Bauhaus'ta öğretimin yapısını gösteren bu kavramsal şema 1922'de Walter Gropius tarafından geliştirilmiştir. Program, tüm faaliyetlerin merkezinde 'bina' [Bau] 'yu yerleştirmektedir . Ancak 1927'de Bauhaus'da mimarlıkta düzenli bir kurs başlatıldı. Sadece en yetenekli öğrenciler mimarlık kursuna kabul edildi. Çalışmalarının başlangıcında, belirli bir amacı olmayan renk, şekil ve malzemelerle deneyimleyebildikleri ön hazırlık kursunda bir yıllık temel eğitim aldılar. Bireysel uygunluklarına bağlı olarak bunu atölye çalışmalarında ve beraberindeki disiplinlerde uygulamalı çalışmalar izlemiştir. Atölyelere öğrenciler “çırak” olarak girdiler ve “çıraklık” sınavlarına belli bir süre içerisinde girmeleri gerekiyordu.
Bu tür bir yapıya sahip eğitim kursları daha önce görülmemiş ve başlangıçta Gropius tarafından tamamen yeni bir şekilde geliştirilmeliydi. Öğretmenlerin seçimi Bauhaus'un bakış açılarının gelişimi için daha belirleyici oldu. Gropius, ünlü avangard sanatçıların bu amaçla desteklenmesinde başarılı oldu. Weimar'da, “ustalar” - eğitimli ustalarla birlikte “ustalar” olarak öğretimi gerçekleştirdiler.
Öncelikle, ön kurslar gibi neredeyse bütün atölye çalışmaları, Johannes Itten'den biçimsel olarak etkilendi. Öğrencilerin, geleneksel sanat akademilerinde olduğu gibi modellerden kopya almalarını sağlamak yerine, kendi öznel algılarına dayanarak kendi yaratıcı tasarımlarını üretmelerini teşvik etti. İlk derste malzeme özelliklerinin, kompozisyonunun ve renk teorisinin temellerini öğretti. Itten'in ayrılmasından sonra ön hazırlık László Moholy-Nagy ve Josef Albers arasında bölündü. Moholy-Nagy, vurguyu sanatsal meselelerden teknik meselelere kaydırdı ve inşaat, denge ve malzemeler üzerine alıştırmalar geliştirdi. Albers öğrencileri zanaat teknikleriyle tanıştırmaktan ve en önemli malzemelerin uygun kullanımından sorumluydu.
Ön kursun ötesinde, Paul Klee ve Wassily Kandinsky, diğerleri arasında, form ve renk teorisi konusundaki öğretim çalışmalarını denetledi ve tamamladı ve Oskar Schlemmer insan vücudunun analizini ve tasvirini öğretti. Ayrıca, matematik ve inşaat malzemeleri gibi sanatsal olmayan disiplinlerde dersler verildi.
Neredeyse tüm ustalar üniversite ile birlikte Dessau'ya taşındı. Eski ustalar gibi eski öğrenciler atölye çalışmalarını üstlendi: Marcel Breuer marangozluk atölyesine başkanlık etti, matbaa ve reklam atölyesi Herbert Bayer, duvar resmi atölyesi Hinnerk Scheper, heykel atölyesi Joost Schmidt ve dokuma atölyesi Gunta Stölzl. Eğitime ek olarak, açıklanan hedef şimdi 'özellikle ev inşaatı ve iç dekorasyon için pratik deneysel çalışmalar yürütmenin yanı sıra endüstri ve el sanatları uzmanları için model türleri geliştirmek' idi. Atölyelerde, endüstriyel üretim için prototipler geliştirmek ve geniş bir alıcı kitlesinin niteliksel olarak yüksek standartlarda uygun fiyatlı mallar almasını mümkün kılmak amacıyla teknik ve resmi deneyler yapılmıştır. Teorik öğretim daha geniş bir temel üzerine yerleştirildi ve mühendislik, psikoloji, işletme ekonomisi ve diğer konular öğretim programına dahil edildi. Yüksek lisansa şimdi profesör deniyordu ve öğrencilere Bauhaus diploması verildi.
Üçüncü yönetmen Ludwig Mies van der Rohe'nin altında Bauhaus, sonunda mimarlık için bir tür teknoloji kolejine dönüştü. Mies van der Rohe, atölyelerde çalışmanın yapısını ve önemini azalttı. Sanat ve atölye departmanı şimdi temel olarak çağdaş yapı ve malzemeleri kullanan daha güncel bir mimarlık formu geliştirmek için temel ve yönlendirme görevi gördü.