Bir yıl önce memleketimdeki en sevdiğim bina yeni bir süpermarkete yer açmak için yıkıldı. Ne yazık ki, yıkım sırasında üniversitedeydim. Sert, çirkin bir şeydi: Yüksek katlı, 1970'lerin yersiz vahşetinden arta kalan, bir polis karakolu olarak işlev gören, beton kavrulmuş kenarları ve tepesinde kümelenmiş gürültülü bir gökdoğan yuvası. Kasabanın silüetine bakarken, bina diğerlerinin üzerinde yükseliyordu, kökleri üzerinde dengesiz bir pürüzlü beton kutu. Sık sık kasabanın dışında bir tepede oturur ve parlak gri denizin arasında o betonu arardım. Gözüm onu hemen bulurdu.
Okyanuslar ötesindeki Columbus kasabasında, Haley Ru Richardson'ın karakteri Casey, arkadaşı Jin ile birlikte bir arabada oturuyor. Annesinin bağımlılığını tartışıyorlar ve Casey, hayatının o sefil döneminde önlerindeki benzin istasyonunu nasıl ziyaret edeceğini, binanın onu rahatlatacağını açıklıyor. Sahne sakinleşir ve yavaşlar. Binaya bakıyor. Bütün bu karmaşanın ortasında... bu vardı. Geniş atış, yanan sigarayı tutarak, binanın formunun çizgilerini havada izleyerek, hayali yamaçları okşayarak eline kapanıyor. Gözlerinin görebildiğini havada şekillendiriyor. Bu. Parlayan ışık, gece sigara dumanının etrafında titrer.
Kogonada'nın ilk başyapıtı ColumbusBu yavaş hareket eden ama güçlü bir şekilde etkileyen değiş tokuşlarda üstündür. Sessiz yeşil, resmin çerçevesine tırmanıyor, kırmızı tuğla yapı taşları birbirine paralel olarak mavi gökyüzünde uçarken, çizgilerin simetrisi bir arada var oluyor. Casey, henüz bilmese de, kasabadaki zamanının sonunda, bir sonraki yaşam yolculuğuna geçiş çizgisini aşıyor. Jin sadece hasta babasını ziyaret ediyor, ta ki o gidene kadar. Jin'in kalmak üzere olduğu ve Casey'nin ayrılmak üzere olduğu kasabayla bağlantı anında buluşurlar. Onların karakter yolculukları, geçişlerin bir kesişme noktasındadır - denizde yalnız tekneler, geceleri birbirlerinin yanından geçerler, nereye gideceklerinden emin değildirler. Ama bu anda, bu iletişim ve dostluk çakması, işte bu. Yollarını sabitleyen kısa bir bağlantı.
En sevdiğim an, filmin tam ortasında, simetrik olarak bulunur. Casey, Columbus'taki toplam favorileri arasında üçüncü olan benzin istasyonu binasını sergiliyor. Jin, annesinin meth bağımlısı olup olmadığını sorgular. Güler. Binaya döner, silip süpürür ama sonunda hem Jin'e hem de istasyonun dikkatli gözlerine anımsar. Yüzü çatlıyor ve kırılıyor, istasyonun flüoresan ışıklarından parıldayan hatlarında cesur bir dürüstlük kalıyor. James Baldwin'in okuduğum bir sözü aklıma geldi. Sanat, okuyucunun zihninde nasıl büyük bir bilgiye neden olabilir? Bir bilgi, dünyadaki birinin bir zamanlar sizin şimdi hissettiğiniz duyguların aynısını yüz yıl sonra yaşadığını ortaya çıkardı. Acıdan büyük bir kurtuluş, dedi. Kolomb'un benim için temsil ettiği şey bu - hayatınız birbirinden ayrılmaya mahkum olsa bile, bu acıyı anlayabilen bir başkasının huzurunda sessiz bir duygu özgürleşmesi. Beyinde sabitlenmiş kısacık bir bağlantı.
Nasıl oluyor da bu küçücük an, elin bu uçup gitmesi beni o kadar çok etkiliyor ki, yıllar sonra hala onun anısına, getirdiği çağrışımlara tutunabiliyorum? Ailemi ziyaret ediyorum ve en sevdiğim binanın yerinde parıldayan yeni süpermarketi izliyorum. Bir diğerinin üzerinde dengelenmiş beton bloğum gitti. Birden tüm hayatım boyunca yaşadığım yer farklı hissettirdi. Bir ceza gibi hissettim - ayrıldım, bu yüzden binam ölmek zorunda kaldı.
Casey, köklerini Columbus'ta bırakmak konusunda isteksizdir. Annesini, işini, binalarını terk etmeye isteksizdir. Büyümek için yuvadan ayrılamaz, tekrar tekrar durgunluğu seçer. Olağanüstü bir özgüven eksikliğiyle dolu. Bu an, ekrandan kendi cezasını soluyor; sadakati, bağlılığı, melankolisi. Ekrandan konuşmak ve ona gitmemesini söylemek istiyorum. Gittiğinde ne olduğuna bak. Yapı taşlarınız parçalanacak, temelleriniz çökecek, formunuz değişecek. Bu anı geri alamazsın Casey. Binalar çok kısa. Yapılar çok kısa. Filmin sabit çizgileri bana göz kırpıyor.
Kogonada'nın biçim takıntısı var. Filmin büyük mimarları gibi, Ozu'nun iç mekanlarının ustalığı, Anderson'ın simetrisi, Kubrick'in tek noktalı perspektifleri, formları ekranı incelikle kontrol edilen ama kontrol etmeyen bir çizgi ve şekil zenginliğiyle kesiyor. Bu an, büyük ölçüde ekranı ikiye bölen geniş bir çekimde bulunur; Jin'in saçı neredeyse parıltı çizgisine ulaşıyor ama tam olarak değil. Bina onları izliyor. Onlara tepeden bakar. Filmin tamamı sevgiyle kendisini şekillere ayırıyor, binalar ekranın bir kısmında duruyor, insanlar diğer tarafında seyrediyor. Casey bir bankanın biçimini şekillendiriyor, benzin istasyonunun biçimini şekillendiriyor, geleceğinin biçimini şekillendiriyor. Kamera elini, hareketlerini kapatıyor. Arabalar geçerken kırmızı beyaz köprü üçgen bir yapıda duruyor. Binalar bir fon değil, Kogonada'nın biçim sevgisinin, sabit sessizliğin, insanın değiştiremeyeceği, sadece dokunduğu, sadece seyrettiği hareketsiz şekillerin bir başka konusudur. Binalar, bildiği gibi, kalıcı olmayabilir, ancak bu, zamanın bu anında, bir filmin bu anında kalıcılıkları kadar önemli değil. Orasıbu muydu?
Bütün bu karmaşanın ortasında - bu bina. Şu vardı: aklımda bu an. Filmlerin geçmişi nasıl koruduğuna benzer şekilde, binalar da kendilerini hafızaya işliyor. Casey hayatının o bölümünde binayı ziyaret edeceği zamanı hatırladığı için bu an geçmişi onunla sentezler. O iki yerde; geçmiş ve şimdiki zaman. Bunun üstesinden gelemiyor gibi görünüyor. O hafızaya bir sakız parçası gibi yapışmış durumda. Zaman bu şekilde çok değişkendir. Yolculuğumda şimdi ondan daha ilerideyim, ayrılmak zorunda kaldım. Yapı taşım gitti. O tepede oturup şehrime bakabilirim ama o beton duvarı bir daha asla göremem. O belirli anlara geri dönemem. Zaman böyledir, elimizde kalan tek şey anılarımızdır. Form bir gün aklımdan kaybolabilir, form asla var olmayabilir. Nasıl elinde tutabilirim? Yaşlandığımda, kasabamın yukarısındaki tepemi ziyaret edip betonun görüntüsünü bile hatırlayacak mıyım? Casey hatırlayacak mı?
Casey iyileştiğini iddia etmiyor, ancak o, karmaşanın ortasında hareketsiz duran yapının sessizliğinde ve anında var olabilir. Şu anda floresanların sabit parıltısına bakabilir ve rahatlayabilir. Binalara olan sevgisi ellerinde, hareketlerinde kendini gösterir. Kogonada'nın biçim sevgisi, havayı şekillendirmesinde kendini gösterir. Casey, formun hissini hayali alanda çoğaltır. Biçimin gücü ona, elinin yaptığı şekillerin, kıvrımların ve şekillendirdiği çizgilerin hayali uzayına havadaki varoluşa aktardığı fiziksel bedenine geçer. Bina onun zihninde, hafızasında, hayal gücünde inşa edilir. Mary Oliver bir keresinde, nerede olursanız olun, ne kadar yalnız olursanız olun, dünya kendini hayal gücünüze sunar demişti. Form hayat verir ama hayat da form verir. Bina, kendisinden önceki binam gibi Casey'ye kendini teklif etti. Mimarlık sanatı, alıcının zihninde yazın bir zambak kabuğu gibi usulca açılır. Filmdeki anlar aynı şekilde hareket eder - gözlerinizde varlığa dönüşür ve kendilerini size sunarlar. Yalnız sen. O anda sizin varlığınızı kendi hayal güçlerine, dünyalarına, en küçük alışverişlerine, bakışlarına ve yaşamın yapılarına taşırlar.
Filmin temel duygusu bu andır. Biçim ve inşanın, hayal gücüne ve biçime bu aktarımı. Binalar yıkılabilir, yıkılabilir, eski yapılarınız çökebilir. Hepsi bir hafızaya indirgenebilir. Ama hala zihinde, hayal gücünde varlar. Binaların gücü, hayal gücünüzü etraflarında yapılandırabilmeleridir. Casey, binanın formunu havada takip ediyor. Bu vardı. Ama bu da vardı. O yaşıyor. İltihaplanır. Hafızada gelişir. Casey Columbus'tan ayrılabilir ve annesinden ayrılabilir, ancak yine de şimdi olduğu gibi bu formu hafızasından takip edebilir. Jin ile kendini bu ana taşıyabileceğini hayal ediyorum. Kendini şeylerin ailesine yerleştirebilir. Bu yapının ona verdiği güç olan kaos arasında yaşamın biçimini ve yapısını çoğaltabilir. Hala sahip olduğu etkiyi hatırlayabiliyor. Bu film sahnesi kök salmış, yeşil sarmaşıklar zihnimde ve hafızamda kıvrılıyor, tıpkı istasyonun onunkinde çözüldüğü gibi.
Çünkü ayrıldıktan sonra bile tepemde oturup şehrime bakabilirim. Beton binayı göremiyorum ama onu hayalimde, hafızamda inşa edebilirim. Dikey ağaçların çam kokusunda nefes alabiliyorum. İşte orada, büyüyor. Bu vardı ve şimdi, hala orada. Hayatın karmaşasının ortasında, işte orada. Diğerleri arasında dik durmak. Kendini bana sunuyor, beton dallarını açıyor. Sabit ve simetrik. Yapılandırılmış. Sessizlik. Gözlerimi kapatıyorum ve esinti yanağımı okşuyor.
Angular uygulamanızın bazı bölümlerinin neden hala yavaş olduğunu merak ediyor musunuz? Bu makale, uygulama performansınızı nasıl artırabileceğinizi size gösterecek. Angular uygulamalarınızı gecikmeli ve yavaş buluyor ancak bunları nasıl geliştireceğiniz konusunda hiçbir fikriniz yok mu? Uygulamanızın performansını artırmanın yaklaşık 5 yolunu öğrenmek için doğrudan bu makaleye dalalım.
Bazen, Morgan Stanley'de çalışırken, bir çarşamba günü en iyi arkadaşınla yatmak isteyen Dalton adında bir adamla sarhoş olursun. Continental'den çıkıp St.
Kedi Felix'in 9. doğum gününde, yetişkin hayatımın en büyük kayıplarından birini hatırlıyorum - 2013'teki Sophie'm. Bu makaleyi yazdım ve 2013'te bu platformda kısaca paylaştım.
"Tren kazası" kelimesinden nefret ediyorum. İnsanlar kendi ahlaki pusulalarında teselli bulur ve bunu yaparken kendilerini yargıda bulunurken bulurlar.
Çevrimiçi ödeme sahtekarlığının ortaya çıktığını ve yeni olmadığının herkes için açık olduğunu düşünüyorum. Alıcı konumundaki herhangi birinin bir dolandırıcılığa düşmekten korktuğu veya halihazırda düşmüş olduğu veya dolandırıcılara yakalanmış birini tanıdığı açıktır.
Bu ay tüm yeni abonelerimize ve yazarlarımıza sıcak bir karşılama; sürülerinizde ortaya çıkıyorsunuz ve bunun için size teşekkür ediyoruz. Burada harika bir topluluk oluşturuyoruz ve yorumlarınızı ve makalelerinizi okumak harika.