Kalabalığın Yanması Kahverengi Olacak.
Birinci Dünya Savaşı sona erdi ve Avrupa'dan eve dönen Amerikan askerleri, konut ve iş sorunuyla karşı karşıya kaldı. Fakat her şeyden önce bu sorunlar Afro-Amerikan askerler tarafından hissedildi. Bütün savaşları beyazlarla geçirdikten sonra, kavgada savunmak, vatanlarını savunmak zorunda olan vatandaşlık haklarından tam anlamıyla yararlanabilmeyi bekliyorlardı. Ama orada değildi! Siperlerdeki beyazların ve siyahların “ön saflardaki kardeşliği”, diğeri ise barış dönemindeki ilişki. “Siyah, siyah iş yapar, beyaz, beyaz yapar!” O sırada Amerikan varoluşunun bir aksiyomuydu.
Sebep sadece “cephedeki kardeşliğin” sonunda değildi. Bunlar her şeyden önce ekonomik sebeplerdir. Çok sayıda işçinin cephesine yapılan çağrının yanı sıra, Avrupa'dan gelen göçmenlerin akışı da kurudu. Kuzeyde sanayi ve Kuzeybatı Amerika çiftlikleri ciddi bir emek kıtlığı yaşadı. Kuzeydeki fabrikaların sahipleri de Güney'de işçi almak zorunda kaldı. Sonuç olarak, önemli bir emek akışı Güney'den Kuzey'e göç etti. 1919’e göre, yarım milyondan fazla göçmen vardı. Bu “büyük göçün” başlangıcıydı. Siyahlar beyaz işleri işgal etti. Bazı şehirlerde grev kırıcıları olarak tutuldular (1917 grevi canlı bir örnekti). Bütün bunlar beyaz nüfusun düşmanlığının artmasına neden oldu. Ve sonra, şehirlerde ucuz işgücünde keskin bir artış sağlayan ordunun hızlı bir şekilde sömürülmesi söz konusudur. Ama ne yazık ki kimse onların işleriyle uğraşmak istemedi. Ancak, malların fiyatlarını yapmadı ve kontrol etmedi. Sonuç - işsizlik, enflasyon ve iş yerindeki yerler için artan rekabet. Ve sonra yarı fiyatına çalışmaya hazır zenciler vardır. Başka ne yapabilirler? Ailelerin beslenmesi gerekiyor! Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, 1919'in ilkbahar ve yaz aylarında, 22 Amerikan şehir ve kasabalarında ırkçı ayaklanmalar patlak verdi. En büyük ve kanlı Chicago'da meydana geldi.
Temmuz 27 Pazar günü, birkaç beyaz banyo oyuncusu, Michigan Gölü'nde “beyaz plajlardan” birinin yakınında yüzen genç siyah Amerikalılara saldırdı. Sonuç olarak, bir Afrikalı-Amerikalı çocuk öldü. Ve böylece başladı ... beş gün içinde mağdur 23 yaralı daha birçok vatandaşımız evsiz 15 500 Negro ve beyaz, oldukça baskın olduğu pogromlar idi. 2 August, Chicago Defender gazetesi "siyah bir kadının ve çocuğunun bilinmeyenlerinin" dövülmesi ile ilgili bir makale yayınladı. Bundan sonra, olaylar bir kasırganın hızıyla gelişmeye başladı. Her saat kentte cinayetler ve kundaklar işlendi, yaralıların çoğu 500'tan kurtuldu. Her sokakta kurbanlar yatıyordu.
Ulusal Muhafızların Sekizinci Alayının 4000 askerleri şehrine girmek zorundaydım. Şehrin cenaze evleri ölü beyazları kabul etmeyi reddetti. Beyaz cenaze büroları siyah olanları kabul etmedi. Devriyeler cesetleri toplamadılar, çünkü onları nereye götüreceklerini bilmiyorlardı. Şikago gazetelerinden biri, “her saat başı yaralı adamlarla devriye gezen hastanelerin geldiğini” yazdı. Ancak “ambulans taşıma” yeterli değildi. Kursta kamyonlar, arabaları, duyular gitti. Başka bir gazete, “Beyninizin kirli kaldırıma akması için bölgenizden çıkmanız yeterli.” Dedi. Sokakta, 47 Sokağı ile Wentworth Bulvarı'nın kesiştiği yerde, bilinmeyen bir siyah adam, genç bir kadın ve üç aylık bir bebek bulundu. Kalabalık onu yakaladığında, onu bıçakla kesip kadın bir telgraf direğine çarptığında kadın arabaya binmeye çalıştı. Bunca zamandır kalabalıkta birkaç polis vardı, ancak bu aileyi kurtarmaya teşebbüs etmediler. Öğleden sonra, 22 Caddesi'nin güneyindeki ve 55 Caddesi'nin kuzeyindeki, Cottage Grove Caddesi'nin batısındaki ve Wentworth Caddesi'nin doğusundaki tüm trafik durduruldu. Bu bölgede çok sayıda beyaz grup toplandı. Siyah insanlar onlarla sopalarla ve taşlarla tanıştı. Atlı polis bile hiçbir şey yapamadı. Huzursuzluğun doruk noktası beyazlar, polisler ve siyahlar arasındaki gece savaşıydı. İnsan kalabalığı, Negro mahallelerine koştu. Sadece siyahları değil polisi de vurdular. Beyaz araba çeken Afrikalı-Amerikalılar sokaklarda dolaştı ve nadiren beyaz yoldan geçenlere ateş açtı.
Sabahın erken saatlerinde on üç yaşında bir siyah çocuk evin verandasında durdu ve ayrılmaya çalışan beyaz bir adam tarafından vurularak öldürüldü;
8 saatlerde, elliden fazla polis memuru, süvari ve aşçı kalabalığı dağıtmaya çalıştı, Afrika kökenli Amerikalılarda ateş açıldı. Yaralılar yakındaki hastanelere götürüldü. Toplam huzursuzluk 13 gün sürdü. En aktif olanı, topraklarının Negro gettosuyla ortak bir sınırı olduğundan, İrlanda'dan gelen göçmenlerdi.
Knoxville (Tennessee). İsyanın nedeni, beyaz ırktan bir kadının öldürülmesinin melez Maurice Mayes tarafından şüphe edilmesidir. Sonra öfkeli kalabalık şüpheliyi aramak için acele etti. Güçlü bir dinamit yükü ile şehir hapishanesinin kapılarını yıkıp bastırdılar. Onlar için doğru kişiyi bulamayan isyancılar, beyaz mahkumları 16 hücrelerinden kurtardı ve ele geçirdi silâh. Sonra kalabalık, gettoya gitti; burada siyahlarla birlikte bir sürü beyaz çıktı. İsyanlar bütün gün sürdü. İsyan, Ulusal Muhafız askerleri yardımıyla bastırıldı.
Eylül sonu. Nebraska, Omaha'nın beyaz nüfusu arasında huzursuzluk. Büyük bir "beyaz" kalabalık, polisin siyah bir W. Brown çıkarmasını istedi. Sebep aynı - zenci beyaz bir kadının tecavüz şüphesi. Polisin kalabalığı su toplarıyla dağıtma girişimi hiçbir şeye yol açmadı. Adliye bir çete tarafından yakıldı ve Lynch’in davası Brown’da gerçekleşti. İsyan sırasında ele geçirilen silahlar, polise karşı kullanıldı. Çatışma sırasında yedi kişi yaralandı. Olaylar hızla gelişmeye başladı ve tehlikeli bir dönüş aldı. Belediye Başkanı E. Smith ele geçirildi. Mucizevi bir şekilde, polis onu kurtardı, yoksa darağacı onu bekliyordu. İsyan ertesi gün indirildi.
Son isyan Elayne şehrinde (Arkansas) meydana geldi. Huzursuzluğun sonucu, 200 siyahlarının ölümüdür. Zenciler “sosyalist” bir sendika yaratmaya çalışmak ve beyazlar için katliam tehdidi yapmakla suçlandılar. Sonuç olarak, 12 siyahı ölüm cezasına çarptırıldı.
Gazetelerin tepkisi şimşek oldu: makaleler duygusal başlıklar ile yayınlanmaya başladı: “Arkansas İsyanlarında ele geçirilen olumsuzluklar yaygın bir komploya itiraf etti”, “Bugün için beyazların katledilmesi planlandı”. FBI temsilcileri bir soruşturma yürüttüler ve “siyah komplo” olmadığını tespit ettiler.
Geçmişteki olayların ışığında, Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği, Başkan Wilson'a bir protesto göndermeye karar verdi: “... aralarında asker, denizci, ABD başkentinde masum ve masum Zencilere saldıran saldırganların çetelerine ayıp. Üniformalı adamlar şehrin sokaklarında Zencilere saldırdılar ve onları yenmek için onları tramvaylardan çıkardılar. Bildirildiğine göre ... kalabalıklar, geçen siyahlara bilerek saldırdı ... Başkentteki bu tür bir huzursuzluğun etkisi, zulümde bir artış ve başka yerlerde huzursuzluk salgını tehlikesi olacak. Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği, Silahlı Kuvvetler Başkanı ve Baş Komutanı olarak, kalabalığın şiddetini kınayan bir açıklama yapmaya ve durumun gerektirdiği bu gibi askeri yasaların uygulanmasını sağlamaya teşvik eder.
“Renkli İnsanların Gelişimi Ulusal Birliği, Federal Hükümetin, yönetiminizin de yardımıyla, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki anarşiye ne kadar süre tahammül etme niyetinde olduğunu soruyor.”
NAPTSN’nin Başkan V. Wilson’a telgrafı
29 Ağustos, 1919
Ve işte istatistikler. 1919 yaz-sonbahar döneminde, 38 isyanları ortaya çıktı. Sonuç olarak, 43 Negro linç yaşadı. 16 asılmaya mahkum edildi, gerisi vuruldu. ABD hükümeti daha sonra ırkçı ayaklanmalara karşı pasif bir politika izledi.
Pekala, “kırmızı yaz” terimi, Negro aktivist ve yazar D. Johnson tarafından tanıtıldı. Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği sekreteri, ABD'de bu derneğin birçok yerel şubesini açarak ırkçılığa karşı barışçıl protestolar düzenledi.
Kaynak: Chicago Defender, 2 Eylül yılın 1929