Bütün bu olanlar benim için akıl almaz; dünyam yıkılıyor, yeniden kuruluyor, bak bakalım nasıl başa çıkacaksın. Yıkılmasından şikâyetim yok, zaten yıkılıyordu; yeniden kurulmasından şikâyetim var, güçsüzlüğümden şikâyetim var, doğmuş olmaktan şikâyetim var.
Annesinden masal dinlemek ya da annesine masal anlatmak ne kadar da çok sevindirir çocukları...Doğu'dan ve Batı'dan bütün cins kafalar, annelerinin anlattığı o masallarda büyümedi mi? Gazzâlî, Mevlânâ, Kemalpaşazade de bir zamanlar çocuktu. Ninnilerle uyur,masallarla uyanırlardı. Anneler istikbale şekil verecek çocuklarına hakikati; zenginlikleri, güzellikleri ya da konaklarıyla değil şefkatle dokudukları ninnileriyle öğretir.Anneyi, çocuk bakıcısından ya da mektepteki muallimeden ayıran da o şefkat değil midir?
Evli kadınlar romantizme çok meraklıdır. Karı koca para kavgası yapacaksınız, arada bir bağırsaklarınızın bozulduğundan şikayet edeceksiniz, hangi ilacın gaza iyi geldiğini konuşacaksınız; sonra bütün bunlar bir anda bitecek ve mum ışığında karşılıklı göz göze bakarak birbirinize ayılıp bayılacaksınız. Bunun da adı romantizm saati olacak.
"Ama dediğim gibi bütün acılar korkaktır, yaşama karşı duyulan aşırı arzu karşısında acı geriler; çünkü yaşama arzusu, düşüncelerimizde var olan ölüm arzusundan çok daha güçlü şekilde bedenimizin her zerresinde mevcuttur."