Rus tanklarının ve toplarının kömürleşmiş ve havaya uçmuş kalıntıları Cumartesi günü vinçlerden kaldırıldığında ve Kiev’in zarif Khreshchatyk Caddesi boyunca -Ukrayna başkentinin New York’un Beşinci Cadde’sine veya Londra’nın Oxford Caddesi’ne cevabı – sıraya girdiğinde, pek çok bölge sakini ne yapacağından emin değildi. . Itaatsizlik etmek.
Pazartesi günü, Rusya’nın ölüm makinelerinin kalıntılarına bakmak bir hac yolculuğuna dönüştü. Arabaların yıkıcı gücüne çok aşina olan binlerce Ukraynalı ekrana akın etti.
Tanklar, Ukrayna’nın 1991’de Sovyetler Birliği’nden ayrılmasını münasebetiyle Çarşamba günü Bağımsızlık Günü kutlamaları öncesinde konuşlandırıldı. Bu yılın anıları, Ukrayna’nın özgürlüğünü korumak için Rusya ile savaştığı bir zamanda gelen alışılmadık bir ağırlığa sahip.
Gözyaşları ve gülümsemeler vardı. Öfke ve üzüntü. Ve bu tuhaf ve şok edici sahneyi yakalamak için birçok fotoğraf çekildi.
Bir adam yanmış zırhlı personel taşıyıcısının içine baktı ve yanmış ve parçalanmış Rus üniformalarına tükürdü. Üç çocuk, ayaklarının dibinde Smerch füzelerinin parlak metal leşleri olan anneleriyle birlikte dondurmalı sandviç yediler. Genç çift, tankın içi boş çekirdeğine baktı.
32 yaşındaki Volodymyr, 26 yaşındaki arkadaşı Irina’ya “Unutmayın, bu sadece bir tank değil” dedi. “Bunlar gerçek insanlardı. Burada yangında ölenler var.”
Yerel yönetimden alınan son bilgilere göre, Rus kuvvetlerinin başkenti ele geçirme girişimleri ve başarısızlığı sonucunda Kiev bölgesinde 1.300’den fazla kişi öldü. Ancak Volodomyr, Rus askerlerinin de insan olduğunu hatırlamanın önemli olduğunu söyledi. Ve muhtemelen bu tankta acı içinde öldüler.
Onları Kiev’in merkezinde görmek çok üzücü” dedi. İlk roketler düşene kadar böyle bir savaşın mümkün olduğuna inanmadığını söyledi.
24 Şubat’tan önce Kiev’de sıkça duyulan bir nakaratı “21. yüzyılda asla” diye tekrarladı.
O sabah, dedi, çift “beş dakika” içinde toplandı ve küçük bir köye gitti. Mayıs ayında Kiev’e döndüler ve şehri terk edilmiş, bir labirent kontrol noktaları ve kepenkli dükkanlar buldular.
“Korkunçtu,” dedi Irina. Ancak Ruslar başkenti alamadılar. Iryina için Kiev, ancak şimdi bildiği şehir gibi hissetmeye başlıyordu – sokağa çıkma yasakları, günlük hava saldırısı uyarıları, yeni stresler, daha az gürültü ve uzun süreli belirsizlik.
Tanklar, savaşın parçaladığı şehirlerin yıkımına tanık oldu. Ukrayna kuvvetleri tarafından tahrip edilip ele geçirildikleri yerlerin isimleri birçok arabanın yan taraflarında yazılı.
38 yaşındaki Andriy, “Nikopol” diyerek, Gucci mağazasının yanındaki zırhlı personel taşıyıcısında memleketinin adını gösterdi. “Bu çok garip ve çok üzücü” dedi.
Nikopol, Dinyeper Nehri’nin batı kıyısında yer almaktadır. Suyun karşısında doğuya doğru Rusya, evini bombalamak için bu silahların çalışan versiyonlarını kullanıyor. Ne zaman döneceğini veya ne zaman döneceğini bilmiyor.