Rus İmparatorluğu'nun Temel Yasalarının (1906) yeni baskısında, egemen imparator “Rus ordusunun egemen lideri ve filo", Hangi" Rus devletinin tüm kara ve deniz kuvvetleri üzerinde üstün komuta sahip. " Savaşın başlangıcından bu yana gerçek durum farklıydı. Rusya'nın tüm bölgesi iki bölüme ayrıldı - operasyon tiyatrosu ve ülkenin iç bölgeleri, yani ön bölge ve arka. Önde, Yüksek Komutanın Merkezine başkanlık eden Yüksek Başkomutan Büyük Duke Adjugen General Nikolai Nikolayevich sınırsız haklara sahipti. Sadece imparatorun emri altındaydı. Hiçbir hükümet organının kendisine emir ve emir verme hakkı yoktu. Ancak Karargah'ın gücü sadece operasyon tiyatrosunun sınırları ile sınırlıydı.
İç bölgelerde, tüm askeri güçler ve kurumlar, Yüksek Komutan'a değil, yalnızca imparatorluğa bağlı olan Savaş Bakanı Vladimir Aleksandrovich Sukhomlinov tarafından yönetildi. Askeri Bakanlığın yapısı ana müdürlükleri içeriyordu: topçu, çeyrek usta, askeri teknik, birliklerin memnuniyeti ve diğerleri. Glavkoverh ordunun muharebe kaynaklarını doğrudan karşılamadı, memnuniyet ve rezervler. Yılın 1914'ini Alan İdaresine İlişkin Yeni Yönetmelik, savaşın başlamasından sonra kabul edilen, arka planı yönetmek için önemli önlemler içermesine rağmen, merkezi ordu tedarik ajanslarını Savaş Bakanlığının yetkisi altında bıraktı. Aynı zamanda, imparator da yönetsel yeteneklerinde bir miktar kısıtlıydı - Devlet Duma Bütçe Komisyonunun yaptırımı olmadan fonları serbestçe elden çıkaramadı.
Askeri devlet idaresinin organizasyonundaki önemli eksiklikler, Rus-Japon savaşını ortaya çıkardı. En ciddi sorunlardan biri, ordunun ve donanmanın birbirinden bağımsız kuruluşlar - askeri ve deniz bakanlıkları tarafından yönlendirilmesiydi. Mart ayında, 1905, Tsarskoye Selo'da, II. Nicholas başkanlığında, ordunun ve donanmanın liderlerinin bir araya geldiği ve bu durumun tartışıldığı bir toplantı yapıldı. Büyük Dük Nikolai Nikolaevich'in önerisi üzerine derhal bir Devlet Savunma Konseyi oluşturmaya karar verildi. Bu organın, Askeri ve Denizcilik Bakanlıklarının faaliyetlerini birleştirmesi ve devletin güvenliğine ilişkin konularda devlet kurumlarının faaliyetleriyle koordine etmesi gerekiyordu. Konseyin nominal başkanı imparatorun kendisiydi, asıl büyük dük Nikolai Nikolayevich. Konsey başkanı, muazzam güçlere sahip olan, ülkenin savunmasından sorumlu asıl kişi olarak kabul edildi ve ulusal savunma ile ilgili herhangi bir konuda tüm kuruluşlara soruşturma yapma hakkına sahipti. Askeri ve denizcilik bakanlıkları, tüm önemli girişimleri ve planları hakkında onu bilgilendirmek zorunda kaldılar. Dışişleri Bakanı - savunma ile ilgili her şey hakkında bilgi vermek.
Sergei Yulievich Vitte 'ya göre, durum Büyük Dük Nikolai Nikolayevich’in, Devlet Savunma Konseyi başkanlığında hem Askeri hem de Denizcilik Bakanlığı başkanlığına atanmasıydı. Konseyin oluşturulması, en yüksek askeri hiyerarşi tarafında keskin bir hoşnutsuzluğa neden oldu. Savaş Bakanı Viktor Sakharov ve askeri bölümün gelecekteki başkanı (o sırada, Kiev askeri bölgesinin birliklerinin komutanı) Vladimir Alexandrovich Sukhomlinov bu organı eleştirdi.
Çelişkilerle parçalanmış
Silahlı kuvvetlerin gelişiminin öncelikli yönleriyle ilgili Rus imparatorluğunun yönetim çevrelerinde keskin tartışmalar, yani iki türden hangisinin (ordu veya filo) öncelik vermesi ve buna bağlı olarak ana fonu göndermesi kararının Devlet Savunma Konseyi'nin kaderinde son derece olumsuz bir rol oynadığı belirlendi.
Büyük Dük Nikolai Nikolayeviç, her şeyden önce kara kuvvetlerini güçlendirmenin ve Japonya ile savaşta ciddi kayıplara neden olan donanmayı yeniden mümkün kılmak için gerekli olduğuna inanıyordu. Kral tam tersine ikna oldu: ilk önce filo, sonra da kara kuvvetleri. Tüm bunlar nihayetinde, başkanın istifasını ve ardından konseyin kendisinin tasfiyesini Ağustos 1909'ta önceden belirledi.
Aynı güç ayrımı sürecinin ardından, Birinci Dünya Savaşı yıllarında zararlı bir rol oynadı. Tüm askeri ve devlet iktidarının yoğunlaştığı tek bir cesedin bulunmaması, 1914 - 1915’ta Rus ordusunun yenilgisinin en önemli sebeplerinden biri olacak. Zaten savaş sırasında, ön bölgenin devletin arkasından ayrılması ilkesi sert eleştirilere maruz kaldı. Devlet Duma Milletvekili Vasily Vitalyevich Shulgin, Şubat ayında 1916'te, ilk paragrafın, ülkenin iki bölüme bölünmesinin çeşitli otoriteler tarafından yönetilen ve uzlaştırılması zor olan modern savaşın gerekliliklerini karşılamadığını vurguladığı "dilekleri" hazırladı. Bu hüküm, "her şeyden önce imparatorluğun bütün alanı boyunca eylem birliğini gerektiren devletin savunmasına olumsuz bir şekilde yansımamıştır."
Söylemeye gerek yok, askeri yenilgilerin asıl suçlusu olarak kabul edilen Savaş Bakanı Sukhomlinov'du. Mermi ve silah sıkıntısı ile suçlandı. Zayıf birlik tedariki, Baş Şef'in ziyaretleri sırasında imparatora yaptığı şikayetlerin ana konusuydu ve 1915'in ilkbaharında yer aldı.
Aynı zamanda, Sukhomlinov’un gücü tam değildi, çünkü yalnızca arkadaki askeri kuruluşlar ona bağlıydı ve sivil bakanlıklar yetkinliğinin ötesindeydi. Birçok üst düzey askeri yetkili, arkadaki tek bir firma gücünü geri kazanmanın gerekliliğini anladı.
15 Haziran 1916, Piyade Genel Komutanı Genelkurmay Başkanı Mikhail Vasilievich Alekseev, Nikolay II’ye yapılan bir notta, bütün gücünün imparatorluğun tüm iç bölgelerine, devlet savunma bakanlığı olarak adlandırılacak yetkili bir kişinin ellerinde toplanmasını önerdi. Alekseev 'e göre, “operasyon tiyatrosu dışındaki tüm bakanların, devlet ve kamu kurumlarının faaliyetlerini tek bir irade ile doğrudan ve doğrudan bir araya getirmesi gerekiyor”. Yüksek Savunma Bakanı'nın emirleri, imparatorluk içinde tüm devlet kurumları ve kamu kuruluşları tarafından yerine getirilmelidir. Ancak, öneri Bakanlar Kurulu başkanı Sturmer başkanlığındaki bakanlar tarafından düşmanca karşılandı. Kral da onu desteklemedi.
Ağustos 1915'taki durum ve Nicholas II'nin kendisinin Şef Komutanlığına atanması değiştirilemedi. Vladimir Degoev'in yazdığı gibi, bu çarın en başarısız personel kararlarından biriydi: “Diktatör bir depodaki sert ve kararlı bir politikacı yerinde olsaydı, belki de bu adım başarılı olurdu. Ancak II. Nicholas güçlü kişilikler kategorisine girmediğinden, hareketi bir saçmalık, umutsuzluk hareketi veya aptalca bir heves olarak algılandı. ” Nitekim, bundan sonra, hayatın hemen hemen her kesiminin gözünde, Nicholas II tüm yenilgilerin ana suçlusu oldu.
Ağır sonuçları
Kesin kontrolün yokluğunda, mevcut ordunun gerekli her şeyi sağlaması verimsiz bir şekilde organize edildi. Devletin savunması, ulaştırma, yakıt, yiyecek konularında oluşturulan dört Özel Toplantı, başlangıçta hantal organlardı ve yakında sayısız komite ile büyümüşlerdi. Bu durumda, özel üreticiler koşullarını hükümete empoze edebilirler.
Demiryolları başarısız olduğu kadar önemli bir sektörün çalışmasını birleştirme girişimleri bile. Daha sonra, Demiryolları Bakanlığı Demiryolu İdaresi başkanı Eduard Bronislavovich Voinovsky-Krieger, şöyle hatırladı: “Büyük bir rahatsızlık, tüm ağın iki bölüme bölünmesi, biri Demiryolları Bakanlığı'na bağlı, diğeri ise Genel Sekreteri, Komutanlığı Genel Sekreteri'nin komutasının başındaydı. genellikle tutarsız emirler ve eylemler için. ” Bununla birlikte, ani amiri Demiryolları Bakanı Alexander Fedorovich Trepov da öyle düşünmüyordu. Devlet Duma'nın Ağustos 1915 toplantısında yaptığı konuşmada, “İmparatorluğun askeri ve sivil trafiğinin bir güç elindeki tam birleşimi savaş sırasında kabul edilemez gibi görünüyor” dedi.
Tarihçi Nikolai Yakovlev adil bir sonuç çıkardı: “Savaş ve sağduyu mantığına aykırı olarak, ön ve arkaya olan uzlaşmaz bölünme, Rusya'nın büyük sonuçları doğurdu.”
Olan, Rus otokratik gücünün doğasının bir sonucudur. Özellikle savaş koşullarında, tahttaki kimliğe çok fazla bağlıydı. Peter I gibi güçlü ve sert bir hükümdar, çeşitli baskı gruplarının yıkıcı faaliyetlerini bastırdı. Alexander I gibi daha yumuşak bir cetvelle entrika ve mahkeme hiziplerinin mücadelesi gelişti. Benzer bir durum, ordunun arzı ve rezervlerle karşılıklarının Baş Komutanı Kutuzov'un kontrolü dışında olduğu 1812 yılı Yurtseverlik Savaşı'nda da kendini gösterdi. Bu, elbette, olumsuz sonuçlara yol açtı, ancak toplam dünya çatışması koşullarında olduğu kadar trajik değildi.
Aynı zamanda, o zamanki demokratik ülkeler bile, zafer adına, derhal askeri-politik liderliği merkezileştirmek için zorlu önlemlere başvurdular. Bu nedenle, İngiltere’de, savaşın başlamasıyla birlikte, silahlı kuvvetlerin cephane ve yiyecek tedarikindeki eksiklikler, askeri operasyonların seyrini etkilemeye başladı. 1914 - 1915’te, devlet çıkarlarının özel çıkarlar üzerindeki koşulsuz önceliğini onaylayan “krallığın korunmasına” ilişkin yasalar çıkarıldı. Bu yasaların, yetkililerin bütün düşmanları zafere ulaşmak için bir araya getirme eylemlerini yasal olarak haklı çıkarması gerekiyordu. Kanunlar, askeri ürünler, demiryolları, filolar, stratejik malzemeler, vb. Üreten işletmeler üzerinde devlet kontrolünün kurulmasını onaylamıştır. Devlet, ürünlerinin stratejik önemi olan herhangi bir girişime herhangi bir işletmeye el koyma hakkına sahiptir. Savaşın sonunda, İngiliz endüstrisinin% 80'inden fazlası onun kontrolü altındaydı. Aralık 1916’te Başbakan olan David Lloyd-George, hükümet içinde beş kişilik bir askeri kabine kurdu, savaş sırasında ülkenin askeri ve sivil idaresinin tüm işlevlerini elinde topladı (liberaller hükümeti protesto ettiler). Benzer önlemler Fransa'da ve diğer ülkelerde alınmıştır. Cephelerde durumun dönüm noktasına büyük ölçüde katkıda bulundular.
Savaşın yararına
Ekim 1917'te iktidara gelen Bolşevikler, Çarın hükümetinin yanlış hesaplamalarını büyük ölçüde göz önüne aldı. İç Savaşın sert gerçekliği ve askeri müdahale ile karşı karşıya kaldıklarında, ön ve arka faaliyetlerini merkezileştirmek için bir dizi acil önlem aldı. “Savaşa geldiğinden beri her şey savaşın çıkarlarına tabi olmalı, tüm içsel yaşam savaşa tabi olmalı, bu puanla ilgili en ufak bir tereddüt kabul edilemez” - Lenin'in bu sözleri etkinliklerinin pratik programı haline geldi. Sovyet Cumhuriyeti gerçekten tek bir askeri kampa dönüştü ve bu, Kızıllar'ın Beyaz hareketin dağınık, işsiz liderliğine ve müdahalecilere karşı kazanmasının en önemli nedeniydi.
II. Dünya Savaşı'nın başlamasından bu yana, ülkenin liderliğindeki durum bir şekilde Rusya'nın 1914'taki pozisyonuna benziyordu. Bu nedenle, Deniz Kuvvetleri, Deniz Kuvvetleri Komiseri Nikolai Gerasimovich Kuznetsov tarafından yönetildiği için SSCB Halkının SSCB Savunma Komiseri Semyon Konstantinovich Timoşenko'ya bağlı değildi. Sınır birlikleri ve NKVD'nin askeri birimleri ona bağlı değildi. Halkın Savunma Komiseri demiryolu taşımacılığını elden çıkaramadı, cisimlerin tahliyesi, sivil ve parti kurumlarına emir veremedi, tedarik ve rezerv konularını bilmiyordu. Yeni oluşturulan etkin yönetim sistemi, İç Savaş deneyimini dikkate almıştır. Yüksek Komutanlık Karargahı (soyadı) ve tam askeri ve devlet gücüne sahip Devlet Savunma Komitesi ortaya çıktı ve bir dizi başka acil durum önlemi alındı.
Anlaşılan, SSCB'nin en büyük liderliğinin Alman saldırısının kaçınılmazlığının farkında olduğu şartlar altında, böyle bir sistemin oluşturulması ve işlevsel olarak önceden çalışması gerekiyordu, savaş tamamlandıktan sonra değil. Georgy Konstantinovich Zhukov'un görüşüne göre, “faşist Almanya tarafından saldırı anında askeri bir liderlik eksikliğimize sahip olmayız, doğal olarak, ilk başta komuta ve kontrolü, ilk operasyonların sonuçlarını ve genel operasyonel-stratejik durumu etkileyemedi”.
Savaşın başlamasından sonra oluşturulan liderlik ve yönetim sistemi sürekli iyileştirildi ve geliştirildi, ancak 1943 yılıyla etkinliğini ispatladı, bu da başlangıçta radikal bir değişiklik elde etmeyi mümkün kıldı ve daha sonra nihai bir zafer elde etti. Öykü Zhukov'un, "başka hiçbir ülkenin hiçbir askeri-politik liderliğinin testlere dayanmayacağı ve bu son derece olumsuz durumdan çıkmanın bir yolunu bulamayacağı" sözlerini doğruladı.
Böylece, Sovyet liderliği, dünya savaşına girdiğinde askeri devlet idaresinin krizi ile karşı karşıya kaldı, Nikolaev hükümetinin aksine, onu hızla tanımayı, üstesinden gelmeyi ve zafer kazanmayı başardı.