Bölüm 1079: Trajedi
Darkya Şehri Yun Che için mutlak bir tehlike üssüydü. Sürekli gergindi, sanki diken üstünde yaşıyordu.
Ancak, şu andan itibaren, hiçbir şey umrunda değildi. Siyah Tüy Tüccar Loncasının izini keşfedip keşfetmeyeceğini göz ardı etti. Kaynak enerjisini maksimuma çıkardı ve bir yıldırım arkı gibi Darkya Şehri'nin zifiri karanlığının üstünden havayı yararak ilerledi. Bu yıldırım onu duyan tüm kulakların zarar almasına neden olacak kadar sesliydi.
He Lin'i orman ruhlarının gizli mekanına götürmek üzere yanına aldığında, He Lin'in bedeninde herhangi bir izleme nesnesi olup olmadığını kontrol etmişti.
Ancak kim böyle bir şeyin bu dünyada var olduğunu bilebilirdi ki, ''On Bin Mil Ruh Kovalayan Tütsü''!
Sahte olmalı... Böyle bir şey nasıl var olabilir? Kesinlikle olamaz!
Darkya Şehri arkasında kaybolmuştu. Dişlerini sertçe sıkmıştı, neredeyse süreç içinde bir kısmını kırdı.
Yaklaşık yarım saat boyunca orman ruhlarının yanında kalmıştı. Ayrıldığından beri sadece üç ila dört saat geçmişti. Eğer olan her şey doğruysa, o zaman bu zaman dilimi içinde...
Bu gerçek olmasa iyi olur!
Yun Che'nin varlığı sakin Darkya Şehrinin gökyüzünü gök gürültüleriyle doldurmuştu, üstelik He Lin'i eve götürdüğü hızından çok daha hızlıydı. O çılgınca bir an için durmadan düz kalın ormanın içine doğru uçtu.
Yoğun ormana giren Yun Che hızını düşürmedi, azgın bir kasırga gibi yaprakları yırttı, çimen ve gökyüzünden dönen çiçekler her yere saçılıyordu. On binlerce yaşında olan eski ağaçlar parçalanmaya ve toza dönüşmeye başladı.
Zar zor yeri ezberledikten sonra, Yun Che nihayet gizli girişin yattığı yere geldi. Antik ağaçların sırası önünde durdu. Hemen indi ve göz bebeklerini küçülttü.
Hayali formasyonla kaplanmış alan tamamıyla kırılmıştı. Yeşilimsi siyah sarmaşıklar sanki bir kasırga tarafından süpürülüp parçalanmış gibi görünüyordu. Asma parçaları yere saçılmıştı.
Önündeki dünyada sessizliğin ve kemik delici soğukluğun oluşturduğu sessiz bir resim vardı.
Yun Che'nin kalbi bir an için durmuştu. Onu çevreleyen soğukluğu hissettiğinde bakışlarını düzeltti. Yavaş yavaş ilerlemeye başlamadan önce orada bir şaşkınlık içinde durdu. Her adımında ruhunun soğuk iğneler tarafından delindiğini hissediyordu.
Ezilen ve parçalanan asma yığınlarını geçtikten sonra durma noktasına geldi. Vücudu sallandı ve yüzü tamamıyla soluklaşırken keder tüm havaya yayıldı. Sanki tüm kanı anında vücudundan boşaltılmış gibi hissetti.
Zümrüt yeşili geniş arazisi ve onun bitki örtüsü, şimdi tamamen yıkıma uğramış bir sahneyi gösteriyordu. Antik ağaçlar yıkılmıştı, orman evleri çökmüştü ve her şey şiddetli geçen bir savaşın izlerini taşıyordu. Resmedilmeye değer araziden geriye kalan tek bir şey vardı; ölümcül sessizliğin ortasında, soğuk rüzgarların eşlik ettiği yeşil kan lekeleri.
Orman ruhlarının cansız bedenleri birbiri ardına sanki bir mayın tarlası gibi dizilmişti. Yun Che'ye en yakın vücudun gözleri hâlâ açıktı. Zümrüt yeşili ışığı gözlerinden solmuştu, geriye kalan tek şey korku ve umutsuzluğun belirtilerini gösteren ölü soluk göz bebekleriydi... Ölümde bile, acınası kederi onu terk etmemişti.
“Ah… AHHH…”
Yun Che'nin dudakları titriyordu ve göz bebekleri neredeyse şoktan dolayı inanılmaz bir şekilde genişlemişti. Yun Che hareket edemedi, sanki her iki ayağı da yere çivilenmiş gibiydi. Onun görüş alanı bulanıklaşmaya başlamıştı ve etrafındaki gökyüzü dönmeye başladı.
Başını iki eliyle kavradı, sanki ölümün eşiğine gelmiş yaşlı bir adam gibiydi.
Ölü...
Hepsi öldü...
Benim yüzümden...
Ölümlerine sebep oldum... hepsi benim yüzümden...
“Huff… huff..”
Yun Che aklını ve zihnini kaybetmemek için derin nefesler aldı.
Yavaş yavaş öne çıktı. Her şey hala biraz bulanıktı, ancak her beden, her taze yeşil kan damlası, ruhuna acımasızca batıyordu... Her görüşü delici bir soğuk hançer gibiydi, doğrudan ruhunu bıçaklıyordu.
Şimdi ve her zaman olduğu gibi, insanların kırmızı kanının izleri vardı. Şu anda harap olan kutsal alanı kirleten kan kirli lekeler gibi göze çarpıyorlardı.
Huuu…
Derin bir nefes aldı. Renk yüzüne döndü ve gözleri bir kez daha istikrarlı bir şekilde büyüdü. İleriye doğru bir adım attı, şimdi dikkatli bir şekilde bu berbat dünyada yürüyordu.
Bang!!
Ağır hasar görmüş bir ağaç aniden devrildi ve cansız bir ahşap ruhunu ortaya çıkardı… İnce ve küçüktü, eski ve buruşuk yüzü sonsuz sakinliğin bir ifadesini taşıyordu.
''Büyükanne Qing Ye...'' Yun Che fısıldadı. Kafasını kaldırdı ve yavaşça gözlerini kapadı. He Lin'in en saygı gösterdiği kişiydi. Bu küçük dünyada en kıdemli ve saygın orman ruhuydu. Birkaç saat önce, şahsen Mucizevi Orman Ruhu Çiyini ona teslim etmişti.
“Özür dilerim. Hepinizin üzerine bu felaketi ben getirdim... lütfen huzur içinde yatın,” Yun Che usulca fısıldadı.
Onların yaşadığı trajedinin sebebi olmuştu ve şimdi yapabileceği tek şey ise basit bir özür dilemek oldu.
Sakinleşmişti ancak göğsündeki ağırlık her geçen saniyede daha da fazla ağırlaşıyordu. Yun Che havaya uçtu ve bir kurtulan bulma umuduyla ruh algısını serbest bıraktı… umarım aralarında şanslı bir orman ruhu vardır... sadece bir tane olsa bile, bu yeterliydi.
Yun Che harap bir kulübenin içinde orta yaşlı bir orman ruhunu gördü. Artık onun içinde yaşam yoktu. Elinde kırık bir mızrak tutuyordu. Mızrak yeşil ve kırmızı kan karışımıyla kaplanmıştı.
Sırtında büyük ve kanlı bir delik vardı... Sonuna kadar savaşmıştı, Orman Ruhu Özünü kendi kendine yok etme şansı bile yoktu. Şüphesiz, Orman Ruhu Özü ölümünden sonra zorla götürülmüştü.
“Kıdemli Qing Mu... ”
Yun Che bu ismi dile getirirken, titreyen parmakları ellerini daha da sıkı bir şekilde sıkmasına neden olmuştu.
Önündeki tüm alanda, sayısız orta yaşlı orman ruhunun bedeni yatıyordu. Her vücut kanlı savaş izleri ve belirtileri ile doluydu. Gözleri ardlarına kadar açıktı, korku, umutsuzluk ve nefret ifadeleriyle doluydu... Hiçbirinin gözü kapatılmamıştı.
Yun Che sessizce uçmaya devam etti. Bu küçük dünyada biraz daha ilerlediğinde, birbiri ardına duran orman ruhu çocuklarını gördü. Bazıları birbirlerine sarılıyordu, bazıları büyüklere sarılıyordu… ve en küçüğünün küçük yumuşak vücudu, sayısız mızrak deliğiyle doluydu… ve yanı başında bulunan kafası siyah bir bıçakla kesilmişti.
Yun Che gittikçe nefes almakta daha da zorlanmaya başladı. Bakışlarını çevirmek için uğraştı, ilk gelişinde zamanının çoğunu geçirdiği bahçeyi gördü.
Binlerce çiçek kabaca yere dağılmıştı. Artık burada kelebekler yoktu...
Çiçek tarlasının sonunda, iki kız birbirine sıkıca sarılıyordu. Vücutları yara izi taşımamasına rağmen, içlerinde yaşam oktu.
Ruh kürelerini imha ederek kendilerini öldürmüşlerdi.
Yun Che yere indi ve boş gözlerle onlara baktı, ''Fei Yan... Qing He...''
Ve onların önünde yerde yüz üstü cansız olarak yatan bir erkek bedeni vardı. Vücudu yara izleriyle doluydu, savaşta aldığı acımasız yaraların nedeni arkasındaki iki kızı korumaya çalışmasıydı.
“Qing… Zhu…”
Sonunda geri çekilme dürtüsüyle boğulmadan önce tüm duyuları bir kez daha şiddetle titredi, tüm zihni gittikçe kararıyordu ve duygu karmaşasının verdiği karışıklık, zihninde onlardan kalan cümleleri açığa çıkartıyordu.
"...Keşke dış dünyayı kendim görebilseydim.…”
“Her zaman insanların korkutucu olduğunu düşündüm. Büyük Kardeş Yun Che'nin böyle güçlü ve sevimli bir insan olacağını hiç düşünmezdim!”
“Bu kendi ellerimle yaptığım bir tılsım, seni güvende tutacak.”
"Büyük Kardeş Yun Che... Bizi ziyarete sık sık gelir misin?..”
“…”
Qing Zhu… Fei Yan… Qing He...
Bir eliyle başını tutarak onların olduğu yere doğru yavaşça çömeldi. Kalbi binlerce zehirli iğne tarafından delinmiş gibi hissediyordu. Vücudu kontrolsüzce titriyordu.
Saf ve hevesli gözlerle ona şaşkın bir şekilde bakmalarının anısı çok tazeydi. Sadece saatler önce bir aradaydılar. Söylediği her kelimeyi can kulağıyla dinlemişlerdi, sanki sözlerinden bir tanesini bile kaçırmaktan korkuyorlardı. Her birinden umut ve özlemi açıkça hissetmişti.
Kader onlara karşı çok zalim davranmıştı. Benzer yaşta başkaları için normal kabul edilenler, onlar için bir rüyaydı. Gençliklerinin başındaydılar, ama şimdi...
''Bütün... bu... olanlara... sebep olan kişi...''
''Be... benim...''
Kalbi sarsıldı ve anlamsızca kendi kendine bir şeyler söylüyordu. Beş parmağıyla kafatasının etini kazıdı, yine de hiç acı hissetmedi.
Bu hayatında böyle hissettiği ikinci seferdi.
İlki Azure Bulut Kıtası'nda olmuştu. Ustasını ve Ling'er'i kaybetmişti. Artık tutunacak kimsesi yoktu. Öfke ve acı deliliğinin altında, Gökyüzü Zehir Sedefini kullanmıştı ve bütün bir şehrin içindeki tüm canlıların hayatını almıştı...
Bu eyleminden sonra hemen sonsuz ve dayanılmaz bir suçluluk duygusu ona indi, onu umutsuzluğun eşiğine götürüyordu...
O sırada, çoğu masum olan milyonlarca insanı öldürmüştü. Onların ona ne kinleri, ne de herhangi bir bağları vardı.
Bu sefer, yüz orman ruhu ölmüştü. Onlarla çok zaman geçirmese de acı aynı geçmişteki gibi kalbini kavuruyordu.
Bu neden olmak zorundaydı...
Bu masum orman ruhlarının suçu neydi!?
Sadece çok nazik ve zayıf oldukları için miydi?
Hayır... benim yüzümden oldu. Eğer ben olmasaydım... bu lanet olası uğursuzluk, böyle bir felaketle nasıl tanışırlardı?
Hepsi benim yüzümden!!
Sırf bir Orman Ruhu Özü elde etmek için tüm bu olanların sebebi oldum ve eğer He Lin'e merhamet göstermeyip onu buraya getirmeseydim, tüm bu yaşananlar olmayacaktı...
…………
Bekle bir dakika... He Lin!?
Sanki üzerine soğuk bir kova su dökülmüş gibi, Yun Che başını kaldırdı ve hemen ayağa kalktı. He Lin? He Lin'in bedeni bu cesetlerin arasında değildi. He Lin nereye gitmişti?
Yun Che uçmaya başladı ve bir kez daha tüm orman ruhu ırkının gizli mekanını kapsayan ruh algısını mümkün olduğunca hızla serbest bıraktı. Toprağın her santimini, her çim bıçağını, her orman ruhu cesedini taradı.
Tüm bu olanlardan sonra dahi He Lin'i tespit edemedi.
Zihnini hızla temizledi. Ruhunu yayabileceği en uzak noktaya kadar genişletti ve hâlâ He Lin'in bedenini bulamadı. He Lin hâlâ hayatta olabilir... Hayır, kesinlikle yaşıyor. He Lin kesinlikle hayattaydı.
O insanlar He Lin'in Kraliyet Orman Ruhu olduğunu biliyordu, kesinlikle hayatta kalmasını istemiş olmalılar. Ve o kraliyet kan bağına sahip tek orman ruhuydu, en korkunç ve en çaresiz duruma adım atsa dahi, asla ölmesine izin vermezler! Evet, kesinlikle hâlâ hayatta!
Şu anda en yüksek olasılık yakalanıp götürülmesiydi.
Yerdeki kan henüz kurumamıştı, çok ileri gidemezlerdi.
Yun Che hızla havaya yükseldi ve gözlerini kapattı. Ustaca tüm zihnini yoğunlaştırarak, bütün konsantrasyonunu bir noktada topladı... onu bulmak zorundayım. Onu bulmalıyım!!
Doğuya doğru, ormanda bir patika içinde düzenli olarak yayılan ayak seslerini hisetti. Gözlerini kapattı ve kaynak enerjisini maksimum seviyede deveran ettirip bir anda patlayarak doğuya doğru yıldırım gibi fırladı.
[Sefix: Bu bölümü bitirdikten sonra not yazmakla uğraşmak istemiyorum aksine diğer bölüme hızla geçip ortaya çıkacak vahşeti bir an önce görmek istiyorum. Sonraki bölümde görüşmek üzere.]
K.N: Gece bir bölüm daha gelecek.