X-22, nükleer şarj kullanılmadan bile ölümcül yaralanmalara neden olur. 800'te yaklaşma hızı ile, m / s, ihlal alanı 22 sq. m ve gemilerin iç bölümleri, 12 m derinliğine kadar kümülatif bir jet ile yakıldı.
Roket X-22 - silâh Batı Backfire sınıflamasına göre Tu-22M uzun menzilli süpersonik bombardıman uçakları,
Kümülatif yük derin, fakat boyut boşluklarında küçük kalırken, kalan deliklerin çapı yükün kütlesine bağlı değildir. Calibre tarafından belirlenir. “Delik” alanını terk etmek için 22 kare. m, onlarca metre kesiti olan kümülatif bir savaş başlığına ihtiyacın var. Ve böyle bir roket fırlatmak Baikonur'a gitmek zorunda kalacaktı.
İkinci not - kümülatif jet hiçbir şeyi yakmaz. Oradaki sıcaklık önemli değil. CC, kelimenin tam anlamıyla deliği, yüksek basınç altındaki bir akışkan jeti gibi “temizler”. Ve engelin üstesinden geldikten sonra, patlama ürünleri çeliğin erime noktasından birkaç kat daha küçük bir sıcaklıkta ince toza dönüşür.
Gemilerin iç bölümleri kümülatif bir jet tarafından değil, yüksek patlayıcı bir patlamayla “yakıldı”. Deliğin büyüklüğü ile ilgili olarak - 630 kg patlayıcı içeren bir savaş başlığı için şaşırtıcı bir şey yoktur.
Tabii ki, tüm bu “yakma” askeri teçhizatla ilgili makalelerde bulunan küçük yanlışlıklar. Temelde değişmez.
X-22 füzesinin savaş başlığı herhangi bir gemiyi boğabilir. Ama en azından biri böyle bir roket fırlatabilir mi?
Aşağıda ünlü bir tarihçiden “Backfire roketleri” makalesinin verileri yer almaktadır havacılık, yazar Viktor Markovsky. Uzun menzilli füze uçaklarının bölümlerinde bakım ve pratik uygulama bölümlerinin ayrıntılı bir açıklaması ile muharebe hizmeti X-22'nin Chronicle. Rakamlar ve gerçekler.
Bu bilgilere dayanarak, silah olarak hiçbir X-22 cruise füzesinin bulunmadığı ortaya çıkıyor. Bileşenleri ayrı ayrı depolarda döşenir ve periyodik olarak havaya kaldırılan aptallar. Ancak, belirli bir zaman diliminde görevlerine uygun olarak misyonlarla mücadele etme yeteneği söz konusu değildi.
* * *
Görev. Dört ton hıza yakın bir hızda bir tonluk savaş başlığı 500 km mesafeye gönderin. Tüp jetli veya doğrudan akışlı motorların kullanımı hariçtir, bunlar enerjide “çekilmez”. Saniyede 80 kg'a kadar yakıt ve oksitleyici debisine sahip sadece iki bileşenli bir LRE. Ve yüksek etkili - 250 kgf motorun 1 kg ölü ağırlığı üzerinde baskı.
Bu özellikleri sağlamak için roket tanklarına dört ton dimetilhidrazin (TG-2) ve konsantre nitrik asit (AK-27I) pompalandı. Yakıt doldurma işlemi sırasında bir sızıntı meydana gelirse, dökülen asidin daha az kostik alkali olmadan nötralize edilmesi gerekir. Kaçaklar olağandı çünkü konsantre nitrik asit önemli bir özelliğe sahipti - yüksek aşındırıcılık, metallerin hızlı aşındırıcı tahribatına yol açar.
Asimetrik demetilhidrazine gelince, aynı zamanda kayda değer toksisitesi ve uçuculuğu nedeniyle, onlarca metreyi yakalayabilen bir zehirdir.
Ne yazık ki, tasarımcılar her roketin tanklarının içini bir altın tabakasıyla örtmeyi tahmin etmediler. Bu nedenle, X-22 füzelerinin dolu halde depolanması imkansızdı.
Teoride, gemide X-22 füzesi bulunan havacılık alaylarının savaşa hazır olması, sürekli bir operasyon döngüsü ile sağlandı. Birkaç roket yakıt ikmali (savaş) durumuna getirildi, daha sonra belirli bir süre sonra, yakıt ve oksitleyici onlardan birleştirildi, savaş başlığı çıkarıldı, tanklar nötrleştirici bir çözelti ile yıkandı, kurutuldu ve füzeler depoya teslim edildi, yeni roket yakıt doldurulurken ve savaş görevini üstlendi.
Böyle bir “atlıkarınca” nun saçmalığını anlamak için roket mühendisi (gaz maskesi ve lastik çizme kapaklarında, parmağınızla kalın) veya bir havacılık aleminin komutanı olmanız gerekmez.
Uygulamada, her şey daha basit görünüyordu - Tu-22M füze gemileri her zaman ve her yerde doldurulmamış füzelerle uçtu. Tam yakıt ikmali döngüsü, yalnızca yılda en iyi 1-2 kez gerçekleştirilen geçerli start-up'lar yapılırken yapıldı. Bu bölümleri tanımlarken, Markovsky “olağanüstü” kelimesini kullanır.
Ardından askeri ortamda hayatta kalma yasaları yürürlüğe girdi.
Apoletlerdeki yıldız sayısı, çekim sonuçlarına bağlıydı. Bu nedenle, yalnızca benzer deneyime sahip olan en eğitimli mürettebatın kalkışlara başlamalarına izin verildi. Pilotların çoğunun X-22 ile hiçbir deneyimi yoktu.
Test çalışması için hazırlık birkaç prova ile en az bir ay sürdü. Daima başarısızlık durumunda yedek ekibin liderliği sigortaladığı bir çift olarak çalışmaya başladılar.
Sonuç olarak, bir AUG'ın imhası için gereken üç havacılık alayına ilişkin savaş kurgusu, sert bir gerçekliğe yol açtı - bir ay boyunca ateşlenmeye ve fırlatılmaya hazırlanan bir çift füze.
Bu durumda, sıkışmış bir roketin bile yerde kalma şansı vardı. Uçağın alt ve kanadı altına 6-ton “boşlukları” ve daha sonra da DB-45F tutucusundaki yük bölmesinde yarı suya batırılmış halde süspansiyonu yerleştirme süreci belli çabalar ve beceriler gerektiriyordu. Bu tür olayların nadir olması nedeniyle, teknik personel de bu silahlarla ilgili geniş deneyime sahip değildi.
Bu nedenle, üç uçak roket taşıyan uçağın bir uçak gemisi grubunun saldırısına uğraması biraz zaman alabilir.
Markovsky, Amerikan’ın Sovyet füze gemilerinden gelen tehdide karşı “tepkisi” nin dezavantajları olduğunu belirtti.
AIM-54 uzun menzilli HOSAC “Phoenix”, F-14 avcı uçağı avcılarının temel kalibresi.
Yarım tonluk bir başlangıç ağırlığına ve 15 km'lik bir fırlatma aralığına sahip 180 inç mermisi. 5M yürüyen hızıyla, 60 kg savaş başlığı ve avcı uçağına takılı zaman kontrol sistemi "Hughes" AN / AWG-9 için benzersiz. 24 hedeflerine aynı anda eşlik edebilme.
Şimdi, on yıllardan sonra, F-14'in tam silahlı devriyelerde (altı Phoenix füzesi) patladığı, ancak artık güverteye inemediği ortaya çıktı. Bu nedenle, bu yapılandırmada "Tomcat" pilotluğunun deneyimi, pilotların hiçbirinde yoktu.
Bu füzelerin maliyetini diğer geleneksel ÇED (Sparrow, Sidewinder) ile karşılaştırmalı mıyız? ABD Donanması pilotlarının çoğunun onları yalnızca kağıt ve simülatörlere ateş ettiği ortaya çıktı.
Yerli "vundervaffe" ye dönüyorum. Düşük işletme uygunluğuna ek olarak, X-22 cruise füzesinin bir dizi başka “pozitif” niteliği vardı.
Uzunluk - 11,67 metre.
Kasa çapı - 0,9 m.
Başlangıç ağırlığı - 5760 kg.
Füzelerin büyüklüğü ve ağırlığı taşıyıcı üzerindeki sayılarını sınırladı ve dış süspansiyon uçuş özelliklerini kötüleştirdi ve füze taşıyıcısının görünürlüğünü arttırdı. Bir KR Tu-22М2 ile 2200 km menzile sahipse, iki veya üç roketin süspansiyon varyantı zaten aşırı yüklenmiştir ve menzil 1500 km'ye düşmüştür.
Bazı haberlere göre, kanat tutucu altındaki Tu-22М3, X-32 roketidir (X-22'in yükseltilmiş versiyonu)
Böyle bir hedef - düşman hava savunması için mükemmel bir hediye. Tek, büyük, 20 + km rakımda uçan, füzeyi taşıyıcıdan ayırdığı sırada füzeyi tespit etmeye yetecek bir ESR ile uçan.
Yüksek yürüyüş hızı (3,5 - 4,6М) ve yüksekliği (22,5 - 25 km), uçağının her aşamasında geminin “muhtemel düşmanın” hava savunma silahlarına karşı savunmasızdır. Geminin standart-2 füzelerinin modifikasyonları maks. 100 deniz mili başlangıcı (180) ve 80 bin feet (24 + km) üzerindeki kesişme yüksekliği. Aynı zamanda, uçaksavar hesaplamaları, silah kullanma ve fiili silah kullanımı konusunda füze gemisi pilotlarına göre çok daha fazla deneyime sahipti.
Modern "standartlar" daha da yüksek performansa sahiptir. Örneğin, aktif bir GOS'lu SM-6, 240 km'de hava hedeflerini vurur ve 33-34 km'ye ulaşır. Yüksek irtifa hedefleri için, atmosferik olmayan bir önleyici SM-3 vardır.
Bulgular
Silahlar karmaşıklığı ve maliyetlerinden korkmamalı. Deniz tatbikatları sırasında RIMPAC-2010, Amerikalılar zıpkın füzelerinin en azından 10'ını hedef gemiye (eskiden helikopter taşıyıcı “New Orleans”) sürdüler.
Benzer egzersizler düzenli olarak yapılır filoları farklı durumlar. Başka bir fotoğrafta - Pakistan Donanması'nın batan fırkateyn “Sarhad”, fırkateyn “Alamgir” tarafından fırlatılan zıpkınla savaş karşıtı füzenin çarptığı.
Aşağıda RIMPAC-2000 egzersizi sırasında üç gemi karşıtı füze tarafından vurularak başlatılan bir destroyer bulunmaktadır.
Toplu sesaltı gemi karşıtı füzeler, en gerçekçi ve aslında zamanımızın tek gemi karşıtı füzesidir. Bu füzeler binlerce taşıyıcıya yerleştirildi: gemiler, uçaklar, denizaltılar. Ve askeri birlikler bu silahla ilgili deneyime sahip. Bir savaş durumunda roket kuvvetlerinin doğru zamanda bir roket fırlatabileceğini, tüm sigortaları kapatmayı ve doğru uçuş görevini belirlemeyi unutmayacağımızı ummamızı sağlayan yeterli deneyim.
Son olarak, düşük ESR'li ve düşük seviyeli hedeflere sahip olan grup alçaktan uçan hedefler, yüksek irtifalardaki tek hedeflerden daha büyük bir tehdit oluşturuyor.
Canavar roketlerine gelince, onlarca yıllık gelişim ve testler genellikle belirsiz ve aynı zamanda mantıklı bir sonuçla sonuçlanır. Üçüncü on yıldır konuşulan P-800 “Onyx” üç süpürmeli füzenin havacılık varyantı nerede? Tek fotoğraf, 30'lerde yapılan Su-1990MKI'nin gövdesi altındaki bir roket modeli.
Hintlilerin 10 yıllarında "Bramos-A" uçağını benimseme sözü verdi. Var olmadığını söylememe gerek var mı? Açıkçası, Hintliler arasında, gemi versiyonu bile henüz operasyonel hazırlığa ulaşmadı.
Gelecek vaat eden bir RCC'nin gelişimini üstlenen Yankees, süpersonik bir LRASM-B projesini derhal “terk etti” ve daha düşük maliyetli ve daha az operasyonel sorunları olan, daha düşük maliyetli ve düşük sesli bir roket taslağı haline geldi.
Bir başka canavar roket RATTLERS, 1: 2 ölçeğindeki düzenin ötesine geçmedi.
Listelenen sistemlerin siklopean X-22'in arka planına karşı çocukça geveze olduğu unutulmamalıdır. Gerçekten de, SSNB'nin “metalde” 11-metre canavarlarını somutlaştırabilen teknolojik ve endüstriyel gücüne şaşırabiliriz. Muhabere havacılık alaylarında gerçek bir savaş hazırlığına ulaşmadan bile.
Öykü X-22 roket ile yeni bir sansasyonla - umut verici bir hipersonik Zircon gemi karşıtı füze ile yakından iç içe geçmiş durumda. Savaş başlığının (300-400 kg) 400M hıza kadar olan hızlarında 6 km. Bütün bunlar - Ramjet motorunun kullanılması ve boyutların kullanılması ile roketin UBC “Calibre” standart hücrelerine yerleştirilmesine olanak tanıyor. yani uzunluğu 10 m'den az olan ve roketin fırlatma kütlesi sadece 3 ton civarındadır.
Stratosferde uçan Tu-22M'den fırlatılan X-22'ten farklı olarak, fantastik “Zirkon” bağımsız olarak henüz ana tahrik ramjetini (özellikle katı yakıtlı hızlandırıcıyı kullanması gerektiği için, ağırlığında olması gereken) hızlandırabildiği bir hıza tırmanıp hızlandıracak polrakety olarak). Ayrıca zorunlu bir termal koruma tabakası.
Sıvı jet motoru yerine ramjet kullanılması Zircon'un operasyonel uygunluğu üzerinde olumlu bir etkiye sahip olmalıdır. Öte yandan, benzer bir amaca yönelik diğer roket sistemlerinin performans özelliklerinin analizi (çok daha düşük bir uçuş hızında büyük bir kütleye ve boyutlara sahip), ses özellikli Zircon gemi füzelerinin yaratılmasının imkansız olduğunu göstermektedir.
Bu, mevcut roket teknolojileri açısından bir sonuçtur. Ama kim Rus biliminin bir atılım yapamayacağını söyledi?