Öğretmen liderliğindeki ve öğrenci liderliğindeki ders etkinlikleri – David Didau
Eğitim hakkında yazmaya başladığımdan bu yana birçok yorumcu, öğretimin öğretmen liderliğindeki ve öğrenci liderliğindeki faaliyetleri dengelemeye çalışması gerektiğini savundu. Bu genellikle apaçık bir şekilde aşikar olarak sunulsa da, soruyu akla getiriyor. Ama denge hakkında bu kadar harika olan ne? Kendi iyiliği için mi yoksa özünde değerli olduğu için mi denge aramalıyız? Kulağa iyi ve dengeli bir denge gibi gelse de, hiç kimse etkili ve etkisiz faaliyetler arasında bir denge sağlamaya çalışmamız gerektiğini iddia etmez, bu nedenle öğretimin zahmetli öğretmen liderliğindeki ve öğrenci liderliğindeki faaliyetleri içermesi gerektiğini iddia etmek için gerçekten her ikisinin de geçerli olduğunu kanıtlamamız gerekir. doğası gereği değerlidir.
Bu, yakın zamanda bir meslektaşımızla öğretmen liderliğindeki derslerin öğretmenler için daha fazla talepkar olduğu ve belki de etkinlikleri dengelemenin bir nedeninin, öğretmenlere derslerde biraz boş kalmalarına izin vermek olabileceği fikrini keşfettiğimiz bir tartışma nedeniyle tekrar aklıma geldi. öğrenciler bağımsız olarak bir şeylerle uğraşırken nefeslerini tutarlar. Bu daha önce düşünmediğim bir açıydı. Her zaman öğretmen liderliğindeki etkinliklerin (yüksek sesle okuma, soru sorma, sınıf tartışmalarına aracılık etme, düşünmeye ve yazmaya katılımı sağlamak için mini beyaz tahtaları kullanma ve burada özetlenen diğer etkinlikler) yalnızca daha etkili değil, aynı zamanda öğrenciden daha kolay olduğu görüşüne sahiptim. liderliğindeki faaliyetler (küçük grup tartışmaları, proje çalışması, genişletilmiş bireysel okuma veya yazma görevleri vb.1) Birçok öğretmen gibi ben de öğrenci liderliğindeki faaliyetleri yürütmeye çalışmanın boşuna çabanın karşılığını nadiren – eğer varsa – buldum. Ancak, davranış iyi olduğu sürece, bu çabanın çoğunun faaliyetleri önceden kolaylaştırmak için kaynakları planlamak ve tasarlamak olduğunu görebiliyorum.
Açık olmak gerekirse, derslerin olması gerektiğini tartışmıyorum. asla dengenin orantısız bir şekilde öğretmen liderliğindeki faaliyetler lehine olması yerine, bu tür öğrenci liderliğindeki faaliyetleri içerir (bazıları farklı konularda ve farklı yaştaki öğrencilerle az ya da çok önemli hale gelir). Bu tartışmayı yapmak için üç farklı endeksi tartmanın yararlı olduğunu düşünüyorum: iş yükü, etkililik ve eşitlik.
İş yükü etkileri büyük ölçüde değişiklik gösterecek ve takas, çaba arasında görünüyor. içinde derslere karşı çaba önceki dersler. Etkililik argümanları iyice engellenmiştir ve kanıtları ya kabul edersiniz ya da etmezsiniz. Şunlar gibi görülmesi zor faydalar ve iddialar konusunda çok şüpheliyim:
Öğrenci liderliğindeki öğrenme, hem öğrenciler hem de öğretmenler için inanılmaz derecede faydalıdır. Öğrenciler için bu eğitim tarzı, onlara yaratıcı özgürlük vererek ve kendi öğrenmeleri üzerinde kontrol sahibi olmalarını sağlayarak öğrenmeyi eğlenceli hale getirir. Aynı zamanda içsel motivasyon, öz disiplin ve merak gibi değerleri de aşılar. Öğretmenler için öğrencilere bireysel olarak yardım etmek ve sınıfın uzun vadeli hedeflere ulaşmasını sağlamak için daha fazla zaman demektir.
Bu, gerçeklikten tamamen kopuk görünüyor. Orası Mayıs öğrenci liderliğindeki dersleri eğlenceli bulan öğrenciler olun, ancak kesinlikle çoğunluk değiller. Bu tür faaliyetlerin “içsel motivasyon, öz disiplin ve merak” uyandırıp aşılamadığı ampirik bir iddiadır. Kabul edilmesi için, bu tür maddi olmayan varlıklardaki artışları ölçmenin bir yolunu bulmanız ve ardından bunun doğru olduğunu gösterecek bir deney tasarlamanız gerekir. Şimdiye kadar, bu eşik henüz karşılanmadı.
Ancak bence bu merceklerden en önemlisi sonuncusu olan hakkaniyettir. Buradaki argümanım, bir öğrencinin sosyal olarak daha avantajlı olması ve daha önce edinmesi ne kadar yüksekse, fikirleri tartışmak ve bağımsız çalışmaya katılmak için zaman ayırmaktan yararlanma olasılıklarının o kadar yüksek olduğudur. En kötüsü, olumsuz etkilenme olasılıkları daha düşüktür ve öğrenci liderliğindeki faaliyetlerde bulunmalarına rağmen genellikle başarılıdırlar. Ancak sosyal olarak daha az avantajlı, daha az başarılı, SEND teşhisi konan veya başka bir şekilde marjinalize edilen öğrenciler için, bu öğrencilerin önceki bilgi, kültürel sermaye veya sosyal kapasite hakkında daha az varsayımın yapıldığı öğretmen liderliğindeki etkinliklerden yararlanma olasılığı o kadar yüksektir. Aslında, bu öğrencilerin sadece ağırlıklı olarak öğretmen liderliğindeki etkinliklerden oluşan bir sınıf diyeti verilirse başarılı olması muhtemeldir. Öğretmen liderliğindeki etkinliklerden tüm çocukların yararlanması muhtemeldir, ancak dezavantajlı çocuklar orantısız bir şekilde yararlanacaktır.
Bence meselenin özü bu: öğrenci liderliğindeki faaliyetler, istemeden de olsa, boşlukları genişletirken, öğretmen liderliğindeki yaklaşımların boşlukları daraltma olasılığı daha yüksektir. Farklı yaklaşımlar arasında doğru dengeyi belirlemeye çalışırken, derslerin öğretmen liderliğindeki ve öğrenci liderliğindeki faaliyetleri dengelemesi gerektiğini söylemek çok kolaydır, ancak derslerin boşluk daraltma ve boşluk genişletme faaliyetlerini dengelemesi gerektiğini savunmak çok daha zordur.
Nihai amaç – elbette – öğrencilerin bağımsız olmasıdır, ancak (2013’te tartıştığım gibi) öğretmen liderliğindeki etkinlikler, onları bu noktaya getirmek için en güvenilir mekanizmadır.
Şimdi, yukarıdaki sonuçların herhangi birine veya tümüne itiraz etmek isteyebilirsiniz, ancak yine de bunun, öğretmen veya öğrenci liderliğindeki sınıf etkinliklerini seçmenin potansiyel maliyet ve faydalarını tartmamızı sağladığını düşünüyorum. Öğrenci liderliğindeki faaliyetleri dahil edecekseniz, bunların avantaj açığını genişletmemesini nasıl sağlayacaksınız?
*
Öğretmen liderliğindeki faaliyetler fikrini karikatürize eden ve öğrenci liderliğindeki yaklaşımların sözde erdemleri hakkında pek çok saçmalık uyduran pek çok alternatif yaklaşım kesinlikle vardır.
Dürüst olmak gerekirse, bu kategorilerin çoğu için bunun tersinin geçerli olduğunu iddia ediyorum. Öğretmen liderliğindeki derslere yaklaşımım, sınıfı kesinlikle öğrencilerin ihtiyaçları doğrultusunda tasarlamak, başarısızlıkla hızlı etkileşim her zaman “öğretilebilir anlar” olarak kabul edilir ve öğretim boşluksuzsa tüm öğrencilerin başarılı olabileceği inancına odaklanır. Yukarıdaki grafiğin öğrenci liderliğindeki tarafında “Öğretmenler öğrencilere yol gösterir, koçluk yapar ve ilham verir” başlığının yer alması özellikle ironiktir. Tabii ki öğretmenler öğrencilerin ihtiyaçlarını karşılamaktan sorumlu olmalıdır (alternatifi sorumluluk almamaktır ki bu sorumsuzdur) elbette sınıflar kontrol edilmelidir (yine alternatif kontrolden çıkmaktır!) ve tabii ki öğretmenler konu içeriğini öğretmeye odaklanmak (dezavantajlı öğrencilere yapmasalardı ne olurdu?)
1 Bu web sitesinin sunduğu öğrenci liderliğindeki etkinlik tanımını memnuniyetle kabul ediyorum (ancak iddia ettiği faydaları kabul etmeye hazır olmadığım açık.)