Erken çocukluk dönemi kendi içinde birçok değişimi ve zorluğu barındırır. Bağımsız birey olma yolunda bir gelişim gösterirken kendi bağımsızlığı ile başkalarının kabulü ve onayı ile ilgili hassas bir dengeyi oluşturma çabasındadır. Anne-babası tarafından bağımsızlığı için yeterince desteklenen, girişimciliği nedeniyle cesaretlendirilen çocuklar kendine güvenlerini kazanma yolunda önemli bir adım atmış olurlar.
Tuvalet alışkanlığı da çocuğun birey olma yolunda önemli gelişim aşamalarından birini oluşturur. Kendi bedenini ve işleyişiyle ilgili öğreniminde önemli bir rol oynar. Yetişkinlerin bedenine olan yaklaşımları, çocuğun kendi bedeniyle ilişkisini belirleyicisi olur. Bu süreçte kendi bedensel ihtiyaçlarını anlamayı, bunların sorumluluğunu almayı ve kendi bedensel sınırlarını öğrenir. Zamanında ve doğal gelişimin bir parçası olarak kazanılan tuvalet alışkanlığı çocuğun kendi bedenin kontrolünün kendi elinde olduğunu hissettirmiş olur. Temizlik, titizlik, aynılık gibi konulara gereğinden fazla tutunmasını engeller. Tuvalet alışkanlığı çoğu zaman çocuğun negativist ve benmerkezci olduğu iki yaş dönemi civarında kazanıldığı için, bu dönem çocuğun dirençli olduğu, başkalarından gelen önerilere hemen uyum göstermediği, çatışmanın sıklıkla yaşandığı bir döneme denk gelmektedir. Ebeveyn ile çocuk arasında çatışma olmadan uzlaşılan bir süreç olarak yaşandığında çocuğun kendisinin kontrol edebileceği bir alan oluşturduğu için bir anlamda duygusal olarak olgunlaşıp, daha uyumlu olmasına yardımcı olur.