Fotoğraf: Queensland Üniversitesi/AAP
Koala, Yeni Güney Galler ve Victoria arasındaki sınırda Murray Nehri'nde mahsur kalırken yaşlı bir geyiğe tutunuyordu. La Trobe Üniversitesi'nden bir grup öğrenci, kanolarla kürek çekerken, durumun zorluğunu fark etti.
Öğrencilerden biri, "Sanki kanoya atlayıp atlayamayacağını merak ediyormuş gibi görünüyordu" daha sonra rapor edildi.
Koala isteseydi kıyıya yüzebilirdi - yeterince yakındı ve koalalar özellikle yağmur veya sudan rahatsız olmazlar. Zarif olmasalar da, kendilerini nehirlere atabilen ve etkili bir köpek küreği ile diğer tarafa yüzen yüzücülerdir.
Ancak bir tekne teklif edilirse, daha konforlu ulaşım modunu kolayca kabul edeceklerdir. Kendilerini geçen kanolarla sürükledikleri biliniyor - nereye götürülebilecekleri konusunda herhangi bir endişe göstermeden diğer tarafa ücretsiz bir yolculuk yapmaktan memnunlar.
Bu koala kolay seçeneği seçti. Diz boyu suda duran öğrenciler, kanonun bir ucunu, koalanın ulaşım için alçak bir kütüğün üzerinde beklediği ağaca doğru döndürdüler.
Tekne ağaca dokunduğunda, koala hemen gemiye tırmandı. Öğrenciler, pruva kıyıyı dürtene kadar hayvandan uzak durarak tekneyi yavaşça döndürdüler. Tekne yere değdiği anda, koala dışarı fırlamadan ve ağaçların arasında gezinmeden önce pruvaya tırmandı.
tartışmasız çok tatlı video. Hem koala hem de öğrenciler muhtemelen sonuçtan oldukça memnun ayrıldılar, ama ben koalanın bu durum hakkında ne düşündüğünü - nasıl düşündüğünü merak ediyorum.
Garip bir yerden bir evcil hayvanı kurtarmak zorunda kaldıysanız -ağaca tırmanan bir kedi, kanalizasyona sıkışmış bir köpek veya bir çite sıkışmış bir at - çok nadiren, eylemlerinizin yardımcı olabileceğine dair herhangi bir sezgi gösterdiklerini bileceksiniz. bırakın sizinle işbirliği yapsınlar. Yine de bu koala her ikisini de yapıyor gibiydi.
İlerisini planlamak
Videonun linkini Yeni Zelanda'da psikoloji profesörü olan ve hayvanların “zihinsel olarak zamanda yolculuk yapma” kapasitesi üzerine pek çok çalışma yapmış olan Mike Corballis'e gönderdim. İnsanlar bunu düzenli olarak yapar - hayatımızın çoğunu geçmişte olanları düşünerek ve gelecekte olabilecekleri planlayarak geçiririz. Asla olmayacak şeyleri hayal etmekten bahsetmiyorum bile. Aklımızda sürekli senaryolar prova ediyoruz, etkileşimlere, olaylara ve çatışmalara verdiğimiz yanıtları gözden geçirip rafine ediyoruz, öyle ki, tüm bir “farkındalık” endüstrisi, kasırga zihinsel faaliyetimizi durdurmamıza ve anda yaşamaya odaklanmamıza yardımcı olmak için filizlendi.
Sakin, soğukkanlı koalaların anı yaşamak için mükemmel bir model olacağını düşünürdünüz, ama ya geçmişte olanlara dayanarak bir sonraki adımda ne olacağını tahmin ederlerse ve gelecek için planlar yaparlarsa? ? Kanodaki koala kesinlikle bunu yapıyor gibiydi.
E-posta ile son alın
Mike, "Koala örneği, problem çözmenin yanı sıra geleceği düşünmenin bir unsurunu da içerebilir" diyor. “Onlarla biraz daha çalışmak kesinlikle ilginç olurdu.”
Koala başka bir ağaca geçmek istedi ama ıslanmak istemiyor gibiydi. Bu amaca ulaşmanın bir yolunu gördü (kano sürüklenerek geçti) ve kanonun, tıpkı koalanın yüzen bir kütük kullanabileceği gibi, bir köprü olarak kullanılabilecek kadar yaklaşma olasılığını öngördü. Tekneye bindiğinde, kanonun atlaması için kıyıya yeterince yaklaşacağını tahmin etti.
Videodan koalanın insanların bu aktivitedeki rolünü anlayıp anlamadığı net değil, ama kesinlikle onlar tarafından da rahatsız edilmedi. Koalaların yardıma ihtiyaç duyduklarında insanlara yaklaşma sıklığı, insanların kendi kendilerine çözemedikleri sorunlara çözümler sunabileceğini biraz takdir ettiklerini gösteriyor.
İnsanların kapıları açabileceğini, yiyecek sağlayabileceğini ve diğer basit görevleri yerine getirebileceğini kabul eden evcil hayvanlar dışında, çok az vahşi hayvan, insanların faydalı olma potansiyelinin farkında görünmektedir. Ve bunun farkına varanlar akıllı olma eğilimindedir - bazı kuşlar, bazı yunuslar ve katil balinalar ve diğer primatlar. Ancak hiç kimse koalaların zeki olduğunu iddia etmemiştir. Ne münasebet. Yaygın olarak oldukça aptal olarak kabul edilirler.
Mike, "Eminim, kısmen insanların çok daha üstün olduğuna inanmamız gerektiğinden ve kısmen de dilimiz olduğu ve planlarımızı anlatabildiğimiz için hayvanlar söyleyemezken, hayvan bilişini hafife alıyoruz" diyor. Ancak hayvanların dile sahip olmaması, karmaşık dil evrimimizin altında yatan zihinsel kapasiteden yoksun oldukları anlamına gelmez.
Başka hayvanlarda kendi yansımamızı aramayı bırakmalıyız. “Akıllı” olmanın birden fazla yolu var. Ve bu öğrencilerden nehri geçmek için bir asansör kabul etmek, nereden bakarsanız bakın akıllıca bir hareketti.
Basit, yavaş ve aptal?
Encyclopaedia Britannica, kapsamlı bir imparatorluk yargısında, "Kesliler, kısmen daha basit beyinleri nedeniyle, plasentalı memelilerden belirgin şekilde daha az zekidir" diyor. Bu bir Yaygın inanç koalalar, ekolojileri ve hayatta kalma olasılıkları hakkında birçok tuhaf varsayıma yol açmıştır.
Fotoğraf: Danielle Clode
Üstünlük yolundaki evrimsel yarışta, koalalar düzenli olarak kötü seçimler yapmış gibi gösteriliyor. Pandalar gibi, sevimli ama aptal olarak kabul edilirler - yakında yok olmaya mahkum, büyüyen evrimsel başarısızlıklar yığınına düşecekler. Yavaş, aptal olarak tanımlanırlar ve çoğu zaman değişimden aciz olarak kabul edilirler. Diyetleri genellikle besin açısından o kadar düşük ve toksik olarak tanımlanır ki, onları neredeyse zehirler ve diğer hayvanlar kadar aktif veya akıllı olmalarını engeller. Tüm bu inançlar doğruysa, soylarının çoktan tükenmemiş olması bir mucizedir.
Bir arkadaşıma koalaların etrafındaki olumsuzluklardan şikayet ettiğimde şaşkın görünüyor.
"Eh, onlar aptal, değil mi?" diyor. "Zehirli sakız yaprakları yemekten elde ettiğin şey bu değil mi?"
keseli beyin
Keseli beyin, ötherianlardakinden veya plasental memelilerdekinden gerçekten oldukça farklıdır. Bir kere, beynin sol yarımküresini sağ yarımküreye bağlayan demet halindeki liflerin süper bağlayıcısı olan bir korpus kallozumdan yoksundur. Eyaletler arası elektrik konnektörleri gibi, bu otoyol muhtemelen tek yönlü bir transferden daha fazla bir dengeleyicidir - yarıküreler arasındaki genel bilgi transferini yumuşatır ve belki de bir tarafın diğerinin çalışmaması durumunda devralmasına izin verir.
Ancak beyinlerin aynı şeyi yapmanın birden fazla yolu vardır. Keselilerin bir korpus kallozumda eksikliğini giderdikleri şey bir ön komissür, beynin iki yarım küresini birbirine bağlayan benzer bir bilgi otoyolu.
Marsupial beyinler de pürüzsüzdür. Memeli beyinleri, "ikinci" bir beyne sahip olmakla karakterize edilir - sürüngenlerle paylaştığımız eski yapıları, hareketi, duyusal girdileri, vücut işlevlerini, içgüdüleri ve basit uyaran-yanıtları düzenleyen bir neokorteks.
Neokorteks rasyonel, bilinçli beynimizdir. Eski beyinle aynı işlevlerin çoğunu yerine getirir, ancak bilgiyi farklı şekilde işler. Neokorteks, içgüdüyü kullanmak yerine, öğrenerek, etkileşime girerek ve dünyanın daha karmaşık yorumlarını yaparak çevredeki değişikliklere daha karmaşık tepkiler verebilir. Zekamızın çoğunu aşırı büyük neokorteksimize atfederken, tek olmayan hayvanların bilişsel yeteneklerini karalıyoruz. Bunun doğru olup olmadığı belirsizdir.
Beyinler son derece esnek organlardır. Alabildikleri kadar alana ihtiyaçları vardır, ancak kafatasındaki duyu organları - gözler, diller, kulak zarları ve diğerleri - ve dişler tarafından kısıtlanırlar.
Doçent Vera Weisbecker, Flinders Üniversitesi'ndeki Morfolojik Evo-Devo Laboratuvarı'na başkanlık eden evrimsel bir biyologdur. Öğrenciyken Almanya'dan bir değişimle Avustralya'ya geldi ve ülkenin dikkat çekici ve az çalışılmış keseli keselilerine hayran kaldı. Yirmi yıl sonra, keseli beyinler konusunda yerel ve dünya çapında bir uzmandır.
“Bilimde fazlasıyla değersizler” diyor. "Sorun şu ki, çoğu araştırmacı kuzey yarımkürede yaşıyor, burada sadece bir keseli türü var - Virginia opossum. Keselilerin çoğu güney yarımkürede, Güney Amerika'da ve özellikle Avustralya'da yaşıyor, ancak burada onları inceleyecek çok fazla araştırmacı yok."
Vera, keselilerden öğrenecek çok şey olduğuna inanıyor.
“Birincisi, bunlar memeli evriminin tamamen farklı bir çizgisidir” diye açıklıyor. "Diğer memelilerden uzun zaman önce ayrıldılar ve o zamandan beri ayrı ayrı evrimleştiler. Ve ayrıca şekil, form, diyet ve hareket açısından çok çeşitlidirler - etoburlar, otoburlar, karıncalar, nektarlar, yaprak uzmanları, iki ayaklılar, dört ayaklılar, planörler ve dağcılar. Sahip oldukları farklı adaptasyonların altında neyin yattığını araştırmak ve anlamak için bize öther memelilere paralel olarak çok çeşitli türler sunuyor.”
Vera ve meslektaşları, Avustralyalı keseli beyinlerin farklı boyutlarını ve şekillerini araştırdılar. Hem yaşayan hem de soyu tükenmiş türlerin kafataslarını kullanarak, beyinlerinin endokaslarını – kafalarının iç izlerinin izlerini – yarattılar. Çoğu memelide beyin, kafatasına sıkıca bastırılır ve mümkün olan her alana sıkıştırılır. Geçmişte beynin büyüklüğünü ölçmek, kafatası boşluğunu minik cam boncuklarla doldurup tartarak yapılırdı. Artık kafatasları 3D taranıyor ve beyin şekilleri karmaşık ayrıntılarla yeniden oluşturulabiliyor.
cc-BY-NC
"Kesili beyinler de diğer tüm memelilerin beyinlerinden daha küçük, öteyenler" Soruyorum.
Vera, bazı grafikleri tablo boyunca iter - üzerlerine farklı renkli çizgiler takılmış dağılım grafikleri kümeleri, yüzlerce tür için beyin büyüklüğü ile vücut büyüklüğü arasındaki ilişki, gruplara ayrılır.
"Kesilileri ötherianlarla karşılaştıran çizgilere bakarsanız, hemen hemen aynı eğimi takip ediyorlar" diyor. "Ortalama olarak, bir keseli, aynı büyüklükteki bir ötherian ile hemen hemen aynı beyin boyutuna sahiptir."
"Peki ya çizginin çok üstünde ya da çok altında olan bu noktalar?" Soruyorum.
Vera, farklı bir grafiğe geçerek “Bu aykırı değerlerin ait olduğu gruplara bakalım” diyor. "Üstteki bu küme primatlardır. Bir grup olarak primatlar, boyutlarına göre daha büyük beyinlere sahip olma eğilimindedir. Deniz memelileri de öyle. Ancak bazen bu ortalama bir aykırı değerden etkilenir. İnsanlar, tüm hominidler gerçekten sıra dışıdır - vücut ölçülerine göre özellikle büyük beyinleri vardır. Ortalamayı yükseltiyorlar.”
"Kesililer arasında belirli aykırı değerler var mı?" Soruyorum.
Vera güler.
“Eh, oldukça alçakta oturan bir tane var” diyor. “Beyin risklerinde kesinlikle ortalamanın altında - ve bu Virginia opossum. Bu yüzden, kuzey yarımküre araştırmacılarının keselilerin aptal olduğunu varsaymasının belki de bu yüzden olduğunu düşünüyorum. Çünkü çok büyük bir beyni olmayan bir türle çalışıyorlar.”
“Peki ya koalalar?” Soruyorum. “Grafikte nerede oturuyorlar?”
Bir bakalım, dedi bilgisayar monitörüne dönerek.
"Bunun için avlanmamız gerekecek. Koda geri dönmem ve tüm etiketleri açmam gerekiyor. Dağınık olacak."
Vera programı değiştirip grafiği yeniden çalıştırırken bekliyorum. Ekran birdenbire kalın bir şekilde üst üste dizilmiş yüzlerce tür ismiyle dolar.
Vera, sözcüklerin hafifçe ayrılmaya başlaması için ekranı genişleterek, Şimdi, buralarda olmalı, dedi. "Ah evet - işte burada, sadece anlayabiliyorum Faskolarktos. Hemen hemen doğru - bu büyüklükteki bir keseli hayvan için tamamen ortalama ve bu büyüklükteki bir ötherian memeli için tamamen ortalama.”
Memeliler için ne en üst %10'da ne de en alt %10'dadır. Bunda olağandışı bir şey yok. Koalalar, ortalama büyüklükte bir memeli için tamamen ortalama büyüklükte bir beyne sahiptir.
“Bu var tartışmaYine de koalanın beyni kafatasının kapasitesini doldurmuyor” diye yorum yapıyorum. "Beyinlerinin sadece %60'ını kaplıyorlar - ki bu da diğer herhangi bir hayvanın beyninden çok daha az yer kaplıyor."
Vera başını sallar.
"Beyinlerin ne kadar sıkı paketlenmiş olduğu konusunda biraz farklılık var, ama o kadar da değil. Vücut evrimi savurgan değildir. Bir hayvan neden hiçbir işe yaramadığı büyük, boş bir kafatası yapsın?”
İlk çalışmaların çoğunda korunmuş koala beyinleri kullanıldığı, ancak salamura edilmiş beyinlerin zamanla küçüldüğü veya susuz kaldığı ortaya çıktı. Ek olarak, beyinler hayattayken sıklıkla kanla doludur, bu nedenle ölümde hacimleri, işlev görürken boyutlarını tam olarak yansıtmayabilir.
Bu faktörlerin her ikisi de anatomistlerin koalaların beyinlerinin sıvı içinde yüzerek kafataslarında sallandığını düşünmelerine neden oldu. Aslında, bir sıvıyı çevreleyen sıvı miktarı yaşayan koalanın beyni hemen hemen aynı diğer memelilerin çoğunun beyinlerinde olduğu gibi.
Daha yeni bir çalışma yaşayan koalaların boyutunu taramak için manyetik rezonans görüntüleme kullandı. Bu çalışma, %60'lık bir kranyal kapasite yerine, koala beyinlerinin, tıpkı insanlarda ve diğer memelilerde olduğu gibi, kafatasının %80-90'ını doldurduğunu buldu.
Koala beyinlerini yeniden düşünmek
Koala beyinlerinin boyutları ve nasıl çalıştıkları hakkındaki ortak varsayımlarımızı kökten yeniden düşünmemiz gerekiyor.
Koala beyinleri ortalamadan daha küçük olsa bile, bu hayvanların aptal olduğu anlamına gelmez. Vera, memelilerin bilişini doğru bir şekilde tahmin etmek için beyin boyutunun çok "gürültülü" olduğunu söylüyor.
“Beyin altyapısını çok iyi yansıtmıyor” diye açıklıyor. Memeli beyinleri, hücre yoğunluğu ve bağlanabilirliği bakımından büyük farklılıklar gösterir ve her halükarda aralarında çok az bağlantı vardır. türler arasında veya türler içinde bilişsel performans ve beyin boyutu veya yapısı.
İnsan beyni büyüklüğü zeka ile ilişkili değildir. Einstein'ın beyni ortalamadan önemli ölçüde daha küçüktü ve bilim adamlarını onun olağanüstü zekasını açıklamak için parietal lobları ve korpus kallozumdaki önemli farklılıklar ya da nadir görülen topuz ve olukların varlığı için çabalamaya gönderiyordu.
Beyin yapısı ve işlevi arasındaki ilişki karmaşıktır ve daha yeni anlaşılmaya başlamıştır. Zeka, birbirine bağlı kaç nörona sahip olduğunuzla ilgili basit bir mesele olmayabilir, ancak bu bağlantıların ne kadar iyi kurulduğu, budandığı ve deneyimle şekillendirildiği meselesi olabilir. Beyin kabloları, güçlendirdiğimiz değerli bağlantılardan çok, yaşla birlikte kaybettiğimiz işe yaramaz bağlantılarla ilgili olabilir.
Bazı kuşlar, karmaşık problem çözme ve zorlu hafıza becerilerine sahiptir ve kendi amaçları için alet kullanımında ve dilde ustalaşırlar - birçok büyük beyinli primat ve deniz memelisinin çok övülen becerilerine rakip olurlar. Yine de beyinleri sadece neokortekse sahip olmakla kalmıyor, aynı zamanda memelilerinkinden çok daha küçük ve pürüzsüz. Uçuş, kuşların büyük, ağır beyinler geliştirmesine izin vermez, bu nedenle onlar bunun yerine küçük, verimli beyinler geliştirmiştir. Önemli olan ne kadar sahip olduğunuz değil, onu nasıl kullandığınızdır.
İnsanlar beyin büyüklüğüne biraz takıntılıdır – aslında bizi diğer hayvanlardan ayırdığını düşündüğümüz alet kullanımı, dil ve sosyallik gibi her şeye. Doğal dünyayla olan ilişkimiz ve içindeki yerimiz konusunda biraz hassasız aslında.
Kendimizi farklı, ayrı, üstün, daha iyi görmeyi tercih ediyoruz. Bizimle aynı özellikleri veya alışkanlıkları paylaşan hayvanlara hayranız: Ahtapotların olağanüstü uzaysal becerileri, sosyal olarak bağlı kuşların aile hayatı, deniz memelilerinin karmaşık iletişimi. Ancak bizimkine benzemeyen veya bizimkinden farklı davranış veya seçimlerle sonuçlanan zekayı her zaman fark etmeyiz ve hatta fark etmeyiz.
Hayvanların bizim yapacağımız seçimleri yaptıklarında akıllı olduklarını düşünüyoruz, bu seçimler düşünmek yerine evrimsel seçim veya içgüdü tarafından belirlense bile. “Zeka”, değişen ve değişken bir dünyada avantajlı kararlar verme, sorunları çözme, değişen koşullara davranışsal olarak uyum sağlama yeteneğidir. Bazı türler bunu yapabilmekten yararlanır. Birçok köpekbalığı veya timsah gibi diğer türler, değişen koşullarda binlerce yıl boyunca değişmeden hayatta kalmalarına izin veren bir strateji benimsemiştir. Akıllı olmak her zaman en iyi strateji değildir.
Dr Denise Herzing öneriyor beyin yapısının karmaşıklığını, iletişim sinyallerini, bireysel kişilikleri, sosyal düzenlemeleri ve türler arası etkileşimleri ölçmek de dahil olmak üzere insan dışı zekayı değerlendirmek için daha nesnel yöntemler kullanmamız gerektiğini. Son olarak, hayvan zekasının daha çok davranışsal esneklikle, yani bir bireyin yaşamı boyunca değişen koşullara uyum sağlama ve bunlara yanıt verme yeteneğiyle ilgili olup olmadığını merak ediyorum.
Bu uyarlanabilirlik, bir türün hayatta kalması için genetik çeşitlilikten bile daha önemlidir - özellikle şu anda olduğu kadar hızlı değişen bir çevrede.
Belki de hayvanları her zaman en üstte olduğumuz bir ölçekte sıralamaya daha az zaman harcamak ve onları kendi değerlerine ve yeteneklerine göre - nasıl yaşadıkları ve onları yaptıkları işte başarılı kılan şeyler açısından - değerlendirmek daha iyi olurdu.
Onlardan bu şekilde bir şeyler öğrenme şansımız daha yüksek olabilir.
Fotoğraf: Danielle Clode
İnsan çekiciliği
Hala Murray Nehri'nde öğrencilerle otostop çeken koala'yı düşünüyorum. Çoğu vahşi hayvan gibi koalalar da insanlara çok yaklaşmaktan kaçınmayı tercih eder. Tipik olarak uzaklaşırlar, bir ağaç gövdesinin arkasına sallanırlar veya sadece diğer tarafa bakarlar. Ama her zaman değil. Nadir durumlarda, koalalar insan arkadaşlığını tolere eder ve hatta ararlar. Ağaçlarından inerler ve yardım isterler ya da meraklarını giderir gibi görünürler. Bu merakı sergileyenler genellikle daha genç hayvanlardır - insanların burnuna dokunan veya onlara ulaşan. Bazen yalnız bir hayvan için garip görünen bir şirket istiyorlar gibi görünüyorlar.
Bu vakaların çoğunda koala bir şey ister – su, serbest sürüş veya güvenlik. Özellikle acil bir durumda yardım için insanlara yaklaşan tek hayvanlar onlar değildir, ancak diğerleri için bu nadirdir.
Katil balinaları avlamaktan kaçmak için geçen bir tekneye sığınan bir penguen veya bir fok veya bir evin yakınında barınan yaralı bir kanguru gibi hayvanlar tesadüfen insanları kendilerini korumak için kullanırlar. Koalalar, kurtarıcıların onu karışık ağlardan ve hatlardan kurtarmasına izin veren bir balina gibi pasif bir şekilde yardımı kabul etmez. Bu durumlarda hayvan, alternatiften daha düşük bir risk olarak varlığımızı tolere eder.
Ancak bu koalalar daha büyük bir riskten kaçınmıyorlar; ihtimaller o kadar acil değil. Bazı durumlarda koala hasta veya ciddi şekilde susuz kalmış olabilir. Ancak buna rağmen, diğer hayvanların hasta olduklarında aktif olarak insanları aramaları alışılmadık bir durumdur.
Arkadaşlarımdan biri bir keresinde ön kapısında garip bir tırmalamayı hatırladı. Araştırdığında, camdan bakan ve görünüşe göre içeri girmeye çalışan bir koala buldu. Koalalar, birçok hayvan gibi camı kafa karıştırıcı buluyor. Ya başarısız bir şekilde aşmaya çalıştıkları görünmez bir engeldir ya da ağaçların yansımasını ya da istenmeyen bir rakibi temsil eder.
Arkadaşım kapıyı açtı ve ön basamağında oturan koala için biraz su koydu, görünüşe göre bundan sonra ne yapacağından emin değildi. Bir süre sonra döndüğünde koala gitmişti.
İçine tırmanan koala mıydı? çiftçinin klimalı arabası, çiftçi bağdayken, sıcak bir günde serinliğin tadını çıkarmak isterken? Yoksa araba, yoluna çıkan araştırmak için ilginç bir engel miydi? Bilmek zor ama arabalarda bile cam bir problem. Hiç kimsenin beklenmedik bir görünmez hiçlik tabakasının etrafından dolaşmayı çözmesi kolay değil. Bir pencereye, bir insana veya bir binaya yaklaştığında bir koalanın gördüğü şey nedir?
Koalaları ihtiyaç duyduklarında insanlara yaklaştıran şeyin ne olduğundan tam olarak emin değilim. Ya da sizinle burun buruna geldiklerinde ne algıladıklarını. Ancak bir koala yardım istediğinde, bunu doğası gereği insanlara çekici gelen bir şekilde yapar. Öne bakan gözleri, yuvarlak yüzleri ve özenli ifadeleri, insanların sosyal ipuçlarını okumaya ve yanıt vermeye programlandığı yüz şablonunu açıkça tetikler.
Dr Jess Taubert, Queensland Üniversitesi'nde çalışan bir bilişsel sinirbilimcidir. yüz tanıma gibi işlevlerde bir dizi türAmerika Birleşik Devletleri'ndeki Yerkes Ulusal Primat Araştırma Merkezi dahil. Bana insanların, özellikle çocukların ve duygudurum bozukluğu olanların, insanlardan çok hayvan yüzlerine daha güçlü tepki verdiğini söylüyor.
Jess, "Sezgime göre, hayvan yüzlerinin yetişkin insan yüzlerinden daha kolay okunan sinyalleri olduğu, çünkü mutlu olduğumuzda her zaman gülümsemiyoruz ya da katıldığımız şeye bakmıyoruz" diyor. "Bebek yüzlü insanlar daha sıcak, saf, nazik ve güvenilir olarak değerlendiriliyor ve koalalar da bu önyargılardan yararlanabilir."
Jess, koalalar konusunda ne duygusaldır ne de onların cazibesine karşı bağışıktır. Bir vahşi yaşam parkında çalışırken, fotoğraf çekmesi için ziyaretçilere taşıdığı bir koala tarafından ısırıldığına dair bir hikaye anlatıyor.
“Onu aldığım andan itibaren bir şeylerin farklı olduğunu biliyordum. Onu yere bırakmalıydım," diye anlatıyor. "Genelde çok tatlı ve sabırlıydı ama bir iki fotoğraftan sonra omzuma çömeldi. Kimse ne olduğunu görmeden sergiden çabucak geri çekilmek zorunda kaldım.”
Jess, "Hayvanat bahçelerinde çalışırken beni ısıran tek hayvan değildi," diyor, "ama en tatlısıydı ve onu hemen affettim."
Koalaları sevimli yapan sadece yüzleri değildir. Aynı zamanda, yerdeyken kollarını insan kurtarıcılara doğru kaldırma eğilimleridir.
Bir ağaç tırmanıcısının, yavrularını taşıyan ve kollarını serbest bırakan ağaçlık bir hayvanın eylemidir. Maymunlar olarak biz insanlar bu içgüdüsel tepkiyi koalalarla paylaşırız. Maymunların bebekleri ağaçların arasından geçerken annelerinin kürkünü tuttukları gibi, bebeklerimiz de bize yapışır. Hızlı ayaklı, savanlarda yaşayan yaratıklar olmaya adapte olmuş olabiliriz, ancak bebeklik dönemimiz kökenlerimize ihanet ediyor. Gençlerimizi ağaç sakinleri gibi taşıyoruz. Yeni doğan bebekler, primat atalarımızdan türetilen, ancak koala gibi keseliler de dahil olmak üzere birçok ağaç canlısı yaratıkla paylaşılan körelmiş bir içgüdüyle parmaklarını ve erişebilecekleri nesneleri kavrar.
Belki de koalalar insanlara ulaştığında, bir kaçış, tırmanacak en yüksek nesneyi arıyorlar. Ve kollarını kaldırdıklarını gördüğümüzde, onları kaldırarak karşılık veriyoruz.
Bir ağaç gördükleri yerde, yardım isteyen bir bebek görüyoruz. Belki ikimiz de önceden programlanmış içgüdülerimizin kurbanıyız.
Tatlı Rüyalar
Yol kenarındaki ağaçlardan birinde bir koala uyuyor. Gidip birkaç kez kontrol ediyorum ama hareket etmiyor. Ertesi gün hala uykudadır ama şimdi aynı ağaçta farklı bir daldadır. Bir noktada hareket etmiş olmalı. Uyuduğum için fark etmemiştim.
Her yarım saatte bir kontrol ettiğim ve davranışını kaydettiğim bir davranışsal aktivite anketi yapmayı düşünüyorum ama buna karşı karar veriyorum. Zooloji ödevi yapmak yerine kitap yazmam gerekiyor ve ayrıca – koalalar pek bir şey yapmıyorlar, değil mi?
Her gün bilgisayarımın başında saatlerce uğraştığım masama dönüyorum. Kendi aktivite döngümün nasıl görüneceğini merak ediyorum. Masamda uzun süre "hiçbir şey" yok, yemek yemek için mutfağa yapılan kısa baskınlar ve belki de arada sırada dışarıda yürüyüşler. Sonra bir başka koltukta oturma periyodu ve gece boyunca belirgin bir hareketsizlik periyodu.
Sepetinde uyuyan köpeğe ve yatağıma kıvrılmış kediye bakıyorum ve onların rahat hayatlarını kıskanıyorum. Hiçbir şey yapmamak, bir şeyler yapmak – hepsi göreceli, değil mi?
Bana öyle geliyor ki koalalar mecbur oldukları için değil, yapabildikleri için bütün gün uyuyorlar. Bu kesinlikle kafaları karışık olduklarından ya da zamanlarında daha ilginç bir şey yapacak zekaya sahip olmadıklarından değil. Muhtemelen zamanlarının %80'ine kadar uyurlar, tıpkı kediler ve köpekler gibi, çünkü yiyecek, barınak ve güvenlik açısından ihtiyaç duydukları her şeye sahiptirler.
Her zaman uyanık kalan hayvanlar, başka seçenekleri olmadığı için bunu yaparlar - çünkü yiyecek için (sinek kuşları veya cüce fareler gibi), uçmak (okyanus göçmen kuşları gibi) veya yüzmek (balinalar gibi) veya sürekli tetikte olmak için sürekli hareket etmeleri gerekir. yırtıcılar için (geyik ve koyun gibi).
Bir tür uyumsuzluk tuzağına düşmekten çok uzak olan koalalar, dikkat çekici beslenmeleriyle diğer birçok türü rahatsız eden endişelerden ve zorluklardan kurtulmuşlardır. Uygun bir alan bulduktan sonra koalaların yiyecek aramasına gerek kalmaz. Altın bir kaseden üzüm koparan bir imparator gibi, sadece bir elini uzatıp önlerindeki ağaçtan koparmaları yeterli.
Afrika, Asya veya Amerika ovalarının otçullarının gerektirdiği sürekli uyanıklığa ihtiyaçları yoktur. Saklanacakları birkaç ağaç avcısı vardır ve yerdeki avcılardan en iyi savunmaları hareketsiz ve sessiz kalmak ve fark edilmeden geçmektir - hatta onlar bunu yaparken uyurken bile. Sosyal sistemleri bile asgari düzeyde katılım gerektirir. Mesleklerini kokularıyla işaret ederler ve neredeyse hiç temasa gerek duymadan birbirlerinin varlığına saygı duyarlar. Çiftleşme mevsimi, herhangi bir çaba gerektiren tek zamandır ve o zaman bile işleri basit tutarlar.
Sonuç olarak, bana oldukça iyi bir hayat gibi görünüyor.
Madde Kaynak:
Koala: Ağaçlarda Bir Yaşam
Danielle Clode tarafından
Bu, düzenlenmiş bir alıntıdır Koala: Ağaçlarda Bir Yaşam Danielle Clode tarafındanBlack Inc. tarafından yayınlandı.
Yazar hakkında
İlgili Kitaplar
İnsan Sürüsü: Toplumlarımız Nasıl Yükselir, Gelişir ve Düşürülür?
Yazan: W. W. Moffett
Bir şempanze farklı bir grubun ülkesine girerse, neredeyse kesinlikle öldürülecektir. Ancak bir New Yorklu Los Angeles'a (veya Borneo'ya) çok az bir korku ile uçabilir. Psikologlar bunu açıklamak için çok az şey yaptı: yıllarca, biyolojimizin sosyal gruplarımızın boyutuna - 150 insanı hakkında - üst sınır koyduğunu belirtti. Ancak insan toplulukları aslında çok büyüktür. Birbirimizle nasıl başa çıkabilmemiz için büyük ölçüde nasıl yönetiyoruz? Bu paradigma paramparça kitabında, biyolog Mark W. Moffett, toplumları bağlayan sosyal uyarlamaları açıklamak için psikoloji, sosyoloji ve antropolojideki bulgulardan yararlanır. Kimlik ve anonimlik arasındaki gerilimin, toplumların nasıl geliştiğini, işlediğini ve başarısız olduğunu nasıl tanımladığını araştırıyor. surpassing Silahlar, Mikroplar ve Çelik ve Sapiens, İnsan sürüsü İnsanoğlunun rakipsiz karmaşıklığın genişleyen medeniyetlerini nasıl yarattığını ve onları sürdürmek için ne alacağını ortaya koymaktadır. Amazon'da Mevcut
Çevre: Hikayelerin Arkasındaki Bilim
Yazan: Jay H. Withgott, Matthew Laposata
Çevre: Hikayelerin Arkasındaki Bilim öğrenci dostu anlatı stili, gerçek hikayeler ve vaka incelemeleriyle bütünleşmesi ve en son bilim ve araştırmanın sunumu ile bilinen tanıtım çevre bilimi dersi için en iyi satıcıdır. 6th Sürümü Öğrencilerin her bölümdeki entegre vaka çalışmaları ve bilim arasındaki bağlantıları görmelerine yardımcı olacak yeni fırsatlar sunar ve onlara bilimsel süreci çevre sorunlarına uygulama fırsatları sunar. Amazon'da Mevcut
Uygun Gezegen: Daha sürdürülebilir bir yaşam için bir rehber
Ken Kroes tarafından
Gezegenimizin durumu hakkında endişeli ve hükümetlerin ve şirketlerin yaşamamız için sürdürülebilir bir yol bulacağını mı umuyorsunuz? Çok fazla düşünmezsen işe yarayabilir, ama olur mu? Popülerliğin ve kârın itici güçleriyle kendi başlarına bırakıldıklarında, bunun olacağına pek ikna olmadım. Bu denklemin eksik kısmı, sen ve ben. Şirketlerin ve hükümetlerin daha iyisini yapabileceğine inanan bireyler. Eylem yoluyla kritik sorunlarımıza çözümler geliştirmek ve uygulamak için biraz daha fazla zaman kazanabileceğimize inanan bireyler. Amazon'da Mevcut
Yayıncıdan:
Amazon'daki alımlar sizi getirme maliyetini düşürmeye gidiyor InnerSelf.com, MightyNatural.com, ve ClimateImpactNews.com hiçbir ücret ödemeden ve tarama alışkanlıklarınızı izleyen reklamverenler olmadan. Bir linke tıklasanız da, bu seçilmiş ürünleri satın almasanız bile, Amazon ziyaretinde aldığınız her şey bize küçük bir komisyon öder. Size herhangi bir ek maliyet yoktur, bu yüzden lütfen çabaya katkıda bulunun. Ayrıca bu linki kullanabilirsiniz Amazon’u istediğin zaman kullanmak, çabalarımızı desteklemeye yardımcı olmak için.