We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Viktor Suvorov'un kitaplarında, özellikle de Kurtarıcılar, Sovyet Ordusunun İçinde, Sovyet Askeri İstihbaratının İçinde, resmi rakamların abartıldığı veya uydurulduğu, önemli kimsenin sisteme inanmadığı için yolsuzluğun yaygın olduğu ve yolsuzluğun yaygın olduğu bir sistem kasvetli bir tablo çizilir. ekonominin birincil amacının Kızıl Ordu'yu beslemek olduğunu. Bu bağlamda, tüm sistemin sadece yurtiçinde ve yurtdışındaki insanları şaşırtmak için yapıldığını iddia ediyor.
Örneğin: Bir noktada Suvorov, SSCB için tüm sivil gemi inşa bütçesinin askeri gemilere harcandığını iddia ediyorve sivillere ait gemilerin başka yollarla denizaşırı ülkelerden satın alındığı. SSCB'nin sadece bir askeri-sanayi kompleksi olmadığını iddia etmek için bütçe sahteydi.
Bu değerlendirme ne kadar doğru? Sovyet kayıtlarının üretimi ne kadar yaygındı? SSCB'nin ekonomisinin kendisini ordusunu desteklemeye adadığını ve genellikle ABD ile kıyaslamak için kullanılan ekonomik önlemlerin bu nedenle anlamsız olduğunu söylemek doğru olur mu? Bu görüşü haklı çıkaracak herhangi bir araştırma veya kanıt var mı?
Kubanczyk'in işaret ettiği gibi, Suvorov'un önermesi, SSCB'nin Thomas Moore'un Ütopya kitabını yansıttığıydı: Eşitlik yaratmaya çalışan toplum sonunda kendi halkını köleleştirdi ve böylece sürekli bir savaş halinde kalarak bunu herkese dayatmak zorunda kaldı. Stratejik olarak, SSCB'nin küresel bir kurtuluş savaşına hazırlanması gerekiyordu ve bu nedenle ekonomilerinin tek gerçek amacı bunu başarmak için araçlar sağlamaktı.
Sovyetler Birliği'nin belirtilen varoluş amacı, vatandaşlarını mutlu etmek ve tüm dünyada sosyalizmi kurmak (tüm insanları mutlu etmek) idi. Bu, belirtilen bu hedefin yöneticilerin kişisel hedefleriyle örtüştüğü anlamına gelmez (diğer herhangi bir toplumda olduğu gibi, bunlar nadiren örtüşür). Birinci amaca, sosyalist bir toplumda daha yüksek emek üretkenliği ve malların daha adil dağılımıyla ulaşılması gerekiyordu.
İkinci hedefe nasıl ulaşılacağına dair hakim görüş zamanla değişti. İlk aşamada, Sovyetler Birliği örneğinden ilham alan diğer ülkelerin proletaryasının toplumsal devrimler yapacağı ve Sovyetler Birliği'nin yardım edeceği varsayıldı. Ayrıca bir dünya savaşının yardımcı olacağını umuyorlardı. Bu umutlar gerçekleşmedi.
Daha sonraki yıllarda (1960'lardan sonra) hakim (resmi) görüş, "barış içinde bir arada yaşama" ve rekabetin bir sonucu olarak sosyalizmin bir şekilde her yerde kazanacağıydı. Bu umut da yıkıldı.
Sovyetler Birliği'ndeki yaşam standardının da ana rakiplerinin çok gerisinde olduğu ve beklendiği gibi yükselmediği herkes tarafından anlaşılınca, Sovyetler Birliği varlık nedenini kaybederek çöktü.
Sistem beklenen verimliliğini kanıtlayamadı. Rekabeti kaybettiler.
Başta da söylediğim gibi, bir organizasyonun belirtilen amaçları, bu organizasyonu yapan kişilerin kişisel amaçları ile örtüşmez. "Proletarya diktatörlüğü"nü yürüten bir yönetim organı olarak planlanan komünist parti, hızla yozlaştı ve üyelerinin çoğunun asıl amacı, ayrıcalıklı konumunu korumaktı.
Sovyetler Birliği esasen 150 milyon okuma yazma bilmeyen köle olarak başladı ve yarım yüzyıl içinde nükleer silahlar, bir uzay programı, birinci sınıf fizik ve mühendislik ile dünyanın süper güçlerinden biri haline geldi. İnsanlarını eğitimli olacak ve herkesin orta sınıf bir yaşam tarzı yaşamasını bekleyecek şekilde geliştirdi.
Elbette dünyanın her yerinde olduğu gibi bazı üretim rakamları da sahte çıktı. Rakamlar %100 yanlış mıydı? Sağduyu hayır diyor, rakamlar biraz doğruydu.
Suvorov'un yakında okuyacağım kitabından çıkarılacak önemli bağlam, Sovyetler Birliği'nin İngiltere veya Amerika Birleşik Devletleri kadar iyi olması gerektiği beklentisine sahip gibi görünüyor. Sovyetler Birliği'ni bu kadar yüksek standartlarda tutmak ve Sovyetler Birliği'ni en zengin, en güçlü ülkelerle karşılaştırmak istemesi, aslında Sovyetler Birliği'nin en azından aynı ligde olduğunu gösteriyor.
Karşılaştırma için, bazı küçük ülkelerin GSYİH büyüme rakamlarında büyük tutarsızlıklar olduğunu ortaya çıkaran bir kitabın yayınlanıp yayınlanmadığını hayal edin. Kimse şaşırır mı? hatta muhasebe tutarsızlıklarının varlığıyla ilgileniyor musunuz? Hayır tabii değil. Neden kimse bu önemsiz durumu ABD ile karşılaştırsın?
Sovyetler Birliği ile ABD ekonomisini karşılaştırmaya ne dersiniz? Mantıklı geliyor? yapar; karşılaştırmaya değerdirler. Bu, bildirilen sayıların tamamen geçersiz olmadığı anlamına gelir.
Sovyet ve Sovyet sonrası kayıtlar her zaman büyük miktarlarda üretildi ve üretiliyor. Aslında gelenek çok daha eskilere, 18. yüzyıl Potemkin köylerine kadar uzanır. Yine de 20. yüzyıldan önce bunlar nadirdi, ancak Sovyetler Birliği'nde kitlesel tahrifatlar bir yaşam biçimiydi ve genellikle hayali ekonomik büyüme için tercih edilen yöntemdi. John Kerry, Rusya paralel evren derken kesinlikle haklıydı.
Milyon metrekare olarak SSCB'de konut binası. Mavi = toplam, kırmızı = müşteriler tarafından ödenir.
Sovyetler Birliği 25 Yıl Sonra: ‘Tiranlığı ve Kan Okyanuslarını Ezmenin Hikayesi’
4.708 Hulton Arşivi/Getty Images
24 Aralık 2016, dünya haritasında siyasi bir varlık olarak Sovyetler Birliği'nin resmen sona ermesinin 25. yıldönümüdür. Çeyrek asır önce, Rusya'da Kasım 1917'de Vladimir Lenin liderliğindeki Bolşevik Devrimi'nin ardından her şeyin başladığı ülkede 75 yıllık “sosyalizmi inşa etme” deneyinin perdesi aralandı.
Bazı tarihçiler, 20. yüzyılın kolektivist bir “dünya cenneti” yaratma hayalinin bir parçası olarak dünya çapında 200 milyon kadar insanın ölmüş olabileceğini tahmin ediyor. Son 100 yılda dünyanın birçok yerinde kapsamlı bir sosyalist sistem kurma girişimi, insanlık tarihinin en acımasız ve en acımasız bölümlerinden biri olmuştur. Yeni bir “daha iyi dünya” yaratmak, sosyalist devrimci liderlerin “sınıf düşmanı” ilan ettiği herkesin “halk düşmanları”nın aileleri ve hatta çocukları da dahil olmak üzere, yok edilmesi, tasfiyesi ve toplu katliamı olarak algılandı.
Yeni Bir Sosyalist Adam Olmanın Kanlı Yolu
Sovyet sisteminin kötü yanı, bir amaç için gaddarlık olmasıdır. 1990'larda Sovyetler Birliği Komünist Partisi ve KGB'nin (Sovyet gizli polisi) gizli arşivlerine sınırlı erişimi olan Rus ve Batılı tarihçiler tarafından, 68 milyon kadar masum, silahsız erkek, kadın, ve Sovyetler Birliği'ndeki yaklaşık 75 yıllık komünist yönetim boyunca sadece Sovyet Rusya'da çocuklar öldürülmüş olabilir.
Bir amaç. Yeni bir Sovyet insanı ve yeni bir Sovyet toplumu yaratmak. Bu, daha önce var olan her şeyin yok edilmesini gerektiriyordu ve kendilerini bu cesur yeni dünyanın yaratıcıları olarak atayanların zihinlerinde canlandırıldığı gibi, yeni bir uygarlığın zorla yaratılmasını gerektiriyordu.
Lenin'in yakın arkadaşı ve Sovyet gizli polisinin kurucusu Felix Dzerzhinsky gibilerin kafasında şiddet bir aşk eylemiydi. Gelecekteki mutlu komünist geleceğin vizyonunu o kadar çok sevdiler ki, ütopyalarını gerçekleştirmek için tüm geleneksel insanlık ve ahlak kavramlarını feda etmeye istekliydiler.
İnsanlar, 17 Kasım 1989'da Varşova'da, Sovyetlerin ilk gizli servisi Cheka'nın kurucusu Felix Dzerzhinsky'nin 15 metrelik (49 ft) heykelinin indirilmesini alkışlıyor. Heykel 1945'ten beri Varşova şehir merkezinde Dzerzhinsky'nin adını taşıyan bir meydanda duruyordu. Bu, Eylül 1989'da komünist olmayan bir hükümetin iktidara gelmesinden bu yana eski komünist liderlerin burada kaldırılan birkaç heykelinin sonuncusuydu. (WOJTEK DRUSZCZ/AFP/ Getty Resimleri)
Böylece, yeni kurulan Sovyet gizli polisi Cheka (daha sonra NKVD ve ardından KGB) tarafından 1919'da yayınlanan bir yayında şöyle ilân edildi:
Burjuvazinin “alt sınıfları” ezmek ve sömürmek için icat ettiği eski ahlak ve “insanlık” sistemlerini reddediyoruz. Bizim ahlakımızın bir örneği yok ve insanlığımız mutlak çünkü yeni bir ideale dayanıyor. Amacımız her türlü baskı ve şiddeti yok etmektir. Bunun için her şeye izin verilir, çünkü kılıcı ırkları ezmek ve onları köleliğe düşürmek için değil, insanlığı prangalarından kurtarmak için ilk kaldıran biziz …
Kan? Kan su gibi aksın! Burjuvazinin dalgalandırdığı kara korsan bayrağını sonsuza kadar kana bulasın, bayrağımız sonsuza kadar kan kırmızısı kalsın! Çünkü ancak eski dünyanın ölümüyle kendimizi o çakalların dönüşünden kurtarabiliriz.
Sosyalizmi Kazanmanın Araçları Olarak Ölüm ve İşkence
Ünlü sosyolog Pitirim A. Sorokin, Rusya'da komünist yönetimi sağlam bir şekilde kuran Rus İç Savaşı'nın sonuna yaklaşırken, 1920'de Petrograd'da (daha sonra Leningrad ve şimdi St. Petersburg) genç bir profesördü. O yıllardaki günlük hayatın bir hesabını tuttu ve yıllar sonra başlığı altında yayınladı. Bir Rus Günlüğünden Yapraklar – ve Otuz Yıl Sonrası (1950).
İşte 1920'deki yazılarından biri:
Kızıl Terörün makinesi durmadan çalışıyor. Her gün ve her gece, Petrograd'da, Moskova'da ve ülkenin her yerinde ölüler dağı yükseliyor … Her yerde insanlar vuruluyor, sakatlanıyor, yok ediliyor …
Her gece yeni kurbanlar taşıyan kamyonların takırtısını duyuyoruz. Her gece infazların tüfek ateşini duyuyoruz ve çoğu zaman bazılarımız cesetlerin fırlatıldığı hendeklerden, silahların altında bir anda ölmeyenlerin hafif iniltilerini ve çığlıklarını duyuyoruz. Bu yerlerin yakınında yaşayan insanlar uzaklaşmaya başlar. Uyuyamıyorlar …
Sabah kalktığında, o gece özgür olup olmayacağını hiçbir erkek ya da kadın bilmiyor. İnsan evinden ayrılırken geri dönüp dönmeyeceğini asla bilemez. Bazen bir mahalle çevrilir ve evinden belgesiz çıkan herkes tutuklanır … Bugünlerde hayat tamamen şansa bağlı.
Bu öldürücü çılgınlık hiç bitmedi. 1930'larda, Sovyet diktatörü Josef Stalin tarafından kitlesel infazlar yoluyla tüm "devrimin düşmanlarını" ortadan kaldırmak için başlatılan Büyük Tasfiyeler sırasında, milyonlarca insan, Sovyetler Birliği'nin her yerine yayılmış olan Gulag hapishanelerine gönderildi. “sosyalizmi inşa etmek” için köle emeği olarak ölüm.
Ölümlerine veya zorunlu çalışma kamplarına gönderilmeden önce, on binlerce kişi sorgulanacak ve var olmayan suçları, hayali Sovyet karşıtı komploları ve başkalarına karşı yanlış suçlamaları itiraf etmeleri için acımasızca işkence görecekti.
Stalin kişisel olarak Sovyet gizli polisine, sanıklardan itiraf almak için “NKVD'ye [Komünist Partinin] Merkez Komitesi tarafından fiziksel etkiyi … tamamen doğru ve uygun bir sorgulama yöntemi olarak kullanma izni verildiğini” belirten talimatlar gönderdi. .
Stalin'e bu yöntemin istenen sonuçları getirdiği söylendiğinde, NKVD sorgulayıcılarına, "Onlar karınlarının üstünde sürünerek, dişlerinde itiraflarla size gelene kadar işleri onlara verin" dedi. Ardından, II. Dünya Savaşı'ndan sonraki bir başka tasfiyede, Stalin talimatları daha da basitleştirdi: "Döv, yen ve bir kez daha yen."
KATYN, RUSYA: Polonyalı bir kadın, 1940 yılında Katyn ormanında NKVD (Stalin'in gizli polisi) tarafından öldürülen Polonyalı subayların yasını tutarken 31 Ekim 1989'da Katyn'de bir hatıra mumu tutuyor. Öldürülen Polonyalı subayların ailelerine izin verildi Rusya'daki sembolik mezara erişim. (WOJTEK DRUSZCZ/AFP/Getty Images)
Binlerce kurban, sürgünlerinden ve çalışma kamplarındaki zorluklardan Stalin'e mektuplar yazdı, hepsi bunun korkunç bir hata olduğuna ikna oldu. Büyük ve iyi Stalin Yoldaş bunu bilseydi, her şeyi yoluna koyardı ve onlar, bir kez daha “sosyalizmi inşa etmek” için çalışmaya hazır, iyi, sadık Sovyet vatandaşları olarak serbest bırakılır ve geri yüklenirlerdi.
Kan Yoluyla Sosyalizmi İnşa Etmede Stalin'in Kişisel Eli
Ama Stalin biliyordu. Gulag kamplarındaki korkunç kaderlerine gönderilmeleri için on binlerce ölüm emri ve on binlerce kişinin emrini şahsen imzaladı.
Sovyet general-tarihçi Dmitri Volkogonov, 1980'lerde kapalı Sovyet arşivlerinin çoğuna erişim sağladı ve Stalin'in biyografisini yazdı. Zafer ve Trajedi (1991), Stalin'in iktidara “zaferi” ve bunun sonucunda Sovyet halkı için “trajedi” anlamına gelir. Volkogonov o sırada bir Batılı muhabire şunları söyledi:
Stalin'in arşivlerinde çalışmaktan eve gelirdim ve derinden sarsılırdım. 12 Aralık 1938 gününü okuduktan sonra eve geldiğimi hatırlıyorum. O gün, kişisel olarak tanıdığı, arkadaşlarının da aralarında bulunduğu yaklaşık beş bin kişinin bulunduğu otuz ölüm cezası listesi imzaladı.
Beni sarsan bu değildi. Bu belgeleri imzaladıktan sonra, o gece çok geç saatlerde kişisel tiyatrosuna gittiği ve zamanın popüler bir komedisi olan “Happy Guys” da dahil olmak üzere iki film izlediği ortaya çıktı. Birkaç bin hayatın kaderini belirledikten sonra böyle bir filmi nasıl izleyebildiğini anlayamadım.
Ama ahlakın diktatörler için hiçbir rolü olmadığını anlamaya başlamıştım. İşte o zaman babamın neden vurulduğunu, annemin neden sürgünde öldüğünü, neden milyonlarca insanın öldüğünü anladım.
Sovyet merkezi planlaması, Sovyetler Birliği'nin her bölgesinde öldürülecek bu tür halk düşmanlarının sayısı ve ayrıca Sovyetler Birliği'nin soğuk çorak topraklarındaki çalışma kamplarında çalışmaya gönderilmek üzere toplanacak gerekli sayılar için kotalar bile vardı. Sibirya ve Kuzey Kutup Dairesi veya Sovyet Orta Asya'nın kavurucu çölleri.
Sovyet Komünist lideri Joseph Stalin (1879 – 1953), sağda, Sovyet lideri Vladimir Ilyich Lenin (1870 – 1924), Gorki'de (Nizhny Novgorod). (Fotoğraf Keystone/Getty Images)
1990'larda Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi'nin önceden kapalı olan Sovyet arşivlerinden bazılarına erişimi olan bir Rus avukat o zaman şunları söyledi:
Geçenlerde, 1937 tarihli bir Merkez Komitesi belgesini okudum ve Voronej gizli polisinin, "bölgesel plana" göre, "birinci kategori"de dokuz bin kişiyi -yani bu insanların idam edildiğini- bastırdığını söyledi. Ve elbette sebepsiz.
Yirmi dokuz bin kişi "ikinci kategoride" bastırıldı - yani çalışma kamplarına gönderildiler. Ancak [Komünist Parti'nin] yerel birinci sekreteri, "bastırılmamış" daha çok Troçkist ve kulak olduğunu yazıyor.
Planın gerçekleştiğini ama planın yeterli olmadığını söylüyor! Ve böylece sekiz bin artırılmasını istedi. Stalin, 'Dokuz bine artış yok!' diye yazar. Bunun hastalığı. Sanki dürtme oynuyorlar [ve trajik insan hayatlarında çıtayı yükseltiyorlar].
Sosyalizmin Kurbanları Kelimenin Tam anlamıyla Yanmış Küle İndirildi
Sovyetler Birliği'nin son yıllarında bir Rus tarihçi, Washington Post 1930'larda Kızıl İmparatorluğun başkentinde Stalin'in emriyle düzenli olarak öldürülen binlerce kişinin mezarı olarak kullanılan Moskova'daki Donskoi Manastırı'nın muhabiri David Remnick.
kitabında Lenin'in Mezarı: Sovyet İmparatorluğunun Son Günleri (1993), Remnick Rus tarihçinin anlattıklarını anlattı:
Bu kapıyı görüyor musun? Her gece cesetlerle dolu kamyonlar buraya gelir ve onları bir yığın halinde bırakırdı. Zaten kafalarının arkasından vurulmuşlardı - bu şekilde daha az kanarsın … Cesetleri eski ahşap mühimmat sandıklarına yığdılar.
İşçiler, yeraltı fırınlarını - tam kapılardan - yaklaşık on iki bin santigrat dereceye kadar doldurdular. İşleri güzel ve resmi hale getirmek için çeşitli belgeleri imzalayan profesyonel tanıkları bile vardı.
Cesetler yakıldığında küle ve bazı kemik parçalarına, belki de bazı dişlere dönüştü. Daha sonra külleri bir çukura gömdüler #8230 [1930'ların] tasfiyeleri zirveye ulaştığında #8230 sobalar bütün gece çalıştı ve kiliselerin kubbeleri külle kaplandı. Karda ince bir kül tozu vardı.
Moskova'daki Kalitnikovsky Mezarlığı da 1930'larda işkence gören ve idam edilen binlerce ceset için bir çöplük görevi gördü.
Aynı Rus tarihçi Remnick'e şunları söyledi:
Tasfiyelerde, kasabadaki bütün köpekler buraya gelirdi. Şu anda kokladığın koku, havadaki kötü kanın üç katıydı. İnsanlar bütün gece pencerelerinden dışarı sarkıp kusuyor ve köpekler sabaha kadar uluyorlardı. Bazen mezarlıkta yürüyen bir kolu ya da bacağı olan bir köpek bulurlardı.
Akıl Koğuşunda İşkenceye Gönderilen Sosyalizm Düşmanları
Bununla birlikte, sosyalist deneyin kabusu, 1953'te Stalin'in ölümüyle sona ermedi. Biçimi yalnızca sonraki yıllarda değişti. 1970'lerde KGB'nin başkanı olan Yuri Andropov (1982'de Leonid Brejnev'in ölümünden sonra Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin Genel Sekreteriydi), Sovyet psikiyatrisinde sosyalist rejime karşı çıkmanın bir işaret olduğunu söyleyen yeni bir teoriyi kabul etti. akıl hastalığından.
Niye ya? Çünkü Marksçı diyalektik determinizmin mantığına ve gerçeğine ve onun sosyalizmin ve komünizmin toplumsal gelişmenin en yüksek ve en insancıl aşaması olduğuna dair “kanıtı”na yalnızca zihinsel olarak rahatsız olanlar direnebilirdi. Sistemi eleştirenler, reform yapmak ya da Sovyet sosyalist rejimini devirmek isteyenler akıl hastasıydı ve psikiyatrik tedaviye ihtiyaçları vardı.
Bir Rus karşıtı gösteri sırasında heykelini deviren Stalin'in heykel başı, Budapeşte'de bir yolun ortasında yatıyor. (Fotoğraf Keystone/Getty Images)
kitabında Rusya ve Ruslar (1984), eski Moskova büro şefi Washington Post Kevin Klose, Sovyetler Birliği madenlerindeki güvenlik ve sağlık ortamı hakkında Sovyet hükümetine şikayette bulunan bir kömür madeni işçisi Alexei Nikitin'in hikayesini anlattı. Tutuklandı, yargılandı ve yıkımdan suçlu bulundu ve bir Sovyet akıl hastanesine gönderildi.
Onu uygun sosyalist duygularına getirmek için bir tedavi olarak çeşitli ilaçlar reçete edildi. Kevin Klose'u açıkladı:
Disiplini sağlamak için [akıl hastanesinde] verilen tüm ilaçlar arasında, sülfazin acının zirvesindeydi #8230 'Sülfazin enjekte edilen insanlar inliyor, acıyla iç çekiyor, psikiyatristlere ve Sovyet iktidarına küfrediyor, kalplerindeki her şeye lanet ediyorlardı. ' Alexei bize söyledi. 'İnsanlar korkunç sarsıntılara giriyor ve tamamen şaşırıyorlar.Vücut ısısı neredeyse anında 40 santigrat dereceye [104 Fahrenheit] yükselir ve ağrı o kadar yoğundur ki üç gün boyunca yataklarından hareket edemezler. Sülfazin, bir adamı tamamen yok etmenin bir yoludur. Size işkence ederlerse ve kollarınızı kırarlarsa, belirli bir acı vardır ve bir şekilde buna dayanabilirsiniz. Ancak sülfazin, vücudunuza giren ve dayanabileceğinizden daha fazla olana kadar daha da kötüleşen bir matkap gibidir. Dayanmak imkansız. İşkenceden daha kötü çünkü bazen işkence sona erebilir. Ama bu tür işkenceler yıllarca devam edebilir.”
Sülfazin normalde iki aya kadar sürebilen bir süre boyunca gücü artan enjeksiyonlardan oluşan bir "kurs" içinde "reçete edildi" … Doktorların kontrol edip cezalandıracakları başka ilaçlar vardı. Çoğu sonunda Alexei'de kullanıldı. İki ayın sonunda Nikitin sülfazinden alındı, ancak tutuklu kaldığı süre boyunca düzenli dozlarda diğer yön bozucu ilaçlara devam edildi.
Bu açıklamaların önemi, benzersiz olmaları değil, sosyalizmin bir topluma dayatıldığı her ülkede monoton tekrarlanmalarıdır. Her ülkede sosyalizmin zaferinin ardından ölümler, yıkımlar ve yoksunluklar birbirini izledi. Sosyalizmin tarihi, tiranlığın ve kan okyanuslarının ezilmesinin bir hikayesidir.
Ölüm ve Yıkım İdeolojisi Olarak Sosyalizm
Komünist rejime muhalefetinden dolayı Gulag köle çalışma kamplarında uzun yıllar geçiren Sovyet matematikçi ve muhalif İgor Shafarevich'in kitabında söylediği gibi. sosyalist fenomen (1980):
Çoğu sosyalist doktrin ve hareket, kelimenin tam anlamıyla ölüm, felaket ve yıkım ruh haline doymuştur.
20. yüzyıl sosyalizminin hiçbir sonuca varmayacağı ancak bu sonucun Rusya'daki Bolşevik zaferi sırasında anlaşılmıştı. Son 100 yılda sosyalizmin en büyük entelektüel rakibi olan Avusturyalı iktisatçı Ludwig von Mises tarafından açıkça ifade edildi.
1922 tarihli ünlü incelemesinin sonuna doğru Sosyalizm: Ekonomik ve Sosyolojik Bir Analiz , Mises uyardı:
Sosyalizm en azından göründüğü gibi değildir. Daha iyi ve daha güzel bir dünyanın öncüsü değil, binlerce yıllık medeniyetin yarattığını bozandır. Kurmaz, yok eder. Çünkü yıkım onun özüdür. Hiçbir şey üretmez, sadece üretim araçlarında özel mülkiyete dayalı toplumsal düzenin yarattığını tüketir … Sosyalizme giden her adım, var olanı yıkmak için kendini tüketmelidir.
Sosyalizm çağrısında bulunan sesler bir kez daha duyulduğunda - Demokrat Parti'nin ABD Başkanı adaylığı için yeni bir aday tarafından veya ülke çapındaki üniversite kampüslerinde bile - önemli, hayır, çok önemlidir, sosyalizmin tarihi ve gerçekliği - - Sovyetler Birliği'nde olduğu gibi, dünyanın en kapsamlı şekilde empoze edildiği ve uygulandığı yerlerinde uygulama, hatırlanmalı ve tam olarak anlaşılmalıdır.
Bunu yapmazsak, tarihin kendi kendini tekrar etme yolları vardır.
Richard M. Ebeling, Charleston, Güney Carolina'daki The Citadel'de BB&T Seçkin Etik ve Serbest Girişim Liderliği Profesörüdür. 2003-2008 yılları arasında İktisadi Eğitim Vakfı'nın (FEE) başkanlığını yaptı. Bu makale Prof. Ebeling'in izniyle burada çoğaltılmıştır ve orijinal haliyle FEE web sitesinde bulunabilir.
X-ray filminden yapılan gramofon kayıtları kendi kendine yayınlandı
Dönem samizdat ('kendi kendine yayınlanan') karşıt olarak icat edildi gosizdat ('devlet tarafından yayınlanan'), her resmi yayına damgalanmış bir kelime. Samizdat, gayri resmi olarak dağıtılan geniş bir malzeme yelpazesini kapsıyordu ve çeşitli biçimler aldı: siyasi broşürler, dini metinler, romanlar, şiir, konuşmalar ve müzik. İlgili bir terim tamizdat ('orada yayınlandı') - Rock'n'roll ve yasaklı göçmenlerin besteleri dahil olmak üzere yasaklı müziğin 'x-ray' fonograf kayıtları gibi SSCB'ye kaçak sokulan materyaller. Bunlar kısa sürede karaborsada ortaya çıktı.
Yazarlar anonimliklerini korumak için büyük çaba gösterseler de, Samizdat SSCB'de geniş çapta yayıldı (Kredi: Nkrita/Wikimedia Commons)
Kaçak bant kaydı uygulaması (magnitizdat) daha az riskliydi, çünkü Sovyet vatandaşlarının makaradan makaraya bir kayıt cihazına sahip olmalarına izin verildi ve içeriğin çoğunluğu açıkça politik değildi, büyük ölçüde ozan olarak bilinen solo Rus şarkıcıların şarkılarından oluşuyordu. Yazılı samizdat okuru nadiren binleri aşarken, bir milyona yakın vatandaş film kayıtlarını dinledi. En popüler ve yıkıcı ozanlardan biri olan Aleksandr Galich, şarkılarını “sansürün peri annelerini” eleştirmek ve yeraltı medyasının rolünü övmek için kullandı:
Gerçek olmayan tarladan tarlaya dolaşır,
komşu Untruths ile notları paylaşmak,
Ama usulca söylenen, gürler,
Fısıltılarla okunanlar, gök gürültüsü.
Her ne kadar terim samizdat Özellikle Stalin'in 1953'teki ölümünden sonra, özellikle Sovyet dönemine atıfta bulunur, Rusya'da izinsiz yayıncılık uzun bir geleneğe sahiptir. 19. yüzyılın sonlarında, öğrenciler Çar'ı kınayan radikal broşürler dağıttı ve 1905'teki başarısız devrimden ve ardından sivil özgürlüklere yönelik baskılardan sonra, yıkıcı olduğu düşünülen metinler geniş çapta paylaşıldı. Rusya'da 1917 devrimi ve 1922'ye kadar süren bir iç savaşla kesintiye uğrayan Birinci Dünya Savaşı zamanından itibaren, basılı malzemeye önemli kısıtlamalar getirildi.
kültürel önbellek
Samizdat, Sovyet devletinin değişen siyasi, kültürel ve coğrafi manzarasını yansıtıyordu. Materyallerin bir kısmı Hristiyan mezheplerinin (Ortodoks, Katolik, Baptist) bastırılmasını protesto etti veya kendi kaderini tayin hakkı arayan etnik grupları (Yahudiler, Kırım Tatarları, Volga Almanları) savundu. Slavophile samizdat, Sovyetler Birliği'nin etnik heterojenliğine, otokratik Rus ortodoksisi ve Slav üstünlüğü lehine - her zaman ırkçılık ve anti-Semitizm ile renklendirilmiş - ve demokrasi ve sosyalizm gibi Batılı siyasi kavramlara karşı çıktı.
Gerçek McCarthy Kaydı
Wisconsin'den iki kez seçilen ABD Senatörü Senatör Joseph R. McCarthy'nin ölümünden on yıllar sonra, “McCarthyism” terimi siyaset dünyasında kötü ve aşağılık olan her şey için uygun ve kolay anlaşılır bir sıfat olarak hâlâ yaygın bir şekilde kullanılmaktadır. . Basılı veya elektronik medyada “McCarthyism”'e atıfta bulunmadan neredeyse bir ay geçmiyor. Bununla birlikte, terimin kullanıldığı sıklığa rağmen, McCarthy'yi eleştiren yüz kişiden birinin bile onun 1950'den 1954'e kadar olan tartışmalı dönemde ne söylediği ve ne yaptığı hakkında en ufak bir fikri olmadığı oldukça açıktır.
Joe McCarthy haklı ya da haksız, onun hakkındaki gerçeği bilmemiz önemlidir. Eğer hatalıysa, o zaman gelecek için bazı önemli dersler alabiliriz. Eğer haklıysa, o zaman gündeme getirdiği konular hakkında hayati derecede endişe duymamız gerekiyor çünkü 1950'lerin ortalarından bu yana bu meselelerle etkili bir şekilde başa çıkmak için neredeyse hiçbir şey yapılmadı.
Bu makale, Joe McCarthy hakkında sorulan birçok soruya ve ona yöneltilen eleştirilere cevap vermeye çalışacaktır. Yanıtlar, McCarthy'nin konuşmaları ve yazıları, katıldığı kongre oturumları ve onun hakkında, çoğu son derece eleştirel ve kınayan bir dizi kitap üzerinde yıllarca süren çalışmalara dayanmaktadır.
I. 1950'den Önce Yıllar
Q. Joe McCarthy gevşek ve etik olmayan bir yargıç mıydı?
A. Joe McCarthy, 1939'da Wisconsin'de bir çevre yargıcı olarak seçildi ve 200'den fazla davadan oluşan bir bölge mahkemesini devraldı. Yargıç McCarthy, birçok yasal bürokrasiyi ortadan kaldırarak ve uzun saatler çalışarak (mahkemesi gece yarısından sonra en az bir düzine kez açık kaldı), birikmiş iş yükünü çabucak temizledi ve bir yerel gazetenin sözleriyle, adaleti derhal ve ivedilikle yerine getirdi. hukuk bilgisi ve sağduyunun birleşimi.' 28 Ekim 1940'ta, Milwaukee Dergisi başyazıda: “Birçok Wisconsin çevre mahkemesinin takvimlerini bağlayan ‘at-ve-buggy’ geleneğini kıran genç Yargıç Joseph R. McCarthy, Appleton'ın onuncu bölgesini … düzene soktu ve bir hit yaptı hem avukatlar hem de davacılar ile.”
Q. McCarthy, İkinci Dünya Savaşı'ndaki askeri sicilini abarttı mı?
A. Yargıçlığı onu askerlikten muaf tutmasına rağmen, McCarthy Deniz Piyadeleri'ne katıldı ve Ağustos 1942'de üsteğmen olarak yemin etti. Solomon Adaları'nda konuşlanmış bir bombardıman filosunda istihbarat subayı olarak görev yaptı ve pilotlara brifing ve bilgi alma sorumluluğuna sahipti. görevlerinden önce ve sonra. McCarthy ayrıca birçok muharebe görevinde kuyruk nişancı koltuğunda uçmak için gönüllü olarak hayatını riske attı. Uçtuğu savaş görevlerinin sayısı hakkında gevezelik edenler asıl noktayı kaçırıyor - hiçbirini uçurması gerekmiyordu.
McCarthy'nin düşmanları, onun kuyruk topçusunun noktasından hindistancevizi ağaçlarını vurma konusundaki iyi niyetli sözlerini ele geçirdi (ABC'nin 1977'de McCarthy hakkındaki üç saatlik filminin başlığı şöyleydi: Kuyruk Nişancısı Joe) askeri başarılarını küçümsemek için, ancak resmi kayıtlar gerçek resmi veriyor. McCarthy'nin 30 aylık aktif görev süresi boyunca elde ettiği başarılar komutanları tarafından oybirliğiyle övülmekle kalmadı, aynı zamanda Pasifik Filosu başkomutanı Amiral Chester Nimitz, Kaptan McCarthy'nin hizmetiyle ilgili olarak şu alıntıyı yaptı:
1 Eylül'den 31 Aralık 1943'e kadar Solomon Adaları bölgesinde faaliyet gösteren bir Deniz keşif bombardıman filosuna bağlı bir dalış bombacısının gözlemcisi ve arka nişancısı olarak üstün ve verimli bir görev performansı için. Çok sayıda muharebe görevine katıldı ve normal görevlerinin yanı sıra hava fotoğrafçısı olarak da görev yaptı. Yoğun uçaksavar ateşine rağmen düşman silah mevzilerinin mükemmel fotoğraflarını elde etti ve böylece bölgedeki müteakip saldırıların başarısına maddi olarak katkıda bulunan değerli bilgiler elde etti. Ağır bir bacağı yaralanmasına rağmen hastaneye kaldırılmayı reddetmiş ve İstihbarat Subayı olarak görevlerini son derece verimli bir şekilde yerine getirmeye devam etmiştir. Göreve olan cesur bağlılığı, deniz hizmetinin en yüksek geleneklerine uygundu.
Q. McCarthy, 1946'daki ABD Senatosu kampanyasında Komünistler tarafından desteklendi mi?
A. 1946'da Joe McCarthy, görevdeki ABD Senatörü Robert La Follette'i Cumhuriyetçi ön seçimde 5,378 oyla alt etti ve genel seçimlerde Demokrat Howard McMurray'ı 251.658 oyla geride bıraktı. Wisconsin Komünist Partisi başlangıçta kendi adayını genel seçimlerde Bağımsız olarak oy pusulasına yerleştirmek için dilekçeler dağıtmıştı. McCarthy, La Follette karşısında şaşırtıcı zaferini kazandığında, Komünistler adayları için dilekçe vermediler, bunun yerine McMurray'in arkasında toplandılar. Böylece, Joe McCarthy 1946'da Demokratik-Komünist bir koalisyonu yendi.
Q. Joe McCarthy, 1950'de Batı Virginia'daki Wheeling'deki ünlü konuşmasından önce komünizme karşı konuştu mu?
A. McCarthy'nin 1952 yeniden seçim kampanyasında kullanmak için bir mesele ararken Komünizme rastladığını iddia edenler, Senatörün yıllardır Komünizme karşı konuştuğunu öğrenince hayal kırıklığına uğrayacaklar. 1946'da Howard McMurray'e karşı kampanyasında komünizmi bir sorun haline getirdi ve McMurray'in Günlük işçi, Komünist Parti gazetesi. Nisan 1947'de McCarthy, Madison Başkent Times en büyük önceliğinin “komünizmin yayılmasını durdurmak” olduğunu söyledi. Basınla tanışmak Wisconsin Senatörü o yılın Temmuz ayında bir radyo programında şunları söyledi: "Bir süredir Rusya ile savaş halindeyiz ve Rusya bu savaşı, son savaşın son aşamalarında bizden daha hızlı bir şekilde kazanıyor. savaş. Herkes, savaşta olduğumuzun ve savaşı kaybettiğimizin acı bir şekilde farkında.
1952'de Milwaukee'de yaptığı bir konuşmada, Senatör McCarthy Komünistlere karşı mücadelesinin halka açık dönemini 22 Mayıs 1949'a, eski Savunma Bakanı James Forrestal'ın Bethesda Deniz Hastanesi'nin dışında yerde ölü bulunduğu geceye tarihlendirdi. McCarthy, “Komünistler Forrestal'ı ölümüne kovaladı”, dedi. "Onu, tıpkı Bethesda Deniz Hastanesi'ndeki on altıncı kattaki pencereden atmışlar gibi kesin olarak öldürdüler." Forrestal'ın cinayet haberi. Ama Forrestal'ın cinayetini duyduklarında Komünist kutlamayı duyduğumda çok daha derinden etkilendim. O gece, bu dövüşün bir bölümünü Jim Forrestal'a adadım.
Bu nedenle, Joe McCarthy, 1949 sonbaharında, üç adam ofisine Dışişleri Bakanlığı'na geniş kapsamlı Komünist nüfuzu olduğunu iddia eden 100 sayfalık bir FBI raporu getirdiğinde açıktı. Üçlü, diğer üç Senatörden Amerikan halkını bu tehlikeli duruma uyandırmalarını istemişti, ancak yalnızca McCarthy bu uçucu projeyi üstlenmeye istekliydi.
II. Yalnız Bir Senatör (1950-1952)
Q. Şubat 1950'de McCarthy'nin Wheeling konuşması sırasında Dışişleri Bakanlığı'ndaki güvenlik durumu neydi?
A. Dışişleri Bakanlığı'na komünist sızma 1930'larda başladı. 2 Eylül 1939'da eski Komünist Whittaker Chambers, Dışişleri Bakan Yardımcısı Adolph Berle'ye, aralarında Alger Hiss'in de bulunduğu iki düzine casusun isimlerini ve Komünist bağlantılarını verdi. Berle bilgiyi Başkan Roosevelt'e götürdü, ancak FDR buna güldü. Hiss hızla Dışişleri Bakanlığı basamaklarını tırmandı ve 1945'te Sovyetlerin Orta ve Doğu Avrupa'yı fethinin yolunu açan feci Yalta Konferansı'nda Roosevelt'e danışman olarak hizmet etti. Hiss ayrıca San Francisco'daki Birleşmiş Milletlerin kuruluş toplantısının genel sekreteri olarak görev yaptı, BM Şartı'nın taslağının hazırlanmasına yardımcı oldu ve daha sonra Whittaker Chambers tarafından bir Sovyet casusu olarak alenen ifşa edilmeden önce BM'de Amerikan Komünistleri ile düzinelerce pozisyon doldurdu. 1948 yılında.
Dışişleri Bakanlığı'ndaki güvenlik sorunu 1945'te bir birleşmenin Dışişleri Bakanlığı'na Stratejik Hizmetler Ofisi, Savaş Enformasyon Ofisi ve Dış Ekonomik Yönetim gibi savaş kurumlarından binlerce çalışanı getirmesiyle önemli ölçüde kötüleşmişti. komünist yeraltının üyeleriyle dolu. 1945'teki birleşmeyi denetlemekle görevli Dışişleri Bakanlığı yetkilisi J. Anthony Panuch, 1953'te bir Senato komitesine 'Dışişleri Bakanlığı'nın sızmasına katkıda bulunan en büyük tek şeyin 1945'teki birleşme olduğunu söyledi. Bunun etkileri hâlâ sürüyor. 1947'de, Dışişleri Bakanı George Marshall ve Dışişleri Bakanı Müsteşarı Dean Acheson, Panuch'un ateşlenmesini ve güvenlik personelinin her kilit üyesinin görevden alınmasını planladı.
Haziran 1947'de, bir Senato Ödenekleri alt komitesi, Sekreter Marshall'a gizli bir muhtıra göndererek, Dean Acheson'ın idaresi altındaki Dışişleri Bakanlığı'nda gelişen ve hala gelişmekte olan bir duruma dikkat çekti. Sadece yüksek yerlerdeki komünist personeli korumak için değil, güvenlik ve istihbarat korumasını da sıfıra indirmek için kasıtlı, hesaplı bir programın yürütüldüğü ortadadır. FBI'ın ABD'deki, bazıları yüksek resmi görevlerde bulunan çok sayıda Dışişleri Bakanlığı çalışanını içeren Sovyet casusluk faaliyetlerine ilişkin bir ön raporunun bir kopyası departmanda dosyada.
Muhtırada, bu Dışişleri Bakanlığı yetkililerinden dokuzunun isimleri sıralandı ve bunların, varlıkları ulusal güvenlik için bariz bir tehlike olmasına rağmen, korunan ve kalmalarına izin verilen, şu anda değişen kapasitelerde istihdam edilen yüzlerce kişiden sadece birkaçı olduklarını söyledi. . Ayrıca, tarihsel olarak güvenlik riskleri olarak bilinen, kabul edilmiş eşcinsellerin son derece gizli pozisyonlarında kapsamlı bir istihdam var.' beşi muhtırada listelenmiş olan departmandan ihraç edildi. Ancak Haziran 1947'den McCarthy'nin Şubat 1950'deki konuşmasına kadar, Dışişleri Bakanlığı bir kişiyi sadakat veya güvenlik riski olarak görevden almadı. Bununla birlikte, hükümetin diğer kollarında, 1947'den 1951'e kadar olan dönemde 300'den fazla kişi yalnızca sadakat nedenleriyle ihraç edildi.
Kırklı yılların ortalarından sonlarına kadar, Dışişleri Bakanlığı'ndaki komünist sempatizanlar, Çin anakarasının Kızıllar tarafından boyun eğdirilmesinde kilit bir rol oynadılar. Eski Büyükelçi William D. Pawley, “Bu benim kararım ve o sırada Dışişleri Bakanlığındaydım” dedi, "Bütün bu fiyasko, Çin'in kaybı ve ardından ABD'nin karşı karşıya kaldığı zorluklar. Dean Acheson, Phil Jessup, [Owen] Lattimore, John Carter Vincent, John Service, John Davies, [OE] Clubb ve diğerlerinin yanlış politikasının sonucuydu. Pawley, “samimi hataların sonucu olarak,” yanıtını verdi: “Hayır, yapamam”.
Q. Joe McCarthy, politikaları 400 milyon Çinliyi Komünist köleliğe sokanları eleştiren tek Kongre üyesi miydi?
A. Hayır, aynı derecede rahatsız olan başkaları da vardı. Örneğin, 30 Ocak 1949'da, McCarthy'nin Wheeling konuşmasından bir yıl önce, Massachusetts'ten genç bir Kongre üyesi "Çin ve Amerika Birleşik Devletleri'nin başına gelen felaketlerden" üzüntü duydu ve "aramamızın son derece önemli olduğunu" ilan etti. Dışarı çıkın ve içinde bulunduğumuz çıkmazın sorumluluğunu üstlenmesi gerekenleri aydınlatın. Lattimores and the Fairbanks,” ve şu sonuca varıyor:“Bu, bir zamanlar özgürlüğünü korumak için savaştığımız Çin'in trajik hikayesi. Genç adamlarımızın kurtardıklarını, diplomatlarımız ve Başkanımız çarçur etti. Kongre üyesinin adı John F. Kennedy idi.
Q. McCarthy Wheeling konuşmasında gerçekte ne dedi?
A. 9 Şubat 1950'de Ohio İlçesi Kadınlar Cumhuriyet Kulübü'ne hitaben Senatör McCarthy, ilk olarak Marx, Lenin ve Stalin'den belirttikleri dünyayı fethetme hedeflerinden alıntı yaptı ve "bugün, aralarında nihai, topyekün bir savaşa giriyoruz" dedi. komünist ateizm ve Hıristiyanlık.” O, Çin'in ve diğer ülkelerin son altı yıldaki düşüşünü, Dışişleri Bakanlığı'nın “aydın genç adamlarının “hain eylemleri” ile suçladı ve özellikle John S. Service, Gustavo Duran, Mary Jane Kenny (Keeney olmalıydı), Julian Wadleigh, Dr. Harlow Shapley, Alger Hiss ve Dean Acheson'dan bahsetti. Konuşmanın McCarthy'yi görece karanlıktan ulusal ilgi odağı haline getiren kısmı şu sözleri içeriyordu:
Elimde kart sahibi üyeler veya kesinlikle Komünist Parti'ye sadık görünen, ancak yine de dış politikamızı şekillendirmeye yardımcı olan 57 kişi var.
Q. McCarthy'nin Wheeling konuşmasında 205 sayısını kullandığını, daha sonra 57'ye indirdiğini ve sonra tekrar 81'e yükselttiğini bildirmiyor muydu?
A. Evet, bu bildirildi ve işte açıklama: Wheeling konuşmasında McCarthy, Dışişleri Bakanı James Byrnes'in 1946'da Kongre Üyesi Adolph Sabath'a gönderdiği bir mektuba atıfta bulundu. Bu mektupta Byrnes, Dışişleri Bakanlığı güvenlik müfettişlerinin 284'ü ilan ettiğini söyledi. Komünist bağlantıları ve diğer nedenlerle departmanda çalışmaya uygun olmayan kişiler, ancak yalnızca 79'u taburcu edildi ve 205'i hala Dışişleri Bakanlığı'nın maaş bordrosunda kaldı. McCarthy, Wheeling dinleyicilerine Byrnes mektubunda bahsedilen 205 kişinin isimlerine sahip olmadığını, ancak Komünist Partiye üye veya sadık olan 57 kişinin ismine sahip olduğunu söyledi. 20 Şubat 1950'de McCarthy, Senato'ya 81 kişi hakkında bilgi verdi - 57'si Wheeling'de atıfta bulunuldu ve diğer 24'ü daha az önemli ve kanıtların daha az kesin olduğu.
McCarthy'nin düşmanları, Senatörü kararsız göstermek ve dikkatleri en önemli sorudan başka yöne çekmek için bu sayıları karıştırdılar: Dışişleri Bakanlığı'nda hâlâ bu ulusa ihanet eden Alger Hisses var mıydı? McCarthy, Byrnes mektubunda bahsedilen 205'in bir parçası olan 57 ve 81 sayılarını kullanırken tutarsız değildi.
Q. McCarthy'nin tüm bu isimleri halka duyurması ve itibarını mahvetmesi adil miydi?
A. İşte tam da bu yüzden McCarthy isimleri kamuoyuna açıklamadı. Senatör Scott Lucas, 20 Şubat'taki konuşması sırasında dört kez, McCarthy'nin 81 ismi kamuoyuna açıklamasını talep etti, ancak McCarthy bunu yapmayı reddetti ve 'eğer ilgili tüm isimleri verirsem yanlış bir izlenim bırakabileceğini' yanıtını verdi. Komünist olmadığı halde bir adamı Komünist olarak etiketlersek, bence bu çok kötü olur.' McCarthy'nin yaptığı, bireyleri isimleriyle değil, sadece vaka numaralarıyla tanımlamaktı.
Bu arada, McCarthy'nin 20 Şubat'taki konuşmasını yapması, dördü - Scott Lucas, Brien McMahon, Garrett Withers ve Herbert Lehman'ın toplam 123 kez sözünü kestiği düşman Senatörlerin tacizi nedeniyle yaklaşık altı saat sürdü. Ayrıca, McCarthy'nin tüm Dışişleri Bakanlığı'nı suçlamadığını da belirtmek gerekir. "Dışişleri Bakanlığı çalışanlarının büyük çoğunluğunun sadık" olduğunu ve sadece Sovyetler Birliği'ne veya Komünist Parti'ye bağlılık gösterenlerin peşinde olduğunu söyledi.
Ayrıca McCarthy, davalarını Senato'ya sunduğum bu kişilerden bazılarının artık Dışişleri Bakanlığı'nda olmadığını itiraf etti. Bunların önemli bir kısmı değildir. Bazıları başka hükümet işlerine geçti, Dışişleri Bakanlığı ile müttefik çalışıyor. Diğerleri Birleşmiş Milletler'e devredildi.' Senatör Karl Mundt, bu noktada McCarthy'yi destekledi ve Komünistleri hükümetten çıkarmaya çalışırken karşılaştığımız en büyük zorluklardan birinin, görünüşe göre bir kez bir hükümetten çıkarılmaları olduğunu belirtti. departman diğer departmanlara verilen bir uyarı yoktur, bu nedenle bir departmandan diğerine sürüklenirler.
Q. Tydings Komitesinin amacı neydi?
A. Tydings Komitesi, Şubat 1950'de ABD'ye sadakatsiz olan kişilerin ABD'de istihdam edilip edilmediğine ilişkin tam ve eksiksiz bir çalışma ve soruşturma yürütmek üzere kurulan Senato Dış İlişkiler Komitesi'nin bir alt komitesiydi. Dışişleri Bakanlığı.' 8221 Alt komite başkanı Demokrat Senatör Millard Tydings, McCarthy'ye ilk gün şunları söylediğinde duruşmaların tonunu belirledi: 'Bu duruşmaya vesile olan kişi konumundasınız. ve benim bildiğim kadarıyla bu komitede, yeteneklerimin izin verdiği ölçüde, bu Cumhuriyet tarihinde verilmiş en eksiksiz soruşturmalardan birini alacaksınız.
McCarthy'nin dokuz kişi (Dorothy Kenyon, Haldore Hanson, Philip Jessup, Esther Brunauer, Frederick Schuman, Harlow Shapley, Gustavo Duran, John Stewart Service ve Owen Lattimore) hakkında halka açık kanıtlar sunduğu 31 günlük duruşmalardan sonra, Tydings Komitesi etiketlendi. McCarthy's, 'dolandırıcılık' ve 'aldatmaca' suçlamasında bulundu, listesindeki kişilerin ne komünist ne de komünizm yanlısı olmadığını söyledi ve Dışişleri Bakanlığı'nın etkin bir güvenlik programına sahip olduğu sonucuna vardı.
Q. Tydings Komitesi görevini yerine getirdi mi?
A. Uzun bir atışla değil. Tydings Komitesi, Dışişleri Bakanlığı'nın güvenliğini hiçbir zaman soruşturmadı ve yürütmesi gereken "tam ve eksiksiz çalışma ve soruşturmayı" yürütmeye yaklaşmadı. Tydings ve Demokrat meslektaşları Brien McMahon ve Theodore Green, McCarthy'yi kayda değer kesintilere ve kıkırdamalara maruz bırakarak, Senatör Henry Cabot Lodge'un, McCarthy'nin kanıtlarını düzenli bir şekilde sunmaya çalışırken 'asla adil bir şekilde sarsılmadığını' protesto etmesine yol açtı. Duruşmaların ilk iki günü boyunca Demokrat üçlünün kesintileri ve açıklamaları o kadar ısrarcıydı ki, McCarthy'ye yalnızca toplam 17 1/2 dakikalık doğrudan tanıklık etmesine izin verildi.
Demokratlar McCarthy'ye ve suçlamalarını doğrulayabilecek herhangi bir tanığa düşman olsa da, McCarthy'nin suçlamalarını reddetmek için komitenin önüne çıkan altı kişiye yaltaklandılar. Tydings, McMahon ve Green, örneğin, sadece Philip Jessup'a bir kahraman gibi davranmakla kalmadılar, McCarthy'nin Jessup'a karşı tüm davasını sunmasına veya onu çapraz sorgulamasına izin vermediler. Ayrıca, komite çoğunluğu, Senatör Bourke Hickenlooper'ın soruşturma için önemli olduğunu düşündüğü 20'den fazla tanığı çağırmayı reddetti. Ve Senatör Lodge, komite Dışişleri Bakanlığı'nın güvenlik sistemini temize çıkarmadan önce cevaplanması gerektiğini düşündüğü 19 soruyu kayda okuduğunda, Demokratlar sadece soruları görmezden gelmekle kalmadı, aynı zamanda komitenin bazı üyeleri veya personeli resmi görevden silindi. Duruşmaların dökümü, 19 soru ve komitenin kötü görünmesine neden olan diğer ifadeler. Silinen materyal 35 daktilo sayfasıydı.
O halde Tydings Komitesi'nin görevini yerine getirmediği ve “dolandırıcılık” ve “hoax” sözcüklerinin Tydings Raporunu McCarthy'nin suçlamalarından daha doğru tanımladığı açıktır.
Senatör Tydings'in McCarthy'ye oynadığı bir başka kirli oyun daha var, çünkü bu, McCarthy'nin düşmanlarının ne kadar dürüst olmadığını gösteriyor. McCarthy bilgilerini kapalı oturumlarda sunmak istedi, ancak Tydings halka açık oturumlarda ısrar etti. Böylece McCarthy ilk duruşmaya geldiğinde, gazetecilere ilk davası olan Dorothy Kenyon hakkında bir basın açıklaması yaptı. Tydings daha sonra McCarthy'ye, eğer isterse yürütme oturumunda kanıtını sunabileceğini alenen söyledi ve kararını vermesi için ona iki dakika verdi. Komite, kapalı oturum talebini zaten reddettiğinden ve ilk davasıyla ilgili basına malzeme vermiş olduğundan, McCarthy Tydings'e “bununla açık oturumda devam etmemiz gerektiğini söyledi.”
Tydings, McCarthy'yi kamuya açık oturumlardan sorumlu gibi göstermeye çalışırken ne kadar aldatıcıysa, orada bulunan muhabirler de bir o kadar kötüydü. Tydings'in ne yapmaya çalıştığını biliyorlardı ama yine de McCarthy hakkındaki bu kötü niyetli yalanın yayılmasına katıldılar.
Q. Peki, McCarthy Dışişleri Bakanlığı konusunda haklı mıydı, haksız mıydı?
A. Haklıydı. McCarthy'nin soruşturması için Tydings Komitesi'ne verdiği 110 isimden 62'si duruşmalar sırasında Dışişleri Bakanlığı tarafından istihdam edilmişti. Komite, McCarthy'nin listesindeki herkesi temize çıkardı, ancak bir yıl içinde Dışişleri Bakanlığı 62 kişiden 49'u hakkında dava açtı. 1954'ün sonunda, McCarthy'nin listesindekilerden 81'i ya görevden alındı ya da istifa etti.
Q. Bazı özel örnekler verebilir misiniz?
A. Elbette. McCarthy'nin dokuz kamu davasından üçünü alalım - John Stewart Service, Philip Jessup ve Owen Lattimore.* McCarthy'nin John Stewart Service'in adını söylemesinden beş yıl önce Service, gizli belgeleri derginin editörlerine verdiği için tutuklandı. Amerika, komünist bir dergi. Ancak Truman İdaresi, casusluk skandalını örtbas etmeyi başardı ve Hizmet suçundan dolayı asla cezalandırılmadı. McCarthy ayrıca Service'in Komünizmi Çin'e getirmek isteyen Sovyet yanlısı grubun bir parçası olduğuna dair önemli kanıtlar sundu, ancak Tydings Komitesi Service'in "sadakatsiz, Komünist yanlısı veya güvenlik riski olmadığını söyledi. Sonraki 18 ay içinde, Dışişleri Bakanlığı'nın Sadakat Güvenlik Kurulu, Hizmet'i dört kez daha akladı, ancak nihayet, Aralık 1951'de, Kamu Hizmeti Komisyonu Sadakat İnceleme Kurulu, onun hakkında 'makul şüphe' olduğunu tespit etti. sadakat ve onu Dışişleri Bakanlığı'ndan kovdu.
Hizmet kariyeri bu kararla mahvoldu mu? Senin hayatında değil. Yüksek Mahkeme onu 1956'da eski konumuna getirdi ve Service, 1962'de emekli olana kadar Liverpool, İngiltere'deki Amerikan konsolosuydu. Daha sonra Berkeley'deki California Üniversitesi'nin fakültesine katıldı ve 1971 sonbaharında komünistlerin daveti üzerine Kızıl Çin'i ziyaret etti. zorba Chou En-lai. Hizmet, komünizasyona yardımcı olduğu ülkeden döndükten sonra dört makale yazdı. New York Times ve övücü bir kapak röportajının konusu oldu Geçit töreni dergi.
Joe McCarthy'nin Philip Jessup hakkında söylediği tek şey, onun "Komünist davalara karşı alışılmadık bir yakınlığı" olduğuydu. Kayıtlar, Jessup'ın Komünistlerin kontrolündeki en az beş cepheye ait olduğunu, Komünistlerle yakın ilişki içinde olduğunu ve kendisinin Komünistlerle yakın ilişki içinde olduğunu gösteriyor. Senato İç Güvenlik Alt Komitesinin (SISS) 1952'de "Amerikan Uzak Doğu politikasını Komünist hedeflere yönlendirmek için Komünistler tarafından kullanılan bir araç" olarak tanımladığı Pasifik İlişkileri Enstitüsü'nün (IPR) etkili bir üyesi. Jessup orada önde gelen bir ışık iken fikri mülkiyet hakları ile bağlantılı 46 kişinin Komünist Parti üyesi olarak yeminli olarak adlandırıldığını söyledi.
Senato görünüşe göre McCarthy'nin gerçeğe Tydings Komitesi'nden daha yakın olduğunu hissetti çünkü 1951'de Jessup'ın Birleşmiş Milletler delegesi adaylığını reddetti. Senato ertelendikten sonra, ancak, Başkan Truman onu yine de atadı. 1960 yılında Başkan Eisenhower, Uluslararası Adalet Divanı'nda Amerika Birleşik Devletleri'ni temsil etmesi için Jessup'ı seçti ve Jessup 1969'a kadar Dünya Mahkemesi'nde görev yaptı. 1986'da öldü.
Owen Lattimore, Dışişleri Bakanlığı'nın Uzak Doğu'daki Komünizm yanlısı dış politikasının başlıca mimarlarından biriydi. Tydings Komitesi'nin kapalı bir oturumunda, Senatör McCarthy, Lattimore'u "bölümdeki en iyi Rus casusu" olarak nitelendirdi. (Bu arada, bu suçlama McCarthy tarafından değil, köşe yazarı Drew Pearson tarafından kamuoyuna sızdırıldı.) McCarthy daha sonra Lattimore hakkındaki ifadesini değiştirerek, "Belki de "olup olmadığı sorusuna çok fazla vurgu yapmış olabilirim" dedi. kendisinin bir casusluk ajanı olduğunu ve "on üç farklı tanığın Lattimore'un Komünist üyeliğine veya parti çizgisindeki faaliyetlerine yeminli ifade verdiğini" söylemeye devam etti. Tydings Komitesi Lattimore'u tüm suçlamalardan aklamış olsa da, Bir başka Senato komitesi, İç Güvenlik Alt Komitesi, 1952'de "Owen Lattimore'un 1930'ların başlarından itibaren, Sovyet komplosunun bilinçli bir ifade aracı olduğunu" ilan ettiğinde Joe McCarthy'nin haklılığını kanıtladı.
Lattimore bundan mı yoksa daha sonra yalancı şahitlik suçlamasıyla mı yaralandı? Tabii ki değil. Johns Hopkins Üniversitesi fakültesine devam etti, 1961'de Kennedy Dışişleri Bakanlığı için Komünist Dış Moğolistan'a gitti, 1963'te İngiltere'deki Leeds Üniversitesi'nde yeni bir Çin çalışmaları bölümünün başkanı oldu ve Yetmişlerde Amerika Birleşik Devletleri'ne konuşmalar için döndü. ve dersler. Bu yılın 28 Ocak'ında Lattimore, Rhode Island'daki evinden Associated Press'e, Reagan yönetiminin komünist Moğolistan ile diplomatik ilişkiler kurma kararının 'uzun zamandır gecikmiş' olduğunu söyledi.
Q. McCarthy Service, Jessup ve Lattimore konusunda haklı olsa bile, onun tarafından herkesin önünde iftiraya uğrayan yüzlerce kişi yok muydu?
A. Bu, McCarthy hakkındaki en kalıcı efsanelerden biridir ve tamamen yanlıştır. Bu bir gerçektir, dedi Buckley ve Bozell McCarthy ve Düşmanları9 Şubat 1950'den 1 Ocak 1953'e kadar, Joe McCarthy toplam 46 kişinin sadakatini veya güvenilirliğini alenen sorguladı ve özellikle 46 kişiden sadece 24'ünün vakalarını dramatize etti. Buckley ve Bozell, McCarthy'nin Lauchlin Currie, Gustavo Duran, Theodore Geiger, Mary Jane Keeney, Edward Posniak, Haldore Hanson ve John Carter Vincent hakkında hiçbir zaman olduğundan daha zararlı bir şey söylemediğine dikkat çekti. bir veya daha fazla sorumlu kişinin Komünist Parti üyesi olduğu biliniyor ve bu durum bu örneklerin her birinde doğru.
McCarthy, diğer bazı kişilere karşı kanıtların önemini abartmış olsa da, genel olarak sicili son derece iyi. (Bu aynı zamanda bir Senato komitesinin başkanı olduğu ve çoğu komünist veya casusluk faaliyetleriyle ilgili soruları cevaplarının kendilerini suçlama eğiliminde olabileceği gerekçesiyle yanıtlamayı reddettiği 114 kişiyi kamuoyuna ifşa ettiği 1953-54 dönemi için de geçerlidir.) McCarthyciliğin masum kurbanları yoktu. McCarthy'nin gerçekten de farklı derecelerde Komünizm ve Komünistlerle işbirliği yapmakla suçladığı kişiler, eylemlerinden pişmanlık duymadılar ve kendilerine yöneltilen her türlü aşağılamayı sonuna kadar hak ettiler.
Q. McCarthy'nin General George Marshall'a saldırısı ne olacak? Bu büyük bir adamın lekesi değil miydi?
A. Bu, 14 Haziran 1951'de Senato katında yaptığı 60.000 kelimelik konuşmasına bir göndermedir (daha sonra başlıklı bir kitap olarak yayınlandı). Amerika'nın Zaferden Geri Çekilmesi). Konuşmayla ilgili ilginç bir şey, McCarthy'nin SSCB, Avrupa, Çin ve Kore'deki Komünistlere yardım etmiş olan eylem ve politikalarının neredeyse bir kısmını tartışırken neredeyse tamamen Marshall'a yakın kaynaklardan yararlanmış olmasıdır. McCarthy, “Onun amaçlarına girmeyi teklif etmiyorum” dedi. Bir insanın kararlarına katkıda bulunan tüm karışık ve çoğu zaman karmaşık koşullara sahip olmadıkça, onun güdülerini araştırmak çoğu zaman sonuçsuz kalır. General Marshall'ın doğasını ve karakterini anlıyormuş gibi yapmıyorum ve bu konuyu insan kişiliğinin daha kurnaz analistlerine bırakacağım.
McCarthy'nin, Amerika'nın zaferden istikrarlı bir şekilde geri çekilmesinin büyük bir komplonun, insanlık tarihinde daha önce yapılmış herhangi bir girişimi gölgede bırakacak kadar büyük ölçekte bir komplonun ürünü olması gerektiğine dair ifadesine katılabilirsiniz veya katılmayabilir. O kadar karanlık bir rezillik komplosu ki, sonunda ifşa edildiğinde, tüm dürüst insanların lanetlerini sonsuza dek hak edecek. ve Vietnam, dünya çapındaki Sovyet yayılmacılığının yanı sıra, büyük ölçüde ABD'li politikacıların yardım ve yataklık ettiği, artık o kadar tartışmalı görünmüyor. Her halükarda, McCarthy'yi Marshall hakkında ne söylemesi gerektiği konusunda yargılamadan önce, gerçekte ne söylediğini öğrenmek ve belgelerinin ne kadar kapsamlı olduğunu görmek için kitabı okumanızı öneririz.
Q. Dışişleri Bakanlığı'nın Komünistlere yönelik politikasının, McCarthy'nin birçok Komünist yanlısını departmandan atmasına yardım ettikten sonra bile çok fazla değişmediği doğru olabilir mi?
A. Ne yazık ki, bu doğru. McCarthy, görüyorsun, sadece yüzeyi çizdi. Bir süre güvenlik prosedürlerinin sıkılaştırılmasını istedi ve Dışişleri Bakanlığı ve diğer hassas federal kurumlar, 1953 ve 1954'te yaklaşık 4.000 çalışanı işten çıkardı, ancak bunların çoğu hassas olmayan departmanlara kaydırıldı. Bu güvenlik risklerinden bazıları, Kennedy Yönetimi sırasında güvenlik fiilen rafa kaldırıldığında eski kurumlarına geri döndü.
1950'lerin ortalarında, Otto Otepka adında bir Dışişleri Bakanlığı güvenlik uzmanı, tüm departman personelinin dosyalarını inceledi ve toplam maaş bordrosunun neredeyse yüzde 20'si olan 1.943 kişi hakkında bir tür aşağılayıcı bilgi buldu. Otepka, yıllar sonra Senato İç Güvenlik Alt Komitesi'ne, 1.943 çalışandan 722'sinin çeşitli nedenlerle, ancak çoğunlukla başka kurumlara transfer olmak üzere, nihai bir güvenlik tespiti yapılmadan görevden ayrıldığını söyledi. liste 858'e ve Aralık 1955'te isimlerini patronu Scott McLeod'a komünist dernekler, eşcinsellik, sürekli sarhoşluk veya akıl hastalığı nedeniyle izlenmesi gereken kişiler olarak gönderdi.
McLeod'un personeli, Otepka listesini gözden geçirdi ve listeyi, 'ciddi' güvenlik riskleri olduğuna karar verilen 258 kişiye indirdi. "Yaklaşık 150 kişi, şu veya bu şekilde Birleşik Devletler dış politikasının formüle edilmesini etkileyebilecekleri üst düzey görevlerdeydi," dedi William J. Gill. Otto Otepka'nın Çilesi. “Ve bu 258 ciddi vakanın tamamen yarısı, ya çok önemli istihbarat görevlerinde görevliydi ya da Ulusal Güvenlik Konseyi'ne kadar uzanan çok gizli komitelerde görev yapıyordu.' 258'den 175'i hala önemliydi. 1960'ların ortalarından itibaren politika gönderileri, ancak Otto Otepka o zamana kadar Dışişleri Bakanlığı'ndan atılmıştı ve o zamandan beri Otepka gibi güvenlik risklerini takip eden birinin farkında değiliz - ve bu 20 yıldan fazla bir süre önceydi.
Dışişleri Bakanlığının son 30 yılda anti-komünist hükümetleri baltalamak ve komünist rejimleri desteklemek, Sovyet arzularını Amerikan çıkarlarının önüne koymak, 200 Sovyet vatandaşının Moskova'daki büyükelçiliğimizde yıllarca çalışmasına ve casusluk yapmasına izin verme konusundaki neredeyse kırılmamış rekoru göz önüne alındığında ve Reagan yönetiminin 1986'da Birleşmiş Milletler'deki devasa Sovyet casusluk varlığını üçte bir oranında azaltma çabalarına şiddetle karşı çıkınca, Alger Hiss'in kaç mirasçısının hala orada politika yaptığını merak etmek mantıksız değil.
ABD hükümetinin komünist nüfuzunun Dışişleri Bakanlığı ile sınırlı olmadığını da unutmayın. 30 Temmuz 1953'te, Senatör William Jenner başkanlığındaki Senato İç Güvenlik Alt Komitesi, Devlet Dairelerinde Kilitlenen Yıkım hakkındaki raporunu yayınladı. Sonuçları arasında:
1. Sovyet uluslararası örgütü, Birleşik Devletler Hükümeti'ne başarılı ve önemli bir sızma gerçekleştirmiştir ve bu sızma tam olarak açığa çıkmamıştır.
2. Bu nüfuz, hükümetimizde alt sıralardan üst düzey politika ve faaliyet pozisyonlarına kadar uzanmıştır.
3. Bu nüfuzun ajanları, Sovyet üstleri tarafından oluşturulan farklı bir tasarıma uygun olarak faaliyet göstermişlerdir.
4. Bu komplonun üyeleri birbirlerinin hükümete girmesine yardımcı oldular, hükümette yükselmek için birbirlerine yardımcı oldular ve birbirlerini teşhirden korudular.
Alt komite, ABD hükümeti içinde 37 Sovyet ajanı tespit eden eski Sovyet kurye Elizabeth Bentley'in 1952 tarihli ifadesini özetleyerek, bildiği kadarıyla hükümetimiz içinde faaliyet gösteren dört Sovyet casusluk çetesi olduğunu ve bunlardan sadece ikisinin saldırıya uğradığını söyledi. Ekim 1953'te, Albay İsmail Ege adında bir Sovyet firarisi, 1941-1942 yılları arasında, Sovyet Genelkurmay İstihbaratının Dördüncü Bölümünün şefiyken Amerika Birleşik Devletleri'nde en az 20 casus ağının faaliyet gösterdiğini tahmin ediyordu. Ege'nin ifadesinin üzerinden otuz dört yıl geçmesine rağmen, bu casusluk çeteleri ve ağları hâlâ kamuoyuna açıklanmadı.
5 Şubat 1987'de, New York Times Temsilciler Meclisi İstihbarat Komitesi tarafından 18 aylık bir soruşturmanın, hükümetin casusları yakalama sistemindeki "tehlikeli gevşekliği" ve ciddi "güvenlik başarısızlıklarını" ortaya çıkardığını bildirdi. Son iki yılda 27 Amerikalı casuslukla suçlansa ve yargılananlardan biri hariç hepsi suçlu bulunsa da, komite bir raporda son casusluğa karşı hala şaşırtıcı, neredeyse kayıtsız bir tutum bulduğunu söyledi. bazı üst düzey ABD istihbarat yetkilileri adına davalar.''8221'e göre Zamanlar, “soruşturma, ‘hatalı işe alma uygulamaları, deneme süresindeki çalışanların kötü yönetimi, düşüncesiz işten çıkarma uygulamaları, gevşek güvenlik uygulamaları, yetersiz kurumlar arası işbirliği - hatta bir ana casusluk şüphelisinin beceriksizce gözetimini buldu.'”
Joe McCarthy'nin 1950'lerin başında kınadığı komünist casuslara karşı aynı 'kaygısız tutum' bugün hala mevcuttur. Sadece Senato'da bu tehlikeli durumu düzeltmek için bir şeyler yapılmasını isteyen bir Joe McCarthy yok. Hükümette komünist yıkımı araştıran herhangi bir kongre komitesi de yok. Joe McCarthy'nin yok edilmesi onu yalnızca savaştan uzaklaştırmakla kalmadı, aynı zamanda benzer bir savaşı düşünen herkese güçlü bir mesaj gönderdi: Komünistleri ve Komünistleri hükümetten uzaklaştırmaya çalışın, taciz edileceksiniz, lekeleneceksiniz, ve sonunda yok edildi.
Q. Ama neden kongre komitelerine ihtiyacımız var? FBI bu işi yapamaz mı?
A. FBI'ın işlevi bilgi toplamak ve bunu güvenlik sorununun olduğu kurum veya departmana iletmektir. FBI raporu göz ardı edilirse veya departman harekete geçerse ve bir inceleme kurulu tarafından reddedilirse, bu durumu yalnızca bir kongre komitesi ortaya çıkarabilir ve düzeltebilir. Bazı örnekler: Aralık 1945'te FBI, Başkan Truman'a Hazine Bakan Yardımcısı Harry Dexter White'ın bir Sovyet casusu olduğunu gösteren bir rapor gönderdi. Truman uyarıyı görmezden geldi ve 1946'nın başlarında White'ı ABD'nin Uluslararası Para Fonu Misyonu'nun genel müdürüne terfi ettirdi. FBI Truman'a ikinci bir rapor gönderdi, ama yine hiçbir şey yapmadı. White 1947'de hükümetten istifa etti ve Elizabeth Bentley 1948'de Amerikan Karşıtı Faaliyetler Meclisi'nin önüne çıktığında komünist bağları ifşa oldu.
FBI, 1940'ların ortalarında Dışişleri Bakanlığı'nı, bakanlığa geniş çaplı komünist sızma konusunda uyardı, ancak uyarı çoğunlukla dikkate alınmadı. Joe McCarthy dikkatleri duruma çevirene kadar düzinelerce güvenlik riski ortadan kalktı. FBI ayrıca, Hükümet Basım Bürosu çalışanı Edward Rothschild'in komünist faaliyetleri hakkında yaklaşık 40 gizli rapor göndermişti, ancak Rothschild, 1953'te McCarthy Komitesi tarafından geçmişi ortaya çıkana kadar hassas konumundan uzaklaştırılmadı.
III. Komite Başkanı (1953-54)
Q. Kongre soruşturma komitelerinin önemli bir amaca hizmet edebileceği kabul edildiğinde, McCarthy'nin yöntemleri korkunç değil miydi ve tanıkları korkunç tacizlere maruz bırakmadı mı?
A. Şimdi McCarthy'nin kariyerinin tamamen farklı bir aşamasına giriyoruz. Üç yıldır, vahşi doğada ağlayan yalnız bir Senatördü. Ancak Ocak 1953'te Cumhuriyetçiler Senato'nun kontrolünü ele geçirince, Joe McCarthy Senato Daimi Soruşturma Alt Komitesi'nin başkanı oldu. Artık Amerikan halkını Amerika'ya yönelik komünist tehdit hakkında bilgilendirmek için yalnızca halka açık konuşmalara güvenmek zorunda değildi. Artık, Amerikan hükümetinin geniş sınırları içindeki rüşvet, beceriksizlik ve sadakatsizliği araştırmakla görevli bir Senato komitesinin başkanıydı.
McCarthy'nin yöntemlerine gelince, bunlar, örneğin organize suç şahsiyetlerinin şiddetli bir şekilde çapraz sorgulanmasından dolayı genellikle alkışlanan diğer senatörlerin yöntemlerinden farklı değildi. Yöntemler sorunu, yalnızca yıkıcılar veya casuslar tanık kürsüsündeyken ortaya çıkıyor gibi görünüyor. Ve McCarthy'nin yöntemlerini en yüksek sesle kınayanlar, kendisine karşı histeri uyandırmak için tasarlanmış yalanlar, yarı gerçekler ve imalar da dahil olmak üzere genellikle en iğrenç yöntemlere başvurdular. Görünüşte bazı insanların anlamadığı şey, Komünistlerin zalimler olduğu ve komünistlere yardım ve rahatlık sağlayanların - ister ahmaklar, yoldaşlar, liberaller, isterse ilericiler olarak adlandırılsınlar - aynı zamanda teşhir edilmesi ve nüfuz pozisyonlarından uzaklaştırılması gereken kötüler olduğudur. .
Yüksek mevkilerdeki hainleri ve casusları tespit etmek kolay değildir. Önlerinde orak-çekiç bulunan sweatshirt giymiyorlar. Sadece özenli bir araştırma ve kapsamlı sorgulama onları düşman olarak ortaya çıkarabilir. Öyleyse neden casusları ifşa edenler için tüm kınama ve casusların kendileri için hiçbir şey yok? Neden McCarthy'yi eleştirenler ara sıra bir haini ifşa edip, bunu ne kadar daha iyi yapabileceklerini herkese göstermediler? Hayır, Martin Dies, Parnell Thomas ve Joe McCarthy gibi Kızılların azimli düşmanlarını kamusal hayattan kovalamak, uluyan komünist kurt sürüsünün kendisiyle yüzleşme cesaretini toplamaktan çok daha kolaydı.
Q. Yani, McCarthy'nin komitesinin önüne çıkan kişilere yönelik muamelesi, bildirildiği kadar kötü değil miydi?
A. Aynen öyle. Kayda bakalım. 1953'te ve 1954'ün ilk üç ayında (McCarthy, 1954'ün geri kalanında, hakkındaki iki soruşturmayla hareketsiz kaldı), McCarthy'nin komitesi 199 gün duruşma yaptı ve 653 tanığı inceledi. Bu kişiler ilk olarak yürütme oturumunda göründüler ve kendilerine karşı deliller söylendi. Tatmin edici açıklamalar sunabilirlerse - ki çoğu öyleydi - görevden alındılar ve kimse çağrıldıklarını bilmiyordu.
Halka açık oturumlarda görünenler ya sertleştirilmiş Beşinci Değişiklik savunucuları ya da haklarında makul derecede güçlü bir suçluluk karinesi bulunan kişilerdi. Ancak küstah, aşağılayıcı ve meydan okuyan tanıklara bile, bir soruyu yanıtlamadan önce (mahkeme salonunda yapmalarına izin verilmeyecek bir şey), suçlayıcılarıyla yüzleşmek ya da en azından kimliklerini tespit etmek için avukatlarıyla görüşmeleri için anayasal hakları tanındı. ve avukatları tarafından kendilerine soru sorulmasını ve sözde komünist dernekleri hakkındaki soruları yanıtlamak yerine Birinci ve Beşinci Değişiklikleri başlatmalarını istediler.
Bu 15 aylık süre içinde McCarthy Komitesi tarafından çağrılan 653 kişiden 83'ü komünist veya casusluk faaliyetleriyle ilgili soruları anayasal gerekçelerle yanıtlamayı reddetti ve isimleri kamuoyuna açıklandı. Dokuz ek tanık yürütme oturumunda Beşinci Değişikliğe başvurdu, ancak isimleri kamuoyuna açıklanmadı. 83 kişiden bazıları Ordu, Deniz Kuvvetleri, Devlet Basım Dairesi, Hazine Bakanlığı, Savaş Enformasyon Dairesi, Stratejik Hizmetler Dairesi, Gaziler İdaresi ve Birleşmiş Milletler için çalışıyordu veya çalışıyordu. Diğerleri New Jersey'deki Federal Telekomünikasyon Laboratuarlarında, New Jersey'deki Ordu Sinyal Birlikleri'nin gizli radar laboratuvarlarında ve Massachusetts ve New York'taki General Electric savunma tesislerinde çalışıyordu ya da çalışıyordu. James S. Allen, Herbert Aptheker ve Earl Browder gibi tanınmış komünist propagandacılar da dahil olmak üzere 83 kişiden 19'u, yazıları dünyanın dört bir yanındaki ABD Bilgi Servisi kütüphanelerinde taşındığı için çağrıldı.
Edward Rothschild'in Hükümet Basım Bürosu duruşmalarında avukatı olan Charles E. Ford, McCarthy'nin müvekkiline karşı gösterdiği adaletten o kadar etkilenmişti ki: "Bence bu gün ve bu yerdeki komite toplantısı çok takdire şayan ve 10 Mart 1954'te McCarthy Komitesi'nin huzuruna çıkan Peter Gragis, basının çok kötü davrandığınızı, insanları çarmıha gerdiğinizi belirttiği için duruşmaya dehşet içinde geldiğini söyledi. 8230. Benim deneyimim tam tersi oldu. Bana çok anlayışlı davranıldığını düşünüyorum. Yaklaşık 20 yıldır aşağı yukarı aktif bir komünist olmama rağmen, sanırım çok saygı duydum.
Q. McCarthy ve ekibinin bazı üyeleri 1953'te 'kitap yakma' ve Avrupa'da kargaşaya neden olmaktan suçlu muydu?
A. Bu suçlama, komitenin denizaşırı Dışişleri Bakanlığı kütüphanelerindeki komünist etkilere ilişkin soruşturmasına atıfta bulunularak yapıldı. kitabında McCarthy, komitenin baş danışmanı Roy Cohn, kendisinin ve komite çalışanı David Schine'in farkında olmadan Joe McCarthy'nin düşmanlarına, birkaç genç, deneyimsiz palyaçonun Avrupa'da koşturup, Devlete emirler yağdırdığı masalını yaymak için mükemmel bir fırsat verdiklerini kabul etti. Çevredeki daire yetkilileri, kitapları yakarak, gittikleri her yerde kaos yaratarak ve dış ilişkileri bozarak.'Aslında, ancak, heyet tarafından yapılan gezi ve müteakip oturumlar, 30.000'den fazla komünist ve yanlısının uzaklaştırılmasına yol açan bilgileri verdi. - yabancı ülkelerdeki ABD Bilgi Servisi kütüphanelerinden komünist kitaplar. Bu tür kitapların varlığı, bu kütüphanelerin belirtilen amacı ile bariz bir şekilde çelişiyordu: “Amerika'nın yurtdışında daha iyi anlaşılmasını sağlamak” ve “Sovyet komünist propagandasıyla mücadele etmek ve onu teşhir etmek”.
Q. Ama McCarthy, en büyük günahı 21 yıl önce kolej futbolu üzerine bir kitap yazmak olan bir adamı bu duruşmalara çağırmadı mı?
A. Mart 1953'te McCarthy Komitesi, Dışişleri Bakanlığı'nın Uluslararası Enformasyon İdaresi başkan yardımcısı ve kitabın yazarı Reed Harris'in ifadesini dinledi. Kral Futbolu. Ancak Harris'in kitabı futbolla sınırlı değildi. Yazar ayrıca komünistlerin ve sosyalistlerin kolejlerde ders vermelerine izin verilmesini savundu ve Amerika'daki aç insanların, "gansterleri ve yozlaşmış politikacıları izledikten sonra, bolluk boynuzundan sevinçle yutkunabileceğini" söyledi. Rusya'da komünizm çağını başlatan o savaş günlerinin geri kalanı, Birleşik Devletler'deki mevcut duruma tercih edilebilir.
Harris ve Senatör John McClellan arasındaki aşağıdaki konuşma, McCarthy'nin eleştirmenleri tarafından asla alıntılanmadı:
McClellan: İşte endişelendiğim şey şu. İlk olarak size şunu soracağım: Bir kişinin o kitapta ifade ettiğiniz görüş ve felsefelere sahip olduğu tespit edilse, o kişiyi Amerika'nın Sesi'nde yer almaya uygun veya uygun görür müsünüz? şimdi tut?
McClellan: Böyle birini çalıştırmazsın, değil mi?
Harris: Yapmam, Senatör.
McClellan: Şimdi seni o pozisyonda buluyoruz.
Nisan 1953'te görevinden istifa eden Harris için gözyaşı dökmeden önce, McCarthy karşıtı histerik Edward R. Murrow'un 1961'de ABD Enformasyon Dairesi'ni devraldığında, Reed Harris'i vekili olarak tuttuğunu ve bir kez daha kanıtladı. McCarthyciliğin gerçek kurbanı Joe McCarthy'nin kendisiydi.
Q. Peki ya McCarthy'nin haksız yere komünist olmakla suçladığı o zavallı yaşlı siyah kadın?
A. Bu kadın, gizli bir FBI ajanının Komünist Parti üyesi olduğuna dair ifade vermesinin ardından Pentagon'da gizli mesajlarla çalışırken işini kaybeden Annie Lee Moss'du. 72 R Street, S.W., Washington, D.C.'de yaşayan Moss, 1954'ün başlarında McCarthy Komitesi'nin önüne çıktığında Komünist olduğunu reddetti. Savunucuları McCarthy'yi Moss'u farklı bir adreste benzer ada sahip başka bir kadınla karıştırmakla suçladı. Edward R. Murrow, kadını televizyon programında bir kahraman yaptı ve McCarthy karşıtı basın, bu bölümü McCarthy'nin tipik iğrençlikleri olarak ilan etti.
Ve böylece, Yıkıcı Faaliyetler Kontrol Kurulu, Komünist Parti'nin kendi kayıtlarının kopyalarının, 72 R Street, SW, Washington, DC'de yaşayan Annie Lee Moss'un orta sıralarda bir parti üyesi olduğunu gösterdiğini bildirdiği Eylül 1958'e kadar durum böyleydi. -1940'lar.” Moss, Pentagon işini 1954'te geri aldı ve Aralık 1958'de hâlâ Ordu için çalışıyordu.
Q. Moss işini geri almış olabilir, peki ya savunma fabrikalarında işlerini kaybeden tüm o bireyler?
A. McCarthy Komitesi, hükümetle sözleşmeleri yılda yüz milyonlarca dolara ulaşan 13 savunma tesisiyle ilgili soruşturması sırasında, ikisi - William H. Teto ve Herman E. Thomas - 101 tanık dinledi. Kızıl casus ağı ve komünistlerin bitkilerde hücre kurma çabaları. Komitenin maruz kaldığı teşhirler, 32 kişinin işten çıkarılmasına ve fabrikalardaki güvenlik düzenlemelerinin sıkılaştırılmasına yol açtı. Örneğin, General Electric'in başkanı, bir General Electric çalışanının Komünist olduğunu kabul etmesi veya yetkili bir soruşturma hükümetinin önünde iddiada bulunması durumunda şirket mallarının ve personelinin emniyet ve güvenliğine yönelik olası tehlike konusundaki endişelerini dile getiren bir politika bildirisi yayınladı. Komünist bağlantıları veya olası casusluk veya sabotaj faaliyetleri hakkında doğru cevaplar vererek kendisini suçlayabileceği bir vücut.
McCarthy'nin soruşturmaları 1954'ün başlarında durdurulduğunda, araştırma görevlileri ek 155 savunma işçisini içeren kanıtlar biriktirmişti, ancak bu kişileri yeminli olarak asla sorgulayamadı. 12 Ocak 1959'da, Amerikan Karşıtı Faaliyetler Meclisi Komitesi üyesi olan Kongre Üyesi Gordon Scherer, ülkenin savunma tesislerinde çalışan en az 2.000 potansiyel casusluk ajanı ve sabotajcı tanıdığını söyledi. Ancak Senatör McCarthy 1954'te engellendiğinden beri bu hayati alanda hiçbir kongre soruşturması yapılmadı.
Q. Fort Monmouth duruşmaları ne hakkındaydı? İşten atılanların hepsi sonunda işlerini geri vermediler mi?
A. New Jersey, Fort Monmouth'daki Ordu Sinyal Birlikleri kurulumu, orada bulunan üç araştırma merkezinin Amerika'yı bir atom saldırısından korumak için tasarlanmış savunma cihazları geliştirmekle meşgul olmasından bu yana ülkenin en hayati güvenlik noktalarından biriydi. 1953'te ABD'nin atom sırlarını Sovyetler Birliği'ne sattığı için idam edilen Julius Rosenberg, 1940'tan 1945'e kadar Fort Monmouth'ta müfettiş olarak çalıştı ve bundan sonra en az iki yıl boyunca Sinyal Birlikleri temaslarını sürdürdü. 1949'dan 1953'e kadar FBI, Orduyu Fort Monmouth'taki güvenlik riskleri konusunda uyarıyordu, ancak Ordu, 1953'te McCarthy soruşturması başlayana kadar yıkım raporlarına çok az dikkat etti veya hiç dikkat etmedi.
1953 ve 1954 boyunca, McCarthy Komitesi, sivil çalışanlar, Ordu subayları ve askere alınan personelden komünist sızma raporlarına dayanarak, yürütme oturumlarında 71 ve açık oturumlarda 41 tanık dinledi. Ordu, güvenlik riskleri olarak 35 kişiyi askıya alarak veya taburcu ederek karşılık verdi, ancak bu vakalar Pentagon'daki Ordu Sadakat ve Tarama Kurulu'na ulaştığında, şüpheli güvenlik risklerinin ikisi hariç tümü iade edildi ve geri ödeme yapıldı. McCarthy, inceleme kurulundaki 20 sivilin isimlerini istedi ve onları mahkeme celbiyle tehdit ettiğinde, Eisenhower yönetimi, 21 Ocak 1954'te Başsavcı Herbert Brownell'in ofisindeki bir toplantıda, McCarthy'nin soruşturmalarını durdurmak için komplo kurmaya başladı. son olarak.
Evet, askıya alınanların neredeyse tamamı sonunda Fort Monmouth'taki görevlerine iade edildi ve McCarthy karşıtları bunu McCarthy'nin bir kez daha iddialarını kanıtlamakta başarısız olduğunun kanıtı olarak gösterdiler. Ancak McCarthy'nin haklılığı daha sonra, Ordunun Fort Monmouth'taki çok gizli operasyonları sessizce Arizona'ya taşındığında geldi. 1979 tarihli kitabında Özür Dilemeden, Senatör Barry Goldwater hareketin nedenini açıkladı:
Ocak 1955'te Amerika Birleşik Devletleri Senatosu'nun güçlü Tahsisat Komitesi'nin başkanı olan Carl Hayden, bana özel olarak Monmouth'un taşındığını çünkü kendisi ve çoğunluk Demokrat Parti'nin diğer üyeleri Monmouth'ta güvenliğin sızdığına ikna olduklarını söyledi. McCarthy'nin suçlamalarında haklı olduğunu kabul etmek istemediler. Tek alternatifleri, kurulumu New Jersey'den Arizona'daki yeni bir yere taşımaktı.
Q. Ordudan bahsetmişken, McCarthy'nin komünist olduğunu söylediği dişçinin adı neydi?
A. Adı Irving Perress'ti ve işte bazı arka plan bilgileri. Aralık 1953'te bir Ordu generali, Ekim 1952'de yüzbaşı olarak orduya alınan ve bir ay sonra bir Savunma Bakanlığı formundaki yıkıcı örgütlere üyelikle ilgili soruları yanıtlamayı reddeden bu New York diş hekiminin inanılmaz hikayesi hakkında Senatör McCarthy'yi uyardı. Nisan 1953'te Ordu Genel Cerrahı tarafından görevden alınması önerildi, ancak izleyen Ekim ayında binbaşı terfi talebinde bulundu ve terfi aldı. Roy Cohn, Aralık 1953'te Ordu Danışmanı John G. Adams'a Peres hakkındaki gerçekleri verdi ve Adams bu konuda bir şeyler yapacağına söz verdi.
Bir ay sonra Peres hakkında hala herhangi bir işlem yapılmadığında, McCarthy 30 Ocak 1954'te onu komitenin huzuruna çağırdı. Peres, Komünist Partiye üyeliği, komünist bir eğitim okuluna devamı, ve partiye askeri personel alma çabaları. İki gün sonra, McCarthy özel haberci tarafından Ordu Sekreteri Robert Stevens'a bir mektup göndererek, Peres'in ifadesini gözden geçirdi ve askeri mahkemeye çıkarılmasını ve Ordunun, onun bir Komünist olduğunu bilerek Peres'i kimin terfi ettiğini bulmasını istedi. Aynı gün, 1 Şubat'ta, Peres, ertesi gün New Jersey'deki Kilmer Kampı'ndaki komutanı Tuğgeneral Ralph W. Zwicker'dan derhal aldığı Ordudan onurlu bir ayrılma talebinde bulundu.
McCarthy bir sonraki mantıklı adımı attı ve General Zwicker'ı 18 Şubat'ta kapalı bir komite toplantısına çağırdı. O sırada McCarthy'nin Zwicker'in açık sözlü ve işbirlikçi bir tanıktan başka bir şey olmayacağını varsayması için hiçbir neden yoktu. 22 Ocak ve 13 Şubat'ta iki McCarthy personeliyle yaptığı ayrı görüşmelerde Zwicker, Peres'in komünist bağlantılarına aşina olduğunu ve kendisine onurlu bir terhis verilmesine karşı olduğunu, ancak bunu yapmasının kendisine emir verildiğini söylemişti. Pentagon'dan birisi.
Bununla birlikte, McCarthy'nin önüne çıktığında, Zwicker kaçamak, düşmanca ve işbirlikçi değildi. Peress'in McCarthy Komitesi önünde soruları yanıtlamayı reddettiğini, aklamayı imzaladığı sırada bilip bilmediği sorulduğunda, hikayesini üç kez değiştirdi. McCarthy giderek öfkelendi ve Zwicker, varsayımsal bir soruya yanıt olarak, komünist olduğunu bildiği halde, bir komünist binbaşının onurlu bir şekilde terhisi emrini oluşturan bir generali ordudan çıkarmayacağını söylediğinde, McCarthy Zwicker'e söyledi. bir generalin üniformasını giymeye uygun olmadığını söyledi.
Q. Yani McCarthy gerçekten de Zwicker'ı 'istismar' etti ve eleştirmenlerin iddia ettiği gibi onun vatanseverliğini yalanladı mı?
A. Üç yıl ileriye atlayalım ve Zwicker'in 18 Şubat 1954'te gerçekleşen ifadesine ilişkin kendi değerlendirmesini alalım. 21 Mart 1957'de Senato Silahlı Hizmetler Komitesi'nde yapılan bir duruşmada General şunları söyledi: bazı durumlar …, kesinlikle bir kişiye belki inatçı olduğum, belki geri adım attığım ve belki de fazla işbirlikçi olmadığım fikrini verme eğilimindeydi. Korkarım ki belki fazla temkinliydim ve belki de savunmadaydım ve bu duygu bana sorulan soruları cevaplarken aksi halde olabileceğim kadar açık sözlü olmamama neden olmuş olabilir.
General Zwicker'in dürüst olmadığı tek zaman bu değildi. 23 Mart 1955'te McClellan Komitesi (eski adıyla McCarthy Komitesi) huzurundaki ifadesinde Zwicker, McCarthy çalışanı George Anastos'a 22 Ocak 1954 tarihli telefon görüşmesinde Irving Peres hakkında aşağılayıcı bilgi vermeyi reddetti. Her ikisi de yeminli ifade vermiş ve Zwicker'e karşı çıkmışsa, McClellan Komitesi duruşmanın tutanağını Zwicker'in yalan yere yemin etmesi nedeniyle yargılanması için Adalet Bakanlığına gönderdi. 19 ay boyunca konuyu inceledikten sonra, Adalet Bakanlığı nihayet Aralık 1956'da Zwicker hakkında "teknik" nedenlerle cezai kovuşturma başlatmayı reddetti.
1 Nisan 1957'de Senato ikiye karşı 70 oyla Zwicker'in terfisini onayladı, Senatörler McCarthy ve George Malone buna karşı çıktı. Senato'nun tüm üyeleri Pentagon'dan veya Beyaz Saray'dan Zwicker'a oy vermeye çağıran bir telefon almıştı. İnatçı general, emekli olmadan önce üç yıl daha orduda görev yaptı.
Q. Peres'i kimin terfi ettirdiğini ve Zwicker'e komünist binbaşının onurlu tahliyesini imzalamasını kimin söylediğini bilen var mı?
A. Peres davasıyla ilgili 1955 McClellan duruşmalarını inceledikten sonra, Lionel Lokos kitabında Peres'i kim terfi ettirdi?, Albay H.W. Irving Peress'in terfi edilmesini öneren mektubu yaver generale Glattly imzaladı ve tümgeneral adına Binbaşı James E. Harris, Peres'in binbaşıya atanma mektubunu imzaladı. Peress'in terhisine gelince, Ordu Danışmanı John Adams ve Korgeneral Walter L. Weible, General Zwicker'e Ordudan onurlu ayrılığı imzalamasını emretti. McClellan Komitesi Adams'ı, Senatör McCarthy'nin 1 Şubat 1954 tarihli mektubunu göz ardı etmeyi seçtiğinde ve Peres'in 2 Şubat 1954'te onurlu bir şekilde görevden alınmasına izin verdiğinde bu alt komiteye saygısızlık gösterdiğini söyleyerek eyleminden dolayı sert bir şekilde azarladı. #8221
McClellan Komitesi, Peres davasıyla ilgili raporunda, "Ordu tarafından Irving Peress'in görevlendirilmesi, transferi, terfisi ve onurlu görevden alınmasıyla bağlantılı olarak küçük önemden daha fazla 48 hata işlendiğini söyledi. Sonuç olarak, Ordu, güvenlik programında bazı kapsamlı değişiklikler yaptı; Komünist bağlantıları hakkında sorgulanan bir kişinin Beşinci Değişikliği kabul etmesinin, onurlu bir terhis yerine genel bir terhis verilmesini garanti etmek için yeterli olduğunu söyleyen bir politika açıklaması da dahil. Bu reformların gerçekleşmesinin nedeni, Peres'i Ordunun, Beyaz Saray'ın ve birçok Cumhuriyetçi arkadaşının isteklerine karşı ifşa etme cesaretini gösteren bir Senatör Joe McCarthy'nin ısrarıydı.
Lionel Lokos, "Kimse asla bilmeyecek" dedi, "Senatör McCarthy'nin Peress davasında tavrını almasının neye malolduğunu – popülerlik ve siyasi geleceği açısından ona neye malolduğunu. Yalnızca, ‘Peress'i Kim Terfi Etti?’'yi sormanın bedelinin yüksek olduğunu ve Senatör McCarthy'nin bu bedeli ödemekten çekinmediğini biliyoruz.”.
IV. Ordu-McCarthy Duruşmaları
Q. Ordu-McCarthy Duruşmalarının özü neydi?
A. 11 Mart 1954'te Ordu, McCarthy'yi ve ekibini, Schine'in Kasım 1953'te askere alınmasından önce ve sonra, McCarthy'nin komite danışmanı olan G. David Schine'e ayrıcalıklı muamelede bulunmak için uygunsuz araçlar kullanmakla suçladı. Senatör McCarthy, bu iddiaların kötü niyetle yapıldığını ve komitesinin Fort Monmouth'taki komünist yıkım soruşturmasını sürdürmesini ve Ordu Sadakat ve Tarama Kurulu üyeleri için mahkeme celbi yayınlamasını önlemek için tasarlandığını söyleyerek karşı çıktı. Bu çelişkili suçlamaları karara bağlamak için Senatör Karl Mundt başkanlığında özel bir komite atandı ve duruşmalar 22 Nisan 1954'te başladı.
Televizyonda yayınlanan duruşmalar 36 gün sürdü ve tahminen 20 milyon kişi tarafından izlendi. 32 tanık ve iki milyon kelimelik ifadeyi dinledikten sonra komite, McCarthy'nin kendisinin David Schine adına herhangi bir uygunsuz etkide bulunmadığı, ancak McCarthy'nin baş danışmanı Roy Cohn'un bazı aşırı ısrarcı veya saldırgan davranışlarda bulunduğu sonucuna vardı. çabalar” Schine adına. Komite ayrıca, Ordu Sekreteri Robert Stevens ve Ordu Danışmanı John Adams'ın Fort Monmouth'daki soruşturmayı ve duruşmaları sonlandırmak veya etkilemek için çaba sarf ettiği ve Adams'ın üyeler için mahkeme celplerini engellemek için güçlü ve gayretli çabalar gösterdiği sonucuna vardı. Ordu Sadakat ve Gözetim Kurulu'nun “[McCarthy] komitesinin belirli üyelerine kişisel itiraz yoluyla.”
Özel komite raporuyla aynı fikirde olan ayrı bir açıklamada, Senatör Everett Dirksen, Ordunun suçlamalarını Schine adına ilk uygunsuz çabanın gösterilmesinden (Temmuz) sekiz ay sonrasına kadar kamuya açıklamadığını belirterek Ordu davasının zayıflığını gösterdi. 1953) ve Senatör McCarthy'nin Ordu Sadakat ve Tarama Kurulu üyelerine mahkeme celbi vereceğini bildirmesine kadar (Ocak 1954). Dirksen ayrıca, Ordu iddialarının kamuoyuna açıklanmasından üç gün önce, 8 Mart 1954'te Sekreter Stevens ile Senatör Stuart Symington arasında bir telefon görüşmesine dikkat çekti. Bu konuşmada Stevens, McCarthy'nin personeli tarafından uygunsuz etkide bulunma suçlamalarının çok abartılı olacağının kanıtlanacağını söyledi. Ben sekreterim ve [McCarthy] komitesi ve başkanla bazı görüşmelerim oldu, vb. ve genel olarak bana yapılan muamele söz konusu olduğunda, kişisel bir şikayetim yok.
1984 kitabında Joe McCarthy'yi Kim Öldürdü?, Ordu-McCarthy çatışmasına karışan kişilerden gelen yayınlanmamış birçok makaleye ve nota erişimi olan eski Eisenhower Beyaz Saray yardımcısı William Bragg Ewald Jr., McCarthy ve Stevens arasında var olan iyi ilişkileri ve McCarthy'nin adına McCarthy'nin baskı eksikliğini doğruluyor. Schine'nin. 7 Kasım 1953'teki bir telefon görüşmesinde Senatör, Sekreter'e Schine'i hizmete almak ve tekrar komiteye atamak gibi herhangi bir özel muamele yapmamasını söyledi. Hatta McCarthy, Roy Cohn'un Schine hakkında 'tamamen mantıksız' olduğunu, Dave'in bir general olması ve Waldorf'un çatı katında çalışması gerektiğini düşündüğünü söyledi.
Ewald ayrıca, Stevens ile Savunma Bakan Yardımcısı Fred Seaton arasında 8 Ocak 1954'te bir telefon görüşmesini de bildirdi. Stevens, "Tabii ki, çocuk yaş için uygun olmadan önce son dakikada alındı," dedi Stevens. “O 26 yaşında, biliyorsun. Benim tahminim, eğer McCarthy için çalışıyor olmasaydı, muhtemelen asla draft edilmeyecekti.
Ewald tarafından doğrulanan bir başka şey de, 21 Ocak 1954'te Adalet Bakanlığı'nda bir grup McCarthy karşıtı grubun McCarthy'yi durdurmak için bir plan hazırladığı gizli toplantıydı. Ordu Sadakat ve Gözetim Kurulu tarafından veya bu işe yaramazsa, David Schine adına iddia edilen çabaların bir listesini hazırlayarak ve McCarthy geri adım atmadığı sürece listeyi halka açıklamakla tehdit ederek.
21 Ocak'taki toplantıya katılanlar arasında Başsavcı Herbert Brownell, BM Büyükelçisi Henry Cabot Lodge, Başsavcı Yardımcısı William Rogers, Beyaz Saray Genelkurmay Başkanı Sherman Adams, Beyaz Saray yardımcısı Gerald Morgan ve John Adams vardı. John Adams, Ordu-McCarthy Duruşmaları sırasında yanlışlıkla bu toplantıdan bahsettiğinde ve McCarthy bu konuda daha fazla bilgi edinmek istediğinde, Başkan Eisenhower, 17 Mayıs 1954'te, Savunma Bakanlığı'nın herhangi bir çalışanının herhangi bir kişiye tanıklık etmesini yasaklayan bir kararname yayınladı. bu tür konuşmalar veya iletişimler veya bu tür belgeler veya çoğaltmalar üretmek.
Q. Ordu-McCarthy Duruşmaları iyi bir amaca hizmet etti mi?
A. Evet. Ordu danışmanı Joseph Welch'in önemsiz şeylere aşırı odaklanmasına ve zekice dikkat dağıtıcı şeylere rağmen, duruşmalar Amerikan halkını komünizmin tehlikeleri konusunda daha önce hiç olmadığı kadar uyardı. McCarthy'nin kamuoyu yoklamalarındaki popülaritesi Ocak 1954'te yüzde 50 onaydan Mayıs'ta yüzde 35'e düştü, ancak on milyonlarca kişi onu hala destekliyordu. Bunu, duruşma özetlerini okuyarak veya izlediğinizde asla bilemezsiniz. Sipariş Noktası, McCarthy'nin lehine olan hemen hemen her olayı atlayan 97 dakikalık bir “belgesel” (188 saatlik televizyon görüntüsünden alınmıştır) - ve birçoğu vardı - ve yalnızca McCarthy'nin pek iyi karşılanmadığı bölümleri içeriyordu. Film, McCarthy'yi esas olarak sinirlendiği zamanları göstererek veya birçok "düzen noktasını" ifade ederek, onun hakkında çarpık bir bakış açısı sunar.
Q. Zekice dikkat dağıtıcı bazı örneklere ne dersiniz?
A. Joe Welch'in insanların dikkatini komünist yıkımın ana meselesinden uzaklaştırmak için yaptığı üç numarayı ele alalım:
(1) “Kırpılan” Fotoğrafı. 26 Nisan'da, Sekreter Stevens'ın 17 Kasım 1953'te Fort Dix, New Jersey'de Er Schine ile gönüllü bir şekilde gülümseyerek poz verdiği bir fotoğraf tanıtıldı. Ordu. Welch, ertesi gün, Stevens ve Schine ile birlikte resimdeki üs komutanını gösteren başka bir fotoğraf daha üretti ve ilkinin “a utanç verici bir şekilde kısaltılmış versiyonu olduğunu söyledi. Ama üs komutanının fotoğraftan masum bir şekilde silinmesi, temel anlamını değiştirin - Ordunun söylediği bir zamanda Stevens, Schine'e kızgın değildi.
(2) “Purloined” Belgesi. 4 Mayıs'ta Senatör McCarthy, Fort Monmouth'ta yarısı hala orada olan 34 yıkıcının isimleriyle 2 1/4 sayfalık bir belge hazırladı. 1953'te bir istihbarat subayı tarafından McCarthy'ye verilen belge, FBI Direktörü J. Edgar Hoover'ın 26 Ocak 1951'de Ordu İstihbarat şefi Tümgeneral AR Bolling'e gönderdiği 15 sayfalık bir raporun özetiydi. . Ordunun FBI raporuna göre hareket etmediğinden ve Fort Monmouth'daki yıkıcıların kökünü kazımaya çalışmadığından endişe etmek yerine, Welch, McCarthy'nin özeti nasıl ve nereden geldiğini anlatmaya devam etti. McCarthy ona söylemeyi reddetti. Welch, Hoover'ın 2 1/4 sayfalık belgeyi McCarthy'nin elinde bulundurmadığını tespit etti ve ona "tam olarak hiçbir şeyin karbon kopyası" adını verdi. Ancak aslında, belge Hoover'ın doğru bir özetiydi. #8217s orijinal raporu, ancak Welch, McCarthy'nin sahte kanıtlar sunduğu izlenimini verdi.
(3) Fred Fisher Bölümü. Duruşmaların 30. günü olan 9 Haziran'da Welch, Roy Cohn'u tuzağa düşürmekle meşguldü ve ona güneş batmadan 130 komünisti veya yıkıcıyı savunma tesislerinden çıkarmaya zorladı. Welch, Komünist Partiye yardım eden kişiler hakkında bu kadar endişeleniyorsa, Boston hukuk bürosunda, bir zamanlar Ulusal Avukatlar Birliği'ne üye olan ve Başsavcı Brownell'in "yasal sözcü" dediği Fred Fisher adlı bir adamı kontrol etmesi gerektiğini söyledi. Welch daha sonra Ordu-McCarthy Duruşmalarından en ünlü satırları iletti ve McCarthy'yi “pervasız zulüm”le suçladı ve şu sonuca vardı: “Bu delikanlıyı daha fazla öldürmeyelim, Senatör. Yeterince şey yaptın. En sonunda hiç terbiye anlayışınız yok mu efendim?
İşin aslı, Fred Fisher'ın Ulusal Avukatlar Loncası ile bağlantısının iki ay önce geniş çapta duyurulmasıydı. 16 Nisan tarihli 12. sayfa New York Times Fisher'ın bir resmini ve NLG ile olan geçmiş ilişkisi nedeniyle Welch'in ekibinden çıkarılmasıyla ilgili bir hikayeyi taşımıştı. Welch, McCarthy'nin sözlerinin Fisher'ın itibarını ömür boyu sarsabileceğinden bu kadar endişeliydiyse, olayı neden bu kadar dramatik bir şekilde dramatize etti? Sebep, elbette, McCarthy'nin Fisher meselesini gündeme getirirken bir tuzağa düşmüş olması ve muhteşem bir şovmen olan Welch'in, sahneyi her şeye rağmen oynamasıydı. Fred Fisher olaydan yaralandı mı? Hiç de bile. Welch'in Boston hukuk firması Hale & Dorr'un ortağı oldu ve 1970'lerin ortalarında Massachusetts Barosu başkanlığına seçildi.
V. Watkins Komitesi
Q. Yani Senato sonunda Joe McCarthy'yi Ordu-McCarthy Duruşmaları sırasındaki davranışlarından dolayı sansürledi, değil mi?
A. Yanlış. McCarthy, Ordu-McCarthy Duruşmalarındaki davranışı veya katıldığı herhangi bir duruşmada söylediği veya yaptığı hiçbir şey için sansürlenmedi. İşte gerçekler: McCarthy, Ordu ile girdiği mücadeleden yara almadan çıktıktan sonra, Sol, onu gözden düşürmek ve yok etmek için yeni bir kampanya başlattı. Kampanya, 30 Temmuz 1954'te, Senatör Ralph Flanders'ın McCarthy'yi ABD Senatosu üyesi olmamakla suçlayan bir karar sunduğunda başladı. 8220 Anti-komünizm, savunmasız herhangi bir azınlığın kalbine korku salacak kadar Adolf Hitler'inkine tamamen paraleldir, ve McCarthy'ye yönelik suçlama listesini Etkili Bir Kongre için Ulusal Komite adlı solcu bir gruptan almıştı.
McCarthy'nin düşmanları nihayetinde onu uygunsuz davranış olduğu iddia edilen 46 farklı suçlamayla suçladı ve suçlamaları incelemek ve değerlendirmek için Senatör Arthur Watkins başkanlığında başka bir özel komite kuruldu. Beş yıl içinde Joe McCarthy'nin beşinci soruşturması böylece başladı! İki aylık duruşma ve müzakerelerden sonra, Watkins Komitesi McCarthy'nin 46 davadan sadece ikisinde sansürlenmesini tavsiye etti. Bu nedenle, 8 Kasım 1954'te Senato'nun özel bir oturumu toplandığında, tartışılacak ve oylanacak iki suçlama şunlardı:
(1) Senatör McCarthy'nin 1952'de, Senato'dan ihraç edilmesine ilişkin bir kararla bağlantılı olarak özel ve siyasi yaşamının belirli yönlerini inceleyen Senato Alt Komitesi ile 1952'de 'işbirliği yapmadığı' ve
(2) Senatör McCarthy'nin bir senatör soruşturması yürütürken General Ralph Zwicker'ı ölçüsüzce suistimal ettiğini.
Pek çok Senatör, özellikle Ordunun 1 Şubat 1954 tarihli mektubunu göz ardı ederek komite başkanı McCarthy'yi hor görmesi ve ertesi gün Irving Peres'i onurlu bir şekilde taburcu etmesi nedeniyle Zwicker sayımı konusunda tedirgindi. Bu nedenle, bu Senatörler, McCarthy'nin 18 Şubat'ta Zwicker'e yönelik davranışının en azından kısmen haklı olduğunu düşündüler. Böylece Zwicker sayısı son dakikada düşürüldü ve onun yerine şu yedek suçlama geldi:
(2) Senatör McCarthy, Watkins Komitesini Komünist Partinin “kasıtsız cariyesi” olarak nitelendirerek ve özel Senato oturumunu bir “lynch partisi” ve bir “lynch arı” olarak tanımlayarak, “senator etiğine aykırı davrandı ve Senatoyu itibarsızlaştırmaya ve itibarsızlaştırmaya, Senatonun anayasal süreçlerini engellemeye ve itibarını zedelemeye eğilimliydi.”
2 Aralık 1954'te Senato, Demokratlar oybirliğiyle kınama lehinde ve Cumhuriyetçiler eşit olarak bölünerek, 67'ye karşı 22 oyla, Senatör Joseph McCarthy'yi her iki konuda da 'mahkum' olarak kabul etti.
Q. Senato, McCarthy'yi bu hesaplardan mahkum etmekte haklı mıydı?
A. Hayır değildi. İlk sayım, Ayrıcalıklar ve Seçimler Alt Komitesi ile işbirliği yapılmaması ile ilgili olarak, alt komite McCarthy'yi asla mahkemeye çağırmadı, ancak yalnızca bir Senatörü ifade vermesi için 'davet etti' ve iki personel, McCarthy'ye ve alt komiteye karşı dürüst olmadığı için alt komiteden istifa etti. , 2 Ocak 1953 tarihli nihai raporunda, incelenen konuların 1952 seçimleri nedeniyle tartışmalı hale geldiğini söyledi. ifade vermek için bir “davetiye” reddedildi. Bu arada, Adalet Bakanlığı ve İç Gelir Bürosu, McCarthy'nin 1946'dan 1952'ye kadar olan dönem için mali durumunu ve vergilerini araştırdı ve herhangi bir yasa ihlali bulmadı. 19 Nisan 1955'te, İç Gelir, fazla vergi ödemesi için kendisine 1.046.75 $ 'lık bir geri ödeme kararı verdi.
İkinci sayıma, Watkins Komitesinin eleştirisine ve özel Senato oturumuna gelince, McCarthy Senato dışında ifade ettiği görüşler nedeniyle mahkum edildi. David Lawrence'ın 7 Haziran 1957 tarihli bir başyazısında belirttiği gibi U.S. News & World Report, diğer senatörler McCarthy'yi yemin altında yalan söylemek, nüfuz parasını kabul etmek, seçim sahtekarlığı yapmak, iftira ve yanlış beyanlarda bulunmak, şantaj yapmak, Komünistlerin işlerini onlar için yapmak ve onlarla şüpheli bir 'kişisel ilişki' kurmakla suçladılar. Roy Cohn ve David Schine, ancak “senatoryal etik'e aykırı hareket ettikleri veya Senato'nun “haysiyetini” zedeledikleri için sansürlenmediler.
Senato'nun Joe McCarthy'yi yok etmesinden en çok yararlanan komünist komploydu (Komünist Parti gazetesi, Günlük işçi Watkins Komitesi'nin tavsiyelerini "Amerika için iyi haber" olarak adlandırmıştı. Bu komplonun iç işleyişini herkes kadar iyi bilen eski Komünist Louis Budenz, McCarthy'nin kınanmasının, komploya karşı hareket eden herhangi bir önemli kişiyi korkutmak için yolu açık bıraktığını söyledi. Komünistler onu baş hedef yaptılar çünkü onu Amerika'daki siyasi liderlere komploya veya onun dünya fethi planlarına zarar vermemelerini hatırlatmak için bir sembol yapmak istediler. Son 30 yılın tarihi, Budenz'in trajik gerçeğini doğruluyor. Beyan.
Q. Joe McCarthy'nin kınanmasına karşı oy veren 22 Cumhuriyetçi Senatör kimlerdi?
A. Bir düzineden fazla Senatör McCarthy'ye, kendisine karşı oy vermek istemediklerini, Beyaz Saray ve her iki siyasi partinin liderleri tarafından kendilerine uygulanan muazzam baskı nedeniyle bunu yapmak zorunda olduklarını söyledi. İlkeyi siyasetin üzerine koyan 22 kişi Senatör Frank Barrett (Wyoming), Styles Bridges (New Hampshire), Ernest Brown (Nevada), John Marshall Butler (Maryland), Guy Cordon (Oregon), Everett Dirksen (Illinois), Henry idi. Dworshak (Idaho), Barry Goldwater (Arizona), Bourke Hickenlooper (Iowa), Roman Hruska (Nebraska), William Jenner (Indiana), William Knowland (California), Thomas Kuchel (California), William Langer (Kuzey Dakota), George Malone (Nevada), Edward Martin (Pennsylvania), Eugene Millikin (Colorado), Karl Mundt (Güney Dakota), William Purtell (Connecticut), Andrew Schoeppel (Kansas), Herman Welker (Idaho) ve Milton Young (Kuzey Dakota).
VI. 1955-1957 Yılları
Q. Joe McCarthy, mahkumiyeti ile ölümü arasındaki 29 ayda münzevi mi oldu?
A. Hayır o yapmadı. Senato görevlerinde çok çalıştı. O sırada yardımcılarından biri olan Brent Bozell, "Bazılarının yaptığı gibi, sansürün ardından McCarthy'nin paramparça bir adam olduğu konusunda ısrar etmek tamamen saçmalık" dedi. “Onun zekası her zamanki gibi keskindi. Kendisine bir sorunla hitap ettiğinde, onunla mükemmel bir şekilde başa çıkabilirdi.”
Yine Senato'daki azınlık partisinin bir üyesi olan Joe McCarthy, Amerikan halkını Komünizm tehdidine karşı uyarmak için kamuya açık konuşmalara güvenmek zorunda kaldı. Bunu, bu iki buçuk yıl boyunca birçok önemli adreste yaptı. Tiranlık ve cinayet davasını ilerletmeden tiranlara ve katillere dostluk teklif edemezsiniz' diyerek Kızıllarla zirve konferanslarına katılmama konusunda uyarıda bulundu. onurlu ne de arzu edilir. Uzun vadeli hedefimiz, Komünizmin yeryüzünden silinmesi olmalıdır.
Senatör McCarthy, 1956'da cesur Macar halkını Sovyet saldırganlığına karşı savunmak için güç kullanılması çağrısında yalnızdı. Sovyetler Birliği'nin füze yarışını kazandığı konusunda uyarıda neredeyse yalnızdı, çünkü Birleşik Devletler hükümetindeki iyi gizlenmiş komünistler kendi güdümlü füze programımıza fren koyuyor. Vietnam. McCarthy, "Onlara ve aksi takdirde komünizme karşı topyekûn bir savaşta hayatlarını feda etmeye çağrılacak olan milyonlarca Amerikalı çocuğa adalet için," dedi McCarthy, "Müttefiklerimizle birlikte savaşmamıza izin vermeliyiz. savaşı düşmana taşımak için maddi ve teknik yardım.' Buna izin verilmedi ve on yıl sonra, yarım milyondan fazla Amerikan askeri Güney Vietnam'da savaşıyordu.
Q. Joe McCarthy ölümüne mi içti?
A. Düşmanları bunu düşünmeni istiyor. McCarthy, düşmanlarının iddia ettiği kadar içmiş olsaydı, iddia ettikleri kadar uzun yıllar boyunca, konuşmadan konuşmaya ve işitmeden işitmeye taşınmak zorunda kalacaktı ve iki tutarlı cümleyi bir araya getiremeyecekti. 36 gün boyunca televizyonda yayınlanan Army-McCarthy Duruşmaları sırasında McCarthy sarhoş gibi mi göründü yoksa öyle mi davrandı? Hiçbir alkolik, McCarthy'nin yaptıklarını, özellikle de birkaç yıl içinde başaramazdı. Elbette, Joe McCarthy içti ve muhtemelen bazen çok fazla içti, ancak çalışma saatlerinde içmedi ve yaptığı her içki, Komünizme karşı mücadelesinin ciddiyetinden veya suçlamalarının doğruluğundan bir zerre eksiltmedi.
Hayatının son iki yılında, McCarthy, Senato meslektaşlarının kendisine yaptığı korkunç adaletsizlikten dolayı büyük hayal kırıklığına uğradı ve kesinlikle depresyon zamanları geçirdi. Yaşadıklarından sonra kim istemez ki? Ama aynı zamanda, Ocak 1957'de eşiyle birlikte bir kız çocuğu evlat edindiği zamanki gibi, mutlu zamanları da vardı. Roy Cohn'un yeni kızını tutan gülümseyen bir Joe McCarthy'yi gösteren kitabındaki resim, alkolde boğulan bir adamın resmi değil. . William Rusher, 1956 ve 1957 yıllarında Senato İç Güvenlik Alt Komitesi'nin danışmanıydı ve sosyal vesilelerle defalarca McCarthy ile bir araya geldi. 'Bir zamanlar çok içki içiyordu', dedi Senatör Rusher, 'ancak son yıllarında dikkatli bir şekilde ılımlıydı, şiddetli bir hepatit krizinden öldü. Neredeyse sonuna kadar bir Senatörün olağan işlerini yapmaya devam etti.
Sonu 2 Mayıs 1957'de Bethesda Deniz Hastanesi'nde geldi. Washington'da binlerce insan cesedi gördü ve McCarthy, 17 yıl sonra Senato odasında cenaze töreni yapan ilk Senatör oldu. 30.000'den fazla Wisconsinli, Senatörün memleketi Appleton'daki St. Mary's Kilisesi aracılığıyla ona son saygılarını sunmak için başvuruda bulundu. Üç Senatör - George Malone, William Jenner ve Herman Welker - McCarthy'nin tabutunu taşıyan uçakla Washington'dan Appleton'a uçmuştu. William Rusher, 'Joe McCarthy ile bu kadar ileri gittiler' dedi. “Yolun geri kalanını giderlerdi.”
VII. Bazı Son Sorular
Q. McCarthy 1950'lerde bir “terör saltanatı” mı yönetti?
A. Bu, solun McCarthy hakkında yaymaya devam ettiği iki veya üç büyük yalandan biri. Ortalama bir Amerikalı McCarthy'den korkmazdı aslında Gallup Anketi 1954'te Senatörün en beğenilen erkekler listesinde dördüncü olduğunu bildirdi. McCarthy tarafından terörize edilen tek kişi, geçmişlerinde saklayacak yıkıcı bir şeyleri olan ve sonunda açığa çıkacaklarından korkanlardı.
Ah, 50'lerin başında bir 'korku saltanatı' vardı, ama bu Joe McCarthy'ye karşı yapıldı, onun tarafından değil. McCarthy'yi her hafta kınamaktan korkmayanlar arasında şunlar vardı: New York Times, NS Washington Post, Zaman, Hayat, Walter Lippmann, Alsop kardeşler, Drew Pearson, Jack Anderson, karikatürist Herblock, Edward R. Murrow, Başkanlar Truman ve Eisenhower ve hayatın her kesiminden liberaller. Terör saltanatı mı? 18 aylık bir süre boyunca Wisconsin Üniversitesi Eleanor Roosevelt, Norman Cousins, Owen Lattimore ve James Carey'i - hepsi de McCarthy karşıtı - öğrencileri McCarthy'nin terör saltanatı konusunda uyarmaya davet etti.
James Burnham, yazarı Yıkım AğıABD hükümetinin en üst seviyelerine komünist sızma üzerine klasik bir çalışma, bir keresinde McCarthy terörünün istatistiklerini gözden geçirmişti:
Öldürülen kişi sayısı - sıfır.
Yaralanan veya yaralanan kişi sayısı - sıfır.
İşkence gören kişi sayısı - sıfır.
Arama emri olmadan tutuklanan kişi sayısı - sıfır.
Yargılanmadan tutuklanan veya hapsedilen kişi sayısı - sıfır.
Tahliye edilen, sürgüne gönderilen veya sınır dışı edilen kişi sayısı - sıfır.
Yargı sürecinden yoksun bırakılan kişi sayısı - sıfır.
Q. McCarthy hakkında yazılan kitapların çoğu, onun binlerce masum insanı karaladığını söylüyor. Bu doğru mu?
A. McCarthy binlerce kişiden bahsetmediği için bu imkansız. En fazla, tamamı Komünistler ve/veya komünist davalarla işbirliği veya destek konusunda önemli kayıtları olan yaklaşık 160 kişiyi kamuoyuna ifşa etti. McCarthy'yi eleştirenler, dedi Roy Cohn, içki içip içmediği ve karaciğer rahatsızlığı olup olmadığı konusunda picayune şeylerine geri dönmek zorundalar, genellikle gerçeklerin tamamen çarpıtılmasıyla. Yok ettiği masum insanlardan bahsediyorlar. Henüz bana bir isim vermelerine izin vermedim. Standart bir cevabım var - ‘birinin adını.’ Genellikle başka bir komiteden, Hollywood'dan veya hiçbir zaman McCarthy soruşturmasının odak noktası olmayan bir şeyden önce gelen birini bulurlar.
İşte McCarthy hakkında alıntı yapılabilecek kelimenin tam anlamıyla düzinelerce yanlış bilgi örneğinden biri: Lillian Hellman hakkında bir makale: Haber Haftası 9 Temmuz 1984 için, belki de en ünlü satırlarının 1952'de Amerikan Karşıtı Faaliyetler Meclisi'ne yaptığı açıklamada yazdığı satırlar olduğunu söyledi. diye yazdı. Senatör ve Hollywood film endüstrisine komünist sızma ile ilgili herhangi bir Meclis Komitesi oturumuna hiç katılmadı. Ve McCarthy'yi gerçekleri yanlış anlamakla suçluyorlar!
Q. Aynı kitaplar, Senatör McCarthy'nin beş yıllık mücadelesinde "tek bir Komünist"i asla ortaya çıkarmadığı konusunda ısrar ediyor. Bu doğru mu?
A. Joe McCarthy'den masum insanları karaladığı için değil, suçlu insanları teşhis ettiği için nefret edildi ve kınandı. McCarthy tarafından ortaya çıkarılan herhangi bir komünist listesi Lauchlin Currie, Gustavo Duran, Theodore Geiger, Mary Jane Keeney, Edward Posniak, Haldore Hanson, John Carter Vincent, Owen Lattimore, Edward Rothschild, Irving Peress ve Annie Lee Moss'u içermelidir. Ama hikayenin tamamı bu değil. McCarthy ayrıca, Komünist olarak tanımlanmayan, ancak Dışişleri Bakanlığı, Pentagon, Ordu, önemli savunma tesisleri ve Hükümet Basım Bürosu'ndaki görevlerinden kesinlikle ulusal güvenliğe zarar veren çok sayıda kişiyi de ifşa etti. Yılda 250.000 adet gizli ve sınıflandırılmış matbaa malzemesinin işlendiği ikinci tesiste, McCarthy soruşturması, FBI tarafından 77 çalışanın çıkarılması veya daha fazla araştırılması ve GPO'daki güvenlik sisteminin tamamen yenilenmesiyle sonuçlandı.
McCarthy'nin hükümet pozisyonlarının komünist geçmişi olan kişiler yerine Amerika'ya sadık kişilerle doldurulmasını istemesi mantıksız mıydı? McCarthy birden fazla vesileyle, “bir devlet işi bir hak değil, bir ayrıcalıktır” dedi. "Komünistlerle dost olan, hainlere sırtını dönmeyi reddeden ve Amerika'yı felaketin vurduğu ve uluslararası komünizme başarının geldiği zaman ve yerde sürekli olarak bulunan adamlara, güç pozisyonlarının verilmesi için hiçbir neden yoktur. hükümet.' Bu insanların motivasyonu gerçekten önemli değil. Savundukları politikalar sürekli olarak Komünizm için kazanımlar ve Özgür Dünya için kayıplarla sonuçlanıyorsa, o zaman dünyanın üçte birinden fazlasını boyunduruk altına almış olan şeytani komployu daha gerçekçi anlayan kişilerle değiştirilmelidirler. Bu McCarthycilik değil, sağduyu.
Q. Kütüphanelerdeki kitapların çoğu McCarthy karşıtı görünüyor. McCarthy yanlısı kitaplar var mı?
A. Gerçekten de var, ancak çoğunun baskısı tükenmiş veya genellikle kütüphanelerde mevcut değil. İşte bir liste: McCarthy ve Düşmanları William Buckley ve Brent Bozell tarafından McCarthy Roy Cohn tarafından Joe McCarthy'nin Suikastı tarafından Medford Evans Lattimore Hikayesi John Flynn tarafından Peres'i kim terfi ettirdi? Lionel Lokos tarafından McCarthy'nin kendisinin yazdığı üç kitap — Senatör Joe McCarthy'nin Önemli Konuşmaları ve Tartışmaları 1950-1951, McCarthycilik: Amerika İçin Mücadele, ve Amerika'nın Zaferden Geri Çekilmesi ve McCarthy'ye haraç koleksiyonu başlıklı Kongrede Verilen Anma Konuşmaları.
Q. O halde McCarthyciliği nasıl tanımlarsınız?
A. McCarthycilik, Komünizmin savunucularını, Komünizmin ve Komünistlerin istekli ve isteksiz destekçilerini ve Amerika'nın düşmanlarına yardım ve teselli verenlerin uzaklaştırılmasına engel olacak kişileri nüfuz pozisyonlarından uzaklaştırmak için ciddi bir girişimdi. Komünist komplocular ve arkadaşları, genel anlamda Komünizmi kınayanlardan korkmazlar, komplo faaliyetlerini ifşa edeceklerden çok korkarlar. Bu yüzyılda Joe McCarthy'den daha fazla nefret etmelerinin ve onunla savaşmalarının nedeni budur. Bu nedenle, Komünizmi ifşa etmeye cüret eden herkesin başının üstünde tutmak için bir kulüp olarak adını korudular.
Son 30 yılın olayları McCarthy'nin haklı olduğunu kanıtladı ve bugün komünist juggernaut'u durdurmak isteyenler McCarthyciliğin gerçek hikayesini daha iyi biliyorlardı. 1961'de Bayan JB Matthews, “Komünizme karşı savaş, yalpalayan özürlerle kazanılamaz,” dedi. liberaloid lekesinden kurtulun ve bu karalama görüntüsünün gerçeklikle hiçbir ilgisi yok.
Joe McCarthy cesur ve dürüst bir adamdı. Onun hakkında alaycı veya dolambaçlı hiçbir şey yoktu. Her şeyi tek bir nedenden dolayı söyledi ve yaptı - söylenmesi ve yapılması gereken doğru şeyler olduğunu düşündü. Mükemmel değildi, bazen gerçek veya yargı hataları yaptı. Ancak doğruluk ve dürüstlük sicili, kendisini eleştirenlerinkinden çok daha fazla. Tüm Amerikalıların gözünde O'nun haklı çıkması yeterince yakında gelemez. Medford Evans bunu çok iyi ifade etmişti: 'McCarthy'nin restorasyonu Amerika'nın restorasyonunun gerekli bir parçasıdır, çünkü ona yaptığımız adaletsizlikten tövbe edecek ulusal karaktere sahip değilsek ya da yüksek mevkilerde onun haklı olduğunu görmek için zeka, o zaman hayatta kalmamız ya da hayatta kalmamız pek olası görünmüyor.
James J. Drummey eski bir kıdemli editördür. Yeni Amerikan. Bu makale ilk olarak derginin 11 Mayıs 1987 tarihli sayısında yayınlanmıştır.
* Diğer altı davada sunulan kanıtlar, ikisinin (Haldore Hanson ve Gustavo Duran) Komünist Parti üyesi olarak tanımlandığını, üçünün (Dorothy Kenyon, Frederick Schuman ve Harlow Shapley) komünist cephelere katılma ve destek verme konusunda kapsamlı kayıtlara sahip olduğunu gösterdi. komünist nedenler ve birinin (Esther Brunauer) Haziran 1952'de bir güvenlik riski olarak Dışişleri Bakanlığı'ndan ihraç edilecek kadar şüpheli bağlantıları olduğu. Daha fazla ayrıntı için bkz.
Leon Troçki, Rus devrimci
Eskiden yakın yoldaşlar olan Troçki, Lenin'in bir konuşmasında soldaki resimde görünüyor, aynı görüntü, iki bölünmeden sonra değiştirilmiş, Troçki'nin silindiğini gösteriyor.
Sovyetler Birliği'nin ilk günlerinde etkili bir ses olan Troçki, başlangıçta Bolşevik devriminde bir liderdi, ancak Menşeviklere olan bağlılığını değiştirip yoldaş ve devrimci Vladimir Lenin'den ayrıldıktan sonra Troçki'ye yapılan göndermeler ortadan kaldırıldı.
Lenin daha sonra 1917'de Troçki'yi bir "alçak" olarak kınadı (gerçi Troçki sonunda Bolşeviklere yeniden katıldı) ve Lenin'in ölümünden sonra Troçki, Stalin tarafından fotoğraflardan elendi. Troçki sonunda Sovyetler Birliği'nden tamamen sürgün edildi.
Bernie Sanders'a kanmayın, o katı bir komünist
Fotoğraf kompoziti yayınlayın Anketler sıkılaştıkça ve kendini sosyalist olarak tanımlayan Bernie Sanders, bir yenilik adayından çok ciddi bir rakip gibi görünürken, liberal medya seçkinleri ona sosyalist demeyi aniden bıraktı. Artık “ilerici” veya “pragmatist” olarak temizlendi.
Ama o bir sosyalist bile değil. O bir komünist.
Sanders'ı ana akım haline getirmek, onun radikal komünizm yanlısı geçmişini aklamayı gerektiriyor. Bunu yapmak kolay olmayacak.
Sanders bir Kabine görevi için yarışıyor olsaydı, FBI geçmiş kontrolünü asla geçemezdi. Dosyasında ortaya çıkan çok fazla yıkıcı kırmızı bayrak olurdu. Soğuk Savaş'ın zirvesi sırasında komünist bir işbirlikçiydi.
Sanders, Chicago Üniversitesi'ne devam ederken, Sosyalist Parti ABD'nin gençlik kanadı olan Gençlerin Sosyalist Birliği'ne katıldı. Aynı zamanda, o sırada Amerikan Karşıtı Faaliyetler Meclisi Komitesi tarafından soruşturma altında olan Birleşik Ambalaj İşçileri Sendikası adlı komünist bir cephe için örgütlendi.
Sanders, siyaset bilimi derecesiyle mezun olduktan sonra Vermont'a taşındı ve burada Marksist propaganda için bir organ olan Amerikan Halkının Tarih Derneği'ne başkanlık etti. Orada, Kızıl Korku sırasında casusluktan hapsedilen ve Bolşevikler tarafından "Amerika'nın en büyük Marksisti" olarak selamlanan sosyalist devrimci Eugene Debs'in hayatı hakkında parlak bir belgesel hazırladı.
Reuters Liberal Demokratlar tarafından bile “hain” olmakla suçlanan Sanders'ın bu yıkıcı kahramanı, “Wall Street baronlarını” dövdü ve Rusya'daki “zafer” Bolşevik devrimini selamladı.
Debs, “Bu Rus yoldaşlarımız, dünyanın herhangi bir yerindeki herhangi bir sayıda erkek ve kadından daha fazla fedakarlık yaptı, daha fazla acı çekti ve daha fazla kahramanca kan döktü” dedi. "Bu dünyada hayatın nefesini çeken ilk gerçek demokrasinin temellerini attılar."
Canton, Ohio'da 1918'de yaptığı bir konuşmada Debs, şiddetli yağma ve ihanetlerine dair açık kanıtlara rağmen, Lenin ve Troçki ile dayanışmasını yeniden teyit etti.
Sanders, Senato ofisinin duvarına hâlâ Debs'in bir portresini asıyor.
70'lerin başında Sanders, tüm ABD bankalarının kamulaştırılması ve tüm özel hizmet şirketlerinin kamuya devredilmesi çağrısında bulunan Liberty Union Party'nin kurulmasına yardım etti.
Sanders'ı ana akım haline getirmek, onun radikal komünizm yanlısı geçmişini aklamayı gerektiriyor. Bunu yapmak kolay olmayacak.
Sanders, Kongre için yapılan başarısız seçimlerden sonra 1981'de Burlington, Vt.'nin belediye başkanı olarak seçilmeyi başardı ve burada ev sahiplerinin mülkiyet haklarını kısıtladı, fiyat kontrollerini belirledi ve ortak arazi tröstlerini ödemek için emlak vergilerini artırdı. Yerel küçük işletmeler, yeni belediye başkanlarının "serbest girişime inanmadığından" şikayet eden el ilanları dağıttı.
Radikal faaliyetleri su kenarında durmadı.
Sanders, sadece SSCB'ye değil, aynı zamanda Sovyetlerin yarım küremizdeki etkilerini genişletmeye çalıştığı Küba ve Nikaragua'ya da birkaç “iyi niyet” gezisi yaptı.
1985'te Marksist-Leninist Sandinista hükümetinin iktidara gelişini kutlamak için Managua'ya gitti. Bunu “kahramanca bir devrim” olarak nitelendirdi. Anti-komünist ABD politikasını baltalayan Sanders, Sandinistalara yazdığı bir mektupta Reagan yönetiminin Kontra isyancılarına verdiği desteği kınadı.
Onun ihaneti bununla da bitmedi. Sanders, vekalet savaşını durdurmak için Beyaz Saray'da kulis yaptı ve hatta bir barış anlaşmasına aracılık etmeye çalıştı. Managua'yı kardeş şehir olarak benimsedi ve Sandinista lideri Daniel Ortega'yı ABD'yi ziyaret etmeye davet etti. Başkan Reagan'a saldırırken Ortega'yı “etkileyici bir adam” olarak yüceltti.
Sanders, 1985'te Vermont hükümet erişimli TV'ye verdiği demeçte, "Sandinista hükümetinin Nikaragua halkı arasında Ronald Reagan'ın Amerikan halkından aldığından çok daha fazla desteği var - önemli ölçüde daha fazla desteği var."
AP Sanders ayrıca Moskova dışında bir Sovyet kardeş şehri kabul etti ve ikinci karısıyla SSCB'de balayına çıktı. Ofisine bir Sovyet bayrağı asarak Birkenstock giyen yerel liberalleri bile şok etti. O sırada, Kötü İmparatorluk dünyanın dört bir yanında ilerliyordu ve ABD'yi nükleer imha ile tehdit ediyordu.
Ardından, 1989'da, Batı Soğuk Savaşı kazanmanın eşiğindeyken, Sanders, üyeleri yalnızca Sovyetler Birliği'ne değil, aynı zamanda Sovyetler Birliği'ne de yemin eden ABD Komünist Partisi için bilinen bir cephe olan ABD Barış Konseyi'nin ulusal konferansına hitap etti. “ABD'deki Sovyet gücünün zaferi”ne.
Bugün Sanders, SSCB, Küba, Nikaragua ve diğer komünist devletlerde hayranlık duyduğu şeyleri Amerika'ya getirmek istiyor.
Başlangıç olarak, sağlık sistemimizi tamamen kamulaştırmayı ve özel sağlık sigortası ve ilaç şirketlerini "işsiz hale getirmeyi" teklif ediyor. Aynı zamanda “büyük bankaları” parçalamak ve enerji endüstrisini kontrol ederken “ücretsiz” üniversite eğitimi, “geçimlik ücret” ve devasa bayındırlık projeleri aracılığıyla garantili ev sahipliği ve işler sağlamak istiyor. Fiyat etiketi: 18 trilyon dolar.
Hepsini kim ödeyecek? Olacaksın. Sanders, Wall Street'ten bir "spekülasyon vergisi" alırken, zenginleri yalnızca yüzde 90 artı vergi oranıyla ıslatmayı değil, aynı zamanda her Amerikalıyı "küresel ısınma vergisi" ile vurmayı planlıyor.
Tabii ki, bu bile komünist planlarının maliyetini karşılamayacaktı, bir Başkan Sanders sonunda savunduğunu iddia ettiği orta sınıfı emecekti. Herkesten yeteneğine göre, herkese ihtiyacına göre değil mi?
Burlington'dan eski belediye başkan danışmanları eski patronlarını savunuyor. Sanders'ın hiçbir zaman Komünist Parti'nin bir üyesi olmadığını ve şehir softbol takımını “Burlington Halk Cumhuriyeti” ve kasabanın ikinci lig beyzbol takımını “Vermont Reds” olarak adlandırdığını kabul etseler bile, küçük bir komünist olduğunu bile inkar ettiklerini belirtiyorlar. ”
Peki ya evlat edindiği komünist kardeş şehirler? Sanders'ın Burlington işletmelerini "karlarını topluma yeniden yatırmaya" yönlendiren merkezi ekonomik planlamacılardan biri olan Bruce Seifer, "Bernie onları uzun vadede barışı destekleyebilecek insandan insana alışverişi desteklemek için kurdu" dedi.
Bir röportajda Seifer, bunun "Başkan Nixon'ın Çin ile ilişkileri başlatmasından farklı olmadığını" iddia etti.
Lütfen. Sanders ve onun Sanderistaları, Debs'in "henüz gerçekleşmeyen Büyük Devrim" dediği şeyin özlemini çekiyorlar.
İğrenç olan şey, bu hardcore komünistin kampanyasının bu kadar ileri gitmesi. Hem Iowa hem de New Hampshire'daki üstünlüğü ile Sanders artık sadece bir aptal değil, artık tehlikeli bir aptal.
Yaşlı adamdan nefret etmek zor olsa da, onun Amerikan olmayan fikirlerinden nefret etmek kolay - ve erdemli -. Komünist tarihin geri kalanıyla birlikte çöp kutusuna atılmalıdırlar.
Sanal Bir Casus: DOSYASı: Armand Hammer'ın Gizli Tarihi. <i> By Edward J. Epstein (Random House: $30, 418 pp.)</i>
Amerika'nın hiçbir yerinde yaşam ve yapaylık Los Angeles'taki kadar iç içe geçmemiştir. Zenginlik - ve gösterişli harcamaları - 20. yüzyılın başlarındaki ekonomik korsanlar tarafından yaratılan ve şimdi Hollywood'un egemen olduğu geçici bir yüksek topluma giriş sağlar. Tarihimiz, hızla siyasi ve ekonomik güce yükselen ve ardından hapse giren yeni zenginlerin hikayeleriyle işaretlenmiştir. Dr. Armand Hammer 50'li yıllarda üçüncü karısı Frances ile evlenip Holmby Hills'deki evine taşındığında, üst tabaka Angelenos parasının renginin ve uzun hikayelerinin ötesine bakmadı. Richard M. Nixon'ın siyasi fonlarına yasadışı olarak 54.000 $ katkıda bulunduğu için Watergate skandalındaki rolüyle ilgili kabahat suçlamalarını kabul etmesine rağmen, etkisi artmaya devam etti.
Armand Hammer ve Los Angeles mükemmel bir eşleşmeydi. Çünkü para ve düzgün konuşma, yeni zenginlerin eski hayatlarını bırakıp kendilerini yeniden keşfettikleri eski sınır gibi bir yer olan bu şehrin pasaportlarıdır.
Edward Jay Epstein'ın büyüleyici, titizlikle araştırılmış kitabı "Dossier: The Secret History of Armand Hammer"da, Hammer'ın eski hayatı büyüleyici ayrıntılarla ortaya çıkıyor ve onun bir yalancı ve işbirlikçi olduğu ortaya çıkıyor.
Epstein'ın daha şok edici ifşaatları arasında, Hammer'ın Sovyetler Birliği için sanal bir casus, Komünist casusluk operasyonlarını finanse eden bir para kanalı olarak hareket ettiği yer alıyor. Bu, şüphesiz, Hammer'ın önünde eğilip selam veren, bir davet ya da daha büyük olasılıkla favori bir sebep.
Bütün hikaye “Dossier” de düzenlenmiştir. Epstein'ın kaynakları çok sağlam: Sovyet Dış Ticaret Komiserliği, Lenin'e üst düzey bir yetkilinin raporu Komintern'in arşivleri, uluslararası komünist komplodan sorumlu Kremlin örgütü, Hammer ve ailesini gözetim altında tutan çeşitli Amerikan istihbaratı ve kolluk kuvvetleri yüzyılın başlarından neredeyse 1990'daki ölümüne kadar.
Bu kaynaklardan Epstein, 1921'de Sovyet gizli polisi Cheka'nın, Hammer'a gizlice New York'a götürmesi için "75.000 dolar" verdiğini keşfetti. Bugün 600.000 dolara eşdeğer olacak bu para, yeraltı ajanlarına dağıtılacaktı. Komintern... [Hammer] Rusya'dan yeni bir sır yüküyle ayrıldı - Amerika'daki Sovyet casusluğunu finanse etmek için ailesinin şirketini kullanma taahhüdü.”
Occidental Petroleum Corp. hakkında yazarken, uluslararası petrol şirketinin başındaki Hammer'ın bir tür Sovyet casusu olduğunu düşünürdüm hep.
Olmayacak bir teoriydi. Hammer, havasız muhafazakar Los Angeles kültürel ve hayırsever sahnesinin önde gelen ışığıydı. Sakinlerin, çevrecilerin ve hemen hemen sahilden hoşlanan herkesin şiddetle karşı çıktığı bir proje olan Pacific Palisades'te petrol çıkarmaya çalışırken onunla röportaj yaptığımı hatırlıyorum. Olumlu bir tanıtım için o kadar çaresizdi ki, Belediye Binası'ndan bir muhabir olan benimle konuşmayı bile kabul etti. Onu, Lenin ve o zamanki Başkan Ronald Reagan'ın “kötü imparatorluk” olarak adlandırdığı diğer liderlerle olan dostluğunu eğlenceli bir şekilde hatırlatan, kurnaz, yaşlı bir büyücü olarak buldum.
Doc Hammer'ın geçmişinde olduğu gibi, Lenin bağlantısı beni şüphelendirdi. Babası, anavatanı Rusya'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne gelen yaşlı bir Bolşevikti. Armand Hammer, Moskova'yı her ziyaret ettiğinde kutlanırdı. Kötü imparatorluğun en kötü yöneticileri olan Stalin kalabalığına bile sıkı sıkıya bağlıydı. Ruslar onu büyük iş anlaşmalarına dahil etti. Hammer'ın diğer takım için oynaması dışında ne açıklaması vardı?
Bu bağlantıdan, bazıları Hammer için kârlı, diğerleri değil, ancak hepsi Sovyetler Birliği için çok faydalı olan başka iş anlaşmaları doğdu. Hammer'ın Rus asbest madenindeki işçiler, 1922'de kötü çalışma koşulları nedeniyle greve gittiğinde, grevi bastıran Cheka'yı aradı. Bir tren istasyonu patronu, yiyecekleri madene taşımak için rüşvet istediğinde, Cheka tekrar devreye girdi ve Hammer'ın övünmek istediği gibi istasyon komutanı vuruldu.
Sovyet gizli polisi ile ilişkisi, biyografik araştırma modeli olan bir kitapta sadece bir tanesi ve benim için en ilginç olanı. Bazen, "Dossier" ayrıntılarda aşırıya kaçabilir, ancak bundan kaçınılamaz. Hammer'ın hayatı hile katmanları üzerine inşa edilmiştir ve Epstein onları birer birer ortaya çıkarır. Bitirdiğinde, hükümetin yozlaşmasına ve iş dünyasının, ekonomik ve sosyal seçkinlerin saflığına acı veren bir bakış sağladı.
Epstein, Hammer'a aldatmanın kolay geldiğini ve bu incelemeye ayrılan alanda listelenemeyecek kadar çok yalan olduğunu ortaya koyuyor. Ama bazı favorilerim var:
* Hammer, Armand Hammer Vakfı'nın sanat danışmanı olan metresinin adını, görünüşünü ve sesini değiştirmesi için ısrar etti, böylece Hammer'ın ilişkiden şüphelenen karısı Frances onu tanımadı.
* Gençliğinde Columbia College of Physicians and Surgeons'da eğitim gören Hammer, doktor unvanına bayılsa da 1919'da bir kadının kendisine yasadışı kürtaj yaptırdıktan sonra öldüğünü söylemedi. ofis Hammer çalışıyordu, onun için suçu üstlendi ve hapse girdi.
* Hammer Yahudiydi, ancak yaşamının büyük bir bölümünde mirasını inkar etti. Sovyetlerle uğraşırken, o bir ateistti. Müslüman Libya'da petrol sahaları geliştirirken Üniteryendi. Hammer ancak ölüm yaklaştığında Yahudiliğe döndü ve aslında cömert bir bar mitzvah töreni planladı, ancak gerçekleşmeden önce öldü.
* Doktor kendini büyük bir sanat uzmanı olarak tanımladı ve sanat koleksiyonunu barındırması için Westwood'daki Armand Hammer Sanat ve Kültür Merkezi'ni finanse etti. Ancak Epstein, Hammer'ın, Rusya'daki Faberge atölyelerinden alınan sözde orijinallerin taklit edilmesi de dahil olmak üzere, "sanat eserlerinin özgünlüğünü alaycı bir şekilde manipüle ettiğini" ortaya koyuyor. Epstein, "Ona göre koleksiyon yapmak, gerçek veya sahte bir etiket biçimini alan gerekli kimlik doğrulamasını sağladığı bir güven oyunuydu" diye yazıyor.
Hammer, siyasetin üstünde, uluslararası bir iş adamı olarak kendisinden bahsetmeyi severdi. Onunla Palisades sondaj planı hakkında röportaj yaptığımda, küresel petrol kıtlığı hakkında kapsamlı bir şekilde konuştu. Bilmediğim ama Epstein'ın kitabını okurken öğrendiğim şey, FBI'ın o sırada Hammer'ı sondajı desteklemek için "Los Angeles Şehir Konseyi üyelerine rüşvet vermek için bir komploya" giriştiği için soruşturmakta olduğuydu. Ancak müfettişler, davayı büyük jüriye sunmak için yeterince kanıt bulamadılar.
Siyaset üstü? Hammer, politikacıların usta bir manipülatörüydü. Başkan yardımcısının babası Albert Gore Sr., Temsilciler Meclisi'ndeyken Hammer sığır yetiştiriciliği işletmesine ortak yapıldı ve “önemli bir kâr elde etti” diye yazıyor Epstein. Kıdemli Gore'un, Hammer adına birkaç yararlı hamleyle işaretlenmiş bir kongre kariyerinden sonra Senato'dan ayrıldığında Occidental Petroleum için nasıl çalışmaya başladığını anlatıyor.
Başka bir yardımcı, Temsilci Jimmy Roosevelt (D-California) idi. Hammer, Roosevelt'in sigorta işinde sessiz bir ortaktı, dedi Epstein ve kurumsal işlere Roosevelt'in yolunu yönlendirmeyi teklif etti. Ancak tüm bunlar, Epstein'a göre, Hammer'ın denizaşırı ülkelerde yaptığı, Occidental'ı uluslararası petrol ticaretinin büyük zamanına sokan Libya petrol imtiyazlarına rüşvet vererek ve muhtemelen bazı Rus arkadaşlarına ödeme yaparak karşılaştırıldığında incelikliydi.
Usta casusların usta kapak hikayeleri vardır ve Hammer'ınki en iyisiydi. New York Times'tan efsanevi Walter Duranty ve Hearst'ten Bob Considine de dahil olmak üzere gazetecileri puf biyografileri yazmaları için tuttu. Epstein, Occidental'in halkla ilişkiler departmanının kitapları Hammer hakkında yazan gazetecilere gönderdiğini ve "iddialarının böylece güvenilir yayınların klip dosyalarına ve arşivlerine geçtiğini ve tekrarlama yoluyla yarı gerçek statüsünü elde ettiğini ortaya koyuyor. Sonunda hayat, sıklıkla yaptığı gibi, yapaylığı taklit etti. İnsanlar Çekiç efsanesine inanmaya başladıkça, adama hürmetle davrandılar ve onun lütfunu aradılar.”
Muhtemelen hiçbir yerde Hammer'a Los Angeles'takinden daha fazla saygı gösterilmedi. Bütün zenginler ve güçlüler, politikacılar ve kültürel liderler ve onun önünde kendilerini alçaltan diğerleri bu kitabı okumalı. Hammer'ın bildiğinden emin olduğum eski bir sınır dersini öğrenecekler: Düzgün konuşan yabancılardan, yanıp sönen büyük faturalardan ve harika hediyeler vaat etmekten sakının.
“Eski” Sovyet Bloğu
Bize komünizmin 1989'da başlayarak Doğu Avrupa'da ve eski Sovyetler Birliği'nde çöktüğü söylendi. Bize 'Demokrasi' denildi, rüzgarda esiyordu ve 'reform' her yerdeydi. İki cumhurbaşkanlığı seçiminin, bir parlamento seçiminin, bir ulusal referandumun yapıldığı ve eski bir Amerikan dışişleri bakanının şimdi 1991'de ülkesini bağımsızlığa götüren Başkan Saparmurad Niyazov'a tavsiyede bulunduğu eski Sovyet Türkmenistan cumhuriyetini düşünün. Gerçekten cesaret verici — hikayenin geri kalanını öğrenene kadar.
içinde yazmak Wall Street Dergisi 11 Nisan 1995 için, personel muhabiri Claudia Rosett, Başkan Niyazov'un Lenin kültünü ortadan kaldırdığını kaydetti. İyi haber bu. Kötü olan, onun yerine kendi kültünü koymuş olmasıdır. Ülke genelinde Niyazov'un heykelleri sokakları, semtleri, kollektif çiftlikleri artık onun adıyla anıyor. Bay Niyazov'un bronz profili merkez bankasını süslüyor. Yüzü Türkmen banknotlarında, reklam panolarında ve el dokuması kilimlerin tasarımında yer alıyor. … tuvaletlerde tuvalet kağıdı, restoranda yemek yok ve havaalanında fazla trafik yok.”
Cumhurbaşkanı Niyazov, ülkenin yasal olarak kayıtlı tek partisi olan Türkmenistan'ın Kızıl çoğunluktaki Demokrat Partisi'nin kurulmasını yönetti. Bildirildiğine göre, bir 'reformcu' olarak itibarını güçlendirmek için, Komünist Parti gazilerini Türkmenistan Komünist Partisi'ni ve akraba bir Köylü Partisi'ni yeniden yaratmaya çağırdığı bildiriliyor. Bu şekilde, “çoklu” sistemine sahip olmakla övünebilir ve Batı'yı etkileyebilir.
Bu cumhurbaşkanlığı ve parlamento seçimleriyle ilgili olarak Rosett, [Niyazov'un] Ekim 1990'da rakipsiz bir şekilde Türkmenistan'ın ilk cumhurbaşkanı olmak için yarıştığını ve oyların %98,3'ünü kazandığını hatırlıyor. 1992'de tekrar tek aday olarak yarışarak %99,5'lik bir heyelanla kazandı. Bay Niyazov, 1994'te kampanya yapmaktan bıkmış, görev süresini 2002'ye kadar uzatan bir referandum düzenledi. Oyların %99,9'unu aldı. Geçen Aralık ayında 50 sandalyeli yeni bir Parlamento için yapılan seçimlerde, Bay Niyazov tarafından onaylanan 50 adayın tümü rakipsiz yarıştı ve hepsi kazandı. Demokrasi harika değil mi?
Rosett ayrıca, Niyazov'un, son iki yıldır Aşkabat'a (başkent) Niyazov'un görevi için gelen eski ABD Dışişleri Bakanı Alexander Haig Jr.'ın (uzun süredir her yerde bulunan Dış İlişkiler Konseyi üyesi) danışmanlık hizmetlerini sürdürdüğünü ortaya koyuyor. 8217'lerin doğum günü (aynı zamanda ulusal bayrak günüdür). Rosett, Haig'in Niyazov'a İran üzerinden Türkiye'ye ve sonunda Batı Avrupa'ya uzanacak bir boru hattı planlamasında yardımcı olduğunu belirtiyor. İran tarafından kontrol edilebilecek boru hattı.
Rosett, Niyazov'un toprağın nasıl kullanılacağına ve yurtdışında kimlerin eğitim görebileceğine karar verdiğini yazıyor. Türkmenistan'ın merkez bankasının dolar rezervlerini bizzat kontrol ediyor. Son zamanlarda, bazı büyük, kârsız inşaat projelerinin faturalarını ödemek zorunda kalarak, Türkmenistan'ın ticari bankalarının 1994 kârının %75'ine el koydu.
Bununla birlikte, her şey uzun vadeli iyilik içindir. “Konuşmalarında,” Rosett'e göre, “Mr.Niyazov, demir kabzasının ‘kademeli’ planının ‘demokratik bir devlet inşa etme planının bir parçası olduğunu açıkladı.
Ronald Reagan'ın "Şeytan İmparatorluk" olarak adlandırdığı eski cumhuriyetlerde de durum böyledir. Komünizmin bu "çöküşü"nün belki de en dikkat çekici yönü, pek çok Amerikalı'nın leoparların olduğuna inanmaya ikna edilmiş olmasıdır. eski Sovyet ve Demir Perde rejimlerine uzun süredir hizmet eden ve bugün kendi uluslarında belirleyici güç kullanmaya devam eden, sadece konumlarını değiştirmekle kalmamış, aynı zamanda iyi huylu ev kedilerine dönüşmüştür. Bir şeyler ne kadar çok değişirse, o kadar aynı kalırlar şeklindeki eski atasözünü doğrulayan ek örneklere bakalım.
Geçen yılın Haziran ayında Gannett Haber Servisi, 'Demir Perde'nin yıkılmasından beş yıl sonra, eski komünistler Orta ve Doğu Avrupa devletlerinde ve eski Sovyet cumhuriyetlerinde geri dönüyorlar' bildirdi. Katılan 22 devletten Arnavutluk, "eski iktidardaki Komünistleri iktidara dönmekten veya büyük siyasi nüfuz kullanmaktan alıkoyan" beş kişiden biri olarak tanımlanan. 1989'dan önceki parti. Hükümeti 'demokratik olarak seçilmiş' olarak övülüyor, ancak komünizmin sözde sona ermesinden bu yana vatandaşların yüzde 10'undan fazlası ülkeyi terk etti. Hükümet, ülkenin gayri safi yurtiçi hasılasının üçte ikisini üretmeye devam ediyor ve fiyatların çoğu, ekonominin devlete ait sektörü tarafından kontrol ediliyor.
Komünistler, 1992'de 1963'ten beri bir Kızıl olan ve 1991'de seçilen (tek adaydı) Başkan Ayaz Mutalibov'un kızgın bir vatandaş tarafından görevinden alınmasıyla gerçek bir gerileme yaşadı. Onun yerine Abulfez Elchiby seçildi. Sağlam bir milliyetçi olan Elchiby, Komünist Partiye karşı uzun bir muhalefet geçmişine sahipti ve komünist karşıtı faaliyetleri nedeniyle bir kaya ocağında iki yıl boyunca ağır işçi olarak hapsedildiği 1970'lerden beri ülkenin önde gelen muhalifiydi. Ancak Haziran 1993'te Elçibi'nin hükümeti devrildi ve Azerbaycanlı milletvekilleri derhal eski Komünist liderleri Geidar Aliyev'i meclis başkanlığına seçtiler ve onu cumhurbaşkanı vekili olarak atadılar. 3 Ekim 1993'te yapılan cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Aliyev oyların yüzde 98'inden fazlasını aldı. Eski bir KGB generali, Azeri Komünist Partisi'nin ilk sekreteriydi ve Brejnev döneminde Sovyet Politbüro üyesiydi.
1989'da seçilen mevcut Yüksek Sovyet (parlamento), politika oluşturma sürecini kontrol etmeye devam eden 'eski' komünistler tarafından yönetiliyor. Geçen yılın Haziran ayında, Aleksandr Lukashenko cumhuriyetin ilk seçilmiş cumhurbaşkanı oldu. Lisedeyken, Genç Komünistler Birliği bölümünün sekreteri olarak görev yaptı ve 1982'de bir kollektif çiftliğin müdür yardımcısı oldu. Üç yıl sonra, o çiftliğin Komünist Parti komitesinin sekreteri oldu.
Eski komünist hükümetin devrilmesine yardımcı olan ve 1991 parlamento seçimlerini kazanan Demokratik Güçler Birliği, sadece 11 ay iktidarda kaldı, ardından ülke tarafından yönetildi (18 Aralık 1994'te, New York Times Aralık 1992'den bu yılın Eylül ayına kadar hüküm süren 'partisi olmayan' teknokratların hükümetine yol gösteren 'eski komünistler'. Komünist Parti, 240 sandalyeli parlamentoda salt çoğunluğu alarak iktidara geri döndü. Associated Press'in ertesi gün 'eskiden bu Balkan ülkesini yöneten Komünistlerin yeni yüzü' olarak nitelendirdiği Sosyalist Parti lideri Zhan Videnov başbakan oldu. Aralık 1991'de eski Komünistlerin liderliğini üstlenmişti ve bundan önce Genç Komünistler Birliği için çalışıyordu.
ÇEK CUMHURİYETİ
Ocak 1968'de, Çekoslovakya'nın Komünist Partisi içinde Alexander Dubcek liderliğindeki sözde bir "liberal" hizip, geçici olarak ülkenin kontrolünü ele geçirdi. 1984 kitabında Eskilere Yeni Yalanlar, eski KGB ajanı Anatoliy Golitsyn, bunun Batı'nın totaliter bir komünist ülkenin sözde 'reforme edilmiş' önderliğinde kendiliğinden 'demokrasiye' geçebileceği fantezisine gerçekten düşüp düşmeyeceğini belirlemeyi amaçlayan dikkatlice planlanmış bir deneme olduğunu iddia etti. #8221 Komünistler ve işbirlikçileri. Golitsyn'e göre, hile 1950'lerin sonlarında, Batı'ya iltica etmeden önce planlanmıştı ve yedi ay sonra Varşova Paktı birliklerinin işgal edip Dubcek'i devirmesiyle sözde "demokratikleşme" ifşa edilmeden sona erdirildi. , ve bir Stalinist rejim kurdu. Bir şeylerin şüpheli olduğuna dair belirtiler arasında işgalin şiddet içermeyen doğası (Dubcek ve meslektaşları direnmedi) ve ne Dubcek ne de kilit danışmanlarının idam edilmemesi veya uzun hapis cezaları verilmemesi yer aldı. Aksine Dubcek'e Bratislava'da orman müdürü olarak peluş bir iş verildi.
Golitsyn 1984'te, komünist stratejinin yeni bir aşamasının bir parçası olarak, “Doğu Avrupa'daki liberalleşmenin muhtemelen Dubcek ve ortaklarının Çekoslovakya'sında iktidara dönüşü içereceği” zamanın geleceğini tahmin etmişti. 10 Aralık 1989'da , katı Komünist Başkan Gustav Husek istifa etti ve aynı gün Dubcek ve oyun yazarı Vaclav Havel (Civic Forum siyasi hareketinin sol kanadının lideri) Husek'in yerini almak için yarışacaklarını açıkladılar. Havel daha önce Dubcek için şöyle demişti: “Onunla benim aramı herhangi bir karanlık gücün kesmesine izin vermeyeceğim…. Her ne görevde olursa olsun benim yanımda olmalı.” Dubcek Havel'e atıfta bulunarak şunları söyledi: "En başından beri birlikteyiz”.”
Bir haftadan kısa bir süre içinde Dubcek yarışı bıraktı ve desteğini Havel'e attı. Aynı gün, ulusal televizyonda yayınlanan bir konuşmada Havel, "20 yıldır sosyalizmin düşmanı olduğumun, kapitalizmi geri getirmek istediğimin, emperyalizmin hizmetinde olduğumun resmi propagandasıydı" dedi. Bütün bunlar yalandı.' Bir hafta sonra Komünist Parti, Havel'i geçici başkan, Dubcek'i de meclis başkanı olarak onayladı. Federal Meclis (parlamento) 28 Aralık 1989'da oybirliğiyle Dubcek'i başkan seçti ve ertesi gün Havel'i başkan seçti. Golitsyn'in öngörüsünün gerçekleşmesi tamamlandı.
21 Şubat 1990'da Havel, ABD Kongresi'nin ortak bir oturumunda, hükümetimizi Sovyetler Birliği'ndeki siyasi ve ekonomik “liberalleşmeyi” somut olarak desteklemeye çağırdı ve hepsinden önemlisi, dünyanın Hepimizin büyük Başkanınız [İbrahim] Lincoln'ün 'insan ailesi' olarak adlandırdığı şeyi (yani yakınsama) yaratabileceği '8220' bir çağa girecektik. Bir gün önce, Başkan Bush Havel'i 'muazzam bir ahlaki cesaret' sahibi olarak selamlamış ve Çekoslovakya'nın kazançlı, en çok tercih edilen ulus ticaret statüsünü almasının önünü açmak için harekete geçmişti. Bush ayrıca, diğer Çekoslovakya'nın uluslararası finans kuruluşlarından gelen yardıma erişimi için ABD desteği sözü verdi ve ardından İhracat-İthalat Bankası, 1946'dan beri ilk kez ABD'nin Çekoslovakya'ya ihracatını sübvanse etmeye başlayacağını duyurdu. Eylül 1990'da Çekoslovakya, Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu.
Temmuz 1990'da Federal Meclis, Havel'i yeniden iki yıllık bir görev süresine seçti ve bunun üzerine, başbakan, dışişleri bakanı, ekonomik planlama bakanı ve savunma bakanı olarak eski komünistlerden oluşan bir kabine seçti.
Havel, ülkenin federal bir devlet olarak devam etmeyeceğinin netleşmesi üzerine Temmuz 1992'de istifa etti. Şubat 1993'te parlamento onu yeni Çek Cumhuriyeti'nin (1 Ocak'ta Slovakya'dan ayrılan) ilk cumhurbaşkanı olarak yeniden seçti. Temmuz 1994 sayısına göre Arka Plan NotlarıABD Dışişleri Bakanlığı tarafından yayınlanan 'Hükümetin 2000 yılına kadar ulaşmayı umduğu Avrupa Birliği'ne tam üyelik, muhtemelen ülkenin en yüksek dış politika hedefidir'.
1991'de Zviad Gamsakhurdia, bir Sovyet cumhuriyetinin doğrudan seçilmiş ilk lideri olmak için oyların yaklaşık yüzde 87'sini aldı. Daha sonra Mihail Gorbaçov döneminde Sovyet dışişleri bakanı olacak olan Eduard Şevardnadze, o dönemde cumhuriyetin Komünist Parti patronuydu. Şevardnadze, acımasız gaddarlıkla ün kazanmıştı ve Gürcü hapishanelerinde mahkumlara işkence yapılmasına şahsen izin vermişti. NS Washington Post 6 Eylül 1992 için hatırladı, “Komünist Parti şefi olarak 13 yıllık [Şevardnadze] Gamsakhurdia da dahil olmak üzere milliyetçilere ve muhaliflere saldırgan bir zulmeden olarak kabul edildi.” Washington Times 8 Ağustos 1985 için, Michael Bonafield, Batı'ya 1975 gibi erken bir tarihte ulaşan ve Shevardnadze'nin Gürcü hapishanelerindeki mahkumlara işkence yapılmasına kişisel olarak izin verdiğini gösteren yeraltı belgelerine atıfta bulundu. Bonafield, Shevardnadze'nin özel No. Cezaevinin 2 bloğu, ‘hedef’ tutsaklar için bir mezbaha ve MVD [İçişleri Bakanlığı] cellat alemleri için bir yer, en korkunç işkencelerin yapıldığı yer: demir çubuklarla dövülme, çelik iğnelerle dürtme ve çubuklar, mahkumları ayaklarından asmak … vb.”
Şevardnadze 1948'de Komünist Parti'ye katıldı, 1951'de Merkez Komite Parti Okulu'ndan mezun oldu ve 1956-57'de Komünist Gençlik Birliği'nin ikinci, ardından birinci sekreteri oldu. 1958'de Gürcistan Komünist Partisi Merkez Komitesi'nin tam üyesi seçildi. 1965'ten 1972'ye kadar Gürcistan'ın içişleri bakanı olarak görev yaptı ve 1972'de cumhuriyetin Komünist Partisi lideri oldu. 1978'de ulusal Politbüro'nun oy hakkı olmayan bir üyesi olarak atandı, 1985'te tam oy hakkı olan üye oldu ve ardından Gorbaçov tarafından Andrei Gromyko'nun yerine dışişleri bakanı olarak seçildi.
20 Aralık 1990'da, Shevardnadze dışişleri bakanlığından aniden istifa etti ve perestroyka karşıtı "gerici" güçlerin artan etkisi nedeniyle "yaklaşmakta olan bir diktatörlük" hayaletini büyüttü.
Ağustos 1991'deki başarısız Gorbaçov karşıtı 'darbe'nin ardından, Başkan Gamsakhurdia, Gorbaçov'un kendisinin uzun vadeli Marksist 'davranışı' taklit ettiğine dair yaygın şüpheyi açıkça dile getiren bir Sovyet cumhuriyetinin tek lideriydi. strateji. Yeni Bağımsız Devletler Topluluğu Aralık ayında resmen kurulduğunda, Gürcistan katılmayı reddeden tek cumhuriyetti.
Kısa süre sonra solcu aydınların önderlik ettiği bir yaygara, onun istifasını talep etmeye başladı. Reddettiğinde, ağır silahlı muhalefet güçleri Aralık 1991'de ona karşı harekete geçti ve Ocak ayı başlarında başkent Tiflis'ten kaçmak zorunda kaldı. Gamsakhurdia'nın ayrıldığı gün Associated Press'e verdiği röportajda Eduard Şevardnadze, askeri darbeyi 'demokratik bir devrim' olarak selamladı, Gamsakhurdia'ya 'diktatör' olarak saldırdı ve 'büyük bir arzu duyduğunu söyledi. demokratik bir Gürcistan'ın yaratılmasına katılmak.
Ekim 1992'de Şevardnadze, cumhurbaşkanının eşdeğeri olan meclis başkanlığının yeni görevine seçildi. Seçim, zaferini garanti altına alacak ve bunun bir heyelan olduğu izlenimini yaratacak şekilde dikkatlice yapılandırıldı. Rakipsiz yarıştı ve eski Cumhurbaşkanı Gamsakhurdia'nın kalesi olarak kabul edilen en az altı bölgede seçimlere izin verilmedi. Oyların yüzde 90'ını alan Şevardnadze, ardından gazetecilere verdiği demeçte, "Halkımız sonunda demokratik yolu seçti.”" dedi. "Demokrasi" ile ne demek istediği 6 Ağustos 1993'te Parlamento'ya şunları söylediğinde netleşti: “Benim sözüm herkes için kanun olmalı.” dergisinin Sonbahar 1994 sayısına göre Uluslararası Para Birimi İncelemesi'Gürcistan'a bağlı ABD özel kuvvetleri tarafından gizlice eğitilen özel birlikler veya ‘korumalar'ın yardımıyla “'den beri Gürcistan'ı terör ve vahşetle yönetiyor.”
Dışişleri Bakanlığı yayınına göre Arka Plan Notları Aralık 1994 için, 'Macaristan'ın Batı tarzı bir parlamenter demokrasiye geçişi, eski Sovyet bloğu arasında ilk ve en yumuşak geçişti. Sosyalist Parti (eski adıyla Komünist Parti), 386 sandalyeli ulusal mecliste yalnızca 33 sandalye alarak parlamento seçimlerini kasvetli bir üçüncü sırada tamamladı. Bu olayın galibi, Macaristan'ın sözde "liberalleşme" sırasında ortaya çıkan ilk muhalefet partisi olan Macar Demokratik Forumu (HDF) oldu. Ancak United Press International'ın 13 Aralık 1989'da bildirdiği gibi, HDF kendisi de Komünist Parti Politbürosunun “üst düzeylerinden” destek alıyordu.
Serbest piyasa “reformcuları” gibi davranan solcular kontroldeyken, ekonomi kötüleşti ve bu da “demokratik reform”'in başarısız olduğu temasını oracıkta savuran aleni Komünistlerin geri dönüşünün yolunu açtı. Geçen yıl 29 Mayıs'ta, Sosyalist Parti mutlak bir parlamento çoğunluğu elde ettiğinde Komünistler iktidara geri döndüler. Parti daha sonra lideri Gyula Horn'u başbakan olarak seçti. "Komünizmin çöküşünden" önceki son Komünist dışişleri bakanı olan Horn, 7 Mayıs 1994 tarihli bir gazetede anlatılmıştı. New York Times 'Macaristan'ın en sevilmeyen politikacılarından biri' olarak seçim öncesi sevkıyat. olarak Zamanlar iki gün sonra bildirildiğine göre, Horn “Sosyalistlerin başbakan adayı olarak aday olmadı, çünkü görünüşe göre 1956 ayaklanmasını bastırmaya yardımcı olan bir Komünist Parti milislerinin bir üyesi olarak geçmişi, muhalifleri için çok fazla kampanya hedefi sağladı.& #8221 Zamanlar yine de Horn'un partinin reform kanadından geldiğinin düşünüldüğünü iddia etti.
Burada da iş, eski komünistlerin sıkı bir şekilde kontrolü altında olduğu için esasen her zamanki gibi işliyor. Ülkenin bağımsızlıktan önceki en üst düzey komünist yetkilisi olan Cumhurbaşkanı Nursultan A. Nazarbayev, 1962'de Komünist Parti'ye katılan ve ancak 1991'deki Gorbaçov karşıtı uyduruk partinin ardından Merkez Komitesinden istifa eden bir Gorbaçov müttefiki (ve Politbüro üyesiydi) idi. “coup.” Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra cumhurbaşkanlığına seçildi. Aralık 1996'da sona erecek olan bir dönem için tek adaydı, ancak bu yılın 11 Mart'ında parlamentoyu feshetti ve yeni seçimler yapılana kadar kararname ile yöneteceğini iddia etti. 30 Nisan'da görev süresinin 2000 yılına kadar uzatılması için yapılan referandumda yüzde 95'in üzerinde destek aldı.
Bazı eleştirmenler uzatmanın diktatörlüğe dönüş anlamına geldiğini iddia etti, ancak Nazarbayev istikrarı sağlamak için gerekli olduğunda ısrar etti. ABD de dahil olmak üzere Batı, tipik gevşek bilekli öfkeyle tepki gösterdi. tarafından bildirildiği gibi Dosyadaki Gerçekler 4 Mayıs 1995 için, “Grup Yedi büyük sanayileşmiş ülkenin temsilcileri, oylama sonuçlarının açıklanmasını boykot etti.” Daha sert bir şey söz konusu olamazdı. Sonuçta, 30 Mart Dosyadaki Gerçekler Nazarbayev “agresif ekonomik reformu desteklediğini bildirdi.”
1991 yılında Cumhurbaşkanı Askar Akayev seçildiğinde, cumhuriyetin 'özgürce seçilen ilk' cumhurbaşkanı olarak övüldü. Aslında, tek adaydı ve oyların yüzde 95'ini aldı. Tesadüfen 95, aynı zamanda Akayev'in 1981'de katıldığı Kırgız Komünist Partisi'nin üyesi olan parlamentoya seçilen milletvekillerinin yüzdesiydi.
1986'da Başkan Akayev, Sovyet Komünist Partisi Merkez Komitesi (CPSUCC) Bilim ve Eğitim Departmanında görev yapmak üzere Moskova'ya çağrıldı. 1987 yılında Kırgız İlimler Akademisi'nin başkan yardımcılığına seçildi ve daha sonra da başkanı oldu. 1989'da yeni oluşturulan Sovyet Halk Vekilleri Kongresi'ne seçildi ve ardından Yüksek Sovyet'te görev yapmak üzere seçildi. 1990 yılında CPSUCC'nin tam üyesi oldu.
Politikalarına karşı artan muhalefetin ardından Akayev, geçen yılın Ocak ayında görev süresini tamamlayıp tamamlamaması konusunda bir referandum planladı. Seçmenlerin yüzde 96'sından fazlası, “reform” çabalarına devam edebilmesi için onu görevde tutmayı tercih etti. Temmuz ayında kendisini eleştiren “anti-demokratik” gazetelerinin “cezasızlık ve ahlaksızlığın” durdurulması için basın özgürlüğünün sınırlandırılmasını önerdi. Ekim 1993 ve Mayıs 1994'teki ifadelerinde, ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Strobe Talbott, "başkanının siyasi aydınlanması ve ekonomik reformlarının cesareti nedeniyle, elimizden geleni yapacağımızı" açıkladı. ilişkimizin siyasi profilini yükseltmek için.'
Letonya, Gannett Haber Servisi'nin geçen yılın Haziran ayında 'eski iktidardaki Komünistleri iktidara dönmekten veya büyük siyasi nüfuz kullanmaktan alıkoyduğunu' iddia ettiği eski Sovyet cumhuriyetlerinden biridir. Yine de Yüksek Konsey (parlamento) başkanı Anatolijs Gorbunovs ), Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesinin eski bir üyesi ve Letonya Komünist Partisi ideoloji sekreteriydi.
Mart 1990'da, kariyeri boyunca komünizme karşı etkileyici bir muhalefet geçmişine sahip olan Vytautas Landsbergis, Litvanya'nın ulusal parlamentosu tarafından cumhurbaşkanı seçildiğinde Sovyet cumhuriyetlerinden birine başkanlık eden ilk komünist olmayan kişi oldu. Komünist Parti başkanı Algirdas Brazauskas'ı ikiye bir farkla yendi. Başkan Brazauskas bir mühendis olarak eğitim görmüş ve 1966'da devlet ekonomik plancısı olmadan önce inşaatta çalışmıştı. 1977'de Litvanya Komünist Partisi'nin ekonomik işlerden sorumlu sekreteri olarak atandı ve 1988'de Parti patronu oldu. 1990'da, o ve bir grup Komünist arkadaşı Sovyetlerden ayrıldı ve Komünist Parti'nin yerini almak için Demokrat İşçi Partisi'ni (DLP) kurdu.
1992'de Litvanya, DLP parlamentodaki koltukların sağlam bir çoğunluğunu ele geçirdiğinde, iktidar dizginlerini resmen eski zamanlayıcılara geri veren, büyüyen eski Sovyet cumhuriyetleri veya uyduları listesinin ilki oldu.Yeni parlamento, Brazauskas'ı devlet başkanı ve vekili olarak seçti ve takip eden Şubat ayında Brazauskas, ülkenin doğrudan seçilen ilk cumhurbaşkanı olmak için oyların yüzde 60'ını aldı.
Başkan Mircea Snegur 8 Aralık 1991'de seçildi. Tek aday olarak oyların yüzde 98'ini topladı. 12 Ağustos 1994'te özetlendiği gibi CRS Kongre RaporuMoldova Yüksek Sovyeti başkanı, SSCB Yüksek Sovyeti başkan yardımcısı ve Moldova Komünist Partisi Merkez Komitesi sekreteri de dahil olmak üzere 1991'de Moldova'nın bağımsızlığından önce çeşitli üst düzey Komünist Parti ve hükümet görevlerinde bulundu.
Moldova'nın Şubat 1993'teki ilk parlamento seçimleri, Snegur ve diğer eski komünistlerin liderliğindeki Tarım Demokratik Partisi'nin (ADP) rakiplerinin çok önünde bitirdiğini gördü. ADP'den Petru Lucinschi daha sonra meclis başkanı seçildi. Bir zamanlar hem Sovyet Komünist Partisi Merkez Komitesi hem de Politbüro üyesiydi ve Moldova Komünist Partisi'nin ilk sekreteriydi. Başbakan Andrei Sangheli de Komünist davaya uzun bir hizmet geçmişine sahiptir.
Polonya, sözde Sovyet egemenliğinin boyunduruğundan kurtulan ilk Doğu Avrupa ülkesiydi. 'Komünizm karşıtı muhalif' ve şimdiki Başkan Lech Walesa'yı kamuoyunun dikkatine sunan Dayanışma işçi hareketi, aylarca ülke çapındaki grevlerin ardından 1980'de başlatıldı. Hareketin kurucu üyeleri arasında otantik anti-Komünistler, Komünistler ve komünizm işbirlikçileri vardı. O zamanki Macar Komünist Partisi Birinci Sekreteri Stanislaw Kania'ya göre, Dayanışma'da, Parti'nin 1981'deki Merkez Komitesinin 200 üyesinden 42'si de dahil olmak üzere yaklaşık bir milyon Komünist Parti üyesi vardı.
İçinde Eskilere Yeni Yalanlar, Anatoliy Golitsyn, Dayanışma'nın 1981'de (tamamen olmasa da) "bastırıldığını", Batı'yı Başbakan Wojciech Jaruzelski liderliğindeki katı rejimin gerçek bir rakibi olduğuna ikna etmek için bir manevra olarak suçladı. Golitsyn (1984'te) en sonunda komünist partinin [birçok kişi vardı] temsilcilerinden oluşan ve [yeniden yasallaştıktan sonra] yeniden canlandırılan bir Dayanışma hareketinin temsilcilerinden oluşan bir koalisyon hükümetinin kurulmasının beklenebileceğini tahmin etti. ] ve kilisenin. Birkaç sözde liberal de dahil edilebilir [bazıları vardı].
Dayanışma ile iktidardaki komünist hükümet arasında Mart 1989'da bir dizi "yuvarlak masa" müzakereleri sırasında, büyük siyasi reformlar üzerinde bir anlaşmaya varıldı. Müzakerelerin başlarında, Walesa, yeni hükümette Komünistlerin Sejm (parlamentonun alt kanadı) sandalyelerinin yüzde 65'ine sahip olmasına izin vermeyi kabul etti. Walesa'nın onayıyla, on yıldan daha kısa bir süre önce işkence yaptığı varsayılan Jaruzelski, parlamento tarafından cumhurbaşkanı seçildi. Jaruzelski, Gallera'nın Aralık 1990'da yerini alması için seçilmesinden sonra boyun eğdi.
Yeni sistem için müzakereler 1989 yılında sürerken, haftalık Sovyet Güncel Olaylar dergisinin 2 Mart 1989 tarihli sayısı Yeni Zamanlar Walesa ile yaptığı bir röportajda, iktidarı Komünistlerin elinden almaya çalışmadığını kabul etti. “İktidar komünistlerin elinde kalsın” dedi, “ama farklı olsun. Halka daha iyi hizmet etsin, hukuka saygılı olsun ve topluma karşı sorumlu olsun. Bu tür yetkililerle yapıcı bir şekilde işbirliği yapmaya hazırız.
Yeni sistem kapsamında ülkenin ilk parlamento seçimlerinde 29'dan fazla parti Sejm'de temsil hakkı kazandı. Demokratik Sol İttifak'ın eski Komünistleri ve Köylü Partisi müttefikleri, 460 sandalyeli Sejm'de sadece 93 sandalye ele geçirdiler. Ancak Eylül 1993'te, Kızılların çoğunlukta olduğu iki parti, Sejm'de başkanlık vetolarını geçersiz kılmaya ve belki de kendi çıkarlarına uygun yeni bir anayasa taslağı hazırlamaya yetecek üçte iki çoğunluğu elde ettiğinde, Komünistler yeniden iktidara geldiler.
Polonya'nın şu anki başbakanı Jozef Oleksy, daha önce Kızılların kontrolündeki Sejm'in sözcüsüydü. Bir zamanlar Polonya Komünist Partisi Merkez Komitesine üyeydi. Bu yıl 1 Mart'ta parlamentoda güven oylamasını kaybettikten sonra başbakanlıktan istifa eden Waldemar Pawlak'ın yerini aldı. Pawlak da bir “eski” komünistti.
12 Ağustos 1994'te Walesa tarafından devlet hizmetine getirilen İçişleri Bakanı Adrzej Milczanowski, Marian Zacharski'yi Polonya'nın sivil istihbarat teşkilatının başına getirdi. Zacharski, ABD'nin şiddetli protestosunun ardından sadece beş gün sonra istifa etmek zorunda kaldı. Yıllar önce Zacharski, Sovyet Bloku için askeri sırları çaldığı için ABD'de ömür boyu hapis cezasına çarptırılmıştı. Soğuk Savaş casus takasının bir parçası olarak 1985'te serbest bırakıldı. Başkan Walesa, Zacharski'nin 'profesyonelliğini ve uzun yıllara dayanan tecrübesini' övdü, ancak yine de adaylığın 'Polonya'nın Batı ile entegrasyon sürecini daha zor hale getireceği için istifasını istedi. Washington Post 3 Eylül 1994'te 'Zacharski'nin Polonya'nın sivil gizli servisi Devlet Güvenlik Ofisi'nin istihbarat bölümünde önemli bir konumda kalacağı bildirildi.
NS Postalamak ayrıca okuyucularına Walesa rejiminin Komünistlerin önemli polis ve güvenlik görevlerinde kalmasına izin verdiğini ve hatta teşvik ettiğini hatırlattı. Devlet Güvenliği eski komünist ajanlardır. Zacharski'nin atanması bu yönde atılmış başka bir adımdı. Yerini alması gereken adam, kendisi de Komünist dönemde üst düzey bir istihbarat subayı olan Janusz Luks'un Washington'daki Polonya Büyükelçiliği'ne atandığı bildiriliyor.
Yine de, düzen medyasının çoğu, Lech Walesa'yı, örneğin Associated Press tarafından yakın tarihli bir gönderide kullanılan bir tanımlama olan, sadık bir anti-komünist olarak tasvir etmeye devam ediyor.
Gerçeği gizlemeye yönelik ilk girişimlere rağmen, Komünistler, Komünist diktatör Nikolay Çavuşesku'nun öldürüldüğü Aralık 1989'dan bu yana kesintisiz olarak Romanya'yı yönettiler. Çavuşesku rejiminin eski üst düzey yetkilileri tarafından yönetilen Ulusal Kurtuluş Cephesi (NSF) geçici hükümet oldu. Eski bir Komünist Parti yetkilisi olan Ion Iliescu, bugün hala bu görevde olan cumhurbaşkanı seçildi. Mayıs 1991'de, NSF'nin parlamentonun her iki kanadındaki koltukların üçte ikisini elde ettiği, Iliescu'nun ise cumhurbaşkanlığı oylarının yüzde 85'ini aldığı Sham seçimleri yapıldı. 1992'de yeniden seçildi.
Romanya komünizmin ağır baskısından kurtulamamış ve sosyalizme gerçek serbest piyasa ekonomik alternatiflerini deneme şansı hiç olmamış olsa da, bazı Batı medyası onun mevcut üzücü durumunu “demokrasinin” başarısızlığına ve “demokrasinin” başarısızlığına bağladı. 8220Ceausescu'nun devrilmesinden bu yana serbest piyasa. Örneğin, 21 Aralık 1994 tarihli dikkate değer bir Associated Press gönderisini ele alalım, 'aç bir ülke demokrasi ve komünist diktatörlük arasında pek bir fark görmez' iddiasında bulundu ve Romanya'nın 'geleneksel olarak geri kalmış ekonomisinin ilk yarıyılda daha da kaydığını belirtti. serbest piyasa.” Gerçekten de akıllar karışıyor!
RUSYA FEDERASYONU
Boris Yeltsin'in otoriter Kırmızı çizgileri, son aylarda, isteyerek kör olanlar dışında herkes tarafından giderek daha fazla görünür hale geldi. Örneğin, 18 Ağustos 1995'te AP, Rusya cumhurbaşkanının giderek daha güçlü bir gizli polis aygıtıyla yakın ve dostane bağlarının yarattığı tedirginliklere dikkat çekti. AP'ye göre, Federal Güvenlik Servisi, 1991'den bu yana altı isim değişikliğinden sonra artık eski KGB olarak biliniyor, hayatta ve iyi durumda ve Boris Yeltsin'den başkasının koruması altında geri dönüş yapıyor. Geçen ay Yeltsin, yakın bir arkadaşı olan Kremlin muhafızlarının şefini Federal Güvenlik Servisi başkanlığına terfi ettirdi, bu onun eski KGB üzerindeki kontrolünü sıkılaştırmaya yönelik son hamlesiydi.
Bu yakın arkadaşı, Albay General Mihail Barsukov, Sovyet döneminde bir KGB ajanıydı. AP gönderisi, "Muhalefet politikacıları, işadamları, bankacılar, eski muhalifler - hatta Yeltsin'in baş danışmanlarından bazıları dahil olmak üzere pek çok Rus, başkanın gizli polisle artan bağları konusunda gergin" diye devam etti.
Yeltsin'in kişisel güvenlik servisinin başkanı General Aleksandr Korzhakov, polis devletinin uzun zamandır görev yapan bir başka temsilcisidir. 1985'ten beri Yeltsin ile birlikte olan Korzhakov, 1970 yılında KGB'ye katıldı. Yeltsin üzerindeki etkisinin çok büyük olduğu söyleniyor. Yeltsin, yakın zamanda yayınlanan otobiyografisinde “bugüne kadar” yazdı. Rusya için Mücadele'Yanımdan hiç ayrılmaz, gece yolculuklarında bile beraber otururuz.' Korzhakov'u son on yılın en yakın arkadaşı olarak tanımlar.
Geçen yıl 2 Aralık'ta Korzhakov, cumhurbaşkanlığı güvenlik servisine Rusya'nın önde gelen bankacısı Vladimir Gusinsky'nin ofisine henüz açıklanmayan bir baskın düzenledi. Gusinsky, gelecek yıl yapılacak cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Yeltsin'e potansiyel bir rakip olan Moskova Belediye Başkanı Yuri Luzhkov ile müttefik. Baskından kısa bir süre sonra Luzhkov, cumhurbaşkanlığına aday olma arzusunu reddetti ve Gusinsky, ailesini Londra'ya taşıdığı Ocak ayının başından bu yana Rusya'da ortaya çıkmadı. Washington Post muhabir Margaret Shapiro, bu tür olayların, diğerlerinin yanı sıra, burada reform yanlısı demokratlar arasında Rusya'nın bir polis devletine doğru geri dönebileceğine dair endişelere yol açtığını gözlemliyor.
Korzhakov, Yeltsin ve bakanları arasında kabine düzeyindeki toplantılara katıldı, Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı'nın Aralık toplantısına katılan Rus heyetinin bir üyesiydi ve Vladimir Polevanov'un geçen Kasım ayında atanmasından sorumlu olduğu söyleniyor. ülkenin yeni özelleştirme şefi olarak. Polevanov, sanayide daha büyük bir hükümet rolü ve özel katılımın azaltılması çağrısında bulundu. Devlet tarafından satılan şirketlerin yeniden kamulaştırılmasını önerdi ve özelleştirmenin yaptığı “hasarı” sınırlayacak politikaları tercih etti.
Bu yılın başlarında Yeltsin, istihbarat servislerini yeniden adlandıran, yeniden organize eden ve güçlendiren yasa yasasını imzaladı. Anatoliy Golitsyn'in yeni kitabında bir editörün notunda özetlendiği gibi Perestroyka Aldatmacası, “Federal Güvenlik Servisi, arama izni olmaksızın evleri aramak, kendi hapishanelerini ve bağımsız ‘suçlu’ soruşturmalarını yürütmek, diğer resmi kurumların koruması altında çalışmak, telefonları kırmak ve postaları engellemek için ’yetkilendirilmiştir’. ‘mahkeme izni’) ve yurt dışında faaliyet göstermek.” Londra’s Pazar günleri 9 Nisan için, Bilimler Akademisi Avrupa Enstitüsü müdür yardımcısı ve Başkan Yeltsin'in danışmanı Sergei Karaganov, Rusya'nın güçlendirici unsurlarla birlikte karma demokratik, yarı otoriter bir modele doğru ilerlediğini belirtti. polis devleti.”
Haziran 1994'te, organize suçla mücadele kisvesi altında, Yeltsin, normal polise şüphelileri 30 güne kadar ücretsiz olarak gözaltında tutma, polisin mülkü aramasına ve mali kayıtların incelenmesine izin veren bir emir veya suç kanıtı olmadan izin veren bir kararname imzaladı, ve bazı suçların yoğun olduğu şehir ve bölgelerin “özel kontrol” altına alınmasına izin verin.
Amerikalı vergi mükellefleri, Yeltsin rejiminin 'reform' taahhüdü olduğu söylenen şeyi finanse etmek için kandırılsa bile, eski zaman komünistleri Rusya'nın refah yürüyüşüne öncülük ediyor. Örneğin, 1991'de dönemin Devlet Başkanı Mihail Gorbaçov'a karşı düzenlendiği anlaşılan "darbe"nin ve 1993'te Yeltsin'e karşı benzer şekilde şüpheli parlamento isyanının komplocularının tümü serbest bırakıldı. Nasıl yaptıklarına dair sadece bir örnek olarak, 1991'deki “darbe”'i başlatmaya yardım eden eski Başbakan Valentin Pavlov'un içinde bulunduğu kötü durumu ele alalım. Washington Post 22 Eylül 1994 için, Pavlov'un şu anda 500.000 dolarlık bir evde yaşayan ve vergilerden sonra yaklaşık 60.000 dolar eve götüren (ortalama Rus'un yıllık ücreti 1.200 dolar civarında) müreffeh bir bankacı olduğunu bildirdi. Göre Postalamak, Gorbaçov karşıtı darbeye dahil olan diğerleri de dahil olmak üzere birçok kişi Pavlov'unkine benzer geçişler yaptı. Gerçekten de, bugün Rusya'nın önde gelen işadamları arasında Sovyet döneminden kalma birçok üst düzey bürokrat ve parti üyesi var. Yakın tarihli bir analiz, Rusya'nın yeni zenginlerinin yaklaşık üçte ikisinin, eski rejimdeki önemli konumlarını şimdiki kazançlı nişlerine dönüştürdüğünü buldu.
Geçen yılın Eylül ayında, Rusya Bilimler Akademisi'ndeki araştırmacılar, ülkedeki en zengin 580 kişinin yüzde 60'ından fazlasının Sovyetler Birliği'nin komünist elitinin eski üyeleri olduğunu tespit eden bir araştırma yayınladılar. Örneğin bankacılık alanında:
• Rusya'nın en büyük ticari bankalarından birinin başkanı Sergie Rodionov, Sovyet Maliye Bakanlığı'nın bankacılık bölümünün başındaydı.
• Ticari Bankalar Birliği başkanı Sergei Yegorov, bir zamanlar Sovyet Devlet Bankası'nın başkanı ve Komünist Parti Merkez Komitesi'nin finans bölümünün başkanıydı.
• Tveruniversal Bank'ın başkanı Nikolai Ryzhkov, 1980'lerde eski bir Sovyet başbakanıydı.
Batılı girişimcilerin iş yapmaya teşvik edildiği insanlar bunlar. Anatoliy Golitsyn'in bir dipnotta tavsiye ettiği gibi Perestroyka AldatmacasıBatılı sanayiciler ve finansörler, Komünistlerle ortak girişimlere yanlış katılımlarını tersine çevirmeli, böylece ana siyasi düşmanlarının yeniden canlanmasını finanse etmeli, onlara akılsızca yeni teknolojiler sağlamalı ve nihayetinde vergilendirilecek operasyonlar için zaman ve para israf etmelidir. ölümüne, el konulmasına veya her ikisine birden.
Ve bu konuda hata yapmayın, en çok "reforme edilmiş" sayılanlar da dahil olmak üzere, "eski" komünist ülkelerin neredeyse tamamında kamulaştırma olasılığı vardır ve Tiananmen Meydanı türündeki baskılar söz konusu değildir. bazı durumlar. NS New York Times 3 Temmuz 1995 için, kimliği belirsiz bir Batılı büyükelçinin, "Batılı ortaklarına sırt çeviren ve işletmelere el koymaya çalışan birçok Rus ortak girişim vakası" olduğunu ve "bu vakaların Hükümet yetkililerini kapsadığını" söylediğini aktardı. Ve Moskova'daki Amerikan Ticaret Odası'nın genel müdürü Peter Charow, Zamanlar, “Birçok Devlet kurumu devlet bütçesinden çıkarıldı ve kendilerini desteklemenin yollarını bulması gerekiyor. Yabancı şirketler genellikle hazır av olarak görülüyor.
Daha önce belirtildiği gibi, Federal Güvenlik Servisi'ni kuran ve yetkilendiren yasa, FSS'ye kendi cezaevlerini yönetme yetkisi verdi. Gulag zihniyeti sadece hayatta kalmakla kalmıyor, gelişiyor. Geçen sonbahar, Colorado merkezli İnsan Hakları Savunuculuğu Merkezi'nden William Cohen, ülkenin ceza adalet sistemini incelemek için Rusya'yı ziyaret eden bir grup ABD'li ve Avrupalı hukuk uzmanını yönetti. Scripps Howard News Service muhabiri Holger Jensen tarafından Ekim ayı ortasında yapılan bir gönderi, bulgularını özetledi. Diğer şeylerin yanı sıra, 'hukuk sistemi hala büyük ölçüde komünist dönem bürokratları tarafından kontrol ediliyor' ve en ciddi insan hakları ihlalleri, 'şüphelilerin aylarca, bazen yıllarca barbar koşullarda tutulduğu Rus hapishanelerinde yaşanıyor. mahkemeye çıkmadan önce.”
Rus savcılar (savcılar olarak adlandırılır) genellikle tutuklanan herkesin suçlu olduğunu varsayar. Jensen, bir itiraf almak için her yolu deneyeceklerini bildirdi. Bu nedenle, yargılama öncesi gözaltı merkezlerindeki koşullar, hükümlü suçluların yargılandıktan sonra gönderildiği cezaevleri ve çalışma kamplarındaki koşullardan kasten daha kötü hale getiriliyor. 8221 ve bazıları sadece korkunç gözaltı merkezlerinden çıkmak için işlemedikleri suçları “itiraf ediyor.”
Şubat ayında yayınlanan dünya çapında insan haklarına ilişkin yıllık değerlendirmesinde, Dışişleri Bakanlığı binlerce Rus'un yasadışı bir şekilde tutuklandığını ve hapishanelerin genellikle aylarca mahkumları beslemeyi bıraktığını, bunun yerine yiyecek sağlamak için akrabalarına güvendiğini kaydetti. Ayrıca, ülkenin 80 bölgesinde henüz bir jüri sistemi getirilmemiştir. Cohen ekibinin bulgularını doğrulayan Dışişleri Bakanlığı raporu, şüphelilerin avukatlara erişiminin rutin olarak reddedildiğini ve davaları derhal kapattıkları için ödül kazanan savcılar tarafından itiraf etmeleri için dövüldüklerini buldu.
Başbakan Vladimir Meciar, partisi 1992 seçimlerinde birinci olan (oyların yaklaşık üçte birini alarak) bir 'eski' komünist. dergisinin Kasım/Aralık 1994 sayısında yazan Dışişleri (CFR'nin amiral gemisi yayını), Anne Applebaum, editör yardımcısı seyirci, Meciar'ı 'Moskova tarafından eğitilmiş bir apparatchik' olarak nitelendirdi. Geçen yılın Mart ayında, Meciar parlamentoda yapılan gensoru oylamasının ardından görevinden alındı, ancak partisi Slovakya'nın ilk ulusal seçimini kazanmasının ardından göreve iade edildi. seçimler daha sonra yıl içinde. Dosyadaki Gerçekler 6 Ekim 1994 için Meciar'ın Batı tarzı ekonomik reforma, yabancı yatırıma ve devlet işletmelerinin özelleştirilmesine şiddetle karşı çıktığını bildirdi.
Mart 1992'de, o zamanlar Çekoslovakya'nın Slovak Cumhuriyeti olan savunma ve güvenlik komitesi, Meciar'ı bağımsızlık öncesi dönemde StB (eski gizli polis) ile işbirliği yapmakla suçlayarak parlamentonun kabul ettiği bir rapor yayınladı. Buna göre Dosyadaki Gerçekler 2 Nisan 1992 tarihli “rapor, Meciar'ın StB için ‘Doktor’ kod adı altında çalıştığını ve [Slovak cumhuriyetinin] içişleri bakanı iken eski StB müdavimlerini terfi ettirdiğini ve siyasi düşmanlarına karşı StB dosyalarındaki bilgiler.”
1991'den Eylül 1992'de görevden uzaklaştırılana kadar, Tacikistan'ın cumhurbaşkanı eski bir Komünist Parti birinci sekreteri olan Rakhman Nabiyev'di. O yılın Kasım ayında, mevcut cumhurbaşkanı İmamali Rakhmonov (Nabiyev destekçisi), başkan vekili oldu. tarafından belirtildiği gibi Dosyadaki Gerçekler 17 Nisan 1995 için, hükümet 'eski komünistler tarafından yönetilmeye' devam ediyor.
Aralık 1991'den geçen yılın Temmuz ayına kadar, eski Sovyet cumhuriyetlerinin en kalabalık ikinci, doğrudan seçilmiş ilk başkanı Leonid M. Kravchuk tarafından yönetildi.Ülkenin eski Komünist Partisi ideoloji şefiydi. Kravchuk hükümeti, endüstriyi ve tarımı komünist aparatçik arkadaşlarının elinde tuttu. Temmuz 1994 seçimlerinde, bir zamanlar Sovyetler Birliği'nin en büyük füze fabrikasının yöneticisi olan şimdiki Başkan Leonid D. Kuchma tarafından yenildi.
Ekim ayında Kuçma, Lenin'i taklit ederek "yeni ekonomi politikası" adını verdiği bir ekonomik reformlar programı açıkladı. ve Batılı işadamlarının desteği. Kuchma, 'Uluslararası yardım olmadan, kağıttan bir ev gibi düşeceğiz' iddiasında bulundu. Yardım, yalnızca ABD'nin yoğun bir şekilde katkıda bulunduğu uluslararası kredi kuruluşlarından değil, hızla geldi. 22 Kasım 1994 tarihinde, Washington Times 'Bugün Başkan Clinton'ın, eski Kızıl Ordu için ücretsiz evler inşa etmek için 30 milyon ila 50 milyon dolarlık bir program da dahil olmak üzere vergi mükelleflerinin 8217 bağışlarını 900 milyon dolara çıkardığında, Ukrayna'yı ABD dış yardımının dördüncü en büyük alıcısı yapacağını bildirdi. 21 Kasım'da gazetecilere verilen brifing sırasında, Zamanlar'Üst düzey bir yönetim yetkilisi, Clinton yönetimindeki ABD-Ukrayna ilişkisinin ilk başta sert olduğunu, ancak bir reformcu olan Bay Kuchma'nın Temmuz ayındaki seçimle desteklendiğini açıkladı.
Ukrayna başbakanı Vitaly Masol, Sovyetler Birliği'nin en üst düzey ekonomi yöneticisiydi.
Devlet Başkanı İslam A. Kerimov, tüm muhalefet partilerinin faaliyetlerini ciddi biçimde kısıtladıktan sonra, oyların yüzde 86'sını alarak 1991'de cumhurbaşkanı seçildi. Özbekistan'ın ne "demokrasi"ye ne de piyasa ekonomisine hazır olmadığını iddia ederek ülkesinin Sovyetler Birliği'nden ayrılmasına karşı çıkmıştı.
Türkmenistan ve Kazakistan'da olduğu gibi, Kerimov'un cumhurbaşkanlığı süresinin uzatılmasının orantısız bir şekilde onaylanması için bir referandum düzenlendi. 29 Nisan 1995 tarihli bir Associated Press gönderisi, bu referandumlardaki "yanlılıklı rakamların, Sovyet dönemindeki tek parti oylarında bildirilen katılım oranlarını anımsattığını" kaydetti.
25 Aralık 1994'te, Sovyetler Birliği'nin görünürdeki çöküşünden bu yana ülkenin ilk parlamento seçimlerinde, Demokrat Parti (eski Komünist Parti) sandalyelerin yüzde 70'inden fazlasını ele geçirdi. tarafından belirtildiği gibi Dosyadaki Gerçekler 9 Şubat 1995 için: “Yabancı gözlemciler, Kerimov'un seçime izin verdiğini çünkü en azından Özbekistan'ın çok partili bir demokrasiye sahip olduğunu iddia etmek istediğini söyledi.”
Son yıllarda 'reform' komünistleri ve işbirlikçilerini yargılayan aynı standart II. sadece üniformalarından nişanları yırtarak ve Müttefik ülkelerle “reform,””demokrasi” ve“yakınsama” üzerine kurulu yeni bir dünya düzenine bağlılıklarını taahhüt ederek.
Sözde tövbe eden eski faşistlerin bu tür akıl almaz iddialarına kanmak aptallık olurdu. O halde, bu tür düzmece iddialara, kendilerini daha önce 'eski' komünistler olarak tanımlayanlardan kaynaklandığı zaman neden inanalım?
7. Sahte Haber Tuzağı
1903'te Clarksburg Daily Telegram, makalelerini çaldığını bildikleri Clarksburg Daily News'i ifşa etmek amacıyla kasıtlı olarak sahte bir haber yayınladı. Hikaye, “Mejk Swenekafew”'in Columbia madenlerinin yakınında vurulmasıyla ilgiliydi ve tahmin edilebileceği gibi, ertesi gün Daily News'de çıktı. Hikaye, Columbia kömür madeninin yakınında yaşayan bir Slav olan Swenekafew'in, evcil bir köpek yüzünden bir tanıdıkla tartıştıktan sonra nasıl vurulduğunu ve kritik durumda olduğunu anlattı.
Hikayede yer alan en olası isim olan Swenekafew, tersten heceleyerek biz-sahte haberleri okudu.
Daily News, bu şekilde yakalanarak, birkaç aydır Daily Telegram'daki makaleleri kaldırdığını kabul etmek zorunda kaldı.
Clarksburg telgrafı, 25 Eylül 1903, Sayfa 8, Chronicling America
‘The Daily News alçakça çalışmasında haklı olarak yakalandı,’ Daily Telegram dedi. ‘Dün ve bugün, alenen aşağılama ve hakarete maruz kaldılar ve aslında kendi köşelerinde “HABERLER”” olduğunu itiraf ettiler. 2 Clarksburg Telgrafı, 25 Eylül 1903, sayfa 8
Amerika'nın 'somut zırhlısı' Manila Körfezi'ni sonuna kadar savundu
Yayınlandı Kasım 07, 2019 03:05:27
Manevra savaşının ortaya çıkmasından önce, ülkeler topraklarını devasa tahkimatlarla savundular. Bu özellikle kıyılar ve limanlar için geçerliydi, özellikle de bir ulus Doğu'nun en güzel limanına sahipse. Bu, Manila Körfezi'ndeki Amerikan limanı için geçerliydi.
Amerika Birleşik Devletleri, İspanyol-Amerikan Savaşı sırasında Filipinler'i İspanya'dan aldıktan sonra, ABD Tahkim Kurulu, önemli limanların tahkim edilmesini tavsiye etti. Bu, Manila ve Subic Bays'in ağzındaki birkaç adada savunmanın geliştirilmesine yol açtı. Bunlardan biri, daha sonra Amerika'nın beton zırhlısı Fort Drum olacak olan El Fraile Adası'ydı.
Diğer adalar daha geleneksel yollarla güçlendirilirken, El Fraile için planlar çok daha kapsamlıydı. İnşaat 1909'da başladı ve 1916'da tamamlandı. Başlangıçta bir adanın kayalık çıkıntısı olan şey, su hattına kadar kazıldı. Oradan beton savaş gemisi şekillenmeye başladı.
Yeni yapı 350 fit uzunluğunda ve en geniş noktasında 144 fit idi. Tahkimatın dış duvarları, 25 ila 36 fit kalınlığında ve suyun 40 fit üzerinde yükselen betonarme olarak inşa edilmiştir. Yapının üst güvertesi, zırhlı görünümünü tamamlamak için iki adet on dört inçlik silah ve 60 fitlik bir ateş kontrol kulesi içeren iki taret monte eden 20 fit kalınlığında betonarmeydi.
Kalenin silahları, her iki tarafta zırhlı kazamatlardan yapılmış altı inçlik ikili topların yanı sıra üst güverteye monte edilmiş üç inçlik uçaksavar toplarıyla tamamlandı. Kalenin 240 subayı ve erleri, beton geminin zaptedilemez duvarlarının derinliklerinde, kuşatmaya karşı dayanmak için ihtiyaç duyacakları tüm depolarla birlikte yaşadılar.
Bu kuşatma, Japonların Aralık 1941'de Filipinler'i işgal etmesinden sonra geldi. Ocak 1942'de Japonlar, havadan Fort Drum'u ve liman savunmasının geri kalanını hedef almaya başladı ve Şubat ayına kadar beton zırhlı, Japon topçularının kıyıdaki menzilindeydi. Kale bombalama ve bombardımana dayandı, uçaksavar bataryalarını imha etti, altı inçlik bir silahı geçici olarak devre dışı bıraktı, kazamatına ve projektörüne zarar verdi, büyük beton parçalarını ufaladı.
Fort Drum saldırı altındayken, Japonlara karşı ateş açtı. Kalenin direnişi, 10 Nisan 1942'de Bataan'ın düşmesinden sonra bile devam etti, Fort Drum ve liman savunmasının diğer adaları Filipinler'deki son Amerikan kuvvetleri olarak kaldı. Beton zırhlının topları, Corregidor adasına saldıran Japon kuvvetlerine ciddi darbeler vererek ağır kayıplar verdi.
Ne yazık ki, E bataryası 59'uncu Kıyı Topçusu'nun adamları için, General Wainwright Filipinler'de kalan ABD kuvvetlerini teslim etme kararı alırken, çabaları Japon saldırısını durdurmaya yetmedi. Ancak, kale hiçbir zaman ele geçirilmedi ve ana silahları teslimiyetin duyurulmasından beş dakika önce hala ateş ediyordu.
Filipinler'i ele geçirdikten sonra Japonlar, beton savaş gemisi de dahil olmak üzere tüm eski Amerikan mevzilerini yönetti. Sonunda, Amerikan kuvvetleri Manila'yı geri aldı ve 503. Bu, Fort Drum'u bir kez daha direnişin son kalesi olarak bıraktı. Ancak, yaklaşık üç yıl önceki Amerikalıların aksine, Japonların teslim olmaya hiç niyeti yoktu. Bu, Amerikalıların kaleyi her türlü bombalamaya ve silah ateşine direnecek şekilde tasarlamış olmaları gerçeğiyle birleştiğinde, savunucuları ortadan kaldırmak için başka bir yol bulmaları gerektiği anlamına geliyordu.
Ne yazık ki, beton savaş gemisini yöneten Japonlar için Amerikalıların ortaya çıkardığı fikir oldukça ürkütücüydü. Birlikler, iki ölçü mazot ve bir ölçü benzin karışımını kaleye döktü, yaktı ve savunucuları diri diri yaktı. Ateş birkaç gün sonra yandı, ancak limanın tüm savunmaları Japonlardan temizlendi. Kale hiçbir zaman yeniden işgal edilmedi ve Manila Körfezi'nde bu güne kadar hala bir hayalet gemi gibi duruyor.