

ÇÖZÜLMEMİŞ SORUNLAR VE OB’NİN GELECEKTEKİ YÖRENGELERİ
OB’nin çok düzeyli perspektifi ilgi çekici bir teorik problem ortaya çıkarmaktadır: çeşitli sistem düzeylerinin ilişkileri nasıl kavramsallaştırılabilir ve olmalıdır. Organizasyona özgü özelliklerin (organizasyon stratejisi ve yapısı, üyelik kaynakları, örgütsel uygulamalar, çıktı) yapısal ilişkileri ve kurumsal ve toplumsal çevrelerinin özellikleri (egemen kültür, eğitim ve hukuk sistemi, ekonomik ve teknolojik durum). Bu özelliklerin birbiriyle ilişkili olduğuna ve birbirini etkilediğine dair artan kanıtlar olsa da, teorik entegrasyon hala eksiktir. Muhtemelen umut verici bir teorik çözüm, Giddens’in yapılandırma teorisinde bulunabilir. Giddens (1984) birbirini yinelemeli olarak yeniden oluşturan ve sürdüren kurumların ikili bir doğasını varsayar. Kurumlar bir yandan varlıklarından dolayı bireylerin ve örgütlerin eylemlerini kolaylaştırırken, diğer yandan da rol oynayan aktörler sayesinde kurumlar yinelemeli olarak kurulur ve sürdürülür. Hala oldukça soyut bir seviyede olan teori, OB’de verimli hale getirmek için daha fazla geliştirme gerektirir.
Oldukça zor olan metodolojik bir problem, zamanın etkilerini hesaba katma ihtiyacıdır. Organizasyonların değişimi ve devamlılığı, yarı-durağan dengelere benzetilebilir (Lewin 1952). Nehirler gibi, bir süre kimliklerini ve temel özelliklerini korurken, sürekli akış halindedirler. OB’nin değişimi ve sürekliliği incelemeye yönelik bir metodolojik tepkisi, çeşitli kesitsel çalışmaları zaman içinde çeşitli noktalarda tekrarlamak ve böylece bir tür uzunlamasına değerlendirmeye yaklaşmaktı. Diğer bir yanıt, belge analizi ve mülakat yoluyla örgütsel gelişmeleri tarihsel olarak izlemekti. Yine başka bir yaklaşım, etnografik katılımcı gözlemi yoluyla zaman içinde örgütsel süreçlerin daha ‘yoğun’ tanımlarını kullanmak gibi görünmektedir. Bu, yalnızca üstün bilgi verimi nedeniyle, maliyetine rağmen birçok araştırmacı tarafından giderek daha fazla savunulan ve uygulanan bir seçimdir.
Son olarak, milenyumun başında, yukarıda belirtildiği gibi toplumsal değişimler , OB’yi etkileyen yeni bir örgütsel dönemi başlatmak için daha fazla ivme kazanacak olabilir. Rousseau’ya göre (1997), kuruluşlar, şimdiye kadar bilinmeyen derinlik ve büyüklük geçişi ve artan kargaşa meydan okumasıyla karşı karşıya görünüyor. Devletin kuralsızlaştırma önlemlerine, küresel rekabet, imalat ve hizmet sektörlerinde bilgi teknolojisinin patlamasına, geleneksel eğitimin iş taleplerinden ayrılmasına, küçük işletme istihdamının ortaya çıkmasına, yeni ve daha farklılaşmış istihdam ilişkilerine atıfta bulunuyor., firmalar arasında dış kaynak kullanımı ve kuruluşlar arası ağ oluşturma, yönetim ayrıcalıklarından öz yönetime geçiş, kurallarla düzenlenmiş işten kendi kendine yeterliliğe geçiş ve çalışanların sürekli adaptasyonu. Kısacası, geleneksel iç organizasyon yapıları daha akıcı hale geliyor ve organizasyonların sınırları bulanıklaşıyor. Organizasyonun net bir varlık olarak algılanan anlamı, organizasyon uyarlanabilirliğe geçiş ihtiyacı duyuyor gibi görünür. Kuramsal temellere ek olarak tematik odaklara atıfta bulunarak OB’nin yeniden yönlendirilmesi, bu tür gelişmelerin sonucu olmalıdır. Teorik olarak, örgütsel ve örgütler arası süreçlerin dinamiklerinin kavramsallaştırılmasına yenilenmiş bir vurgu yapılması gerekmektedir. İstihdamın değişen doğası ve eşit ücret biçimleri , çoklu bağlılıkların ortaya çıkışı, kendi kendine yönetim ve kariyer gelişimi için bireysel öğrenme, örgütsel öğrenme ve uygulamaya sokulacak müdahale yöntemleri gibi OB için endişe kaynağı olarak yeni güncel konuların ortaya çıkması muhtemel ve arzu edilir. ve değişimi sürdürmek. OB, içsel çok düzeyli ve disiplinler arası görünümünün kesin bir varlık olacağı bir görev olan, incelenecek yeni ve geniş alanlarla karşı karşıya gibi görünmektedir.


KAYNAK:
B. Wilpert , International Encyclopedia of the Social & Behavioral Sciences , 2001