Azhar, o zamanlar korkak değildi, çocuktu.
Korku, evlerin dışında, sokaklarda, mahallelerde, şehirde kol geziyordu ama henüz kapılardan sızamamıştı. Kapılar kapanınca, korku da evsiz bir çocuğun uysallığı ve kabullenmişliğiyle dışarıda kalırdı. O zamanlar şehrin insanları ile korku arasında, ne zaman ve kimin tarafından yapıldığı bilinmeyen bir anlaşma vardı adeta. Korku dışarıda, huzur ise içeride olacaktı.