Ülkenin borçlarını ödeyememe ve resesyon olasılığı gibi korkunç bir alternatif göz önüne alındığında, Beyaz Saray ve Saray Sözcüsü Kevin McCarthy, ülkenin borç tavanını askıya almak için bir uzlaşmayı bir araya getirdiği için övgüyü hak ediyor. Ancak Meclis tarafından Çarşamba günü onaylanan ve şimdi Senato’nun önünde olan anlaşma gerekli olmamalıydı ve federal harcamalara yönelik kısıtlamalar nispeten önemsiz ve hayal ürünü.
Anlaşma, ayrı kalması gereken iki hedefi birbirine bağlıyor: hâlihazırda ortaya çıkmış olan mali yükümlülüklerin yerine getirilmesi ve gelecekteki federal harcamaların ele alınması. Başkan Biden haklı olarak hükümetin 31,4 trilyon dolarlık borç sınırını aşmasına izin verecek “temiz” bir yasa tasarısı çağrısında bulunmuştu, ancak sonunda McCarthy ile harcamaları da hedefleyen bir anlaşma üzerinde müzakere etmek zorunda kaldı.
İdeal olarak McCarthy, ilkeleri siyasetin önüne koymalı ve olağan bütçe ve tahsisat süreci yoluyla Cumhuriyetçi mali hedeflere ulaşmaya çalışmalıydı. Ancak konuşmacı, kendisini 15. oylamada seçen huysuz bir parti grubuna başkanlık ediyor ve önemsiz ve çoğunlukla sembolik olarak sonuçlansalar bile, harcama tavizleri için varsayılan olma olasılığını kullanmaktan başka seçeneği olmadığı tartışmalı. Buna rağmen, çoğu partinin aşırı sağ kanadından olan 71 Temsilciler Meclisi Cumhuriyetçisi yasaya karşı oy kullandı. (Neyse ki 165 Demokratik oy aldı.)
Nadiren bu kadar büyük bir dağ, bu kadar küçük bir fareyi doğurmaya çalıştı. Her iki tarafın liderlerinin, borç tavanı görüşmelerinin bir parçası olarak Sosyal Güvenlik ve Medicare’deki olası değişiklikleri ele almakta isteksiz oldukları gerçeğini bir kenara bırakın. Sözde “isteğe bağlı” harcama çerçevesinde bile, McCarthy’nin çıkardığı harcama limitleri yetersizdi.
Konuşmacı ve müzakerecileri ayrıca gıda yardımı alan daha fazla orta yaşlı yetişkin için iş gereksinimlerini sağlamayı ve Milli Gelir İdaresi’ne yönelik 20 milyar doları yeniden tahsis etmeyi başardılar. (Cumhuriyetçiler, çalışkan Amerikalıları terörize edecek bir ajan ordusuna IRS için ek fon harcanacağı efsanesini yaydılar.)
McCarthy’nin sahip olduğu anlaşmayı anlattı “muhteşem” olarak ve Demokratların artık refah için çalışma gereksinimlerini desteklemek, “IRS fonunu kesmek” ve harcamaları kısmakla kayıtlara geçmesinden memnun. Ancak aldığı tavizlerin bu kadar mütevazı olması aslında Bakersfield Cumhuriyetçisi hakkında iyi konuşuyor. Borç tavanı ve harcama konularını birbirine bağladığı için eleştiriyi hak ediyorsa -ki ediyor da- Beyaz Saray’la bazı katı Cumhuriyetçilerin hazmedemeyeceği bir uzlaşmayı kabul ettiği için de biraz takdiri hak ediyor.
Biden ayrıca, savunmasız Amerikalılar için daha da zararlı olacak ve iklim değişikliğiyle mücadele gibi kendi önceliklerini baltalayacak kesintileri kabul etmeyi reddederken, McCarthy ile ustaca ilişki kurma konusunda sorumlu davrandı. Ancak McCarthy ve Beyaz Saray’a yapılacak herhangi bir övgü, ülke ekonomisinin faturalarını ödeyip ödeyemeyeceği konusunda gereksiz ve sinir bozucu bir belirsizlik döneminden geçtiği gerçeğini gizleyemez.