Charles Dickens yazdığında Kasvetli ev 'İngiliz hukukunun en büyük ilkesi kendi adına iş yapmaktır', belki de Dickens'ın - 'hukuk' kelimesinin yerine 'edebiyat' kelimesinin yerini alması gerekirdi. TLS'nin yakın tarihli bir sayısı, Trollope’un 200incidoğum günü; önümüzdeki haftanın ekinde 800 ile ilgili makaleler vardıinciMagna Carta'nın yıldönümü ve yaklaşan 100incidoğum günü J.Alfred Prufrock'un Aşk Şarkısı . Yayıncılar ve pazarlamacılar, benzer şekilde, yüzüncü yıldönümü, iki yüzüncü yıldönümü veya - Tanrı bize yardım etsin - üç yüzüncü yıl kutlamalarına değer veriyorlar. Edebiyat dünyasının yıl dönümleri çılgınlığı hiçbir azalma belirtisi göstermiyor.
Yine de, bu tarihlerin anmaya değmediğini iddia etmek zor olurdu. İngiliz topraklarında 15 Haziran 1215'te Runnymede'de Kral John'un Büyük Diyarın Mührü ile kabartılmış olandan daha önemli bir belge var mıydı? Ve bu yılın yüzüncü yılını kutlayanlar - Saul Bellow, Arthur Miller ve Kafka’nın Metamorfoz— 20. yüzyılın ortalarında popüler edebiyatın temel direkleridir. Yaygın dolaşımları aracılığıyla moderniteyi hem tanımlamaya hem de tanımlamaya yardımcı oldular.
Yine de önemli bir an muhtemelen gelecek yıl herhangi bir tantana olmadan gelip gidecek. 2016, 400'ü işaretleyecekinciWilliam Drummond’un ilk kitap uzunluğundaki eserinin yayınlanmasının yıldönümü: Şiirler Aşık, Cenaze, İlahi, Pastoral, Sonnetlerde, Şarkılar, Sextains, Madrigals.
Drummond’un çalışması şaşırtıcı. İçinde onun makalesi , 'Korku Üzerine' ilk olarak Şiir Haziran 2012'de - ve daha sonra koleksiyona dahil edildi, Delilik, Raf ve Bal— Mary Ruefle, Keats'in çalışmasını şöyle anlatıyor: 'Bu şiirlerde yaşanan ıstırap bozulmadan kalıyor,' diye yazıyor, 'ne çözülmüş ne de reddedilmiştir ... sürekli korku duyuların masum, korkusuz ve savunmasız dünyasına itici bir güçtür.' Bu analiz, Keats'e kıyasla akıcı ve zıt bir hayal gücüyle yazan Drummond'un bir analizi olarak kolayca durabilir. Çağdaşlarının metafizik kaygılarını bir kenara bırakıp gündelik şeylere odaklanan diğer pek çok Cavalier yazarı gibi, Drummond da insan hayatının günlük zulümlerini araştırdı:
Kederin ölümü yeni bir kederin doğuşuysa;
Bu boş dünya samur bir sahne ise
Köle doğumlu adamın alaycı yıldızlarla oynadığı yerde,
Gençlik sevgiyle, zayıflık yaşıyla savrulursa,
Bilgi, düşüncelerimizi savaşlarda tutmaya hizmet ederse;
Zaman şöhretin yüz ağzını kapatabilirse,
Ve yap, geçmişten beri ne kadar uzun zaman önce, öyle olsun,
Erdem sadece boş bir isimse,
Doğduğumda ölmek için doğsaydım
Neden bu iğrenç günleri uzatmaya çalışıyorum?
En kısa zamanda en güzel gül çürür.
Ve Drummond’un biyografik taslağı, bu tür karanlık spekülasyonların köklerine kolayca ihanet eder. 1613'te (veya muhtemelen 1614'te, kayıtlar tam olarak net değil), Barns'ın Cunningham ailesinin kızı olan Drummond'un nişanlısı, ateşli bir şekilde hastalandı ve düğün gününde öldü. Şair paramparça oldu.
Ailenin Edinburgh'un güneyindeki 120 dönümlük mülkü olan Hawthornden'i, dört yıl önce miras almıştı. Genç adam emekli oldu ve kendisi için yalnız bir yaşam kurmaya başladı. O değildi epeyce bir münzevi, Drummond’un arkadaşlıklarının neredeyse tamamı epistocuydu. Douglas'lı Marki onu 1639'da Marquis kütüphanesini ziyaret etmeye davet ettiğinde, Drummond şöyle dedi: 'Kendi okulumda farklı dillerde çok farklı tarihlere daha yakın olmak,' diye yazdı, 'Onları Efendinizin Şatosundan daha iyi inceleyebilirim, nerede olacağım ama ayakları olmayan bir zanaatkâr gibi. '
Baş aşkı, mülkünün birçok dönümlük arazisi ve şiirlere bile değindiği kalenin arazisi haline geldi. 'Sevgili odun' diye yazdı, 've sen - tatlı yalnız yer.' Drummond, 1649'da ölümüne kadar, sınırlarından nadiren çıktı.
* * * *
Dört yüz yıl sonra - Hawthornden'in ormanlık yalnızlığı hala var. Kale, North Esk Nehri'ne bakan bir uçurumun tepesinde yer almaktadır. Yüzyıllar boyunca bir şekilde yenilenmiştir, ancak orijinal ayak izi esasen yerinde kalmıştır. Büyük olasılıkla, Bronz Çağı'ndan beri bir tür yapı bu burnu işgal etti.
Ve bugün - 1615'te olduğu gibi - Hawthornden yazarlar için barışçıl bir sığınaktır. Bayan Drue Heinz - yayıncısı The Paris Review ve eskiden Ecco Press'in ve dünyanın edebiyat sanatlarının önde gelen müşterilerinden biri olan kaleyi 1985 yılında bir sanatçının sığınağı olarak satın aldı. Son otuz yılda dünyanın dört bir yanından yüzlerce oyun yazarı, şair, biyografi yazarı, romancı ve kısa öykü yazarına ev sahipliği yaptı. Ian Rankin, Helen Vendler, Jonathan Coe, Alasdair Grey - ve diğer pek çok armatür Hawthornden'da misafir oldular.
Online başvuru yoktur. Formları yazılı olarak talep etmelisiniz. Sırasıyla, Royal Mail'den pullarla kabartmalı, büyük boyutlu bir A4 zarf içinde, başka bir zamandan kalma bir mektup gibi gelirler. Sayfaları yazılmalıdır. Veya - büyüleyici bir şekilde - elle yazılmış.
Yönetmen Hamish Robinson, bu Nisan ayında Kalede kaldığım süre boyunca bana 'Okurların çoğu,', 'okunaklı bir şekilde hazırlanmış el yazısının resmi belgeler için mükemmel olduğu on yıllardan kalma' dedi.
Bu bahar, mevsimlerin başında beş başka yazarla birlikte Hawthornden'a geldim. Arazinin tepeleri yoğun bir şekilde ağaçlıktır - dişbudak, ela, İskoç çamı, küçük karaağaç, yabani kiraz ve evet, alıç ile süslenmiştir. Bunun etkisi, Hawthornden’in kapılarından bir yürüyüşün, kuş cıvıltılarının altında bir yürüyüş gibi hissetmesidir.
İnternet yok. Cep telefonu hizmeti yok - garaj yolundaki tek bir yerden, ağaçların temizlendiği küçük bir asfalt parçası dışında. Ve Hawthornden'deki günler katı bir sessizlik kuralı ile işaretlenmiştir. 9:30 - 18:00 saatleri arasında kimse konuşmaz. Ziyaretçilere izin verilmez.
Yurtta geçirdiğimiz sürenin yarısında, Bay Robinson, bursiyerlere mülkte bir tur verdi. Kalenin orta avlusundaki bir ızgarayı kaldırdı ve bir merdivenden zindana tırmandık. muhtemelen asla mahkumlar için kullanılmadı.
'O zaman ne için kullanıldı?' Diye sordum.
Robinson, 'Büyük ihtimalle depolama,' dedi. 'Ve Facebook'ta kalenin fotoğraflarını yayınlarsanız sizi oraya kilitliyoruz.'
Gergin bir kahkaha vardı. Şaka mı yapıyordu?
Ayrıca patronumuzun etrafında bir gizem havası vardı. Şu anda 102 yaşında olan Bayan Heinz, Hawthornden'ı nadiren ziyaret ediyor. Ama kaldığımız süre boyunca bir noktada geldi ya da varmış gibi görünüyordu. Kütüphane ile kale arasında dolanacak olan, patlıcan renginde gizemli bir Lexus gibi şoförü göründü. Park edildiğini gördük ama hareket ettiğini asla görmedik. Sanki bir hayalet gibiydi, arazinin çakıl yollarında ses çıkarmadan süzülüyordu.
Bir sabah, Bayan Heinz’ın şoförünün, muhtemelen çevredeki kırsalda orman tavuğu avlamak için, kolunun altında bir pompalı tüfekle mutfaktan çıktığını gördük.
'Aman Tanrım,' dedi oyun yazarı. 'Bu, ilk perdede silah.'
Her akşam resmi yemekten önceki şeri saatinde Drummond’un şiir kitaplarından okumaya başladık. Hemen ortaya çıkan şey, işinin merkezindeki muazzam güç ve daha da büyük bir kederdi.
Ey zalim güzellik, alçakgönüllülük ...
O gece ve gündüz arzumla mücadele ediyor
Ve ateşimi söndürmek değil, öldürmek için umut arıyorum
Hoş acımı dindirmek için, merhem değil ölümle.
2015'te işte buradaydık: Zimbabwe'den bir romancı, Avusturya'dan bir kısa öykü yazarı, Manhattan'dan bir oyun yazarı, Kanadalı bir romancı, Boston'dan bir biyografi yazarı ve ben - ve Drummond hayatlarımızla daha ilgili olamazdı. İkimiz, en karanlık günlerinde onu barındıran çatının altında kitap el yazmalarını bitiriyorduk. Korunmuş ve güvende hissettik ve en önemlisi sanatımıza değer verildiğini - önemli olduğunu, değerli bir çaba olduğunu hissettik. Bu, modern dünyadaki günlük yaşamın nadiren - eğer varsa - sağladığı bir şeydir.
* * * *
Ziyaretçilere izin verilmez. Görünüşe göre bu politikanın kökleri geçmiş yüzyıllara dayanıyor. Görünüşe göre Charles Dickens, şair Drummond'a olan hayranlığından ve edebiyat davasına bu kadar aşikâr bir şekilde kutsanmış bir mekanı görme arzusundan etkilenen şöhretinin zirvesindeyken Hawthornden'ı ziyaret etmeye çalıştı. Boston merkezli bir süreli yayın, Ballou’nun Resimli Çizim Odası Yardımcısı , 1859 baskısında şunları bildirdi:
Edinburg'a yaptığı son ziyarette Dickens, Hawthornden'ın güzel ve klasik manzarasını aradı… Bay Dickens oraya kabul emriyle gitti. Partisiyle birlikte kapıya vardığında, Cerberus gibi davranan yaşlı, buruşuk kadın onları içeri almayı kesinlikle reddetti. Bay Dickens, eski Scotch beldame'in saygın bir partiye kabul edilmeyi reddettiği için çok şaşırmıştı. onun ve özellikle kendisi gibi yakışıklı bir tavırla, şöhretine hitap etmek için umutsuz bir kaynağa sürüklendi. Benim iyi kadınım, benim adım Dickens, ve her gün buraya gelemem. '' Adının ne olduğu umurumda değil, 'diye yanıt verdi Cerberus,' ama normal günlerde istisnai olarak girebilirsin. '
Bu, William Drummond'un kalıcı büyüsüydü, kutlanmaya değer bir şeydi. Şairin mabedi - şiirin fiziksel somutlaşması - her şey kadar onun hayatının çalışmasının bir parçası olduğu ortaya çıktı. Mirası çok çeşitliydi. Zaman 'şöhretin binlerce ağzını kapatabilir' olsa da, kale, Esk'in dolambaçlı akıntılarının üzerinde bir sığınak olarak duran soluk pembe kireçtaşı duvarları - ünlüler tarafından bile aşılmaz - dayanabilirdi.