Selçuklu veziri Nizamülmülk’ü diğer insanlardan ayıran önemli niteliklerinden birisi de inceliği idi. İşte onun inceliğini gösteren güzel bir hikâye:
Meşhur Selçuklu veziri Nizamülmülk’ün güzel ahlak ve sıfatlarından biri de her ne zamanki kendisine turfanda bir yiyecek getirseler, ondan yanında olanlara da ikram etmesiydi.
Bir gün bir çiftçi, kendisine üç tane turfanda salatalık getirdi. Fakat Nizamülmülk bu sefer kimseye bir şey ikram etmedi, hepsini kendi yedi. Halbuki böyle davranması, adetinden değildi. Sonra, salatalığı getiren adama ihsanda bulundu.
Çiftçi gittikten sonra oradakilerden biri, vezire niçin üç salatalığı da kendisinin yediğini sordu. Nizamülmülk ona şöyle cevap verdi:
“Salatalıklardan birini yedim, gördüm ki acıdır. İkincisi de üçüncüsü de aynı şekilde acı idi. O yüzden üçünü de kendim yedim. Acılıklarına sabrettim. Eğer bu acı salatalıklardan yanımda olanlara da ikram etmiş olsaydım, acılığını, salatalığı getiren adama duyurmaları muhtemeldi. O biçare de bunu duyunca, benim ona vereceğim ihsan ümidiyle gelmişken utanacak ve çok mahcup olacaktı. Ben böyle olmasını istemedim. Getiren kimse de mahcup olmadan nasibi olan ihsanı aldı.”