Osmanlı'da İlk ciddi "köpek karşıtı" olarak Şinasi'nin adı geçiyor. Üstat 23 Nisan 1864 tarihli Tasvir-i Efkâr'da İstanbul'daki sokak köpeklerinin ülkeyi kötü gösterdiğini, bunların azaltılarak yok edilmesi için erkek köpeklerle, dişilerin ayrı ayrı bölgelere dağıtılmaları gerektiğini yazıyor.
Osmanlı'da Pako Savaşları
Şinasi günümüzün Hıncal Uluç'u olurken, karşısına Hariciye Nazırlığı'ndan Pertev Paşa da o günlerin Bekir Coşkun'u oluyor. Paşa, Mecmua-yı Fünûn'da "Avave" (havlama) başlıklı yazısında, Kıtmır isimli bir köpeğin kendisiyle konuşan bir hakime köpekler haklarına ilişkin dilekçe yazdırıyor. Yerde yatan sokak köpeği, Şinasi'nin görüşleriyle dalgasını geçiyor.
Pertev Paşa da Bekir Coşkun arasında köpeklere bakışta olduğu kadar mizah anlayışında da yakınlık bulunuyor. O zamanlar, dini nedenlerle de köpek sevgisi fazla olduğu için, Batılı aydınlar köpek severleri "gerici" olmakla itham ediyorlar.