Alabama, Monroeville'de bir saat geçirmek, kitabın yazarı Harper Lee'nin nedenini bilmektir. Bir alaycı kuş öldürmek için , gezegendeki en huysuz yazarlardan biri olarak yer alıyor. Aldatmacayı ve uğultuyu bir kenara bırakıp edebiyatın kendi adına konuşmasına izin vermeye şiddetle meyilli olan, romanının Maycomb'una model olan, şehrin en tanınmış yerlisi (nüfus 6.372) Lee, kendisini bir şehirden kısa bir sürüş mesafesinde yaşarken buldu. Alaycı Kuş Grill adlı restoran ve bir başka restoran, filmdeki karakter Boo Radley'den sonra Radley's Fountain olarak adlandırıldı. alaycı kuş Lokantacı Olması En Az Olası Oylanacak Kişiler. Bu, hediyelik eşya satan bir dükkandan sadece bir tişört atışı olurdu. alaycı kuş şapkalar, bez çantalar, kolyeler, Noel süsleri, buzdolabı magnetleri, bileklikler (yazılı görüyorum, Scout, görüyorum!) ve kağıt yelpazeler. Hediye dükkanı, Lee'nin çocukken babasının hukuk uygulamasını izlediği ve daha sonra kitabında çok canlı bir şekilde ifade ettiği saygıdeğer adliye binasında. Adliye uzun zamandan beri adliyeye çevrildi. alaycı kuş müze, yerli ve yabancı turistlerin sürekli bir akışının zevkine. En ünlü başarısının pazarlamasında yer almayı kararlı bir şekilde reddeden Lee'ye sempati duyuyorum. Başarıyla ilgili nefret ettiğiniz her şey sizinle Piggly Wiggly arasında durduğunda hayat kolay olamaz.
İlgili İçerik
2010'un bu yana 50. yılını kutladığı düşünülürse, bu 84 yaşındaki yazar için özellikle çıldırtıcı bir sezon olabilir. Bir alaycı kuş öldürmek için yayınlandı ve hepimiz medyanın yıldönümlerini nasıl sevdiğini biliyoruz. Örneğin, bu makaleye tanık olun, ancak inanın bana üretim sırasında hiçbir romancı kızmadı. Hakkında duyduklarımdan sonra, ablası Alice'le paylaştığı, düzgün tuğlalı, kitaplarla kaplı bir evin kapısını çalmaya, hatta en yakın şey aracılığıyla bir röportaj talep etmeye bile korktum. uygun kanallar var. Bu noktada, yukarıda tarif edilen hediyelik eşya dükkanından aldığım İlham Veren Yazarın Suyu'nun etkisi altında çalıştığımı da açıklamalıyım.
Lee, 11 Temmuz 1960'ta nihayet ortaya çıktığında hayatını anında ve sonsuza dek değiştiren kitabın uzun soluklu yaratımı sırasında ilham kadar tere de güveniyordu. 40'tan fazla dile çevrildi, alaycı kuş 30 milyonun üzerinde kopya sattı; Yıldönümü hullabaloo'nun yardımıyla, HarperCollins (kitap başlangıçta şu anda dağılmış olan Lippincott tarafından yayınlandı) muhtemelen bu yıl en az bir milyon daha fazla satacak, çoğunlukla lise ve ortaokullara, okuma listelerinin temelini oluşturdu. 1961'de kurgu dalında Pulitzer Ödülü'nü kazandığından beri. Gregory Peck'in oynadığı 1962 film versiyonu üç Oscar kazandı, ancak bir şekilde bu ciddi siyah-beyaz film, üç boyutlu ışık gölgesini asla gölgede bırakmadı. alaycı kuş Lee'nin çalışmalarını basılı sayfada deneyimledikten sonra insanların hayal güçlerinde parıldayan. Gerçekten de çoğu kişi Scout Finch'in hikayesini söylüyor; avukat babası Atticus; kardeşi Cem; komşuları Dill; ve talihsiz Tom Robinson, tüm zamanların en sevdikleri romanıdır. Her uygar insanın hangi kitabı okuması gerektiğini soran anketlerde, alaycı kuş rutin olarak İncil'den sonra ikinci bitirir ve birinde (burada biraz Maycomb'a gidebilirsem) onu bitirir ve ilk bitirir.
Okuyucular kitapla o kadar uzun süredir yaşıyorlar ki bunun ne kadar tuhaf olduğunu fark etmeyebilirler. alaycı kuş bir pazarlamacının veya reklamcının hayali değildir ve bir moral bozucu olarak kolayca reddedilebilirdi. Büyük Buhran'ın gösterişsiz döneminde, yorgun eski Maycomb kasabasında geçen film, siyahi bir işçiyi haksız yere tecavüz suçlamasından korumaya çalışan dul bir avukatın hikayesini anlatıyor. Başlangıçta, Tom Robinson'ın sözünün, onu suçlayan dengesiz beyaz ensest kurbanının sözünün yerine geçmeyeceği oldukça açık. Ve tahmin et ne oldu? değil. Bu çıldırtıcı adalet hatası, kitapta Robinson'ın başına gelen en kötü şey bile değil. Hayatın kendisi gibi, alaycı kuş düzgün, simetrik bir hikaye yayına sahip değil, engellerin tanıtılmasına ve sona ermeden önce üstesinden gelinmesine izin veriyor. (Filmin yapımcısı Alan J. Pakula'nın film haklarını almak için stüdyo izdihamı olmadığını söylemesinin bir nedeni bu olabilir.) Diğeri alaycı kuş eksikliği, satış görevlilerinin sinerjik potansiyel olarak adlandırabileceği şeydir: bir kitabı markaya dönüştürmeye yardımcı olabilecek hiçbir seri arkadaşı, hatta bir devamı yoktur. yok Bir Papağanı Öldürmek veya Dereotu Vadisi veya Ben Boo muyum? alaycı kuş Harper Lee'nin yayınlanmış tek kitabıdır.
Lee, çıktısını veya eksikliğini hiçbir zaman kamuoyu önünde tartışmadı. 60'ların ortasından beri kariyeriyle ilgili kayıtlar için hiçbir şey söylemedi. Kitabımın evrensel bir teması vardı, dedi Birmingham'a Haberci Sonrası 1962'de. Bu bir 'ırksal' roman değil. Güney uygarlığının değil, uygarlığın bir yönünü tasvir eder.
Ama ona münzevi deme. Bayan Nelle, kasabada tanındığı gibi (Yankees'in Nelle Lee'yi Nellie'ye dönüştürmesini istemediği için toz ceketinin üzerine göbek adını yazdırdı), yıllar içinde görebildiğiniz, yakından kırpılmış beyaz saçlı, uzun boylu kadındır. bakkalın koridorlarında ya da Hardees'te kahve içerken, genellikle hiç evlenmemiş olan Alice'le birlikte. (Lee'nin 2008'de hafif bir felç geçirdiği söyleniyor.) Kendisi ve kitabın anlatıcısı Scout'un büyüdüğü mütevazı ahşap çerçeveli evin alanına kısa bir yürüyüş mesafesinde konforlu bir şekilde yaşıyorlardı. (Şimdi onun yerine, şaşırtıcı bir şekilde Mel's Dairy Dream olarak bilinen bir dondurma standı var. Bir alaycı kuşu soğutmak için .) Golf oynar ve bazen balık tutardı. (Ben Thomas Wolfe gibi değilim, dedi Lee 1961'de hayat dergi röportajı. Tekrar eve gidebilirim.) Yaz aylarında, New York'a göç edeceği zaman, müzelere ve tiyatroya gider ve Ritz kadar büyük bir mazlum şeyi olan biri için doğal seçim olan Mets'i seçerdi. 2007'de Lee, Başkan George W. Bush'tan Amerika'nın en yüksek sivil onuru olan Başkanlık Özgürlük Madalyası'nı kabul etmek için Beyaz Saray'a gitti (ve rapor edilen hiçbir şey söylemedi). Mahremiyetine saygı duyanlar için hızlı ve kolay bir gülümsemesi var. Ancak aile şirketinde spor ayakkabı giyen bir avukat ve kız kardeşinin yarı resmi bekçisi olan 98 yaşındaki Alice aracılığıyla röportaj talep eden muhabirler, kibar ama sert bir ret bekleyebilirler. (Hayır, Lee bir keresinde bir yazarın isteğine cevaben yazmıştı.)
Her zaman bu şekilde değil. İlk başta, belki de büyük beğeni toplayan eleştirilerden ve güçlü satışlardan etkilenen Lee, padi veya mikrofonu olan hemen hemen herkesle konuştu ve Atticus'un sadece yüzeysel olarak sevgili babası AC'ye benzediğini söyledi (tanıdığım birkaç adamdan biri, gerçekten alçakgönüllüydü. ) ve onun romanındaki yargılama dünyadaki tüm davaların bir bileşimiydi (genel olarak sanıldığı gibi, diyelim ki Scottsboro Boys'un davasına ilişkin bir açıklamanın aksine). Sorular, yine de, can sıkıcı bir şekilde tekrarlayıcı olma eğilimindeydi. Gazeteciler, romanın otobiyografik olma derecesini belirleme konusunda takıntılı görünüyorlardı. Lee, karakterlerinin temelde kurgusal olduğunu söyleme eğilimindeydi, ancak biyografisi daha belirsiz görünüyor. Ne de olsa, Jem gibi bir ağabeyi olan Scout gibi bir erkek fatma olmuştu. Hemen sokağın aşağısında bir Boo Radleyish karakteri yaşıyordu. Bu arada Dill, çocukken yazları Lee'nin bitişiğindeki kuzeninin evinde geçiren genç Truman Capote'ye çok benziyordu.
Görüşmeciler Capote konusunu açtığında, Lee sadece can sıkıcı değil aynı zamanda aşağılayıcı bir soru için kendini hazırlamış olabilir: Kitabının çoğunu arkadaşı Truman'ın yazdığı doğru değil miydi? Capote -her zaman rekabetçi ve tabii ki biraz çatlak biri- söylentiyi kırmadı ve romanına katkıları sorulduğunda belirsizce cevap verdi. Gerçek şu ki (Capotote'nin özel yazışmalarından da anlaşılacağı gibi) tek kelime yazmamış olmasıdır. alaycı kuş ve ona bir muhabir ve araştırmacı olarak yardımcı olan Lee, Soğuk kanlılıkla , Capote'nin 1966 gişe rekorları kıran filmine şimdiye kadar kabul ettiğinden çok daha fazla katkıda bulundu. Yine de, söylenti devam ediyor - Monroeville müzesinin sergilerinden birinde ele alındığı (ve çürütüldüğü) noktaya kadar.
Bir başka tatsız soru da, bir sonraki adımda ne yapacağı ve dünyanın bunu ne zaman göreceği konusundaki kaçınılmaz ikili konuşmaydı. Hemen sonra alaycı kuş Lee, yarı şaka bir şekilde göründü, dedi, Olmak istediğim tek şey güney Alabama'nın Jane Austen'i ve ikinci bir Güney romanı üzerinde çalışmaya başladı, ancak ilerleme yavaştı. Bu kendi içinde şaşırtıcı değildi: alaycı kuş Lee'nin beyninden tam olarak oluşmamıştı. Montgomery'deki Huntingdon College'daki bir yılı ve Alabama Üniversitesi'ndeki (hukuk okuduğu yer) yılları boyunca kampüs yayınları için denemeler, mizah parçaları ve kısa öyküler üretmişti, ancak yazmak ona kolay gelmedi. 1949'da New York'a taşındıktan sonra, yıllarca küçük kasaba Güney hayatı hakkında bir sürü anekdotla boğuştu. Git Bir Bekçi Ayarla ve sonra Atticus . Bir ajandan, Maurice Crain'den ve devam etmekte olan çalışmayı gören bir editör olan Lippincott'tan Tay Hohoff'tan cesaret aldı, ancak 1957'de bir gece, bitmemiş el yazmasını Manhattan'daki soğuk su dairesinin penceresinden dışarı fırlattı. Hohoff'a ağlayan bir telefon görüşmesinden sonra, Lee merdivenlerden aşağı indi, terkedilmiş sayfaları geri aldı ve daha sonra, bir Edebiyat Loncası seçimi ve Ayın Kitabı Kulübü alternatifi olacak bir kitapla sonuçlanan bir başlık-aşağı revizyona başladı ve ki New Yorklu gösterişsiz ve tamamen ustaca çağırırdı ve Chicago Tribünü güçlü çağdaş ulusal öneme sahip bir roman olarak selamlanacak.
Yıllar sonra, Monroeville'deki bir fast-food restoranında kendisiyle sohbet eden bir hayrana, Lee açıkça şunu söylerdi: alaycı kuş onu bunalttı ve bir devam kitabı yazmasını imkansız hale getirdi. Birkaç yıl bu ikinci romanla boğuştu ve sonra bir gün Alice oldukça sakin bir şekilde bir BBC muhabirine el yazmasının evlerinden çalındığını ve projenin terk edildiğini söyledi. (Ve Alice daha sonra bir Chicago Tribünü 1980'lerin ortalarında Lee, seri katil olduğundan şüphelenilen bir Alabama vaizi hakkında kurgusal olmayan bir kitap araştırmaya başladı. Rahip . Ama onu da terk etti, belki de tıpkı Lee Lee'yi geçemeyeceği gibi Capote Capote'u geçemeyeceğini hissederek.
Bununla birlikte, bu düşük noktadan, Lee, görece bir barışa giden yolu bulmuş görünüyor. Birkaç yıl önce, müze zihninde bir sınırı aştığında ve bir yemek tarifi koleksiyonu satmaya başladığında ciyakladı. Calpurnia'nın Yemek Kitabı , romandaki siyah kahyadan sonra. (Kitap geri çekildi.) Ama görünen o ki Lee, yalnızca bir kitap yayınlayacağını kabul etmiş ve bunu yaparken beklentilerini aşmış olmanın keyfini çıkarmış. En tepedeyken, bir keresinde kuzeni Dickie Williams'a gitmenin tek bir yolu olduğunu söylemişti.
Lee büyük ihtimalle kenara çekilip alaycı kuş 50. yıl dönümü gerçekleşti. Gerçeği söylemek gerekirse, Monroeville, yerli kızının başarısındaki elle tutulur gururun ara sıra yapılan kabalıkları telafi etme eğiliminde olduğu büyüleyici bir yerdir. Ayrıca, Monroe-villianlar on yıllardır Lee'nin çalışmalarından yararlanıyorlar: Charles J. Shields biyografisinde film '62'de çıktığında Alaycı Kuş: Harper Lee'nin Portresi (2006), yerel tiyatro canlı alaycı kuşlarla gelen ilk beş kişiye 10 dolar teklif etti. Eski Adliye Müzesi müdürü Jane Ellen Clark, hacıların 1960 yılında kitap yayınlanır yayınlanmaz kendiliğinden Monroeville'e akın etmeye başladığını belirtiyor. En sevdikleri kitap olduğunu söyleyen tüm bu insanlar yolculuk için para biriktirip kasabayı bulacaklarını söylüyor. Her yıl binlercesi için bu onların tatiliydi ve müzeyi yarattık çünkü onlara görecekleri bir şey vermek istedik. 1991'den beri her bahar, kasaba haftada birkaç kez bir tiyatro oyunu sahneledi. Bir alaycı kuş öldürmek için rollerde yerel gönüllü aktörlerle. I. Perde hava şartlarına bağlı olarak şehir meydanında, II. Perde ise adliye binasında geçmektedir. Klima çalışmıyorsa, özellikle geçen yılki üretimi gördüğüm renkli balkonda (30'larda böyle adlandırılıyordu) o kavernöz odada buhar olabiliyor. Ancak, ilham verici veya başka bir şekilde bir şişe suyunuz varsa, küçük kasaba değerlerinin ve ırksal hoşgörünün bazen çelişkili kavramları için ayakta durup alkışlarken, bu benzersiz bir Amerikan akşamı yaratır. , Harper Lee bin mil kuzeyde olmayı, tezahürat yapmayı tercih ederdi, Hadi gidelim, Mets!
Charles Leerhsen yazdı Crazy Good: Amerika'nın En Ünlü Atı Dan Patch'in Gerçek Hikayesi .
Harper Lee'nin ilk baskısı Bir alaycı kuş öldürmek için , 1960 yılında yayınlandı.(Granger Koleksiyonu, New York)
Başarısı Bir alaycı kuş öldürmek için 1961'de Monroeville adliyesinde resmedilen bunalmış Lee.(Donald Uhrbrock / Time Life Resimleri / Getty Images)
1962 filminde Atticus Finch rolünde Gregory Peck, Scout rolünde Mary Badham ile en iyi erkek oyuncu Oscar'ını kazandı.(Everett Koleksiyonu)
Başkan George W. Bush ve Özgürlük Madalyası ile birlikte Lee bir keresinde 'Thomas Wolfe gibi değilim' demişti. 'Tekrar eve gidebilirim.'(Larry Downing / Reuters)
Turistler ilham aldı alaycı kuş Monroeville'i ziyaret etmek için Radley's gibi edebi simge yapılar eksik değildir.(Monroe İlçe Ticaret Odası)