Suç ve Ceza'yı okuduktan sonra etkisinde kalmıştım. Bir katilin psikolojisini ve en büyük cezayı kişiye kendi vicdanının verdiğini çok iyi bir şekilde işlemişti yazar. Kitabı hissetmiştim. Rakolnikov'u tanımış onunla beraber o psikolojiyi yaşamıştım. Karamazov Kardeşler'de Suç ve Ceza gibi psikolojik ve polisiye tarzı bir roman. Bu kitapta pek çok karakter karşıma çıktı ve hepsinin iç dünyası ve yaşantılarına ortak oldum. Karamazovlar mesela, babaları ile birlikte beş Karamazov'u tanıdım. Karamazovluk gibi bir kavram oluşturmuş yazar. (Oblomovluk geldi aklıma :)) Birbirinden farklı karaktere sahip bu beş kişiyi Karamazovluk ortak noktasında birleştirmiş yazar. Karamazovlar'ın etrafındaki insanların iç dünyasına da değinmiş. Oldukça fazla karakter var kitapta. Burada yazar çeşit çeşit insanla bir örneklem oluşturup toplumu, Rus toplumunu, ele almış birazda... Tabi tahlilleri o kadar sağlam ve evrensel ki sadece Rus insanı değil, okuyan her milletten insan bizde de böyle insanlar var diyebilir.
Romana başlamadan önce kitabın Dostoyevski'nin son kitabı olduğunu okudum. Kitabı bitirince keşke bu kitabın devamı olsaydı dedim. O kadar etkilenmişim ki kitap bitmesine rağmen hala romanın içinde hapis kalmış gibiyim. Kafamda sorular var. Mitya'ya ne oldu? Katya onun kaçışını sağlayabildi mi? Alyoşa'ya anlattığı gibi Amerika'da üç yıl kalıp vatanına geri döndü mü? Peki Alyoşa'ya ne oldu? İvan iyileşti mi? Katya ile son durumları nedir?... Yazar kitabın bir yerinde, İvan hakkında olan bir bölümde, belki bu başka bir romanın konusu olabilir diye belirtmişti. Böyle devamı gibi mi olurdu acaba bu deyişi?
Son olarak kitabı çok beğendim. Etkileyici bir hikayesi, çok iyi psikolojik tahlilleri, akıcı bir dili var.