Müdür: Mihir Desai
yazar: Satyam Tripathy
Oyuncu kadrosu: Boman Irani, Samara Tijori, Upasana Singh, Manjari Fadnnis, Sarika Singh, Veer Rajwant Singh, Manurishi Chadha
DOP: Vivek Şah
Editör: Manan Ashwin Mehta
Akış açık: Disney+ Popüler Yıldızı
İşlevsel olmayan ailelerde mesafe, hayatın en üzücü paradoksudur. Aşkla başlar. Ebeveynler, çocuklarını zor gerçeklerden ve kendilerinden korurlar. Yol boyunca bir yerde bu kalkan beton bir duvara dönüşüyor. Beslenme bahanesiyle faillikten mahrum büyüyen çocuklar, kendi güvensizliklerini ve başarısızlıklarını bu duvara yansıtırlar. İlk içgüdüsü, yaşlanan ebeveynlerini suçlamak – ve bazen utanmak – olan dağınık yetişkinlere dönüşürler. Döngü devam ediyor ve tekerlekleri onlarca yıllık nesil travması boyunca uzanıyor. Çoğu zaman, mesafe ve travma çözülmeden kalır. Ve çoğu zaman bu ebeveynler babadır. O duvarı istemeden ören bir baba, sekme çubuğu. O duvarın çarpıtmasına aldırmayan bir baba, Gehraiyaan. Ve o duvara dönüşen bir baba, Masum. Hintli babalık kavramı – sevgi pahasına beslemek, güven pahasına kontrol etmek – sıfır toplamlı bir oyundur. İrlandalı bir diziden uyarlanan bu altı bölümlük drama Kankarmaşık olduğu kadar basit bir soru soruyor: Kusurlu babalar doğuştan kusurlu insanlar mıdır?
Masum Sana (Samara Tijori) adında genç bir kadınla açılıyor. Üzgün, meşgul. Arabasının kontrolünü kaybeder ve araba “Yavaş Git” trafik çemberinin ortasında gıcırdayarak durur. Bu bir işaret – çünkü Sana’nın zihni önümüzdeki birkaç gün fazla mesai yapacak. Sokak ıssız; Sana kendini ilk kez, geçmişin ve bugünün kavşağında yalnız bulmaz. Yakında Delhi’de çalışan Sana’nın, annesinin cenazesi için Punjab, Falauli’deki memleketine döndüğünü öğreniyoruz. Annesi (her zaman yeşil bir Upasana Singh) uzun süredir hastaydı, yatalaktı ve Balraj Kapoor (Boman Irani) adında saygın bir doktor olan babası tarafından bakıldı. Sana, Balraj’dan tamamen uzaklaşmıştır. Annesinin yüzündeki morluklardan Sana, şimdi Bajraj’ın ölümünden doğrudan sorumlu olduğundan şüpheleniyor. Aralarında bir güvensizlik ve lanetlenme tarihinden kaynaklanan elle tutulur bir gerilim var. Onun oynaklığını daha önce görmüştü; başka kimsenin görmediği şeyleri gördü. Kafasında noktalar birleşmek için yalvarıyor. Ancak kendi aile üyeleri de dahil olmak üzere insanlar üzerindeki etkisi sarsılmaz. Kimse ona inanmaz – ne boşanmanın eşiğindeki ablası Sanjana (Manjari Fadnnis), ne de kontrolün gölgesinde kapalı bir hayat yaşamaktan bıkmış olan küçük kardeşi Sanjeev (Veer Rajwant Singh). baba.
Çok Masum sadece anlatısal olarak değil, aynı zamanda üslup açısından da Sana’nın bakış açısından ortaya çıkıyor. Sana, o yokken babasının toksisitesinin kontrol edilmediğinden emindir. Kanıtı görüyor – bozuk bir telefon, bahçede kan, yağmalanmış bir kasa, sinsi bakışlar, bir araya gelmeyen bir hikaye. Film yapımcılığı da onu kendini beğenmiş Logan Roy türünde bir karakter olarak tasarlıyor. Onu Sana’nın gördüğü gibi görmemizi istiyor – karanlık, duygusal olarak manipülatif ve tuhaf bir şekilde uğursuz. İlk bölüm, onu o kişi olarak resmetmek için biraz fazla uğraşıyor, özellikle de korkutan gerilim benzeri bir arka plan puanı ve bir sürü gölgeli anlaşma ile. Anlatı onun hakkında gizemli olmak için elinden geleni yapıyor – evin içinde hareket etme, Sana’ya bakma, ailesiyle konuşma, telefon görüşmeleri yapma, düzenlemeler yapma ve hatta onun kapısında durma şekli. Yeterince gergin görünmüyor. İfadeleri yeterince gerçek görünmüyor. Bir doktor olarak, Sana’yı baştan beri zihinsel sağlık sorunları olan sorunlu çocuk olduğuna inandırıyor gibi görünüyor. Bunu başka bir hastasında da yapıyor. Mesaj: O, güpegündüz canavar, toplumun suçlamaktan çekindiği türden bir insan.
Ardından dizi, sonraki bölümlerde bir ritme oturarak, baba-kız denkleminin griliğini kabul ederken izleyicilerin kafalarını karıştırıyor. Yazı, incelemenin arayanın gözünde yatmasına izin verir. Sana’ya karşı duruşumuz, sorunlu kahramanlar hakkında kendi ön yargılarımız tarafından şekilleniyor: Sana depresyon ilaçları alıyor, terapiyi bırakıyor, çok sigara içiyor, onu anlayan tek ebeveyni özlüyor ve başrolde gibi görünen intihara meyilli bir arkadaşıyla bağ kuruyor. ebeveyn ihmali ve duygusal istismar hakkında kendi paralel filmi. Babaya karşı duruşumuz, tedaviden çok ebeveynlik dikotomileriyle ilgili kendi deneyimlerimizle şekillenir. Örneğin, birisi onları parasını çalmakla suçladığında Balraj’ın çocuklarını savunduğunu görüyoruz; onu kastediyor. Kızı, merhum eşinin yazdığı bir şiiri okuduğunda gözyaşlarına boğulduğunu da görüyoruz. Ancak çok geçmeden, Bencil bir gündemle Sana ile bağ kurduğunu görüyoruz: seçim partisinde birleşik bir cephe oluşturmak için dağılmış ailesine ihtiyacı var. Onun sevgisi işlemseldir. Bir hemşireyle (Sarika Singh) uzun süreli bir ilişkisi olduğunu erkenden öğreniyoruz, ancak bu sahnelerde ve geçmişe dönüşlerde bile, iki kadınla olan davranışlarında bir bütünlük duygusu var. Yani: Balraj tipik olarak hak sahibi bir erkektir, ancak Sana’nın duyguları, işkenceci ve koruyucu arasındaki çiti aşma yeteneği tarafından sorgulanır. Dizi de Sana’nın düşünceleriyle uyumlu bir şekilde tonunu yumuşatıyor ve sertleştiriyor – ebeveynlerimizin bizi gizlediği kelimelerle bizden sakladıkları ifadeler arasında bir yerde var.
Disney+ Hotstar India, uzun biçimli yeniden yapımların fabrika kuşağıdır, ancak Masum uyarlanan karakterlerin doğasını anlayan ender dizilerden biridir. Tüm diyaloglar açıklayıcı değildir. Her an alt metinle dolu değil. Küçük kasaba Pencap, itibarın ahlaki yargıdan önce geldiği karanlık hayırsever sendromu için uygun bir ortamdır. Kapalı kapılı bungalovlardaki ağırlıklı olarak mavi tonlar, ortamın derin ataerkilliğini ve gizli kederini yansıtıyor. Daha da önemlisi, performanslar ebeveyn-çocuk duvarını bir aciliyet duygusuyla aşıyor. Boman Irani’yi uzun zamandır önemli bir rolde görmedik ve Masum kusurlu arkadaşlığın toksisitesine sahip olan aktörün fiziksel zekasını Ram Madhvani’nin Hadi Konuşalım (2002). Lehçe veya aksan (eksikliği) alakasız çünkü İran dili her kareyi kaplıyor – sanki Rajkumar Hirani filmlerinden kendisini Hint sinemasının şöhretine taşıyan tüm o kültürel karikatürleri insanlaştırıyormuş gibi.
Balraj, canlandırması zor bir adam, suçluluk ve sempatinin koşucusu ama aynı zamanda fedakarlık yapan biri ve Irani, Balraj’ın yemek masasında chapatis istemesi kadar küçük jestlerle izleyiciyi etkilemeyi başarıyor. Bir noktada, aynı masada yenilmiş, oturuyor, ancak evi satarak çocuklarını terk ettiğini ustaca iletiyor – büyük kızının yüzü onun için kiralık bir daireden bahsettiğinde düşüyor. Zayıflığı bile, güç tutkusuyla ayrılmaz bir şekilde bağlantılıdır; yemek masası, Hintli hanelerdeki güç dengesizliğinin nihai vitrinidir. Irani’ninki, her zaman psikolojik hikaye anlatımının koltuk değneklerine ihtiyaç duymayan, performans içinde bir performanstır. Daha önce sosyopatik bir adamın kızı olarak görülen Samara Tijori Bob Biswas, Sana’ya kırılganlık ve cesaretin esrarengiz dengesini veriyor – sürekli düşünüyor, eski anıları çekmekle onları bastırmak arasında kalıyor. Yavaş yavaş Delhi’nin kaçışı olduğu ve Pencap’ın onun hesabı olduğu ortaya çıkıyor; aradığı cevaplar mutlaka sorduğu sorularla ilgili değildir. İkincil oyuncu kadrosu çoğunlukla inandırıcı, bir şekilde şunu gösteriyor: Masum bunlardan herhangi birine ait bir hikaye – Sarika Singh, ‘öteki kadın’ algımızı yeniliyor, Veer Rajwant Singh, oğul uygun bir şekilde işkence görmüş ve temkinliyken, Manjari Fadnnis asil büyük kardeş olarak, onun ifade ettiği ailevi inkarı ilerletiyor. içinde Jaane Tu Ya Jaane Na. Öne çıkan diğer bir şey ise çoğu karakterin konuşurken yaptığı eylem ve sahnelerin boşluklar içinde oluşturulma şeklidir – her zaman rutine göre bir şeyler yapıyorlar (araba sürmek, çalışmak, yemek yemek, yürümek, endişelenmek) ve yapmayın. Sadece kişiliklerini bir kitleye iletmek için varlar. Bu, film yapımının küçümsenmiş bir yönüdür – ve onun aracılığıyla, Masum devam etmek ve bırakmak arasında bir uyum bulur.
Final, Sana’nın annesinin – veya daha spesifik olarak Balraj’ın karısının – vefat ettiği sabah gerçekte neler olduğunu ortaya koyuyor. Vahiy, dizinin nasıl ortaya çıktığı bağlamında çalışır, ancak bu bölüm, ilki gibi, tek bir tarafa çok fazla eğilir. Tedavi benim için tamamen işe yaramadı, özellikle de olay örgüsünün izleyiciyi şaşırtmak için tersine mühendislik hissi verdiği davranışsal düzeyde. Bana, gerçek ortaya çıktığında karakterlerin konuşma ve görünüşlerini aniden değiştirdiği o film bükümlerini hatırlattı. Yine de süreklilik açısından, Masum bir ailenin sonunun diğerinin başlangıcı olduğunu anlar. Yürütme o kadar kararlı olmayabilir, ancak hiçbir noktada kararların – trajik ya da başka türlü – sadece hikaye anlatımı uğruna gerçekleştiğini hissetmez. Ne de olsa başlık, hem kaybolan hem de muhafaza edilen bir masumiyetle ilgilidir. Ve işlevsiz ailelerde sıfır toplamlı bir oyun olmaya mahkum olan bir bekaret.