Çocuklarını tüm yüreğiyle seviyorsun. Ancak, "en iyi tomurcuklar" ın o kadar yakın olmanız, ebeveynlik yetkinizi tehlikeye atabilir. İşte bu kötü bir fikir olabilir ve bu konuda ne yapmalı?
- Çocuğunuzun size bir otorite figürü olması gerekir..
Akran olmak, aynı duygusal ve bilişsel gelişim evresinde (veya yakın) olmak demektir. Diğer bir deyişle, eşittir. Evde, çocuğunuzun otoriteye sahip olduğunuzu bilmesi gerekir. İhtiyaçlarından daha fazlası, onu özlemiş! Kuralları oluşturduğunuzu ve son sözü aldığınızı bilmek güven verici. Bu, çocuğunuzun bakış açısını göz ardı etmemeli veya duygularını düşünmeden karar vermeniz gerektiği anlamına gelmez. Fakat bu, zor kararları vermek için otoriteye ve sorumluluğa sahip olduğunuz anlamına gelir. Ebeveyn olduğunuza göre, en iyi tomurcuklarınız olsaydınız, kendinizi çocuklarınız ve akranlarınızla aynı zemine yerleştirerek kendi otoritesini aşındırdınız. Ve bu, ait olduğun yer değil..
- Eşit olduğunuzu iddia etmek çocuğunuzu disipline etmeyi zorlaştırıyor.
Tabii ki kızınız arkadaşlarıyla birlikte olmaktan hoşlanıyor! Burada asla yapamayacağınız ev ödevi, yemek ya da hoş olmayan şeyler olabileceğini hatırlatmıyorlar. Ebeveynliğe "eşit olduğumuz" yaklaşımı aldığınızda, çocuğunuzun bir arkadaş gibi davranmanızı beklediği bir durum yaratırsınız. Ve yapmadığınız an - çünkü onun bir şey yapmasını ya da onun hesap verebilirliğini sağlam disiplin stratejileriyle tutmasını istiyorsunuz - düşman olursunuz. Bu, ebeveyn olarak rolünüze zarar vermenizi zorlaştıran düzensiz ilişkisel modellere yol açar..
- Çocuğunuzun zorlukların, umutların ve hayallerin paylaşılabileceği başka ilişkilere sahip olması gerekir..
Çocuğunuzun kendi akranlarıyla ilişki kurması sağlıklıdır. Çocuğunuzu arkadaş edinmeye ve sağlıklı arkadaşlıkların nasıl geliştirileceğine ve sürdürüleceğine dair tavsiyelerde bulunarak, bu kişisel gelişiminizi kolaylaştırmaya yardımcı olabilirsiniz. Ama sen olmaya çalışmamalısın. değiştirme bu ilişkiler için. Bir süre için stand-in olabilirsiniz, ancak bu pozisyonu uzun vadede tutmaya çalışmamalısınız. Bunun yerine çocuğunuza, kendi arkadaşlıklarını kurmak ve arkadaşlıklarını geliştirmek için beceri ve duygusal özgürlüğü verin..
- Aynı şekilde, çocuğunuzun size destek için yetişkin ilişkilerine dönmeniz gerekiyor.
Çocuğunuz, hayatınızın ayrıntılarını, başkalarının yaşamış olduğunuzdan daha koşulsuz bir sevgiye sahip olmadığını ve sunabileceğini biliyor olabilir. Fakat bu samimiyetin en güçlü destek ve teşvik kaynağınız olmasına izin verdiğinizde, çocuğunuza büyük bir yük yüklersiniz. Kendinizi güvendiğiniz diğer yetişkinlerle destekleyici ilişkiler geliştirmeye zorlayarak bu sorumluluktan kurtarın. İlk başta kolay olmayacak, ancak yeni insanlarla tanışmak ve yeni arkadaşlıklar geliştirmek gerçekten bir ebeveyn olarak gelişmenize yardımcı olacaktır. ve bireysel olarak.
- Çocuğunuzun kendi yaşam deneyimlerinden (ve hatalarından) öğrenmesi gerekiyor..
Yaşadıklarınız size bir iki şey öğretti - ya da 10.000! Ancak, çocuğunuzun kendi çocukluğunuzdaki hikayeleri dinlediği için deneyimlenen aynı bilgelik tabanından hareket etmesini beklemek mantıksızdır. Çoğu çocuğun kendi kendi en büyük yaşam derslerinin batmasıyla ilgili hatalar. O zamanlarda, aynı yaştaki arkadaşlarının sunabileceği desteklerden farklı bir şekilde, konfor, güvence ve istikrar sağlamak için orada olduğunuzu bilmeniz gerekecek..
Çocuğunuzu büyütmek büyük bir ayrıcalıktır ve bir sorumluluk. Çocuğunuzun en iyi arkadaşı olmak yerine, çocuğunuz hakkında bildiklerinize göre kararlar verdiğiniz, ilişkisel bir ebeveynlik yaklaşımı geliştirmeyi hedefleyin. Bu, ebeveynlik makamından ödün vermeden kim olduğuna ve duygularını dikkate almanıza izin verir..