Apollos'un başlangıcındaki feragatname 'mükemmel tez “Kansız” doktrinimizde konuyla ilgili görüşlerini paylaşmadığımı belirtiyor. Aslında, bir istisna dışında varım.
Bu yılın başında aramızda bu doktrini ilk tartışmaya başladığımızda, sonuçlarımız taban tabana ayrıydı. Açıkçası, Apollos'un uzun yıllardır büyük bir endişesi olmasına rağmen bu konuyu hiç düşünmemiştim. Bu, meseleyi önemli bulmadığım anlamına gelmez, sadece benim konumumun ondan daha iyimser olma eğiliminde olduğu anlamına gelmez - ve evet, bu ironik kelime oyununu tamamen niyet ettim. Benim için ölüm her zaman geçici bir durum olmuştur ve bundan asla korkmadım ya da çok düşünmedim. Şimdi bile, kişisel olarak daha ilginç bulduğum başka konular olduğu için, bu konu hakkında yazmaya kendimi motive etmeyi zor buldum. Ancak, artık yayınlandığı için konudaki farklılıklarımızı veya farklılıklarımızı açıklığa kavuşturmam gerektiğini düşünüyorum.
Her şey başlangıç öncülüne bağlıdır. Gerçek şu ki Apollos ve ben bu konuda neredeyse tamamen hemfikiriz. İkimiz de kan ve kan ürünlerinin tıbbi kullanımının bir vicdan meselesi olduğunu ve herhangi bir erkek veya bir grup insan tarafından yasalaştırılmaması gerektiğini düşünüyoruz. Kendisiyle yaptığım tartışmalardan ve konuyla ilgili kapsamlı araştırması sayesinde buna yavaş yavaş geldim.
Sonuç konusunda gerçekten hemfikirsek, her birimizin nereden başladığımızın ne gibi bir fark yarattığını sorabilirsiniz. Güzel bir soru. Benim hissim, eğer bir argüman, hatta başarılı bir argüman bile yanlış dayanak üzerine inşa ederseniz, sonunda istenmeyen sonuçların olacağıdır. Korkarım biraz şifreli davranıyorum, bu yüzden meselenin özüne inelim.
Basitçe söylemek gerekirse, Apollos savunuyor O: “Kan, Tanrı'nın sahipliğini göz önüne alarak yaşamın kutsallığını sembolize eder.”
Öte yandan, hayatın kutsallığını sembolize ettiğine de hiç inanmıyorum. Tanrı'nın kanla ilgili emrinin yaşamın kendisine ait olduğunu göstermek için kullanıldığına inanıyorum; daha fazlası yok. Yaşamın kutsallığı veya kutsallığı, kan üzerindeki emri etkilemez.
Şimdi, daha ileri gitmeden önce, hayatın kutsal olduğu gerçeğine meydan okumadığımı size temin ederim. Hayat Tanrı'dan gelir ve Tanrı'dan gelen her şey kutsaldır. Bununla birlikte, kan içeren ve daha önemlisi yaşamla ilgili herhangi bir karar verirken, kararın Yehova'ya ait olduğunu aklımızda tutmalıyız ve bu nedenle bu yaşamla ilgili tüm hakların ve yaşamı tehdit eden durumlarda yapmamız gereken eylemlerin bizim tarafımızdan yönetilmemesi gerekir. yaşamın doğuştan gelen kutsallığını veya kutsallığını anlamak, ancak sahibi olarak Yehova'nın nihai karar verme hakkına sahip olduğunu anlayışımıza göre.
Kanın, yaşam hakkına sahip olduğunu temsil eden ilk Yaratılıştan anlaşılabiliyorsa, 4: 10: “Bu dedi:“ Ne yaptın? Dinleyin! Kardeşinin kanı bana yerden ağlıyor. ”
Soyulursanız ve polis hırsızı yakalar ve çalınan mallarınızı geri alırsa, sonunda size geri verileceğini bilirsiniz. Neden? Bunun nedeni sahip oldukları bazı içsel nitelikler değildir. Sizin için çok önemli olabilirler, belki de büyük manevi değer taşırlar. Ancak bu faktörlerin hiçbiri karar verme sürecinde onları size iade edip etmeme konusunda etkilemez. Basit gerçek şu ki, onlar yasal olarak sizindir ve kimseye ait değildir. Kimsenin onlar üzerinde herhangi bir iddiası yok.
Demek hayat dolu.
Hayat Yehova'ya aittir. Birisine verebilir, bu durumda sahibi onlardır, ama bir anlamda, kira söz konusudur. Nihayetinde, tüm yaşam Tanrı'ya aittir.
(Vaiz 12: 7) Sonra toprak olduğu gibi yeryüzüne döner ve Ruhun kendisi onu veren [gerçek] Tanrı'ya döner.
(Hezekiel 18: 4) Bakın! Bütün ruhlar - bana aittirler. Babanın ruhu gibi aynı şekilde oğlun ruhu da - bana aittir. Günah işleyen ruh - kendisi de ölecek.
Örneğin dem ile ilgili varsayımsal bir durumu ele alalım: Eğer dem günah işlememiş olsaydı, bunun yerine Şeytan tarafından başarılı bir şekilde dönüştüremediği için hayal kırıklığına uğramış bir öfke nöbeti geçirmiş olsaydı, Yehova Adem'i diriltebilirdi. Neden? Çünkü Yehova ona kanunsuz bir şekilde kendisinden alınmış bir hayat verdi ve Tanrı'nın yüce adaleti, kanunun uygulanmasını gerektirecekti; hayat düzelsin.
Cain, Abel'ın hayatını çaldı. Hayatı temsil eden kan, kutsal olduğu için mecazi olarak değil, hukuka aykırı olarak alındığı için haykırıyordu.
Şimdi Nuh'un gününde.
(Genesis 9: 4-6) “Sadece ruhu ile eti — kanı ile - SEN yememelisin. 5 Ve bunun yanında, SİZİN ruhlarınızın kanını geri isteyeyim mi? Her canlının elinden geri isteyeyim mi; ve insanın elinden, her birinin kardeşi olan elinden, insanın ruhunu geri isteyeyim mi. 6 İnsanın kanını döken herkes, insan tarafından kendi kanı akacak, çünkü Tanrı'nın görüntüsünde insan yaptı. ”
Apollos'un haklı olarak işaret ettiği gibi, insana bir hayvanın canını yiyecek olarak alma hakkı veriliyor; ve bunu tüketmek yerine yere kanı dökerek yapmak, insanın bunu yalnızca ilahi bağışla yaptığını fark ettiğini gösterir. Sanki başkasına ait arazi için kira verilmiş gibi. Ev sahibine ödeme yapmaya ve kurallarına uymaya devam ederse, arazide kalabilir; yine de her zaman ev sahibinin mülkiyetindedir.
Yehova, Nuh'a ve soyundan gelenlere hayvanları öldürme hakları olduğunu, ancak insanları öldürmediğini söylüyor. Bu hayatın kutsallığından kaynaklanmıyor. İncil'de kardeşimizi hayatı kutsal olduğu için öldürmememizi önerecek hiçbir şey yok. Kutsal olsun ya da olmasın, Yehova bize bunu yapma hakkını vermediği sürece erkekleri öldürmeyiz. (Tesniye 19:12) Aynı şekilde, bize Tanrı tarafından bahşedilmedikçe, bir hayvanın canını almaya yasal hakkımız olmayacaktı.
Şimdi şimdiye kadar dökülmüş en değerli kana geldik.
İsa bir insan olarak öldüğünde, hayatı yasadışı bir şekilde ondan alınmıştı. Soyulmuştu. Ancak İsa aynı zamanda bir ruhi varlık olarak da yaşamıştı. Böylece Tanrı ona biri ruh, diğeri insan olmak üzere iki hayat verdi. Her ikisine de hakkı vardı; en yüksek yasayla garanti edilen bir hak.
(Yuhanna 10:18) “Kimse hayatımı benden alamaz. Gönüllü olarak feda ediyorum. Zira istediğim zaman onu bırakma ve yeniden üstlenme yetkisine sahibim. Babamın buyurduğu budur. "
Günahsız insan hayatını bıraktı ve eski hayatına bir ruh olarak başladı. Onun kanı, o insan hayatını temsil ediyordu, ama daha doğrusu, yasayla belirlenmiş sonsuz insan yaşamı hakkını temsil ediyordu. Vazgeçmenin de yasal olarak kendisine ait olmaması dikkat çekicidir. Görünen o ki, Tanrı'nın bu armağanını bırakma hakkı aynı zamanda Tanrı'nın da bahşettiği şeydi. ("Bunu ortaya koyma yetkisine sahibim ... Çünkü Babamın emrettiği buydu.") İsa'ya ait olan, seçim yapma hakkıydı; o hayata tutunmak ya da vazgeçmek. Bunun kanıtı, hayatındaki iki olaydan geliyor.
Bir kalabalık İsa'yı bir uçurumdan atmaya çalıştığında, gücünü onların içinden geçmek için kullandı ve kimse ona elini süremedi. Öğrencileri onu Romalılar tarafından kaçırılmaktan korumak için savaşmak istediklerinde, eğer öyle seçmiş olsaydı, on iki lejyon meleği savunmasına çağırabileceğini söyledi. Seçim onundu. Bu nedenle, hayat onun pes etmesiydi. (Luka 4: 28-30; Mat. 26:53)
İsa'nın kanına atfedilen değer - yani kanıyla temsil edilen yaşamına atfedilen değer - kutsallığına dayanmıyordu - tartışmasız tüm kanın en kutsal olanı. Değeri, temsil etmesinden kaynaklanıyor günahsız ve sonsuz insan yaşamı hakkı, ki özgürce teslim oldu, böylece Babası, tüm insanları kurtarmak için onu kullanabildi.
Her İki Tesisin Mantığını Takip Etmek
İnsan kanının tıbbi kullanımı hiçbir şekilde Yehova'nın yaşam sahipliğini ihlal etmediğinden, Hristiyan vicdanının kullanımına ilişkin olarak kendisini yönetmesine izin vermekte serbesttir.
Denklemde “yaşamın kutsallığı” unsurunu dahil etmenin konuyu karıştırdığından ve istenmeyen sonuçlara yol açabileceğinden korkuyorum.
Örneğin, bir yabancı boğuluyorsa ve ben bireye uygun şekilde adlandırılmış bir can simidi atacak durumdaysam, bunu yapmalı mıyım? Elbette. Bu basit bir şey. Bunu hayatın kutsallığına saygı duyduğum için mi yapıyorum? Bu, ben dahil çoğu insan için denkleme girmez. Doğuştan gelen insan nezaketinden ya da en azından sadece görgü kurallarından doğan refleksif bir eylem olacaktır. Kesinlikle yapılacak etik bir şey olacaktır. "Görgü" ve "ahlak" ortak bir kök kelimeden gelir, bu nedenle "adamı" cankurtaran olarak denize atıp sonra yardım istemenin ahlaki bir zorunluluk olduğunu söyleyebiliriz. Ama ya bir kasırganın ortasındaysanız ve hatta güverteye çıkarsanız, sizi aşırı derecede denize düşme riskiyle karşı karşıya bırakırsanız? Başkalarının hayatını kurtarmak için kendi hayatınızı riske mi atıyorsunuz? Yapılması gereken ahlaki şey nedir? Hayatın kutsallığı şimdi ona girer mi? Kişinin boğulmasına izin verirsem, hayatın kutsallığına saygı gösterir miyim? Ya kendi hayatımın kutsallığı? Sadece sevginin çözebileceği bir ikilemimiz var. Sevgi, düşman olsa bile, sevilenin her zaman en iyi çıkarını arar. (Mat. 5:44)
Gerçek şu ki, yaşamın kutsallığı ne olursa olsun onu etkilemez. Tanrı, bana yaşamı bahşetmekle bana onun üzerinde bir miktar yetki vermişti, ama sadece kendim üzerinde. Bir başkasına yardım etmek için riske atmalı mıyım, bu benim kararım. Aşktan yaparsam günah işlemem. (Romalılar 5: 7) Fakat sevgi ilkeli olduğu için, tüm faktörleri tartmalıyım, çünkü ilgili herkes için en iyisi, sevginin aradığı şeydir.
Şimdi bir yabancının öldüğünü ve alışılmadık koşullar nedeniyle tek çözümün ona kendi kanımı kullanarak kan nakli yapmak olduğunu söyleyin çünkü 50 mil boyunca tek eş benim. Motivasyonum, aşkım veya hayatın kutsallığı nedir? Aşk ise, o zaman karar vermeden önce, herkesin yararına olanı düşünmem gerekir; kurban, dahil olan diğerleri ve benimki. Yaşamın kutsallığı kriterse, karar basittir. Hayatı kurtarmak için elimden gelen her şeyi yapmalıyım, çünkü aksi halde kutsal olana saygısızlık etmiş olurum.
Şimdi bir yabancının (hatta bir arkadaşının) böbrek nakline ihtiyacı olduğu için öldüğünü söyleyin. Uyumlu bir bağışçı yok ve her şey bitmiş durumda. Bu bir kan durumu değil, ama kan sonuçta sadece sembol. Önemli olan kanın temsil ettiği şeydir. Hayatın kutsallığı buysa, böbreği bağışlamaktan başka seçeneğim yok. Bunun aksini yapmak günah olur, çünkü sadece bir sembole saygısızlık etmiyorum, aynı zamanda sembolün temsil ettiği gerçekliği de göz ardı ediyorum. Öte yandan aşk, tüm faktörleri tartmama ve ilgili herkes için en iyi olanı aramama izin veriyor.
Şimdi ya diyalize ihtiyacım olursa? Tanrı'nın kan yasası bana hayat kurtaran herhangi bir tedaviyi kabul etmem gerektiğini söyler mi? Yaşamın kutsallığına dayanıyorsa, diyalizi reddederek kendi hayatımın kutsallığına saygı duyuyor olur muyum?
Şimdi ya kanserden ölüyorsam ve hatırı sayılır ağrı ve rahatsızlık içinde olursam? Doktor, muhtemelen birkaç aylığına hayatımı uzatabilecek yeni bir tedavi öneriyor. Tedaviyi reddetmek ve daha erken ölmeyi seçmek, acıyı ve ıstırabı bitirmek hayatın kutsallığına aldırış etmez mi? Günah mı olur?
Büyük Resim
İnancı olmayan bir kişi için tüm bu tartışma tartışmalıdır. Ancak, biz imansız değiliz, bu yüzden ona iman gözleriyle bakmalıyız.
Yaşamak, ölmek ya da bir hayat kurtarmak hakkında konuştuğumuzda gerçekten nelere katlanıyoruz?
Bizim için sadece bir önemli yaşam ve ne pahasına olursa olsun kaçınılabilecek bir ölüm vardır. Yaşam, İbrahim, İshak ve Yakup'un sahip olduğu hayattır. (Mat. 22:32) Bu, meshedilmiş Hıristiyanlar olarak sahip olduğumuz yaşamdır.
(Yuhanna 5:24). . En doğrusu, SİZE söylüyorum, Sözümü işiten ve beni gönderenin sonsuz yaşamı olduğuna inanan ve yargılamayan, ölümden hayata geçti.
(John 11: 26) ve bana güvenerek yaşayan ve inancı olan herkes asla ölmeyecek. Buna inanıyor musun?
Hıristiyanlar olarak İsa'nın sözlerine inanıyoruz. Asla ölmeyeceğimize inanıyoruz. Öyleyse, inançsız adamın ölüm olarak gördüğü şeyi, biz uyuyor olarak görüyoruz. Bunu, öğrencilerine Lazarus'un ölümü sırasında kökten yeni bir şey öğreten Rabbimizden aldık. "Arkadaşımız Lazarus dinlenmeye gitti, ama ben onu uykudan uyandırmak için oraya gidiyorum" dediğinde onu yanlış anladılar. O zamanlar Tanrı'nın halkı için ölüm ölümdü. Bir dirilme ümidi hakkında bazı fikirleri vardı, ancak onlara doğru yaşam ve ölüm anlayışını verecek kadar açık değildi. Bu değişti. Mesajı aldılar. 1 Kor. 15: 6 örneğin.
(1 Korintliler 15: 6). . Bundan sonra, bir seferde beş yüz kardeş gibi göründü, çoğu günümüzde kaldı, ancak bazıları uyuya kalmış olmak [ölümde].
Ne yazık ki NWT, "ayetin anlamını açıklığa kavuşturmak" için "[ölümde]" ifadesini ekler. Orijinal Yunanca "uykuya daldı" da durur. Birinci yüzyıl Hıristiyanlarının böyle bir açıklamaya ihtiyacı yoktu ve bence bu pasajın tercümanı, ayeti gücünün çoğunu çektiği için ekleme ihtiyacı hissetti. Hıristiyan ölmez. Uyuyor ve uyanacak, uykunun sekiz saat veya sekiz yüz yıl sürmesi gerçek bir fark yaratmıyor.
Bu nedenle, Hıristiyan'ın hayatını ona bir kan transfüzyonu, bir donör böbrek vererek veya ona bir can simidi atarak kurtaramazsınız. Sadece hayatını koruyabilirsin. Onu sadece biraz daha uyanık tutabilirsin.
Tüm tıbbi prosedürleri tartışırken kaçınmamız gereken “bir hayat kurtarmak” ifadesinde duygusal olarak yüklü bir unsur vardır. Kanada'da medyaya göre düzinelerce “hayat kurtaran kan nakli” alan genç bir tanık kız vardı. Sonra öldü. Üzgünüm, sonra uyuyakaldı.
Bir hayat kurtarmanın mümkün olmadığını söylemiyorum. Yakup 5:20 bize, "… günahkarı yolundaki hatasından geri çeviren, ruhunu ölümden kurtaracak ve çok sayıda günahı örtecektir." (O eski reklam sloganına yeni bir anlam veriyor, "Kurtardığın hayat senin olabilir", değil mi?)
Ben de bu yazıda gerçekten "bir hayatı korumak" demek istediğimde "bir hayat kurtar" ifadesini kullandım. Konuya değinmek için öyle bıraktım. Ancak buradan sonra yanlış anlaşılmalara ve yanlış sonuçlara yol açabilecek belirsizlikten kaçınalım ve sadece “gerçek hayata” atıfta bulunurken “bir hayat kurtar” seçeneğini kullanalım ve sadece uzatacak herhangi bir şeye atıfta bulunurken “bir hayatı koruyun” bu eski şeyler sisteminde uyanık olduğumuz zaman. (1. Zamanlayıcı 6:19)
Maddenin Zalimi
Bu resmi tam olarak gördüğümüzde, hayatın kutsallığının meseleye hiç girmediğini görebiliriz. İbrahim'in hayatı, yeryüzünde yürüdüğü zamanki kadar kutsaldır. Geceleri uykuya daldığım zaman benimki kadar bitmedi. Sırf hayatın kutsallığına değer verdiğim için kan nakli yapmam ya da almam ya da hayatı koruyabilecek başka bir şey yapmam. Benim için bunu yapmak, inanç eksikliğini göstermek anlamına gelir. Bu yaşam, onu koruma çabalarım başarılı olsun ya da olmasın kutsal olarak devam ediyor, çünkü kişi hala Tanrı'nın gözünde yaşıyor ve yaşamın tüm kutsallığı Tanrı tarafından verildiği için, hız kesmeden devam ediyor. Bir yaşamı korumak için harekete geçip geçmemem tamamen sevgi tarafından yönetilmeli. Aldığım herhangi bir karar, yaşamın Tanrı'ya ait olduğunun kabul edilmesiyle de yumuşatılmalıdır. Uzzah, Sandığın kutsallığını korumaya çalışarak iyi bir şey olduğunu düşündüğü şeyi yaptı, ancak Yehova'nın ne olduğunu ihlal ederek küstahça davrandı ve bedelini ödedi. (2 Sam. 6: 6, 7) Bu benzetmeyi, kişinin kendi hayatını kaybetme riski altında bile bir yaşamı korumaya çalışmanın yanlış olduğunu öne sürmek için kullanıyorum. Ben sadece bunu aşktan değil, küstahlıktan hareket ettiğimiz durumları örtmek için ortaya koydum.
Bu yüzden, herhangi bir tıbbi prosedür veya bir yaşamı, benim veya başka birinin hayatını koruma amaçlı herhangi bir eylemde karar verirken, Tanrı'nın yaşamın nihai mülkiyeti de dahil olmak üzere İncil'in ilkelerine dayanan agape aşkı benim rehberim olmalıdır.
Örgütümüzün Hristiyanlığa farisik yaklaşımı, bu yasalcı ve giderek savunulamaz doktrini bize yükledi. İnsanların zulmünden kurtulalım ama kendimizi Tanrı'ya tabi kılalım. Onun kanunu sevgiye dayalıdır, bu aynı zamanda birbirlerine boyun eğmek anlamına gelir. (Efesliler 5:21) Bu, bizim üzerimizde egemenlik kurmayı düşünen herkese boyun eğmemiz gerektiği anlamına gelmez. Böyle bir teslimiyetin nasıl uygulanacağı bize Mesih tarafından gösterildi.
(Matthew 17: 27) . . Ama biz onları tökezletmediğimiz için denize gidersiniz, olta atarsınız ve çıkan ilk balığı alırsınız ve ağzını açtığınızda bir stater madeni para bulursunuz. Onu al ve onlara ben ve senin için ver. "
(Matthew 12: 2) . . Ferisiler bunu görünce ona: “Bakın! Havarileriniz, Şabat günü yapmanın yasal olmadığını yapıyor. "
İlk durumda İsa, başkalarını tökezlemekten kaçınmak için yapması gerekmeyen şeyi yaparak boyun eğdi. İkincisi, endişesi başkalarını tökezletmek değil, onları erkeklerin köleleştirilmesinden kurtarmaktı. Her iki durumda da eylemleri sevgi tarafından yönetiliyordu. Sevdiklerinin çıkarına en iyi olanı aradı.
Kanın tıbbi kullanımıyla ilgili güçlü kişisel hislerim var, ancak bunları burada paylaşmayacağım çünkü kullanımı bir vicdan meselesidir ve başkasının vicdanını etkileme riskini almayacağım. Sadece bunun aslında bir vicdan meselesi olduğunu bilin. Apollos'un çok güzel bir şekilde kanıtladığı gibi, kullanımına karşı bulabileceğim bir Kutsal Kitap emri yok.
Ölmekten korktuğumu ama uykuya dalmaktan korkmadığımı söyleyeceğim. Bir sonraki anda Tanrı'nın benim için sakladığı mükafatta uyanabilseydim, bunu bu sistemde bir saniye daha memnuniyetle karşılarım. Bununla birlikte, insanın asla düşüneceği tek kişi yoktur. Eğer doktor hayatımı kurtaracağını söylediği için kan nakli yaptıracak olsaydım (yine o berbat kötüye kullanım var) bunun aile ve arkadaşlar üzerindeki etkisini düşünmem gerekirdi. İsa, Mat'ta yapmakla ilgilenirken başkalarını tökezledi mi? 17:27, yoksa Mat'ta gösterildiği gibi, başkalarını insan yapımı bir öğretiden kurtarmaya yönelik eylemlerini taklit eder miydim? 12: 2?
Hangi cevap olursa olsun, yapmak benim için tek başına olur ve eğer Rabbimi taklit edersem sevgiye dayanır.
(1 Corinthians 2: 14-16) . . .Ancak fiziksel adam Tanrı'nın ruhunun eşyalarını almaz, çünkü onlar onun aptallığı; ve onları tanıyamaz, çünkü onlar ruhsal olarak incelenir. 15 Bununla birlikte, manevi adam gerçekten her şeyi incelerama kendisi hiçbir erkek tarafından muayene edilmez. 16 “Yehova'nın aklını kim öğrendi, ona talimat verebileceğini kim öğrendi?” İçin Mesih'in aklımız var.
Hayatı tehdit eden durumlarda duygular yükselir. Baskı her kaynaktan gelir. Fiziksel insan, yalnızca olan hayatı görür - sahte olanı - gelecek olanı değil - gerçek hayatı. Manevi insanın mantığı ona aptallık gibi görünüyor. Bu tür durumlarda ne karar verirsek verelim, Mesih'in zihnine sahibiz. Her zaman kendimize şu soruyu sorsak iyi olur: İsa ne yapardı?