Geçen ay Kaat 3 yaşına girdi ve ona sevgiyle dediği şekliyle emziği ya da "tutty" ile vedalaşmanın biraz zamanının geldiğini düşündüm. Bundan önceki dönemde daha önce bahsettiğimiz yerde, doğum gününden bir hafta önce bir randevu yapmaya karar verdik. Kate, 3 yaşındaki çocukların çoktan büyüdüğü konusunda benimle tamamen hemfikirdi ve bir emziği artık gerçekten gerekli olmadığını eklediğimde, kabul etti. Hala 1 yaşında tatlı bir yeğenimiz olduğu için emziği ile ne yapacağını uzun süre düşünmesi gerekmedi; O Noë içindi! Doğum gününden önceki günleri geri saydık ve her uyumadan önce doğum gününde emzikine ne olacağından bahsettik. Gün geldiğinde elbette ilk hediyeler vardı ama Kate çok geçmeden emziği ne zaman verebileceğini sordu. Öğleden sonra zaman nihayet geldi ve büyük kızımızın bir tavus kuşu kadar gururlu emziği verdi. Elbette birden fazla emzikimiz vardı ama bir süreliğine kaldırdım.
İyi hazırlık işin yarısıdır
Yoğun bir parti gününden sonra elbette emziksiz uyku vakti gelmişti. Ama Kate bunu farklı düşündü, hala emziği yok muydu? Bunun da gittiğini hemen kabul etti ve biraz homurdanarak uykuya daldı. Görüyorsunuz: iyi hazırlık savaşın yarısıdır! Şimdi birkaç hafta daha uzaktayız ve birkaç huzursuz akşam ve gecenin ardından, emzik artık gerçekten bir sorun olmaktan çıktı. Kate çok gurur duyuyor ve biz de öyleyiz!
Bir sonraki adım bebek bezine veda etmektir, ancak bu böyle bir başarı hikayesi olacak mı?