Süper fırtınalar, genellikle yüksek basınçlı bir sistemle çarpışan güçlü bir soğuk cephenin neden olduğu büyük atmosferik istikrarsızlıklardır. İşlem sırasında sistemden çok miktarda yağmur, dolu, kar ve yıldırım deşarjı olur. Güçlü fırtınalar, yollarına takılan her şeyi yıkayan kar fırtınaları, kar fırtınaları ve yağmurlar ile daha zayıf kasırgalarla eşleşebilecek rüzgarlara sahiptir. Olaylar genellikle kıştan yaza geçiş sırasında meydana gelir ve bunun tersi de geçerlidir. Bazı fırtınalar 250 km/saatin üzerine ulaşan rüzgarlara sahiptir. Bu, kategori beş kasırga sistemi olarak sınıflandırılır. 1979’da Pasifik’te (tayfun ucu) meydana gelen en büyük süper fırtına, rüzgarların 1000 km’ye kadar mesafelere ulaşmasına neden oldu.
Sistemler, sıcak ve daha az yoğun hava yükseldiğinde doğar. Yüzeydeki sıcaklıklar yirmi yedi santigrat dereceye ulaştığında, okyanusun yüzeyinde ufacık bir rüzgar estirir. Bu, sıcak havayı yukarı doğru hızlandırır ve böylece azalan hava miktarından aşağıda düşük basınçlı bir sistem oluşturur. Yüzey ısınması yoğundur ve temiz hava da ısınarak yükselmeye başlar, nemi de beraberinde taşır. Bu döngüsel süreç hızlanır. Bu, yükselen ve akan havadan girdapların ortaya çıkmasına neden olur.
Nem yaklaşık 15000 metre yüksekliğe ulaştığında, hava ve su damlacıkları nihayet yoğunlaşmaya başlar. Bu süreç devam ederken, gökyüzünde büyük miktarda su ile birlikte büyük bulut kütlesi birikir. Sonunda bulutlar suyu daha fazla tutamaz ve şiddetli yağmurlar olarak bırakır. Güneşin ısınması ve hızla yükselen sıcak havanın döngüsü girdap tipi fırtınalara yol açar. Rüzgarlar 70 km/s hıza ulaşmaya başladığında, fırtına tropik bir fırtına olarak sınıflandırılırken, 140 km/s civarında sistem seçkin bir tropikal siklon haline gelir. Sonunda gizli ısı dönen fırtınayı enerjiyle besler ve muazzam bir boyuta ulaşır. Şimdiye kadarki en büyük tropik siklon, 2200 kilometreden fazla bir çapa sahip olan tayfun ucuydu.
Okyanus yüzeyinin, gizli ısının yeterince ısınması olduğunda süper bir fırtına oluşur. Bu, tropik çevresinde dünyanın birçok yerinde siklonların oluşmasına neden olur. Ancak hızlı akan jet akımları, dar akıntılar, birkaç siklonik sistemi 11000 metreye kadar bir yükseklikte birleşmeye yönlendirir, yeni sistemleri okyanus yüzeyindeki sıcak cepler aracılığıyla sürükleyerek onlara daha fazla yakıt verir. Fırtınaların kombinasyonu, atmosferik kararsızlığı arttırır ve böylece fırtınayı çok daha büyük ve çok daha hızlı büyümeye zorlar. Buna, fırtınanın gözlerinde 350 km/s hıza ulaşan son derece güçlü rüzgarlar eşlik ediyor.
Küresel ısınma nedeniyle, Profesör James McCarthy gibi birçok bilim insanı tarafından, artan yüzey sıcaklığının daha fazla siklonik sistemlerin gelişmesine neden olacağı tahmin edilmişti. Gezegen ısınmaya devam ederken, insanlığın muazzam, potansiyel olarak kıta büyüklüğünde fırtınalara tanık olacağı tahmin ediliyor. Bu, felaket derecesinde büyük miktarlarda yağmur, kar, buz ve diğer tehlikeli döküntüleri boşaltacaktır.
Süper fırtınaların etkisi şiddetlidir. Siklonik sistemler genellikle karaya ulaştıklarında zayıflarlar, çünkü dünya okyanusa kıyasla nispeten hızlı soğur ve böylece siklonları zayıflatır. Bununla birlikte, bu günler sürer ve sistemler zayıflayıp ortadan kaybolurken, iç kısımlara doğru hareket ederek felaketli bir yıkım yolu bırakırlar. Hasarın bir kısmı sel, aşırı şiddetli rüzgarlar nedeniyle yıkılan altyapı şeklinde geliyor. Katrina Kasırgası, fırtına kasabaları ve bütün bir şehri harabeye çevirdiği için Amerika Birleşik Devletleri tarihindeki en pahalı doğal afetti. Ne yazık ki küresel ısınma nedeniyle bu olayların sıklığı ve gücü artacaktır.