1. Bir çocuğun kötü niyeti yoksa, cezalandırılmamalıdır.
Çocuklar çoğu zaman kimseye zarar vermeye çalışmıyor, sadece bir şeyler keşfetmek istiyorlar. Bir çocuk sadece öğrenmeye çalışırken, eylemleri kötü bir şeye yol açsa bile desteklenmelidir. Aynı şey tam bir tesadüf olan durumlar için de geçerlidir. Çocuğa sempati duy ve durumu nasıl düzelteceklerini söyle.
Kazalar için çocukları cezalandırırken, ebeveynler kararsız bir insan yetiştirme riskini alırlar. Emirleri çok iyi bir şekilde yapabiliyorlar çünkü güçlü birinin huzurunda davranmaya alışkınlar. Ancak bu yetişkin kendi kararlarını veremez ve onlar da sorumlu değildir.
2. Öneriler ve siparişler farklı şeylerdir.
Bu durumlara klişeleşmiş eylemler denir . Ebeveynler çoğu zaman, geleneksel yetiştirme yöntemlerinin doğru olduğunu düşünür. Yetişkinlerin düşünceleri şöyledir: “çünkü doğru” veya “çünkü ailem aynı şeyi yaptı.” “Belki oyun oynamaman gerekir mi?” Ve “Oyun oynamayın” demek arasında büyük fark var. Birincisi bir öneri ve ikincisi bir emirdir. Bu nedenle, yalnızca çocuklarınıza bir şey yapmalarını emrettiğinizde, çocuklarınızı cezalandırmalısınız.
Eğer bir çocuk duygusal olarak güçlü ve istikrarlıysa ve bir öneriye karıştığı için cezalandırılırsa, bu onlar için uygun olacaktır. Onlar duyarlı Ama eğer olabilir onlara zarar. Hassas bir çocuk büyüdüğünde, bu onların sonuçlarından korktukları için saygı duydukları tüm insanların emirlerini takip etmek istemelerini sağlayabilir.
3. Ceza duygusal olmamalıdır.
Bir çocuk uymak istemiyorsa, bazı ebeveynler gerçekten sinirlenir ve çocuklarını sevmelerine rağmen onu kontrol edemezler. Genellikle çocuklar için büyük beklentilerden kaynaklanır . Ve bu beklentiler gerçeğe uyduğunda, ebeveynler tatminsiz hale gelir. Bu duygular bastırılmalıdır.
Bir çocuk kolayca etkilenebilirse, gelecekte tüm çığlıklardan dolayı sorunları olabilir. Psikologlar , sosyal statüsü yüksek olan insanlara bağımlı olabileceklerini söylüyorlar .
4. Kamu cezası kabul edilemez.
Kamu cezaları çocukları utandırır ve kızdırır. Psikologlar , “diğer insanlar ne söyleyecek?” Gibi popüler ifadeler kullanmanızı önermez. Bu arada, çocuklar toplumda ödüllendirildiğinde aynı şey olur, çok kibirli olabilirler.
Halk arasında sıklıkla cezalandırılan bir çocuk daima küçük düşürülür ve durumun tekrarlanmasını bekler. Yetişkin yaşamlarında, çoğunluğun görüşüne tamamen güvenen bir insana dönüşebilirler ve kendi kararlarını veremezler.
5. Cezalandırmakla tehdit ettiyseniz, cezalandırmanız gerekir.
Bir yetişkin bir çocuğu cezalandırmaya söz verdiyse, bunu yapmalılar. Çocuk psikologlarına göre, yalnızca söz verdiğiniz bir tehdit, hiçbir cezalandırmadan çok daha kötü. Çocuklar, ebeveynlerin sadece kelimeler söylediğini ve onlara güvenmeyi bıraktıklarını çabucak anlarlar. Değer sistemleri yakında zarar görür : iyi ve kötü arasındaki farkı anlamazlar çünkü bir düzenleme sistemine sahip değiller.
Bununla birlikte, beklentisi zaten etkiliyse cezayı ihmal edebilirsiniz. Ancak bu durumda, çocuğa bu davranışın normal olmadığını, bunun sadece nadir bir istisna olduğunu açıklamalısınız.
6. Kimin suçlu olduğunu bilmiyorsanız, herkesi cezalandırın!
Bir ebeveyn hangi çocuğun suçlu olduğundan emin değilse, yalnızca birini cezalandırmamalıdır. Çocuğunuzun arkadaşıyla birlikte olduğu bir durumda, diğer çocukları hiç eleştirmemelisiniz. Kardeşleriyle ya da kız kardeşleriyle birlikteydiler ve yaptıkları ciddiyse ve cezalandırılmaları gerekiyorsa, herkes cezalandırılmalıydı.
Bunu yapmazsanız, cezalandırdığınız kişi zarar görür ve gelecekte günah keçisi olabilir. Diğer çocukların da şişirilmiş bir özgüvenleri ve gelecek yaşamları üzerinde olumlu bir etkisi olmayacak bir dokunulmazlık duygusu olacak. Tabii ki, bu yalnızca ebeveynler yalnızca bir çocuğu cezalandırırsa olur.
7. Çocuklar sadece güncel hatalardan dolayı cezalandırılmalı, ancak geçmiş hatalardan dolayı cezalandırılmamalıdır.
Çocuk yetiştiriciliğin en önemli kurallarından biri: “ceza - affetme - unutulmuş”. Geçmişte yaptığı hatalardan dolayı sürekli ceza alan bir çocuk güçlü bir insan olamaz. Yeni bir şey yapmaktan korkacaklar ve bir rutini tercih edecekler. Kendi hatalarından ders almaları da gerçekten zor olabilir . Hatalarını analiz etmek yerine, sadece düzelteceklerdir.
Ayrıca, ebeveynler bir çocuğun yaşadıktan uzun süre sonra yaptığı kötü bir şey öğrenirse, psikologlar da cezalandırmayı önermez. Bütün ebeveynlerin yapması gereken, çocuğa neyi yanlış yaptıklarını açıklamaktır.
8. Ceza, yaşlarına ve hobilerine uygun olmalıdır.
Ceza sistemi açık ve dengeli olmalıdır . Kötü notlar ve bozuk bir pencere için aynı cezaları vermeyin. Küçük şeyler - küçük cezalar. Büyük şeyler - ciddi cezalar.
Ayrıca, çocuğun yaşını ve tercihlerini de dikkate almalısınız. Bir çocuk sosyal medyayı seviyorsa, kullanım sürelerini iyi bir ceza olacak şekilde sınırlandırmalısınız. Ve eğer bir çocuk hiç kullanmıyorsa, onları cezalandırmanın farklı bir yolunu düşünmelisiniz.
Her zaman farklı şeyler için aynı cezayı alır bir çocuk inşa edemez onlar şeylerin önemi arasındaki farkı söyleyemem çünkü ahlaki değerlerin iyi bir sistem.
9. Kötü veya rahatsız edici kelimeler kullanmayın.
Bu, insanlar gerçekten duygusal olduğunda olur. Birçok anne-baba bunu yaptıklarını bile bilmiyor. Psikologlar sadece tarafsız bir kelime kullanmanızı önerir .
Hassas çocukların özgüveninin düşük olması ile ilgili sorunları olabilir. Anneleri veya babalarının kötü bir kelime kullandığı zamanları ezberleyebilirler. Bu kızlar için daha ciddi , bu yüzden özellikle onlarla dikkatli olun.
Kaynak: https://brightside.me/inspiration-family-and-kids/9-ways-to-punish-a-child-that-wont-damage-their-self-esteem-670810/