Sovyet-Fin savaşı (1939-1940), hikayeler ve o sırada dünyada hüküm süren durumla birlikte düşünülmelidir. İlkbahardan 1939 sonbaharına kadar, durum ısınıyordu ve savaş yaklaşımı hissedildi. ABD, İngiltere ve Fransa'nın liderliği Almanya'nın SSCB'ye saldıracağına inanıyordu. Ancak, Almanya henüz böyle bir adım için hazır değildi ve yakında İtalya ile sadece SSCB'ye değil, aynı zamanda İngiltere, Fransa ve Polonya'ya karşı askeri bir ittifak da yaptı. Dünya topluluğunun gözünde daha iyi görünmek için Anglo-Fransız politikacılar, Sovyet tarafının faşist saldırganlığı önlemek için askeri bir anlaşma yapmaya çalıştığı SSCB ile müzakerelere başlamaya karar verdiler. Bunu uygulamak için, Sovyet birliklerinin ve müzakerelere katılan ülkelerin olası saldırganlığı birlikte geri püskürtmek için bir plan geliştirdik. Planın teması 1939 Ağustos'unun ortasındaki askeri görevler toplantısında tartışıldı. Askeri delegasyonumuz, tahsis edilecek bölüm sayısını doğru bir şekilde belirleyen bir askeri sözleşmenin geliştirilmesi ve imzalanmasını önerdi, tanklar, uçak ve deniz filoları sözleşme tarafları tarafından ortak eylem için. İngiltere ve Fransa delegasyonlarının böyle bir sözleşme imzalamayacaklarını gören SSCB daha fazla müzakere yapmak zorunda kaldı.
SSCB, iki cephede (Avrupa - Almanya ile ve Doğu ile - Japonya ile) savaş olasılığını ortadan kaldırmak için, Almanların saldırganlık karşıtı bir anlaşma imzalama teklifini kabul etti. Tüm umutlarını İngiliz ve Fransız’a bağlayan Polonya, ülkemizle işbirliği yapmayı reddetti ve neredeyse yalnız kaldığı için saldırgan için kolay bir av oldu. Alman saldırısından sonra, Polonya ordusu bir felaketin eşiğindeyken, Sovyet birlikleri Batı Ukrayna ve Batı Belarus'ta bir kampanya gerçekleştirdi ve 12 günlerinde 350 kilometreye kadar olan yerlerde ilerledi. Sovyet sınırının batıya kayması ülkemizin stratejik konumunu olumlu yönde etkiledi. Karşılıklı yardımın imzalanması, 1939 sonbaharında Baltık ülkeleriyle sonuçlanırken, Sovyetler Birliği'nin savunma kapasitesinin arttırılmasına da katkıda bulundu.
Eğer batı sınırı güven altına alınabilseydi, o zaman kuzeybatı kesimde durum zor kaldı. Devrimden önce bile, Finlandiya Rus İmparatorluğu'nun bir parçasıydı ve daha erken (altı yüzyıldan fazla) İsveç'in egemenliği altındaydı. Rusya ve Finlandiya’nın mücadelesinde, Baltık Denizi’ne erişim sorunu birincisi için hayati öneme sahipti. Peter, 1700'ta, 1721 yılına kadar süren İsveç ile Kuzey Savaşı'na başladım. Muzaffer tamamlanmasının bir sonucu olarak, Karelya, Vyborg, Kexholm, Finlandiya Körfezi'nin güney kıyıları, Riga Körfezi ve birçok ada Rusya'ya çekildi. İsveç’i mağlup eden Peter, Finlandiya’yı cömertçe ciddiye aldım, ancak devletlerin ilişkileri yine gergindi ve 1808’te aralarında bir savaş çıktı ve bunun sonucunda Finlandiya, Rusya’ya anayasa ve diyeti ile özerk bir prensip olarak emekli oldu. Ancak daha sonra bu haklar Çar hükümeti tarafından azaltıldı ve Finlandiya, Rus İmparatorluğu'nun eteklerinden biri oldu.
Ulusların, devrimden sonra ilan edilmiş olan kendi kaderlerini tayin hakkı Finlandiya'ya bağımsız ve bağımsız bir devlet olma yolunda gerçek bir fırsat verdi. Finlandiya’nın Aralık’taki 6’in Finlandiya’nın bağımsız bir devlet olduğunu ilan eden 1917’e ilişkin kararını inceledikten sonra, hükümetinin bunu tanımaya itiraz etmesiyle, 4’un Ocak ayının tüm Rusya Merkez Yürütme Komitesi Yeni Finlandiya hükümeti, Rusya'ya duyduğu güvensizliği Sovyet Cumhuriyeti'ne devretti. 1918 Mart 7, mağlup edildikten sonra I. Dünya Savaşı'ndan sonra İtilafçıya geri gönderilen Almanya ile bir anlaşmaya girdi. Ülkemize gelince, Finlandiya hükümeti düşmanca bir tavır aldı ve şimdiden Mayıs ayında ilişkileri kopardı ve daha sonra açıkça ve gizlice Sovyet Rusya'ya karşı savaştı.
Kızıl Ordu’nun İç Savaş’taki ve müdahalecilerin üzerindeki zaferleri, Finlilerin Ekim 23’te Sovyet Rusya’yla Ekim 1920’te barış antlaşması yapmasını sağlamıştır. Fakat yine de, ilişki, Sovyet Karelya topraklarında silahlı “gönüllü” manga birliklerinde 1922 tarafından gerçekleştirilen maceracı saldırı tarafından kanıtlandığı gibi gergin kaldı. Gelecekte iyi bir ilişki diyemezsin. P. Svinhuvud (yılda 1931'tan 1937'e kadar Finlandiya Başkanı), Rusya'nın herhangi bir düşmanının Finlandiya'nın bir arkadaşı olması gerektiğini belirtti.
Yolların, hava limanlarının, çeşitli tahkimatların ve deniz üslerinin inşası Finlandiya topraklarında hızla ilerlemeye başladı. Karelya İsthmus'ta (Leningrad'dan 30 km'den biraz daha fazla), komşumuz, yabancı uzmanlar kullanarak, Mannerheim Line adı altında daha iyi bilinen bir savunma ağı inşa etti ve burada, 1939 yazında, Finlandiya tarihindeki en büyük askeri manevralar gerçekleşti. Bu ve diğer gerçekler, Fin savaşa hazır olduğunu kanıtladı.
Sovyetler Birliği kuzey-batı sınırlarını barışçıl bir şekilde güçlendirmek istedi ancak bu hedefe ulaşmak için askeri yol dışlanmadı. Sovyet hükümeti, Ekim ayında 1939 ile karşılıklı güvenlik konularında Finlandiya ile müzakerelere başladı. İlk başta, Sovyet'in ülkemizle bir savunma ittifakı kurma önerisi Finlandiya liderliği tarafından reddedildi. Sonra SSCB hükümeti, Karelya İsthmus bölgesinden birkaç kilometre kuzeyine geçerek sınırı taşımayı ve Hanko Yarımadası'nı Sovyetler Birliği'ne devretmeyi teklif etti. Bunun için, Finlere Karelya SSR'de, birkaç düzine kez (!) Takas alanından daha büyük olan bir bölge teklif edildi. Bir kişi bu koşullarla hemfikir olabilir gibi görünüyor. Bununla birlikte, böyle bir öneri, Finlandiya'nın İngiltere, Fransa ve diğer birçok devlet tarafından desteklenmesinden dolayı reddedilmiştir.
Sorunu askeri yollarla çözme olasılığı, Kızıl Ordu birliklerinin önceden konuşlandırılmasıyla gösterilmiştir. Böylelikle, Kalinin bölgesinde 7'in Eylül ayında 14 Savunması için Sovyetler Birliği Komiseri tarafından oluşturulan 1939 Ordusu, daha sonra operasyonel kontrol altında Leningrad Askeri Bölgesine (LVO) transfer edildi. Eylül ayının sonunda, bu ordu Letonya sınırlarına doğru ilerlemeye başladı ve Aralık ayında zaten Karelya İsthmus'taydı. Novgorod Ordusu Grubu temelinde görevlendirilen 8 Ordusu I, Kasım ayına kadar Petrozavodsk yakınlarında yeniden görevlendirildi ve Aralık ayına kadar birimleri zaten Finlandiya sınırındaydı. Eylül 16 Yılın 1939'i, iki ay sonra 14 Ordusu olarak yeniden adlandırılan Murmansk Ordusu Grubu'nu oluşturuyor. Müzakerelerle eşzamanlı olarak, birliklerin konuşlandırılması ve toplanmasıyla eşzamanlı olarak gerçekleştiğinin ve bir bütün olarak Kasım 28 1939'in tamamlandığını fark etmek kolaydır.
Böylece, LVO birlikleri Finlandiya'nın yakınında toplandı, konuşlandı ve yoğunlaştı, ancak Finliler anlaşmayı imzalamak istemedi. Tek gereken, savaşa başlamak için bir fırsattı. Birliklerimizin savaş misyonlarını 21 Kasım 1939 gibi erken bir zamanda koyduğu unutulmamalıdır. 4717 Kasım 21 sayılı LVO direktifine göre, 7. Ordu, özel bir emir aldıktan sonra, havacılık ve Kızıl Bayrak Baltık filo (KBF) Fin birimlerini mağlup et, Karelya Isthmus'un üzerinde duran tahkimatı ele geçir ve Sanat hattına git. Chitola, Sanat. Antrea, Vyborg; Bundan sonra, Serdobol yönünde saldırıya liderlik eden 8. ordu ile birlikte, başarı geliştirerek, Lakhta, Kyuviansk, Helsinki hattına gidin.
Savaşın nedeni sınırdaki provokasyonlardı. Finliler ya da bizim tarafımızda bu provokasyonlar vardı, şimdi kesin olarak söylemek zor. Örneğin, Sovyetler Birliği'nden Kasım 26 1939'teki bir notta, örneğin Finlandiya hükümeti, topçu tarafından insan zayiatlarına yol açan bombardıman ile suçlandı. Buna karşılık olarak Finlandiya liderliği aleyhindeki suçlamaları reddetti ve olayı soruşturmak için bağımsız bir komisyon kurulmasını önerdi.
Finler, Sovyet birliklerini 25 km 'ye çekmeyi, birliklerini bölgelerine derinlemesine çekmeyi talep etmemize benzer taleplerde bulundular. 28 Kasım’ını, devam eden provokasyonlar ve cüretkar Finlandiya’nın taleplerine dayanarak, SSCB’nin, yılın 1920 barış antlaşmasının yükümlülükleri yerine getirildiğini düşündüğünü belirten yeni bir not geldi. Not, Pravda'nın 28 gazetesinde ve yılın 29'unun 1939 gazetesinde basılmıştır. Ayrıca, bu günlerde gazetenin sayfalarında Fin ordusunun provokasyonlarını doğrulayan çeşitli mesajlar yer alıyor. Bu nedenle, “Finlandiya ordusunun yeni provokasyonları” makalesi, Pravda'da, 29 Kasım'da yayınlandı; bu, Baltık Askeri Bölgesi'nin merkez merkezinden alınan bilgilere göre, 11 Kasım'da Balık Avı ve Orta balıkçılar arasındaki isthmus hakkındaki 28'in beşinci olduğunu açıkladı. Kıyafetlerimizin sınır boyunca hareket ettiğini fark ederek ona ateş etti ve onu yakalamaya çalıştı. Kıyafet ayrılmaya başladı. Bizim tarafımızdan yaklaşan bir grubun eylemleriyle, Finliler topraklarının derinliklerine geri çekildi ve üç asker ele geçirdiler. SSCB'ye doğru 17 saatinde bir tüfekten beş kez vuruldu. Bizimki cevap vermedi. Kasım 18 gecesi, Askeri Bölge birlikleri eyalet sınırını geçme emri verdi.
SSCB'nin liderliği neye güveniyordu? Her şeyden önce, Sovyetler Birliği'nde, birliklerin ilk kompozisyonunun gösterdiği gibi büyük bir savaş başlatmayı planlamıyordu - sadece dört ordu. İşçi sınıfının dünya dayanışmasının gerçekleri tarafından güzel, ancak desteklenmeyen bir çerçevede olan Sovyet hükümeti, birliklerimiz devlet sınırını geçer geçmez, Fin proletaryasının burjuva hükümetine karşı çıkacağını bekliyor. Kış savaşı bu tür umutların yanlış olduğunu kanıtladı, ancak proleter dayanışmasına olan inanç, mantığın aksine, II. Dünya Savaşı'na kadar birçok insanın aklında kaldı.
Düşmanlıkların patlamasından sonra Finlandiya liderliği Moskova'daki İsveç Büyükelçiliği aracılığıyla Sovyet hükümetine müzakereleri sürdürmeye hazır olduğu konusunda bir mesaj iletti. Ama V.M. Molotof, SSCB'nin geçici olarak ülkemizin Finlandiya sol kuvvetlerinin göçmen temsilcileri arasından ülkemizin topraklarında yarattığı Finlandiya Demokratik Cumhuriyeti (FDR) hükümetini tanıdığını söyleyerek bu teklifi reddetti. Doğal olarak, bu hükümet ülkemiz ile gerekli anlaşmayı imzalamaya hazırdı. Metni yılın Pravda gazetesi 1'in Aralık 1939'unda yayınlandı ve bir gün sonra SSCB ile FDR arasında karşılıklı yardımlaşma ve dostluk anlaşması imzalandı ve Sovyet halkına duyuruldu.
Finlandiya hükümeti ne umudu? Tabii ki, eğer kabul edemezse, askeri bir çatışmanın kaçınılmaz olacağının farkındaydı. Bu nedenle, tüm güçleri zorlayarak savaşa hazırlanıyorlar. Ancak, askeri uzmanlar bu eğitimi yetersiz buldu. Kış Savaşı'nın bitiminden hemen sonra, Teğmen Albay I. Khanpula, “iyi yıllarda” savaş hazırlıkları yapanların, savaş sırasında Fin silahlı kuvvetlerinin gücünü artırmalarını gerekli kılmadığını yazdı. оружия mühimmat, Fin askerleri bu hataları Karelya’daki istirideki kanlarıyla ödedi. Finlandiya liderliği, kuzey savaş tiyatrosunda taarruzun ancak kış veya yaz döneminde yapılabileceğine inanıyordu. Ladoga Gölü'nün üstündeki tarifler için, hiç kimseyi rahatsız etmedi, çünkü Fin ordusunun, Karelya İsthmus’u kapsayan güçlü tahkimatların gerisinde kalırken, yabancı topraklarda savaşmak ve sağlanmakla ilgili büyük zorlukların üstesinden gelmek zorunda kalacak olan Sovyet birliklerinden daha iyi hazırlandığından emindi. Finlandiya birlikleri ilkbahar erimesine kadar bekletildi. Bu zamana kadar Finlandiya hükümeti, Avrupa ülkelerinden gerekli desteği almayı umuyordu.
Sovyet Genelkurmayının düşman birliklerini yenme planları şunlardı: kuzey ve orta bölgelerdeki Fin askerlerini tespit etmek ve Finlilerin Batı güçlerinden askeri yardım almalarına izin vermemek için aktif eylemler (ve diğer devletlerin askerlerinin iniş tehdidi vardı); asıl darbe, 8 Ordusu tarafından Mannerheim Line'ı geçerek, 7 Ordusu birlikleri tarafından verilecekti. Bütün bunlara en fazla 15 gün verildi. Operasyon üç aşamayı içeriyordu: birincisi, Finlilerin ön direğe atılması ve ana savunma hattının başarılması; ikincisi, bu grubun atılımı için hazırlık ve üçüncüsü, Karelya İsthmus'taki Fin ordularının ve Kexholm, Vyborg hattının ele geçirilmesinin tüm yoludur. Aşağıdaki taarruz oranlarının elde edilmesi planlandı: ilk iki aşamada 2'ten 3 km'ye ve üçüncüsü günde 8'tan 10 km'ye. Ancak, bildiğiniz gibi, aslında, her şey farklıydı.
Finlandiya komutanlığı ana güçleri Karelya İsthmus'u üzerinde yoğunlaştırdı ve 7 piyade bölüklerinden 15'in, 4 piyade ve 1 süvari birliklerinin ve ek olarak takviye birimlerinin konuşlandırılmasını sağladı. Tüm bu güçler, Karelya Genel Ordusu’nun bir parçası oldu. Esterman. Ladoga Gölü'nün kuzeyindeki Petrozavodsk istikametinde, iki adet güçlendirilmiş piyade bölüğünün bulunduğu General E. Heglund ordusunun ordusunda durdu. Ayrıca, Aralık ayına kadar General P. Talvela birlikleri grubu Vyartsilyu 'ya konuşlandırıldı. Ukhta sektörü, General V. Tuompo ve Kuzey Kutbu'nda, General K. Valenkus'un Lapland grubu olan Kandalaksha ve Murmansk yönündeki birlikler grubu tarafından engellendi. Toplam Sovyet birlikleri, 600 bin Fin askerine, 900 toplarına, 64 tankına karşı, tüm bu güçlere Fin filosunu (29 gemileri) ve Hava Kuvvetlerini (270 savaş uçakları hakkında) destekledi.
LVO'nun (komutan KA Meretskov) bir parçası olarak 4 ordusunu konuşlandırdı: Arctic - 14-i'de 2-x piyade bölümlerinde; Karelya - 9 tüfek bölümlerinin 3; Ladoga Gölü'nün doğusunda - 8 tüfek bölümlerinin 4'i ve Karelya İsthmus'u - Kızıl Bayrak Baltık Filosu kuvvetleri tarafından desteklenen ordunun 7'i.
Düşmanı yenmek için savaşmak genellikle 2 dönemine bölünür. Bunlardan ilki, yılın Kasım 30’indeki Kızıl Ordu 1939 bağlantılarının saldırısının başlangıcından sayılır ve 11’in Şubat 1940’inde sona erer. Bu dönemde, Barents Denizi'nden Finlandiya Körfezi'ne kadar şeritte faaliyet gösteren birlikler, 35 –80 km derinliğine ilerlemeyi, Finlandiya’nın Barents Denizi'ne erişimini kapatmayı ve Karelian Isthmus’un 25’in derinliğini aşan ve Mannerheim hattına ulaşmasını engelledi. İkinci periyotta, Mannerheim Hattı kırıldı ve Vyborg kalesi şehri ele geçirildi, bir barış anlaşmasının imzalanmasıyla 13 Mart 60 tarihinde sona erdi.
8 saatlerinde 30, 30'in mayıs topçu hazırlık saatinden sonraki Kasım ayında mayın tarlasında, Kızıl Ordu birlikleri sınırı geçtiler ve önemsiz bir dirençle karşılaşarak geceleri 4-5 km'ye yükseldiler. Gelecekte, her geçen gün düşmanın direnişi arttı, ancak saldırı her yöne devam etti. Genel olarak, sadece Evcil Hayvan şehri olan Rybachy ve Sredny Yarımadası'nı işgal eden 14 Ordusunun birlikleri, görevlerini tamamlamak için 10 günlerini aldı. Finlandiya'yı Barents Denizi'ne kapatırken, bölgeye derinlemesine girmeye devam ettiler. En zor arazi koşullarında taarruza yol açan 9 Ordusunun birlikleri, ilk hafta 32-45 km'ye ve 8-15 km ile 75 günlerinde 80 Ordusu'na daha da ilerleyebildi.
Kutup operasyon tiyatrosunun özelliği büyük askeri kuvvetlerin ve askeri teçhizatın kullanımını zorlaştırıyordu. Askerleri bölen ve aralarındaki etkileşimi bozan sadece ayrı yönlere saldırmak mümkündü. Komutanlar araziyi iyi bilmiyorlardı; bu, düşmana Sovyet birimlerini ve alt birimlerini geri döndürmenin imkansız olduğu yerlere çekme fırsatı verdi.
Fin emri, ülkenin ortasındaki bölgedeki Kızıl Ordu’nun parçalarının kuzeyden çekilmesinden ciddi olarak korktu. Bunu önlemek için, ek kuvvetler acilen bu yönlere transfer edildi. Çoğunlukla bunlar mükemmel hazırlanmış ve donanımlı kayak üniteleri ve birlikleriydi. Birliklerimizin kayak eğitimi zayıftı ve bunun yanı sıra sahip olduğumuz spor kayakları da gerçek savaş operasyonlarında kullanılmaya uygun değildi. Sonuç olarak, 14, 9 ve 8 ordularının parçaları ve formasyonları savunmaya geçmeye zorlandı, ayrıca bazı birlikler kuşatıldı ve sert bir şekilde savaştılar. 7 Ordusu ilk başta kendi sektöründe de başarılı bir saldırı yarattı, ancak rotası doğrudan sınırdan başlayıp 20'tan 65 km'ye kadar derinliğe sahip bir dizi mühendislik engeli ile yavaşladı. Bu şeritte birkaç (beşe kadar) bariyer hattı ve güçlü noktalar sistemi bulunuyordu. Savaş sırasında, 12 betonarme yapılar, 1245 bunkerler, 220 km'den fazla tel engel, 200 km orman enkazı, 56 km hendek ve salyangozlar hakkında, 80 km sırtları, neredeyse 400 km mayın tarlaları tahrip edildi. Bununla birlikte, 3 Aralık sağ kanadın birlikleri zaten Mannerheim hattının ana hattına geçmeyi başarırken, ordu birimlerinin geri kalanı sadece Aralık'ta 12'e ulaştı.
Aralık 13 birlikleri, yoğun olarak güçlendirilmiş grup ve konumların bir sistemi olan Mannerheim Line'ı geçme emri aldı. Ana şerit, 10 km'ye kadar derinliğe sahipti ve her biri 22-3 hap kutusu ve 5-4 hap kutusundan oluşan 6 savunma düğümleri ve çok sayıda güçlü noktayı içeriyordu. 4-6 kaleleri, genellikle 3-5 km ve 3-4 km derinliğinde ön boyunca uzanan bir direnç düğümü oluşturdu. Kaleler, hap kutuları ve bunkerler iletişim ve siperler ile birbirine bağlandı, tanka karşı gelişmiş bir engel önleme sistemi ve çeşitli mühendislik engelleri vardı. İkinci şerit anadan 3-5 km uzaklıkta bulunuyordu ve neredeyse 40 hap kutularına ve 180 bunkerlerine yakındı. Temel gibi donatılmıştı, ancak daha az mühendislik gelişimi vardı. Vyborg, çok sayıda hap kutusu, hap kutusu, mühendislik engeli ve güçlü noktaları olan iki pozisyonu içeren üçüncü bir şeridi vardı.
7 Ordusunun birlikleri Mannerheim hattının ana hattını kırmayı umuyordu, ancak bu girişimde herhangi bir sonuç elde etmediler, ancak ciddi kayıplar yaşadılar. Kızıl Ordu'nun saldırılarını engelleyen düşman, bir dizi karşı saldırı gerçekleştirerek girişimi ele geçirmeye çalıştı ancak başarılı olamadı.
Yıl sonunda, Kızıl Ordu Yüksek Komutanlığı saldırıları durdurma ve bir atılım için iyice hazırlık emri verdi. Yeni oluşumlarla desteklenmiş olan 7 Ordusu birliklerinden, oluşturulan Kuzey-Batı Cephesi'nin bir parçası olan iki ordu (7 ve 13) kurdular. 28’in GN Direktifi Aralık yılın 1939’i, eğitim birliklerinin, bazı taktiksel konuların ve birliklerin komuta ve kontrolünün örgütlenmesini belirledi; bunlar, aşağıdaki birimlerdi: gelen birimlerin, düşmanlıkların koşullarına aşina olmasının ve hazırlıksız olmamalarının sağlanması; hızlı ilerleme taktiklerini ele almak değil, ancak tam olarak hazırlandıktan sonra ilerlemek; keşif ve sürpriz grevleri için kayak birimleri oluşturmak; savaşa kalabalığa değil, şirketler ve taburlara katılın, onları derinlemesine sıkın ve düşmana üç kat üstünlük sağlayın; savunma hattının önündeki düşman hap kutuları ezilene kadar piyadeleri saldırıya sokmamak; Saldırı tam bir topçu hazırlık sürecinden sonra gerçekleştirilmeli, silahlar meydanlara değil hedeflere ateşlenmelidir.
Bu talimatların uygulanmasıyla, ön komuta bir atılım için hazırlıklar yaptı: askerler, gerçekten fırtınalı olanlara benzer şekilde, noktalar ve bunkerlerle donatılmış özel olarak oluşturulmuş eğitim sahalarında eğitim alıyorlardı. Aynı zamanda, ön kuvvetlerin, orduların bitişik yanlarının 40-kilometrelik gerginliği üzerindeki savunma alanlarını kıracakları bir operasyon planı geliştirildi. Bu zamana kadar, Kuzey-Batı Cephesi piyadelerde iki kattan fazla, neredeyse üç kat topçu ve birden fazla düşman ve düşman üzerindeki tanklarda üstünlüğe sahipti.
Şubat 11, neredeyse üç saat süren topçu hazırlıklarının ardından, cephe birlikleri bir saldırı başlattı. Topçu barajı, 1,5 -2 km derinliğine saldırdı ve saldırı grupları, hap kutularının bloke edilip imha edilmesini sağladı. Savunmayı ilk kıran, ilk günü 123 km'de geçen 1,5 bölümünün birimleriydi. Ortaya çıkan başarı, ordunun ikinci kademesini geliştirdi, ardından ordu ve ön rezervler atılımda bulundu. Sonuç olarak, Şubat 17 ile Mannerheim Line'ın ana hattı kırıldı ve Finler ikinci şeride geri çekildi. İkinci savunma hattının önünde toplanan Sovyet birlikleri, taarruza devam etti. Şubat 28, bir buçuk saat süren topçu hazırlıklarının ardından oybirliğiyle düşman pozisyonlarına saldırdılar. Düşman saldırıya dayanamadı ve çekilmeye başladı. Onu takip ederek Kızıl Ordu'nun birlikleri Vyborg şehrine ulaştı ve Mart 13 gecesi 1940'ta fırtınaya başladı.
Mannerheim hattının Sovyet ordularındaki atılımı ile Finlandiya liderliği, Batı desteği olmadan yenilginin kaçınılmaz olduğunu fark etti. Şimdi Finlerin iki seçeneği var: SSCB'nin koşullarını kabul et ve barışı sağla veya İngiltere ve Fransa'dan askeri destek al, yani bu devletlerle askeri bir anlaşmaya gir. Londra ve Paris ülkemize diplomatik baskı yaptı. Almanya ayrıca İsveç ve Norveç hükümetlerini, Finlandiya'yı SSCB koşullarını kabul etmeye ikna edemediklerinde kendilerinin bir savaş bölgesi haline gelebileceklerine ikna etti. Finliler müzakereleri sürdürmek zorunda kaldılar. Onların sonuçları Mart 12’in Mart 1940’inde yapılan bir barış anlaşmasıydı.
Koşulları, ülkemizin Finlandiya'yı egemenlikten mahrum bırakmak ve Çarlık Rusyası'nın sınırlarını yeniden kurmak istediği olası suçlamalara tamamen yol açtı. Sovyetler Birliği'nin asıl hedefi, Sovyet kuzey-batı sınırlarının, Leningrad'ın güvenliğinin yanı sıra Murmansk ve demiryolundaki donmayan limanımızın güçlendirilmesiydi.
Halk, o yıllarda basında çıkan bazı yayınlardan açıkça görülen bu savaşı kınadı. Bununla birlikte, bir dizi politikacı savaşın patlamasından suçluyor ve Finlandiya hükümetini ele geçirdi. Neredeyse 26 yıl (1956-1981) olan ünlü Fin devlet adamı Urho Kekkonen, bu ülkenin eski cumhurbaşkanıydı, savaştan kaçınmanın kolay olduğunu vurguladı, Finlandiya hükümetinin Sovyetler Birliği ve Finlandiya'nın çıkarlarını anladığını göstermesinin yeterli olduğunu vurguladı.
Kaynaklar:
Sokolov B. Finlandiya Savaşı'nın Sırları. M.: Veche.2002. C. 8-49, 309-352.
Meltyukov M. Finlandiya İçin Popüler Cephe? (1939-1940'ta Finlandiya ile savaşta Sovyet liderliğinin hedefleri sorusu üzerine) // Yurtseverlik Tarihi. 1993. Hayır. 3 C. 95-101
Vashchenko P. eğer Finlandiya ve SSCB. // vecih 1990. №6. S.27-34.
Kilin Y. "Kış Savaşı" na Karelya'dan bakış. // Uluslararası yaşam. 1994. №3. 1994. 46-50 ile.
Bir grup yazar. İkinci Dünya Savaşı'nın tarihi 1939-1945. T. 3. M.: Voenizdat, 1974. C. 356-362.