2 Temmuz 1967'de muhteşem bir jübileyle İnönü Stadı'nda 19 yıllık futbol hayatıma son verdim. Rus Milli Takımı'nın kalecisi Yashin, Rumen Milli Takımı'ndan Pircalab ve Nunweiller benim muhteşem geceme geldiler. G.Saraylı futbolcuların tümü, Milli Takım'daki arkadaşlarım hemen hemen çok büyük bir göreve koşar gibi İnönü'yü doldurdular. Kale direkleri defne yapraklarıyla süslenmişti.
MİLLİ MARŞ'TA AĞLARDIM
G.SARAY'ın Başkanı Suphi Batur bana verdiği gümüş tepsinin içinde 'Galatasaray Lisesi'nin şeref tablosundan, futbolun şeref tablosuna verdiğimiz Turgay Şeren'e' diye nefis bir yazı yazmıştı. O gece bana inanılmayacak derecede çok hatıra ödülleri verdiler. Evim adeta bir müze gibidir ve tabii ben ara sıra bunların karşısına geçer o güzel günleri hatırlar belki garibinize gider ama ağlarım. Bu bir mutluluk ağlamasıdır. Zaten sahaya çıktığım zaman özellikle milli maçlarda İstiklal Marşı okunurken gözlerimden yaşlar akardı.
ALMANLAR TOPU VERMEDİ
İnanın bu bana güç verirdi. Ve her zaman gözlerimden akan yaşlarla büyük başarılara imza atmışımdır. Benim iki formam vardı. Kırmızı-Beyaz ve Sarı-Kırmızı. Kırmızı-Beyaz formayla 1951'de Berlin Olimpiyat Stadı'nda Alman Milli Takımı'nı 2-1 yenerken o 90 dakikanın nasıl geçtiğini, neler yaptığımı hiç hatırlamıyorum. Benim hayatımda oynadığım en güzel maçlardan biridir. Alman gazeteleri ertesi günü 'Turgay Turgay Turgay' dediler. İşte şimdi o mutluluğu bir kere daha yaşayacağım. Kulübüm beni bu hafta onore edecekmiş. Çok teşekkür ederim. Açıkçası bu biraz da benim hakkım.