ÇEVİRMEN:SNBURAK
EDİTÖR:BLACKLOTUS
Dünyanın her yerinden muhabirler Japonya'ya akın etti.
Bununla ilgili özellikle bir şey varsa o zaman bu muhabirlerin çoğu, dünya çapında meydana gelen çeşitli çatışmaları haber yapmak için kullanılan savaş muhabirleri olmasıydı.
Bu, burada ortaya çıkacak olayın gerçek bir savaş kadar tehlikeli olduğunun iyi bir kanıtıydı.
Kapının etrafına inşa edilen güvenlik kordonu inanılmaz derecede ağırdı. Muhabirler kameralarını kaldırıp bina büyüklüğündeki Kapı’ya ve etrafına çizilen bariyer oluşumuna ve her ikisini de çevreleyen kadın ve erkek ordusuna işaret ettiler.
Tüm yer, yalnızca savaşın başlamasından hemen önce görülen, elle tutulur bir gerilimle tıka basa doluydu.
Muhabir yardımcısı gergin tükürüğünü yuttu ve patronuna, ünlü İngiliz savaş muhabiri William Bell'e, sordu.
“Modern ateşli silahlar canavarlara karşı işe yaramıyor, öyleyse ordu neden burada?”
William Bell, bugün mevcut askerlerin her bir kararlı yüzünü kamerasıyla yakalamaya devam ederken cevap verdi.
“Bize daha fazla zaman kazandırmak için.”
“Affedersiniz?!”
“Görevleri canavarların dikkatini çekmek, böylece Avcılar karşı saldırıya hazırlanabilirler. Ayrıca, yem olarak hareket etmeleriyle oradan izleyen yukarıdakiler de bu yerden çıkmak için yeterli zaman bulacaktır.”
Tık.
William Bell’in objektifinde yakalanan bir sonraki kişinin yüzü, şu anda bariyere yakın duran Japon Avcılar Birliği Başkanı Matsumoto Shigeo idi. Birkaç personel ile sohbet ediyordu, ifadesi sert ve hüzünlüydü.
‘Elbette, gülümsemesinin zamanı değil, değil mi?’
Tık.
“Bu demek oluyor ki…”
William Bell kadar deneyimli olmayan yardımcı muhabir, gözlerinde gergin bir parıltıyla konuştu.
“Onlar... Top yemi.”
“Bak, dostum. Bunun başka birinin kaderi olduğunu düşünüyorsan beni burada zor durumda bırakıyorsun.”
“Affedersiniz?”
“Demek istediğim, eğer bana bir şey olacaksa önümde durmak senin işin, değil mi?”
“Ehhhh?!”
Genç muhabir yardımcısı şaşırdı ve hızla geriye baktı ve William Bell'in çocuğu dirseğiyle hafifçe dürttü.
“Böyle gergin kalırsan ölmeden önce kaçma şansın bile olmayacak, tamam mı? Burada söylemeye çalıştığım şey, biraz gevşe.”
Muhabir yardımcısı, titreyen göğsünü okşarken William Bell'in göz kırpmasıyla bir şaka olduğunu fark etti.
‘Bay Bell… Böyle bir durumda hala şaka yapabiliyor.’
Tecrübeli muhabirin varlığıyla yoğun bir şekilde yüklenen rahat hava, genç muhabire sızdı ve bu hissettiği gerginliği yumuşatmaya yardımcı oldu.
Ancak asistan gerçeğin çok keskin bir şekilde farkındaydı. William Bell böyle gülümsemeye başladığında asıl o zaman gergin olmalıydınız.
Asistan bakışlarını dimdik duran Kapı’ya çevirdi.
“Oradan nasıl bir canavarlık çıkacak acaba?”
William Bell fotoğraf çekmeyi bıraktı ve asistanıyla aynı noktaya baktı.
O şey çok büyüktü. O kadar büyüktü ki, aslında, sadece büyüklüğünden dolayı biri kolayca baskı hissedebilirdi.
Kapılar dünyada görünmeye başladıktan sonra, bu savaş muhabirlerinin gittiği ikinci savaş alanı, çeşitli Kapıların yerleri haline gelmişti. Yani, William Bell daha önce dehşet verici Kapı’ya denk gelmişti.
Hatta bir zindan molasının gerçek konumundan bildirme talihsizliğine bile sahipti….
Fakat gözlerinin önünde süzülen Kapı tamamen başka bir boyuttaydı. Sadece şu lanet şeye bakmak bile onu soğuk ter içinde bıraktı.
‘Muhtemelen bu yüzden hiçbir gelişmiş izci grubu gönderilmedi.’
Yüksek seviyeli bir Avcı, içeride ne olduğunu görmek için Kapı’ya girmek için gönüllü olmamıştı, bu yüzden şu anda kimse tamamen açıldığında o şeyden neyin çıkacağını bilmiyordu.
William Bell’in o zamana kadar düz bir çizgi ile kapalı dudakları yavaşça ayrıldı.
“Oradan ne çıkacağından emin değilim ama…”
Sonra dudaklarında acı bir gülümseme oluştu.
“Ama her ne çıkarsa çıksın dua edelim ki Yuri Orlov’un bariyeri onları geride tutacak kadar güçlü olsun.”
Kamerasının gittiği son yer, engelin oluşumunu son bir kez incelemekle meşgul olan Yuri Orlov'un yönüydü. Rus Avcı o anda bir kulağından öbür kulağına ışıldıyordu.
“Mükemmel. Çok iyi.”
Yuri Orlov artık ortaya çıkan engelden derinden emindi.
Çünkü şey… Onun engelleri her zaman olağanüstü olmuştu. Ayrıca, onu motive eden tek şey de bu değildi.
Birlik Başkanı Matsumoto Shigeo, Japon vatandaşlarının anlaşma için onları şiddetle azarlamasından endişeliydi, bu yüzden her şeyi sessizce tuttu. Sonuç olarak Japon halkı, Rusların buraya istekle geldiği ve ona bol miktarda bağış yağdırmaya başladığı varsayımına girmişti.
Ve böylece bu şekilde daha da büyük miktarda servet kazanması gerekiyordu. Bunun yanı sıra daha da fazlası vardı! Sayısız muhabir gelip fotoğraflarını çekmek için tehlikelere göğüs germişti.
Zenginlik ve şöhret. Yuri Orlov'un çıldırdığı iki şey bir anda kucağına düştü.
Kalabalığa son bir kez vurgu yaptı.
“Mükemmel!!”
Bugünden sonra, bir S-Seviyeli Kapı’yı tek başına kapatan ilk insan olarak tarih kitaplarına girecekti.
‘Gerçi S-Seviyeli Kapı’yı tek başına temizleyen bir adam olarak hatırlanmayı daha tercih ederim…’
Ne yazık ki burada fazla açgözlü olamazdı, çünkü o unvana daha uygun başka bir Avcı çoktan ortaya çıkmıştı. Gerçekçi konuşmak gerekirse bu konuda ne yapabilirdi? Bu adam destek tipi Avcı iken diğeri yakın dövüş tipi bir Avcıydı.
İnsanın seçtiği alanlarda en iyisi olması gerekiyordu. Hepsi bu kadar.
‘Doğru, doğru!’
Kendi düşüncelerinden biraz etkilenen Yuri Orlov, iç cebinden avuç içi büyüklüğünde bir matara çıkardı. Kapağı açtığında keskin votka kokusu yayıldı.
“B-Bay Yuri!! Alkl…?!”
Ruslarla ilgilenmekle görevli Birlik çalışanı çıldırdı ve onu durdurmaya çalıştı, ancak Yuri Orlov bunun yerine Japon'a öfkeyle baktı.
“Bu bir kutlama şerefine, anladın mı? Şerefine! Öyleyse, gerginliğinden kurtul, tamam mı? Çünkü çok yakında dünyadaki en büyük şovu sunacağım.”
“Y-Yine de…”
“Hey, bir yudum ister misin? Endişelerin ve gerginliğin tek seferde uçup gidiyor.”
Yuri Orlov kolunu çalışanın omzuna doladı ve votka ikram etmeye başladı. Birlik Başkanı Matsumoto Shigeo, o manzaraya uzaktan bakarken kaşlarını çattı.
‘Japonya'nın kaderinin böyle bir adama bağlı olduğunu düşünmek…’
Sessizce cıkladı ve yanındaki arkadaşlarından birine sordu.
“Kaç S-Seviyeli Avcı beklemede?”
“Toplam üç, efendim”
“Üç, o…”
Halen hayatta kalan S-Seviyeli Avcılardan sadece üçü Birliğin çağrılarına cevap verdi. Matsumoto Shigeo’nun yüzündeki kaşları başka bir seviyede çatıldı.
Jeju Adası baskını Japonya'daki Avcılar topluluğuna felaket getiren bir darbe indirdikten sonra, etkisi dibe vurana kadar büyük ölçüde azaldı.
Bazı mahalleler şimdi yüksek sesle, kendi açgözlülüğünden kör olan Matsumoto Shigeo'nun S-Seviyeli Avcıları ölüme götürdüğünü iddia ediyordu. Ve kalan S-Seviyeli Avcıların çoğunluğu ona sırtlarını dönmüştü.
Hatta Birlik Başkanı olarak kaldığı sürece, Birliğin emirlerine bir daha uymayacaklarını söyleyen bir ültimatom bile bıraktılar.
‘Keşke Goto-kun hala benimle burada olsaydı...’
Matsumoto Shigeo’nun sıktığı yumrukları sert bir şekilde titredi. Goto Ryuji’nin ölümü, onu sağ kolu olarak kullanan Japon Birliği Başkanı için çok acı bir kayıptı.
‘Ama bu yüzden…’
...Bu yüzden bugün onun için iki kat daha önemliydi.
Birliğin uyumlu çabaları S-Seviyeli Kapı’nın bloke edilmesiyle sonuçlanırsa bunu bir kez daha zirveyi hedeflemek kullanırdı.
‘Goh Gun-Hui… Ve sonra, Seong Jin-Woo.’
Yol boyunca, geleceğini mahveden adamlara tüm aşağılanmayı faizle geri ödetme şansı bulabilirdi.
‘Yapacağım, kesinlikle…’
Kesinlikle, bu işe yaramalıydı.
Birlik Başkanı Matsumoto tekrar Kapı’ya baktı, ifadesi eskisinden daha da ağırlaştı. Görevlilerinden biri saatine baktı ve ona fısıldadı.
“Efendim, zindan molasına üç dakika var.”
“Anladım.”
Matsumoto Shigeo başını salladı. Şimdi devasa Kapı’yı gören bakışları arasında sayısız düşünce dönüyordu.
İki dakika, bir dakika, 59 saniye, 58…
Gergin bir gerilimle dolu zaman, görünüşte düğüm hızında ilerledi. Ve çok geçmeden, dev Kapının yüzeyini kaplayan siyah ‘duvar’ bulanıklaşmaya başladı.
Muhabirler hep birlikte haykırdı.
“Ha, ha?!”
“Hey, Kapı açılıyor!!”
“Onlar... Onlar dışarı çıkıyor!”
***
“Oğlum?”
Jin-Woo sinsice ayağa kalkmak üzereydi, ancak annesi ona seslendiğinde sessizce tekrar oturdu.
“Evet, anne?”
Annesi gözlerini televizyondan ayırdı ve Jin-Woo'ya baktı. Televizyon haberleri bir süredir Japonya'da S-Seviyeli Kapısı ile ilgili özel yayını sürekli olarak gösteriyordu.
Şu anda devam eden hikâye birkaç dakika içinde gerçekleşecek olan zindan molasıyla ilgili bir şeydi.
“Bir yere… Gitmeye çalışmıyordun, değil mi?””
Jin-Woo, annesinin altıncı hissinin bazen yüksek seviyeli bir Avcı’nınkinden bile daha keskin olabileceğini düşündü. Biraz ürktü ama hiçbir şey yanlış değilmiş gibi cevap verdi.
“Tutmam gereken bir söz var.”
“Bir söz? Böyle bir günde mi?”
“Bu sözü bir süre önce vermiştim, anne. Kapı’nın Japonya'da açıldığını ve bizi etkilemeyeceğini düşündüm, iptal etmedim.”
Annesi ona hala ikna olmayan gözlerle bakıyordu. Ancak teknik olarak burada yalan söylemiyordu.
‘Bir bakıma, bu Sistem’e verdiğim bir söz değil mi?’
Annesi oğluna tekrar sormadan önce bir süre daha Jin-Woo'ya bakmaya devam etti.
“Senin için endişelenmeme gerek yok, değil mi?”
Jin-Woo güvenle yanıtladı.
“Elbette, anne.”
Bu güce tam da bu amaçla ulaşmak için çok çalışmıştı. Annesi, ancak Jin-Woo’nun hissedilir bir güvenle dolup taşan gözlerine derinlemesine baktıktan sonra yumuşak bir gülümseme oluşturdu.
“Yolda dikkat et, oğlum.”
Jin-Woo da canlandırıcı bir şekilde gülümsedi.
“Hemen döneceğim, anne.”
Jin-Woo ayağa kalktı ve çok geçmeden evden çıktı.
Ailesinin dairesi dokuzuncu kattaydı ve şimdiye kadar ilk defa, asansörün onu zemin kata indirmesinin ne kadar yavaş olduğunu bugün öğrendi.
Beklentisi şişerken bu siyah anahtarının nasıl bir zindanın kilidini açacağını merak ederek endişenin içeri girdiğini hissetti.
Ting.
Zemin kata çıkan asansör kapısı açıldı. Daha önce hiç görmediği bir ahjussi fazla düşünmeden başını kaldırdı ve bakışları kısa bir süre kilitlendi.
Bu binada S-Seviyeli bir Avcı’nın yaşadığını bilmeyen çok az insandan biri olmalıydı çünkü Jin-Woo’nun yüzünü tanır tanımaz gözleri neredeyse yuvalarından fırladı.
“HA???”
Jin-Woo hızla yanından geçti ve kapüşonu çıkardı. Adımları hızlıydı, belki de zihninin de çok hızlı düşünüyor olması nedeniyleydi.
Jin-Woo, apartman kompleksini kısa sürede terk etti ve sokakta dururken etrafına baktı.
‘…Bu, Japonya'daki Kapı yüzünden mi?’
Nedense sokaklar tuhaf bir şekilde terk edilmişti. Ancak bu sayede Jin-Woo, siyah anahtardaki bilgileri yavaşça onaylarken çevrenin bakışlarına aldırmak zorunda kalmadı.
[Eşya: Karutenon Tapınağı’nın Anahtarı]
Nadirlik: ??
Tür: Anahtar
‘Gerekli koşulları karşıladınız.’
Karutenon Tapınağı'na girmenizi sağlayan bir anahtar. Belirlenen Kapı’da kullanılabilir.
Belirlenen Kapı’nın konumu, önceden belirlenen zamana ulaşıldıktan sonra ortaya çıkacaktır.
Kalan süre: 00:01:02
Artık sadece bir dakika kaldı.
‘…Neredeyse.’
Soğuk yüzeyin derinliklerine sakince batan kalbi şimdi sessizce hızlanmaya başladı.
Güm, güm!!
Jin-Woo hareketsiz durdu ve işitme duyusunu, kalan dakikayı beklerken kalbinin nabız atışına odakladı. Saatine bile ihtiyacı yoktu. İçindeki biyolojik saat, aşırı derecede gelişmişti, bu dünyada insanın bildiği herhangi bir zaman ölçüm cihazından daha doğruydu.
‘…3, 2, 1.’
Tam olarak bir dakika sonra Jin-Woo kapalı gözlerini açtı.
Tık.
[Kalan zaman: 00:00:00]
[Anahtarın kullanılabileceği konum artık kullanıma sunulacak.]
Jin-Woo’nun gözleri büyük ölçüde büyüdü.
‘Burası…?’
Sistemin mesajında görünen Kapı’nın konumu buradan çok uzak değildi. Aslında oraya oldukça aşinaydı.
Jin-Woo, Avcı Birliği’nin internet sitesinde oturum açmak için yalnızca Avcılara özel telefonunun sahip olduğu özelliklerden birini kullandı ve söz konusu Kapı’daki bilgileri kontrol etti.
Yeri tam olarak Birliğin bir süre önce yayınlanan uyarı notunun söylediği yerdeydi.
Bu anahtarın ‘kilidini açması’ gereken konumun orada olmasını beklemiyordu. Sanki biri onu kafasının arkasına vurmuş gibi, Jin-Woo biraz başının döndüğünü hissetti.
‘Bir hata yaptım.’
Gerçekte anahtarın açıklaması ona yalan söylemiyordu. Sistem, Kapı ile ilgili bilgilerin erişilebilir olacağını söyledi, ancak bir yerlerde bir Kapı’nın göründüğünden bahsetmedi.
Gafil avlanmıştı.
Jin-Woo'nun telefonunu manipüle eden elleri çok daha meşgul hale geldi. Kapı’daki bilgileri biraz daha kontrol etti ve şu anda onu temizlemekle meşgul olan bir Lonca olduğunu öğrendi. Söz konusu Kapının seviyesi ‘C’ idi.
‘Bu yüksek bir seviye değil, ama…’
Asıl sorun, içinde neyin saklı olduğunu gerçekten bilmemekti.
‘Konumun uzakta olmaması küçük bir rahatlama.’
Bir araba ile yaklaşık on dakika uzaklıktaydı. Sahip olduğu her şeyle koşarsa oraya 60 saniyeden daha kısa sürede varırdı. Jin-Woo, ‘Gizli Kalma’ ile saklandı ve tam eğimle koşmaya başladı. Hatta iyi bir önlem için ‘Hızlı Hareket Etme’ becerisini de etkinleştirdi.
Yeni hedefi aslında Jin-Ah’ın eski lisesinin atletizm alanıydı. Okul, Ork olayından beri kapalıydı, bu yüzden her ihtimale karşı habersiz sivillerin yaralanma tehlikesi yoktu, ama…
‘…Ama bunun yerine zindanı temizleyen baskın ekibi.’
Jin-Woo, o yeraltı tapınağını ziyaret ettiği anları hatırladı.
Tüm o kıl payı anları hatırladı. O gün neredeyse öldürüldüğü birkaç anı açıkça hatırladı.
Ama bunun sebebi neydi? Şüphesiz, bunlar hayatındaki ürkütücü derecede korkunç anılardı, ama geriye baktığında yüreği heyecanla daha hızlı atmaya başladı. Şimdi bile.
Muhtemelen, o tapınağın içinde, Jin-Woo'nun ilk kez hayatta olduğu hissini hissetmesi gerçeğiyle bir ilgisi vardı. O zamanlar işe yaramaz, güçsüz E-Seviyeli bir Avcı değildi, imkânsız zorluklarla mücadele eden bir meydan okuyucuydu.
Bir göz açıp kapayıncaya kadar, birkaç sokağı döndü ve tanıdık okulun görüntüsünü gördü. Okula varması için gerçekten sadece birkaç düzine saniyeye ihtiyacı olmuştu.
Ön kapıdan girdi ve atletizm sahasının hemen yukarısındaki havada yüzen Kapı’nın yan tarafına geçtiğini gördü. Bir avuç Birlik çalışanı ve baskını yapan Lonca'dan personel, sanki çevresini korumak istermiş gibi Kapı’nın çevresinde duruyordu.
Hepsi, belki de henüz içeride büyük bir şey olduğuna dair herhangi bir haber almadıkları için sessiz bir atmosferde yoluna devam ediyorlardı. Ancak bu sessizlik, Jin-Woo’nun ani girişiyle hemen paramparça oldu. Çünkü… Gizli Kalma’yı Kapı yakınında devre dışı bırakmayı seçti.
“Ha, ha?”
Lonca'nın çalışanlarından biri gecikmiş bir şekilde Jin-Woo’nun varlığını fark etti ve onun sözünü kesmeye çalıştı.
“Buraya giremezsiniz.”
Jin-Woo kapüşonunu indirdi ve kendini gösterdi. Ve yandan yüksek bir “Heok!!” duyuldu.
“Sensin!!”
Birlik çalışanı hemen Jin-Woo'yu tanıdı ve şaşkınlıkla bağırdı. Yolun ortasında beliren B-Seviyeli Kapı'ya bakarken karşılaştığı aynı gözlüklü kadın çalışandı.
Jin-Woo, bu Lonca personeli yerine onunla konuşmanın daha hızlı olacağını düşündü, bu yüzden adamı tamamen görmezden geldi ve doğrudan onunla konuştu.
“Bu baskını hemen durdurmalısınız.”
“Affedersiniz??”
Cevap vermeye çalışırken telaşlandı.
“A-Ama ölçüm sonucu yalnızca C olarak çıktı…”
Jin-Woo başını salladı ve ona belirsiz bir şekilde söyledi.
“Baskını şimdi durdurmazsanız hepsi ölecek.”
“…..!!”
Jin-Woo başını kaldırdı ve Kapı’ya baktı.
Bu insanlar bunu anlayamıyor muydu?
Tüylerini diken diken edecek kadar rahatsız edici bir hava, Kapı’dan yavaşça sızıyordu.
BL: Bu arada gençler mangaya 1 bölüm sonra yakalamış olacağız.