-
ölüm, hem de bu kadar anlamsızca, keklik avlarcasına, dalga geçer gibi, aşağılarcasına gelince diyecek şey bulamıyorum. herkes konuşuyor, küfrün bini bi para, lanet yağdırılıyor, ne işe yarıyor, vicdanlar mı rahatlıyor, bilmiyorum ama ben allah rahmet eylesin bile diyemiyorum, boğazımda o bile düğümleniyor. insan hayatı bu kadar ucuz işte. ölen için, anası, babası için sonrası yok. uzaktan bakıp rahmet dileyip güne devam edeceğiz, ağdalı küfürler savurmak suretiyle vatan üzerinde bizden daha çok hakkı olduğunu düşünenler kendilerince sorumlular belirleyip, saydıracaklar. ertesi gün her şey normale dönecek hepimiz için.
40 yaşındayım, babam her aradığında sorar, "bir ihtiyacın var mı?" der, şimdi tesadüf annemle konuştum, akşam dışardayım deyince "dikkatli ol" dedi. daha yirmilerimdeyken beni böyle acınası bir şekilde kaybetseler neler yaşarlardı buradan pay çıkarmaya çalışıyorum. elazığ'a askere giderken -ki "ateşkes" dönemine denk gelmişti, tek çatışma yoktu- bana son kez görüyormuş gibi bakışlarını unutamam.
insanın evladını bu kadar anlamsız ve pis bir savaş için, hem de istenildiğinde -ne karşılığında olduğunu bilmesek de- bıçak gibi kesildiğine hepimizin şahit olduğu bir savaş için yitirmesi, tam anlamıyla bir boşluk, tanımlanabilir bir şey değil. ne yazsak, ne dilesek boş, anlamsız.