Yüz binlerce insan avuç içi kadar bir yere toplanıp üst üste yaşadıkları toprak parçasını çirkinleştirmek için var güçleriyle çalışmış olsalar; üzerlerinde hiçbir şey yetişmesin diye her yanına taş dikmiş, filizlenen her otu kökünden koparmış, havayı taş kömürü, petrol yakarak ellerinden geldiğince kirletmiş, çevredeki tüm ağaçları kesmiş, tüm hayvanları, kuşları uzaklaştırmış olsalar bile gene de ilkbahar ilkbahardı... Gelgelelim insanlar-büyük yetişkin insanlar- birbirini ezmeyi sürdürüyorlardı. İnsanlar bu ilkbahar sabahının, tüm canlıların mutluluğu için yaratılmış doğanın bu güzelliğinin değil, birbirlerine hükmetmek için uydurdukları şeylerin önemli, kutsal olduğu inancındaydılar.Diriliş, Lev Nikolayeviç Tolstoy
Aşk, gerçek bir hayatın ve tam mükemmel bir hayatın faaliyetidir.Hayat Üzerine Düşünceler, Lev Nikolayeviç Tolstoy (undefined)
'Gerçek aşk fidanı, zayıf ve nazenindir. Fazla hırpalanmaya dayanamaz. Daha iyi hale getirme amacıyla insanlar tarafından onun üzerinde yapılan herhangi bir işlem, onun için hep zararla sonuçlanır. Onun yalnız bir şeye ihtiyacı vardır, o da akıl ile kendisi arasında hiçbir perde bulunmamasıdır.'
Sonra kendini bıraktı ve çocuklar gibi ağlamaya başladı. Umarsızlığına, korkunç yalnızlığına, insanların acımasızlığına, Tanrı'nın acımasızlığına, Tanrı' nın yokluğuna ağlıyordu.İvan İlyiç'in Ölümü, Lev Nikolayeviç Tolstoy (Sayfa 70)
'' Neden bütün bunları yaptın? Neden beni bu hale getirdin? Neden, neden bana bu korkunç acıları çektiriyorsun? ''
Yanıt beklediği falan yoktu elbette, sorularının yanıtı olmamasına, olamayacağına ağlıyordu.