Allah Resûlü ve arkadaşları bir akşam Medine’de mescitte oturuyorlardı. Bir adam geldi ve çok aç olduğunu söyledi. Efendimiz, hanımlarına haber göndererek misafiri için yiyecek bir şeyler göndermelerini istedi. Ancak hanımlarının evlerinde sudan başka hiçbir şeyleri yoktu. Peygamberimiz arkadaşlarına döndü ve içlerinden birisinin misafiri ağırlamasını istedi. Bunun üzerine Ensardan biri misafiri alarak evine götürdü.
Medineli sahabî eve geldiğinde, hanımına: “Bu, Resûlullah’ın misafiridir, yiyecek ne varsa getir.” dedi. Hanımı ise eşinin duyabileceği bir sesle: “Evde bizim yiyebileceğimiz bir şey yok. Sadece çocuklara yetecek kadar yemeğimiz var,” dedi.
Sahabî bu sefer: “Öyleyse çocukları oyala. Sofraya gelmek isterlerse onları uyut. Misafir eve girdiğinde ise lambayı söndür. Karanlıkta yemek yiyormuş gibi yapalım ki misafirimiz rahatsız olmasın,” dedi. Hanımı, lambayı düzeltiyormuş gibi yaparak söndürdü ve sofrayı hazırladı.
Ev halkı, misafirle birlikte sofraya oturdu. Misafir yemeğini bitirip karnını doyurduğunda, onlar da sofrayı toplayıp aç bir vaziyette yattılar. Ertesi gün sahabî mescide gittiğinde, Efendimiz ona gülümsedi ve “Bu gece misafirinize yaptığınızdan dolayı Allah Teâlâ sizden memnun oldu,” buyurdu.[1]
Kur’ân-ı Kerim, o sahabî ve hanımının şahsında Medineli müminleri şöyle övmektedir. “Onlar ihtiyaç içinde olsalar dahi, din kardeşlerini kendilerine tercih ederler.”[2]