Bu makalenin yazarı, Moskova’nın Lenin Nişanı’nın (daha sonra iki kez Lenin Nişanı’nın) Isı Mühendisliği Enstitüsü’nde (1970 - 2000) tam olarak otuz yıl boyunca çalıştığı, 13’in mobil zemin tabanlı füze sistemlerinin (PGRK) genel başkan yardımcısı ve aynı yıl boyunca yetkisiz füze seferlerine karşı kontrol ve koruma, yeteneklerinden dolayı bu dezavantajı gidermeye çalışacaktır. Özellikle o sadece 71 yıl olduğundan - bir çocuğun anıları yazma yaşı.
BÜYÜK VE GELİŞMİŞ GÜVENLİK YARIŞMASI
Hepimizin bildiği gibi, Sovyetler Birliği'nde, uzay temasında iki baş tasarımcı vardı - füze savaşıyla ilgili üç ana tasarımcı Sergey Korolev (daha sonra Vasily Mishin) ve Valentin Glushko, füze ile mücadele konusunda üç ana tasarımcı - Sergey Korolev, Mikhail Yangel (daha sonra Vladimir Utkin ve Stanislav Konyukhov) ve Vladimir Chelomey (daha sonra Herbert Efremov), denizaltılar için balistik füzelerin iki ana tasarımcısı (SLBM'ler) - Vladimir Chelomey ve füzelerin kontrol sistemlerinin üç ana tasarımcısı Vladimir Makeev - Nikolay Pilyugin (daha sonra Vladimir Lap cin), Boris Konoplyev (Sergeev ve ardından Vladimir Jacob Isenberg) ve Nicholas Semikhatov (daha sonra). Hepsi, 1965'ten bu yana, Genel Makine Binası Bakanlığının sisteminin bir parçası olmuş ve esas olarak, sıvı yakıtlı füzeler ile Stratejik Füze Kuvvetleri (RVSN) ile ilgili mayın füze kompleksleri (RK) ile ilgili olmuştur.
Rekabetleri pratik olarak RK ve yönetimini giderek daha fazla Stratejik Füze Kuvvetlerine (Genelkurmay, GURVO ve NII-4) ve birleşik komuta görevlilerinin (KP) - Boris Aksyutin (daha sonra Alexander Leontenkov) Füze Kuvvetlerinin muharebe kontrol sistemleri - Taras Sokolov (daha sonra Vitaly Melnik, Boris Mikhailov, Anatoly Greshnevikov, Vladimir Petukhov, Sergey Shpagin) doğrudan Füze Kuvvetlerinin emriyle çalıştı.
Moskova Isıtma Mühendisliği Enstitüsü Savunma Sanayii Bakanlığı - Nikolai Mazurov ve Alexander Nadiradze (Boris Lagutin, Yuri Solomonov), Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü tarafından doğal olarak mobil olan ve daha sonra Alexander Nadiradze'nin mobil bir stratejik tema olan Koletekoye’ye döndükten sonra, katı yakıtlı roketlerle taktik ve operasyonel-taktiksel savaş füzesi temalarıyla ilgileniyorlardı. KB mühendisliği - Sergei Yenilmez.
Doğal olarak, SSCB’de hüküm süren en katı gizlilik koşullarında, bazı şefler CPSU Merkez Komitesi’ndeki bakanlık bilimsel ve teknik konseylerinden sadece kırılgan bilgiler ve ülkenin en iyi komutanları ile son derece nadir toplantılar ve Sovyetler Birliği’nde aynı gizli koleksiyondaki Yabancı Basın’dan milletvekilleri aldılar. Sadece iki örnek vereceğiz: onurlu mucit Alexander Nadiradze'nin 173 telif hakkı sertifikalarının hiçbiri henüz onaylanmadı, adı Rus Devlet Kütüphanesi'nin alfabetik dizininde bile eksik.
ROKET KOMPLEKSİ YENİ ÜRETİM
Bu zamana kadar, üçüncü nesil roket komplekslerinin oluşturulması tamamlandı, her roket işbirliği kendi yerini buldu: Yuzhnoye Tasarım Ofisi - maden sıvı roketleri, hem sıvı hem de katı yakıtlı Miass - SLBM'ler, PGRK için MIT - katı yakıtlı füzeler.
Yeni nesil füzelerin gelişimi başladı. Onlar:
- Baikonur kozmodromunda test edilen, mayın bazlı P-36 (Voyevoda veya P-36М2) sıvı bazlı amfibi roketin derin modernizasyonu;
- Maden ve ray bazlı yeni katı yakıtlı roket RT-23;
- SALT-2 Sözleşmesinin imzalanmasıyla bağlantılı olarak çalışma yönünü belirttikten sonra, Topol endeksini alan Temp-2CM1979 katı yakıtlı roket yere dayalı füzeyi veya 2 yılında RT-2PM'yi alan çalışma füzesi.
RT-23 ve Topol roketlerinin devlet uçuş testleri Plesetsk kozmodromunda yapıldı. Devlet Komisyonları Başkanları, Füze Silahları Operasyonları Ana Müdürlüğü (RT-23 için) ve Füze Ana Operasyonları Genel Müdür Yardımcısı (RT-XNUMX) Albay General Georgy Malinovsky, Teğmen Genel Anatoly Funtikov (Topol Kompleksi için) idi.
RT-23 roketinin uçuş testlerinin sonuçlarına göre, yalnızca 15P961 savaş demiryolu füze sisteminin (BZHRK) bir parçası olarak, mayın sürümünde roketi dağıtma ve PT-23UTX roketinde çalışmaya başlama kararı verildi.
Dördüncü nesil füze sistemleri için temel gereksinimlerin, Kazakistan Cumhuriyeti'nin uygulanabilirliğini arttırma meseleleri olarak, savaşa hazırlık zamanını azaltma ve doğruluğu arttırma konusundaki geleneksel şartlar olmadığı unutulmamalıdır. Bu, bir PGRK (BZhRK için otonom modüller) için özerk rampaların yaratılmasında, maden fırlatıcılarının nükleer patlamasının zarar verici faktörlerine karşı direncin artmasıyla sağlandı.
Ve burada çeşitli kooperatiflerin işbirliğinin ilk kez başladığı yerdeydi.
İŞBİRLİĞİ YOL SONUÇLARI
BZHRK 15P961'in teknik çözümlerinin analizini Dmitriy Ustinov’un kişisel görevlendirmesi ile yürüten Moscow Vinogradov, Baş Tasarımcısı Yardımcısı - Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü'nün Entegre Bölümü Başkanı BZHRK için RT-23UTT roketi ile üçlü modüller ile üçlü bir modüle sahip olmamaya çalıştı
RT-23UTTH roket kaldırma sisteminin BZHRK'nın ön fırlatma hazırlığı ve fırlatılması sırasında dikey bir pozisyonda son derece başarısız ve güvenilmez tasarımı, MIT geliştirme ekibi tarafından önerilen ve geliştirilen entegre bir toz basınç akümülatörlü bir türbin kullanılarak roket hızlı kaldırma sistemi ile değiştirildi. Daha sonra SSCB Devlet Ödülü'ne layık görülen unvanını aldı.
Ve son olarak, daha önce benzeri görülmemiş bir vaka - Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü Baş Tasarımcısı Vyacheslav Gogolev, füze sistemlerinin RT-23UTTH roketiyle ortak füze testlerinin ortak olarak yapılması için Devlet Komisyonuna dahil edildi!
1980'lerin ortasında bir yerde, ilk kez SSCB'de, üç ana füze silahı tasarımcısının (Alexander Nadiradze, Vladimir Utkin, Vladimir Makeev) bir bölümler arası konseyi, bir sonraki nesil RK için kara tabanlı ve deniz tabanlı füzelerin birleştirilmesi için çalışmak üzere kuruldu. Bu çalışmaların doğrudan sonucu, Rusya'da deniz tabanlı bir füze “Bulava-30” in oluşturulması ve halen Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü tarafından yürütülen yeni nesil kara füzelerinin geliştirilmesiydi.
Fakat 1980'in sonuna geri dönelim.
WASHINGTON MOBİLİTESİNE GÖRE MOSKOVA
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü'ndeki gelişmeye yanıt olarak, 23-dingil şasisindeki Yuzhnoye Design Bureau RT-12UTTX tarafından geliştirilen ağır roketin mobil versiyonunun ve 5-dingil şasisindeki mobil toprak kompleksinin mobil toprağının mobil versiyonunun oluşturulması üzerine çalışmaya başladı. aks şasisi.
Füzelerin ana tasarımcılarına mevcut füze komplekslerinin yeni ve modernizasyonu için teknik teklifler verildi.
Yuzhnoye Tasarım Bürosu, RT-23UTTH roketinin modernize edilmesini önerdi (iş SSCB'nin çökmesi nedeniyle durduruldu) ve mobil sabit sabit RK Universal için roket.
NPO Makine Mühendisliği, planlı kanatlı birime sahip bir Albatros roketi yaratılmasını önerdi.
MIT'nin, füze ve Topol kompleksinin (Topol-M), 8 eksenli şasi üzerinde yeni bir fırlatıcı geliştirilmesiyle yükseltilmesi önerildi.
Bu çalışmaların Eylül 1989’te gözden geçirilmesinin ardından, SSCB Bakanlar Konseyi’nin askeri-sanayi meseleleri hakkındaki Komisyon kararı, hem benim (15P165 endeksi, baş şirketi - Yuzhnoye Tasarım Bürosu) hem de mobil şirket olan Topol-M evrensel füzesinin geliştirilmesini sağladı. yer temelli (endeks 15П155, ana şirket - MIT).
Tek bir evrensel monoblok roket yaratma çalışmaları da ikiye ayrıldı:
- roketin ilk aşaması Yuzhnoye Tasarım Bürosu tarafından geliştirilmiştir;
- ikinci ve üçüncü aşamalar - Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü;
- planlanan muharebe birimi (daha sonra gerçekleşmeyen gelişme) - NPO makine mühendisliği.
Ayrıca, Votkinsk mühendislik fabrikasında, Pavlogorodsky makine yapım fabrikasında ve mobil tabanlı montajlar için seri üretilen füzelerin monte edilmesini öngörüyordu.
Daha sonra, Stratejik Füze Kuvvetleri, üç bölümden oluşan kompleksin geliştirilmesi için taktik ve teknik gereklilikleri formüle edip, sektöre sundu. İlk bölüm - genel olan - üç ana tasarımcı ve onların ana işbirlikleri tarafından imzalandı. İkincisi - madenin RK gereklilikleri - sadece Yuzhnoye Tasarım Bürosu ve işbirliğiyle, üçüncü - PGRK gereklilikleri - sadece Moskova Isıtma Mühendisliği Enstitüsü tarafından imzalandı.
Savunma Bakanlığının taktik ve teknik gereksinimleri (TTT), yeni bir birleşik komuta merkezi (TFD) 15B244'in oluşturulmasını sağlamıştır, bu TFD'nin geliştirilmesinin ayrı bir müşterinin TTT'sinde gerçekleştirilmesi şartı getirilmiştir. UKP'nin geliştiricisi, Ağır Makine Merkezi Tasarım Bürosu'ydu (Genel Müdür - Genel Tasarımcı Alexander Leontenkov, ilk yardımcısı Gleb Vasilyev).
Füze komplekslerinin geliştirilmesinde ilk kez, bölümün durağan ve mobil komut direklerinin yanı sıra bölümün hava komuta direğini kompleksin içine dahil etmesi planlandı. Doğru, bu makalenin kurnaz yazarı, Roket Silahlanma Ana Müdürlüğü Şefi Albay-General Alexander Ryazhskikh, TTT'nin metnine bu gün için geçerli olan notları “söz konusu komuta görevlilerinin ayrı Ar-Ge içerisindeki ayrı TTT MO'ları için geliştirildiğini ve“ onları Sovyet Ordusunda benimsemek. "
Taslak tasarım ve tasarım dokümantasyonunun geliştirilmesine başlandı.
Bu ortak uçuş testlerinde ilk Uyarlanabilir rampaları içinde füzelerin yerleştirilmesi 15P030 ve 15P035 gelişme Gnip "OKB Vımpel" ile versiyonunu çukur olacağı öngörülmektedir (baş tasarımcı Vladimir Baskakov'un ve yakında bu yazı Dmitry Dragun onu yerini) Uyarlanabilir silo sistemleri ile kompleksin sonra sürüm, oldu Özel mühendislik tasarım bürosu (genel müdür Nikolay Trofimov, baş tasarımcı Vladimir Guskov) tarafından geliştirilen P-36 füzeleri (silo endeksi 15P018).
SSCB'nin çöküşüyle ilgili olarak, 15P165 kompleksindeki işin yönü biraz netleşti:
- roketin ilk aşamasının geliştirilmesi, Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü'ne ve montajının Votkinsky Makine İmalat Fabrikasına devredildi;
- maddi nedenlerden dolayı, yeni bir PCD'nin geliştirilmesinden vazgeçmeye ve daha önce maden RC 15P222М ve 15P018'in bir parçası olarak ortak testlerden geçmiş olan PCU 15В060’in yükseltilmesine karar verildi;
- Rus işbirliğine geçiş planlandı (ve daha sonra neredeyse tamamen yapıldı).
Maden roketinin ilk lansmanı, dönüştürülen Yuzhno-20 madeni ile Plesetsk kozmodromundan yılın Aralık 1994'inde 1 üzerinde gerçekleştirildi.
Daha sonra, South-2 platformundan, silodan seri teknolojiyle dönüştürülen füze fırlatmaları da yapıldı. Sonuncu, lansman, standart silo teknolojisi kullanılarak dönüştürülen 2000P1М’ın Svetlaya-15 sitesinden yılın Şubat 718’inde yapıldı.
15P165 kompleksi, Mayıs 2000’te Devlet Komisyonu tarafından Rus ordusu tarafından kabul edilmek üzere önerildi ve iki ay sonra özel bir başkanlık kararnamesi ile kabul edildi.
15P165 kompleksinin ilk alayının (kesilmiş bileşiminde) deneysel savaş görevi, Tatishchevsky füze bölümünün (Saratov bölgesi) Aralık 1997'inde başlatıldı.