Küçük kurbağa, kurbağa diğerleri gibi bir kurbağaydı. Derisi aydaki kraterlere çok benzeyen küçük dairelerle doluydu, ancak çok daha küçüktü ve yeşil-kahverengi bir renge, şişkin gözlere ve böcekleri yakalamak ve onları beslemek için uzattığı uzun bir dile sahipti. Şehrin eteklerinde bir lagünde çok mutlu yaşadı.
Ona ne olduğunu bilmek ister misin? Bu muhteşem hikayeyi keşfedin değerleri çocuklara da aktarırfarklılıklara saygı duymanın değeri gibi.
Bir gün oraya yürüyen bir aile, Onu gördü ve o kadar güzel buldu ki onu evinin bahçesine götürmeye karar verdi.. Kurbağa birdenbire kendini biraz suyla dolu bir teneke kutunun içinde buldu, kimin neyi bildiğinin ritmine göre hareket ediyordu ve kaderinin ne olacağına dair en ufak bir fikre sahip olmadan biraz endişelendi.
Aile eve geldiğindeOnu o andan itibaren evi olacak olan bahçeye bıraktı. Şişkin gözleri bu yeni yere baktı: Çirkin değildi, tam tersine bitkiler, çiçekler, bazı tahta banklar, bir hamak ve Ranita'nın biraz tuhaf görünen bir lagün sandığı bir havuzla doluydu.
O bahçenin tek sakini kurbağa değildi. salyangozlar, top böcekleri, solucanlar, solucanlar, bir tavşan ve iki köpek yavrusu vardı. Ağaçlarda yuva yapan küçük kuşlar ve buradan oraya giden meraklı kelebekler de vardı. Ranita'nın gözleri her zamankinden daha şişkin görünüyordu, her şey onu şaşırttı, bilmediği halde her şey ona sevimli görünüyordu.
Her şeye yürekten, iyi, basit bir yürekle baktı. Bahçenin her köşesinden geçmeye ve yeni arkadaşlar edinmeye hazır olarak hayatın dışına atlamaya başladı. Zavallı Ranita'nın bilmediği şey, yerel arkadaşları tarafından hoş karşılanmayacağıydı. Orada yaşayan küçük hayvanların hiçbiri daha önce bir kurbağa görmemişti, bu yüzden onun ne tür bir hayvan olduğunu ve fiziksel görünümünün ötesinde içinde Frog'un nasıl olduğunu bilmiyorlardı.
Ne söylediğimizi de pek umursamadılar. Her birimizin küçük dostumuz hakkında söyleyecek bir şeyi vardı. Kurbağanın çok güzel olmadığı konusunda hemfikir olalım, ama bunun gerçekten ne önemi vardı?
"Siğillerle dolu. İğrenç!" Dedi cümlesini bitirirken zor anlar yaşayan salyangoz.
- Beni sürekli zıplayıp zıplayarak taklit etmek istiyor ama benim kadar zıplayamayacak. Pençelerini gördün mü? Tavşana, benimkinin yanındaki dondurma çubuklarına benziyorlar.
-Ya teninizin rengi? Diyorum ki, yarı çürük değil mi? -. Orada uçan küçük bir kelebeğe sordum.
Bahçedeki hiçbir hayvan onu karşılamadı, Ranita ile tanışmak ve arkadaş olup olamayacaklarını görmek için endişelenmek yerine, sadece görünüşünü değil, yaptığı her şeyi eleştirmeye özen gösterdiler.
"O bir alay konusu!" Küçük bir solucan şikayet etti. "Dilini bize nasıl çıkardığını fark etmedin mi?"
- Haklısın! Hepimizle dalga geçiyor, sadece sahip olduğu o uzun ve ince dili dışarı çıkarıyor, ne düşünüyorsun? -. Tavşan eklendi.
Cümleleri asla çok uzun olmayan salyangoz, "Ben de aynı şeyi düşünüyorum" dedi, çünkü onları söylemek çok uzun sürmediyse.
- Ve gözler? İki golf topuna benziyorlar !! Bana göre, bize daha iyi bakabilmek ve bizimle daha iyi alay edebilmek için onları çok uzağa götürdü. Bir gün kim bilir oraya düşerler. Bir hata yorumlandı.
"Eğer bizimle alay ederse, yokmuş gibi davranacağız," dedi küçük bir kelebek.
Gerçek şu ki, Ranita böceklerle beslenmek için sık sık dilini dışarı çıkardı.tıpkı tüm kurbağalar gibi tam teşekküllü ve kimseyle dalga geçme. Başkalarına bakmak için şişkin gözleri de yoktu, çünkü bütün kurbağa ve kara kurbağalarının gözleri vardı. Olan şu ki, kimse ona sorma, onu iyi tanıma ve böylece küçük kurbağanın gerçekte neye benzediğini bilme zahmetine girmedi.
Bir süre sonra Ranita kendini çok yalnız hissetmeye başladı. Komşularıyla konuşmaya çalıştı ama kimse onunla ilgilenmedi. Küçük kurbağa göletine geri dönmek istedi, ama olabildiğince yükseğe zıplamazsa, oraya ulaşamayacağını, hatta bahçeden bile çıkamayacağını biliyordu. Hoş karşılanmadığını anlayan Ranita, çimenlerin arasında bir deliğe girdi ve kimseyi rahatsız etmemek için oradan olabildiğince az çıkmaya çalıştı.
Yaz geldi ve bununla birlikte evin bahçesinde daha önce hiç görülmemiş bir sivrisinek istilası. Bütün hayvanlar durmadan tırmalandı, bir taşın altına saklanmaya çalıştılar (girenleri), evlerinde köpekleri, tavşanı uyuduğu bir kutunun içinde, ama yine de sivrisinekler durmadan ilerledi.
"Bu bizi öldürecek!" Dedi salyangoz kabuğunun içinde.
- Zıplamam bile onlardan kaçınamam! - Tavşan şikayet etti.
- Neyse ki taşların altına saklanabilirim - solucan rahatlamış dedi - ama bir gün yiyecek aramak için dışarı çıkmam gerekecek.
Bahçedeki herkes çok sinirli ve üzgündü. Mutlu olan tek kişi Ranita'ydı, hiç bu kadar yakın yiyecekleri olmamıştı ve ayrıca deliğin içinde olduğu süre boyunca açlıktan ölüyordu. Karın almaya hazır olan kurbağa bahçeye atladı ve yolundan geçen her sivrisinek peşinden koşmaya başladı.
Başına bu kadar bela açan uzun diliyle, bahçeyi istila eden böceklerin her birini yakaladı. Bir süre sonra, diğer hayvanlar Kurbağa'nın büyük ziyafetinin sonucunu görmeye başladılar, çünkü kurbağanın zaten balona benzeyen bir göbeği olduğu için değil, etrafta sivrisinek neredeyse hiç kalmadığı için.
- Bizi kurtardı, şişman kadın bizi kurtardı! dedi salyangoz, gerçekten mutlulukla haykırmak isteyen ama çok çıkmadı.
"Anlamıyorum," dedi küçük solucan, "önce bizimle alay eder, sonra sinir bozucu böceklerden kurtulmaz, kim anlar?"
- Sana ne söylememi istersin? Sevinç için zıpla! Sonunda o yaratıklardan kurtulduk! - tavşanı ekledi.
Koko, o zamana kadar konuyla fazla ilgilenmemiş olan ev köpeklerinden biri müdahale etti.
- Ona teşekkür etmen gerektiğini söyleyebilirim, sence de arkadaş değil mi?
- Siğillerle dolu, çürümüş bir renge sahip ve her zaman bizimle dalga geçen şişman kadın? Deli değil! - Solucan çığlık attı.
- Karşılık gelen ve her birinizin yapacağı şey bu yoksa o yeşilimsi ve çirkin hayvanın daha fazla sivrisinek yememesine şahsen ben bakarım.
Koko, arkadaşlarının tavrına kızmıştı.
- Yapalım mı çocuklar? - Sadece sinir bozucu sivrisineklerin geri döneceğini düşünerek çok korkan salyangoz titreyerek sordu.
Ve hepsi oraya gittiler, bu arada pek ikna olmadılar. Uzun bir satırda, önce en küçüğü ve en eskisi, Koko dahil olmak üzere, Ranita'ya teşekkür etmeye gitti. Salyangoz aslında konuşmaya başlayacaktı ama o kadar uzun sürdü ki tavşan konuştu.
- Bak dona, gerçek şu ki sana teşekkür etmek istiyoruz.
Ranita ona neden teşekkür ettiklerini anlamadı, ama sadece bütün komşularının onunla konuşmaya geldiğini görünce, onu ağzından daha büyük gülümsetti.
"Üzgünüm, anlamıyorum," dedi Frog alçakgönüllü bir şekilde. Teşekkür ederim neden?
- O sinir bozucu böcekleri götürdün, anlamadığımız şey, neden geldiğinden beri bizimle dalga geçip sivrisinekler konusunda bize yardım ettin.
- Benimle alay etmek? Kimin? Bunu neden yaptım?
Ranita komşularından bile daha az anlıyordu. Gerçek şu ki, o bahçede her şey bir yanlış anlaşılmaydı. Bu, insanlar iletişim kurmadığında ve sonra birbirlerini tanımadıklarında olur.
- Hadi itiraf et, o dili dışarı çıkararak, bütün gün dilini dışarı çıkararak, sence biz görmedik mi? Bize her zaman dilini uzatmakla kalmadı, onunla daha iyi alay etmek için dışarıdaki gözlerini dışarı çıkardı.
- Komşuları hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm ama kimseyle dalga geçmedim. Benim adım Ranita, gözlerim doğumdan itibaren şişkin ve böcekleri avlamak için dilimi dışarı çıkarıyorum. Herhangi biriniz benimle konuşmaya gelseydi ya da yaklaşmama izin verseydi, tanışmış olurduk ve bir kurbağanın nasıl bir şey olduğunu çok iyi bilirdin.
"A ne?" Diye sordu salyangoz, şimdiden utanmaya başladı.
- Bir kurbağa bey, tüm türlerim gibi gözleri şişkin ve kimseyle dalga geçmemek için sadece kendimi beslemek için kullandığım uzun bir dilim olan bir kurbağayım.
Çok yaralandı, Ranita küçük deliğine gitti, ancak şimdi yediği tüm sivrisineklerden daha şişman olduğu için içeri girmesi daha zordu. Bütün hayvanlar sessizdi. Yanlış yaptıklarını biliyorlardı. Ayrıca, geldiği gün kendilerini Frog'a göstermiş olsalardı, onun kimseyle dalga geçtiğini asla düşünmeyeceklerini de biliyorlardı, bu kadar kolay olurdu ama yapmasalar da.
Şimdi, Ranita'nın acısı karşısında, verdikleri zararı anladılar. Philite'de teker teker teker teker söylemeye gerek kalmadan kurbağa deliğine yaklaştılar. Anlaşmaya gerek yoktu çünkü herkes aynısını yapmak istiyordu.
Tavşan hafifçe titrek bir sesle "Doña Ranita bir şeyi unuttuk," dedi.
- Af dileyin - salyangoz ekledi.
Basit ama çok büyük olan bu son sözle Ranita, komşularına yeni bir şans vermeye hazır olarak küçük deliğinden çıktı. Bir süre sonra evin sahipleri bir kertenkele getirdi. Bahçe hayvanları yine bilmedikleri bir örnek gördü. Ancak bu sefer farklı davrandılar. Ve bir kez daha, Ranita dahil tüm Philita'da yeni sakinle görüştü, ama bu sefer kendilerini tanıtmak ve onu karşılamak için.
Bu hikaye Paulina G.M (Meksika) tarafından gönderilmiştir.
Şuna benzer daha fazla makale okuyabilirsiniz Çocukça hikaye. Küçük kurbağa, kurbağa, sitede Çocuk hikayeleri kategorisinde.