Geçtiğimiz birkaç yıl içinde yapılan büyük ölçekli personel tasfiyelerinin bir sonucu olarak, birçok subay ordumuzu terk etmek zorunda kaldı. Rus Silahlı Kuvvetlerinde reform yapılırken, subay kolordu sayısının 335'den 150'e, yani iki katından fazla düşürülmesine karar verildiğini hatırlayın. Daha sonra bu rakamlar defalarca düzeltildi ve şimdi Savunma Bakanı Sergei Shoigu'nun selefi altında görevden alınan subayların orduya dönme niyetiyle ilgili yaptığı açıklamanın ardından Rus Silahlı Kuvvetlerinde gerçekte kaç subayın görev yaptığı sorusuna kesin bir cevap bulmak çok zor görünüyor.
Mevcut Savunma Bakanlığı başkanının ordunun temeli olan subay kolordu güçlendirmeye karar vermesinin ardındaki motivasyon anlaşılabilir. Sergei Shoigu, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin'in sırdaşlarıyla yaptığı toplantıda, "Bilimin rengi, askeri eğitimin rengi olan subayları iade edeceğiz" dedi. Bu, ona göre ordumuzun en çok bilim adamlarına ve öğretmenlere ihtiyacı olduğunu gösteriyor. Elbette Savunma Bakanı, orduda kimin eksik olduğunu en iyi bilir. Ama hadi bu soruna fakülte üyesi olmayan bir yedek subayın gözünden bakmaya çalışalım.
Ve sadece herkesi keseceğiz
Adil olmak gerekirse, büyük ölçekli reformlar yalnızca askeri bilimi ve uzmanlaşmış üniversiteleri etkilemedi. Birlik, oluşum ve oluşumların tüm bölgeleri, türleri ve dalları, ayrı askeri birimlerden bahsetmeye gerek kalmadan, azaltıldı veya tek bir yerde birleştirildi. Ülkemizde sık sık olduğu gibi, aceleyle, bazen tamamen düşüncesizce yaşamak için “kestiler”, bunun sonucunda birçok normal subay pozisyonu önemli ölçüde azaldı. Zaman zaman böyle bir reformun amacının küçültmek değil, ordunun omurgasını - subay birliklerini ve ruhunu - yok etmek olduğu görülüyordu. Durumun saçmalığı eski ordu atasözünü anımsatıyordu: “Olması gerektiği gibi çözelim: Kime ihtiyaç duyulursa onu cezalandıracağız ve kimin ödüllendirilmesi gerekecek”, tek istisna dışında, belki de kim kesilip hizmette bırakılmışsa, kesinlikle kimse yoktur. Pek çok durumda, örgütsel faaliyetler ve personel faaliyetleri gibi aldatıcı bahaneler altında, patronlar, bundan faydalanarak, istenmeyen astları ile basitçe hesaplaştılar.
Böylelikle pek çok düşünen ve ilkeli insan, her zaman yetkililerin görüşü ile örtüşmeyen kendi fikirleri olan ordudan atıldı. Bunlar arasında, örneğin, ordudaki tanınmış ve popüler generaller Sergei Makarov (adaşı Nikolai ile karıştırılmamalıdır) ve "Gürcistan'ı barışa zorlama" döneminde ölen Kuzey Kafkas askeri bölgesinde lider pozisyonlarda bulunan Anatoly Khrulev veya Donanma başkomutanı Vladimir vardı. Vysotsky. Bazı subayların, sözleşmenin uzatılması ihtimali için ordudan ayrılmak için en kurnaz personelin belirlediği tarifeleri ödediği büyük bir sır değil.
Ne seversin Ya da hizmet ederim ... Ivan Ivanitch!
Pozisyonları indirime tabi olmayan ve işten çıkarılma raporu yazmak istemeyen en ısrarcı memurlar, uzak yerlere veya rütbesi indirilen pozisyonlara transfer için "cazip teklifler" bekliyorlardı. İşte tipik bir tarih bu subaylardan biri - Albay Vitaly G.
Yakın zamana kadar güvenlik departmanının yönetimindeki departmanlardan birine başkanlık etti. Vitaly, öncekinden farklı olan servis toplantısında görüşünü ifade ettikten sonra, bölüm başkanı General P. meslektaşlarının huzurunda memura hakaret etti. Arkasında hatırı sayılır bir savaş deneyimi olan, özel kuvvetler ve devlet ödüllerinde görev yapan, kendini zar zor kısıtlayan ikincisi, başkandan açık bir özür talep etti ve bir ret aldı, şaşkın generali "konuşmak için dışarı çıkmaya" davet etti.
Bundan sonra Albay G., emriyle bir psikiyatrist tarafından derinlemesine muayene edilerek tıbbi muayene için IHC'ye gönderildi. Ve (sonunda sağlığa uygun olduğu kabul edilen) askeri memur hastanedeyken, konumu düşürüldü. Emekli olmaya ikna olmadı ve ardından Vitaly'ye, şu anda hizmet verdiği Uralların ötesinde tugay komutan yardımcılığı pozisyonunu alması teklif edildi, sadece başkenti kaybetmekle kalmadı, "karargahta sıcak bir yer", önemli bir nakit ilavesi, aynı zamanda gerçek ilerleme şansı da vardı. serviste.
Benzer bir durum da tanıdık bir avukat tarafından anlatıldı. Albay Victor P., Moskova bölgesindeki birimlerden birinin komutanlığına atandı. Kadere sevinmek ve teşekkür etmek gerekliydi, ancak davaları ve pozisyonları kabul ederken, alayda bütün bir "ölü ruhlar" kadrosunu tutan eski komutandan miras kalan büyük ihlalleri keşfetti. İlkelere bağlılık gösteren albay, eylemdeki eksiklikleri dahil etti ve garnizon savcılığını bilgilendirdi, böylece söylenmemiş bir tabuyu ihlal etti - kamuya kirli çamaşırları çıkardı. Savcılık çalışanları davayı döndürürken, aynı savcılık ilkeli komutan aleyhinde, yetkisini aşan Albay P.'nin eylemlerine itiraz eden bir ifade aldı: bir birim komutanı olarak hareket eden Viktor P., yardımcılarından birine hakaret etti. Şu anda, başarısız olan komutan, kendi departmanını dava etmeye devam eden kıdemli şefin emrindedir.
Önümüzde sadece iki kaderimiz var, muhtemelen, sıradan kişilikler olarak adlandırılamayacak en kötü Rus subayları değil. Bununla birlikte, ikisinin de hizmet kariyerinden aslında vazgeçildi. Ne yazık ki, hikayelerine atipik denilemez. Çok fazla kişi bu şekilde, şereflerini işkence ve ticari çıkarların üstünde tutan ve ... üst düzey patronlardan destek bulamayan sakıncalı, inatçı subaylarla hesaplaşıyor. Onların örnekleri, yüzlerce meslektaşları için bir ders niteliğindeydi: sizin tarafınızdan belirlenen oyun çerçevesinde sessizce davranın, ama seğirirseniz - her şeyi kaybedersiniz.
Bundan sonra, bu tür personel kararlarının bir sonucu olarak, bir ordu kariyeristinin altın kuralını öğrenen kişilerin çeşitli komutanların ve şeflerin sandalyelerinde yer almasının tesadüfi olmaması şaşırtıcı mıdır - komutan her zaman haklıdır ve emri zamanında, doğru ve zamanında yerine getirmekten daha önemli bir görev yoktur (istek ) Üstün.
Orduda itaat çok önemli bir konudur, ancak yasal saygı ve onurun yerini kişisel sadakat aldığında ve kararlar makul bir inisiyatif ve sorumluluk duygusuyla değil, yetkilileri memnun etmeme korkusu ve bu sayede başkanlarını kaybetme korkusuyla verildiğinde, bu tür bir "itaat" hizmete bariz bir zarar verir. ... Öyleyse ortaya çıkıyor ki, gururlu: "Rusya'ya hizmet ediyorum!" Diyerek, Aslında, bu tür subayların patronlarına hizmet etme (veya belki de daha doğrusu, hizmet etme) olasılıkları daha yüksektir.
Ordu sorumluluktan korkmamalı
Muhtemelen, bu "yüksek personel politikasında" ve en yüksek anlamda, kendinizi tahmin edilemeyen ve çok karizmatik astlardan her şey bekleyebileceğinizden korumanız muhtemeldir. Bir televizyon muhabirinin kamerası karşısında kesinlikle çok fazla parlamayacaklarını bilerek, Priştine'ye, Tşhinval'e, Ulus-Kert'e yakın bir yüksekliğe, hatta egzersiz planında yer almayan bir tatbikata aceleyle, yetkisiz eylemlerde bulunmayacaklarını bilerek, patronlarına güven duymaları patronlar için çok daha sakin. astların ayaklarına düşen bir savaş bombası.
Bununla birlikte, böyle bir politikayı yönetenlerin çok azı, bir subayı bağımsızlık ve inisiyatif gibi niteliklerden yoksun bırakmanın onun için ölüm gibi olduğunun farkındadır. "Her askerin, özellikle de komutanların savaş nitelikleri arasında, inisiyatif olmalıdır ... hiçbir şef, ne kadar ... işgal etse de ... onu kullanma hakkından mahrum edilemez", - birçok eserin yazarı ünlü Rus askeri bilim adamı ve yazar, General Teğmen Alexey Baiov. Ancak, bugün orduda daha önce hiç olmadığı kadar eksik olması, profesyonellikten uzaklaşması ve gösterişe batması kesinlikle makul bir girişimdir. Bir subay için ölümcül olduğu gibi, onun sorumluluk alma konusundaki isteksizliği ve bundan zevk alamaması, diğer bir Rus askeri bilim adamının, Rus-Japon Birinci Dünya Savaşı, İç Savaş'a katılan Tümgeneral Vladimir Domanevski'nin inandığı gibi. The Essence of Command adlı çalışmasında şöyle yazdı: "Bir patronun en yüksek niteliklerinden biri sorumluluk alma istekliliğidir." Başka bir tanınmış Rus askeri yayıncısı ve bilim adamı olan Genelkurmay Albayı Yevgeny Messner'ın iddiasının aksine: “Bir subay sorumluluktan korkmamalı, onu sevmelidir”, aksine mevcut birçok şef, ateş gibi korkuyor ve her şekilde inisiyatif almaktan kaçınıyor, aslında profesyonelliğe uygun olmadıklarını da imzalıyor. ...
İşte yaklaşık bir yıl önceki TV haberlerinden tipik bir örnek. Garnizonlardan birinde cephane patlamaya başladığında panik ortaya çıktı, ancak şirket komutanı esasen kasaba halkının ve askeri personelin ailelerinin tahliyesinden sorumluydu. O birimin komutanı olan garnizon şefi, tehlikeli yeri ilk terk edenler arasındaydı.
Her şeyden önce onur!
Önde gelen Rus ve Sovyet subaylarının biyografilerini hatırlarsak, kariyer yollarının hiçbir şekilde güllerle kaplı olmadığından emin olacağız. Usta Suvorov birçok kez iftira, iftira, utanç ve hatta istifa etti. Aslında, öğrencisi, Vatanseverlik Savaşı'nın gelecekteki katılımcısı ve genelkurmay başkanı Mihail Kutuzov ve daha sonra - Kafkasya prokonsülü Aleksey Ermolov da birkaç yıldır tutuklandı. Ve askeri ve diplomatik başarılarının zirvesinde, Aleksey Petrovich saray entrikalarının kurbanı oldu ve genellikle görevden alındı. En iyi Stalinist mareşaller, amiraller ve generaller, Büyük Vatanseverlik Savaşına katılanlar: Rokossovsky, Kuznetsov, Meretskov, Gorbatov, Lizyukov ve diğerleri, zamanında bastırıldı ve tutuklandı.
Önde gelen askeri liderlerin birkaçı, temel insan tutkularının neden olduğu suçlamalar ve bunlarla ilgili sorunlardan etkilenmedi: kıskançlık, kızgınlık, güce susamışlık veya intikam duygusu. Bununla birlikte, insan doğasında ortadan kaldırılamayan bu ahlaksızlıklar, bir dizi kısıtlayıcı dengeyle düzenleniyordu. Bunlardan biri bir subay toplantısı ve bir subay toplantısı ve bir düello düello şeklinde ciddi sonuçlarla dolu bir subay şeref mahkemesi ve Sovyet döneminden bunlar, bir yandan egzoz valfi rolünü oynayan ve diğer yandan bir kariyere ciddi şekilde zarar verebilecek bir parti toplantısını içeriyor. aşırı erişim komutanı.
Orduda ve iktidarın daha yüksek kademelerinde her zaman yeterli sayıda zorbanın olduğunu not edelim, ancak tekrar ediyorum, tiranlığa yeterince karşı denge de vardı.
Tüm ordudan önce ... af diliyorum
Devrim öncesi, imparatorluk döneminde bu tür eylemler hakkında çok daha az şey biliyoruz. Bu vesileyle, bu boşluğu doldurmak, rolünde en çok taçlandırılan kişiler olan emsalsiz haklara sahip olan yüksek komutanlar ve onur anlayışıyla yetiştirilen soylu insanlar arasındaki ilişkiye dikkat çekmek istiyorum. İşte Anavatan'ın yararı, saray ileri gelenlerinden birinin hükümdarın hoşnutsuzluğuna maruz kalma korkusunun üstesinden geldiği bir örnek.
Dengesiz karakteriyle ünlü İmparatoriçe II. Catherine, İsveç kralının Rusya'ya savaş ilan etme niyetinden habersiz, çoğu kişiyi gönderme emri verdi. filo Akdeniz'de ve İsveçlilerin entrikaları hakkında hiçbir şey duymak istemiyordu. Onu bu suç kararını iptal etmeye ikna etmek isteyen çok az kişi vardı. Ancak Anavatan'ın şerefi ve şanı hala tarif edilemeyecek kadar yüksekti ve saraylılardan biri olan Mareşal Kont Musin-Puşkin, kraliyet kadınını kararının yanlışlığına ikna etme özgürlüğünü aldı. Ona onursuzluğa ve hakaretlere mal oldu, ama doğru şekilde çalıştı. Zamanında iptal edilen sipariş sayesinde filo Baltık'ta bırakıldı ve İsveç ile başlayan savaşı (1788–1790) Rusya başarıyla kazandı.
İşte öfkesi ile ünlü İmparator Paul'un saltanatının hikayesi. Başsavcı Obolyaninov'u ofisine çağıran öfkeli hükümdar, devlet saymanı Baron Vasiliev'i dört milyon ruble ziyan olduğu iddiasıyla derhal tutuklamasını istedi. İkincisinin dürüst ve namuslu bir kişi olduğunu bilen Başsavcı, yoldaşı için araya girmeye çalıştı, ancak öfkeli Pavel, sözünü keserek onu göğsünden yakaladı ve hatta duvara fırlattı. Ciddiyetle bakan Başsavcı, kendine bir geri çekilme duası okumaya başlamıştı, ancak Pavel, kontrolünü çabucak yeniden ele geçirdi ve neden sayman için ayağa kalktığını sordu.
- Onu tanıyorum ve alçakça bir iş yapamayacağına eminim.
- Ama işte raporu: bak, dört milyon kayıp var!
Başsavcı, kendisi tarafından tanınan bir kişinin onurunu kariyerinin ve muhtemelen özgürlüğünün üstüne koyarak, imparatordan birkaç saat araştırma yapmasını ister ve raporun doğru bir şekilde hazırlandığını ve Paul'ün kendi talimatıyla dört milyonunun ihmal edildiğini ve özel bir makaleye dahil edildiğini öğrenir. Bu kelimeleri doğrulayan belgeler de sunulmaktadır. Ya Paul? Suçluluğunun farkına vararak konusu için özür diler ve Baron Vasiliev'e yüksek bir ödül ve 500 serf verir. Dürüstlük ve sadakat için. Bu arada, gelecekte, bu nitelikler sayesinde, Kont Vasiliev, İskender I altında İmparatorluğun Maliye Bakanı oldu. Ve ilkeli başsavcı hesabına, kurtarılmış ruhlar ve Pavlovian saltanatının diğer devlet adamları.
Asalet duygusundan yoksun olmayan ve şövalyelik ve Hıristiyan ahlakı geleneklerinde yetişen Rus hükümdarlarının büyük çoğunluğu, kendilerini yanlış bulduklarında, şartlar gerekliyse bunu kamuya açık yapmak da dahil olmak üzere tebaalarından özür dilemekten çekinmedi. Rusya'nın hükümdarlığı sırasında, "Petraşevistlerin" devrimci çemberinin komplosu Nikolai Pavlovich ortaya çıktı. Diğerlerinin yanı sıra, kalede ve Life-Jaeger Alayı Lvov'un kaptanı tarafından tutuklandı ve hapsedildi. İlk sorgulamada yanlışlıkla tutuklandığı ve serbest bırakıldığı ortaya çıktı. Kısa süre sonra hükümdarın katıldığı bir geçit töreni düzenlendi. Life Jägers önünden geçtiğinde, alayı durdurdu ve gür bir sesle memura seslendi: “Karargah Yüzbaşı Lvov! Yanlışlıkla bir devlet suçundan şüphelenildiniz. Tüm ordu ve halkın önünde af diliyorum. "
Ne yazık ki, daha sonraki zamanlarda başkomutanın bu tür önemsiz şeylere kapılması bir şekilde kabul edilmedi. Bugün kendini hakarete uğradığını düşünenler için bir mahkeme ve bir tüzük var, ancak her general veya subay, doğal yoklukları nedeniyle bu nitelikten mahrum kalan kişilerden namuslarını korumak için bu şekilde memnuniyet aramayı mümkün görmeyecek.
Memura iyi bak
Görünüşe göre eski Savunma Bakanı Anatoly Serdyukov, en aktif ve aktif olanı ordudan çıkarmak için her şeyi yaptı, subayların katiplere ve Keldanilere dönüştüğü bir tür girişim fikrini bile ortadan kaldırdı. Ülkenin mevcut askeri liderliği bir "rüzgâr düzeltmesi" yaptı ve bugün, daha önce uygunsuz olan Makarov, Khrulev, Vysotsky gibi birkaç önemli figür hizmete geri döndü. Ancak, öznel görüşüme göre, her şeyden önce, sadece bilim ve eğitimin rengi değil, aynı zamanda popüler komutanlar, aynı zamanda gerekli mesleki niteliklere sahip subaylarla da savaşmak gerekiyor: bağımsızlık, inisiyatif, sorumluluk almaya hazır olma, plansız düşüşlerden korunmak ve saflara geri dönmek. dayanıklılık ve yüksek ahlaki nitelikler: üniversite öğretmenleri tarafından yetiştirilmesi ve geliştirilmesi gereken asalet, haysiyet, şeref.
Memura iyi bakın. Zaman zaman sadık ve kalıcı olarak Rus devletinin korumasında durdu ... "- Anton Denikin'in Mayıs 1917'de Ekim darbesinin arifesinde yaptığı ilk Tüm-Rus subaylar toplantısında söylediği bu sözler, özellikle bizim zamanımıza uygun ve yapabileceklerini gösterecek. ordu, subay birliklerinin potansiyellerini geri kazanmaları için Çoğu, bu sorunun çözümüne bağlıdır.