Türkmenler yüksek kaliteli mücadele malzemesiydi. Çöl arazisinin mükemmel bilgisi ve dağlık araziye uyum sağlama yeteneği (Tekin baskınlarının alanı, Afganistan ve İran'ın dağlık bölgeleridir) ile ayırt edilen savaşçı olarak doğmuşlardı.
Ve gönüllü Türkmen binicilik bölümünün (daha sonra Türkmen (Tekinsky) süvari alayı) Rus ordusunun en savaşa hazır ve seçici birimlerinden biri olması tesadüf değil. Rus subaylarının öncülüğünde, Tekyalılar cesaret mucizeleri gerçekleştirdiler ve aynı zamanda Rus İmparatorluğu'nun son savaşı olan - Birinci Dünya Savaşı olan alayı katılma şansına sahip oldukları ilk savaşın birçok savaşında kendilerini ayırt ettiler.
1895’te, Türkistan’da sözde yerli milis birimleri kurulması girişimi, Kazak birlikleri Genel Müdürlüğü’nden geldi. Bölgelerdeki birliklerin komutanlarının görüşleri arandı. Fergana'da, bu konuyu incelemek için çok ilginç bir sonuç veren bir komisyon oluşturuldu. Bir savaş unsuru olarak olumlu niteliklere sahip yerli nüfusu reddetmeden (özellikle de mükemmel sürüş, iyi atlar, ayrıca eyerler, koşum takımı ve tüm at kıyafeti gibi durumlar gerçek durumdaydı) komisyon tarafından belirtildi: “Askeri içgüdünün olması gerekirdi. Rus Türkistan'ın barışçıl yerli nüfusunda? ... Kazandıklarımızın sırrı, uyumsuz ordulara ve iyi silahlanmaya karşı taktik üstünlüğümüzde değil, oybirliğiyle olduğu gibi ... Bozkır nüfusuna bilinçli bir şekilde bu sırrı öğrenen iyi eğitimli askeri eğitmenler sağlarsak, o zaman kim Bu eğitmenler arasında bazı yetenekli organizatörler zamanla ortaya çıkmayacak. O zaman Asya'nın derinliklerinde böyle bir huzursuzluk olacak, insanlığın kültürel yaşamı üzerinde çok olumsuz bir etkisi olacak… ”[Kuvshinov V. Türkistan'ın Yerli Halklarını Askerlik Hizmetine Çekme Deneyimi // Askeri Düşünce ve Devrim. 1923. Kitap 6. C. 99].
Diğer alanlardaki birliklerin komutanlarından, Samarkand hariç, aynı cevapları aldı. Doğal olarak, Samarkand'dan gelen ve doğal kısımları oluşturmanın arzu edildiğine dair ses, çölde bir ses olarak ortaya çıktı.
Fergana Komisyonu tarafından ifade edilen görüş, sonraki zamanlarda baskın olmaya devam etti. Sadece Türkistanlı Türkmen kabileleri için bir istisna yapıldı.
Bir dereceye kadar hükümetin haklı olduğu gerçeği, 1916'in deneyimini gösteriyor Bu yıl, Birinci Dünya Savaşı'nın cephelerinde meydana gelen ağır kayıplar nedeniyle ve konumsal bir savaşa geçişle ilgili olarak, hükümetin tüm savunma işleri için çağrı yapmaya karar vermesi Türkistan nüfusu 19 - yılın 31 yaşındadır.
Temyiz emri Haziran 28'te ve Temmuz 9'te takip edildi, aynı anda şehirde aynı anda huzursuzluk ortaya çıktı. Andijan ve Kokand, Taşkent şehrinde Temmuz 11 ve silahlı direnişe geçtikleri Samarkand bölgesindeki Temmuz 13.
Ağustos 6, Semirechensk bölgesi Kırgızları (Jetytsu) isyanı, ayaklanmanın en organize ve uzun ömürlü bir karaktere sahip olduğu ve Ağustos ortasındaki Türkmen-Iomudların (Türkmenistan'ın batı kesiminde) isyanı oldu.
Ayaklanma ezildi ve Şubat ayına kadar 1 1917 işçileri cephelere gönderildi ve 110000 üstü insanlar savunma çalışmaları yapmak üzere Türkistan'ın içinde kaldılar. Mayıs ayına kadar, 10000'in 1917'ten önce toplanması gerekiyordu.
Türk Piyade Genel Valisi, Piyade Genel Müdürü A. N. Kuropatkin, ayaklanmanın nedenlerini bildiren, aşağıdaki durumlara dikkat çekti:
1) Nüfusun ön hazırlıklarını yapmadan işe alım acelesi; 2) nüfus kaydı eksikliği; 3) çağrı aktif hasat döneminde geldi; 4) düşmanca siyasi ajitasyon ve 5) Türkistan bölgesinin yönetimine ilişkin yetersiz düzenlemeler.
Genel nedenlere ek olarak, A.N. Kuropatkin, yerli halk Türkeştan topluluğunun bazı gruplarının ekonomik ve sosyal konumundan memnuniyetsizliğin sebeplerini de ortaya koydu. O, şunları kaydetti: 1) Pamuk üretiminin gelişmesi, bölgede büyük miktarda parasal akıma neden oldu; bu, küçük toprak sahiplerinin fakir hale gelmesiyle, yerel halktan çok zengin bir grup insanın ortaya çıkmasına neden oldu; 2) Hızla gelişen makine kapitalist üretimi, küçük toprak sahiplerinin emeğini kârlı hale getirdi - sırasıyla, eski sahiplerin belirttiği toprak arsalarının borç ve zararı. Sonuç olarak, dekhan, topraksız insan sayısının artmasıyla zengin yerel Yahudiler tarafından toprak satın alıyordu; 3) Borç için, yerel halk genellikle tüm arazi ve iş ekipmanlarını istisnasız olarak sattı. 4) Birçok durumda hakimler (kazii) ve volost formenleri, zenginlerle birlikte karar verdiler; 5) Kırgız nüfusu (2 milyon 615 bin kişiye kadar), toprak kullanımı ile ilgili olarak, Türkistan’da ikamet eden tüm milletlerden arasında, en güçsüzdü - çünkü yasalar gereği, göçebe bir yaşam biçimine sahip olan toprak, Kırgız nüfusunun varlığının devlet mülkiyeti olarak tanınmasını sağlıyor. ve onların fazlası hazineye açıktır. Dahası, bu fazlaların büyüklüğü sorusunun serbestçe yorumlanması, yerel Kırgız halkının kendisi için hayati önem taşıyan devasa bir alanını kaybettiği gerçeğine yol açmıştır. Rus köyleri, devlet orman evleri ve büyükbaş hayvancılık alanlarını yaratmaya gittiler. Ancak Kırgız nüfusu ile kalan toprak, yerel halk tarafından uygun şekilde yönetilmemiştir - yerel toprak görevlisi, iyi kontrol edilmeyen ve yetersiz şekilde finanse edilen, nüfusun bir belasıydı. 6) Türkmen nüfusunun kendisi, bölgenin diğer milletlerinden daha büyük ölçüde, onun toprak statüsü, yerel idare ve halk mahkemesiydi. Su sorunu, Türkmen nüfusu arasında en büyük endişeye neden oldu.
Teke (Tekin) Türkmenlerinin sakin kalması son derece karakteristiktir. Sadece ketmenlerle ve kazmalarla çalışmanın savaşçı olması gereken cesur adamlara değersiz olduğunu belirtti. Türkmenler, sergiledikleri insanların yalnızca güvenlik ve güvenlik hizmetine gireceğini açıkladıktan sonra, gerekli sayıda kişiyi örtük olarak ortaya koydu. Sadece Tekinsky Binicilik Alayı binicilerinin akrabaları ayrıcalıklara sahipti - bir sürücü için akrabalarının yanında 3 arka çalışması kıyafetinden muaf tutuldular.
T. toplu kabiliyet deneyimi (seferberlik) ve lojistik çalışmalar için bile, yerli halk Türkistanlıydı.
Bir istisna dışında - Tekins.
Tekinyalılar (ya da Teke - tam anlamıyla tercüme edilmiş “dağ keçileri”) en büyük Türkmen kabile topluluklarından biriydi. tarihsel Dağıtım alanı Türkmenistan'ın merkezi ve güneyinde. Tekinliler, Mangyshlak'tan modern Türkmenistan'a, Kopetdağ'ın eteklerine, Akhal-Tek ve Merv vahalarına yerleşti ve efsaneye göre lider Keimir-Ker onları getirdi. Teking halkının bir kısmının Türk kabileleri için geleneksel olan göçebe sığır yetiştiriciliği ile uğraşırken, diğer kısmı da eteklerinde ve nehir vadilerinde asimile edilen yerli İranlı nüfus tarafından benimsenen çiftçilik uyguladı. Buna göre, antik çağlardan beri, Tekinitler Chavdars (Chovduurs) - göçebe çobanlar ve Chomurs - çiftçilere ayrıldı. Sürekli düşmanca kabileler ve halklarla çevrili olan Tekins son derece savaşçıydı. Atlara çok özenli ve özenli davrandılar ve gurur duydukları ve değer verdikleri Akhal-Teke özel yerel bir at ırkı yetiştirdiler. Diğer göçebe Türk halklarının (Kırgızlar ve Kazaklar) aksine, Tekins prensip olarak kuzu eti tercih ederek at eti yemedi.
1881'in başlarında, piyade generali Akhal-Teke'nin fethinden sonra, M.D. Skobelev, Türkmenlerden oluşan ve 300 süvari sayılan bir milis birimi kurdu. M.D. Skobelev'in hesaplaması basitti - milislerde hizmet ederek fethedilmiş olan kabilenin en sıkıntılı unsurunu işgal etmek ve böylece bir ayaklanma tehlikesinden kurtulmak istedi.
Türkmen At Milisleri, 1885 (kıdem 24. 02. 1885), 07'ta yasallaştırıldı. 11. 1892, Türkmen Binicilik Binasına (30. 01. 1911, Binicilik) 2-yüz yıllık bir bölüm olarak yeniden düzenlendi.
Düzenlemelere uygun olarak, bölümün Transcaspian bölgesindeki iç düzenini korumasının yanı sıra “diğer resmi ihtiyaçları” göndermesi gerekiyordu.
Bölüm, Transcaspian bölgesi Türkmenleri ve “Kafkasyalı Asyalılar” (ikincileri, kompozisyonun% 5'inden daha fazla olmamalıydı - Rusları bilmek ve daha önce düzenli veya milis birimlerinde tecrübesi olması gereken) avcılarla (yani gönüllülerle) donatılmıştı. bölünmeleri çoğunlukla çevirmenlerin görevlerini yerine getirdiler).
Süvari yaşı - 19 - 30 yılı. Servis ömrü - en az 2 yıl. 300 yılında alınan sürücü maaşları (ayda 25 ruble), iyi bir at, eyer ve at malzemesi, üniforma ve soğuk almak zorunda kaldı. silâh. Hazineden, süvari süvari bir karabina aldı.
Belge, Türkmen bölümünün atlılarının - ulusal koyun şapkalarında ve omuz askılı önlüklerinde (üzerlerinde “T” yazılı), arklarında tüfeklerle ve çarpık Türkmen damalarının takılı olduğu kayışlarla kemerlerinin takıldığını belirttiler [Gundogdyev O., Annorazov J. Glory ve trajedi. Tekin At Alayı'nın kaderi (1914-1918). Aşkabat, 1992. C. 15].
Bir sürücü polis teşkilatı rütbesine ulaşabilir - ancak bölümdeki 6 yıllarının hizmetinden önce değil.
1. Türkmen polisleri.
Bölünmenin barış dönemindeki görevleri, posta, sınır muhafızları, eskort ve istihbarat servislerinin görevlerinin yerine getirilmesi de dahil olmak üzere değişmekteydi. Böylece, 1890'ta, bölümün sürücüleri, Afgan sınırının keşiflerini gerçekleştirdi. Bölümde görev yapan biniciler, kural olarak, bölgedeki kolluk kuvvetlerini tamamladılar - polis, tercüman vb.
1897’te, bir alaya bir tabur dağıtılması sorunu çözüldü, ancak fon eksikliği, Rus-Japon savaşının başlaması ve devrim bu sorunu çözdü. Ancak Dünya Savaşı'nın başlamasıyla birlikte 29. 07. 1914 Bölümü, dört fileli bir Türkmen süvari alayı içinde konuşlandırıldı.
Birim, Askhabad'ın yanında bulunan Kashi kentinde konuşlandırılmış ve Türk Ordusu Ordusu Birliği'nin 2'inin bir parçası olan Transcaspian Kazak Tugayı'na atanmıştı [Kara kuvvetlerinin kısa bir programı. SPb., 1914. C. 124]. Tugay karargahı Askhabad şehriydi.
1914 ekiminde, Tugay, Kafkas Cephesi'ne taşındığında, onunla hiçbir Türkmen alayı yoktu - Avusturya-Alman cephesi için ayrıldı. Alay, Doğu Prusya sınırındaki şeride devredildi.
Savaş sırasında, bir birlik (kolordu) süvari görevi yapan ve süvari oluşumlarına giren savaşa hazır bir ünite olarak kendisini kurdu. Yani, bir zamanlar Kafkas at bölümünün operasyonel koordinasyonundaydı.
Ağustos ayında, alay kayıplarını telafi etmek için, 1915, Kashi'de oluşturuldu ve daha sonra, Tekyalıların yürüyen bir müfreze önüne gönderildi.
31. 03. 1916, Türkmen süvari alayı esas olarak Akhal ve Merv'in Tekinlerinden oluştuğundan, Tekins'in atlı alayı olarak değiştirildi.
Alay, bileşiminde gönüllü olan ve büyük ölçüde Türkmen nüfusunun pahasına (öncelikle Askhabad, Merv ve Tedzhen ilçelerinde) oluşan seçkin bir bölümdü. Sürücüler iyi donatılmıştı.
Oryantalist D.N. Logofet, Türkmenlerin atlılarının mükemmel atlara sahip olduklarını ve atlıların kendi ulusal karakterleri ve yüzyıllar boyunca kurulan savaş geleneklerinin, Rus süvarilerinin kadrolu olmaları için mükemmel bir materyal olduğunu belirtti. stepleri.
Sovyet askeri tarihçi A.I. Litvinov ayrıca, 9 ordusunun en iyi kısımlarından biri olan Tekinsky süvari alayı - “Mervi vahasının güzelliği ve gururu” olduğunu belirtti. [A. Litvinov. M., 1916. C. 1923].
2. Türkmenler.
Bir görgü tanığı, Türkmen binicilik bölümünün avcılarını şöyle tanımladı: “Bölünme özeldi ve içindeki hizmet özeldi. Hepsi güzel, kötü aygırlar üzerine - bir görüşmede katılamazlardı, bu yüzden kendi aralarında savaştılar - doğal biniciler, atlılar, bir sürü şövalye, narin oryantal gelenek ve görenekleri ile - hiç kimseyle gösterişsiz, güzel, alacalı, binicilik bölümü kıyaslanamaz ve elbette tamamen düzensiz. Dünyadaki hiç kimsenin kesemediği gibi kesin. Bir karpuz bir ipe asıldı ve eğri bir tusk ile dilimler halinde doğranmış. Yarı yarıya canlı bir koç doğradılar. ... Kazak düz denetleyicisi uygun değildi, böyle bir kabin için görünüyordu. Daha sonra bıçağın düzlüğüne rağmen karpuz ve kuzu karkaslarını yün içinde kesen Sibiryak arkadaşları da vardı. ”[PN Krasnov, Rus İmparatorluk Ordusu Anıları. M., 2006. C. 235].
Savaş yıllarında 627 sürücülerinden 67 insanının (2 dahil - tam St. George yayının sahipleri) ve 70 insanından daha fazla - diğer savaş ödüllerinin şövalyeleri, alayın seçkin karakterinin kanıtı haline geldi.
Bu nedenle, Türkmen süvari gönüllü biriminin oluşumundaki deneyim çok başarılı olarak kabul edilmelidir. Bu deneyim yaygın değildi, ancak Tekinsky Alayında her zaman gereğinden fazla gönüllü olmak istemişti.
Devam edecek