"'Fesübhânallah, dedim. İnsanda bu derece sukut olabilir mi? Ne kadar hakikatsiz bir insandı!' diye o biçareyi gıybet ettim, günaha girdim." Buradaki söz konusu günahı nasıl anlamalıyız?
Değerli Kardeşimiz;
Üstad Hazretleri burada hakiki gıybetten bahsetmiyor. Zihninden böyle bir tahlili geçirmesini gıybet gibi telakki ederek rahatsızlığını ifade ediyor.
"Ebrarın hasenatı mukarrebin seyyiatı gibidir." kaidesince, Üstad Hazretleri hakiki manada günah olmayan bir durumu kendi iç âleminde günah gibi telakki etmekle, bizlere takva konusunda öneml bir ders veriyor.
Diğer bir husus, Üstadımız bu tahlilini, ilmi bir kaideyi izah etmek için kullanıyor. Dikkat edilirse, o talebesinin şahsı ve kim olduğu hususunda bir şey söyleniyor. O halde, bu değerlendirmeyi "bir günah" olarak değerlendirmemiz zaten mümkün değildir.
Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü