1967’de kendine Adam Smith diyen bir adam, Para Oyunu. Smith – aslında George Goodman adında bir takma adla yazan profesyonel bir yatırımcı – “Performans Kültü” dediği şeye bir bölüm ayırıyor. İçinde 1960’larda fon yönetiminde meydana gelen değişimi anlatıyor.
O zamandan önce portföy yönetimi bir “Kişilik Aracı” değildi. Bunun yerine fonlar, “düzeni ve verimliliği için avukatların hayranlığını kazanan bir mülkle ölen” türden bir “İhtiyatlı Adam” tarafından yönetiliyordu.
Portföyünde yaklaşık 200 hisse vardı – ABD’deki en büyük 200 şirket. Bunlar varlıkların üçte ikisini oluşturuyordu – geri kalanını tahviller oluşturuyordu.
Bu basit, kalıplaşmış şeylerdi. Adamımız radikal bir hamle yapacak olsaydı, “Çelikleri yüzde 3,3’ten yüzde 2,9’a indirebilir ve biraz daha Telefon satın alabilir”. (Smith, büyük harflerin hevesli bir kullanıcısıydı.)
Sonra bir şey değişti. Fazla paranın olmadığı yerde, birdenbire büyük miktarda para ortaya çıktı. 1946’da yatırım fonlarına 1.3 milyar dolar yatırıldı. 1967’de bu rakam 37 milyar dolardı (artı emeklilik fonlarında 150 milyar dolar daha). Amerikalıların yedi katı tutulan hisseler 1960’ların sonunda, 1929 balonunun zirvesinde olduğu gibi.
Aynı zamanda, yeni bir yönetici grubu geldi. Bunlar, 1929’un dehşetiyle uzaktan yakından etkilenmeyen “kaplanlar”dı. En iyi sermaye kazançlarının Amerika’nın büyük eski şirketlerinden değil, daha yeni büyüyen şirketlerden geldiğini gördüler. Xerox, Disney, Polaroid, Eastman-Kodak ve IBM’i düşünün. Sahne The Cult of Performance için hazırlandı.
Fon satıcıları, insanların artık “güzel dengeli çeşitlendirilmiş fonlarla” ilgilenmediğini keşfetti. En çok yükselen ve en çok yükselmeye devam edeceğini düşündükleri fonları istediler. Başlangıçta bu çoğunlukla şu anlama geliyordu: Fidelity Trend Fonu (1965’te yüzde 56 artış) ve Dreyfus Fonu (Wall Street’teki bir metro istasyonundan çıkan gerçek bir aslanın yer aldığı gerçek bir perakende reklam kampanyası yürüten ilk kişi).
Ancak kısa süre sonra yöntem Kişilik Enstrümanları ile tıkandı – Fidelity’den Gerry Tsai, Manhattan performans fonu için 25 milyon dolarlık orijinal bir hedefe karşı günde 274 milyon dolar topladı – ve herkes büyüme oyununa girmeye başladı.
Sözde muhafazakar Ford Vakfı’nın başkanı bile, risk almaktan daha pahalıya mal olan tedbir hakkında mırıldanıyordu. Performans yöneticilerinin nasıl olduğuna bir bakın, dedi ve onun gibi fonların kesinlikle yön değiştirmesi gerektiğini söyledi: “Paranın idare edilmesindeki gerçek performans testi, saygın kişilerin görüşü değil, başarının kaydıdır.” Daha sonraki yıllarda bunu, toplum içinde hiç söylememiş olmayı dilediği şeylerin altına yazdığını hayal ediyorum.
1967’de Smith, “Her şey çok ileri gidebilir” dedi. Saygın “haklı olabilir”. Oldu ve oldu.
Nifty Fifty olarak bilinen performans hisseleri, fiyat/kazanç oranlarının 50 katın üzerine çıkmasıyla çıldırdı. Polaroid, zirvesinde 94.8 kez kazanan oldu.
Sonra petrol fiyatları, enflasyon ve faiz oranları hızla yükseldi, Bretton Woods sistemi sona erdi ve her şey tepetaklak oldu. 1974’te Polaroid yüzde 91 düştü. Fidelity Trend Fonu 1973’te yüzde 23 ve 1974’te yüzde 31 düştü.
Bunların hepsi tanıdık gelecek. Fidelity’yi Baillie Gifford ile, performansı büyümeyle ve Polaroid’i Netflix ile değiştirin ve hikayenin hemen hemen aynı olduğunu göreceksiniz. Bu beni Yardeni Research’ten Ed Yardeni’nin MegaCap-8 dediği şeye net bir şekilde getiriyor: Alfabe, Amazon, Apple, Meta Platformlar, Microsoft, Netflix, Nvidia ve Tesla.
Çok yakın zamana kadar bu partiye 1960’lardaki performans hisseleri gibi davranıldı. Büyümenin olduğu yerdeydiler. Onları satın aldın ve sonsuza kadar elinde tuttun. Fiyat önemsizdi.
Büyümenin düşük olduğu bir dünyada ihtiyatlı adamlara veya eskiden GARP dediğimiz şeyi (makul bir fiyata büyüme) arayanlara ihtiyacınız yoktu. Büyümeyi ne pahasına olursa olsun satın alacak kişilere ihtiyacınız vardı (GAAP).
Yardeni, Tesla’nın Ağustos 2020’de 163 fiyat/kazanç oranıyla zirveye ulaştığını söylüyor. Amazon 85x’i ve Netflix 66x’i vurdu. Çok ileri gitti. Ardından petrol fiyatları, enflasyon ve faiz oranları yükselmeye başladı. Ve işte buradayız.
Toplu olarak, MegaCap-8 Salı günü yüzde 6.1 kaybetti. Şu anda yıllık yüzde 27 düştüler (S&P 500 yüzde 17 düştü). S&P 500’den (düşük bir çubuk) daha iyi performans gösteren tek Apple (yüzde 13.4 düşüş). P/e oranları biraz daha az çılgın görünüyor: Tesla yalnızca (!) 53 kez ve Nvidia 32 kez yayında. Netflix, bu yıl şimdiye kadar hisse fiyatındaki yüzde 60’lık düşüş nedeniyle 20 katına kadar geriledi.
Buradaki ders tam olarak yeni bir ders değil ama siz ve portföyünüz önümüzdeki birkaç yıl içinde gezinirken Nifty Fifty ve MegaCap-8’i akılda tutmaya değer. Bu şudur: fiyat önemlidir.
Bana sürekli olarak büyüme ve kalite için ödeme yapmamız gerektiğinin söylendiği bir dönemden geçtik – kalite, öngörülebilir kazanç akışlarına sahip işletmeler için kısaca. Ancak geçtiğimiz birkaç ay, bunun ancak geleceğin gelişimi konusunda tam bir netliğe sahipseniz işe yarayacağını açıkça ortaya koydu.
Bir hisse senedi için 80 kez ödediğinizde, faiz oranlarının sonsuza kadar düşük kalacağını, kazancının tahmin ettiğiniz gibi olacağını ve büyümesinin neredeyse kalıcı olacağını kesin olarak bilseydiniz, mantıklı olabilirdi.
Geleceğin genellikle tahmin edilemez olduğu ve büyük şirketlerin bile bir balonda satın alınırsa kötü yatırımlar olabileceği bilgisiyle, bulabileceğiniz en ucuz nakit akışlarını satın almanız daha iyi olmaz mı? Bunu yapdiyor Orbis’teki analistler ve her geçen yıl “kristal küreye olan ihtiyacınız dağılıyor”.
Megas’ı elinde tutmaya kararlı olanlar için iyi bir haberle bitirmeme izin verin (borsada işlem gören ürün sağlayıcı GraniteShares tarafından sorgulanan yatırımcıların sadece beşte biri ABD teknoloji yatırımlarını sattıklarını veya kestiklerini söylüyor).
Çarpıcı pandemik erimelerinden önceki yıl, sekizi yaklaşık 24 kez toplu bir ileri puana sahipti. Şimdi bundan çok daha yüksek değil – Yardeni’nin rakamlarına göre 25’in biraz üzerinde – bu yüzden tarihsel açıdan hala oldukça pahalı olsa da işler biraz daha normal görünüyor.
İki hafta önce, esas olarak bir değer yatırımcısı olan Orbis, yaklaşık 20 kat ap/e ile mevcut değerlemelerde, Alphabet’in artık bir değerleme aracı olarak kabul edilebileceğini belirtti. değer hisse senedi (bütün olarak S&P 500’den daha ucuz) veya büyüyen bir hisse senedi – veya belki de sadece İhtiyatlı Adam için küçük bir GARP sunan büyük bir ABD şirketi.
Merryn Somerset Webb, Money Week’in baş editörüdür. İfade edilen görüşler kişiseldir. neşeli
Kaynak : https://worldnewsera.com/news/finance/stock-market/tech-giants-dive-follows-a-new-cult-of-performance/