Elbette hepimiz çocuklarımızın acı çekmesine, sıkıntıda olmasına tahammül edemeyiz. Ancak aşırı koruyucu davranırsak, çocuk mücadeleyi öğrenemez.
Oğlumu sabahları okula hep kaldırırdım. Ancak kendisinin kalkmayı öğrenmesinin gerektiğine inandım ve bıraktım. Birkaç gün geç kaldı ama sonunda saatini kurarak, gerekli tedbirleri alarak kendi kalkmaya başladı ve okuluna gecikmeden gitti.
Bir gün yine okulda biriyle kavga etmişti. Gidip kendine zarar veren çocuğu bulmayı ve konuşmayı düşündüm.”Baba sen karışma, problemimi kendim hallederim” dedi. Gerçekte bu daha mantıklıydı.
Beş yaşındaki Emre’yi çeşitli davranış bozukluklarından dolayı getiren annesi bana şunları anlatmıştı: “Onu sokağa bıraktığımda pencereden seyrediyorum ve haksızlıkla karşılaştığında hemen müdahale ediyorum.”
Anneye yanlış yaptığını hatırlattım. Emre arkadaşlarıyla oynarken elbet problem çıkabilecekti ve bunları kendi halletmeliydi.
Gerçekten çocuğumuz kendi ayakları üzerinde durmalı, kendi mücadelesini vermeli ve kendi başarmayı öğrenmelidir. Aileye çocuğu yalnız başına bırakmak güç ve acımasızlık gibi gelebilir, ama onun büyümesi için zorluklarla baş etmesi gerektiğini öğrenmesi gerekir.
“Bizim yaşadığımız zorlukları yaşamasınlar” veya “ona öğretmektense onun için yapmak daha kolay geliyor” düşüncesiyle hayatı çocuklarımıza kolaylaştırırsak, yardım etmek isterken aslında kötülük yapmış oluruz.
Bu yüzden küçük yaşlardan itibaren kendi yapabileceği işleri yapması için fırsat verelim, teşvik edelim. Bırakalım kendi giyinsin, oyuncaklarını toplasın, ödevlerini kendi yapsın, kendi kararlarını alsın.
Belki başlangıçta bunları iyi yapamayacaktır, hatta bazen hatalı davranacaktır. Ancak ne kadar çok fırsat verilirse o oranda düzgün yapmayı başaracaktır.