Geçen hafta genç insanların dünyalarını, yaşadıklarını anlatan iki film gördüm.
Hazır YouTube açılmışken filmlerin fragmanlarını ekleyeyim, bu arada azıcık filmlerden sözedeyim dedim.
Sana ne kardeşim ergen hikayesinden denebilir.
Valla, bana çok şey. Birisi ergenliğin göbeğinde, diğeri ön-ergen iki çocuk annesi ve üstüne iki tane ergen yeğeni olan teyze olunca, bana çok şey oluyor, doğrusu.
Onların dünyası bizim dünyamız olmak zorunda.
Onları anlamamız, en azından ne dediklerini dinlememiz gerekiyor.
Aksi halde -bize yapıldığı gibi- sen anlamazsın sus, sen küçüksün karışma yöntemleriyle hareket eden, bu nedenle de nesiller geçse de bir adım ileriye gidememiş insanlar olmamız sözkonusu ki, hiç işim olmaz.
Paranoid Park
Paranoid Park, Gus Van Sant'ın filmi. Daha önce gördüğüm Elephant/Fil ve Gerry filmlerini, özellikle anlatımlarının farklılığı nedeniyle beğenmiştim. Bağırmadan, sakin sakin derdini anlatan bir yönetmen olduğunu düşünüyorum.
Genç bir kız, ne yapacağını şaşırmış, derdini kimseye anlatamayan delikanlıya, "içini dökmelisin, tıpkı yakın arkadaşına anlatır gibi bir mektup yazmalısın" diyor.
Sadece bu fikir ve onu ifade eden cümle için bile bu filmi görmeye değer.
Juno
Juno'daki kahramanımız, yani bizzat Juno ise, yaşadıklarıyla olsun, düşünceleri ve konuşmalarıyla olsun, sanki daha olamayacak bir karakter gibi duruyor.
Bir ergenin değil arkadaşlarıyla, ebeveyniyle bu kadar çok konuşması mümkün değil diyorsanız, çok yanılıyorsunuz.
Oysa, Oscar ödüllü senaryosunun zeka dolu diyalogları, bu olmazı inanılır ve olur kılıyor.
Ergenlerimizin dünyaları olabildiğince keyifli günlerle dolu olsun!