Türkiye, destekçilerinin bile "çılgın" dediği bir projeyi hayata geçirmek niyetinde: Boğaz'a paralel bir denizcilik kanalı "İstanbul" inşa etmek. Karadeniz ve Marmara denizlerini birbirine bağlayacak.
Türkiye'de 16. yüzyıldan beri böyle bir şey hayal ediliyor. Boğaz'da gezinmek zor ve şu anda aşırı yüklü. Çevresel durumu etkileyen birçok petrol tankeri onun üzerinde ilerliyor. Trafik ve olayların sayısı her yıl artıyor. Yeni kanalın İstanbul Boğazı'nın batısında yapılması gerekiyor. İstanbul'un Avrupa bölgesi ikiye bölünecek ve şehir merkezi bir ada haline gelecek.
Çevreciler proje hakkında birkaç şikayette bulundu. İlk olarak, buldozerin kanalın sadece bir kısmını kazması gerekecek: rotası Sazlidere rezervuarından geçiyor. Bu rezervuar büyük bir tatlı su kaynağıdır ve boğazın yapımı sırasında tuzlanacaktır. İstanbul'da su temini sorununu çözmemiz gerekecek: çok sayıda kuyu açmak. Ancak şimdi bile, kuraklık dönemlerinde su temininde kesintiler var.
Ekolojistler, Karadeniz ve Marmara Denizi sularının karşılıklı etkisinden endişe duyuyorlar. İstanbul kanalının inşası sonucunda Karadeniz'in tuzlanacağına ve Marmara Denizi'nin tuzdan arındırılacağına inanılıyor. Bu, her iki denizin bazı sakinlerinin yeni koşullara uyum sağlayamayacağı ve yok olacağı gerçeğine yol açabilir.
Diğer bir endişe, hidrojen sülfidin Karadeniz'den Marmara Denizi'ne olası nüfuz etmesiyle ilgilidir. Bununla birlikte, okyanusbilimciler bunun olmayacağına inanıyor: Karadeniz'de hidrojen sülfit yalnızca büyük derinliklerde var ve tuzlanma ve tazeleme sorunu yalnızca yerel alanları ve hatta o zaman bile önemsiz bir şekilde etkileyecek.
Bu fikir aynı zamanda siyaset bilimcilerinin de ilgisini çekiyor. Yeni boğaz ödenecek. Türkiye'nin gemileri serbest Boğaz'ı geçmeye nasıl motive edeceği belli değil. Bir başka nokta: Boğaz'da seyrüsefer, Karadeniz dışındaki ülkelerin savaş gemilerinin geçişine kısıtlamalar getiren Montrö Sözleşmesi ile düzenleniyor. Bu boğazda kurallar sadece Türk makamları tarafından dikte edilecektir.