Eski Anıtları İnşa Etmek İçin Kullanılan Aletlerin Sırrı Başından Bazı Gözümüzün Önünde miydi? Bugün antik yapılardan etkilenmemizin ana nedenlerinden biri, devasa taşların ustalıkla kesilip inanılmaz bir hassasiyetle bir araya getirilmesindeki gizemdir. Daha dikkatle incelersek gözümüzden bir şeyler kaçırıyor olabiliriz.
Geleneksel açıklamalar, sıradan, ilkel araçların, olağanüstü insan çabası ve becerisi ile birleşerek hepsinin mümkün olabileceğini öne sürer. Büyük resim ortaya çıktıkça, yapı tekniklerinin ve tasarımlarının tüm dünyada neden bu kadar çok benzerliği paylaştığına dair iyi bir açıklama ise henüz yoktur.
Eksik Bağlantılar
Yapıların gizeminin yanı sıra, başka bir eksik halka daha var: Bu aletlere ne oldu? Ayrıca, bu şaşırtıcı yapı yöntemlerini açıklayan kayıtlı bilgileri neden görmüyoruz?
Bu yöntemler kasıtlı olarak bir sır olarak mı saklandı yoksa cevaplar başından beri yüzümüze mi bakıyordu? Bu araçlar geçici ses ve titreşimler olduğu için araçlara dair net kanıtlar bulamamamızın nedeni olabilir mi? Kullanılan aletleri yanlış anlamamızın başka bir nedeni olabilir mi?
“Mısır’ın Dikili Taşları”
Eski bir Arap tarihçisi Mısırlıların ses titreşimlerini büyük taş bloklarını taşımak için kullandıklarını öne sürüyor. Arapların Herodot’u olarak bilinen tarihçi, asırlık efsaneyi MS 947’de kaydetti.
Efsane şu şekildedir:
“Piramitleri inşa edenler yapım sürecinde kullanılacak olan güçlü taşların kenarlarının altına sihirli papirüs olarak tanımlanan şeyi dikkatlice yerleştirdiler. Sonra metal çubuk olarak tanımlanan şey taşlara teker teker, esrarengiz bir şekilde çarptı. Taşlar daha sonra yavaşça havaya yükselmeye başladılar ve emirleri sorgusuz sualsiz takip eden görevli askerler gibi yavaş, metodik, tek sıra bir şekilde, her iki tarafı benzer, gizemli bir şekilde çevrelenmiş asfalt bir patikanın birkaç metre üzerinde ilerlediler.
Eski Asa
Hepimiz Anubis gibi Mısır tanrılarını yukarıdaki resimdeki gibi elinde tuhaf bir sopayla ayakta gördük. Ancak, pek çok insan bu nesnenin ne olduğunu bilmiyor. Bu nesne Was-asa olarak adlandırılır, çatal tabanlı bir asa ve üzerinde bir köpek veya başka bir hayvan gibi şekillendirilmiş sivri uçlu bir kafa vardır. Çubuk ince ve tamamen düzdür ve Ankh ve Djed gibi diğer gizemli nesnelerle ilişkilidir. Asa sadece sembolik miydi yoksa bir tür alet olabilir miydi?
Ankh, Djed & Was by Kyera Giannini (CC BY 2.0)
Djed by Mark Cartwright (CC-BY-NC-SA)
Eski Tarih Ansiklopedisi’ne göre, bu nesneler kraliyet gücünü ve egemenliğini temsil eden sembollerdir.
“Muskalardan mimariye kadar her türden Mısır sanat eserinde sıklıkla görülen en önemli üç sembol ankh, djed ve asaydı. Bunlar sıklıkla yazıtlarda birleştirildi ve genellikle lahitlerin üzerinde grup halinde veya ayrı ayrı görülüyordu. Bunların her birinin durumunda, form kavramın ebedi değerini temsil eder: ankh yaşamı temsil eder; djed kararlılığı ve gücü. ”
Bazı tasvirlerde, Horus’un baktığı gibi bir tapınağın çatısını kaldırırken Was-asaları görülmektedir. Benzer şekilde, Djed, Saqqara’daki Djoser’deki komplekste gökyüzünü tutan tapınak lentolarında görülüyor.
Aşağıdaki videoda İngiltere’den Matthew Sibson, Mısırlılar tarafından kullanılan ayar çatallarının örneklerini göstererek bu fikri araştırıyor. Mısırlıların Was-asası ve ayar çatalları gibi nesneleri sesin ve titreşimlerin gücünü kullanarak en sert taşları kesmek için nasıl kullandıklarına dair bazı büyüleyici fikirler ortaya atıyor.
Her biri bir çubuk tutan bir Isis ve Anubis heykelinde ayar çatallarının bir tasviri görülüyor. Tanrılar arasında, bir oyma, tellerle birbirine bağlı gibi görünen iki ayar çatalı gösterir. Çatalların altında, dört sivri uçlu yuvarlak bir nesne ortalanır ve neredeyse yukarı doğru bir ok gibi görünür.
“Birkaç yıl önce Amerikalı bir arkadaş, yaklaşık 8 fit x on fit ölçülerinde bir Mısır müze mağaza odasına açılan bir kapının kilidini seçti. İçeride “akort çatalları” olarak tanımladığı “yüzlercesini” buldu.
Bunların boyutları yaklaşık 8 inç ila yaklaşık 8 veya 9 fit toplam uzunluğa sahipti ve mancınıklara benziyordu, ancak “çatal” ın dişleri arasında gergin bir tel gerilmişti.
Bu nesneler, saplı bir ‘U’ harfine benziyordu (biraz dirgen gibi) ve tel koptuğunda uzun bir süre titriyorlardı.
Bu cihazların saplarının alt kısmına takılı sertleştirilmiş alet uçları olup olmadığını ve titreşime ayarlandıktan sonra taş kesmek veya kazımak için kullanılmış olup olmadıklarını merak ediyorum. ”
E-posta en iyi ihtimalle sadece anekdot niteliğinde bir kanıt olsa da, teller arasında gerilmiş tel ile Isis ve Anubis heykellerindeki ayar çatallarının hiyeroglifini doğruluyor gibi görünüyor.
Ardından, akort çatalı gibi görünen şeyi tutan bir figürü gösteren çok daha eski bir Sümer Silindir mühür görüyoruz. Daha fazlasını gördüğünüz gibi, eski insanlar ses ve titreşimin etkileri hakkında şu anda anladığımızdan çok daha fazlasını biliyor gibi görünüyor.
Şimdilerde eski yapıtlara bakmanın yeni yollarını öğreniyoruz. Arkeoakustik, sesin tüm dünyadaki alanların inşasında nasıl hayati bir rol oynadığını ortaya koyuyor. Simatik çalışması ise , titreşimlerin maddenin geometrisini karmaşık ve açıklanamaz şekillerde nasıl değiştirdiğini ortaya koyuyor.
Ek olarak, yeni parçacıklar bulduğumuzda ve maddenin kendisinin nasıl çalıştığını keşfetmek için yapay zeka algoritmalarını kullandığımızda Kuantum mekaniğinin gizemleri gün yüzüne çıkıyor.
Sonunda, dünyanın eski insanlarının dünya çapında devasa anıtları nasıl yarattığını tam olarak anlamaya başlayacağımız aşamaya ulaşabilir miyiz?
Kaynak: https://www.ancient-code.com/
Derleyen: Figen Berber
Eski Anıtları İnşa Etmek İçin Kullanılan Aletlerin Sırrı Başından Bazı Gözümüzün Önünde miydi?