Emilia, Cynthia’nın iki yüzlü davranışına neredeyse gözlerini devirdi ve onu görmezden gelmeye karar verdi, yoksa ifadeleri üzerindeki kontrolünü gerçekten kaybedecekti.
Dixy onun kulağına gevezelik edip, onunla konuşmaya gelen çoğu kişinin sözünü kesmeye devam etti ve dersin başlamasına sadece on dakika kalmıştı. Bu süre zarfında, yeni arkadaşı ona ailesinden ve işlerinden bahsetmişti bile.
Görünüşe göre Dixy’nin ailesi oldukça başarılı bir şekerleme şirketi işletiyormuş. Ürünleri sadece ulusal düzeyde satılmıyor, aynı zamanda yurtdışında da trend olmaya başlıyordu. Kahverengi aileleri, Kara Kaplan veya Beyaz Geyik kadar güçlü olmasalar da, aynı zamanda önemli bir yükselen güçtüler.
Şimdi en çok merak ettiği şey, diğer tarafta yanında oturanın kim olacağıydı. Ne de olsa üç kişilik bir sıraydı ve bildiği kadarıyla bu okulda hiç boş koltuk yoktu.
Birileri dört tanesini tek bir sıraya sıkıştırmadıysa ya da ilk gün birileri gelmemişse bu koltuğun boş kalması imkansızdı.
Emilia, ‘A Sınıfına’ ait gibi görünen gözlüklü bir çocuğun sırasının önünde durup neredeyse üç dakika boyunca koltuğuna bakmasını merakla izledi.
Hala yaklaşık on koltuk boştu ama çoğu sınıfın arka tarafındaydı. Görünüşünden ve tavrından, varlıklı bir aileden gelmesine rağmen, notlarının nispeten iyi olması gerektiğini, ancak belki de A sınıfına girmek için yeterli olmadığını tahmin etti.
S sınıfı, A sınıfı hariç diğer sınıflara göre daha yüksek bir eğitim standardına sahipti. Onun için bu durumda buraya gelmek en mantıklısıydı. Ve görünüşe göre kapıya yakın ön sırayı gerçekten tercih ediyormuş ama onun yanına oturamayacak kadar utangaçmış.
Onun orada oturmasının sorun olmadığını ima etmek için biraz yana kaydığında bile, çocuk yutkundu ve gitti. Arka sıralardan birine çöktüğünde oldukça depresif görünüyordu.
“Dixy, söyle bana, çok mu korkunç görünüyorum?”
Kısa saçlı kız, bu kadar kayıtsız olmanın gerçekten güzel olduğunu düşünerek gözlerini devirdi. Öyle olsaydı, hayatında tek bir endişesi de olmazdı. Ne de olsa, yanlış bir şeyi asla fark etmeyecekti.
“Hayır, korkutucu görünmüyorsun ama onun gibi bir inek kendi inisiyatifiyle yanına oturur mu? Bunu yaparsa daha sonra herkes tarafından alay edileceğini düşünmüştür muhtemelen.”
Emilia bunu oldukça tuhaf buldu. Önceki iki dünyasında da kadın-erkek ayrımı olmasına rağmen, kimse bu kadar küçük bir şey için dövülmezdi değil mi?
Sanki evli bir kadındı ve onu taciz edecekti, o halde kimin namusu bu kadar çiğnenecek ki onu döveceklerdi?
“Bu gerçekten olacak mı?” biraz şüpheyle sordu.
Dixy başını salladı. “Büyük olasılıkla, evet. Geçmişi daha kötü çocuklar için yeterince iyi değilse zorbalığa bile uğrayabilir. Ailesinin durumu iyi olsa bile, istediği zaman sıkabileceği yumuşak bir hurma olabilir. Ne de olsa, Ailesine şikayet edemeyecek kadar korkaksa, ailesinden korkmasına gerek yok.”
Emilia bu dünyadaki “eğitim sistemi”ne biraz şaşırarak gözlerini kırpıştırdı. İlk dünyasında bile güçlü olanın zayıfa zorbalık yapmasına rağmen, bu, eşit veya hatta daha düşük seviyedeki insanların birine zorbalık yaptığını ve sadece kötü bir şey olmamasını umduğunu ilk kez duyuyordu.
Ya okula şikayet ederse? Ya ailesine şikayet ederse? Geri tepebilecek o kadar çok şey varken ve anlık bir güç patlamasından başka faydası yok denecek kadar azken, bu dünyadaki insanlar hala riske atacak kadar beyinsiz mi?
Ama… bu onun için mutlaka kötü bir şey değil.
Normalde insanlara güçlü bir sadakat duygusu aşılamak çok zordu. Dixy ile yaptığı gibi ‘tesadüfler’ oluşturmak ancak çok özel durumlarda gerçekleşebilirdi ama Emilia’nın evrensel olarak işe yaradığını bildiği kesin bir ateşleme yöntemi vardı.
İnsanları sıkıntıdan ‘kurtarmak’. Kalplerini kavrayan karanlığı yarıp açan bir ışık huzmesi olarak, bu nasıl olur da insanlara bir miktar sadakat aşılamaz?
Etrafta onun için bedava fırsatlar yaratan beyinsiz moronlar varsa, o kimi reddedecekti? İnsanları zorbalığa uğramaktan kurtarmak, sadık takipçiler kazanmanın kolay bir yolu gibi görünüyordu ve Emilia bunu düşündükçe heyecanlanıyordu.
Zorbalar arasındaki düşmanlığa gelince? Emilia bunu hiç umursamıyordu. Kendi koşullarının yarattığı istisnalar kesinlikle olabilir, ancak çoğu doğası gereği kötü niyetli olmalıdır.
İstisnalarla karşılaşırsa tek tek yargılardı ama zorbaların çoğu için Emilia onların düşmanı olmayı tercih ederdi. Sonuçta, iğrenç müttefiklere sahip olmaktansa iğrenç düşmanlara sahip olmak daha iyiydi.
Yanında domuz müttefikleri varsa, her şeyin başarısız olması ve dağılması için düşmanlara bile ihtiyacı yoktu.
“Onun zorbalığa uğradığını falan duyarsan bana söyle, tamam mı?”
Kısa saçlı kızın gözleri şaşkınlıkla açıldı. “Ehhh? Ne, neden? Ondan hoşlanıyor musun? Olamaz!”
Emilia gözlerini devirdi. “Onunla ilgili değil. Sadece hoşuma gitmedi sanırım? Birinin zorbalığa uğradığını duyduğun sürece bana söyle.”
Dixy, sandığından daha kötü olduğunu düşünerek zonklayan şakaklarını tuttu. İlk görüşte aşk değildi, kahramanlık sendromuydu!
“Sanırım ne düşündüğünü anlıyorum, ama bu konuda ne yapacaksın? Öğrencilerin arasındaki her tartışmanın arasına girip barışmalarını mı sağlayacaksın?”
“Elbette hayır, Dixy. Neden benim karışmamı dinlesinler ki?”
Dixy gözlerini devirdi ve bu aptal prensesin en azından bu kadarını bildiği için Tanrı’ya şükretti. “Birinin zorbalığa uğradığını duyarsam sana tam olarak neden söylememi istiyorsun o zaman?”
“Pekala, zorbalıktan ben de hoşlanıyorum diyelim?”
Kısa saçlı kız kaşlarını çattı, biraz huzursuz hissediyordu. Kendi ‘prensesine’ adalet konusunda şövalye eğitimi vermesi gerekecek mi? Şövalye olduktan hemen sonra mı? Tüm bu komik unvanlara daha yeni alıştı ve şimdiden hiyerarşiyi alt üst etmeyi düşünüyordu!
Ama bir arkadaş olarak onun kötü bir insan olmasını engellemek de onun göreviydi!
Böylesine masum bir kızı büyütmek için Emilia’nın anne babasının en azından düzgün insanlar olması gerektiğini hissetti. Kızına doğru yolda yardım etse kesinlikle ona karşı çıkmazlardı! Ama bir yanlış anlaşılma yüzünden ona zorbalık yaptıysa, o zaman muhtemelen çikolata fabrikalarında çiğnenen tonlarca ‘Beyaz Geyik’ bulacaktır!
Bu nedenle, biraz ‘disiplin’ uygulamaya başlamadan önce varsayımlarını doğrulaması gerekiyordu.
“Söyle bana Emilia, kabadayılara falan katılmak ister misin?”
Emilia şaşırmış gibi gözlerini kırpıştırdı. “Elbette hayır. Halihazırda zorbalığa uğrayan insanlara neden zorbalık yapayım? Sence ben o kadar kötü biri miyim Dixy?”
Acınası görünen yüzüne bakan Dixy, sert ifadesini hiç tutamadı ve hemen vicdan azabıyla onu yatıştırmaya başladı.
“O-Tabii ki hayır. Emily çok masum ve tatlı, zorbalığa uğrayan insanlara sataşacağını neden düşüneyim? Ben asla böyle düşünmezdim. Hayır.”
Emilia memnuniyetle başını salladı. “Doğru! Bunun yerine ‘zorbalara’ zorbalık etmek çok daha eğlenceli değil mi?”
Kısa saçlı kız, tüm bu olup bitenlerden zihinsel olarak kırbaçlanacakmış gibi hissetti.
“Eh? Gerçekten zorbalık yapacaksın? Hayır bekle, sen… senin gibi biri nasıl birisine zorbalık yapabilir? Bundan zevk almayacaklar mı? Hayır hayır hayır, ne düşünüyorum?! Neyse, kafanı kaldır. Doğru, Emily! Zorbalara zorbalık yapmak seni onlardan daha iyi yapmaz, o yüzden aklına bile getirme!”
Emilia’nın kafası karışmış görünüyordu, iddiasını hiç anlamamıştı. Arkadaşının sözleri ona göre anlamsızdı. Bir prenses olarak, kendisi de bir katil olacağı için bir katili idam etmeyi erteliyorsa, bu sadece onun suçlarına suç ortağı olmak değil midir?
Ama gerekçesini Dixy’ye açıklamaya gerek yoktu. Şövalyelerin prensesin ne düşündüğünü bilmesine gerek yoktu. Sadece prensesin ne yapılmasını istediğini bilmeleri gerekiyordu.
Elbette artık bir hükümdarın yetkisine sahip değildi, Dixy de onun gerçek sadık şövalyesi değildi. Bu, işleri onun istediğinden biraz daha karmaşık hale getirdi ama Emilia’nın bu konuda yapabileceği çok az şey vardı.
Bu yüzden ‘şövalyesine’ gülümsedi. “Herkesten daha iyi olduğumu gösterme arayışında olduğumu söylemiş miydim? Sadece eğlenmek istiyorum. Bana yardım etmeyecek misin?”
Dixy, annesinin haklı olduğunu düşünerek gözlerini devirdi. Lisedeki ilk gününde aşırı heyecanlanmak ve sabahın erken saatlerinde buraya gelip arkadaş edinmek gerçekten kötü bir fikirdi. Annesi ona sakinleşmesini ve en azından önce kahvaltısını bitirmesini söylediğinde neden onu dinlememişti?
Elbette, biri ona Emily’yi onlara vermesini söylese, yüzlerine yumruk atardı.
Artık çok sevimli ama aptal bir arkadaş edindiğine göre, onunla ilgilenmesi doğruydu. Endişelenmesine neden olduysa, bu da iyi bir arkadaş olmanın bir parçasıydı, değil mi?
Ama bu korunaklı, masum ve şımarık genç hanıma adaleti yerine getirmek için değil, bağlantılar kurmak ve iyi notlar almak için burada olduğumuzu nasıl açıklarım? Bu kafamı duvara vurmak gibi değil mi?’
Lisedeki ilk gününde -daha ders başlamadan önce- migren belirtileri göstermenin iyi bir işaret olmadığını hisseden Dixy, “Prenses”iyle son bir kez mantık yürütmeye karar verdi.
“Tamam, tamam, senin dediğini yaptım diyelim ve birilerine zorbalık yapan bir grup ‘haydut’a gidiyoruz. O zaman ne yapacaksın? Şirin görün ve onlara lütfen bunu yapmamalarını söyle?”
Emilia ona ‘aptal mısın?’ Bakmak.
“Hayır, neden beni dinlesinler? Onları döveceğim, tabii ki.”
Dixy öfkeden neredeyse bir ağız dolusu kan kusacaktı. Bu prensesin narin kollarına ve narin yapısına bakın ve cesaretine bakın! Ona göz kulak olmazsa gerçekten de başı büyük belaya girecekti!
Ama onunla tartışmak da anlamsızdı. Bu durumda…
“Annemden beni karate eğitimi falan için kaydetmesini isteyeceğim…” diye düşündü ağlayarak.
“Emily, liseyi bitirdiğimde beni endişeden orta yaşlı yapacaksın, değil mi?”