Hayatındaki en acı tebessümü ederken, boncuk gözlü kadın:
”Yaşadığın müddetçe her yerde nefes alabilir, her zaman karnını doyurabilirsin. Herhangi bir yorgan seni ısıtabilir. Susadığında en kötü ihtimalle şehrin atık kokusunun sindiği bir musluğa dayarsın, gitmemi söylediğin ağzını.
İhtiyacın olan her şeyi karşılamaya yetecek kadar done olan bu dünyada, aksilik olmazsa ortalama elli yıl daha yaşarken bir tek ben yanında olmayacağım.
Üzgünlüğüm sana.
Elli yıl boyunca sevilmeyecek olmana.
Bir günaydın eksikle uyanıp,
Bir iyi geceler eksikle uyuyacak olmana.
Sadece sana dua ederken açılan iki avcun kapanmasına.
Ne hissettiğini kilometrelerce öteden birinin anlamayacak olmasına.
Şimdi lütfen, dilimden dökülenler gözlerimden akmaya devam etmeden evvel bırak ellerimi. Bana yaptığın en büyük kötülük, gitmemi ellerimi tutarken istemen çünkü.”
diyerek tek hamleyle kurtardı titreyen parmaklarını elli yıl sevilesi adamdan.
Her an düşecek gibi olsa da koşar adımlarla uzaklaşırken oradan kendi kendine mırıldandı:
” Sakın seslenme, geri geleceğim.”