saygıdeğer arkadaşlarımdan biri hakkında aşağıdaki ifadeleri kullanmıştır:
"eğer hayvan çiftliğinin sonunda hayvanlar napolyona karşı ayaklansaydı, eğer 1984'te winston gizli servis ajanına ''parti ne ders desin, 2+2=4'tür.'' deseydi, orwell'ı sosyalist yazının en tepesine yerleştirirdim. şimdi ise bırakın kızmayı, karamsarlığı/umutsuzluğu/çelişkileri yüzünden ona acıyorum."
şimdi de bu yorumu alalım, evirelim çevirelim o ve onun gibi düşünenlerin son derece işlek zihinlerine servis edelim. napolyon ve snowball'ın önderlik ettiği yeni düzenin hükümran olduğu hayvan çiftliği'ndeki hayvanları kim, hangi hayvan yeniden organize edecek? organize olmadan gelişi güzel biçimde bir kalkışmadan bahsetmek mümkün mü? rol dağıtımı kalkışmanın başarıya ulaşması için iş bölümü de her halükarda bir organizatör [lider diyemesek de (çünkü domuzlar lider diye diye diğer hayvaların başına çöreklenmiş idi) kastettiğimiz ondan başkası değil] gerekli. peki ilk kalkışmanın hüsranla neticelenmesinden sonra hayvanların aynı amatör ruh ve cansiperane özgecilikle meseleyi sahaplanması ihtimaller arasında olabilir mi? insan hayatında her ne olursa olsun, hangi devrim olursa olsun gerisindeki motor, iticü güç; motivasyon, ruh, coşku ya da heyecan değil midir? o yoksa dünyanın en iyi projesi en iyi ihtimalle kitap rafını süsleyen bir kitapta kendine yer bulabilir. domuzların çiftlikte oluşturdukları, yani bir anlamda insanlarla yer değiştirerek hiyerarşik hizalanmayı kendi lehlerine yeniden yapılandırdıkları düzene muhtemel başkaldırının en nihai neticesinin ilkiyle paralel olmayacağı ne malum? ayaklanma/isyan/devrim kendi başına bir amaç değildir, sosyalist yazında insana yaraşır düzeni tesis etmenin bir aracıdır sadece. aksi durumda devrimin kendi başına bir araç olmasıyla devlete metafizik bir öz atfetme arasında kayda değer bir fark olmazdı. model anlamında, teorik düzeyde sosyalizmin merkezinde insan vardır: kollektif varlığıyla insan (bir orman gibi kardeşçesine). komünizm ise sosyalizm daha önceden kolektif yanı nihai çözüme kavuşturduğundan sebep insanın birey (bir ağaç gibi tek ve hür) yanına göndermede bulunan devletin ve düzenleyici egemen bir gücün olmadığı, sosyalizmin son durağı olarak tasarlanmıştı. başka bir deyişle sosyalizm kolektif yanıyla insanı alırken, bireysel yönü tamamıyla göz ardı etmemiş; komünizm aşamasına kadar ertelemiştir.
karamsarlık ve umutsuzluğa gelince, aynı hatayı ikinci kez tekrarlamanın kişinin ahmak olarak nitelendirilebilmesi için yeterli olduğu anlayışı bu bakımdan yol gösterici olacaktır. kişinin öncekinin olumsuz neticelerine rağmen yapılanı yine yeniden yapılması doğrultusunda inisiyatif almasını istemek, ya da o yönde kurgular inşa etmesini beklemek toyluktan ve acemilikten başka gerzeklik ve aptallıkla nitelendirilmeyi ister istemez zorunlu kılıyor.
konunu daha iyi çalış sevgili dostum!!!
devamını gör...