1933-1941 içinde mahkumlar, liberalizmin destekçilerinin sık sık göstermek istedikleri gibi, SSCB'nin ulusal ekonomisinin gelişimine önemli, ancak belirleyici olmaktan uzak bir katkı yaptılar. Özellikle, Birliğin 1941'in başlangıcına kadar olan demiryolu ağının tamamı, Sovyet iktidarında 106,1 bin km'yi inşa ettiği 35,8 bin km'den oluşuyorsa, OGPU - NKVD'nin ekonomik bölümlerinin payı yaklaşık 6,5 bin km'dir. Temel belgelerde tanımlandığı gibi mahpuslar tarafından ulaşım iletişimi yapımı, ülkenin uzak ve stratejik açıdan önemli bölgelerinde gerçekleştirildi.
Benzer bir rol, karayollarının inşasında mahkumlar tarafından da oynandı. 1928'te bu alandaki durum çok zordu. ABD'de eğer 100 apt. 54 km asfalt yolların km'si ve komşu Polonya devleti (zengin olamayacak) 26 km, sonra Sovyetler Birliği'nde - sadece 500 metre (elbette, ülkenin geniş alanları dikkate alınmalıdır). Karayollarında böyle bir durum ülkenin çok büyük ekonomik zarar görmesine neden olmuş, savunma kapasitesini azaltmıştır. 28 Ekim 1935, Merkez Seçim Komisyonu ve SSCB Halk Komiserleri kararnamesiyle, daha önce bağımsız olan Karayolları ve Toprak Yollar ve Motorlu Araçlar Merkez Müdürlüğü, Glavka olarak NKVD'ye devredildi. 1936’te, yeni merkez kuruluna, tüm birliktelik, cumhuriyetçi, bölgesel ve bölgesel öneme sahip tüm otoyolların ve taşıma yollarının yapımı, onarımı ve kullanımı için (USSR sınırından 50'e kadar olan bölgede bulunanlar hariç), emek sağlama görevi verildi. Yeni Glavk, NKVD'nin (Karayolları Ana İdaresi) GUSHOSSDOR adını aldı. Moskova - Minsk ve Moskova - Kiev: Ofisine stratejik otoyollar inşa etme görevi verilmiştir.
Bakanlık, ülke ekonomisini ve devletin savunma kabiliyetini güçlendiren çok sayıda çalışma yürüttü. Böylece, 1936'un sonunda, 2428 km yollarda faaliyete geçildi (Uzak Doğu'nun çoğu - 1595 km). Yılın 1936’inden Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın başlarına kadar, Karayolları Ana İdaresi, 50’in bin kilometreden fazla farklı türden yolun inşa edilmesini ve devreye alınmasını sağlamıştır. Bunların çoğu, Uzak Doğu'da ve Sovyetler Birliği'nin batısında (Ukrayna, Belarus, Leningrad Bölgesi) inşa edildi.
Hükümlülerin emeği, askeri sanayi kompleksi de dahil olmak üzere birçok endüstriyel tesisin yapımında büyük rol oynamıştır. Örneğin, mahkumlar emeği Komsomolsk-on-Amur'da tersaneyi inşa etti: ilk tesis 1933 yazında kuruldu ve 1936 yazında zaten, şirket resmi olarak çalışmaya başladı ve ilk iki denizaltı, 1941'e girdi. Uzak Doğu'da bir gemi inşa üssü oluşturmak, Pasifik Filosunun doldurulması çok zor olan ülke için çok önemliydi.
Hükümlülerin yardımıyla Baltık için bir deniz üssü inşa etmeye başladılar filo Bay Bu üssün sınıra çok yakın olan Kronstadt'ı boşaltması gerekiyordu. Mahkumlar, Arkhangelsk bölgesinde, Kola Yarımadası'ndaki Severonickel fabrikasında bir gemi inşa işletmesinin inşasına katıldı. Mahkumların emeği Leningrad endüstrisine ucuz yakıt ve hammadde sağlama sorununu çözmek için de kullanıldı. Leningrad, Sovyetler Birliği'nin ana sanayi merkezlerinden biriydi: 1941'in başlarında, şehir işletmeleri SSCB'nin tüm endüstriyel ürünlerinin% 10'undan fazlasını, ağır mühendislik ürünlerinin% 25'ini, buhar türbinlerinin% 84'ünü, kazan ekipmanının yarısını, güç ekipmanının üçte birini, elektrik santrallerine yönelik tüm türbinleri üretti. Buna ek olarak, Leningrad fabrikaları zırhın yarısından fazlasını, neredeyse tüm silah ve donanma topçu tesislerini üretti,% 40'tan fazla tanklar savaşın başlangıcına. Birliğin ikinci başkentinde, savaşın başlangıcında Sovyet devletinde bulunan 7 gemi inşa işletmesinin 25'si yer alıyordu. Ancak Leningrad endüstrisinin büyük bir sorunu vardı: yakıt ve hammaddelerin uzaktan taşınması gerekiyordu (bu, üretim maliyetlerinin maliyetinde yaklaşık% 30-40 oranında bir artışa neden oldu). Ülkenin liderliği, Leningrad endüstrisi için kendi yakıt ve metalurjik üssünü yaratma sorununu gündeme getirdi. Leningrad endüstrisinin temeli: Severnikel, Cherepovets Metalurji Tesisi, Pechersk ve Vorkuta kömür madenleri, Kandalaksha alüminyum izabe tesisi, üç odun kimyasal tesisi ve beş sülfit hamuru değirmeni - barut üretiminin temeli.
Gulag mahkumları işletme yaratma sürecinde önemli bir rol oynadılar. havacılık SSCB Hava Kuvvetleri'nin sanayi ve yer altyapısı. II. Dünya Savaşı arifesinde mahkumlar 254 havaalanı inşa ettiler (çoğunlukla ülkenin batısında).
1941'in başlangıcında, kamplarda ve kolonilerde 1 milyon 929 bin kişi vardı (1,68 milyon çalışma yaşı erkekleri). Bu zamanda, Sovyet ulusal ekonomisindeki toplam işçi sayısının 23,9 milyon ve sanayi işçilerinin - 10 milyon olduğu unutulmamalıdır. Sonuç olarak, çalışma çağındaki hükümlü Gulags, Sovyetler Birliği'ndeki toplam işçi sınıfının% 7'ini oluşturdu. Bu rakam, mahkumların ülke ekonomisinin gelişimine katkısını tarafsız bir şekilde göstermektedir. Bu 7% 'si, tüm sendikaları beş yıllık planlar boyunca tüm işletmeleri kuramadı. Evet, mahpusların katkısı önemlidir, bazı alanlarda çok belirgindir, bunun unutulmaması gerekir. Bununla birlikte, Stalin'in hükümlülerinin ekonominin inşasında belirleyici katkısı hakkında konuşmak aptalca ve hatta alçakça.
Gulag'ın Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında oynadığı önemli rol. Temmuz ve Kasım aylarında, 1941, NKVD liderinin önerisi üzerine Yüksek Kurulun Başkanlığı, af ve sicil memurlarının sicil ve sicil dairelerine örgütlü bir şekilde gönderilen mahkumların serbest bırakılmasına karar verdi. Toplamda, Büyük Vatanseverlik Savaşı yılları boyunca, 975'in binleri pahasına 67 bin kişi Sovyet silahlı kuvvetlerinin saflarına gönderildi. Gulag’ın savaş sırasındaki ana odağı hala ekonomikti. Böylece, yılın Ağustos 1941’inde, bir önceliği olan 64 projelerinin bir listesi tanımlandı. Bunların arasında Kuibyshev uçak fabrikalarının ve ülkenin doğusundaki bir dizi diğer savunma şirketinin inşaatı vardı. Savaş sırasında, Halkın İçişleri Komiserliği'nin düzeltici emek kurumları sistemi aşağıdakileri üretti:% 14 el bombası ve harç mühimmatı,% 22 mühendislik madeni. Diğer askeri malzemeler de üretildi: 1,7 milyon gaz maskesi, 22 milyon adet giysi (toplam üretimin% 12'i), 500 bin telefon kablo makarası, 30 bin iletişim gemileri için kısaltılmış taslak botları, vb. askerler için tencere ve yemek pişirmek için kazanlar, termoslar, tarla mutfakları, kışla mobilyaları, yangın merdivenleri, kayaklar, araba gövdeleri, hastaneler için ekipmanlar ve çok daha fazlası.
Gulag’ın işgücü kaynaklarının sanayide kullanımı genişletildi. Savaştan önce, SSCB'nin 350 işletmelerinde mahkumların emeği kullanıldı, II. Dünya Savaşı başladıktan sonra, sayıları 1944 yılına kadar 640'e yükseldi. Mahkumların emeğinin sermaye inşasında kullanımı devam etmiştir. Mahkumların çabalarıyla büyük bir Çelyabinsk Metalurji Tesisi inşa edildi. Altın, kömür ve diğer önemli kaynakların çıkarılmasında kullanılan hükümlülerin emeği.
Savaş yıllarında, GULAG sisteminin yardımıyla, ülke için kilit öneme sahip olan birkaç önemli stratejik görev çözüldü:
- Sonbaharda - kış 1941'u Beyaz Deniz kıyıları boyunca Soroka Demiryolunun (Belomorsk) Şube Hattı - Obozerskaya inşa edildi. Düşman Kirov demiryolunu kestikten sonra, bu karayolu “kıtayı” ödünç kiralanan kargonun ulaştığı Kola Yarımadası'na bağlayan tek kara iletişimi oldu.
- 23 Ocak 1942, Devlet Savunma Komitesi, Ulyanovsk'tan Stalingrad'a bir karayolu inşa etmeye karar verdi. Bu yolun büyük kısmı Demiryolu İnşaat Kampları Genel Müdürlüğü yardımı ile yapıldı. NKVD projesi, yol Volga taşkın yatağının dışından geçtiğinde geliştirildi ve bu da köprü ve büyük sapmaların sayısını büyük ölçüde azaltmayı mümkün kıldı. İşi hızlandırmak için, Baikal-Amur Ana Hattının savaşın patlaması nedeniyle durdurduğu bölümleri acilen kaldırıldı ve Volga raylarına taşındı. Zaten 7 Ağustos 1942, Ilovnya istasyonundan Kamyshin'e giden yolun ana bölümü devreye alındı. Genel olarak, 240 km uzunluğundaki Stalingrad-Petrov Val-Saratov-Syzran rokadnu дорогу yolu, 100 günlerinde görevlendirildi.
Bu nedenle, savaş öncesi ve savaş sırasında, Gulag’ın ekonomik faaliyetleri önemli bir rol oynadı. Bununla birlikte, kampların mahkumlarının Sovyetler Birliği'nin neredeyse bütün ekonomisini Stalin döneminde inşa ettiklerini söylemek için hiçbir neden yoktur. Öykü OGPU - NKVD'nin ekonomik birimlerinin ortaya çıkması ve faaliyetleri Sovyet devletinde gerçekleşen süreçlerle yakından ilişkiliydi. Marksist teorik miras, devlet şiddetinin dönüştürücü bir güç olarak yaygın şekilde kullanılmasının temelini attı. Ayrıca, büyük ölçüde ekonomik (stratejik öneme sahip olanlar dahil) projeleri uygulamak için mahkumların emeğinin kullanılmasının uygulanabilirliğini kanıtlayan Rus İmparatorluğu'nun tarihsel bir tecrübesi vardı. Sovyet Rusya’da 1920 ’lerde cezaevi sisteminin dönüşümü konusunda kesin tedbirler yoktu. Bu iki ana faktörden kaynaklanıyordu. Birincisi, gerekli hiçbir önkoşul yoktu - ekonomi, savaş öncesi seviyeye düzelme döneminden geçiyordu ve yeni üretim tesislerini işletime sokmak için ek emek kaynaklarına ihtiyaç duymuyordu. Ülkenin ulusal ekonomisinin geleceği ve gelişiminin yönü sorunu nihayet çözülmedi. İkincisi, 1920-lerin ilk yarısında, suçun Sovyet toplumunda, vb. Yakında sona ereceği fikri dile getirildi.
Mahkumların emeğinin kullanımına yönelik en uygun örgütsel biçimler için bir araştırma yapıldı. Yeni Ekonomik Politika yıllarında devlette, kamu fonları ekonomisine yönelik genel eğilimler ve ulusal ekonominin devlet sektörünün kendi kendini finanse etmeye transferi gün ışığına çıktı. Özgürlükten yoksun bırakma rejimini sürdürürken mahpus emeğinin rasyonel kullanımı hakkındaki canlı tartışmalar sırasında, düzeltici bir tarımsal veya endüstriyel sömürge fikri ön plana çıkmıştır (böyle bir koloni, gelecekteki cezaevi sisteminin ana birimi olmaktı).
Sonuç olarak, bir zorla sanayileşme ve kolektivite politikasına geçiş (bunların uygulanması ülkenin geleceği, zayıfların “yenildiği” bir dünyada hayatta kalmasıyla yakından ilişkiliydi) ve cezaevi sisteminin temel bir reformuna yol açtı. Moskova’nın tek ülkede sosyalizmi kurma politikası, yalnızca mahkumların emeği dahil olmak üzere olası ekonomik kaynakları kullanmak anlamına geliyordu. Ek olarak, Birinci Dünya Savaşı, İç Savaş, müdahale, toplu köylü hareketlerinin (genel olarak, Rusya'nın eski yaşam tarzını tahrip eden bir medeniyetçi felaketin meydana gelmesi sonucu) suçunun dramatik bir şekilde arttığı faktörünü dikkate almak gerekir. Ayrıca devlet, Troçkistler ve "kentin ve köyün kapitalist unsurları" da dahil olmak üzere çeşitli muhalefet unsurlarına karşı cezai bir politika izlemeliydi. Bu, cezaevindeki mahkumların kütlesinde önemli bir artışa yol açtı. Bir yandan, böyle bir durum SSCB'nin iç güvenliği tehdidinde bir artışa neden olmuş, diğer yandan hapishane işçiliğinin kapsamlı bir şekilde kullanılması mümkün olmuştur. Düzeltici emek kolonilerinin, özellikle de Solovetsky Özel Amaçlı Kamp'ın (SLON) iş tecrübesi, yetkililere, doğal kaynakların önemli rezervlerinin bulunduğu seyrek nüfuslu bölgelerin kalkınması için mahkumların emeğini kullanma ihtimalini gösterdi. Bu, ülkenin sanayileşmesinin politikalarından biri haline geldi. Aynı zamanda cezaevi sisteminin kamplarını SSCB'nin az yerleşmiş bölgelerine transfer etmek, güvenlik riskini azaltmayı, suçlu mahpusların (ağır) rejim şartlarına uymayı ve ülke ekonomisine önemli faydalar sağlamayı ve ülkenin savunma kapasitesini artırmayı mümkün kılmıştır.
Bu nedenle, OGPU - NKVD'nin ekonomik birimlerinin yaratılması, Rus İmparatorluğu ve Sovyet Rusya'da cezaevi sisteminin geliştirilmesi sürecinde hazırlanan ve Stalin'in Rus halkını ve kamplarındaki “en iyi temsilcileri” ni değil, “kana susamış” düşüncesiyle hazırlanan doğal bir süreçti. Rusya'nın 1920'un sona ermesinin somut tarihsel koşullarında, bu adım kaçınılmazdı, tamamen Sovyet devletinin öncelikli görevlerine tekabül ediyordu. Düzeltici çalışma kampları Genel Müdürlüğü'nün faaliyetlerinde ulaştırma, sanayi ve savunma oryantasyonu, çalışma yerleri ve gözaltı yerleri orijinaldi. Ülkenin özdeyişi, stratejik hammadde kaynaklarının ve savunma için bir iletişim sisteminin varlığını üstlendi. Ayrıca, Gulag'ın yardımıyla kaynaklardan, paradan ve zamandan tasarruf etmenin mümkün olduğu için hükümlülerin emeğinin ek bir askeri inşaat kaynağı olduğu da belirtilmelidir. Devlet, insani ve maddi kaynakları ana akımda hızla konsantre edebilirdi. Bu, Beyaz Deniz-Baltık Kanalı'nın inşası veya Ulyanovsk'tan Stalingrad'a rokadnaya yolunun yapılması gibi en önemli görevlerin çözülmesine mümkün olan en kısa sürede izin verdi. NKVD'nin fonları, bölgedeki ekonomik gelişme için başka olanakların bulunmadığı durumlarda sıklıkla kullanıldı. Doğal olarak, Gulag'ın böyle bir işlevi, mahpusların emeğinin Sovyetler Birliği'nin belirli stratejik gelişim alanlarında büyük rolünü önceden belirledi.
Joseph Stalin'in SSCB ile ilgili peygamberlik sözleri, 50-100 yıllarında ileri ülkelerin gerisinde kalırken, olası tüm kaynakları kullanma ihtiyacından (ve maksimum kullanımdan) bahsetti. Hümanizm için zaman yoktu. Ülke, büyük savaştan sadece on yıl önceydi. Sovyetler Birliği'nin ekonomik ve askeri kalkınmada bir atılım yapmak için zamanı olmamış olsaydı, zemine düzelirdi.
Savaş sonrası dönemde, ülkenin restorasyonundan sonra, GULAG'ın kapsamlı bir gelişme aracı olarak kullanılması eski anlamını yitirdi. 1950’lerin başlangıcında, SSCB’de yoğun gelişme görevleri öne çıktı. Bu nedenle, düzeltici emek kolonilerinin ekonomik faaliyet ölçeğinde ciddi bir azalma ile ilgili sorular gittikçe daha fazla artmaya başladı. Joseph Stalin'in ölümünden önce, bu sorun en üst düzeyde tartışıldı ve Lavrenty Beria'nın liderin ölümünden sonra hayata geçirmeye çalıştığı temel kararlar alındı. Ancak, Beria öldürüldü ve Gulag’ın ortadan kaldırılması katilleri adına ilan edildi. Stalin ve Beria, sistemin olası ve imkansız günahlarını ve kusurlarını yazdılar. "Onlarca milyon Gulag kurbanı", "köle işçiliği", "masum kurban" (mahkumların çoğu suçlu olsa da), "halkların yıkılması", "Beria ve Stalin'in şeytani sakatçıları" gibi efsaneler icat edildi. Hala Üçüncü Reich’in ve Batı’nın “demokratik ülkelerinin” propagandasıyla dünyaya geldi. Sovyet ve Rus “bilgi uçurucuları”, yalnızca farklı derecelerde güven duyarak Batı dünyasının propaganda makinesi tarafından yaratılanı tekrarladı.