Plexippus paykulli, sıçrayan bir örümcek türüdür. Güneydoğu Asya’ya özgüdür ancak dünyanın diğer bölgelerine ve dünyaya yayılmıştır. Amerika Birleşik Devletleri’nde buna pantropikal sıçrayan örümcek denir. Genellikle binalarla ilişkilendirilir ve ışığın çektiği böcekleri yakalayan ışık kaynaklarının yakınında bulunabilir. Adını Gustaf von Paykull’un onuruna almıştır.
Dağılım
Plexippus paykulli dağıtım açısından kozmopolittir. Anavatanı Afrika ve Asya’nın tropik bölgeleridir. Tür, Amerika Birleşik Devletleri’nin güneyinden Paraguay’a kadar bulunabileceği Amerika kıtasına tanıtılmıştır. Aynı zamanda Avustralya’da da mevcuttur
Maldiv adalarında da bulunurlar.
Tanım
Plexippus paykulli sağlamdır ve yüksek kabukludur. Erkeklerde bazen çarpıcı kırmızı tonlara sahip kısa grimsi tüylerle kaplıdır. Dişilerin vücut uzunluğu 9 ila 12 mm (0,35 ila 0,47 inç) iken erkeklerin vücut uzunluğu 9 ila 11 mm’dir (0,35 ila 0,43 inç). Erkeklerin siyah bir kabuğu ve ortasında geniş beyaz bir şerit bulunan bir karın, her iki tarafta da başka bir geniş beyaz şerit ve karnın arka ucuna yakın bir çift beyaz nokta olduğundan cinsiyetleri ayırmak kolaydır. Şerit gözlerin ön kısmına kadar devam ediyor, böylece yüz siyah bir arka plan üzerinde üç beyaz çizgiye sahipmiş gibi görünüyor. Dişi kahverengimsi gridir, kabuğu özellikle göz çevresinde daha koyudur ve karnına doğru uzanan ve iki şerite bölünen geniş ten rengi bir şerit vardır. Karnın arka ucunun her iki yanında iki beyaz nokta vardır. Olgunlaşmamış örümcekler dişilere benzer.
Biyoloji
Plexippus paykulli’nin genellikle insan yapımı yapıların üzerinde ve çevresinde, özellikle de binalarda yaşadığı görülür, ancak aynı zamanda narenciye bahçelerinde[8] ve pamuk tarlalarında da kaydedilmiştir. Dişi, döşeme tahtalarının altında, bir çatlakta veya saçakların altında gizli bir yerde yaklaşık 3 santimetre (1,2 inç) çapında bir yumurta kesesi oluşturur. Bunda, içine 35 ila 60 yumurtanın bırakıldığı mercek şeklinde ipek bir kutu yapılır. Dişi, örümcek yavruları ortaya çıkıp üç ila dört hafta sonra dağılıncaya kadar bunları korur.
Bu örümcek bir ağ örmez, ancak avlanma gezileri yaptığı tavanın kenarı gibi yüksek bir konumda ipeksi bir sığınak inşa eder. Oldukça keskin bir görüşe sahiptir ve hedef avına gizlice yaklaşır, yeterince yaklaştığında üzerine atlar. Diyetin bir parçası olduğu kaydedilen av türleri arasında Diptera, Hemiptera, Hymenoptera, Lepidoptera, Odonata, Orthoptera ve Aranea bulunmaktadır. Bir çalışmada, bu örümceklerin on dört familya ve altı takıma ait on altı eklembacaklı türünden bireyleri avladığı ve tükettiği görüldü. Afrika evlerindeki sivrisineklerin ve Hindistan ve Bangladeş’teki pamuk jassidleri gibi zararlı böceklerin yırtıcısı oldukları bildiriliyor. Son derece çeviktirler ve tek bir sıçrayışta kendi vücut uzunluğunun birçok katını katedebilirler. Mevcut tek avın Alman hamamböceği Blattella germanica olduğu bir binada, örümcekler sadece hayatta kalmakla kalmadı, aynı zamanda bu monofag beslenmeyle ürediler. Kendilerinin iki katı büyüklüğündeki avları başarıyla öldürebilirler. Büyük eklembacaklılara zehir enjekte edilir, ancak genellikle zehir onları hareketsiz kılmadan önce kaba kuvvetle alt edilirler. Avın uçtuğu, zıpladığı ya da örümceğin ona tutunarak kaçtığı ve sonunda kurbanın aşırı güçlendiğine dair kayıtlar var. Bir çalışma, bu örümceklerin avlarını nasıl takip ettiğini araştırdı. Sinek gibi hareketli bir avın, kurtçuk gibi hareketsiz bir avdan farklı bir şekilde takip edildiği tespit edildi. Örümcek, kamuflajlı bir arka planda daha büyük bir gizlilikle yaklaşıyor ve daha kısa bir mesafeden atlayarak hareketli bir avına saldırıyor. Bu, örümceğe önceden tespit edilmeden başarılı bir sonuç elde etme olasılığını artırdı.
Yapılan bir çalışmaya göre Plexippus paykulli zehirinin protein fraksiyonlarının biyo-insektisit potansiyeline sahip olduğu sonucuna varılmıştır.