3. Pasifik Filosu'nun gönderilmesi üzerine düşünceler. Denizcilik Bakanlığı'nın hatası neydi?
Bildiğiniz gibi, Libava'dan Madagaskar'a giden rotanın 2. Pasifik Filosu kısmı ayrı müfrezeler halinde takip edildi. Tanca'da ayrıldı: En yeni beş savaş gemisi "Amiral Nakhimov" ve bir dizi başka gemi Afrika kıtasını dolaşırken, Arka Amiral Felkerzam komutasındaki "Büyük Sisoy", "Navarin"den oluşan ayrı bir müfreze, üç kruvazör, yedi muhrip ve dokuz nakliye gemisi Akdeniz ve Süveyş Kanalı'ndan geçti. Madagaskar'da, daha doğrusu Diego-Suarez askeri limanında buluşmaları gerekiyordu ve kampanyaya devam etmesi gereken kömür madencilerinin de oraya gelmeleri gerekiyordu.
Ana kuvvet 16 Aralık 1904'te Madagaskar kıyılarına ulaştı. Ve sonra ZP Rozhestvensky, 1. Pasifik filosunun ölümünü öğrendi. Rus komutan, mevcut koşullarda Vladivostok'a mümkün olduğunca çabuk gitmenin kesinlikle gerekli olduğuna kesinlikle ikna oldu.
Ancak, her şey oldukça farklı bir şekilde ortaya çıktı ve 2. Pasifik Filosu yürüyüşüne ancak sonraki 3'in 1905 Mart'ında devam etti.
İki buçuk aylık gecikmeye ne sebep oldu?
Gemilerin teknik durumu hakkında
Tabii ki, Afrika kıyılarının etrafındaki geçiş, 2. Pasifik Filosu gemilerinde bir dizi bakım çalışması gerektiriyordu. İşin garibi, ancak Felkerzam'ın özel müfrezesi ile durum diğer güçlerden daha da kötüydü: Navarin'in buzdolapları arızalıydı, Almaz'daki buhar boruları güvenilmezdi ve tüm bunlar kapsamlı onarımlar gerektiriyordu.
Durum, Rusların aslında Fransa'nın karasularından atıldığı gerçeğiyle ağırlaştı. ZP Rozhestvensky, coğrafyanın kenarında yer almasına rağmen hala askeri bir liman olan Diego-Suarez'in onarım tesislerine güveniyordu. Ancak o ve Felkerzam, filonun yalnızca kendisine güvenebileceği Nosy Be koyuna gitmek zorunda kaldı. Bu, İngiliz desteğiyle Fransız hükümetini pozisyonunu yeniden gözden geçirmeye zorlayan Japonya'nın protestoları nedeniyle gerekli hale geldi.
Tabii ki, gemilerin mevcut onarımları filoyu çok uzun süre geciktiremezdi. ZP Rozhestvensky, Aralık 1904'te Madagaskar'ın "misafirperver" kıyılarından ayrılmanın mümkün olduğunu düşündü.
Ayrı Müfrezenin teknik sorunlarını öğrendikten sonra çıkışı 1 Ocak 1905'e erteledi. Ardından, Felkersam'ın gemilerinin durumu hakkında daha ayrıntılı bilgi sahibi olduktan sonra, çıkış tarihini bir kez daha 6 Ocak'a taşıdı. Ama hepsi bu kadardı.
Açıkçası, bu tarihe kadar, 2. Pasifik Filosu'nun gemileri Hint Okyanusu'nu geçmeye oldukça hazır mıydı?
ZP Rozhestvensky'nin karşılaştığı bir dizi örgütsel sorun olmasaydı, daha erken çıkmanın mümkün olacağı söylenebilir. Ek olarak, filoya katılmadan önce Felkerzam gemilerinde, dedikleri gibi, 1. Pasifik'in ölümünden sonra hiçbir şey olmayacağından emin olduklarından, rutin onarımların dikkatsizce yapıldığına dair kanıtlar (Semyonov) var. kampanyanın devamı, yani hiçbir yerde aceleye gerek yok.
Böylece, belki 2. Pasifik Filosu 6 Ocak'tan daha erken ayrılabilirdi, ancak her durumda, teknik nedenler bu süreyi geciktirmedi.
resmi tarih demirleme için emir verildiğini, kömür vapurları için reçeteler hazırlandığını, vb., yani aksi olmasaydı, 6 Ocak'ta filomuz yoluna devam edecekti.
Filoya kömür tedariki hakkında
2. Pasifik Filosunun 6 Ocak'ta çıkışı, filo için kömür temini için bir anlaşmanın imzalandığı Hamburg-Amerikan Hattı kararıyla engellendi.
Bu şirketin baş komiseri, beklenmedik bir şekilde, Büyük Britanya tarafından tarafsızlık kurallarının "yeni ilan edilmesi" ile bağlantılı olarak, yani Hint Okyanusu kolonilerinde savaş alanına giden gemilerin tedarikinin yasaklanmasıyla bağlantılı olarak, Malacca Boğazı, Güney Çin Denizi ve Uzak Doğu, şirket, nötr sular dışında, Rus filosuna kömür tedarik etmeyi reddediyor ve bu nedenle okyanusta herhangi bir aşırı kömür yüklenmesinden söz edilemez.
6 Ocak'ta böyle bir "sürpriz" alan ZP Rozhestvensky, hemen St. Petersburg'a bildirdi. Alman hükümeti ve Hamburg-Amerikan Hattı temsilcileriyle müzakereler hemen başladı, ancak uzun ve zorlu bir şekilde ilerledi, böylece gerekli konsensüse ancak Şubat sonunda ulaşıldı.
Yine de 2. Pasifik Filosunun Madagaskar'ı Şubat ayının sonundan - Mart ayının başından çok daha erken terk edebileceğini varsaymak yanlış olmaz. Elbette Hamburg-Amerikan Hattı'nın kararı maviden bir cıvata gibiydi. Savaş gemileri ve nakliyeler için kömür alan filomuz daha fazlasını kabul edemedi ve Alman kömür madencileri, ZP Rozhdestvensky'nin güvendiği 50 ton kömüre sahipti. Bu elli bin ton olmadan Rus komutan sefere devam edemezdi.
Ama asıl mesele Alman kömür madencilerinin bu kömürü alabileceği tek kaynak olmamasıydı.
ZP Rozhestvensky, St. Petersburg'a en geç bir hafta içinde kampanyaya devam edeceğini bildirdi ve Hamburg-Amerikan Hattı ile müzakerelerin başarısız olması durumunda Saygon ve Batavia'daki diğer kömür madencilerini kiralamasını istedi. St. Petersburg'da böyle bir karar verilmiş olsaydı, bu oldukça mümkün olabilirdi.
Ve 13-16 Ocak'ta ZP Rozhestvensky'nin kendisine emanet edilen kuvvetleri Hint Okyanusu'na çekebileceği varsayılabilir.
Burada, daha sonra Annam kıyılarına yaklaşan 2. Pasifik Filosu'na kömür tedarik etme girişiminin başarısız olduğu söylenebilir.
Ancak bunun, yerel makamlardan Rus gemileri için tasarlanmadığına dair bir sertifika dışında, tüccarların kömür ihraç etmelerini yasaklayan İngilizlerin ilginç bir "ticari manevrası" sonucunda gerçekleştiğini anlamalısınız. Ancak bu yasak ancak Z.P. Rozhestvensky'nin gemileri Hint Okyanusu'na girip Singapur'u geçtikten sonra ortaya çıktı.
Hala Madagaskar'dayken, Saygon veya Batavia'da kömür satın almak hala oldukça mümkündü.
Ek olarak, filonun Madagaskar'da 2,5 ay kaldığı süre boyunca çok fazla kömür yaktığını ve Ocak ortasında devam ederse, bu kömürün emrinde kalacağını anlamalısınız.
Ancak bunların hiçbiri yapılmadı: sorun, kuzey başkentimizin 2. Pasifik Filosunun Vladivostok'a hızlı hareketi için herhangi bir neden görmemesiydi.
Denizcilik Bakanlığı'nın konumu hakkında
Zaten 7 Ocak 1905'te Z.P. Rozhestvensky, St. Petersburg'dan doğrudan bir emir aldı: Fr. Madagaskar bir sonraki duyuruyu bekliyor. Ve şöyleydiler: komutana, Oleg ve Izumrud zırhlı kruvazörlerine dayanan Dobrotvorsky müfrezesinin yaklaşması için Madagaskar'da beklemesi talimatı verildi.
3. Pasifik Filosu'na gelince, onu bekleyip beklememe kararı, St. Petersburg ZP Rozhestvensky'ye gitti.
Dobrotvorsky müfrezesi ana güçlere yalnızca 2 Şubat'ta katıldı, ancak filo o zaman bile hareket etmedi. Tabii ki, yeni gelen gemilerin kendilerini düzene sokması biraz zaman aldı. Aynı "Oleg" de kazanlar alkalize edildi ve alt kısım temizlendi. Ancak en önemli şey bu değildi, ancak 2. Pasifik Filosunun daha fazla geçişi sırasında kömürle tedarikine ilişkin anlaşmalara henüz ulaşılmamış olmasıydı.
Yani, oldukça ilginç çıktı.
Ocak ayı başlarında Petersburg, Hamburg-Amerikan Hattının reddedildiği haberini aldıktan sonra, hemen Saygon ve Batavia'da nakliye kiralama ve kömür alımına katılırsa, böyle bir müzakere (anlaşma) her türlü başarı şansına sahip olacaktır.
Petersburg kömür alımına daha sonra, Ocak ayı sonunda - Şubat başında katılsaydı, bu kömür satın alınabilirdi ve 2. Pasifik Filosu en geç 7-9 Şubat'ta Hint Okyanusu'na gidebilirdi. Dobrotvorsky'nin kampanya gemileri için hazır olur olmaz.
Ancak bunun yerine, Denizcilik Bakanlığı, filomuzun hareketini Mart ayının başına kadar geciktiren Hamburg-Amerikan Hattı ile karmaşık ve uzun müzakereler yürütmeyi tercih etti.
Petersburg neden enerjik davranmadı?
Görünüşe göre bunun iki nedeni vardı.
Birincisi, ikincisinin, Hamburg-Amerikan Hattı'nın kömürü için zaten ödenmiş olduğuna ve belirtilen miktarları anında Almanlardan geri almanın o kadar kolay olmayacağına inanmak istiyorum. Buna göre, kömürün yeniden satın alınması için ek fon aramak gerekiyordu.
İkinci ve asıl sebep, denizde savaşın devamının Spitz Admiralty'nin altından nasıl görüldüğüydü.
Basitçe söylemek gerekirse, başlangıçta 2. Pasifik Filosu, Rus filosunun sayısal bir avantaj elde ettiği ve denizi ele geçirebildiğine katılarak 1.'nin kurtarılmasına gönderildi. Ama 1. Pasifik öldürüldü. Hem ZP Rozhestvensky hem de Deniz Bakanlığı, 2. Pasifik Filosunun Japon filosunu bağımsız olarak yönlendirme ve denizde üstünlük kazanma yeteneğine sahip olmadığına oldukça haklıydı.
Ancak bu olgudan çıkardıkları sonuçlar tam tersiydi.
ZP Rozhestvensky, filosunun mevcut güçlerle mümkün olduğunca çabuk Vladivostok'a gitmesi ve oradan düşmanın iletişimine göre hareket ederek, mümkünse genel bir savaştan kaçınması gerektiğine inanıyordu. Pasifik Filosunun komutanı, Port Arthur gemileriyle yapılan savaşlardan sonra, Elliot Adaları'ndaki doğaçlama bir üste uzun süre dayandıktan sonra, Japonların ana kuvvetlerinin olduğuna inanıyordu. filo savaşlarda önemli bir hasar almamış olmalarına rağmen, en iyi teknik durumda olmaktan uzaktırlar. Pasifik Filosunun ortaya çıkışı, Japonları ana kuvvetlerini bir yumrukta tutmaya zorlayacak, gemilerde ciddi bir onarım yapmalarına izin vermeyecek ve nihayetinde Rus filosunun ana kuvvetlerinin ele geçirilmesini zorlaştıracak, Kıta ve Japonya arasındaki iletişimde "korsanlık". Ve ZP Rozhestvensky, Japon filosunun önündeki zayıflıklarını fark ederek kuvvetleri için başka bir görev belirlemedi.
Ancak, bu strateji St. Petersburg'a hiç uymadı. Denizde muzaffer bir genel savaş ve hakimiyet istiyorlardı. Ve 2. Pasifik bunun için yeterli güce sahip olmadığından, 3. Pasifik filosunun gemileri tarafından güçlendirilmesi gerekiyordu. Tam olarak Z.P. Rozhestvensky'nin 2. Pasifik'in hazırlanması sırasında kategorik olarak reddettikleri.
Ancak 3. Pasifik, Libava'dan sadece 3 Şubat 1905'te ayrıldı.
Öyleyse neden St. Petersburg kömür konusunda bir yere acele etmek zorunda kaldı?
Bir yere koşmak, acilen kömür satın almak, ancak St. Petersburg, Z.P. Rozhestvensky'nin stratejisini kabul edip onayladıysa mantıklıydı. Bu yapılmadı.
Sonuç olarak, yukarıda belirtildiği gibi, 2. Pasifik Filosu Madagaskar'dan sadece 3 Mart'ta ayrıldı.
Biraz alternatif
Bir an için, Zinovy Petrovich'in bir mucize eseri, 2. Pasifik'in Vladivostok'a hızlı hareketine duyulan ihtiyaç konusunda yüksek yetkilileri ikna etmeyi başardığını hayal edelim. Petersburg'da gerildiler, kömür bulacaklardı ve Ocak ayının ortalarında bir yerde gemilerimiz Nosy Be'den Kamrang'a hareket etti.
Sonra ne olabilirdi?
Aslında, Madagaskar'dan Kamrang'a geçiş 28 gün sürdü, bu yüzden Nosy Be'yi 15 Ocak ile 12 Şubat arasında bir yerde bıraktıktan sonra Rus filosunun Kamrang'da sona ermesi beklenebilir. Yenileme ve savaş eğitimi için 10-12 gün harcayan 2. Pasifik Okyanusu, 22-24 Şubat'tan geç olmamak üzere bir atılıma geçebilir.
Bildiğiniz gibi gerçekte 1 Mayıs'ta son seferine çıktı ve 13 gün sonra 14 Mayıs'ta kendisi için ölümcül olan bir savaşa girdi.
Buna göre, filo 22-24 Şubat'ta Annam kıyılarını terk etmiş olsaydı, 7-9 Mart'ta zaten Kore Boğazı'nda olacaktı.
Bununla birlikte, Z.P. Rozhdestvensky'nin 1 Ocak'ta Madagaskar'dan ayrılabileceğini tamamen hayal etse ve hayal etseydi, filosu en geç 23 Şubat'ta Kore Boğazı'na girmiş olurdu.
Böyle bir zaman kayması neye yol açabilir?
1905'in başında Japon filosunun durumu hakkında
Sevgili naval_manual, Rus-Japon Savaşı hakkındaki makalelerinden birinde, Birleşik Filo'nun ana kuvvetlerinin onarımının zamanını ve şartlarını belirtti:
Mikasa - 45 gün (Aralık 1904 - Şubat 1905);
Asahi - 13 gün (Kasım 1904);
Sikishima - 24 gün (Aralık 1904);
Fuji - 43 gün (Aralık 1904 - Şubat 1905);
Kasuga - 36 gün (Aralık 1904 - Ocak 1905);
"Nissin" - 40 gün (Ocak - Şubat 1905);
Izumo - 21 gün (Aralık 1904 - Ocak 1905);
Iwate - 59 gün (Aralık 1904 - Şubat 1905);
Yakumo - 35 gün (Aralık 1904 - Ocak 1905); 13 gün (Mart-Nisan 1905);
Azuma - 19 gün (Aralık 1904), 41 gün (Mart-Nisan 1905);
Asama - 20 gün (Aralık 1904);
"Tokiwa" - 23 gün (Kasım-Aralık 1904), 12 gün (Şubat 1905).
Japonların birinci sınıf, çoğunlukla İngiliz askeri teçhizatı vardı ve bunların kullanımı konusunda iyi eğitimliydiler.
Ancak çalışma koşulları çok zordu.
1904'ün başından beri, Japon kruvazörleri kaynaklarını tüketerek sürekli denize gitti. Filo zırhlıları da çok yürüdüler, ancak Elliot'ta durduklarında bile, bir atılım yaparsa, Port Arthur filosunun yolunu kesmek için hala sürekli hazır durumda kaldılar.
Novik kruvazörü, maddi kısma yönelik böyle bir tutumun sonuçlarının bir ders kitabı örneğidir. Alman tersanelerinin beyni, binanın kalitesizliği için pek suçlanamazdı ve tüm Port Arthur kuşatması sırasında geminin neredeyse her zaman dışarı çıkmaya ve talep üzerine denize gitmeye hazır olması, geminin iyi bir şekilde hazırlanmasına tanıklık ediyor. stokçular ve motor ekibi.
Ancak aşınma ve yıpranma çalışmaları, 28 Temmuz 1904'teki Shantung'daki savaştan sonra, kruvazörün elektrik santralinin "ufalanmasına" neden oldu - buzdolapları arızalandı, kazanlardaki borular patladı, makinelerde "buhar kaçışları" gözlendi, ve kömür tüketimi günde 30 tondan 54 tona yükseldi, ancak daha sonra çeşitli önlemlerle bunu 36 tona düşürmek mümkün oldu. Savaştan sonraki gece, "Novik", "Askold" u takip edemedi, kruvazörün durumu, bir noktada üç araçtan ikisinin durdurulması gerekti ve mevcut 5 araçtan 12'inde ciddi sorunlar gözlendi. kazanlar.
Bu nedenle, şüphesiz tüm yetenekleriyle Japonlar süpermen değildi ve 1904'ün sonunda Birleşik Filo'nun ana güçleri acil onarım talep etti. Aynı zamanda, 2. Pasifik Filosunun yürüyüşü için en ciddi hazırlıkları bilen Japonlar, 1904'te bile ortaya çıkma olasılığını kabul ederek neredeyse günden güne bekliyordu. Buna göre, Kasım 1904'ün başından başlayarak, Birleşik Filo'nun ana kuvvetlerinin en azından bir kısmının kesin bir savaş için savaş kabiliyetini eski haline getirmek için birkaç geminin onarıma gönderilmesine karar verildi.
Yani, gerçekte, H. Togo ve H. Kamimura'nın zırhlı gemileri, 1. Pasifik Filosunun ölümü ile Tsushima'daki savaş arasında uzun bir mühlet aldı. Heihachiro Togo, ana kuvvetlerine 11 Aralık 1904'te Japonya'ya geri dönme emri verdi, bu yüzden Mikasa 15 Aralık'ta Kura'ya demir attı. Gemilerinin büyük kısmı Ocak-Şubat 1905'te onarımdan geçti ve Yakumo ve Azuma da Mart-Nisan aylarında onarıldı. 1. ve 2. muharebe müfrezelerinin geri kalan zırhlıları ve zırhlı kruvazörleri, yoğun tatbikatlar yaparak Şubat ayının sonundan Mayıs 1904'e kadar savaş becerilerini geri kazanmayı başardılar. 17 Şubat 1905'te hizmete dönen aynı Mikasa'da düzenli namlu ateşlemesi yapıldı vb.
Şubat-Mayıs 1905 tarihleri arasında gerçekleştirilen muharebe eğitiminin, Japon gemilerinin onarımlarda zorunlu durma ihtiyacı nedeniyle bir ölçüde kaybedilen muharebe kabiliyetini yeniden kazandırmakla kalmamış, aynı zamanda yeni zirvelere çıkardığına şüphe yoktur.
Ancak Rus filosu Kore Boğazı'nda Mayıs ortasında değil, Şubat ayı sonlarında - Mart başında ortaya çıkarsa, Japonların böyle bir fırsatı olmazdı. 1. ve 2. muharebe müfrezelerinin tüm gemilerinin genel olarak onarımdan geçirileceği ve savaşa girebileceği gerçeğinden uzaktır - Yakumo ve Azuma'nın Mart-Nisan aylarında tekrar tamir edildiğini unutmayın.
Ayrıca, Madagaskar'dan ayrılan 2. Pasifik Filosu haberinin, eğer bu Ocak 1'in ilk yarısında olmuş olsaydı, Japonları tamir edilen gemilerdeki iş miktarını sınırlamaya zorlaması da mümkündür. Ancak her halükarda, Japon filosu teknik olarak muharebe kabiliyetini geri kazanabilse bile, muharebe eğitimi için neredeyse hiç zamanı kalmayacaktı.
Ve kim bilir? Belki de bu durumda, Rus filosu ZP Rozhestvensky'nin beklentilerine göre "birkaç gemi kaybıyla Vladivostok'a ulaşabilir".
Bulgular
Aslında Rus donanmasının ilginç bir seçeneği vardı.
Japonların Port Arthur kuşatmasından sonra filolarının savaş etkinliğini eski haline getirmek için zamanları olmayacağı umuduyla, 1905.
ZP Rozhestvensky bu seçeneğe yöneldi.
Bir dereceye kadar filomuzu güçlendirecek olan 3. Pasifik'i bekleyebilirdik, ancak aynı zamanda Japonlara iyi hazırlanmaları ve savaş formlarının zirvesinde Ruslarla karşılaşmaları için zaman verdi.
Sonuç olarak, Denizcilik Bakanlığı böyle bir karara vardı.
Bence ZP Rozhestvensky bu konuda kesinlikle haklıydı.
makale "Tsushima Savaşı'nda Rus filosunun çekim kalitesi hakkında"3. Pasifik Filosu'nun ateşinin etkinliğinin sıfıra yakın olduğu sonucuna vardım.
Gerçekten de, zaman içinde kaydedilen 254 mm mermilerden tek bir tane yok, 120 mm - 4 parça, ancak bazıları muhtemelen Japonları İnci'den veya Izumrud'dan 229 mm - bir vuruştan vurdu. Belki de, elbette, belirli sayıda 152-mm ve 305-mm mermi, Japonları "Nicholas I" den vurdu.
Ancak durum böyle olsa bile, 2. Pasifik Filosunu, Rus filolarının yeniden birleşmesini beklerken Japonların uzun muharebe eğitimini telafi edecek kadar güçlendirebilecek bir eski zırhlı yok denecek kadar azdı. Ve genel olarak, Nebogatov'un amiral gemisinin doğruluğu büyük şüphe uyandırıyor.
Bildiğiniz gibi, 14 Mayıs'ta Japonlar, 3. Pasifik Filosu'nun gemilerine neredeyse hiç dikkat etmediler ve aynı üçüncü aşamada, etkili ateş için Japonlara yeterince yakındılar. Bununla birlikte, üçüncü aşamada, 1 saat 19 dakika içinde, Japonlara sadece 9 zamanlı mermi isabet etti. Sadece birkaç dakika süren savaşın ilk aşamasında 62 kişi vardı.
Bu nedenle, Nebogatov'un gemilerinin eklenmesi, 2. Pasifik Filosu'nun ateş gücünü önemli ölçüde artırmadı.
Rus filosu, Baltık Filosunun verebileceği maksimum gemi sayısını toplayarak Tsushima savaşına girdi ve topçu hazırlığı çok iyiydi. İkincisi, hem Japon gemilerindeki isabet istatistikleriyle hem de Japon gemilerinde bulunan İngiliz gözlemcilerin ve Japonların kendileri tarafından onaylandı.
Ancak bunların hiçbiri Rus filosunu yenilgiden kurtarmadı.
Ne yazık ki, belirleyici faktörler şunlardı: malzeme seviyesi ve Japon denizcilerin eğitimi.
2. Pasifik Filosu'nun atılımı Şubat ayının sonlarında - Mart 1905'in başlarında gerçekleşmiş olsaydı, Japonlar Ruslarla en iyi durumda olmaktan çok uzak bir yerde buluşacaktı. Bu, elbette, denizcilerimize herhangi bir zafer şansı vermedi, ancak belki de savaşa “dayanabilir” ve en azından filonun ana kısmı ile Vladivostok'a gidebilirler.
Ya da belki değil. Ancak her durumda, daha önceki bir atılım, filomuza gerçek Tsushima savaşında sahip olmadığı bir şans verdi.
PS
2. Pasifik filosunun topçu hazırlığı hakkında
Saygın A. Rytik'in bir makalesinde Tsushima. Rus Topçusunun Doğruluk Faktörleri " Son kalibre atışının Rus filosu tarafından Ocak ayında Madagaskar'da, sap atışının ise 3-7 Nisan 1905 tarihlerinde Cam Ranh'da yapıldığı belirtiliyor.
Dolayısıyla şu sonuca varıldı:
“Böylece, Tsushima'ya yapılan son pratik atış tarihinden itibaren 4 ay geçti. Almayı başardığım birkaç yeteneği kaybetmek için yeterince uzun bir zamandı."
Aslında, 2. ve 3. Pasifik filolarının topçu tatbikatları konusu hala tam olarak açıklanmadı.
Örneğin, saygıdeğer rakibim, Madagaskar'da çekimin 25 kablodan fazla olmayan bir mesafede gerçekleştirildiğini, 2. Pasifik Filosu'nun birçok subayının çok daha büyük mesafeler gösterdiğini belirtiyor. Büyük Sisoy'un kıdemli topçu subayı Teğmen Malechkin, Soruşturma Komisyonuna verdiği ifadede şunları bildirdi:
“Atış, yaklaşık 70 kabinden başlayarak uzun mesafelerde gerçekleştirildi. ve 40 taksiye kadar, ancak "Büyük Sisoy" genellikle 60 taksiden ateş etmeye başladı. 12 "tabancadan ve 50 kabinden. 6" tabancadan, çünkü tabancaların yükselme açıları daha geniş bir tablo aralığının kullanılmasına izin vermedi. "
Kartal'ın kıdemli topçu subayı Shamshev, "en uzun mesafe 55, en küçüğü 15 kablo" dedi. "Amiral Nakhimov" un kıdemli subayı Smirnov, daha az, ancak yine de 25 kablodan daha büyük bir mesafeden söz ediyor: “çekim, 15-20 taksi mesafesinde gerçekleşti. küçük topçu ve 25-40 kabin için. büyük için ". Ancak burada Nakhimov'un eski silahları için bir tür rahatlama olduğunu varsayabiliriz.
Tsushima'ya son geçiş sırasında bile Rus filosunda bazı topçu tatbikatlarının yapıldığı da biliniyor.
Bununla birlikte, bu öğretilerin içeriği benim için bilinmiyor ve belki de bir namluyla bile ateş etmeden gerçekleştirildiler.
Tabii ki, Tsushima'daki savaşın başlangıcında Rus filosu, çok yüksek düzeyde bir savaş eğitimi olduğunu gösteren olağanüstü bir doğruluk gösterdi. Bu nedenle, bence, Rus topçularının "az ve kafası karışmış" becerilerinden bahsetmek kesinlikle imkansız. Ancak düşmanla karşılaşmadan neredeyse 4 ay önce kalibre atış yapmanın her halükarda hem garip hem de saçma göründüğü konusunda saygın A. Rytik ile aynı fikirdeyim.
Bununla birlikte, bunun neden gerçekleştiğinin cevabı son derece basittir.
Gerçek şu ki, ZP Rozhdestvensky başlangıçta Madagaskar'da herhangi bir büyük ölçekli topçu tatbikatı yapma niyetinde değildi. Yukarıda bahsedildiği gibi, önce Aralık 1904'te, ardından 1 Ocak 1905'te ve Felkersam'ın gemilerinin emri yerine getiremeyeceği ortaya çıkınca 6 Ocak 1905'te ilerlemeye niyetliydi. Ancak, bundan sonra gözaltına alındı, onu takip etmeye devam etmesini doğrudan yasakladı ve daha sonra Petersburg'un hala çözemediği kömürle ilgili sorunlar vardı.
Madagaskar'da, en iyi yaşam koşullarından çok uzaklarda, 1. Pasifik Filosu'nun ölüm haberlerinin etkisiyle, zorunlu kesinti sırasında, filonun morali hızla düşüyor, ekipler gevezelik ediyordu. ZP Rozhestvensky, herhangi bir komutanın onun yerine yapacağını yaptı: “Asker ne yaparsa yapsın, sadece işkence görmek için” sözüne tam olarak uygun olarak, filoyu “savaş ve politik” eğitim kurslarına götürdü.
Bunu yaparken, ZP Rozhdestvensky hiçbir şeyi riske atmadı. Evet, gemilerinin çoğu, yanlarında alınan eğitim mermileri stoğuna ateş açtı, ancak mühimmatın yenilenmesini bekliyordu - bunlar Irtysh nakliyesi tarafından teslim edilecekti. Bu nedenle, Madagaskar'daki tatbikatlar, Z.P. Rozhestvensky'nin, diyelim ki Kamrang yakınlarında başka bir kalibre ateşleme yapmasını hiçbir şekilde engelleyemedi.
Ancak, Ocak çekimi zaten bittiğinde ve 26 Şubat'ta Irtysh Nosy-Be'ye geldiğinde, üzerinde mühimmat olmadığı ortaya çıktı. Z.P. Rozhestvensky'nin Soruşturma Komisyonuna verdiği ifadede, bu şu şekilde belirtilmiştir:
"Atıcılık eğitimi için İrtiş nakliye mühimmat malzemelerini göndermeye söz verdim, ancak filo Baltık Denizi'nden yola çıktıktan sonra fabrikalardan alınan malzemeler farklı bir amaç aldı."
Aynı zamanda, Rus İmparatorluğu'ndaki askeri mermiler büyük kıtlık içindeydi.
1. Pasifik filosu onlardan yoksundu, bu yüzden zaten hizmet dışı bırakılmış dökme demir mermileri kullanmak zorunda kaldı. Onlar da Vladivostok'ta eksikti.
ZP Rozhestvensky'nin elbette Tsushima'da ezici bir yenilgi beklemediği, ancak Japon ateşine “dayanabileceğine” ve yine de Vladivostok'a gidebileceğine ve oradan faaliyet gösterebileceğine inandığı gerçeğini göz önünde bulundurarak, harcamayı göze alamazdı. eğitim için mühimmatı var.
Sonuç olarak, Kamrang'da 2. Pasifik Filosu kendisini yalnızca namlu ateşlemesiyle sınırlamak zorunda kaldı.
2. Pasifik'in gerekli arzı alamamasından kimin sorumlu olduğu tam olarak belli değil.
Resmi tarih, bir tür yanlış anlaşılma olduğunu gösteriyor, ama öyle mi? Bugün söylemek zor.
Kesin olan bir şey var - Z.P. Rozhdestvensky başlangıçta Madagaskar'da büyük egzersizler planlamadı ve yine de onları tutmaya karar verdiğinde, eğitim mermileriyle kalibreli ateşleme yapmak için başka bir fırsatı olmayacağını hiç düşünmedi.
Devam edecek ...
Haber kanallarımız
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.