[Öykü]"Sonunda" | Armağan Altay
"ANNE BU OTOBÜS DURSUN"
Kafamın içindekiler attığım her ağır adımda çalkalanıyordu sanki. Ayağım yere bastığında, alnıma doğru akan ve gözlerime azgın dalgalar gibi çarpıp, görüşümde köpüklenmelere yol açan şeyler; soğuğun etkisiyle pıhtılaşan kanım değil gibiydi. Her yeni fark edişte, tanrıya küfreden ve bunu yaptığı için gökyüzüne kaçamak bakışlar atıp utanan ben, bunları o an "yaşanmışlıklar yahut yaşanmamışlıklar" olarak adlandırıyordum. Bedenimin maddeden yapılmış olduğunu biliyordum, hatta belki de bilim her şeyi açıklayabilirdi; hayatı, tanrıyı, yaradılış sebebini, her şeyi. Ama bu düşünce, yoğun kar yağışı altında, ayak parmaklarını hissedemeyecek kadar yürüyen genç, kansız ve rahatsız bir çocuk için önem taşımıyordu.
Kar, önüme bembeyaz bir sis çekmişti. Belki karanlık çökmüştü, hatta gece olmuş olabilirdi. Fakat kar, bütün dünyayı boz/pembe bir renge boyayarak, zaman ölçütlerimi de elimden alıyordu. Paltomun cebine soktuğum ellerimi çıkarıp, kolumdaki saate bakabilirdim, bunu yapabilirdim, buna gücüm yeterdi. Ama insanların kısacık ömürlerinde yaptığı gibi, önemsiz bulduğum için yapmadım. Ve mutluluğun tanımını buldum, kar suyunu iyice emmiş botlarımın çıkardığı boğuk seslerin yardımıyla: Gücünün yetebildikleriyle önemli bulduklarının uyumu…
Şoför klakson çalmasaydı, kuyruklu yıldız gibi nadiren algı sınırlarımdan geçen motorlu taşıtlardan birini kaçıracaktım. Beremi kulaklarımın üzerini örtecek kadar çekmiştim, kar da bütün sesleri boğuyordu, duymuyordum.
Tiz klakson sesini duyunca derinleşen düşüncelerimden sıyrıldım ve durdum. Dizlerim tutmuyordu, neredeyse yere düşecektim. Döndüm, arkama baktım. Birkaç metre ötemde beyaz bir kamyonet duruyordu. Tanrı bir yerlerden bana "Bin hadi, bu kıyağımı da unutma." der gibiydi.
Şoför mahallindeki pencereden uzanan kafayı gördüm. Bıyıklı, esmer bir adamın yüzünü kar tanelerinin arasından zar zor seçebildim. Sonra adamın sesini duydum, ama ne dediğini anlayamadım. Yapabildiğim kadar hızla kamyonete doğru yürüdüm, kapıyı açtım ve başka bir kâinata girdiğimi düşündüm. Artık tanrının bu oyunu sadece benimle oynadığına bütün varlığımla inanıyordum.
* * *
Beremi çıkarıp paltomun cebine koydum. Ellerime baktım, parmak uçlarım kıpkırmızı olmuştu. Zar zor hareket ettirebiliyordum. Balon şişirirmiş gibi avuçlarımı kapayıp ağzıma götürdüm, ciğerlerimden çıkan sıcak havayı en sevdiğim uzuvlarıma bağışladım.
"Hoş geldin yeğenim" dedi bıyıklı adam. Vitesi bire takıp gaza bastı. Kamyonet karları kütürdeterek ilerlemeye başladı.
Önce ne soracak acaba, diye düşünmeye başlamıştım ki, sorular ardı ardına geldi.
"Bu havada ne işin var böyle yollarda?"
Bu soruları kendime daha önce defalarca sormuştum ama yanıtlayamamıştım. Şimdi de bir cevap vermek istemiyordum, tek istediğim, gitmek, gitmek ve gitmekti. Farkında olmadan yalan söylesem de, cevapladım.
Adam belli ki cevaplarımın çoğuna inanmıyordu, yüzündeki gülümsemede bana yalan söylediğimi anlatan bir parıltı vardı. Ama yine de üstelemedi, koltuğun arkasından bir termos çıkarıp çay ikram etti. "Çok sıcak değildir ama üşümüşsündür, sana iyi gelir" dedi. Kendisine de bir bardak doldurduktan sonra, arkasına iyice yaslanıp bir sigara yaktı.
"Sigara içiyor musun yeğenim?" İçiyordum, uzattığı paketten bir sigara aldım. Çakmağını uzattı, yaktım.
Şehre ne kadar zamanda varacağımızı soracaktım ama adam onun muhabbetinden sıkıldığımı düşünebilirdi. Bardağı ağzıma götürüp soğumaya başlamış çaydan bir yudum alırken gözüm dışarıdaki sisteydi. Sis.
Haydi, dedim içimden. Bir şey verdin, hatta birkaç şey. Şimdi de bir şeyler alman gerekmiyor mu? Elini çabuk tutsan iyi edersin, yoksa borçlu öteki dünyaya göçecek.
"Aslında geçen hafta burada olsaydın, gittiğin yere kadar götürürdüm seni ama eve uğradıktan sonra tekrar depoya dönmem icap ediyor."
Cevap vermedim. Sigaradan çıkan dumanları izledim. Ağır ağır yükseliyorlar, şerit şerit dalgalanıyorlar, dağılıyorlardı.
Derken… Gördüm onu. İşte, sonunda oradaydı. Onu birdenbire görmemden midir, yoksa onu daha önce hiç görmeyiş olmamdan mıdır bilmem, kafama bir sürü ses üşüştü. Sanki bana bir şeyleri açıklıyordu, oysa hiç gereği yoktu. Ben zaten, bütün olanı biteni yaşayan kişi değil miydim?
… Bak, ben içerideyim, sen dışarıdasın. Sanma ki farkında olduğun şeyleri bilmiyorum. Sokakta gördüğün, o büyük caddelerde yürüyen öküz yığınları bal gibi biliyorlar, nasıl bir yere ait olduklarını. Ya da ait oldukları yerin nasıl bir yer olduğunu. Sana söylüyorum, onlar da biliyor. Sadece bilmezlikten geliyorlar, tıpkı benim gibi. Ve sonra… işte… ben de içerideyim…
Güneşli bir gün. Bazı insanlar hayatımdan çıkmış. Bunlar okul arkadaşlarım. Daha önce de mahalle arkadaşlarım vardı. Sanırım herkesin vardır böyle arkadaşları, akrabaları, kan kardeşleri. Eski apartman daireleri görüyorum. Kafamı bir otobüs camına dayamışım. Günebakan tarlalarının sardığı bir yolda ilerliyoruz. Kızıllaşan güneş ışığı vuruyor yüzüme. Yol boyunca dizilen büyük, kocaman elektrik direklerine bakıyorum…
Şimdi bir adam düşünelim. Bu adam doğuyor. Bir dile sahip oluyor, sonra inançlara sahip oluyor. Eğitiliyor. Bu adama bir şeyler öğretiyorlar. Ama tabi sen de hak verirsin ki adam kendisine verilen bu gibi şeylerin hiçbirini seçmiyor. Bunu seçen kim, biz de bilmiyoruz. Belki de sadece bir rastlantıdır. Afrika Kabilelerinde yaşayanları bir düşünsene. Adamın hayatı mızrakla balık tutmak ve bir totemin etrafında zıplamaktan ibaret. Peki bu küçümsenecek bir şey mi? Kesinlikle hayır. O çıplak, kara derili kardeşimizin hissedişleri, günümüzde birçok insanın hissedişlerinden daha güçlü, samimi ve kutsal. Peki bunun sebebi nedir? Medeniyet, uygarlık ve tabi kaynağında; bilgi! Evet, bilgi bir lanettir. Panzehiri sadece "daha fazlası"dır ve her zaman daha fazlası vardır. Eroin gibi. Neyse, biz adamımıza dönelim. Ne? Gerek kalmadı mı?
"Çok değişmişsin" dedi bana, gözlerimin içine bakıp.
Hâlâ gözlerimin içine bakıyordu. Ama şaşırmıştı. Oysa ben bütün bunları şaşırsın diye söylememiştim. Muhtemelen bu konuşmayı ayna karşısında prova ettiğimi düşünüyordu. Ama ben onu da yapmamıştım. Sadece içimden gelenleri söylemiştim ve bana rahatsızlık veren bakışlarının aptallaşmasını sağlamıştım. Artık o da, güneşe bakmayan bir günebakandı.
"Ölüm var" dedim sonra, "hepimiz öleceğiz. O zaman mahşer günü ne giyeceğim diye düşünemeyeceksin. "Tanrının huzuruna çıkarken mavi bluzumu mu giysem, yoksa sarı eteğimi mi?" gibi önemli sorunlardan kurtulmuş olacaksın. Çırılçıplak olacaksın, şu an benim karşında durduğum gibi. Öleceğiz, evet. Ama gel gör ki, kulağını başka bir erkek yalayacak ve ben bunun için artık hayıflanmıyorum…
Güneş tekrar doğar mı bilmiyorum, ama çok uzun zaman önce battı. Artık başım, taşıyamayacağım kadar ağır… Ve her geçen an, daha da ağırlaşıyor… Tanrım, beni ne için yarattın? Nesin sen? …
"Hey, beklesene!" diye bağırdım, soğuktan kısılmış sesimin izin verdiği şiddette. Karlar her adımımda derinleşti. Batıyordum. Dizlerime kadar geldi her birinin deseni farklı olan beyaz tanecikler. Kulaklarım tekrar soğuk rüzgârların saldırısına uğradı. Kafamda bir yer, kamyonete dönmemi haykırıyordu. " Bekle, yetişemiyorum sana!"
Onun sesini duydum. "Sen çok saygısız bir çocuksun" dedi, dönüp arkasına bakmadan.
Koşmaya devam ettim. Yaklaşıyordum. Yetişecektim, birkaç adım daha.
"Ama ne kadar da azimlisin! Şuraya bak! Bana yetiştin bile!"
Evet, yetişmiştim. Ciğerlerimden damağıma doğru, bakırımsı bir koku yayılıyordu. Gözlerimin içinde siyah karıncaların ürediklerini duyumsayabiliyordum. Acı çekiyordum ama bitecekti sonunda.
Kar durdu. Beyaz sis yavaş yavaş çekilmeye başladı.
"Bana bak!" dedim. "Artık hiç kimse umurumda değil. Hiç kimseye bir şey açıklamak mecburiyetinde değilim. Dön ve bana bak!"
Döndü. Baktı.
Görür görmez, her yanıma huzurlu sancılar girdi. Ayakta duramadım, devrildim yere, dizlerimin üstüne. Sonra yüzüstü gömüldüm karların içine. Neye benzediğimi düşündüm. Bu düşündüğüm son şey oldu… Ve…
"Ölmeyecek… Ölmeyecek… Güneş doğduğunda yine kaldıracaklar başlarını…
Öldüm.
Sayı: 23, Yayın tarihi: 02/04/2008