, bu ilaçlar genellikle durumdan şüphelenmeyen kurbanlar üzerinde kullanılırdı.
Ted Kaczynski, 17 yaşındayken Murray’in stresin insan ruhu üzerindeki etkileri üzerine yaptığı çalışmalardan birinde denek olmak için kaydoldu.
Kaczynski, Murray’in en derin inançları, değerleri ve idealleri hakkında makaleler yazdıktan sonra Murray’in laboratuvarına gider ve yaşamsal belirtileri izlenirken başka bir öğrenciyle tartışırdı. Elektrotlara bağlanan ve yüzüne parlak ışıklar olan tek yönlü bir aynaya bakan Kaczynski, değer verdiği her şeyi azarlaması, alay etmesi ve küçümsemesi talimatı verilen bir hukuk öğrencisiyle tartışırdı.
Murray, deneğin öfke ve utanç verilerini kaydedecek ve daha sonra deneğe deneyimlerinin video kaydını göstermek için zaman ayıracak ve özellikle iktidarsız öfke ifadelerini işaret edecekti. Kaczynski bunu “hayatımın en kötü deneyimi” olarak nitelendirdi, ancak çalışma odasında üç yıl kaldı. Daha sonra açıkladığı gibi, “Dayanabileceğimi, kırılamayacağımı kanıtlamak istedim.”
Mezun olduktan sonra, Ted Kaczynski, matematikte yüksek lisans ve ardından doktora yapmak için Michigan Üniversitesi’ne gitti. Burada çözülmeye başladı. Arkadaşlarından ve öğretmenlerinden nefret ederdi.
Yatak odasında, komşularının onun hakkında fısıldadıklarını duyduğunu düşündü. Bir keresinde, manik bir cinsel hüsran nöbetinde, bir kadına dokunmanın tek yolunun kadın olmak olduğuna karar verdi. Olası bir cinsiyet değiştirme ameliyatını görüşmek için kampüs sağlık merkezinden randevu aldı ama bekleme odasında fikrini değiştirdi.
Kendinden duyduğu utanç ve kendine olan öfkesi, görmeyi beklediği psikiyatristi öldürme düşüncesine kaydı. Bunun ona kendini daha iyi hissettirdiğini fark etti. Daha sonra şunları yazdı:
Bir Anka kuşu gibi, umutsuzluğumun küllerinden görkemli yeni bir umutla fışkırdım. O psikiyatristi öldürmek istediğimi düşündüm çünkü gelecek bana tamamen boş görünüyordu. Ölsem de umursamayacağımı hissettim. Ve kendi kendime neden psikiyatristi ve nefret ettiğim başka birini gerçekten öldürmeyeyim dedim. Önemli olan aklımdan geçen kelimeler değil, onlar hakkında hissettiklerim. Tamamen yeni olan şey, gerçekten birini öldürebileceğimi hissetmemdi. Umutsuzluğum beni özgürleştirmişti, çünkü artık ölümü umursamıyordum. Artık sonuçları umursamıyordum ve kendi kendime, hayatımdaki rutinimden gerçekten kurtulabileceğimi ve cüretkar, sorumsuz veya suç teşkil eden şeyler yapabileceğimi söyledim.
Sonunda, “Öldüreceğim ama yakalanmamak için en azından biraz çaba göstereceğim ki yeniden öldürebileyim” diye karar verdi. Ama henüz başlamayacaktı.
Doktora çalışmalarını tamamladıktan sonra 25 yaşındaki Ted Kaczynski, Berkeley’deki California Üniversitesi’nde şimdiye kadarki en genç matematik profesörü oldu. Ancak öğrencilerinin çoğunun değerlendirmeleri kötüye yakındı. Konuları yeterince iyi açıklamıyordu. Yavaş öğrenenlere karşı çok sabırsızdı. 1969’da ikinci öğretim yılının sonunda, aniden işinden ayrıldı.
Vahşi Doğaya
Kaczynski ailesine, teknolojik ilerlemenin yakın gelecekte insanlık için felaket olacağını ve bu nedenle, vicdanen bir matematik profesörü olarak çalışarak süreci kolaylaştıramayacağını söyledi. Ailesi onun görüşlerini ihtiyatla destekliyordu.
Küçük kardeşi David, onun ilkelerine bağlılığına hayrandı. Ailesi ona harçlık vermeye başladı. Annesi gizlice oğlunun topluma karşı çıkmadığından, aslında “nasıl ilişki kuracağını bilmediği bir toplumdan kaçtığından” endişeleniyordu.
Kaczynski, kardeşiyle birlikte kendisine ait bir çiftlik evi aramaya başladı. Çiftlik evi izin başvurusu reddedildikten sonra, Kaczynski kısa bir süre için ailesiyle birlikte yaşadı ve ardından kardeşi David’in peşinden Montana’ya gitti. Birlikte bir arazi satın almalarını istedi.
Kardeşler, Missoula’nın bir saat kadar doğusunda ve Flathead Ulusal Ormanı’ndan çok uzakta olmayan Lincoln, Montana’nın dışında 1.4 dönümlük bir araziye yerleştiler. Kaczynski, kendi 3 metreye 3.5 metrelik, tek odalı kabinini inşa etti.
Evin elektriği ve suyu yoktu, ancak banyo yapmak için bir dere mevcuttu. İlk başta David, kardeşinin yanına ikinci bir kulübe inşa etmeyi ve Walden benzeri bir vahşi doğada ikiz Thoreaus gibi orada yaşamayı planladı.
Ancak kısa sürede David, medeniyetten nefret eden ağabeyine “zincirli” bir hayat yaşamak istemediğini fark etti. 1973’te Iowa’da bir öğretmenlik teklifini kabul etti.
Kaczynski ailesi her zaman sorunlu olan oğullarının eninde sonunda ormanı terk edip topluma yeniden karışmasını beklediler, daha doğrusu umdular. Bunun yerine, 1996’da federal ajanlar suçlarından dolayı onu tutukladığında o hala küçük kulübede yaşıyordu.
Birkaç yıl boyunca Ted Kaczynski, yalnızlığın sorunlu zihnini yatıştıracağını gerçekten umuyor gibiydi. Kendini okumaya, hayatta kalma becerilerini öğrenmeye, avlanmaya, yenilebilir bitkileri tanımlamaya ve hatta yeni havuç türlerini melezlemeye adadı. Ancak on yılın sonunda aradığı yalnızlığı hiçbir yerde bulamıyordu.
Bir zamanlar evinin etrafındaki tüm vadide sadece üç kişinin yaşadığı yerde, yeni evler inşa edildi ve ATV’ler, motosikletler, kar motosikletleri ve diğer eğlence araçları daha yaygın hale geldi. Ancak ona göre en kötüsü, uçaklar ve helikopterlerdi.
Deliliğe Geçiş
Kaczynski’nin şiddetiyle ilgili çarpıcı şeylerden biri, eylemlerinin artan öfkesinin ve paranoyasının açık sonuçları olmasıydı.
Bir şey onu üzdüğünde, Kaczynski kalbinin ritminin bozulduğunu hisseder ve sağlığının kötüye gittiğinden endişe ederdi. Sonunda, 1991’de, Missoula’da doktora gitti, doktor ona tamamen sağlıklı olduğunu söyledi ve uyku hapları ve anksiyete önleyici ilaçlar yazdı. İkna olmayan Kaczynski, kendi yaşamsal belirtilerini takip etmek için pahalı bir tansiyon aleti satın aldı (yıllık 400 dolarlık bütçesinin ciddi bir kısmını buna harcadı) ve beş yıl boyunca altı ayda bir doktora sonuçlarını gönderdi.
Görünüşe göre, bir şeylerin yanlış olduğunu anlayacak kadar kendinin farkında olan Kaczynski, bir defasında akıl sağlığı tedavisi görmeyi istedi. Kaygı sorunları sebebiyle gittiği bir psikiyatristle tek bir seans yaptı, daha sonrasında seans ücretlerini ve 100 km uzaktaki ofisine gidiş-dönüş parasını karşılayamayacağına karar verip devam etmedi. Sonuçta, onun tek ulaşımı bir bisikletti. Terapinin bu şekilde yürütülmediği konusunda bilgilendirilmeden önce tedaviye posta yoluyla devam etmek istedi.
Ardından, 1979 yılının Temmuz ayında – bir yıl içinde zaten iki bomba postaladıktan sonra – ormana doğru yürüyüşe çıkan Kaczynski, insanoğlundan olabildiğince uzak bir av kampında dinleniyordu. Yaklaşık bir saat boyunca devam eden uçakların sesini ve ardından sonik patlama dediği şeyi duydu. Huzurunun kesintiye uğratılması Kaczynski’yi o kadar öfkelendirdi ve bunalıma soktu ki geziyi iptal etti ve kulübesine geri döndü.
Av tüfeğiyle geçen helikopterleri ve alçaktan uçan uçakları vurmaya çalıştı, ancak hiçbir zaman başarılı olamadı ve bunun ona hiçbir yardımı olmadı. Olaya o kadar üzüldü ki aylarca günlüğüne bu konu hakkında yazmaya devam etti.
“Beni rahatsız eden gürültünün kendisi değil, ama bu gürültünün ne anlama geldiğidir” diye yazdı, “Ahtapotun sesidir – kontrolü dışında hiçbir şeyin var olmasına izin vermeyecek ahtapot.” Dışarısı onun için lekelenmişti, dedi, “Hala seviyorum. Sanırım bu, bir annenin sakatlanmış ve sakat bırakılmış bir çocuğu sevmesi gibi. Acılarla dolu bir aşktır.”
Unabomber ulusal haber haline gelmeden önce, Lincoln, Montana sakinleri bir şeylerin yolunda gitmediğini fark ettiler. Kaczynski’nin yakınındaki dinlenme kabinlerine sık sık izinsiz girilirdi. Kar motosikletleri ve motosikletler hasar gördü veya imha edildi. Yerel kereste ve madencilik operasyonlarında kullanılan ağır ekipmanların gaz tanklarına şeker döküldü. Kaczynski’nin en yakın komşusu Chris Waits, ancak yıllar sonra, bir arkadaşı olarak gördüğü görünüşte zararsız münzevinin muhtemelen birkaç köpeğini vurduğunu veya zehirlediğini fark etti.
Kaczynski’nin tutuklanmasının ardından Waits, Unabomber’in patlayıcılarının büyük ölçüde kendi atölyesinden ve hurda yığınlarından çalınan eşyalardan ve aletlerden yapıldığını fark etti.
İlk başta, Kaczynski kulübedeyken ailesi ve erkek kardeşiyle yarı düzenli olarak iletişim halindeydi, ancak 1970’lerin sonunda bu da değişti. Ebeveynlerini duygusal ve sözlü tacizle suçlamaya başladı ve kalıcı sorunlarının merkezinde her şeyden önce onların eğitim görmesi konusundaki ısrarlarının yattığını vurguladı.
1980’lerin sonlarına kadar David’le iletişimini sürdürdü ve erkek kardeşine şimdiye kadar sevdiği tek kişi olduğunu söyledi. Ancak David evlendiğinde Kaczynski, ailesiyle hiçbir şey yapmak istemediğini söyleyerek onunla da bağlantısını kesti.
Unabomber Manifestosu
1995’te, Gilbert Murray’in öldürülmesinden kısa bir süre sonra, New York Times ve Washington Post kendilerine gönderilmiş paketleri aldı. Bunlar, Endüstri Toplumu ve Geleceği başlıklı 35.000 kelimelik, 78 sayfalık, daktiloyla yazılmış bir el yazmasının kopyalarını içeriyordu.
Pakette Unabomber’dan gelen talimatlar vardı; gazetelerden birinin manifestosunu yayınlamaması halinde, “öldürmek amacıyla” belirsiz bir yere bomba göndereceğini yazdı. Başsavcı ve FBI Direktörü, başka bir şey olmasa bile, birinin düzyazı tarzını tanıyabileceği umuduyla yayınlanmasını önerdi.
Metinde Kaczynski, kapitalizm tarafından dayatılan teknokratik bir üst yapı, bilgi arayışı ve maddi ilerleme konusunda yanlış yönlendirilmiş iyimserlik olarak algıladığı şeye saldırdı. Kaczynski başından sonuna kadar kendisinden “biz” olarak bahsetti ve mektup bombalarında sıklıkla “FC” olarak kısalttığı sözde “Özgürlük Kulübü” (Freedom Club) adına konuştu.
“İlerlemenin” kişisel özgürlüğü aşındırdığını ve bireylerin toplumda kalabilmek için benimsemeleri gereken yeni normlar yarattığını iddia etmek için – bir zamanlar lüks ve şimdi bir zorunluluk olan – otomobile işaret etti. Siyasi, ekonomik ve medya yapılarındaki “ilerlemenin” bireyselliği ve ekolojik istikrarı yok edeceğini savundu. “Solculuğa” ve “sosyal reformlar” için baskıya saldırdı.
İyi niyetli bireylerin bile teknolojinin olumsuz sonuçlarına direnme yeteneğini sorguladı. Medyayı, insanları kendi amaçlarının gerçekliğine kör eden propaganda aracı olmakla suçladı. Unabomber, böyle bir distopyanın tek çözümünün şiddetli direniş olduğu sonucuna vardı.
Endüstri Toplumu ve Geleceği‘nin yayınlanmasından önce medya, Times ve Post‘un Unabomber’ın modern teknolojiden yakındığı ve ona sövüp saydığı bir manifesto aldığını bildirdi. 1995 yazının sonlarında, David Kaczynski’nin eşi Linda Patrik, Schenectady, New York’taki evlerinde kocasına, “Kardeşinizin Unabomber olabileceği hiç aklınıza geldi mi, uzak bir ihtimal olarak bile geldi mi?” diye sordu.
Unabomber’ı Aramak: FBI Tarihindeki En Büyük İnsan Avı
David Kaczynski şaşırmıştı. Karısı, münzevi kardeşiyle tanışmamıştı bile. Onu nasıl terörle suçlayabilirdi? Ancak karısı, teknolojiye ve onun toplum üzerindeki etkisine, erkek kardeşinin takıntılı olduğu şeylerle aynı şeylere, sayısız endişeli aile toplantısında David ve annesinin anlamaya çalıştıklarını duyduğu inançlara dikkat çekti.
David, Ted Kaczynski’nin rahatsız olduğunu biliyordu ama şiddet yanlısı değildi. O Unabomber olamazdı. Yine de konuyu değiştirmek için de olsa manifesto yayınlandığında okuyacağına söz verdi.
Birkaç gün sonra, Endüstri Toplumu ve Geleceği’ni okuduktan sonra David ikna olmadı. Ağabeyi Berkeley’de bile hiçbir zaman politik olmamıştı. Doğaya olan tüm sevgisine rağmen, pek çevreci bile değildi. David, ilk okumasının sonunda “Ted’in bunu yazmış olma ihtimali binde bir” sonucuna varmıştı.
Ancak karısı, binde bir ihtimalin bile rahatsız olmak için yeterli olduğunu ifade etti. David isteksizce kabul etti.
Sonraki birkaç ay boyunca çift manifestoyu gözden geçirdi ve Kaczynski’nin araları açılmadan önce kardeşine gönderdiği mektuplarla karşılaştırdı. Sonunda David, kardeşinin Unabomber olma ihtimalinin “50-50” olduğunu kabul etti. O noktada FBI’ı aradılar.
FBI tarihindeki en uzun ve en pahalı soruşturma olmasına rağmen, 1990’ların başında, FBI bu noktada Kaczynski’yi yakalamaya 1978’de bombalamalar başladığında olduğundan daha yakın değildi.
1987’de bir tanık, Unabomber’ın Salt Lake City’deki bir otoparka bombalarından birini bırakırken kısa bir bakışını yakaladı ve FBI’a bir tarif verdi. Ne yazık ki Kaczynski’yi bir otoparkın karşısından görmüştü ve Kaczynski güneş gözlüğü ve kapüşonlu bir sweatshirt giymişti. Sakalını da bıyık olacak şekilde tıraş etmişti.
Kaczynski, yakalanmamak için gösterdiği çabalarda titiz davrandı. Kılık değiştirmeden nadiren halka açılırdı. Hatta bir cihazın elektrik bandına -otobüs istasyonunda topladığı birkaç saç teli gibi- sahte deliller yerleştirdi. Ama sonunda Kaczynski’yi ele verecek olan şey onun egosuydu.
Ted Kaczynski’nin Yakalanması
3 Nisan 1996’da, dışarıdan bir ses geldiğinde Ted Kaczynski, yan tarafında dolu bir silahla kulübesinde oturuyordu. Orman Servisi, Kaczynski’nin öfkeyle tartışmaya hevesli olduğu bir konu olan mülk sınırının hattı hakkında onunla konuşmak istedi. Kapıdan çıkarken, bir çift federal ajan onu hemen tutukladı. Bu onların tahmin edebileceklerinden daha şanslı bir andı.
Kaczynski’nin yatağının yanında bir ipe bağlı, kabinini ateşe vermek ve tüm günlüklerini ve diğer kanıtları yok etmek için tasarlanmış bir yangın çıkarıcı cihaz vardı. Köşeye sıkışması halinde silahını alıp kuzeye, ormanın yoğun olduğu bölgeye koşmayı; ezberlediği saklanma yerlerine gömdüğü yiyecek, mühimmat ve diğer malzemeleri alarak Kanada’ya kadar kaçmayı planlamıştı.
Kaçış planının bir parçası olmamasına rağmen, alevlerden kurtulan tek şey muazzam miktarda kanıt değildi. Kaczynski’nin yatağının altında, yangında patlayacak olan, postalanmaya hazır başka bir bomba vardı.
Bu bombanın yanında antropoloji, tarih, metalurji ve kimya üzerine kitaplar da vardı. Müfettişler kavanozlar dolusu bomba yapma ekipmanı, bir daktilo ve Endüstri Toplumu ve Geleceği manifestosunun orijinal kopyasını buldular. Ayrıca, 1970’lerin başlarına kadar İngilizce, İspanyolca ve diğer kısımlarda bir kodla yazılmış 30.000 sayfa günlük yazısı buldular.
Kriptograflar, Kaczynski’nin kasıtlı yazım hataları, kesme işareti eksikliği ve rastgele boşluk kullanımı nedeniyle şifresini çözmeyi daha da zorlaştıran şifresinin karmaşıklığından etkilendiler.
Şifre o kadar karmaşıktı ki, aslında Kaczynski bile kendi başına hatırlayamıyordu. Sonuç olarak, diğer yazıları ve günlükleriyle birlikte, araştırmacılar, Unabomber’ın onlarca yıllık itirafına karşılık gelen şeye erişim sağlayan şifrenin çözüm anahtarını buldular.
Zor Bir Dava
Kaczynski gözaltında olmasına ve FBI’ın davayı ilerletmek için yeterli kanıtı olmasına rağmen, bu davanın getireceği zorlukları planlamamışlardı.
Kaczynski’nin savunma avukatları, kendisi istemese de ikna edici bir delilik savunması hazırladı. En önemli kanıtları Kaczynski’nin kulübesi olacaktı ve aklı başında hiç kimsenin böyle küçük ve ilkel bir yapıda acımasız Montana kışlarında 25 yıl geçirmeye istekli olmayacağını savundu.
Savunma, davasını jüriye daha iyi anlatmak için, Unabomber’ın yaşam tarzının ne kadar korkunç ve rahatsız edici olduğunu anlayabilmeleri amacıyla, jüri üyelerinin gezip görebilmeleri için kabini mahkemeye taşımayı planladı. Bu, kovuşturma için bir sorundu: Ölüm cezası isteklerini devam ettirmeyi umuyorlardı, Kaczynski’nin akıl sağlığının yerinde olmadığı tespit edilirse bu imkansızdı.
Aklı başında mı, Şizofren mi?
Duruşma 8 Ocak 1998’de başladı. Ancak ülke çapındaki beklentiye rağmen, hiçbir zaman gerçekten başlamadı.
Delilik savunma planına kızan Kaczynski, savunma ekibini kovmaya çalıştı. Bu, ölüm cezasını riske atmak anlamına gelse de Kaczynski için bu, adını korumaktan daha az önemliydi. Eğer toplum onu deli olarak etiketlerse, bu onun fikirlerinin ve manifestosunun görmezden gelinebileceği anlamına geliyordu. Akıl sağlığı resmi olarak yerinde olduğu sürece, kendi avukatlığını yapması durumunda kendisi için çok önemli bir amaç olan argümanlarını reddetmenin daha zor olacağını düşündü. Bu isteği reddedildi.
Ocak’ta 16, Savcılığın psikoloji uzmanı Dr. Sally C. Johnson, Ted Kaczynski ile 22 saat konuştuktan sonra zihinsel durumu hakkındaki raporunu yazdı. Tutarlı ve zihinsel olarak yargılanmaya uygun olduğunu belirlemesine rağmen, sözde ebeveyn istismarı ve teknoloji takıntısının paranoid şizofreni ile uyumlu sanrısal inançlar olduğu sonucuna vardı.
Ayrıca, sanrılarının başladığı 20’li yaşların başlarında ve ortaları arasında olduğu düşünülürse, ki bu aynı zamanda çoğu şizofrenin semptomları yaşamaya başladığı yaştır, Kaczynski’nin aslında derinden akıl hastası olduğu görülüyordu.
Ölüm cezasını güvence altına alamayacaklarını bilen savcılık, Kaczynski’ye bir savunma anlaşması teklif etti. Suçunu kabul etmesi karşılığında ölüm cezasından ve delilik ilanından kaçınacaktı. Kaczynski kabul etti ve 22 Ocak 1998’de 13 suçlamayı kabul etti. Şartlı tahliye olasılığı olmaksızın sekiz müebbet hapis cezasına çarptırıldı.
Son 21 yıldır, Ted Kaczynski Colorado’daki, ADX Florence’da diğer adıyla “Rocky Dağlarının Alcatraz’ı”nda hapsedildi.
Meraklılarla ve hayranlarıyla sürekli yazışma halinde ve bugüne kadar Michigan-Dearborn Üniversitesi’nden bir profesörle birlikte, Teknolojik Kölelik 2010 antolojisi de dahil olmak üzere hapishaneden iki kitap yayınladı.
Rocky Dağları ile çevrili olmasına rağmen, Ted Kaczynski onları asla göremiyor, çünkü doğaya sadece hücresindeki bir çatı penceresinden göz atma imkanına sahip. Görünüşe göre yalnız olmasını umursamıyor.
İronik şekilde, Ted Kaczynski’nin eski kulübesi hatırı sayılır bir ziyaretçi akınına uğruyor. Toplumdan kaçmak için inşa edilen meşhur “Unabomber Kulübesi” 2006’da bir müzayedede satıldı. Bugün, “Inside Today’s FBI” sergisinin en popüler parçalarından biri olarak Washington D.C.’deki Newseum’da sergileniyor.
İlginizi çekebilecek diğer içerikler
- Robert Pickton, Kurbanlarını Domuzlarına Yem Eden Kötü Şöhretli “Domuz Pirzolası” Seri Katili
- İki Kez Elektrikli Sandalyeye Giden Willie Francis’in Hikayesi: Gerçekten Suçlu muydu?
- Sam Sheppard Davası: Bir Medya Çılgınlığı Genç Bir Doktorun Ömür Boyu Hapsedilmesine Nasıl Yol Açtı?