Kadir Suresi ve İniş Sebebi Nedir? Niçin Kadir Gecesi Denmiştir? Kadr suresi Mekke’de 25. sırada inmiştir. Surenin Medine’de indiğini iddia eden rivayetler de vardır. Ancak gerek üslubu, gerekse İslâm ve Kur’an’a rağbeti arttırmaya yönelik mesajları surenin Mekke'de indiğini göstermektedir. Surenin Abese suresinden hemen sonra indiğini gösteren bir başka gerekçe de surenin ilk ayetinin incelendiği sayfalarda açıklanmıştır. 97-el-KADR Kadir gecesinden söz ettiği için bu adı almıştır. Abese sûresinden sonra Mekke'de inmiştir. 5 (beş) âyettir. Sûrede, Kadir gecesinden, onun faziletinden, o gecede meleklerin yeryüzüne inişinden bahsedilir. Kur’an-ı Kerim'in doksan yedinci suresi olup beş ayet; otuz kelime ve yüz yirmi harften oluşur. Fasılası "râ" harfidir. İsmini ilk ayetinde geçen "kadr" kelimesinden alan bu surenin Mekke’de mi, yoksa Medine’de mi indiği konusunda ihtilaf vardır. Sure, insanlara Kur’an’ın değeri ve önemi hakkında bilgi vermektedir. Allah Teala, Hicr Suresinde "Bunu biz indirdik" buyurur. Yani Hz. Peygamber (sav)'in arzusu ile değil bizim dilememiz sonucu indirilen apaçık bir kitaptır O. Kadr sözcügü burada şu iki anlamda kullanılmış olabilir: Bunlardan biri, takdir anlamıdır. Allah bu gece takdirleri yani kaderleri uygulamak üzere meleklere emir verir. Bunu, Duhân Suresindeki şu ayet destekliyor: "O gece katımızdan her hikmetli emir sadir olur." Diger anlamı ise, azamet ve şereftir. Bu husus, surenin "Kadir gecesi bin aydan hayırlıdır" ayetinde ifade edilmektedir. Nasıl daha hayırlı olmasın ki, Allah'ın insanlığa son mesajı bu gecede indirilmeye başlanmıştır. Gece, değerini bu olaydan almaktadır. Ve bu geceyi anmak, insanlığa rahmet olarak Kur’an'ın inmeye başladığı bu geceyi ihya etmek Müslümanlara tavsiye edilmiştir. Bu surenin inişi hakkında değişik rivayetler vardır, bunlardan biri şöyledir: Bir kere Resulüllah (sav) Ashab-ı Kirama İsrailoğullarından birinin, silahını kuşanarak Allah yolunda bin sene cihat ettigini bildirmişti. Ashabın buna hayret etmesi üzerine Cenabı Hak, Kadir suresini indirmiştir (Tecrîd-Sarîh Tercemesi, VI, 313).