Uluslararası okullar, alışılmadık, hatta belki biraz eksantrik olmakla ünlüdür. Ancak ikisi, biri Berlin'de diğeri Brüksel'de okuduktan sonra, uluslararası olmayan okullardan pek de farklı değiller. Evrensel olarak tanımlanmış uluslararası bir okul deneyimi yoktur; her iki okulum da birbirinden oldukça farklıydı - sadece bir tanesi adında 'uluslararası okul' lakabını bile taşıyordu. Bana göre bunlar sadece okullar. Bu eserin başlığı da 'Okulda olmak benim için ne ifade ediyor' olabilir.
Tamam, sanırım temel fark 'uluslararası' kelimesiyle belirtiliyor. Güneybatı Londra'daki ilkokulum ağırlıklı olarak İngilizdi; Kesinlikle, Londra gibi kültürel açıdan çok çeşitli bir şehirde olduğunuz gibi, çoğu kez Hindistan'dan veya Orta Doğu'dan İngiliz kökenli olmayan pek çok çocuk vardı - ama bu konu dışındaydı. Çoğu Birleşik Krallık'ta doğmuş ve büyümüştü ve ara sıra sınıfa Diwali veya Müslüman gelenekleri hakkında tematik bir sunum dışında, daha geniş bir uluslararası toplulukla bağlantıları az çok önemsizdi. Bazen daha anormal etnik kökenler olabilirdi; bir erkek çocuk Alman-İtalyan iken, yeni bir kız, Polonyalı olarak gelmeden önce tüm öğretmenler tarafından talep edildi, ta ki o gelene kadar ve biz onun aslında Macar olduğunu keşfettik. Bunlar vardı tuhaflıklar ve akranlarımızın her biri hakkında bildiğimiz ilginç gerçekler arasında yer alıyordu - kesinlikle benimle birlikte kaldılar.
Berlin'de uluslararası bir okula taşınmak bu dinamiği önemli ölçüde değiştirdi. Burada, baskın milletler Alman ve Amerikalıydı, ancak bunlar bile öğrenci grubunun zar zor yarısını oluşturuyordu. İlk tanıştığım öğrencilerden biri İngiltere'de İspanyol bir baba ve Polonyalı bir annenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Eski sınıf resimlere baktığımda Bulgarları, İsraillileri, Korelileri, Danimarkalıları, Japon-Brezilyalıları hatırlayabiliyorum… liste bu makalenin kelime sayısını ortadan kaldıracaktır. Amerikalılar bile, daha önce uzak yerlere gönderilmiş diplomatik ebeveynlerle sık sık seyahat ettiler. Güneybatı Londra için kesinlikle farklı görünüyordu.
Okul bize uluslararası bir eğitim vermeye özen gösterdi ve kültürel yemekler ve festivaller üzerine toplantılar, belirli ülkelerde temalı haftalar, biraz daha çok kültürlü bir eğitim programı var. Öğretmenler, farklı geçmişlere sahip öğrencileri kültürleri hakkında konuşmaya teşvik ettiler ve genellikle buna uydular. Amaç, açıkçası, uluslararası bir birliktelik duygusu yaratmaktı - ama bazı açılardan, neredeyse biraz daha bölünmüş hissettiriyordu. Milletler ilkokulda olduğundan çok daha fazla bir araya geldi - örneğin tüm Rus çocuklar her zaman arkadaştı. İnsanlar bir anda İspanyolca veya Korece'ye geçerek diğerlerini sohbetten alabilirlerdi - Almanlar bunu Berlin'de yapmakla özellikle ünlüydü.
Uluslar arasında aktif bir rekabet veya ırksal gerginlik olduğunu falan söylemiyorum; hepimize mümkün olduğunca kabullenmemiz öğretiliyordu ve çoğunlukla öyleydi. Ancak uluslararası okulun tuhaf çok etnikli ortamında, sizin doğal çevrenizin dışında, herhangi bir öğrenciyle bir uyruğu paylaşmak en fazla olağandışı bir durumdu. Bu kadar çok farklı yerden bu kadar çok insan varken, biri paylaşılan bir deneyime sahip olanları arama eğilimindeydi, başka hiçbir şey olmasa da bir sohbet konusu. Çoğu zaman, evden uzakta olduğum için, İngiliz yemekleri yiyen ve İngiliz çocuk televizyon programlarını hatırlayan daha fazla İngiliz olmasını diledim.
Açıkçası, hala birçok uluslar arası arkadaşlık vardı. Birçok öğrenci daha önce uluslararası okullara gitmiş ve manzarayı iyi bir şekilde gezmişti. Ancak bu tür ilişkilerde milletler pek sık tartışılmıyordu; ortak milliyet deneyimi olmadan, sohbet, tıpkı uluslararası olmayan okullarda olduğu gibi genellikle okula dönüştü. Yunanistan'da yaşayan bir Nijeryalı olarak hayatlarının nasıl olduğu konusunda sanat departmanının nasıl tam bir karmaşa olduğu konusunda biriyle çok daha ilgi çekici bir tartışma yapabilirsiniz. Daha geniş bir uluslararası toplumla bağlantıları, İngiltere'dekinden daha önemli değildi.
Aslında bunun birkaç önemli istisnası vardı. Politika birdi; Koreliler ve Polonyalılar ile genel seçimleri hakkında tartışmalar yaptım ve her iki ülkenin siyasi yapısı hakkında çok şey öğrendim, buna karşılık umutsuzca İngiliz siyasetinin tutarlı bir açıklamasını sunmaya çalıştım - bu tartışmalar daha sık hale geldi yaşlanıyoruz ve politik olarak daha bilinçliyiz. Diğer bir istisna, İngiltere'yi ABD'ye, Fransa'ya ve Almanya'ya karşı çeşitli konularda savunduğum ülkeler arasındaki iyi mizah tartışmalarıydı. Bazen bunların kökleri siyasete dayanıyordu, ama çoğu kez sadece kültürün yönleriyle ilgiliydi, örneğin 'İngiltere'nin ABD'den daha iyi televizyonu var.' Bu, nadiren gerçek düşmanlığa dönüştükleri ve çoğu zaman her ulusun klişeleri hakkında iyi huylu şakalaşmalarla sonuçlandıkları anlamına geliyordu. Ancak bu tartışmalar sayesinde, Berlin'de bir İngiliz olarak İngiltere'de hiç olmadığı kadar vatansever hissettim.
Dürüst olmak gerekirse, Brüksel'deki bir İngiliz okuluna taşınmak, yukarıda açıklanan uluslararası manzarayı pek değiştirmedi. Elbette daha çok İngiliz arkadaşım var, nihayet özlediğim çocuk televizyonu hakkında doğru tartışmalar yapmama izin veriyor, ancak burada Berlin'deki okulumda Almanlardan daha fazla yok ve çoğu karışık mirasa sahip neyse. Ancak enternasyonalizmin seviyesi aşağı yukarı aynı olsa da, okullar öğretim tarzı açısından oldukça farklıdır. Bu da gösteriyor ki, çok etnili öğrenci yapılarıyla bile uluslararası okullar, okullar ilerledikçe özellikle garip değil. Şüphesiz onların tuhaflıkları var - Berlin okulumun tiyatro öğrencilerine karşı kronik bir takıntısı vardı, Brüksel okulum haftada bir kafeteryada cips servisi yapıyor - ama uluslararası olsun ya da olmasın her okulda. Evet, uluslararası toplum birkaç farklılığa yol açtı; Biraz daha kültürel bilgim olabilir ve muhtemelen ırkçı olma olasılığım çok daha düşük. Fakat görünüşe bakılırsa, gerçekten tek yaptığım, farklı bir ülkede yaşarken normal bir okula gitmek oldu. Yurtdışında yaşamak alışılmadık kısımdı. Okula gitmek değildi.
Yeşil tahvil ihracı, Euro'nun uluslararası rolünü güçlendirecek
Eurogroup bakanları, Avrupa Komisyonu'nun (15 Ocak) 'Avrupa ekonomik ve mali sistemi: güç ve dayanıklılığı teşvik etme' tebliğinin yayınlanmasının ardından (19 Şubat), avronun uluslararası rolünü tartıştılar.
Eurogroup Başkanı Paschal Donohoe şunları söyledi: "Amaç, diğer para birimlerine olan bağımlılığımızı azaltmak ve çeşitli durumlarda özerkliğimizi güçlendirmektir. Aynı zamanda, para birimimizin artan uluslararası kullanımı, izlemeye devam edeceğimiz potansiyel ödünleşmeleri de beraberinde getiriyor. Görüşme sırasında bakanlar, yeşil tahvil ihraçlarının piyasalar tarafından euro kullanımını artırma ve aynı zamanda iklim geçişi hedefimize ulaşmaya katkıda bulunma potansiyelini vurguladılar. "
Eurogroup, Aralık 2018 Euro Zirvesi'nden bu yana son yıllarda konuyu birkaç kez tartıştı. Avrupa İstikrar Mekanizması'nın genel müdürü Klaus Regling, dolara aşırı bağımlılığın riskler içerdiğini söyleyerek Latin Amerika ve 90'ların Asya krizini örnek olarak verdi. Ayrıca doların hakimiyetinin AB şirketlerinin ABD yaptırımları karşısında İran'la çalışmaya devam edemeyeceği anlamına geldiği “daha yeni dönemlere” de dolaylı olarak atıfta bulundu. Regling, uluslararası para sisteminin yavaş yavaş, dolar, euro ve renminbi dahil olmak üzere üç veya dört para biriminin önemli olacağı çok kutuplu bir sisteme doğru ilerlediğine inanıyor.
Avrupa Ekonomiden Sorumlu Komisyon Üyesi Paolo Gentiloni, Avronun rolünün, piyasalar tarafından avronun kullanımını artıran yeşil tahvil ihracı yoluyla güçlendirilebileceği ve aynı zamanda Yeni Nesil AB fonlarının iklim hedeflerine ulaşılmasına katkıda bulunabileceği konusunda anlaştı.
Bakanlar, avronun uluslararası rolünü güvence altına almak için diğer şeylerin yanı sıra Ekonomik ve Parasal Birlik, Bankacılık Birliği ve Sermaye Piyasaları Birliği gibi ilerlemeyi de kapsayan, avronun uluslararası rolünü desteklemek için geniş bir eyleme ihtiyaç olduğu konusunda anlaştılar.
Avrupa insan hakları mahkemesi, Kunduz hava saldırısı davasında Almanya'yı destekledi
Strazburg merkezli mahkemenin kararı, saldırıda iki oğlunu kaybeden Afgan vatandaşı Abdul Hanan'ın, Almanya'nın olayı etkin bir şekilde soruşturma yükümlülüğünü yerine getirmediği yönündeki şikayetini reddediyor.
Eylül 2009'da, Kunduz'daki NATO birliklerinin Alman komutanı, NATO'nun Taliban isyancılar tarafından kaçırıldığına inandığı şehir yakınlarında iki yakıt kamyonunu vurması için bir ABD savaş uçağı çağırdı.
Afgan hükümeti o sırada 99'u sivil 30 kişinin öldürüldüğünü söyledi. 60 ila 70 arasında sivil olduğu tahmin edilen bağımsız hak grupları öldürüldü.
Ölenlerin sayısı Almanları şok etti ve nihayetinde savunma bakanını, Almanya'da 2009 seçimleri öncesinde sivil kayıpların sayısını örtbas etme suçlamaları üzerine istifa etmeye zorladı.
Almanya'nın federal başsavcısı, komutanın cezai sorumluluğa maruz kalmadığını, bunun esas olarak hava saldırısı emrini verdiğinde sivillerin bulunmadığına ikna olması nedeniyle, cezai sorumluluğa maruz kalmadığını tespit etti.
Uluslararası hukuka göre sorumlu olabilmesi için, aşırı sivil kayıplara neden olma niyetiyle hareket etmiş olması gerekirdi.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, ölümcül güç kullanımı için bir gerekçe oluşturup oluşturmadığı da dahil olmak üzere Almanya'nın soruşturmasının etkililiğini değerlendirdi. Hava saldırısının yasallığını dikkate almadı.
Afganistan'daki 9,600 NATO askeri arasında Almanya, Amerika Birleşik Devletleri'nin ardından en büyük ikinci birliğe sahip.
Taliban ve Washington arasındaki 2020 barış anlaşması, yabancı askerlerin 1 Mayıs'a kadar çekilmesi çağrısında bulunuyor, ancak ABD Başkanı Joe Biden'in yönetimi, Afganistan'daki güvenlik durumundaki bir kötüleşme sonrasında anlaşmayı gözden geçiriyor.
Reuters tarafından görülen bir taslak belgeye göre Almanya, Afganistan'daki askeri misyonunun görev süresini 31 Mart'tan bu yılın sonuna kadar uzatmaya hazırlanıyor ve asker sayısı 1,300'e kadar çıkabiliyor.
AB adalet sistemlerinin dijitalleşmesi: Komisyon, sınır ötesi adli işbirliği konusunda halkın katılımıyla istişare başlatıyor
16 Şubat'ta, Avrupa Komisyonu bir halkın katılımı AB adalet sistemlerinin modernizasyonu üzerine. AB, adalet sistemlerini dijital çağa uyarlama ve iyileştirme çabalarında üye devletleri desteklemeyi amaçlamaktadır. AB sınır ötesi adli işbirliği. Adalet Komiseri Didier Reynders (Resimde) şunları söyledi: "COVID-19 salgını, adalet alanı da dahil olmak üzere dijitalleşmenin önemini daha da vurguladı. Yargıçlar ve avukatlar birlikte daha hızlı ve daha verimli çalışabilmek için dijital araçlara ihtiyaç duyar.
Aynı zamanda, vatandaşlar ve işletmeler, adalete daha düşük maliyetle daha kolay ve daha şeffaf erişim için çevrimiçi araçlara ihtiyaç duyuyor. Komisyon, bu süreci ileriye taşımak ve üye devletleri, dijital kanalları kullanarak sınır ötesi adli prosedürlerde işbirliğini kolaylaştırmak da dahil olmak üzere, çabalarında desteklemeye çalışmaktadır. " Aralık 2020'de Komisyon, iletişim AB genelinde adalet sistemlerinin dijitalleşmesini ilerletmeyi amaçlayan eylemleri ve girişimleri ana hatlarıyla açıklıyor.
Halkla istişare, AB'nin sınır ötesi medeni, ticari ve ceza usullerinin dijitalleştirilmesi hakkında görüş toplayacak. Geniş bir yelpazedeki grup ve bireylerin katılabileceği ve mevcut olan kamuoyu istişaresinin sonuçları okuyun 8 Mayıs 2021 tarihine kadar, bu yılın sonunda beklenen sınır ötesi adli işbirliğinin dijitalleştirilmesine yönelik bir girişimi besleyecek. 2021 Komisyonu Çalışma Programı.
Trend
-
Belçika3 gün önce
Belçika, terörist grupla bağlantısı olan Filistinli STK'lara fon sağlamayı araştırıyor
-
Azerbeycan4 gün önce
Kasım 2020 üçlü anlaşmasından bu yana Azerbaycan'da önemli gelişmeler
-
Bulgaristan4 saat önce
Bulgaristan'da geçici hükümet muhalefeti susturmak için kamu televizyonuna saldırdı
-
Afganistan5 gün önce
Afganistan: Yaklaşan anarşi
-
Video4 gün önce
AB-ABD Gizlilik Kalkanı ve GAFA vergisinin geçersiz kılınması
-
çevre4 gün önce
Daha sağlıklı insanlar ve gezegen için bir kazan-kazan politikası karışımına doğru
-
Avrupa Havacılık Stratejisi4 gün önce
Havacılık: AB ve ASEAN dünyanın ilk bloktan bloğa Hava Taşımacılığı Anlaşmasını imzaladı
-
EU4 gün önce
Portekiz'in 'Altın Pasaportları'