Birinci Dünya Savaşının Unutulan Kahramanı: İtalya Mareşali Enrico Cavigli'nin Hayatı ve Kariyeri
İtalya Mareşali Enrico Cavigli'nin adı yalnızca Rus okuyucu tarafından değil, aynı zamanda İtalyanların önemli bir kısmı tarafından da yeterince bilinmiyor - birçok İtalyan tarihçi şunu belirtiyor: Birinci Dünya Savaşı'nın en yetenekli generallerinden biri olmasına rağmen, bugün çoğu İtalyan onun hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyor. İtalya'da iyi bilinen ve tanınan aynı "Zafer Dükü" Armando Diaz'ın aksine Caviglia, hem politikacılar hem de tarihçiler tarafından unutuldu.
Genel olarak Birinci Dünya Savaşı'nın tarih yazımından bahsedersek, tarihçiler Paolo Gaspari ve Paolo Pozzato'nun I generali italiani della Grande Guerra'nın ("Büyük Savaşın İtalyan Generalleri") ikinci cildinin önsözünde doğru bir şekilde belirtildiği gibi Savaşa katılan İtalyan generallerin rolüne ilişkin çalışmalar, çoğu zaman tarihçinin katı metodolojisinden uzak, belirli ideolojik önyargılardan muzdaripti [2].
Geçmişi bugünün gözünden yargılama girişimleri, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra İtalyan vatanseverliğinin ve irredantizminin (birçok İtalyan, bir zamanlar İtalya'ya ait olan ve İtalyan milliyetçileri tarafından iddia edilen bölgelerden gönüllü olarak savaşmak için İtalya'ya gitti) İtalyan vatanseverliğinin ve irredantizminin (birçok İtalyan, bir zamanlar İtalya'ya ait olan ve İtalyan milliyetçileri tarafından iddia edilen bölgelerden gönüllü olarak savaşmak için İtalya'ya gitti) ortaya çıkmasına neden oldu. “Faşizmin öncüsü” ile ilişkilendirilebilir. Büyük Savaş'ın İtalyan generallerine de aynı açıdan bakılmaya başlandı.
Buna ek olarak, Birinci Dünya Savaşı'ndaki kıdemli subayların imajı genellikle astlarının hayatlarına saygısı olmayan, kendilerinin sadece "top yemi" olduğuna inanan beceriksiz adamlardır; tüm bunlar elbette İtalya'nın savaşa müdahalesine yönelik olumsuz tutumlar bağlamında ortaya çıkıyor.
Bu, bu görüntünün tamamen yanlış olduğu anlamına gelmiyor - aslında İtalyan askeri komutanlığı, askerleri anlamsızca önden saldırılara atan beceriksiz generallerle doluydu (örneğin, Luigi Cadorna). Ancak öncelikle bazı generaller hatalarından ders alarak çağın gerektirdiği yenilikleri uygulamaya çalışmışlardır, ikincisi ise savaşa katılan tüm orduların ve komutanlıklarının yeni bir savaş türüyle karşı karşıya kaldıklarını dikkate almak gerekir. ki onlar hazır değildi.
Birinci Dünya Savaşı'nın modernliği, kullanılan stratejilerde değil, XNUMX. yüzyılın sonu - XNUMX. yüzyılın başında bilim tarafından yapılan tüm keşiflerin kullanımında yatıyordu: kimyasal silâhuçaklar, tanklar, makineli tüfekler, ağır toplar. Yüzyılın başındaki insanların anlaması gereken, geçmişin savaşlarıyla karşılaştırılamayacak kadar yüksek teknolojiye sahip bir savaştı [2].
Bu makalenin kahramanı Enrico Caviglia, tam da savaşı anlamaya çalışan, kalıplara göre hareket etmeyen ve askeri komutanın etkisiz yöntemlerini eleştiren bir generaldi.
Başarısız denizci: Enrico Cavigli'nin askeri kariyerinin başlangıcı
Enrico Caviglia, 4 Mart 1862'de Savona eyaletindeki Finalmarina'da orta sınıf denizciler ve tüccarlar Pietro ve Antonina Saccone'den oluşan bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi [1]. Babası, oğlunun bir denizci, belki de bir ticaret gemisinin kaptanı olacağından emindi. Enrico denizi çok seviyordu ve bu sevgiyi ve memleketindeki denizcilerle iyi ilişkilerini ömrünün sonuna kadar sürdürecekti ama tek bir hayali vardı: asker olmak istiyordu [3].
On beş yaşındayken ailesini terk ederek Milano'da bir askeri okula girdi ve ardından Torino'daki Askeri Akademi'de öğrenci oldu. 25 Ağustos 1885'te teğmenliğe terfi etti.
Ekim 1888'de Eritre'deki Kraliyet İtalyan Sömürge Ordusu'nda hizmet etmek istedi. Afrika'da topçu bataryasının komutanı olarak çeşitli seferlere katıldı. İtalya'ya dönerek Harp Okulu'na gitti ve ardından Genelkurmay Okulu'na seçildi. Bu bağlamda Caviglia topçuyu bırakıp kurmay subay olmaya karar verdi. Ancak Afrika'ya geri gönderildi ve 1 Mart 1896'da İtalya'nın Afrika'daki en büyük yenilgisi olan Adwa Savaşı'na katıldı.[3]
1901'de binbaşılığa terfi etti ve ertesi yıl Tokyo'ya olağanüstü askeri ataşe olarak atandı ve burada Mançurya'daki Rus-Japon Savaşı sırasındaki gelişmeleri izlemekle görevlendirildi. Caviglia, 1905'ten 1911'e kadar Tokyo ve Pekin'de askeri ataşe olarak görev yaptı.[1]
Bu görev, geleceğin İtalyan generali için önemliydi; yalnızca arzularından biri olan seyahat edebildiği için değil, aynı zamanda Rus-Japon Savaşı'nı gözlemleyerek ve inceleyerek, Rus-Japon Savaşı'nın kullandığı bazı taktikleri anlayabildiği için de önemliydi. Yalu Nehri Muharebesinde Japonlar [3]. Bu bilgi daha sonra Bainsiz ve Piave savaşlarında faydalı oldu.
1912'de Afrika'da kısa bir süre kalan Caviglia, bir süre İtalya'da Askeri Coğrafya Enstitüsü'nde çalıştı ve 1 Şubat 1914'te albaylığa terfi etti. Birkaç ay sonra, 28 Temmuz 1914'te Birinci Dünya Savaşı başladı.
General Caviglia Birinci Dünya Savaşı sahalarında
İtalyan tarafsızlığı temalı karikatür - Merkezdeki Victor Emmanuel, sağdaki Merkezi Güçler ile soldaki İtilaf ülkeleri arasındaki çekişmeyi yönetiyor.
İtalya'nın Berlin ve Viyana ile ittifak anlaşması yapmasına rağmen, savaşın başında ülkenin liderliği anlaşmanın maddelerinden birini kullanarak tarafsız kalmaya karar verdi. Savaşın uzun süre devam edeceği ve birkaç ayda tamamlanamayacağı belli olunca bir yanda Almanya ve Avusturya-Macaristan, diğer yanda Fransa, İngiltere ve Rusya, İtalya'yı çatışmaya girmeye ikna etmeye çalıştı. onların tarafında.
Alman İmparatorluğu da ödül olarak Avusturya-Macaristan kontrolündeki bazı İtalyan bölgelerinden vazgeçerek İtalya'ya tarafsız kalmasını teklif etti. Elbette Avusturya hükümeti bu öneriye karşı çıktı ve sınırlarda sadece küçük değişiklikleri görüşmeye hazır olduğunu belirtti [3]. Sonuç olarak Roma, Londra'da gizli bir anlaşma imzalayarak İtilaf Devletleri'nin yanında savaşa girmeye karar verdi.
Avusturya-Macaristan'a karşı savaşın başlangıcında İtalya avantaja sahipti, ancak iki ciddi hata yapıldı: İtalyan Genelkurmay Başkanlığı, Avusturya savunmasının Trentino'da güçlü olduğundan ve Friuli'de Regio'yu durdurmaya yetecek kadar Avusturya askerinin bulunduğundan emindi. Esercito (İtalyan Kraliyet Ordusu), dolayısıyla ilerleme çok yavaştı.
Ayrıca Trentino'nun Avusturya ile Almanya arasındaki en önemli demiryolu kavşaklarından biri olması ve İtalyan hükümetinin Almanya'nın tepkisinden korkması nedeniyle İtalyan kuvvetleri en güçlü şekilde ilerleyemedi. Bu nedenle askeri operasyonlar kısmen Müttefiklerin tavsiyelerine uygun olarak Isonzo hattı boyunca yoğunlaştı [3].
Savaşın başlamasından hemen sonra Enrico Caviglia ön cepheye gönderildi ve tuğgeneral rütbesini aldı. 1915 yazında Bosco Lancia ve Bosco Cappuccio savaşlarına katılan Bari tugayının komutasını devraldı. Böylece, Genelkurmay'ın güvenli ofislerinde değil, yalnızca ön cephedeki birimlerin başında gerçekleştirdiği yüksek komutanlığa hızlı yükselişi başladı [1].
İtalya'daki savaş son derece zordu çünkü coğrafi koşullar nedeniyle karmaşıktı. Dağlarda (bazen deniz seviyesinden 2 m'den fazla yükseklikte) birçok savaş yapıldı ve bazen askerleri korumak için hendek kazmak bile imkansız hale geldi. Enrico Caviglia, İtalyan Kraliyet Ordusu'nun başkomutanı Luigi Cadorna'nın taktik ve stratejisini çok eleştirdi ve tüm fikirlerini komutana aktardı, ancak bunlar dinlenmedi ve general, birliklerin zorunlu olarak hareket etmesini gerektiren emirlere itaat etti. siperlere kafa kafaya saldırın [000].
1916'da Alpler'deki zorlu cephede İtalyan askerleri
– Caviglia günlüğüne yazdı.
Komuta uymak zorunda kaldığını ve önden saldırıları ve askerler arasındaki kayıpları önleme fırsatının olmadığını belirtti.
1916 baharında ordunun yeniden düzenlenmesi sırasında Caviglia'ya 29. Tümenin komutası verildi ve onunla birlikte Avusturya'nın Trentino'dan ilerlemesini durdurmak için Haziran ayında Isonzo cephesine gitti. Avusturyalılar, İtalyanların direnişini kırmaya yaklaşmışlardı ve bu saldırının sadece dikkat dağıtıcı bir manevra olduğundan emin olan ve bu nedenle bu bölgeye rezerv göndermeye gerek olmadığından emin olan General Cadorna onlara kısmen yardım etti.
75. Isonzo Muharebesi sırasında hareket halinde olan bir İtalyan 11 mm uçaksavar silahı.
Eylemlerinden dolayı Caviglia'ya Savoy Askeri Nişanı'nda şövalyelik unvanı verildi. Haziran 1917'ye kadar Asiago platosunda kaldı ve yaklaşımını şiddetle eleştirdiği Ortigar Savaşı'na da katıldı.[1]
Anılarında Caviglia, bu dönemdeki tüm İtalyan taktiklerinin o kadar öngörülebilir olduğunu, Avusturyalıların her zaman düşmanın saldırısının nerede olacağını bildiğini ve onu püskürtmeye hazır olduğunu yazdı [3].
Temmuz 1917'de Caviglia'ya, Soča Nehri boyunca konuşlandırılan ve sözde 47. Soča Muharebesi kapsamında 60. ve 11. tümenlerle nehri geçip Bainsizza platosuna girecek olan XXIV. Ordu Kolordusu'nun komutası verildi. .
Dikkatli hazırlık ve sürpriz kullanımı, XXIV Kolordu'nun 19 Ağustos sabahı birliklerin bir kısmıyla birlikte nehri geçmesine ve ardından Avusturya savunmasını ezen bir kanat manevrasının ardından 20 Ağustos'ta geri kalan kuvvetlerle birlikte bir taarruz başlatmasına izin verdi. ülkenin içlerine hızlı nüfuz. Ancak, taze rezervlerin olmayışı (komuta bu kadar bariz bir başarı beklemiyordu) bu avantajın stratejik olarak kullanılmasına izin vermedi [1].
24 Ekim 1917'deki büyük Avusturya-Almanya saldırısı, saldırıları kolayca püskürten Caviglia'nın birliklerini biraz etkiledi. Aynı günün akşamı 2. Ordu komutanlığı, Caviglia'yı P. Badoglio'nun hayatta kalan üç tümeninin başına yerleştirdi ve ona Bainsizza'dan geri çekilmeye başlamasını emretti. Geri çekilme sırasında Caviglia birliklerinin büyük kısmını elinde tutmayı başardı [1].
22 Kasım'da ordunun yeniden düzenlenmesi sırasında XXIV Kolordu dağıtıldı. Bu önlem, Enrico Caviglia tarafından, Ordu Genelkurmay Başkan Yardımcılığı görevine atanmasından yararlanarak mağlup ve dağılmış XXVII Kolordusunu korumak isteyen ve bunun yerine XXIV Kolordu'yu feda eden P. Badoglio'nun intikamı olarak algılandı. , güçlerini emdi. Bu olay, iki general arasındaki, sonraki yıllarda daha ciddi sonuçlar doğuracak olan rekabeti daha da yoğunlaştırdı.[1]
Enrico Cavigli'nin Vittorio Veneto yönetimindeki zafere katkısı
İtalyan ordusu Caporetto'da yalnızca saldırı birliklerinin varlığı, yeni taktiklerin kullanılması ve zehirli gazların yoğun kullanımı nedeniyle değil, aynı zamanda yanlış stratejik yaklaşım nedeniyle de yenilgiye uğradı. İtalyan Genelkurmay Başkanlığı bir saldırının imkansız olduğundan emindi, bu nedenle tüm İtalyan konuşlandırması saldırgandı ve savunmalar güçlü bir saldırıyı püskürtmeye hazır değildi [3].
Son derece profesyonel subaylar (bunlardan biri Erwin Rommel'di) tarafından yönetilen Alman saldırısı neredeyse mükemmeldi. Elbette sürprizin etkisi oldu ama İtalyan generallerin etkisizliği düşmana büyük fayda sağladı [3].
Bunun ardından Genelkurmay Başkanı Luigi Cadorna görevinden alındı, yerine Armando Diaz getirildi. Kısa süre sonra Díaz, 8. Ordu'nun komutasını Caviglia'ya devretti.
O zamana kadar Merkezi Güçlerin krizi açıkça ortaya çıktı ve o zamana kadar topyekün savunmayı savunan İtalyan hükümeti, General A. Diaz'dan kış başlangıcından önce kararlı bir saldırı gerçekleştirmesini istemeye başladı.
İtalyan süvarileri 3 Kasım 1918'de Trento'ya girdi
Eylül ayı sonunda Yüksek Komutanlığın operasyonel daire başkanı Albay U. Cavaliero, Diaz ve Badoglio'nun 8. Ordusu için bir saldırı planı geliştirdi. Caviglia bunu onayladı, ancak beklenen kuvvet üstünlüğünden yararlanmak için saldırı cephesinin kuzeydeki Vidora köprülerine ve güneydeki Grave di Papadopoli'ye kadar genişletilmesini istedi ve elde etti [1].
Vittorio Veneto Muharebesi, 24 Ekim 1919'da 4. Ordu'nun Grappa'ya yaptığı başarısız saldırılarla başladı. Piave Nehri'nin taşması nedeniyle köprü inşaatları 26-27 Ekim gecesine ertelenmek zorunda kaldı. Caviglia rezervlerini güneye aktardı, onları Grave di Papadopoli köprülerini geçmeye ve 28'inde kuzeye yükselmeye zorladı, bu da Avusturya savunmasının çökmesine yol açtı - bu, kanattan biri haline gelen bir saldırı tehdidiydi. Avusturya-Macaristan ordusunun geri çekilmesinin nedenleri.
29 Ekim'de 8. Ordu, Piave Nehri'ni geçti ve Avusturya-Macaristan birliklerinin ahlaki ve siyasi krizinin kolaylaştırdığı stratejik bir atılım yaptı. Aynı gün, düşman komutanlığı teslim olma müzakerelerinin başlatılmasını istedi [1].
Savaştan sonra Caviglia çeşitli onur ve unvanlar aldı; özellikle kral tarafından senatör olarak atandı. Orduda "zaferin generali" lakabını aldı. 1926'da İtalya Mareşali oldu.
Ancak Caviglia, kendisini “Zafer Dükü” Armando Diaz ve yardımcısı Pietro Badoglio'nun gölgesinde buldu.
Popüler olmayan kararların sorumluluğunu genel olarak üstlenmek
İtalya'da savaşın sona ermesinden sonra, terhis sorunu ciddileşti - orduda yaklaşık 3,7 milyon asker vardı (subaylar hariç) ve sorun, bu insanların eve dönüşünün nasıl organize edileceğiydi. Savaş Bakanı Vittorio Italico Zupelli bu durumla başa çıkamadı ve bu nedenle Caviglia, siyasetin, ekonominin ve savaştan yorgun halkın ihtiyaçları ile dengelenmiş bir terhis programı geliştirmekle görevlendirilen Savaş Bakanı olarak atandı [1].
Enrico Caviglia, Savaş Bakanı olarak (18 Ocak - 23 Haziran 1919 arasında görev yaptı) sosyalistler ile daha sonra faşist parti altında birleşecek yeni hareketlere yakın eski askerler arasındaki mücadeleyi durdurmaya çalıştı [3]. Caviglia, terhis edilenlerin lehine alınan önlemleri ustalıkla destekledi ve ayrıcalıklar tanıdığı ek subaylarla aktif olarak ilgilendi [1].
1919'un sonunda, barış anlaşmasından memnun olmayan Gabriele D'Annunzio, hükümetin izni olmadan gönüllülerle (bazıları aktif İtalyan askerleri) Fiume şehrini işgal etti ve Fiume Cumhuriyeti'ni ilan etti. Bu askeri harekat, barış anlaşmasında öngörülen toprak imtiyazlarının ötesine geçti. Uluslararası bir krizi önlemek için orduya şehri işgal etme görevi verildi [3].
Bölge komutanı Badoglio'ydu, ancak D'Annunzio'nun İtalyan kamuoyunun desteğini aldığını biliyordu ve bu nedenle komutanın siyasi olarak tanınmayan Caviglie'ye devredilmesini önerdi. Üstelik Badoglio, D'Annunzio'yu ve lejyonerlerini mağlup eden kişiden tüm eski İtalyanların ve İtalyan halkının büyük bir bölümünün nefret edeceğini biliyordu. Gerçekten de böyle oldu. Ancak Caviglia bir askerdi ve bunu sonuçlarını düşünmeden yaptı [3].
Daha sonra, 17 Temmuz 1921'de Caviglia, Senato'da D'Annunzio'ya yalnızca hükümetin Yugoslavya'ya verilen toprak imtiyazlarının gerçek boyutu konusunda kendisini aldattığı için karşı çıktığını açıkladı ve karlı bir anlaşma yerine "asp" getirdiğini itiraf etti. ”Fiume'ye. Bu, güven uyandıramayacak kadar ani bir pozisyon değişikliğiydi ve sonuç olarak Caviglia kendini izole edilmiş buldu [1].
1921'den 1925'e kadar, dört ordudan birinin komutanlığına atanan ve Askeri Konsey'in (veya o zamanlar askeri aygıtın en üst karar alma organını temsil eden Ordu Konseyi'nin) bir üyesi olan Caviglia, önde gelen bir konumda yer aldı. İtalyan askeri politikasındaki konumu. Ancak, savaş öncesi yapılara dönüşün destekçileri olan A. Diaz ve G. Giardino'nun tutumuna bağlı kalarak silahlı kuvvetlerin yeniden düzenlenmesi konusundaki tartışmalara aktif olarak katılmadı [1].
1925'in ilk aylarında Caviglia, Giardino'nun, ünlü generallerin çoğunun rızasıyla, Savaş Bakanı General A. Di Giorgio'nun yürüttüğü ordunun yeniden yapılanma projesine karşı başlattığı kampanyayı destekledi. Kampanya, tüm "zafer generallerinin" kararlı muhalefetinin Benito Mussolini'yi Di Giorgio'yu terk etmesine ve Savaş Bakanlığı'nın başına geçmesine neden olduğu Senato'da yüksek sesli bir tartışmayla sonuçlandı [1].
Mussolini, rejimin orduya olan ilgisini açıkça göstermek ve aynı zamanda kendisine meydan okuyan generallerin konumunu baltalamak için, büyük generaller arasında anlaşmazlığa katılmayan tek kişi olan Badoglio'nun yardımına başvurdu. Daha sonra onu, orduyu kontrol etmek için eskisinden daha büyük yetkilere sahip olan Genelkurmay Başkanı olarak atadı.
Caviglia buna karşı çıktı ve meslektaşı hakkında son derece sert yargılarda bulundu ve ayrıca Badoglio'ya karşı kişisel düşmanlığın sonucu olarak algılanan çok sert ve ısrarcı suçlamalar yaydı (ve bu kısmen doğruydu). Mussolini bu eleştiriyi dikkate almadı ve Badoglio'ya rakibini ordudaki tüm üst düzey pozisyonlardan uzaklaştırması için yeşil ışık yaktı.
General E. Caviglia'nın son yılları
Daha sonra Caviglia anılarında Badoglio'yu defalarca sert eleştirilere maruz bıraktı. Özellikle La dodicesima battaglia: Caporetto (“Kültür Koleksiyonu”) kitabında hikayeler General A. Gatti'nin editörlüğünü yaptığı Birinci Dünya Savaşı"), 1933'te yayınlanan, birliklerin yiğitliği hakkındaki yargılar ve yenilginin sorumlusu olarak askerleri ve yenilgiyi suçlayan resmi versiyonla polemikler, Badoglio ile üstü kapalı bir polemik. suçlu olarak sunuldu, yenilgiler geliştirildi.
Badoglio'nun kariyeri hakkında, kişisel düşmanlığın Caviglia'yı gerçekleri özgürce yorumlamaya yönelttiği birkaç sayfalık bir pasaj, cildin baskısına dahil edilmedi, ancak krala ve Mussolini'ye gönderildi ve Badoglio'ya düşman olan çevrelerde dağıtıldı. bu eleştiriye yanıt vermeyi gerekli görmüyorum [1 ].
Enrico Caviglia, İtalya'nın II. Dünya Savaşı'na girmesini oldukça eleştirdi, ancak durum üzerinde hiçbir etkisi olmadı. 1942-1943'teki ağır yenilgilerin ardından safça, Anglo-Amerikalıların ve Almanların İtalya'nın çatışmadan çekilmesi ve tarafsızlaştırılması konusunda anlaşacaklarını umuyordu.
1943'te İtalya'nın bir kısmı Müttefik birlikleri tarafından ele geçirildiğinde ve direnmenin mümkün olmadığı anlaşıldığında, Mussolini'nin iktidardan uzaklaştırılmasının ardından Pietro Badoglio liderliğindeki gizli hükümet, İtalya'yı oradan çıkarmak için Amerikalılar ve İngilizlerle temaslara geçti. savaş [3].
Ancak İtalya'nın teslim olması başarısız oldu, çünkü birliklere verilen emirler çelişkiliydi ve ülkede çok sayıda Alman tümeni vardı. Bu nedenle teslimiyetin duyurulduğu gün kral ve ailesi, bazı generaller, bakanlar ve Badoglio, birliklerini emirsiz ve komutansız bırakarak Roma'yı terk etti [3].
Emekli bir general olan Caviglia o sırada Roma'daydı - günlüğüne sözde kişisel bir iş için orada olduğunu yazıyordu (aslında muhtemelen bir gün önce kralla görüşmüştü). Kendisini başkentte lidersiz bulan ve Albert Kesselring'in tümenlerinin saldırısı altında olan yaşlı Caviglia (o sırada 81 yaşındaydı) savunma emirleri vermeye başladı.
Ancak morali bozulan birliklerin direnemeyeceğini ve şehre ciddi zararlar vermeden ve sivil halkta büyük kayıplar vermeden bunun yapılamayacağını anlayınca Almanlarla pazarlık yaparak şehri sert bir hava saldırısından kurtarmaya karar verdi. 3].
Bunun üzerine ne şehirden ne de kraldan herhangi bir teşekkür almadan trene binerek Finale Ligure'deki evine döndü. Hayatının son iki yılını memleketinde geçirdi.
Enrico Caviglia 22 Mart 1945'te öldü. Yaklaşık on gün önce felç geçirdi [4].
General Enrico Cavigli'nin Mozolesi
22 Haziran 1952'de Caviglia'nın aile mezarlığında dinlenen naaşı, törenle Finale Ligure'nin yukarısındaki eski gözetleme kulesindeki mozoleye nakledildi. Törene, İtalya Cumhurbaşkanı Luigi Einaudi, V. E. Orlando, milletvekilleri, hükümet yetkilileri, sivil, askeri ve dini otoritelerin temsilcilerinin yanı sıra Büyük Savaş gazileri ve İtalya'nın dört bir yanından gelen askerler katıldı. [4].
Kaynaklar:
[1] Giorgio Rochat. Caviglia Enrico, Dizionario biografico degli italiani, cilt. 23, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1979.
[2]. Paolo Gaspari, Paolo Pozzato. Genel olarak İtalyanca della Grande Guerra, Atlantik Biyografisi. Cilt II, CZ. Udine: Gaspari Editore, 2019.
[3]. Innocenti, G., Enrico Caviglia – unutulmuş İtalyan. ACTA'da ülkeye hizmet eden Yazar, Asker Olarak Bir Hayat, 2014. Birinci Dünya Savaşı 1914–1918, Urch Alma Mater “St. Kliment Ohridski” University Press, Sofya, Bulgaristan 2015: 393–409.
[4]. Pier Paolo Cervon. Enrico Caviglia kahramanıa della prima Guerra mondiale, “generale della vittoria” // Pubblicato in Quaderni savonesi n. 9, 2008.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.