Son zamanlarda, İnternet, iç hava kuvvetlerini savaş uçaklarıyla donatma alanındaki mevcut durumu çevreleyen tartışmayı yoğunlaştırdı. Sukhoi Tasarım Bürosu'nun sahip olduğu açık avantaj ve MiG Tasarım Bürosu'nun bir zamanlar güçlü olan pozisyonlarının neredeyse tamamen kaybedilmesine özellikle önem verilmektedir. Hava kuvvetlerimizi sadece Su makineleri ile donatmanın uygulanabilirliği konusunda anlaşmazlıklar sürüyor. Aynı anda ortaya konan meşru sorular, neden tüm emirlerin bir firmaya verildiği ve ikincisinin aşağılayıcı ve haksız yere unutulduğu. Tartışmanın niteliği, Sukhoi şirketinin ahlaksızlığı suçlamalarına neden oluyor ve diğer taraftan MiG-29 ve buna dayanan araçların açıkça zayıf, gereksiz ve tavizsiz olduğu ortaya çıktı. Bunun tersi bir görüş de var - MiG-29, “sukhovetsy” in kasıtlı olarak ezildiği gerçek bir şaheser. Bu utanç verici bir durumdur ve aynı anda her iki taraf için de utanç vericidir, çünkü Sukoi'nin mükemmel araçları talep edilmekte ve MiG-29 daha da kötü değildir ve en hevesli incelemeleri hak etmektedir. Fakat neden tüm bunlara rağmen, yeni MiG'lerin saflarında görmüyoruz ve eski Sovyet yapımı 29'ler neredeyse hizmet dışı kaldı? Bu soruları cevaplamak için mümkün olduğunca "VE" nin üstündeki tüm noktaları koyarak çalışacağız.
PFI yarışması
MiG-29 ve Su-27'in neden onları gördüğümüz gibi hale geldiğini anlamak için uzaklara gitmeniz gerekir. tarih. Her iki uçağın yaratılmasının kökenleri, Hava Kuvvetleri PFI programını başlattığında - mevcut filoyu değiştirmek için gelecek vaat eden bir savaşçı - 60-lerin sonunda yatıyor.
Burada SSCB'de hava kuvvetlerinin orduyu sömüren tek kişi olmadığını açıklığa kavuşturmak gerekir. havacılık. Hava savunma kuvvetleri neredeyse eşit bir oyuncuydu. Kompozisyonlarındaki savaşçıların sayısı Hava Kuvvetleri'ndekilerin sayısını bile aştı. Ancak bariz nedenlerden ötürü, hava savunma birlikleri bombardıman uçaklarına ve saldırı uçaklarına sahip değildi - görevleri, saldıran düşman uçaklarına müdahale etmek ve misilleme yapmak değildi. Bu nedenle, ülkede cephe savaşçılarına ve önleme savaşçılarına açık bir bölünme vardı. Birincisi Hava Kuvvetleri'ne, ikincisi hava savunmasına gitti. Birincisi, kural olarak, hafif, manevra kabiliyeti yüksek ve ucuz uçaklardı, ikincisi daha karmaşık, daha pahalı, daha güçlü bir aviyonik, yüksek irtifa ve hıza sahipti.
Böylece, PFI programı başlangıçta Hava Kuvvetleri tarafından başlatıldı. Ancak, ilk kez, cephe savaşından önce oldukça karmaşık görevler yapıldı. Bunun nedeni, Amerika Birleşik Devletleri'nde uzun menzilli hava muharebesi yapabilen güçlü bir savaşçı F-15'in ortaya çıkmasıydı. İstihbarat uçağın neredeyse hazır olduğunu ve 70'in başında uçacağını bildirdi. TFI programı olan yeterli bir cevap gerekliydi. İlk defa, bu programın altında bir cephe savaş uçağı uçağı, ilk kez sadece hava savunma avcılarının karakteristik özelliği olan katı boyutlar ve güçlü aviyonikler elde etmekti.
Ancak, hemen hemen, TFI programı iki alt kategoriye ayrılmaya başladı: LIFI (hafif cephe hattı savaşçısı) ve TFI (ağır cephe hattı savaşçısı). Bu yaklaşımın gerekçesi çoktu. İki tip uçak filosunun kullanımda daha esnek olacağına söz verdi. Ek olarak, ABD'de benzer bir yaklaşım hakkında bilgi vardı - hafif bir F-16 zaten uçuşa hazırlanıyordu. İki tip uçağın operasyon, tedarik, personel eğitimi vb .'yi karmaşıklaştırdığına inanan bu kavramın muhalifleri vardı. Ve en önemlisi - geniş bir "hafif" savaşçı serisinin yapımı mantıklı değil - açıkça böyle bir dövüşçünün bir Amerikan kitlesel avı olacağı için Amerikan F-15'inden daha zayıf.
Başlangıçta, lider hemen PFI yarışmasında göze çarpıyordu - umut verici görünen bütünleşik bir plana sahip bir hava aracının taslağını sunan Sukhoi Tasarım Bürosu. OKB MiG, MiG-25'e benzer, klasiklere yakın bir uçak sundu. OKB "Yakovlev" başından beri lider olarak görülmedi. PFI'yı ağır ve ışığa böldüğünüzde, ilk önce, bölmeden önce, yaklaşık 25-30 tonluk bir kalkış ağırlığına sahip tek bir uçağın ağır olarak görüldüğünü, bu nedenle hafif bir dövüşçünün rekabetinin bir ana atış ve ana rekabetin tamamlayıcısı haline geldiğini anlamak önemlidir. Sukhoi ağır projede zaten lider olduğundan, hafif versiyon MiG tasarım bürosunu hızla ele geçirdi ve aynı zamanda entegre montaj uçaklarının yeni tasarımını gösterdi.
MiG-29'in PFI projesinin ayrılmaz bir yerleşiminin ilk projesi
Zaten rekabet sırasında hava savunma kuvvetlerinin müşterileri buna bağlıydı. Uzun bir uçuşun ve güçlü aviyoniklerin gereksinimlerini karşıladığı için sadece “ağır” sürümle ilgileniyorlardı. Böylece, ağır sürüm evrensel bir proje haline geldi - hem ön cephe hem de ön avcı uçağı. Hava Kuvvetleri ve Hava Savunma - İki bölümün birbiriyle çelişen taleplerini aşağı yukarı bağlayabiliyordu.
Hafif ve ağır savaşçıların farklılıklarının özü
Programı uzun süre hafif ve sert bir ortama böldükten sonra, farkları açık bir şekilde tanımlanmadı. Herkes özün ne olduğunu anlıyor gibiydi, ancak resmi olarak tanımlayamadı. Modern analistler de aynı şekilde bu problemi takip ediyorlar - genel olarak neden iki uçağın bulunduğunu çok az anlıyorlar. Kursta ışığın manevra kabiliyeti, iki kat daha ucuz olduğu gerçeği hakkında çok fazla açıklama yapıldı. Ağır - uzak. Tüm bu tanımlar, yalnızca farklı ağırlık sınıfındaki iki savaşçı kavramını benimsemenin sonuçlarını yansıtır ya da tamamen yanlıştır. Örneğin, hafif bir savaşçı, ağır olandan iki kat daha ucuz olmamıştı.
Bununla birlikte, uçak tasarlanırken farklılıkların kabul edilebilir bir ifadesi bulundu. Ve bu uçaklar arasındaki farkları anlamak için anahtardır. Hafif bir savaşçının (MiG-29) bilgi alanında taktiksel derinlikte hareket etmesi gerekiyordu ve buna ek olarak ağır bir (Su-27) savaşçısı, birliklerinin bilgi alanının dışında da hareket edebiliyor olmalıydı.
Bu, MiG'nin düşmanın bölgesine 100 km'den daha fazla uçmaması gerektiği ve savaşın yönlendirilmesi ve kontrolü yer kontrol direklerinden gerçekleştirildiği anlamına geliyordu. Bu sayede aviyoniklerin bileşiminden tasarruf etmek, uçağı azami derecede basitleştirmek ve bu masrafta uçuş performansını arttırmak ve uçağı kitle ve ucuz yapmak mümkün oldu. Bu yıllarda “pahalı” terimi maliyet olarak değil (paraya “gerektiği kadar” verilmiştir) değil, üretim kitlesini (ürün karmaşıklığı, montaj zahmeti), bu gibi uçakları hızlı ve çok toplayabilme kabiliyetine sahipti. Silahlarının bileşimi bakımından, ana kalibre, bazı durumlarda P-60'u destekleyen P-73 (ve daha sonra P-27) ısıya güdümlü füzelerdi. Havadaki radar, P-27 füzelerinin fırlatma menzilinden büyük olmayan kararlı bir algılama menziline sahipti, özünde bu füzeler için radar görüşü idi. Zorlu ve pahalı elektronik savaş veya iletişim araçları sağlanmamıştır.
Su-27, aksine, sadece kendi güçlerine güvenebilmelidir. Bağımsız bir şekilde keşif yapmak, durumu analiz etmek ve saldırmak zorunda kaldı. Düşmanın arkasına gitmek ve bombardıman uçaklarını derin baskınlarla örtmek ve düşmanın hedeflerine müdahale etmek zorunda kaldı ve böylece operasyon tiyatrosunun tecrit edilmesini sağladı. Zemin kontrol direkleri ve düşman topraklarındaki radarları beklenmiyordu. Bu nedenle, “hafif” adamdan daha fazla ve daha fazlasını görebilen güçlü bir radar gerekli oldu. Uçuş menzili MiG'den iki kat daha yüksektir ve ana silah olan P-27, uzun kol P-27E (artan enerji) ve P-73 yakın dövüş füzeleri ile tamamlanmaktadır. Radar sadece bir manzara değildi, aynı zamanda hava durumunu ve zekayı örtmenin bir yoluydu. Kendi EW'siniz ve güçlü iletişiminiz olmalıydı. Mühimmat - Akciğerinkinden iki kat daha fazla, çünkü kuvvetlerinden izole olarak savaşmak için uzun ve yüksek bir gerilime sahip olabilir. Aynı zamanda, uçağın, hafif bir avcı uçağı gibi, manevra kabiliyetine sahip bir savaş gerçekleştirme kabiliyetinde kalması gerekiyordu. Düşmanın ülkesinde, sadece “ağır” rakipleriyle değil, F-15 ve F-14 biçiminde değil, aynı zamanda “köpek dökümleri” için optimize edilmiş F-16 ile de tanışabildi.
Büyük çaplı bir antene sahip güçlü radar, daha küçük anten çaplı MiG-27 için erişilemez olan Su-29'e çok geniş olanaklar sunar. MiG'nin ağır bir savaşçıyla hava savaşındaki bir avantajı sadece biraz daha küçük EPR.
Kısacası, Su-27, genel olarak tiyatrolar arasında bir hava üstünlüğü düzlemiydi ve MiG-29, askerlerini temas hattındaki düşman hava saldırısından korumak için daha özel bir görev çözüyordu.
Her iki uçağın da başlangıçta farklı ağırlık kategorilerinde boşanmış olmasına rağmen, aralarındaki rekabet neredeyse hemen görünmeye başladı. Çeşitli bilimsel araştırma enstitüleri ve uzmanları bu konuda çok çeşitli görüşlerini dile getirdiler. İki aracın sistemi düzenli olarak eleştirildi. Aynı zamanda, bazıları ışığın ağır seviyesine “sıkılması” çağrısında bulundu, diğerleri - ışığı bıraktı, tüm kuvvetleri daha etkili “ağır” ya yoğunlaştırdı.
İki uçak sisteminin değerlendirilmesi finansal temelde gerçekleştirildi. LFI'nin PFI'nin yarısı kadar fiyat kazanamadığı ortaya çıktı. Bu hatırlanmalıdır, çünkü modern tartışmalarda genellikle ucuz ama etkili bir uçak olarak MiG'nin lehine tartışılmaktadır. Öyle değil. Savunma paralarını savunmadıkları Sovyet standartlarına göre, PFI'den 0,75'e mal olan LFI'ler oldukça ucuz uçaklardı. Bugün, “ucuz” kavramı çok farklı görünüyor.
İki uçağın kaderindeki nihai karar SSCB Savunma Bakanlığı ile kaldı - her iki araca da ihtiyaç duyuldu, her birinin kendi nişini işgal etmesi ve birbirlerine müdahale etmemesi gerekiyor. Böylece Sovyet silah sisteminde oldu.
Sırada
1991 tarafından her iki uçak da gerçekleşti ve saflarda durdu. İstisnai ilgi alanı, Hava Kuvvetleri ve Hava Savunma ülkelerinde nasıl dağıtıldıklarıdır.
Hava Kuvvetleri avcı uçağı, 735 MiG-29, 190 Su-27 ve 510 MiG-23'ten oluşuyordu. 600 MiG-21 hakkında da bir şeyler vardı, ancak hepsi eğitim raflarında yoğunlaştı. Hava Kuvvetlerinin en güçlü ve savaşa hazır karışımında - GDR'deki Hava Kuvvetlerinin 16'i tek bir Su-249 değil, 29 MiG-36 ve 23 MiG-27 idi. Hava Kuvvetleri'nin ana vurucu gücü haline gelen cephe havacılığının temelini oluşturan MiG'lerdi. Sovyet grubunun güney cephesi, Macaristan'daki 36-I VA'yı, 66 MiG-29 ve 20 MiG-23 ile destekledi.
Sadece güzel bir MiG-29
Mevcut durumun, Sovyet Komutanlığı'nın hangi uçağın ana ve en iyi olduğunu düşündüğünü açıkça gösterdiği anlaşılıyor. Gelişmiş ünitelerde tek bir Su-27 yoktu. Ancak, durum biraz daha karmaşıktır. MiG-29, ilk darbeyi yansıtan, dünya savaşının patlak vermesi için harcanabilir bir malzeme olacaktı. Bu uçakların önemli bir kısmının hızlı bir şekilde öleceği, ancak SSCB ve ATS'nin kara kuvvetlerinin konuşlandırılmasını ve ilerlemesini sağlayacağı varsayılmıştır.
Arkada, GDR'de görev yapan birlikler, ordunun başlangıçtaki başarısını geliştirecek olan Polonya ve Ukrayna'daki birlikleri soluyordu. Ve şimdi sadece Su-27 FA Hava Kuvvetleri vardı - Polonya'da iki alay (74 Su-27) ve Mirgorod'da bir alay (40 Su-27). Ek olarak, Su-27'teki Hava Kuvvetlerinin yeniden donatılmasının tamamlanmış olmadığı açıktır, Mirgorod'daki 831 IAP, 27 içindeki 1985, 159 içindeki 1987, 582-XAP içindeki Su-1989'i almıştır. yani Hava kuvvetlerinin FU'larının Su-27 savaş uçağı ile doygunluğu ölçüldü; bu, hava savunması hakkında söylenemeyen aynı zamanda, bu süre zarfında, 2 kat daha fazla bu tip uçaklar elde edildi.
Sadece güzel Su-27
Hava savunma kuvvetlerinde neredeyse hiç MiG-29 yoktu (muharebe birimlerinde - hiçbiri, ancak sadece hava savunmasında 15 MiG-29 ile ilgili vardı, ancak bunlar Hava Savunma Ordusunun Hava Savunma Komuta Eğitim Merkezi'nde ve ayrıca 360 Su-27 civarında (ve bunun yanında) yoğunlaştı. 430 MiG-25, 410 MiG-31, 355 Su-15, 1300 MiG-23). yani Seri üretimin başında, MiG'ler sadece ön cephe havacılığına gitti ve ilk yaptıkları şey, Hava Savunma birlikleri Hava Savunma Kuvvetleri'ne almaktı - 1984'te, 60 hava savunma IAP'ta (Dzemgi Havaalanı) ortaya çıktılar. Bu mantıklı, çünkü MiG'ler Hava Kuvvetleri'nin 4 nesil savaşçılarına olan acil ihtiyacı engelledi. Ve o zaman hava savunma kuvvetlerinde, MiG-23 ve Su-15'in büyük bir kısmı yalnızca Su-27 ile değiştirilebildi. MiG-31 tek başına durdu ve öncelikli olarak eski olan MiG-25'in yerini aldı.
Hava Kuvvetleri ve Hava Savunmasına ek olarak, 4 avcı kuşağı da deniz havacılığı tarafından alındı - içinde 70 MiG-29 vardı. Bununla birlikte, umut verici bir güverte seçeneği olarak, denizciler Su-27K seçeneğini seçti - daha uzun uçuş süresine ve deniz koşullarında önemli olan güçlü aviyoniklere sahip olarak. Deniz Kuvvetleri'ndeki MiG-29, deniz havacılığına ilişkin imtiyazlar sağlayan Avrupa'daki geleneksel silahlar üzerindeki antlaşmadan kaynaklanıyordu. Böylece Moldova ve Odessa bölgesindeki iki 29-x alayı denizcilere ulaştı. Deniz savaşçılarının rolünde büyük değeri temsil etmediler.
MiG-29 ve Su-27'in rolünü ve yerini anlamada önemli bir nokta ihracat teslimatlarıydı. Harika bir resim var - Su-27, Sovyet döneminde yurtdışına tedarik edilmedi. Fakat MiG-29, Sovyet müttefiklerinin hava kuvvetlerine aktif olarak girmeye başladı. Bir yandan, bu, bu ülkelerin coğrafyasının özellikleri tarafından belirlendi - Su-27, dönecek hiçbir yeri yok. Öte yandan, daha karmaşık ve pahalı bir uçak olan Su-27'in “gizli” olduğu ve daha basit bir makine olan MiG-29'in evdeki hava kuvvetleri dışında kolayca serbest bırakılmasına izin verildi.
Böylece, SSCB Silahlı Kuvvetlerinde iki yeni nesil uçak birbiriyle rekabet etmedi ve her biri kendi görevini çözdü. SSCB'nin sonuna kadar savaş silahlanma sistemi üç tür umut verici uçaktan oluşuyordu: Hava Kuvvetleri FA için hafif bir MiG-29, hem Hava Kuvvetleri FA hem de AA hava savunması için evrensel bir ağır Su-27, MiG'nin "ağırlık" sınıflaması değil. 31 - yalnızca IA hava savunması için. Fakat zaten 1991’te, bu ince sistem ülke ile birlikte çökmeye başladı ve iki büyük savaşçı arasında yeni bir iç rekabete yol açtı.
Sınıflandırma konusunda
Şimdiye kadar, tartışmalar azalmadı, MiG-29 projesinde ne tür bir savaşçı çıktı? Kolay mı değil mi? Sıradan insanların MiG'yi bir tür "orta" savaşçı olarak gördükleri, hafif ve ağır arasında orta pozisyonda oldukları anlaşılıyor.
Aslında, "hafif" ve "ağır" kavramları başlangıçta çok şartlı ve göreceli idi. DFI programı çerçevesinde birlikte var oldular ve görünüşleri, iki yeni savaşçının projelerini bir programda bir şekilde ayırma ihtiyacından kaynaklandı. Gelecekteki MiG-29 adlı LIFI ışık oldu ve kendi içinde hafif değildi, ancak gelecekteki Su-27 ile birlikte kullanıldı. Su-27 olmadan, "ışık" kavramı önemsiz hale gelir.
SSCB Hava Kuvvetleri ve Hava Savunma ile ilgili olarak, ağırlık sınıflandırması yoktu. Hava savunmasında, savaş uçağı vardı, Hava Kuvvetleri'nde - cephe savaşçıları. Hava Kuvvetlerinin sadece ihtiyaçları, her zaman çoğunlukla daha küçük, daha basit ve daha ucuz otomobiller olacaktı. Hava savunmasında ayrıca Su-31'in arka planına karşı bile çok ağır olan MiG-27 vardı. Yani benzer bir ağırlık sınıflandırması çok şartlı.
Yabancı analogların geçmişine karşı, MiG-29 oldukça geleneksel görünüyordu. Yarışmacılar F-16, Rafale, EF-2000 neredeyse aynı kütlelere ve boyutlara sahipti. Bu uçakları kullanan ülkelerin çoğu için, bunlar ne hafif ne de başka bir şey değil. Genellikle çoğu ülkede hizmet veren tek avcı türüdür. Yine de, filistine açık bir ifadeyle, tüm bu uçaklar açıkça daha büyük olan Su-27, F-15, F-22, PAK-FA arka planına karşı kolayca "ışık" alt sınıfında birleştirilebilir. Bu serideki tek istisna, neredeyse "tipik" hafif "ve tipik" ağır "savaşçıları arasında neredeyse tam ortasında bulunan Amerikan F / A-18 olacaktır, ancak bunun, denizcilik gereklilikleri esas alınarak oluşturulan özel bir makine olduğu unutulmamalıdır. uçak gemileri.
MiG-31'e gelince, boyutları ve ağırlıkları ile artık hiçbir yerde bulunmayan benzersiz bir istisnadır. Resmen, ayrıca maksimum kalkış ağırlıklarındaki fark bir buçuk kat olmasına rağmen, Su-27 gibi "ağırdır".
Devam edecek ...