Kur'an'ı bir ağaca benzetirsek, o ağacın dalları; asırları, o dallardaki meyveler ve çiçekler de, o asırda yetişmiş evliyaları ve yüksek ilim sahibi olan âlimleri ifade eder.
Nasıl ki, ağacın hayat sahibi olması, meyvesi ve çiçeği ile bilinir. Dallarında binlerce meyve ve çiçek olan bir ağacın ölü olduğunu kimse iddia edemez. Zira böyle bir iddiaya karşı her bir meyve ve çiçek; "Bize bakın, bizim hayatımız ağacımızın hayatından geliyor. Bizler ağacımızın kökünden besleniyoruz, o halde ağacımız hayattadır" derler.
Dolayısıyla ağacın hayatını inkâr etmek için, ilk önce dallarındaki meyvelerin hayatını inkâr etmek ve sözlerini çürütmek gerekir. Meyvenin ve çiçeğin hayatını inkâr edemeyen, ağaca ilişemez.
Aynen bunun gibi Kur'an ağacının meyveleri olan evliya ve âlimleri inkâr edemeyen, o meyvelerin ağacı olan Kur'an'ı da inkâr edemez.
Dolayısıyla şöyle bir söz söylesek: "Kur'an Allah'ın kelamıdır, çünkü Abdülkâdir-i Geylani hazretleri o kadar kemal sahibidir ki, asrında yaşayan Yahudiler; "İslamı kabul etmiyoruz ama Abdülkadir'i de inkâr edemiyoruz" demişlerdir."
Bu söz doğrudur. Yani bizler Geylani hazretlerinin kemalini, Kur'an'ın hak kelam olduğuna delil getirebiliriz. Zira O, Kur'an'ın bir talebesidir.
Ondaki kemal ve kerametler de, Kur'an'ın kökünden geliyor. Hâşâ, eğer Kur'an Allah'ın kelamı olmasaydı, o zaman bu ağaçta meyveler gözükmeyecekti. Madem gözükmüş, elbette Allah'ın kitabıdır.
O halde on dört asırda yaşamış bütün evliyalar ve yüksek âlimler, kerametleriyle, ilimleriyle, kemalleriyle, bütün güzel sıfatlarıyla ve hakikati gösteren yaşantılarıyla, Kur'an'ın Allah'ın kitabı olduğuna delildir.
Onları tamamıyla inkâr edemeyen, nuranî ağaçları olan Kur'an'a ilişemez.
Acaba, bir Geylani hazretleri bile inkâr edilemezken, nerede kaldı tamamını inkâr etmek!