Müzayede salonu, özellikle sattıkları malları çok sıkı bir inceleme sürecinden geçirirdi; sahte ve kopya malların satılması, müzayede salonunun itibarı için çok büyük bir kayıptı. Ve bir müzayede salonu için, itibar her şeydi.
Orta yaşlı bir adam, girişte Lin Ming’i selamladı; daha doğrusu, onu engelledi ve sordu. “Efendim, size nasıl yardımcı olabilirim.”
Lin Ming, yeni ve temiz bir kıyafet giyiyordu ve hali vakti yerinde biri gibi görünüyordu. Ama boyu, yetişkin bir erkekten birkaç inç kısaydı. Buna ek olarak sesi de tam kalınlaşmamıştı, yani on beş-on altı yaşlarında bir delikanlı olduğu gerçeğini saklamanın hiçbir yolu yoktu.
Bu nedenle Lin Ming kendini büyük göstermekle falan uğraşmayıp kendi sesiyle konuştu. “Buraya bazı yazıt runlarının değerlendirilmesi için geldim.”
“Oh?” Orta yaşlı adam şüpheyle Lin Ming’e baktı. “Yazıtınızı görebilir miyim?” Doğrusu, adamın davranışları oldukça kibardı. On beş-on altı yaşlarında bir gencin yazıt değerlendirilmesi için müzayede salonuna gelmesi garip bir durumdu. Fiyat sık sık bin altın taele kadar çıkardı. Ama bazı insanlar bunu hoş bir muziplik olarak görürdü.
Lin Ming sembol kağıdını çıkarttıktan sonra, orta yaşlı adam kağıdın kalitesizliğini fark edip kaşlarını çattı. Bu, piyasada bir düzinesi birkaç altın taele alınabilecek en ucuz ve en dandik sembol kağıdıydı. Sembol kağıdının değeri, yazıtın kalitesini etkilemiyor olsa da, yazıt ustasının statüsünü gösterirdi. Doğal olarak hiç kimse bu türden sembol kağıdı kullanmazdı! Yazıtlarının değerini göstermek için her biri birkaç altın taele mal olan yüksek kalite sembol kağıdı kullanırlardı!
Ancak sembol kağıdından yayılan soluk bir enerji vardı. Ve bunun bir şaka malzemesi değil de, tamamlanmış ve gerçek bir ürün olduğunu anlayabiliyordu. Lin Ming’e baktı ve sordu. “Bunu hangi yazıt ustasının ürettiğini belirten bir belgeniz var mı?”
Lin Ming başını iki yana salladı.
“Pekala, beni takip edin.”
Orta yaşlı adam, Lin Ming’i bir koridordan geçirerek müzayede evinin arka kısmında bulunan bir değerlendirme odasına götürdü. Değerlendirme odasında, çizgisiz siyah bir elbise giymiş, ellilerinde veya altmışlarında olan sert görünüşlü bir ihtiyar vardı. Lin Ming, adamın önündeki isimlikte ‘İleri Düzey Eksper’ yazdığını fark etti.
Siyah giysili adam sembol kağıdını eline aldı ve kağıdın kalitesizliğini hemen fark etse de bıkkın veya şüpheci bir ifade sergilemeden işine devam etti. Hatta bunun yerine sakin ve rahat bir tavır sergiledi ve usulca bir çift beyaz eldiven giyerek ve tüm dikkatini sarf ederek nesnel ve ağırbaşlı bir şekilde yazıtı değerlendirdi. Bu da, onun gerçek bir profesyonel olduğunu gösteriyordu!
Ancak eksper, bir süre sonra ifadesi ciddileşerek başını kaldırdı ve Lin Ming’e baktı. “Yanılmıyorsam bu yazıt sembolünü üreten kişinin gücü, Beden Dönüşümünün üçüncü seviyesine ulaşmamış olmalı, değil mi?”
Yazıt sembolleri, daima üreticisinin ruh gücünden izler taşırdı. Bir eksperin de, yazıt sembolünden, yaratıcısının dövüş sanatlarındaki yetişim seviyesini anlaması mümkündü. Yazıt kağıdının yaratıcısı Lin Ming olduğundan, ruh gücü izi doğal olarak zayıftı, ama ‘İlk Gerçek Kaos Formülü’nü uyguladığından, ruh gücü ortalama dövüş sanatçılarına nazaran daha yoğundu. Eksper, bu yazıtın Beden Dönüşümü aşamasının ilk seviyesinde olan bir çocuk tarafından yaratıldığını bilseydi, şaşkınlıktan çenesi yere düşerdi.
Lin Ming, bunu inkâr etmesinin anlamı olmadığından başını sallayarak kabul etti.
Yaşlı adam hızla nefes aldı ve iç çekti. “Genç nesil arasında böyle bir yetenek olduğunu düşünmek...Beden Dönüşümü aşamasının üçüncü seviyesindeki önemsiz biri, bir yazıt sembolü çizebiliyor ha! Bu, şok edici bir şey!
Genellikle yazıt ustaları eski nesilden olurdu ve Kemik Gelişimi’nin üstünde olurlardı. Çoğu Nabız Yoğunlaştırma’yı ve hatta Gök Öncesi Aşamayı bile aşmış olurdu.
Beden Dönüşümü’nün üçüncü seviyesindeki kişi, belki de bir yazıt ustasının çırağıydı ve bala göte başarılı bir yazıt oluşturabilmişti. Ama bu çocuk, aynı yazıttan dört adet getirmişti ve bu, gerçekten şaşırtıcıydı.
Lin Ming yaşlı adamın övgüsünü duyunca işlerin iyi gittiğini düşündü, ama onun fikrini değiştireceğini hiç düşünmemişti. “Bu, tamamlanmış ve gerçek bir yazıt sembolü, ama yaratıcısı sadece bir acemi, bu nedenle yazıtın doğruluğunu ya da gücü ne kadar arttıracağını tespit edemeyiz. Bir aceminin ruh gücünün, hem nicelik hem de nitelik bakımından sınırlı olduğunu ve karışık ve sayıca fazla yapı içeren bir yazıt taslağını tamamlamasının zor olduğunu bilmelisin. Sembol, gücü %10 arttırsa dahi, yüksek seviye bir ekipmana yerleştirilemiyorsa, ürün kusurlu sayılır ve kusurlu bir ürün müzayede evinin itibarına zarar vereceğinden onu açık arttırmaya çıkaramayız.”
Yazıtlar, sadece en iyi ekipmanlarda kullanılırdı; çünkü, sadece üst seviye ekipmanlar, dövüş sanatçısının savaş sırasında enerji ve ruh gücü yoğunlaştırabileceği kadar dayanıklı ve güçlüydü. Yazıtlar, ruh gücünde değişiklik yaratacağından, en azından ekipmanın seviyesinde olmalıydı.
Bu nedenle üzerine yazıt yerleştirilebilecek en düşük kalite mallar bile en az birkaç bin altın taeldi.
Bu ekipmanlar, ortalama insanların elde edebileceği şeyler değildi. Aristokrat ailelerin gençleri bile, Kas Değişimi ya da Kemik Gelişimi Aşaması’na kadar böyle yüksek kalite silahlara sahip olamazdı.
Farzımuhal Wang Yigao, mükemmel bir aileye sahip olsa da yetişimi düşük olduğundan, ortalama bir mavi kılıç kullanıyordu. O mavi kılıç 250 altın taeldi ve pek de hazine sayılmazdı.
Bir silah üzerinde yapılabilecek işleme sayısı kısıtlıydı, aslında, sadece bir kezdi. Bir yazıttan fazlası yerleştirilemezdi. Birkaç bin altın taellik bir silah üzerine kim şüpheli bir yazıt yerleştirirdi ki?
Bu nedenle piyasada acemilerin yazıtları satılmıyordu.
Yazıt tamamlandıktan sonra, onu test edip özelliklerini saptamak zordu. Yaratıcısı bile onun etkililiği hakkında kesin bir şey söyleyemezdi.
Dövüş sanatçısı bir yazıt aldığında, esasında kumar oynamış olurdu, bu yüzden yüksek seviyeli yazıt ustaları, ürünlerinin etkililiğini garanti edebilecek itibara sahip olduklarından kabul görürlerdi. Çok az insan, tanınmamış bir ustanın yazıtını satın alırdı ve çok daha azı, acemilerinkini! Ve onlar da kendi paralarıyla kumar oynamış sayılırlardı!
Eksper konuştu: “Ama, kendi ekipmanlarınızda denemeniz gerekir!”
Lin Ming birden sessizleşti. Birkaç bin altın tael değerinde bir silah mı? Müzayede evinin deneme maksatlı birkaç bin altın tael değerinde bir silah vermesi imkansızdı!
Lin Ming bir yazıt ustası olsaydı durum farklı olurdu, zira ustaların itibarları yeter, kimse onlardan yazıtlarını test etmesini istemezdi. Üstelik müzayede evi de böyle insanlarla iyi ilişkiler kurmaktan ve hatta onlara denemeleri için silah temin etmekten bile memnun olurdu.
Lin Ming, en zengin olduğu zamanında bile sadece 800 altın taele sahipti. Üzerine deneme maksatlı bir yazıt işlemek için birkaç bin altın tael değerindeki bir silahı nereden bulabilirdi ki?
İtiraz etmedi ya da başka bir şey söylemedi. Onların ekipmanlarını ödünç almak isteyebilir ve başlarına kötü bir şey gelmeyeceğine dair onları ikna etmeye çalışabilirdi ama ona inanmaları için bir sebep yoktu, zira yazıttaki ruh gücü çok zayıftı.
Lin Ming dört sembol kağıdını aldı ve arkasını dönüp Göklerin Talihi resmi müzayede evinden ayrıldı.
…
…
…
“Üzgünüm, ama yazıt derneğinin temin ettiği bir kanıta ya da bir yazıt ustasının kefil olduğunda dair bir imzaya ihtiyacımız var…”
Göklerin Talihi Şehri ticaret fuarında, bir tüccar Lin Ming’in yaşını görünce onu doğrudan reddetti.
Ve bu nazik bir retti. Lin Ming daha sonra birkaç özel dükkana gitti. Onların tutumları daha bile kötüydü.
Ticaret Birliği’nin yetkisi altında yazıt ticareti yapan birkaç alışveriş köşkünü denedi. Her katı yüksek seviyeli mağazalarla dolu ve saygın bir havaya sahip altı katlı lüks ve zengin bir mağazaydı. Her şey pahalıydı; raflardaki malların değeri birkaç yüz ile birkaç bin tael arasında değişiyordu. Mağaza sahipleri bile gereksiz bir şekilde kibirliydi. Zengin bir genç efendi gelirse kibar davranır, çay söyler ve durmadan yalakalık yaparlardı. Ama bir şeyler satmak için gelen fakirlere çizmelerinin altını göstermekten başka bir şey yapmazlardı.
Bazıları bir şey söylemeye bile zahmet etmeden sabırsızca Lin Ming’i başlarından savdı.
“Bak velet, burada sorun çıkarma, işimi engelliyorsun.”
“Hey sen, burası küçük bir oğlanın girebileceği bir yer değil...oh, müşteri bey, neye ihtiyacınız vardı? Buyrun gelin…”
“Haha, velet, benimle dalga geçme, bugün yeterince güldüm zaten. Bu sadece tuvalet kağıdı! Ve tuvalet kağıdının üzerine küçük alevler çizmişsin! Bunun bir yazıt olduğunu mu düşünüyorsun? Haha…”