Hollanda'ya temelli gelişimin ikinci ayına doğru koşarken, alışkanlıklardan uzakta olmanın hemen her evresini yaşıyorum sanırım. Benim için bunlardan biri de "çocukluğuna saldırmak" galiba. İyi anlamda saldırmak yani, geçmişinden gelen ne varsa hayatında tutmaya çalışmak, bu olgudan garip bir haz almak. Bunu psikolojik bir bulgu olarak yazıyorum bu arada, doğru veya yanlış olduğuna inandığımdan değil, emin değilim zira. Karadeniz'deyken ufak bir defterim vardı, zaten dışarıya - bilhassa uzun yola defter kalemsiz çıkmam, bir de bu seyahat benim için ekstra önemli ve özel bir güzergahtı. Sebepleri, amacı, her şeyi pek özeldi. Bu nedenle bu "Karadeniz defterime" aldığım notları sık sık açıp okuyorum, özellikle alışıldık bir şeyler aradığım anlarda ilaç gibi geliyor. Geçenlerde, yine çayımı alıp köşeme geçtiğim bir akşamüstü aldım elime defteri, sayfalar arasında gezindim, aşağıda görünen sayfada duraksadım.
Şimdi okurken çok komik geliyor o gün, bunu yazdığımda da ileride komik geleceğini düşünmüştüm; lakin yaşarken pek komil değildi. :)) Ciddi anlamda donarak öleceğimi düşünüyordum, hatta "Bak ölmezsem baya komik olacak sonradan, yazarım ben bunu sabaha yaşıyorsam." diye ciddi ciddi hesap yaptığımı hatırlıyorum gece. Doğduğum yer, Artvin'in Borçka'sında, yemyeşil dağların ardındaki Allah'ın unuttuğu bir köyde, gece nasıl - 12454 derece olabilirdi? Yok olurdu tabii, Karadeniz orası da, sabah baya güneşten yanıyorduk. Bana söylemediler tabii biz eskimolar gibi giyiniyoruz diye, paltomla atkımla falan yattığım halde parmak uçlarım soğuktan zonklayarak "N'olur ölmiyim allaam" diye diye uyumuştum. Amaaa... Hemen sağımdaki perdeleri açık pencereden gördüğüm yıldız sayısını ve aramızda geçen konuşmaları, bir ben - bir o yıldızlar bilecek. Yine olsa yine çekerdim o soğuk kesiğini.
Galiba Twitter'da paylaşmıştım bu fotoğrafı, "ruh halim" diye. Bu yıl Ayder'e de gittim ama tamamen "görmedim demeyeyim diye" gittim doğrusu. Asıl güzelliği bilinmeyen köşelerinde Karadeniz'in... O gölyana inilecek.
Biraz ani bir konu değişimi olacak ama gündelik olaylara dönelim, yoksa çıkamayacağım içinden (Fuat Saka'yı bastı yine), bugüne gelirsek kendimi meşgul edecek, gri havanın esaretinde kaybolmamı engelleyecek bir şeyler bulmaya gayret ediyorum. Bol okuyorum, akabinde Türkçe roman azlığından karnıma ağrı giriyor. Kütüphane Yunanca roman dolu, Türkçe 2-3 tane getirmişim. Gerçi asıl valizlerim Selanik'te kaldı, onlar gelince kitaplarım da gelecek ama, bu aralar en zorlandığım konu kitapsız kalmam. Türkiye'ye ilk gidişimde bir valiz roman taşıyacağım galiba.
Neyse efendim, aşağıda görüldüğü üzere geçenlerde keten tohumu buldum markette. Şahane yararlı bir şey, doktorunuza falan danışın ama, Melerence dedi de yedim demeyin. Her gün bir tatlı kaşığı, yoğurtla falan, mucizevi bir şey. Ama tadı leş. Olsun.
Hollanda'ya en çok yakışan şeylerden biri de sonbahar. Yerleri halı gibi örten rengarenk yapraklar, yolun iki yanından başlayıp tepede birleşen devasa ağaçlar, akşamları perde kapatma alışkanlığı olmayan Hollandalılar sayesinde ışıl ışıl parıldayan sokaklar pek güzel.
Diğer bir güzel yan ise çiçeklerin nispeten ucuzluğu. Ben çiçek çok severim, tazecik bir demeti masanın üzerinde bir cam vazoya koymak yeterli mutluluk sebebidir bende. Bir de halk pazarındaki çiçekçiden aldığım laleleri bisiklet arkasında taşıyorsam, daha da güzel. Lakin oldukça soğuk.
Neden bilmiyorum ama balerine benzetiyorum ben bu güzellikleri. Çok zarif bir çiçek, garip bir enerji, mutluluk veriyor eve. Duvarla rengi de olmuş tabii. :)
Bu arada laleler 4-5 gün sonra baya açıyor, bambaşka bir çiçeğe dönüşüyor görüntü olarak. Şu gördüğünüz hali ise en sevdiğim...
Çay sohbetine başlarsak...
Hollandaca'ya devam ediyorum; konuşulurken kelimeleri seçmeye iyiden iyiye başladım. Bir sene süre verdim kendime, bakalım... Lisan bilmek hakikaten çok şey; her şey olmasa da çok şey. Bu ara içerik yazıyorum birkaç yere ondan başka, yazma olayı cidden sihirli bir şey kafamın içinde, eksik bir parça yerine oturuyor gibi. Ha bir de, eskiden blog yazarken daha çok, daha derin iç dökerdim. İç dökmek derken, "şeyleri" daha kolay sorgulardım ikinci kez düşünmeden. Artık çekinir oldum; zira hiç lafını açmadığı halde veya hiç muhabbet etmediğimiz halde -sağolsunlar- her yazıyı okuyan bağzı arkadaşlar farkediyorum, biliyorum. Ve buraların eski, az bilinen halini çok özlüyorum.
Hem insan sevdim mi çok seviyorum, hem inanılmaz bir mesafe insanıyım. Bu konu üzerindeki incelemelerim devam ediyor. Bir de, hiçbir şeyin tam olarak göründüğü gibi olmadığını hayretle izlemeyi sürdürüyorum. Bakalım.
*
Onun dışında sanki bu aralar çok fazla kötü insan tanıdım. Yani, garip insanlar. Hedefleri uğruna yaratığa dönüşmüş, kalbi taştan beter olmuş, kulağı duyan sağırlara dönüşmüş, ki çift laf edilemeyecek kadar anormal insanlar. Ben kendimi yer yer "Ne gıcık bir tipim ben de he." diye de tanımlarım, ama dinlemeyi bilirim. Şu hayatın bana öğrettiği en efsane şeylerden biri inandıklarım hakkında asla %100 emin hissetmememdir. Dinlemeyi bilmeyen insana da tahammül edemem o yüzden. İşte öyle anlarda anlıyorum; hani insan her yaşta kendine "Tamam ben oldum artık." der ya, birkaç senedir "Olmadığımı biliyorum ama neden olmadım daha, onu merak ediyorum. Bakalım nereden kazık yiyeceğiz bu yıl." diye düşünür oldum. İşte bu aralar kendimde yakaladığım açık bu, ahmak insanlara laf anlatmak için, dinlemeyeceğini - anlamayacağını bile bile kendimi hırpalıyorum. Bana saldıranlara cevap verme, sebebini sorma, "bak birbirimizi anlayabiliriz bir dinle" deme gafletinde bulunuyorum. Sonrası kalp kırılması, insanlığa karşı biraz daha umudunu kaybetme ve kapanış. O nedenle bu aralar onu diyorum kendime, bakalım taşlaşmadan nasıl önem vermeyi bırakacaksın lüzumsuz kişiliklere Melisciğim. Merakla bekliyoruz.
*