Irkçılık yalnızca kendi önyargılarının kesinlik gücüne inanır. Amerika kıtasında gerçek kültür pekçok annenin evladıdır. Sakat bırakan ırkçılık insanlığın bütün renkleriyle ışıldamasını engelliyor. Amerika ırkçılıktan çekmeye; kuzeyden güneye, kendisine karşı kör yaşamaya devam ediyor
Irkçılık yalnızca kendi önyargılarının kesinlik gücüne inanır. Amerika kıtasında gerçek kültür pekçok annenin evladıdır.
Bizim çoklu kimliğimiz yaratıcı canlılığını, onu oluşturan parçaların doğurgan çelişkisiyle gerçekleştirir. Ama biz kendimizi görmeyecek şekilde terbiye edildik.
Sakat bırakan ırkçılık insanlığın bütün renkleriyle ışıldamasını engelliyor. Amerika ırkçılıktan çekmeye; kuzeyden güneye, kendisine karşı kör yaşamaya devam ediyor.
Benim kuşağımın Latin Amerikalıları, bizler Hollywood tarafından eğitildik. Ekşi suratlı, tüylü ve boyalı yerlilerin, yolcu arabalarının etrafında dönüp durmaktan başları dönerdi. Afrika hakkında tek bildiğimiz şey, asla Afrika’da bulunmamış bir romancının uydurduğu Profesör Tarzan’ın öğrettikleriydi.
Avrupa kökenli olmayan kültürler kültür değil cehalettir; özetle, aşağı ırkların yetersizliklerini anlamaya, turistlerin ilgisini çekmeye, ulusal bayramlarda ve yıl sonu partilerinde tipik görüntüler sunmaya yararlar.
Kara derili insanları ve onların kimlik sembollerini cehaletle ve geri kalmışlıkla özdeşleştiren uzun bir gelenek vardır.
Dominik Cumhuriyeti’nde gelişme yolunu açmak için Generalisimo Leónidas Trujillo 1937 yılında yirmi beş bin siyah Haitilinin kılıçtan geçirilmesini emretti. Başkomutan bir mulato’ydu. Haitili bir babaannenin bu torunu yüzünü pudrayla beyazlaştırıyor ve ülkeyi de beyazlaştırmak istiyordu.
Dominik Cumhuriyeti Haiti’ye tazminat olarak ölü başına yirmi dokuz dolar ödedi.
Karşılıklı uzun görüşmelerin sonunda Trujillo toplam 522 bin dolar eden on dokuz bin ölüyü kabul etti.
[Eduardo Galeano, Tepetaklak]