Küçük savaşlarla ilgili çok cimri olan savaşlar ve savaşlar hakkında konuşan Chronicles. Kronikçiler olayların genel akışını geçti, özellikle de inatçı ve şiddetli savaşlar gibi özellikler kaydetti. Bu nedenle, bize savaş yöntemlerinden bahsedemezler. Oryantal ve Bizanslı yazarlar da benzer ayrıntılarla cimridir.
Sonuç olarak, araştırmacılar tarihsel yeniden yapılanma. Başka bir kaynak İskandinav destanları olabilir. Hem silahlanmada hem de savaş tekniklerinde İskandinav savaşçıları Rus askerlerine yakındı. Olayların yeniden inşası için bir kaynak olarak destanların çok güvenilmez olduğu açıktır. Eleştirel bir analize ihtiyaç vardır. Ancak yine de, araştırmacılar bazı verileri izole edebildiler ve nesnelliğe yakınlar. Buna ek olarak, destanın yazarı için, savaşın tanımı kendi başına bir son değildir, çatışmanın nedenleri ve kahramanların davranışı genellikle tanımlanır. Yazar diyecek ki: kahraman “kılıcını salladı”, “bacağını kesti”, “çarptı”, ama savaşçının nasıl hareket ettiğini, tam olarak nasıl vurduğunu bilmiyoruz.
Modern aşıklar eskilerin kopyalarını çıkartıyor оружияkoruyucu silahlar, savaşları ve bireysel savaşları taklit etmeye çalışın. Askeri-tarihi yeniden yapılanma zamanımızda çok yaygın bir fenomen haline geldi. Ancak, aynı zamanda koşullu spor "dövüş" sanatlarının yanı sıra gerçek bir savaştan da uzaktır. Dövüş sanatları gibi gerçek askeri beceriler, düşmanın imhasını hedef aldı. Bu, savaş psikolojisini ciddi biçimde değiştirir. Modern rekonstrüksiyonu gerçek savaş alanından büyük ölçüde ayıran başka detaylar da var. Silah, katılımcıların güvenliğini arttıran ancak silah kullanımının güvenilirliğini azaltan, körelmiştir. Antik çağda olduğundan daha ağırlaşıyor. Bu özellikle kılıçlar için geçerlidir. Buna ek olarak, modern yeniden yapılanma, kitlesel olarak kullanılan zırh, koruyucu silahlar. Ve eski Rus ordusunda, zincir posta ve plaka zırhından bahsetmeyen kaskları olan askerlerin yüzdesi küçüktü. Baş normal bir şapka ile korunuyordu. Kırsal kesimden bir uluma rahat kıyafetlerle savaşmaya gitti. Daha eski zamanlarda, Slavlar dövebilir ve çıplak olabilirdi. Tek kitle koruyucu silah bir kalkandı. Zırhsız savaşçılar, keskin bir silah ve kulüp arkadaşı tarafından değil, gerçek düşman ve keskin mızrak, kılıç ve baltalarla tehdit edildi.
Bu nedenle, modern tarihçiler güvenilir olarak adlandırılabilecek birkaç ayrıntıyı bildirebilirler. Rus savaşçı nerede çalıştı? Daha önce bildirildiği gibi, eski adam erken çocukluk döneminden itibaren silaha alışmıştı. Bir bıçak, bir balta, bir yay, bir av mızrağı ve bir fırça, günlük hayatın gündelik nesnesiydi, canavardan ve çılgınca kişiden korunuyordu. Her ailede belirli bir silah vardı ve sıklıkla kullanılması gerekiyordu. Çocukların yayları, mızrakları vb. Yardımı ile kollara alışık olan çocuklar. Rus insanının genel fiziksel zindeliği, yaşamın kendisi ve kültürü tarafından korunmuştur. İnsanlar sürekli fiziksel aktivitelere katılıyorlardı. Alkolizm, uyuşturucu bağımlılığı gibi olumsuz kitlesel sosyal hastalıklar ilke olarak mevcut değildi. Fiziksel hazırlıkların ve halk kültürünün festival dansı, yumruk gibi unsurlarının korunmasına yardımcı oldular.
Prens ve boyar birimlerinde askeri becerilerin bilerek geliştirildiği açıktır. Profesyonel savaşçılar, endüstriyel ve ticari faaliyetlerde bulunma gereksiniminden muaftı. Serbest zamanların mevcudiyeti, kasıtlı olarak güç, dayanıklılık, çeviklik, savaş becerileri geliştirmek için izin verdi. Takım hazırlanıp değiştiğinde, gençler. Çocukluğundan sistematik olarak çalıştığı kişi, yetenekleri onu etrafındakilerden keskin bir şekilde ayıran profesyonel bir savaşçı oldu. Böylece, İzlanda'nın en iyi savaşçılarından biri olan Gunnar, “Naga'nın Sagası”, hem sağ hem de sol elleriyle kesilebileceğini, iyi bir mızrak attığını ve okçulukta eşit olamayacağını bildirdi. "Tam kollarında boyunun yüksekliğinden daha fazla zıplayabilir ve ileriden daha kötü geri atlayamaz ...".
Eski savaşçı, yeteneklerini iki durumda gösterebilirdi - bireysel bir düelloda ve daha sık olanları saflarda. Yazılı kaynaklara göre, Rusya'da bireysel kavgaların yaygın olduğunu biliyoruz. Bu yüzden, Rus devletinde, kişinin onurunu ve itibarını savunurken, kendisi için konuşabileceği veya özel olarak eğitilmiş bir dövüşçüyü açığa çıkarabileceği adli mücadele uygulamaları vardı. Tanrı’nın mahkemesinin adaleti olan “yargı düellolarının alanı” 16’e kadar Rusya’da tanındı. Genellikle, böyle bir düello iki tarafın da eşit delilleri olduğunda gerçekleşti ve hakikat olağan şekilde belirlenemedi. “Gerçeklerin savaşı” eski zamanlardan beri vardı ve ilkel dönemlerin bir mirasıydı.
Ayrıca savaş alanındaki el ele dövüş vakalarını da biliyoruz - bu Kozhemyaka genç adamı ile Pechenega (992 yılı) arasında bir düello. Fakat belki de bu türden en meşhur maç, Kulikovo savaşına başlamadan önce Peresvet ve Chelubey savaşı. Görünüşe göre, o zamanın silahlı kuvvetlerinin seçkinleri, ağır silahlı atlıların klasik bir savaşıydı. Uzun süvari mızrakları ile silahlandırılmışlardı ve bu savaşta ağır silahlı süvari bıçakçılarının ana tekniği kullanıldı - bir koç saldırısı.
Bireysel dövüşlerde en sık silah oranı eşitti - her iki savaşçının da bir kalkanı, bir kılıcı veya bir baltası vardı. Bazen bir taraf mızrak kullanabilir. Genellikle bir savaşçı sağ elinde bir silah, sol elinde ise bir kalkan tutuyordu. Belli bir raf vardı. Dövüşçünün, vücudunun çoğunu bir kalkanla (dizin altındaki baş ve bacaklar hariç) kaplayan hafifçe bükülmüş bacaklarda düşmanın yarısına döndüğü düşünülmektedir. Yaklaşık 90 çapında yuvarlak kalkanlar Rus'un etrafına yayılmış, kılıcı veya baltalı kesmeler büyük kuvvet ve genlikle vurulmuştur. İzlandalı sagalar kopmuş uzuvları, kopmuş başları ve gövdeleri anlatır. Grevdeki savaşçı, kalkanı çok fazla yanlara almamaya çalıştı, böylece düşmanı vurmak için açılmayacaktı. Bire bir savaşta, belki de bir dövüşçünün en savunmasız noktasıydı. Yuvarlak kalkanlar iyi manevra yapmayı mümkün kıldı, ancak tüm vücudu örtmedi. Savaşçı, vurulmamak veya kalkanı indirmek için düşmanın grevinin yönünü tahmin etmek zorunda kaldı. Kaynaktaki kalkanlar olmadan kılıcın kılıcın kasılmalarının işaretli olmadığı belirtilmelidir. O zamanın kılıçları, Carolingyen türü, küçük sapları ve büyük kulpları ile, çitle çevrilmeye niyetli değildi.
Ancak savaş becerilerinin ana uygulama alanı savaş savaşıydı. Duvardan duvara savaşın, 20 yüzyılın başlarına kadar Rusya'da büyük ölçüde yaygın olmadığı bir şey değil. Savaş alanını öğreten bu tür bir kavgaydı. Düşmanın darbesini tutmayı, çizgiyi kırmamayı, dirsek hissi geliştirdi, kamaraderi öğretti. Eski Rus “duvarının” temeli, kılıç, balta, mızrakla donanmış ve kalkanla korunan bir piyadedir. Sistem, düşman süvarilerinin çarpmasını önlemek için sıkı olabilir. Bu durumda, ön safları mızraklar dahil mızrakla donanmış savaşçılardı. Mızrakların yardımıyla, savaş atları durduruldu, her derece koruma zırhındaki savaşçılarla başa çıktılar. İnşa piyade çok yoğun olamazdı. Kalkanla mücadeleyi manevra yapabilmek. Bu ilgili piyade piyade ve küçük müfrezelerle mücadele ediyor. Aynı zamanda, sistem çok fazla uzatılmamalıydı - çok büyük bir açıklık komşuyu ve başka bir sırada olanları desteklemiyordu. Muharebe savaşında birebir dövüşe yer yoktu, daha yakın olan düşmanı yendiler. Ek olarak, kararlı ve deneyimli bir düşman, çok fazla bir açılışa tıkılıp, demoralizasyon ve uçuşla dolu savaş oluşumunu mahvedebilir.
Silah atma kullanımıyla savaşlar başladı. İngilizler ve Fransızlar arasındaki savaş örnekleri ile, yayların savaşta belirleyici bir rol oynayabileceği bilinmektedir. Büyük bir savaşta, düşmana girmek tek bir hedef kadar zor değildi. Bu nedenle, bir taraftaki okçu konsantrasyonu önemliyse, diğer taraf, yakın dövüşe başlamadan önce bile büyük kayıplar yaşayabilirdi. Bu durumda kurtuluş biriydi. Kalkanlarla örtün ve hızla saldırın, hızla fırlatıp düşmanla olan mesafeyi kısaltın. Ve aynı birimlere sahip olmadan okçuların süvari müfrezeleriyle etkili bir şekilde savaşmak genel olarak imkansızdı. Okçular, sadece savaşın ilk aşamasında kullanılamaz. Zaten savaş sırasında, arka sıralardaki okçular düşmana ateş açabilirdi.
Savaş sırası yaklaştığında, sulit - dart ve mızrak atma - harekete geçti. Teknik olarak, bir ışık mızrağının atışı böyle görünüyordu. Avcı sulitsu'yu yaklaşık ağırlık merkezi alanında tuttu ve hedefe gönderdi. Mızrak dümdüz değil, en büyük uçuş menzilini sağlayan en uygun uçuş yolunu belirlemek için hafifçe yukarı doğru yönlendirildi. Sulitsy, savaşçıyı 10-30 metreden uzağa koştu.
Savaşta, savaş çığlığı gibi psikolojik bir silah kullanıldı. Böylece, Bizans tarihçisi Lev Deacon, Dorostol savaşında Rus Prens Svyatoslav Igorevich askerleri arasındaki savaş çığlığını anlatıyor: ", I.e." Romalılar "- yazar) ...". Savaş çığlığı çok önemliydi. Her şeyden önce, hem paganlar hem de Hristiyanlar için - bu daha yüksek güçlere, tanrılara (Tanrı, azizler) yapılan çekiciydi. Ağlama, en eski dönemlerin mirasıydı. Antik bir savaşçı, koruyucu tanrısının adıyla savaşmaya gitti. “Bir!” - İskandinavyalılardan. Bir savaşçı her an öldürülebilir ve son düşünce çok önemliydi. Bir tanrı savaşçısı düşüncesi, tanrıların dünyasına bir “yol” du. İkincisi, çığlık, ordunun özel bir psikolojik durumu olan “trance ile mücadele” kadrosunu tanıtan bir tür anahtar kelimeydi. Üçüncüsü, çığlığın düşman üzerinde ahlaki bir etkisi oldu. Sonunda, savaş çığlığı, savaşçıların dövüş ruhunu güçlendirmek, bütün savaşçıların kendilerini tek hissettiği birliklerin birliğine katkıda bulunmak için bir araçtı. Askerlerin birliği, zaferin anahtarıydı.
Yakın dövüşlerde ana saldırı ilk sırayı alır. Ağır silahlı savaşçılar, zincir postadaki savaşçılar ve plaka zırhı koymaya çalıştılar. Genellikle ilk sıra, ikincisi gibi, mızrak ile doyuruldu. Savaşçılar kendilerini kalkanlarla kapattılar ve mızrak, kılıç ve kalkanlarla çarptılar. Savaşçıların genellikle birden fazla birincil ve yardımcı silah türü olduğunu unutmamalıyız. Örneğin, bir mızrak ve bir balta, bir kılıç ve bir balta (kovalayan, topuz, vs.). Silahlar açılana saldırmaya çalıştı. Birkaç rakibi gözetim altında tutmaya çalıştık ve gerektiğinde onlara yardım etmek için komşuları sağ ve solu takip etmeye çalıştık.
Yakın muharebede balta ve kılıç benzer şekilde kullanılmıştır. Ancak çalışmalarının tekniğinde birkaç farklılıklar vardı. Kılıcın kesme yüzeyi daha yüksektir, ağırlığı bir baltanınkinden daha yüksektir. Kılıç, geniş bir etki büyüklüğüne ihtiyaç duyar. Ek olarak, kılıcı vurma olasılığı, bıçağın uzunluğundan dolayı daha yüksektir. Balta daha küçüktü ve savaşçıdan grevin hızını ve doğruluğunu istedi. Baltanın daha küçük ağırlığı, aldatıcı hareketleri yaygın olarak kullanabilmek için, üflemenin yönünü değiştirerek hızlı hareket etmeyi mümkün kılmıştır. Aynı zamanda, bir baltanın çarpma enerjisi, keskin olmasa bile düşmana ağır hasar verebilir.
İlk sıranın örtüsü altında çalışan ikinci sıra da mızraklarla büyük ölçüde silahlanmıştı. Mızrak, manevra için fazla yere ihtiyaç duymadı ve düşmanın vücudunun herhangi bir açık kısmına hızlı ve doğru vuruşlar yapmasına izin verdi. Genellikle bıçaklamak için kullanılan bir mızrak. Her ne kadar bazı durumlarda teslim edip doğrayabiliyorlardı. Ancak bunun için özel mızraklar, yan yüzeyleri uzayan uzun ve geniş uçlara sahipti. Mızrakçılar ayrıca bir tanesinde değil, birçok muhalif üzerinde çalıştı. Açılan kişiye saldırıyor. Özellikle tehlikeli olanlar suratından bıçaklanıyordu. İkinci sırada, uzun saplı geniş bıçaklı eksenler kullanmak da mümkündü. Böyle bir silah, güçlü doğrama darbeleri uygulamak için çok uygundur. Aynı zamanda, bıçağın çıkıntılı açısı, düşmanı yüzünde bıçaklamak için kullanılabilir.
Güney Rus birliklerinin XI. Yüzyılın başlarından beri çoğunlukla binicilik olduğunu unutmamalıyız. Ancak, bir at savaşını modern tarihi yeniden yapılanma yöntemiyle restore etmek neredeyse imkansızdır. Gerçek savaş atlarının hazırlanamamasının etkisi ve savaş atının kendisi bir silahtı. Bylinlere göre, savaşçıların atlarının savaşlara katıldığı bilinmektedir. Tam teşekküllü, uzun süvari savaşçılarının eğitimi mümkün olmadı, böyle bir ihtiyaç çoktan yok oldu.
Tarihçiler, yalnızca göreceli bir olasılık derecesinde Rusya'daki savaşçıların nasıl savaştıklarını önerebilirler. Yaygın olarak kullanılan ram mızrakları. Aynı zamanda, kaynakların hikayelerine bakarak, mızrak sık sık kırdı. Daha sonra kılıç, kılıçlar, baltalar, macesler, püsküller ve diğer silahlar kullanıldı. Anlaşılan, İskit-Sarmatya döneminden miras kalan süvari okçularının kullanım taktikleri belli bir rol oynadı.
Taktikler ve strateji
Eski Rusların taktikleri ve stratejileri hakkında savaş tekniklerinden daha fazla şey biliyoruz. Rusya ve Slavlar, Bizans İmparatorluğu’nun sürekli muhalifleri oldukları için, Bizans yazarlarından oldukça fazla şey öğrenilebilir. Romalılar, savaşlarını düşmanlarıyla dikkatlice kaydetti. Bu metinlerin dikkatlice analiz edilmesi gerektiği açıktır. Bizanslılar, erdemlerini abartma, düşmanın kazandıklarını küçümseme eğilimindedirler. Anlaşılan onlarca Romalılar ve yüzlerce, binlerce rakip savaşta ölüyor.
Sezaryalı Procopius, 6. yüzyılın Slavlarının "partizan" sabotaj savaşının ustaları olduğunu belirtti. Konutlar ormanlar, bataklıklar, nehirler ve göllerle korunan, ulaşılması zor, uzak yerlerde inşa edilmiştir. Slav savaşçıları ustalıkla püskürdü, düşmana ani bir darbe verdi. Çeşitli askeri numaralar kullandılar. Slavlar iyi yüzücülerdi, ustalıkla rezervuarları zorladılar. Slav izciler ustaca su altında tutarak nefes almak için içi boş bir kamış kullanarak sakladılar. Slav savaşçıları fırlatma (sulitsy), yaylar, kalkanlar dahil olmak üzere mızraklarla donanmıştı.
Bir başka Bizans yazarı, komutanı ve imparatoru Mauritius Strategist, 6. yüzyılda Slavların “partizan” taktiklerini kullanmalarını anlatıyor: “Soygun yaşamlarına girdiklerinde, düşmanlarına ormanlık, dar ve dik yerlerde saldırmaktan hoşlanıyorlar. Pusulardan, sürpriz ataklardan ve püf noktalarından, gece ve gündüz, birçok püf noktası icat etmekten yararlanırlar. Yazar "soygun" hayatı hakkında açıkça yalan söyledi. Özellikle Bizans'ın kendisini Slavların yaşadığı topraklara genişletmeyi düşünüyoruz.
Bizanslı yazarlar, Slav müfrezelerinin "doğru savaşta savaşmak istemediklerini, kendilerini açık ve hatta yerlerinde göstermediklerini" belirtiyorlar. Prensip olarak, böyle bir taktik Slav ekipleri tarafından çözülen görevlerden kaynaklanıyordu. O zamanki Slav prensleri (“askeri demokrasi çağı” olarak adlandırılan) “doğru” savaşı yürütmek ve toprağı ele geçirmek yerine ganimeti ele geçirmeye çalışıyordu. Bu nedenle, Bizans birlikleri ile "genel savaşlara" ihtiyaç yoktu. Görevi başarıyla tamamlamak için, ekibin aniden düşman bölgesini istila etmesi, belirli bölgeleri tahrip etmesi ve kendilerine gönderilen birlikler ile meşgul olmadan hızla ayrılması gerekiyordu.
7. yüzyılın başında yaşayan Bizans tarihçisi Theophylact Simokatta, başarılı bir Slav pusu örneğini gösteriyor. Bu yüzden, Romen başkomutanı, imparatorun erkek kardeşi, uygun istihbarat vermeden ve yakınlarda bir düşman olabileceğine inanmadan, birliklere geçmeye başlamalarını emreder. Nehir ilk bin asker tarafından geçtiğinde, “barbarlar” tarafından tahrip edildi. Eski, iyi düzenlenmiş bir yöntemdi - düşmanın geçişinde, tüm düşman ordusunun geçmesini beklemeden vurmak.
Kaynaklar, Rus'un savaşta mahkemeyi ustaca kullandığını söylüyor. Slavların mücadelesinde önemli bir rol, hafif nehir gemileri - tek ağaçlar tarafından oynandı. Bu yüzden her geminin tabanına büyük bir oyulmuş (yanmış) ağaç gövdesi döşenmesi gerçeğinden çağrıldılar. Kurulun kurullarından gerektiği gibi inşa edildi, bu gemilere pusu denirdi. Slavların ayrıca “nehir - deniz” sınıfı - lodis (kale) gemileri vardı. Hemen hemen bütün Rus-Bizans savaşlarında, Rus askerleri tarafından filoların kullanıldığını görüyoruz. Başlıca işlevleri ulaşımdı - askerleri ve kargoları taşıdılar. Kale 40 - 60 kişi taşıyabilir. Filo sayısı birkaç yüz gemiye, bazen de 2 binlerce sayısına ulaştı. Bu tür filoların kullanımı, özellikle bölge nehirlere ve göllere doygun hale geldiğinde, Rus ordusunun hareketliliğini keskin bir şekilde arttırdı. Karadeniz o kadar ustalaşmıştı ki Rus.
Bozkırın atlarına direnme ihtiyacı süvari takımlarını Rus ordusunun önemli bir parçası haline getirdi. Yukarıda belirtildiği gibi, yaklaşık XI yüzyıldan itibaren, Güney Rusya'daki birliklerin temeli at tugaydı. Svyatoslav ordusunun hızlı hareketine bakılırsa, yardımcı Pecheneg ve Macarca da dahil olmak üzere büyük bir süvari kullanıyordu. Piyade de gemilerle taşındı. At savaşçıları çoğunlukla, çeşitli silahlara sahip olan (savaşçının tercihlerine bağlı olarak mızrak, kılıç, kılıç, balta, topuz, fırça vb.) Ağır silahlı uyanıklardır. Ancak hafif silahlı okçular vardı. Bu nedenle, Bizans'ın tecrübesi olarak, ağır silahlı süvarileri - kataraktlar ve ani darbeler yapabilen hızlı, hafif silahlı atlıların kullanımıyla kullanıldı.
1170'taki Novgorod ve Suzdal Savaşı, yılın 1460'unun simgesi.
Ancak, Svyatoslav'da piyade hala ordunun temelidir. Prens de yürüyerek savaşmayı tercih etti. Bu dönemde Rus, yakın bir sistemle savaştı - “duvar”. Ön tarafta “duvar” yaklaşık 300 m idi ve 10-12'a derinlemesine ulaştı. Ön planda iyi silahlanmış savaşçılar vardı. Kanatlar süvarileri kapatabilir. "Duvara" saldırmak, en deneyimli ve iyi silahlanmış savaşçıların kenarda ilerlediği çarpma kamalarını düzenleyebilir. Böyle bir “duvar”, ağır Bizans süvarileri bile devirmek için çok zordu. 970'ta Adrianople yakınlarındaki Romalılarla yapılan kesin savaşta, Svyatoslav, Macarlar ve Peçenler'in daha az verimli olan at sırtları sarsıldı ve bozuldu, ancak Rus-Bulgar güçleri merkezdeki saldırıya devam ettiler ve savaşın sonucuna kendi lehlerine karar verebildiler.
XI-XII yüzyıllarda, Rus ordusu alaylara bölünecek. Kural olarak, bir piyade alayı savaş oluşumunun merkezinde durdu - kentsel ve kırsal milisler. Ve süvari süvarilerinin yanlarında, prens ve boyar mangaları (sol ve sağ ellerin rafları). 12. yüzyılın sonunda, derinlikte üç bölgeye bölünme, cephe boyunca üç bölgeye bölünmeye eklendi. Ana güçlerin önünde gelişmiş veya koruyucu bir alay belirecektir. Gelecekte, ana güç rezervi veya bir tuzak alayını destekleyebilir.