Kitabın ana konusu, Amerikan Psikiyatri Birliği tarafından 2000 yılında Oskar Pfisfer Ödülü'ne layık görülen Irvin D. Yalom'un ödül alırken yaptığı konuşmadır. Ancak bu konuşmada bana göre sıradan bir konuşma değildir.
Yalom, üzerinde çalıştığı Varoluşsal Psikoterapi Yaklaşımı'nın insanlar üzerindeki din ile ilgili algısını ve bazı benzerliklerinden bahsediyor konuşmasında. Bana göre kitabı ilginç kılan en önemli unsur, Yalom'un ateist olması.
"Varoluşsal psikoterapi yaklaşımına göre bizi rahatsız eden içsel çatışmalar yalnızca bastırılmış içgüdüsel çabalarımızla, içselleştirdiğimiz önemli yetişkinlerle veya unutulmuş travmatik anı parçalarıyla mücadelemizden değil, aynı zamanda varoluşun "getirileri"ile yüzleşmemizden kaynaklanır.
Peki varoluşun bu "getirileri" nelerdir? Hayatın gündelik endişelerini filtrelemeye veya "parantez içine almayı" başarabilir ve dünyadaki durumumuzu derinlemesine düşünürsek kaçınılmaz bir şekilde varoluşun derin yapılarına ulaşırız (bunlar, teolog Paul Tillich'in faydalı tanımlamasıyla iade edecek olursak "nihai kaygılar"dır)"
Yalom'a göre bu nihai kaygılardan dördü psikoterapi ile ilgilidir: Ölüm, soyutlanma, hayatın anlamı ve özgürlük. Bu dört kaygıyı aynı zamanda din de en ince ayrıntısına kadar incelemektedir. Yaşamdan sonraya inanma, hayattaki varoluşun sorgulanması, bir kişinin kendini mutsuz hissetmesi ve bağlanma...
Din ile psikiyatri arasındaki en büyük benzerlik bağlanma. Bir kişinin bir dine inanması ile bir hastanın terapistine inanması ile oluşan o çözülmesi zor düğüm...
Herhangi bir kötü durum veya olay karşısında bir anda çözüme ulaşmak ve kurtulmak isteriz. Yalom'un "...en iyisi insanın kendini yaşam nehrine bırakması ve bu meselenin akıp gitmesine izin vermesidir." cümlesi ise aslında bazı olayları bırakmamız gerektiğini fısıldıyor. Hayatın dolu dolu yaşanması ve Nietzsche'nin dediği gibi kaderimizi sevmek lazım. Yalom'un Buda ve Nietzsche'den etkilendiği de aşikar.
Ben kitabı severek okudum. Az sayfalı ancak sindirilerek ve yaşamınızı düşünerek okumanızı isterim.