İçeride geçen hiçbir şey yok. Ya da ben böyle hissediyorum.
Dün bizim malum kına fotoğrafımızın birinci yılıydı. O kadar geçmiyor ki, bunu unuttum.
Geçen sene bu akşam, Penny Dreadful izlemeden önce sana yazdığımı, seni korumakla mükellef olmadığımı ancak üzülmeni istemediğimi söylemiştim. Haddimi aştığımı düşündüğüm için de özürlerimi belirtmiştim.
Geçen sene dün gece, "alt tarafı Hollanda'ya gidicem" diyerek sana o gecenin de tansiyonu sonucunda sarılma konusunda çekinceli davranmıştım.
Geçen sene dün gece Özlem bende kalmıştı, ben ona ne anlatacağımı bilmiyordum. Sonra, sizle yolları ayırdıktan sonra bıraktığımız yerde birer bira daha içerken sustum, susturdum. Uzun zamandır dinlememiştim, iyi de olmuştu susturduğum. Üstelik seni itelediğim bir gece sonunda bunun olması... Pricess... Aklıma gelen şeyleri biraz daha sonra kendim için manipüle etmiş olabilirim. Dolayısıyla gerçek bir kaynak için Özlem'e danışmam gerekiyor. Buna rağmen ne hissettiğimi hatırlıyorum.
Bunu ve daha sonrasını da net hatırlıyorum. Tez günlerini, çalışma saatlerini, benim seni nasıl gördüğümü, toplu taşımaların kraliçesi ünvanına nasıl eriştiğini, gecenin bir yarısında Zürih'te Because the Night dinlemen için sardırdığımı... O da yarın gece sene-i devriyesini tamamlayacak mesela. Sonra nisan sonunda Biz nereye?
Şimdilik sadece dışarısını izliyorum. Hemen herkes pek eğleniyor. Cuma akşamı nasıl bi performans sergileyebilirse insanlar...
Kendimi atıl, Bonaparte gibi hissediyorum. Bekliyorum, benim de günüm gelecek tekrar... Ben bu inançla yaşamaya devam edeceğim. Hedef normal sağlıkla 90 yaş... Hedef 2078...
Bir sonraki mart sonu bundan güzel olsun. Rica ediyorum.