Zaman'ın haberine göre gazetenin "illüstratörü Necip Şahin'in şimdiye kadar denenmeyen bir tarzla kaşeleri (mühür) kullanarak yaptığı portre çalışmalarından oluşan ''Çizgi Ötesi Resim Sergisi'', Zaman Sanat Galerisi'de açıldı." Sergi ilginç. Haber daha da ilginç. Çünkü Zaman'a göre "şimdiye kadar denenmeyen bir tarz" olan kaşe/mühür/rubber stamp kullanma tekniği, aslında böyle ucuz numaralar için pek kullanılmıyordu. Açıkçası olayın görsel şiirle ilişkisi var ve ne yazık ki bu ilişkiyi de "illüstratör"ün kendisi bozmuş. Şöyle ki;
Birincisi fırça ya da boya yerine geçebilecek herhangi bir şey ile yapılan bir portrenin, konvansiyonel portre çizme/boyama ile ilişkisi kopmuş değildir. Yani kullandığınız malzeme, sonuçta istediğiniz şeye sizi götürmekte bir zorluk çıkarmaz. Yani karşımıza çıkan şey Nazım Hikmet'in suratıdır.
İkinci konu, kaşe ile fırça arasındaki fark yapılan resmin bu belli sonucu yüzünden ortadan kalkmıştır. Fırça darbesinin ve tonlamanın yapacağı şey, kaşenin vuruluş ve tutuluş şekli ile neredeyse aynıdır. Halbuki "kaşe"de çok daha fazla imkan mevcut. Bu "kaşe"nin boyamaya yarayan bir araç olması değil sadece, kaşenin kendisinin artık bir makina olarak baskı/yazı konusunu nasıl minimal bir araç olarak hayatımıza soktuğu, kişisellik ve aynı zamanda kamusallık, bürokratiklik, kimlik vs düşünüldüğünde, bir kaşeyi kağıda vura vura ortaya bir Necib Fazıl deseni çıkarmak, herhalde acayip bir iş olsa gerek.
Bana göre, bu sergi, ilginç, ama neden Fluxus'tan, görsel şiirden, posta sanatından, fotokopi sanatından bu kadar habersiz kalınmış, onu anlamak mümkün değil.