Son verilere göre, Rusya Federasyonu'ndaki 2012 için ölüm oranı yıllık 1,899 milyon oldu. Bu, önceki yıllara göre biraz daha düşüktür, ancak nüfusu 145 milyondan daha az olan bir devlet için hala çok fazla. Yaşam beklentisi açısından, Rusya Federasyonu, dünyanın on ülkesinin 12'inde (ortalama olarak yılın 70,3'inde). Rusya'nın altında, Belarus, Moldova ve Ukrayna dışında bu göstergede Avrupa devleti bulunmuyor.
Aynı zamanda, aynı yılın doğum oranı, 1, 896 milyon seviyesinde sabitlendi. Doğal düşüş, son 15 yıl boyunca minimum seviyeye ulaştı ve bu da en iyisi için umut verdi.
Ancak en iyisini ümit etmek, yalnızca bugün yalnız olan sayılarla değil, yarın farklı olabilir, daha fazlası olabilir. Ve bu daha çok ülkemizdeki aile vakıflarının popülerleştirilmesine duyulan ihtiyaçta yatmaktadır. Son yıllarda, kayırmacılık fikrinin toza dönüşmeye başladığı kimseye sır değildir. Ve bu eğilim sadece ülkemizde değil. Avrupa, Kuzey Amerika uzun zamandır kışkırtılmış aile değerlerini göz ardı ediyor. Bu basil bize getirildi ve hızla açık alanlarımıza alıştı, şaşırtıcı hız ve kolaylıkla yayıldı. Basitçe, bir tıklama olarak, ne kendi gelişmemizin ne de içinde yaşadığımız ülkenin kalkınmasının kayıtsızlığı güçlendirmeden gerçekleşemeyeceğini, Rusyanın (en geniş anlamıyla) toplumun temeli olan değerleri geliştirdiğimizi anlamayı bıraktık. .
Ailenin, herhangi bir toplumun hücresi olduğu tezi, bugün düşmanca olmasa da, birçok kişiye tuhaf bir gülümsemeye neden oluyor. Mesela, bu hayatta bir şey elde etmek istiyorsanız, bir ailenin yaratılması başka bir engel olacaktır. Bir yandan, bu tezi görmezden gelmek zor gibi görünüyor çünkü bir aile kurarken ve çocuk sahibi olurken aile üyeleri doğrudan finansal sorunlarla karşı karşıya kalabilirler. Annelik ve çocukluğun korunmasına yönelik güvenilir bir koruma sistemi inşa etmedik ve genç anneleri kabul eden faydaları etkileyici değil, yumuşak bir şekilde ortaya koymak için. Ancak bu sorunun başka (ahlaki) bir tarafı da var. Ne de olsa, bu yaşamdaki her şey sadece para ile ölçülürse, aile değerlerini ve sevinçlerini unutmak, o zaman bu durumda ne devlet yararları ne de yararları, devlet beklenmedik bir şekilde onları alıp gelişmiş dünya güçlerinin çubuğuna getirse bile yardımcı olmaz.
Konunun tüketici tarafı hala hüküm sürmektedir. Dünyamızdaki paranın, her şey olmasa da pratik olarak her şeye karar vermesi gerçeğine alıştık ve bu parasal bir tarikata yol açıyor. Bir sonraki çocuk için planlama bile olsa, çoğumuz, hayır, hayır, evet ve düşünün ve ailenin bu durumda hangi finansal ayrıcalıklara sahip olduğunu düşünün. Elbette bunun için kendini suçlayabilirsin, keyfi olarak uzun zamandır kendini beğenmiş bir tavırla girebilirsin, ancak bu olumlu bir sonuç vermeyebilir.
Bu durumda, çok daha etkili hiçbir şekilde kendini suçlama değil, bu kez aile değerlerinin propagandası ve bu durumda yaşayan insanlara devlet bakımı ikidir.
Modern gelişmiş bir ülkede, biri olmadan diğeri olmadan kesinlikle olumlu bir şey çıkmayacak. İnsanların kendileri aile bağlarının kutsallığını çiğniyorlarsa veya devletin bu konudaki çıkarlarının halkın çıkarlarından daha yüksek olduğu yerlerde, insanların ahlaki sosyal temelleri terk etmelerine ve onların memnuniyetlerini sağlama yoluna gitmelerine neden olan garip bir organizma doğar. kendi ihtiyaçları. Böylece devlet, yalnızca kendilerini önemseyen, neredeyse hiç kimseye dikkat etmeyecek toplu, bağışlayıcı, egoistlere dönüşür.
Öyleyse, aile değerlerinin tanıtımına kim katılmalı, propaganda, demografik sorunla başa çıkmaya yardımcı olmayacak propaganda, eğer sorunla, bu şekilde koyabilirseniz aile nihilizmi? devlet? Kilise? Sosyal kurumlar? Medya ortamı?
Buradaki cevap: devlet, kilise, kamu kurumları ve medya ortamı. Hep birlikte, sistematik ve göze çarpmayan. Sonuçta, belli bir mezhebe ait bir din adamı, geniş ve arkadaş canlısı bir ailede TV ekranından geçmenin iyiliği hakkında konuştuğunda ve TV ekranındaki konuşmasından sonra bir kürtaj kliniği için bir reklam veya “büyüleyici” “House-2” veya “Meksika'da Tatil” seçiminden bir şey göründüğünde, kelimelerin aile değerlerinin yeniden canlandırılması üzerindeki etkisi sıfıra meyillidir.
Bir diğer önemli soru ise geniş bir ailenin popülerleşmesidir. Ne yazık ki, uzaklarda hikayeler En az üç veya dört çocuğun bulunduğu ailenin normal kabul edildiği zamanlar vardı. Bugün birçok ailede, eşlerin basitçe ikinci bir çocuğa bile sahip olmaya cesaret edemedikleri, finansal sorunlara değindikleri anlaşılmaktadır. Kuşkusuz, finansal problemleri görmezden gelmek aptalca bir durumdur, aksi takdirde, ülkede ailenin kendisinin olmadığı (alkolikliğe dalmış ailelerden bahsederken veya asosyal bir yaşam tarzına yol açan uyuşturucu bağımlılığı gibi) ailenin kendisinde bulunmadığı durumlarda, bütünüyle marjinal bir sektör oluşacaktır. Ancak finansal tarafı ön plana çıkarmak imkansızdır. Aksi takdirde, bir kişiye şu soruyu sorabilir: hiç bir ailenin başlaması gerekli midir ... Bu arada, bu tür bir soru hiçbir şekilde nadir değildir. Sınırsız özgürlüğün kültü ve aynı zamanda sorumsuz bir kişi zirveye ulaştı ve bu nedenle aile kültü bu külte karşı değilse, Rusya'daki zor demografik durum Rusya'nın varlığının eşiğine getirebilir.