Genç bir çocuk, orantısız büyüklükte bir televizyonun açıklık alanında uyanır ve bölgeyi ürkütücü bir katot ışını tüpü mavisiyle yıkar. Bu çocuk, Mono, yakında ilk Little Nightmares’daki kahramanla tanışacak ve aynı zamanda gerçekte neyle karşı karşıya olduğu hakkında bir giriş yapacak. Bu dünyada, sürekli olarak güçsüzsünüz ve sizi en iyi ihtimalle yok edilecek haşarat olarak gören yüksek yaratıklar tarafından takip ediliyorsunuz. Bu, ilk oyunun sadece bir şans olmadığını gösteren, ustaca yürütülen bir devam filmi.
Korkunç sakinlerine rağmen Little Nightmares II’nin yapısını seviyorum. Mono ve Altı’nın, bulmacaları çözerek ve gözden uzak kalarak bir sonraki bölgeye kaçmaya çalışırken büyük boyutlu bir canavarlıkla mücadele ettiği birkaç genişletilmiş hikayeye bölünmüştür. İlk oyunda, korkunç derecede uzatılmış kollarıyla Altı için körü körüne el yordamıyla dolaşan kapıcı gibi unutulmaz karşılaşmalar vardı. Takibin bu harika tasarımları veya yarattıkları dehşeti yakalayıp yakalayamayacağından emin değildim. Bu korkular yanlış yerleştirildi.
Little Nightmares II’nin, istemeden “Hayır!” Diye bağıran bir öğretmen de dahil olmak üzere daha da korkunç düşmanları var. Gerçekten neler yapabileceğini anladığım anda. Eğlencenin bir kısmı, buna öyle diyorsan, bu garip şekilde canlandırılmış insansıların çevrelerinde sallanmasını, siz alçakta kalırken ve bir kaçış ararken işlerini gerçekleştirmelerini izlemektir. Sabırlı olmalısın, geçip gitmek veya yakalanma riskini almak için doğru zamanı seçmelisin. Bu, öğretmenin arkasını dönmesini ve tahtaya saçma sapan şeyler yazmasını beklemek veya daha sonra anatomik bir modeldeki boş noktalara şüpheli bir şekilde yumuşacık organları sıkıştırmasını beklemek anlamına gelir – kısmen okul üniforması giymiş bir model.
Çok sayıda korkunç görüntü ve korkutucu atmosfer var, ancak bununla tek başınıza yüzleşmenize gerek yok. Bulmacalar yaratıcıdır ve sizinle AI kontrollü Altılı arasındaki ekip dinamiğine bağlıdır. Size bir destek vererek ya da zorlu bir sırayla sonraki adımları işaret ederek yardımcı bir arkadaştır. Sen de rutin olarak ayrılıyorsun, böylece onun varlığı senaryolardan gerilimi boşaltmasın. Yüksek yerlere ulaşmak için krank ve itme kutuları payınızı hala çevirirken, yeni yetenekler ve sistemler oyunun sonlarında bile her şeyi taze ve şaşırtıcı tutar.
Little Nightmares II, serinin bilgisini önemli şekillerde genişletir; muhtemelen hemen içine atlayabilirsiniz, ancak önce orijinali ve DLC’sini oynamanızı şiddetle tavsiye ederim. Hikaye, bu arka plana sahip olmadan neredeyse tatmin edici olmayacak. İkinci oyun, daha önce gelenlerin geliştirilmiş bir versiyonudur ve formülü mükemmel kılan şeyleri korurken, bazı sinir bozucu unsurlarını parlatır. Örneğin, Mono otomatik olarak dar yürüyüş yollarına yapışır ve bu, kameranın dinamik konumunu göz önünde bulunduran bir nimettir. Sıçramaların bazıları hala biraz özensizdir, ancak en azından boruları veya tahtaları her seferinde bir adım sıkıcı bir şekilde kenara çekmeniz veya kıyametinize düşme riskini almanız gerekmez.
Tehlikeli bir dünyada küçük ve güçsüz olma hissi Little Nightmares II’nin özünde kalır. Mono kendini savunma yeteneğine sahip olsa da, bu savaş, oyunun en zayıf olduğu yerdir. Mono bir yakın dövüş gücü merkezi değildir; boruları veya baltaları yakaladığında, onları küçültme çerçevesinin arkasına zorlukla sürükleyebiliyor. Bu nedenle, gerekli gücü topladığı için bir saldırıya hazırlıklı olmak zaman alır. Ve daha büyük vitrin düşmanlarıyla değil, daha küçük, daha hızlı sürüngenlerle savaşıyorsunuz. Muhtemelen sorunu burada görebilirsiniz: Eğer koklarsanız, temelde ölürsünüz. İyi aralıklarla yerleştirilmiş kontrol noktaları, başarısızlığın yarattığı hayal kırıklığını en aza indirir, ancak karşılık vermek nadiren güçlendirici hissettirir.
İlk oyunla ilgili en sevdiğim şeylerden biri tuhaf bir dünyaya tanıtılmak ve Six’in buradaki yerini belirlemeye çalışmaktı. Birden fazla yoruma izin verecek kadar belirsiz ve Little Nightmares II spekülasyonu davet etmeye devam ediyor. Dikkate alınması gereken yeni unsurlar var, ancak şok edici sonunun ardından hala çok sayıda soru ile baş başa kaldım. Korkunç ve uğursuz çevresel hikaye anlatımının hayranları, bunu 2021’in ilk önemli başlığınız olarak kabul edin.