“Ne, ne!”
gözlerimi şaşkınlıkla açtım
Ama gözlerimi acıtan şiddetli rüzgarda onları tekrar kapatmadan edemedim.
Vızıldamak-! Saçlarım dalgalandı ve yüzüme dağıldı.
“Ehh!”
Ancak bu sadece bir an sürdü.
Aniden esen şiddetli rüzgar, aynı anda durdu.
Bölge, az önce olanlara kimsenin inanmayacağı kadar sakindi. Yavaşça başımı kaldırdım.
“Sadece ne var.
“Kyu?”
O sırada garip bir ağlama sesi duyuldu. Şaşkınlıkla bakışlarımı sesin geldiği yöne çevirdim.
Giydiğim elbisemde. Beyaz bir tüy yumağı…..
“Kyu!”
Hayır, bir tavşan.
“Bu ne…”
Bu inanılmaz durum karşısında sözlerime devam edemedim. Güçlü bir rüzgar esti ve sonra odamda bir tavşan belirdi.
Bir şeyler görüp görmediğimi anlamak için gözlerimi ovuşturdum ama yine de önümde beyaz yavru tavşanı görebiliyordum.
“Kyu kyu!”
Tavşan önündeki bir insana bakarken başını eğdi.
Sonra bana doğru yol alırdı.
Bir anda beyaz tüy yumağı bacaklarımdaydı.
“Ha. Nereden geldin? Burası ikinci kat.
“Kyu?”
“Rüzgardan alınmana imkan yok.”
Tavşan kırmızı gözlerini kırpıştırdı ve söylediğim tek kelimeyi anlamamış gibi başını yana eğdi.
“Pekala. Sözlerimi gerçekten anlamış olsaydın, o zaman bundan daha korkunç olurdu.”
Tam o sırada. Bir süre bana bakan tavşan ağzını açtı.
Bundan iki sevimli ön diş görünüyordu. Ama aynı zamanda.
“Görev tamamlandı.”
Sevimli tavşanın ağzından yetişkin bir erkek sesi çıktı.
“Ak!”
Çığlık atıp geri çekilmeden önce bir saniye donup kaldım.
Bu yüzden bacağımdaki tavşan yere savruldu.
Bir an yanlış hamle yaptığımı düşündüm ama neyse ki tavşan mükemmel bir şekilde halının üzerine kondu.
Sonra hiçbir şey olmamış gibi bana baktı.
“Kyu?”
“Ne, o da neydi? Az önce.
O tavşandan bir erkek sesi çıkmadı mı?”
Yumruğum büyüklüğünde bir hayvandı ama yine de korkarak gardımı almıştım.
Biraz bekledim ama tavşan hala konuşmadı.
diye mırıldandım, hiçbir şey düşünemiyordum.
“Ne yani. Az önce bunu mu duydum..
“Görev tamamlandı. Talep edileni duymak istiyorsanız, lütfen gelip üssünüzü kendiniz bulun.”
Aman Tanrım!”
Tam bir şeyler duyduğumu sandım ki, tavşanın ağzı bir kez daha insan sesiyle açıldı.
Ondan çıkıyor.
Tavşandan uzaklaşırken yine korktum.
O kadar hızlı geri çekildim ki sırtım yatağın direğine değiyordu.
Tavşan bana daha fazla yaklaşmadığı için beni daha fazla korkutmak niyetinde değildi.
“Bu, Beyaz Tavşan muhbir grubu. Elveda.”
Bununla birlikte, kuvvetli rüzgar yeniden odama esmeye başladı.
Vızıldamak.
Rüzgar durdu ve dağılmış saçlarımı tarayarak başımı kaldırdım.
Büyük varlığı olan tavşan görüş alanımdan gitmişti.
“Sadece ne..
Tavşanın biraz önce olduğu halıya boş gözlerle baktım.
Sonra Vinter’in normal mod kahramanıyla nasıl iletişim kurduğunu hatırladım.
Önceki bölümleri çok yakında düzenleyeceğim.
Kimliğini gizlemek için kendisinin bir hamle yapması çok nadirdi.
Mesajları iletmek için genellikle kuşları, fareleri, köpek yavrularını ve diğer küçük hayvanları kullanırdı, ancak en çok kullanılan hayvanın muhbir grubunu temsil eden beyaz tavşan olduğunu hatırladım.
Bunun oldukça romantik olduğunu düşündüğüm zamanı da hatırladım.
Ama bu kadar şaşırmamın sebebi şuydu.
“Hayvanların konuşarak mesaj ilettiği söylenmedi…
Oyun sesli değildi.
Sadece normal mod kahramanına gönderdiği mesajları mektuplarla okudum, bu yüzden hayvanların mesajı yüksek sesle konuşmasını beklemiyordum.
“Ha.”
Küçük ve sevimli bir tavşandan çıkan alçak bir erkek sesi.
Az önce başıma gelen dramatik şeyle bir ses çıkardım.
Gönderebileceğiniz postalar ve bunları teslim edebileceğiniz iş arkadaşlarınız varken neden bunu yapıyor?
O da diğerleri gibi deli değil, değil mi…?”
Aklıma gelen fikirle başımı iki yana salladım.
Zaten bir keresinde karşı karşıya geleceğimi düşündüğüm Eclise tarafından sırtımdan bıçaklanmıştım.
Bunu, Eclise’in çıkarlarının aniden düşmesi ihtimaline karşı çıkarlarını artırmak için yapıyordum, ama eğer ona da güvenilmiyorsa, o zaman…
“Hayır. Beşinin de deli olmasına imkan yok.”
Normal moddaki hikayeyi ve partide Vinter’la tanıştığım zamanı düşünürken bu düşünceden sıyrıldım.
Mendilini bir caniye bile ödünç verecek kadar terbiyeli bir adamdı.
İlgisini artırmak daha kolay olabilir.
“Önce gidip onu bulacağım.”
Sakinleştikten sonra yerden kalktım.
Bunu yaptığımda, bir süre önce uyukladığım noktadan ne kadar uzakta olduğumu fark ettim.
Yumruk büyüklüğünde bir hayvandan korkarak buraya kadar kaçtığım için biraz utandım.
Bunların hepsini izlemiyordu, değil mi?
Her neyse, benimle iletişime geçmesi harika bir haberdi. Artık onu bulmak için partilere gitmem gerekmiyordu.
diye düşünürken önümde yine beyaz bir kutu belirdi.
[Bir Garip Büyücü, Vinter Verdandi] bölümü başladı. Beyaz Tavşan’ın üssüne gitmek ister misin?
[Evet Hayır.]
“Beklemek.”
Sistem beni gerçekten duyamıyor gibiydi ama arkamı dönerken yine de emir verdim.
Hazırlanmak için koştum. Kimsenin haberi olmadan gizlice dışarı çıkıp tekrar içeri girmek istiyorsam biraz hazırlığa ihtiyacım vardı.
Önce Eclise’i almaya giderken giydiğim sabahlığımı giydim.
Emily onu defalarca atmaya çalıştı ama ben gizlice geri aldım ve dolaba sakladım.
Sonra bir mücevher kutusundan safir bir kolye çıkardım. Ona ödeyeceğim şey buydu.
Her ihtimale karşı daha sonra vermesini emrettiğim hediyeyi de beyaz mendiliyle birlikte paketledim.
“Bunu yanımda getirmeli miyim, to0?”
Rennald’ın bana aldığı maskeyi tuttum ve düşündüm.
Tavşanı çoktan odama gönderdi. Bu kadarını yaptıysa kimliğimi saklamamın bir anlamı yoktu.
Ama şu anda ‘yüksek rütbeli asil leydi gizlice bir erkek buluyor’ konseptiyle gidiyordum.
Bir süre bu konsepte bağlı kalacağım.”
Maskeyi taktım ve sistem tablosunun olduğu yere gitmeden önce aynaya baktım.
“Tamamlandı. Hadi gidelim!”
**
Beyaz ışık yanıp sönerken ve kaybolurken, kendimi sadece birkaç kişinin geçtiği bir ara sokakta buldum.
Bu mu?”
Karşımda eski püskü bir bina vardı. Binanın eski kapısında pek fark edilmeyecek şekilde beyaz bir tavşan oyulmuştu.
Burayı zaten oyun boyunca görmüştüm, bu yüzden buranın Vinter’ın üssü olduğunu biliyordum.
Merdivenleri çıktım ve hiç tereddüt etmeden kapıyı çalmak üzereydim.
Ama kapıya elimi kaldırdığımda kapı benimle temas etmeden otomatik olarak açıldı.
“Ne…
Birinin beni izlediğini düşündüğümde sırtımda bir ürperti hissettim.
Kapının aralığından arkasındaki karanlık boşluğa baktım, sonra kapıyı daha geniş açıp içeri girdim.
İçeride oyun boyunca gördüğümle aynıydı.
Bir çalışma masası ve bir kitaplık ve müşterileri karşılamak için bir kanepe. Normal görünümlü bir ofisti.
Ancak ne kadar etrafa baksam da aradığım bir kişi hiçbir yerde görünmüyordu.
“Bir yere mi gitti”
Tavşan geldikten hemen sonra buraya geldim.
Konağa dönsem mi dönmesem mi diye düşündüm ama zaten geldiğim için biraz beklemeye karar verdim.
Burada.
Dönüş yolunu bilmediğim için Beyaz Tavşan grubunun kullandığı bir faytonla konağa dönecektim. Buradaki fayton öbür dünyadaki taksinin aynısıydı.
Ancak burada diğerlerinden daha değerli bilgiler satan işçiler yoktu.
Ne tür bir muhbir iş arkadaşını kullanmaz?
Düşündüm ama kısa süre sonra sebebini tahmin ettim.
Pekala, muhtemelen tüyleri diken diken eden erkeksi konuşan bir tavşan göndermesinin nedeni budur.
Kapıyı kapatıp koltuğa oturdum. Buraya davetli bir misafir olduğum için onu beklerken burada dinlenecektim.
Bir kez daha etrafa baktım.
Bammmmm-!
Bir yerden bir ses geldi ve ondan gelen titreşimi hissedebiliyordum.
“Ne oluyor!”
Kanepeden fırladım. Binanın sallanması hemen sakinleşti.
“..Sadece ben miydim?”
Başımı eğdim ve tekrar oturmak üzereydim.
Crrrr. Dengemi kaybetmeme neden olacak kadar güçlü titreşimi bir kez daha hissedebiliyordum.
“Ak!”
Sendeledim ama çığlık atarken kanepeye tutunabildim.
Buraya sadece Vinter’ı görmeye geldim ama bu da ne!’
Titreşim sonuncusu gibi hemen durdu.
E, deprem?”
Koltuğa sıkıca tutundum ve kendimi bir sonraki sarsıntıya hazırladım.
Bir süre öyle bekledim ama sonrasında hiçbir şey olmadı.
Bu fırsatı değerlendirip pencereden dışarıyı kontrol ettim.
Bu dünyadaki doğal afetleri bilmiyordum. Buradaki insanların kendilerini nasıl koruduklarını görmek için pencereden dışarı baktım.
“Hm?”
Ama dışarısı sanki hiçbir şey olmamış gibi şaşırtıcı derecede huzurluydu.
Yer iki kez sallanmasına rağmen kimse oradan çıkmadı.
“Pek fazla insan olmasa da, bu ara sokakta bu binadan daha fazlası var..”
Festival hala devam ediyordu, bu yüzden bir doğal afet meydana gelirse yaygara yaratmalı.
Kaşlarımı çatıp kulağımı pencereye dayadım.
Hiç ses duyulmuyordu, ben de buranın ses geçirmez olabileceğini düşündüm. Ancak.
Bam-! Ses başka bir yerden geldi.
Bu binada, arkamdan.