Japonya'da Şinto Budistleri tapınaklarını her 20 yılda bir yıkıyor ve sonra her şeyin geçici olduğunu hatırlatmak için tam olarak oldukları gibi yeniden inşa ediyorlar, ama sonra yine her şey geri geliyor.
Barselona'da, mimarı Antoni Gaudi'nin 1926'da öldürülmesi üzerine yarım kalan Sagrada Familia kilisesinin inşaatı devam ediyor. Ancak, Gaudi'nin kiliseye yönelik planlarının bir yangında tahrip olması çalışmalara engel oldu. 1960'larda ve 70'lerde batı cephesine eklenen beceriksiz 'soyut' heykeller ve süregelen fon kıtlığı nedeniyle: Gaudi'nin ana cepheyi çevrelemesi kastedilen iki cıva çeşmesi, muhtemelen inşa edilmeyecektir - en azından, değil yakın zamanda.
Daima bitmemiş olan Sagrada Familia, hayal ettiğimiz kiliselerin her zaman tamamlanmış herhangi bir kiliseden daha büyük olabileceğini hatırlatıyor. Bu muhtemelen kutsallıklarının ayrılmaz bir parçasıdır. Sadece kilisenin kendisine değil, aynı zamanda var olan kilisenin sadece sembolize ettiği daha muhteşem bir kilise fikrine de saygı duyuyoruz.
Güney İtalya'nın Basilicata bölgesindeki Matera şehrinde, şehrin koruyucu azizi Madonna Della Bruna'nın onuruna düzenlenen yıllık geçit töreni, sokaklarda yuvarlanıp merkeze ulaştığında özenle hazırlanmış, zarif bir şekilde inşa edilmiş bir şamandıraya sahiptir. meydan, hiçbir şey kalmayana kadar onu kelimenin tam anlamıyla parçalara ayıran vatandaşlar tarafından yıkıldı.
Bu, Matera halkına kiliselerden geçit törenlerine kadar her insan yaratımının her zaman olduğundan daha iyi olabileceğini hatırlatmaya hizmet ediyor. Her yıl daha da görkemli bir şamandıra inşa ediliyor ve her yıl yeniden parçalanıyor, çünkü mükemmellik, ne kadar yetenekli olursa olsun, ne kadar ilham alırsa alsın, insan çabalarından her zaman kaçınacaktır.
Matera sebat etmeyi biliyor. Asla tamamlanamayacak bir şeyi tamamlama dürtüsünü bilir.
Matera en eskilerden biridir — aslında dünyanın en eski - sürekli yerleşim bulunan şehirleri. Kesin yaşını belirlemek imkansız olsa da, kesinlikle insanların taştan alet yapmaya başladığı Paleolitik Çağ'a kadar uzanıyor. Matera, Tunç Çağı'nın gelişiyle birlikte tamamen kurulmuş, gelişen bir şehirdi.
Şehir, çağlar boyunca, dünyanın derinliklerinden fırlayan dev bir yumruk gibi çevredeki tarım arazilerinin üzerinde yükselen bir kireç taşına oyulmuştur.
Matera'nın yaşam alanlarının çoğu mağaradır ve binalarının çoğu - ya da bina gibi görünen - iç kısımları mağara olduğu kanıtlanan cephelerdir. Matera, devasa bir arı kovanı gibidir, dışarıdan sağlam görünümlüdür, ancak aslında neredeyse tamamen tünellerden, geçitlerden, odalardan ve odaların üzerindeki odalardan oluşur.
Çoğu şehir, gökyüzüne ulaşma girişimlerimizden bahseden, daha yüksek binaların inşa edilmesini istiyorsa, Matera yeryüzüne girme konusunda daha ilkel bir dürtüden söz eder; orada tutulacak ve korunacak.Tuhaf olan teknik olarak bir gelişme olsa bile, tanıdık olanı tuhaf olana tercih ediyoruz.
Matera - taşları, sokakları, yapıları - esasen tek bir renktir, güneşin ve yağmurun işlerini yapması için çölde temizlenmiş ve dışarıda bırakılmış bir kemik gibi, beyaz olmayan, esmer bir kemiktir.
Ağaç yok. Ot yok. Görünüşe göre kırılgan olan her şey, izlenebilen her şey, çağlar önce havaya uçtu. Matera, yalnızca felaket gücüne direnebilecek şeyden yapılmıştır. Felaketten sonra kalan şey Matera.
Matera'ya gittiğimde, orayı gerçekten anlamak için oraya gitmen gerektiğini anladım. Resimler iyidir, ancak Matera'ya girdiğiniz anda hissedilen, oldukça kırılgan bir varlık olduğunuz, ölümlülüğün kendisinin kaya gibi sert yüzeyinde kaymakta olduğunuz hissini aktarmazlar.
Sen geçicisin. Matera değil.
En eski bölge olan Stassi'nin dar şeritleri, en somut şekilde perili olanlardır, ancak insani özelliklerini bırakacak kadar uzun süre uzaklaşan ruhlar tarafından rahatsız edilirler. Matera, hayaletler tarafından değil, insanlığın kendisi tarafından rahatsız edilir: zamanın taradığı insanlık; en saf ve en temel haliyle insanlık, alışkanlıklarından, savaşlarından, özlemlerinden ve korkularından mahrum kaldı. Hayaletleri bizden geriye kalan şeydir, biz her şeyi düşünürsek kendimizi uzaklaştırıldı.
Matera'da yürürken, onun hayaletlerini görebilirsin, ama sadece geçici olarak. O eski insan özü, huzursuz girdap, başka türlü sessiz bir meydanda sürüklenen… hayır, üzgünüm, onu kaçırdın. Ama bekle, işte yine orada, kilisenin kapılarının önünden süzülüyor… hayır, yine gitti. Belki sadece hayal ettin.
Matera, kişinin vizyonları hakkında şüphe uyandırdığı gibi vizyonlara da ilham veren bir yerdir.
Bunların hiçbiri fotoğraflarda görünmüyor.
Yaşayan şehri soyu tükenmiş kentten ayıran vadinin karşısındaki manzara, Paleolitik dönemin Troglodytes'lerine ev sahipliği yapan, artık yaşanmayan mağaralar da, tahmin edebileceğiniz gibi, vadinin karşısından size bakıyorlar. zaman-uzay sürekliliğinin uzak tarafında, her biriniz diğeri hakkında gördüğünüz rüyayı merak ediyorsunuz.
Ayrıca, yerin tuhaf mezar temizliği, her yirmi yılda bir tapınaklarını yıkıp yeniden inşa eden Şintolara aşina olacak yedek ve acımasız Budist temizliği fotoğraflanamaz ...
Ayrıca, akşamları derinleşen gökyüzünün kuşlarla dolması gerçeğinin yanı sıra, uzaktan hızlı ya da pamukçuk gibi görünen, ancak yaklaştığınızda minyatür şahinler olduklarını ispatlayan, şahinin yırtıcı kafası ve gözü kapalı , sakince cani gözler. Şahinler, bir anlamda zamanın kendisini avlayan bir şehir olan Matera'nın acımasızlığını somutlaştırır. Ne de olsa zaman neredeyse her şeyi yiyor ama Matera'yı yiyemiyor gibi görünüyor. Ve Matera tam olarak yapmazsa yemek zaman, bir şahinin gökyüzü hakkında olması kadar umursamaz.Akşamları, derinleşen gökyüzü, uzaktan hızlı ya da pamukçuk gibi görünen, ancak yaklaşırsanız minyatür şahinler olduğunu kanıtlayan kuşlarla dolar.
Size Matera'nın tarihi hakkında biraz daha bilgi vermem gerek çünkü Matera dır-dir tarih, şimdiki zamanla devam eden çarpışma içinde. Matera'nın, tarihlerimizin şimdimizi yarattığı, şimdimizin geleceğimizi yarattığı ve dünyanın oluştuğundan beri nanosaniye ile nanosaniye devam ettiği gerçeğinin yaşayan bir örneği olduğu söylenebilir.
Çoğu şehir gibi, bir milenyum veya daha genç olanlar bile, Matera yükselişlerini ve düşüşlerini yaşadı. 200 yıldan fazla bir süredir Basilicata'nın başkentiydi. İmparatorlar ve başpiskoposlar tarafından ziyaret edilmiştir.
Daha zor zamanlar da oldu. 1950'lerde, koşullar o kadar kötüydü ki - vatandaşların çoğu mağaralarda elektriksiz ya da su tesisatı olmadan yaşıyorlardı - hükümet onlar için yeni kasabalar, çimenli tepelerin üzerinde, güç ve su ile dolu geleneksel evler inşa etti.
Ancak Matera halkı taşınmaya isteksizdi. Tarih boyunca insanların eğiliminde olduğu gibi, ev rahatlığını tercih ettiler. Tuhaf olan teknik olarak bir gelişme olsa bile, tanıdık olanı tuhaf olana tercih ediyoruz.
Matera'daki yaşamın zorluğu göz önüne alındığında, bunun ibadet edenlere yönelmesi şaşırtıcı değil. Birçoğu (evet) mağaralarda bulunan 150'den fazla kiliseye ev sahipliği yapıyor. Çoğu, Giotto'nun doğmasından beş yüz yıl veya daha uzun bir süre önce isimsiz ressamlar tarafından boyanmış fresklerle kaplıdır.
Matera’nın dindarlığı, Pier Paolo Pasolini çekildiğinde daha modern bir hal aldı Aziz Matta'ya Göre İncil orada 1963'te. O zamandan beri orada Mesih'in yaşamıyla ilgili en az bir düzine film çekildi, çünkü bugünkü Matera Kudüs'ün kendisinden çok İsa'nın Kudüsüne benziyor.
En yeniler arasında Mel Gibson’ın İsanın tutkusu , 2004'te. Bazı Materanlar, filmde figüran olarak yaptıkları işler hakkında hala hikayeler anlatıyor, bunlara gururla bana meydan okurcasına işaret eden parmağının çekimlerin birinde (sadece parmağıyla) göründüğünü ilan eden bir adam da dahil.
Başka bir Matera adamı bana değerli eşyalarından birini gösterdi - üzerinde İsa'yı oynayan aktörün çarmıhta İsanın tutkusu , çarmıha gerildi.
Gerçekten hayran kaldım. Nezaketten, bunun bir Hollywood dekorundan bir tahta parçası olduğunu ve True Cross'un bir parçası olmadığını söylemekten kaçındım. Aradaki farkın, 15 yaşındaki tahta hurda sahibi için bu kadar önemli olduğu tam olarak belli değildi.
Mesih'in doğumundan binlerce yıl önce var olan bir yerde mantıklıydı. Küfür etmek istemiyorum - ve eminim Matera halkı da öyle - Matera'nın imparatorlar ve kutsal insanlar tarafından çok sık ziyaret edildiğini söylediğimde, hem Pasolini hem de Gibson, daha yeni üyeler gibi görünüyorlar. Sonsuz bir dizi ünlü ve şanlı insan, hiçbir şekilde en yüce değil, ama önemsiz de değil.Büyük oteller ve lüks restoranlar kalsın ya da kalmasın, Matera gerçekten değişmeye tabi değil.
Matera'nın serveti, yalnızca Mel Gibson filmini orada yaptığından beri değil, aynı zamanda 1993 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası Alanı ilan edildikten sonra ve dahası, Avrupa Kültür Başkenti ilan edildiğinden beri, son zamanlarda sürekli yükseliyor. 2019 için.
Artan turizm beklentisiyle artık Matera'da dünya standartlarında restoranların yanı sıra beş yıldızlı oteller var, bunların çoğu kusursuz bir şekilde beyaz badanalı ve güzel bir şekilde döşenmiş mağaralarda.
Bununla birlikte, büyük oteller ve lüks restoranlar kalsın ya da kalmasın, Matera'nın herhangi bir derin veya kalıcı bir şekilde gerçekten değişime tabi olmadığına dair güçlü bir his var. Görünüşe göre, oraya gidip dar sokaklarında yürürseniz, Matera, ister yoksulluk ister pahalı oteller olsun, rüzgar estiğinde ne kadar kısa olursa olsun hayatta kalacaktır.
Bitirirken, size Madonna Della Bruna festivali sırasında her Temmuz ayında parçalanan geçit törenlerinden biraz daha bahsetmeliyim.
Gelenek, Matera'nın sadece kişisel harcamalarını ödemek için vergileri ikiye katlayıp üçe katlayacak kadar savurgan bir şekilde yaşayan özellikle yozlaşmış bir kişi tarafından yönetildiği 14. yüzyıla dayanıyor.
Kont'un son, tahammül edilemez eylemi, Madonna Festivali için, kendisi için altın saraylar inşa eden ve bir gecede Matera'da kazandığından daha fazla kumar oynayan bir adamın maliyet düşürücü bir jesti olan kalitesiz, yıpranmış bir şamandıra sipariş etmekti. bir yıl. Matera'nın sokaklarında göründüğü acınası şamandıra, tamamen ve basitçe yeteri kadar sahip olan vatandaşlar tarafından parçalandı.
Sayım daha sonra kiliseden ayrılırken, asla yakalanmayan insanlar tarafından saldırıya uğradı ve öldürüldü, ancak içlerinden biri, cinayetten hemen önce, kilisede bugüne kadar orada olan bir sütuna imzasız bir itiraf kazıdı.
Matera, o zamandan beri, ne kadar görkemli, ne kadar güzel olursa olsun festival şamandıralarını yok ediyor.
Festivale gidip şamandıranın saldırı altında olduğunu görürseniz, onu parçalayanların, bir parça papier-mache cherub'un kanadı, bir kağıt hamuru sütununun kaidesi olan evlerine götüren insanların neredeyse her zaman genç. Hazinelerini götürdükleri sırada onlarla konuşursanız, sadece birkaçının beş yüz yıldan fazla ölü olan açgözlü bir kontöre karşı bir isyan çıkarma konusunda herhangi bir fikri olduğunu görebilirsiniz.
Yine de ayin her yıl sadık bir şekilde yapılır ve onu yeniden canlandıran adamlar jestin önemini biliyorsa ya da bir şeyi parçalamak için yıllık izniyle sersemlemişlerse büyük bir fark yaratmıyor gibi görünüyor. . Bu özel dürtüyü kim anlamıyor?
Sonuçta bu Matera. Sayısız hikâye içeren ve sayısız nesillere ev sahipliği yapmış, bazıları hatırlanan ve bazıları unutulmuş, bazıları arşivlerde kayıtlı ancak bugün orada yaşayanların çoğunun bilmediği bir şehir.
Bu Matera, Hollywood tarafından bir aktörü çarmıha germek için yapılan bir haç parçasının, devam eden tarihin bir parçası olduğu için saygı duyulabileceği yer, 'tarih' derken azizlerin hayatlarını mı yoksa bir filmin yapımını mı kastediyoruz.
Sanki hikayeler ve nesiller önemli değil. Ancak Matera, her şeyden önce, bizzat hayatta kalmanın süregiden bir göstergesidir; insanoğlunun büyük bir bedelle olsa bile ısrar etme yeteneği ve atalarımızın yaşadığı yerde yaşama dürtüsü.
Yer sert ve rahatsız olsa bile, toprağı dayanıksız ve su kaynağı yok denecek kadar az olsa bile… yine de bize ait, biz de oraya.
Hiçbir şey değilse bile, kararlı bir türüz. Hepimiz çok fazla hayatta kaldık. Bir sonraki duyuruya kadar Şinto'ya tapanlar her yirmi yılda bir tapınaklarını yıkıp yeniden inşa edecekler. Barselona'daki Sagrada Familia bir gün tamamlanabilir, ancak sonunda bitmiş olsun ya da olmasın, Gaudi'nin buna ilişkin vizyonu her zaman kilisenin kendisinden daha önemli olacaktır.
Hala çok canlı, zayıf, kısır ve garip bir şekilde güzel olan Matera, bin yıl boyunca ayakta durdu ve önümüzdeki bin yıl boyunca ayakta kalabilir. Bin yıldır sessizce, bizden kurtulmak için fazlasıyla hazır görünen bir dünyada bile devam edebileceğimizi ve büyük olasılıkla devam edeceğimizi söylüyordu.
Tür olarak pek fazla olmayabiliriz - tarihimize, savaşlarımıza, zenginleri ödüllendirme ve fakirleri mahrum etme alışkanlığımıza baktığınızda değil - ama bir azim, derin ve tükenmez bir dürtüye sahibiz. , dahice sınırlar.