Soma kentindeki Türk madeninde meydana gelen kaza, dünya medyasında neredeyse hiç haber yapılmadı. Önde gelen TV kanalları ve yazılı basın, ikincil konulardan rahatsız edilmeden Ukrayna'daki olayları anlatmaya devam ediyor. Bu arada, yaklaşık 300 Türk madencinin ölümünün Orta Doğu ve Güney Kafkasya için geniş kapsamlı sonuçları olabilir: trajedi, Türkiye'nin tüm bölgelerinde protesto ruhları için bir katalizör haline geldi. Ankara ve İstanbul'da yüzbinlerce kişi sokaklara döküldü; il de kenara çekilmedi. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın pozisyonları her geçen gün zayıflıyor ve yakında çöp kutusuna atılması da mümkün. hikayeler.
Türk isyanı
Soma şehrinde bulunan madende meydana gelen kaza 17 Mayıs'ta meydana geldi ve Türkiye kömür madenciliği tarihindeki en büyük felaket olarak tarihe geçti. Resmi rakamlara göre patlamada 292 kişi öldü. Yaklaşık on işçi yeraltında mahsur kaldı. Ancak, hayatta kalmayı başardıklarına dair hiçbir umut yok: kurtarıcılar bir sonraki cesetleri enkazdan çıkarmaya hazırlanıyor.
Madende toplamda 700'den fazla işçi çalıştı, bunların yarısı tahliye edildi.
Madencilerin kitlesel ölümleri sendikalar arasında hoşnutsuzluğa yol açtı. Devletin ve büyük girişimcilerin insan yaşamına karşı tutumundan bahsediyoruz: Madenin sahibi işçilerin güvenliğini zamanında sağlasaydı trajedi önlenebilirdi. Kitlesel protestolar için ilk çağrı, CPRR olarak da bilinen Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonundan geldi. Örgüt, Siyah elbise giyme ve Çalışma Bakanlığı binasına yürüyüşe katılma talebiyle Ankaralılara seslendi. Madencilere, diğer mesleklerin temsilcileri - doktorlar, mimarlar, mühendisler, memurlar - hızla katıldı.
Devlet aygıtının çalışanlarının en radikalleri olması semptomatiktir. Soma madenindeki olayları, kârlarını maksimize etmek için güvenlikten kaçanların hatası olan bir "katliam" olarak nitelendirdiler.
Türkiye'de genellikle olduğu gibi gösteriler, protestocularla polis arasında bir dizi arbede ile sona erdi. Sendika yürüyüşleri Ankara, İstanbul, İzmir ve Soma'da dağıtıldı. Bunun için özel araçlar kullanıldı - göz yaşartıcı gaz ve su topları.
İslamcılar ve Liberaller Birliği
Protestocuların saldırganlığının ana nedeni, protestocuların sütunlarında yer alan çok sayıda liberaldi. Liberaller uzun zamandır Recep Erdoğan'ın ve onun lideri olduğu İslamcı partinin düşmanıdır. Trajediyi bir kez daha başbakanın istifasını talep etmek için ustaca kullandılar ve yanılmadılar: "yaralı" kalabalık, madencilerin intikamını almak umuduyla yolundaki her şeyi yok etmeye başladı. Halkın öfkesi yapay olarak doğru yöne yönlendirilmişti - sonuçta insanların ölümünden Erdoğan sorumlu tutulamaz. Sorumlu tutulması gereken maksimum kişi, liderliği altında yetersiz kadroların bulunduğu Çalışma Bakanıdır. Üyelerinin siyasi eğilimleri ne olursa olsun, tüm kabineyi görevden almak aptalca.
Liberal muhalefetin yanı sıra, Başbakan'a İslamcı Adalet ve Kalkınma Partisi temsilcisi Cumhurbaşkanı Abdullah Gül de karşı çıkıyor. Gerçek şu ki Erdoğan cumhurbaşkanlığını devralmak istiyor, çünkü anayasaya göre hiç kimsenin hükümeti arka arkaya üç kez yönetme hakkı yok. Burada zor görünüyor - Gül başbakan oluyor, Erdoğan - cumhurbaşkanı oluyor.
Ancak, Türk mevzuatında başka bir nüans daha var: yalnızca bir milletvekili üst düzey hükümet pozisyonlarında bulunabilir. Abdullah Gül'ün meclis görevi yok, bu da başbakan olmasının yasak olduğu anlamına geliyor. Bu koşullarda, Gül için provokasyonlar da dahil olmak üzere yaklaşan cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Erdoğan'ın zaferini önlemesi önemlidir. Cumhurbaşkanı, Başbakan'ı kamuoyunun gözünde mutlak bir kötülük olarak sunmak istiyor. Ülkenin en büyük şehirlerindeki muhalefet mitingleri onun için çok faydalı. Her iki tarafta da çok sayıda kurban varsa, Erdoğan'ın siyasi ölümünden bahsedebiliriz.
Başbakanın muhalifleri eski ortağı Fetullah Gülen. Bu radikal vaiz, Türk yetkilileri bir İslam devletinin fikirlerine sadakat göstermedikleri için eleştiriyor ve Türkiye'de şeriat yasasının getirilmesini öneriyor. Gülen'in destekçileri her yerde - orduda, yargı sisteminde, yürütmede. Örneğin, Türkiye Anayasa Mahkemesi, Erdoğan'ın aleyhine ancak Gülen'in şahsi talebi üzerine çıktı. Bu vaizin cumhuriyetin iç işleri üzerindeki etkisini abartmak zor.
Erdoğan için iki senaryo
Başbakan'ın sayısız muhalifinin eylemleri etkili oldu. Belirlenen hedef - Erdoğan'ın siyasi notunu düşürmek - gerçekleştirildi. Çok sayıda yolsuzluk skandalı ve parti içi tartışmalar zaten siyasetin eline geçti ve sonra madenlerden birinde de bir felaket var - burada siyasi kariyerinizi bitirmeyi nasıl düşünemezsiniz? Akla gelebilecek ve akıl almaz tüm günahlarla suçlanıyorsanız, bir sonraki başkanlık seçimine aday olmak mantıklı mı?
Şu anda Türkiye'de olayların nasıl gelişeceği konusunda iki karşıt görüş var.
Bir yandan, karışık Türk muhalefeti hızla puan kazanıyor ve sokak protestosu daha radikal hale geliyor. Bu koşullarda, Recep Erdoğan'ın azami kısıtlama yapması gerekiyor - bu onun cumhurbaşkanı olmasının tek yolu. Bu bakış açısı, MGIMO'da bir Türkolog ve öğretmen olan Vladimir Avatkov tarafından paylaşılıyor.
Öte yandan, geçen yıl Mayıs ayında Türkiye'yi geri alan çok sayıda protesto, iktidarda henüz önemli değişikliklere yol açmadı. Mevcut kriz de hiçbir şeyi değiştirmeyecek çünkü zamanla 300 kişinin ölümü unutulacak. Sonuçta onları öldüren Erdoğan olmadı. Bu, yakın gelecekte başbakanın Türkiye'nin bir sonraki cumhurbaşkanı olmak için gerçek bir şansa sahip olacağı anlamına geliyor - bu, Ortadoğu Enstitüsü başkanı Yevgeny Satanovsky'nin görüşü.
Ancak her iki durumda da muhalefet, Recep Erdoğan'a azami rahatsızlık vermek, onu Türk seçmenleri için bir korkuluğa dönüştürmek için mümkün olan her şeyi yapmaya çalışacaktır. Batı yanlısı liberallerden radikal İslam taraftarlarına kadar herkes bu kirli oyunda yer alacak. Sendikalar, öğrenciler, sadece öfkeli vatandaşlar politikacıların elinde oyuncak olacak. Tabii ki profesyonel savaşçılar olmadan olmaz: Türk basınına göre, şu anda aktif olarak eğitiliyorlar.
Yanlış ellerde oyuncak
Uluslararası durum da Erdoğan'ın lehine değil. Amerika Birleşik Devletleri'nin Ukrayna'daki olaylara azami dikkat göstermesine rağmen, Orta Doğu'nun yeniden biçimlendirilmesi Washington'un en önemli önceliklerinden biri olmaya devam ediyor. Amerika'nın artık Suriye'nin içişlerine karışmaması, Şam'ın unutulduğu anlamına gelmiyor ve Beşar Esad'ın dışarıdan bir işgalden korkmasına gerek yok. Gerilimler hala devam ediyor, Ukrayna'daki olayların sonucunu beklemek yeterli.
Türkiye, Orta Doğu'daki durumu istikrarsızlaştırmada öncü bir role sahiptir, ancak bu konuda uyarılmamıştır: Küçük Asya'da istikrarsızlık sağladıktan sonra, ABD nihayet bölgedeki mevcut ilişkiler sistemini yok edecek ve Ortadoğu'nun kalıntıları üzerine yeni bir gerçeklik inşa edilebilecek.
Beyaz Saray için ideal olan Türkiye, ya Suriye'ye savaş ilan etmeli ya da iç çatışmaların kaosuna dalmalıdır. Savaşla birlikte yürümedi: 2011-2013'te Ankara, sayısız casus belli olmasına rağmen kanlı bir çatışmaya doğrudan dahil olmaya cesaret edemedi. Türkiye, Beşar Esad'a karşı çıkan militanların gayri resmi desteği ve sınır bölgelerindeki Kürt kurtuluş hareketinin bastırılmasıyla sınırlı kaldı. Bu nedenle Washington, cumhuriyetin iç istikrarsızlaşması üzerine bahse girerek Plan B'yi uygulamaya koydu. Yozlaşmış bir iktidara dayanan Amerika, geçen yazdan beri sistematik olarak Türk gemisini sallıyor. Her yeni gösteri turu giderek daha kanlı hale geliyor, halkla politikacılar arasındaki uçurum genişliyor, muhaliflerin karşılıklı nefreti büyüyor ...
Ancak Erdoğan, tüm rakiplerine rağmen kendisini güvenle başbakan koltuğunda tutuyor. Batı'nın ve radikal İslamcıların kaprislerinin aksine, ülke lideri tüm zorluklarla güvenle başa çıkıyor. Görünüşe göre madencilerin ölümleriyle ilgili gösterileri aşabilecek ve ardından Türkiye, Rusya'nın kesinlikle uğraşmak zorunda kalacağı yeni ve güçlü bir cumhurbaşkanına sahip olacak.