Fotoğraflar: yazar
Neden arkadaşlar akıcılık yolunda tüm farkı yaratır?
Adamım, çok tuhafsın.
Bu, yeni Danimarkalı ev arkadaşım Kim'den gelecek yılı Danimarka'da kendi ana dilini öğrenmeye çalışarak geçireceğimi söyledikten sonra oldukça moral bozucu yanıttı. Ne yazık ki, Århus'taki Erasmus Yurtdışı Eğitim programımın ilk birkaç haftasında benzer açıklamalar (tümü İngilizce) yaygındı.
Danimarkalılar, özellikle benim gibi anadili İngilizce olan birinin Danca öğrenmek istemesini gülünç buldu. En popüler İskandinav dili için bir lig tablosu olsaydı, Danca en altta kalırdı. Kesinlikle Norveççe ve İsveççenin seksilik ve şarkı söyleme niteliklerinden yoksundur, ancak çoğu kişinin bunu anladığı çirkin bir dil değildir.
Şimdi geriye dönüp baktığımda, çoğu Danimarkalı mükemmel eğitim ve Amerikan ve İngiliz televizyonlarının katı diyetinden dolayı akıcı bir şekilde İngilizce konuştuğu için kaybedilen bir savaşta savaşıyordum. Bir şey olursa, benden öğreniyorlardı ve gelişimi İngilizcelerini taze tutmak için mükemmel bir fırsat olarak görüyorlardı, domuzlar! Her şeyin böyle olacağını hayal etmemiştim.
İki yıllık yoğun bir üniversite eğitiminden sonra Danimarkacam çok daha iyi olmalıydı, ancak bazı nedenlerden dolayı onu kavramıştım hala çok basitti. Bu nedenle, Danimarka'da yaşama ve okuma ümidi dehşet vericiydi. Kaçınılmaz vatan hasretini boşverin - yeni yürümeye başlayan bir Danimarkalı ile bütün bir yıl boyunca nasıl hayatta kalacaktım?
"Ah, iyi olacaksın. Orada hepsi İngilizce konuşuyor, değil mi? " arkadaşlarım derdi.
Evet, ama konu bu değil! Onları hayal kırıklığına uğratarak cevap verdim.
Bir dil öğrenmek için yurtdışına gitmenin ve İngilizceyi güvenlik ağı olarak kullanmanın ne anlamı vardı? Üniversite diplomam için ustalaşmalıydım ve ben de ustalaşmak istedim. Aptalca görünme ihtimalinden ne kadar korksam da Danimarka'yı akıcı bir şekilde bırakmaya kararlıydım.
O açılış haftalarında özlemlerimin yavaş yavaş gözlerimin önünde kaybolmasıyla ne kadar hayal kırıklığına uğradığımı anlayacaksınız. Ev arkadaşlarımla sadece Danca konuşma konusundaki ısrarım sefil bir başarısızlıktı ve durumu daha da kötüleştirmek için Alman arkadaşlarım (ayrıca hepsi İngilizce ders alan ve hiç Danca öğrenmeyi planlamayan değişim öğrencileri arkadaşlarım) zaten akıcıydı.
Üniversitedeki derslerim de pek ilham verici değildi ve tamamen şaşkınlık ve başım dönmesine neden oldu, çünkü derslerin içeriğinden ziyade sadece söylenenlere odaklandım. Bu noktada teslim olmak ve Erasmus öğrencisi olmanın umursamaz sevincini yaşamak çok cazip geldi ama birden her şey değişti.
Bir gece bazı arkadaşlarla kendimizi Århus limanının aşağısındaki öğrenci barında bulduk. Bazı yerel grupların çaldığını duymuştuk ve birlikte gitmeye istekliydik. Müzik berbattı, eğlenceli olmaktan çok kulakların kanamasına odaklanan türden ve kendimi çınlayan bir kafayla bara çekilirken buldum. Tuborg siparişi verirken, yanımda benim gibi acı çeken bir kızın durduğunu fark ettim.
"Højt için de spiller alt, hvad?" Ona bağırdım.
Gülümsedi ve başını salladı, elimi sıkmak ve kendini tanıtmak için bir parmağını kulağından kaldırarak. Marie denildi ve söz konusu grubun gecenin sonunda hepimizi sağır tutacağına karar verdi. Kendimi tanıttıktan ve Danimarkalı olmadığımı duymasına izin verdikten sonra harika bir şey oldu: ulusal yasaları çiğnedi, hemen İngilizceye geçmedi, Danca konuşmaya devam etti ve daha da iyisi, bir yabancının onunla konuşmasına büyük bir sürpriz ifade etmedi. dil. Ona sarılma ve minnettarlık gözyaşlarım ağlama dürtüsüne karşı koydum ve sohbetimize gece boyunca devam ettik.
İlk Danimarkalı arkadaşımı yapmak her şeyi değiştirdi. Hiçbir şey söylemememe rağmen Marie, Danimarka'da sadece Erasmus partileri için olmadığımı ve daha kalıcı bir şeyle uzaklaşmak istediğimi anladı. Bu nedenle, en başından beri İngilizce, aramızdaki konuşulmayan bir kural tarafından yasaklandı. Bir kelime bulmakta veya bir cümle kurmakta zorlansam bile, kolay yolu seçmeme izin vermedi.
Bunun yerine büyük bir sabır gösterdi ve bunu kendim çözmeme izin verdi. Beni bir kez düzeltmesi çok neşesine neden oldu. Bir gün birlikte bir postanedeydik ve kuyruğun nerede başladığından emin olmadığım için bir adama sordum
"Er du i koen?"
Adam bana telaşlıymış gibi baktı ve ona kuyruktan ziyade "inekte" olup olmadığını sordum.
Marie kulağıma "" Køen "," koen "değil canım" diye kıkırdadı.
Haftada bir gece Marie beni rahat dairesinde akşam yemeğine davet ederdi ve sabahın erken saatlerine kadar her türlü şeyi konuşurduk. Bunda çok canlandırıcı olan şey, önceden ayarlanmış bir tür dil dersi gibi hissetmemesiydi. Gerçek bir şeydi. Günlük hayattı. Sonunda uyum sağladım.
Marie ile ne kadar çok zaman geçirirsem, Danimarkalı'm o kadar iyi oldu ve güvenim o kadar arttı. Çalışma kitabı alıştırmaları yapmanın ve dilbilgisini ezbere öğrenmenin size yalnızca çok şey öğretebileceğini ve öğrenmenin en iyi yolunun dışarı çıkıp insanlarla tanışmak ve sadece konuşmak, konuşmak, konuşmak olduğunu fark ettim.
Birkaç aydır şehirdeki bir dil okuluna gidiyordum ve kendimi zaten akıcı olan ancak sadece gösteriş yapmak için ortaya çıkan Litvanyalı züppelerle dolu olan ileri sınıfta buldum. Hatalarıma kıkırdayan onları dinlemek yerine, bir yerel ile vakit geçirmenin öğrenmenin çok daha iyi ve daha ucuz bir yolu olduğunu fark ettim.
Artık işler nihayet hareket ettiğine göre, kendimi yavaşça dile dalmaya başladım. Üniversite derslerini takip etmek daha kolay hale geldi ve her gün bir gazete okumaya, bilmediğim kelimelere bakmaya ve not kartlarına yazmaya başladım.
Çok geçmeden gazetenin tamamını bir sözlük yardımı olmadan okuyabildim ve daha önce hiç fark etmediğim kelimeler her yerde görünmeye başladı. Ayrıca radyoyu da dinledim ve kısa sürede bağlanmaya başladım, öyle ki bir gün lisans için ödeme talep eden bir radyo lisanslama memurunu ziyaret ettim.
Bunun için çok başım belaya girdi, ama en azından karşılıklı konuşulan kızgın sözlerden biraz pratik yaptım! Bu noktada Danca rüya bile görüyordum (bana söylendiğine göre her zaman iyi bir işarettir) ve birkaç kez bir İngiliz arkadaşın sorularını Danca olarak farkında olmadan yanıtladım.
Kendime güvenim arttıkça insanlarla sohbet etmenin daha kolay olduğunu gördüm. Bir partide futbol sevgisini paylaşan Kristian adında başka bir arkadaş edindim ve her maçı televizyonda izleyerek, mutlu bir şekilde sohbet ederek ve ara sıra bir dizi gözü sulandıran Danimarka küfürleriyle hakeme bağırarak kelimenin tam anlamıyla günler geçirirdik.
Dil açısından her gün benim için iyi bir gün değildi. Bilinmeyen bir nedenden ötürü Danimarka'da geçici hafıza kaybı yaşadım. Bir gün Marie ve Kristian ile haberleri tartışacaktım ve ertesi gün bana sorulan en basit soruları bile anlayamadım.
Sanki beynimdeki bir şey geçici olarak fişten çekilmiş ve beni gerçekten üzüyordu. Böyle günlerde çıldırtıcı bir şekilde ev arkadaşım Kim aniden benimle Danca konuşmayı seçti ve anladığında yüzüme güleceğini söylediği şey hakkında hiçbir fikrim yoktu.
"Ah evet? Bir kızın adı var! " Hep ona bağırmak istemişimdir.
Neyse ki böyle günler nadirdi.
Danimarka'dan ayrılmak inanılmaz derecede zordu. Akademik yılın sonunda evim gibi hissetmeye başlamıştı ve dilde akıcı olmanın zirvesindeydim. Eve giden uçakta yanımdaki iki kızla konuştum. Roskilde Festival bilek bandımı fark etmişlerdi ve ne kadar çamurlu ve eğlenceli olduğuna güldük. Sonunda içlerinden biri neden İngiltere'ye gittiğimi sordu ve ben de cevap verdim:
"Jeg skal hjem" (eve gidiyorum)
"Ne?!" içlerinden biri çığlık attı "Senin Århuslu olduğunu sanıyorduk!"
Çak bir beşlik için bir zaman varsa, o kadar.