1940'in ortasında, Avrupa'daki durum daha da kötüye gitti ve aktif bir eylem gerektirdi. Ayrıca, Güney Afrika Birliği de dahil olmak üzere İngiliz Milletler Topluluğu’ndaki ülkeleri doğrudan etkiledi. H.J.R. bazı problemlere kendi çözümünü önerdi. Reeder, I. Dünya Savaşı gazisi, daha sonra Cape Town postanelerinden birinde tamirci. Zaten icat konusunda biraz tecrübesi vardı ve bu sefer derhal ordusuna sunduğu mevcut silahların savaş kalitesini önemli ölçüde arttırmanın bir yolunu buldu.
İlk olarak, buluş sahibi yerel garnizonun komutanı Teğmen Albay M.Ye. Ross. Daha sonra Reader, basit bir cümlenin tam teşekküllü bir projeye dönüştüğü için birkaç önemli mektup yazdı. Temmuz 22'ta, Lee-Enfield seri tüfeği için komutanlara başvurdu. Bu silahı küçük değişikliklere maruz bırakmayı ve otomatik modda ateşlenmesini sağlayacak bir dizi orijinal ekipmanla donatmayı teklif etti. Bu durumda, mucit, tüfeğin orijinal yeteneklerini koruyacağına dair güvence verdi.
3 Ağustos'ta bir cevap alındı. Asker fikirle ilgilenmeye başladı, ancak deneyler için bir tüfek sağlamadan önce, Reader'dan buluşunun çizimlerini ve çalışmasının tanımlamasını istediler. Şu anda, Güney Afrika birliklerinin komutası, bariz nedenlerden ötürü, projeyi desteklemek için acelesi yoktu, ancak derhal onu terk etmedi. Müzakereler ve istişareler yaklaşık bir buçuk ay sürdü.
Sadece 23 Eylül Kıyı topçu komutan yardımcısı 1940 Teğmen Albay H.E. Silliers, mucidin bir Kısa Dergi Lee-Enfield Mk III tüfeği (seri numarası 45374) yayınlamasına izin verdi. Tüfek, neredeyse iki ay boyunca okuyucunun emrinde kaldı. Kasım 18'te Teğmen Albay Silliers, mucit için silahın ve çalışmaların sonuçlarının geri alınmasını talep eden bir mektup gönderdi. Mektup, tüfeğin, üstlerinden gelen baskı nedeniyle çok çabuk geri talep edildiğini belirtti. Diğerlerine göre, ilk tüfek N45374, projenin sonuna kadar mucit emrinde kaldı.
Projenin amacı H.J.R. Okuyucu, büyük değişiklikler olmadan, mevcut Lee-Enfield tüfeğini kendinden yüklemeli veya otomatik bir silaha dönüştüren bir takım özel araçlar yaratacaktı. Silahın tasarımının modernizasyonu çok karmaşık ve pratikti. Ek olarak, yeni silahların maliyetinde azami düşüşü garanti edemedi. Bu nedenle, mucit, sorunu çözebilecek özel bir ek cihaz yapmaya karar vermiştir. Bunun sonucu Rieder Automatic Rifle Attachment ("Otomatik binici biniciliği armatürü") olarak bilinen bir cihazın ortaya çıkmasıydı.
Reader tarafından tasarlandığı gibi, “tüfek cihazının” mevcut seri tüfek kapısı ile etkileşime girmesi ve toz gazlarının enerjisi nedeniyle harekete geçmesi gerekiyordu. Bu fikir "adaptasyon" görünümünü tanımladı. Oldukça basit bir hale geldi ve üretimi çok zor olmayan birkaç düzine parçadan oluşuyordu. Özellikle, tasarımın basitliği, “cihazın” prototipinin Reader tarafından kendi atölyesinde yapıldığı gerçeği ile doğrulanmaktadır. Ayrıca, test çekimi yapmak, ancak komşulara müdahale etmemek için mucit özel bir susturucu icat etti ve birleştirdi.
Dışarıdan, "tüfek cihazı", bazı çıkıntılı kısımları olan metal bir tüp gibiydi. Ana elemanı, gaz motorunun gövdesi olan boruydu. Ön ve orta kısımlarında, tüfeğe tutturma halkaları vardı. Arka kısım karmaşık şekildeki düz bir plakaya bağlandı. Sonuncusu, birkaç vida yardımıyla, silah kutusunun yanına monte edildi. Diğer tüm parçalar ana borunun içine yerleştirildi.
Kapama valfli özel bir manşon kullanarak, borunun ön kısmını taban tüfeğinin namlusuna tutturmak önerildi. Ayrıca, arka levha ve gerekirse “fikstür” tutmak için ek kelepçeler kullanıldı. Namlu deliği, bir gaz çıkışı vasıtasıyla gaz motorunun boşluğuna bağlanmıştır. Borunun içinde bir piston, bir çubuk, birkaç yay ve diğer parçaları olan bir gaz motoru vardı. İç parçaların tasarımında bazı ilginç fikirler verildi. Böylece, gazların enerjisini geçide aktarmaya yarayan boyuna çubuk iki ana bölümden yapılmıştır. Bu durumda, kuyruk bölümündeki ön (pistonla bağlantılı), arkadaki karşılık gelen yuvalara dahil edilmiş bir vida kılavuzuna sahiptir. Bundan dolayı, gövdenin bir yarısının translasyon hareketi diğerinin rotasyonuna dönüştü. Sapın her iki bölümünün de kendi geri dönüş yayları vardı.
Gövde borusunun arka ucunda, tüfek cıvata sapı ile etkileşime girmek zorunda kalan bir kaldıraç yerleştirildi. Oldukça karmaşık bir gövde tasarımı, Lee-Enfield tüfeğinin deklanşör operasyonunun özellikleriyle tam olarak bağlantılıydı. Kilidi açmak için, cıvatayı saat yönünün tersine çevirmek gerekiyordu, ardından da astarı çıkarırken geriye doğru hareket etmek mümkündü.
"Otomatik binici" ilkesi oldukça basitti. Silahı atış için hazırladıktan sonra, tetikçi onu hedefe doğru yönlendirmek ve tetiği çekmek zorunda kaldı. Atış sırasında, toz gazlarının bir kısmı “aletin” yan borusuna girdi ve pistonu bastırdı. Çubuğu hareket ettirdi, arka kol yardımıyla önce cıvata kolunu çevirdi ve sonra geri kaydırdı. Bundan sonra, geri tepme yayının etkisiyle, çubuk ve kol yerine geri döndü, cıvatayı kaydırdı ve döndürerek kilitledi. Silah bir sonraki atış için hazırdı.
Zaten 1940'in sonbaharında, Reader cihazının bir prototipini topladı. Son derece basit bir yapıya sahipti ve el sanatının kökenine rağmen çok fazla ağırlığı yoktu. "Fikstür", 2,5 pound (1,1 kg) civarındadır ve bu nedenle bir askerin hareketliliğinde önemli bir bozulmaya yol açmamalıydı. Birkaç ay içinde, buluş sahibi ev yapımı bir susturucu kullanmak zorunda kaldığı oldukça fazla sayıda test çekimi yapmayı başardı. Test çekimi, Reader'ın fikirlerini test etmesine ve özellikle kendi yapımının en iyi yaylarını seçmesi için en uygun bileşenleri seçmesine izin verdi.
Önerilen "adaptasyon" şeklinde kendini yükleme modunda ve patlamalarda ateşe izin verildi. Aynı zamanda, çekim modunu değiştirmek için hiçbir cihaz yoktu: tek atıcılar için, atıcı tetiği bırakmak zorunda kaldı. Düşük ateş oranı nedeniyle, bu tür silah kullanımı zor değildi. Gerekirse, gaz motoru valfini kapatmak mümkün oldu, ardından tüfek kendiliğinden yükleme olasılığını kaybetti ve bitmemiş "kardeşleri" gibi kullanılabildi.
Ana çalışma sadece 1940'un sonunda yapıldı. Ocak ayının başında 41-th proje belgeleri yine komuta edildi. Kısa bir süre sonra bitmiş sistemin Lee-Enfield tüfeği ve "Otomatik uyarlama" şeklinde gösterimi yapıldı. Raporlara göre, şu anda ordunun temsilcileri fotoğraf çekiyordu, ancak uygulanabilir bir sistemin ilk gösteriminin görüntüleri korunmadı. Dahası, olayın kendisinden kısa bir süre sonra ortadan kayboldu.
Ocak ayının sonuna kadar ordu ve mucit, orjinal sistemin testlerini yaptı. İlk bakışta, önerilen buluş ümit verici görünüyordu, ancak sorunlar kısa sürede tespit edildi. Bu nedenle, yapının soğutulmasında önemli bir kesinti olmadan uzun süreli çekim yapılması otomasyonu engeller. Otomasyonun çalışmaya devam etmesine izin vermeyen aşırı ısınma için, sadece 100 çekimleri yeterliydi. Gerçek şu ki X.J.R. Başka olasılıkları olmayan okuyucu, tüm yayları piyano yaylarından bağımsız olarak yaptı. Bu tür malzeme bir süre için kabul edilebilir özellikler sağlamıştır, ancak yüksek bir kaynağa sahip olmamıştır. Uzun süreli ısıtmada, "tel" yayları esnekliğini yitirir ve normal modda çalışmaz. Reader, projeyi geliştirmeye devam etmesi ve bu sorunları çözme sözü verdi.
“Otomatik tüfek cihazı” testlerinde büyük rol Binbaşı E.P. Ordu atölyelerinden birinde görev yapan Edwards. Denetimlere aktif olarak katıldı ve ayrıca çeşitli ilginç önerilerde bulundu. Bu nedenle, projeyi sürdürmeyi ve yayları değiştirerek, manzaraları ve diğer küçük değişiklikleri sonlandırarak geliştirmeyi önerdi.
Uygun olmayan yaylar, taslağın ertelenmesine ve belirli bir anlamda vazgeçilmesine neden olan “fikstür” ün en büyük sorunu olduğu ortaya çıktı. 1941'un başında test ettikten sonra, Reader ve Edwards yaza kadar uygun yaylar bulmaya çalıştı ve çeşitli kuruluşlarla başarısız yazışmalar yaptı. Bu bağlamda, mucit, ordudan projenin son tarihini uzatmasını istemek zorunda kaldı.
Kesinti süresi boyunca, mucit projeye birçok yenilik getirmiştir. Orijinal versiyonda, “fikstür” ergonomiyle ilgili ciddi sorunlar yaşadı. Bu nedenle, tüfek popo boynu tarafından tutulduğunda, “cihazın” hareketli kolu ve deklanşör kolunun parmaklarında yaralanma riski vardır. Silahın sağ tarafındaki ilave tüp, sırayla, sol eliyle silahın normal tutulmasına engel oldu.
Tüfek kullanımının daha fazla rahatlığı ve güvenliği için, “Okuyucunun otomatik adaptasyonu” na ilave bir tabanca tutucusu yerleştirildi. Tahtadan yapılmış ve metal kelepçe ile popo boynuna tutturulmuştur. Mağazadan önce küçük bir tahta blok ile benzer bir kelepçe takılması önerildi. Daha sonra tam teşekküllü dikey bir kavrama ile değiştirildi.
Mağazanın sonlandırılması hakkında bilgi var. Temel konfigürasyonda, Lee Enfield tüfeği, otomatik silahların etkin kullanılmasına izin vermeyen kartuşlar için hepsi bir arada bir 10 kutu magazinine sahiptir. Bu nedenle, projenin sonraki aşamalarında, “adaptasyon” kitine genişletilmiş bir 20 dergisi tanıtıldı. Orijinali gibi, tüfeğinden alınamadı ve klipslerle suçlandı.
18 Haziran 1941, askeri “otomatik cihazlar” ile donatılmış ve düzenli gösteri testlerinde kullanılması gereken Reader için 16 tüfekler seçti. Gerekli ekipmanın üretimi yaklaşık bir buçuk ay sürdü. Aynı zamanda, bazı verilere göre, mucit yine piyano tellerinden yay kullanmak zorunda kaldı.
Orijinal buluş daha fazla iyileştirmeye ihtiyaç duyuyordu, ancak gerekli bileşenlerin bulunmamasından dolayı mümkün değildi. Ayrıca, zaman içinde, bu tür silahlara olan ihtiyaç ortadan kalktı. İngiliz silah ustaları, Commonwealth ülkelerinin çıkarları dahil, büyük miktarlarda üretilebilecek basit ve ucuz otomatik silahlar için çeşitli seçenekler geliştirdi. Sonuç olarak, Güney Afrika veya İngiliz ordusunun artık H.J.R. Okuyucu veya diğer benzer sistemler.
Proje üzerinde çalışmaya devam etme girişimleri, 1944 yılına kadar devam etti ve sonrasında Bay Rieder ve meslektaşları sonunda hayal kırıklığına uğradı. Bu tür sistemlere duyulan ihtiyaç tamamen ortadan kalktı ve bunun yanında, değişikliklerden sonra bile, başlangıçta otomatik silahlarla rekabet edemediler. İşin tamamlanmasından sonra, kullanılmış tüm tüfekler orduya iade edildi. Tüfek No.45374 ekim ayında Yılın 1944 müzesi haline geldi. Projede kullanılan diğer silahlar hatta geri döndü. Reader’ın projesi başarılı değildi, ancak hikayeler orduya yardım etmedeki hevesli bir örnek olarak.
Sitelerin malzemelerinde:
http://forgottenweapons.com/
http://guns.com/
http://strangernn.livejournal.com/