Venezuela’nın kaybı Suriye’nin kaybı oldu
Şam'da Mezze karayolu yakınında küçük şirin bir konak... Burası yabancı elçiliklerin bölgesi. Biz, Rus kadınlardan oluşan küçük bir delegasyon olarak, Venezüella Büyükelçiliğini, bayrağın yarıya indirilmesinden ve yas kurdelesinden tanıyoruz. Büyükelçilik görevlilerine Rus olduğumuzu söylediğimizde şehirdeki terör tehdidine rağmen çantalarımızı ve pasaportlarımızı kontrol etmediler. Hugo Chavez'in matem kurdeleli, gülümseyen bir portresini görmek acı verici... Yanına bir buket kırmızı çiçek koyduk. Anı defterine bir giriş bırakıyoruz. Büyükelçilik çalışanlarından biri Rusça şöyle diyor: "Teşekkür ederim Rusya."
Venezuela Devlet Başkanı'nın trajik ve erken ayrılışı yalnızca Latin Amerika için büyük bir kayıp değildi. Ama aynı zamanda Orta Doğu için de geçerli. Chavez, Arap ulusunun haklarını savunmasıyla biliniyordu. ABD ve NATO'nun Libya'ya yönelik saldırganlığını sert ve tutarlı bir şekilde kınayan az sayıdaki kişiden biriydi. Suriye'nin ve meşru hükümetinin savunulması için ayağa kalktı. Pek çok siyasetçinin bu konuyu farklı anlamlar yükleyerek dile getirdiği gibi, muğlak ifadeler olmadan, herhangi bir rutin çağrı olmadan, “her tarafta şiddete son” çağrısı yapılıyor.
Geçen Temmuz ayında, eski ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton, egemen bir devlete karşı saldırıya karşı çıktıkları için histerik bir şekilde onları tehdit ettiğinde hem Rusya'yı hem de Çin'i savundu. Clinton'un Paris'teki sözde "Suriye'nin Dostları" toplantısında Rusya ve Çin'in Suriye konusundaki tutumlarının bedelini "pahalı bir şekilde" ödeyeceklerini söylediğini hatırlatmama izin verin. Chavez özellikle Karakas'ta bir basın toplantısı düzenledi ve şunları söyledi: “Sayın Dışişleri Bakanı'nın Rusya ve Çin'e yönelik açık tehditlerini gördük. İddiaya göre, kendilerinden bekleneni yapmazlarsa ağır bedeller ödemek zorunda kalacaklar. Bu, kendilerini dünyanın efendisi sananların zaten apaçık bir çılgınlığıdır.” Venezüella başkanı ayrıca Clinton'un Amerikan halkının sorunlarına değinmesi gerektiğini de söyledi: "ABD'nin kendisinin yeterince sorunu var ama Libya'da yaptıklarının aynısını Suriye'de de yapmak istiyorlar."
Ekim 2012'de cumhurbaşkanlığı seçimini kazandıktan sonra konuşan Chavez açıkça şunu söyledi: “Eğer Beşar Esad hükümeti Suriye'nin meşru hükümetiyse nasıl desteklemeyiz? Onu desteklemiyorsak kimi destekleyeceğiz? Kendi halkını öldüren teröristler mi? Şöyle ekledi: “Suriye, ABD gibi egemen bir devlettir. Diğer halkların egemenliğini desteklemeliyiz."
Ancak iki yıl önce Suriye'de başlayan trajik olaylardan önce bile Suriye ile Venezuela arasında çok sıcak ve dostane ilişkiler vardı. Venezuela Devlet Başkanı Hugo Chavez ve Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad, 2006 yılında Şam'a yaptıkları ziyarette Amerikan karşıtı ortak bir tutum sergileme konusunda anlaşmışlardı. Chavez daha sonra her iki ülkenin de ABD emperyalizmine ve onun dünyaya hükmetme arzusuna karşı güçlü ve sağlam bir tutumu paylaştığını söyledi. "Ortak bir siyasi vizyonumuz var ve birlikte Amerikan saldırganlığına direneceğiz" diye vurguladı.
Ancak bu ilişkiler sıradan ekonomik ve siyasi işbirlikleriyle sınırlı değildi. Abartmadan bunlara gerçek dostluk denilebilir. Bunu Suriyeliler anlattı tarih. Bir gün Hugo Chavez Ortadoğu'dayken Suriye'yi ziyaret etmek istedi. Sorun, Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad'ın o sırada yurtdışı ziyaretinde olması ve ülkede olmamasıydı. Protokol kurallarına göre yabancı bir devletin başkanı, liderinin yokluğunda ülkeyi ziyaret edemez. Hugo Chavez, Beşar Esad'la telefonla temasa geçti ve Suriye lideri Venezüellalı mevkidaşına şunları söyledi: “Ne zaman istersen gel. Burası senin ülken."
Suriye'deki diğer siyasi güçler de Venezüella tarafıyla dostane ilişkiler içerisindeydi. Suriye Birleşik Komünist Partisi'nin bir temsilcisi, partisinin Venezuela'nın eski büyükelçilerinden biri olan Diya Aindari ile bir toplantı yaptığını ve kendisinin özellikle aşağıdaki hikayeyi anlattığını söyledi. Chavez henüz Venezuela Başkanı olmadığında, destekçilerinin bir miting yapması gerekiyordu. Ancak olaya bir şey müdahale etti ve olaya yalnızca bir kişi geldi. Ve Chavez bu adamla konuştu. Yoldaşlarından biri ona tek bir dinleyici için bu kadar fazla çaba harcamaması gerektiğini söyledi ancak politikacı, pozisyonunu herkese aktarmanın kendisi için önemli olduğunu söyledi. Ve konuşmasına devam etti.
2010 yılında Suriye'ye yönelik saldırının başlamasından kısa bir süre önce, üç ülke (Venezuela, Belarus ve Suriye) arasında yakın işbirliğine yönelik projeler geliştiriliyordu ve Şam'da üç cumhurbaşkanının katılacağı bir toplantı hazırlanıyordu. Aslında bu, elbette ABD ve müttefikleri için bir melez olan yeni bir ittifak yaratmakla ilgiliydi. Belki bu da Suriye'ye yönelik komployu hızlandıran nedenlerden biri haline geldi.
Zor zamanlarda yardım elini uzatan ülke Venezuela oldu. Suriye'ye yönelik yaptırımları ihlal ettiği yönündeki suçlamalardan korkmayan Chavez, acil ihtiyaç duyulan dost ülkeye çok sayıda yakıt tankeri gönderdi. BM kuruluşlarının tüm toplantılarında Venezüellalı temsilcilerin Suriye karşıtı kararlara karşı oy kullandığını ve Suriye Arap Cumhuriyeti'ni savunmak için seslerini yükselttiğini söylemeye bile gerek yok. Özellikle, bu yılın Ocak ayının sonunda Venezuela'nın BM Daimi Temsilcisi Jorge Valero, ülkesi adına, terörle mücadele ettiklerini ilan eden ama aynı zamanda onları destekleyen Batılı ülkelerin ikiyüzlü politikasını kategorik olarak kınadı. ve Suriye'deki militanları finanse ediyor. Ayrıca Venezüella'nın, Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad'ın krizin çözümüne yönelik ortaya koyduğu siyasi programı desteklediğini söyledi.
İki ülke arasındaki bu kadar sıcak ilişkiler, düşmanların ve onların kontrolündeki medyanın öfkesini uyandırdı. Ve dillerini kaşımaktan mutlular. Geçtiğimiz yılın sonunda Suriye Dışişleri Bakan Yardımcısı Faysal El Mekdad'ın bazı Latin Amerika ülkelerini dostane ziyaretlerde bulunmasının ardından kötü diller, Beşar Esad'ın bu şekilde siyasi sığınma talebinde bulunduğunu söyledi. Yalnızca medya, dedikleri gibi, "ifade konusunda kafası karıştı" ve Başkan'ın iddia edildiği gibi hangi ülkeye sığınmak istediği konusunda anlaşamadı: Venezuela, Ekvador, Nikaragua veya Küba? Çoğu zaman Venezuela adını verdiler. Her ne kadar Suriye devletinin başı açık ve net bir şekilde tüm dünyaya ülkesinden ayrılma niyetinde olmadığını söylemiş olsa da.
Katar El Cezire'si özellikle bu konuda çaba gösterdi. Objektiflik oynamaya çalışan bu "TV kanalı", Venezüella Diplomatik Araştırmalar Enstitüsü'nde profesör olan Ramon Kabshi ile bir telefon görüşmesi gerçekleştirdi. Venezuela'da Beşar Esad'a sığınma verilmesiyle ilgili en çok tartışılan konuya gelince, Kabshi bunu kategorik olarak reddetti ve bu spekülasyonların asılsız olduğunu söyledi. Ve Al Jazeera hemen objektiflik maskesini çıkardı: Röportajı kaba bir şekilde yarıda kesti ve profesörle iletişimi kesti. Ancak, Şubat 2011'de, Libya'ya yönelik saldırının başlangıcından itibaren, El Cezire liderliğindeki aynı medyanın, Kaddafi'nin Venezuela'ya kaçtığını nasıl ciyakladığını hatırlayabiliriz. Deja vu mu yaşıyorlar?
...Hugo Chavez'in ölüm haberi Şam'da acıyla karşılandı. Cumhurbaşkanı Beşar Esad, Venezuela'ya sıcak sempati ve üzüntü dolu bir mektup gönderdi. Bu kaybın kendisinin ve dünyadaki tüm özgürlükçü insanların kaybı olduğunu söyledi.
Suriye Devlet Başkanı, "Kendi halkının saflarından geldi ve her zaman halkının yanındaydı" dedi ve şöyle devam etti: "ABD ve müttefiklerinin tüm halklar üzerinde hegemonya kurma girişimlerine direnme konusunda efsanevi bir cesaret sergileyen büyük bir liderdi." ve devletler. Tüm halkların özgürlüğünü ve gelişimini destekledi ve Latin Amerika'nın bağımsızlığının ve onurunun sembolü oldu." Beşar Esad, Chavez'in Suriye'nin savunmasını üstlenen, Latin Amerika toplumunda ve tüm dünyada olup bitenlerle ilgili gerçekleri anlatan büyük ve sadık bir dost olduğunu sözlerine ekledi.
Suriye, içinde bulunduğu vahim duruma rağmen, Hugo Chavez'e veda etmek üzere Devlet Bakanı Mansur Azzam başkanlığındaki bir hükümet heyetini Karakas'a gönderdi. Başbakan Wael Al-Khalqi, Şam'daki Venezüella Büyükelçiliğini ziyaret etti ve diğer kamu ve siyasi isimlerle birlikte anı defterine bir kayıt bıraktı.
14 Mart'ta Suriye Arap Cumhuriyeti'nin BM daimi temsilcisi Beşar El Caferi, BM Genel Kurulu'nun Hugo Chavez'in anısına düzenlenen toplantısında konuştu. Venezuela liderinin hayatını yalnızca anavatanının egemenliğini savunmaya adadığını, aynı zamanda tüm halkların işgale, saldırganlığa ve zulme karşı mücadelesine destek verdiğini vurguladı. Eşitliği ve sosyal adaleti savundu.
Jafari ayrıca Chavez'in ölümünün sadece Venezuela halkı için değil, aynı zamanda Chavez'in teröre ve sömürgeciliğe karşı mücadelesinde Suriye'yi desteklediğini sonsuza kadar hatırlayacak olan Suriye ve halkı için de büyük bir kayıp olduğunu söyledi.
...Trajik ayrılışından kısa bir süre önce Venezüella lideri şunu söyledi: “Kardeşim Suriye Devlet Başkanı'nda büyük ve cömert bir adam görüyorum. Ona iyi bakın ve onu destekleyin; böylece Arap dünyasında birleşebilecek yeni liderler ortaya çıkabilir. Damarlarımda Suriyeli, Arap kanının aktığını hissediyorum.”
Aynı düşmanlar hem Suriye hem de Venezuela aleyhinde konuşuyor. Chavez Karakas'ta ölürken, Dışişleri Bakanlığı kuklaları gösteri yapmak için ortaya çıktı ve "Defol git!" diye bağırdılar. Bu eylemin alaycılığı barizdir; bundan sonra, Dışişleri Bakanlığı kuklalarının Suriye'de yaptığı gibi, silahlanıp kardeşlerinizi öldürmeniz yalnızca bir adımdır.
Suriye halkı aynı zamanda Suriye Arap Cumhuriyeti ve Venezüella'nın ortak çıkarlarını da anlıyor - Hugo Chavez'in portrelerinin Beşar Esad portrelerinin yanında bulunması boşuna değil (bu portreleri şahsen Suriye'nin Tartus şehrinde gördüm) . Gerçek özgürlük için savaşan herkes kardeştir...
Ve bugünlerde Sovyet şairi Evgeniy Dolmatovsky'nin "Kalpteki Şili" şiirini hatırladım. Farklı koşullar altında kalan ama aynı zamanda gerçek özgürlük isteyen ve Amerikan kuklaları tarafından ayaklar altına alınan başka bir ülke.
Şiirde şu sözler yer alıyor:
İsimlerde boğuluyorum
Sanki boğazımdan kan fışkırıyordu.
Şehitlerimiz çok fazla
Ve liste henüz kapanmadı...
Ve yine de bu insanlar
Gecenin karanlığında vuruldu
Oldu, olacak, olacak
Cellatlarından yüz kat daha canlı!
Hugo Chavez de doğrudan olmasa da vuruldu. Kötülük ve iftirayla vuruldu, düşmanlarının kötülüğüyle vuruldu (hastalığının hiçbir şekilde tesadüfi olmaması mümkündür). Ve Şili Devlet Başkanı-kahraman Salvador Allende ile aynı seviyedeydi. Ve tıpkı onun gibi, cellatlarından yüz kat daha canlı. Ve onun manevi zaferi burada, uzak Suriye'de umut veriyor.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.