Çeşitli, gürültülü, kirli, gelişen, hızlandırılmış, heyecanlı, düzensiz, anlaşılmaz… New York tıpkı metroya bindiğinizde gördüğünüz gibidir. “İrlanda’da trenlerde ve otobüslerde insanlar konuşuyor; New York’ta o kadar çok dil kullanılıyor ki, ara sıra yapılan hakaretler dışında geziler sessizce geçiyor,” diye hatırlıyor fotoğrafçı Alen MacWeeney (Dublin, 1939) yaşamayı seçtiği sürekli değişen ve zorlu şehir hakkında ilk izlenimler.
“New York Metroları, 1977” serisinden kırk iki diptik bugün o megalopolisin Halk Kütüphanesi’nde sergileniyor ve bir yeraltı sosyolojisinin provasını yapıyor: sanatçının onlarda algıladığı duygusal bağ sayesinde bir bütünmüş gibi birleşen görüntülerposterler, saç stilleri, kıyafetler ve estetik bu hararetli on yılı belgeliyor.
Bazen bir fotoğraftan diğerine geçiş çok incedir, neredeyse farkedilemez. Sonuç, bakanlarda belli bir tuhaflık yaratıyor ve onları ikinci kez bakmaya zorluyor.; Diğerlerinde ise bu hile apaçık görünüyor çünkü o yara izi (buluşmaları gürültü çıkaran iki görüntü) iki resmin anlattığı şeyin bir parçası.
Kendini moda dünyasına adamış bir foto muhabiri ve fotoğrafçı olan MacWeeney, 1961 yılında ünlü Richard Avedon’un asistanı olarak çalışmak üzere Big Apple’a geldi. Her gün elinde Leica ile East Village’daki dairesinden kuzeye doğru metroyla şehri geçiyordu.
Bu serginin projesi 70’li yıllarda şekillendi. şehir daha güvensizdi, Ve “cehennem gibi” sıcağa ek olarak 42. ve 14. caddelerdeki istasyonlardaki tüneller de karanlıktı. “Sadece cesaretimin beni götürdüğü yere kadar gittim”Sergiyi bütünleştiren bir videoda diyor.
Bunlar New York’un fotoğrafları ama etkileri büyük şehirde yaşayan herkesi etkiliyor (Buenos Aires, Meksika…) ve bu transferlere ilişkin fiziksel bir hafızaya sahipler. binlerce yabancıyla paralel bir boyut evden işe, okula veya her yere. Tamamen siyah beyaz olan MacWeeney’nin görselleri Rilke’yi (“Yalnızız”) okuyor. Yorgunluk saçan yüzler, düşüncelerinde kaybolmuş, başka tarafa bakan ya da utanmadan merceğe bakan ama jestini çalan fotoğrafçıya “hayır” diyemeyen insanlar.
Prosedür tesadüfen doğdu MacWeeney, bir fotoğrafı diğerinin yanına koyarken diyalog içinde olduklarını fark etti ve çiftler oluşturmaya başladı. “Bu, fotoğraf çekmekten daha uzun sürdü” diyor. Belki de bu serginin, Beethoven buklesi ve Charles Dickens’ın mektup açacağıyla birlikte birinci katta sergilenen “Kütüphanenin Hazineleri” sergisiyle örtüşmesi de bir rastlantıdır. 100 dolarlık banknotun yüzü olarak dünyaca ünlü Benjamin Franklin’in portresi. Yalnızca Arjantinliler orijinalin büyük bir yüze mi yoksa küçük bir yüze mi sahip olduğunu soruyor.