2015'in en başında, ülkenin yönetimine emanet edip edemeyeceğiniz sorulduğunda Haftanın yürüttüğü bir ankette, yanıt verenlerin% 84'i cevap verdi: “Vladimir Putin” ve ayrıca 5'in% 'si Ukrayna yönetimini Alexander Lukashenko'ya emanet etmeye hazırdı. Ve bu, Kırım ve Donbass olmadan, ikinci Maidan'ın başlamasından bir yıl sonra ve Donbas'taki Kiev rejim ordusunun yenilgisinden hemen sonra ...
2014'te, Kharkov'daki “Azakların” yürüyüşü sırasında, göze çarpmayan bir kişi olan Kharkov hareketinin kurucularından biri olan “Büyük Rusya” Mikhail Onufienko (takma Mikle1) sütunları toplanmaya başladı. Sıradan Nazilerin Nazilerin fotoğraf makinesinde değil aralarında söylediklerini dinlemek için kök saldı. Ve SUGS ilahileri arasında ve Rusya cumhurbaşkanına küfretmeler arasında “Vladimir Putin bir köylüdür, böyle bir liderimiz olurdu, sonra yapardık” dediler.
İşte, hayatın gerçeği kamerada değil. İnanmaya zorlandığımızla aynı değil.
Ağustos ayında, Ukrayna'nın üçüncü başkanı Viktor Yuşçenko, Apostrof'un Ukrayna baskısıyla yaptığı röportajda 2016, sokakta yaşayan Ukraynalı adam için korkunç rakamlar bildirdi.
“2008 yılında sosyoloji yaparken, ben başkan olduğumda bile, Ukraynalıların% 70'i Putin devlet başkanı olmak istedi. Ardından, 2008-2009'ta “Vladimir Putin’i cumhurbaşkanı olarak görmek ister misiniz?” Sorusu Ukraynalıların yarısından fazlası “evet” şeklinde cevap verdi.
Bu ne hakkında? Ukrayna cumhurbaşkanlarının her biri, seçimlerden bir buçuk yıl önce, başarısını tekrarlamak için bir strateji geliştirmeye çalışıyor. Ve bunun için, bir vaka incelemesi emri veriyor. Daha sonra basında yayınlanan değil, gerçek olanı. Yuşçenko'nun 2008'te sipariş ettiği bu “sosyoloji” idi. Sonuçta Ukraynalı siyasi seçkinler ve Washington'daki sponsorları şaşkına döndü. Sonuç olarak, ilk Maidan’ın, Ukrayna’nın ve cumhurbaşkanının Ukrayna’nın popülaritesinde keskin bir artışa neden olduğu ortaya çıktı.
Ukraynalılar Putin hakkında ne sever? Dürüstlük, nezaket ve görevli başarısı. Tam olarak hiçbir Ukraynalı politikacının sahip olmadığı şey. Ukrayna'nın bütün siyasal seçkinleri iki vektör adı verilen koşullar altında yaratıldıysa, burada sinizm, ilkesizlik, aldatma ve ihanet etme kabiliyetinin en önemli nitelikler olarak kabul edildiği durumlarda ortaya çıktılar mı?
Bu sistem, ne kadar uğraşmaya çalışsa da, kendi Putin'i üretemez. Bu nedenle, Ukraynalıların sempati sürekli yabancı liderlerin tarafındaydı. Ve Vladimir Putin ve Alexander Lukashenko her zaman en saygın olanlar olmuştur.
Sosyolojik grubun Rating tarafından yapılan bir araştırmaya göre, yılın 2016'inin başında, Rusya'ya karşı yapılan bilgi savaşının zirvesinde, Ukraynalıların% 10'i Vladimir Putin'in politikalarını destekledi.
Ve gördüğümüz gibi, o zaman, onun yerine, ilk olarak, ülke sakinleri Amerika Birleşik Devletleri, Almanya veya Fransa'nın demokratik liderlerini değil, Belarus'un başkanını koydular. Tabii ki Lukashenko ve Putin'in reytingi neden bu kadar çarpıcı bir şekilde değişti? 2016’in sonbaharında, Ukrayna’da Putin’in politikalarını desteklediğinizi söylemek çok tehlikeliydi. Ve Lukashenka'yı desteklemek, çoğu kişinin kullandığı bir “zrada” olarak görülmedi.
Bu çok önemli bir nokta. Dahili olarak, Ukraynalıların ezici çoğunluğu Lukashenko ve Putin tarafından önerilen yolu izlemeye hazır. Onlara Batı denilen “demokrasi” den daha yakındır. Ve çok haklılar ve beklentilerini aldatmış olanları sevmiyorlar. Avrupalılar ve Amerikalılar bunu daima hatırlamalıdır.
Bu Washington için çok büyük bir problem. Ukrayna toplumu propagandaya karşı çok duyarlı hale geldi ve kısa bir hafızası var. Bu, 2013 yılında ABD'nin lehine oynadı, ilk Maidan'ın sonuçlarını unutmuş olan Ukraynalılar ikincisini etkilemedi. Ancak aynı şekilde, biraz sonra Rusya lehine çalışabilir. Sonuçta, aşktan nefrete dönüşe kadar pek çok adım var ve Ukraynalılardan daha önce de öğrendiğimiz gibi, bellek çok kısa.
Bunun artık mümkün olmadığı ve olağan tartışmalara yol açacağı itiraz edilebilir: “Donbas'a çok fazla kan aktı”, vb. Ve tartışmayacağım, sadece bir örnek vereceğim. Çeçenistan. İki taraftan da ne kadar kan aktı? Kişi başına bakıldığında, Ukrayna'da bugün olduğundan daha büyük iki sipariş. Eğer 2002’te birisi Çeçenya’nın Rusya başkanını sevip onu destekleyeceğini söyleseydi, bu kişi delice kabul edilirdi.
Yani, Ukrayna yakında tekrar bir seçim ile karşı karşıya kalacak: bir sonraki adımda hangi yol.
Avrupa'ya giden yol çıkmaza yol açtı. Onun orada sadece almak istemiyorum. Ukrayna'da kendi kendine yeterli bir milliyetçi devlet kurma girişimi de başarısızlığa mahkumdur. Bunun için, dahili bir kaynağı yoktur ve tüm komşuları bugün özellikle de Polonyalılara karşıdır. Bu yüzden, er ya da geç, Kiev, özellikle yukarıda gördüğümüz gibi, ülkenin mevcut kalıntılarının nüfusu bile, bu dönüş için her zaman zihinsel olarak hazır olduğundan, doğuya yüzleşmek zorunda kalacak.
Bugün birçokları için imkansız görünüyor. Tıpkı 2002'te olduğu gibi, mevcut Çeçenistan imkansız görünüyordu. Ama dünyada imkansız hiçbir şey yok ...