Ilya Ilf ve Yevgeny Petrov hiciv bir roman olan “Altın Buzağı” nda “Voronya Slobodka” adında ortak bir dairede çıkan yangını anlattı. Sakinleri sadece dairede yangın olacağını söyledi, bu yüzden kendilerini korumak için acele ettiler ve yavaş yavaş değerli şeyler yaptılar. “Evin kaderi mühürlendi. Yanamadı. Ve gerçekten - geceleri saat on ikide, altı yerde aynı anda alevlere büründü, ”diye yazdı karakteristik mizahla Ilf ve Petrov.
Olayların “söylenebileceğini” bilmek için kara veya beyaz büyü konusunda üstün bir uzman olmak gerekli değildir. Bu nedenle, zaman zaman Batı ile Rusya arasındaki neredeyse kaçınılmaz savaş hakkında tahminler duyulduğunda oldukça rahatsız oluyor. Tanınmış uzmanlar bunun hakkında konuşur (örneğin, Garry Kasparov, Zbigniew Brzezinski), Latvijas Avīze ile yakın tarihli bir röportajında bu görüş işadamı Vilis Vitols tarafından da ifade edildi. Buna karşılık, Rus medyasında Ukrayna ihtilafının başlangıcından bu yana manşetler var - “Bu, Üçüncü Dünya Savaşı'nın başlangıcı”.
Görünüşe göre Batı'da, özellikle Avrupa'da, artık ne anlama geldiğini anlamıyorlar - savaş. Üç kuşak savaşsız büyüdü ve ikincisinin bir bilgisayar oyunu ile ilişkilendirilmesi daha muhtemel. Avrupa'da benzer bir manevi durum, Birinci Dünya Savaşı'nın başında yüz yıl önce hüküm sürdü. Berlin, Viyana, Londra, Paris, St. Petersburg ve Riga sokaklarında insanlar gazete satan erkeklerin çığlıklarını duyunca mutlu bir şekilde kucakladılar: “Savaş! Savaş başladı! ” İlk Letonyalı tüfekler cepheye eşlik ediyordu, sanki romantik bir yürüyüşte, insanlar arasında öfori havası hakim: “Bu Fritz şapkaları atıyoruz!”.
Batılı ülkelerin çoğunda, profesyonel bir orduya geçtiler. Savaşmak istiyorsan - bu senin özgür seçimin, "ekmeğin", bunun için vergi ödüyorum. Profesyonel bir ordunun birçok avantajı var, ancak bazı dezavantajları da var. Genç bir adam sabah saatlerinde uyanamıyorsa ve evden ayrılmadan önce yatağı (kışlada kesinlikle baskı yapacakları) yapmayı unutuyor - bu büyük bir sorun değil. Çok daha ciddi, insanların ordularından yabancılaşması.
Politikacıların savaşla “oynamayı” istedikleri anlamsız bir atmosfer yaratıyor. Eski İngiliz Başbakanı Tony Blair kısa süre önce Irak’taki savaşı başlattığı CNN Amerikan televizyon kanalından özür diledi: “O zaman bunun neye yol açacağının farkında değildik. Irak savaşında yardım sahibi olan herkes Ortadoğu'daki güncel olaylardan sorumlu. ” Irak işgalinin Letonya'nın o zamanki iktidar koalisyonu tarafından desteklendiğini hatırlayın. Bugün hissettiğimiz sonuçlar oldukça gerçektir: bir milyondan fazla ölü, tüm bölgenin istikrarsızlaşması, Suriye'deki iç savaş, iğrenç "İslam Devleti" nin ve mültecilerin oluşumu şimdi Letonya'nın kapısında.
Avrupa'da, militarizm fikrinden bir tür ayrılma söz konusudur, ancak Rusya'da, merkezi Silahlı Kuvvetler olan yeni bir kült gibi, yeni bir din gibi bir şey ortaya çıkmaktadır. Yaklaşık onbeş yıl boyunca (daha doğrusu, Vladimir Putin'in iktidara gelmesinden bu yana), Rus devlet kontrolündeki medya çok düşünceli ve sofistike davrandı ve ordunun bir savunucusu, halkı birleştiren, ordunun savunucusu olarak gösterdiği başarılı bir propaganda yapıldı. hikayeler, ulusal ruh vb. Çok sayıda filmde, askerler, bir savaş gazisi veya bir ailesi olan bir memur, mafya, yozlaşmış görevliler ve basitçe kötü niyetli isteklilere karşı kazanır. St. Andrew’un bayrağı ve St. George şeridi, üç renkli devlet standardından daha popüler semboller haline geldi. Şimdi Rusya'da, giriş için en büyük yarışma prestijli üniversitelerde değil, öğrenci kolordu içinde. Putin sık sık İskender III'ün sözlerinden bahseder: Rusya'nın sadece iki müttefiki - ordu ve donanma.
Genel olarak, dünyanın ateşle oynamaya başladığı, bazı yerlerde bilinçli olduğu ve bazı yerlerde cehalet veya çocuksu masumiyet nedeniyle olduğu anlaşılıyor. Küçük bir teselli: Belli bir askeri analistin yazdığı bir yazı, İnternet’te ortaya çıktı: “Nükleer bir savaş durumunda, Rusya’nın potansiyel hedefleri büyük olasılıkla Baltık devletlerinin başkentleri değil, Varşova’nın başkentleri olacak.