T itibaren Liji Karez, Pakistan
Guns, Germs ve Steel'den sonra bu kitabı okudum ve bunun mükemmel bir ilerleme olduğunu hissediyorum. GGS ilk önce toplumların nasıl başarılı olduklarını ve kartların neden bu şekilde kaybettiklerini tartışıyor. Collapse’ta Jared, toplumların nasıl başarısız olduğunu tartışıyor. Kitabın en iyi bölümlerinden biri, Jared'in tüm çökmelerin çevre sorunları yüzünden ya da temelde bunlardan kaynaklandığını varsaydığını söylediği giriş bölümünde. Bununla birlikte, kitabın hazırlanmasındaki çalışmaları sırasında, bunun doğru olmadığını ve çökmelerin birikmeler kadar karmaşık olduğunu ve bir dizi faktör geliştirdiğini keşfetti. Bu, okuyucunun kesin bir politik gündem olmadığından emin olabileceğinizden sonra, Jared'in kitabına daha fazla güven duymasına yardım eder. Bu kitap öncelikle bir uyarı görevi görüyor: çöküş için birçok neden var ve çöküşler bir toplumun tamamen imha edilmesi veya o toplumun yaşam standardında en azından inanılmaz bir düşüş anlamına geliyor. Yine, Jared, beceri içeren çok gelişmiş, bilimsel konuların tartışmasını ele alıyor: okuyucuyu karıştırmak için kullanılan kafa karıştırıcı bilimsel terimler yok, bunun yerine odak erişilebilirlik üzerine odaklanıyor. Bazı konular arasında toprak oluşumu ve erozyon, savaşlar, ticaret yolları, doğal afetler vb. Var. Bu kitabı özellikle GGS'den hoşlanan okuyuculara şiddetle tavsiye ediyorum.
Sue Grafton'ın romanları zihinsel bir Hershey'in öpücüğü gibi küçük ve lezzetlidir. Gizemlerine çoklu potansiyel "çözümler" kurma şeklini seviyorum, böylece nadiren vaktinden anlayabilmenizi sağlayabilirsiniz. Çünkü bu ne serseri. Bu dizinin en iyi yanı Kinsey Milhone. Erkekçe olmadan sert, kabahatli olmadan ısrarcı. Bu kadın bağımsızlığını seviyor ve bekar olmanın neredeyse zengin olmak kadar harika olduğunu düşünüyor. Bir daha ne yiyeceğini görmek için gelip duruyorum (fıstık ezmesi ve dereotu turşu sandviçi dolu kahverengi bir kese kağıdı?) Ve hiç ütülenmemesi gereken bir elbiseyi çıkarıp çıkarmayacağını görmek için. genellikle çantasının dibinde veya VW'sinin bir yerinde saklanır. D’de Deadbeat’e göre, Kinsey çekinin seken müşterisinin katilini bulur. Sarhoş, bigamist ve katildi, ama Kinsey kendisini ve nedenini kimin öldürdüğünü bulmak için kendisine ve kızına borçlu gibi hissediyor. İlginç bükülmeler, tatmin edici ve unutulmaz çözünürlük. Aferin.
Sıkıcı. Gerçekte sevdiğim bir pasaj vardı. "Aşık ve kabilelerin zenginliği, yutduğumuz tatlar, daldığımız bedenler ve sanki bilgelik nehirleri, sanki sanki sanki sanki sakladığımız korkular, sanki ağaçlara tırmandığımız karakterleri, içine daldık. (sayfa 261) Devam ediyor, ama bu kısımdan gerçekten hoşlanıyorum ve öldüğümüzde insan olarak ne olduğumuzun fiziksel bedenden çok daha fazla olduğu fikrine kapılıyorum. Dakikadaki varlığımızın sınırları dahilindeki tüm deneyimler ve anılar, bu fikri sevdim. Kitabın geri kalanı, zevkli, kısacık ve geçici değil, can sıkıcı bir şekilde keyif aldım.
Başlamadan önce bununla ilgili harika şeyler duydum ve okumayı dört gözle bekliyordum. Ne yazık ki bu konuda beklentilerimin biraz fazla olabileceğini düşünüyorum ve hikaye onlarla tam olarak uyuşmadı. Cecelia Rose (veya CeeCee) Honeycutt, 1960'larda Ohio'da büyüyor. Çılgın annesi ve kamyon süren babası artık onunla ilgilenemediğinde, Güney Carolina'daki büyük teyzesiyle yaşamaya devam ediyor. CeeCee, geleceğinin belirlenmesinden korkuyor ve onun ya da başkalarının onu değiştirmesine imkân yok. Fakat Savannah ve halkının kendi fikirleri var ve yavaş yavaş iyileşmeye başlıyor. Bu kitaba neden aşık olmadığımdan emin değilim. İstedim ama benim için işe yaramadı. Bundan hoşlanmadığımı söylemek istemem ama bu konuda çok fazla hayran olamam. Okumaktan zevk aldım, ancak beni içine çekmiyor gibiydi. Sanırım kafamı karıştıran ve içeri girmeyi gerçekten zorlaştıran bir yön, CeeCee'nin Afrika kökenli Amerikalı olduğunu düşündüğüm ilk bölümlerdi. Neden bu sonucu çıkardığımdan emin değilim ve çoğu durumda bunun önemi olmaz. Kitabın 1960’lı yıllarda Güney’de gerçekleşmesi dışında, onu bir alt arsa boyunca yarış. Bir keresinde CeeCee'nin aslında beyaz olduğunu anladım, onu görmek benim için zordu. Roman boyunca CeeCee'yi görselleştirmeye başladığımda neredeyse kendimi durdurmak zorunda kaldım ve sonunda aklımda doğru bir resmini oluşturamadı. Kitaptan daha fazla zevk almadığım için neredeyse kendimi suçlu hissediyorum. Sanki herkesin olduğu partiyi kaçırdım. Ama sanırım sizden ayrılmak istediğim, bu roman benim için pek işe yaramasa da, okuduysanız, CeeCee ve dünyasına aşık olan insanlardan biri olacağınız için büyük bir şans var.
Mizah çok kişisel ve kültürel olma eğilimindedir. Mizahçıları - çıplak altları ve turta atmalarını göstermek için kullanılan deneklerin seçimini görmek ilginçtir. Seçimler "kaos" mizahıyla bir gömlek arasında görünüyor. Ama sonra her zaman komedi zor olduğunu duydum.
Bu kitabı gerçekten umursamadım. Tüm vakalarının rastgele olduğunu ve çok çabuk çözüldüğünü hissettim. Heyecan ve entrikadan yoksundu. Buna ek olarak, tutulması konusunda çok eğilmiş görünüyordu, sonunda kayboldu.
11 yaşındayken bu benim reçelimdi. Bu yüzden büyük bir puan alır; tamamen nostalji için.
Sevmediğim kadar "Ormanda bir yürüyüş" ne kadar gerçekten zevk ve bu kitap takdir olduğunu. Bu bir Adirondack gezgini veya pratik çevreci için bir kitap.
Yemek yapmayı öğrenme!
I just finished this book last week and I already can't wait to reread it. I knew it was a good sign when the first few stories I read in this compilation left me thinking, "Wait, what?!" Nine stories is a compilation of ... wait for it...nine stories! Each one was pretty much trademark Salinger --Real-messed-up-fascinating characters, good dialogue, interesting events. Some of the stories were better than others, but all of them were pretty great. And as a compilation, I think it was fantastic. My favorites were: A Perfect Day for Bananafish, The Laughing, For Esme - With Love and Squalor and Teddy. Read it.