Monica Youn, önceki iki şiir koleksiyonunun yazarıdır. Takas ve Ignatz Ulusal Kitap Ödülü için finalist oldu. Eski bir avukat, Princeton Üniversitesi'nde ve Warren Wilson College'da Yazarlar için MFA Programında ders veriyor. Belle Boggs şu kitabın yazarıdır: Mattaponi Kraliçe . Hikayeleri ve denemeleri Orion , Harper's , The Paris Review , Ecotone , Kayrak ve diğer birçok yayın. North Carolina Eyalet Üniversitesi'nde MFA programında ders veriyor.
Belle Boggs: Tüm harika ve hak edilmiş ilgiden dolayı tebrikler Blackacre Ulusal Kitap Ödülü'nün uzun listesi de dahil olmak üzere aldı! Okurken, size iki tür soru sormak istedim: Birincisi, dilinizin kesinliği ve kitabın yapısına, organizasyonuna ve araştırmasına nasıl yaklaştığınız hakkında ve ikincisi, daha kişisel ve belki daha acil olarak kısırlık hakkındaki yazınız, kavram hakkında 'kısırlık' ve annelik arzusu. Bu iki sorgulama satırı, kurgusal olmayan bir yazar olarak kendi deneyimimi düşünmeme neden oldu - iletişim kuracak bir şeyim var, ama aynı zamanda yapı, biçim ve dil hakkında da çok umursuyorum. İnsanlar hedeflerinizi yazılı olarak sorduğunda ne dersiniz? Blackacre ?
Monica Youn: Teşekkürler ve sırayla tebrikler Bekleme Sanatı ve aldığı tüm fantastik basın!
Yazmadaki hedeflerim Blackacre yazma sürecinin farklı aşamalarında değişti. Kitabın ilk aşaması (kabaca Asılmış Adamlar bölümüne karşılık gelir), benim erken yumurtalık yetmezliği teşhisi ve ardından ortaya çıkan tüm kişisel ve evlilik sonuçlarıyla aynı zamana denk geldi. Aniden hayat planımın büyük bir kısmı - bir partner bul, evlen, bir aile kur - düştü. Aynı zamanda ailemde başka krizler de vardı. Ailemin 45 yıllık evliliği de çözülüyor gibiydi ve annem bir kırılma noktasına gelmişti. Ve sonra kayınpederim ölümcül bir kaza geçirdi ve aileyi bir hafta süren acı verici bir ölüm döşeğindeki nöbetten sonra yaşam desteğini geri çekmeye karar verdi. Yani Asılmış Adamlar şiirleri, tüm bu kargaşa ve kayıplarla yüzleşmek için oldukça umutsuz çabamdı. Ve aklıma Asılan Adam figürü - hem tarotta hem de François Villon'un şiirinde, durumun, dünyanın büyük ölçüde değiştiği, ancak bu yeni perspektifte belirli bir sakinlik bulan bir figür.
Ve sonra kitabın ikinci aşamasında (___acre şiirlerinin çoğu Blackacre sekansıyla sonuçlanıyor), bir köşeyi döndük. Donör yumurta kullanan bir çocuk sahibi olmaya karar vermiştik ve bu şiirlerin çoğu hamileliğimin ikinci üç aylık döneminde yazılmıştı. Bu şiirleri yazarken, son 4 ila 5 yıldaki gebe kalma çabalarıma - başarısız IUI ve IVF döngüleri de dahil olmak üzere insanlık tarafından bilinen hemen hemen her tıbbi ve yarı tıbbi çareyi içeren çabalarımı - düşünüyordum. 'Ne pahasına olursa olsun gebe kalmanın peşinden koşan, ilişkilerini ve bu süreçte onurunu bozan çaresiz, gergin kadın' klişesi dediğiniz şey haline gelmiştim. Ve beni o noktaya getiren şeyi anlamaya çalışıyordum. Ve sorunun büyük kısmının basit 'bebek ateşi' olmadığı, aynı zamanda kısırlığın utanç duygusu olduğu sonucuna vardım, büyük bir içgörü ve empati ile belgelediğiniz bir utanç. Bekleme Sanatı . Ve bu utancın içime nasıl kök saldığını anlamaya çalışıyordum.
Sana benzer sorularım vardı. Benim kendi deneyimim gibi, sizin kısırlık deneyiminiz ve nihai çözümü birkaç farklı aşamada gerçekleşmiş gibi görünüyor. Her adımın - sıcaklık çizelgesi, hormon takviyesi, IUI, sonra evlat edinme ve son olarak IVF - zihinsel engelleri yıkmanızı, yalnızca pratik ve finansal hususları değil, aynı zamanda doğası gereği etik görünen hususları da aşmanızı gerektirdiğini açıklıyorsunuz. bu tür 'yapay' veya 'aşırı' önlemlerin 'bencil ve savurgan' göründüğü hissi. Eminim bu 'etik' hakkında bu konuşmanın ilerleyen kısımlarında konuşacağız, ama önce daha yazılı bir soru sormak istedim - bu sürecin hangi noktasında bunun hakkında yazmaya karar verdiniz? Hatıralarınızın canlılığı ve detayı karşısında şaşkına döndüm ve süreci günlükte mi yoksa başka bir şekilde mi belgelediğinizi merak ediyordum. Ve eğer öyleyse, deneyim hakkında yazacağınız bilgi size deneyimden biraz uzaklaştı mı, bir yazar olarak büyük ölçüde kontrolünüz dışında görünen olayların gidişatını kontrol etmenizi sağladı mı?
BB: Çok fazla not aldım - defter tutmak benim için stresli bir şey yaşadığımda (tıbbi tedavi gibi) daha yoğun hale gelen bir alışkanlık ve sanırım fiziksel not alma, kaydetme ve gözlem yapma eylemi. biraz kontrolüm varmış gibi hissettiriyor. Bir doktorun, ayaklarım üzengi içindeyken bir muayene masasına uzanırken not almamla ilgili olarak 'Oh, sen o hastalardan birisin' gibi bir şeyle, anlamlı ama onaylamayan bir şekilde yorum yaptığını hatırlıyorum. Ayrıca doktorlarıma bu konu hakkında sürecin oldukça başında yazdığımı bildirdim ve bir şekilde hasta olarak bana yardımcı olduğundan şüphelendim. Belki e-postalarım daha hızlı cevaplandı? Randevularım için sıcak ve cana yakın bir tavır sergileyen aynı doktoru belki daha iyi görebildim mi? (Araştırmaya, özellikle de yoksul kadınların doğurganlık tedavisi dünyasına nasıl yaklaştığına dair derinleştikçe, gücümün ve algılanan gücümün tedavi ve erişimde nasıl böyle bir rol oynadığını gördüm.)
Ayrıca kitabımı farklı aşamalarda yazdım. Deneyimim hakkında sadece bir makale yazacağımı düşünmeye başladım. Orion dergisi ve makaleyi araştırmak ve yazmak, bir dizi başarısız IUI tedavisinin sonu ile aynı zamana denk geldi. Bir süre işimin bittiğini düşündüm; O makaleyi yazmak ve muameleden sonra geri dönmek çok rahatlatıcıydı. Ama hatırlayabildiğim sürece hayat planımın bir parçası olan çocuk sahibi olmaktan vazgeçmeye hazır değildim. Bu yüzden araştırmaya devam etmenin, diğer insanların hayatlarının aileye giden alışılmadık yollardan (ART ve IVF, donör yumurta veya embriyo, taşıyıcı annelik, evlat edinme veya koruyucu bakım) ve karşılaştıkları engellerden nasıl etkilendiğini keşfetmenin bir yolu olacağını gördüm. o yollar. Tedavi korkularımın üstesinden gelmek için çalışırken benim için en akılda kalan ve faydalı olan deneyimlerden biri laboratuvarında bir embriyologla buluşmak ve zaman geçirmekti. İşinden çok keyif aldı ve gametler ve embriyolar hakkında konuşurken çok net ve aynı zamanda imgelem odaklıydı.
Bence kitabınız, gizemli ve belirsiz hücresel düzeyde gebe kalma konusunda güzel bir iş çıkarıyor. İlk 'Blackacre' o kadar yürek parçalayıcı bir şiir ki, 'bir gün bana kara bir ay gösterdiler / dönen gri bir ekranda parlak bir nimbus ile'. O ayın ve nimbusun görünüşünü tam olarak biliyorum, ama aynı zamanda 'ertesi gün gitti' nin garip ve yıkıcı kaybını da hissediyorum - bu, 'sonum olarak adlandırsalar bile, yas tutmak için neredeyse hiç yer bırakmadığımız bir kayıp' sonsuz yaşam şansı. ' Daha sonra, 'Önleme' bölümünde, 'yumurtalıktan fırlayıp düşen, yıldız şeklinde bir yara bırakan' 'beyaz yumurtayı' tanımlıyorsunuz ve 'bu beyaz dantel işi hangi noktada karmaşıklıktan imkansızlığa geçiyor?' opaklık, engel ”? Bu şiirleri ve dil ve kelime dağarcığını sorguladığınız diğer şiirleri okuyarak - 'geniş', 'sarısı' ve 'ihtiyaç' gibi çeşitli kelimeler - şiirinizde, özellikle doğurganlık şiirlerinde araştırma ve kesinliğin rolü hakkında merak ettim. Bir soruyla mı yoksa bir şeyi bilmek veya tanımlama ihtiyacıyla mı başlıyorsunuz? Bir görüntü ile mi? Anlatımla mı?
BENİM: Blackacre sekansı için, imge kadar somut bir şeyle veya kapsayıcı bir anlatıyla başlamadım. Vücudumdaki fiziksel bir varlık gibi, yıllarca süren kısırlık tedavilerinin birikmiş kalıntısını, algılanan başarısızlık, hayal kırıklığı, çaresizlik hissedebiliyordum. Ve oğlum doğmadan önce kendimi o mevcudiyetten - bu olumsuzluktan - kurtarmak istedim. Ama onu kovmak için önce bir isim vermek zorunda kaldım.
Bu olumsuz mevcudiyeti başka bir metinde en kolay şekilde algılayabiliyordum - her zaman benim güvenlik battaniyesi şiirim, Milton’un sonesi “Körlüğünde”. 16 yaşımdayken bir öğretmenin bana ezberlettiği bir şiirdir ve her zaman büyülenmişimdir; On yıllardır asansörleri, metroları vb. beklerken meditasyon olarak okuma alışkanlığım vardı. Ama sonra kısırlık teşhisi konulduktan sonra şiir de diğer pek çok şey gibi rahatlığını yitirdi. 'Harcanmış', 'önleme', 'işe yaramaz', 'geniş', 'küçümseme', 'reddedilmiş' sözcüklerini görmeden ona bakamazdım. Ve ben de bu kelimelere, sonenin alanı olarak düşündüğüm şeye gireceğimi düşündüm. Ve bir şekilde bu kelimelerin köklerine inerek kendi durumumu anlamaya çalışabilirim.
Kendi kişisel hayal kırıklığımı - bunun saf özü ne olursa olsun - daha önce bahsettiğim sosyal damgalamadan ayırmaya çalışıyordum. Ve bu çabanın bir kısmı, doğurganlığı (tarımsal bir terim) tanımlamak için kullandığımız sözcüklerle ilgiliydi; kısırlık (aynı zamanda tarımsal bir terim); ve cinsellik (muhtemelen kesmek , 'Bölmek veya kesmek.'). Hissettiğim şeylerin ne kadarı, bir mülkün varisini güvence altına almak için tasarlanmış bir sistemde, mülkiyet bölümünden kaynaklanıyordu? Kadının genç, doğurgan, tek eşli olmasını gerektiren ve dolayısıyla yaşı, bekarlığı, gelişigüzelliği damgalamak zorunda olan bir sistem mi? Ve bu damgalayıcı terimler bağlamdan ve anlatıdan sıyrılmamıştı. Hikayelere, tarihlere gömülmüşlerdi. Anneliğin cinsellikten önce geldiği en iyi doğuştan olan geniş gözlü Wendy, hesaplı, şehvetli, sadakatsiz, yapay olarak döllenmiş karısı olan geniş bacaklı Pasiphaë'nin tam tersidir. Bilge Bakireler damadın onayını alırken, yağlarını damat için saklamayan Aptal Bakireler sokaklarda dolaşır ve muhtemelen uzun süre bakire kalmazlar.
Benzer hikayeleri ördüğünü fark ettim Bekleme Sanatı : Dan Martha Virginia Woolf'tan Kim Korkar? , Lady Macbeth, Miss Havisham ve tanıdıklarınızdan, kısırlık sohbet odalarından, Virginia Woolf, Adrienne Rich ve Papa Benedict XVI. Bu anlatıların - bu stereotiplerin - tanınmasının, nihai olarak başarılı IVF'nizi sürdürmek için yardımcı üreme teknolojisini takip etme konusundaki ilk isteksizliğinizin üstesinden gelmenize yardımcı olup olmadığını merak ediyorum. Yalnızca lojistik engelleri değil, aynı zamanda belirlediğiniz toplumsal yargıları da aşmanız gerekiyordu: 'Müdahale etmek, doğal olmayan, açgözlü, kavrayıcı olmaktır.' Not almanın kendinizi stresli bir deneyimden uzaklaştırmanıza yardımcı olduğunu ve tıbbi personel ile kişisel görüşmelerin klinik, invaziv bir sürecin gizemini çözmenize nasıl yardımcı olduğunu zaten açıklamıştınız. Toplumsal utanç mekanizmalarını belirleme yeteneğinizin, bunlardan kaçınmanıza mı yoksa kafanız karıştığı ölçüde kendinizi onlardan kurtarmanıza yardımcı olup olmadığını merak ediyorum.
BB: Evet! Edebiyata ve kültüre bakma dürtüsünü bu kadar iyi aydınlattığınızı düşünüyorum ve hayal kırıklığının, başarısızlık duygularının, utanç ve sosyal damgalanmanın köklerini adlandırma arzusunu kesinlikle paylaşıyorum, böylece onların ötesine geçebilirim. Tedaviye başlamadan önce ve ilk tedavilerime yeni başladığımda bile, doğurganlığın doğal olduğu, kısırlığın olmadığı konusunda büyük ölçüde incelenmemiş bir fikrim vardı ve bu pek çok yerden geliyordu: edebiyattan, kültürden, aile hikayelerinden ( Annemden yeni öğrendiğim “doğal” doğumum tamamen ilaçsız değildi). Basmakalıp düşünceye güvenmek ve kadınlık, doğurganlık, cinsellik gibi kavramlara güvenmek o kadar kolay ki, 'doğal olarak' gerçekleşmeyen bir hamileliği özleyen kadınların bir şekilde çok fazla istediği ve sabırlı ve kabul edici olması gerektiği fikri. Hamileliğin başınıza gelen bir şey olması gerekiyor, mucizeyle gelen bir şey; aktif olarak takip ettiğiniz bir şey olmaması gerekiyor. Bazı dini öğretilerde ve sigorta planımda (!) Pekiştirilen bu anlatının esasen seçim karşıtı olduğuna inanmaya başladım. Bunun farkına varmak ve şimdi beni izole ediyor gibi görünen anlatıları tanımlamak çok özgür oldu.
'II. 'Blackacre' ın 'kepçelenmiş, ihtiyaçtan arındırılmış ve durulanmış bir bedenle' başlayan bölümü, 'boyun eğdirmek' kelimesini ve kökenini, hayvan benzeri 'boyunduruğun altından' geçerken araştırıyorsunuz. ve 'Boyunduruk taşımak, eğilmek, ögretmek, korkmaktır' yazarsınız. Ama sonra bir sonraki, 'üzengilerle bağlanmış ayaklarınızın' tamamen dikkat çekici görüntüsü, ancak bacaklarınız 'beyaz bir boğanın boynuzları gibi bükülmüş ve açılmış' gibi görünüyor. Pek çok kadının bu imajla özdeşleşip takdir edebileceğini hayal edebiliyorum - ben yaptım. Yaparım.
Yine de birçok okuyucu, kişisel tarih ve bunun işi nasıl etkilediğiyle çok ilgileniyor. İnsanlar sana sordu mu Blackacre ve özellikle bu şiir dizisi çocuğunuz olmasaydı farklı olurdu ve eğer öyleyse onlara ne dersiniz?
BENİM: O 'beyaz boğa boynuzları' resmini seçmeniz çok ilginç. Bunu Pasiphaë'ye bir gönderme olarak koydum, ama kasıtlı olarak dolaylı yaptım: Okuyucuların 'anlaması' konusunda o kadar da yatırım yapmamıştım ve ille de Yunan mitinin tüm anlatı ağıyla ilgilenmek istemiyordum. Bunu daha çok kişisel bir totem olarak düşündüm; o büyüleyici bulduğum ve belirli şekillerde kendisiyle özdeşleştiğim bir figür.
Korkarım, uzun bir ineğin dışarı çıkma seansını tetiklediniz, işte başlıyoruz. Pasiphaë, Poseidon'un denizden gönderdiği beyaz bir boğaya aşık olan Girit Kraliçesidir. Kocası Kral Minos boğayı tanrıya feda etmek yerine elinde tutmuştu. Pasiphaë, mucit Daedalus'a, boğayı kendisiyle çiftleşmesi için kandırmak için tekerlekler üzerinde içi boş bir tahta inek yapmasını emreder. Kendini ineğin içine gizledikten sonra boğayla çiftleşir ve nihayetinde yardımcı üreme teknolojisinin daha önceki örneklerinden biri olan Minotaur'u doğurur. Yunan mitindeki çoğu şeytanlaştırılmış kadın gibi - Clytemnestra, Medea, Phaedra, Myrrha, Scylla - Pasiphaë’nin canavarlığı, cinsel ve üreme aracılığı uygulamasından ayrılamaz. Bu şeytanlaştırılmış kadınlar, bu anlatılarda, erkeğin arzularına göre tecavüze uğramayı veya evlenmeyi pasif bir şekilde bekleyen yüceltilmiş bakirelerin çoğuna karşı ağırlık görevi görüyor. Pasiphaë, sadece şehvetinin nesnesi için değil - insan / hayvan çiftleşmesi mitos boyunca belirli bir sıklıkta gerçekleşir - aynı zamanda onları tatmin etmek için aldığı aşırı önlemler için de hakaret edilir. Bir inek şeklini almak için insan ustalığını kullanarak, daha önceki Girit kraliçesi Europa'ya tecavüz etmek için bir boğa şeklini alan erkek tanrı rolünü gasp etti.
Bu yüzden oğlumun Blackacre'deki hamile kalması anında, şeylerin ne kadar küçük değiştiğinin bir göstergesi olarak Pasiphaë'ye üstü kapalı bir gönderme yaptım. Kitabınızda da belirttiğiniz gibi, bu kültür hala çocuk sahibi olmak için aktif önlemler alan kadınlardan, “eğer müdahale etmeyi seçerlerse, Tanrı'ya meydan okuyorlar mı? Doğaya meydan okumak mı? ' Kısırlıkla mücadelemin ortasında hatırlıyorum, annemle ve son derece eğitimli bir tıp doktoru olan bir arkadaşıyla akşam yemeği yedim, ki durumumdan habersiz, IVF'ye karşı çıktığını söylediği Tanrı'nın isteğine aykırı. Annem ve ben sessiz kaldık. Kitapta da işaret ettiğiniz gibi, çağdaş sağlık sigortası planları bu doğal / doğal olmayan ayrımı sürdürüyor.
Ne yaptığımın çoğu Blackacre doğal ve doğal olmayan arasındaki bu sınırı haritalandırıyor, “bereketin” neden “haksız” olduğu sorusunu araştırıyor. Ve nihai çözüm - aşılı ağaç - kasıtlı olarak belirsiz bir görüntüdür. 'Doğal olmayan' gerçekten 'size ait' olabilir mi? (Artık bir anne olarak kesinlikle 'kesinlikle' yanıtlayabileceğim bir soru)
Sonunda asıl sorunuza dönersek, bu kısırlık döneminden geçtiğimin bilgisi olmadan Blackacre dizisini yazmayı hayal edemiyorum; Şiirin bir kısmı, eskiden yapay olarak 'doğurgan' hale geldiğim araçları incelemekten ibaret. Bahsettiğim gibi, nihayet hamile kalmayı başaramadan birkaç yıl önce kitabın büyük bir bölümünü yazmıştım - Hanged Men şiirleri, ilk Blackacre şiiri (sonogram şiiri, sekans değil.) Ama bilmiyorum. Bu modu bir kitabın tamamı boyunca sürdürebilseydim, o karanlık odada kalabilseydim. Şu anda bile o ilk Blackacre şiirini yüksek sesle okumakta zorlanıyorum. Senin gibi, hayatım ve kitabım birbirini şekillendirdi.
Ebeveynliğe giden kendi alternatif yolunuzu izleme kararınız olmasaydı kitabınızın nasıl olacağını hayal edip edemeyeceğinizi merak ediyorum. İlk Orion denemesinden sonra yazdığınız kitabın bölümleri var mı - başarısız IUI'lerinizden sonra - ama ileriye doğru bir yol bulmadan önce? Kitaptaki belirli bir noktaya karşılık gelen, sizin için belirli bir dönüm noktası var mıydı?
BB: Yukarıdaki cevabınızı / inatçı seansınızı ve herhangi bir cinsel ve üreme ajansı için kadınları utandırmanın ve şeytanlaştırmanın uzun (uzun) tarihi hakkındaki görüşlerinizi seviyorum. Pasiphaë’nin öyküsü ve onunla özdeşleşmeniz şiiri benim için derinleştiriyor, ama sanırım bunu sizin imgeleminizin gücüyle ve kıtaları kırmanızla da 'anladım'. Ve evet, zorlu seçimler ve mücadelelerle hayata geçirdiğimiz şey kesinlikle bize aittir. Doğa ve yetiştirme arasında çizdiğimiz yanlış ikilemle gerçekten ilgileniyorum; Bir evrimsel biyoloğun bunu açıkladığını duyduğum yol, 'beslenmemizden doğmuş olduğumuzdur.' Başka bir deyişle, bir çocuk doğduktan sonra (veya çocuk rahimdeyken) meydana gelen bakım da o çocuğun biyolojisinin bir parçasıdır. Epigenetik, aslında çevremizin ve deneyimlerimizin gen ifadesini değiştirebileceğini öne sürüyor - bu nedenle her çocuk biyolojik olarak büyütülür ve hatta bazıları genetik ebeveynler diyebilir.
Kitaplarımızın bu kadar benzer şekillerde bir araya gelmesi benim için ilginç. Ayrıca hamilelikten önce kitabımın yarısını ya da belki biraz daha azını, kısmen çocuksuzlukla ilgili deneyimlerim etrafında bir topluluk bulmak ve aynı zamanda yanıtlar bulmak için yazdım: neden yardımcı üremeye direnç gösterdim? Bazı engeller (kültürel, finansal) yoluma çıkmasaydı aynı direnişi sergiler miydim? Diğer insanların karşılaştığı (daha yüksek) engeller nelerdi?
Kitaptaki ilk makaleyi yayınladıktan sonraki yaz, hala destek grubuma katılıyor olmama rağmen tıbbi tedavinin bittiğini düşündüm. Annem kırsaldaki bir hastanede isimsiz 'kadın' ameliyatı geçirirken Virginia'ya gittim; bana ameliyatı, ne yapıldığını ya da niye ihtiyacı olduğunu söylemedi. İyileştiğinde geceyi odasında bir bankta, gruptan eve dönen arkadaşlarımı düşünerek geçirdim, ikisi ilk tüp bebeklerini geçiriyorlardı. Akşamın bir noktasında - çok geç - inleme ve ağlama sesleri duymaya başladım ve 'bu kadınlara biraz ağrı kesici verin!' Diye düşündüm. Ama sonra daha küçük çığlıklar ve neşeli ünlemler duydum ve bir doğum servisinin ortasında olduğumuzu ve etrafımızda bebeklerin doğduğunu fark ettim. Acıya tanık olma deneyimi, aynı zamanda kendi dışsal statümün acısını da hissetme, tanıdığım kadın topluluklarından dışlanma korkum, hakkında yazmak istediğimi bildiğim bir şeydi ama nasıl olduğundan emin değildim. veya varsa çözümün ne olacağı.
Ertesi sabah annem ve ben kontrol ettik. Walkerton'da eve döndüğümüzde Grey Gardens oynadık, giyindik ve annemin yarı vahşi kedilerini okşadık. Sanırım, işler umduğum gibi gitmezse, çocuğum olmasa da iyi olacağımı bilmem gerektiğini düşünüyorum. Dünyanın bizi şaşırtma kapasitesi - sabaha amansız bir hastane odasında başlayıp annemin güneşli arka bahçesinde, tamamen rahat ve tamamen kendim olduğum bir yerde sonlandırmak - çok güven verici. Orada düşünecek, yazacak bir şeyler bulmak. İyi olacağımı anladığım an buydu.