Metrodaki gençler, akıllı telefonlarında hevesle görülen bir şeydi. Yeni bir oyun düşündüm. Anlaşıldı - Odessa'da insanların nasıl öldürüldüğü ve yakıldığı ile ilgili bir video. Komşumuz - orta yaşlı, hasta, zatyukanny karısı ve hayatı, aniden dolabın maviinden çıkarılmış VDVshnika'yı alır ve doğuya doğru hareket eder. Eski meslektaşlarına. Yaşam ve ölümün anlamını buldum. Uzun yıllar boyunca soyut olan bir şey olan savaş, şimdi en korkunç şekliyle - iç çatışmalarında bir gerçeklik haline geldi. 1945'teki büyük büyükbabalarımız, torunlarının birbirlerinin faşistlerini arayacaklarını ve düşmanlarını köylüleri yok ettikleri gibi aynı nefretle karşılayacaklarını düşünmüyorlardı ...
Birkaç ay önce, Ukrayna adlı çiftliğimizde büyük ve küçük şehirlerde sokaklarda sürmek için barikatlar olacağını hayal etmek zordu. tanklar, harçlar ateş ve Molotof kokteylleri patlayabilir. Zaten birileri ve Ukraynalılar en azından heyecanla Balkan kardeşlerine benziyordu silâh Ulusal dava sırasında 90'in. Ekonomik Ukraynalı savaşçıların hangisi görünüyor? Ekstra para kazanma, “vişne colo hachi bahçesine başlamak”, sebze bahçesi yetiştirmek, bir kafeye gitmek, özel bir dükkan açmak, İtalya'ya bulaşık makinesi ya da yükleyici olarak Rusya'ya - bu, son 20 yılındaki sıradan insanların çoğunluğu için asgari programdı.
Genelde, ilk başta, Maidan'a ilgisizce, isteksizce, sanki dikkat çekmiş gibi gittiler. Sonra içine girdiler. Birkaç ay boyunca militarize edildi. Kışa kadar, savaş yapmak isteyenlerin önemli bir bölümü kuruldular ve sonunda kuruldular. Milliyetçilerden paintball oyuncularına. Ve ne: vurabilir ve öldürebilirseniz ve bunun için politik anın münhasırlığı yüzünden hiçbir şey olmayacak, o zaman neden bu fırsatı kullanmıyorsunuz?
Son zamanlarda, "İnsanlar neden savaşmaya çok istekli oluyor?" Konulu çevrimiçi bir anket yapıldı. Hem Ruslar hem de Ukraynalılar ve yurtdışında yaşayanlar ile görüştük. Çoğunlukla entelektüel halk. Çoğunlukla verilen cevaplar banal gibiydi, ancak oldukça ilginç olanlarla karşılaştılar.
Örneğin, toplumumuzun erkek yarısının önemli bir kısmının (hem Ukrayna hem de Rusça) yaşam zevkini kaybettiğini yazdılar. Burada, Kiev'de, hatta Moskova'da, gurur duyduğunuzda anlamlı bir şey elde etmek için kaderinizi önemli ölçüde değiştirme şansı var. Ve il Omsk veya Slavyansk'ta hangi fırsatlar? Onlar yaşıyor - rüyada olduğu gibi. İçki, sigara, televizyonda veya bir bilgisayarın arkasında oturun. Kimin işi var - iş. Kim yok - aynı anda hem boşta hem de para eksikliğinden kaynaklanıyor. Çok az insan sevdiklerine çok fazla tapıyor - eşleri, çocukları, ebeveynleri, kafalarıyla bir aileye dalmak ve onlardan canlılık dalgası almak için. Kural olarak, her şey sıkıcıdır - iş, diğerleri ve hayatın kendisi.
Ve burada tarih benzersiz bir şans sunar - ölmek, böylece müzikle. Bir silah tut. Piyangoda ölüm ile oynayın. Anket katılımcılarından birinin doğru yazdığı gibi, hala er ya da geç öleceğiz. Savaşta değil, hastalıktan veya yaşlılıktan. Ve savaşa girenler ölmeyeceklerdir. Onların mermilerinin dokunmayacağına inanıyorlar. Ayrıca, iyi bir erkek şirketi seçildiğinde ve hepsi av tutkusunu benimsediğinde, kendini koruma içgüdüsü arka plana girer. Ve insanlar bazen kendilerinden beklemedikleri mucizeler yaratırlar. Ve ruhu yükseltir ve iyimserliğe ilham verir. Öfke ile tırmanan insanların sık sık tek bir çizik olmadan kavgadan çıkmaları tesadüf değildir. Ve bu anlardan oldukça mutlu hissediyorlar. Yıllardır olmadıkları şey.
Başka bir sebep, nüfusun ideolojik kısmıdır. İman için ölme konusu, Putin'in geçmemesi veya Bandera'nın taramadığı ilkesi her zaman ilgiliydi. Bu, bilinçaltımıza tarihsel olarak gömülü olan “koruyucu gen” i yansıtır: kişinin kendi yaşamını ve bölgesini korumak, anneyi ve çocuğu korumak, bir bütün olarak ırk.
“Koruyucu içgüdü”, günlük yaşamda ölümden kaçınmaya çalışanların bile - sağlıklı bir yaşam tarzı sürdürmeye, vitaminlerle sağlıklı beslenmeye, tıbbi muayenelere gitmesine vb. Girmesine vb. İzin veren insanları bile kılar. Savaşta, özellikle sivil. Ancak, bir kural olarak, acımasız gerçekliğin hayallerinde boyanmış pastoral-vatansever resimle uyuşmadığını fark ederek, savaş bölgesinden hızla geri çekilir. Ve başarısız savaşçılar meraklı izleyiciler veya sempatizanlar haline gelir. Neredeyse hayranları, başkalarının heyecanını ve merakını etkiliyor.
Bununla birlikte, yukarıdakilerin tümü, 25 yaş ve üstü kişiler için geçerlidir. Ama daha doğrusu, zaten 30'un arkasında kalanlara. Gençlerin savaş oyunları oynamak, kafatası çatlağıyla savaşmak ve insanları yakmak için şişelere ateş karışımı dökmek için kendi motivasyonları vardır. Bu sanal bir enfeksiyondur.
Ukrayna'da (ve dünyada), son on yılda, bir buçuk yıl boyunca, her şeyden önce, agresif bilgisayar oyunlarında gençleri yetiştiren bir nesil insan oluştu. “Yıllarca kitlesel savaşlara katılan, Molotof kokteyli atmış, kapılarda bastonlarla insanları öldüren, Molotof kokteyli atmış, bastonlarla insanları öldüren… Polise“ anne ve doktorlar tarafından sağlananlar ”dedi. psikolog Elena Vorobyova. - Bu adamların neredeyse% 16'i bilgisayarların arkasında büyüdü. Sahte ölümler, kan ve "yedek hayatlar" ile günlerce atış yaptılar. Yarısından fazlası, korku filmleriyle, gerilim filmleriyle ve diğer şeylerle boş zamanlarını “canlandırdı”, cinayetin her gün, gerçek dışı ve hatta eğlenceli olduğu bir şey.
Bu çocuklar, başkalarına zarar vermenin ve ölmenin korkutucu, yasak ve hatta eğlenceli olmadığı çok kesin bir klişeyle gerçeğe dönüştü. Bu eğlenmek için ölür ve neredeyse herkesin boş bir hayatı vardır. Bu teorinin yanlışlığının ancak acı onlara dokunduğu zaman farkına varırlar. Bu yaralanma alkol veya uyuşturucu şeklinde anestezi üzerinde "yatmadı" ise. O zaman kendi yaraları bile ilk başta korkularına neden olmaz. Ve yalnızca acı veya bilinç kaybının sarsıcı etkisi ortaya çıktığında, öforik trandan ayrılırlar ve ne sıkıntı yaşadıklarını dehşet içinde anlamaya başlarlar. Bundan sonra, kendini savunma ve haklı çıkarma mekanizması harekete geçirilir. Gözyaşı başlıyor, tövbe simülasyonu ve “artık kötü şeyler yapmama” sözü, sosyo-psikolog sonuca varıyor.
Diğer birçok uzman gibi, bu yılın başından beri yaşanan büyük can kaybının Ukraynalıların psikolojisini radikal bir şekilde yeniden biçimlendirdiğinden emin. Ölüm tabu, acı çekmek, silah kullanımı kaldırıldı. Kamuflaj, şiddet, savaşla ilgili ritüel eylemler moda haline geldi. Ve bu, ne yazık ki, uzun zamandır. Askerlik salgını azalmadan önce en az iki yıl sakin bir yaşam sürecek.
Bunun için şartlar savaşın bitiminden sonra Balkanlar'dakiyle aynı: İhtiyaç duydukları işe, kendi başarılarına, insani değerlere, ideolojik değerlere değil. Yine, servet artışı. Tam olarak ne bekleyemeyiz. Bu nedenle, Ukrayna'da her zaman yeterince sıkılmış, hayal kırıklığına uğramış, ya hayatın ümitsizliğinden ya da bilgisayar oyunlarının etkisinde, silahlı macera aramaya devam edecek olan her yaştan erkekler hayal kırıklığına uğrayacak. Psikolog “Ve“ Fırtına ”,“ Dnepr ”, Ulusal Muhafızlar ve diğerleri gibi her türlü cezai müfrezeyi yaratan güç, ancak böyle içgüdüleri teşvik ediyor” dedi.
Sözlerinin onayını bahçemde buldum. Bir sonraki el koyma mallarının süper kârlı satışına ilişkin genel olarak duyurularını koydukları çitin üzerine küçük ama parlak bir poster asıldı: ““ Sokak dövüşünün psikolojisi ”üzerine eğitimler ve seminerler üzerine kayıt. Sokak çatışmalarında uygulanabilir teknik, psikolojik ve taktiksel tekniklerin geliştirilmesini garanti ediyoruz. Pratik dersler böyle bir spor kulübünde yapılır (ve adresi olan kulübün adı). 100 UAH'ın maliyeti / eğitim. "
Peki, ne diyebilirim - sezonun trendi. Fitness savaşır! Diyaloğu hayal edebiliyorum: “Nereye gidiyorsun?” - “Kutup dans okulu içindeyim (bilmeyen bir striptiz için“ sopa ”yazıyor). Ya sen? "-" Ben - havuzda. Ve siz beyler mi? ”-“ Ve düşmanın ultrasına, Colorado'ya, putlerov'a, Natsik'e, Bandera'ya ya da kimin eline gelirse gelmek için sokak dövüşlerine gidiyoruz.
Dört yıldır açlıktan ölmekte olan fakir dede-büyük dedelerimiz, siperlerde soğuktu, esaret cehenneme gitti, ondan çekildi, ölümlerine gitti ve çocuklarının daha iyi yaşayacağı inancıyla öldü, şimdi toplu mezarlara dönüyorlar. Çok hızlı geldiğimiz kabustan. Henüz doğmamış torunları olan bizi koruduklarına inanıyorlardı. Ve onlarla birlikte gelenlerin yaşadıklarından kurtulmaları için yaşamları ile öderler.
Şu anki Mayıs ayının 9'i hafızamdaki en savunmasız Zafer Bayramı. SSCB'nin çöküşünden bu yana geçen yıllar boyunca, insanların zihninde büyük ölçüde tesviye edildi. Perestroyka'nın sonunda, savaşla ilgili tartışma başladığında ve Bay Suvorov'un kitapları yayınlandığında, sarhoş gençler, gazileri tarafından ezilmiş bira şişeleriyle görkemli bir caddede göründüler. Daha sonra UPA'nın alternatif yürüyüşlerine başladı. Karşılıklı hakarete sahip yaşlı insanlar ile koltuk değneği üzerinde “kavgalar” arasında çatışmalar. Daha sonra yetkililer durumu düzeltmeye çalıştı ve Rusya'yı taklit ederken, askerin püresi türüyle "gösteriler" askeri geçit törenleri ve tiyatro gösterileri düzenledi.
Sonunda, artık tatil yapmadığımız bir noktaya geldik. Belirsiz bir endişe hissi var. Ve (hiç değil ve hiç de değil) bariz pişmanlık belirtileri. Bir şekilde, birkaç kişi kalmış yaşlı insanlara şükranlarımı iletmek isterim. Ama Ebedi Ateşe gitmek korkutucu, özellikle bir çocukla: aniden bir haydut kalabalığı fırladı, dövüldü. Öte yandan, eleştirel bir şey deneyin: Jeanne Bichevskaya'nın baladlarıyla birlikte şarkı söyleyen ikonlara sahip olanlara söyleyin: zayut, tükürmek, obzvut. Tolerans? Ne incir, hoşgörü!
Genelleştirilmiş bir psikozda, ruhun eşitliğini korumak çok zordur. Sürekli bir kısır döngü ortaya çıkar: umutsuzluktan - saldırganlık, karşılıklı saldırganlığa yol açar, durum kötüleşir ve yeni bir umutsuzluk turu başlar. Ve böylece - bir spiral. Gestalt psikolojisine göre “bitmemiş bir aksiyon sendromu” ortaya çıkmakta ve bitirene kadar düşmanı asfaltta sopayla bitirmiyorsun, huzur ve ahlaki tatminin olmayacak. Barışın gelmesi için savaşı sonlandırmanız gerekiyor. Ama nasıl? ..