Yemek odası masasında oturuyordum, düşük ücretli uzaktan çalışma listelerini ve bir yazar olarak başarıyı bulmanın sırrının, koku alma duyumun çalışmayı bıraktığını fark ettiğimde, ne kadar üstünkörü, yeterince araştırılmamış gerçek suç tüylerini çıkarmak olduğu hakkındaki makaleleri inceliyordum.
Oh, Tanrım, işte budur diye düşündüm. Bu COVID.
Her nasılsa, çok yetkin federal hükümetimizin birinci sınıf cevabına rağmen, COVID MY evine girmeyi başardı. Hoşçakal zalim dünya.
Sandalyeden ateş ettim. Bu COVID değildi. Çok hızlı gelişiyordu. O zaman tat alma duyumun da donuklaştığını ve kafamın yüzdüğünü fark ettim. Hatta uğultulu. Aman Tanrım. İnme? Kalp krizi? Belki bir konuda kolesterol problemim olmamasına rağmen bana kolesterol ilacı reçete etmeye çalışan doktor.
Nefesimi tutup yerine oturduğumda, yaklaşan ölümümle barıştıktan sonra, kendimi oldukça iyi hissetmeye başladım. Kendi ölümümü hayal ettiğim kadarıyla, bu kadar hoş olmasını hiç beklemiyordum. Hafif ve özgür hissettim. Ben ölüme hazırım , al beni diye düşündüm .
Bu bina mutluluğunun, bu coşku dalgalarının ortasında, birdenbire hatırladım: Yarım saat önce 10 mg'lık bir yenilebilir yiyecek almıştım.
On dakika kıkırdadım ve sonra yolculuğun tadını çıkarmak için yatağa tırmandım.
Söylemeye gerek yok, henüz bir taşçı olmaya alışmadım.
Marihuana nihayet Ocak ayında Illinois'de yasal hale geldiğinde - bu yılın nasıl geçtiğini düşünürsek bir nimet - bundan faydalanmayı beklemiyordum. Hayatımda belki üç kez sigara içtim ve etkilenmedim. Çocukluk çağı astımı ve ömür boyu ikinci el sigara dumanı ciğerlerimi hassaslaştırdı. Yenilebilir yiyeceklerle ilgili çok az deneyimim oldu ve onları çok tercih ettim. Ben 250 poundum ve yemeği seviyorum - tabii ki oral seçeneği tercih ederim. Hala onsuz yapabileceğimi düşündüm.
İki ay önce başladı. Oda arkadaşımın nane şekeri. Bana iki (her biri 5 mg) teklif ettiler. İkisini de aynı anda aldım ve bir dahaki sefere dispansere gittiklerinde Venmo'ya biraz nakit para verecek kadar beğendim. Hâlâ kendim gitmedim. Caddede yürüyebilme ve 100mg yenilebilir THC sakızları alabilmenin gerçekliği benim için hala yeni. İlk yudum alkolümü mutfak tezgahının üstünü görecek kadar büyüdüğümde içtim, ancak esrar hala tabu hissediyor. İşin aslına gelince, arkadaşımın arabasının yolcu koltuğunda hala o kadar güvensiz 16 yaşındaki biriyim, korkuyorum, kenara çekilip tutuklanacağız, kayıt altına alınacak ve hapse gönderilecek ve bir suç yaşamına mahkum olacağız çünkü arka koltuğundaki Big Mac kutuları ve Dunkin'in peçeteleri yığınının altına gömülü plastik bir torba içinde kurumuş külçenin.
İlk ekşi sakız paketimi aldığım gün iki yemek (10 mg) aldım. The Exorcist ve JFK'yi , paranoyak dehşete boyun eğme dürtüsüne kapılmış olarak izledim . Ama yapmadım. Harika zaman geçirdim. Sadece VHS Pan and Scan'de gördüğüm filmlerin Blu-Ray baskılarını izlemek gibiydi. Her iki filmi de defalarca izledim ama sanki ilk defa izliyormuşum gibiydi.
Bu deneyim ne kadar iyi olsa da, bunun bir şans olduğunu düşündüm. Her zamanki gibi, orantısız bir şekilde şişiriyor olmalıyım. Bu kadar önerilebilir olmalıyım.
Ertesi gün, yavaş almam gerektiğine karar verdim. Bu yüzden üç sakız yedim (15 mg) ve korkunç bir şekilde * jestler karşısında tuhaf görünen The Twilight Zone'u izledim ve önceki gün yaşadığım deneyime benzer bir deneyim yaşadım. Sonra, yaklaşık üç ya da dört saat içinde, en iğrenç, başımı ağrıtan kahkahalara kapıldım. Sadece düşünerek çok eğleniyordum . Saçmalık hakkında düşünmek, buna. Burada tekrarlamayacağım şeyler hakkında düşünmek, o kadar aptal ve sıradanlar ki, onlara yaptığım kadar sert gülmek artık utanç verici görünüyor, çünkü kafam iyi değil.
Belki bu senin için eski bir haberdir. Daha önce liseden beri ot içen benim yaşımdaki insanları tanıyorum. Ama dediğim gibi, bu işte yeniyim. Ve eğlence amaçlı marihuana kullanımının ülkenin çoğu için yasal olmadığını kabul etmem benim için daha da zorlaşıyor. Daha da kötüsü, bu ülkedeki milyonlarca insan, en küçük miktardaki şey yüzünden özgürlüklerinden ve hatta hayatlarından mahrum edildi.
Tanrı korusun, günlerimizi emeğimizi başkasının karı için satmak biraz daha iyi hale getirmek için biraz kimyasal sevinç elde etsin.
Yenilebilir yiyecekleri almaya başladığımda, etkilerinin ne kadar açık ve güvenilir olacağını beklemiyordum. Zihinsel hastalıklarla ilgili belirli kesişimler, kendime bakmamı oldukça zorlaştırıyor. Yarı sık ayrışıyorum ve vücudumun dalga boyunu ayarlayabildiğimde, bana söylediği her şeyi ikinci kez tahmin ediyorum veya kaygım onu orantısız bir şekilde uçuruyor (yukarıya bakın).
Aslında yenilebilirlerin içeri girdiğini hissedebiliyorum. Sanki kafamdaki bir kapı sallanıyor ve rüzgar sıcak banyo suyu gibi pürüzsüz ve sakinleştirici içeri giriyor. Uzuvlarım hafifliyor, ağzım zahmetsiz bir gülümsemeye dönüşüyor. Vücudumdaki açık bir değişiklik. Korku, depresyon ve anksiyete o kadar çabuk ortaya çıkıyor ki unutuyorum (veya belki de bilmiyordum) iyi hisler de aynı derecede acil, acil ve her şeyi kapsayan olabilir.
Partnerim, marihuana kullanımının hayatlarının özellikle düşük bir noktasından sonra hızla arttığını söyledi. Terapi ve psikiyatrinin harikalarının yanı sıra, neşeyi - hatta coşkuyu - yeniden deneyimlemeleri için kafalarında boşluğa izin verdikleri için otu övüyorlar.
Belki eskimeye başlar. Belki alışırım. Ama şu anda, olan bu. Öfori. Oh evet, bu makalenin başlarında "yüksek değil" den bahsetmiştim. Yazmam iki günümü aldı ve bugün yine kafam güzel. Ve kendimi iyi hissediyorum. Belki de depresif ve anti-depresif (teşekkür ederim, eskitalopram) dışında bir şey hissetmeyeli çok uzun zaman oldu, iyi hissetmek yabancı geliyor. O kadar yabancı ki ölmekle karıştırdım.
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
Doğası gereği, spor bizi rekabet etmeye zorlamak için tasarlanmıştır. Rekabetçi sporcular olarak, diğer sporculara karşı sürekli rekabet etme baskısına kapılmak kolaydır, ancak ya dış rekabete odaklanmak yerine, odak noktanızı iç rekabete kaydırsaydınız? Bu, başkalarını yenmeye çalışmak yerine kendinizle rekabet etmek ve kendi performansınızı geliştirmek için çabalamak anlamına gelir.
Binlerce yıldır esrar ağrıyı tedavi etmek için kullanılmıştır. Şimdi, tıbbi esrar bazı yerlerde yasal olduğu için, uyuşturucu opioid ağrı kesicilere uygun bir alternatif olabilir.
İki yeni araştırma çalışması, esrar içenlerde toksik kimyasalların kanıtlarını ve ağrı kesici için esrar kullanan çoğu insanda yoksunluk semptomlarını bildirmektedir. Başkan seçilen Joe Biden Çarşamba günü göreve başlayacağı güne hazırlanırken, ABD kenevir endüstrisindeki paydaşlar, kenevirin federal yasallaştırma olasılığının giderek artmasını hevesle bekliyorlar.
6 Ocak 2021'de tarihin çok rahatsız edici bir şekilde yazıldığını söylemeye gerek yok. Bu, çoğumuz için çok kafa karıştırıcı ve zor geçen bir yıla dayanıyor - ancak bunlar, şu anda uğraşıyor olabileceğiniz en son tetikleyicilerden yalnızca bazıları.
2020, diğerlerinden farklı bir yıldı ve bu, esrar endüstrisi için de geçerli. Peki geçen yıl esrar nasıl para kazandı? Koronavirüs vurulduğunda, dünyanın dört bir yanındaki vatandaşlara mağazalarını kapatmaları ve içeride kalmaları söylendiğinde dünya çığlık atarak durdu.