McLaren sürücülerinin kazandığı düzinelerce Sürücüler Şampiyonası şampiyonluğundan yedisi sezonun son gününde belirlendi.
Hepsi, unvan kavgasının takım arkadaşları arasında düz bir hurda olduğu kendi yollarında, hatta belki de özellikle dramatikti.
Ancak bu hafta en çok konuşulan, McLaren’dan Emerson Fittipaldi’nin Ferrari’den Clay Regazzoni’ye karşı zafer kazandığı 1974 finali.
Tarihte şampiyonluk liderlerinin puan olarak son tur seviyesine çıktığı tek zaman… Bu haftaya kadar.
Bu hafta sonu ’74 ile birçok paralellik var, en azından her iki şampiyonanın da dengede olması, McLaren’ın Ferrari’ye karşı avantajının sadece beş puan olmasına rağmen, bu yılki kurucular savaşından çok daha sıkıydı.
O zaman ve şimdi arasındaki en önemli fark, Emmo ve Clay’in 52 puanda bağlı olmalarına rağmen, avdaki tek sürücü olmalarıydı. Tyrrell’den Jody Scheckter 7 sayı farkla öndeyken şampiyonluğu elde etme şansı hala yüksekti.
74’teki skor sistemi çok farklıydı, ilk altı sırada bitirenler 9-6-4-3-2-1 sırasına göre puan topladılar.
15 yarışlık sezon boyunca, sürücüler ilk sekiz yarıştan toplamlarına doğru yedi sonuç ve son yedi yarıştan altı sonuç sayabiliyordu.
Ancak üçü de son turdan önceki altı yarışta en az bir DNF’ye sahipti ve bu nedenle özellikle işkenceli matematiksel hesaplama hesaba dahil olmadı.
O zaman, şimdi olduğu gibi, sezon berabere biterse, geri sayım son pozisyonları belirleyecekti. Son tura yükselen Emmo, Brezilya, Belçika ve Kanada’daki Cosworth destekli McLaren M23’te Regazzoni’nin Almanya’daki tek zaferine karşı üç zafer alarak şampiyonayı yönetti.
İkisi de ilk altıda bitirmezse, Regazzoni’nin önünde kalacaktı. Scheckter’ın matematiği biraz daha karmaşıktı.
Emmo’nun altıncı veya Regazzoni’nin beşinciden daha iyi bitirememesini umarak yarışı kazanması gerekiyordu ve onu 54’e çıkardı.
1974’teki sezon, 13 Ocak 13’te Buenos Aires’te Arjantin Grand Prix’si için başlayan ve iki hafta sonra Brezilya’da bir mola vererek 15 yarışla modern standartlara göre sakin görünüyor. Takımlar daha sonra iki ay boyunca başka bir Formula 1 Dünya Şampiyonası Grand Prix’si düzenlemedi, bir sonraki 30 Mart’ta Güney Afrika’da göründü – Brasília’da şampiyona dışı yarışlar, Emmo tarafından kazanildi ve arada Brands Hatch’te Şampiyonlar Yarışı yapıldı.
7 Nisan’da Silverstone’da düzenlenen şampiyon olmayan BRDC Trophy’nin ardından, sezonun Avrupa büyük bölümü 28 Nisan’da Madrid’de başladı ve 8 Eylül’de Belçika, Monako, İsveç, Hollanda, Fransa, İngiltere, Almanya, Avusturya ve son olarak İtalya’yı vurdu.
Bu noktada, Ontario’daki Mosport Park ve New York’taki Watkins Glen’e sadece gezilerle Regazzoni 46 puanla şampiyonaya liderlik etti ve 45 puanlı Scheckter ve 43 puanlı Emmo’nun önünde yer aldı.
Toronto yakınlarındaki Mosport Park’taki Kanada Grand Prix’si, kesin bir şekilde olmasa da, işleri değiştirdi.
Niki Lauda yarışın büyük bölümünde liderliğini sürdürdü ancak evden 13 tur sonra enkazın üzerinden geçti ve bir bariyere çarptı.
Pole pozisyonunda başlayan Emmo liderliği devraldı. Regazzoni onu 13 saniye farkla ikinci olarak evine kadar takip etti ve Scheckter kırık bir yarı mil ile yarım mesafeden biraz fazla emekli oldu. Emmo 52, Regazzoni 52, Scheckter 45.
Kanada ve ABD Grands Prix’si genellikle bu noktada art arda koşarken, henüz arka arkaya koşmaya başlamamışlardı ve bu nedenle takımlar ve sürücüler, Mosport Park’tan New York’un taşrasındaki Watkins Glen’e kısa bir yolculuk yaparken, bu puan boyları üzerinde durmak için iki haftaları vardı.
Sezon finali üç atlı bir yarış olmasına rağmen, 74 sezonu sonuna kadar açıktı. McLarens, Ferraris ve Tyrrells’ın yanı sıra Brabham ve Lotus da yarış kazanıyordu ve sezonun ilk 14 yarışındaki zaferler yedi sürücü arasında bölünmüştü.
Bunlardan biri, Carlos Reutemann, Brabham için pole aldı, ancak gridde arkasında Hesketh için James Hunt ve Parnelli için Mario Andretti vardı.
P6’daki Scheckter, P9’da Emmo P8 ve Regazzoni’nin arkasında olduğu en yüksek eleme adayıydı.
Saha iyi kaçtı, ancak açılış turlarında Regazzoni, daha sonra başarısız bir damper olarak teşhis edilen fittipaldi’den geri düşmeye başladı.
Bununla birlikte, takım arkadaşı Lauda’yı şampiyonluk adaylarının önünde yakaladı ve sürünün arkasında yer alarak iletişimde kalmasını sağladı.
Pite girdi ancak sorun giderilemedi ve piste geri dönerken zemin kaybetmeye devam etti ve yarışı dört tur aşağıda tamamlayacaktı.
Lauda kendi yarışını yürütmek için serbest bırakıldı, ancak yarışın orta noktasından kısa bir süre sonra emekli oldu.
Askıya alma sorunu vardı, ancak emekliliği, bir önceki yıl François Cevert’in ölümüne neden olan kazayı anımsatan şekilde kaza yapan Surtees’e giden yoldaş Helmuth Koinigg’in ölümüyle de bilgilendirildi.
Yolda ve trajediden habersiz olan Emmo’nun yarışı, Regazzoni’nin sorunuyla büyük ölçüde basitleştirildi, ancak Scheckter hala koşuyordu ve McLaren’ın önünde bir yerdi.
Ancak öndeki ilk üçte ilerleme kaydedemiyordu ve Emmo rakibini takip etmekte büyük ölçüde rahattı, yeterince iyi olacağını bilerek güvendeydi.
Ancak sorun, Scheckter’ın 44. turda yakıt hortumu sorunuyla Tyrrell’ini emekliye ayrılmak zorunda kalmasıyla tartışma konusu oldu.
Reutemann, Brabham takım arkadaşı Carlos Pace veya üçüncü sıradaki Hunt’ın podyumu için herhangi bir tehdit olmasa da, Emmo, Reutemann’ın 1m17sn gerisinde çok tatmin edici bir P4 tamamladı.
Her iki Ferrari de skorerleri rahatsız etmese de, McLaren kutlamak için çifte şampiyonluk başarısı elde etti.
1973 şampiyonu Jackie Stewart, şu anda yayıncı olarak çalışıyor, emmo’yu bayrakta tebrik etmek için hazırdı, ancak daha önceki ölümler göz önüne alındığında kutlamalar anlaşılabilir bir şekilde sessize alındı.
Yarıştan son bir haber. Sonra, şimdi olduğu gibi Kimi Räikkönen, 1974 sezonunun son grand prix’sinde bir dünya şampiyonu ve McLaren efsanesinin emekliliği, Denny Hulme’nin ünlü F1 kariyerine zaman ayırmış olmasıyla birlikte.
Denny sezona galibiyetle başlamıştı ancak yılın ortasında takımla yedinci sezonunu da son sezonuna yapmaya karar verdi.
Çifte dünya şampiyonluğu garantilenmişken, McLaren 1975 için keşfedilmemiş bölgeye gidiyordu.