Kabul etmeye geldim.
Kabul etmeye geldim.
Son takımlar, nispeten başarılı olsalar bile, nadiren işçiliğin ötesinde oldular. Bu yüzyılda iki kez, Botafogo ikinci ligde bir sezon geçirdi ve bu kampanyaya küme düşme olasılığı, unvanı kazanma olasılığından çok daha yüksek bir olasılıkla giriyorlar.Bu arada, sorunları daha da kötüleştiren yerel rakipler Flamengo gitgide güçleniyor. Botafogo’nun hayallerinin ötesinde bir derinliğe ve sadık bir kadroya sahip olan Brezilya ve Güney Amerika şampiyonları.Bu uçurum oldukça yenidir. Botafogo hayranları tutkulu, ancak nispeten küçük bir kardeşler grubudur. Kulübün para kazanmayı öğrendiği Flamengo’nun ulusal destek üssünün muazzam boyutuyla eşleşmeyi umut edemezler.
Botafogo borçluyken onlar zenginler ve ikincisinin umutları artık statü değişikliğine bağlı. Tüm geleneksel Brezilya takımları gibi, Botafogo da üyeler tarafından seçilen bir başkanı olan bir sosyal kulüp. Ekibi bir işe dönüştürmek için girişimler sürüyor. Birçoğu bunu her derde deva olarak görüyor, ancak açık bir soruyu gündeme getiriyor: Para nereden gelecek? Kısa vadede, Botafogo, anında kulüp kahramanı haline gelen kıdemli Japon orta saha oyuncusu Keisuke Honda’nın cesur imzasıyla uluslararası profilini güçlendirdi. .
Bir büyüklük beklentisiyle doğanlar için, sıradanlığın midesi daha da zordur ve hayranlar, Honda’nın sol ayağının bir büyü uyandırıp saati geri çevirmesini özlüyor. Brezilya’da popüler bir kitap var: "Asla Bitmemesi Gereken 1958 Yılı." Ülke hızla büyüyordu, mimari zirvedeydi, bossa nova hüküm sürüyordu ve Brezilya ilk Dünya Kupası’nı Botafogo oyuncularıyla dolu bir ekiple kazandı. İnsanları oraya geri götürecek bir zaman makinesi varsa, Botafogo hayranları sıranın başında olacaktı. – Tim VickeryCruz Azul: Başarısızlık o kadar kötü ki, sözlüğü Cruz Azul’un playoff finalini kazanamaması son yıllarda tarihi yeni derinliklere ulaştı, öyle ki takımın adı artık başarısızlık için kullanılan bir argo terim. Getty Images aracılığıyla Ronaldo Schemidt / AFP Adı kendi fiilini üreten tek bir kulüp var: Cruz Azul. Ve anlamı özellikle gurur verici değil. Diccionario Popular’a göre cruzazulear "Her şey sizin lehinize olduğunda ve hiçbir şeyin onu mahvedemeyeceğini düşündüğünüzde, herhangi bir anda, herhangi bir zamanda başarısız olmak." Bir örnek: "Okulda çok iyiydin ve final sınavında Cruz Azul’du."Cruz Azul’un işleri alt üst etme tutkusu, popüler kültüre bile yayıldı. Meksika oyunlarında Cruz Azul formaları giymek hoş karşılanmıyor.
El Tri kaybederse, söz konusu hayranların fotoğrafları genellikle sosyal medyada viral oluyor. (Meksikalı taraftarların, kötü şansı geçmek için 2018 Dünya Kupası’ndaki rakip taraftarlara Cruz Azul forması vermeye çalıştıkları bildirildi. Bir anlamda işe yaradı: Meksika, Brezilya’ya kaybetmeden önce gruplarından kaçmak için Almanya ve Güney Kore’yi yendi. 16. raunt) Kulüp hala Meksika’nın "Büyük dörtlü, ancak La Maquina 1997’den beri lig şampiyonluğuna sahip değil. O zamandan beri, Cruz Azul altı kez ikinciliği bitirdi ve 14 baş antrenörlükten geçti.
Son şampiyonluk kazanan Luis Fernando Tena, şampiyonluğu kazandığından bu yana kulüp tarafından iki kez istihdam edildi. Cruz Azul’un sefaletini özetleyecek bir oyun olsaydı, 2013 Clausura final ikinci ayağı olurdu. Estadio Azteca’da 88. dakikada La Maquina, rakibi Club America karşısında toplamda 2-0 öne geçti. Kuraklık sona ermiş gibi görünüyordu: sadece iki kez kabul etmeyin.
Cruz Azul tam da bunu yaptı, Aquivaldo Mosquera bir geri çekildi ve ardından Amerika kalecisi Moises Munoz, oyunun son oyununda Cruz Azul oyuncusu tarafından saptırılan bir dalış başlığıyla skoru eşitledi. Amerika penaltılarla kazandı."Daha önceki son yenilgiler kadar acıtmadı çünkü aynı şeydi. Kabul etmeye geldim.
Ancak, Cruz Azul’un İngilizce dilinde bir Twitter hesabı olan ömür boyu hayranı olan Oscar Nanco-Gonzalez, [2018’deki kayıp] gerçekten inciten şeydi. En son 2018 Apertura finalinde Club America’ya bir başka kayıp oldu. Cruz Azul, 17 maçın 12’sinde normal sezon sıralamasına liderlik etti ve masanın üstünde bitirdi, ancak 0-0 biten zorlu bir ilk maç, dönüşte ikinci yarı teslim olmasıyla mahvoldu. Cruz Azul’un kupayı kaldırması durumunda bedava bira sunan Mexico City kuruluşları tek bir damla vermekten kurtuldu. Bir çimento şirketi tarafından sahip olunan ve yönetilen Cruz Azul, ev oyunlarını devasa Estadio Azteca’da oynuyor ve katılımlar azalıyor; Cruz Azul, 2020’deki üç lig maçından sonra en düşük seyirci ortalamasına sahip oldu: 13.583."Nanco-Gonzalez, bazen oyuncuların sadece çeki almak için orada olduklarını hissediyorum, dedi. "Çoğumuz için bu sadece bir iş değil. Resmi bir Liga MX maçında beş dakika oynayabilirsem, her şeyi bırakıp bedavaya yapardım çünkü ne olursa olsun o takım için çalışırken kıçımı kırardım."1969 ile 1980 yılları arasında sekiz şampiyonluğundan yedisini kazandıktan sonra Cruz Azul’un Meksika’nın en büyük kulüplerinden biri olarak alaka düzeyi düşüyor. – Tom MarshallEspanyol: Barca’nın gölgesinde yaşamak Barselona’da da oynayan ve yaşayan Espanyol, şehrin kendi medyası ve hareketli turizm endüstrisi tarafından sürekli olarak sonradan akla gelen bir şey olarak görülüyor.
David Ramos / Getty Images Espanyol kendilerine "harika bir azınlık, ama çoğu zaman hayret edilecek çok az şey var. Nefret ettikleri bir rakipleri var, ancak rakipleri karşılıklı olmaktan rahatsız bile olamaz. Var olmayan futbol kulübü bu ya da en azından bazen böyle hissettiriyorlar.
FC Barcelona "bir kulüpten fazlası" sloganlarına göre; Barselona şehri, Espanyol’un da Camp Nou’dan sadece üç mil uzaklıkta oynadığı düşünüldüğünde bir kulüpten daha fazlasıdır, ama kimse fark etmiyor, umurunda değil, Barca güçlü bir gölge yaratıyor ve orası karanlık ve sefil. 119 yıl geriye. Ligin kurucu bir üyesi, sadece dört takım primera’da daha fazla sezon geçirdi ve kümülatif bir tabloda tüm zamanların yedinci olacaklardı, ancak asla kazanamadılar ya da gerçekten yakınlar.https://gamblingprofessors.com/tr/ Bu arada komşuları 26 kez, artı 30 Kupa ve beş Avrupa Kupası kazandı. Espanyol tarihte sadece dört kupa kazandı (dört Copa del Reys).
Barcelona 90 önde. Hiç kimse Barselona’dan daha fazla Avrupa unvanına sahip değil; Espanyol iki finale kaldı ve ikisini de kaybetti. 1988’de, UEFA Kupası finalini ilk ayağı 3-0 kazanarak Leverkusen’e geldiler ve yine de kazanamadılar, kendilerini tanımlayan bir penaltı atışında yenildiler.
Geç olmuştu ve La Vanguardia gazetesi, Espanyol’un çöpe atılması gereken zaferi hakkında ön sayfalar basmıştı, ama bazıları ellerini üzerlerine aldı. "Yazar Enric Gonzalez, bazen ona bakıyorum ve iç çekiyorum diyor. Espanyol hakkında başarısızlıktan doğan bir inanca sahip olarak yazıyor. Köklü "Tanrı’nın onları sonsuza dek terk ettiğinden şüphelenenlerin varoluşsal boşluğu, diyor.
UEFA Kupası’nı kaybettikleri gece yedek kulübesinde olan eski Barcelona ve Espanyol teknik direktörü Ernesto Valverde şöyle diyor: "Karakterin Leverkusen’den etkilenen bir parçası ‘Bu yıl aşağı iniyoruz’ diyor."En kötüsü, bu yıl onlar da olabilir. 23 maçtan 18 sayı ve eksi-21 gol farkı ile son sırada öldüler. Tanrı artık mutsuz olduklarını biliyor."Valverde, Barselona’nın tamamı Barca gibi görünebilir, ancak Espanyol için bu his bazı yerlerde çok derin.
Yine de tutulma tam hissedebilir; o da kasıtlı veya en azından kendi kendini sürdüren hissedebilir. İktidar veya ünlü pozisyonlarda çok az kişi kendilerini Espanyol’la özdeşleştirmek veya Camp Nou’daki yerine yönetmenlerinin kutusuna oturmak için acele ediyor. 2013 yılında, şehrin ünlü Kristof Kolomb anıtı, bir Barselona gömleği giymişti ve denize işaret ediyordu; hiç kimse onu mavi-beyaz giydirmeyi düşünmezdi ve neden yapsınlar? Espanyol kendini dışlanmış, görmezden gelinmiş gibi hissediyordu ama bu yeni bir şey değildi. (Daha da iyisi, formayı heykele koymaktan sorumlu olanlar, bunu derbi öncesinde yapabilme yeteneği için Barselona şehir konseyine ödeme yaptı.)"Espanyol taraftarları ezilmiş hissediyor; eski teknik direktör Quique Sanchez Flores, medyada bir kenara itilmiş olarak yaşayan taraftarlar … bizi görünmez kılıyorlar, diyor eski koç Quique Sanchez Flores. play1: 37Marcotti’nin Manchester United’ın transfer başarısızlıklarına yaptığı övgü Gab Marcotti, Manchester United’ın son transfer işini şiirsel bir hatırlatıyor. vs.
Barcelona, Atletico ve Real Madrid gibi bir rekabet değil, en azından pek bir rekabet olmadığı için, daha da kötüsü. Espanyol’un Barcelona’nın önünde en son bitirişi neredeyse 80 yıl önceydi ve kimse onlardan bir daha bunu yapmasını beklemiyor; bütçeleri komşularının büyüklüğünün 12’si kadardır. Zaman zaman Barselona’da hiç kimse Espanyol’u desteklemiyormuş gibi görünebilir.
Ruhani evleri Sarria çoktan gitti. Sürgünde olduklarını hissederek Montjuic’te on yıldan fazla zaman geçirdiler. Şimdi şehir dışına taşındılar ve Gerard Pique’in onlara Barselona değil, Espanyol de Cornella demesini istediler. Bu soktu, ama en azından orada biraz rekabet vardı, biraz ilgi.
Yılın geri kalanında yok."Ben okulda çok küçükken 40 çocuk vardı ve futbolu gerçekten sevenlerden sadece biri Espanyol’u destekledi: Ben, diyor Carlos Maranon. Babası kulübün gelmiş geçmiş en iyi oyuncularından biriydi, oradaki gençlik sisteminde oynadı ve şu anda Cinemania dergisinin editörü. Espanyol’u filme alınan iki edebi şahsiyete benzetiyor. "Don Quixote hakkında bir şeyler var, diyor, "Ve sonra Asterix var: bu küçük bir kuvvetin direnmesi fikri."Espanyol küçük bir kulüp değil. 30.000 üye var.
Avrupa Ligi 32 turu için hazırlanıyorlar. Bununla birlikte, menajerleri (Pablo Machin), kilit stoper (Mario Hermoso) ve en iyi santrfor (Borja Iglesias) küme düşerek ayrıldığında sevinç anında ortadan kalktı. arkasında savaş. Tipik: Bu durumda ve bu sefalet içinde bir tür sapkın haz vardır.
27 Aralık’ta Abelardo Fernandez, yalnızca 2019-20 sezonunun üçüncü menajerleri olan Küme düşmeden onları kurtarmak için RCDE stadyumuna geldi. "Belki ben bir mazoşistim, dedi Espanyol’a katılmaktan. Hemen uyum sağlayacak. – Sid LoweEverton: LiverpoolEverton’daki diğer takım, yirmi yıldan fazla bir süredir Liverpool’da kazanamadı. Galibiyet serisini kırmak için en iyi şansları FA Cup’ta Reds’in genç takımına karşı geldi … ve Everton hala kaybetti.
Getty Images aracılığıyla Daniel Chesterton / Ofsayt / Ofsayt Kazanma konusunda her zaman yetersiz kalan bir futbol takımını desteklemekten daha kötü bir şey yoktur, bu yüzden bir Everton hayranı olmanın nasıl bir his olduğunu hayal edin. İngiliz futbolunun en tarihi isimlerinden biri olan kulüpleri bu yüzyılda hiçbir şey kazanamadı, aynı zamanda Everton’lular kendi takımlarının ölümüne, can sıkıcı derecede başarılı komşuları Liverpool’un yükselişiyle aynı zamana denk gelmek zorunda kaldılar. Diğer İngiliz kulüplerinin birçoğu, Everton’dan daha uzun veya daha uzun süre kupa kuraklıklarına maruz kaldı, ancak hiçbiri, en büyük rakipleri en iyi taraf olurken, kötü olmanın çifte musibetine maruz kaldığını iddia edemez. dünyada. Newcastle, Leeds United, Wolves ve hatta Tottenham, ya ultra başarılı komşularla ya da kendi kendine neden olduğu başarısızlıklarla yıllar boyunca zorlandı, ancak hiçbir şey bir Everton’lu olmakla kıyaslanamaz. Everton’ın neden olduğunu açıklamak için kısa bir tarih dersi alalım. diğer büyük kulüplerden daha kötü. Her şey 1891’de, kulüp başkanının karıştığı bir anlaşmazlığın ardından Everton’un Goodison Park’a taşınmak için orijinal evinden – bu doğru, Anfield’den ayrılmasıyla başladı.
Bir yıl sonra, Liverpool boştaki Anfield’e taşındı ve kendisinin olduğunu iddia etti, yani Everton, Liverpool’a kendi stadyumunu vererek Reds’in başarısıyla eşanlamlı hale gelen en büyük sorununu yarattı. 1960’ların sonlarına kadar, Everton en büyüktü ve Liverpool’daki en başarılı kulüp, 1970’e kadar yedi lig şampiyonluğu ve üç FA Kupası kazandı. Liverpool ayrıca yedi şampiyonluk kazandı, ancak bu noktaya kadar yalnızca bir FA Cup yönetti. Liverpool, 1970 ve 80’lerde, Everton 1985 ve 1987’de kendi iki şampiyonluğunu kazanmak için geri dönmeden önce sekiz şampiyonluk daha ve dört Avrupa Kupası kazandı. Ancak 1995’te Manchester United’a karşı FA Kupası zaferi, tarafından kazanılan son kupa oldu. Everton, Liverpool hayranları tarafından gümüş eşyalar için bitmek bilmeyen beklemeleri konusunda acımasızca alay ediyorlar.Aynı zamanda Goodison Park, bir dizi önerilen yeni stadyumun gerçekleşememesiyle düşüşe geçti. Bramley-Moore Dock’taki bir başka yeni alan, 2023-24 sezonu için zamanında inşa edilecek, ancak Everton’lular sahada ve saha dışında ilerleme konusunda şüpheci olmayı öğrendi. Liverpool ilk şampiyonluğunu kazanmaya hazırlanıyor. 1990’dan beri bu sezon – son lig galibiyetinden bu yana iki Şampiyonlar Ligi, bir UEFA Kupası, üç FA Kupası ve dört Lig Kupası kazandılar – gelecek Everton için endişe verici bir şekilde kırmızı görünüyor.
1999’dan beri Anfield’da kazanamadılar ve Ekim 2010’dan beri Liverpool’u Goodison’da yenemediler. Liverpool Echo yıllık performansını sergilediğinde "Everpool" Takım 2019’un sonunda ilk kez, tek bir Everton oyuncusu birleşik XI’e giremedi. Daha da kötüye gidemeyecekmiş gibi, Liverpool, fikstür tıkanıklığı nedeniyle FA Cup üçüncü turunda genç takımlarını onlara karşı oynamayı seçti … ve Liverpool kazandı. Carlo Ancelotti’nin gelişi Everton’u tekrar zirveye çıkarmaya yardımcı oldu Premier Lig’in yarısı, ancak çoğunlukla, bir Everton’lu olmak, olabildiğince sefil. – Mark OgdenHamburg: Almanya’nın kişisel buz devri Hamburg’unda savaşan dinozorları, yakın zamana kadar, Bundesliga’daki kesintisiz varlıkları nedeniyle Almanya’nın en gururlu takımıydı. Bu seri bitti. Şimdi ne olacak?
Getty Images aracılığıyla PATRIK STOLLARZ / AFP Hamburg Volkspark stadının köşesinde kulübün Bundesliga’da geçirdiği süreyi kutlamak için kullanılan bir saat var. Ve neden olmasın? 1963’teki kuruluşundan bu yana ligde oynayan tek takım onlardı: Bayern bile ilk birkaç sezonu kaçırdı. Ancak zaman geçtikçe ve küme düşme ile sıyrıklar yaklaştıkça, saat daha az gururlu bir kutlama ve daha çok acımasız bir kibir sembolü haline geldi. 2015 ve 2016’da küme düşme playofflarını kazanarak düşüşten kurtuldular, 2017’nin son gününde kaldılar, daha önce 2018’de ilk kez küme düştüler.
Hamburg, birkaç yıldır oldukça sefil bir kulüptü, 2000’lerde Avrupa rekabetinin göreli görkemli günleri, ikinci aşamaya doğru kayarken uzak bir anı. Takma adları, "Der Dino, uzun ömürlülüğünün tanınması olarak doğdu, ancak yavaş düşüşlerinin olumsuz bir açıklaması haline geldi. Hamburg sonunda küme düştüğünde, umutsuzluk devam etti: Geçen sezon hızlı bir dönüş için emin görünüyorlardı, Mart ayına kadar tüm sezon ilk iki (ve otomatik terfi) sırada yer aldılar, ancak sekiz maçlık bir galibiyetsiz koşuya çıktılar ve başaramadılar. hatta play-off’a bile girip dördüncü bitirdi. Hamburg’un tarihi sadece "uzun ömür de: Altı kez Alman şampiyonu, 1983’te Avrupa Kupasını kazananlar ve Manny Kaltz ve Kevin Keegan’dan Rafael van der Vaart ve Heung-Min Son’a kadar Bundesliga’nın gördüğü en iyi oyunculardan bazılarına ev sahipliği yapıyorlar. düşüşleri şimdi daha da kötü."HSV Taraftarlar Kulübü’nün başkanı Tim-Oliver Horn, 1980’lerin başından beri HSV’yi destekliyorum ve çok güzel zamanlarımız oldu, ancak daha zor zamanlar da oldu, diyor. "1990’lar kış uykusu gibi geldi.