Alfabetik Ödüllü kişi arama
Walter Kohn
Ben, bu Ödülü'nü alan vesileyle, ne yeryüzünde, ne tuhaf bir aile geçmişi, öğretmenler, arkadaşlar, yetenekleri ve özellikle tarihin kazaları, simya ve kişisel yaşam o geldi harikaları ilk nobel ödüllü değilim varsayalım Bu noktada. "Les Prix Nobel" nin daha önceki hacimleri dolaşabilmeniz ve nihai kaderlerini başkalarının hayatlarında erken habercisiydi olduğunu biliyorum - matematiksel erken gelişme, şampiyon kuş gözlemciliği, doyumsuz okuma, mekanik dehası. Benim durumumda değil, en azından benim geç gençler önce. Tam tersine: Viyana'da bir çocuk kostüm partisi alınan benim eski kız kardeşi ve kendimi bir erken Fotoğraf - Ben yaklaşık 7 yaşında bir görünüm - bana bir koyu renkli takım elbise ve bir siyah üst şapka kadar giyinmiş gösterir, oyuncak gözlük burnumu aşağı itti ve yazıt "Profesör Know-Nothing" ile kolumu altında büyük bir işareti taşıyan.
Kimyasal dahil olmak üzere, fizik hala seven ve yapmak, California Üniversitesi'nde teorik fizik uzun bir emekli profesör: Burada daha sonra nasıl, 75 yaşında, ben bugünkü noktaya getirdi beni hayatım boyunca okuyucuya aktarmak benim girişimi bir özellik gibi, klasik müzik dinleme, okuma (Fransız edebiyatı da dahil olmak üzere), yürüme gibi hobilere sahip çoğunlukla benim yaş yarısı daha az gençlerle birlikte fizik, orta, Santa Barbara Benim ümmetimin ömrü ve daha geniş siyasi ve sosyal konularda; eşim Mara ya da tek başına küçük bir pişirme (benim ratatouille haksız gurur); ve rahat bir silindirin bir haftalık yarım saatlik kıyı boyunca kılcal kanallar, benim Viyana çocukluk buz pateni bir dönüştür. Benim üç kızı ve üç torunu Kaliforniya'da yaşayan ve bu yüzden makul sık sık birbirlerini görmek için olsun.
1957 yılında bir Amerikan vatandaşı olarak vatandaşlığa ve bu zamandan beri benim birincil kimlik olmuştur. Ancak, pek çok diğer bilim adamları gibi, ben de güçlü bir anlamda, özellikle önemli dönemler için bir aile ile çalışmış ve yaşamış olan Kanada, Danimarka, İngiltere, Fransa ve İsrail de dahil olmak üzere küresel vatandaşlık, ve benim en yakın olduğu gör.
Avusturya yönelik duygular, ülkesine ve kalacak - çok acı. Onlar, Avusturya Nazi rejimi altında bir Yahudi çocuğu olarak, soykırımı sırasında diğer akraba ve birçok öğretmen ailem sonraki cinayet, Salomon ve Gittel Kohn, 1 1 / 2 yıl canlı hatıraları hakim. Fizikçiler bazı öğretmenler, dürüst ve yapıcı Avusturya geçmişin karanlık yıllarda karşı karşıya eski Yüksek Okul ve gençlere (Gedenkdiener): Aynı zamanda son yıllarda Avusturyalılar, benden daha genç bir ya da iki nesil ile çalışmaktan mutluluk var .
Yıllar içinde - başka bir düzeye, örneğin San Diego, Kaliforniya Üniversitesi'nde Yahudi Çalışmaları güçlü bir programın kurulması gibi birçok Yahudi projelerde yer almış, güçlü bir Yahudi kimliği var ve bu değinmek istiyorum.
I. Dünya Savaşı'nda Avusturya tarafında savaşan, bir ağabey kaybetmişti Babam, kararlı bir pasifist olarak kaldı. Ancak, Nazi barbarlar ve onların işbirlikçileri, tüm dünyayı tehdit ederken, ben felsefesini kabul etmez ve önceki birkaç denemeden sonra, nihayet İkinci Dünya Savaşı'nın son bir yıl içinde Kanada Piyade Kolordusu kabul edildi. Onlarca yıl sonra, ABD-Sovyet nükleer silahlanma yarışının bir son getirmek için girişimlerde aktif oldu ve University of California, Los Alamos ve Livermore nükleer silah laboratuarları yöneticisi olarak rolü sonlandırmak için başarısız öğretim girişimlerinin lideri oldu. Ben, küresel konularda güçlü bir bilimsel bileşeni olan ve bilim adamları faydalı bir rol oynayabilir kendini ilgilendiren öğrenci Pugwash hareketinin kurucusu Jeffrey Leiffer, erken destek sundu. Yirmi yıl kurulduğundan sonra bu örgütün güçlü ve canlı devam ediyor. Benim taahhüdü insancıl ve barışçıl bir dünya için bu güne kadar devam ediyor. Dünya nüfusunun erken stabilizasyonu bu amaca ulaşmak için önemli olduğuna inanıyorum çünkü ben sadece Nüfus Enstitüsü Yönetim Kurulu katıldı.
Benim bugünkü noktadan bu tanıtım genel yansımaları sonra şimdi benim çocukluk ve ergenlik hakkında bir fikir vermek istiyorum. I. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra bir kaç yıl Viyana, Avusturya bakış noktasından felaket orta sınıf bir Yahudi ailenin çocuğu olarak 1923 yılında doğdu. Hem benim anne eski Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun parçaları doğmuş Hodonin, Moravia, babam, sonra Galiçya, Polonya Brody annem, şimdi Ukrayna'da. Daha sonra her ikisi de, ebeveynleri ile birlikte Viyana başkente taşındı. Nispeten genç yaşta ölen babamın anne-babalar, herhangi bir hatırlama var. Benim anne dedesi Rappaport dediği gibi dedem durumunda, dua ve dini metinlerin yakındaki küçük bir sinagog, bir Schul çalışma, emeklilik ve basit bir hayat yaşamış ve ortodoks Yahudi idi. Babam bir iş, asıl ürün, yüksek kaliteli sanat kartpostal, çoğunlukla onun firması tarafından yaptırılan çağdaş sanatçıların resimlerinin dayalı Postkartenverlag Brueder Kohn Wien I taşıdı. Yüzyılın ilk yirmi yıl içinde iş gelişti vardı ama, daha sonra Avusturya monarşinin parçalanmasına ve dünya çapında bir ekonomik bunalım, I. Dünya Savaşı'nda kardeşi Adolf, ölüm nedeniyle, zor günler yavaş yavaş düştü 1920'ler ve 1930'larda. Babam iş devam etmek ve aileye destek için krizden krize karşı mücadele etti. Müreffeh kez arta kalan çok uzak olmayan, Hitler, Almanya'da 1933 yılında iktidara gelene kadar annem, kardeşim ve ben yaz tatili boyunca Berlin, Baltık Denizi Heringsdorf harika bir yaz mülkiyet oldu. Babam (firma Berlin'de bir şubesi vardı) ara sıra ziyaret için geldi. Annem, Almanca, Latince, Lehçe ve Fransızca iyi bir bilgi ve, Yunanca, İbranice ve İngilizce ile bazı tanıdık yüksek eğitimli bir kadındı. Ben o Galiçya akademik odaklı bir Lisesi'nde tamamlamış olduğunu inanıyoruz. Anne ve babası sayesinde geleneksel Yahudilik ile temas sürdürdü. Aynı zamanda ailem, özellikle babam, Viyana laik, sanatsal ve entelektüel hayatının bir parçası idi.
Ben bir kamu ilköğretim okulu tamamladıktan sonra, annem bana Akademische Jimnastik, Viyana şehir içi ince bir devlet lisesine kaydoldu. Orada, neredeyse beş yıl boyunca, Hitler Almanya'nın Avusturya'yı ilhak Mart 1938 tarihine kadar, Latin ve Yunan doğru güçlü odaklı, mükemmel bir eğitim aldı. (Bu sözde Anschlus'ta Avusturya nüfusunun büyük çoğunluğu tarafından desteklenen bir kaç hafta sonra). O zamana kadar benim favori konunuz mimarisi ve kısa ve özlü I loved Latin olmuştu. Buna karşılık, herhangi bir ilgi, ne de rutin öğretti ve bana sadece C lise verdi matematik, belirgin bir yetenek vardı. Bu süre zarfında ben sonunda, istifası ile karşı karşıya ve en coşku olmadan umudu aile şirketi devralacak olacağını zımni anlayış.
Ablam yerine derhal İngiltere'ye göç etmeyi başardı; ve benim okul kovulan aile şirketi el konuldu ama babam herhangi bir tazminat ödemeden yönetimi devam etmek için gerekli oldu: Anschlus'ta her şey değişti.
Dr. Emil Nohel, fizik, matematik Dr Victor Sabbath: Aşağıdaki sonbaharında iki olağanüstü öğretmenler vardı Chajes Gymnasium, bir Yahudi okuluna girmek için başardı. Okul duvarları dışında keyfi, zulüm ve vahşet eylemleri üzerinde yer alırken, bu iki ilham öğretmenler içinde bize kendi konularında derin bir anlayış ve sevgi iletti. Bilim benim ilk faiz borçlu, ilham almak için derin şükranlarını kaydetmek için bu vesile. (Ne yazık ki, her ikisi de Nazi barbarlığın kurbanı oldu).
Charles ve Eva Hauff yılında İkinci Dünya Savaşı sırasında, iki kez derin şükranlarını not, Avusturya terk koyamadık ailem ayrılmış olarak kabul ettikten sonra, ben, önce beni görmemişti iki harika ailelerin evlerine çekildi Sussex, İngiltere, aynı zamanda benim eski kız kardeşi Minna memnuniyetle karşıladı. Charles, babam gibi, sanat, yayıncılık alanında bir iş ilişkisi vardı. Birkaç yıl sonra, Dr. Bruno Mendel ve Toronto, Kanada, eşi Hertha kendi ailenin çocuğu olarak ben ve arkadaşım Joseph Eisinger aldı. (Onlar da, diğer üç genç Nazi mültecilere destek). Bu ailelerin her ikisi de güçlü çalışmalar, Doğu Sussex bölgesindeki Grinstead İlçe Okul ve Toronto Üniversitesi Mendels Hauffs beni teşvik etti. Ben onların yardımı olmadan bir bilim adamı haline nasıl olabileceğini hayal bile edemiyorum.
Benim ilk eşi Lois Kohn, bilimsel kariyerinin ilk aşamalarında bana paha biçilmez bir destek verdi; 20 yılı aşkın benim şimdiki eşi Mara son aşamalarında bilim hayatımda bana destek verdi. O da bizim için harika bir ev ve babası Vishniac, bir biyolog gibi savaş öncesi Yahudi topluluklar, Doğu Avrupa'da ve annesi Luta tanınmış bir fotoğrafçı da dahil olmak üzere, bana tamamen yeni bir aile verdi. (Her ikisi de iyi doksanlar içine değil, geçenlerde öldü).
Bu oldukça kişisel anılarını sonra şimdi hayatımın bir bilim adamı olarak kısa bir açıklama.
Ağustos 1939 yılında İngiltere'ye geldiğinde, Dünya Savaşı patlak vermeden önce üç hafta, fikrimi bir çiftçi (1930'larda çok sayıda işsiz aydınlar görmüştü) olma vardı ve ben bir eğitim kolu başladı Kent. Ancak, ağır hasta ve menenjit ile fiziksel olarak zayıf hale geldi ve bu yüzden Ocak 1940 yılında benim "hareket eden veliler," Hauffs bana, yukarıda belirtilen ilçe okul, katılmak için düzenlenmiş bir belirsizlik döneminden sonra matematik üzerinde yoğunlaştı , fizik ve kimya.
Ancak, 1940 yılının Mayıs ayında, ben 17 dönmüştü kısa bir süre sonra, Batı Avrupa ve İngiltere kasıp kavuran Alman ordusu, olası bir Alman hava saldırı için kuşanması, Churchill (yani düşman pasaport sahipleri, en erkek "düşman yabancılar" emri kendimi) staj olmak için () onun keskin amacıyla, "çok Yaka". Ben okulumda bana çalışmak için gerekli olan kitaplar gönderdi Isle of Man, dahil olmak üzere, çeşitli İngiliz kamplarında yaklaşık iki ay geçirdi. Orada da biraz anlama, matematik ve fizik üzerine bazı konferanslar, olgun staj bilim adamları tarafından sunulan, denetlenen.
Oradan trenle, hem Alman sivil internees ev sahipliği Trois Rivieres, bir kamp ve Temmuz 1940 yılında, ben Kanada'da Quebec City, U-boat-musallat suları ile hareket eden bir İngiliz konvoyuna bir parçası olarak sevk edildi ve mülteciler benim gibi. Yine çeşitli gözaltına okutulan dersleri teklif edildi. Ilgimi en matematikçi Dr. Fritz Rothberger tarafından verilen set teorisi üzerine bir ders oldu ve iki öğrenci katıldı. Dr. Rothberger, en nazik ve alçakgönüllü bir adam, Viyana, Cambridge, İngiltere, enterne emri verildiği gelişmiş bir özel bilim adamı olmuştu. Matematik içsel bir derinlik ve güzellik sevgisi, onun öğrencileri tarafından yavaş yavaş emilir oldu.
Daha sonra çeşitli kamplarında Quebec ve New Brunswick arasında taşındı. Diğer arkadaşlarının gözaltına alınan Dr A. Heckscher, bir sanat tarihçisi, eğitim kesintiye uğrar ve resmi Kanada Yüksek Okulu sınavlarına hazırlanan olmuştu benim gibi gençler için iyi bir kamp okulu düzenledi. Bu şekilde üst düzey olgunluk seviyesi matematik, fizik ve kimya McGill Üniversitesi'nden genç Başlama sınav ve sınav geçti. Bu noktada, 18 yaşında, oldukça sıkı bir şekilde güçlü bir ikincil bir ilgi ile matematik, fizik alanında bir kariyer için sabırsızlanıyorum.
Kamp eğitim programları Kanada Kızılhaç ve Kanada Yahudi hayırsever kaynaklardan destek aldığını şükran ile söz. Ben de en kamplarında Oduncular olarak çalışacak ve günde 20 kuruş kazanmak için fırsat olduğunu söz. Bu soylu toplamı, dikkatle kadar kaydedilmiş, ben Hardy Saf Matematik ve Slater Kimyasal Fizik, hala raflarda kitap satın almak mümkün oldu. Ocak 1942 yılında, potansiyel bir casus olarak Scotland Yard tarafından temizlenmiş olan, ben enterne serbest bırakıldı ve Toronto Profesör Bruno Mendel aile tarafından memnuniyetle karşılandı. Bu noktada ben savaştan sonra ailem destek olmak için değil, mühendislik fizik daha yukarı çekmek için planladı. Mendels Profesör Leopold Infeld, birkaç yıl sonra, Einstein ile Toronto gelmişti bana tanıttı. Infeld, benim gerçek aşk fizik ve büyük mükemmel, çok sert bir programı bana tavsiye sonucuna varılmıştır (oda sözlü sınav çizim bir tür) ile konuştuktan sonra, sonra Toronto Üniversitesi'nde matematik ve fizik olarak adlandırılır. Bu program bana bir mühendislik programı olarak en azından aynı zamanda iyi bir geçim sağlamak olacağını savundu.
Ancak savaş çalışma devam ediyordu, çünkü benim şimdi Alman vatandaşı, ben, kimya binaya izin verilmez, ve bu nedenle herhangi bir kimya dersleri kayıt olamazdı. (Aslında, ben bir kimya sınıfına katılan son kez 17 yaşındayken benim İngilizce okulu idi.) Kimya gerekli olduğundan, bu herhangi bir umut kayıt lavabo gibiydi. İşte ben, matematik ve fizik Durumlarının bir ya da iki yıl sonra regularized özel öğrenci olarak girmek için yine de derin Dean için takdir ve matematik kafası, Samuel Beatty, bana yardımcı oldu, ve diğer birkaç ifade.
Ben olağanüstü bir matematik bulmak için şanslıydı ve Toronto matematik programı uygulanır. Özel canlılıkla hatırlıyorum Luminous üyeleri algebraist Richard Brauer, Öklid dışı geometri, HSM Coxeter, söz konusu Leopold Infeld ve uygulanan klasik matematikçi John Lighton Synge ve Alexander Weinstein. Bu grup büyük ölçüde Dean Beatty monte edilmişti. O yıllarda matematik öğrencilerinin Toronto ekibinin önde gelen Kuzey Amerika Kurumları ekipleri ile rekabet Üniversitesi, sürekli yıllık Putman yarışmasını kazandı. (I katıldı asla remark kayıt için). Fizik de, ben gelmeden önce ölmüştü John C. McLennan, erken düşük sıcaklık fizikçilerinden biri tarafından büyük ölçüde işe çok sayıda seçkin öğretim üyeleri vardı. Raman uzman HL Galce, MF Optik ve düşük sıcaklık fizikçiler HG Smith ve AD Misener Crawford. Arkadaşım öğrencileri arasında Arthur Schawlow, daha sonra lazer gelişimi için Nobel Ödülü paylaşmak oldu.
Öğretim yılı boyunca bir ya da iki yazları yanı sıra, part-time sırasında, ben, askeri uçaklar için elektrik aletleri geliştirilen küçük bir Kanadalı şirket için çalıştı. Biraz sonra ben (ve bulma!) Kuzey Ontario ve Quebec bölgesindeki altın, mevduat, bir jeofizikçi için çalışan, iki yazlar geçirdim.
Benim junior yıl sonra Kanada ordusuna katıldı. A. Weinstein tarafından mekaniği mükemmel bir üst bölümü ders üstleri ve jiroskop dinamikleri ile beni tanıştırdı. Ordu içinde, ağır, simetrik tops devinim yeni katı sınırlarını geliştirmek için boş zamanlarımda kullandı. Bu yazıda, "Küresel Sarkaç ve Ağır Simetrik En Teorisi Kontur Entegrasyon" Amerikan Matematik Derneği İşlemler yayımlandı. 4 yıllık lisans programı, bir yıllık askerlik hizmeti sonunda sadece 2 1 / 2 tamamlamış olan, uygulamalı matematik "- Etkin servis" bir savaş zamanı lisans derecesi aldı.
Yıl 1945-6, ordu benim taburcu olduktan sonra, ben, ben kaçırmıştı üst düzey kursları, lisansüstü dersleri, üstleri benim kağıt oluşan bir yüksek lisans tezi ve ölçekleme bir kağıt de dahil olmak üzere, mükemmel bir çarpışma yüksek lisans programına aldı atomik dalga fonksiyonları.
Öğretmenlerim akıllıca bir doktora Toronto kalmak yok ısrar etti, ancak daha fazla çalışma için mali destek gelmek çok zordu. Sonunda ben Harvard'da ince bir Lehman burs almak için heyecanlandım. Leopold Infeld, bildiği ve Julian Schwinger, hala 20'li yaşlarında tarafından kabul edilmesi denemek gerektiğini tavsiye zaten dünyanın en heyecan verici teorik fizikçilerinden biriydi.
Nispeten izole Toronto Üniversitesi'nden gelen ve birçok fakülte ve yüksek lisans öğrencileri, Los Alamos, MIT Radyasyon Laboratuvarı, vb parlak savaş ile ilgili çalışma yapmaktan geri gelmişti şanlı Harvard, kendimi bulma, çok güvensiz hissettim ve Amacım hayatta kalma gibi en az bir yıl için ayarlanır. Bölüm Başkanı, J.H. Van Vleck, çok nazik ve bana, ben toplandı, bazı sorun neden olan başka bir kişinin beni ayırmak için Toronto-Kohn olarak anılacaktır. Van Vleck daha sonra kuantum kusur yöntemi olarak bilinen katıların band teorisi, bir fikir bana ve ben üzerinde çalışmak istiyorum, bana sordu. Dikkate alınması gereken süre istedi. Ben en az onun fikir açgözlü olmadan bir kaç gün sonra geri döndüğünde, fırsat için ona teşekkür etti ama henüz fizik altalanın benim tez ne yapmak istediğini bilmiyordu, ben değil emindi ki, açıkladı Katı hal fiziği. Bu sorun, daha sonra Thomas Kuhn, (daha sonra ünlü bir bilim filozofu) tez oldu ve kendim ve başkaları tarafından daha da geliştirildi. Van Vleck ile bağlantısını orijinal rağmen, katı hal fiziği yakında profesyonel yaşam ve Van Vleck merkezi oldu ve ben ömür boyu arkadaş oldu.
Van Vleck ile karşılaşmadan sonra tezini öğrencilerin biri olarak kabul edilebilir isteyen Julian Schwinger kendimi sundu. Onun bir araştırmacı olarak ve ileri lisansüstü derslerin öğretim görevlisi olarak (örneğin dalga kılavuzları ve nükleer fizik gibi) belirgin parlaklık, savaşla ilgili çeşitli projeler üzerinde "zaman aşımı" harcama sonrası çalışmalarını dönmüştü eden birçok kişi de dahil olmak üzere çok sayıda öğrenci çekti.
Değişimsel ilkeler kullanarak çok mütevazı çabalarının kısaca Schwinger söyledi. Kendisi parlak yeni Green fonksiyonu, dalga kılavuzları, optik ve nükleer fizik (Kısa bir süre sonra Green fonksiyonları, kuantum elektrodinamik onun Nobel ödüllü çalışmalarında önemli bir rol oynamıştır) savaş sırasında değişimsel ilkeler geliştirdi. O, yaklaşık 10 tez öğrencisi biri olarak dakika içinde beni kabul etti. O benim, düşük enerjili nötron deuteron saçılma gibi, üç-beden saçılma problemleri için Green fonksiyonu varyasyonel yöntemi geliştirmek için çalışacağız önerdi iken kendisi denenmiş ve başarısız olduğu uyarı uğursuzca bana,. Yaklaşık altı ay sonra, kısmi bazı çok tatmin edici sonuçlar elde vardı, ben alternatif yaklaşımlar için baktı ve kısa bir süre sonra, saçılma için Kohn varyasyonel prensip olarak bilinen oldukça ilköğretim formülasyonu, ve nükleer, atomik ve moleküler problemleri için yararlı bulundu. Schwinger sevgili Green fonksiyonları atlatılabilmişlerdir vardı bu yana, ben çok hayal kırıklığına uğradım hissettim. Yine 1948 yılında, benim tez olarak bu işi kabul etti. (Çok daha sonra L. Fadeev üç vücut saçılma problemi yaptığı ünlü bir çözüm sundu.)
Benim Harvard arkadaş, yakın ve çok yakın değil, PW Anderson, N. Bloembergen, H. Broida (bir süre sonra), K. Case, F. De Hoffman, J. Eisenstein, R. Glauber, T. Kuhn, R. Landauer'e, B. Mottelson, G. pake, F. Rohrlich ve C. Slichter. Schwinger nükleer fizik parlak dersler de J. Blatt, M. Goldberger ve JM Luttinger de dahil olmak üzere çok sayıda öğrenci ve MIT Postdocs çekti. Oldukça bu olağanüstü grup bir dizi ömür boyu arkadaş ve biri haline gelecek "Quin" JM Luttinger - 13 yıl için de benim yakın çalışma arkadaşları, 1954-1966. Hemen hemen tüm seçkin bir tür veya başka kariyerlerine devam etti.
Harvard'da, 1948 Schwinger yılının baharında üç yıla kadar beni tutmak için teklif edildiğinde ben tamamen şaşırdım ve heyecanlandım. Ben düzenli bir post-doktora araştırmacısı olmak veya araştırma ve öğretim arasında eşit olarak bölünmesi seçeneğim yoktu. Akıllıca ortaya çıktı - Ben ikincisini seçtim. Önümüzdeki iki yıl boyunca Sidney Borowitz, daha sonra benzer bir randevu vardı New York Üniversitesi, Başbakanı ile bir ofis paylaştı. Biz kuantum elektrodinamik ve nükleonlar ve mezonlar arasında güçlü bir etkileşimi ortaya çıkan alan teorisi üzerine yazdığı bir eserinde Schwinger yardımcı olmak için. Schwinger derin fiziksel anlayışlar ve ünlü matematiksel güç görünümünde, ben yakında neredeyse tamamen yararsız hissettim. Greats, özellikle Schwinger ve Feynman, keşfedilmemiş, belki de nihai derinliklerinde yolunda gibi görünüyordu Borowitz ve ben, bazı çok küçük katkılar yaptı.
1949 yazında, ben, Cambridge, Mass laboratuvarında Polaroid Polaroid kamera kamu görünümü hemen önce bir iş var. Benim görevim, bir fotoğrafik plaka kurşun bir fotoğrafik görüntünün üzerine düşen parçacıkların hangi mekanizma için biraz anlayış getirmek oldu. (Bu teknik sadece kozmik ışınları incelemek için getirilmiştir). Ben bu nedenle zaman zaman katı hal fiziği ve hakkında bir şey öğrenmek için gerekli, ben anlamadı şeyler karşılaşıldığında, Van Vleck danıştı.
Bu toplantılarda ona, ben konu hakkında bir şey biliyordu hatalı izlenim verdiği görünüyor. Bir gün o "katı hal fiziği ile aşina olduğundan ben bu konuda bir ders, o sunmayı planladı öğretebilir" diye bana sordu, yokluğu bir izin almak ve ilgili olduğunu bana açıkladı. Bu kez, kuantum alan teorisi üzerine çalışma ile hayal kırıklığına uğramış, ben kabul etti. Ben bir ailesi vardı, işler kıt, ve ben de yeni, daha pratik, alana benim yeterlilik genişletilmesi bana daha fazla fırsat verebilir.
Yani, F. Seitz, "Katılar Of Modern Teorisi" ile büyük ölçüde mükemmel, nispeten yeni bir monografi dayanarak, ben, Amerika Birleşik Devletleri Katıhal Fiziği tarihinde ilk geniş derslerin biri öğretti. Benim "öğrenci" E. Purcell tarafından açılmıştır nükleer manyetik rezonans yepyeni bir alanda yürütülen deneyler (daha sonra klasikleri olarak kabul) N. Bloembergen, C. Slichter ve G. pake, arkadaşlarıma birkaç dahildir Stanford, Harvard ve F. Bloch. Bazı öğrencilerin çoğu benden çok daha fazla anlaşılan, onlar kendi öğretmen doğru hayırsever.
Yaklaşık aynı zamanda, eski aşk varyasyonel yöntemleri dönen, bu bağlamda, son zamanlarda keşfedilen, sözde Şövalye, nükleer manyetik rezonans kayması, ve Bloembergen tarafından önerilen bazı hesaplamalar, yeni bir varyasyonel yaklaşım geliştirdik periyodik kristalleri dalga fonksiyonları çalışma.
Benim randevu bir yıl ve bir buçuk iyi olmasına rağmen, daha uzun vadeli bir pozisyon için aktif olarak aramaya başladı. Kanada karşı sıcak duygular, vatandaşlığa bir Kanada vatandaşı oldu ve bana bilinen her Kanadalı üniversite araştırdı. Kendilerini yok fırsatlar sundu. Genç teorisyenler akademik bir teklif verimi alabilmek için de çok yetersiz ABD pazarına yaptı. Bu noktada Pittsburgh Westinghouse dışında yeni bir nükleer reaktör laboratuvarda bir pozisyon için umut verici bir olasılık ortaya çıktı. Ama bir ziyaret sırasında ABD vatandaşlığı gerekli olduğunu ve bu nedenle bu olasılığı da ortadan kayboldu ortaya çıktı. O anda inanılmaz şanslıydım. Pittsburgh, ben Carnegie Institute of Technology (Carnegie Mellon Üniversitesi) matematik bölümünde öğretilen Kanadalı arkadaşı Alfred Schild, kaldı. F. Seitz ve onun colleagus çeşitli fizik bölümü terk ettiğini söylediği ve Illinois taşındı, böylece diye düşündü - Benim için bir açılış olabilir. Bölüm Başkanı ki, Ed Creutz katı hal fiziği bir ders öğretmek ve aynı zamanda yüksek lisans öğrencileri, "doktor-babalar" kaybetmişti göz kulak olabilir birileri için oldukça umutsuz bakıyordu ortaya çıktı. 48 saat içinde bana iş veren bir telgraf vardı!
Birkaç hafta sonra mutlu bir komplikasyon ortaya çıktı. Daha önce 1950-1951 Ulusal Araştırma Konseyi burs için başvuruda bulunmuştur ve şimdi yoluyla geldi. Sıkıca kısa bir erteleme talebi reddedildi. Neyse ki, Ed Creutz, ilk katı hal fiziği, sıkıştırılmış bir ders öğretti bana yokluğunda bir yıl izin vermeyi kabul sağladı. Böylece, 31 Aralık 1950 (benim dostluk açısından tatmin), Kopenhag geldi.
Başlangıçta, deuteron özellikle yapı, nükleer fizik dönmek için planlanan vardı. Ama bu arada, sağlam bir devlet fizikçi haline gelmişti. Ne yazık ki, Niels Bohr da dahil olmak üzere Kopenhag hiç kimse, "Katı Hal Fiziği" ifadesi bile duymamıştı. Bir süre için eski projeler üzerinde çalıştı. Sonra Vachaspati (ilk) adında bir Hint ziyaretçi, ben bir eleştiri süperiletkenlik Froehlich pre-BCS teorisi yayınladı ve aynı zamanda saçılma teorisi üzerine bazı çalışmalar yaptık.
1951 baharında, önümüzdeki yıl için beklenen ziyaretçi düşmüş olduğu söylendi ve Bohr Enstitüsü, 1952 yılının sonbaharında kadar orada kalmak için bir Oersted dostluk beni sağlayabilir. Çok heyecan verici bir çalışma sonunda, her ikisi de yakın arkadaş olmuştu A. Bohr ve B. Mottelson, harika "Nucleus Toplu Modeli" yol açan Kopenhag, gidiyordu. Ayrıca ailem ve ben, Danimarka ve Danimarka halkının sevgi düşmüştü. Niels Bohr Carnegie benim bölüm başkanının bir mektup, hızlı bir şekilde 1952 yılının sonbaharında kadar yokluğu benim iznimle uzantısı sonuçlandı.
1951 yazında, Fransa'da tasarlanmış ve genç ve dinamik bir Fransız kadın, Cécile Morette De Witt tarafından düzenlenen Chamonix yakın Les Houches ilk yaz okulunda, hasta bir öğretim üyesi, yerine bir yedek öğretmen oldu. Katı hal fiziği bir "uzman" olarak, ben bu konuda bir kaç ders sundu. Sodyum veya fizik profesörü oldu katıların yetersiz bilgi, çoğunlukla metalik sodyum öğrendi ziyaret Wolfgang Pauli, formu doğru, bana sordu. Kendisi hakkında eşit huysuz. Anda yaklaşık 50 yaşında, o "menopoz çocuk harikası" ("ein Wunderkind den Wechseljahren") olarak kendini tanımladı. (Örneğin, enerji fonksiyonu olarak faz-vardiya), asimtotik bilgi: Ama benim en önemli karşılaşma Res Jost, Zürih ETH Pauli asistan, sözde ters saçılma problemi bir ilgi paylaşılan kiminle bir potansiyel V (r) tarafından dağınık bir parçacık, ne nicel bilgi bu potansiyeli hakkında anlaşılmaktadır olabilir? Daha sonra bu yıl, biz de kendimizi Kopenhag'da bulundu ve bu sorunu ciddi olarak ele. Jost, zamanın üst düzey bir araştırmacı, Princeton Institute for Advanced Study için yaptığımız işi bitirmiş önce dönmek zorunda kaldı. Birkaç ay sonra, 1952 baharında, bizim projeyi bitirmek için birkaç hafta boyunca Princeton gelmek için, Robert Oppenheimer daveti aldı. Yoğun ve en keyifli bir işbirliği içinde, biz küresel bir potansiyel S-dalga saçılımı için komple bir çözüm elde başardı. Yaklaşık aynı zamanda Sovyetler Birliği IM Gel'fand ters sorun üzerinde yaptığı ünlü bir eser yayınladı. Jost ve 1989 yılında ölümüne kadar yakın ömür boyu arkadaş kaldı.
1952 yılında Carnegie Tech döndükten sonra, ben sonra N. Rostoker ile büyük bir işbirliği, bir experimentalist asistan, seçkin bir plazma kuramcısı başladı. Biz geri saçılması, Green fonksiyonları ve varyasyonel yöntemleri ile önceki deneyimi havla periyodik potansiyeller için elektronların enerji bant yapısı için bir teori geliştirdi. Biz, tamamen geometrik yapı sabitleri bir bilgi Band ve tek bir sphericalized hücre potansiyelinin faz-vardiya saçılma az sayıda (~ 3) nasıl belirleneceği gösterdi. Farklı bir yaklaşım olarak bu teori de J. Korringa tarafından elde edildi. KKR kısaltması altında kullanılmaya devam etmektedir. Wannier fonksiyonlarının üstel lokalizasyon; ve yalıtım devletin doğası benim Carnegie yıllarda diğer çalışmalar, 1950-1959, fonon spektrumda metalik Fermi Yüzey (Kohn anomali) görüntü içerir.
Carnegie anda en seçkin meslektaşı ve iyi arkadaşı GC Wick ve benim ilk PhD D. Schechter ve V. Ambegaokar idi. Ben de Westinghouse T. Holstein ile etkileşimi büyük ölçüde yararlanmıştır.
1953 yılında Van Vleck desteği ile, yardımcısı, W. Shockley transistör icat olarak Bell Labs summerjob aldı. Benim projem, enerjik elektron uzayda uygulamalar için yeni geliştirilen yarıiletken cihazların kullanımı için kritik radyasyon hasarı, Si ve Ge oldu. Özellikle, ben daha önce tahmin ettiğinden daha önemli ölçüde daha küçük, düzenli kafes konumu, bir çekirdeğin sürekli yer değiştirmesi için makul doğru enerji barajını kurdu. Bell Labs o zaman söz olmadan, katı hal fiziği araştırma için dünyanın en seçkin merkezi ve ilk kez, bu büyüleyici, zengin bir alan üzerine bana bir bakış açısı verdi. Bardeen, Brattain ve Shockley transistör icadından sonra, büyük kahramanlar vardı. Diğer dünya standartlarında teorisyenler C. Herring, G. Wannier ve Harvard, PW benim parlak arkadaşı Anderson. Birkaç kesinti ile 1966 yılına kadar her yıl Bell Labs dönmek için oldu. Ben bu kurumun amatör profesyonel büyüyen borçluyuz.
Quin Luttinger ve ben de 1954 yazında, Bell Labs ve profesyonel "evlilik" dışındaki diğer çalışmaları ile birlikte, 13 yıllık uzun işbirlikleri başladı. (Bizim yakın dostluk 1997 yılında ölümüne kadar sürdü). Elektrik ve optik özellikleri birçok yöneten transistör malzemeleri Si ve Ge, tüm önemli safsızlık devletlerin yoğun deneysel çalışmada, biz sözde etkin kütle teorisi kullanılarak teorik çalışma tamamlanmaktadır altında. 1957 yılında, ben bu konuda kapsamlı bir inceleme yazdı. Biz (çoğunlukla Luttinger), aynı zamanda bu unsurların karmaşık delikler için, etkili bir manyetik alanların varlığı Hamiltonyenin geliştirdi. Biraz sonra Boltzman transport denklemi, kuantum mekanik parçacıklar olmayan ilk sezgisel türetme aldı. Elektron elektron etkileşim varlığı Luttinger en ünlü tek boyutlu "Luttinger sıvı" ve bir metal Fermi yüzeyi içine hacim korunması hakkında "Luttinger Kullanıcı teoremi", dahil olmak üzere pek çok-vücut teorileri, çalışmaların birkaç yıl var izledi. - Son olarak, geleneksel bilgeliği ve muhtemelen yüksek Tc süperiletkenler çok daha sonra keşif ilgili aksine, 1966 yılında, biz bu süperiletkenlik bile tamamen iğrenç etkileşimleri ile oluşur göstermiştir.
I suppose I am not the first Nobelist who, on the occasion of receiving this Prize, wonders how on earth, by what strange alchemy of family background, teachers, friends, talents and especially accidents of history and of personal life he or she arrived at this point. I have browsed in previous volumes of "Les Prix Nobel" and I know that there are others whose eventual destinies were foreshadowed early in their lives mathematical precocity, champion bird watching, insatiable reading, mechanical genius. Not in my case, at least not before my late teens. On the contrary: An early photo of my older sister and myself, taken at a children's costume party in Vienna I look about 7 years old shows me dressed up in a dark suit and a black top hat, toy glasses pushed down my nose, and carrying a large sign under my arm with the inscription "Professor Know-Nothing".
Here then is my attempt to convey to the reader how, at age 75, I see my life which brought me to the present point: a long-retired professor of theoretical physics at the University of California, still loving and doing physics, including chemical physics, mostly together with young people less than half my age; moderately involved in the life of my community of Santa Barbara and in broader political and social issues; with unremarkable hobbies such as listening to classical music, reading (including French literature), walking with my wife Mara or alone, a little cooking (unjustifiably proud of my ratatouille); and a weekly half hour of relaxed roller blading along the shore, a throwback to the ice-skating of my Viennese childhood. My three daughters and three grandchildren all live in California and so we get to see each other reasonably often.
I was naturalized as an American citizen in 1957 and this has been my primary self-identity ever since. But, like many other scientists, I also have a strong sense of global citizenship, including especially Canada, Denmark, England, France and Israel, where I have worked and lived with a family for considerable periods, and where I have some of my closest friends.
My feelings towards Austria, my native land, are and will remain very painful. They are dominated by my vivid recollections of 1 1/2 years as a Jewish boy under the Austrian Nazi regime, and by the subsequent murder of my parents, Salomon and Gittel Kohn, of other relatives and several teachers, during the holocaust. At the same time I have in recent years been glad to work with Austrians, one or two generations younger than I: Physicists, some teachers at my former High School and young people (Gedenkdiener) who face the dark years of Austria's past honestly and constructively.
On another level, I want to mention that I have a strong Jewish identity and over the years have been involved in several Jewish projects, such as the establishment of a strong program of Judaic Studies at the University of California in San Diego.
My father, who had lost a brother, fighting on the Austrian side in World War I, was a committed pacifist. However, while the Nazi barbarians and their collaborators threatened the entire world, I could not accept his philosophy and, after several earlier attempts, was finally accepted into the Canadian Infantry Corps during the last year of World War II. Many decades later I became active in attempts to bring an end to the US-Soviet nuclear arms race and became a leader of unsuccessful faculty initiatives to terminate the role of the University of California as manager of the nuclear weapons laboratories at Los Alamos and Livermore. I offered early support to Jeffrey Leiffer, the founder of the student Pugwash movement which concerns itself with global issues having a strong scientific component and in which scientists can play a useful role. Twenty years after its founding this organization continues strong and vibrant. My commitment to a humane and peaceful world continues to this day. I have just joined the Board of the Population Institute because I am convinced that early stabilization of the world's population is important for the attainment of this objective.
After these introductory general reflections from my present vantage point I would now like to give an idea of my childhood and adolescence. I was born in 1923 into a middle class Jewish family in Vienna, a few years after the end of World War I, which was disastrous from the Austrian point of view. Both my parents were born in parts of the former Austro-Hungarian Empire, my father in Hodonin, Moravia, my mother in Brody, then in Galicia, Poland, now in the Ukraine. Later they both moved to the capital of Vienna along with their parents. I have no recollection of my father's parents, who died relatively young. My maternal grandparents Rappaport were orthodox Jews who lived a simple life of retirement and, in the case of my grandfather, of prayer and the study of religious texts in a small nearby synagogue, a Schul as it was called. My father carried on a business, Postkartenverlag Brueder Kohn Wien I, whose main product was high quality art postcards, mostly based on paintings by contemporary artists which were commissioned by his firm. The business had flourished in the first two decades of the century but then, in part due to the death of his brother Adolf in World War I, to the dismantlement of the Austrian monarchy and to a worldwide economic depression, it gradually fell on hard times in the 1920s and 1930s. My father struggled from crisis to crisis to keep the business going and to support the family. Left over from the prosperous times was a wonderful summer property in Heringsdorf at the Baltic Sea, not far from Berlin, where my mother, sister and I spent our summer vacations until Hitler came to power in Germany in 1933. My father came for occasional visits (the firm had a branch in Berlin). My mother was a highly educated woman with a good knowledge of German, Latin, Polish and French and some acquaintance with Greek, Hebrew and English. I believe that she had completed an academically oriented High School in Galicia. Through her parents we maintained contact with traditional Judaism. At the same time my parents, especially my father, also were a part of the secular artistic and intellectual life of Vienna.
After I had completed a public elementary school, my mother enrolled me in the Akademische Gymnasium, a fine public high school in Vienna's inner city. There, for almost five years, I received an excellent education, strongly oriented toward Latin and Greek, until March 1938, when Hitler Germany annexed Austria. (This so-called Anschluss was, after a few weeks, supported by the great majority of the Austrian population). Until that time my favorite subject had been Latin, whose architecture and succinctness I loved. By contrast, I had no interest in, nor apparent talent for, mathematics which was routinely taught and gave me the only C in high school. During this time it was my tacit understanding that I would eventually be asked to take over the family business, a prospect which I faced with resignation and without the least enthusiasm.
The Anschluss changed everything: The family business was confiscated but my father was required to continue its management without any compensation; my sister managed to emigrate rather promptly to England; and I was expelled from my school.
In the following fall I was able to enter a Jewish school, the Chajes Gymnasium, where I had two extraordinary teachers: In physics, Dr. Emil Nohel, and in mathematics Dr. Victor Sabbath. While outside the school walls arbitrary acts of persecution and brutality took place, on the inside these two inspired teachers conveyed to us their own deep understanding and love of their subjects. I take this occasion to record my profound gratitude for their inspiration to which I owe my initial interest in science. (Alas, they both became victims of Nazi barbarism).
I note with deep gratitude that twice, during the Second World War, after having been separated from my parents who were unable to leave Austria, I was taken into the homes of two wonderful families who had never seen me before: Charles and Eva Hauff in Sussex, England, who also welcomed my older sister, Minna. Charles, like my father, was in art publishing and they had a business relationship. A few years later, Dr. Bruno Mendel and his wife Hertha of Toronto, Canada, took me and my friend Joseph Eisinger into their family. (They also supported three other young Nazi refugees). Both of these families strongly encouraged me in my studies, the Hauffs at the East Grinstead County School in Sussex and the Mendels at the University of Toronto. I cannot imagine how I might have become a scientist without their help.
My first wife, Lois Kohn, gave me invaluable support during the early phases of my scientific career; my present wife of over 20 years, Mara, has supported me in the latter phases of my scientific life. She also created a wonderful home for us, and gave me an entire new family, including her father Vishniac, a biologist as well as a noted photographer of pre-war Jewish communities in Eastern Europe, and her mother Luta. (They both died rather recently, well into their nineties).
After these rather personal reminiscences I now turn to a brief description of my life as a scientist.
When I arrived in England in August 1939, three weeks before the outbreak of World War II, I had my mind set on becoming a farmer (I had seen too many unemployed intellectuals during the 1930s), and I started out on a training arm in Kent. However, I became seriously ill and physically weak with meningitis, and so in January 1940 my "acting parents", the Hauffs, arranged for me to attend the above-mentioned county school, where after a period of uncertainty I concentrated on mathematics, physics and chemistry.
However, in May 1940, shortly after I had turned 17, and while the German army swept through Western Europe and Britain girded for a possible German air-assault, Churchill ordered most male "enemy aliens" (i.e., holders of enemy passports, like myself) to be interned ("Collar the lot" was his crisp order). I spent about two months in various British camps, including the Isle of Man, where my school sent me the books I needed to study. There I also audited, with little comprehension, some lectures on mathematics and physics, offered by mature interned scientists.
In July 1940, I was shipped on, as part of a British convoy moving through U-boat-infested waters, to Quebec City in Canada; and from there, by train, to a camp in Trois Rivieres, which housed both German civilian internees and refugees like myself. Again various internee-taught courses were offered. The one which interested me most was a course on set-theory given by the mathematician Dr. Fritz Rothberger and attended by two students. Dr. Rothberger, from Vienna, a most kind and unassuming man, had been an advanced private scholar in Cambridge, England, when the internment order was issued. His love for the intrinsic depth and beauty of mathematics was gradually absorbed by his students.
Later I was moved around among various other camps in Quebec and New Brunswick. Another fellow internee, Dr. A. Heckscher, an art historian, organized a fine camp school for young people like myself, whose education had been interrupted and who prepared to take official Canadian High School exams. In this way I passed the McGill University junior Matriculation exam and exams in mathematics, physics and chemistry on the senior matriculation level. At this point, at age 18, I was pretty firmly looking forward to a career in physics, with a strong secondary interest in mathematics.
I mention with gratitude that camp educational programs received support from the Canadian Red Cross and Jewish Canadian philanthropic sources. I also mention that in most camps we had the opportunity to work as lumberjacks and earn 20 cents per day. With this princely sum, carefully saved up, I was able to buy Hardy's Pure Mathematics and Slater's Chemical Physics, books which are still on my shelves. In January 1942, having been cleared by Scotland Yard of being a potential spy, I was released from internment and welcomed by the family of Professor Bruno Mendel in Toronto. At this point I planned to take up engineering rather than physics, in order to be able to support my parents after the war. The Mendels introduced me to Professor Leopold Infeld who had come to Toronto after several years with Einstein. Infeld, after talking with me (in a kind of drawing room oral exam), concluded that my real love was physics and advised me to major in an excellent, very stiff program, then called mathematics and physics, at the University of Toronto. He argued that this program would enable me to earn a decent living at least as well as an engineering program.
However, because of my now German nationality, I was not allowed into the chemistry building, where war work was in progress, and hence I could not enroll in any chemistry courses. (In fact, the last time I attended a chemistry class was in my English school at the age of 17.) Since chemistry was required, this seemed to sink any hope of enrolling. Here I express my deep appreciation to Dean and head of mathematics, Samuel Beatty, who helped me, and several others, nevertheless to enter mathematics and physics as special students, whose status was regularized one or two years later.
I was fortunate to find an extraordinary mathematics and applied mathematics program in Toronto. Luminous members whom I recall with special vividness were the algebraist Richard Brauer, the non-Euclidean geometer, H.S.M. Coxeter, the aforementioned Leopold Infeld, and the classical applied mathematicians John Lighton Synge and Alexander Weinstein. This group had been largely assembled by Dean Beatty. In those years the University of Toronto team of mathematics students, competing with teams from the leading North-American Institutions, consistently won the annual Putman competition. (For the record I remark that I never participated). Physics too had many distinguished faculty members, largely recruited by John C. McLennan, one of the earliest low temperature physicists, who had died before I arrived. They included the Raman specialist H.L. Welsh, M.F. Crawford in optics and the low-temperature physicists H.G. Smith and A.D. Misener. Among my fellow students was Arthur Schawlow, who later was to share the Nobel Prize for the development of the laser.
During one or two summers, as well as part-time during the school year, I worked for a small Canadian company which developed electrical instruments for military planes. A little later I spent two summers, working for a geophysicist, looking for (and finding!) gold deposits in northern Ontario and Quebec.
After my junior year I joined the Canadian Army. An excellent upper division course in mechanics by A. Weinstein had introduced me to the dynamics of tops and gyroscopes. While in the army I used my spare time to develop new strict bounds on the precession of heavy, symmetrical tops. This paper, "Contour Integration in the Theory of the Spherical Pendulum and the Heavy Symmetrical Top" was published in the Transactions of American Mathematical Society. At the end of one year's army service, having completed only 2 1/2 out of the 4-year undergraduate program, I received a war-time bachelor's degree "on active service" in applied mathematics.
In the year 1945-6, after my discharge from the army, I took an excellent crash master's program, including some of the senior courses which I had missed, graduate courses, a master's thesis consisting of my paper on tops and a paper on scaling of atomic wave-functions.
My teachers wisely insisted that I do not stay on in Toronto for a Ph.D, but financial support for further study was very hard to come by. Eventually I was thrilled to receive a fine Lehman fellowship at Harvard. Leopold Infeld recommended that I should try to be accepted by Julian Schwinger, whom he knew and who, still in his 20s, was already one of the most exciting theoretical physicists in the world.
Arriving from the relatively isolated University of Toronto and finding myself at the illustrious Harvard, where many faculty and graduate students had just come back from doing brilliant war-related work at Los Alamos, the MIT Radiation Laboratory, etc., I felt very insecure and set as my goal survival for at least one year. The Department Chair, J.H. Van Vleck, was very kind and referred to me as the Toronto-Kohn to distinguish me from another person who, I gathered, had caused some trouble. Once Van Vleck told me of an idea in the band-theory of solids, later known as the quantum defect method, and asked me if I would like to work on it. I asked for time to consider. When I returned a few days later, without in the least grasping his idea, I thanked him for the opportunity but explained that, while I did not yet know in what subfield of physics I wanted to do my thesis, I was sure it would not be in solid state physics. This problem then became the thesis of Thomas Kuhn, (later a renowned philosopher of science), and was further developed by myself and others. In spite of my original disconnect with Van Vleck, solid state physics soon became the center of my professional life and Van Vleck and I became lifelong friends.
After my encounter with Van Vleck I presented myself to Julian Schwinger requesting to be accepted as one of his thesis students. His evident brilliance as a researcher and as a lecturer in advanced graduate courses (such as waveguides and nuclear physics) attracted large numbers of students, including many who had returned to their studies after spending "time out" on various war-related projects.
I told Schwinger briefly of my very modest efforts using variational principles. He himself had developed brilliant new Green's function variational principles during the war for wave-guides, optics and nuclear physics (Soon afterwards Green's functions played an important role in his Nobel-Prize-winning work on quantum electrodynamics). He accepted me within minutes as one of his approximately 10 thesis students. He suggested that I should try to develop a Green's function variational method for three-body scattering problems, like low-energy neutron-deuteron scattering, while warning me ominously, that he himself had tried and failed. Some six months later, when I had obtained some partial, very unsatisfactory results, I looked for alternative approaches and soon found a rather elementary formulation, later known as Kohn's variational principle for scattering, and useful for nuclear, atomic and molecular problems. Since I had circumvented Schwinger's beloved Green's functions, I felt that he was very disappointed. Nevertheless he accepted this work as my thesis in 1948. (Much later L. Fadeev offered his celebrated solution of the three-body scattering problem).
My Harvard friends, close and not so close, included P.W. Anderson, N. Bloembergen, H. Broida (a little later), K. Case, F. De Hoffman, J. Eisenstein, R. Glauber, T. Kuhn, R. Landauer, B. Mottelson, G. Pake, F. Rohrlich, and C. Slichter. Schwinger's brilliant lectures on nuclear physics also attracted many students and Postdocs from MIT, including J. Blatt, M. Goldberger, and J.M. Luttinger. Quite a number of this remarkable group would become lifelong friends, and one J.M. "Quin" Luttinger also my closest collaborators for 13 years, 1954-66. Almost all went on to outstanding careers of one sort or another.
I was totally surprised and thrilled when in the spring of 1948 Schwinger offered to keep me at Harvard for up to three years. I had the choice of being a regular post-doctoral fellow or dividing my time equally between research and teaching. Wisely as it turned out I chose the latter. For the next two years I shared an office with Sidney Borowitz, later Chancellor of New York University, who had a similar appointment. We were to assist Schwinger in his work on quantum electrodynamics and the emerging field theory of strong interactions between nucleons and mesons. In view of Schwinger's deep physical insights and celebrated mathematical power, I soon felt almost completely useless. Borowitz and I did make some very minor contributions, while the greats, especially Schwinger and Feynman, seemed to be on their way to unplumbed, perhaps ultimate depths.
For the summer of 1949, I got a job in the Polaroid laboratory in Cambridge, Mass., just before the Polaroid camera made its public appearance. My task was to bring some understanding to the mechanism by which charged particles falling on a photographic plate lead to a photographic image. (This technique had just been introduced to study cosmic rays). I therefore needed to learn something about solid state physics and occasionally, when I encountered things I didn't understand, I consulted Van Vleck.
It seems that these meetings gave him the erroneous impression that I knew something about the subject. For one day he explained to me that he was about to take a leave of absence and, "since you are familiar with solid state physics", he asked me if I could teach a course on this subject, which he had planned to offer. This time, frustrated with my work on quantum field theory, I agreed. I had a family, jobs were scarce, and I thought that broadening my competence into a new, more practical, area might give me more opportunities.
So, relying largely on the excellent, relatively recent monograph by F. Seitz, "Modern Theory Of Solids", I taught one of the first broad courses on Solid State Physics in the United States. My "students" included several of my friends, N. Bloembergen, C. Slichter and G. Pake who conducted experiments (later considered as classics) in the brand-new area of nuclear magnetic resonance which had just been opened up by E. Purcell at Harvard and F. Bloch at Stanford. Some of my students often understood much more than I, they were charitable towards their teacher.
At about the same time I did some calculations suggested by Bloembergen, on the recently discovered, so-called Knight shift of nuclear magnetic resonance, and, in this connection, returning to my old love of variational methods, developed a new variational approach to the study of wavefunctions in periodic crystals.
Although my appointment was good for another year and a half, I began actively looking for a more long-term position. I was a naturalized Canadian citizen, with the warmest feelings towards Canada, and explored every Canadian university known to me. No opportunities presented themselves. Neither did the very meager US market for young theorists yield an academic offer. At this point a promising possibility appeared for a position in a new Westinghouse nuclear reactor laboratory outside of Pittsburgh. But during a visit it turned out that US citizenship was required and so this possibility too vanished. At that moment I was unbelievably lucky. While in Pittsburgh, I stayed with my Canadian friend Alfred Schild, who taught in the mathematics department at the Carnegie Institute of Technology (now Carnegie Mellon University). He remarked that F. Seitz and several of his colleagus had just left the physics department and moved to Illinois, so that he thought there might be an opening for me there. It turned out that the Department Chair, Ed Creutz was looking rather desperately for somebody who could teach a course in solid state physics and also keep an eye on the graduate students who had lost their "doctor-fathers". Within 48 hours I had a telegram offering me a job!
A few weeks later a happy complication arose. I had earlier applied for a National Research Council fellowship for 1950-51 and now it came through. A request for a short postponement was firmly denied. Fortunately, Ed Creutz agreed to give me a one-year leave of absence, provided I first taught a compressed course in solid state physics. So on December 31, 1950 (to satisfy the terms of my fellowship) I arrived in Copenhagen.
Originally I had planned to revert to nuclear physics there, in particular the structure of the deuteron. But in the meantime I had become a solid state physicist. Unfortunately no one in Copenhagen, including Niels Bohr, had even heard the expression "Solid State Physics". For a while I worked on old projects. Then, with an Indian visitor named Vachaspati (no initial), I published a criticism of Froehlich's pre-BCS theory of superconductivity, and also did some work on scattering theory.
In the spring of 1951, I was told that an expected visitor for the coming year had dropped out and that the Bohr Institute could provide me with an Oersted fellowship to remain there until the fall of 1952. Very exciting work was going on in Copenhagen, which eventually led to the great "Collective Model of the Nucleus" of A. Bohr and B. Mottelson, both of whom had become close friends. Furthermore my family and I had fallen in love with Denmark and the Danish people. A letter from Niels Bohr to my department chair at Carnegie quickly resulted in the extension of my leave of absence till the fall of 1952.
In the summer of 1951, I became a substitute teacher, replacing an ill lecturer at the first summer school at Les Houches, near Chamonix in France, conceived and organized by a dynamic young French woman, Cécile Morette De Witt. As an "expert" in solid state physics, I offered a few lectures on that subject. Wolfgang Pauli, who visited, when he learned of my meager knowledge of solids, mostly metallic sodium, asked me, true to form, if I was a professor of physics or of sodium. He was equally acerbic about himself. Some 50 years old at the time, he described himself as "a child-wonder in menopause" ("ein Wunderkind in den Wechseljahren"). But my most important encounter was with Res Jost, an assistant of Pauli at the ETH in Zurich, with whom I shared an interest in the so-called inverse scattering problem: given asymptotic information, (such as phase-shifts as function of energy), of a particle scattered by a potential V(r), what quantitative information can be inferred about this potential? Later that year, we both found ourselves in Copenhagen and addressed this problem in earnest. Jost, at the time a senior fellow at the Institute for Advanced Study in Princeton, had to return there before we had finished our work. A few months later, in the spring of 1952, I received an invitation from Robert Oppenheimer, to come to Princeton for a few weeks to finish our project. In an intensive and most enjoyable collaboration, we succeeded in obtaining a complete solution for S-wave scattering by a spherical potential. At about the same time I.M. Gel'fand in the Soviet Union published his celebrated work on the inverse problem. Jost and I remained close lifelong friends until his death in 1989.
After my return to Carnegie Tech in 1952, I began a major collaboration with N. Rostoker, then an assistant of an experimentalist, later a distinguished plasma theorist. We developed a theory for the energy band structure of electrons for periodic potentials, harking back to my earlier experience with scattering, Green's functions and variational methods. We showed how to determine the bandstructure from a knowledge of purely geometric structure constants and a small number (~ 3) of scattering phase-shifts of the potential in a single sphericalized cell. By a different approach this theory was also obtained by J. Korringa. It continues to be used under the acronym KKR. Other work during my Carnegie years, 1950-59, includes the image of the metallic Fermi Surface in the phonon spectrum (Kohn anomaly); exponential localization of Wannier functions; and the nature of the insulating state.
My most distinguished colleague and good friend at Carnegie was G.C. Wick, and my first PhD's were D. Schechter and V. Ambegaokar. I also greatly benefitted from my interaction with T. Holstein at Westinghouse.
In 1953, with support from Van Vleck, I obtained a summerjob at Bell Labs as assistant of W. Shockley, the co-inventor of the transistor. My project was radiation damage of Si and Ge by energetic electrons, critical for the use of the recently developed semiconductor devices for applications in outer space. In particular, I established a reasonably accurate energy threshold for permanent displacement of a nucleus from its regular lattice position, substantially smaller than had been previously presumed. Bell Labs at that time was without question the world's outstanding center for research in solid state physics and for the first time, gave me a perspective over this fascinating, rich field. Bardeen, Brattain and Shockley , after their invention of the transistor, were the great heroes. Other world class theorists were C. Herring, G. Wannier and my brilliant friend from Harvard, P.W. Anderson. With a few interruptions I was to return to Bell Labs every year until 1966. I owe this institution my growing up from amateur to professional.
In the summer of 1954 both Quin Luttinger and I were at Bell Labs and began our 13-year long collaborations, along with other work outside our professional "marriage". (Our close friendship lasted till his death in 1997). The all-important impurity states in the transistor materials Si and Ge, which govern their electrical and many of their optical properties, were under intense experimental study, which we complemented by theoretical work using so-called effective mass theory. In 1957, I wrote a comprehensive review on this subject. We (mostly Luttinger) also developed an effective Hamiltonian in the presence of magnetic fields, for the complex holes in these elements. A little later we obtained the first non-heuristic derivation of the Boltzman transport equation for quantum mechanical particles. There followed several years of studies of many-body theories, including Luttinger's famous one-dimensional "Luttinger liquid" and the "Luttinger's theorem" about the conservation of the volume enclosed by a metallic Fermi surface, in the presence of electron electron interaction. Finally, in 1966, we showed that superconductivity occurs even with purely repulsive interactions contrary to conventional wisdom and possibly relevant to the much later discovery of high-Tc superconductors.