31 Mart yerel seçimleri tarihe, seçmenin her şeye ama her şeye karşın iradesini ortaya koymakta direndiğini gösteriyor.
Bu sonuçlar, demokrasi mücadelesinin zaferidir. Seçmen, “Ben Türkiye belediye başkanıyım. Kim seçilirse seçilsin, karar verici benim” dayatmasına karşılık şunu demiştir:
Türkiye 1’den büyüktür!
Sandığa katılım ve sonuçlar, seçmenin sorumluluğunu önemli ölçüde yerine getirdiğini gösteriyor.
Bir seçimin temel özelliği şudur:
Propaganda sürecinin adil olması, yarış koşullarının eşit olması, seçim takvimi boyunca tüm aşamaların tartışmasız biçimde hukuka uygun olması...
Bunların hiçbiri yoktu.
Tam tersine iktidarın rakiplerine her türlü tehdidi savurduğu, tüm muhalefetin terörist ilan edildiği, bir parti genel başkanının, “İşte cezaevi çantam” diye mitinge çıktığı bir prangalı propaganda dönemi geçirdik.
Bu tablodan adaylar da payını aldı; eğer Cumhur İttifakı dışındaki adaylar seçilirse, görev yapamayacakları en üst perdeden seslendirildi. Onları bekleyen en hafif yaptırım, görevden alınmaktı.
***
Bütün bunlara karşın seçmen sandığa gitti. Zira şöyle bir anlayış da fısıltı gazetesinin manşetlerinde yer alıyordu:
Artık seçimlerin bir anlamı yok. Bu iktidar gitmez!
Bu ve benzeri yaklaşımlarla birlikte katılımın düşük olabileceği konuşuluyordu.
Dün gördük ki; seçmen iradesini ortaya koymada yüzde 83-85 gibi yüksek bir oran sergiledi.
Ankara’da Mansur Yavaş ipi göğüsledi. İstanbul, bu satırları kaleme alana...