Yomi ya da Yomi-tsu-kuni, Şinto teolojisinin hiçbir parçasını oluşturmasa ve yalnızca eski efsanelerde anlatıldığı gibi, 8. yüzyılda Kojiki’de , özellikle de yaratıcı tanrılar İzanami’nin hikayesinde görünse bile , Şinto dininin yeraltı dünyasıdır. ve Izanagi . Şinto, büyük ölçüde yaşayanların şimdi ve burada olmasıyla ilgilenir, bu nedenle Yomi, Hıristiyanların Cehennem kavramının aksine, inananların ölümden sonraki fiziksel çürümesiyle ilgili yalnızca sınırlı bir öneme sahiptir .
Mitolojide Yomi
Ne-no-kuni (‘Land of Roots’) veya Soko-no-kuni (‘Hollow Land’) olarak da bilinen Yomi’nin (‘Land of Darkness’), dünyanın altındaki ruhların yaşadığı yer olduğu düşünülüyordu. ölüler toplandı. Yomi’ye iki giriş olduğu sanılıyordu, biri, İzumo vilayetinde, bir kaya tarafından bloke edilmiş topraktaki bir delik ve tüm denizlerin yeryüzüne daldığı daha dramatik bir giriş.
İzanami ve İzanağı
Yomi, iki Şinto mitinde belirgin bir şekilde öne çıkar. İlki, Japonya adalarını yaratan tanrılar İzanami ve Izanagi’yi içerir . Çift ayrıca diğer tanrıların çoğuna ebeveynlik yaptı; bazılarının doğumu belli bir bedelle geldi. İzanami, ateş tanrısı Kagutsuchi’yi doğurduğunda korkunç bir şekilde yandı ve yaralarından dolayı acı çektiği için gözyaşlarından çok daha fazla tanrı doğduğu ve sonunda öldüğü söyleniyor. Sevgili eşi olmadan yaşayamayan İzanagi, aceleyle onu yeraltı dünyasına kadar takip etti. Ne yazık ki, Yomi’de zaten yemek yemiş olduğu için onu kurtaramadı ve bu nedenle yaşayanların âlemine dönmesi yasaktı. Ancak İzanami, tanrılara bir istisna yapılmasını rica etti ve İzanagi’ye sabırlı olacağına ve onu şu anki haliyle görmeye çalışmayacağına dair söz verdi. Ancak serbest bırakılma süreci uzundu ve sabırsız bir İzanagi daha fazla bekleyemezdi ve bu yüzden sevgilisini görmeye çalıştı. Şok içindeydi, çünkü onu görünce tanrıçanın bedeni çoktan çürüyordu. İzanami, kocasının sözünü tutmaması ve onu böyle bir durumda görmesi karşısında fazlasıyla hoşnutsuzdu, ama daha da kötüsü, İzanami’nin saçından çıkan Sekiz Fırtına ve Çirkin Dişiler, tanrıyı yeraltı dünyasından kovdu. Diğer versiyonlarda İzanagi, İzanami’nin iğrenç görüntüsüne dehşet içinde kaçar. İzanagi, geri çekilme sırasında, sopasını fırlatarak peşinden koşan Fırtına’yı durdurdu (kunado -no- kami ) yollarında ve sihirli özelliklere sahip olduğu düşünülen bir meyve olan üç şeftaliyi salladı . Nihayet dış dünyaya ulaşan İzanagi, Yomi’nin girişini devasa bir taşla kapattı ve İzanami kaderine bırakıldı.
Böylesine korkunç bir yerden zarar görmeden kaçtığı için şanslı olan tanrı, Yomi’nin safsızlıklarından kurtulmak için Woto nehrinde bir temizlik ayini yapmak zorunda kaldı. Bu ritüeller sırasında çeşitli tanrılar doğdu: Güneş tanrıçası Amaterasu sol gözünü yıkadığında, ay tanrısı Tsuki-yomi, sağ gözünü yıkadığında fırtına tanrısı Susanoo’yu yıkadı. Burun ve rüzgar tanrısı Shina-tsu-hiko, İzanagi’nin nefesinden doğdu. Ayrıca, nehirde lekeli giysilerini attığında, on iki parçadan on iki tanrı daha doğdu. Bu bölümle ilgili olarak, kutsal bir tapınağa girmeden önce haray veya temizlik uygulaması ( jinja) temizlik ve arınmanın özellikle önem kazandığı Şinto ritüelinin önemli bir parçası haline geldi.
Susanoo ve Okuninushi
Yomi’yi öne çıkaran ikinci efsane, tanrılar Susanoo ve Okuninushi’nin hikayesidir. Bazı versiyonlarda Susanoo, Yomi’de annesi Izanami ile birlikte yeraltı dünyasının girişine yakın bir sarayda yaşıyor . Fırtına tanrısı oraya sürgün edildi çünkü annesinin ölümü için aşırı derecede kederliydi. Susanoo, bir gün fırtına tanrısının altıncı nesil soyundan gelen bir tanrı olan Okuninushi tarafından ziyaret edildi. Okuninushi, 80 erkek kardeşi tarafından rahatsız edildi ve bu yüzden Susanoo’nun tavsiyesini aldı. Saraya vardığında Okuninushi, Susanoo’nun kızı Suseri-hume’un güzelliğinden rahatsız oldu ve hemen onunla evlendi. Onun izni olmadan geçmişti neyi keşfettiğinde Susanoo mosmor oldu ve bu yüzden onun yeni oğul-in için korkutucu bir testi set yasa . Okuninushi’nin Yomi ile güçlü bir şekilde ilişkili yaratıklar olan yılanlar, arılar ve kırkayaklarla dolu bir odada uyuması gerekiyordu. Neyse ki Suseri-hume kocasını çektiği sıkıntıdan kurtardı ama Susanoo daha sonra Okuninushi’den saçını taramasını ve biti işaret olarak kontrol etmesini istedi.onun saygısı. Okuninushi buna uydu ve bitleri değil, kayınpederinin kilitleri arasında sürünen ölümcül kırkayakları buldu. Yine, ona çiğnediği ve tükürdüğü kırmızı kil ve fındık veren karısı tarafından kurtarıldı, böylece Susanoo’yu kırkayaklarından kurtardığı anlaşılıyor. Fırtına tanrısı uyuyakaldığında, Okuninushi saçlarını kirişlere bağladı ve o ve Suseri-hume, yaşayanların diyarına kaçtılar. Susanoo’nun çaldığı kılıcı ve yayı ile Okuninushi, 80 kardeşini mağlup etmeyi başardı ve Amaterasu’nun torunu Ninigi’yi onun yerine göndermesine kadar süren bir saltanat dönemi sürdü .
Şinto: Ölümden Sonra Yaşam
Eski hiçbir Şinto metin kaynağında tam olarak kimin Yomi’ye gittiğini ve nedenini açıklamaz. Bazı tarihçiler ölümden sonra yaşama kavramı antik Japonlara tanıdık değildi ve sadece tanıtımıyla şeklini aldı düşündürmektedir Budizm gelen Çin 6 yüzyılda CE. Yomi’nin Şinto düşüncesinde kesinlikle çok sınırlı bir yeri vardır, burada ölümden sonraki bir yaşam sadece muğlak bir şekilde ima edilir ve diğer birçok dinde olduğu gibi sonraki yaşamda ruhlar için genel bir ceza ve ödül kavramının bulunmadığı yerlerde. Yomi’deki ruhların tek acısı, eğer gerçekten varsa, yaşayan sevdiklerinden ayrılmasıdır. Ünlü Şinto bilgini ve ilahiyatçı Hirata Atsutane (MS 1776-1843) Yomi’yi ve sınırlı önemini şöyle açıklıyor:
“Ölü ruhların Yomi’ye gittiğine dair eski efsaneler kanıtlanamaz. O zaman Japonların ruhları öldüklerinde nereye gider diye sorulabilir. Japonya’da ebediyen kaldıkları ve Okuninushi-no-kami tarafından yönetilen ölüler diyarında hizmet ettikleri eski efsanelerden ve modern örneklerden açıkça görülebilir. Bu ölüler diyarı, görünen dünyada belirli bir yerde değil, karanlığın alemi olduğu ve mevcut dünyadan ayrılmış olduğu için görülemez … Ancak karanlık sadece karşılaştırmalı. Yanlışlıkla bu alemin ışıktan yoksun olduğu düşünülmemelidir. Görünür dünyanınkine benzer şekilde yiyecek, giyecek ve çeşitli türlerde evleri vardır. Bunun kanıtı, bir kişinin ara sıra ölülerin diyarını anlatmak için geri döndüğü anlatılarda bulunabilir. Ölümden sonra ruh bedeni terk eder ve mezarın bulunduğu yerde ikamet eder; bu , hem antik hem de modern zamanların mezarların çevresinde ruhların mucizevi olaylarının hem eski hem de modern zamanlarının kanıtladığı bir gerçektir … Bazıları, ruhun pis aleme gittiğini söyler. Yomi, ancak durumun böyle olduğuna dair bir parça kanıt yok. (Scott Littleton, 94)”