'Seni Seviyorum' Söyleyemediğinde Başa Çıkmanın 7 Yolu
İlişki Sorunları / 2023
Bir durumun dışında durmayı ve başkalarına, kendilerine olanları tam olarak nasıl ele almaları gerektiğini söylemeyi çok kolay buluyoruz. Arkadaşlarıma veya aileme, kendilerini sözlü veya fiziksel olarak taciz eden biriyle kaldıkları için ne kadar çılgın olduklarını söylemekte hiçbir sorun yaşamadığımı biliyorum. Onlara ben olsaydım tam olarak ne yapacağımı anlatırdım ve onlara kendilerini nasıl kurtaracaklarını adım adım anlatırdım. Bu bilgelik sözlerini sanki mutlak müjdeymiş gibi dağıttım. Neden herhangi bir kadının bu yaşam tarzını seçtiğine karar verme yeteneğine sahip değildim. İstismara uğramış bir kadın olduğumda ruhumdaki kargaşayı hayal edebilirsiniz. Tanıdığım istismara uğramış her kadın için tüm cevapları aldım, peki bu bana nasıl oldu? Savaşçıdan kurbana nasıl geçtim?
Araştırmalar, her 5 kadından 1'inin taciz içeren ilişkilere karıştığını gösteriyor. İstismarı kabul eden her kadın sevdiği birinin eline katlandıklarında gerçek rakamın ne olacağını ancak hayal edebiliyorum. İnkar etmenin çok farklı iki aşaması vardır. Birincisi, kadın istismarı tamamen inkar ediyor. Kendisi dahil hiç kimsenin istismara uğradığını kabul etmiyor. İnkar etmenin ikinci aşaması, kadının ne olduğunu kendi kendine itiraf etmesi, ancak yine de kapalı kapılar ardında gerçekte neler olup bittiğini kimseye bildirmeyi reddetmesidir.
Kadınların başlarına gelenleri inkar etmek için çeşitli nedenleri vardır. En yaygın nedenlerden bazıları gurur, korku, kurtuluş ve istikrar. Bu liste muhtemelen size garip geliyor. Bunların çoğunlukla olumlu şeylerle ilişkilendirilen sözler olduğunu biliyorum, bu yüzden kötüye kullanımı reddetmek için nedenler olabileceğini duymak garip. Her biri ile kişisel deneyimimle daha derinlemesine konuşmama izin verin.
Ben herkesin ihtiyaç anında başvurduğu arkadaştım. Ben 'güçlü kadın'dım. Arkadaşlarımın bana nasıl baktığına değer verdim ve onların düşündüklerini veya hissettiklerini tehlikeye atacak hiçbir şey yapmak istemedim. Gurur duygum, evde herhangi bir fırtına olduğunu önermeme bile izin vermiyordu. İlişkimde herhangi bir sorun olduğunu ima etsem bile herkesi hayal kırıklığına uğratır ve 'güçlü kadın' imajımı mahvederdim.
Doğal olarak, birine söylersem ne yapacağından korkuyordum ama korkum daha çok diğer insanların ne düşüneceğiyle ilgiliydi. Bana gerçekten yardım edebilecek biri var mı? Kendimi düşünemediğim bir çözümü nasıl bulurlar? 'Güçlü kadının' artık mücadele ettiği ve yardıma ihtiyacı olduğu gerçeğini gizlice sevecekler miydi? Beni her şeyden çok korkutan, başıma gelenlere güç vermekti. Bence kelimelerin gücü vardır. Bu nedenle, duruma yeni bir hayat verirdim ve o korkunç sözleri gerçekten söyleseydim onu asla düzeltemeyecektim .... Suistimal ediliyor.
Her şeyi kendi başıma düzeltmenin bir yolunu bulabilirim. Hayatta yaptığım buydu, insanları düzelttim. Onu kimsenin anlayamadığı kadar anlayan tarafımı sevdi. Çocukluğundan yürek burkan hikayelerini dinlememe bayıldı. Bana ne kadar ihtiyacı olduğunu söyledi ve tüm hayatı boyunca beni aramıştı. Beni incittiğini birinin bilmesi nasıl mümkün olabilirdi? Yapamadım. Yapmam gereken şey onu kendinden kurtarmaktı. Tüm kırık parçalarını düzeltmek ve onu olabileceğini bildiğim harika adam yapmak zorunda kaldım. Ben onun kurtuluşu olurdum ve onda gördüğüm tüm potansiyeli ortaya çıkardığımda bana daha da derin bir sevgi bulacaktı.
Zaten benimle ilgileniyordu. Hatta çalışmayı bırakıp evde kalabildim. Çalışmama kararımı etkileyen kıskançlık sorunları vardı ama bunun tek sebebi beni başka birine kaptırmak istemiyordu. Sonuçta, daha önce aldatıldı ve incindi, bu yüzden korkularını anlamalıydım. Şu anda işler zor ve canımı yakıyor ama daha iyi olacak. Artık param bile yok ve eve dönemem. Nereye giderim Bak, kimseyle konuşamam çünkü gitmem için bana baskı yapacaklar ve bana ne kadar ihtiyacı olduğunu anlamayacaklar. İstikrarımı o sağlıyor ve bunu kaybedemem çünkü ona değişmesi gereken şeyi vermedim. Sadece daha çok denemeliyim ve her şey yeniden harika olacak.
Tacizcimi kurtarmak hayattaki görevim haline geldi. Ona ve öfkesine çare bulacaktım. Sonunda onu sihirli bir şekilde tanıştığım adama dönüştürecek mükemmel şeyi yapacağımı veya söyleyeceğimi biliyordum. Onu ve ilişkimizi kurtaracaktım. Tüm olasılıkları aşacak kişi ben olacaktım. Yol boyunca kendimden küçük parçalarım öldüreceğimi bilmiyordum.
Tüm semptomlarını araştırdım ve sadece bir tacizciyle değil, aynı zamanda bir narsistle de uğraştığımı fark ettim. Hayatım tamamen onu kurtarma arzumla tükendi. Tüm enerjimi var olmayan sihirli bir çözüm bulmaya harcadım. Bu süreçte kendime ne olduğunu görmeyi hiç bırakmadım. İyileşmesini özledim. Birlikte iyi günlerimizi umut işaretlerine dönüştürürdüm. Durumun gerçekte ne olduğunu görmeme izin vermezdim ve onunla geçirdiğim bu harika zamanların onun istismar döngüsünün bir parçası olduğunu kabul etmezdim.
İlişkimiz ilerledikçe birlikte güzel zamanlar gittikçe daha kısa süreli hale geldi. Bizim için güzel günler artık yoktu. Kabul edilebilir anlarımız olabilir ama ilişkimiz ve 'iyi' kelimesi artık aynı cümleye ait değildi. Düzenli olarak anksiyete nöbetleri yaşıyordum ve saate bakmaktan ve işten eve dönme zamanının geldiğini bilmek beni çok korkutuyordu. Oğlum da dahil olmak üzere herkesi gülümsetmeye çabaladım çünkü tamamen kırılmış ve yenilmiş hissettim. Aklım ve ruhum yorgundu ve sadece cehennemde asla var olmayan huzuru özledim.
Depresyon, kaygı ve akıl sağlığımı kaybettiğime dair genel bir korku ile mücadele ettim. Günlerim durmaksızın ağlamakla ezici bir üzüntü arasında, hiçbir şey hissetmeme günlerine kadar ilerledi. Mümkün olan her şeyi denedim ve bu adamı mutlu eden hiçbir şey yoktu. Beni onun taciz edici doğasından kurtaran hiçbir şey yoktu. Tamamen kırılmıştım ve günlük yaşamla mücadele ettim, bir sabah yataktan kalkmak için mücadele ettim. İntihar düşüncesi her zaman aklımın arkasındaydı. Hayatım üzerinde tam bir güce sahip olmasına izin vermiştim ve benim parçalarımı öldürmesine izin vermiştim; tek kelime, her seferinde bir çürük.
Şimdiye kadar yeterince sahip olacağımı ve ondan kaçmak için memnuniyetle bir sığınağa gideceğimi düşünürdünüz. Yine de içimde, zihinsel sağlığım kötüleşmesine ve mutlak ve mutlak sefaletime rağmen onunla kalmam ve işleri yürütmem gerektiğini söyleyen küçük bir ses vardı. Onunla olan ilişkim, oğlum dahil bana yakın olan herkesi incitmeme neden oldu. Oğlumun acı çekmesine nasıl sebep olabilirim ve bu işi halletmenin bir yolunu bulamam? Ya istismarımın değişikliği hemen köşede olsaydı ve ben dışarı çıksaydım? Başka bir kadın hak ettiğim büyüklüğü elde edecekti ve bu benim için tamamen kabul edilemezdi.
Hayatta istismarcının sana verdiğinden daha fazlasını hak ettiğini biliyorsun. Yalnız olmanın günlük olarak incinmekten daha iyi olduğunu biliyorsun. Bağırılmayı, sözlü ve fiziksel saldırıya uğramayı, aşağılanmayı ve mutsuz olmayı içermeyen bir hayatın hayalini kurdunuz. Soru şu ki, bu fanteziyi nasıl gerçeğe dönüştürürsünüz? Ayrılmak için o ilk adımı atmak için içinizde bir gram güç bile kaldı mı?
Onunla kalmanın daha kolay olduğunu düşündüğünü biliyorum çünkü baştan başlama düşüncesi tamamen yorucu. Sorun şu ki, kalırsanız, durum tek başına size yavaş ve eziyetli bir ölüm verir. Parçalarınız zaten öldü. Onun istismarına katlanmadan önce olduğun kişi değilsin ve bir daha asla o kişi olmayacaksın. Farkına varamadığınız şey, tacizden önce olduğunuz kişi olmanıza gerek olmadığıdır. Bundan önceki kişi, tam da bu yüzden, başka bir insanın bu tür kabul edilemez muamelesine tahammül etmeye başladın. Olman gereken son şey, bir zamanlar olduğun kişi.
Tacizcimden uzaklaşmanın benim için kabul edilebilir olduğunu bilmek için beni gerçekten seven insanlarla uzun bir konuşma yapmak zorunda kaldım. Onu terk etmeme sevineceklerini duyduktan sonra içimdeki gücün artmaya başladığını hissedebiliyordum. İlişkimin onlara verdiği acı için beni affettiler ve tek istedikleri benim için tekrar güvende ve mutlu olmamdı. Bu, şimdiye kadar yaşadığım en kötü şeylerden birinden uzaklaşmak için ihtiyacım olan kıvılcımdı.
Değiştiğimi ve önümdeki yolculuğun kolay olmayacağını biliyordum. Ayrıca gittiğim yol kadar zor olamayacağını da biliyordum. Hâlâ onunla birlikteydim ama istismara uğramış kadınlar için topluluk kaynaklarına ulaşmaya başladım. Başa çıkmak zorunda olduğum duyguların hız treninde gezinmesine yardımcı olması için telefonda konuşabileceğim bir danışman buldum. Şimdi tacizcimi nasıl düzelteceğimi değil, tacizciyi nasıl terk edeceğimi araştırdım. Enerjimi kendim için daha iyi bir geleceğe yatırıyordum ve her seferinde bir gün gücümü artırıyordum.
Bir parçamın ona hâlâ üzülmesine ve daha iyi olmasını istemesine rağmen, kendi iyiliğim için o parçamı geride bırakmak zorunda olduğumu fark ettim. Sonunda ilişkiyi bitirdiğim gün geldi. Beni geri çekmek için elinden gelen her şeyi yaptı. Boş değişim vaatleri verdi, beni tehdit etti, ağladı, çığlık attı. Aradaki fark, artık başıma gelenlerle ilgili bilgiyle dolu olmamdı ve beni tekrar içine çekmek için taktiklerini tam olarak görebiliyordum.
Ona asla geri alamayacağım bir parçamı verdim. Ayrıca verilmesi gereken bir parçam olduğunu da kabul etmeye başladım. Hayatım boyunca bazı şeyleri barındırdım ve onlar beni bir istismarcının mükemmel kurbanı olmama yol açtı. Yani, o parçamda kalabilir çünkü kesinlikle ihtiyacım yok.
Taciz mağdurlarının karşılaştığı iç mücadele çoğu zaman başa çıkılması en zor şeydir. Olmasını diledikleriniz ve olması gerekenler arasında kendi içinizde bir savaş var. Kendi içinizde neler olup bittiğini anlamalısınız ve yaptığınız şeyleri hissetmenin tamamen doğal olduğunu bilmelisiniz. Enerjinizi istismarcınız yerine kendinize harcamaya başlarsanız, gücünüzün başından beri orada olduğunu göreceksiniz. Bu hayattan kaçma ve yeniden mutlu olma yeteneğine sahipsiniz. Kendini tacizciden sadece sen kurtarabilirsin. Her zaman söylediğim gibi, 'Kurban olma seçeneğin yoktu ama ne kadar süre kalacağını sen seçersin.'