Yaşlandıkça zamanın daha hızlı geçtiğini söylüyorlar. Bunun doğru olduğunu anlıyorum, ancak Bill Murray’nin ikonik karakteri Phil Connors’ın aynı fikirde olmayacağından emin olsam da. Dün bu seçim öncesi şarkıyı yapıp dans etmemiş miydik? Punxsutawney Phil Kasım ayına kadar çukurunda kaldıktan sonra dışarı fırlayıp “Bu yıl gölgeleri atlıyoruz. Oy ver. ” Artık bir yıl.
Bu eski fotoğraf, süreç hakkında sızlanmayı bırakmam için bana şaşırtıcı bir hatırlatmaydı.
İngiliz süfrajet Ada Wright 19 Kasım 2010 “Kara Cuma”, The Daily Mirror
Amerikalı kadınlara 1920’ye kadar oy verme hakkı verildi. Bu fikrin etrafını sarmakta güçlük çekiyorum. Her iki büyükannem de, zeki, açık sözlü kadınlar, oy hakkı olmadan önce evli ve çocukları oldu.
Büyükannelerimin ve daha sonra annemin oy vermeyi bu kadar ciddiye alması şaşırtıcı değil. Annem çekingen olabilirdi, babamın güçlü kişiliğinden gözünü korkutabilirdi. Ama oy pusulası yapma zamanı geldiğinde değil. Kimse ona kime oy vereceğini söylemedi ve kimi desteklediklerini sorduğumuza kulak misafiri olursa bize yazıklar olsun. Bu bizim meraklı küçük işlerimizden hiçbiri değildi.
1976’da bir başkanlık seçiminde ilk oy pusulamı verdim. Benim kuşağım, çocukluk başkanımızın, enerjik erkek kardeşinin ve sivil haklar lideri Martin Luther King Jr.’ın vurularak öldürüldüğünü görerek, altmışlı yılların kargaşası sırasında yaşlandı. Bu tür korkuların artık sadece gazetelerde manşet olmaktan çıktığı yeni bir çağdı, televizyon çağı. Yetmişlere yayılan kaosun ortasında oy vermek bana bir ses verdi. Güçlendirici hissetti.
Yıllar sonra, küçük kızımı oylamaya götürdüm. O günlerdeki evimiz, Kirkwood, Missouri, akıllıca çocuklar için sahte oylama makinelerine sahipti. Şimdi bir yetişkin, bu deneyimin ona ne kadar özel, ne kadar güçlü olduğunu hissettirdiğini hâlâ hatırlıyor. Hatta bir “oy verdim” çıkartması bile aldı. Anneannelerimin oy kullanmasına izin verilmemesi onun için akıl almaz bir şey.
Yine de süreç eskiyor, hiç bitmeyen reklamlar çok gürültülü. Her seçim döneminde oynadığım bir oyunum var. Anchorman’a layık gravitas ile “Bu tarihteki en olumsuz kampanya” diyen ilk kişi hangisi olacak? Bence James Carville geçen sefer kazandı.
Kampanyalar, BFF’ler (En İyi Kurucu Babalar) John Adams ve Thomas Jefferson’un en çirkin yollarla birbirlerine çamur atmasından bu yana çirkin oldu. Tanrıya şükür, aynı gün, 4 Temmuz 1826’da ölmeden önce uydurdular. Bağımsızlık Bildirgemizin yirmi beşinci yıldönümüydü.
Adams ve Jefferson, erkeklere çirkin olsun ya da olmasın çamur atma hakkı veren bir Anayasa’nın hazırlanmasında yer aldı. Beyaz erkek toprak sahipleri olarak ifade özgürlüğü, silah taşıma ve oy kullanma hakları vardı. Aynı hakları beyaz olmayan insanlara vermek nesiller ve bir İç Savaş aldı. Erkeklere.
Abigail Adams, kocası John’a yazdığı bir mektupta
Phil Connors gibi Amerikalı erkekler için bunu doğru yapmak – “kadınları hatırlamak” için çok sayıda sert darbe aldı. Kadınları talep etmek ve kandırmak, onlar da “Biz insanlar…” listesine dahil edilinceye kadar cesaret gerektirdi.
Seçim yılımız ne kadar çirkin veya çileden çıkarsa çıksın, kanları, terleri ve gözyaşları bize sürecin bir parçası olma konusunda vazgeçilmez hakkımızı verenleri unutmayın. Vicdanınızı oylayın. Gururla yap. Ve tahmin yürütmelerini sağlamayı unutmayın.