Futbol sadece ara sıra senaryoyu takip eden bir oyundur. Her büyük maçtan önce herkes tahminde bulunur, forma ve tarihe bakar, taktik eşleşmeleri değerlendirir ve tarihi rüzgarın nasıl estiğini okumaya çalışır. Tahminler oyunun gidişatı açısından büyük ölçüde doğru olsa bile, skor her zaman birbirini takip etmez. Cumartesi günkü tek taraflı Manchester derbisini bu kadar dikkat çekici yapan şey buydu: tamamen, donuk tahmin edilebilirdi.
Neler olacağını görmek için Salford’un parmaklarını emen kahin Paul Scholes olmanıza gerek yoktu. Ole Gunnar Solskjær, United’ı geçen hafta 3-5-2 şeklinde oturttu ve bu, krizi birkaç ay daha uzak tutmak için kısa vadeli bir düzeltme olarak hizmet edebilirmiş gibi görünüyordu. City, benzer bir yaklaşımı deneyen çok daha iyi delinmiş bir Chelsea tarafına karşı olduğu gibi, direkler arasında yolunu seçecek, oyunu domine edecek ve kazanacaktı. Ziyaretçilerin belirli oyunlarda şanslarını kullanmadaki garip beceriksizliği nedeniyle, konfor seviyesi skor çizgisine tam olarak uymayacaktı. Ve, işte, geçti.
Cristiano Ronaldo, Gabriel Jesus’a takıldı
Manchester United şaşkın bir seyirci olan Solskjær ile zombi topu oynuyor
Kendi başına oluşumla ilgili değil. Bu daha önce United için City’ye karşı işe yaradı. Geçen haftaki Spurs galibiyetinden önce, bir lig maçına en son Mart 2020’de Cumartesi günkü kadroya çarpıcı bir şekilde benzer bir takımla City 2-0’ı yendiklerinde geri üç ile başladılar. Bu vesileyle, Brandon Williams sol kanatta başladı ve Luke Shaw orta savunmada Eric Bailly’nin yerine geçti, Scott McTominay yerine Nemanja Matic oynadı ve öndeki ikisi Dan James ve Anthony Martial idi (hem Bailly hem de McTominay geldi). Sistem çalışabilir.
Ama şimdi farklı olan şey bağlam. Gerideki üçlü o zaman belirli bir plan gibi geldi – United birkaç ay önce Anfield’da kaybederken kullanmıştı – bir şeylerin şekillenmesini umarak umutsuz bir kaleydoskop dönüşünden ziyade. United’ın uzun vadeli oynamak istediği yolun bu olduğuna kimse inanamaz, çünkü bunu yapmak Marcus Rashford, Mason Greenwood ve Edinson Cavani’den sadece birinin başlayacağı anlamına gelir. Bu aynı zamanda, United’ın 73 milyon sterlinlik anlaşılır bir heyecanla nihayet imzalamadan önce 18 ay boyunca peşinden koştuğu zavallı Jadon Sancho’ya da yer olmadığı anlamına gelir.
Bazı büyük oyunlar için bir alternatif mi? Belki. Ancak, 18 aydır kullanmayan United’ın, haftada üç kez çok farklı rakiplere karşı aniden forma dönmesi ve aynı zamanda bir geri üçü de kullanması, belirli koşullar için özel bir plan olduğuna dair herhangi bir güveni sarsıyor. hafta ortasında Atalanta ile 2-2 berabere kaldı.
Oyunculara bulaşan bir kaos ve sürüklenme hissi var. 18 ay önceki 2-0 derbi galibiyetinde Aaron Wan-Bissaka muhteşemdi, sekiz müdahale yaptı ve maçın adamı seçildi. Cumartesi günü, Liverpool yenilgisinde olduğu gibi, tekrar tekrar kötü kararlar verdi, görünüşe göre topa ne zaman gitmesi gerektiğine karar verme yeteneği vuruldu.
Manchester United menajeri Ole Gunnar Solskær, Cristiano Ronaldo’ya seslendi.
Ole Gunnar Solskjær, City yenilgisinden sonra ‘böyle oynamamızı istemiyorum’ itiraf ediyor
Harry Maguire ve Luke Shaw geçen sezon ya da yazın İngiltere için gösterdikleri seviyenin çok dışındalar. Sonra Eric Bailly var. Belki de kendi hedefi, doğuştan gelen bir aceleciliğin sonucuydu, ancak durum buysa, neden yaz aylarında kendisine üç yıllık yeni bir sözleşme verildi? Solskjær’in fikri, Maguire’ı Leicester’daki yenilgi nedeniyle yaralanmadan geri döndürme şekliyle açıkça ortaya çıktı.
Bailly Salı günü Atalanta’ya karşı çok iyiydi, Duván Zapata’nın golü daha çok José Luis Palomino’nun kendi pozisyonundan ziyade stoperin arkasındaki topu ölçmesine izin veren baskı eksikliğinin sonucuydu. Şimdi, tutarlı bir planlama eksikliğinden kaynaklanan bir personel sorunu olarak Sancho ve Donny van de Beek’e katılıyor. José Mourinho’nun görevden alınmasından sonra, tutarlı bir felsefe sunması için bir futbol direktörü ataması konuşmasına ne oldu?
Solskjær’e işi kalıcı olarak verme kararı verildiğinde bu sadece eriyip gitti mi? Mourinho toksisitesini büyük ölçüde nötralize eden nostaljinin ileriye doğru yeterli olacağı varsayıldı mı? Sonra ne olur? Bir plan var mı?
Antonio Conte, tıpkı Thomas Tuchel ve Mauricio Pochettino gibi United’ın parmaklarının arasından kayıp gitti. Geçmişin içgüdüsel saygısının ve bir kulüp ikonunu kenara itmenin dehşetinin yardım etmediği kararsızlık hüküm sürüyor. Yine de Solskjær, savunmak için takımlar kurmakta ustaydı.
Geçen sezon United, City, Chelsea ve Liverpool’a karşı oynadığı altı lig maçında beş temiz çarşaf tuttu. Pep Guardiola’ya karşı oynadığı dokuz maçın dördünü kazandı. Bu, yönetiminin şüphe duyulan yönü değildi. Peki ne değişti? United neden iki hafta içinde Liverpool ve City’ye karşı iki iç saha maçında yedi gol atarken utanç verici bir şekilde geride kaldı?
Cevap açık: Cristiano Ronaldo, Alex Ferguson’un ısrarı üzerine imzalanan bir oyuncu ve çeşitli eski oyuncular görünüşte yaklaşık 12 saat düşündü. Evet gol atıyor. Evet, İspanya’nın en iyi 13. takımına ve İtalya’nın en iyi beşinci takımına karşı sonuçları kurtarıyor ve Newcastle ve Tottenham gibileri cezalandırıyor.
Ronaldo, hiç şüphesiz, gelişmekte olan Manchester United için büyük bir destek oldu, hatta eskiden nasıl olduğunu hatırlatmak için dramatik geç goller atma noktasına geldi. Ama zafer günleri geri dönmeye uzaktan bile yakın mı? Ne bu oyuncularla, ne bu teknik direktörle, ne bu yönetim kuruluyla.
Koralp SELÇUK