Leningrad ablukaları, yılın 18 Ocak 1943'inden çıktı, ancak ablukanın son kaldırılması bir yıl sonra, yılın 27 Ocak 1944'inde gerçekleşti.
İki ay sonra Hitler’in askerleri Leningrad’ın duvarlarındaydı ve şehri fırtınaya sokacaklarından kesinlikle emindiler. Hitler Almanya’da birisinin karşıt görüşlere aykırı olabileceğini veya hatta ifade edebileceğine inanmak zor. Ancak Leningrad meselesinde durum buydu. Bütün bir Alman general grubu (bazıları Birinci Dünya Savaşı'ndan geçti), güçlendirilmiş en büyük merkez olan Leningrad'ın fırtınasının alınamayacağına inanıyordu. Bu ordu için feci. Ve Hitler, aksine, histerik olarak, fanatik bir saldırı talep etti. Yüksek Komutanlık savaş dergisinden bir alıntıya göre, 21’in Haziran ayındaki 1941 yazında, Hitler ordusu “Kuzey” grubunu ziyaret ediyor ve subaylarla konuşurken özellikle “Leningrad çok önemli. Leningrad değerine kıyasla, Moskova haritadaki sadece coğrafi bir nesnedir. ”
Stalin’in telgrafından Leningrad’a, 29’in Ağustos’u Ağustos 1941’a: “Sadece Tosno’nun düşman tarafından ele geçirildiğini söylediler. Bu şekilde devam ederse, o zaman korkarım Leningrad aptalca aptal olarak teslim olacak. ”
İşte böyle oldu. 8 Eylül'de bir grup Alman ordusu “Kuzey” güneyden Ladoga Gölü'ne gidiyor ve Finliler şehre zaten kuzeyden yaklaştı. Ve şehir halkadaydı. 8 Eylül, ilk büyük havacılık Plak. Bir Alman bombardıman uçağının kokpitinden ateş: Uçak Leningrad limanının üzerinden uçuyor, sonsuz miktarda bomba görünüyordu. Bolşevik Badayev adını taşıyan gıda depolarında yangın.
Sovyet zamanlarında, bu ateşe kıtlığın temel sebebi denecek: sözde bütün kent yemekleri burada yandı. Aslında, bu yiyecek depolarında bir ay oldu.
Şu anda, zaten Almanların görüşüne giren öğrenciler, emekliler ve okullar şehre en yakın yaklaşımlarda tank karşıtı hendekler ve hendekler kazıyorlar. Çok sık, Alman pilotlar bombaları düşürdü ve bazen düşük seviyeli bir uçuşta insanları bombaladı. Bazen "Hanımlar gamzelerinizi kazmayın, tanklarımız gelecek, gamzelerinizi gömün" diyen broşürleri düşürdüler. Ve arkada bir geçiştir, bize gidin, bizim tarafımıza, iyi bir hayatımız ve yeni bir düzenimiz var. Bu broşürlerin doğrudan amacı için tek kullanımlık bir durum yoktu.
Böyle bir efsane var. Onu ablukadan sık sık duydum. Diyelim ki Stalin her şey için suçlu olacak, yüzlerce insanın ablukasını ve ölümünü önlemedi, çünkü Leningrad’dan nefret ediyordu. Birincisi, burada, devrimden önce, Stalin Çar gizli polisi tarafından tutuklandı ve ikincisi de liderin asıl rakibi Kirov oldu. Üçüncüsü, bu, Sovyet karşıtı düşünceleriyle ebedi Leningrad aydınlarıdır. Ve dördüncü olarak, Leningrad Moskova'dan çok sayıda Alman askerini "erteledi". Ama bu sadece bir efsane. Aslında, Generalissimo Leningrad'a gerçekten yardım etmek istedi: Ağustos 1941'ta, şehrin güvencesiz durumunu fark ettiğinde, onu kurtarmak mümkün değildi. Ve hiçbir güç yoktu. Fakat Ruslar öldü.
Buna ikna olan Alman generaller, Hitler'i şehre yönelik saldırıyı ertelemeye ikna etti. Hitler ilk kez düşmanın daha güçlü olduğunu itiraf ediyor. Moskova'ya birlik transferi için zorla emir verdi tanklar ve Leningrad yakınlarında bulunan uçaklar.
20 Eylül yılın 1941. Leningrad sakinleri, bu günde Almanların şehri işgal etmemeye karar verdiğini bilmiyor. Saldırıyı 1942'in baharına aktarmaya karar verdiler, kolayca geçeceğinden emin oldular: kışın kuşatılmış şehirdeki nüfus ve ordu basitçe ölecekti.
Bundesarchive, 29 Eylül 1941'ten gelen gizli bir yönergeyi sürdürüyor: “Çok Gizli. Sadece memurlar için. Sovyet Rusya'nın yenilgisinden sonra, bu yörenin devam eden varlığına hiçbir ilgi yoktur. Önerildi: Şehri yakından tıkamak ve tüm kalibratörlerin toplarından ateş ederek sürekli havaya uçurmak. Bizim açımızdan, bu büyük şehir nüfusunun en azından bir bölümünü korumaya ilgi yok ”dedi.
Ağustos ayında, Klim Voroshilov kentin savunmasını emretti. İç savaşın kahramanı Mareşal, böyle bir olay dönüşümü için tamamen hazırlıksızdı. Abluka başladıktan üç gün sonra Stalin, Voroshilov'u çıkarma ve onu genç, kararlı Georgiy Zhukov ile değiştirme emrini imzaladı. Zhukov şehre varıyor, hemen hava alanından şehir liderliğinin durmaksızın oturduğu Smolny'ye gidiyor ve Voroshilov'a kapıdan doğruca şunları söylüyor: "Formaliteler için vaktim yok, davaları teslim ediyorum."
Birkaç gün sonra Zhukov emrini verirdi: “Kolpino - Shushary çizgisi boyunca herhangi bir sapma Anavatan'a karşı ihanet olarak kabul edilir. Ceza çekiyor. ” Zhukov sert davranıyor. Ancak sadece bu şekilde düzeni geri kazanmayı başarır. Ancak, şehirde uzun süre kalmayacak. Yeteneği, Hitler'in ana darbesini gönderdiği Moskova yakınlarında gerekiyor.
“Leningrad halkına Muskovitlerin kana susamış Nazilerle savaşmalarına yardım ettikleri için teşekkür ederim.” Zhukov, Leningrad fabrikalarında yapılan mühimmat cepheye teslim edildiğinde böyle bir telgraf gönderecek.
Alman propagandası kötülükten geliyor. Alman spikerinin sesi şöyle diyor: “Roosevelt ve Churchill'in bu Asya yüzlerine bakmasına izin verin, içinde hiçbir insan yok. Bu Bolşevik orduları. İmha edilmeleri gerekiyor, insan denmeye layık değiller. Rusya'nın müttefikleri yardım ediyor. ”
Wehrmacht komisyon üyesi olmayan memur Horst Voigt, “Leningrad'daki insanlar için zor olduğunu biliyorduk” dedi. “Sokaklarda açlıktan ölüyorlar.” Leningrad'a o kadar yakındık ki şehirde tramvay gördüm. ”
Şehirdeki tramvaylar Aralık 1941'a kadar uzanıyor. Ancak 8'in öğleden sonra öğleden sonraları, şehirdeki elektrik kesildi ve tramvaylar depoya ulaşmadı, sokaklarda terk edildiler.
O zamandan beri, 71 bir yıl geçti.
Ne yazık ki, o zaman yaşayan tanıklar her yıl daha az ve çok. Ablukayı sürdüren bir adamla buluşmak ruhlarımızı serbest bırakabilir, Leningrad halkının hayatta kaldığının farkına varmamıza yardımcı olabilir. Rostov'da kuşatılmış şehrin korkunç resimlerine sadece üç tanık vardı.
Yury Pavlovich Evstigneev bana çocukluğunun zor yıllarından bahsetti. 8 Eylül 1941, abluka halkası sıkıca kapandı, Leningrad, içinden çıkamadığı görünen demir bir mengene içine düştü. Kentin savunucuları - Vatandaşlar, yiyecek stoklamaya, askerlere yardım örgütlemek için birlikte hareket etmeye başladı. Yuri Pavlovich, savaşın başlamasından bu yana, sanki bir yetişkin olmuş gibi dört yaşında bir çocuk olan, hala abluka korkularını hatırladığını söylüyor.
Küçük Yura, annesi Irina Grigorievna ve ablası Rosa ile birlikte yaşadı, babası savaşın ilk günlerinde öne çıktı. Anne ve çocuklar Leningrad'dan tahliye etmek için zamanları olmadı, çünkü sistematik bombalama neredeyse hemen başladı ve kaçış yolları kesildi. Birçokları gibi, düşmanlarına rağmen hayatta kalmak için kaldılar, böylece memleketlerini faşistlere asla bırakmazlardı. Yuri Pavlovich'in ailesi zor zamanlar geçirdi. Günlük rasyonun yayınlandığı fırınlarda, çok büyük kuyruklar vardı. Evde, anne pişmiş deri kemerler, kırtasiye tutkalı, blokajçılara karşı tatlı bir tadı olan muhtemelen unutma. Yuri Pavlovich, ilk kış aylarında, ekmek rasyonlarının her geçen gün daha da azaldığını hatırlıyor.
Leningrader'lar sakince bombalama, yıkım ve ölüm hakkında konuştular. Açlık hakkında sakince konuşamazlar.
Düşük ekmek dağılımı oranı, yılın Ocak 125'inde ayarlanan çalışmayanlar için günlük 1942 gramdır.
"Distrofi" kelimesi sıradan hale geliyor. İlk kez distrofik için açık hastaneler. Dünya tıbbı olayı görülmemiş. Birçok insan üçüncü derecede distrofiye sahiptir. Başlıca işaretlerden biri, dolaşan, durmayan bir bakış açısı. Ters göz kapakları, kanlı ishal. Üçüncü derecede distrofi ile kişi zaten mahkumdur, onu kurtarmak imkansızdır. Savaştan sonra, ablukayı sürdüren doktorlar bilimsel “beslenme bozukluğu” terimini önerdiler. yiyecek eksikliğinden. Distrofi tıbbı, çok sayıda protein, çok sayıda karbonhidrat içeren ve günde beş kez yiyemeyen, kolayca sindirilebilir yiyecekler sunar, ancak insanlar böyle kuşatılmış bir Leningrad hayal bile edemezler. Ekmek en tatlı rüyaydı.
Oğlu ve kızı için Irina Evstigneeva kırıntılarını sıcak suda çözdü, hepsi bu kadardı. Sadece havacılık ve Ladoga Gölü'nden geçen “Yaşam Yolu” Leningrader'ları kurtardı.
Açlığa ek olarak, Leningrad doğal bir felaket yaşadı: çok soğuk havalarda. Özellikle ilk, en aç, kış aylarında: termometre bazen -40 dereceye indi. Yakıt dışında donmuş su boruları, hemen hemen tüm evlerde elektrik ve içme suyu bırakılmıştır. Yuri Pavlovich annesinin sobayı nasıl ısıtdığını hatırlıyor. Dairede bulunan tüm mobilyaları yaktı.
Kadınlar çocuklarını ısıtmak ve beslemek için hiçbir şeyden vazgeçmediler. Su üzerinde, Evstigneev'ler evlerinden 150 metre uzaklıktaki Neva'ya gittiler, ancak bu mesafenin üstesinden gelmek daha zordu. Nehir çok soğuktu ve içinde buz delikleri açıldı. Kovalar, kutular kızaklarda ya da arabalarda taşınır. Bu nedenle, çoğu zaman bir kişinin ittiği ve bir başkasının çektiği güç yoktu. Bazen açlıktan ölen insanlar eve su ile bir çaydanlık getiremediler, birkaç kez dinlenmeleri gerekiyordu. İlk başta, tüm bunlar korku yarattı ve sonra resim aşina oldu: şehrin sokaklarında ölü insanların düştüğünü görebiliyordu. Ne yazık ki, ölüm Yuri Pavlovich’in evini geçemedi. Ablukanın aç ve soğuk yıllarında, kız kardeşi Rosa annelerini kaybetti. Birkaç ay süren kuşatma sonrasında birçok zayıflamış kadın ve çocuk hareket edemedi.
Soğukta, her şeyi koydular ve hepsi birbirleriyle sıcaklığını ısıtmak için birlikte yattılar. Evstigneev'ler de öyle. Irina Grigoryevna, son olarak, küçük oğluna ve kızına sıcaklığını vermeye çalıştı, ancak gücü onu her gün terk etti.
Bir sabah çocuklar uyandı ve yanındaki anneyi görmedi, bir nedenden ötürü uyuyakaldı. Annem açlıktan öldü ve hayatının son dakikalarında, küçüklerine kesinlikle hayatta kalacakları umuduyla ısındı. Yuri Pavlovich, iki veya üç gün boyunca o ve kız kardeşinin keder, korku ve umutsuzlukla çığlık attığını söylüyor.
Devriyeler tarafından ölümden kurtarıldılar, denizciler ve ev yöneticisi bütün dairelerin etrafında dolaştı ve işkence gören yarı ölü çocukları buldu.
Çocuklar, son abluka kaldırılıncaya kadar kaldıkları yetimhanelerde teşhis edildi. Her an Leningrad kuşatmasının ilk günlerinden itibaren bombardımana maruz kaldı. Caddelerde ve caddelerde yürümek tehlikeliydi, ancak ihtiyaç buna zorlandı.
Neva'ya su çekmek, ekmek kartları almak için insanlar işe gitti. Yuri Pavlovich, şehrin bazı caddelerinde, savaş yıllarının hatırası olarak bazı yerlerde korunan tehlike hakkında yazılar olduğunu hatırlatır.
Yura ve Rosa Evstigneev, çoğu yetimhanede olan ablukayı sürdürmek için kader edildi. 1944'te, ağır yaralanma nedeniyle önden görevlendirilen babaları tarafından bulundu. Pavel Egorovich, çocukları eve, savaşa, açlığa ve ölüme neden olmadan yeniden hayata başladıkları bir yere götürdü. Mezun olduktan sonra Yuri, arkadaşlarıyla iş bulmak istediği güney için Leningrad'dan ayrıldı. Trende, yeni inşa etmeye yeni başlayan Donetsk'li insanlarla tanıştılar. İşçilerin gerekli olduğu şehirde kentte mayın olduğu söylendi ve çocuklar madencilik mesleğinde kendilerini denemeye karar verdiler.
Genç Evstigneev şehri ve madenci işi akla geldi, hemen buraya yerleşmeye karar verdi. Altı ay sonra, 60 yıl boyunca birlikte yaşadıkları Paradise, iki kızı ve bir torunu olan bir kızla evlendi.
Bu uzun yıllar boyunca Yury Pavlovich, halen ev dediği doğal Leningrad'daydı. Neva'daki şehir büyüdüğü doğduğu yer, küçük bir çocuk olarak ailesiyle birlikte stadyuma gitti. Sonra hayatındaki en kötüsüne dayanmak zorunda kaldı: savaş, abluka, kıtlık ve annesinin ölümü. Orada yaşamadım, çünkü koşuşturmadan hoşlanmıyorum ve burada hızla Donetsk bozkırlarına ve mayınlarına bağlı kaldım.
Madenci olarak çalıştığı için gurur duyuyor, hiçbir zaman başka bir mesleğe yatırım yapmıyor. Yuri Pavlovich'teki yeraltı deneyimi, 40 yıldan daha fazla sağlam. Çalışan ve kişi olarak her zaman takdir edildi ve saygı duyuldu. Mütevazı ödüller hakkında, mütevazı sessiz, her şeyin önemli olmadığını söylüyor. Yu P. P. Evstigneev uzun süre emekli oldu ve bir gün boyunca boşta oturmadı, çünkü bütün esnafların ustasıydı. Şimdi, ne yazık ki vizyon başarısız oluyor ve birçok şey için hala yeterli güç var. Yuri Pavlovich çok kibar ve iyi bir insan.
Hayvanları sever, yakın zamana kadar, karısı Raisa Ivanovna'nın birkaç kedisi ve köpeği vardı. Fakat eski ev yıkıldı ve yeni daireye sadece iki kedi taşındı. Onların sahibi, başkalarının kaçtığını önemser ve şikayet eder ve şimdi bulunamazlar.
Yuri Petrovich’in evinde birkaç defa okuduğu birçok kitap var. Klasiklerin eserleri, onun görüşüne göre, içimizdeki gerçek insanları getiriyor. Yuri Pavlovich ayrıca bir vinil plak koleksiyonuna sahip ve Vysotsky'yi dinlemeyi seviyor. Bizim neslimiz Yuri Pavlovich, hayatı dolu dolu yaşamaya, tembel olmamaya, çalışmaya, sevmeye ve birbirlerine nezaketle davranmanızı önerir.
Sonun ...