

Anadolu'dan
Bir cumhurbaşkanı, "Ben memleketi dolaşıyor, valilerle ve kaymakamlarla görüşüyor, gerekli bilgiyi alıyorum; öyle aç açık kimse yok!" demişti, bir başka sefer de "İslâm'ın en güzel temsil edildiği ülke Türkiye'dir, ezanlar okunuyor, câmiler açık, kimse namazdan niyazdan men edilmiyor" buyurmuştu. Ben de her Anadolu'ya çıkışımda bu sözleri test ediyor ve gerçeği yansıtmadığını anlıyorum. Son çıkışım bu ayın başlarında oldu, kaplıcaları ile meşhûr bir şehre (Kütahya) ve onun bazı ilçelerine gittim, köylü kentli, yerli yabancı birçok insanla görüştüm, kimi zaman kendimi tanıtarak kimi zaman tanıtmadan Anadolu hayatının gerçek yüzünü görmeye çalıştım.
Otuz yaş civarında iki genç kadın, kaplıca çıkışında konuşarak yürüyorlar, ben daha hızlı yürüdüğüm için onlara yetişip geçiyorum, bu esnada duyduklarım şunlar: "Benimkileri câmiye kabûl etmiyorlar, aynı yaşlardaki birkaç komşu çocuğu ile birlikte evde kendim okutuyorum...". Anlaşılan genç kadının, henüz ilköğretim okulunun beşini bitirmemiş çocukları var, bundan birkaç yıl öncesinde olduğu gibi okul tatilinde bunları câmiye göndererek Kur'dan öğrenmelerini istiyor, çocuklar câmiye gelince hoca, "Sizi alamam, yeni mevzûâta göre Kur'dan öğrenmek üzere câmiye gelmeniz yasak" diyor, ana baba çocuğuna Kur'an dersi ve başlangıç din bilgileri aldırmakta ısrarlı oldukları için çâreyi, evlerinde okutmakta buluyorlar; ya kendileri de bilmeyenler ne yapacaklar?
Tavşanlı'dan bir memurla konuşuyoruz, söz kız çocuklarının okumalarına gelince şöyle diyor: "Kızıma baktıkça içim doluyor, okutmak istiyorum ama başını açmalarına da, hem kendisi hem ben râzı değiliz, ne yapacağımı bilemiyorum". Bütün Anadolu bu iç çekişleriyle dolu, ezanlar okunuyor, güvenlik soruşturması problemi olmayanlar da câmilere gidiyorlar ama câmilere alınmayanlar, oraya gidemeyenler de var!
Köylerden geçiyoruz, rastladıklarımızla konuşmaya çalışıyoruz. Kavurucu sıcaklarda köylüler tarla ve bahçelerinde çalışıyorlar, işleri zor, kazançları az, emeği onlar çekiyor paranın büyüğünü aracılar ve tefeciler kazanıyor, evet aç ve açık değiller ama yedikleri, içtikleri, giydikleri, evleri, aletleri yetersiz, eksik; kıt kanâat geçiniyorlar, birçok tabîî ihtiyacı karşılamaktan mahrûm bulunuyorlar. Türk insanı "kan tükürüp kızılcık şerbeti içtim" demeye alıştığı için devletliler onların hâllerini bilmiyorlar veya bilmez görünüyorlar. Simav'ın bir köyünde, ormandan emekli olmuş bir vatandaş ile konuştum, çok mutlu görünüyor, durmadan devlete millete duâ ediyordu, kaç lira emekli maaşı aldığını sordum, ağzını doldurarak "Yetmiş milyon" deyince bir bu paraya bir de onunla mutlu ve iftiharlı köylüye şaştım! Devletin kesesinden safa sürenler, yetmiş milyonu bahşiş verenler, çalgıya çengiye dolar saçanlar, gazinolarda ceket yakanlar, "yetmiş milyonu nasıl harcayacağını bilemeyen, sefâleti refah zanneden" insanımızın hâlinden ne anlarlar!
Siyasî hâl ve gidişi de konuştuğumuz oldu, halk her şeyin farkında, sükûtu gafletinden değil, geleneğe dayalı tevekkülünden ve zamanını bekleme alışkanlığından kaynaklanıyor; zamanı gelince de bütün ukalâ sosyal araştırmacıları açık düşüren, mahcup eden tablolar sergiliyorlar. Bu gidişle ya yönetenler adam olacaklar yahut da halk onları değiştire değiştire adama döndürecek; yalnızca seçimden seçime tecellî eden tepkisiyle değil, giderek öğreneceği ve meşrûiyet çerçevesinde uygulamaya koyacağı her çeşit tepkisiyle!
Buradaki iki mavi çizgi arası içerik site editörünce konulmuştur ve rastgele çıkmaktadır. İçeriğini onayladığımız anlamına gelmez, dikkatli davranın.