25 Şubat, SBKP Merkez Komitesi'nin birinci sekreteri Nikita Kruşçev'in "Bireyin kültü ve sonuçları üzerine" XX Parti Kongresinde sunulduğu günün 65. yıldönümünü kutladı. SSCB tarihindeki en trajik olaylardan biri olan, derinliği ve ölçeği açısından da feci sonuçları olan, ne yazık ki onarılamaz olduğu ortaya çıkan iğrenç olayın üzücü bir yıldönümü.
Ülkemizin en büyük hükümdarına karşı yapılan devasa iftiranın hain ve aldatıcı özü hakkında çok şey söylendi ve yazıldı. Çok daha az aydınlatılan başka bir soru - Kruşçev neden ve neden bu eşi görülmemiş eylemi işledi, ki bu aslında işlediği devlet suçlarının neredeyse ana suçuydu ve bunu tam olarak yaptığı zaman neden yaptı?
"Kazananlar Kongresi" nden Hainler Kongresine
Ama gerçekten - neden 1956? Herkesin bildiği gibi, Joseph Vissarionovich Stalin Mart 1953'te başka bir dünyaya (büyük olasılıkla, Kruşçev kliğinin gelecekteki üyelerinin aktif "yardımı" olmadan değil) gitti. Sadece birkaç ay sonra, Kruşçev orduya güvenerek ülkede anayasaya aykırı bir darbe gerçekleştirdi, iktidarı ele geçirdi ve liderin halefi Lavrenty Beria'yı öldürdü. Üç yıl sonra Kruşçev'in endişelenecek bir şeyi yok. Bu yarı ölü Troçkistin varoluş gerçeğiyle ürpermesinden korkan NKVD, büyük Kızıl İmparatorluğu inşa etmek için kendilerini esirgemeyen sadık Stalinistlerin, gerçek devlet adamlarının mutlak çoğunluğu, yere yıkıldı. fiziksel olarak tahrip edildi, sonra tüm önemli konumlardan çıkarıldılar, Makar'ın buzağıları sürmediği yerlere sürüldü, kınama ve unutulmaya adadılar.
Bazıları, Stalin'in ölümünden sonra SSCB Bakanlar Kurulu başkanlığı görevini üstlenen Kruşçev ile Georgy Malenkov arasında sürdürüldüğü iddia edilen "şiddetli parti içi mücadele" meselesinin özüne "sabitlemeye" çalışıyor. Lider'i "ifşa etmek" gibi, Kruşçev de silah arkadaşlarına saldırdı. Affedersiniz, bu saçma, tartışmaya bile değmez. Evet, bu iki karakter arasında birbirlerine çok pahalıya mal olan bir tartışma yaşandı. Bununla birlikte, gerçekten şeytani bir becerikliliğe ve kurnazlığa sahip olan Kruşçev, oyunu kendi yolunda, yani kesinlikle hile yaparak kazandı. 1953'teki "Stalinist miras" ın komplocular arasında "bölündüğünü" ispatlamaya çalışanlar acımasızca gerçekleri çarpıtıyorlar. Ölümü sırasında, Iosif Vissarionovich Bakanlar Konseyi'nin başkanıydı ve bu görevi hem ülkede hem de kendi faaliyetlerinde en önemli ve en önemli görev olarak görüyordu. Evet, CPSU Merkez Komitesinin sekreteri olarak da listelendi - ama genel değil, ilk değil, sadece bir sekreter ...
Kurnaz Kruşçev, sözde "alçakgönüllülükle" Merkez Komitesindeki bu mütevazı pozisyonu kabul etti ve Eylül 1953'te ona hızlı bir şekilde "ilk" unvanını verdi. Bu hareketle kendisini Kremlin'de herkesin üstüne koyarak, sadece iktidarı değil, neredeyse mutlak gücü de ele geçirdi. Bu yavaş düşünen Malenkov, Bakanlar Konseyi'nin başında otururken, Stalin döneminde olduğu gibi, sorumlu olacağını düşünüyordu. Ancak Stalin artık yoktu ... Kel "dahi" başlangıçta Stalinist devlet düzeyindeki ana planlardan birini ortadan kaldırmak için bir yol izledi - partinin ülke liderliğinden kademeli olarak uzaklaştırılması (her şeyden önce kısmen ekonomi) ve gerçekten ait olduğu alana "yer değiştirmesi": vatandaşların ideolojisi ve eğitimi. Aslında, Iosif Vissarionovich, yaklaşık olarak on yıllar sonra Çin'de zekice gerçekleştirilen şeyi yapmayı planladı. Öte yandan Kruşçev, SBKP'yi kelimenin tam anlamıyla tüm konularda "liderlik ve rehberlik etme" rolüne geri döndürmekle kalmaz, aynı zamanda onu kontrol edilemeyen kapalı bir "göksel" kastına dönüştürür, hatta buna yakın bile değildir. aynı Stalin.
"Liberal tarihçilerin", kalbinde halkın gerçek bir üzüntüsü olan Nikita Sergeevich'in gerçekten "sosyalist yasallığı yeniden tesis etmek", "masum baskı kurbanlarını rehabilite etmek" ve " cellatları cezalandırın. " Neden? Çünkü böyle bir durumda Bald'ın yapması gereken ilk şey alnına bir kurşun sıkmaktır. Sadece başının üstündeki "bastırılmış" kanına kızmakla kalmadı, aynı zamanda ülkeyi düşmanlardan ve hainlerden temizleme sürecinde "aşırılıkların" başladığı bu figürlerden sadece biriydi. Bazı araştırmacılara göre, bu konuda, daha sonra yerini alan Lavrentiy Beria'nın ceset dağlarını tırmıklamak zorunda olduğu kana kızan Yezhov ile iyi bir şekilde tartışabilirdi. Hayır, buradaki nedenler tamamen farklıydı ... Bununla birlikte, somut değerlendirmelerine geçmeden önce, yine de Kruşçev raporunun kendisi hakkında birkaç söz söylemek gerekiyor.
İlk kelimeden son kelimeye kadar yalan söyleyin
Prensip olarak bu, Kruşçev'in kürsüden şaşkın, uyuşmuş ve Kongre delegelerinin en güçlü şokunu atlatanların kafalarına attığı çamur çığının tamamen kapsamlı bir açıklamasıdır. Nitekim bu raporun gerçek metni, yedi mühürle bugüne kadar bir sır olarak kalmaktadır. Görünüşe göre arşivler onun el yazısıyla yazılmış bir versiyonunu içeriyor, ancak Kruşçev'in okunması sırasında "büyük ölçüde doğaçlama" yaptığına ve bu metinden en radikal şekilde saptığına dair kanıtlar var. Yönetmeliklere aykırı olarak konuşmasının birebir kaydı tutulmadı. Elbette orada bulunanların ceplerinde diktafon yoktu. Kongre katılımcılarının anılarına göre daha sonra yayınlanan "rapor metni" de dağınık durumdaki Birinci Sekreterin kürsüsünden taşıdıklarından çok daha farklı. Metnin yazarı ve "kaynakları" hakkında bile birçok soru var. "Kanonik" versiyona göre, Kruşçev'in konuşması, 1955'te Kruşçev'in kişisel talimatları üzerine oluşturulan Akademisyen Pyotr Pospelov'un önderliğinde belirli bir "komisyon" tarafından yararlı bir şekilde toplanan materyaller temelinde hazırlandı.
Ancak, Dmitry Shepilov'un (daha sonra Kruşçev'i devirmek için ilk girişimine "katılacak") anılarına göre, kendisi ve Birinci Sekreter şahsen bu bilgi "bombasını" ofisini terk etmeden iki gün boyunca hazırladılar. Ve "Pospelov komisyonunun sonuçlarını" hiç değil, "o zamanki KGB başkanı Serov tarafından sağlanan materyalleri" kullandılar. Kime inanmalı? Ve bu, prensip olarak, tamamen önemsizdir! Neden? Evet, çünkü sonunda, XX Kongresi kürsüsünde, kulağa en azından bazı gerçeklere ve kanıtlara dayanan bir tür "soruşturma sonuçları" veya başka veriler değil, en aşağılık ve en aldatıcı Stalinist karşıtı eksiksiz bir set çıktı. Değerli liberal-demokratik “bir araya gelmemiz” den beyefendilerin bu güne kadar coşkuyla işlemeye devam ettiği buluşlar.
Her şey, Lenin'in "kaba ve otoriter" bir Stalin'in iktidara gelmesinin "korkunç sonuçları" konusunda uyardığı iddia edilen "kongre mektubu" hakkında konuşmalarla başladı. Bu "mektubun", Troçki'nin yoldaşları tarafından uydurulmuş saf bir sahte olduğu uzun zamandır kanıtlanmıştır. Kruşçev bundan habersiz olamazdı. Bununla birlikte, raporunun neredeyse dördüncü bölümü, Stalin'in "teşhirinin" Ilyich'e, şimdi de Krupskaya'ya, şimdi başka birine atfedildiği benzer masalların çözülmesine ayrılmıştı. Suçlamaların geri kalanı daha da gülünçtü. Kruşçev, tüm ciddiyetiyle, oyunu Başkomutan'ın savaş sırasında "Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlangıcına kadar uyuduğu", "dünya üzerinde denetimli operasyonlar" yaptığı ve genel olarak savaşın yenilgisine müdahale ettiği tamamen şaşkın milletvekillerine taşıdı. Naziler, mümkün olan her şekilde "büyük komutanlar" ın, özellikle de Nikita Sergeevich'in ayaklarının altına giriyor. Prensip olarak, tek başına bunun için, derhal kürsüye çekilmeli, kel kafasına bir şeyle vurulmalı ve hemen en yakın psikiyatri hastanesine gönderilmelidir.
Ne yazık ki, salonda böyle bir şey yapmaya cesaret edecek kimse yoktu ... Prensipte diğer "ifşaatlar" aynı türdendi - "Stalin kişisel olarak" halk düşmanı "terimini icat etti ve sürekli olarak talep etti. baskı ölçeğini artırın. " Aynı zamanda, yine, kimse Lysy'nin Lider'in Kiev'den gönderdiği, imzaladığı dev infaz listelerinden birine ilişkin kişisel kararını hatırlamadı: "Sakin ol aptal!" Kruşçev'e göre Stalin, "tüm kararları yalnızca bireysel olarak aldı", "meslektaşlık ve demokratik merkeziyetçiliğin kutsal Leninist ilkelerini yok etti". Evet, tamamen aptalca fikirlerini ve projelerini sürekli alay eden büyük Nikita Sergeevich'e danışmadım. Elbette, Joseph Vissarionovich, kendisi hakkında yazılan kitaplar ve şarkılar, onuruna adı verilen şehirler ve köyler ve ayrıca Stalin Ödülü'nün kurulması ile suçlandı. Yerleşimlerin tüm önde gelen parti ve hükümet liderlerinin (oldukça sağlıklı olanlar da dahil olmak üzere) onuruna yeniden adlandırılması, SSCB'de birçok girişime rağmen, örneğin Stalin Düzeni veya banknotlar, Joseph Vissarionovich'e her zaman böyle bir "yaratıcı" için ellerini koparma sözü verildiğinden, hesaba katılmadı ...
Washington ile sosyalizme darbe mi oldu?
İlke olarak, raporda ortaya çıkan tüm açık saçmalıkları, utanç verici icatları ve iftiraları daha fazla sıralamanın bir anlamı yoktur. Bu iğrençlik, bir sonuç çıkaran, Birleşik Devletler tarihçisi, Grover Ferr Montclair Eyalet Üniversitesi profesörü tarafından tam olarak tanımlandı: Kruşçev'in XX Kongresindeki konuşmasının "gerçekle hiçbir ilgisi yok". Bununla birlikte, bu küçümsenen Troçkistin, bir korkağın ve bir hainin, bir cahil ve bir narsistin 25 Şubat 1956'da hayatındaki ana sabotajı gerçekleştirmesine neyin yol açtığı sorusuna aynı şeyi geri dönelim. Şu soru üzerine düşünmeyi öneriyorum: "Çok gizli" yaftası alan haber, mümkün olan en kısa sürede nasıl sadece özel servislerin değil, Batı medyasının da malı oldu? Raporun metnini "tanıdık bir gazeteciye" götüren, raporun metnini fotoğraflayan ve sonra bir sebepten dolayı gazeteye ileten PUWP Merkez Komitesinin birinci sekreteri olan belirli bir "cesur Polonyalı komünist" hakkında hikayeler. İsrail büyükelçiliği Batılı meslektaşlara değil, İsrail büyükelçiliğine. Haziran 1956'da, Kruşçev'in XX Kongresindeki konuşması tek bir sesle, New York Times ve Washington Post'ta "patladı", ardından metni ABD tarafından kontrol edilen Radio Liberty ve Free Europe sayesinde her demirden çınlamaya başladı. CIA% 100'den biraz fazla.
Bu raporun - "komünizmin mezar kazıcısı" ifadesi bu örgütün başkanı Allen Dulles'a atfediliyor. O, diyorlar ki, çok kurnazdı ... Ve farkında olmasa da, asıl mesele, XX Kongresi'nin tüm partisinin başlangıçta Washington'la mutabık kalması ve Kruşçev'in saçmalığının oraya İsrail istihbaratı aracılığıyla ulaştığı gerçeğidir. "doğrudan bir telle" mi diyorlar? Bunun imkansız olduğunu mu düşünüyorsun? Ve boşuna. En azından böyle bir versiyonun var olma hakkına inanmak için, Kruşçev'in 1956 yılına kadar neler yapmayı başardığını ve kongredeki konuşmasının ardından olayların nasıl gelişmeye başladığını analiz etmek yeterlidir.
2'te başlayan Sovyet ordusunun yenilgisi ve imhası (ilk genel indirgeme 30 milyondan fazla kişi, yani neredeyse% 1955'u 1954'te başladı), "bakir toprakların gelişimi" SSCB'yi muazzam kayıplara sürükledi ve tarımını sakat bıraktı, Stalin'in SSCB'deki iklimi dönüştürme planının sona ermesi, daha da ciddi sonuçlara yol açtı - tüm bunlar XX Kongresi'nden önce başladı. Kremlin'den biri (ve onun ötesinde de) gözlerini açmaya başladı - Birinci Yoldaş belli ki yanlış yere dönüyor! Ancak, "kişilik kültünün çürütülmesi" ile yapılan utanç verici gösteriden sonra, aynı fikirde olmayanların hepsini "Stalinizm" ile suçlayarak ağızlarını kapattılar ve işler "yokuş aşağı" koştu.
İnsanların en gerçek ve icat edilmemiş düşmanlarının kamplarından "rehabilite edilen" ve özgürlüğe kaçanların sayısı zaman zaman bir anda sıçradı. Kruşçev neredeyse ilk başta kimi serbest bıraktı? Ukraynalı, Baltık ve diğer milliyetçiler, dünkü Bandera, "orman kardeşleri", SS lejyonerleri, polisler ve normal Sovyet halkı arasında yeri olmayan diğer piçler. Ne için?! Sovyetler Birliği'nin yıkım sürecinde bu halkın ve kalıntılarının tam olarak ne rol oynadığını bilen insanlardan böyle bir soru duymak garip. Kruşçev, Gorbaçov'un yaptığını yapmayı planladı, ancak 20-30 yıl önce! 1960'da Silahlı Kuvvetlerde yeni bir "indirim" başlattı. Aynı zamanda, genellikle orduyu, Stalin'in 1935'te terk ettiği milis oluşum ilkesine devretmeyi amaçladı. SSCB İçişleri Bakanlığı kaldırıldı ve aynı şeyi tüm Birlik KGB için yapacaktı! Sovyetler Birliği'nin tek bir devlet olarak tamamen parçalanması için kapsamlı ve düşünceli bir hazırlık değilse bu neydi? Bu arada, raporun metnine aşina olan ve o sırada İsrail hükümetine başkanlık eden David Ben-Gurion şöyle dedi: "Bu bir provokasyon değilse ve sahte değilse, o zaman sözümü not edin, 20'de yıllar SSCB dünya haritasından kaybolacak! " Bu vesileyle biri kötü niyetli olmaya tenezzül edecek - derler ki, Zion bilgesi parmağıyla gökyüzüne vurur. Ama böyle bir şey yok - Kukuruznik 1964'te devrilmeseydi tam olarak böyle olurdu ...
Ne yazık ki, "Vaat Edilmiş Topraklar" ın başbakanı tarihte yanılmıştı, ama özünde değil. "Kişilik kültünü çürütmek" Sovyet toplumunu bölerek onu partiye, liderlerine ve komünizme olan inancından mahrum etti. Dünya sosyalist kampı da bölünmüştü - hem Polonya'da hem de Macaristan'da kongrenin yapıldığı aynı yıl içinde tanklarla düzeni yeniden sağlamak gerekiyordu. Sovyetler Birliği, en önemli ve gelecek vaat eden jeopolitik müttefiki olan Çin'i sonsuza dek kaybetti ve bu kesinlikle XX Kongresi'nden sonra oldu. Evet, tek başına bunun için Amerikalılar her şeyi yapardı! Görünüşe göre gittiler ...
Öyle de olsa, 25 Şubat 1956'da yapılan bu kadar ölümcül ve korkunç hataların tekrarlanmaması için ülkemiz apaçık olanı kabul etmelidir. Nihayet, Kruşçev'in yanlış raporuna "totalitarizmin üstesinden gelmeye yönelik bir adım" değil, "çözülmenin başlangıcı" değil, Rusya'nın bulunduğu Sovyetler Birliği'ni yok etmek amacıyla devlete karşı işlenen ağır bir suç olarak adlandırmanın zamanı geldi. haklı halef.