Kamuoyu Stratejileri tarafından Şubat ayında yapılan bir anket, Demokratların yüzde 77'sinin “daha sosyalist” olsaydı ülkenin “daha iyi” olacağını hissettiğini belirledi. “Sosyalizme yönelik demokratik destek derin görünüyor” Paul Bedard yazdı. Washington Examiner. “Güçlü Demokratların yüzde seksen”, ”dedi,“ daha sosyalist olsaydı, ülkenin siyasi ve ekonomik açıdan daha iyi olacağına inanıyorum ”dedi.
Sadece kısa bir süre önce liderliğini açık sosyalizmden uzaklaştırmak için her türlü çabayı gösterdiği bir partideki bu dramatik değişimin sebebi nedir? “Demokratik” niteleyicisini eklemek gerçekten sosyalizmi zevkli hale getirdi mi, yoksa işte daha temel bir şey mi? 1961'deki açılış konuşmasında, bir zamanlar Demokrat Parti ana akımını temsil eden Başkan Kennedy, Marksistliği benimseme ve sistemin her zaman getirdiği kendini imha etmekten kaçınmak için Üçüncü Dünya'nın yeni sömürge sonrası uluslarını çağırdı. “Unutma,” bu “yeni devletlere” “özgürlerin safları” arasında ilan etti, “geçmişte kaplanın arkasını sürerek aptalca güç arayanlar içeri girdi” dedi.
Yine de, gittikçe artan bir biçimde, Kennedy’nin ortak bilgeliği bir yandan azaldı.Sosyalizmin tarihsel olarak güçlü bir ekonomi ve modern tarihteki en yüksek yaşam standartları arasında bugünkü ön planına yükselmesi kesinlikle Amerikan tarihinin en büyük ironilerinden biri olmalı. Geçtiğimiz Eylül ayında Politico, “Sosyalist Bir Amerika Nasıl Olurdu?” Başlıklı bir makale yayınladı. Dergide, “o zamanki kongre adayı Rashida Tlaib’in de dahil olduğu bir grup sosyalist yazar, politika kazancı ve politikacı (ve birkaç eleştirmen)” ile röportaj yapıldı. bir cevap arayışı. Tepkiler “Demokratik sosyalizm, ekonomi üzerindeki demokratik mülkiyet”, “Sosyal demokrasiyi unut” anlamına geliyordu. Amerika gerçek sosyalizme hazır ”dedi.“ Sosyalizm, renkli insanların sistemik yoksunluğunu giderir ”.
Tlaib’in dürüstçe cevabı şuydu: “Bana göre sosyalizm, hükümet politikamızın insan ihtiyaçlarını kurumsal açgözlülüğün önüne koymasını sağlamak ve herkesin iyileşme şansına sahip olduğu topluluklar inşa etmek anlamına geliyor.”
Sosyalizmin yükselişi, sivil tutumlardaki bir değişimden kaynaklanıyor, yani ilk başta yavaş yavaş ve şimdi bir aykırı bir biçimde, endüstriyel sonrası Amerikan toplumunun çoğunu ele geçirdi. Görünüşe göre bu değişimin politik sonuçları nihayet yüzeye çıkmaya başladı.Kennedy, 1961’de adresini verdiğinde, Amerikan siyasetinde, önceki yarım asrın tarihi ile ortaya çıkan, sosyalizmi ve komünizmi destekleyen felsefenin ne kadar zararsız olursa olsun, çatışmasını getirdiği bir gerçektir. ilk tanıştığında gibiydi. Sosyalist sistemin yol açtığı sefaletlerin yanı sıra, Moskova'daki Parti Politbüro’nun siyasi tahakkümü, pek çok Marksist ülkenin “ütopya” ya karşı çobanlık karşılığında para ödemek zorunda kalmasının bedeli idi. 20. yüzyılın ortalarında komünist ülkeler arasında, eylemcileri yutmadan önce “özgürlük” vaat eden sosyalist kaplanın gerçek renkleri herkesin görebileceği kadar açıktı. Sosyalist, komünist ya da başka türlü, devlet tarafından uygulanan sosyal eşitliği baltalayan prensip aynı kalır - ve ne ölçüde olursa olsun - uygulamaya konur. Sırf "demokratik sosyalizm" bataklıktan daha az aşırı göründüğü için, Marksizm, temelini oluşturan ilkenin insan onuruna daha az adaletsiz veya zararlı olduğu anlamına gelmez. Ve bu prensibin karakteri tam olarak nedir?Cilt 1, Amerika'da Demokrasi Bölüm III, Alexis de Tocqueville yazdı:
Aslında, erkeklerin hepsinin güçlü ve onurlu olmasını dileyenleri heyecanlandıran eşitlik için erkeksi ve yasal bir tutku var. Bu tutku mütevazı büyüklerin rütbesine yükseltir; ama insan kalbinde, güçlüyü kendi seviyesine indirmeye çalışmayı zorlayan ve erkekleri kölelikte eşitliği tercih etme özgürlüğüne indirgemeye zorlayan eşitlik için ahlaksız bir lezzet vardır. Tocqueville’in sözünü kullanmak için bu eski "tutkunun" yükselişi - Politico’nun Eylül ayındaki makalesinde yer alan görüşlerin daha geniş görüşlerin temsilcisi olması durumunda - bugün Amerika’da siyasal sosyalizmin yükselişinin altında olan şey. Neden bir eşitlik görüşünün niçin diğerine göre öncelikli olduğunu tamamen anlamak imkansız olsa da, fenomenin ana hatlarını kesinlikle izleyebilir ve sonuçları gözlemleyebiliriz. Tüm bunlardaki en büyük trajedi, eşitlik fikrinin yapıcı olmaktan ziyade yıkıcı hale gelmesi ve serbest girişimden herkes için zorunlu maddi eşitlik peşinde koşarken fedakarlık edilmesi, gerçekten yoksul ve sık sık yaşananların en kötü ihanete uğramasıdır. Nihayetinde zorunlu olmayan sosyal programlar için ayrılan vergi dolarları, yaşamın temel ihtiyaçları ile içtenlikle mücadele edenler için kesinlikle daha iyi kullanılacaktır.Oysa sahte bir ikilik içine düşme riski altında, biri hissediyor