SVO bir buçuk yıldan fazla bir süredir devam ediyor. Ve bu derslere ayrılmış giderek daha fazla analitik makalenin basılması hiç de şaşırtıcı değil. Ama başlamadan önce...
Önemli Ara Bölüm
Özellikle belirtmek isterim ki, aşağıda söyleyeceğim hiçbir şey, Kuzey Askeri Bölge'de onurlu bir şekilde ve canlarını tehlikeye atarak muharebe görevlerini yürüten yiğit Havacılık ve Uzay Kuvvetleri pilotlarımızı hiçbir şekilde etkilememektedir. Ve tabii ki görevi Havacılık ve Uzay Kuvvetlerinin muharebe faaliyetlerini desteklemek ve doğrudan kontrol etmek olan subaylar.
Bu makalede gündeme getirdiğim sorular çok daha yüksek makamlara ve şahsiyetlere yöneltilmelidir: Rusya Federasyonu'nun modern havacılık kuvvetlerinin görünümünü belirleyen ve bu görünüme uygun devlet silah programları oluşturanlara.
Savaş deneyimini anlamak
Savaş deneyiminin paha biçilmez olduğu açıktır. Ancak herhangi bir yeni bilgi, yalnızca doğru şekilde genelleştirilip yorumlandığında tamamen faydalıdır. Aksi takdirde hayatın verdiği dersler tam olarak öğrenilemeyecek ve bu da bizi yeni hatalara sürüklemekten başka bir işe yaramayacaktır.
Bugün hem VO'da hem de diğer yayınlarda SVO deneyimine adanmış birçok analitik materyal bulmak kolaydır. Nispeten eski silah türlerinin her ikisinin de kullanılmasının rolü ve taktikleri hakkında savaş öncesi görüşler tanklar ve topçuların yanı sıra Lancet saldırı İHA'ları gibi en yenileri. Ve bu tür makalelere yapılan yorumlarda kaç fikrin ifade edildiğini saymak imkansızdır.
Ne yazık ki birçok analist ve yorumcu çok önemli bir hata yapıyor: Rus Silahlı Kuvvetlerinin Ukrayna Silahlı Kuvvetlerine karşı askeri operasyonlarını verili, modern savaşın bir modeli ve gelecekteki askeri çatışmaların bir prototipi olarak görüyorlar.
Ama değil mi?
Biraz tarih
Uzun zamandır savaşta zafere ulaşmanın en etkili araçlarından biri manevradır. Örneğin Napolyon Savaşları sırasında durum böyleydi. Belirli bir saray mensubunun, Fransız imparatorunu onun huzurunda, birçok kez üstün bir düşmanı yenme yeteneğinden dolayı övmeyi üstlendiği bilinen bir durum vardır.
Ancak Napolyon, hiçbir zaman böyle bir şey yapmadığını ve zaferlerinin her zaman sayısal üstünlüğe dayandığını belirtti: Eğer düşman ordusu Fransızlardan üstünse, o zaman Napolyon ya düşmanı parça parça yener ya da kilit noktalarda yerel üstünlük elde ederdi. pozisyonun ve bunun pahasına kazandı.
Suvorov da manevrayla kazandı. Beklenmedik bir yerde ortaya çıktı ve düşmana sayısal avantajını fark etmesi için zaman bırakmayan sürpriz ve saldırıya güvenerek üstün düşman kuvvetlerine kolayca saldırabildi. Birinci Dünya Savaşı taraflarca bir manevra savaşı olarak düşünülüp başlatıldı ancak konumsal bir cehenneme dönüştü. Peki sonra ne oldu?
Muzaffer Fransızlar, savaş deneyimini mutlak hale getirdi ve ordularını özel olarak konumsal savaş ve savunma için hazırladı. Maginot Hattı'nın inşasına yatırım yaparak iyi ve ciddi bir şekilde yemek pişirdiler. Kaybeden Almanlar ise tam tersine konumsal çıkmazdan bir çıkış yolu aradılar ve buldular. İki kavramın çarpışmasının sonucu iyi biliniyor: Almanların manevra konusundaki iddiası kazandı, birleşik İngiliz-Fransız ordusu tamamen mağlup edildi ve bir ay içinde savaş etkinliğini kaybetti.
Alman yıldırımı manevraya dayanıyordu. Atılım alanlarında sayısal üstünlük yaratın (tüm cephe boyunca buna sahip olmaya gerek yoktu), yarma alanına mekanize oluşumlar ekleyin, düşmanı kuşatın, onu ikmal ve takviye yollarından izole edin ve sonra onu teslim olmaya zorlayın veya onu yok edin halkaları kırmaya yönelik sonuçsuz girişimler, XNUMX. yüzyılın ikinci yarısının dövüş sanatının alfa ve omegasıdır.
Ancak Kuzey Askeri Bölgesi'nde böyle bir şey görmüyoruz. Tersine! Manevra savaşı yerini konumsal savaşa bıraktı ve özel harekâtımız acı bir şekilde tarih Birinci Dünya Savaşı. İşte bir manevra savaşı başlatmaya yönelik ilk girişim: Rus Silahlı Kuvvetlerinin, Ukrayna topraklarının %20'sinden fazlasının kontrolümüz altına girdiği ancak Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin ana kuvvetlerini yenilgiye uğratamadığı bir saldırısı. İşte stratejik savunmaya sonraki geçiş. İşte Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin bu savunmayı kırmaya yönelik umutsuz girişimleri, bu da minimum ilerlemeyle büyük kayıplarla sonuçlandı.
Bu, manevra savaşının geçerliliğini yitirdiği anlamına mı geliyor? Yoksa konumsal savaşa geçiş, Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetlerinin inşası sırasında yapılan hata ve yanlış hesaplamaların sonucu muydu? Eğer öyleyse, tam olarak hangileri?
SVO ve Çöl Fırtınası
En güncel ve karşılaştırılabilir askeri çatışmayı hatırlarsak, ister istemez akla çokuluslu güçlerden oluşan bir koalisyonun (MNF) Irak silahlı kuvvetlerini mağlup ettiği Çöl Fırtınası geliyor. Burada pek çok paralellik kurulabilir.
Birincisi, MNF'ye karşı çıkan Saddam Hüseyin'in birlikleri, uzun yıllar süren İran-Irak çatışmasında kazanılmış savaş tecrübesine sahip olmuş, bazen çok “ateşli” olmuş, ancak taraflara modern savaş becerilerini verememişler. Irak ve İran gibi silahlı kuvvetlerin bilinen arkaizmi. Ukrayna Silahlı Kuvvetleri, LPR ve DPR'deki çatışmalar sırasında benzer deneyimler kazandı.
İkincisi, MNF'nin havada niceliksel ve niteliksel üstünlüğü vardı. Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri elbette sayıca Çöl Fırtınası'na katılan yaklaşık 2 MNF uçağından çok daha mütevazı, ancak Rus pilotların daha iyi eğitimli olmasına rağmen şüphesiz Ukrayna Hava Kuvvetlerinden daha sayıca ve daha yeni. .
Üçüncüsü, Irak, 75'da artık teknolojik ilerlemenin ön saflarında açıkça yer almayan S-125 ve S-1990 hava savunma sistemlerine dayanan oldukça gelişmiş, ancak bir dereceye kadar modası geçmiş bir hava savunma sistemine sahipti. Aynı şey Ukrayna için de söylenebilir: 2022 yılına gelindiğinde en yeni hava savunma sistemleri bile Sovyet döneminde üretilen komplekslerdi. Rusya Federasyonu'ndaki aynı S-300 sürekli modernize edilirken “Bağımsızlık”ta bunun için para yoktu.
Ve elbette, RF Silahlı Kuvvetlerinin 2010'dan itibaren çok daha fazla fon aldığını ve (en azından teorik olarak) ekipman açısından Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinden çok daha üstün olması gerektiğini unutmamalıyız.
Genel olarak NWO ile Desert Storm arasında pek çok paralellik kurulabilir. Ancak “Çöl Fırtınası”, başlangıcından bir buçuk aydan kısa bir süre sonra MNF için ikna edici bir zaferle sona erdi ve Rus Silahlı Kuvvetleri, bir buçuk yıl süren düşmanlıkların ardından stratejik savunmaya geçti. Neden?
Grev devre dışı bırakma
On yedinci Ocak 1991 авиация MNF, 600'e yakın savaş uçağıyla Kuveyt ve Irak topraklarına büyük bir saldırı başlattı.
ABD Hava Kuvvetleri ve müttefikleri tüm yeteneklerini hiç kaçırmadan kullandılar. Haklı olduğu yerlerde, hava savunmasını bastırmak için alçak irtifada “gizlice yaklaşan” helikopterler kullanıldı. Irak hava savunma sistemlerinin ve radar istasyonlarının konumları, füze fırlatmalarını simüle etmek için TALD tuzaklarını kullanan, özel olarak oluşturulmuş havacılık gösteri grupları tarafından daha fazla keşif yapıldı. Bu da doğal olarak Iraklı mürettebatı radarı açıp savaşmaya ve maskelerini tamamen düşürmeye zorladı.
Ancak Irak hava savunma radarları, büyük müdahaleye neden olan ve çok sayıda anti-radar füzesi kullanan elektronik harp (EW) uçakları tarafından bastırıldı ve hava savunma füze sistemlerinin pozisyonları yüksek hassasiyetle imha edildi. silah. Amerikalılar da Tomahawk seyir füzelerini kullandı, ancak nispeten küçük miktarlarda. Önemli olan bunların kullanımının MNF saldırı uçağının eylemleriyle zamanında koordine edilmiş olmasıdır.
Sonuç olarak, ilk saldırı sırasında Irak'ın ana hava savunma kuvvetleri imha edildi. Birinci! Kuşkusuz, düşmanlıkların sonuna kadar Irak'ın belirli sayıda operasyonel hava savunma sistemi vardı, MNF uçaklarıyla savaştılar ve hatta düşürdüler. Irak'ın hava savunması elbette tamamen değil ama yine de sefil bir şekilde kaybetti: Iraklılar kara silahlı kuvvetlerini ve altyapısını havadan sistematik yıkıma karşı koruyamadı.
Ne yazık ki, Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri Ukrayna hava savunmasını yalnızca yok etmekle kalmadı, hatta ciddi şekilde çizmeyi de başaramadı. Ve bugüne kadar Ukrayna Silahlı Kuvvetleri tarafından kontrol edilen bölge üzerindeki hava sahasından kaçınmak zorunda kalıyorlar.
Neden?
Birinci soru - istihbarat ve destek
MNF hava kuvvetlerinin Irak hava savunmasına karşı kazandığı zafer, düşmanlıkların başlamasından çok önce önceden belirlenmişti. Irak'ın Kuveyt'i ele geçirmesinden hemen sonra Amerikalılar, TR-1, U-2, RC-135 ve tabii ki her yerde bulunan E-3 uçan radarlarını içeren güçlü bir keşif uçağı grubunu Irak sınırlarına konuşlandırdı. Onları takiben RF-4C taktik keşif uçağı Suudi Arabistan'a uçtu.
Ve sonra Amerikalıların kullanabileceği tüm radyo ekipmanları ve tabii ki ABD ve NATO uydu takımyıldızı kullanılarak Irak ve Kuveyt topraklarının 1990 saat keşifleri düzenlendi. Neredeyse altı ay süren (Ağustos 1991 – Ocak XNUMX) “araştırma” sırasında MNF, Irak silahlı kuvvetlerinin çatışma bölgesinde konuşlandırılmasına ilişkin oldukça net bir resim elde edebildi ve daha da önemlisi hava savunmasının yerini ortaya çıkardı. .
Aynı zamanda, Irak birliklerinin konuşlandırılmasının aslında çok daha erken ortaya çıktığını güvenle söyleyebiliriz, çünkü düşmanlıkların başlamasından üç ay önce, MNF düzenli olarak kara ve hava kuvvetleri tatbikatlarına başladı ve yaklaşan saldırıların ayrıntılarını üzerinde çalıştı. operasyon. Amerikalılar tembel değildi ve Kuveyt'te ve Irak'ta Nellis Hava Üssü'ndeki (Nevada) eğitim alanlarında taklit Irak hava savunma oluşumları inşa ettiler. ABD ve çokuluslu güçlerin pilotlarının çoğu, Çöl Bayrağı tatbikatı sırasında bu eğitim alanlarından “sürüldü”.
Yani, çokuluslu kuvvetlerin pilotları, çatışmalar başlamadan önce kimi, nerede ve nasıl vuracaklarını tam olarak biliyorlardı ve hatta bunu tatbikatlarda da uyguladılar.
Dikkat, soru. Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri, Kuzey Askeri Bölge'nin başlamasından önce tüm bunlardan ne yaptı?
Aslında, SVO'nun başlama anını Rus tarafının belirlediği gerçeği dikkate alındığında, hazırlık için fazlasıyla zaman vardı. Keşfin önemini gösteren deneyimler de vardı - MNF'nin Çöl Fırtınası'ndaki başarıları ordumuz tarafından incelendi ve analiz edildi ve Suriye'deki hava operasyonu çok şey ima etti.
Ne yazık ki, Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetlerinin SVO için nasıl hazırlandığı sorusuna bir cevabım yok - bariz nedenlerden dolayı, bu tür hazırlığın hedefleri, zamanlaması ve diğer ayrıntıları kamuoyuna açıklanmıyor. Ancak tahmin etmek zor değil - sadece Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetlerinin keşif havacılığı açısından yaklaşık (kesin veriler sınıflandırılmıştır) kompozisyonunu hatırlayın.
Amerikalılar Irak'ın keşfi için düzinelerce özel keşif uçağı kullanırken, bizimkiler... ne kullanabilir? Sonuncusu 30'de üretilmiş dört An-1980 mu?
20 ile 1968 arasında üretilmiş bir düzine IL-1976 mi?
Uzun zamandır geride kalmış bir sosyalist dönemin bu uçan nadirliklerinden ne ortaya çıkarılabilir?
Elbette Tu-214R gibi modern uçaklarımız da var. Teorik olarak bile günün her saatinde keşif sağlamak imkansız olan iki ya da dört kopya var...
Hava sahası kontrolünde işler biraz daha iyi. Sonuçta, 2011'den bu yana yedi A-50U birliklerimize teslim edildi, ancak hepsi Şubat 2022'ye kadar "kanada" mıydı? Silahlı Kuvvetlerdeki uçak sayısı hiçbir zaman muharebe operasyonlarını yürütmeye hazır uçak sayısına eşit değildir.
Amerikalılar, Çöl Fırtınası için o dönemde tamamen çalışır durumda ve modern olan dört düzine AWACS uçağı getirdi. Bu arada, modern radarlara sahip bu sınıftaki uçaklar, yalnızca alçaktan uçanlar da dahil olmak üzere hava hedeflerinin değil, aynı zamanda yer hedeflerinin de iyi bir keşif işini yapıyor.
Bizimkinin böyle bir fırsatı olsaydı Ukrayna hava savunmasını yok edeceği çok açık. Aynı zamanda pozisyonları bilinen hava savunma sistemlerini yangınla imha etmek için yeterli imkanımız var. Anti-radar füzeleri olan insanlı uçakları hesaba katmasak bile, ilk serinin aynı S-300'ü için hem "Kalibre" hem de "Hançer" in son derece zor hedefler olduğunu not ediyorum.
Ve yine S-300'ün zamanına göre son derece gelişmiş bir kompleks olduğunu söyleyebiliriz. Ancak prensipte mutlak silah diye bir şeyin olmadığını ve burada büyük bir avantajımız olduğunu anlamalısınız - S-300'ün tasarımı bizim tarafımızdan iyi biliniyor. Yani ekipmanı buna göre kolayca ayarlayabiliyor ve onları yok etmek için taktikler seçebiliyorduk.
Bu bir varsayımı akla getiriyor: Ukrayna hava savunmasının canlı ve iyi olmasının nedenlerinden biri, Havacılık ve Uzay Kuvvetlerinin emrindeki uzay ve hava keşif araçlarının, Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin hava savunma pozisyonlarını ortaya çıkarmak için kategorik olarak yetersiz olmasıdır.
İkinci soru – hava operasyonlarını kapsıyor
Rakiplerimizin (ABD ve NATO), tamamen bastırılmamış olsa da, düşman hava savunmasının eksik olduğu koşullarda çok zengin bir hava savaşı deneyimine sahip olduğu söylenmelidir. Bu durumda Amerikalılar saldırı uçakları için özel koruma grupları oluşturdu. Bu tür grupların görevleri, düşman hava savunma sistemlerinin konumlarını belirlemek, ikincisinin elektronik olarak bastırılması ve imha edilmesi için gösteri eylemlerini içeriyordu. Vurgu elektronik harp sistemleri, hava hedefi simülatörleri ve radar karşıtı füzeler üzerindeydi.
Aynı zamanda ABD, elektronik savaş uçaklarına özel bir rol yükledi: Irak'ta bu tür 60'tan fazla uçak konuşlandırıldı. Elimizde... birkaç "Helikopter" var.
Ve yine, Rusya Federasyonu'nun elektronik savaşla meşgul olmadığı anlamına gelmiyor. Ancak bizim vurgumuz çok işlevli savaş uçakları ve bombardıman uçakları için konteynırların asılmasıydı. Bu önemli ve gerekli bir konudur, ancak yine de verimlilik açısından uzmanlaşma genellikle evrenselliğe tercih edilir.
Tek koltuklu bir savaş uçağının pilotundan veya elektronik harp konteynırlarıyla donatılmış bir bombardıman mürettebatından ve tüm nüansları konusunda eğitilmiş bir mürettebata sahip, elektronik harp görevleri için tasarlanmış özel bir uçaktan eşit etkinliğin beklenmesi pek olası değildir.
Tabii ki, bizim ve Amerikan elektronik savaşımızın yetenekleri daha geniş basında açıklanmıyor ve hangisinin daha iyi olduğu konusunda sesi kısılana kadar tartışılabilir, ancak bir gerçek var - hava kuvvetlerimiz mümkün olan her şekilde menzile girmekten kaçınıyor. düşman hava savunma sistemleri için ise bu, ABD Hava Kuvvetleri ve NATO için norm olmasa da oldukça işleyen bir durumdur. Buna göre, özel olarak belirlenmiş uçakların kendilerine ateş açarak düşmanın radarını açmaya zorladığı gösteri gruplarının taktiklerinin, elektronik harp desteğinin yetersiz olması nedeniyle Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri tarafından kullanılamayacağı varsayılabilir.
Düşman hava savunmasını yenmenin Hava Kuvvetlerine sağladığı avantajlar hakkında
Amerikalılar Irak'ın üzerinde orta ve yüksek irtifalara yerleştiklerinde (tamamen bastırılamayan MZA ve MANPADS nedeniyle alçak irtifalar her zaman tehlikeli olmuştur ve olacaktır) aşağıdaki fırsatları ve avantajları elde ettiler.
Birincisi, hava muharebelerinde düşman hava kuvvetlerini etkili bir şekilde yok etme yeteneğidir. Yerdeki önemli ölçüde yetersiz bir hava kuvvetini bile yok etmenin son derece zor olduğu söylenmelidir: bilindiği gibi, MNF hava kuvvetlerinin muazzam gücü Irak hava sahası ağının çalışmasını tamamen felç edemedi.
Peki Iraklılar hayatta kalan hava alanlarından ve onlara dayalı savaşçılardan ne kadar yararlandı? Amerikan AWACS uçağı, Irak uçaklarını havalandıktan kısa bir süre sonra tespit etti ve onları yok etmeye yetecek güçle önünü kesti. Iraklılar (ve daha sonra Yugoslavlar) yalnızca savaşçılarının standart ekipmanına güvenerek "körü körüne" savaşmaya zorlandılar.
Yani havadaki çatışma, bireylerin sistemle besbelli nafile savaşlarına dönüştü. Ve çoğu zaman yalnız kişiler saldırı altında olduklarını ancak kendilerini ele geçiren roket patladığı anda fark ettiler... Evet, bu koşullarda bile Iraklılar etkili sortiler ve hava muharebelerinde başarı elde etti, ancak biz herhangi birinden bahsediyoruz uzun vadeli ve etkili bir direniş türü bu şartlarda yürüyemiyorum.
Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri, Ukrayna hava sahası üzerinde benzer düzeyde bir kontrole sahip olsaydı, Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin faaliyetleri hızla sıfıra indirilecek ve tüm bu Storm Shadows ve benzeri uzun menzilli havadan fırlatılan füzelerin transferi, tümünü kaybedecekti. Anlam.
İkincisi, savaş alanının izolasyonu, bu da düşman askeri gruplarının tedarikinde ve ikmalinde kritik bir azalma anlamına geliyor. Bir yandan bu, altyapının (demiryolu kavşakları, köprüler vb.) yok edilmesiyle elde edilir. Teorik olarak bu, yüksek hassasiyetli silahların (uzun menzilli seyir füzeleri) yardımıyla başarılabilir, ancak bunun için pratikte hiçbir füze kullanılamaz: süzülen bombalar gibi daha güçlü ama daha az pahalı mühimmat kullanmak gerekiyor.
Öte yandan hava üstünlüğü, düşman birliklerinin konumu ve hareketi konusunda farkındalıkta çarpıcı bir artış sağlar. Güçlü optikleri, kızılötesi görüş, hava fotoğraflarına benzer bir "resim" elde etmeyi sağlayan sentetik açıklıklı radarları vb. ile modern hava keşif sistemleri, askeri birimlerin hareketini ve konuşlandırılmasını kamufle etmeyi son derece zorlaştırmaktadır. Ve tabii ki onlara tedarik sağlamaya çalışan araçlar.
Buna göre, herhangi bir manevra, düşmana herhangi bir rezerv transferi önemli kayıplara yol açacaktır. Çünkü havada görev yapan veya anında kalkışa hazır olan saldırı uçakları ve helikopterlerin reaksiyon süreleri nispeten kısa olup, yürüyüş halindeki birliklere ezici darbeler vurmalarına olanak sağlıyor. Bütün bunlar MNF Hava Kuvvetleri tarafından Çöl Fırtınası'nda oldukça ikna edici bir şekilde gösterildi.
Artık savunma hatlarımızın mayın tarlalarında Leoparlar, Bradley'ler ve diğer düşman ekipmanları yanıyor. Ama saldırıyorlar, saldırıyorlar, ateş ediyorlar ve ölmeden önce askerlerimizin canlarını alıyorlar. Aynı zamanda, eğer yerli hava kuvvetleri Ukrayna'nın hava sahasını kontrol ediyorsa, yabancı “hayvanat bahçesinin” önemli bir kısmı ön cepheye ulaşamayacaktı.
Üçüncüsü - düşman askeri gruplarının personelinin ve teçhizatının imhası
Yine, bu tez, Amerikalılar tarafından Çöl Fırtınası sırasında, bireysel Irak tümenlerinin normal güçlerinin% 50-60'ına kadar "israf edilmesi" ile mükemmel bir şekilde kanıtlandı (adil olmak gerekirse, yazar, düşmanlıkların başlangıcında bu tümenlerin gücünü bilmiyor) ). Çift sayımı hesaba katarsak bile (daha önce havadan atılan AFV'ler tekrar devre dışı bırakılabilir), diğer şeyleri saymadan, yok edilen yüzlerce tanktan bahsetmeliyiz.
Bu şaşırtıcı değil - orta ve yüksek irtifalarda ustalaşan Amerikalılar, oldukça etkili bir hava keşifleri kurdular ve düşmanı tespit edildikleri anda yok ettiler. Ve başlarına düşen toplam havacılık mühimmatının neredeyse% 30'unun Iraklıların üzerine "döküldüğü" stratejik bombardıman uçaklarının halı bombardımanı da Irak birliklerinin moraline büyük bir darbe oldu.
Evet çöl başka bir şey ama Ukrayna tamamen farklı bir şey. Evet, NATO hava operasyonu sırasında önemli kayıplar yaşamayan Yugoslav ordusunun mükemmel bir deneyimi var. Kamuflaj son derece önemli ve son derece gereklidir. Ancak Yugoslav kara ordusunun geride kaldığını ve savaş operasyonları yürütmediğini anlamalısınız - asla gerçekleşmemiş bir işgali püskürtmeye hazırlanıyordu. Ancak savaş manevrayı ve hareketi gerektirir ve burada Yugoslavlar savunmasız olacaktır.
Savunmada bile. Dolayısıyla, eğer havacılığımız havaya hakim olsaydı, topçu pozisyonlarını sürekli değiştirme ihtiyacıyla bağlantılı aynı karşı batarya savaşı, Ukrayna Silahlı Kuvvetleri için korkunç bir baş ağrısı haline gelirdi ve Ukrayna topçularının kayıpları, Ukrayna topçularının kayıplarından çok daha yüksek olurdu. güncel olanlar.
Ve son olarak dördüncüsü, hava üstünlüğü ordunun manevra yapmasını sağlar. Örnek olarak ABD 101'inci Hava Saldırı Tümeni'nin eylemlerini düşünün.
Amerikalılar, Kuveytli birlik grubunun tedarik edildiği 8 No'lu As-Samakh - Basra stratejik iletişim otoyolunu kesmek istediler, ancak küçük bir sorun vardı - otoyol, savaş temas hattından 200 km uzakta bulunuyordu.
Hava üstünlüğü kayıtsız şartsız MNF'ye ait olduğundan, Amerikalılar kara operasyonunun ilk gününde oldukça sakin bir şekilde bir helikopter saldırı kuvvetini ön hattın 80 km arkasına indirdi: 2 savaş aracı ve 000 mm topçu ile 50 asker. Ve ikinci günün sabahı, 105 (!) kamyon mühimmat ve yakıtla birlikte, 700 süngü ve 2 zırhlı araç da çıkarma yerine ulaştı. Son derece riskli bir iş gibi görünüyordu ama Amerikalılar, Irak birliklerinin savunma merkezlerinin nerede olduğunu açıkça biliyorlardı. Ve yanlarından geçip gittiler.
Bu tür eylemlerin bir sonucu olarak, 101'inci Hava İndirme Tümeni, hem nakliye hem de savaş helikopterlerinin dayanabileceği, düşman hatlarının arkasına ("Kobra" adı verilen) bir ileri operasyon üssü yerleştirmeyi başardı. Ve bu helikopterler, nakliye helikopterlerinin küçük bir saldırı kuvvetini (üç tanksavar bölüğü) doğrudan stratejik açıdan önemli olan bu nakliye arterine indirmesiyle, hemen 8 No'lu Karayoluna saldırmaya başladı.
Ayrıca, Kobra'dan gelen savaş helikopterlerinin koruması altında, iniş kuvveti önce bir taburla, ardından da düşmanlıkların sonuna kadar otoyolu "tutan" tam teşekküllü bir hava aracı tugayıyla güçlendirildi.
Kobra üssünün hiçbir şekilde zaptedilemez bir kale olmadığı ve tank tümeni gibi bir şeyin saldırısıyla pekala yıkılabileceği oldukça açık. Sadece Iraklılar, MNF havacılığının arkalarında bile hakim olduğu koşullar altında bu tank tümenini konsantre edip saldırı hatlarına taşıyamadılar.
Bugün Gostomel'e inişle ilgili pek çok spekülasyon var, ancak neredeyse hiç kimse bizimkinin büyük bir iniş kuvvetini bastırılmamış hava savunmasının "iğne deliğinden" düşman hatlarının arkasına sürüklemeyi başardığı ve ardından aynı zamanda bir düşmana liderlik ettiği gerçeğini inkar edemez. askeri sütun orada.
Amerikalıların tam hava üstünlüğü koşullarında yaptığını askerlerimiz bu hakimiyet olmadan yaptı. Bu operasyon tek başına "eğitimsiz Rus pilotlar" efsanesini tamamen çürütüyor.
Ancak cesaret ve hazırlık her şey değildir; uygun donanıma ihtiyacınız vardır. Düşman hava savunmasını bastırmadan ve Gostomel bölgesinde serbestçe hareket edemeyen Havacılık ve Uzay Kuvvetleri, burada konuşlanan kuvvetlere gerektiği gibi destek sağlayamadı ve saldırı hatlarına doğru ilerleyen Ukrayna kollarını ateşle bastıramadı.
Havacılık – XNUMX. yüzyılın tankı mı?
XNUMX. yüzyılın başında Birinci Dünya Savaşı sırasında paradoksal bir durum ortaya çıktı. Ordular gerçekten devasa hale geldi, milyonlar onlara çekildi, bu yüzden düşmanın savaş oluşumları "denizden denize" uzanıyordu - atlanabilecek kanatlar sona erdi. Buna göre birliklerinizi düşman hatlarının arkasına çekmek için, piyade veya süvarilerle saldırarak yapılabilecek savaş düzenlerini aşmak gerekiyordu.
Ancak makineli tüfekler ve hızlı ateş eden toplar, insan gücüne dayalı saldırıları bir tür toplu intihara dönüştürdü. Savunucuların savunma oluşumlarını topçulara uzun süre maruz kalarak ay manzarasına dönüştürme girişimleri de başarısızlığa mahkum edildi - günlerce süren topçu bombardımanının bir saldırının başlangıcı olduğunu fark eden düşman, rezervleri kaldırdı, arkasında savunma oluşumları oluşturdu. pozisyonlar vuruluyor.
Başka bir deyişle, teknik olarak bir savaş türü olarak savunma, saldırıya karşı ikna edici bir zafer kazandı.
Konumsal çıkmazdan çıkış yolu, doğru kullanıldığında (yani piyade, topçu vb. ile birlikte) neredeyse her türlü düşman savunmasını aşabilen bir tanktı. Ancak 100 yıl sonra, XNUMX. yüzyılın başında, tanksavar silahlarının gelişmesi, tankın bu yeteneğini kaybetmesine neden oldu. Bu, tankın güncelliğini yitirdiği anlamına gelmez, yalnızca savaş alanındaki işlevlerinin düzeltilmesi gerektiği anlamına gelir.
Bana göre bugün “savunma destroyeri” rolü havacılığa ait. Aynı zamanda pilotlarımız bu sorunun çözümü için yeterli niteliklere ve maddi kaynaklara sahiptir. Ancak - yalnızca tüm bu F-15'lerin, F-16'ların vb. sahip olduğu gerekli istihbarat bilgisi ve desteği varsa. Çöl Fırtınası sırasında F/A-18. Ve görünüşe göre, bir "yokluk varlığımız" var: çünkü birinci sınıf savaş uçakları yarattığımızdan, bu bilgiyi elde etmek ve destek sağlamak için araçlar yaratma zahmetine girmedik.
Bugün Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri'nin yeterli sayıya sahip olmadığı, çok işlevli savaş uçaklarının, saldırı uçaklarının vb. az sayıda üretildiği yönünde çok fazla konuşma var, buna kesinlikle katılıyorum. Ancak benim görüşüme göre, iki kat daha fazla Su-35'imiz, Su-30'umuz, Su-34'ümüz vb. olsa bile, bu Ukrayna'daki Havacılık ve Uzay Kuvvetlerinin etkinliğini radikal bir şekilde etkilemez. Çünkü savaşta sistematik bir yaklaşım kazanır, bunun yokluğu muharebe birimlerinin olağanüstü performans özellikleriyle telafi edilemez.
Hava Kuvvetlerini bir mızrağa benzetirsek, onun şaftı tüm bu keşif uçakları, AWACS, elektronik harp uçakları, tankerler vb. olacaktır. Bombacılar, füze taşıyıcıları ve çok amaçlı avcı uçakları mızrağın ucudur. Eninde sonunda saldıracak olan odur, düşmanı vuracak olan da odur, ama şaft olmadan, sadece ucuyla pek fazla savaşamazsınız.
Ne yazık ki, Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetlerinin savaş uçakları ve helikopterlerle ellerinden geldiğince pompaladığı izlenimi ediniliyor, ancak çalışmalarını sağlayacak kimse yok çünkü neredeyse hiçbir modern keşif/AWACS/EW hizmette değil.
Bulgular
Korkutucudurlar.
Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri, Ukrayna'nın hava savunmasını yok edecek malzemeye sahip olmadığı için, Ukrayna Silahlı Kuvvetleri'nin kontrolündeki bölgeler üzerinde havaya hakim olamıyor, savaş alanlarını izole edemiyor, yapamıyor... Evet neredeyse. Modern silahların yapabileceği hiçbir şey yok: Hava Kuvvetleri.
Eğer yapabilseydi, Ukrayna Silahlı Kuvvetleri geçen yılki ve hatta mevcut “karşı saldırıyı” başaramazdı: yoğunlaşan kuvvetler bunu başlamadan çok önce “açıklardı”.
Ve o zaman Artemovsk'ta bir kıyma makinesi düzenlemenin bir anlamı kalmayacaktı, çünkü Ukrayna Silahlı Kuvvetleri tugaylarının konumlarının havadan izole edilmesiyle düşmana aynı ve hatta önemli ölçüde daha büyük kayıplar verilebilir. Hiç şüphe yok ki, bu durumda SVO'yu gerçekleştirmek için gereken zaman çerçevesi çok daha kısa olacaktı ve Rus Silahlı Kuvvetlerinin, PMC'lerin ve gönüllülerin kayıpları mevcut olanlardan önemli ölçüde daha az olacaktı.
Elimizde olanla Rus ordusu, Ukrayna Silahlı Kuvvetleri ile sistemik bir güç diğerine karşı “duvardan duvara” savaşmak zorunda kalıyor. Amerikalılar, Çöl Fırtınası Harekatı'nın kara aşamasında hızlı bir başarı elde etti çünkü operasyon başladığında Irak kara kuvvetlerinin savaş aracı, çokuluslu kuvvetin hava kuvvetlerinin çabaları nedeniyle onarılamaz şekilde bozulmuştu. ABD kara kuvvetleri Irak ordusunu yenmedi; sadece işini bitirdi.
Bu nedenle, benim görüşüme göre, Kuzey Askeri Bölge'nin bugün aldığı en önemli dersler, havacılık kuvvetlerimizin uzay ve havadaki keşif bileşeninin zayıflığı ve özel elektronik savaş uçaklarının bulunmamasıdır. Bu nedenle, Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri bugün gerçek potansiyellerinin yalnızca %10-15'ini gösteriyor ve muharebe operasyonları Birinci Dünya Savaşı sırasında konumsal bir çıkmaza ulaştı.