1973 yılıydı.
İsveç'te her zamanki gibi yine sakin bir gündü.
Jan Erik Olsson adındaki soyguncu, Stockholm'ün en kalabalık muhitinde yeralan banka şubesine girdi, 32 yaşındaydı, 16 yaşından beri sabıkalıydı, deri ceketinin içine sakladığı hafif makineli tüfeği ve dinamit lokumlarını çıkardı, “Hepiniz yere yatın, parti başlıyor” diye bağırarak, tavana ateş etti.
Üçü kadın dört banka çalışanını rehin aldı, müşterilerin kaçmasına izin verdi, rehineleri kiralık kasaların olduğu bölüme götürdü.
Çalışanlardan biri o kaos anında sessiz alarm düğmesine basmayı başarmıştı, üç dakika sonra polis ekipleri geldi, silahlarını çekerek ana kapıdan girmeye çalıştılar, soyguncu ateş açtı, polislerden biri elinden yaralandı, geri çekildiler.
Polisle soyguncu arasında kasa bölümündeki telefon üzerinden irtibat kuruldu, “Üç milyon İsveç Kronu, kapının önüne süratli bir otomobil, iki çelik yelek, iki çelik kask istiyorum, bir şartım daha var, şu an hapiste bulunan Clark Olofsonn'un da serbest bırakılarak, buraya yanıma getirilmesini istiyorum” dedi.
Jan'la Clark ıslahevinden arkadaştılar.
Clark, bir başka banka soygunundan yakalanmış, mahkum olmuştu.
Mesele başbakana iletildi.
Başbakan Olof Palme'ydi.
Kurtarma operasyonu için zaman kazanmak üzere, soyguncunun şartlarını kısmen kabul etmeye karar verdiler.
Clark'ı hapishaneden çıkarıp, bankaya getirdiler, içeri girdi.
Kapının önüne Ford Mustang spor otomobil getirdiler.
Yine kapının önüne, içinde 1.5 milyon İsveç Kronu bulunan çanta bıraktılar.
Jan'la yine telefon irtibatı kurdular.