Dante Moore aile mantrasını duyduğundan daha fazlasını gördü.
Babası, mühendis olarak çalıştığı Ford fabrikasında uzun günler boyunca kapıdan dışarı çıkıyordu. Detroit Lions ve Detroit Tigers maçlarında barmenlik yapıyorum. Başka bir yan işin parçası olarak çimleri biçmek. Bir şekilde hâlâ genç takımlara koçluk yapmak ve Dante’nin her maçına katılmak için zaman buluyorum.
Gün doğumundan akşam karanlığına ve çoğu zaman ötesine geçen Otha Moore Sr., oğlunun bunu hissetmesi için bunu söylemesine gerek yoktu.
Çok çalışmak yenilmez.
Dante bu sloganı bizzat yaşadı; oyun kurucu gençlik futbol maçlarından sonra gözlemciler gülerken fazladan turlar atıyordu. Lise birinci sınıf öğrencisiyken, maçlardan önceki sabahlar oyun kurucu gurusuyla buluştu. Ertesi sabah başka bir antrenman için erken kalkacaktı. Koçu ona yavaşlaması gerektiğini yoksa kolunu yıpratacağını söyledi.
Çocuğun bildiği tek şey en iyi olmak için elinden geleni yapmaktı.
Otha, “Ona şunu söyledim: ‘Eğer bir sonraki adam gibi çalışırsan, bir sonraki adamla aynı olursun’” dedi. “ ‘Bir sonraki adamdan daha çok çalışırsan daha iyi olacaksın.’ ”
İki lise eyalet şampiyonluğunun ardından Dante, benzer bir çizgi oluşturma girişiminde aynı amansızlığını UCLA’ya da taşıdı. İlk beşte deneyimli bir meslektaşını geride bırakarak, kısa sürede ülkenin en heyecanlı birinci sınıf öğrencilerinden biri haline geldi.
Temelde 1½ maçlık oyun süresinde yedi gol atma pasları, 22 numaralı Bruins’in (3-0) Cumartesi günü 11 Numaralı Utah’a (3-0) karşı deplasmanda karşılaşmasına çıkan oyuncusu olarak konumunu güçlendirdi.
Mayıs ayında 18 yaşına giren oyun kurucunun zekası, kendisinden çok daha yaşlı takım arkadaşlarını hayrete düşürdü.
Beşinci sınıf son sınıf öğrencisi, geniş alıcı Kam Brown, “Yaptığı bazı oyunları neredeyse 1000 kez yapmış gibi” dedi. “Birçoğumuz oradayız, vay be, görüyor musun? Ve kendisi için bu sadece arka bahçe futbolu gibi.”
Antrenörler Moore’un antrenman tesisinde gün doğumundan önce girip gün batımından sonra dışarıda yaşadığını söyleyerek şakalaşıyor. Moore, çeyrek asırdır büyük bir bowling maçına katılmamış bir takım için yeni bir şafağın kıvılcımını ateşleyecek şeyin bu olacağını bilerek sadece başını salladı.
Çok çalışmak yenilmez.
Her ne kadar kolej futbolu maçları sırasındaki diğer tüm reklamlarda görünen şehirdeki oyun kurucunun çok altında olsa da şöhreti artıyor.
Bu hafta takımın antrenman sahası dışında iki kez yapılan 20 dakikalık bir röportaj sırasında Moore, yoldan geçenlerden fark edildi.
“Sen 3 numara mısın?” diye bağırdı üniversite çağındaki bir kadın.
Moore, “Bunun gibi bir şey” diye yanıt verdi.
Kısa bir süre sonra, Moore bir muhabirle konuşurken, oyun kurucu hayranını bir selfie için sıcak bir şekilde şımartana kadar bir erkek hayran garip bir şekilde havada asılı kaldı.
Bu ayın başlarında San Diego Eyaleti’ne karşı ilk başlangıcında üç gol atarak Cade McNown ve Josh Rosen’in oynadığı herhangi bir maçta gerçek bir birinci sınıf öğrencisi olarak okul rekorunu eşitleyen bir oyuncu için aşk şenliği büyüyor.
Geçtiğimiz hafta sonu North Carolina Central’ın 59-7’lik serisinde iki gol daha attıktan sonra, 1,80 boyunda ve 210 kiloluk Moore, kendisini neşeli, Soyunma odasında sıçrayan takım arkadaşları kitlesi. Serbestçe filizlenen saçları, havaya püskürtülen kutlama suyu damlacıklarıyla parıldayan Moore, aynı zamanda dövüş şarkısına da daldı. Hâlâ kelimeleri öğrenmesi gerektiğini boşver.
Moore, “Bunu henüz bilmiyorum” dedi, “o yüzden tam ortadayım, herkesin enerjisini titretiyorum, harika vakit geçiriyorum.”
Sezon başında yaşanan adrenalin patlamasının sona ermesini istemeyen Moore, iki kez Pac-12 şampiyonuna karşı en ufak bir avantaj elde etmek için bir sonraki rakibinin her nüansını araştırdı.
Hatta Rice-Eccles Stadyumu’nun kapasitesine kadar.
Moore, “Elli dört bin hayran – araştırdım, sahip oldukları şey bu” dedi. “Orada 54.000 taraftar olacağını biliyorum, bu yüzden antrenmanda [Tuesday] Çılgıncaydı, bağırma sesleri ve buna benzer şeyler ama her şeyin bizi hazırlaması hoşuma gidiyor.”
Başka bir aile mantrası da şöyle: Hazır kalırsanız hazırlanmanıza gerek kalmaz.
Sözler kulağa hoş geliyordu, bu yüzden çocuk anlıyormuş gibi davranmak için elinden geleni yaptı.
Moore, 13 yaşına girdikten bir ay sonra burs teklifini uzattıklarında Michigan koçlarına “Teşekkür ederim, bunu takdir ediyorum” dedi.
O gece Moore babasına “teklifin” ne anlama geldiğini sordu. Anlamı iyice anlaşılınca Moore ağladı. Bütün bu zahmete değdi.
Moore şöyle dedi: “Çoğu zaman babam birçok şeyi feda etmek zorunda kaldı.” Yaptığım bu çalışma meyvesini vermeye başlıyor.”
Şüpheliler ısrar etti. Moore’un sekizinci sınıf mezuniyetinde büyüdüğünde ne olmak istediğini söylemesi gerekiyordu. Öğretmenine “futbolcu” demek istediğini söyledi. Ona başka bir şey söylemesini söyledi.
Babasının anısına gönülsüzce “mühendis” dedi.
Çok geçmeden çocuk ne isterse olabileceğini gösterecekti. Detroit’teki King High’da birinci sınıfa giren Moore, görünüşte sonsuza kadar orada olan çift tehditli oyun kurucunun yerine daha eski bir yedek oyuncuyla mücadele etti. (Tanıdık geliyor mu?)
“Gerçekten deniyorduk Olumsuz King koçu Tyrone Spencer, Moore’a atıfta bulunarak gülerek bunu hatırladı. “Diğer adamın transfer yapmamasını umuyorduk.”
Bu korkular gerçekleşti. Moore’un rakibi ayrıldı ve onu kadrodaki tek geçerli oyun kurucu olarak bıraktı. İlk üniversite maçına 14 yaşına girdikten yalnızca birkaç ay sonra başlayacaktı.
Çok fazla baskı vardı. King eyalet şampiyonluğunu elde ediyordu ve NFL’de oynamaya devam edecek olan Sauce Gardner ve Avonte Maddox gibi futbol yıldızlarını yetiştirmişti. Ancak birinci sınıf öğrencisi, aldığı tüm eğitimin kendisini o ana hazırladığını fark etti.
Moore, şehirler arası bir güce karşı ilk maçında sahaya sıkıştı. Stadyumdaki herkes birinci sınıf öğrencisinin nasıl tepki vereceğini görmek için boyunlarını uzatırken, o bir sonraki oyun için ayağa kalktı.
“Bilincimi kaybettim ve ‘Gerçekten bunun futbol olmasının imkanı yok’ dedim,” diye hatırladı, “sonra tekrar ayağa kalkmak zorunda kaldım ve ‘Tamam, iyiyim’ dedim. ”
Son dakikalarda takımını toparlamaya çalışırken güvenliği fark edemeyen Moore, kesilen bir pas attı. Maçı kaybetmiş olmasına rağmen cesareti sayesinde bir hayran kitlesi kazanmıştı.
Spencer, “Bir oyun kurucunun ne durumda olduğunu, şut atıncaya kadar asla bilemezsiniz” dedi ve şöyle devam etti: “Ve şutu attığında ve tüm lastikler çimlerin üzerindeyken, şöyle dedi: ‘Tamam, bu çocuk gerçekten.”
Sezon sonunda Moore, takımını eyalet şampiyonası maçına çıkaracaktı. Bunu bir zirve olarak değil, sadece bir başlangıç olarak görüyordu. Sonraki üç sezon boyunca kolunu güçlendirecek, ayak hareketlerini geliştirecek ve serbest kalmasını hızlandıracaktı.
Lisenin sonunda iki şampiyonluk yüzüğüne sahip olacaktı.
Chip Kelly, Kenny Dillingham’a teşekkür etmeyi unutmamalı.
UCLA’nın yüzyılın başında çevrimiçi işe alım hizmetlerinin başlamasından bu yana en yüksek reytinge sahip oyun kurucu adayı olan Dillingham, Arizona Eyaleti’nin baş antrenörü olmak üzere Ducks’ın hücum koordinatörü olarak görevinden ayrılmamış olsaydı Moore, Oregon’da oynayacaktı.
Bir hamle diğerini tetikledi. Moore, Kelly’yi aramak ve ilk talipleri arasında yer alan Bruins’in hâlâ ilgilenip ilgilenmediğini öğrenmek için telefonunu aldı. Elbette öyleydi. Kelly, aileyi ziyaret etmek için Detroit’e uçağa bindi ama zor bir satış yapılması gerekmedi.
Otha Moore, “Sadece onunla tanışmak ve enerjiyi hissetmek istedik” dedi. “Dante enerji seviyesini inceledi ve kendini rahat hissetti… Los Angeles’ı gördüğünde palmiye ağaçları ve plajların biteceğini biliyordum. Dışarıda yıl boyu eğitim, yani onu yenemezsin.”
Çoğu zaman. Moore’un bahar antrenmanlarına katılabilmek için Ocak ayında gelmesinin ardından yağmur, dersin ilk iki gününü kötüleştirdi. Ancak kısa süre sonra kampüsün etrafında neşeyle geziniyordu; artık Ortabatı rüzgarının soğuğundan endişe duymuyordu.
Sonbahar kampına kadar uzanan coşkulu bir mücadelenin ardından Kelly, Moore’un yedek kulübesinde oynayacağını söylerken, Redshirt genç Ethan Garbers’ı Coastal Carolina’ya karşı sezon açılışının başlangıcı olarak ödüllendirdi. Takım esasen Moore’un arka arkaya oyunlarda gol pasları atmasıyla sona erdi; buna dördüncü çeyrekte J.Michael Sturdivant’ın galibiyet serisine 67 yardalık bir vuruş da dahil.
Rose Bowl’un içindeki ışıklar titreşirken Moore sağ işaret parmağını defalarca işaret ederek kutlamayı yaptı. Sanki mahalle çocuklarıyla oynanan bir maçta güzel bir atış yapmaktan başka bir şey yapmamıştı.
Sessiz tepkisi sorulduğunda Moore, “İçimde mutluydum, havai fişekler gibi” dedi.
Bazı şeyleri kendine saklamadı. Moore, San Diego Eyalet maçından sonra okul renklerinde giyinmiş genç bir çocuğa eldivenini verdi. Bir hafta sonra, muhabirler röportaj odasından ayrılmadan önce, Anthony Adkins’in kilo vermesinden ne kadar etkilendiğini anlatan beklenmedik bir monoloğa başladı.
Koçlar onun özverisiyle ikna edilmeye devam ediyor; Kelly, Moore’u sık sık antrenman tesisinde akşam geç saatlere kadar maç videolarını izlerken bulduğunu söylüyor.
Kelly, “O orada sadece kanat çırpmıyor” dedi. “Yani bu bir hazırlık pozisyonu ve ne kadar hazırlıklı olursanız o kadar özgüveniniz olur. Ancak o pozisyonda aradığınız pek çok soyut özelliğin onda olduğunu düşünüyorum.”
Oğlunun kariyer gelişim tablosunda pek çok aşamayı geçtiğini gören Otha, sırada ne olduğunu öğrenmek için sabırsızlanıyor. Sıkı çalışmanın yenilmemesi nedeniyle sezonun ulusal şampiyona ve Heisman Kupasıyla bitmemesi için hiçbir neden yok.
Otha, “Bu, sürekli pedala basıp daha fazlasını istediğiniz ve o da size daha fazlasını vermeye devam eden spor arabaya benziyor” dedi. “Olan bu, dostum. Burada çok özel bir şey izliyoruz.”