Askeri sanayi
Santa Barbara'daki fabrika, günlerimiz
İspanya'da organize askeri sanayi göreceli olarak geç göründü, sadece King Carlos III döneminde - ondan önce, silahlanmalarda kendi kendine yeterlilik meseleleri ve pratikte herhangi bir sıkıntı ile ilgilenmediler. оружия ağırlıklı olarak dış ticaret ile kaplandı. Sorunlar, zaten mevcut olan fabrikaların örgütlenmesiyle ilgiliydi - her biri, İspanya'daki silahların üretiminde kaosun hüküm sürdüğü kendi plan ve standartlarına göre özerk bir şekilde çalıştı. Carlos III'e göre, bütün bu karışıklık sistematik hale getirildi, tek bir başlangıç altına getirildi ve yeni girişimlerle desteklendi; bunun sonucunda, 19. yüzyılın sonunda, İspanya muhtemelen Avrupa'daki ve tüm dünyadaki en güçlü ve iyi organize olmuş askeri sanayilerden birine sahipti. Bu, Armada ve Kraliyet Ordusuna silahlanma sağlamayı mümkün hale getirdi ve gelecekte Fransızların gücüne karşı ayaklanan ayaklanmaları bile silahlandırdı.
İlk endüstri soğuk silahların üretimi oldu. Tabii ki, bıçaklar, süngü ve uçlar için önemli bir üretim kapasitesi zirvesi gerekli değildi, ancak İspanya'da yakın dövüş silahlarının üretimi için bir yer vardı - Real Fábrica de armas de Toledo. Toledo’daki kraliyet silah fabrikası, 1761’te Carlos III’ün altında kuruldu, ancak aslında, birkaç bağımsız atölye çalışmasının birleşmesine dayandı. Bu kralın hükümdarlığının sonunda, Toledo çok çeşitli soğuk kolların yanı sıra çeşitli kasklar, zırhlar ve diğer zırh unsurları üretti. Fransızların yakalama tehdidi nedeniyle, fabrika 1808'ta Cadiz ve Seville'e boşaltıldı. Soğuk silah üretimi için atölye çalışmaları Real Fábrica de armas blancas de Cádiz olarak çalışmaya devam etti. Savaştan sonra, üretim tesisleri ve işçiler Toledo'ya geri döndü.
Askeri sanayinin diğer bir kolu da ateşli silahların üretimi idi. Teknik olarak, süngü ve kılıcı dövme yapmaktan çok daha karmaşık bir süreçti - tüm bunları tek bir mekanizma içinde ve birçok kez büyük miktarlarda birleştirmek için sadece bir namlu değil, aynı zamanda bir çakmaktaşı kilidi de gerekliydi. İspanya'da ateşli silah üretimi için kullanılan ana fabrikalardan biri Toledo'daki fabrikanın tamamıydı. Ateşli silahların üretimi ile ilgili olan kısmı Seville'e tahliye edildi ve yılın orta-ortalarından 1809'i üretime devam etti ve her ay binlerce tüfek üretildi. Ancak, bu uzun sürmedi - zaten 5’te, Fransa’nın Sevilla’yı ele geçirmesi nedeniyle üretimin kesilmesi gerekiyordu. Diğer bir şirket ise 1810'tan beri tüfek üreten Guipuzcoa eyaletindeki Armas de armas de Placencia de las Armas idi. 1573’ten bu yana, tüfek üretimi burada kuruldu, ama zaten 1801’te fabrika imha edildi. Üçüncü en büyük tüfek üreticisi Oviedo'daki Fábrica de armas de Oviedo, Fransızlar tarafından 1809'ta tahrip edildi. Savaştan sonra, geri kalan birkaç makine tamir edilmedi ve Trubia'ya taşındı.
Topçu endüstrisi geleneksel olarak İspanyol silah endüstrisinin güçlü bir parçası olmuştur. Ordu silah istedi, sayısız kalenin ihtiyaçları ve kıyı savunması için silahlar gerekiyordu, İspanyol Armada silahları tam anlamıyla yutmuştu. Bir yandan, döküm silahlarının üretimi, bir silikon kilit mekanizmalarının birleştirilmesini gerektiren silahların veya tüfeklerin üretiminden biraz daha kolaydı, ancak diğer taraftan, yüksek kaliteli silah üretimi için, birkaç ton ağırlığında, çok sayıda karmaşık ve pahalı sisteme ihtiyaç duyuldu; sandık, vb 18. yüzyılın sonunda, modern topların karmaşık bir üretim döngüsü vardı ve İspanya'nın tüm topçu değirmenlerinde tanıtıldı. Bunlardan en önemlisi elbette La Cavada'daki Real Fábrica de Artillería idi. İspanya'nın en büyük sanayi kompleksi, her türden donanma, tarla ve kale topçularının üretilmesinden ve aynı zamanda cephanelikten sorumluydu. 1616'te, Carlos III saltanatının sonunda kurulan La Cavada, aynı zamanda ateşli silahlar üretiyordu. En yüksek üretim yıllarında, La Cavada, tabanca ve mühimmat saymayarak, yılda 800 silah üretti. Pirene Savaşı'nın başlangıcında fabrika, nesnel ve öznel sebeplerin birleşiminden kaynaklanan bir krizdeydi ve 1809 yılında Fransızlar tarafından tahrip edildi. Kalıntıları, Carlist Savaşları sırasında yeniden imha edildi, böylece kimse onu geri almaya başlamamıştı. Topçu üretimi için bir başka fabrika, Navarre'deki Fundición de hierro de Eugui idi. Bu girişim 1420'ten bu yana var, 1808'teki Fransızlar tarafından da tahrip edildi ve savaştan sonra iyileşmedi. İspanya'daki üçüncü topçu imalat şirketi Real Fábrica de Armas de Orbaiceta idi. Esas olarak cephanelik üretimi yapıyordu, savaşın başlangıcında hızlı bir şekilde Fransızların ellerine düştü ve kısmen tahrip oldu. Savaştan sonra eski durumuna getirildi ve 1884'a kadar çalıştı. Yeni keşfedilen büyük demir cevheri yatağı sahasında 1796'te kurulan Oviedo yakınlarındaki Real Fábrica de Trubia, dar çevrelerde de yaygın olarak tanındı. Zaten 10 yıl sonra, 12 saat süren üretim döngüsü için 4,5'e kadar binlerce kilo demir (yaklaşık 2,041 ton) üretebildi. Savaştan önce 4'te devir başına binlerce kilo demir inşa edilmeye başlandı, ancak savaştan sonra eklendi - Fransızlar 1808'e yaklaştığında, Trubia'daki fabrikayı terk ettiler, daha sonra Fransızları mevcut üretimi kısmen tahrip etti. İspanya'daki topçu endüstrisinin son girişimi, Reales Fundiciones de Bronce de Sevilla idi. Bu fabrika, bronz topların üretilmesinin yanı sıra silah arabaları, tekerlekler, mühimmat ve topçu ile ilgili her şeyden sorumluydu. Fabrikanın kendi dökümhaneleri, metal ve ahşabın işlenmesi için atölyeler ve bir kimya laboratuarı vardı. 1794'te, burada 418 topçu birimleri üretildi.
İspanyol askeri sanayisinin son önemli kolu barut üretimi oldu. Buradaki üretim döngüsü de çok basit değildir ve ürünün yüksek kalitesini sağlamak için modern ekipmanın kullanılabilirliğini gerektirmiştir. İspanya'da barut üretimi için toplam merkezler beş idi. Bunlardan ilki, her yıl barut barutunu (7000 ton) üreten Real Fábrica de Pólvoras de Granada idi. Bu fabrika, 15. yüzyılın ortasından beri barut üretiyor. İkincisi, 80,5 yılında kurulan Fábrica Nacional de Pólvora Santa Bárbara. 1633 yılında, Santa Barbara yılda 1808 ton barut üretti. Fábrica de Pólvora de Ruidera, üretim açısından özeldi - yılda 900-700 ton barut taşıyordu, ancak sıcak aylarda sayısız sivrisinek üreten lagün yakınındaki konumu nedeniyle yaz aylarında işe yaramadı. Savaşın başlamasından kısa bir süre önce Ruidera’nın üretim tesisleri Granada’ya taşındı. Fábrica de Pólvora de Manresa göreceli olarak küçüktü, her yıl 800 binlerce arro barbuzu üretiyordu (yaklaşık 10 ton), ancak ürünleri en yüksek kalitede ve özellikle orduda değerliydi. Ve son olarak, Real Fábrica de Pólvora de Villafeliche, 16. yüzyılın sonundan beri özel barut işletmeleri şeklinde var olmuştur. Burada üretilen toz orta kalitededir, ancak 115 yılı itibariyle fabrikada 1808 toz değirmenleri kadar vardı. Bu girişimlerin tamamı 180-1809 yıllarında Fransızlar tarafından ele geçirildi ve kısmen tahrip edildi. Villafelice'deki fabrika özellikle etkilendi - üretimi büyük ölçüde azaldı ve 1810'te, Kral Ferdinand VII'nin kararıyla geri kalan ekipman sökülmüş, potansiyel olarak asi bir bölgede olduğu ve barut üretimi asilerin ellerine düşebileceği için sökülmüştü.
Gerçek Cuerpo de Artilleria
Modern reenactors, Pyrenean Savaşı zamanının nişancıları. Solda 8 kiloluk obüs, sağda 4 kiloluk top
İspanyol topçu ile ilgili önceki makalemde, kısaca yürüdüm, orada ilginç bir şey olmadığına inanıyorum. Ancak yine de bir hata yaptım ve bu hatanın düzeltilmesi gerekiyor. Ayrıca, yol boyunca, daha önce verilen bilgileri desteklemeye ve hatta yeniden düşünmeye yardımcı olan ilginç istatistikler bulmayı başardık.
Daha önce de belirttiğim gibi, İspanya'daki en büyük topçu birimi, 2 topçu şirketleriyle 5 taburlarından oluşan bir alaydı. [1]Her birinde 6 silahları vardı. Böylece, 60 silahları, 12'in at topçularının ağzına dahil edildiği alayda sayıldı. 4 gibi alaylar vardı, yani. Sadece 240 saha silahları vardı - yaklaşık 130 bin kişilik bir saha ordusu için çok azdı. Bununla birlikte, bu kompozisyonda silahları da içeren bölgesel topçu şirketleri göz önünde bulundurulmamıştır ve gerekirse orduya dahil edilebilir ya da il polisine destek olabilir. 17 silahlarının üzerinde, her birinde bunların hepsinde bu tür ağızların 6'i vardı. Sonuç olarak, daha önce Kraliyet İspanyol Ordusu'nun tüm saha topçularının 342 silahları ile ilgili olduğu ve zaten oldukça iyi bir sonuç olan ekstra silahları dikkate almadım. Ayrıca, bu listenin büyük olasılıkla yalnızca 12 pounddan daha fazla kalibreye sahip olmayan tabancaları ve 8 pound'dan daha fazla kalibreli olmayan terazileri içermediğini, İspanya'da da 12'ten 24 pound ve daha yüksek bir kalibreye sahip tüfekleri içerdiğini de eklemeye değer. ve İber Yarımadası'nın iyice doluydu, bir sürü eski topçu birlikleri vardı. Bu, bizim emrinde sürekli bir “savaş tanrısı” rezervine sahip olmamızı sağladı; ancak, aynı zamanda, bu topçuların kütlesi ve büyüklüğü nedeniyle kesinlikle manevra kabiliyeti bulunmadığı da anlaşılmalıdır - yani, 24 tüfek namlusunun ağırlığının tek başına 2,5 tona ve silah taşımacılığına ulaştığı da anlaşılmalıdır. 3 tona ulaştı.
İspanya ve topçularının malzemesi oldukça moderndi, ancak o zamanın dünya liderleri - Rusya ve Fransa - dan daha aşağıdaydı. İspanyol topçuluğunun temeli silah kalibreli 4, 8 ve 12 pound olduğu gibi, howitzers kalibre 8 pound idi. Zamanındaki tüm toplar, detaylarından biraz farklı olmasına rağmen, Fransız Griboval sistemine göre dönüştürüldü. Ayrıca bir kuşatma filosu ve büyük çaplı tarla topçu filosu da vardı, ancak bu konuda henüz özel bir bilgi bulamadım (24 kiloluk topların çoğu kez köfte olarak kullanılmak için yeterli olduğu ve gerilla birimleri tarafından kullanıldığı durumlar dışında). Tüm silahlar İspanya'da atıldı. Tüm bu iyi özelliklere rağmen, İspanya topçusu, bu gecikme ölümcül olmasa da, Fransız hareketliliği ve evrenselliği bakımından hala yetersiz kaldı. Genel olarak, İspanya’daki topçuların durumu ortalama olarak ortalama küresel seviyedeydi.
Kale, kuşatma ve modası geçmiş, 1808 havan, 6020 obüs, 949 bin fuzey ve karabina, 745 bin tüfek, silah ve 345 için 40 milyon mermi dahil 1,5 silah: depolarda toplam 75 yıl tabloların ve Kraliyet Topçu Kolordusu işletim ünitelerinde topçu vardı tabancalara milyon atış.
Gerçek Cuerpo de Ingenerios
Kraliyet Mühendislik Birliği, Bourbon dönüşümlerinin ardından, 1711'ta kuruldu. Başlangıçta, yeterince saygın değildi ve işin süresi boyunca personel sağlayan ordunun diğer kollarının desteğini istedi. Paketteki olumlu değişiklikler, zaten 1803 yılında olan Manuel Godoy'dan kaynaklanıyordu. [2] - Personel önemli ölçüde genişledi, ordunun diğer birliklerden tam bağımsızlık ve bağımsızlık aldığı için Regimiento Real de Zapadores-Minadores (Saper-Miners Kraliyet Alayı) kuruldu. Alayın büyüklüğü, 41 subayında ve 1275 imtiyazlarında kuruldu, merkezden, madenlerden (minareler) ve 4-x sapper (zapadores) şirketinden iki tabur ve her taburdan oluşuyordu. Daha sonra, ortaya çıkan La Romana bölümünün ihtiyaçları için, 13 görevlilerinin ve 119 özellerinin askeri mühendislerinden ayrı bir şirket daha kuruldu. Halk savaşının başlamasından sonra, bu şirket tam anlamıyla İspanya'ya geri döndü ve Espinosa de los Monteros savaşında yer almayı başardı.
Askeri mühendislere (zapadores ve minadores) ek olarak, İspanyol ordusunda özel askerler de vardı - gastadores (kelimenin tam anlamıyla "sıçrayan", "yıkayıcılar"). Onlar sırıtanların şirketlerine atfediliyorlardı ve genellikle onlarla aynı saflarda hareket ediyorlardı, kendilerini de diğerleri gibi süngülerle aynı silahlarla donatıyorlardı. Bunları normal grenadier'den ayırmak, alıcıları destekleme ve örneğin ormandaki bir geçidi kesmek veya fashinalı bir hendek dökmek gerektiğinde zor koşullarda ağızlarının ilerlemesini sağlama işlevidir. Aksi takdirde, sıradan grenadier oldular ve savaş alanı dışında herhangi bir ek işlev gerçekleştirmediler.
Küçük açıklamalar
Bu İspanyol cuirassiers
Uzun zamandan beri, 19. yüzyılın başında Monteros de Espinosa'nın kaderinin ne olduğunu merak ettim, ancak bulabildiğim Muhafız birimlerinin tüm listeleri hala listelenmedi ve Kraliyet Muhafızları'ndaki varlıklarına yapılan atıflar daha da benzerdi. imalatlar üzerine. Resmi olarak, 1707’te, Monteros ve aynı zamanda İspanyol iç korumanın diğer üç şirketi, yeni, birleşik şirket Alabarderos’a dahil edildi. Askerler için temel gereklilikler şunlardı: iyi silah becerileri, dindar davranış, en az 5 fit 2 inç (157,48cm), en az 45 yıldan daha genç olmayan yaş, orduda en az 15 yıllarında kusursuz hizmet süresi, çavuş rütbesi. Böylece, teorik olarak, cehalet kökenli kişiler Alabarderos sayısına dahil edilebilir. 1808 tarafından şirkete bir 3 subayı ve 152 askeri dahil edildi. Komutan Alabarderos her zaman taşıyıcı ismi Büyük İspanya idi.
Ordu ile ilgili makalede, İspanyolca "Casador" ve "Tirador" kelimelerinin kullanımıyla birçok yanlışlığın olduğuna dikkat çektim. Şimdi, görünen o ki, bu hala tam olarak doğru bir bilgi olmasa da, gerçeğin dibine ulaşmak mümkündü. Bu yüzden, hem Kasadorlar hem de Tiradorslar, asıl işlevi hat piyadelerinin piyade desteğini, düşman subaylarını vurmak, keşif yapmak, manevra yapmak ve düşman piyadelerini kovalamak olan hafif piyadelerin temsilcileriydi. Aralarındaki fark organizasyonda yatmaktadır: eğer casamlar tüfek zincirinde ayrı ayrı biçimlerde hareket ettiyse, tiradorslar bağımsız ya da küçük gruplar halinde hareket ettiler, konuşlandırılmış lineer piyade kolonları için yan destek sağladılar ya da ileri düzey avcıların rolünü oynadılar. Bir Rusça kelimenin İspanyolcada özünde biraz farklı olan iki anlamı olduğu açıkça görülmeye değer. Böylece, tiradorslar Rusça'ya "oklar" olarak çevriliyor, fakat aynı zamanda bir kelime daha var - atiradores, başlangıçta bir kez daha karıştırılmaması gerektiğini düşünmedim. Ve benim hatam oldu - bu iki kelimenin biraz farklı bir anlamsal çağrışımı var: eğer tiradorlar “oklar” olarak çevrilebiliyorsa, atiradorlar en uygun şekilde “tam oklar” olarak çevrilecektir. Görünüşe göre, oklar tam olarak çizginin taburlarının elindeydi, tiradorslar kadrolar ve airadorslar arasında bir yerdeydi (ve aslında, sadece caddelerin eş anlamlısıydı). Atiradores, İspanya'da ilk olarak, tüfek ateşli silahlar almaya başlamış gibi görünüyor.
İspanya'da resmi olarak cuirassier alayı bulunmamakla birlikte, aslında cuirass'ı sürücüler için kişisel koruma olarak kullanan en az bir süvari alayı vardı. 1810 yılında kurulan Coraceros Españoles rafıyla ilgili. En başında Juan Malats vardı ve tüm 2 filosunun aleyhine listelenmişti - toplam yaklaşık 360 kişi. Alay, İngiliz üniformaları ve cuirasslar kullandı, ancak kasklar yalnızca Fransız kupaları tarafından giyildi. İspanya'nın Cuirassiers savaşta hayatta kaldı ve 1818, süvari alayı «Reina» dahil edildi. Resmi olarak, varlığının tüm süresi için alay, doğrusal süvarilerin bir kombinasyonu olarak listelendi ve bu yüzden ilk makaleyi yazarken hemen dikkate almadım.
Notlar
1) "Şirket" terimini kullanıyorum, çünkü bize daha çok tanıdık geliyor; orijinalinde, aslında bir topçu bataryası anlamına gelen “compañas” kelimesi kullanılır, ancak daha önceki zamanlara göre şirketlerin birkaç bataryadan birleşmesi olarak adlandırılan oldukça güvenilir bir bilgiyle karşılaşmam.
2) Belki Manuel Godoy tarafından yapılan tek iyi şey.