İlk olarak "The Rhythm of Life and Other Essays" (1893) dergisinde yayınlanan "By the Railway Side" güçlü bir skeç içeriyor . "Demiryolu Yolcu veya, Gözün Eğitimi" başlıklı bir makalede, Ana Parejo Vadillo ve John Plunkett Meynell en kısa yorumlamak açıklayıcı bir anlatım yolcu suçunu ' "tek diyebileceğimiz kurtulmak için bir girişim' olarak - veya "başka birinin dramasının bir gösteriye dönüşmesi ve izleyicinin yerini alırken yolcunun suçluluk duygusu, olanların gerçek olduğu gerçeğinden habersiz değil, ancak bunun üzerinde harekete geçme konusunda hem yetersiz hem de isteksiz" ( "Demiryolu ve Modernite: Zaman, Uzay ve Makine Topluluğu," 2007).
Demiryolu Tarafında
Alice Meynell tarafından
Sıcak bir eylülün iki hasadı arasındaki bir günde trenim Via Reggio platformuna yaklaştı; Deniz mavi yanıyordu ve ateşleri sıralı, dayanıklı, perişan, deniz kenarındaki ağaçlıkların üzerinde derin derinlere inerken, güneşin aşırılıklarında bir hüzün ve yerçekimi vardı. Toskana'dan çıkmıştım ve Genovesato'ya doğru yola koyulmuştum: Akdeniz ile gökyüzünün parıltıları arasında zeytin ağaçlarıyla gri birbirini izleyen dağların körfeziyle, profilleriyle dik ülke; içinden geçip giden Ceneviz dilinin geldiği ülke, biraz Arapça, daha Portekizce ve daha çok Fransızca ile karışmış ince bir İtalyan. Esnek Toskana konuşmasını bıraktığım için pişmanlık duydum, vurgulu L 'ler ve m harflerinde geçen sesli harflerinde kanözve çift ünsüzlerin kuvvetli yumuşak yayı. Ama tren geldiğinde, aylarca bir daha duymayacağım dilde kınayan bir ses tarafından sesleri bastırıldı - iyi İtalyanca. Ses o kadar yüksekti ki dinleyiciyi aradı: Her heceye yapılan şiddet ile kimin kulaklarına ulaşmaya çalışıyordu ve samimiyetsizliği kimin duygularına dokunacaktı?Sesler samimiyetsizdi ama arkalarında tutku vardı; ve çoğu zaman tutku, kendi gerçek karakterini zayıf bir şekilde ve bilinçli olarak iyi yargıçların bunun sahte bir şey olduğunu düşünmelerini sağlayacak kadar bilinçli bir şekilde hareket eder. Biraz deli olan Hamlet, delilik numarası yaptı. Hakikati apaçık ve anlaşılır bir biçimde sunmak için kızdığım zaman öfkeliyim. Bu nedenle, sözler ayırt edilebilir hale gelmeden önce bile, onların, konuşmada neyin ikna edici olduğuna dair yanlış fikirleri olan ciddi başı belada bir adam tarafından söylendiği açıkça görülüyordu .
Ses duyulabilir bir şekilde ifade edildiğinde, orta yaşlı bir adamın geniş göğsünden küfürler haykırdığı ortaya çıktı - kalınlaşan ve bıyık takan tipte bir İtalyan. Adam burjuva kıyafetliydi ve küçük istasyon binasının önünde şapkasını çıkarıp kalın yumruğunu gökyüzüne doğru salladı. Bu konudaki görevlerinden şüphe duyan demiryolu görevlileri ve iki kadın dışında onunla platformda kimse yoktu. Bunlardan birinde onun sıkıntısı dışında söylenecek hiçbir şey yoktu. Bekleme odasının kapısında dururken ağladı. İkinci kadın gibi, saçının üzerinde kaput yerine yerel siyah dantel duvakla, Avrupa'daki esnaf sınıfının elbisesini giydi. İkinci kadına ait - Ey talihsiz yaratık! - bu kayıt yapılır - neticesiz, sonuçsuz bir rekor; ama onu hatırlamaktan başka yapacak bir şey yok. Ve bu yüzden, yıllarca pek çok kişiye verilen olumsuz mutluluğun ortasından, umutsuzluğunun birkaç dakikasına baktıktan sonra çok şey borçlu olduğumu düşünüyorum.Oynadığı dramayı durdurması için yalvarırken adamın kolunda asılı duruyordu. O kadar çok ağlamıştı ki yüzünün şekli bozulmuştu. Burnunun karşısında, büyük bir korkuyla gelen koyu mor vardı. Haydon, Londra sokaklarında çocuğu az önce ezilmiş bir kadının yüzünde gördü. Günlüğündeki notu, dayanılmaz saatinde Via Reggio'daki kadın başını bana çevirip hıçkırarak hıçkırarak ağlarken hatırladım. Adamın kendisini trenin altına atmasından korkuyordu. Küfürlerinden dolayı lanetleneceğinden korkuyordu; ve buna gelince, onun korkusu ölümcül bir korkuydu. Kambur ve cüce olması da korkunçtu.
Tren istasyondan uzaklaşana kadar yaygarayı kaybetmedik. Kimse erkeği susturmaya ya da kadının dehşetini yatıştırmaya çalışmamıştı. Ama onu gören kimse yüzünü unuttu mu? Günün geri kalanında bu sadece zihinsel bir görüntüden ziyade mantıklı bir şeydi. Bir arka plan için gözlerimin önünde sürekli kırmızı bir bulanıklık yükseldi ve bunun karşısında, taşralı siyah dantel örtü altında cücenin hıçkırarak yukarı kaldırılmış başı belirdi. Ve geceleri uykunun sınırlarına nasıl bir vurgu yaptı! Otelimin yakınında, Offenbach'ı verdikleri insanlarla dolu çatısız bir tiyatro vardı. Offenbach operaları hala İtalya'da var ve küçük kasaba La Bella Elena'nın duyurularıyla süslendi.. Sıcak gecenin yarısında müziğin tuhaf kaba ritmi duyulur bir şekilde titredi ve kasaba halkının alkışları tüm duraklamalarını doldurdu. Ama inatçı gürültü, bana göre, günün derin güneşi altında Via Reggio istasyonundaki bu üç figürün ısrarlı vizyonuna eşlik ediyordu.