Amy Ashbaugh çocukken, o ve erkek kardeşi geceyi iki kuzeniyle geçirdi. Bu heyecan vericiydi çünkü kuzenlerin evinde radyoda uyumanıza izin verildi - evde izin verilmeyen bir zevk. Gürültü ve heyecana rağmen uyku çocukları buldu. Ancak gece, kardeşi ve kuzenleri derin bir uykuya dalınca Ashbaugh uyandı. Çevresi aynı anda tuhaf ve tanıdıktı, belli belirsiz tehditkârdı ama aynı zamanda rahatlatıcıydı. Esrarengiz. Rüya gibi. Müzik karanlıkta usulca çalındı. Herşey olabilir.
Bir sanatçı olarak Ashbaugh, çalışmalarında bu duygunun peşine düşüyor - rüyalar ile gerçeklik arasında bir sınır boşluk hissi. Gerçeküstü, ancak endişe verici olacak kadar tanıdık.
Geçtiğimiz yıl hepimizin bolca zaman geçirdiği bir yer.
Wooster Koleji'nden bir psikolog olan Susan Clayton, "İnsanları aşina oldukları şeylerden uzaklaştırdığınızda, insanların kendilerini - kimliklerini, onlar için önemli olan şeyleri - izlerini kaybetmeleri şaşırtıcı derecede kolaydır," diyor, Wired için bir röportajda .
Pek çok sanatçı için bu yıl çalışmak bir başa çıkma mekanizması, birçoklarının "yeni normal" olarak gördüğü şeyle bağlantı kurmanın ve bunları işlemenin bir yolu oldu. Atlanta halk sanatçısı Kyle "BlackCatTips" Brooks, Georgia Public Broadcasting ile Haziran ayında yaptığı röportajda "normal" fikrini parçaladı -
Burada işler normal görünüyor. Ve hoş. Kuş sesleri normal. Gökyüzü her zamanki gibi mavidir. Çimlerin normal şekilde kesilmesi gerekiyor. Ancak başkalarına ulaştığımda veya telefonumdaki haberlere baktığımda veya herhangi bir şey okuduğumda, bu normal değil. Ve bunda çok zorlanıyorum. Çok endişelendiğimden şimdiye kadar gittim, bazen bunların gerçek olup olmadığını bilmiyorum. "
Savannah College of Art and Design Güzel Sanatlar Başkanı Honor Bowman, sanatın kendisini sağlam tuttuğunu söylüyor. * "Resim yapma ve çalışma yapma süreci sabit kaldı - hayatımda kontrol edebileceğim bir şey."
Ashbaugh gibi diğerleri, belirsizlikle dolu bir dünyada yaratıcılığı sinir bozucu bir şekilde eksik buldular. İlk başta sözleşmeler düştüğünde, gösteriler iptal edildiğinde, galeriler kapandığında ve dünya kapandığında o da yaptı.
Ashbaugh, "Sanırım yaklaşık üç aylık kaygı yahnisi" diyor. "Üç ay boyunca çalışamadım."
Bahçeyle uğraşmak, yemek pişirmek ve küçük bir arkadaş grubuyla iletişimde kalmak Ashbaugh'un yeniden ortalamasına yardımcı oldu. Kimsenin ona ne boyayacağını söyleyememesini kabul ettiğinde, kendisi için yaratabilirdi. “Bence en çok değişen şey kendime ve işime olan güvenim ve bu durumu bulmaya çalışmaktı” diyor. Bunu çok uzun zamandır özlüyordum.
Ashbaugh'un "sonsuz bir olasılık durumunda" var olduğunu söyleyen sanatı, hem tanıdık hem de inanılmaz derecede fantastik geliyor. Sıradan şeylerden kaçma şansı sunar ve "sıradan şeylerin günlük varoluş olasılığınızın bir parçası olduğu" vaatleri verir.
Bu vaat, mevcut gerçekliğimizde özellikle cazip geliyor.
Atlanta'da geçen yıldan beri ortaya çıkan sanatın çoğu, kimlikle ya da başka bir şekilde, hayal gücü ve izolasyonla ya da adaletsizlikle ve daha iyi bir yarın için umutla boğuşuyor. Atlanta Contemporary'nin yönetici direktörü Veronica Kessenich, bu andan çıkan sanatın "dikkate değer" olduğunu söylüyor. "Rahatlatıcıydı, zordu. Aynı zamanda beraberlik, birlik, umut duygusu da gösteriyor. "
Contemporary'nin 2021 Atlanta Bienali için Planlama, kapılar geçen Mart kapanır kapanmaz dünyanın durumunu yansıtacak şekilde değişti. Bakım ve Yıkım ve Sanal Kalıntılar başlıklı iki bölümden oluşan sergi, keder, kayıp, izolasyon ve dayanıklılık konularını yakından ele alıyor. Kessenich, çağdaş sanatın günün toplumsal sorunlarıyla yüzleşmek zorunda olduğunu söylüyor.
Atlanta Contemporary'ye girerken ilk enstalasyonlardan biri olan Lillian Blades'in “Yansıman nedir?” , Ayna ve renkli cam parçalarından bir araya getirilmiş, hem güneş ışığı ışınları hem de gölgeler oluşturan etkileyici, yarı saydam bir duvar. Parça, soyutlanma ve çatışma dönemindeki parçalanmış bir benlik duygusunu içselleştiriyor. Ama aynı zamanda izleyiciyi başkalarına yaptıkları ışık ve gölgeler hakkında düşünmeye teşvik eden bir meydan okumadır.
Jackson Fine Art'ın galeri direktörü Coco Conroy, geçen yıl yapılan sanatın çoğunun konu bakımından hiper yerel olduğunu veya eski eserlerin yeniden gözden geçirilmesi olduğunu söylüyor. Şu anda Jackson Fine Art'ta bulunan Angela West'in Persephone , arşiv fotoğraflarını büyük ölçekli resim-fotoğraf melezleri olarak yeniden işliyor. İzleyici ve fotoğraf arasındaki boya katmanı, baharı fevkalade parlak kılan vahşi, neşeli bir enerjiye katkıda bulunur.
Berlin Teknoloji Enstitüsü'nün araştırması müzelerin ve tiyatroların bakkallardan veya ofislerden daha güvenli olduğunu bulsa da , sanat kurumlarının kapanma sırasında "gerekli" olduğu düşünülmedi .
Atlanta Contemporary, sınırlı kapasitede ve havayı filtreleyen ve temizleyen yeni bir HVAC sistemiyle Temmuz ayında yeniden açıldı. Daha küçük sanat mekanları da benzer önlemler alıyor. Birçok sanatçı konuşması hala sanal olarak yapılıyor ve bu da daha fazla insanın katılmasına izin veriyor. ABV Gallery ve Jackson Fine Art şu anda özel randevular sunuyor. Spalding Nix Fine Art, insan sayısını düzenlemek için sergi açılışları için uzun saatler sunar.
Kessenich'in önceliği - özellikle geçen Haziran ayında George Floyd'un öldürülmesi ve Siyahlara karşı şiddet olaylarının ardından - Atlanta Contemporary'nin çoğunluk POC sanatçıları ve izleyicileri için fiziksel ve zihinsel olarak güvenli bir alan yaratmaktı.
Kessenich, "Bizi arayan insanlar için kaynaklar tükeniyor" diyor. "İnsanların gidecek güvenli yerlere ihtiyacı olduğu benim için çok açıktı."
* Bowman'ın görüşleri kendisine aittir ve Savannah College of Art and Design'ın temsilcisi değildir.
Bu kapitalist dev içinde kaybolmak o kadar kolay ki, bir yapılacaklar listesinden başka bir şey olmayan bu hayatta teması kaybetmek o kadar kolay ki Hayat oyunları o kadar ilgi çekici ki Hayattaki uğraşlar o kadar iyi tanımlanmış ki merak ediyorum , neden bu cennetsel dürtüye dokunulmadan hayatlarımızdan geçmek zorundayız ? Çünkü gerçekten ayaklarımızı yerden kesen bu sihirden neden etkilenmemek zorundayız ki, bu muhteşem büyünün neredeyse hepimizi etkilediği bir dünyada neden yaşayamıyoruz! Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisinden veya tüm hissettiklerimizde öznellikten alıntı yapılabilir Ama bunu bir süreliğine unutalım ve biraz daha düşünelim Doğduk ve bize bir senaryo verildi. ebeveynler ve ebeveynleri, insan kabilesinin kökenine gidene kadar, ancak kökleri, herhangi bir insanın tasarladığı ilk düşünceden gelir. Senaryo, doğanın oyunlarının özü etrafında döner ve döner. İnsan ihtiyaçları karşılandığında, sadece oynamaya meyilli olduğumuz söylendi! Ama bizi temelinde tam bir BS olan endişe döngülerine ve sarmallarına iten hangi hikayeyi kendimize anlattık!
Eski Hindistan'ın orijinal şehirleri dünyanın en iyi tahliye sistemine sahipti ve bu yüzden onlardan beyin göçü olmadı. Eski Hindistan, oğuldan babaya aktarılan efsanelerle doluydu.
İnsanlar sanata çekilir. On yıldan fazla bir süredir araştırmacılar, izleme sanatının sağlığımız ve esenliğimiz üzerindeki olumlu etkisini araştırıyorlar.
Tarih boyunca insanlar yalnızlık veya ilham aramak ya da ruhsal farkındalıklarını derinleştirmek için vahşi doğaya yalnız gittiler. Yerli Amerikalılar genellikle genç erkekleri vizyonlarını aramak için haftalarca vahşi doğaya gönderirdi (Farb 1967).
İster NFT'lerde yeni olun, ister sahnenin emektarı olun, burada anlattıklarımın faydalı olabileceğini umuyorum. Bu seri, "projelerin" herkesi kendilerine bir miktar para kazandırmak için manipüle etmek için kullandıkları özenle tasarlanmış yöntemleri ortaya çıkarmayı amaçlıyor.
2021'de hizmet verdiğiniz müşteriler ve onlara anlattığınız hikayeler hakkında bildiğiniz her şeyi yeniden düşünmenizi tavsiye ediyorum. Geri adım atmak.