1. G İRİŞ
1.3. Proje Tabanlı Ö ğrenme Yaklaşımı: Tanım ve Özellikler
1.3.4. Proje Tabanlı Ö ğrenme Yaklaşımı’nın Uygulama Aşamaları
188.8.131.52. Proje Tabanlı Ö ğrenme Çalışmalarında
Proje çalışmalarının başlangıcını oluşturan planlama aşamasında dikkat edilmesi gereken noktaları Korkmaz (2002) aşağıdaki şekilde belirtmektedir.
a. Program: Projede yapılacak olan işler ve sürelerini gösteren iş takviminin hazırlanması.
b. İş Bölümü: Gruptaki her bir üyenin görev tanımının yapılması.
c. Bütçe: Grupta yapılacak işler için harcanacak paranın önceden belirlenmesi.
d. Eylem Planı: Bilgi toplamak için kullanılacak yöntem ve kaynakların listesi, araştırmayı tanımlamak için gerekli eylemlerin ve yapılacak araştırmalara ilişkin iş bölümünün yer aldığı bir plan hazırlanması.
e. Materyaller: Araştırma için gerekli olan araç gereçlerin, kontrol listelerinin belirlenmesi ve hazırlanması.
f. Yayın Listesi: Araştırmada kullanılacak fotoğraf, gazete, video, radyo, televizyon vb. yayın araçlarının listesinin hazırlanması.
g. Diğer: Proje süreci içerisinde ortaya çıkması muhtemel olasılıkların ve çözüm yollarının düşünülmesi .
Preuss (2002) ise planlama basamağının aşamalarını şu şekilde ifade etmektedir.
1. Adım: Öğrenenlerin ne yapacaklarını açıklığa kavuşturmak için projenin hedeflerini yaz.
2. Adım: Hedefleri oluştururken ve diğer bütün etkinlikleri planlarken beyin fırtınasından yararlan.
3. Adım: Proje etkinliklerini sistematik olarak sıralayarak bir zaman çizelgesi oluştur.
4. Adım: Listeyi gözden geçir ve her bir etkinliği yeniden düşün.
5. Adım: Çalışma tarihini tekrar gözden geçir ve çalışmayı tamamlamak için bir zaman aralığı geliştir.
6. Adım: Yönetim yapısına karar ver.
7. Adım: Bütün bu bilgileri bir plan çevresinde topla.
184.108.40.206. Proje Tabanlı Öğrenme Çalışmalarında Bilgi Toplama
Proje çalışmalarında birçok bilgi toplama yöntemi bulunmaktadır. Aşağıda bilgi toplama kaynaklarından bazıları verilmiştir (Güzel, 2005).
Bilgi Toplama Kaynakları:
a. Ders Kitabı, gazete, dergi ve süreli yayınlardan bilgi toplama b. Okul ve ildeki kütüphanesi kaynakları
c. Uzmanlarla, öğretmenlerle veya yetkililerle görüşme d. Deney yapma
e. Anket yapma
f. Kanıt ve örnek toplama
g. Proje ile ilgili kuruluşların kaynakları h. Radyo ve Tv programları, haberler i. Beyin Fırtınası yaparak bilgi toplama j. Vaka Çalışması
k. Simülasyon l. İnternet taraması m. Röportaj yapma
220.127.116.11. Proje Çalışmalarında Sunum veya Eylem
Sunum kendini ifade etme anlamına gelmektedir. Proje tabanlı öğrenme yaklaşımında ise, raporlama işlemi bittikten sonra bulduğumuz bilgileri, sonuçları ve çözümleri sınıftaki öğrencilere veya diğer insanlara sunma aşamasıdır.
Gruplar, birkaç sunum yöntemini veya eylemi birlikte kullanıp birleştirebilir.
Aşağıdaki önerilerden bir veya birkaçını yapabilecekleri gibi, kendi bulabilecekleri başka bir sunum veya eylemi de kullanabilirler (Güzel, 2005).
Sunum veya Eylem Önerileri:
1. Gazete veya dergi çıkarma.
2. Tv veya radyo programı yapma.
3. Anket çalışması yapma.
4. Kitap yazma.
5. Sunum hazırlama (power point, tepegöz vb.. )
6. Seminer, konferans, tartışma veya münazara düzenleme.
7. Pano hazırlama. Afiş yapma. Okul gazetesi hazırlama.
8. Şiir yazma. Bulmaca hazırlama.
9. Heykel yapma. Origami yapma.
10. Resim yapma. Fotoğrafçılık yapma.
11. Ebru sanatı yapma.
12. Tiyatro hazırlama. Orta oyunu düzenleme. Standup program yapma.
13. Kompozisyon yazma.
14. Rapor hazırlama.
15. Hat sanatı uygulamaları.
16. Masal, roman, hikaye,fıkra yazma.
17. İnternette Web sitesi açma. Bilgisayar programı yapma.
18. Sergi veya fuar düzenleme.
19. Animasyon hazırlama. Oyun bulma ve oynama.
20. Reklam ve propaganda yapma.
21. Gözlem, deney, inceleme yapma.
22. Opera düzenleme. Şarkı söyleme.
23. Sportif faaliyetler yapma.
24. Çizgi film yapma. Belgesel filmi yapma.
25. Maket yapma çalışması.
26. Seramik ve Keramik çalışması yapma.
27. Gezi düzenleme.
28. Bilgi yarışması düzenleme.
29. Müzikal yapma. Klip yapma.
30. Kampanya düzenleme.
18.104.22.168. Proje Çalışmalarında Değerlendirme Aşaması
Proje tabanlı öğrenme yaklaşımı değerlendirme boyutunda öğretmen merkezli öğretim anlayışından çok farklı bir yapıya sahiptir. Değerlendirme sistemi, çalışmaların başlamasından sonlandırılmasına kadar geçen bütün aşamalarda etkin bir yapıya sahiptir. Dönem sonunda yapılan yazılı sınavlar ya da bir ara sınav ardından bir dönem sonu sınavıyla öğrenci başarısının değerlendirilmesinin yetersiz olacağı, sürecin başlamasından sonuna kadar geçen bütün aşamaların değerlendirme sistemi içine katılması gerektiği anlayışı benimsenmiştir.
Değerlendirme, öğrenenlerin ders dışı çalışma zamanlarında ne öğrendiklerini, ne kadar öğrendiklerini yansıtır. Değerlendirme, öğrenenlere "Ne anlıyorum?", "Nasıl yapıyorum?" gibi soruları cevaplamalarında yardımcı olur. Değerlendirme, öğretmenlerin sonraki aşamaları planlamalarına yardım eder. Öğretmenler, süreç içinde öğrenenlerin ilerleyişini tekrar gözden geçirerek ve bunların dökümünü tutarak, belirlediği sorulara cevaplar alırlar (Yurtluk, 2003).
Proje tabanlı öğrenme yaklaşımında öğrenen çalışmalarının değerlendirilmesi öğretmen ve öğrenenlere bazı kolaylıklar sağlamaktadır. Bunlar:
Öğretmenlere öğrenenlerle çok daha güçlü ilişkiler kurmalarında yardımcı olur.
Öğrenenlerin sorularına yanıt bulmalarına yardımcı olur.
Yapabildim mi?
Nasıl yapıyorum?
Öğretmenlerin bir sonraki adımı planlamalarına yardımcı olur.
Öğrenenlerin içerikle bağlantı kurmasına yardımcı olur.
Öğrenenlerin kendi çalışmalarını değerlendirmelerine ve yönetmelerine imkan sağlar.
Öğrenenlerin kendi planlarını yapmalarında yardımcı olur (County Superintendent of School, Project Based Learning with Multimedia 2003; Akt.
Demirel vd., 2005b).
Proje çalışmaları bir süreç içerisinde gerçekleştirildiğinden, öğrencilerin ortaya koydukları ürünler, süreç içerisinde değerlendirilmelidir. Bir proje çalışmasının, hazırlık, uygulama ve sonuç aşamaları ayrı ayrı değerlendirilmeye alınmalıdır. Çünkü bu aşamaların her biri öğrencilerin, kişisel özellikleri, fen ve matematik birikimleri, başkalarıyla çalışabilme alışkanlıkları, problem çözme ve materyal kullanabilme becerileri, yaratıcılıkları gibi özelliklerinin belirlenmesine katkıda bulunabilir (Dede ve Yaman, 2003).
Değerlendirmede, çalışmayı ölçen rubrikler bulunmalıdır; bunlar öğrencilerin görebilecekleri panolara asılmalı ya da kendilerine verilmelidir ki öğrenenler neyi nasıl yapacakları hakkında bilgi sahibi olsunlar. Değerlendirmeciler sadece öğretmenler ya da uzman kişiler olmamalı, öğrenenlerin kendisi, aynı akran grupları yada bütün bir sınıf olmalıdır.
1.3.5. Proje Tabanlı Öğrenme Yaklaşımında Öğretmenin Rolü
Proje tabanlı öğrenme yaklaşımı, öğretmenlerin planlı ve amaçlı çalışmaları ile iyi neticeler verebilir. Bunun için öğretmende kılavuzluk edebilme, çalışmalara yön verebilme, kuvvetli teşvik yapabilme, çeşitli araç-gereçlerin temininde ve
kullanılmasında rehberlik yapabilme gibi yeteneklerin bulunması şarttır. Özellikle teknik araçların iyi kullanılmasında, deney, gözlem gibi çalışmalarda kullanılacak araçların seçilmesinde ve bunların doğruluğunun kontrolü işlerinde beceri sahibi olmalıdır.
Bilgi toplama ve değerlendirme zamanlarında ilgili metotlardan çocukları faydalandırabilmeli ve bunların uygulama şekillerini onlara gösterebilmelidir. Özellikle planlamada, çocuklarca tespiti zor olan amaçların bulunup tespit edilmesinde, raporların tanziminde, çalışkan ve yardım sever bir öğrenci gibi hareket etmesi gerekmektedir.
Projelerin tespitinde ve problemlerin bulunuşunda çocukların daima aktif olmasına gayret etmesi, kendisinin tamamlayıcı ve teşvik edici rollerde bulunması gerekir (Balkı, 2003).
Proje tabanlı öğrenme yaklaşımının iyi sonuçlar vermesinde öğretmen sanatının rolü çoktur. Öğretmenin eğitimsel rehberlik işi yapabilmesi önemlidir. Konuların projeleştirilmesinde de öğretmenlere düşen vazife büyüktür. Öğretmen pasif görünmesine rağmen yine de bütün faaliyetlerde baş organizatör olarak hareket etmelidir. İşin planlanması ve fikirlerin düzenli olarak tespiti ve sıraya konması öğretmene bağlıdır (Erdem, 2002).
Öğretmenler öğretilecek program içeriği, kavramlar ve becerilere yönelik büyük bir fikir ya da tema ile başlamalı, sonra öğrenci projelerine rehber olarak kullanılabilecek bir tanıtıcı cümle yazmalıdırlar. Öğrencilerin faydalanabilecekleri beyin fırtınası yoluna gidebilecekleri kaynaklar bulmalıdır. Öğretmenler araştırma süresince öğrencilerle düzenli olarak görüşmelidir (Banks, 1997).
Yapılan araştırmalar, eğitimcilerin çağdaş eğitim yöntemlerini kullanamadıklarını göstermektedir. Eğitimcilerin ve öğrenenlerin öğretme-öğrenme sürecinden tam verim alabilmeleri için uygun yöntem-teknikleri ve bunların kullanımını kolaylaştıran belirleyici özellikleri bilmeleri şarttır.
Blumenfeld (1991; Akt. Petrosino, 1998) proje tabanlı öğrenmenin etkin kullanılabilmesi için bazı özellikleri şu şekilde sıralamaktadır.
1. Aşağıdaki özelliklere sahip yönlendirici bir soru olmalı:
▪ gerçek hayatın içinden alınmış olmalı ve çalışmaya değer bir konu olmalı ▪ birden fazla alanı kapsamalı (sosyal bilgiler, fen bilgileri, dil bilgisi,vs.. )
2. Öğrencilere; kavramları araştırarak öğrenme, bilgisini uygulamaya geçirebilme ve bilgileri değişik yollarla sunabilme fırsatlarını sağlamalı.
3. Öğrenciler, öğretmenler ve toplumdaki diğer insanlarla işbirliği içerisinde olmalı ki bilgiler grup üyelerine ve topluma dağıtılabilsin, paylaşılabilsin.
4. Öğrenme çevrelerinde, öğrencinin fikirlerini sunarken bilişsel araçların, örneğin;
bilgisayar destekli laboratuarların, hiperortamın, grafik uygulamalarının ve iletişim araçlarının kullanılması.
22.214.171.124. Proje Tabanlı Öğrenme Yaklaşımında Öğretmenlerin Karşılaşacakları Zorluklar Nelerdir?
Proje tabanlı eğitimi sınıflarında uygulayacak öğretmenler, başarıya ulaşmak için farklı öğretim teknikleri kullanmalıdırlar. Özellikle proje tabanlı öğrenmede öğretmenin temel rolü olan kılavuzluk etme, birçok eğitimciye öğretilmemişti; onları eğitmek için kullanılan yöntem de bu değildi. Kitaplara, derslere ve geleneksel sınavlara bağımlı olan doğrudan öğretim yöntemleri, çok amaçlı, disiplinler arası proje tabanlı öğrenim ortamında işe yaramaz.
Proje tabanlı öğrenme yaklaşımının uygulandığı sınıfta öğretmenin başarılı olması için aşağıdaki durumların üstesinden gelmesi gerekir.
a. İyi projeler çıkabilecek durumları tanımak.
b. Problemleri, öğrenim olanakları olarak yapılandırmak.
c. Disiplinler arası projeler geliştirmek için meslektaşlarıyla çalışmak.
d. Öğrenim işlemini yönetmek.
e. Uygun olduğu yerlerde teknolojileri de tümleştirmek.
f. Orijinal sınama yöntemleri geliştirmek (Intel, 2003).
Bir yerin şekli onun nasıl kullanılacağını ortaya koyar. Bu yüzden öğrenme ortamında okulun fiziksel yapısı da oldukça önemlidir ve eğitimciler bu durumdan sıkça şikayet etmektedir. Proje tabanlı öğrenmede sınıflar, binanın baskın bir kısmıdır; fakat vazgeçilmezi değildir. Proje tabanlı öğrenmede öğrenciler çalışabilecekleri alanlara sahip olmalıdır ve bu alanın sahip olması gereken özellikler şunlardır (Newell, 2003):
1. Her öğrenciye kendisine ait bir çalışma istasyonu için açık alan gereklidir.
Çalışma istasyonu öğrenciler için evden uzak bir ev ortamıdır. Öğrenci bu alanı istediği gibi düzenleyebilir. Öğrencinin çalışma istasyonuna sahip olması, ona okulda hoş karşılandığı ve bir birey olarak sayıldığı hissini vermektedir.
2. Danışma grubu için de bir alan oluşturulmalıdır.
3. Oluşturulan alanların çeşitli amaçlarla kullanılabilmesi için açık ve esnek olmaları şarttır. Alanda masa, sandalye vb. de bulunmalıdır. Proje süreci, öğrencilerin özgün ürünler üretebilecekleri bir oda gerektirir. Bunun yanında, bu ürünleri sergileyebilecekleri ve saklayabilecekleri odalar da gereklidir.
4. Okul, aynı zamanda, modern teknoloji ( bilgisayar, yazıcı, tarayıcı, video, dijital kamera ve medya yazılımı vb.) açısından iyi bir alt yapıya sahip olmalıdır.
Bunlar okula yerleştirilerek, öğrencilerin bireysel araştırma projeleri yapmaları ve ürünler ortaya koymaları teşvik edilmelidir. Bilgisayarlar, kitap ve kalem gibi her an öğrencinin elinin altında olmalıdır. Bu bilgisayarlarda internet bağlantısının olması, öğrencilerin bilgiye ulaşmaları ve çalışmalarını araştırmaya dayalı yapabilmeleri açısından önemlidir.
1.3.6. Proje Tabanlı Öğrenme Sürecine Ailelerin Katılımı
Ailelerin proje tabanlı öğrenme sürecine katılımı hem öğretmen hem de öğrenciler açısından faydalıdır. Aileleri bu süreç içerisinde bilgilendirmek ve onları bu sürece dahil etmek için çeşitli yollar kullanılabilir. Bunlardan bazıları aşağıda sıralanmıştır (Diffily and Sassman, 2002).
1. Haftalık mektuplar: Ailelere haftalık mektuplar yoluyla o haftaki aktiviteler ve gelecek planlar hakkında bilgi verilebilir. Bunlar, kitap okuma etkinliklerini, sınıfta oynanan oyunları ve ev ödevleri ile ilgili ipuçlarını içerir.
2. Magazin dergilerinden veya mesleki dergilerden makaleler: Çocuk gelişimi konularını içeren veya pratik ebeveynlik fikirleri veren kısa makaleler, ebeveynleri çocuklarını büyütmekle boğuşurken destekler.
3. Sınıf deneyimlerini geliştirmek için önerilen etkinlikler: Öğrencilerin aileleriyle beraber yapabileceği yaşa uygun etkinlikler önerilir.
4. Öğrencilerin çalışmalarının sergilenmesi: Öğrencilerin çalışmaları etkinliğin amacı ve etkinlikle kazanılan öğrenmeyi açıklayan bir notla sergilendiğinde, aileler sınıfın bir bütün olarak ne yaptığını görür ve her öğrencinin çalışmasını bireysel olarak değerlendirir.
5. Gayri resmi çift yönlü iletişim: Ebeveynlere bireysel olarak soru sorma ve yorumlar yapabilmeyi mümkün kılma bu çift yönlü gündelik iletişimi güçlendirir.
6. Telefon Çağrıları: Günlük sohbetler için ailelerin bizi aramasını ve bizim onları aramamızı teşvik etmeliyiz. Bazen sadece öğrencinin söylediği komik bir şeyi ya da öğrencinin yaptığı hoş bir şeyi anlatabilmeliyiz.
7. Gayri resmi konuşmalar: Ebeveynlerin sınıfa her zaman gelmelerini sağlamalıyız. Çat kapılar en az randevulu ziyaretler kadar hoş karşılanmalıdır.
Ebeveynlerin sabah çocuklarını okula getirdiklerinde, biraz kalıp bir kitap alarak çocuklarına okumada katılmalarını sağlamalıyız.
8. Konferanslar: Öğretmen ve aileler arasında yüz yüze yapılan toplantılar, aileler ve öğretmenler arasında çocuklarının çalışmalarını yorumlamak ve açıklamak paylaşımı sağlar. Bu konferanslar planlamaya veya ihtiyaca dayalı yapılabilir.
9. Aylık Aile Toplantıları: Periyodik aile toplantıları sınıfı etkileyen konular hakkında sosyalleşme, resmi toplantı ve gayri resmi tartışma için bir ortam oluşturur. Bu işbirlikli planlama sınıfta gönüllüler elde etme açısından iyi bir fırsattır.
10. Aile Alan Gezileri: Ekonomik fiyatlı akşam veya hafta sonu alan gezileri, tüm aileleri grup etkinliklerine dahil edebilir. Hayvanat bahçesi, mesire alanı gibi yerlere gidilip etkinlikler düzenlenebilir.
11. Özel Gönüllülük Fırsatları: Sene başında ailelere doldurmaları için gönüllü veli formu verilir; bu formlar, ailelerin uzmanlık ve ilgi alanlarını öğrenmemizi sağlar.
12. Aile Geceleri: Aile toplantılarından farklı olarak çocukların düzenledikleri gösterilerin izlendiği yapılan aktivitelerin sergilendiği gecelerdir.
1.3.7. Proje Tabanlı Öğrenmenin Yararları
Proje tabanlı öğretim stratejileri ve performans değerlendirme teknikleri öğretmenlerin kendi kendini yöneten bağımsız öğrenenler yetiştirmesini sağlar.
Öğrenciler projelerle çalışırken öğrenme süresince aktif olarak yer alırlar. İyi planlanmış projeler gerçek hayat deneyimleriyle ilgilidir ve öğrencilerin hakkında bilgi sahibi olduğu şeyleri içerir. Projeler öğrencilere yaratıcılıklarını ve özgünlüklerini gösterme fırsatı verir (Banks, 1997).
The Buck Institute for Education (BIE) (2008), öğretmenlerin proje tabanlı öğrenmenin kullanımını yararlı bulmasının sebeplerini şu şekilde açıklamaktadır:
1. Bilgi ve düşünme arasındaki ayırımı ortadan kaldırarak öğrencilerin hem bilip hem yapmasını sağlar.
2. Öğrencilerin problem çözme, iletişim, kendini yönetmede öğrenme ve uygulama becerilerini artırır.
3. Yaşamayı öğrenme, vatandaşlık sorumlulukları, kişisel ve kariyer başarısına bağlı fikirlerinin gelişmesini sağlar.
4. Program alanları, konu öğretimi ve toplumsal konuları bütünler.
5. Çeşitli kriterler kullanarak içerik ve beceri performansını değerlendirerek gelişmesini sağlar.
6. Farklı öğrenci grupları arasındaki olumlu iletişimin ve işbirlikçi ilişkilerin oluşmasını sağlar.
7. Farklı öğrenme seviye ve stillerine sahip öğrenenlerin ihtiyaçlarını karşılar.
8. Sıkılmış ve ilgisiz öğrencileri motive eder ve derse ilgi duymalarını sağlar.
Proje tabanlı öğrenme modeli uygulamalarında araştırmacılar, öğrencilerin öğrenme sorumluluğu alma, öğrenme sürecini kontrol etme becerilerinin geliştiğini gözlemlemişlerdir. Öğrenciler öğrenme süreci boyunca seçimleri kendileri yaparlar.
Neyi, ne zaman, nerede ve kiminle çalışacaklarına kendileri karar verirler ( Katz and Chard, 2000). Projeler üzerinde çalışırken, farklı kaynaklardan araştırma yapmış, kendi fikirlerini de katarak ürün oluşturmuşlardır. Öğrencinin süreçteki rolünü sorgulayarak içe dönük zekasının geliştiği görülmüştür. Ayrıca, öğrenciler öğrenme sürecinde hem bilişsel hem de duyuşsal olarak aktif halde oldukları için ürünlerini tutkuyla ortaya koymuşlardır (Newell, 2003)
Moursund (2002) ise proje tabanlı öğrenmenin özelliklerini ve yararlarını şu şekilde özetlemiştir:
1. Öğrenci merkezlidir ve içsel güdülenme sağlar.
2. Çoklu grup işbirlikli ve küçük grup işbirlikli öğrenmeyi destekler.
3. Öğrencilerin bir ürün, sunum üretmelerini gerektirir.
4. Öğrencilerin ürünleri, sunumları ilgili sürekli artan bir ilerleme sağlar.
5. Öğrenciler pasif şekilde bilginin alıcısı olmaktan çok, aktif olarak bir şeyler yapar.
6. Öğrencilerin üst düzey becerilere odaklanmalarını ve kesinlikle projeleri üzerinde zaman harcayarak uğraşmasını sağlar.
1.3.8. Proje Tabanlı Öğrenme Yaklaşımının Sınırlılıkları
Proje tabanlı öğrenme üzerine çalışma yapan bir çok araştırmacı, öğrenme süresince yaşanabilecek olumsuzluklardan bahsetmiştir. Yapılan literatür taraması sonucunda belirtilen bu sınırlılıklardan bazıları aşağıda sıralanmıştır.
Öğrenciye ilginç gelen etkili projeler tasarlamak ve projenin her evresini yönetmek zordur (Saban, 2002).
Proje yönergeleri ve değerlendirme rubriklerini yapılandırmak, ürünleri ve olayları sonuçlandırmak yetenek gerektirebilir (Pearlman, 2006).
Farklı öğrenciler farklı konuları araştırdığından ve bir süreç değerlendirmesi yapıldığından öğretmenin işi zorlaşabilir (Grant, 2002).
Derinlemesine araştırmalar çok zaman aldığından öğrencilerin kendilerine verilen bir projeyi tamamlamaları uzun zaman alabilir (Grant, 2002).
Grup halinde çalışmaya alışkın olmayan öğrenciler uzlaşmaya varmada güçlük çekebilir ( Wong, 2006 ).
Öğrencilerin oluşturdukları ürünler amacına uygun olmayabilir (Grant, 2002).
Proje yapımı için gerekli araç-gereç ve ekonomik açıdan maliyet problemi olabilir (Demirhan, 2002).
Araştırma sınırları iyi çizilmezse konuda aşırı sapma ve dağılma gözlenebilir (Kaptan ve Korkmaz, 2001).
Fen Bilgisi derslerinde kolay uygulanmasına rağmen bazı derslerde uygulanması mümkün olmayabilir.
Proje yapımı için gerekli şartları taşıyan uygun ortam bulunmayabilir.
Projeler öğretmen gözetimi dışında yapıldığında, bir takım problemler çıkabilir (Saban, 2002).
Öğrenciler tüm zamanlarını projenin fiziksel yönüne harcayarak,eğitim yönünü görmeyebilirler.
Bazı öğrenciler ve aileleri bakanlığın yaptığı sınavları (S.B.S, ÖSS vb.) daha önemli bulduklarından, projelerin zaman kaybı ve gereksiz bir yük olduğunu düşünebilirler.
1.4. Problem Durumu
Ülkemizde insanlarımızın üretememesinin sebebi eğitimde uygulanan öğretme temelli eğitimdir. Öğrenme yerine öğretmenin esas alınması ile insanın en değerli yeteneği olan bilgi - beceri kazanma ve öğrenme kabiliyeti, öğrenme sürecinin dışına itilmiş; eğitim daha zor bir sürece dönüşmüştür. Çünkü öğretme yolu ile eğitim, devamlı müdahale anlamı taşır. Neyi, nasıl ve ne zaman yapacağını öğretici olarak siz empoze ettiğiniz zaman birey kendini gösteremez.
Öğretmek, söylemek ve bilgi aktarmaktır. Öğrenmek ise davranış değişikliği ve performans iyileşmesidir. Eğitici, karşısındaki kişide bir davranış değişikliği (öğrenme) gerçekleşinceye kadar hiçbir şey öğretmiş olmaz. Eğitici, belki çok şey söylemiş (öğretmiş) olabilir, hatta dinleyici anlatılanları anlamış da olabilir, fakat dinleyenin performansı değişmediği sürece henüz hiçbir şey öğrenilmiş değildir (Çakmak, 2003).
Descartes'in dediği gibi "Gerçek bilgi; yaparak, denenerek öğrenilen bilgidir ".
Bir bilginin beyne mal olması o bilginin değişik safhalarda işlenmesini gerektirir.
Gerçek bilgi, ‘öğrenci merkezli’ yani öğretme yerine öğrenmeyi esas alan eğitimle ortaya çıkan ve beyne mal olan davranış değişikliği ile sonuçlanan bilgidir. Gerçek bilgiye götüren öğrenme faaliyet zincirini şu şekilde sıralayabiliriz: (i) anlatma, (ii) gösterme ve (iii) uygulama (yaparak, deneyerek), (iv) hata düzeltme. Proje tabanlı eğitim, bu öğrenme faaliyetlerini içine aldığından, en etkin ve faydalı eğitim yaklaşımlarındandır (Çakmak, 2003).
Türk eğitim sisteminde kullanılan öğretim yöntemleri genelde öğrenciye bilgileri hazır kalıplar biçiminde verip, aynen alma şeklinde bir yol izlenerek yapılmaktadır. Bu öğretim yöntemlerinin uygulanması sırasında öğrenciler, hangi bilgiyi niçin almak zorunda olduğunun bile farkında olmadan, anlatılan bilgileri hafızasına kaydetmeye çalışmaktadır (Aladağ, 2005).
Fen derslerinde öğrencilerin kazandıkları bilgi ve becerileri günlük yaşama aktararak her gün karşılaştıkları yeni problemlerle baş edebilmeleri için kullanılabilecek metotların başında proje tabanlı öğrenme yaklaşımı gelir. Fen Bilgisi eğitiminde uygulanan proje yöntemi öğrencilerin kişisel gelişim, öz disiplin ve öğrenme sorumluluğuna katkıda bulunur. Öğrenciler üzerinde çalıştıkları konularla ilgili yaparak, yaşayarak, inceleyerek bilgi kazanırlar. Kendi başlarına bağımsız düşünme, çalışma ve başarma cesaretlerini elde ederler. Özgüven kazanırlar ve boş zamanlarını yararlı etkinliklerle doldurmuş olurlar (Aydoğdu ve Kesercioğlu vd., 2005).
Dersler temsiller halinde sunulursa yani senaryolaştırılırsa konular adeta canlanır, merak ve ilgi duyulacak şekle bürünür. Böylece, dersler sınıfların suni duvarları arasına hapis olmaktan kurtulur, gerçek hayatla birleşir.
Senaryolarla ve projeler halinde ders işlerken öğretmen, öğrencilerle birlikte işlenecek dersin konularını birer proje olarak tanımlar. Bunun için de öncelikle proje grupları oluşturur. Oluşturduğu 'öğrenme ortamını' sürekli aktif konumda tutar.
Uygulamalı öğrenmede; öğrenci bizzat kendisi bilgi ve veri topladığı, araştırma
yaptığı, denediği için daha başarılı olur. Çünkü öğrenci bir etkinliğe ne kadar katılımını artırırsa o oranda etkinliğin parçası olur. Konfüçyüs’ün “İşittiğimi unuturum, gördüğümü hatırlarım, yaptığımı öğrenirim.” sözü insanların en iyi yaparak öğrendiğini gösteriyor. Grup çalışmaları sırasında öğrenciler, soru sorma, açıklama yapma, eleştirme, örnek verme vb. çok önemli öğrenme stratejilerini davranış haline getirme fırsatı buluyor.
Öğrencilerin başarılarını artırmada öğretmen merkezli öğrenme yöntemine göre
Öğrencilerin başarılarını artırmada öğretmen merkezli öğrenme yöntemine göre