Açık olmak gerekirse, uzay tam olarak Vahşi Batı değildir. 1967 Dış Uzay Anlaşması—uzay yasasının Magna Carta’sı—uzayda sorumlu davranışa rehberlik edecek bir çerçeve ve temel ilkeler belirledi. Siyasi gerilimlerin arttığı Soğuk Savaş döneminde müzakere edilen ve hazırlanan bağlayıcı anlaşma, kıyametin uzay çöplüğünden çok daha yakın bir tehdit olduğu bir dönemdeki endişeleri büyük ölçüde ele alıyor. Birincisi, uzayda nükleer silahların ve diğer kitle imha silahlarının konuşlandırılmasını yasakladı. Bunu münhasıran uzay ve ilgili faaliyetlerle ilgili dört uluslararası anlaşma izledi. Bunlar arasında, uzay nesnelerinin neden olduğu hasardan kimin sorumlu olacağını belirleyen 1972 tarihli Sorumluluk Sözleşmesi ve ay kolonileri kurmak için madencilik kaynakları gibi dış uzay kaynaklarının ticari olarak sömürülmesini önlemeye çalışan 1979 tarihli Ay Anlaşması yer alıyor.
Bugün, sıradan uzay faaliyetleri (yüzlerce ila on binlerce uydudan oluşan takımyıldızları fırlatma planlarını veya hatta Dünya’ya yakın asteroitlerden kaynak elde etmek için iddialı teklifleri düşünün) haline gelen şey, belirli bir zamanda hazırlanan kurallara bağlıdır. böyle bir etkinliğin bilim kurgu alanında olduğu zamanlar.
Şu anda ortaya çıkan senaryoların çoğu söz konusu olduğunda, uzay yasasını çevreleyen yönetim belgeleri belirsizdir ve Ay Anlaşması’nın etkili olması için çok az imza sahibi vardır. Sonuç olarak, Jakhu’ya göre, bugün özel uzay şirketleri, yarım asırlık temel Dış Uzay Antlaşması’na ve onu takip eden dört anlaşmaya bakabilir ve onları kârlılıklarına uygun şekilde yeniden yorumlayabilir. Örneğin, asteroitleri çıkarma çabaları, Dış Uzay Antlaşması’na göre hükümetlerin bir asteroitten doğal kaynakları çıkaramayacağı ve tutamayacağı – ancak özel şirketlerin yapabileceği argümanıyla desteklendi. (En iyi ihtimalle, uzay anlaşmalarının büyükbabası, asteroit madenciliğinin yasallığı konusunda net bir cevap vermez.) Özel şirketler para kazanmaya öncelik verdiği için, “uzayın temel kurallarının genişletilmesi, üzerine inşa edilmesi ve uygulanması gerekir.”
çabalar olmuştur bu sorunu gidermek için yapılmıştır. Birleşmiş Milletler Dış Uzay İşleri Ofisi (UNOOSA) gibi düzenleyici kurumlar ve hükümet, sivil toplum ve ticari alandan uzmanlar, uzay hukukundaki mevcut boşlukları ele almak için yeni yönetimin yapı taşlarını hazırlamak için bir araya geldi. UNOOSA, son yıllardaki dış uzay faaliyetinin telaşı göz önüne alındığında, enkaz azaltma ve uzun vadeli sürdürülebilirlik için yaygın olarak kabul edilen bazı yönergeler hazırladı. (Yönergeler, güvenli enkaz azaltma, kaldırma uygulamaları ve tüm uzay nesnelerinin kaydedilmesini ve izlenmesini ve görevlerinin sonuna kadar yüzde 90’ının yörüngeden çıkarılmasını tavsiye etmek gibi genel iyi davranışları önermektedir.) Bunlar – çoğu çaba gibi. “yumuşak hukuk” veya kimsenin uymakla yükümlü olmadığı bağlayıcı olmayan uluslararası bir belgedir. Yine de, Amerika Birleşik Devletleri, Çin ve Hindistan gibi bazı ülkeler, uzayda iyi davranış için uluslararası yasal ilkelerden normları, uzay faaliyetlerini lisanslamak için ulusal mevzuatlarına dahil etmişlerdir.
Son zamanlarda ABD destekli Artemis Anlaşmaları gibi bireysel uzay yolculuğu yapan ülkeler tarafından yönetilen çok uluslu girişimler, alternatif bir rotaya işaret ediyor. NASA’nın Ay’a bağlı insan-uzay uçuşu programı için adlandırılanlar, ulusların Ay’ı keşfederken izlemeleri gereken genel kurallardır – yani, barışçıl olun, birlikte çalışın ve herhangi bir çöp bırakmayın. Yine de Anlaşmalar, Almanya ve Fransa gibi önemli ABD müttefikleri ve uzay ortakları tarafından henüz imzalanmadı. Bu arada, uluslararası bir anlaşmaya giden somut bir yol da yakında gelebilir. Kasım ayının ilk haftasında, Birleşik Krallık’tan temsilciler, Birleşmiş Milletler’in, Dünya’nın ötesinde yeni uluslararası davranış normları geliştirmek için bir çalışma grubu (anlaşma müzakerelerinin ilk adımı) düzenlemesini önerdiler.