Başlığında ortaya çıkan soru, Avrupa'da herhangi bir biçimde görmek istemediği ülkelerde (örneğin Türkiye'de) değil, Avrupa Birliği'nin içinde (AB) çok fazla.
Şimdi biz yeni bir "dönüm noktası" yaşıyoruz hikayelerve şu anda insanlar en radikal soruları soruyorlar.
Anladığım kadarıyla, Türk seçkinlerinin “Türkiye'nin modernleşmesi için ana reçete” olarak algıladığı “AB ile entegrasyon süreci” artık ülkemizin eylemlerine bağlı değil. Aksine, Avrupa’nın “periyodik olarak yinelenen parçalanma sürecinin” kurbanı olur.
Seçkin hareketin sonu mu?
Genç okuyucuların dikkatini önemli bir tarihi gerçeğe çekmek istiyorum: AB, kıtada yükselen, ancak “siyasi seçkinler” tarafından yaratılan “kamusal dalga” ile ortaya çıkmayan bir bütünleşme biçimi olarak gösterdi.
Bu nedenle, AB günümüze varoluşu sendika halklarının politik tercihleri nedeniyle bir yapı olarak değil, Brüksel ve Strazburg'a yerleşen ve kademeli olarak “tüm kıtanın mütevazı” haline gelen “seçkin çevrelerin” kontrolü altındaki bir eğitim olarak ulaştı.
AB eğitiminde “elit geleneği” üye ülkelerin sakinlerinin tercihlerini değil, teknokrat ve bürokratların kararlarını öne çıkardı.
NATO’nun himayesinde siyasi sınırları güçlendirmek için Soğuk Savaş’ın sonunda başlayan AB’nin genişlemesi aynı seçkinlerin icadıydı. Ekonomik açıdan zayıf Kıbrıs, Bulgaristan, Romanya'nın kapılarını açan bu elit, Avrupa halkına sormadan Türkiye'yi geride bırakmaya karar verdi.
Ve şimdi duvara geldik, üzerinde durduk. Ve AB yolunda ortaya çıkan duvar, bir zamanlar Berlin’de dikilen ve kıtanın ayrılığını sembolize eden duvardan bile yüksek olduğu ortaya çıktı.
Demokrasi - çürüme nedeni?
Herfried Münkler, önde gelen bir Alman siyaset bilimcisidir. Berlin Humboldt Üniversitesi'ndeki dersleri bugün akademik çevrelerde en çok tartışılan konulardan biri haline geldi. Tartışmanın nedeni, AB'nin geleceği konusundaki serilerinden birinin “Demokratikleşme Avrupa'yı kurtarmayacak: Gücün merkezileşme zamanı geldi” (Der Spiegel). AB'nin seçkin bir hareket olduğunu kabul eden Münkler, sendikanın üye ülkelerin siyasi elitlerini elinde tutabildiğini ve halkın hükümete ve siyasi kurumlara aktif katılımının çözülmesine yol açacağını belirtti.
Bir sonraki nokta özellikle önemli görünüyor: Siyasi analist Fransa-Almanya eksenini merkeze koyarken, yeni üyeler, Doğu Avrupa'daki her şeyden önce çevreye zorlanıyorlar. Münler’e göre, halkın tercihlerine dikkat edilmesi AB’nin dağılmasına yol açacak, “kurumsal sistemin demokratikleşmesi” büyük bir hata olacaktır.
Humboldt Üniversitesi'ndeki öğrenciler bu fikirleri dikkatsizce bırakmadı. Özel bir blog oluşturdular ve öğretmenlerinin “seçkin” (“ayrımcı”) derslerine karşı çıktılar. Ve burada en ilginç şey başladı: Alman basını aniden, bu öğrenci grubuna yönelik yorumlarla dolup taşmıştı ve yayınladıkları son mesaj hiçbir Alman yayın kuruluşundan bahsetmedi (beş gün geçmesine rağmen).
Bu şartlar altında, Berlin’de Al-Sisi’nin önünde kırmızı halıyı dağıtan Merkel’in, Mısır’ın muhalif gazetecisini, mahkemenin kararıyla tutuklaması şaşırtıcı değil.
Erdoğan'ın adil sözleri
“Küresel sistem” olarak adlandırdığımız kavram seçimlerin bir tür birleşimidir. Bu nedenle, Münler tarafından siyasete yaklaşımlarda ve örneğin bazı “beyaz Türk” lerde (üyeleri laik ideolojiye bağlı olan dar ayrıcalıklı bir tabaka temsilcisinin tasarlanması konsepti) bir fark bulmak kolay değildir. Örneğin, eğer seçim sonuçlarından memnun kalmazlarsa, ikisi de sonuçlandırılabilir: oylama ile her şey çözülemez.
Erdoğan’ı AB’yi ikiyüzlülükten suçluyor, özellikle de Mısır darbesinden sonra bu çelişki buydu. Avrupalı elit seçkinlerle işbirliği yapmayı seçti, Mısırlılarla değil.
Avrupa demokrasisi kavramının, kitle iletişim araçlarının kullanımı yoluyla şekillendiğini, mümkün olduğu ölçüde düşük bir halk katılımı düzeyiyle nitelendirildiğini ve “seçkinlerin” gereksinimlerini karşıladığını hepimiz daha net görüyoruz.
Türk aydınları (!), Ülkelerinin halkının seçiminden hoşnutsuz kaldığında, Avrupalı seçkinlerin kapılarını çiziyor ve ülkelerini şikayet ediyor, bu umutsuzluk değil, "sınıf dayanışması" için bir çekiciliği.
Avrupa siyasi sınırları içindeki halkların oy kullanmasının tehlikeli bir şey olduğu düşüncesiyle ilgilidir. Mursi veya Erdoğan'la bu düşünceyi ne yapmaz?
Bu konuyu beş yıl önce, eski Alman Şansölyesi Helmut Schmidt ile birlikte bugünün Avrupa rüyasının yaratıcısı olarak kabul edilen Fransız bir politikacı Jacques Delors tarafından dile getirilen bir soru ile sonlandırıyoruz: böyle bir Avrupa modern Avrupa gençliğine ihtiyaç duyuyor mu?
Aslında cevap Yunanistan Başbakanı Tsipras'a veriyor.