Pazar günü bu yazıyı yapmadım. 3. sayfaya geçiyorum. Birincisi, “Yaşayan Varlık Nedir ve İnsan Nedir?” Üzerine mantıksal bir analiz olarak başlar. 2cd mantıksal olarak erdemi tanımlamaya gider. Her ikisi de iyi ama ben 3’üncüsü, aynı kavramın mevcut kavramlarına kıyasla özellikle iyi buldum. Bu sadece geçmiş bir kopya.
Üçüncü Yol
DİYALEKTİK ÜZERİNE [THE UPWARD WAY].
-
Hangi sanat var, hangi yöntem, hangi disiplin bizi oraya gitmemiz gereken yere getirecek?
Gelmemiz gereken Süre, üzerinde anlaştığımız gibi kabul edebiliriz: başka bir yerde, birçok düşünceyle, yolculuğumuzun İyiye, İlk-İlkeye doğru olduğunu belirledik; ve aslında, Terimi keşfeden mantığın kendisi, bir inisiyasyon gibi bir şeydi.
Ama Dönem’e hangi varlıklar düzeni ulaşacak? Şüphesiz, okuduğumuz gibi, her şeyi ya da çoğunu çoktan görmüş olanlar, ilk doğumlarında metafizikçi, müzisyen ya da doğuştan bir sevgili çıkarmak için yaşam tohumuna girdiler, metafizikçi yola çıktı. içgüdüsel olarak, müzisyen ve doğa, dışarıdan rehberliğe ihtiyaç duyan sevgiye özellikle duyarlıdır.
Ama gidişat nasıl yatıyor? Herkes için aynı mı yoksa her mizaç sınıfı için ayrı bir yöntem var mı?
Hepsi için, yolun iki aşaması vardır, bunlar yukarı doğru ilerlerken veya zaten üst küreyi kazanmışlardır.
Birinci derece, alt yaşamdan dönüşümdür; İkincisi – Zekâların alanına zaten girmiş olanlar tarafından tutulanlar, orada bir ayak izi olarak belirlediler, ancak yine de yerin en uç noktasına ulaşana kadar âlemler içinde ilerlemeleri gerekiyor. Entelektüel alemin en üst zirvesi kazanılır.
Ancak bu en yüksek derece, zamanını beklemelidir: önce, ilk din değiştirme sürecinden söz etmeye çalışalım.
Üç türü ayırt ederek başlamalıyız. Önce müzisyeni alalım ve görev için mizaç ekipmanını gösterelim.
Müzisyen, güzelliğe aşırı derecede hızlı yaklaştığını düşünebiliriz, ona çok sevinmiştir: kendi dürtülerini karıştırmakta biraz yavaş, hemen dış uyarana cevap verir: ürkek gürültüye duyarlı olduğu için tonlara duyarlıdır. ve ilettikleri güzelliği; melodilerdeki ve ritimlerdeki uyum ve uyumu bozan her şey onu iter; Ölçü ve biçimli desen için özlem duyar.
Bu doğal eğilim, böyle bir adam için başlangıç noktası yapılmalıdır; anlam açısından ton, ritim ve tasarım tarafından çizilmesi gerekir: Maddi biçimleri, tüm bu yazışmaların ve sanat eserindeki tüm gerekçeli şemanın kaynağı olan Özgün-Varoluştan ayırt etmeyi öğrenmelidir: o kendini bu biçimlerle tezahür ettiren Güzelliğe götürülmelidir; kendisine hayranlık uyandıran şeyin, Entelektüel dünyanın Uyumundan ve bu alandaki Güzellikten başka bir şey olmadığı, güzelliğin tek bir şekli değil, Tüm Güzellik, Mutlak Güzellik olduğu gösterilmelidir; ve felsefenin hakikatleri, onu bilmeden kendi içinde sahip olduğu şeye inanmaya yönlendirmek için ona aşılanmalıdır. Bu gerçeklerin ne olduğunu daha sonra göstereceğiz.
2. Müzisyenin derecesine kadar ulaşabileceği – ve sonra bir duruşa geçebileceği ya da ötesine geçebileceği – doğuştan sevgili, belli bir güzellik hatırasına sahiptir, ancak şimdi ondan kopmuş, artık onu anlamıyor: görünür güzellikle büyülenmiş o buna hayran kaldı. Onun dersi, bedenlenmiş bir biçimin önünde artık şaşkın bir zevkle düşmemek olmalı; bir zihinsel disiplin sistemi altında, her yerde güzelliğe yönlendirilmeli ve her şeyin altında yatan Tek İlkeyi, maddi biçimlerden ayrı, başka bir kaynaktan çıkan ve başka bir yerden daha gerçek olan bir İlkeyi ayırt etmesi sağlanmalıdır. Örneğin, asil bir yaşam sürecindeki ve hayranlık uyandıracak şekilde organize edilmiş bir sosyal sistemdeki güzellik, ona işaret edilebilir – bunu maddi olmayanın güzelliğinde ilk eğitim – sanatta, bilimlerde ve bilimlerde güzelliği tanımayı öğrenmelidir. erdemler; o zaman bu bölünmüş ve belirli biçimler, kökenlerinin açıklanmasıyla tek ilke altına alınmalıdır. Erdemlerden, Entelektüel-İlkeye, Özgün-Varoluşa yönlendirilecektir; bundan sonra yukarı doğru ilerler.
3. Tam da bu karakterle donatılmış metafizikçi, zaten kanatlanmış ve diğerleri gibi değil, bağlantının kesilmesine ihtiyaç duyan, kendini ebediyete doğru karıştıran ama yoldan şüphe eden, sadece bir rehbere ihtiyaç duyar. Öyleyse, mizacına göre istekli bir yol gösterici gösterilmeli ve ona talimat verilmelidir, hepsi kendi kendini yönetmelidir.
Doğası gereği çok kolay bir öğrenci olarak alacağı matematik, onu soyut düşünceye ve bedensizlere inanmaya yetiştirmesi için reçete edilecek; yerli mizacıyla ahlaki bir varlık, erdemi mükemmel kılmak için yönlendirilmelidir; Matematikten sonra Diyalektik kursuna tabi tutulmalı ve bilimde ustalaşmalıdır.
4. Ama bu bilim, bu Diyalektik aynı şekilde her üç sınıf için de gereklidir, özetle nedir?
Nesnelerin doğası ve ilişkisi üzerine nihai gerçeği ifade etme gücünü beraberinde getiren Yöntem veya Disiplindir – her biri nedir, diğerlerinden nasıl farklılaşır, tümünün ortak niteliği vardır, her birinin hangi Türe ait olduğu ve Her birinin kendi Türünde hangi seviyede durduğu ve Varlığının Gerçek-Varlık olup olmadığı ve kaç Varlık olduğu ve Varlıklardan kaç tane-Olmayan Varlığın ayırt edileceği.
İyi olan ve olmayanın ve her birinin altında kalan ayrıntıların ve Ebedi olanın ve ebedi olmayanın diyalektik muameleleri ve bunların görünüşü ile değil anlaşılması gerekir. [“sense-knowledge”] ama otantik bilimle.
Bütün bunlar başardı, duyu alemini gezmekten vazgeçip Entelektüel Kosmos’a yerleşir ve kendine özgü Eylemini orada gerçekleştirir: tüm aldatma ve sahtekarlık alemini terk etti ve Ruhu “Hakikat Çayırlarında otlattı” “: İdeal Formların, Otantik Varlığın ve Birinci Türlerin izlenimine yönelik Platonik bölünmeyi kullanır. [or Categories of Being]: Akıl ışığında, bu İlklerden tüm Fikri Alemi aşıncaya kadar tüm bu meselelerde var olan birliği kurar: daha sonra, birliği ayrıntılara bir kez daha çözümleyerek, o noktaya geri döner. başlar.
Şimdi dinleniyor: o alandaki Varlık hakkında eğitilmiş ve tatmin olmuş, artık pek çok şeyle meşgul değil: Birlik’e geldi ve düşünüyor: tüm bu öncül ve sonuç sarmalını akıl yürütme sanatı denen başka bir bilime bırakıyor, yazma sanatından ne kadar ayrıldığı kadar: mantık meselesinin bir kısmı, şüphesiz, gerekli gördüğü – zemini temizlemek – ama her şeyde olduğu gibi burada da kendini yargıç yapıyor; kullanım gördüğü yerde kullanır; Gereksiz bulduğu herhangi bir şey, konuyu hesaba katacak herhangi bir öğrenme veya uygulama departmanına bırakır.
5. Peki bu bilim kendi başlangıç yasalarını nereden alıyor? Entelektüel İlke, standartları uygulayabilecek herhangi bir ruh için en kesin olanı sağlar. Gerekli olan başka ne ise, Diyalektik mükemmel Zekaya ulaşana kadar birleştirerek ve bölerek kendisi için bir araya getirir. “Çünkü” okuruz, en saf olanı [perfection] Akıl ve Düşünceli Bilgelik. “Ve var olan en asil yöntem ve bilim olduğu için, Otantik Varoluşla uğraşması gerekir, En Yüksek Olan: Düşünceli Bilgelik olarak [or true-knowing] Varlığı aşanla Akıl olarak Varlıkla ilgilenir.
Öyleyse Felsefe nedir? Felsefe fevkalade değerlidir. Öyleyse Diyalektik, Felsefe ile aynı mıdır? Felsefenin en değerli parçasıdır. Onu metafizikçinin salt bir aracı olarak düşünmemeliyiz: Diyalektik çıplak teorilerden ve kurallardan oluşmaz: gerçeklerle ilgilenir; Varoluş, olduğu gibi, onun için Önemlidir veya en azından sistematik olarak Varoluşlara doğru ilerler ve bir adımda fikirlere ve gerçekliklere sahip olur.
Gerçek dışı ve karmaşıklığı bilir, doğrudan değil, kendi doğası gereği değil, yalnızca kendi dışında üretilmiş bir şey olarak, kendi içinde ortaya konan gerçeklere yabancı olduğunu kabul ettiği bir şey; kendisine sunulan sahtelikte, kendi hakikat kanonu ile bir çatışma algılar. Yani diyalektik, önermeler hakkında hiçbir bilgiye sahip değildir – kelime koleksiyonları – ama gerçeği bilir ve bu bilgiyle okulların önerilerini ne dediğini bilir: her şeyden önce ruhun işleyişini bilir ve bu bilgi sayesinde, neyin onaylandığını ve neyin reddedildiğini, inkarın iddia edilenin mi yoksa başka bir şeyin mi olduğunu ve önermelerin uyuşup uyuşmadığını da bilir; ona teslim edilen her şey, duyu-algının doğrudanlığıyla saldırır ve diğer bilimin bu tür alıştırmalarla ilgilendiğine göre küçük kesinlikli süreçler bırakır.
6. Felsefenin başka illeri vardır, ancak Diyalektik onun en önemli parçasıdır: Evren yasalarına ilişkin çalışmasında, Felsefe, diğer çalışmalar ve zanaat Aritmetiği kullandıkça Diyalektikten yararlanır, ancak elbette Felsefe ve Diyalektik arasındaki ittifak daha yakındır. .
Ve Ahlakta da Felsefe Diyalektiği kullanır: Diyalektik yoluyla tefekkür olur, ancak kendisinden ahlaki durumdan veya daha doğrusu ahlaki devletin geliştiği disiplinden kaynaklanır.
Muhakeme fakültelerimiz, Diyalektik verilerini neredeyse uygun sahiplikleri olarak kullanırlar çünkü esas olarak Madde ile ilgilenirler [whose place and worth Dialectic establishes].
Ve diğer erdemler belirli deneyimlere ve eylemlere dayanma nedenini getirirken, Bilgeliğin erdemi [i.e., the virtue peculiarly induced by Dialectic] Evrensele çok daha yakın olan belirli bir süper akıl yürütmedir; çünkü yazışma ve sıra, eylem ve eylemsizlik için zaman seçimi, bu dersin benimsenmesi, diğerinin reddi ile ilgilenir: Bilgelik ve Diyalektik, her şeyi Evrenseller olarak sunma ve Anlayış tarafından işlenmek üzere maddeden arındırma görevine sahiptir. .
Ama bu aşağı tür erdemler, diyalektik ve felsefe olmadan var olabilir mi?
Evet – ama kusurlu, yetersiz. Ve bu düşük erdemler olmadan bir Bilge, Diyalektikte Usta olmak mümkün müdür?
Olmazdı: Aşağı, yüksek olanla birlikte ya önce ya da birlikte ortaya çıkar. Ve muhtemelen herkesin, Hikmet devreye girdiğinde mükemmelleştirilmiş erdemin geliştiği doğal erdemlere sahip olması muhtemeldir. Doğal erdemlerden sonra, hikmet ve böylece ahlaki doğanın mükemmelleşmesi. Doğal erdemler bir kez var olduktan sonra, hem doğal hem de yüksek düzen, nihai mükemmelliklerine yan yana olgunlaşır: ya da biri ilerledikçe diğerini mükemmelliğe doğru taşır.
Ancak, her zaman, doğal erdem vizyonda ve güçte kusurludur ve her iki erdem düzeyi için de esas mesele, onları hangi ilkelerden türettiğimizdir.