Eşzamanlı yüzme takım arkadaşlarım için giyinmekten, arkadaşlarımın saçlarını boyamaktan ya da makyaj yapmaktan büyürken, güzellik dönüşümlerinde büyüyordum. “Yaşamın asıl heyecanı bir makyaj olan Cher” in arkadaşı Tai’yi dinlendirdiği “Clueless” da bu sahneye saplantılıydım. Hepimizin değişme yeteneğine sahip olduğumuz fikrini sevdim, asla tek bir bakışla sınırlı kalmayacağım.
Bir yetişkin olarak, bu yaratıcılık fotoğrafçılıkta bir kariyere yol açtı.
İlk önce 2012'de modern güzellik portresine çekildim. Bu ortaya çıkan trend, çoğu zaman konunun dramatik evrimini soygundan ve “doğal” dan etkileyici ve muhteşem hale getirmek için görüntülerden önce ve sonra yer aldı. Bunlar güçlendirici olarak sunuldu, ancak sallayamadığım, ima edilen mesaj şuydu: “Önce” resminiz yeterli değil.
“Sonra” görüntüleri mükemmelliğe ulaşmak üzereydi: mükemmel makyaj, mükemmel aydınlatma, mükemmel poz, mükemmel her şey.
Fotoğraf manipülasyonu, fotoğrafçılığın kendisi gibi bir şey olmuştur. Estetik amaçlar için rötuşlama 1846'dan beri mevcuttur, bu nedenle fotoğraf düzenleme konusundaki etik düşünceler yeni değildir. Ve kesinlikle basit değiller. Biraz tavuk ve yumurta durumu var: Rötuşlanan görüntüler yüzünden vücut imajımız zayıf mı? Yoksa beden imajımız zayıf olduğu için resimlerimize rötuş mu yapıyoruz?
İkincisinin doğru olduğunu ve sinsi bir döngüye neden olduğunu iddia ediyorum.
Aktris ve aktivist Jameela Jamil, özellikle havalandırılmış görüntüleri yasaklama mücadelesinde açıkça konuşuldu. Onlara kadınlara karşı suç sayılacak kadar ileri gitti.
“Anti-feminist. Yaşlandı, ”dedi. “Bu yağ fobik … Sizin zaman, para, rahatlık, dürüstlük ve kendine değer değerinizi soyuyor.”
Çoğunlukla bu düşünceye katılıyorum. Ancak, airbrushing'i sorunun kaynağı veya semptomu olarak ayırt etmek de önemlidir.
Güzellik standartları her zaman var olmuştur. İdeal özellikler tarih ve kültürler arasında değişmiştir, ancak fiziksel veya cinsel açıdan arzulanan görünmek için her zaman baskı vardır. Erkek bakışları ve erkek keyfi, bir bedeli var. Kadınlar acılarını ödediler. Korseler, kurşun dolu makyaj, arsenik hapları, aşırı diyet düşünün.
Kendimizi bu döngüden nasıl kurtarırız? Cevabımdan emin değilim, ancak airbrushing'i yasaklamanın son derece zor bir iş olacağını ve güzellik kültürünün yükünü zorlaştırdığı konusunda oldukça olumlu davranıyorum. İşte nedeni.
Düzenleme araçlarına daha fazla erişim mutlaka daha fazla etki anlamına gelmez
2008'de sınıf arkadaşlarımdan birinin başımın üstüne geldiği ve dijital dosyayı Photoshop'ta açmak için dizüstü bilgisayarına aktardığı film okulundaydım. Yüzümü inceltmek için “sıvılaştırma” aracını hızlı ve rasgele kullandığında izledim. İki eşzamanlı düşüncem vardı: Bekle, buna gerçekten ihtiyacım var mı? ve bekle, yapabilirsin yap O?
Fotoğraf düzenleme yazılımı için endüstri standardı olan Adobe Photoshop, 1990'lı yılların başından beri kullanımdadır. Ancak, çoğunlukla, maliyet ve öğrenme eğrisi, dijital medyada çalışmayanlar için bir şekilde erişilmez hale getiriyor.
Şimdi yeni bir dünyada yaşıyoruz. Günümüzde, insanların Photoshop'u nasıl kullanacaklarını öğrenmeden fotoğraflarını düzenlemeleri olağandır – bunun bir filtre eklemek veya Facetune gibi bir uygulamayı kullanarak görüntüyü değiştirmek için daha ileri gitmek anlamına gelir.
Facetune 2013 yılında piyasaya sürüldü. Birçok yönden rötuşlamada demokratikleşmiş. Cilt pürüzsüzlüğü, göz parlatma, diş beyazlatma, vücut ve yüz yeniden şekillendirmeyi basitleştirir ve kolaylaştırır.
Instagram ve Snapchat, yüzünüzü tek bir dokunuşla dönüştürebilen “güzelleştirici” filtrelere bile sahip.
Günümüzde, kitlelerin Batı güzellik standartlarına uyma hayallerini en azından çevrimiçi olarak gerçekleştirmeleri kolaydır. Geçmişte, bu çoğunlukla sadece moda ve fotoğraf profesyonelleri tarafından mümkündü.
Bu yüzden, evet, Instagram etkisinde olan dünyamızda rötuş yapmak daha yaygındır. Ancak, vücudumuzla ilişkimizin daha iyi veya daha kötü olup olmadığını kesin olarak söylemek zordur.
Bu düzenleme araçlarına erişimin artması ve değiştirilmiş, havalandırılmış görüntülere maruz kalmasının bir sonucu olarak, güzellik standartlarının kendilerinin çok daha baskıcı ya da sorunlu hale geldiğine dair bir kanıt yoktur. BBC'nin sosyal medya ve beden imgesi hakkındaki makalesine göre, bu konuyla ilgili araştırmalar “henüz erken aşamada ve çoğu çalışma ilişkisel.”
Toplumun çekici veya arzu edilir gördüğü şey kültürümüze derinden gömülüdür ve genç yaştaki insanlara, aileden, arkadaşlardan, televizyondan, filmlerden ve diğer birçok kaynaktan yansıtılır.
Photoshop'u kaldırmak veya kısıtlamak aslında toplumumuzun beden imajı sorununu çözmenize yardımcı olur mu? Muhtemelen değil.
Fotoğraf düzenleme araçlarına verdiğimiz suçlama, etkileriyle orantılı değil
Estetik mükemmellik arayışı içinde zararlı bir döngüyü sürdürme potansiyellerine rağmen, fotoğraf düzenleme araçları sebeb olmak vücut dismorfisi veya yeme bozuklukları gibi tanınabilir hastalıklar. Genetik, biyoloji ve çevresel faktörlerin bir kombinasyonu esas olarak bunu ortaya çıkarmaktadır.
Yeme Bozukluğu Farkındalık İttifakı İttifakı'nın kurucusu ve yöneticisi Johanna S. Kandel'in Racked'e yaptığı açıklamada, “Yalnız görüntülerin yeme bozukluğuna yol açmadığını biliyoruz, ancak su altında kaldığınızda çok fazla vücut memnuniyetsizliği olduğunu biliyoruz. Bu imgelerle asla elde edemezsin çünkü onlar gerçek değil. ”
Filtreler ve Facetune gibi şeyler semptomları tetikleyebilir ve birinin özgüvenine zarar verebilir, ancak bu düzenleme araçları ile psikolojik bozukluk arasında net bir sebep-sonuç ilişkisi olduğunu söylemek yanlış olur.
Sorunu basitleştirirsek, bir çözüm bulamayız.
Düzenlemenin far çok uzağa ’yapıldığını ayırt etmek zor
Fotoğraflarımızın gurur verici görünmesini isteme kavramı – tamamen yaygın ve anlaşılır olsa da – kendi başına biraz sorunlu bir fikir olabilir.
Neden sosyal medyada kendimize belli bir versiyonunu başkalarına yansıtmamız gerekiyor? Çizgiyi nereye çiziyoruz? Profesyonel saç ve makyajın büyüsü iyi mi? Çekici aydınlatma kabul edilebilir mi? Cildi yumuşatan lenslerden ne haber? Pozlama, algılanan kusurlarımızı gizliyor mu?
Bu hayati önem taşıyan tartışmaların yapılması gerekiyor. Ancak bazen sorun Photoshop kullanımıyla ilgili daha az ve aşırı Photoshop, doğal göründüğü kadar iyi gibi.
Ancak herhangi bir şey düzenlenirse, aslında “doğal” mı? Bu duygu, sade makyaj fikrine benzer. Doğal güzellik kültürümüzde yüceltilmeye bağlı, erdeme bağlı bir şey olarak çabalamak için bir şey olarak yüceltilir.
Yazar Lux Alptraum'un “gerçek” güzellik üzerine bir yazı yazdığı gibi, “Teoride, görünüşe çok fazla dikkat etmeyerek, çekici görünmeyi dengeleyici bir şekilde dengeleyen, ancak bu mükemmel karışımın oldukça zor olabileceği ideal bir çaba var. Tam olarak belirlemek için. ”Bu mükemmel karışım için çaba göstermek yorucu olabilir. İnce idealler bile sağlıksız veya zararlı olabilir.
Bu konuşmanın karmaşıklığına gerçekten dalıncaya kadar, konunun kökenine varamayacağız. Hangi miktarda fotoğraf manipülasyonunun sorunlu olduğuna odaklanmak yerine, arkasındaki karar verme ve düzenleme ve rötuşlama işlemlerinin insanları nasıl hissettirdiği hakkında konuşma zamanı gelebilir.
Birinin fotoğraftaki görüntüsünü değiştirme yeteneği bazı insanlara neşe veya güven getirebilir. Örnek olarak, yüzlerini veya vücutlarını değiştirmek için düzenleme araçlarını kullanan ve tanımladıkları cinsiyet (ler) olarak sunum yapmalarına yardımcı olan cinsiyet disforisi olan bir kişidir. Öte yandan, birisi görünüşte mükemmel, rötuşlanmış bikini fotoğrafına bakabilir ve takıntı için daha fazla kusur bulmaya devam edebilir.
Görüntülerin bizi büyütme ve güçlendirme gücü olduğu gibi, zarar verme potansiyeli de vardır. Fakat beden imgesi sorununun kökü kültürümüzle başlar.
Fotoğraf düzenleme araçlarını yasaklama argümanı çoğu zaman çeşitlilik meselesine değmez
Dove gibi şirketler Photoshop'u atmak için çok fazla kredi alırlar. Olurken olduğu Bir tür ilerleme, başardıklarına göre bir çeşit lezzetli gerçeklik var.
Oyunu oynuyorlar ama güvende tutuyorlar. Büyük kampanyalarda vücut pozitifliğini kullanıyorlar, ancak genellikle bir satış aracı gibi hissediyor. Örneğin, reklamlarında sayılan kurumları görmüyoruz. çok yağ, çünkü ürünlerini satmak için hala ana akıma itiraz etmek zorundalar.
Kısacası: Fotoğraf düzenleme araçları kullanılmasa bile, renkli insanlar ve şişman, transeksüel ve / veya engelli insanlar medyada aşırı derecede temsil edilmemektedir.
Temsil ve kapsayıcılık son derece önemlidir, bu yüzden şirketler tüm insanlar için bir savunucu olmayı ve aktif olarak çeşitliliği teşvik etmeyi misyon haline getirmelidir. Bu, normalden farklı görünen birkaç modele sahip olmaktan çok daha fazlasını yapmak anlamına geliyor.
Bu önemli hareketin metalaşması, temsil konularına otantik bir çözüm yolu olarak duruyor.
Bu resimlerle olan ilişkimizi incelememiz gerekiyor
Resimlerin beynimiz üzerinde kesinlikle bir etkisi var. Aslında, beynimiz tipik olarak daha fazlasını korur
Sosyal medya, kişisel ve iş yaşamımızın büyük bir bölümünü oluşturuyor. meli Sürekli olarak görüntülediğimiz fotoğraflar üzerinde ajansı çekmek.
Aynı derecede önemli olan kendimize ve çocuklarımıza medya okuryazarı olmayı öğretme yöntemimizdir. Common Sense Media'ya göre, eleştirel düşünmek, akıllı bir tüketici olmak ve görüntülerin bizi nasıl hissettirdiğini bilmek. Sosyal medyada gezindikten sonra sık sık üzgün ve endişeli hissediyorsak, bir şeylerin ayarlanması gerekir.
Zararlı imgeleri tamamen ortadan kalkmaya zorlayamayız, ancak benzersiz sesleri güçlendirerek ve öz sevgiyi ve saygıyı uygulayarak vücudun daha sağlıklı temsilini teşvik edebiliriz. Elinden gelenin en iyisini yapma baskısı olmayan bir dünya dileğiyle (ve istemek en iyi şekilde görünmek için) fotoğraflarda oldukça gerçekçi görünmüyor.
Bununla birlikte, bu sorunları açmak ve incelemek mümkündür. Dumanı ve aynaları ne kadar iyi anlarsak, onlardan ciddi oranda etkilenme ihtimalimiz o kadar düşüktür.
Nedenini sorarsak, vücut imajı krizine daha fazla zarar verebilirdik.
Neden insanlar, özellikle de kadınlar, görünüşümüzü ayarlama gereği duyuyorlar? Neden dijital medyada çalışanlar iznimizi rızamız olmadan değiştirme gereği duyuyorlar? Neden daha büyük gözlere, daha ince burunlara, daha dolgun dudaklara ve pürüzsüz bir cilde ihtiyacımız var? Akıl sağlığımız acı çekerken neden bu güzellik standartlarını korumamız öğretiliyor?
Kadınlar kusurlarından dolayı alay ediyorlar, fakat aynı zamanda sosyal medyada fotoğraf düzenleme uygulamaları veya filtreleri kullanmakla alay ediyorlar. Asla yaşlanmamamız bekleniyor, ancak plastik cerrahi hala tabu bir konudur.
Bu feminist bir mesele, karmaşık bir mesele. Düzenleme araçlarına erişimden uzaklaşarak ve yalnızca onlara karşı hileli bir sistemde hayatta kalmaya çalıştıkları için kişileri suçlayarak çözmeyeceğiz. Kendini sevme ve güven yerine güvensizliği ve utancı besleyen bir kültürde yaşıyoruz.
Moda ortamındaki yoğun rötuşlu görüntüler ile ek bir yüz filtresi veya yeni ışıklandırma ile selfies arasında belirgin bir fark var. Bunlardan biri genç yaştaki insanlara beslenir ve “norm” güzellik standardı fikrine katkıda bulunur. Diğeri, açıkçası, başka kimsenin işi olmayan kişisel bir seçim.
Yeterince iyi olmadıklarına inandıkları için beynini yıkayan kadınlara kişisel suçlama yapmaksızın sistematik sorunları ele almamız gerekiyor.
Sonunda, biz kadınlar olarak buna karşıyız. Bu kadar uzun süredir bizi baskı altına alan güzellik standartlarını devirmenin bir yolunu bulana kadar, bu tür araç ve uygulamaları yasaklamanın muhtemelen sınırlı bir etkisi olacaktır.
JK Murphy, beden kabulü ve zihinsel sağlığı konusunda tutkulu olan feminist bir yazar. Film yapımcılığına ve fotoğrafçılığına sahip geçmişiyle keskin bir hikaye anlatımı sevgisine sahiptir ve zorlu konulardaki konuşmalara komedi perspektifi ile değer vermektedir. King's College Üniversitesi'nden gazetecilik diplomasına ve Vampir Avcısı Buffy'nin giderek daha işe yaramaz bir ansiklopedik bilgisine sahip. Takip et onu heyecan ve Instagram.