Mayın savaşı, Afganistan'daki Sovyet Ordusu'nun sorunlarından biri haline geldi. Kaynak: zen.yandex.ru
Tavşan ve köpek kurtarma tankerleri
Döngünün önceki bölümlerinde Amerikan odaklı tanklarSovyet araştırmacılarının eline geçti. Ancak, "zırhlı araç bülteni", halkın bilmesi gereken önemli konular içermektedir. Patlamanın zırhlı araçların mürettebatı üzerindeki etkisinin araştırılması büyük ilgi çekiyor. Bu tür ilk yayınlardan biri 1979'da yayınlandı. Hayvanlar üzerinde uygun deneylere ayrılmıştır. Tavşanlar ve köpekler model nesneler olarak seçildi. Her şey kesinlikle bilime göre yapıldı: hasarın yoğunluğu, hayvanların durumundaki ve davranışlarındaki değişikliklerle, organların ve dokuların durumunun yanı sıra kanın biyokimyasal göstergeleri ile değerlendirildi: transaminaz aktivitesi, kan şekeri ve özel yağ asitleri. Yüksek patlayıcı ve kümülatif mayınlı tankları ve anti-kara mayınları ve parçalanma mayınlı piyade savaş araçlarını patlattılar. Afganistan'daki askeri kampanyanın başlamasıyla bağlantılı olarak tank mürettebatları üzerinde patlayıcı eylem çalışmalarının başladığı varsayılabilir. Orada Sovyet zırhlı araçların bir mayın savaşı ile karşı karşıya olduğu ve sanayi kurumlarından yeterli bir tepki talep edildi. Buna ek olarak, zırhlı araçların iklimlendirme sistemleri üzerindeki deneysel tasarım çalışmaları, Afganistan'ın sıcak ikliminde tankların çalışmasına açık bir tepki haline geldi. Bazen çok olağandışı gelişmeler oldu, ancak döngünün sonraki bölümlerinde tartışılacaklar.
TS / 6 anti-track mayını, İtalya. Kaynak: i.mycdn.me
Acıları ile tankerlerin kaderini hafifletmesi gereken talihsiz köpeklere ve tavşanlara geri dönelim. Deneyden önce, her hayvan bir kafese ve daha sonra tankın mürettebatının koltuğuna yerleştirildi. Sonuçlara bakılırsa, böyle bir biyomedikal deneyde bir düzineden fazla hayvan kullanıldı. VNIITransmash araştırmacıları, test deneklerinin yaralanmalarının aşağıdaki sınıflandırmasını benimsemiştir:
1. Akciğerler - timpanik membranların kısmi rüptürleri, akciğerlerde, deri ve kasların altında küçük kanamalar.
2. Orta - timpanik membranların, mukoza zarındaki kanamaların ve orta kulak boşluğunun tamamen yok edilmesi, cilt altındaki önemli kanamalar, kaslar, iç organlar, zarların ve beyin maddesinin bolluğu, akciğerlerde geniş kanamalar.
3. Şiddetli kemik kırıkları, kas liflerinin yırtılması, kaslarda kanamalar ve göğüste seröz membranlar ve karın boşlukları, iç organlara ciddi hasar, beyindeki ve zarlarındaki kanamalar.
4. Ölümcül.
Tank ekipleri için en tehlikeli mayınların kümülatif anti-dip mayınları olduğu ortaya çıktı: deney hayvanlarının yaklaşık% 3'ü yerinde öldü. Çok daha kolay tavşan ve köpekler, tırtılların altındaki kara mayınlarının patlamasına dayanıyordu. Burada hiç ölüm olmadı, hayvanların% 14'ünde hiç yaralanma,% 48'inde hafif yaralanmalar ve% 38'de orta derecede yaralanma yoktu. Araştırmacıların sadece pistlerin altındaki seri mayınları değil, aynı zamanda kesin olarak tanımlanmış bir kütlenin patlayıcılarını da yükledikleri belirtilmelidir. Pist altındaki bir patlama sırasında 7 kg'a kadar patlayıcı kütlesine sahip yüksek patlayıcılı bir maden, test deneklerine hiç zarar vermedi. 8 kg'a kadar patlayıcı kütlesindeki artışla, hayvanlar üçüncü günde hafif şoktan kurtuldu. En ağır yaralanmalar, TNT eşdeğeri 10,6 kg'lık bir patlamadan sonra hayvanlarda meydana gelmiştir. Kara mayınlarının patlamasındaki tipik yaralanmalar, akciğerlerde ve çizgili kaslarda kanamalar ve işitme cihazında hasar idi. Kümülatif anti-batma mayınları, kemik kırıkları, kaslarda ve iç organlarda kanamalar ve kulak zarlarının tahrip edilmesi ile birlikte gözlerin ve şarapnel yaralarının kornea yanıklarına neden oldu.
En ciddi hasar, darbe merkezine en yakın mürettebat üyesi tarafından sağlanır. Bir kümülatif madenin patlaması kendi özelliklerine sahiptir. Çok kısa sürede maksimum aşırı basınç 1,0 kgf / cm'yi aşıyor2... Karşılaştırma için: bir kara mayını için, bu parametre daha düşük bir büyüklük sırasıdır - 0,05-0,07 kgf / cm2 ve çok daha yavaş baskı oluşturur. Sürücü mayın patlamasından en çok acı çekiyor: aşırı yüklenmeler koltukta 30 g'a ve gövdenin alt kısmında 200-670 g'a kadar. Açıkçası, o zaman bile, mürettebatın bacaklarının gövdenin zeminiyle temastan izole edilmesi gerektiği ve koltuğun genellikle tavandan asılması gerektiği anlaşıldı. Ancak tüm bunlar sadece birkaç on yıl sonra gerçekleştirildi.
Piyade savaş aracı beklendiği gibi istikrarlı değildi. Pistlerin altında patlayan iki yüz gramlık yüksek patlayıcı yük tavşanlarda ve köpeklerde pulmoner alveollerin (amfizem) gerilmesine neden oldu. BMP'nin dibinde Alman DM-31 fragmantasyon madeninin (yarım kilogram TNT) bir analoğu patlatıldığında, test deneklerinde orta şiddette yaralanmalar kaydedildi. Patlamadan, taban 28 mm'lik bir kalıntı sapması aldı ve asker bölmesinin tabanına yerleştirilen tavşan, kemik kırıkları, kas yırtıkları ve bol miktarda kanama aldı. Bu çalışma, parçalanma madenlerinin önünde bile BMP-1'in gerçek savunmasızlığını gösteren ilk çalışmalardan biriydi. Daha sonra, araştırma amacıyla, dördüncü sol yol silindiri BMP'nin altında inanılmaz bir 6,5 kg TNT patladı. Sonuç olarak, on tavşanın dördü yerinde öldü - hepsi sürücü ve ön paraşütçünün yerine yerleştirildi.
sağlam
Ciddi hikayeler zırhlı araçlarda mayın ve patlayıcı yaralanmalar, sadece meraklı olarak adlandırılabilecek konulara geçelim.
1984 yılında Zırhlı Araçlar Bülteni sayfalarında aynı anda dört araştırmacının yazarı altında, "Operasyonel arızaların tank mürettebatının bilgi seviyesinin ve arızaların onarım onarım belgelerinin etkisi" başlıklı kısa bir makale yayınlandı. Fikir imkansızlık noktasına kadar basitti: zırhlı araçların çalışma özellikleri hakkında bilgi edinmek için tankerlerle görüşmek ve sonuçları ilgili arıza istatistikleriyle karşılaştırmak. Mürettebatlara kontrol muayenesinin ana işlemleri, günlük ve periyodik bakım, tankın depolanması ve tankın farklı koşullarda kullanılmasının özellikleri hakkında sorular içeren sayfalar sunuldu. Deneye katılanlar, cihazların yerini, anahtarları, düğmeleri, kontrol lambalarındaki sinyal lambalarını hafızadan çoğaltmak ve her birinin amacını belirtmek zorunda kaldılar. Çalışmanın yazarları anket sonuçlarını istatistiksel yöntemlerle işlediler (daha sonra bu moda haline geldi) ve daha sonra bunları ekipman arızaları parametreleriyle karşılaştırdı. Ve beklenmedik sonuçlara ulaştılar.
Operasyonel arızaların göreceli büyüklüğünün, mürettebatın tankın ustalaşması sürecinde pratik eğitim seviyesine bağlı olduğu ortaya çıkıyor. Yani mürettebat ne kadar deneyimli ve nitelikli olursa, o kadar az ekipman bozulur ve bunun tersi de geçerlidir. Aslında, bu bir beyin değil. Ancak işin sonuçlarına dayanan tek sonuç bu değildir. Şaşırtıcı bir şekilde, ortaya çıkan bağımlılık karmaşık ekipman için, örneğin bir otomatik yükleyici veya bir yangın kontrol sistemi için daha geçerlidir. Başka bir deyişle, bir tankın sistemi ne kadar karmaşıksa, düşük vasıflı bir mürettebat için o kadar sık bozulur. Mevcut araştırma böyle.
Bir tankın engellerin önünde otomatik olarak frenlenmesi için aktif bir sistem geliştirmek çok daha zamanında ve değerli görünüyor. Modern otomobillerde, kendi kendine fren sistemleri giderek ortaya çıkıyor ve yol boyunca ani engellere tepki veriyor. Ancak yerli tank endüstrisinde, 1979'da, muhtemelen buradaki tüm dünyanın önünde böyle bir teknik düşündüler. Teknik Bilimler Doktoru Vetlinsky'nin önderliğinde, bir grup Leningrad mühendisi, tankın acil fren sistemi için bir radar sensörü geliştirdi. Böyle bir sisteme duyulan ihtiyaç, olası sınırlı görünürlük koşulları ile birlikte tankların seyir hızlarındaki bir artışla açıklanmıştır. Tüm çalışmalar, 100-120 metredeki radarın menzilini dikkate alarak, radyo dalgasının uzunluğu seçimi etrafında inşa edildi. Ayrıca, yazarlar, çiseleme, hafif, şiddetli yağmur ve hatta sağanak yağış sırasında yağmur sinyallerinden gelen radyo sinyalinin yansımasını dikkate almak zorunda kalmıştır. Grafiklerin düşen kar pulları hakkında bir kelime söylememesi dikkat çekicidir. Açıkçası, geliştiriciler kışın tankların radar frenini kullanmayı planlamamışlardı. Bir engel tespit edildiğinde aracın kendi kendini frenleyip frenlemeyeceği veya sürücü için uyarı lambasının yanıp yanmayacağı da net değildir. Makalenin sonunda, yazarlar, düşman için en gizli gibi görünen 2,5 mm'lik bir radyo dalgası uzunluğunun kullanılmasının en uygun olacağı sonucuna vardılar. Hareket halindeyken tank, düşman ve ekipmanı için oldukça dikkat çekicidir: ses, ısı, elektromanyetik alan ve ışık radyasyonu. Şimdi, bu maskeleme özelliklerine radyo emisyonu eklenecektir. Belki de gelişmelerin deneysel çerçevenin ötesine geçmemesi iyidir.
Devam edecek ...