Bazı yazarlar var. Üslubu sizleri alır bir başka diyarlara götürür. Benim ilk aklıma gelenler Vladimir Nabokov
, Eduardo Galeano
, Italo Calvino
ve tabiki Milan Kundera
.
•
Onların metinlerini okurken kurgu olsun veya olmasın. Bir şekilde büyülenirsiniz.
Ve bu halkanın yaşayan en büyük yazarlarından olan Kundera’nın 1978 yılında yayımladığı Gülüşün ve Unutuşun Kitabı
var elinizde.
•
Çok bilinen ve okunan eseri Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği
ve Ölümsüzlük
ile üçleme oluşturduğu söyleniyor. Üç eseri de okumadan yorum yapamayacağım bu konuda.
•
Kundera, ülkesi Çekoslovakya’dan (onun deyimiyle Bohemya) 1968 yılındaki Rus istilası sonrası Fransa’ya göç ediyor ve Gülüşün ve Unutuşun Kitabı
sonrası vatandaşlıktan çıkarılıyor.
•
7 hikaye-anlatı var burada. Bir şekilde birbirine göbek bağı olan anlatılar bunlar. Tamina adında eserinin merkezine koyduğu bir kahramanımız mevcut. Bakın ne diyor onun hakkında:
“Bu Tamina hakkında yazılmış bir romandır, ancak Tamina sahneden çekilince, Tamina için yazılmış bir roman haline döner. O başlıca kahramanı ve başlıca dinleyicisidir.” (s.195)
•
Yukarıda da gördüğünüz gibi satır aralarında bir şekilde ‘ben buradayım’ diyor Kundera.
•
Kurgu isimlerin yanında özellikle 2. Dünya Savaşı sonrası Bohemya’sına çok fazla gönderme yapıyor.
•
Anlatıların içeriğinde yer alan ‘cinsellik, çıplaklık, politik olma durumu, baskıcı-otoriter sistemler’ bölümleri bir şekilde birbirine bağıntılı kılıyor.
•
Ve bir karakterine söylettiği gibi:
“İnsanı yazmaya iten motor, işte gerçekten de bu yaşamasızlık, bu boşluktur.”
•
Kim bilir? Yaşamayıp boşlukta kalanları mı yazıyor acaba Kundera?
•
Buyurun.