We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Karakoldaki son taverna Vasily Grigorievich Perov'dur. 51.1x65.8
V. Perov'un (1833 (1834) - 1882) 1860'ların sonlarındaki çalışmaları çeşitli stilistik değişikliklere uğradı: sanatçı çok sayıda karakteri, grotesk, keskin açığa çıkarma özelliklerini ve alacalı renklendirmeyi reddediyor. Palet daha karmaşık hale gelir ve renklendirme kararı, ilgili psikolojik ruh hali ve pitoresk ifade nedeniyle arsa ortaya çıkar. Ressamın ilk resimleri anekdotsal olarak “açıklayıcı” bir ruh hali ile doludur ve din adamları da dahil olmak üzere pitoresk karikatürlerdir. Bununla birlikte, hicivsel ruh hali yıllar içinde zayıfladı, yerini dramatik ifade ve evrensel oranlara ulaşan psikolojik genelleme aldı.
İş kasvetli renklerde yazılır, sadece pencerelerde ateş patlaması gibi, genel bir endişe verici ruh hali yaratmaya çalışıyormuş gibi yanıp söner. meyhane ve kilise - bir kişinin kışın soğukta ısınabileceği iki yer. Birincisi, Perov'a göre, cehennem ateşi evlerin tüm zeminlerini dolduran bir “ahlaksızlık”. Lokali yakınındaki bir kızağın kızakları tarafından düzensiz bir şekilde kesilen yoğun kar ve kiliseden kaçan toprakla kaplı yol, etkili bir şekilde kendileri için ne tür bir sığınak seçtiğine tanıklık ediyor. Burada, köylüler günde kazanılan parayı içiyorlar. Ve görünüşe göre, köylü kocası uzun süredir bekleyen köylülerden donmuş büzülmüş bir kızakta bekliyor.
Resim soğuk, sıcak tonlar sadece bir taverna görüntüsünde ve kilisenin üzerinde sarıya dönen, ancak zar zor görülebilen donuk bir gökyüzü parçasında mevcut. Koyu gri, siyah ve kahverengi tonlar sadece umutsuzluk ve trajedi hissini arttırır, çünkü tüm alanda tek bir boşluk yoktur, çünkü insanların kaderinde hiçbir boşluk yoktur.
Tuval artık mengene ve sosyal ülserleri kınamıyor, ancak kendi ülkesinde değişen yaşamın imkansızlığı hakkındaki acı gerçeği belirtiyor.