|11-09-2011, 06:16||#1 (permalink)|


Unutulan - Oğuz ATAY
Unutulan
"Ben tavan arasındayım sevgilim!" diye bağırdı delikten aşağı doğru. "Eski kitaplar bugünlerde çok para ediyor. Bir bakmak istiyorum onlara." Son sözlerimi duydu mu? "Orası çok karanlıktır; dur sana bir fener vereyim." İyi. Durgun bir gün. Bütün hayatım boyunca sürekli bir ilgi aradığımı söylerdi birisi bana. Gülümsediğimi gösteren bir ayna olsaydı; biraz da ışık.
"Bir yerini kırarsın karanlıkta." Delikten yukarı doğru bir el feneri uzandı. Fenerli elin ucundaki ışık rastgele önemsiz bir köşeyi aydınlattı; bu eli okşadı. El kayboldu. Ne düşünüyor acaba? Gülümsedi: Yine mi düşünüyor?
Yıllardır bu tozlu örümcekli karanlığa çıkmamıştı. Işığı gören bazı böcekler kaçıştılar. Korku; fakat yararlı olacağını düşünmek kuvvetlendirdi onu. Belki de hiçbir şey söylemeden başarmalıydım bu işi. Benden bir karşılık beklemiyor. Ona yardım etmek mi bu? Bilmiyorum bazen karıştırıyorum; özellikle başımda uğultular olduğu zamanlar. Onun gibi düşünmeyi bilmek isterdim. Bana belli etmemeye çalışarak izliyor beni. Çekiniyor. Acele etmeliyim öyleyse. Feneri yakın bir yer tuttu; annesiyle babasının resimleri. Aralarında eski bir ayakkabı torbası kırık birkaç lamba. Neden hiç sevmediler birbirlerini? Ölecekler diye öylesine korkmuştum ki.
Torbayı karıştırdı: Tuvaletle gittiğim ilk baloda giymiştim bunları. Her gece biriyle dışarı çıkardım dans etmek için Aman Allah'ım! Nasıl yapmışım bunu? Ellerinin tozunu elbisenin üstüne sildi. Mor ayakkabılarına baktı: Buruşmuşlar küflenmişler. Sol ayağına giydi birini: Ölçülerin hiç değişmemiş. Utandı yine de çıkaramadı ayağından. Topallayarak bir iki adım attı. Sonra resimlere yaklaştı diz çöktü yan yana getirdi onları. Dirseğiyle tozlarını sildi biraz. Beni de kendilerini de anlamadılar. Ne kadar ağlamıştım. Aşağıda onlara bir yer bulabilir miyim? Koridorda sandık odasında... Saçmalıyorum. Onları unutmadım onları unutmadım.
Babasının yüzünde gururlu bir somurtkanlık vardı. Aynı duvara asamam onları. Evin düzenini hızla gözünün önünden geçirdi. Yan yana olmak istemezlerdi; mezarda bile. Resimlerden birini aldı; feneri yere bırakmıştı hangi resmi aldığını bilemedi. Yüksekçe bir yere koydu onu. Biraz telaşlanmıştı; dizini bir tahtaya çarptı. Sendeledi yere düştü; hafif bir düşüş. Kalkmaya cesaret edemedi; emekleyerek fenerin yanına gitti. Bir torba daha. Boşalttı: Eski fotoğraflar! Amacından uzaklaşıyordu.
Bana baskı yaptığını düşünmemeliyim. Yüzüne karşı söylesem bile içimden geçirmemeliyim bunu. Aceleyle resimleri yere yaydı el fenerini dolaştırdı tozlu karartılar üzerinde. Başka bir eve çıkmış olabilirdim bir daha hiç görmeyeceğim birine bırakmış olabilirdim bütün bunları. Resimleri karıştırdı: Ne kadar çok resim çektirmişim ya rabbi! Çoğu da iyi çıkmamış. Gülümsedi: O zamanlar ne kdar uzunmuş etekler! Çirkin bir uzunluk. Duruşlar da gülünç Kim bilir hangi filmden? Arakamı dönüp yürüyormuş gibi yapmışım da birden başımı çevirmişim. Kime bakmışım acaba? Aynı elbiseyle bir resim daha.
Yanımda biri var. Resim çok tozlanmıştı. Tozlu da olsa tanıyor insan kendini. Parmağını ıslattı diliyle; tozlar önce çamur oldu sonra... İlk kocasının gülümseyen yüzünü gördü parmağının ucunda. Aman yarabbi! Bir zamanlar evliydim ben de... sonra yine evliydim. İnsan bir günde varamıyor bir yere ne yapalım? Nereye? Tanımlayamadığım bir ad veremediğim duygular yüzünden ne kdar üzülmüştük. Eğildi bir avuç resim aldı yerden: Bu resim çekilmeden önce nasıl hiç yoktan bir mesele çıkarmıştım sonra da yürüyüp gitmiştim. Sonra ne olmuştu? Sonra... Buradasın ya... bu evde. Demek sonra ghiçbir şey olmadı onunla ilgili. Ne kötü ne de iyi bir şey: demek ki hiçbir şey.
Ama bunu hissetmedim; geçişler öyle sezdirmeden oldu ki... Hayır düşüncelerin karıştı; basit anlamıyla sözlerin... Bununla ne ilgisi var? Fakat ben... ondan kaçarken nasıl oldu da birden başımı çevirip bu resmi çektirdim. Hep böyle mi durdum resimlerde? Yüksekçe bir yere oturdu başını ellerinin arasına alıp düşünmeye başladı. Onun da yüzü kim bilir nasıldı? Herhalde ben suçluyum resim çekilirken değil... belki o sırada haklıydım muhakkak haklıydım. Çok daha önce... çok daha önce...
Alıntı.
|Seçenekler|
|Stil|
Unutulan - Oğuz ATAY konusu, GENEL KÜLTÜR / Şiir forumunda tartışılıyor.
|Konu||Konuyu Başlatan||Forum||Cevaplar||Son Mesaj|
|Tehlikeli Oyunlar - Oğuz ATAY||nimlahza||Kütüphanemiz||0||10-05-2011 02:47|
|Korkuyu Beklerken - Oğuz ATAY||nimlahza||Kütüphanemiz||0||10-05-2011 02:46|
|Tutunamayanlar - Oğuz ATAY||nimlahza||Kütüphanemiz||0||10-05-2011 02:45|
|Falih Rıfkı Atay Biyografi-Falih Rıfkı Atay Kimdir?||elif||Türkiye'den Biyografiler||0||29-06-2008 11:19|
|Oğuz Atay Biyogrfi-Oğuz Atay Kimdir?||elif||Türkiye'den Biyografiler||0||29-06-2008 10:50|