Uzay enkazı
Dünya yörüngesinde bulunan çöp parçalarının büyüklüğü değişkendir: mikropartiküllerden okul otobüsünün büyüklüğüne. Aynısı bu çöpün kütlesi için de söylenebilir. Büyük parçalar 6 tona kadar çıkabiliyor, küçük parçacıkların ağırlığı ise sadece birkaç gram. Tüm bu cisimler uzayda farklı yörüngelerde ve farklı hızlarda hareket eder: 10 bin km / s'den 25 bin km / s'ye. Ayrıca, bu tür uzay parçalarının birbirleriyle veya ters yönde hareket eden herhangi bir uyduyla çarpışması durumunda, hızları 50 bin km / s'e ulaşabilir.
Rusya Bilimler Akademisi Astronomi Araştırma Enstitüsü'nde kıdemli bir araştırmacı olan Alexander Bagrov'a göre, bugün paradoksal bir durum var. İnsanlık ne kadar çok taşıt uzaya fırlarsa, kullanıma o kadar uygun olur. Uzay aracı her yıl kıskanılacak bir düzenlilikle başarısız oluyor, bunun sonucu olarak Dünya’nın yörüngesindeki çöp miktarı yıllık olarak% 4 oranında artmaktadır. Şu anda, Dünya’nın yörüngesi, 150’ten 1’e kadar değişen boyutlarda 10’e binlerce farklı nesneye döner, bakın, ancak 1’ten daha küçük ve çapı görülen parçacıklar sadece milyonlarca. Aynı zamanda, eğer 400 km'ye kadar düşük yörüngelerde ise, uzay molozları gezegenin atmosferinin üst katmanları tarafından yavaşlatılır ve belli bir süre sonra Dünya'ya düşer, o zaman coğrafi yörüngelerde sonsuz uzun bir süre olabilir.
Uzay molozlarının artmasına neden olan katkıları, uyduların Dünya yörüngesine sokulmasıyla roketleri hızlandırarak yapılır. Tanklarında, yaklaşık olarak 5-10% yakıtı var, bu da çok uçucu ve kolayca buhara dönüşüyor ve bu da çoğu zaman oldukça güçlü patlamalara yol açıyor. Birkaç yıl uzayda kaldıktan sonra, zamanlarına hizmet etmiş olan füze aşamaları küçük parçalardan etraflarına bir tür “şarapnel” saçan parçalar halinde patlar. Geçtiğimiz birkaç yıl boyunca, Dünya'ya yakın alanda 182 benzeri patlamalar kaydedildi. Bu nedenle, Hindistan roket aşamasının yalnızca bir patlaması, 300 tarafından bir kerede büyük döküntülerin oluşmasına neden oldu, bunun yanında sayısız daha küçük, ama daha az tehlikeli alan nesneleri olmadı. Bugün dünya zaten uzay molozlarının ilk kurbanlarına sahip.
Yani Temmuz ayında, 1996, yaklaşık 660 km yükseklikte. Fransız uydusu, daha önce uzaya fırlatılan Fransız fırlatma aracı Arian'ın 3. aşamasının bir parçası ile çarpıştı. Çarpışma sırasındaki göreceli hız yaklaşık 15 km / s veya 50 bin km / s idi. Söylemeye gerek yok, kendi büyük objelerinin yaklaşımını özleyen Fransız uzmanlar, bu hikayeden sonra uzun bir süre dirseklerini ısırdılar. Bu olay büyük bir uluslararası skandala dönüşmedi, çünkü uzayda çarpışan her iki nesne de Fransız kökenliydi.
Bu yüzden günümüzde uzay molozları ile ilgili problem ek bir yayılmaya ihtiyaç duymaz. Dünya yörüngesinin önemli bir kısmının çok kısa sürede uzay aracı için en güvenli yer olmayacağının akılda tutulması gerekir. Bunu anlayan Texas A & M Üniversitesi üyesi olan araştırmacı Jonathan Missel, uzay molozlarını toplamak için mevcut tüm yöntemlerin en az iki ortak hastalıktan birine sahip olduğuna inanıyor. “Bir uzay moloz parçası - bir çöpçü” (ve bu çok pahalı) gibi görevlerin üstlenildiğini ya da on yıldan daha uzun sürecek teknolojilerin yaratılmasını öneriyorlar. Bu arada, uzay çöplüğünün kurbanlarının sayısı sadece artıyor.
Bunu anlayan Jonathan Missel, “Bir adet alan enkazı - bir çöpçü” kavramını yeniden kullanılabilir kullanıma yükseltmeyi öneriyor. Kendisi ve meslektaşları tarafından geliştirilen Sling-Sat uydulu TAMU Uzay Süpürme adlı bir sistem, özelleştirilebilir özel "ellerle" donatılmıştır. Böyle bir uydu, uzay molozlarına yaklaşımından sonra, özel bir manipülatör ile yakalar. Aynı zamanda, farklı hareket vektörleri nedeniyle, Sling-Sat bükülmeye başlıyor, ancak kolların ayarlanabilir eğimi ve uzunluğu sayesinde, bu manevra, bir futbol topu gibi dönerek uyduyu zıt yönde göndererek kendi yörüngesini akıllıca değiştirmesini sağlayan tamamen kontrol edilebilir. uzay enkazı.
O anda, uydu ikinci uzay nesnesine hareketin yörüngesindeyken, uzaydaki molozların ilk elementi dönme sırasında serbest bırakılır. Öyle bir açıyla gerçekleşecek ki, bir gezegen atığı içine gömülmüş, içinde yanmış bir uzay enkazı örneği garanti ediliyor. İkinci uzay enkazı nesnesine ulaşan bu uydu, işlemi tekrar eder ve uzay molozlarından ek kinetik enerji alırken aynı zamanda onu Dünya'ya geri gönderen gezegene geri gönderirken, işlemi her zaman gerçekleştirir.
Bu kavramın, eski Yunan uzun atlama köprüleri yöntemini biraz hatırlattığını belirtmek gerekir, bunu bir damla dambıl ile yaptı (ek ivme için). Bununla birlikte, bu özel durumda, TAMU Space Sweeper'ın bununla başa çıkıp çıkamayacağı, uzay enkazı nesnelerinin anında yakalanması ve atılması gerekecektir.
İletilen bilgisayar simülasyonu, önerilen programın yüksek teorik yakıt verimliliğine sahip olduğunu göstermektedir. Ve bu anlaşılabilir bir durumdur: “uydu askısı” söz konusu olduğunda, uzun süredir 1 uzay hızına zaten aşınmış olan uydulardan ve roketlerden, Dünya'dan çöp toplayıcımıza gönderilecek olan yakıttan değil, enerjinin alınması gerekiyor.
Tabii Missel'in sunduğu konsept oldukça dar yerlere sahip. Elbette, uzay enkazı parçalarından hiçbirinin manipülatör tuzağı için ve en önemlisi, yoğun rotasyon sırasında yüksek ivmelenmeler için uyarlanmadığına dikkat edilmelidir. Bir parçanın çok büyük ve ağır olması durumunda, döndürme sırasındaki enerjisi manipülatörün yanı sıra kendisini yok etmek için yeterli olabilir. Aynı zamanda, tek bir uzay moloz nesnesi yerine çok sayıda başkalarının yaratılması, dünyaya yakın düşük yörüngelerde uzaydaki durumu iyileştirmek için muhtemel değildir. Bu durumda, tabii ki, fikir ilginç görünüyor ve yeterli bir teknik uygulama durumunda - etkili.
Bilgi kaynakları:
-http: //science.compulenta.ru/739126
-http: //www.popmech.ru/article/479-kosmicheskiy-musor
-http: //dev.actualcomment.ru/idea/996
-http: //cometasite.ru/kosmicheskiy_musor
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.