Evlerinin böğrüne sarılmış asmanın çevrelediği hayatın köşesinde, kocaman parmaklarıyla bakır tepsiye renk veriyordu. Arada bir de durmadan yenilenen kaçak çayından yudumluyordu. Anasıysa büyük olasılıkla içeride sıcaktan bunaldığından, hayatta çamaşır yıkıyordu. Yüksek duvarlarının arkasında hayatın büyük bir kısmı geçtiğinden olacak; avluya “hayat” denirdi. Taş parke ile kaplıydı; balıkağzı, fulya kaplı kısmıysa toprak. En güzel mevsimiydi hayatın. Bol koruk kokulu, morumsu, pembemsi… Taş evin en üst katındaki tamamı pencereli küçük evlereyse güvercinlerin, kumruların, serçelerin taşınma vakti gelmişti.
Özlem Özyurt