Wen Ning’i yanında getiren Wei WuXian, doğruca şehrin içindeki Guanyin Tapınağına doğru koştu. Gün boyunca, o ve Lan WangJi zaten bölgeyi aramışlardı. Başlangıçta yeri daha dikkatli bir şekilde incelemeyi ve orada hangi yaratığın mühürlendiğini, Jin GuangYao ile başa çıkmada yardımcı olup olmayacağını görmek için tapınaktaki düzeni bozmayı planlamışlardı. Ancak akşam yediye kadar uyudu ve sonrasında bu tür şeyler oldu. Doğal olarak plan suya düştü.
Şu anda Wei WuXian, mümkün olan her şekilde hoşnutsuzluk hissetti, bu yüzden gecenin bir yarısı Jin GuangYao ile sorun aramaya geldi.
Her şey sessizdi. Evin ışıkları çoktan sönmüştü ve Guanyin Tapınağı’nın kapıları da sıkıca kapatılmıştı. Yüksek duvarların dışından avlu zifiri karanlık görünüyordu ama Wei WuXian duvardan yukarı atlarken, daha çatıya bile varmadan aniden duraksadı, Bir sorun var.
Wen Ning de dondu ve “Bir engel var” diye fısıldadı.
Wei WuXian eliyle işaret etti. İkili sessizce indi ve ana girişten ayrıldı. Guanyin Tapınağı’nın diğer tarafındaki bir köşeye gittiler ve dikkatle yukarı tırmandılar. Çatıdaki çirkin yaratık heykelinin arkasına saklandıktan sonra, sonunda avluya baktılar.
Ve ikisi de şok içinde ağzı açık kaldı.
Guanyin Tapınağı’nın içi hem insanlarla hem de mum ışığıyla doluydu. Yarısı keşişti ve diğer yarısı Kar Arasında Kıvılcım cüppeleri giyen yetiştiricilerdi. İki grup karışık duruyordu, hepsi sırtlarında oklar ve yaylar, ellerinde kılıçlar, sanki bir şeyi koruyormuş gibi, her an savaşmaya hazırdı. Arada bir fısıltılar olurdu. Ancak Guanyin Tapınağı’nın dört bir yanına, duvarların dışındaki sokaklara yerleştirilmiş olan özel kamuflaj bariyerleri nedeniyle, içerisi her şey karanlık ve sessiz görünüyordu. Seslerin ve ışıkların hiçbiri dışarı sızmıyordu.
Ama Wei WuXian’a şok veren şey bariyer değildi. Kültivatörler ve sahte keşişler de değildi. Bunun yerine, avlunun ortasında duran beyaz cüppeli kişiydi.
Lan XiChen.
Lan XiChen hiçbir şey tarafından kısıtlanmadı. Kılıcı ve xiao’su Liebing bile beline takılıydı. Kalabalığın ortasında çok nazik bir şekilde durdu ve bu keşişler ve uygulayıcılar da ona saygıyla baktılar, hatta tüm isteklerini yanıtladılar.
Wei WuXian, Wen Ning’e dönmeden önce bir süre gözlemde bulundu, “Derhal hana geri dönün. Mümkün olduğunca çabuk HanGuang-Jun’u buraya getirin!”
Wen Ning başını salladı ve ortadan kayboldu. Wei WuXian, Jin GuangYao’yu görmedi. Burada olup olmadığını veya elinde Kaplan Mührü olup olmadığını bilmiyordu. Biraz düşündükten sonra parmağını ısırdı ve kanayan parmak ucunu belindeki Ruh-kilitli Kese’ye doğru hareket ettirdi. Kendisi için birkaç karanlık yaratığı sessizce çağırmak için birkaç küçük hayalet kullanmak istedi. Yine de, bu noktada, Guanyin Tapınağı’nın dışındaki sokağın sonundan bir dizi havlama geldi.
Wei WuXian anında ruhunun uçup gittiğini hissetti.
Neredeyse taşlaşmıştı, çatıdaki heykele sıkıca sarılırken titreyerek oradan defolup gitme dürtüsünü bastırdı. Havlamaların gittikçe yaklaşmasını dinlerken, göğsü korkuyla doldu, istemsizce kalbi, “Yardım et, Lan Zhan, Lan Zhan, yardım et!”
Bundan sonra, sanki bu isimden biraz cesaret almış gibi göründü ve bu yüzden kendini sakinleşmeye zorlarken titremeye devam etti. Wei WuXian, köpeğin sahibi olmayan vahşi bir köpek olması ve bir an önce kaybolması için var gücüyle dua etti. Ama kader açıkça onun tarafında değildi.
Havlamalar arasında genç bir adamın net sesi duyuldu ve “Peri, kapa çeneni! Gecenin bir yarısı bu sokakta yaşayan herkesi uyandırmak mı istiyorsun?!”
Jin Ling!
Lan XiChen’in ifadesi değişti. LanlingJin Tarikatının yetiştiricilerinin çoğu, genç efendilerinin sesini biliyordu. Birbirlerine baktılar ve yaylarına oklar yerleştirdiler.
Jin Ling’in sesi oldukça hızlı geldi. Kısa bir süre sonra Guanyin Tapınağının kapılarına ulaştı, “Şşşt! Şşş! Havlamaya devam edersen seni pişireceğim! … Nereye gitmemi istiyorsun?”
Wei WuXian’ın kalbi her türden dehşet içinde sıkıştı, Jin Ling, seni talihsiz şey! Çabuk, git buradan!!!
Ancak Jin Ling, Guanyin Tapınağı’nın hemen dışında durmak zorunda kaldı. Peri sanki kendi etrafında dönüyor, kiri ve duvarı eşeliyormuş gibi tekrar tekrar havladı. Jin Ling, “Bu mu?” diye düşündü. Biraz sessizlikten sonra kapıyı çaldı, “Burada kimse var mı?”
Avlunun ortasında, tüm yetiştiriciler nefeslerini tuttu. Yaylara dayanan oklar kapıların yönünü işaret ederek emir bekliyordu. Lan XiChen sesini alçalttı, “Ona zarar verme!”
Sesi Guanyin Tapınağının etrafındaki bariyerden geçemiyordu. Diğer insanlar da gevşemedi ve yaylarını bırakmadı. Jin Ling de bir şeylerin ters gittiğini fark etmiş gibiydi. Gece nöbetinde kimse olmasa bile kapıyı o kadar sert çarpıyordu ki uyuyan herkesi uyandırabilirdi. Ne olursa olsun, bu kadar sessiz olmamalı. Ve böylece, hâlâ kapının dışında, bir şey söylemeyi bıraktı. Wei WuXian rahatlamış hissetme fırsatı bile bulamadan duvarların dışından aniden köpek havlamaları geldi.
Jin Ling, “Hey, neden geri kaçıyorsun?!”
Wei WuXian, “İyi Peri!!!”
Jin Ling, “Peri! Geri dön! Siktir!”
Wei WuXian, Kid, lütfen bir an önce ortadan kaybol!!! Sana yalvarıyorum!!!
Ancak bir dakika sonra Wei WuXian, yere düşen toz ve kırıntıların neredeyse fark edilmeyen sesini duydu. İlk başta gürültünün ne olduğunu anlamadı ama bir salise sonra aniden soğuk terler döktü. Ah hayır, velet duvara tırmanıyor!
Öte yandan Jin Ling, gelir gelmez kendisine doğrultulan oklarla dolu koca bir avlu gördü. Gözbebekleri küçüldü. Rahiplerden biri muhtemelen Jin Ling’i daha önce hiç görmemişti ya da davetsiz misafirleri öldürmeye kararlıydı. Bıraktı ve Jin Ling’in olduğu yöne doğru bir ok fırladı!
Wei WuXian keskin düdüğü duyar duymaz okçunun yetenekli olduğunu anladı. Jin Ling vurulacak olsaydı, göğsü kesinlikle delinirdi. Şu anda onu engellemek için kullanabileceği tek bir şey vardı. Acil durumda, Wei WuXian duvardan sıçradı ve bir şey fırlattı, aynı zamanda “Koş, Jin Ling!” diye bağırdı.
Fırlattığı şey, yeniden doğduğundan beri yanında taşıdığı bambu flüttü. Acımasız saldırıyı engelledi ve okun hedefi saptı. Flüt de parçalara ayrıldı. Jin Ling’in figürü duvarın sonunda kayboldu. Zaten kaçması gerekirdi. Ancak bu sayede Wei WuXian’ın saklandığı yer ortaya çıktı. Yüzlerce ok yağmur fırtınası hızında uçtu ve Wei WuXian’ın arkasına bir kirpinin içine sakladığı heykele ateş etti. Wei WuXian kapanış konuşması hakkında sessizce yorum yaptı.
Bu insanların hiçbiri okçulukta kötü değildi. Yetiştirmeleri de yüksek olmalıdır. Jin Ling’in başarılı bir şekilde kaçıp kaçamayacağı hala bilinmiyordu. Duvardan aşağı atladı. Parmaklarıyla bir daire oluşturup ıslık çalmak üzereyken, arkasından gülümseyen bir ses aniden duyuldu, “Bence Genç Efendi Wei’nin tam orada durması en iyisi. kayıp, çok yazık olur.”
Wei WuXian hemen elini çekti ve “Çok mantıklı konuşuyorsun.” diyerek onayladı.
Kişi, “Şirketinizi rica edebilir miyim?”
Wei WuXian başını salladı, “Fazla kibarsın, Tarikat Lideri Jin.”
Jin GuangYao gülümsedi, “Benim için bir zevk.”
Sanki hiçbir sorun yokmuş gibi, Guanyin Tapınağının ana girişine kadar büyük bir daire çizerek yürüdüler. Wei WuXian’ın dili tutulmuştu.
Guanyin Tapınağı’nın kapıları zaten ardına kadar açıktı. Beklendiği gibi, Jin Ling kaçamadı. Birkaç keşiş kılıçlarını ona doğrulturken, Jin Ling onlara baktı ve biraz tereddüt ettikten sonra “Amca.”
Jin GuangYao, “Merhaba A-Ling.”