Geçmiş, bugün, gelecek: yenilik yaratmak için tarihi ve sosyal mirası kullanmak
Kültürel Miras Nedir?
Kültürel Miras, gelenekler, uygulamalar, yerler, nesneler, sanatsal ifadeler ve değerler de dahil olmak üzere, bir topluluk tarafından geliştirilen ve nesilden nesile aktarılan yaşam biçimlerinin bir ifadesidir. Kültürel Miras genellikle Somut Olmayan veya Somut Kültürel Miras olarak ifade edilir (ICOMOS, 2002).
İnsan faaliyetlerinin bir parçası olarak Kültürel Miras, değer sistemlerinin, inançların, geleneklerin ve yaşam tarzlarının somut temsillerini üretir. Bir bütün olarak kültürün önemli bir parçası olan Kültürel Miras, antik çağlardan yakın geçmişe kadar bu görünür ve somut izleri içerir
.
Kültürel Miras geniş bir kavramdır. Çeşitli miras sektörleri arasındaki farklılıklar yerine benzerliklere odaklanmayı tercih ediyoruz
.
Kültürel Miras Türleri
Kültürel Miras şu şekilde ayırt edilebilir:
- Yapılı Çevre (Binalar, Şehir Manzaraları, Arkeolojik Kalıntılar)
- Doğal Çevre (Kırsal peyzajlar, Kıyılar ve kıyı şeritleri, Tarımsal miras)
- Eserler (Kitaplar ve Belgeler, Nesneler, Resimler)
Kültürel Mirasın tüm tanımlarının arkasındaki itici güç şudur: Kültürel Miras, bilgilendirme amaçlı bir insan eseridir (John Feather, 2006)
.
Somut ve Somut Olmayan Miras
Bir zamanlar yalnızca kültürlerin anıtsal kalıntılarına atıfta bulunan bir kavram olarak kültürel miras, giderek yeni kategorileri de içermeye başlamıştır. Bugün, mirasın sadece eserler, binalar veya manzaralar gibi somut formlar aracılığıyla değil, aynı zamanda somut olmayan formlar aracılığıyla da ortaya çıktığını görüyoruz. Somut olmayan miras sesleri, değerleri, gelenekleri, sözlü tarihi içerir. Popüler olarak bu miras mutfak, giyim, barınma biçimleri, geleneksel beceri ve teknolojiler, dini törenler, sahne sanatları, hikaye anlatıcılığı yoluyla algılanmaktadır. Bugün, somut mirasın somut olmayan mirasla ayrılmaz bir şekilde bağlı olduğunu düşünüyoruz. Koruma projelerinde hem somut hem de somut olmayan mirası korumayı amaçlıyoruz.
Kültür ve mirasın nesiller boyunca korunması
Kültürel miras, bir grup veya toplumun geçmiş nesillerden devraldığı, günümüzde muhafaza ettiği ve gelecek nesillerin faydalanması için bahşettiği fiziksel eserler ve somut olmayan niteliklerden oluşan mirastır. Kültürel miras somut kültürü (binalar, anıtlar, manzaralar, kitaplar, sanat eserleri ve eserler gibi) içerir. Ayrıca sözlü gelenekler, gösteri sanatları, sosyal uygulamalar, ritüeller, festival etkinlikleri, doğa ve evrenle ilgili bilgi ve uygulamalar veya geleneksel el sanatları üretme bilgi ve becerileri gibi atalarımızdan miras kalan ve torunlarımıza aktarılan somut olmayan kültür geleneklerini veya canlı ifadelerini de içerir. Somut olmayan kültür (folklor, gelenekler, dil ve bilgi gibi) ve doğal miras (kültürel açıdan önemli manzaralar ve biyolojik çeşitlilik dahil). Her ne şekilde olursa olsun, bunlar bir mirasın parçasını oluşturur ve bu mirasın korunması için bizim aktif çaba göstermemiz gerekir
.
Mevcut veya olası ekonomik değerleri nedeniyle önemli olabilirler, ancak aynı zamanda içimizde belirli bir duygu yarattıkları veya bizi bir şeye – bir ülkeye, bir geleneğe, bir yaşam tarzına – ait hissettirdikleri için de önemli olabilirler
.
Kültürel mirasınızı korumanın en iyi yolu, her ne olursa olsun, onu başkalarıyla paylaşmaktır. Mirası, geleneği ve ırkı korumanın önemi Bir ulusun kültürel mirası ve doğal tarihi çok yüksek bir değere sahiptir ve benzersizdir. Dünyaya tanıtılabilecek bir kimliktir
.
Kültürel miras, kültürel öneme ve tarihi değere sahip kültürel alanlar, eski binalar, anıtlar, mabetler ve simge yapılar dahil olmak üzere kültürel mirasın korunması için kapsamlı bir çerçeve oluşturduğundan, bir halk olarak kimliğimizi teyit eder. Kültür ve mirası değerleri, inançları ve istekleri yansıtır ve şekillendirir, böylece bir halkın ulusal kimliğini tanımlar. Kültürel mirasımızı korumak önemlidir, çünkü bir halk olarak bütünlüğümüzü korur.
Somut olmayan kültürel mirasın önemi, kültürel tezahürün kendisinden ziyade, bu yolla bir nesilden diğerine aktarılan bilgi ve beceri zenginliğidir. Bu bilgi aktarımının sosyal ve ekonomik değeri, bir Devlet içindeki azınlık grupları ve ana akım sosyal gruplar için geçerlidir ve gelişmekte olan Devletler için olduğu kadar gelişmiş Devletler için de önemlidir.[satır]
Kültürel çeşitliliğe sahip toplumlarda miras, gelenek ve kültürün korunması
Her ne kadar kırılgan olsa da somut olmayan kültürel miras, artan küreselleşme karşısında kültürel çeşitliliğin korunmasında önemli bir faktördür. Farklı toplumların somut olmayan kültürel mirasının anlaşılması, kültürler arası diyaloğa yardımcı olur ve diğer yaşam biçimlerine karşılıklı saygıyı teşvik eder
.
Somut olmayan kültürel mirasın bazı unsurlarının yardım almadan ölmesi veya yok olması riski vardır, ancak sürekli değişen ve ‘yaşayan kültürün’ bir parçası olan bu mirası dondurmadan veya önemsizleştirmeden nasıl koruyabilir ve yönetebiliriz? Bunları korumak bilgi, beceri ve anlamın aktarılmasıyla ilgilidir. Başka bir deyişle, koruma, somut olmayan kültürel mirasın bir dans performansı, bir şarkı, bir müzik enstrümanı veya bir zanaat gibi somut tezahürlerinin üretiminden ziyade, nesilden nesile aktarılması veya iletilmesiyle ilgili süreçlere odaklanır
.
Eğitim yoluyla kültür ve mirasın korunması
Kültürel mirasın değerinin bilinmesi, küresel toplumda bütüncül bir eğitim yaklaşımıyla aktarılmalıdır. Eğitim yoluyla kültürel mirasın korunmasında sürdürülebilirlik teşvik edilmelidir. Bu, somut ve somut olmayan kültürel mirasın nasıl korunabileceğinin bir yoludur
.
Kültür ve Mirasın Korunmasında Medyanın Rolü
Dijital depolama, kültürel mirasın korunmasında büyük bir rol oynamıştır. Kültürel ve tarihi mirasın dünya çapında paylaşılmasını sağlamıştır. Dijital depolama sadece en popüler koruma yöntemi değil, aynı zamanda geleceğin trendidir.
İnsanlar sanatsal ve yaratıcı ifadeyi çeşitli yollarla sürdürürler: resmi tiyatro gösterileri, heykeller, resimler ve binaların yanı sıra daha az resmi sanatlar, müzik ve yemek festivalleri, kutlamalar ve gayri resmi kültürel toplantılar, müzik grupları ve el sanatları grupları.
Bu resmi ve gayri resmi, somut ve soyut, profesyonel ve amatör sanatsal ve kültürel faaliyetler hep birlikte bir toplumun kültürel varlıklarını oluşturur. Çeşitli mekanları, alanları, profesyonellik ve katılım düzeylerini, ürünleri, etkinlikleri, tüketicileri, yaratıcıları ve eleştirmenleri kapsayan bu faaliyetler, bir toplumun refahı, ekonomik ve kültürel canlılığı, kimlik duygusu ve mirası için çok önemlidir.
Kültür ve Mirasın Korunması
Somut kültürel mirasın yaşatılabilmesi için bir kültürle alakalı kalması, topluluklar içinde ve nesiller arasında düzenli olarak uygulanması ve öğrenilmesi gerekir. Somut olmayan kültürel mirasın bir nesilden diğerine aktarılabilmesini sağlamaya yönelik koruma tedbirleri, somut mirasın (doğal ve kültürel) korunması için gerekli olanlardan önemli ölçüde farklıdır.
Somut olmayan kültürel mirasın bazı unsurlarının yardım olmaksızın yok olma veya kaybolma riski vardır, ancak koruma, somut olmayan kültürel mirası saf veya ilkel bir biçimde sabitlemek veya dondurmak anlamına gelmez. Somut olmayan kültürel mirasın korunması bilgi, beceri ve anlamın aktarılmasıyla ilgilidir.
Kültürel Haklar ve Özgürlükler
Kültürel haklar, kültürün ve bileşenlerinin eşitlik, insan onuru ve ayrımcılık yasağı koşullarında kullanılmasını güvence altına almayı amaçlayan insan haklarıdır. Diğerlerinin yanı sıra dil; kültürel ve sanatsal üretim; kültürel hayata katılım; kültürel miras; fikri mülkiyet hakları; yazar hakları; azınlıklar ve kültüre erişim gibi konularla ilgili haklardır. Belirli bir kültürel, dini, ırksal veya dilsel geçmişe sahip olan herkes, bu geçmişe sahip diğer kişilerle birlikte kendi kültüründen yararlanma, dinini beyan etme ve uygulama ve dilini kullanma hakkından mahrum bırakılmamalıdır.
Tarihi kültürel miras kaynakları çok büyüktür ve çok yönlü yaşam birikimleridir. Geçmişte hiçbir tehdit altında olmadan var olan tarihi kültürel miraslar, günümüzde büyük ölçüde tahrip edilmiş ve tamamen yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalmıştır (Uygur & Baykan, 2007) . Tarihi kültürel çevre, tarih boyunca insanlar tarafından yaratılan kültürel değerlerin fiziksel çevreye yansımalarının görüntüleri olarak tanımlanabilir (Keleş, 1997) . Bu görüntüler kendi dönemlerinin tanıkları ve o dönemlerin özelliklerini bize anlatan bilgi kaynaklarıdır. Bu tarihi kültürel değerler insanlığın ortak mirasına katkıda bulundukları için korunması gereken yerler olmalıdırlar (Yasin, 2007) . Bu değerlerin korunması sorunu yerelden başlayıp küresele kadar uzanmaktadır. Koruma konusunda geliştirilen politikalar canlı tutulmaya çalışılmıştır. Tarihi kültürel mirasın korunması son 20 yılda önem kazanmış ve sadece yeni uygulama biçimleri değil, yeni kavramlar da geliştirilmiştir (Herbert, 1995) . Hatta kültürel mirasın ortak ilkeleri doğrultusunda kültürel eserlerin korunması için geliştirilen uluslararası kurumlar ve sözleşmeler bulunmaktadır (Emekli, 2005) . UNESCO, 1972 tarihli Dünya Kültürel ve Doğal Mirasının Korunmasına Dair UNESCO Sözleşmesi ile bu kültürel unsurları somut kültürel miras olarak kabul etmiştir (UNESCO, 1972) . Avrupa Birliği, 11 Eylül 1999 tarihinde Bükreş’te düzenlenen bir toplantıda “Avrupa Ortak Miras” kampanyasını başlatmıştır. Kampanyanın amacı, Avrupa’da kültürel, doğal ve tarihi miras bilincini artırmak, kültürel çeşitliliğe saygı göstererek ülkeler arasında işbirliğini geliştirmek ve koruma altındaki kültürel ve tarihi alanlarla ilgili ahlaki, dini ve kültürel değerleri ön plana çıkarmaktır. Dünyadaki diğer kurumlar, şirketler, dernekler ve gönüllü kuruluşlar da bu kampanyaya destek vermektedir (UNESCO, 1999) . Tarihi kültürel mirasın korunması, sürdürülebilir kalkınma çerçevesinde, denge gözetilerek ele alınmalıdır. Bu amaçla, Dünya Kültürel ve Doğal Mirasının Korunmasına Dair Sözleşme sürekli olarak güncellenmekte ve diğer ülkelerin imzası için kampanya yürütülmektedir. UNESCO Dünya Kültürel ve Doğal Mirasının Korunmasına Dair Sözleşmeyi 1983 yılında imzalayan ülkemiz, Doğal Mirası Koruma Genel Müdürlüğü bünyesinde birçok çalışma yürütmektedir (Emekli, 2005)
. “İnovasyon” kelimesi, yenilemek anlamına gelen Latince innovate fiilinden türetilmiştir. Kelime özünde anlamını günümüze kadar korumuştur. İnovasyon, bir şeyi, örneğin bir süreci, bir ürünü veya bir hizmeti geliştirmek veya değiştirmek anlamına gelir. Ancak şirketler bağlamında bu terimin bir tanıma ihtiyacı vardır. İş dünyasının karmaşık bağlamında bir tanıma ihtiyaç vardır. İnovasyon, yeni mal veya hizmetlerin sunulması veya sunulan mal veya hizmetlerin iyileştirilmesiyle sonuçlanan fikirlerin pratikte uygulanmasıdır. ISO TC 279, ISO 56000:2020 standardında inovasyonu “değeri gerçekleştiren veya yeniden dağıtan yeni veya değiştirilmiş bir varlık” olarak tanımlamaktadır. Diğerlerinin farklı tanımları vardır; tanımlardaki ortak unsur yeniliğe, iyileştirmeye ve fikirlerin veya teknolojilerin yayılmasına odaklanmaktır. İnovasyon genellikle daha etkili ürünlerin, süreçlerin, hizmetlerin, teknolojilerin, sanat eserlerinin veya iş modellerinin geliştirilmesi yoluyla gerçekleşir ve inovasyoncular bunları piyasaların, hükümetlerin ve toplumun kullanımına sunar. İnovasyon icatla ilgilidir, ancak icatla aynı şey değildir: inovasyon, bir pazarda veya toplumda anlamlı bir etki yaratmak için bir icadın (yani yeni / geliştirilmiş yetenek) pratik uygulamasını içermeye daha yatkındır ve tüm inovasyonlar yeni bir icat gerektirmez. İnovasyon literatüründe yapılan araştırmalarda çok çeşitli tanımlar bulunmuştur. Baregheh ve arkadaşları 2009 yılında farklı bilimsel makalelerde yaklaşık 60 tanım bulurken, 2014 yılında yapılan bir ankette 40’ın üzerinde tanım bulunmuştur. Baragheh ve arkadaşları, yaptıkları ankete dayanarak çok disiplinli bir tanım yapmaya çalışmış ve aşağıdaki tanıma ulaşmışlardır: “İnovasyon, kuruluşların pazarlarında başarılı bir şekilde ilerlemek, rekabet etmek ve kendilerini farklılaştırmak için fikirleri yeni/geliştirilmiş ürün, hizmet veya süreçlere dönüştürdükleri çok aşamalı bir süreçtir” Yazılım endüstrisinin inovasyonu nasıl tanımladığına ilişkin endüstriyel bir ankette, Crossan ve Apaydin tarafından verilen ve Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) kılavuzunun tanımına dayanan aşağıdaki tanım en eksiksiz tanım olarak kabul edildi: Yazılım endüstrisinin inovasyonu nasıl tanımladığına ilişkin endüstriyel bir ankette, Crossan ve Apaydin tarafından verilen aşağıdaki tanım en eksiksiz tanım olarak kabul edildi. İnovasyon, ekonomik ve sosyal alanlarda katma değer yaratan bir yeniliğin üretilmesi veya benimsenmesi, özümsenmesi ve kullanılması; ürünlerin, hizmetlerin ve pazarların yenilenmesi ve genişletilmesi; yeni üretim yöntemlerinin geliştirilmesi ve yeni yönetim sistemlerinin kurulmasıdır. Bu hem bir süreç hem de bir sonuçtur.” Amerikalı sosyolog Everett Rogers, bu kavramı şu şekilde tanımlamıştır: .
İnovasyon Nedir?
“İnovasyon” kelimesi, yenilemek anlamına gelen Latince innovate fiilinden türetilmiştir. Kelime özünde anlamını günümüze kadar korumuştur. İnovasyon, bir şeyi, örneğin bir süreci, bir ürünü veya bir hizmeti geliştirmek veya değiştirmek anlamına gelir. Ancak şirketler bağlamında bu terimin bir tanıma ihtiyacı vardır. İş dünyasının karmaşık bağlamında bir tanıma ihtiyaç vardır.
İnovasyon, yeni mal veya hizmetlerin sunulması veya sunulan mal veya hizmetlerin iyileştirilmesiyle sonuçlanan fikirlerin pratikte uygulanmasıdır. ISO TC 279, ISO 56000:2020 standardında inovasyonu “değeri gerçekleştiren veya yeniden dağıtan yeni veya değiştirilmiş bir varlık” olarak tanımlamaktadır. Diğerlerinin farklı tanımları vardır; tanımlardaki ortak unsur yeniliğe, iyileştirmeye ve fikirlerin veya teknolojilerin yayılmasına odaklanmaktır. İnovasyon genellikle daha etkili ürünlerin, süreçlerin, hizmetlerin, teknolojilerin, sanat eserlerinin veya iş modellerinin geliştirilmesi yoluyla gerçekleşir ve inovasyoncular bunları piyasaların, hükümetlerin ve toplumun kullanımına sunar. İnovasyon icatla ilgilidir, ancak icatla aynı şey değildir: inovasyon, bir pazarda veya toplumda anlamlı bir etki yaratmak için bir icadın (yani yeni / geliştirilmiş yetenek) pratik uygulamasını içermeye daha yatkındır ve tüm inovasyonlar yeni bir icat gerektirmez.
İnovasyon literatüründe yapılan araştırmalarda çok çeşitli tanımlar bulunmuştur. Baregheh ve arkadaşları 2009 yılında farklı bilimsel makalelerde yaklaşık 60 tanım bulurken, 2014 yılında yapılan bir ankette 40’ın üzerinde tanım bulunmuştur. Baragheh ve arkadaşları, yaptıkları ankete dayanarak çok disiplinli bir tanım yapmaya çalışmış ve aşağıdaki tanıma ulaşmışlardır:
“İnovasyon, kuruluşların pazarlarında başarılı bir şekilde ilerlemek, rekabet etmek ve kendilerini farklılaştırmak için fikirleri yeni/geliştirilmiş ürün, hizmet veya süreçlere dönüştürdükleri çok aşamalı bir süreçtir”
Yazılım endüstrisinin inovasyonu nasıl tanımladığına ilişkin endüstriyel bir ankette, Crossan ve Apaydin tarafından verilen ve Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) kılavuzunun tanımına dayanan aşağıdaki tanım en eksiksiz tanım olarak kabul edildi:
Yazılım endüstrisinin inovasyonu nasıl tanımladığına ilişkin endüstriyel bir ankette, Crossan ve Apaydin tarafından verilen aşağıdaki tanım en eksiksiz tanım olarak kabul edildi.
İnovasyon, ekonomik ve sosyal alanlarda katma değer yaratan bir yeniliğin üretilmesi veya benimsenmesi, özümsenmesi ve kullanılması; ürünlerin, hizmetlerin ve pazarların yenilenmesi ve genişletilmesi; yeni üretim yöntemlerinin geliştirilmesi ve yeni yönetim sistemlerinin kurulmasıdır. Bu hem bir süreç hem de bir sonuçtur.”
Amerikalı sosyolog Everett Rogers, bu kavramı şu şekilde tanımlamıştır:
.
Bir birey veya başka bir benimseme birimi tarafından yeni olarak algılanan bir fikir, uygulama veya nesne
Alan Altshuler ve Robert D. Behn’e göre inovasyon, orijinal buluş ve yaratıcı kullanımı içerir ve inovasyonu yeni fikirlerin, ürünlerin, hizmetlerin ve süreçlerin üretilmesi, kabul edilmesi ve gerçekleştirilmesi olarak tanımlar.
İnovasyonun iki ana boyutu yenilik derecesi (yani bir inovasyonun firma için mi, pazar için mi, sektör için mi yoksa dünya için mi yeni olduğu) ve inovasyon türüdür (yani süreç veya ürün-hizmet sistemi inovasyonu olup olmadığı). Örgütsel bilim alanında araştırmacılar, birbiriyle ilişkili bu iki yapının güncellenmiş bir tanımını sunarak inovasyonu yaratıcılıktan ayırmışlardır:
İşyeri yaratıcılığı, yeni fikirler üretmeye çalışırken uygulanan bilişsel ve davranışsal süreçlerle ilgilidir. İşyeri inovasyonu, yeni fikirleri uygulamaya çalışırken uygulanan süreçlerle ilgilidir. Özellikle inovasyon, sorun/fırsat tanımlama, kurumsal ihtiyaçlarla ilgili yeni fikirlerin ortaya atılması, benimsenmesi veya değiştirilmesi, bu fikirlerin teşvik edilmesi ve bu fikirlerin pratikte uygulanmasının bir kombinasyonunu içerir.
Peter Drucker şöyle yazmıştı:
İnovasyon, ister mevcut bir işletmede, ister bir kamu hizmeti kurumunda, isterse aile mutfağında tek başına bir birey tarafından başlatılan yeni bir girişimde olsun, girişimciliğin özel bir işlevidir. Girişimcinin ya yeni zenginlik üreten kaynaklar yaratması ya da mevcut kaynaklara zenginlik yaratma potansiyeli kazandırmasıdır
Yetişkin eğitiminde tarihi ve kültürel mirasın rolü
Yetişkin eğitimi, yetişkinlerin eğitimi ile ilgilenir. Kimin yetişkin olduğuna dair uluslar -okul çağını geçmiş olanlardan -yetişkinlere ve -olgun bireylere‖ kadar çeşitlilik gösterir. Bir yetişkinin kesin olarak tanımlanması yaş, psikolojik ve sosyal rol kategorilerine girme eğilimindedir. Yetişkin eğitimi, bir eğitim ajanı ile öğrenenler arasında, ajanın, bu tür faaliyetlere katılımı toplumdaki birincil üretken rolü olan ve bunu tamamlayan kişilerden öğrenmeyi sağlamak için sistematik deneyimler sağlayan bir dizi aşamalı görevi seçtiği, düzenlediği ve sürekli olarak yönlendirdiği bir ilişkidir. Dolayısıyla, yalnızca öğrenmeyle sonuçlanması amaçlanan sistematik olarak planlanmış deneyimler ve yalnızca harici bir eğitim temsilcisinin sürekli yönlendirmesi altında amaca yönelik olarak oluşturulmuş bir öğretim ortamında gerçekleşen öğrenme, Yetişkin eğitimi kapsamına girer. Yetişkin eğitiminin babası sayılan Malcolm Knowles’un yetişkin eğitimi kavramlarından biri de temel eğitimdir. Kültürel mirasın aktarılması ve korunmasında kültürel uygulamaların ve bilginin oynadığı rol ne kadar vurgulansa azdır. Bu, Siyah Afrikalıların kültürel miraslarını bir nesilden diğerine aktardıkları gerçek bir araçtır. Kültürel mirasın değişim aracının esnekliği nedeniyle, kaybolma veya unutulma riskiyle karşı karşıyadır. Dolayısıyla bu durum, kültürel mirasın doğmamış nesillere aktarılmasını sağlamak amacıyla, kültürel mirasa katılımı, bu mirasın korunmasını ve muhafaza edilmesini her toplumdaki her birey ve özellikle de yetişkinler için çok önemli bir görev haline getirmiştir
.
Yetişkin eğitimi temel olarak, bireysel ve toplumsal ilerleme, gelişme ve özgürleşme için bilgi aktarmak amacıyla oluşturulmuştur. Yetişkin eğitimini, kadın ve erkeklerin bilgiye olan susuzluklarını gidermeye, kendilerini bir vatandaş ve toplumun bir üyesi olarak sorumlulukları için donatmaya çalıştıkları kasıtlı bir çaba olarak tanımlayan (Thomas, 1991)
‘e göre
Yetişkin eğitimi platformu, yaşam için eğitime ve kişisel aydınlanma, aktif vatandaşlık, demokratik ve kültürel mirasın desteklenmesi gibi sosyal değişim hedeflerine odaklanarak özgürleşmeyi savunmakta ve vurgulamaktadır.
Yetişkin eğitiminin, yetişkinlere kültürel miraslarının korunmasına katılmaları için ilham verecek kültürel miras bilgisi ve sevgisini etkileyebileceği sonucuna varılabilir. Ayrıca, öğrencilere öğrenmeyi sevdirecek doğru bir şekilde öğretilirse, kültürel mirası korumanın yollarını hızlı ve kolay bir şekilde bulmalarına yardımcı olacaktır. Son olarak, yetişkinlerin yetişkin eğitimine katılımı, kültürel mirasın önemi, nasıl korunacağı ve koruma ve sürdürme ihtiyacı konusunda gözlerini açacaktır.
Öneriler
- Yetişkin eğitiminin kolaylaştırıcıları, yetişkinlere kültürel miraslarının korunmasına katılmaları ve bilgilerini gelecek nesillere aktarmaları için ilham verecek şekilde bilgi ve kültürel miras sevgisini etkilemelidir
- Yetişkinler kültürel miras bilgisini çocuklarına doğru bir şekilde aktarmalı, bu da onların öğrenmeyi sevmelerini ve kültürel miraslarını hızlı ve kolay bir şekilde korumanın yollarını bulmalarını sağlayacaktır.
- Hükümet yetişkinlerin yetişkin eğitimine katılımını teşvik etmelidir çünkü bu onların gözlerini kültürel mirasın önemi, nasıl korunacağı ve korunması ve sürdürülmesi gerektiği konusunda açacaktır.
.
Heritage-led innovation
Miras öncülüğündeki inovasyon, kullanıcılar için bir iyileştirme ile sonuçlanan son teknoloji bir fikir veya yöntemin uygulanması üzerine kuruludur. İnovasyon sürecinin temeli, genellikle disiplinlerin ve ihtiyaçların kesiştiği yeni bilgidir. İnovasyon ya uygulayıcılar ve daha geniş bir toplum tarafından test edilir ya da pazara doğru daha büyük bir ölçeklendirme için hazırdır.
Mirasın inovasyonla ilişkili olarak oynayabileceği çeşitli rolleri ve diğer sektörlerle etkileşimini dikkate alarak, miras öncülüğündeki inovasyonu üç kategoride değerlendirir:
Miras odaklı inovasyon: miras varlıklarının özel ihtiyaçlarına dayanan (benzersiz değerleri, malzemeleri, tasarım teknikleri veya özellikleri nedeniyle) ve aynı zamanda diğer sektörler için de kullanılabilir hale gelen inovasyonlar.
İnovasyonun özümsenmesi: diğer alanlarda veya sektörlerde geliştirilen ve bilgi üretmek, yeni kullanımlar sağlamak, korumayı iyileştirmek, karar alma süreçlerini geliştirmek veya yönetimlerini desteklemek amacıyla miras varlıklarına uygulanabilen inovasyonlar.
Kaynak olarak miras: Genel olarak miras veya belirli miras varlıkları yeni fikirler veya bilgiler üretir, inovasyon süreçlerinin temelini oluşturur veya çeşitli alanlarda inovasyona yol açan yeni disiplinler arası ve sektörler arası işbirliklerini başlatır.
Heritage-led diplomacy
Miras odaklı diplomasi ve uluslararası işbirliği, uluslararası kültürel ilişkileri, barışın inşasını, uzlaşmayı, sosyal uyumu, çok kültürlü diyaloğu, daha iyi karşılıklı anlayışı, uluslar ve toplumlar arasında insani ve ekonomik kalkınmayı teşvik etmek için mirasın ve paylaşılan geçmiş mirasın uygunluğuna dayanır.
Miras odaklı diplomasi sadece her düzeydeki (ulusal, bölgesel ve yerel) hükümet aktörlerini içermekle kalmaz, aynı zamanda halklar arası diyalog, örneğin mimari koruma, sosyal kalkınma veya afet sonrası yeniden yapılanma alanlarında faaliyet gösteren kültürel miras kuruluşları gibi daha geniş bir yelpazedeki devlet dışı paydaşları da kapsar. Dolayısıyla kültürel miras odaklı diplomasi, devletlerin ve uluslararası kuruluşların ötesinde, çok boyutlu ve çok paydaşlı kültürel alışverişlerle ilgilidir
.
Miras odaklı diplomasi, mirasın ve mirasın yönetişiminin diplomatik süreçlerin merkezine yerleştirildiği, iki ve çok taraflı ilişkiler, ulus ötesi işbirliği ve uzlaşma için daha geniş siyasi, sosyal, kültürel ve ekonomik etkilerinin tanındığı bir diplomasidir.
Diplomasi içinde miras, mirasın korunmasının, gelişmekte olan ülkelerde daha iyi karşılıklı anlayış ve değişimin veya çatışma çözümü ve iyileşmesinin teşvik edilmesi bağlamında, devlet öncülüğündeki dış politika veya yerel girişimlerde siyasi bir araç olarak hareket etmesidir.
İnovasyon Ekosistemleri
Kültürel Miras bağlamında teknolojinin rolü nedir? Teknoloji kullanımı kültürel miras ziyaretçilerinin ve kurumlarının hedefleriyle nasıl uyumlu hale getirilebilir? Nihayetinde teknoloji, Dijital Çağ’da Kültürel Mirasın konumunu iyileştirmeye nasıl yardımcı olabilir? Avrupa genelinde şu anda 19.000’den fazla müze ve kültürel mekan bulunmaktadır. 2016 yılı itibariyle, Avrupa müzelerinin üçte biri bir tür dijital dönüşüme yatırım yaparak (EGMUS, 2016) zengin bir veri, teknoloji ve uzmanlık birikimi yaratmıştır. Sadece 2007-2013 döneminde AB, kültürel miras ve ilgili araştırmalara yaklaşık 4,5 milyar Avro yatırım yapmıştır. Geliştirilen bu teknolojilerden bazıları tek başlarına sınırlı bir değere sahiptir; potansiyel ziyaretçilerin ve paydaşların yalnızca parçalı bir kısmına ulaşabilirler ve hızla modası geçme riski taşırlar
.
Dijital kültüre yapılan bu yatırımı parçalarının toplamından daha değerli kılmak için inovasyon ekosistemleri üzerinden çalışmak gerekiyor. İnovasyon ekosistemleri, sanayi dünyasında 15 yılı aşkın bir süredir yaygın olarak kullanılan bir yaklaşımdır. İnovasyon ve girişimciliğin gelişmek için geniş bir paydaş işbirliği ağına ihtiyaç duyduğu fikrine dayanan ekosistemler, yazılım geliştirme endüstrisini dönüştürmüştür (Mason & Brown, 2014). Ekosistem uygulamasındaki mevcut eğilim, uzun vadede sürdürülmesi zor olan monolitik teknolojik çözümler yerine, çeşitli aktörler tarafından katkıda bulunulan ve bulutta barındırılan teknoloji modüllerinin (mikro hizmetler gibi) esnek mimarilerine dayanmaktadır.
15 yıl önce endüstriyel dünyayı yönlendiren değişimin aynısı tarafından yönlendirilen bu durum, Kültürel Miras bağlamında teknolojiye bakış açımızın radikal bir şekilde yeniden çerçevelenmesini gerektirmektedir: kültürel dijital varlıkların dahili ve silo halindeki koleksiyonlarından geniş bir kültürel inovasyon ekosistemleri ağına.
EYCH bağlamında farklı dijital inovasyon projeleriyle bir yıl boyunca etkileşim halinde olduktan sonra, artık biliyoruz ki uygun teknoloji seçimleriyle, aynı zamanda güvenli ve gizlilik bilincine sahip esnek, açık ve işbirliğine dayalı ortamlar yaratmak mümkündür; kültür kurumlarının, ziyaretçilerin, şirketlerin ve bağımsız araştırmacıların katkıda bulunmaktan memnuniyet duyacakları ve bir parçası olmak isteyecekleri ortamlar. Bu işbirlikçi ortamlar, insanların birbirlerinin sonuçlarına erişmelerini, paylaşmalarını ve bu sonuçlar üzerine inşa etmelerini ve nihayetinde herhangi bir projenin ilk AB finansmanından daha fazla büyümeye devam edebilecek dijital kültürel miras ekosistemleri oluşturmalarını sağlar. AB CrossCult platformu böyle bir ekosistemin örneğidir. Platform, istikrarlı bir platform çekirdeği etrafında heterojen ancak tamamlayıcı Teknolojiler yaratan çok sayıda bağımsız aktör tarafından yapılan zengin bir teknoloji katkıları portföyü olarak düzenlenmiştir. “Modül olarak yazılım” yaklaşımını izlemektedir. Karmaşık, monolitik bir sistem tasarlamak yerine, her teknoloji katılımcısı (proje ortağı, bireysel geliştirici, vb.), farklı mekanların ve izleyicilerin ihtiyaçlarına göre uyarlanmış çeşitli kültürel miras uygulamaları oluşturmak için kolayca birleştirilebilen daha küçük yeniden kullanılabilir yazılım parçaları oluşturur.
Teknoloji hizmetlerine örnek olarak oyun modülleri, tavsiye sistemleri, semantik akıl yürütme, hikaye anlatımı arayüzleri, coğrafi konum, sosyal medya, analitik ve kitle kaynaklı hizmet unsurları verilebilir. Bu esnek mimariyi kullanarak proje, farklı kültürel mekanları ve izleyici ihtiyaçlarını hedefleyen dört farklı mobil uygulama oluşturmuştur: büyük yerleşik müzelerden daha küçük olanlara ve dağıtılmış kültürel mekanlardan Avrupa şehirlerine (CrossCult, 2017).
Kültürel mirasta sosyal inovasyon ekosistemi[akordeon]
- Kültürel miras: bu durumda, eylemi, süreçleri, modelleri veya sosyal olarak yenilikçi hizmetleri tanımlayan nesne.
- Sosyal ihtiyaçlar: eğitim, entegrasyon, kültüre erişim, demokrasi ve katılım bunlardan sadece birkaçıdır.
- kamu sektörü. İdareler, kültürel mirasın olağan sahipleri ve aynı zamanda politika yönergelerini belirleyen, koruma çerçevelerini oluşturan ve yönetim programlarını koordine eden kişilerdir. Üniversitelerin ve teknoloji merkezlerinin çoğu da bu sektöre aittir ve kültürel miras alanındaki araştırmalara öncülük etmektedir. Ayrıca müzeler gibi mirasın tanıtımına adanmış kurumların bir kısmı da bu sektöre aittir
- Üçüncü sektör: Bu sektör sosyal ekonomi sektörüdür. İçinde dernekler, vakıflar, sosyal ekonomi işletmeleri gibi farklı yasal örgütlenme biçimleri buluruz. Genel olarak, temel amacı sosyal olan ve diğer stratejilerin, modellerin ve süreçlerin tabi olduğu şirketler ve kuruluşlar. Pek çok topluluk müzesi ve bağımsız müze bu yasal formlardan bazılarına sahiptir. Ayrıca, kültürel mirasın savunulması, korunması ve tanıtılması için çalışan dernek ve vakıflar da bu üçüncü sektöre aittir
- Özel sektör. Amaçları karlı olan ticari kuruluşlardan oluşur. Anonim, limited veya iş ortaklığı şirketleri, bankalar ve yatırım fonları, kamu sektörü ile birlikte ekonomik faaliyetlerin çoğunu oluşturmaktadır. Özel sektör, geri kalan sektörler için ana finansman kaynaklarının bulunduğu yerdir. Miras alanında burada “kültür endüstrileri” olarak adlandırılan, yani müzeler, kültür merkezleri, tur operatörleri vb. gibi çeşitli işletme yönetim biçimlerini buluyoruz. Bazı ülkelerde özel şirketler, özellikle arkeoloji veya restorasyon alanında, kamu idaresi ve diğer özel şirketler için çalışmalar yürüterek, kültürel miras yönetiminin bir kısmından giderek daha fazla sorumlu olmaktadır
.
.
.
Tüm bu sektörler ve faktörler arasındaki buluşmanın gerçekleştiği alan, kültürel mirasta sosyal inovasyon ekosistemi olarak adlandırdığımız alandır. Kültürel miras alanında sosyal açıdan yenilikçi projeler, varlık yönetimi uygulama hizmetleri, kaplama modelleri veya süreçleri gibi yeni iş yapma biçimlerine dayanarak sosyal ihtiyaçları karşılayan ve bu süreçlere vatandaşlığı da dahil eden yeni ilişki türleri üreten projeler olacaktır. Etkin yönetim, sosyal düzen ve sosyal dönüşüm: böylece üçlü bir hedefe ulaşılmış olur.
Bir sosyal inovasyon ekosistemi oluşturmak için ne gerekir?
Her şeyden önce, bu kavramların daha derinlemesine düşünülmesi ve tanımlanması gerekmektedir. Burada bir tane öneriyoruz, ancak bunun zenginleştirilmesi ve geliştirilmesi gerekiyor. Bu amaçla, daha büyük bir bilimsel ve akademik katılım gereklidir: bu alanlarda daha fazla araştırma yapılmalı ve sonuçları konferanslar, seminerler vb. yoluyla tartışılmalıdır. İkinci olarak, bu alanda sosyal girişimcilerin başarısızlıklarından dolayı dışlanma veya suçlanma korkusu olmadan test edebilecekleri/erteleyebilecekleri ve öğrenebilecekleri deneysel alanların yaratılması gerekmektedir. Başarıya ancak hata yaptıktan sonra ulaşılabilir. Bu felsefeyi akılda tutmadan, ister sosyal ister başka türlü olsun, herhangi bir inovasyon ortamı yaratmak mümkün değildir.”
Stratejik hatların oluşturulması: Bu sektörde bir sosyal inovasyon ekosistemi oluştururken eksik olan ve önemsiz olan nedir? Kesinlikle bu bir para meselesi değil. Eksik olan daha çok girişimciler, özel sermaye, kamu politikaları ve vatandaş katılımıdır
.
Bu nedenle her sektör aşağıdaki tedbirlerle katkıda bulunmalıdır: Kamu sektörü: Kanun ve yönetmeliklerde reform yaparak sektörler arası alanların oluşturulmasını destekleyin. Tüm aktörler arasında karşılaşmanın gerçekleşebileceği ortak varlık yönetim sistemlerinin kurulmasını kolaylaştırın. Sosyal alanda transfer ofisleri ile daha açık ve işbirlikçi üniversiteler.
Özel sektör ve finans sektörü: Sadece vergi avantajı elde etmek için yatırım yapmak yerine, daha fazla kurumsal sosyal sorumluluk üstlenmek için sektördeki sosyal girişimciliği destekleyin. Projelere daha fazla katılım ve elde edilenlere daha fazla inanç.
Üçüncü sektör: Geleneksel olarak sosyal ekonominin hayal gücünün dışında kalan diğer alanlarda daha fazla profesyonellik ve katılım: örneğin yatırım, iletişim veya pazarlama. Kamu ve özel finansmana daha az bağımlılık ve kendi kendini yöneten örgütlenme biçimleri. Toplumsal katılımın teşvik edilmesi ve şeffaflığın artırılması. Üçüncü sektör kesinlikle sosyal inovasyon mirasında iyi uygulamaların büyük laboratuarı olacaktır.”
Kısacası: kamu sektörünün esnekliği ve daha açık bir üniversite, özel sektörün farkındalığı ve sosyal katılımı ve üçüncü sektörde sosyal girişimciliğin üretken ekonomiye dönüştürülmesi.