Erkekler, çok eskiden beri iklim koşulları, gelenek, dinsel inanış ve kişisel istek gibi etkenlere bağlı olarak sakal ve bıyık uzatmışlardır.
Başlangıçta sakal ve bıyık birlikte bırakılırken, sakal olmaksızın ilk bıyığa MÖ y. 2650’de Eski Mısır kaynaklarında rastlanmıştır.
Tarih boyunca sakal ve bıyık uzatma sert tartışmalara neden olageldi.
Tıraş olma alışkanlığı yerleştikten sonra, bırakılması toplumsal kabullere aykırı bulunan sakal ve bıyık sık sık yasa gücüyle kestirildi.
Galyalıların sakal ve bıyık bırakmasını Romalılar barbarlığın bir göstergesi sayarlardı.
1447’de bir İngiliz yasası erkeklerin üst dudak kıllarını kesmelerini zorunlu kılmıştı.
Ama yaklaşık 400 yıl sonra, bu kez İngiliz askerlerine bıyıklarını kesmeleri yasaklanmıştı.
Fransız askerleri, Prusya muhafızları ve süvariler arasında bıyık bir gösteriş konusuydu.
1838’de ise Bavyera kralı ordusunda bıyık uzatmayı yasakladı.
Türklerde bıyık bırakmak yaygın bir alışkanlıktır.
20. yüzyıl başlarına değin Türk erkekleri bıyıklarını kesmezler, toplumsal durumlarına ve yüz biçimlerine göre bıyık bırakırlardı.
Bıyık kesme adeti Türklerde I. Dünya Savaşı’ndan sonra başladı.
Sünnet olarak kabul edildiği için, Müslüman erkekler genellikle uçları dudak kenarını geçmeyecek biçimde ve üst dudağı kapatmayacak uzunlukta bıyık bırakırlardı.
Bıyık insanların hayatına o kadar girmiştir ki banker bıyık ya da junior bıyık diye lakap konur.