Novel Günleri - Bilgilendirme!
Bölümün tamamını okumak için üye olmalısınız! Üye olmak için tıklayınız.
43. Bölüm Koyumavi Arya
Her yıl nisan ayının son günü, Norland’ın yedi ayı güzel karanlık semalarda yan yana asılı dururdu. Birçokları için hayat değiştiren bir an olduğu söylenir ve Kader Günü olarak kabul edilirdi bu gün.
Kader Günü, kıtadaki birçok ülke tarafından kutlanan bir festivaldi ve aynı zamanda özellikle sihir uygulayan pek çok zeki kabilede de yaygındı.
Tüm Tanrıların müritlerinin seslerini duyduğu, onlara sözcülerini gönderdiği ve hatta bizzat ölümlü formuna bürünüp sokak sokak dolaşarak halkı dinledikleri bir gün olduğu söylenirdi bunun. Dindarlar ödüllendirilirken kâfirlerin eli boş kalacaktı. Sadece düzlemlerde yolculuk etmiş olanlar, geleneklerin sadece gelenek olarak kalacağını biliyordu.
Yine de bu kader gününde gerçekten birçok hayat değiştiren şey olmuştu. Alice'in rün şövalyeleri, Solam ve Niall'in birleşik ordusunun rün şövalyelerine saldırıp muhteşem bir pusuyla onların birleşik saflarını da kırmıştı. 18'e karşı 20 dezavantajı varken, Alice rakiplerini tamamen yok etmek için sadece 5 şövalyesini feda etmişti!
Bu, her iki tarafın da mevkisini belirleyecek bir savaştı. Vikont Alice, şövalyeleri ön cepheye yerleştirip rakiplerinin savunmasını bıçak gibi delmişlerdi. Onların çelik savunmalarında büyük bir açık meydana getirmişlerdi ve bu açık, savaş sonuna kadar genişlemişti. Bu şekilde savaş nihayet Alice'in zaferiyle sona ermişti. On binlerce insan köleleştirilirken yaklaşık bin süvari de ortadan kaybolmuştu. Solam Ailesi savaştan çekildiklerini açıklarken, Niall hemen barış görüşmelerini başlatmak için bir büyükelçi göndermişti.
Eski çağlardan kalma askeri yasalar, herhangi bir barış görüşmesinin savaşın sonucuna göre belirleneceğini belirtiyordu. Marki Niall, on yıl barış karşılığında topraklarının üçte birini kaybederken, Alice'e kont olması için ihtiyaç duyduğu toprakları vermiş oldu. Geri kalan tek şey Kutsal İttifak İmparatoru’nun resmi emriydi.
Rün şövalyeleri arasındaki savaş, hem zafer hem de kayıplarla sonuçlanmıştı ama halkın konuştuğu şey elbette Alice'in zaferinin ana sebebi olan iki taraftaki büyük güç farkıydı. Bundan sonra Alice'in idaresindeki esrarengiz rün ustalarının kim olduğunu tahmin etmeye başlayacaklardı; onlar her kimse, ünlü Aziz Klaus'u aşmıştı.
Alice, Kutsal İttifak'ın güneybatısında sıcak bir gündem maddesi olabilirdi ancak kıtada daha fazla insan Gaton'u tartışıyordu. Kader Günü'nde Gaton Archeron, Kutsal İttifak'ın başkenti, efsaneler şehri Faust'a girmeyi seçmişti!
Faust'a giden yol, her zaman metal ve kanla döşenmiştir. Birçok insan, hem alenen hem de gizlice ziyaretçilerin yolunu engellemeye çalışırdı. Bazıları yeni girenleri direkt öldürmeleri için adamlarını gönderirdi.
İlk imparatorun uyguladığı, şimdi Kutsal İttifak'ın geleneği olan bir kuraldı bu. Savunmayı geçip pusuda yaşama yeteneği olmayan insanlar, efsaneler şehrine adım atma hakkına da sahip değillerdi. Ayrıca Faust'a giren herkesin topraklarına saldırılmasına yasal olarak izin verilmişti.
Bu yüzlerce yıldan beri aktarılan bir şeydi. Faust'a girmeyi başaran herkesin görkeminin ardında, güller ve kanla dolu bir yol uzanırdı. İnsanlar çoğu zaman sadece başarılı olanları hatırlarlardı, yolda kaybolanları değil.
Gaton’un kararı kıtada birçok tartışmayı gündeme getirmişti. Archeronlar, Faust'a meydan okuma gücünü uzun zaman önce elde etmişti ama bunu yapmak için hiçbir zaman birlik oluşturmamışlardı. Reis olarak, Gaton sadece kendini temsil edebilirdi. Üstelik çok hızlı bir şekilde yükseliyordu ki bu eski kraliyetlerin gözünde iyi bir şey değildi. Rekabette çok şey ifade eden bir kelime olan temelden yoksun olduğunu düşünüyorlardı. Gizli ve özel düzlemler, artan zenginlik, olgun rün şövalyeleri, iyi donanımlı elit birlikler ve daha da geliştirilebilecek yetenekler. Bütün bunlar zaman alıyordu, bir sürü zaman.
Temel eksikliği, sonradan görmelerin hızlı bir şekilde düşüşünün nedeniydi ve onların gözlerinde Gaton şüphesiz oldukça aptal bir sonradan görmeydi.
Faust'a giden yol, Gaton Archeron için düz değildi ama savunmaları kırmak için bütün birliklerini getiren ondan önceki diğer ailelere benzemiyordu. O, bunun yerine tam tersini yaptı. Çeşitli düzlemlerdeki tüm askerleri işgalleri önlemek için konuşlandırılmışlardı ve aile reisi olarak yetkisini kullanmamıştı bile.
Gaton Archeron yolculuğuna çıktığında yanında sadece 13 rün şövalyesi vardı. Böylelikle öğle vaktinde Faust'un girişinde görünmesi bütün Kutsal İttifak'ı şok etmişti.
Bu, bir Archeron'un Faust'a ilk kez adım atışıydı ve aynı zamanda Archeronların o günden sonra kıtadaki en etkili ailelerden biri olacağına da işaret ediyordu.
Kader Günü, Richard için de özeldi. Gecenin 11'inde Sharon ile görüşmek için çağrılmıştı ve içinden bir ses ona bu toplantının özel olduğunu söylüyordu…
Gece, güzel Buz Körfezi'ne düşerken, Koyumavi parlak bir şekilde aydınlatılmıştı. Mavi duman gibi görünen dalgalar, kulenin çeşitli kısımlarından akarak etrafında yükseliyordu. Uzaktan zarif ve gizemli mavi bir kristal kule, Buz Körfezi'nin uzak ucunda yükseliyormuş gibi gözüküyordu. Koyumavi'nin etrafındaki topraklarda binlerce ateş yakılmış, şiddetle yanıyordu ve yukardan aşağı bakan biri bu manzarayı yıldızlarla aydınlanmış gökyüzüne benzetebilirdi. İnsanlar ateşin etrafında toplanmış şarkı söylüyor, dans ediyor, içki içiyor ve her yıl bir kez olan Koyumavi'nin ışıklandırılmasını hayranlıkla izlerken serin baharı hissetmiyor gibiydiler.
Bu insanların çoğu, dış mahallelerde yaşıyorlardı ve Koyumavi en büyük destekçileri olarak hizmet veren bir sığınaktı onlar için. Koyumavi ayakta durduğu sürece, kıvançları asla sona ermeyecekti.
Yine de bu kutlama gecesinde, Koyumavi'nin kendisi ölü gibi sessizdi. Geçmişte daha büyük kutlamalara tanık olan büyük büyücüler, uzun zamandan beri olaya ilgisiz kalıyorlardı. Onlara göre büyü dünyası zaten bitmek bilmezdi, bu anlamsız kutlamalar ve festivaller aracılığıyla insanın kendini uyuşturup kaybetmesine gerek yoktu.
Richard'ın Sharon'ı görme vakti gelmişti. Büyük sihirli kuklalar, Richard'ın önündeki ağır metal kapıları açarak sarmal merdivenleri gözler önüne serdiler. Koyumavi'nin yüksek seviyedekilerine göre tasarlanan kapılar; uzun, basit, doğal damar desenine sahip ve koyu bir kırmızıydı. Bu ilkel güzellik insana kökeni hatırlatıyordu; yabani bir yıkım ve ümitsizlik arazisi.
Merdivenler ince ve hassastı, her yere ışık yayıyordu. İlk bakışta hiçbir şey yokmuş gibi görünüyordu ama parlaklığa kim bakarsa, hangi malzemeden yapıldıklarını anlayana kadar hemen başı dönüyor ve kafası karışıyordu. Korkulukların üzerindeki heykellerin tümü sarhoş ediciydi, loş ışık altında büyüleyici sanat eserleri olarak daha göze çarpıyorlardı. Merdivenlerin yüksekliği Richard'ın başını döndürdü, bu zaten Koyumavi'nin en yüksek bölgesiydi ve daha yukarısı Sharon'ın kişisel alanı anlamına geliyordu. Büyük büyücülerin bile oraya girmeye hakları yoktu.
Efsanevi usta onu kişisel bölgesinde görmek mi istemişti?