Zaferinden sonraki üç hafta içinde, Yeni Roma'nın kuruluş törenleri yapıldı ve çok genişlemiş olan şehir, 11 Mayıs 330'da resmen açıldı. Bu, çok büyük bir tarihi haberdi. Konstantinopolis, büyük dünya başkentlerinden biri, emperyal ve dini gücün bir kaynağı, muazzam bir zenginlik ve güzellik şehri ve Batı dünyasının başlıca şehri olacaktı. İtalyan denizci devletlerinin yükselişine kadar, ticarette ilk şehir ve 11. yüzyılın ortalarına kadar Avrupa'nın en güçlü ve en prestijli gücünün baş şehriydi.
Konstantin'in sermaye seçiminin antik Yunan ve Roma dünyaları üzerinde derin etkileri oldu. Roma İmparatorluğu'nun güç merkezini yerinden ederek doğuya doğru hareket ettirdi ve Yunanistan'ın ilk kalıcı birliğini sağladı. Kültürel olarak, Konstantinopolis Doğu ve Batı geleneklerinin, sanatının ve mimarisinin bir kaynaşmasını teşvik etti. Din Hristiyan, teşkilat Roma, dil ve bakış açısı Yunanca idi. Kralların ilahi hakkı kavramı, inancın savunucuları olan hükümdarlar - tanrısal olarak kralın aksine - orada gelişti. Konstantin'in altın solidus'u değerini korudu ve parasal bin yıldan fazla bir süredir standart. Yüzyıllar geçtikçe - Hıristiyan imparatorluk 1130 yıl sürdü—İmparatorluğun merkezi olan Konstantinopolis, imparatorluğun kendisi kadar önemli hale gelecekti; sonunda, topraklar fiilen küçülmüş olsa da, başkent ayakta kaldı.
Konstantin'in yeni şehir surları, artık Septimius Severus tarafından başlatılan tamamlanmış Hipodrom, devasa bir saray, yasama salonları, birkaç heybetli kilise ve rakip şehirlerden alınan çok sayıda heykelle süslenmiş sokaklar gibi imparatorluk binalarını içeren Bizans'ın boyutunu üç katına çıkardı. Başkentin diğer cazibe merkezlerine ek olarak, eski duvarların ötesindeki boş alanları dolduracak olan yerleşimcilere ücretsiz ekmek ve vatandaşlık verildi. Ayrıca, Hıristiyanlar için bir karşılama, diğer inançlara karşı hoşgörü ve iyilik Yahudilere yönelik.
Konstantinopolis aynı zamanda bir dini merkez. 381'de Roma piskoposundan sonra ikinci sırada olan bir patriğin makamı oldu; Konstantinopolis patriği hala nominal Ortodoks kilisesinin başı. Konstantin ilk açılışını yaptı ekümenik konseyler; ilk altısı Konstantinopolis'te veya yakınında yapıldı. 5. ve 6. yüzyıllarda imparatorlar, Monofizitleri krallığa bağlı tutmak için araçlar tasarlamakla meşguldü. 8. ve 9. yüzyıllarda Konstantinopolis arasındaki savaşın merkeziydi. ikonoklastlar ve ikonların savunucuları. Konu, ikonoklastlara karşı yedinci ekümenik konsey tarafından karara bağlandı, ancak çok kan dökülmesinden ve sayısız sanat eserinin yok edilmesinden önce değil. Kilisenin Doğu ve Batı kanatları birbirinden uzaklaştı ve Roma ile Konstantinopolis arasında yüzyıllarca süren doktrinsel anlaşmazlıktan sonra 11. yüzyılda bir bölünme meydana geldi. Papa, ilk olarak 1204'te Konstantinopolis'in yağmalanmasını onayladı, sonra onu kınadı. iyileştirmek için çeşitli girişimlerde bulunuldu. ihlal Şehre yönelik Türk tehdidi karşısında bölücü şüphe ve doktrinel ayrılık güçleri çok güçlüydü.
4. yüzyılın sonunda, Konstantin'in duvarları zengin ve kalabalık metropol için fazla kısıtlayıcı hale gelmişti. O yüzyılın sonunda yazan St. John Chrysostom, birçok soylunun 10 ila 20 evi olduğunu ve 1 ila 2.000 köleye sahip olduğunu söyledi. Kapılar genellikle fildişinden, zeminler mozaikten veya pahalı kilimlerle kaplıydı ve yataklar ve kanepeler, değerli metaller.
İçeriden gelen nüfus baskısı ve dışarıdan gelen barbar tehdidi, yarımadanın daha iç kesimlerinde surların inşa edilmesini teşvik etti. Theodosius II döneminde inşa edilen erken 5. yüzyıla ait bu yeni surlar bugün ayakta kalanlardır.
I. Justinianus (527-565) döneminde Ortaçağa ait Konstantinopolis doruk noktasına ulaştı. Bu saltanatın başlangıcında nüfusun yaklaşık 500.000 olduğu tahmin edilmektedir. 532'de Hipodrom hiziplerinin bir ayaklanması olan Nika Ayaklanmasının bastırılması sırasında şehrin büyük bir kısmı yakıldı ve nüfusun çoğu öldürüldü. Yıkılan şehrin yeniden inşası, Justinianus'a birçok binanın hala ayakta kaldığı muhteşem bir inşaat programına katılma fırsatı verdi.
542'de şehir, her beş kişiden üçünü öldürdüğü söylenen bir veba salgınına yakalandı; Konstantinopolis'in düşüşü bundan kaynaklanmaktadır. felaket . Sadece başkent değil, tüm imparatorluk zayıfladı ve yavaş toparlanma 9. yüzyıla kadar görülmedi. Bu dönemde şehir sık sık Persler ve Persler tarafından kuşatıldı. Avarlar (626), Araplar (674 ila 678 ve tekrar 717 ila 718), Bulgarlar (813 ve 913), Ruslar (860, 941 ve 1043) ve gezgin bir Türk halkı olan Peçenekler (1090–91) . Hepsi başarısız oldu.
1082'de Venediklilere şehrin kendisinde (Haliç'in karşısında Galata'da yabancı tüccarlar için daha önce bir karargah vardı) özel ticaret ayrıcalıkları olan mahalleler verildi. Daha sonra Pisalılar, Amalfitanlar, Cenevizliler ve diğerleri onlara katıldı. Bu İtalyan grupları kısa sürede şehrin dış ticareti üzerinde bir boğucu hakimiyet elde ettiler - sonunda bir İtalyan katliamı tarafından kırılan bir tekel. İtalyan tüccarların Galata'ya yerleşmelerine bir süre daha izin verilmedi.
1203'te Dördüncü Ordular Haçlı Seferi Kutsal Topraklar'daki hedeflerinden saptırılanlar, görünüşte eski toprakları restore etmek için Konstantinopolis'in önüne çıktılar. meşru Bizans imparator, II. İshak. Şehir düşmesine rağmen bir yıl boyunca kendi idaresinde kaldı. Ancak 13 Nisan 1204'te Haçlılar şehri yağmalamak için şehre girdiler. Genel bir katliamdan sonra yağma yıllarca devam etti. Haçlı şövalyeleri kendilerinden birini, Flanders'lı Baldwin'i imparator olarak atadılar ve Haçlı Seferinin başlıca kışkırtıcıları olan Venedikliler kilisenin kontrolünü ele geçirdiler. Latinler diyarın geri kalanını kendi aralarında bölüşürken, Bizanslılar Boğaz'ın karşısında İznik'te (şimdi İznik) ve Epir'de (şimdi kuzeybatı Yunanistan) yerleştiler. Latin egemenliği dönemi (1204-1261), Konstantinopolis tarihinin en feci dönemiydi. Bronz heykeller bile madeni para için eritildi; değerli her şey alındı. Kutsal emanetler mabetlerden parçalanarak Batı Avrupa'daki dini kurumlara gönderildi.
1261'de Konstantinopolis, İznik'in Yunan imparatoru VIII. Mihail (Palaeologus) tarafından geri alındı. Sonraki iki yüzyıl boyunca, hem Batı'dan hem de Küçük Asya'da Osmanlı Türklerinin yükselen gücü tarafından tehdit edilen küçülen Bizans İmparatorluğu, istikrarsız bir varoluşa öncülük etti. 13. yüzyılın sonlarında ve 14. yüzyılın başlarında bazı inşaatlar yapıldı, ancak daha sonra şehir, Cenevizlilere verilmiş olan Haliç'in karşısında Galata'nın müreffeh durumuyla çelişen, harabeler ve ıssız arazilerle dolu bir çürüme içindeydi Bizans hükümdarı VIII. Türkler 14. yüzyılın ortalarında Avrupa'ya geçtiğinde, Konstantinopolis'in kaderi belirlendi. Kaçınılmaz son, Türklerin Türklerin elindeki yenilgisiyle geciktirildi. Doğu (Tamerlane) 1402'de; ancak 1422'de Osmanlı padişahı Türkiye , Murad II , Konstantinopolis'i kuşattı. Bu girişim başarısız oldu, ancak 30 yıl sonra tekrarlanacak. 1452'de başka bir Osmanlı padişahı, II. Mehmed , Boğaz'ı en dar noktasına sağlam bir kale dikerek ablukaya aldı; Rumelihisarı olarak adlandırılan bu kale, hala boğazların başlıca simge yapılarından birini oluşturmaktadır. Şehrin kuşatması Nisan 1453'te başladı. Türklerin sadece ezici sayısal üstünlüğü değil, aynı zamanda topları da vardı. ihlal edildi antik duvarlar. Haliç bir zincirle korunuyordu, ancak padişah donanmasını kara yoluyla Boğaz'dan Haliç'e çekmeyi başardı. Son saldırı 29 Mayıs'ta yapıldı ve Cenevizliler tarafından desteklenen sakinlerin umutsuz direnişine rağmen şehir düştü. Son Bizans imparatoru Konstantin XI (Palaeologus) savaşta öldürüldü. Üç gün boyunca şehir yağma ve katliama terk edildi, ardından padişah tarafından düzen yeniden sağlandı.
Rumeli Fortress, Istanbul Rumeli Fortress (Rumeli Hisarı) on the European bank of the Bosporus, Istanbul. William J. Bowe