Madrid’de Rastro’nun başlangıcında, Plaza del Cascorro’nun merkezinde bulunan ünlü heykele rağmen bugün çok az insan Eloy Gonzalo’nun gerçek hikayesini biliyor. Ancak Küba Savaşı’nı yaşayan nesil onu iyi tanıyordu. İspanya’nın büyük kahramanıydı. Hatta çatışmanın en önemli bölümlerinden birinde oynayarak medyada gerçek üne kavuşan tek kişi olduğu bile söylenebilir.
30 Ocak 1897’de ‘Blanco y Negro’ dergisinin dediği gibi: «O, hiç şüphesiz bu savaşta en çok popülerlik kazanmış askerdir. Cascorro’nun savunucularının kahramanlığı ve yiğitliği onda örtüşüyordu. Düşmanın işgal ettiği bir evi ateşe vererek kuşatmayı kırmaya gönüllü olmuştu ve ölümünün kesin olduğuna inandığı için, arkadaşlarının çekerek düşmanın cesedine saygısızlık etmesini engellemesi için bir ip bağlanmasını emretti.
O yıllarda ve sonrasında hiçbir gazetenin anlatmadığı şey, kahramanımızın sakladığı hüzünlü ve merak uyandıran hikayeydi. 1 Aralık 1868’de Madrid’de başlayan yaşamının o bölümünü basın gizlemek istemiş sanki. Lavabo mahallesi.
Gece 11’di ve o kış soğuk ölümcüldü ama yenidoğanı zamanında buldular. Kıyafetlerinin arasında rahibeler için -bugün Madrid Cemaati Bölge Arşivi’nde korunan- bir not taşıyordu: «Bu çocuk sabah altıda doğdu. Vaftiz edilmemiş ve ona Peñafiel’den Luisa García’nın bekâr, meşru oğlu Eloy Gonzalo García adını vermenizi rica ediyoruz. Anne tarafından büyükanne ve büyükbaba, Santiago ve Vicenta».
emekçi
Müstakbel asker, anne babasını hiç tanımadı, çünkü birkaç gün sonra, yeni doğmuş bir oğlunu yeni kaybetmiş ve hala onu emzirebilen bir sivil muhafızın karısı tarafından evlat edinilmişti. Ayrıca her iki ayda bir eğitimi için verdikleri ve kesinlikle ihtiyacı olan 60 reali de arıyordu. Kahramanımız çocukluğunu bu aile ile San Bartolomé de Pinares (Ávila) ve Robledo de Chavela (Madrid) kasabaları arasında geçirdi. Bununla birlikte, yardım yalnızca yetim 11 yaşına gelene kadar verildi, bu nedenle, 1879’da o yaşa geldiğinde, masrafları kendilerine ait olmak üzere onu desteklemeye devam etmek istemediler ve onu başka bir kasaba olan Chapinería’daki başka bir aileye teslim ettiler. Madrid’de. Hayatının, dönemin basını onun kahramanlıklarını gözden geçirdiğinde asla açıklamadığı ayrıntıları.
Gonzalo, 1889’da çağrılıncaya kadar işçi, duvarcı, marangoz ve berber çırağı olarak geçimini sağlamak için oraya yerleşti. Dosyasında kahverengi saçlı, mavi gözlü ve 1.75 boyunda bir adam olarak tanımlanıyor. 12. Süvari Lusitania Dragoon Alayı’na atandı ve burada iyi hali ve hizmetteki verimliliği nedeniyle iki yıl sonra onbaşı rütbesine terfi etti. Orduda yerini ve varoluş nedenini buldu. Annesi tarafından terk edildikten ve sıkıntılı ve az şefkatli bir hayat sürdükten sonra İspanya’ya verdiği hizmetten gurur duyuyordu.
Ancak trajediler burada bitmedi. 1892’de Krallığın Carabineros Kolordusu’na gitti ve 1894 yazında Algeciras Komutanlığına atandı. Sonunda içinde gelişeceği bir “evlat edinen aile” bulmuştu. Öyle ki, birkaç ay içinde Cádiz kasabasında tanıştığı bir kızla evlenmek için üstlerinden izin isteyecek kadar güvenceye kavuştu. O zaman hayatı en mutlu anında alt üst oldu: Şubat 1895’te nişanlısını genç bir teğmenle yatakta yakaladı. Bu yeni ve çifte ihanet – kız arkadaşının ve bir subayınki – ona çok fazla geldi ve Gonzalo teğmeni sarstı ve onu tabancasıyla öldürmekle tehdit etti.
yeni yasa
Subay, askeri mahkemede sonuçlanan bir şikayette bulundu ve kahramanımız tutuklandı ve itaatsizlik suçundan Valladolid’de 12 yıl hapis cezasına çarptırıldığı bir Savaş Konseyi’ne sunuldu. 27 yaşındaydı ve 42 yaşında hapishaneden ayrılmalıydı, ancak Ağustos 1895’te Kongre, Küba Savaşı’nın yakın zamanda başlayan son aşamasında savaşmak isteyen tüm mahkumlar için bir af yasasını onayladı. John Lawrence Tone, “Küba’da Savaş ve Soykırım, 1895-1898″de (Turner, 2006), “Amerika Birleşik Devletleri’nin altmış yıl sonra Vietnam ormanlarına hükümlüler gönderdiğinde yaptığına benzer bir şey” diyor.
Kasım ayında Gonzalo bu yeni yasayı kabul eder ve Savaş Bakanı’na yazdığı dilekçede belirttiği gibi “ülke için kan dökerek onurunu temizlemek” için adaya gönderilmesini ister. Kübalı isyancılara karşı savaşmak için mümkün olan en yüksek birlik gerekli olduğundan, yönetimin yavaş işleyişi, talebini onaylama prosedürlerini kolaylaştırdı. Böylece, 25 Kasım 1895’te La Coruña’da Havana’ya giden bir vapura bindi ve burada María Cristina alayına katıldı ve bir yıl sonra merkezde Camagüey’in 60 kilometre güneydoğusundaki ünlü Cascorro garnizonunda konuşlanmak üzere. adanın.
Lawrence’ın kitabında savunduğu gibi, orası suçu kendi kanıyla ortadan kaldırmak için mükemmel bir yerdi: «Cascorro savunulamazdı ve İspanyol Ordusu asla onu korumaya çalışmamalıydı. Amerikan kamuoyu tarafından “Kasap” olarak tanınacak olan Küba’nın başkomutanı Yüzbaşı General Valeriano Weyler, anılarında bu yerleşim bölgesinin askeri önemi olmadığını ve Kübalı isyancılar için çok kolay bir hedef olduğunu kabul ediyor. . Zamanla, Weyler bu ve diğer izole edilmiş ve yararsız gönderileri bırakacaktı, ancak Máximo Gómez ve Calixto García’dan önce değil. [jefes del Ejército independentista] 22 Eylül 1896’da kuşatmaya başladılar.
219 obüs
Çatışmanın başlangıcında garnizonun manzarası iç karartıcıydı. Kurtuluş Ordusu’nun iki bin adamıyla karşı karşıya kalan İspanyolların yalnızca 170’i vardı. Dizanteri, sıtma, tifüs, sarı humma ve diğer hastalıklar nedeniyle büyük bir kısmı yok edildi ve zayıfladılar ve uzun bir savaşa dayanacak kadar yiyecek ve cephaneden yoksun kaldılar. Üç adet 70 mm Küba topuna karşılık verecek topları da yoktu. Ezici üstünlüğünü bilen García teslim olma şartlarını önerdi, ancak garnizon komutanı Yüzbaşı Francisco Neila bundan bahsetmedi bile.
Kübalılar daha sonra Cascorro’yu savunan üç küçük kaleye 219 top mermisi ateşledi, 21 askeri öldürdü ve yaraladı. İspanyol tüfeklerinin gücü ve isabetliliği isyancıları uzak tuttu, ancak bu, özellikle ana kaleden sadece 50 metre uzaklıktaki bir binayı alıp İspanyol konumunu ciddi riske attıktan sonra, durumun savunulamaz olduğu anlamına gelmiyordu. İsyancıların eski Remington ve Winchester tüfeklerinin bile tek atışta öldürebileceği kadar yakın olan Neila, durumu kurtarmak için umutsuz bir plan yaptı.
O sırada bir gönüllüden düşman hatlarının arkasına geçmesini ve söz konusu binayı ateşe vermesini istedi. Kendini kurtarmak isteyen eski bir mahkûm için mükemmel bir işti. Gonzalo elini kaldırdı ve tek bir şart koydu: Onu uzun bir iple bağlamaları gerekiyordu, böylece onu öldürdüklerinde, olacağından emin olduğu gibi, cansız bedeni arkadaşları tarafından kurtarılabilsin. Ve 5 Ekim’de, karanlıkta korunarak, bir Mauser tüfeği, bir kutu yağ, birkaç kibrit ve çok az umutla operasyonu gerçekleştirmeye hazırlandı.
başarı
«Binayı yutmaya başlayan ateşin ışığını görmeye başlayana kadar, hepsi bir ipten sarkan savunucuların yüzlerine ıstırap çekildi. O başarmıştı ve yaşıyordu. Ateşten yararlanan İspanyollar, eylemiyle müfrezeyi kurtaran cesur askerin de yer aldığı kuşatıcılara karşı şiddetli bir saldırı yaptı. Direniş, 6 Ekim’de bir yardım sütunu Cascorro garnizonunu özgürleştirene kadar birkaç gün sürmesi gerekiyordu. Tarihçi Germán Segura García, “Cascorro’nun kahramanı Eloy Gonzalo” (İspanyol Savunma Dergisi, 2018) adlı makalesinde, haberler orman yangını gibi yayıldı ve ödüller kısa sürede geldi: emekli madalyası, tebrikler, bağışlar ve halka açık etkinlikler” diyor tarihçi Germán Segura García.
İspanya’da Eloy’un başarısı büyük bir etki yarattı. Küba Savaşı’nda o ana kadar yapılan savaşların hiçbir önemi yoktu. İsyancılar kendilerini her şeyden önce mülkleri yakmaya, trenleri havaya uçurmaya ve izole karakollara saldırmaya adamışlardı, bu arada İspanyollar onları başarılı bir şekilde ele geçirmeye çalıştı. Bu üzücü kampanyanın ortasında, kahramanımızın kahramanlığı İspanyolların moralini yükseltti: ulaşılamaz görünen bir askeri başarı elde etmiş, olağanüstü cesaret belirtileri göstermiş ve görevinden sağ salim dönmüştü. Blanco y Negro’nun 24 Ekim 1896 tarihli baskısında, olaydan iki hafta sonra, “Bu son birkaç günün en görkemli bölümlerinden biri şüphesiz Cascorro kasabasının kuşatılmasıydı,” vurgusu yapılıyordu.
Ancak savaş devam etti ve Cascorro’nun kahramanı, 1897’nin ilk yarısında son isyancı grupları azaltmaya çalışarak Matanzas bölgesinde aktif olarak savaşmaya devam etti. 6 Haziran’a kadar, bu şehrin Askeri Hastanesine kaldırıldı. . Aynı ayın 17’sinde, Ordu’nun yetersiz beslenmesinden kaynaklanan bağırsak enfeksiyonu sonucu öldü ve bu ona kangrenli ülseratif enterokolit verdi. Bu hastalık, kendisini yenilene kadar on iki gün boyunca çektiği ishal, karın krampları ve ateş nöbetleriyle gösterdi. Küba’da öldürülen 50.000 İspanyol’un çoğunun aksine, Gonzalo’nun cesedi 1898’deki savaşın sonunda ülkelerine geri gönderildi. 1901’de, Rastro’ya fiilen yerleştirilmiş heykelinin görüntüsü basında çoktan yayınlandı.