İspanya’da ‘Yok Kraliçe’ olarak adlandırılan Julia Clary, öne çıkan mütevazı ipek tüccarlarından oluşan kalabalık bir ailenin bağrında doğdu. Babası, klişeye göre Marsilya’da kendi kendini yetiştirmiş ve zenginleşmiş bir adamdı, ta ki iyi bir pozisyona gelip şehrin üst burjuvazisine mensup bir kadınla yeniden evlenene kadar. Fransız Devrimi patlak verdiğinde aile zaten Terörün hedefi haline gelecek kadar belli bir parlaklığa ulaşmıştı.
Marsilya’da devrimciler tarafından hapsedilen oğullarından biri için af dilemek, kentte önemli mevkilerde bulunan sürgündeki Korsikalılardan oluşan Bonapart ailesiyle temasa geçmekti. Napolyon, Toulon kuşatmasında Topçu Komutanı21 Nisan 1795’te resmi olarak nişanlandığı kız kardeşlerden biri olan Desirée’ye tutkuyla aşık oldu. tarihçi Cristina Barreiro yeni eseri ‘Real Consortes’ta (Kitapların Küresi) yazıyor.
Ancak görüştükten sonra Beauharnais’li Josephine Paris’te Napolyon çıldırdı ve Désirée’yi çürümüş ve partnersiz bıraktı: “Hayatımı perişan ettin, ama ben seni affedecek kadar zayıfım” dedi. En kötüsü onu ne affedebildim ne de unutabildim. Öncelikle Napolyon’un önümüzdeki yıllarda dünyanın en tanınmış insanı olacağı ve en sonunda da kayınbiraderi olacağı için. Askerin kendisi kardeşini ikna etti Joseph Bonapart Julia ile Cuges’da düzenlenen gizli bir dini törenle evlendiğini söyledi.
Kısa boylu, koyu renk gözlü, temkinli tavırlı ve solgun tenli Julia, Bonapart’ların etrafında inşa ettiği devasa ihtişamı pek idare edemeyen, sağduyulu bir kadındı. İtalyan ordusunun başı olan Napolyon, Fransa’nın başı ve Julia’nın aile çiftliğinde düzenlediği bir toplantının ardından bir darbe gerçekleştirir. Joseph imparatorluk tahtına giden bu yolda kardeşine eşlik etti ve diplomatik görevleri yerine getirdi: Roma’da Fransa bakanı, Vatikan büyükelçisi, Avusturya ile barış elçisi… Süngülerin yetersiz kaldığı yerde kardeşi ipeksi bir elle geldi.
Kocası ve kayınbiraderi siyasi planlarını ilerletirken Julia iki kız çocuğu doğurdu ve prenses unvanını elde etti. Kocası atandığında yetersiz kalan unvan Napoli Kralı ve o bir eş oldu. Napolyon’un kardeşi için tasarladığı bir sonraki planla karşılaştırıldığında Napoli’nin sadece bir meze olması boşuna değil: Napolyon tarafının 1813’te kesin olarak sınır dışı edilmesine kadar beş kabus gibi yıl boyunca hüküm sürdüğü İspanya.
Başından beri I. Joseph, Bourbonlar ve bazı dini unsurların onu Napolyon hükümlerinin ilahi İlahi Takdirden geldiğini kabul etmeye teşvik etmesine rağmen, kahramanlar ve gerillalardan oluşan bu ülkenin her yerinde silahlı bir ayaklanmayla yüzleşmek zorunda kaldı. Bıçakların yanı sıra Napolyon’un kardeşi de yüzleşmek zorunda kaldı yazılı ve grafik propaganda Kendisiyle işgalci kral ve ayyaş diye alay eden ‘Pepe Botella’, yemeklerin dışında bir damla şarap içmemesine rağmen, bunun kendini beğendireceğini düşünerek ilk tedbiri alkolden alınan vergileri kaldırmak oldu. İspanyollar.
Engizisyon mahkemesinin kaldırılmasını da içeren reformist planı, Bonapartist hükümetin İspanyol halkının büyük bir kısmı tarafından şu şekilde algılanması gibi aşılmaz bir engelle karşılaştı: zalim ve şiddetli bir yabancı işgalci. Niyetinin iyi ya da kötü olması önemli değildi… “On iki milyon ruhtan oluşan, kelimelerle anlatılamayacak kadar öfkeli bir ulusa düşmanım var. 2 Mayıs’ta burada yapılan her şey nefret doluydu. Hayır efendim. Hata içindesin. Zaferiniz İspanya’da batacak,” diye yazdı Joseph Bonaparte, İspanyol ülserinin ancak enfeksiyon kapabileceğini bilerek kardeşi İmparator’a.
“İspanya’nın birliğini korumak, para kazanmak ve nihayet birlikleri yalnızca Kral’ın komutası altında tutmak esastır”
Julia, kocasını temsil etmek ve ülke için planlarını savunmak için tüm bu süre boyunca Paris’te kaldı; bu planlar, temelde Napolyon’un İspanya’yı silahsızlandırmak için birkaç parçaya bölmesini engellemekti. “Sürdürmek çok önemli İspanya’nın birliğiJulia kocasına şunu yazdı: “Para elde et ve sonunda birlikleri yalnızca Kral’ın komutası altında tut.” Her ikisi de “imparatorun niyetinin her zaman Ebro’nun üstündeki iller».
Diğer büyük görevi ise Pireneler’in diğer tarafından gelen sadakatsizlik söylentilerine mümkün olduğu kadar onurlu bir şekilde katlanmaktı. Belki de önleyici bir etkiyle onu teselli etmek için I. Joseph, karısına aralarında ünlü Peregrina incisinin de bulunduğu İspanyol kraliyet mücevherlerini verdirdi. Madrid’de onu umutsuzca beklediler. «İspanya, birçokları için atalarının emanetlerine ve geleneklerine bağlı, geri kalmış bir ülkeydi. Madrid’deki Joseph I Mahkemesi pek iyi karşılanmadı. Polis şefleri Soult, Sebastiani, Dalberg ve Béssieres o anın karakterleriydi ve onlara her zaman Clavel Caddesi’ndeki salonu Fransız halkının kremalı kesimini bir araya getiren ünlü Jaruco Kontesi Teresa Montalvo eşlik ediyordu” diyor Barreiro.
‘Yüzyılın Adamı’nın düşüşünden sonra Joseph, İspanya’da yağmalanan paranın bir kısmıyla Amerika’ya sürgüne gitti; Julia ve kızları (üçüncüsü, Charlotte Napolyon Bonapart, 1802’de doğdu) Eski Kıta’da kaldı. Napolyon’un eski bir mareşali olan ve İsveç’te rütbeye yükseltilen Jean-Claude Baptiste Bernadotte’nin koruması Kral Charles XIV ve tarih yolculuğuna büyük harfle başladı.
İsveç Hükümdarı, önce Napolyon’un rakibi olan bu huzursuz müttefikle gözyaşlarını boğan ve görümcesinin Paris dışında sürgüne gönderilmesine yardım eden Desirée ile evliydi. Fransız kadın burada ikamet ediyordu Frankfurt, Brüksel ve İtalya mücevher ve varlıklarını ucuza satıyor. 1841’de Joseph Bonaparte, sonunu düşünerek onun yanına döndü ve bu onu 29 Temmuz 1844’te şaşırttı. Julia bir yıl sonra Floransa’da uyurken öldü.