Bir ırmağın kenarında odun keserken oduncunun baltası ırmağa düşer. Bu talihsiz kaza, oduncuyu çok üzer. Oturur ağlamaya başlar. Hermes ona acır ve oduncuya görünür. Olanları dinledikten sonra ırmağın dibine dalar ve altın bir balta çıkarıp, "Baltan bu muydu?" diye sorar. Oduncu, "Hayır" deyince Hermes ikinci kez ırmağa dalar ve bu kez de gümüş bir baltayla sudan çıkar. Oduncuya aynı soruyu sorar ve aynı cevabı alır. Hermes ırmağa son bir kez daha dalar ve oduncunun düşürdüğü baltayla su yüzüne çıkar.
"İşte benim baltam bu!" der oduncu. Oduncunun dürüstlüğü, Hermes'in çok hoşuna gider ve Hermes, diğer iki baltayı da ona armağan eder.
Oduncu köye dönüp olanı biteni arkadaşlarına anlatır. Arkadaşlarından biri aynı şeyin kendi başına da gelip gelmeyeceğini sınamaya karar verir. Aynı yere gider ve baltasını ırmağa atar. Sonra da oturup ağlar gibi yapar. Hermes kendisine görünür, adamın öyküsünü dinledikten Sonra ırmağa dalar. Altın bir baltayla ırmaktan çıkar ve adama, "Irma-ğa düşürdüğün balta bu muydu?" diye sorar. Adam, "Evet buydu." deyip baltaya uzanır; fakat Hermes adama bu altın baltayı vermediği gibi, adamın ırmağa attığı baltasını da vermez. Böylece adam, söylediği yalanın cezasını çekmiş olur.
(Ezop Masalları)