Belki yanılıyorum ama anestezi gibi teselli beni “stabilite” kelimesi mide bulantısına getiriyor. En iyi nakit kültü, tabutta köleleştirilmiş kişilik kültünün yerine geçmedi. Bal katliamı - bir taraftan diğer taraftan - gözyaşı fabrikası, bir insanın erkeğinden bir damla sıkarak. Sadece iktidarda kötü adamlar var, bunun dışında aptallar. Hayırseverlik - yoksullara özen göster, hayvanlarını çoğaltır. Astroloji - cennetsel vücutların insan karanlığı üzerindeki etkisinin bilimi. Silahsız kuvvetler Banka oluşumu. "Parayı çal." "Evcil hayvan enayi." Ve 91'teki devrilmiş sistemden temel fark: herkes sinsice yalan söylemeyi öğrendi - ve suç topu yönetiyor.
Genel olarak yamyamlık en saf haliyle. Yılda bir milyon insan yiyor: burada zaten seri diş öldürmeleri, intiharlar var ve basitçe travma, yoksulluk gibi hayatla uyumsuz.
Evet, evet ve onunla bir köpek! - kalplerin hayatta kalması için yürürlükte olan mücadelede öldürülenlere alışkanlıkla cevap verir. Ve sinekler körlükle sinek sineklikinin altına giriyor, peki ne? Kanatları diğer sineklere katlamayın!
Sinekler için - soru yok. Ama o sineklerden farklı mıyız, yoksa farklı değil miyiz? Hiçbir şey olmazsa, bu istikrar tam olarak doğru: kim cesaret ederse, yedi; hortumlarını akıntıya sokmak için zamanları olmayanlar gecikti. Ve bu insan yozlaşmasının tüm belirtileri açıktır: artık insan kitaplarını okumuyoruz, edebi dergiler çıkmıyor. Bir anestezi aşaması boyunca: "Ha-ra-sho! Her şey ha-ra-sho olacak! ”Aşk - artık böyle bir kelime yok,“ sikiş ”veya“ aşk-havuç ”var. Her üç evlilik için, iki boşanma - resmi bir dille “evlilik dışı doğumların artmasıyla birlikte, tek ebeveynli ailelerde bir artış gerektirir”
Ve yine de - görünmez dünyanın büyümesi, bir şey görmek istememek, yetim gözyaşları - evet, köpek ve onlarla! Çünkü "vicdan" kelimesi de artık yok. Ve masum bir çocuğun gözyaşlarında - bütün Niagara Şelalesi'nde böyle gözyaşları olmayan bir şey - rubledeki kristal kilitleri olan bir hayat kurabilirsiniz!
Ama yine de bana öyle geliyor ki bu manevi çöküşün tamamlanamaması. Bize gen düzeyinde yatırılan bir tür insan içgüdüsü kaçınılmaz. Daha kesin olmak gerekirse, şunu söylemek için: bu tutulma geçerse - ya da hiçbir şekilde olmazsa, yine de insan kalacağız. Bir maymunun bilinç düzeyini bir kurbağa seviyesine indiremezsiniz, makak yoktur. Ve insan ruhu makakla kesilemez - hiç kimse olmaz.
Ama bu tutulma neden? Bu kabuk doğal insan kaynağımızı nerede tıkadı? Benim düşünceme göre, bunlar, 91 ve 93'un iki kolunun zaten çoktan unutulmuş fakat mevcut bilincimizi ve varlığımızı derinden belirleyen meyveleridir.
Her iki basıkta da bulundum - ve 91'te Beyaz Saray'ın birileri tarafından rüşvet verilen kötü adamlar tarafından savunduğunu asla kabul etmem. Aksine - aptallar, kendimden dışlanmadığım. Çünkü orada kişisel bir başarı yakaladı - istisnai bir kahraman olduğu için değil, sadece o sayıda olduğu için.
Tüm bu film 19 Ağustos sabahı TV'de aniden kesildiğinde ve GKChP titreyen samimiyetsiz elleriyle yaptığı yaslı cesetler de bale arasında, içtenlikle metroya koştum ve merkezde bıraktım. Bir kural olduğu için diğer izleyiciler de aynısını yaptı: göğsünü aldı - bir şey söyle! Ve bunlar hemen titremeye başladı, bulamaç bir şey mırıldandı, aptalca sürdü tanklar göğüste - ve gu-gu değil.
Ve biz, ralli özgürleri tarafından şimdiden şımarık olarak, bu sessiz insanlara direnmek için, beceriksiz biniş sırasında bir kadın olarak geliyoruz. Metrodan ayrılıyoruz, sokaklarda gizlenen zırhlı araçları görüyoruz - bu bize karşı siviller! - ve şiddetin merkez üssü nerede olduğunu bulmaya başla. Ostankino'nun dilini yuttuğundan daha iyi çalışan bir anlık shu-shu'dan sonra öğreniyoruz: Beyaz Saray'dan, Rus konutundan, Yeltsin'in adını, hükümet. Ve nehrin daha da ötesini oluşturan dağlardan gelen akarsular gibi, biz de Moskova'nın her yerinden akın ediyoruz.
Orada zaten barikatlar inşa ediyorlar, armatürü sürüklüyorlar - ve aynı zırhlı araçlar yeni Arbat köprüsünde bir sütunda sıralanıyorlar. Ve aynı zamanda, korkutucu ve sinir bozucu aptallıklarında, somut şiddet olarak duruyorlar - oysa bizim tarafımızdaki her şey bu çok shu-shu'yu büyütüyor. İçindeki en önemli şey Yeltsin'in yazlık evinden bize geçip geçemeyeceği yer mi? Ve onunla ya da onsuz, aynı tanklara sahip olmadan, bu durgunlukları nasıl yenebileceğiz? Ve onların fethedilmeleri gerek - kendi kafasına girdi, bu onların zırhı tarafından telafi edilemeyecek kadar titiz görünümleriydi, hemen herkesi ikna etti.
Ve sonra - ilk anahtar atılım. Şimdilik, tek iletişim gücümüz çok shu-shu'dur - aktarıyor: Yeltsin geçti! Şerefe! Ve işte bu savaşta en çok kazandığı hamleyi yapar. Kalabalığın ortasında tanka tırmanıyor - ve bütün buruşuk göğsümüzün en çok beklediği aynı mahkeme sözünü söylüyor. Diğer bir deyişle, bu zırhlı savunucuların tecavüzcüler ve kötüler olduğuna dair kararını okuyor, ama hepsini silecek ve bizi kurtaracak ve biz bir kadın olarak, teslimatçıya her şeyi vermeye hazırız. Burada insanlar ve kadınlar birdir: onları doğru bir şekilde patlatın, canlandırın ve rakibin sizin için gözlerini çizin. Ve biz, gittikçe daha cesurca, köprüye gidiyoruz - bu tankların hepsinin bize gösterdiği gibi, boşuna açık utançta, ateş etmeyen silahları gibi.
Beyaz Saray'daki Beyin Ofisi'nden, Devlet Acil Durum Komitesi'nden çok daha iyi çalışan biri, bizi ilk almak isteyenlerin sandığının nasıl alınacağına dair bir numara buldu ve herkese verdi. Bu tanklara huzur içinde gidin ve ekipleriyle temasa geçin, onlara iyi niyetli bir jest şeklinde kahve sandviçleri sunun. Ve sonra zaten, bu boksörlerin gittiği her yerde, onlardan bir sürü sandviç aldıkları çevik "dokular" ile kesildiler - tankerlerin fırtınasına giden gönüllüleri doldurdu. Ve 91'te, zırh delme gücüne sahip bu zhrachka, 95-m'de Grozny'deki federal zırhı düşüren Çeçen bombası fırlatıcılarını bile geçti.
Ve köprüdeki bu hala çekingen temas denemesi henüz geldiğinde, bir albayın omzunda bir makineli tüfekle atladığı bir ordu bobisi uçtu: “Herkes geri döndü! Teknolojiden uzak durun! ”O zamanlar bütün ülke tarafından bilinen kasvetli yüzü terin cehennemişti, tanktan tanka yürüdü, zırhın her iki tarafındaki insanları şimşek tutturucu gibi ayırdı.
Ama tam da etrafımda bir aksaklık vardı, barışçıl insanlar ona bir şeyler söylemeye çalıştı, ama alçak bir sese bağırdı:
- Ben bir subayım, ateş etme emrim var! Herkesi şimdi koyabilirim! - ve eli endişeyle ön kolda оружия.
O zaman, evrensel bir kahramanca dürtü tarafından yetkilendirilmiş bir sütyenten bir göğüs gibi öne atladım:
“Ne tür bir subaysın!” Kahretsin! Bir Rus subayı böyle bir emir aldığında, çocuklarda ve kadınlarda değil, kafasına bir kurşun sıktı!
Ve yüksek bir nota titreyen sesim aniden tamamen beklenmedik bir hareket yaptı. Albay karşısında bir şey kırıldı, mavile döndü, arkasını döndü - ve zaferle ayrılan sivil sistemden attı. Ve bir zamanlar onunla bağlantısı kesilen her şey tekrar aynı fikirdeydi - ve artık çok başarılı olana kadar ayrılmadı.
Üç günümüzü kuşatılmış kalenin savunması için harcadım ve kahramanlığın oradaki anahtarla gerçekten vurulduğunu söyleyebilirim. O zaman kimse bilmiyordu: Silahlı saldırı olacak mı? Ve yine de hepimiz dönüşümlü olarak evlerine gittik - yemek ve uyumak için, ama ateşin şimdi başlayacağı duyulduğunda, hiç kimse pozisyonlarını terk etmedi.
Tüm bunlar, bir kereden fazla kazananlar için en gurur verici biçimde gösterildi, bu durumda birçok kişi doğrudan yaşam riski altında; zamanında koşu yapanlar - vurmalı kariyerlerini yaptılar. Ama bu destan benim için şerefsizce sona erdi.
Sonunda bizimkilerin yayıldığı yayıldı, Gorbaçov kurtarıldı ve darbe liderleri tutuklandı, çoğumuz, saati izliyormuşçasına, hafif bir kalple dağılmaya başladık. Fakat ertesi gün kazananın muzaffer yerlere dönme yönündeki cazibesine karşı koyamadım. Ve artık savunulması gerekmeyen kaledeki kalabalığın sadece daha da büyüdüğüne şaşırdı. Ancak son günlerden beri tanıdıklarımın hiçbiriyle tanışmadım - ve onları bulmak için, daha önce hiç görülmemiş bazı aktivistler tarafından, eski geçit törenlerinde olduğu gibi düzenlenmiş olan zeminin kalınlığına taşındım.
Ve onlardan biri var: “Nereye gidiyorsun? Burada durmadınız! ”Geçtiğimiz günün ataleti ile kolayca geçmek istedim - daha önce olduğu gibi zırh bariyeriyle:“ Burada durmadı! Üç gün boyunca burada durdum! ”-“ Ve şimdi ayakta duruyorum! ”Ve güvenli geçit törenine giden geçit törenine gelen yenilenen kalabalık benim için değil, iyi ayarlanmış bir arka dirsek hissiyle onun için ayağa kalktı. Ve ben, bu arka bağlantının, belki de tüm ön zırhlardan daha güçlü olacağını hissetmişken, hakları sallamaya başlamamıştım ve eski tanıdıklar bulamadıysanız, sıkıntı ile eve rahatsız olmaya bırakıldım.
O zaman, muzaffer dünden sonraki bütün ayıltıcılık oldu ve bir başkasının zaferini yakalayanların fiestaları TV’de olduğu zaman geldi. Yani, Devlet Acil Durum Komitesini bitirme kuvveti altında, Rostropovich ve diğerleriyle Beyaz Saray'da bir konserde bulunan ve Dzerzhinsky'yi yıkmak için tüm korku ve riskleri taşıyan ve o ülkeye düştü. Ben, benim gibi salaklar gibi, onu savunduğunu düşünmüştüm, ancak birimlerden sonra onu açığa çıkaran ve daha fazla yıkıma uğratan deviren parantezcilerin ellerine ihanet ettiği ortaya çıktı.
Evet, ne yaptığımı gerçekten bilmiyordum - Hiçbir şey için övünmüyorum ya da suçlamıyorum, ama içtenlikle söylediklerimi itiraf ediyorum. Ancak, bir şekilde, hedefleri: ülkeyi korumak, katliamları engellemek - tüm manuel titremeleri kazananlardan daha asil olan Devlet Acil Durum Komitesi'ni yenebilir mi?
Bence herhangi bir şekilde: saf bir zugzwang vardı, yani, bir satranç oyununda, herhangi bir hareketin sadece ona giren kişinin pozisyonunu kötüleştirdiği bir durum vardı.
Diyelim ki, Yeltsin'i tutukladıkları zaman, b bile öldürdüler. Hemen nasıl bir aziz olacağını hayal etmek kolaydır - 91 modelindeki insanların efsanevi arkadaşı bile olsa, herkesin kendilerini hasta hissettiği sarhoş bir rezalet değil. Dünün milletinin babaları tarafından çoktan özlenen insanlar, onu hapse attığı için affetmeyecek, çok daha az cinayet - ve isimlerini, elleriyle karları için acele edeceklerdi.
Sverdlovsk bölge komitesinin sekreteri olan Yeltsin’in halkın yakınına oturmak için hostele taşınmasından şüphelendiğimde, o zamanın en zeki kadından birinin yüzümü nasıl çizdiğini hatırlıyorum. Sonra Yekaterinburg’un kendisinde sordum: Gerçekten böyle bir şey var mıydı? Evet, öyleydi: kendisi ve yakınlardaki asalet, Iset setinin üzerine kendi saraylarını inşa etti - ve kira ödememek için kollektif çiftçinin evinde bir pansiyon olarak geçirdi. Fakat eski parti yalanlarını aştığı efsanesinde yarattığı efsane, daha önce benzeri görülmemiş bir başarıya sahipti - ve oyuncuların sahip olmadığı ve kapatmayacağı bu tür becerilerin haksız kalmasını istedi.
Ateş saldırılarına emir vermek için - yine, yüzyıllar boyunca özgürlük ve bitmeyen sosis hayalleri ile iltihaplanan insanlar, ölümüne durdular ve darbeciler dökülen kanda boğulacaktı. Çünkü Yeltsin bu rüyayı gerçekten motive edilemez bir şekilde motive etti: emtia müdahalesi, her şeyi fiyat indirimi, ücretlerde bir artış - vb. Bir yandan hiç kimse bu kadar heyecan verici bir şekilde yalan söylemedi, öteki ünlü aktörlere, akademisyenlere ya da çılgınca bir masal tarafından baştan çıkarılmaya ya da nasıl yapılacağına yemin ettiler. İhtiyacın olan tek şey bir avuç yaşlı papağanı ezmek! Şey, biz böyle bir insanız: Bize ateş etseniz bile, bu freebie mucizelerine inanacağız; Yeltsin bu müthiş inancını düştü - ve kazandı.
Ve çiftçiler buna cevap olarak ne söyleyebilirdi - 91 gerçeğe dair örnekleminin yasaklı ve iğrenç insanları hariç, bedava peynir sadece fare kapanı içinde mi? Ama bunu söylemediler, böylece kalbe, akla geldi. Ve çelik, ateşli kepçeyi karartmak için oldukça ikna edici hale geldi - ki bu, iyi bilindiği gibi, sadece üzerine sabitlenmiş gözleri sevmek gibi.
İnsanların sevgisi - bu couplistlerin kazanmadığı şey, bazı canlı hareketler, Decembrist'lerin başarısı gibi, o zaman işe yaramayan bir kelime, o zaman sonra ortaya çıkacaktı. Ve bu sayede başarısızlıkları önceden bildirildi.
Beyaz Deniz savaşçılarının 91'teki zaferi, 93'teki yenilgilerini önceden belirledi. Aynı kalabalığın içinde bir insan kalkanı ile aynı üç günü geçiren, müzik için en erken kulağa sahip bir opera şarkıcısı olan arkadaşım bana şöyle dedi: “Kimi savunduğumu ve kime kan dökmeye hazır olduğumu anladığımda kendime bir söz verdim: bir daha asla siyasete girmedim. tırmanmayın. Dünyada daha kirli bir şey yok, sizi en iyi niyetle kullansanız bile sizi şımartacak. ” Ve 93'te yine kuşatılmış kalenin savunması, zaten Rutsky ve Khasbulatov'la birlikte, birçok kişi prensipte geçmedi - geçen sefer ne kadar aldatıldıklarını hatırladılar.
Ancak tüm bunlara rağmen, şiddet içeren şiddete karşı sivil olmayan direniş kötüdür ve bu yüzden ben artık yeni isyancılar tarafından aldatılmamış, yine kasten aynı komisyona gittim. Şimdi, oradaki insanları geçmişte tanklardan daha çok kovalayan isyan edilmiş polis memurlarından, sırt boyunca bir sümbül buldu - ama bu, bu sefer oyundan kanlı sonuna kadar değildi. Çok geçmeden bu sefer Rutskoi’nin Khasbulatov’la olan ilişkisinin birçok bakımdan çok kişisel olduğunu fark ettim çünkü mahkum edildi.
Ne söyleyecekseniz söyleyin, ancak 91'ta Beyaz Saray, her şeyden önce zihniyle rakiplerini aştı ve daha sonra zorla üst el ele almaya karar verildi. Sadece kurbanlarıyla birlikte halo, kitlelerin zaferi için gerekli olan sempatiyi, tuzağa düştükleri için, Ostankino'nun zorla ele geçirilmesiyle sonuçlanmaya başladı.
Ve sadece bekleyen rakipleriydi - şu tiroid kitlelerini anlatmak için: bak, bu acı çekmiyor, koyun yok! Ve kendilerini Vlad Listyev'in ülke için Mucizeler Alanını yarattığı Ostankino tapınağında yendiler! Bu tür kötü adamların en kutsal olanı yalnızca tanklardan sardığını ve ezildiğini açıkça gösterin! Ve Korzhakov’un tankları, Kuğu’nün aksine, ateş etmeyene ateş eden, dar pencerelerde çekilen, Listiev’in konuşma şovunda olduğu gibi vurulmaya başlayan insanlar neredeyse akrabalarına ve arkadaşlarına selamlarını gönderdi. Ayrıca böyle bir bağlantıyla kan dökülmesi üzerinde çalıştı: kazanırlarsa, o zaman "Volga" kuponunu iptal ederlerdi - ve en son Chubais hesaplarına göre, bu "Volg" her biri için değil, ikisine de sahipti!
Eh, ikide bir kez - kimse henüz bir tane görmemiş olsa da - o zaman elbette Rutsky'yi yen, bir özgürlüğü kurtar! Ve kitlesel kahramanlığı ateşlemeyen 93 isyanı, büyük ölçüde tank silahlarından değil, ondan düşen çoğunluğun ilgisizliğinden kaynaklanıyordu. Zaten kendiliğinden anladı ki: ne kadar isyan olursa olsun, nihayetinde, bu “onlar” ne kazanacak, her şeyi vaat etmeye hazır olacak, fakat sonuçta hayatımızı bir kuruşa koyarak. Fakat aynı zamanda asi olmayacaklarını da yanlış anladılar - bir kuruş bile vermediler!
Decembristlerin isyanı da bir zamanlar ölümcül bir şekilde mahkum edildi. Ancak yüz elli yıl boyunca yüksek kişisel şeref ve rüyalar yükünü öne sürdü. Kişi hala nakit olarak asıl mesele olduğundan ve düşük insan öz-ilgi dalgalarının bize kazması nasıl olursa olsun, bir süredir her şey bir halk topluluğuydu - uçmaya benzeyen yaratıklar değil. Ve sadece savaşlarda ve emeklerde kazandığımız için geniş alanlarımızı depolayıp çoğaltabilirdi. Fakat yalnızca bu manevi temel bazı uluslardan yok olur; eski Roma ya da ortaçağ Bizans gibi varlığını sona erdirir. Hatta Rus dilinde bir ifade bile var: “Ve aki kıyameti öldü”, - bir zamanlar devasa alanlara sahip olan efsanevi insanlar hakkında, ancak daha sonra kroniklere göre “kendiliğinden” öldü.
Ve bu darbenin her ikisi de 90-x bize derin bir ruhsal yıkım izini bıraktı: kan boşuna - ve hatta olumsuz bir sonuçla aktı. 91'te, perestroyka'nın edebi patlaması - ve Decembrist'lerin insan rüyasından önceki tüm olanları, bildiğimiz şeytanın savunmasına, sanki Senato Meydanı'ndaki gibi bize getirildi. Ve bu şeytanların yakaladığı kahramanca dürtü, kimseyi ilgilendiren, kendi çıkarları için takas edilen ve tüm ülkenin çöküşüne ve rezaletine yol açan, biliniyor, bize daha sonra bu pop şovun yerini aldı. Halk, yararsız kurbanların kanlarıyla lekelenen köylülerin tarlalarında iki kez büyüdüğünü görerek, hakları için herhangi bir savaş fikrini reddetti.
Bu nedenle, şimdi tüm ilahi ve insan yasalarının tümüyle ezilmesiyle birlikte, bu “istikrar” ülkemizde hüküm sürüyor, o da bir milletin artık bir millet olmadığı, bir kehanetin ve hatta çoğu zaman yerli bir çobanın, bir sürünün olmadığı, bu temel ilkenin eşanlamlı kaybı.
Ve bizler, dünyanın geri kalanı için, daha önce fetihlerimize boyun eğmiş olan, gittikçe artan şekilde, sadece pislik ve kaşıntı olan, sıkıcı bir sineğe benzer bir şey yapıyoruz. Hala büyük miktarımızdan ötürü bizi tereddüt edemiyoruz, ancak azaltma önlemlerimiz zaten alınmış durumda. Bugün sadece bağırsaklarımızı pompalamak ve birbirlerinden gelen gelirleri çalmakla meşgulüz. Bu iki koç, içimizdeki en önemli şeyi mahvetti: zaferimize olan inancımız olacak. Geriye kalan her şey ruhsuz gücün aynı kasvetli yüzüdür - ve zaten ekonomik olarak karşılıklı nefret eden ve geleceğe aykırı bir şekilde “biz” ve “onlar” a dönüşüyor.
Ve bu yüzden, milliyetimizi, bizi istikrarlı bir şekilde gömen bu istikrarın tek alternatifinde görüyorum: Yeni, üçüncü adımda, söyledikleri kadarıyla kokain yoksun. Fakat şu an gülünç olan yıldızlarda, ama nedense halkımız hala izliyorsa, ölmememiz bize yazılır, bu kok bulunur. Fakat sadece bir ya da on yılda bir meydanda gelmek, gece boyunca orada kazanmak ya da patlamak ve koşmak - sıfır anlamında. Ruhun bu meydanda durması ve her zaman olduğu gibi insan onurunun olması gerekir. Çünkü hepimiz sadece bir erkek olarak yaşayabiliriz ve asla bir mantar biçiminde yaşayamazız.
Bu, elbette, korkunç derecede zordur, tek kullanımlık bir baş döndürücü kahramanlık şırıngadan daha zordur. Ancak yaşamın başka yolu yok.
Üçüncü darbe 91'te Beyaz Saray vatanseverler ya da salaklar tarafından mı savunuldu?
- Yazar:
- Alexander Roslyakov
- Orijinal Kaynak:
- http://roslyakov.ru/cntnt/verhneemen/politikaiv/tretiyputc.html