Philipp Lenard
Breslau (1894), Aachen (1895) ve Heidelberg'de (1947) ders verdi. Başlangıçta katot ışınlarının ışıkla ayrı yapıda oldukları iddiasını destekledi. Sonra, 1894 yılında bu ışınların üretici bir tüpten, ince bir alüminyum yaprağın arasından çıkabildiğini ve hava içinde belli bir uzaklığa kadar yayıldığını gördü (Lenard ışınları). 1902 yılında ilk defa bir gazın iyonlaştırılabilmesi için elektronun minimum bir enerjiye sahip olması gerektiğini gösterdi ve yalnız kısa dalga uzunluğundaki ışımaların fotoelektrik etkisini belirleyeceğini işaretledi. Elektronun enerjisinin ışığın şiddetine bağlı olmadığını ve yalnızca zaman birimi başına serbest kalan elektron sayısının bu enerjiyi belirlediğini açıkladı. 1905 yılında Nobel Fizik Ödülü'nü kazandı.

