İtalyan araştırmacı Giovanni Caboto tarafından 1490’lıların sonunda, Fransız denizci Jacques Cartier tarafından 1535’te, İngiliz denizci Martin Frobisher tarafından 1576’da Kanada üzerinden efsanevi Kuzeybatı Geçidi’nin bulunmaya çalışılması ile Kuzey Kutup Keşfi başlatılmış oluyordu. Hollandalı denizci ve kaşif Willem Barents’in (1550-1597) Kuzeydoğu Geçidi’ni aramak için 1594-1596 yılları arasında toplamda üç sefer düzenlemesi ve bilimsel çalışma ve askeri stratejik önemi bulunan Svalbard Takımadaları’na kazara ulaşması
1607’de, İngiliz kâşif ve denizci Henry Hudson’un (1565-1611) Asya’ya giden ve Arktika Okyanusu üzerinden geçen Kuzeybatı Geçidi’ni bulmak amacıyla Kuzey’e doğru yönelmesi (Grönland ve Svalbard Takımadaları’na kazara ulaşması ve 82° Kuzey enlemine kadar çıkması); ‘Kuzeybatı Geçidi yüksek buzul dağlarıyla kaplı olduğu için onu daha fazla aramak mantıksızdır’ William Baffin (1584-1622). Büyük Petro (1672-1725) döneminde keşiflerin İspanya, Portekiz ve Britanya gibi ülkeleri kalkındırması nedeniyle
Kendi topraklarına yakın olan Kuzey Kutbu ve Sibirya topraklarını yavaş yavaş öğrenilmeye başlanması. Danimarka asıllı Vitus Bering (1681-1741) ve Rus fizikçi ve felsefeci Mikhail Lomonosov’un (1711-1765) çıktığı sefer: Sibirya’nın kıyılarının binlerce kilometresi haritalandırılması, çok sayıda koylar, körfezler, burunlar ve adalar bulunması; Arktika Okyanusu’ndaki akımların haritasını çıkartılması, Arktika Bölgesi’nin haritasını Kuzey Kutbu’ndaki okyanusu da içine alacak şekilde genişletilmesi, modern haritaların oluşturulmaya başlanması. Deniz buzlarının sınıflandırması, güneşin rolünün açıklanması.
Vikinglerin torunları olan ve yüzyıllardır Buzullarla yaşamayı bilen Norveçlilerin 1905 yeni bir ulus devlet yolunda olmaları; Kutup çalışmalarında bir aktör olarak ön plana çıkmaları; Grönland'ı boydan boya geçen ilk kişi olan Norveçli bilim insanı ve araştırmacı Fridtjof Nansen’in (1861-1930) Yüksek Kuzey’e dönük ortaya attığı tez: Arktika’dan Sibirya’ya buzları götüren bir okyanus akımı olmalı! 9 ay boyunca Frans Josef Adaları’nda kış aylarını geçirmek zorunda kalması; Büyük Britanya’dan sorumlu ilk Norveçli bakan olması, Londra‘daki ilk büyükelçi olması (1906), Nobel Barış Ödülü’nü kazanması (1922) Norveçli kutup araştırmacısı Roald Amundsen’in (1872-1928); Güney Kutbu’na 1911’de ulaşan ilk insan; Atlantik ve Pasifik Okyanusu’nu birbirine bağlayan Kuzeybatı Geçidi’nden 1906’da geçen ilk insan; Kuzey Kutbu üzerinden Svalbard-Alaska arasını balonla geçen ilk insan (1926)
Kuzey Kutup Noktası’na ayak basılmasına yönelik tartışmalar Amerikalı Robert Peary (1856-1920) ve Alman kökenli Amerikalı araştırmacı ve doktor Frederick Cook’un (1865-1940) Kuzey Kutbu’nun en üst noktasına vardıkları iddiaları; Bu tartışma ile Peary’nin Kuzey Kutup Noktası’na ayak basan ilk kişi olduğunun genel geçer kabul görmesi.
SSCB’nin çökmesi ve Soğuk Savaş’ın sona ermesi ile birlikte ‘İki Kutuplu Dünya’ sınırlamasının, bir başka deyişle Doğu-Batı ayrımının son bulması; Zengin Kuzey ile fakir Güney arasındaki global ölçekli ihtilafların hem politik söylemlerde hem de akademik söylemlerde ön plana çıkması; Yeni bakış açıları: Teknolojik gelişmeler ve buzulların erimesi ile ulaşım sağlanan Arktika’daki doğal kaynakların daha rekabet edilebilir koşullara gelmesi, uluslararası ticarete açık bir saha olarak görülmesi; henüz bakir olan derin denizlerin küresel sermayenin emrine açılarak dünyanın diğer bölgelerini ve tüm insanlığı etkilemesi, yalnızca 35 ulus devletin ve 1000 holdingin bu alanlara ekonomik yatırım yapma gücünün olması Kutup bölgesinde yaşayan yerlilerin geleceklerinin temelden etkilenmesi; Ulus-devletin hizmet ettiği politik söylemler ve teoremlerin daha kırılgan bir hale gelmesi; Çoğulcu demokrasinin önemini yitirme ihtimali Etkili güçler olarak transnasyonel holdingler devri mi?