15 Eyl 2010
N'ooldu?
Ayarım bozuldu, devre dışı olmakla beraber, değil-miş gibi yapmaktan yoruldum.
Fabrika ayarlarına dönmek için zamana ihtiyaç var. Tabii öyle bir şey, insanlar için de mümkünse.
Bu arada kendime rahat veresim yok. Durup durup saldırıyorum, saldırdığım yer elimde kalıyor. Elimdeki parçayı, kopardığım yere yeniden yapıştırıyorum ama doğal hali gibi durmuyor, yamalı, eksik hissettiriyor.
Kendi kendine kızmak ne kadar ağırmış. Başkasına öfkelendiğinde; konuşuyor, bağırıp, çağırıyorsun geçiyor da; insan kendisine şöyle doya doya bağıramıyor, pataklayamıyor. Dışarıdan bir ceza bekler gibi, tersine gidiyorsun insanların. Onlar sinirlensin de canını acıtsınlar bari, diye. Ama herkesin de anlayışlı olası gelmiş, şu aralar. Onlar anlayışlı oldukça; sen de onlara anlayışlı davranıp, öfke kotanın tümünü kendine harcamak zorunda kalıyorsun.
Yamalı ve eksik halin, kendine acımana sebep oluyor ama bu da kısa sürüyor ve "senin kendine acımaya ne hakkın var?" diye başlayan öz saldırılarla son buluyor.
Kısır döngü...
İçinden çıkılmaz değil, şu an için kısır görünüyor. Bir yerde bağlar incelecek ve kopacak.
Ayarlamak, artık mümkün olacak. Belki yeni uygulamalarla daha da zenginleşecek. Belki de bir parça, küçülse de; hep eksik kalacak.
Görsel: Ahmet Coka