12 Aralık 1941
Güvertede kollarımı soğuk demire dayamış gemiye binenleri ve onları uğurlamaya gelenleri seyrediyorum. Umut ile korkunun beraberliği çok hırpalayıcı üçüncü bir duygu yaratıyor: endişe. Genç bir kadın ile orta yaşlarda bir adam uzun süre birbirine sarılarak ağladı. Sonra görevlilerin uyarısıyla kadın geminin merdivenlerine yöneldi. Basamaklardan ağır ağır çıkıp yanımdan geçerek iki üç metre ötede durdu. Adama bakarak hıçkıra hıçkıra ağladı. Tam bayılırken kucakladım. Adam aşağıdan bana bağırdı. “Ona iyi bak. Dört aylık hamile. O benim her şeyim.” Adama cevap verdim. “Merak etme. Sen git.” Bu cevabı neden verdiğimi bilmiyordum, ama sanki ayrılmalarını kolaylaştırarak acılarını azaltabileceğim hissine kapıldım. Adam minnettar bir bakışla oradan koşarak uzaklaştı. Çevredekilerin yardımıyla kadını kendine getirdim. Kendi yatağımı ona verip ranzanın üst katına çıktım (46).
Kitap ilginç, en çok da konusu bakımından. Bazı bölümler böyle günlük şekilde, Filistin’e yolculuğu anlatıyor; bazı bölümlerin ise başka birinin ağzından, daha ileri bir tarihte yazıldığını anlıyoruz. İşkenceden bahsediliyor bu nispeten yeni olan bölümlerde, sanırım 12 Eylül zamanı. Kitabın zaten ağır bir konusu var, o önceki zaman dilimiyle sonraki zaman diliminin buluşması iyice ağır olacak herhalde kitabın sonunda.
Metnin anlatımı ve üslubuyla ilgili hoşuma gitmeyen yerler var. Mesela yukarıdaki parçada da gördüğümüz gibi zaman kullanımı tutarlı değil; bir şimdiki zaman, bir geçmiş zaman. Başlarda adı verilen Aka adındaki karakterin erkek mi, kadın mı olduğunu anlamadım, keşke daha çok ipucu verilseymiş. Bir de 39. sayfadan başlayarak birkaç paragraf bir Batı dilinden çevrilmiş gibi duruyor; hem sözcük seçimi, hem de söz dizimi açısından. Okumaya devam…