'Nietzsche kim? Ha şu ''Tanrı öldü!'' diyen zibidi mi?' diye soranlar varsa çevrenizde ya da siz de onlardan biriyseniz bu kitap tam size göre.. :) Nietzsche'yi sadece ''Tanrı öldü!'' cümlesiyle tanımak ve üstüne üstlük bir de yanlış algılamak düşünce dünyası için gerçekten üzücü bir durum.
Sosyal mesajımızı verdiğimize göre incelemeye geçebiliriz. :)
Düşünürler üzerine yazılan kitapları, her zaman düşünürlerin eserlerinden sonra okumanın taraftarı olan bir okuyucu olsam bile, sanırım söz konusu bu kitap olunca hafif yan çizebilirim ki evet çizdim. :)
Kütüphanede kitabı ilk gördüğümde; 'Şipşak Nietzsche ne kadar şipşak olabilir ki?' demiştim. Gerçekten şipşakmış :) Şaka bir tarafa ciddi şekilde eğer Nietzsche ile ilgili kronolojik bir çizgide bir şeyler öğrenmek istiyorsanız ve bunu felsefe tarihi içerisinde harmanlanmış bir biçimde görmeyi tercih ediyorsanız harika bir eser.
Özellikle Nietzsche'nin psikolojik çözümlemeleri de bu kitabın içerisinde yer alıyor yani Zudeick arada bir esprili bir üslupla Nietzsche'yi iğnelerken bazen de onun söylediği sözlerin asıl sebebinin altını çiziyor. Araya sıkıştırılmış şiirler, alıntılar ve kitabın sonuna Nietzsche'nin eserlerinden en sevilen sözleri eklemiş olması ayrıca dilinin daha akıcı olmasını sağlıyor.
Yazarın tarafsız olduğunu söyleyemem ama tarafsız olabilmek için ciddi bir çaba harcıyor ki bu da alkışı hak edecek düzeyde.
Özetle :) Nietzsche'yi merak mı ediyorsunuz? Ama eserleri size ağır mı geliyor? Ve hızlıca onun hakkında 'doğru' bilgiler mi öğrenmek istiyorsunuz? Tanrı'nın ölüm hikayesi ilginizi mi çekiyor? Bu kitap tam size göre!
Ufak bir alıntı ile bitirmek istiyorum:
''Nietzsche 5 Ocak'ta Basel'e, Jacob Burckhardt'a uzunca bir mektup yollar: 'Sevgili sayın profesör, sonunda Baselli profesör kimliğinde Tanrı olmayı çok isterdim; gelgelelim kişisel egoizmimi bu kadar ileri götürüp, dünyayı yaratma işimden geri kalmayı göze alamadım. Gördüğünüz gibi, nerede olursak olalım, nerede yaşarsak yaşayalım, özveride bulunmak zorundayız.'
...Nietzsche profesöre yazdığı mektubun devamında, bundan böyle çevresini sonsuza kadar kötü esprilerle eğlendirmeye mahkum edildiğini söyler.''
Benim nazarımda Nietzsche'nin kötü esprileri tüm felsefe tarihinin ciddi mevzularından daha değerlidir..
Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar dilerim..
Not: Kitabın yazarı olsam ancak bu kadar överdim :)