Sıcacık demleme çorba içmek istiyorsun. Şöyle kokusu bile farklı olacak. İlk kaşıkla geçmişine gideceksin. Annenin eli değil ama, babanın tokadı değmiş gibi olacak çorbanın o tadına. Öyle tanıdık olacak. Feleğini şaşıracaksın önce. Şaftın da tamponun da kaymış olacak. Sonra midende gül bitermiş gibi huzura varacaksın, huzurun önünde eğileceksin, ona kul köle olacaksın, köpeği olacaksın. Ve fakat durmayacaksın. Devam edeceksin, kaşığını daldırdıkça daldıracaksın çorbanın içine.
Öyle pakette, öyle hazır, öyle kolay, öyle tembel işi, öyle armut piş ağzıma düş, öyle sen kıçını kaşı o kendiliğinden olsun, öyle doktor ötker, öyle kremalı, öyle sahte tarhanalı olmayacak o çorba. Kedine has, kendi üslubunda, kendi sadeliğinde olacak. Sadece gözlerini ve sadece ağzından akan salyaları kamaştırmayacak; aynı zamanda çorbaya ait tüm düşüncelerini, ansiklopedilerdeki gelmiş geçmiş tüm çorba tanımlarını sorgulamana neden olacak.
Bu söylediklerimi hissedecek olursan eğer anla ki şimdiye kadar hiç bir insanoğluyla yaşamadığın romantizmi bu çorbayla yaşayacaksın.
Bak garson getiriyor çorbayı.
Önünü ilikle.
Saygıda kusur etme.
Ege'nin tüm domates tarlaları seni kutsasın.