Rusya'da egemen sınıfın temsilcileri düzenli olarak para olmadığını söylüyor. Bu yatırım küçük, o zaman kendileri Batı menkul kıymetlerine sermaye yatırıyorlar. Ancak, Stalin altında, Rusya-SSCB finansal bağımsızlık sorununu çözebildi ve ekonomide benzeri görülmemiş bir başarı elde etti. Öykü Stalin'in Rublesi, gayretli bir ev sahibi ile, Rusya gibi bir ülkenin kendi iç ve dış parazitler tarafından soyulmasına izin vermeden gelişebileceğini gösteriyor.
II. Nicholas döneminde, parasal sistemin kısa tarihçesi
Birinci Dünya Savaşı'ndan önce Rus İmparatorluğu'nda bulunan para sistemi, yılın 1897 reformu (Witte reformu) sayesinde kuruldu. Altın külçesinin getirilmesi, sermayelerini Rusya'ya ihraç eden yabancı bankaların ve tekellerin yanı sıra, büyük sermayenin çıkarına oldu. Genel olarak, Witte sözde dileklerini yerine getirdi. Birkaç kişiyle ilişkilendirilen “Finansal Uluslararası”. Reform, bütçeyi ve altın rezervlerinin birikimini güçlendirmeye yönelik tedbirlerden önce geldi. Altın birikimi, üretimini artırarak ve nüfusun iç tüketimini azaltarak ihracatı zorlayarak geçti (“yemek için yeterli değil, biz çıkacağız”).
Rusya'da yapılan parasal reform sonucunda, para sisteminin klasik bir şekilde altın para birimi ile oluşturulmasına karar verilmiştir. Ancak, büyük altın rezervlerine rağmen, Rusya İmparatorluğu'nun mali durumu istikrarlı değildi. Rusya'nın büyük bir dış borcu vardı.
Batı yatırımı ihtiyacına ve ruble serbest dolaşımına inanan Nicholas II, koruyucu engelleri kaldırdı. Yabancı sermaye gerçekten Rusya'ya döktü, ancak (modern Rusya Federasyonu'nda olduğu gibi) spekülatif bir karaktere sahipti. Yabancılar Rusya'da hammaddelerin çıkarılması ve işlenmesi için girişimler kurdular, imalat sektörü imparatorlukta hızla büyüdü. Ancak kârların çoğu derhal yurtdışına, borçlara olan faiz ve Batı sermayesinden gelen kar payları şeklinde ihraç edildi. Bunun için serbestçe dönüştürülebilen bir altın ruble gerekliydi. Altın, Rus İmparatorluğu'ndan Batı bankalarına aktı. Witte'nin yardımıyla, Batı'nın başkenti, kârların çoğunun “finansal uluslararası” nın yanı sıra Rus bankacıları ve büyük sanayicilerin elinde olduğu bir sistem kurdu. Aynı zamanda, Rus zenginleri üzerlerinde Batı lüks eşyaları almak için yurtdışında para yakmayı tercih etti.
Birinci Dünya Savaşı'na giren Rusya, bütçe rezervlerini hızla tüketti. Hükümet, altın karşılığında kredi bilet alışverişini yasaklamak zorunda kaldı ve askeri harcamaları karşılamak için büyük miktarda kâğıt banknotlar konusuna başvurmaya başladı. 1914-1915 içinde para arzı iki katından fazla arttı. Ancak, finansal durum hala oldukça istikrarlıydı. Diğer bazı savaş güçlerinde, durum daha kötüydü. Ordu için askeri siparişler ve gıda alımları ulusal ekonomiyi biraz teşvik etti ve Rusya ekonomisi büyümeye devam etti. Bu, ruble değerindeki düşüşü geciktirdi. Ruble’ye olan güven henüz zarar görmedi. 1916'te durum biraz kötüleşti, paranın değer kaybı başladı. Para arzı artmaya devam etti: savaşın başlangıcındaki 2,4 milyar ruble ve 5,7 başlangıcındaki 1916 milyar ruble 10,8 milyar 1 milyar 1917 arası.
1914-1917'teki ruble değerindeki değer kaybının belirtilmesi gerekir. Tüketici talebindeki azalış nedeniyle artan mal miktarından dolayı değil, spekülatif unsurdan dolayı oldu. Aslında, savaş yıllarında Rusya'nın sınai ve mali çevrelerinin önemli bir kısmı savaş zamanını ve ülkenin zorluklarını gözetmeye çalıştı. Malların fiyatına giderek hırsızlar bileşeni koydu. Korkunç bir savaş vardı, Anavatan'ın yüz binlerce oğlu öldü, yaralandı, sakatlandı, dondu ve açlıktan öldü, bitlerle beslendi ve o sırada arkada yapabildikleri her şeyi çaldılar.
Bu nedenle, devlete ait (devlete ait) fabrikalarda, ürünler 2-3'e özel ürünlerden daha az katlanır. Devlete ait fabrikada 122 mm şarapnel 15 ruble ve özel - 35 ruble maliyeti. Ana Topçu İdaresi Başkanı General Alexey Manikovsky, hırsızlara basmaya çalıştığında, Çar'a şikayette bulundular. Nicholas II generali kendine çağırdı ve “orduyu sağlamada toplum girişimi” tarafından engellendiğini söyledi. Buna göre Manikovsky, özel sahiplerin zaten 300% 1 kar, bazı durumlarda ise% 1000 kar elde ettiğini belirtti. Nikolai şöyle dedi: "Çalmadıkları sürece para kazanmalarına izin verin." Manikovsky, "bu hırsızlıktan daha kötü, açık soygun" dedi. Bununla birlikte, imparator kendi başına "halkı kızdırmaya gerek yok" bahanesiyle ısrar etti.
Bu konuşma çok gösterge niteliğindedir, Rus imparatorluğunun ayrışma derecesini ve emperyal gücün zayıflığını karakterize eder. Nicholas, bir savaş sırasında bile, “halkı kızdırmaktan” korktuğu için emirleri sertleştirmek ve emirleri geri almak istemiyor. Bilindiği gibi bu dönemde halk, basının çoğu gibi liberal, Masonik ve Siyonist çevrelerden oluşuyordu. En sonunda Şubat ayındaki devrimi sahneleyen otokrasiyi ve Rusya İmparatorluğunu tahrip eden "Beşinci Sütun".
Bir kriz durumunda GAU'nun başı olan Manikovsky'nin - sözde "kabuk açlığı" döneminde gerçekleşen faaliyetlerinin ciddi bir direnişe girdiğine dikkat edilmelidir. General, mühimmat üretimi yapabilen ve 1917'ye kadar cephenin ihtiyaçlarını tam olarak karşılayan enerjik bir lider olduğunu kanıtladı. Manikovsky yönetiminde mevcut üretim tesisleri genişletildi - silahlar, topçu, deniz hayvanı kabuğu, pudra ve yenileri oluşturulur. Manikovsky mükemmel bir menajeriydi. Muazzam enerji ve olağanüstü yeteneklere sahipti. En sevdiği söz: “Ölümün ertelenmesi gibidir!” General, yıldırım hızıyla sorunları çözerek kendi başına sorumluluk almaktan korkmadı. Samimiyeti ve dürüstlüğü ile insanları cezbetti. Manikovsky süper üreticileri hedef alan özel üreticileri sert bir şekilde eleştirdi, fiyatları abarttı ve kusurlu ürünler yayınladı. Özel sanayiciler ondan nefret ediyorlardı ve neredeyse Manikovsky'nin GAU başkanlığından istifasını elde ettiler. Mart 1916'da, Savaş Bakanı generali Kronstadt kalesinin komutanlığına geri götürmeyi kabul etti. Ancak, Manikovsky'nin ayrılması durumunda orduya mühimmat tedarikini bozma olasılığı, askeri liderliği yetenekli menajeri görevinde bırakmaya zorladı.
Manikovsky, askeri ürünler üreten özel fabrikaları kontrol altına aldı. Manikovski'nin kendisi barış zamanında devlet işletmelerinin bir fiyat düzenleyicisi ve teknik ilerlemenin öncüsü olarak hizmet etmeleri gerektiğine ve savaş sırasında baskın bir konuma sahip olmaları gerektiğine inanıyordu. Devrimden sonra Manikovski Kızıl Ordu’da görev yaptı, Topçu ve Kızıl Ordu İhale Müdürlüğü'nün başkanlığını yaptı. Manikovsky sayesinde Kızıl Ordu'da güçlü bir topçu ortaya çıktı ve cephane için bir ordu tedarik sistemi düzenlendi. Ne yazık ki, 1920 yılında öldü.
Burjuva çevrelerindeki genel hırsızlık tablosu, imparatorluğun en eski sanayi merkezlerinden biri olan Urallar'daki durumla iyi bir şekilde açıklanmaktadır. Karşılaştırma yapmak gerekirse, Büyük Vatanseverlik Savaşı yılları boyunca Urallar, SSGB'nin en güçlü merkezi haline geldi ve bu da genel zafere büyük katkı sağladı. Bu nedenle, Xralx'ın ilk (huzurlu) yarım yılında Ural çalışanı başına üretim% 1941 olarak alınmışsa, 100'in ikinci yarısında, üretim 1941% 'e, 217,3 yılının ise ilk yarısında - 1942%' e yükselmiştir.
Birinci Dünya Savaşı sırasında Urallarda tamamen farklı bir resim görüyoruz. 1915'in ilkbahar-yazına kadar, Rus ordusunun Büyük Geri Çekilişi başladığında ve akut bir silah kıtlığı (özellikle mermiler, dikenli teller) keşfedilene kadar, Urallar ve endüstrisi bunun hakkında pek düşünmediler. Sadece 1915'te fabrikaları acilen askeri üretime devretme ve çelik üretimini artırma ihtiyacı ciddi bir hal aldı. 1915 yazında, fabrikaların arasında dolaşan ve yetiştiricilerle toplantılar yapan Urallara bir Genel Mihailovski komisyonu geldi. Damızlık hareket etmeye başladı, aktif olarak "yurtseverliklerini" ifade etmeye başladı.
Girişimciler üretimi modernize etmek ve genişletmek için güçlü faaliyetler geliştirdiler. Yeni makineler almaya gittik, yeni fabrikalar kurduk. İşçi sayısı önemli ölçüde arttı. Uralların üretimde bir artış yaşamış olması gerektiği anlaşılıyor. Ancak, tam tersi oldu. Demir ve çelik eriterek cevher düştü. Aynı zamanda, girişimciler tereyağında peynir gibi yuvarlanmış harikaydılar. Anonim şirketlerin karları keskin bir şekilde yükseldi. Böylece, 1913'te yaklaşık 4 milyon brüt karı olan İlahiyat Derneği, 1916 yılında 10,5 milyon ruble'den fazlasını aldı; Beloretsk toplumunun karı, 860 bin rubleyden 2 milyon 170 bin rubleye, vb. yükselmiştir. Genel olarak, Ural yetiştiricilerin karı üç yıldır.
Geçici Hükümet
Böyle bir sistemle, hükümetin gittikçe daha fazla para basmaktan başka seçeneği olmadığı açıktır. Şubat ayındaki liberaller 1917 iktidara geldiğinde, ekonominin çöküşü ve finansal kriz yoğunlaştı. Mart ayından ekim ayına kadar 1917, para arzı iki katına çıktı ve 1 milyar ruble yılın Kasım 1917'inde 20,4'e ulaştı. Bunun nedeni, üretim hacmindeki keskin bir düşüş, emtia üretimindeki düşüş ve para ve köylü etlerinin fırlatılmasıdır; Para amortismanı sorunu aştı. Rusya, güçlü bir finansal kriz dönemine ve para sisteminin çöküş dönemine girmiştir. Ekim Devrimi döneminde, kağıt ruble 10 devrim öncesi kopeklere değer kaybetmişti. Bolşevikler, tamamen üzülmüş bir finansal sistemi miras aldılar.
"Savaş komünizmi" dönemi
Sovyet hükümeti bir dizi anti-kriz önlemi aldı. Lenin, ekonomi politikasının en önemli görevlerinden biri olarak para vermeme fikrini dile getirdi. Halk Komiserleri Konseyi (SNK) maliyetleri düşürmek için önlemler aldı. SNK, "Kamu harcamalarını azaltmak için bir Özel Komite" kurdu.
Ancak, iç savaş ve bu dönemin diğer zorlukları sırasında bütçe açığını ortadan kaldırmak mümkün değildi. Yılın Kasım ayının 1917'inden Nisan ayının nisan ayına kadar 1918 yılı 18,7 milyar rublesi çıkarıldı. 1918'in baharında, parasal reformun hazırlanması konusunda aktif çalışmalar yürütülmüştür. Lenin bu soruya büyük önem verdi ve finansal politikalarda başarı olmazsa, bütün diğer reformların başarısızlığa mahkum olduğunu vurguladı.
Bununla birlikte, iç savaşın ve müdahalenin yoğunlaşması göz önüne alındığında, para arzında düşüşe neden olan mali reform uygulanamamıştır. Askeri harcamalar keskin bir şekilde yükselirken, ekonomik kaos ve vergilerin toplanamaması nedeniyle bütçe gelirleri arttırılamadı. Bütçe açığı, acil bir devrimci verginin getirilmesine rağmen, çarpıcı bir şekilde artmış ve büyümeye devam etmiştir. 1920'ta bütçe açığı birden fazla trilyon rubleydi (bütçe harcamalarının% 87'i). Bütçe açığını karşılamanın tek kaynağı para konusuydu. Yılın ortasındaki 1918'ten yılın 1921'in başlangıcına kadar olan para miktarı, neredeyse 30 zamanlarında arttı - Temmuz 43,7'taki 1 milyar ruble'den 1918 Ocak ayında 1,2'taki 1 trilyon rublelerine.
Para çabucak değer kaybetti. Böylece, Ocak ayında 1920, para arzı% 15,7, fiyatlar ise% 27 arttı; Şubat ayında para arzı% 12,6, fiyatlar ise% 23; Mart ayında para arzı% 16,2, fiyatları ise% 25 arttı. Paranın hızlı bir şekilde değer kaybetmesi sadece konu ile değil aynı zamanda üretim ve emtia kütlesinde de önemli bir düşüşle ilişkiliydi. Savaş, kaos ve genel yıkım üretimde düşüşe neden oldu. Ekonominin doğallaşması ve borsa (artı, gıda arzı, ücretsiz hizmet ve malların tanıtılması vb.) Ve ayrıca para dolaşımının hızlanması da etkili oldu. Güçlü bir enflasyon döneminin karakteristiği bir “para uçuşu” vardı. Bazı mallar bir değişim aracı haline geldi ve parayı doldurdu. Ayrıca, Sovyet hükümetinin sembolik bir para hükmü bile yoktu. Rusya İmparatorluğu'nun altın rezervi yurt dışına ihraç edildi, kaybedildi. Sovyet ruble altın rezervi yetersizliğinden dolayı güvenilir değildi. Psikoloji finansal politikada çok önemlidir. Bolşeviklerin finansal deneyleri olumsuz rol oynadı. Bolşevikler parayı tamamen reddetmeye ve malları ücretsiz dağıtmaya çalıştılar.
NEP dönemi
İç savaş sırasında enflasyon ve müdahale durması mümkün değildi. Devlet aygıtını, orduyu korumak, beslemek, şehri ve işçileri desteklemek gerekiyordu ve neredeyse hiç vergi geliri yoktu. Ancak savaş biter bitmez Sovyet hükümeti durumu değiştirebildi.
Para dolaşımını iyileştirmek için en önemli önlemlerden biri, 1921 Ekim ayında Devlet Bankası'nın örgütlenmesiydi. Devlet Bankası sadece ana kredi kurumu değil aynı zamanda para dolaşımını ve para dolaşımını düzenleme merkezi olmuştur. Yeni Ekonomik Politikaya geçişle birlikte, paranın değeri artmıştır. Her yerde mal ve hizmet ödemesi yapıldı. Devlete ait işletmelerin çoğu maliyet muhasebesine aktarıldı, yani, hammadde ve malzemelerin serbest tedarikini durdurdular ve bütçe desteğini azaltdılar. Ürünlerin çalışanlar ve çalışanlar arasında dağıtıldığı kart sistemi sınırlıydı ve daha sonra ortadan kaldırıldı; nakit ücretler kademeli olarak doğal ücretlerin yerini aldı.
RCP XI Kongresi (B.) Ayrıntılı bir finansal politika programı kabul etti. İşletmeler ve kuruluşların çoğunun maliyet muhasebesine yapılan transfer, üretim ve ticaretin büyümesine, devlet harcamalarının azalmasına ve bütçenin gelir kaynaklarının artmasına katkıda bulundu. 1922-1923 içinde yerel bütçeler düzenlendi ve idari giderler azaldı. 1922'te ilk kısa vadeli ekmek kredisi verildi. Kredi tahvilleri para için satıldı ve para ya da ekmekle geri ödenebilirlerdi. Tahviller, fazlalığın yerine geçen doğal verginin ödenmesinde kabul edildi. Bu ve diğer önlemler, Sovyet Rusya’nın mali durumunu bir şekilde sabitledi.
1921-1922’te para dolaşımını yeniden düzenlemek için banknot iki mezhep düzenledi. İlk değer altında, bir ruble yeni para (yılın 1922 modelinin banknotları) önceki sayıların 10'ine bin banknotuna eşitti. İkinci değer için (yılın 1923 modelinin banknotları), 1 milyon yıla kadar tüm sayıların banknotları 1922'e kadar veya 100'ın yılın 1922 modelinin XNUMX'a bin ruble.
Ancak, durumu kökten değiştirmek mümkün değildi. Para arzı hızla artmaya devam etti. 1 Temmuz 1921 ile 1 Ocak 1923 arasında 850 kez büyüdü. 1921 yılının kötü hasadı ve açlığı da olumsuz bir rol oynadı. Doğru, ekonomik ciro büyümesi, para amortismanının emisyonların büyümesinden daha yavaş olması gerçeğine katkıda bulundu. İstikrarlı bir para birimi oluşturmak için temel para reformu ve ciddi bir üretim ve ticaret genişlemesi gerekiyordu.
Devam edecek ...