Çok kısaydı! Beynime kaydolması için yeterince uzun değil. Bir göz kırptı ve gitmişti. Yine de vızıldayan, havada asılı duran dansın o birkaç saniyesi boyunca nefesimi tuttum ve bitmesini istemedim.
Birkaç gün önce akşamdı ve stüdyomda dinlenmek için dönüyordum. Wool’u döndürmek için arka güverteye çıkma düşüncesi aklımdan geçti. Beni içeride tutacak çok şey vardı … ısı, sivrisinekler, gün sonu yorgunluk, sadece tembellik. Ama bir şey beni dışarıya çekti ve temiz havayı soluduğum ve pembe milimi döndürmeye başladığım an, orada olmam gerektiğini biliyordum. Plein-aire eğirme en iyisidir!
İçgüdüsel olarak ellerimi büyük, uğultulu ziyaretçiden uzağa çektim. Bir saniye bekledi ve onun yaban arısı olmadığını biliyordum. Sinek kuşu, iğimin bir çiçek olduğunu düşünmüş ve biraz nektar almak için daha yakından bakmak ya da bir yer istemiş olmalı. Uçup gitmeden önce sadece birkaç saniye yüz yüze durduğumuzda bir kası bile hareket ettiremiyordum.
İpliği topladım ve eğirken bir sinekkuşu ile karşılaşmanın ne kadar havalı olduğunu düşünerek şafta sardım. Güverteye çıkıp rahat bölgemden çıkmasaydım, bu kadar sevimli bir yaratıkla o karşılaşmayı asla yaşamazdım. Bir milin gerçekten bir çiçek olduğunu düşündüğümde, renkli yün nektardır ve her döndürdüğümde besinden derinlemesine içiyorum.
Ben güverteye çıkıyorum! Bana katılmayacak mısın Bir ziyaretçimiz olabilir. 🙂