Her iki dünya savaşı Afrika'yı etkiledi. Her birinde, görünüşte Avrupa siyasi ihtilaflarından uzakta olan Afrika kıtası en aktif rol almaya zorlandı. Bununla birlikte, Afrikalıların faşizme karşı zaferine katkısı büyük ölçüde hafife alınmaya devam ediyor.
Afrikalılar için II. Dünya Savaşı, İtalya Etiyopya'yı işgal ettiğinde 1935'ta başladı. Bir anlamda, - bağımsızlık mücadelesi biçiminde - 1945'tan uzun süre sonra, Afrikalıların Müttefiklerin Nazi Almanyası'na karşı Müttefik zaferine yaptıkları katkıların tanınmasını talep ettikleri zaman devam etti. İkinci Dünya Savaşı, dünyadaki sınıf, ırk ve siyasi sorunların anlaşılmasında derin bir etkiye sahipti. Aslında, İkinci Dünya Savaşı, sömürge imparatorluklarındaki kriz için bir katalizör haline geldi ve Afrika kıtasındaki siyasi faaliyetlerin doğasını değiştirmeye hizmet etti [1]. Eğer 1945'ten önce, Afrika halklarının sömürgeci baskıya karşı mücadelesi, çoğu zaman, özyönetim için çok fazla mücadele etmediyse, ancak mevcut hükümetlere belirli bir derecede katılım için, savaştan sonra, bağımsızlık talebi, popüler desteğe dayanan tüm Afrika örgütlerinin programının temeli haline geldi. "1945 yılı, modernin en büyük havzasıydı hikayeler Afrika Bu dönemde Afrika'daki öfkenin büyümesine katkıda bulunan en önemli faktör, İkinci Dünya Savaşı'na katılan Afrika askerlerinin eve dönüşüydü. Afrika birlikleri emperyalistler için nadiren tamamen güvenilirdi ve isyanları ve protestoları Afrika ulusal kimliğinin gelişmesinde önemli bir rol oynadı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Afrika birlikleri arasında özellikle büyük bir ferman yaşandı. Uzak diyarlarda savaşarak anti-faşist savaşın ruhunu sağlamlaştırdılar ve eve tamamen farklı döndüler ”[2]. Ülkelerinde, savaşa katılan eski katılımcıların, düşük ücretli zorlu işlere geri dönmek istemedikleri, savaş ve savaş sonrası yıllarda kitlesel mitingler, gösteriler, askerler ve eski askerlerin isyanları vardı.
Rusya’da İkinci Dünya Savaşı’nın Afrika kampanyaları hakkında fazla bir şey söylenmiyor. Ancak, savaşın başlarında, Afrika (özellikle Kuzeydoğu), şiddetli bir savaşın yaşandığı stratejik bir köprü kurucusu haline gelmişti. Birçok açıdan, “kara kıta” ile mücadele, ikinci cephenin açılmasındaki gecikmeyi önceden belirlemiştir. Müttefikler Afrika için savaşırken, Kızıl Ordu çoktan bir karşı saldırı başlattı.
Amerikan askerleri karaya
cerrahi sırasında Cezayir'de Azrev'de sahil
"Meşale"
cerrahi sırasında Cezayir'de Azrev'de sahil
"Meşale"
Kuzey Afrika kampanyası (10 Haziran 1940-13 Mayıs 1943), Kuzey Afrika’daki Anglo-Amerikan ve İtalyan-Alman kuvvetleri arasında - Mısır’da ve II. Dünya Savaşı sırasında Mağrip’te yapılan askeri bir operasyondu. Kursunda, İngilizlerin "çöl tilkisi" olarak bilinen Alman General Rommel'in birlikleri ile ünlü savaşları ve ABD-İngiliz birliklerinin Fas ve Cezayir'de (iniş operasyonu "Torch", Kasım 1942) inişleri gerçekleşti. Doğu Afrika kampanyası resmen bir buçuk yıldan az sürdü - Haziran 10’taki 1940’ten 27’in Kasım’ındaki 1941’e, ancak İtalyan askerleri teslim olma emri gelmeden önce 1943’in sonuna kadar Etiyopya, Somali ve Eritre’de savaşmaya devam etti. Mayıs ayında, DeGoll ve İngiliz birlikleri Hint Okyanusu'ndaki Japon denizaltılarının temeli olan Madagaskar'a indiler ve aynı yılın kasım ayında, ada Vichy ve Japon birliklerinden kurtarıldı.
Akademisyen A.B. Davidson, İkinci Dünya Savaşı yıllarında Tropikal Afrika'daki askeri operasyonların yalnızca Etiyopya, Eritre ve İtalyan Somali topraklarında yapıldığını yazdı. “1941’te, İngiliz birlikleri Etiyopyalı partizanlarla birlikte ve Somalis'in aktif katılımıyla bu ülkelerin topraklarını işgal etti. Tropikal ve Güney Afrika'nın diğer ülkelerinde askeri operasyonlar gerçekleştirilmedi. Fakat büyükşehir ordusunda, yüz binlerce Afrikalı harekete geçti. Çok daha fazla sayıda insan askerlere hizmet etmek, askeri ihtiyaçlar için çalışmak zorunda kaldı. Afrikalılar Kuzey Afrika, Batı Avrupa, Orta Doğu, Burma, Malaya'da savaştı. Fransız kolonilerinin topraklarında, Vichyistler ile “Özgür Fransa” nın destekçileri arasında, kural olarak askeri çatışmalara yol açmayan bir mücadele vardı. Afrikalıların savaşa katılımıyla ilgili metropol politikası belirsizdi: bir yandan Afrika'nın insan kaynaklarını mümkün olduğu kadar kullanmaya çalıştılar, bir yandan da Afrikalıların modern türlere izin vermesinden korktular. оружия. Hareket halindeki Afrikalıların çoğu yardımcı birliklerde görev yaptı, ancak birçoğu hala tam bir askeri eğitim aldı, askeri sürücüler, radyo operatörleri, iletişim operatörleri vb. Özel uzmanlıklar aldı. ”[3].
Savaşın başlarında, Afrika (özellikle Kuzeydoğu) şiddetli bir savaşın yaşandığı stratejik bir üs haline gelmişti.
İkinci Dünya Savaşı'nda sömürge güçlerinin yanında bir milyondan fazla Afrika askeri savaştı. İlk başta birkaç kişi savaşın sebeplerini ve savaştıkları şeyin anlamını anladı. Sadece bireysel askerler Hitler ve faşizm hakkında daha fazla şey biliyorlardı.
Gazilerden biri olan Sierra Leone'den John Henry Smith, öğretmeninin Hitler'in “Mein Kampf” ını okumasına izin verdiğini hatırlattı. “Bu adamın iktidara gelmesi durumunda, siyah Afrikalılarla ne yapacağını okuduk. Her Afrikalı'nın başıma gelenleri telafi etmesini sağlayacak bir kitaptı. ” Böylece, John gönüllü oldu ve Navigator [4] olarak görev yaptığı İngiltere Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin saflarına katıldı.
İkinci dünyadaki Afrikalılar, 1914’te olduğu gibi “onun değil” savaşına da karıştı. 1939'ten bu yana, Batı Afrika'dan yüz binlerce asker Avrupa cephesine gönderildi. İngiliz sömürgelerinin birçoğunun sakinleri hamal olarak hizmet etti ya da birliklerin bakımı konusunda başka çalışmalar yaptı. Faşizmle gönüllü olarak savaşmak isteyen Afrikalılar olmasına rağmen, çoğu durumda Afrikalıları cepheye zorla seferber etmek vardı.
Afrika fransız askerleri
sömürge ordusu
sömürge ordusu
Askerler veya savaş esirleri olarak, ön kısımdaki Afrikalılar Avrupalı askerler ve Avrupa yaşamının gerçekleriyle yakın ilişki içindeydiler. Avrupalıların aynı ölümcül, savunmasız insanlar olduğunu, kendisinden daha yüksek ve daha iyi olmadığını anladılar. Kara askerlere karşı silah ve komutanlarının beyaz yoldaşlarına karşı tutumunun genellikle önyargılı ve haksız olduğu belirtilmelidir. Tanınmış bir Güney Afrikalı politikacı Ronnie Casrils, Güney Afrika Cumhurbaşkanı J. Zuma’nın Nazi Almanya’sı üzerindeki zaferinin 70 yıldönümünü kutlamak için Moskova’yı ziyareti hakkındaki makalesinde, “Güney Afrika ordusunda ırk ayrımcılığını öylesine derinden kök saldı ki” dedi. , ayrı ayrı gömülü "[5]. Bazı Güney Afrika askerlerinin başardığı istismarlara örnekler verdi ve siyah olmasalardı şüphesiz en yüksek İngiliz askeri ödülü olan Victoria Cross'u alabileceklerini belirtti. Bunun yerine, savaşın sonunda, kara askerler bir ödül kat ve bisiklet olarak aldılar [6].
Askeri deneyim birçok yönden Afrikalıların kendi konumlarındaki farkındalıklarını değiştirdi. Eve döndükten sonra, birçok gazi kurtuluş hareketlerine katıldı, ancak bazıları sömürgecilerin ve baskıcıların tarafında savaştıkları için bağımsızlık savaşçıları tarafından yeniden sorgulandı. Faşizme karşı zafer kazanmalarına katkıda bulunmadıkları için, halen devam eden ikinci dünyadaki Afrika gazilerinin çoğu acı hissediyor. Deutsche Welle, Gaziler Birliği başkanı Kinshasa'dan (DR Congo) 93 yaşındaki savaş ustalarından Albert Kuniuku'dan alıntı yapıyor: “Congolese Franklarının 5000 Euro cinsinden 4,8 Euro cinsinden savaş harçlığına katılmak için aylık bir emekli maaşı alıyorum. Belçika menfaatlerini savunanlara değmez ”[5,4].
İkinci dünyadaki Afrikalılar, 1914’te olduğu gibi “onun değil” savaşına da karıştı.
Afrikalılar ayrıca Sovyetler Birliği'nin faşizme karşı mücadeledeki rolünü de biliyorlardı. Daha eğitimli, politik olarak aktif olan, savaşa katılan Afrikalıların bu konuda iyi bir fikirleri var gibiydi. Ancak, merak vardı. Afrika Enstitüsü'nün en eski üyesi olan Büyük Vatanseverlik Savaşı gazisi RAS, PI. 2015'teki Enstitü Zafer Bayramı kutlamalarında Kupriyanov, meraklı bir olayı anlattı: Savaş bittikten birkaç yıl sonra, bir zamanlar eski bir Liberyalı'nın oteline geldiği ve savaş sırasında Kızıl Ordu’nun başarılarını dinleyen ve geldiği Liberya’yı ziyaret etti. Sovyet askerine bakın. Sovyet askerinin yeterince genç olmadığını ve çok yüksek olmadığına ve ten renginin kırmızı olmadığına dikkat etmesine şaşırdı. Radyonun dinlenmesinden, kırmızı bir ten tonuna sahip dev bir asker imajını oluşturdu, çünkü basit bir Afrika gibi göründüğü gibi inanılmaz insanlar Hitler ordusunu ezebildi.
Kongolu Madenci, 1943
Yukarıda bahsedilen makalede, Güney Afrika siyasetçisi Ronnie Kasrils “faşizme karşı kazanılan zaferin dünyayı kölelikten ve felaketten kurtardığını” belirtti. Aynı zamanda sömürge sisteminin çökmesine yol açtı ve SSCB'den ve sosyalist kamp ülkesinden destek alan bizimki gibi Afrika'nın bağımsızlığına ve bizim gibi silahlı kurtuluş hareketlerinin ortaya çıkmasına katkıda bulundu ”[8]. SSCB'nin faşizme karşı kazandığı zaferdeki rolünü azaltmak ve çarpıtmak için girişimlerde bulunulduğunu, tarihi yeniden yazdığını ve bu girişimlerin tehlikesini belirttiğini belirtti. Tehlikelidir çünkü jeopolitik çıkarlar uğruna İkinci Dünya Savaşı hakkındaki gerçeğin gizlenmesi, dünyadaki modern gençlerin tarih derslerinin ihmal edilmesine yol açmaktadır. R. Casrils, artık faşizmin Avrupa'nın farklı bölgelerinde yükselişe geçtiğini ve dünyanın ortaklaşa yayılmasını engellemesi gerektiğini belirtti.
Başlıca kazananlar olarak İngiltere'yi ve Amerika'yı sunma çabalarına rağmen ve Kuzey Afrika'daki Müttefik zaferlerin gerçek önemine rağmen, İngiltere Savaşı, ikinci cephenin Batı cephesinin açılışı R. Kasrils, savaşın ana tiyatrosunun Doğu Cephesi olduğunu, SSCB'nin Nazi Almanyası ile karşı karşıya olduğunu vurguladı. savaşın sonucuna karar verildi. “İkinci Dünya Savaşı'nın gerçek doğasını ve insanlığın Rus halkı ve eski SSCB halklarının önünde olduğu büyük borçları gizlemek için Batı tarafından propaganda ve yalanlar üretiliyor. Kuşkusuz, kendilerine has bir güç verdiler ve dünyayı faşizmden kurtardılar. ”[9].
Afrika ülkeleri için olduğu kadar Rusya için de, İkinci Dünya Savaşı'na katılımlarının tarihini hatırlamak önemlidir; çarpıtmalardan kaçınmak, faşizme karşı mücadele edenlerin rollerini küçümsemek, bu kötülük üzerindeki ortak zaferlere olan önemli katkılarını unutmak önemlidir.