Amerikan askerleri Sicilya'da ve Normandiya sahillerinde büyük bir ölümle ölürken, yedek parçalar ve en son teknolojiler ABD'den gelen Nazilerin eline geçti.
1931’te, Detroit News’ten Amerikalı gazeteci Annette Anton, Almanya’nın yeni lideri Adolf Hitler’le röportaj yaptı. Bir muhabir, baş Nazi masasının üstünde, Amerikan asıllı otomobil tüccarı Henry Ford'un portresini çizdi. Hita Anneta’nın sürprizine cevap olarak içtenlikle şöyle dedi: “Henry Ford’un ilham kaynağım olduğunu düşünüyorum.”
Ford, Fuhrer'in putları arasında tesadüfen değildi. Ford’un yanı sıra en büyük ABD para çantalarının birçoğu, Almanya’nın askeri potansiyelinde gizli bir artış olduğu için teşekkürler. Savaş öncesi yıllarda, Reich ekonomisi sıçrama ve sınırlarla büyüdü.
Muhtemelen Amerikan ticaretinin en tipik temsilcisi ve aynı zamanda Hitler'in büyük bir arkadaşı en yaşlı Henry Ford olarak adlandırılabilir. Amerikan pazarının ana kraterlerinden biri olan Henry Ford, NSDAP'a ciddi finansal destek sağladı. Minnettarlıkla, Führer, portresini yalnızca Münih'teki evine asmakla kalmadı, aynı zamanda küçük kitabı My Struggle'da Ford'a hayranlıkla yazdı. Buna karşılık Ford, her yıl doğum gününde "Alman arkadaşı" nı tebrik ederken, ona 50 000 Reichsmarks değerinde "hediye" verdi.
Savaş başlamadan önce bile, Naziler, Almanya, Belçika ve Fransa'daki Ford ofislerinden 65 binlerce kamyon aldı. Buna ek olarak, İsviçre'deki Ford iştiraki binlerce Alman tırını tamir etti. Alman otomobil taşımacılığını ve İsviçre’nin bir diğer Amerikan otomobil devi General Motors’un şubesini, aynı zamanda Alman otomobil endişesi Opel’e eşzamanlı olarak katkıda bulunan, savaş boyunca başarılı bir şekilde işbirliği yaptığı ve adil temettü ödemeleri yaptı. Ancak Ford rekabet dışındaydı!
Amerikan askeri tarihçisi Henry Schneider'e göre, Ford Almanların Alman endüstrisi için hayati öneme sahip kauçuk elde etmesine yardımcı oldu. Sadece bu değil, II. Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar, otomobil devi ABD'nin sahibi, Hitler'e, Ford'un 75 yıldönümü onuruna Fuhrer'in Üçüncü Reich'in kahramanı yabancılara, Alman Kartalının Büyük Haçı'na verdiği askeri ekipmanı sağladı. Alman konsolosu, Altın Haç'ı otomobil sahibinin göğsünde bir gamalı haçla şahsen asması için Detroit'e bir gezi bile yaptı. Ford bu ödülden memnun kaldı. Yıldönümü günü düzenlenen büyük akşam yemeği partisine - 30 Temmuz 1938, 1500'in en zengin Detroiters'inden katıldı.
II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla bile Ford, Nazilerle işbirliğini kesmedi. 1940 yılında Ford, Almanya ile savaşta olan İngiltere'deki uçaklar için motorları monte etmeyi reddetti, Fransız şehri Poissy'de ise yeni fabrikası, Wehrmacht'a tedarik edilen Hitler Ordusu için uçak motorları, kamyonlar ve otomobiller üretmeye başladı. Ve 1941'den sonra, işgal altındaki Fransa'daki Ford şubesi Wehrmacht için kamyon üretmeye devam ederken, Cezayir'deki diğer şubesi Hitler'in General Rommel'ine kamyonlar ve zırhlı araçlar tedarik etti. Sovyetler Birliği'nin Nazilerle kanlı savaşlarda bulunduğu Nisan 1943'te bile Ford'un Fransız şubeleri sadece Almanya'nın yararına çalıştı. Kargo "beş ton" ve yolcu "Fords" Wehrmacht'ın ana ordu taşımacılığıydı. Şirket için asıl mesele, ne pahasına olursa olsun elde etmeye çalıştığı kardı. Savaşın sonunda авиация Müttefikler Poissy'deki fabrikayı bombaladı, ancak Ford neredeyse tüm antik kent tahrip olmasına rağmen Alman Köln'deki aynı fabrikaya dokunmadı. Savaştan sonra dikkat çeken şey, Ford şirketi, güçlü rakibi General Motors gibi, büyük avukatların çabaları sayesinde, ABD hükümetine "düşman topraklarındaki mülklerine verilen zarardan" tazminat almalarını sağladı.
Ford, Alman askeri makinesini yaratmada elindeki tek Amerikan şirketinden uzaktı. II. Dünya Savaşı'nın patlamasıyla, Amerikan şirketlerinin Alman şubelerine ve temsilciliklerine kümülatif katkıları 800 milyon dolar civarındaydı. Ford'un yatırımı 17,5 milyon, New Jersey Standart Yağı (şimdi Exxon altında mevcut) - 120 milyon, General Motors - 35 milyon, ITT - 30 milyon.
Örneğin, Amerikan şirketleri Reich havacılığına binlerce uçak motoru ve en önemlisi bunların üretimi için lisanslar sağladı. Örneğin, Almanya'daki en popüler nakliye uçağı olan Junkers-52'ye güç veren BMW Hornet motorları, Amerikan şirketi Prat & Whitney'in lisansı altında üretildi.
Almanya'daki General Motors Opel'e aitti. Bu şirketin fabrikaları Reich zırhlı araçlarının yanı sıra Junkers-50 bombardıman güç ünitelerinin neredeyse% 88'ini damgaladı. 1943'te, Alman General Motors şubesi geliştirildi ve ilk Luftwaffe avcı uçağı olan Messerschmitt-262 için motor üretmeye başladı.
IBM, II. Dünya Savaşı sırasında başkentini üçe katlamayı başardı. Hitler ile işbirliği yaparak elde edildi. Alman şubesinden tedarik edilen sayma makineleri, Nazilerin işgal altındaki ülkelerin nüfusunun bir nüfus sayımını hızlı bir şekilde yapmalarını ve tutuklanacak kişilerin sayısını belirlemelerini sağladı (ekipman, birkaç kuşak için kökenlerini dikkatlice gizleyen Yahudileri bile tanımlamaya yardımcı oldu). IBM, hesaplama makineleri, yedek parçaları ve toplama kampları da dahil olmak üzere özel belgeleriyle Reich'in birçok departmanını tedarik etti.
Elbette, sözleriyle ABD hükümeti Amerikan şirketlerinin Nazilerle birleşmesine karşı çıktı. Örneğin, savaş sırasında, böyle bir işbirliği için ağır cezai önlemler sağlayan “Düşman Yasası ile Ticaret” yasası çıkarılmıştır. Fakat gerçekte, büyük burunlu partilerin tüm iktidar alanlarına gönderdikleri çok sayıda lobici, engelleri önlemeye yardımcı oldu.
Düşmanla ekonomik işbirliğinin uygulanmasına karşı diğerleri arasında konuşan Amerikalı avukat James Martin, “İşletme Bursu” adlı kitabında şunları yazdı: “Almanya'da Almanlar tarafından değil Amerikalı işadamları tarafından engellendik. Bize müdahale edenler Amerika Birleşik Devletleri'nden hareket ettiler, ancak açıkça hareket etmediler. Amerika Birleşik Devletleri Başkanı'nın emriyle değil, devlet başkanının veya kabine üyesinin siyasi rotayı değiştirme kararıyla Kongre tarafından onaylanan herhangi bir yasa tarafından engellenmedik. Kısacası, “hükümet” bizi resmen rahatsız etmedi. Ancak, bizi açıkça engelleyen güç, hükümetlerin genellikle hareket ettiği yardımlarla kaldıraçlarını ellerinde tutuyordu. Büyüyen ekonomik güç karşısında, hükümetler nispeten güçsüzdür ve bu, elbette ki değildir. haber'.
Almanya Birleşik Devletlere savaş ilan ettikten sonra bile, Beyaz Saray'ın bütünüyle bağlantısı olan birçok Amerikan şirketi Hitler ile işbirliğine devam etti!
Petrol Şirketi Standart New Jersey Yağı (Exxon), Nazilere 20 milyon dolarlık benzin ve yağlayıcılar tedarik etti. Fransa’daki Amerikan birliklerinin inişine kadar “nötr” İspanya’nın tanker filosu neredeyse tamamen Wehrmacht’ın ihtiyaçları için çalışmış ve resmen Madrid’e yönelik Amerikan “siyah altın” ını tedarik etmişti. 1944’in ilk aylarında bile, Almanya İspanya’dan her ay 48 bin ton yağı İspanya’ya ihraç etti.
Aynı şey başka bir stratejik ham maddeyle oldu - kauçuk. Devletlerin kendi ordusuna hammadde, özellikle sentetik kauçuk tedarik edemediği bir dönemde, Standard Oil, şirketin Almanya, İtalya ve Avusturya'ya yurtdışında düzenli olarak hammadde, yakıt ve kauçuk teslimatı yapma taahhüdünde bulunduğu Hitler Almanyası ile bir anlaşma yaptı. Sonuç olarak, ABD ordusu hiçbir şey bırakmadı - gerekli hammaddelerin tedariği Rockefeller klanı 8 tarafından yıllar önce boyandı. Amerika Birleşik Devletleri İkinci Dünya Savaşı'na girdiğinde, Amerikan hükümeti, sırayla Rockefeller'den satın alınan Alman kaygılarından satın alınan lastik ve diğer kaynakları satan sahte bir İngiliz ofisi ile pazarlık etmeye zorlandı. Böylece, Amerikalılar kendi hammaddelerini üçüncü şahıslar aracılığıyla aldıklarında, Standard Oil her iki taraftan da süper kar elde etti.
1942'te ABD'de küçük bir skandal patlak verdi: Standard Oil, ABD Ordusu için kasıtlı olarak metanol tedarikini azalttı. Doğal gaz (yüksek irtifalarda uçarken havacılık için gerekli), asetik asit (bir patlayıcı bileşeni) ve sentetik kauçuk bazlı yağlayıcılar üretmek için metanol kullanıldı. Son olarak, 1943’te, Rockefellers, bu ürün kıtlığının ABD’de hissedilmesine rağmen, Fransa’yı işgal etmek için 25 bin ton amonyum sülfat (patlayıcı bileşen) ve 10 bin ton pamuk sattı.
Ayrıca sentetik kauçuk ve elbette havacılık ve otomotiv endüstrileri için birçok yedek parça, tanklar. Almanya tarafından ABD'den savaş sırasında 1100 ton tungsten elde edildi. Bildiğiniz gibi, tungsten, tanksavar kabukları ve elektronik endüstrisinin üretiminde önemli bir bileşendir.
karanlık tarih dünyanın en büyük bilyalı rulman üreticisi olan SKF ile ilişkilendirilmiştir. Dev rulman sevkiyatları (yılda 600'den fazla) Güney Amerika üzerinden Nazi müşterilerine sevk edilirken, ABD Hava Kuvvetleri için motor üreten Curtiss-Wright havacılık şirketi, uzun süre SKF'den gıpta ile bakılan çelik bilyaları hiç teslim alamadı. Başka bir uçak motoru üreticisi olan Prat & Whitney de, SKF'den gelen rulman tedariklerindeki aksaklıklar nedeniyle üretimi kısmak zorunda kaldı. Yıpranmış parçalar nedeniyle uçaklar kazalar yaşadı, insanlar öldü, yeni makinelerin bir kısmı hiç kalkamadı, ancak SKF sadece karla ilgileniyordu ve Almanlar daha fazla para ödedi.
Ekim ayındaki 14'e, ABD Ordusu Havacılık Komutanı General Henry Arnold, Almanya'nın Schweinfurt kentindeki SKF bilyalı rulman fabrikasına hava saldırısı yapmak için komuta edildiğinde, düşman bir şekilde operasyonu duydu ve Amerikan uçağını düşürerek 1943'in savunmasını hazırlamayı başardı. Ekim 60 Arnold, Londra Haber Chronicle'sine açıkça şunları söyledi: "Önceden uyarılmamışlarsa savunmayı organize edemezlerdi." Alman şubesini kim uyardı bence açıklamak da.
Amerikan şirketleri Reich'e ve askeri gelişmelere yardım etti. Savaşın ortasında, ABD kontrolündeki çokuluslu telefon şirketi International Telephone Telegraph'ın uzmanları, Alman istihbarat servislerinden mükemmel bir çatıya sahip olan İsviçre'deki Alman meslektaşları ile el ele çalıştı. ITT'nin hissedarlarından biri, Güvenlik Hizmetinin siyasi istihbarat şefi Walter Schellenberg'di. ITT başkanı Albay Sostenes Ben, savaşın zirvesinde Nazilere rehberli bombaların geliştirilmesinde yardımcı oldu. Bu tür bombaların yardımı ile Almanlar Londra’yı barbarca tahrip etti, aralarında Amerikan kruvazörü olan Savannah gibi Amerikalı olan birçok gemiyi batırdı ve hasar verdi.
Reichsbank Başkanı ve Hitler Ekonomi Bakanı Yalmar Schacht, Nürnberg mahkemelerinde yargılandığında, Opel'in General Motors ile olan bağlantılarını hatırladı ve Amerikan iş dünyasının kaptanlarının yargılanmasını önerdi. Elbette, teklif kabul edilmedi.