[Bir Zaman Sonra]
-Kağıt şehirler yanıyor.
Bense sadece bir yağmur gibiyim, diye düzeltti Morelerin son temsilcisi karşısında duran ve bir zamanlar kendisi olan kadını. Aynı anda çektiler sigaralarından sessizliği bozan nefeslerini ve zamansızlık başladı. Beraber sustular ve daha önce hiç göz görmemiş gibi baktılar birbirlerine. Aortları hala dumanla keyiflenirken; en güzel müzikti sessizlik. Uzaya bir çift gönderilmişti Beşiktaş’tan roket teknolojisi olmadan. Aşağıda kağıt şehirler yanıyordu ve üzerlerine yağan yağmuru izliyordu usta astronotlar. Ateşler sönüyor, is ve toprak kokusu yağmurla demleniyordu. Hala sessizdi sarı oda. Büyümüşlerdi. Ve aynı anda verdiler sessizliği bozan nefeslerini.