İlk önce, el ele savaşa karar vermeniz gerekir.
Dahl’ın sözlüğü Belarus Cumhuriyeti’ne şöyle davranıyor: “Soğuk, kavga, kavga, el ile savaş silah veya coplarla ve yumruklarla. "
Tamam, Dahl 19. Yüzyıldır, zaten tarih. Modern Ozhegov sözlüğü bize ne söylüyor?
"Soğuk kollar, süngüler ve popolar tarafından yapılan kavga (kavga)".
Kask, eldiven, tatami hakkında bir kelime bile var mı? Tamam, Ozhegov da bir otorite değil.
Rusya Federasyonu'nun kara kuvvetlerinin muharebe düzenlemelerine bakalım: "dövüş sanatları tekniklerinin karşı taraflarının çeşitli silah, teçhizat, doğaçlama araçlar ve ayrıca birbirlerini mağlup etme görevi ile doğrudan temas etmeden kullanmalarıyla bir tür yakın çatışma var."
Yorum yok. Devam et
El kavgası
Dövüş Sporları ("El-to-Combat" filminden çekilmiş)
3 savaş eğitimi türleri vardır (öğrencilere, amaçlarına ve yeteneklerine bağlı olarak):
Kısa kurs:
Kendini savunma veya kısa el ele savaş kompleksi - Fairburn sistemi gibi. Beyefendinin teknik eylemler kümesi. Pragmatik minimalizm. İstisnasız tüm öğrenciler için ortak, standart teknikler. Çabuk, ucuz ve kızgın - böylece en kısa sürede öğrenebilirsiniz.
Orta kurs:
El kavgası - Bu hayatta kalma becerileri de dahil olmak üzere tam teşekküllü bir savaş eğitimidir. Burada, öğrenci plastiklerinin türüne, boyutlarına, vb. Bağlı olarak eğitim zaten farklı şekillerde oluşturulmaktadır. Bu nedenle, büyük olasılıkla, aynı Kadochnikov, Gruntovsky kıdemli ve başkalarını hazırladılar. "Sivil dünyada" bu yüzden neredeyse yemek yok.
Tam kurs:
Savaş sanatı - Bu çalışma hayat alır, bütün bir dünya. Bu, bir gençlikten eğitim almayı gerektirir - ve eğitim tam ve doğru. Çok şanslı birimler. Burada savaş, iyileştirme ve içsel gelişim ile birlikte, yönlerden sadece biri. Burada nasıl yaşayacaklarını, nasıl ve ne yeneceklerini, hangi kıyafetleri giyeceklerini vb. Öğreniyorlar.
Yani, istek ve gereksinimlerinize dayanarak düşünün - neye ihtiyacınız olduğunu ve ne elde edebileceğinizi. El ele dövüş, gerektiğinde hizmet etmediğiniz sürece, tam olarak ders çalışmanız mümkün değildir. Evet, o zaman oraya gitmelisin, böylece seni hala seçecekler, uygun bulmaları için. Sıradan amaçlar için sıradan bir kişi yeterli kendini savunma kursu olabilir.
Dövüş sporları (bunlara bağlı olarak) dövüş eğitimi için geçerli değildir. Ve işte neden.
İnsanların klanlar ve kabileler tarafından yaşadığı antik çağlarda savaş kültürü gelişmiştir. Kabile, akrabalık - bu senindir. Bir çatışma durumunda ona dokunmak imkansızdır. Birincisi, büyük olasılıkla bir akraba ve ikincisi, cezalandırılır. Evet, ve onları dağıtmak için çok az savaşçı vardı. Ölümcül dövüşleri arasında izin verirseniz, çok geçmeden kabilenin koruyacak kimsesi olmayacak. Ve sonra başkalarını yakalayacaktır. Bir yabancı bir düşman klanının veya kabilenin temsilcisidir. Bununla ilgili olarak, her şey mümkün. Kural ve kısıtlama yok. Aksine - onun için daha kötü, daha iyi.
Ancak kendi aralarındaki çatışmalar çözülmeli! Çıkış yolu nedir? Şiddeti sınırlandırmak için. Asıl şey ölümcül olmak değildir - asker sayısı sınırlıdır. Ve birbirlerini sakatlamanın bir anlamı yoktur - ilk olarak sakat ölülerden daha kötüdür - onu beslemek zorundasınız ve kendisinin (antik liderin bakış açısından savunarak) ailesine pek faydası olmaz. İkincisi, çatışma onu tüketmiyor.
Sonra dünya pratikte 2 seçenekleri görünür:
- yumruk dövüşü
- bıçak savaşı, ancak yalnızca ilk kandan önce
Anlaşılıyor ve kurtlar besleniyor ve koyunlar güvende. Ve erkekler kendilerini hissetti ve kimsenin canı yanmadı.
Ancak yabancılarla olan çatışmalarda ise mümkün olduğunca acımasız ve travmatik davranmak gerekiyor. Burada herhangi bir kısıtlama yoktur.
Muhtemelen, yukarıdaki davalardan hangisinin el ele dövüş ile ve hangilerinin evrimsel dövüş sanatlarının geliştiğini tahmin ettiniz.
Dövüş sporlarının bir diğer kökü tanrılara adanmış ritüel dövüşler veya bir efsaneyi tekrarlamak (sembolize etmek). Veya askeri bir savaş olabilir - anma savaşları.
Farklı yönlerin farklı amaç ve hedefleri vardır. Bazıları güzel bir düello gösterecek. "Düello" sözcüğü bire bir savaş olduğunu söylüyor. “Tek savaş” da bu diziden bir kelime. Bire bir savaş.
Ve diğerleri sert ve hızlı bir şekilde düşmanı etkisiz hale getirir.
Başka bir nokta, çünkü toplumda bir anlayış eksikliği var - silahlar üzerindeki yasama yasakları. Eski dünyada, kölelerin silah taşıma hakkı yoktu. Bugün, bu hakkın sözde uygar ülkelerinde, neredeyse hiç kimsenin ipucu yok. Ama biz başka bir şey hakkında. Bu yasak nedeniyle insanlar, el ele dövüşün sadece kol ve bacak kullanan bir dövüş olduğu konusunda yanlış bir fikre sahipler. Ve sonra onu dövüş sanatlarından ayırmak gerçekten zor. Hem orada, hem de atış ve atış varsa, o zaman sokaktaki okuma yazma bilmeyen bir adam veya pick-up adam arasındaki fark nedir? Doğru, hiçbir şey.
Fakat mesele şu ki, el ele dövüş, her şeyden önce, bir silahla dövüş. Çıplak ellerle dövüşmek, bir sebepten dolayı silahın kaybolduğu bir kısımdır. Ancak günümüzde, söz konusu savunmaya ilişkin silah ve yasaların taşınması hakkındaki tüm bu yasaklar nedeniyle, sıradan bir kişinin yalnızca bu savaşı çıplak elleriyle incelemesi mantıklı geliyor. Eh, çoğu zaman eğitmenler risk almak istemezler ve bu bölümü öğretmekten daha ileri gitmezler.
Ve çoğu insan fark olup olmadığını düşünmek istemiyor - sonuçta, yakın dövüş tekniklerinde yumruklar ve spor var. Uygulama alanlarının, örneğin, farklı olması, hiç kimse için çok ilginç değildir. Çenelere bir yüzölçerle (muştalar) vurmak, diğeri ise yumruğun kenarına dokunmaktır.
Farklı şekilde söylenebilir - el ele donanım sporda yasaklanmış bir şeydir. Başın, omurga, kasık vb. Fakat bu, elbette, uygulanan teknikler tükenmiyor. Dahası, dövüş sanatında sporla kıyaslanabilecek grevler vardır, ritüel, çeneye yapılan normal darbe gibi.
Özetle, el ele dövüşün, iki silahlı insan grubu arasında birçoğu için ölümcül sonuçlara sahip bir kavga olduğunu söyleyebiliriz. Bu, el ele dövüş, kendini savunma ve dövüş sanatını içerir. Kurallara göre silahsız iki sporcunun düello - bu spor muharebe. Tabii ki, bir kişi sokakta birer birer dövüştüğünde böyle bir seçenek olabilir ve herhangi bir araç veya silah kullanılmadan, ancak çıplak elleriyle kullanılması mümkündür. Ancak bu durumda bile, bir spor maçı değil. Burada isme değil öze bakmalıyız. Örneğin, bir süngere paralel grev çalışmasıyla süngü savaşında eğitim mücadeleleri, küçük bir piyade kepçesiyle çalışma, bıçak, kask, yumruklar, tekmeler ve atışlar bir yakın dövüş savaşı olarak düşünülebilir. Ancak günümüzde süngü çok az anlamlıdır.
Buna ek olarak, olmalı:
- silahlara karşı çalışmak
- gruba karşı çalışmak
- doğaçlama yöntemlerle çalışmak
Mümkün olan tüm bölümleri içeren kapsamlı bir eğitim olmalıdır.
Bu makalede tartışmalara neden olmamakla birlikte, yansıma için temel teşkil etmektedir.