Dejeneratif ve ağrılı at hastalığının kökeni şimdiye kadar bilim adamları için belirsiz kalmıştır. Bununla birlikte, Safkanlar, Sıcakkanlılar ve Boyalar ve Çeyrek Atlar gibi stok türü ırklarda bir miktar sıklıkta göründüğü bilinmektedir. Ayrıca uzun boylu atlarda daha yaygındır ve daha önceki araştırmalar bunun kalıtsal olduğunu göstermiştir. California Menlo Park’taki Etalon Diagnostics CEO’su Christa Lafayette, bu verilerin bir araya geldiğinde genetik bir bağlantıya işaret ettiğini söyledi.
Biyoteknoloji bilimcisi ve binici olan Lafayette, Denver, Colorado’daki 2019 Amerikan At Uygulayıcıları Birliği (AAEP) toplantısında bir akşam yemeği sohbeti sırasında bu bağlantıyı keşfetmek için ilham aldı.
Lafayette, “AAEP’de inanılmaz at veterinerleriyle oturuyordum ve gelecek yıla kadar çözebileceğimizi umduğumuz şeyi bir peçeteye tam anlamıyla yazdım ve dikenleri öpmenin ardındaki genetik listenin başındaydı” dedi.
AAEP’ten döndükten kısa bir süre sonra Lafayette, Teksas Salado’daki Brazos Valley Equine Hastanesi’nden DVM’den Beau Whitaker ve The Plains’deki Virginia Equine Imaging’den Kent Allen, DVM’yle bir araya geldi ve aynı AAEP yemek masasındaydı. —ve “öpücük dikenleri genini” bulma görevini üstlenecek diğer birkaç mühendis ve araştırmacı.
Grup, katılımcı veteriner kliniklerine sırt ağrısı ve/veya düşük performans nedeniyle başvuran 155 Sıcakkanlı ve at ırkı üzerinde genotipleme yaptı. Atların veteriner değerlendirmeleri, şiddetli Derece 4 öpüşme dikenleri ile öpüşme dikenleri olmaması arasında değiştiğini ortaya koydu.
Genetik: Her Kopya İçin Bir Önem Derecesi Daha Yüksek
Ekip, Kromozom 25’teki öpüşme dikenleri için ilişkili bir varyant veya alel tanımladı. Bu tek nükleotid polimorfizmi (SNP) BIEC2-668062, atın iki alel kopyası için bir öpüşme dikeni şiddet derecesindeki ortalama bir artışla bağlantılıdır ( her ebeveynden bir tane).
Lafayette, bu alelin, dikenleri öpmek için ayrı ve benzersiz bir faktör gibi görünen atların yüksekliği ile ilişkili olmadığını söyledi.
Bununla birlikte, diğer türlerde kondrosit (kıkırdak üreten bir hücre) proliferasyonu ile ilişkili olduğu zaten bilinen bir gene yakındı; bu, bazen histopatolojik olarak (mikroskop altında) öpüşen dikenlerle gözlendi, dedi DVM’den Laura Patterson Rosa, Etalon Diagnostics’te bilimsel danışman ve grubun çalışma yayınının ilk yazarı olan PhD. “En iyi işaretçimize ‘komşu’ genlerden birinin gerçekten daha önce dahil edilmiş olması güven vericiydi” dedi.
Keşfedilen alel bir nedensel Ancak dikenleri öpmek için. Lafayette, egzersiz, binici becerisi ve ağırlığı, sürüş ekipmanı ve uyumu, çekirdek kas gücü, baş ve boyun pozisyonu, yaralanma ve topallık dahil olmak üzere hastalık gelişimi ile bağlantılı birçok faktörden sadece biri, dedi Lafayette.
Lafayette, “Bu (genetik) korelasyonun, daha yüksek dereceli veya şiddetli öpüşme dikenleri için ve belki de hastalığın kendisinin gelişimi için bir risk varyantı olduğuna inanıyoruz.” Dedi. at. “Yani, örneğin 1. Derece öpüşen dikenler yerine, 3. veya 4. Dereceye sahip olma olasılıkları daha yüksektir.”
Daha Akıllı Üreme ve Öpüşen Omurgalarla Rekabet
Lafayette ve Patterson Rosa, bu yeni bilgiyle donanmış yetiştiriciler ve sahipler, risk varyantını taşıyan atlar hakkında bilinçli kararlar verebilirler.
“Örneğin, bir aygırım varsa ve öpüşme dikenleriyle ilişkili bir varyant geçirme riskinin yüksek olduğunu biliyorum, o zaman onu aynı eğilime sahip bir kısrakla eşleştirmeyebilirim, çünkü o zaman şansım çok fazla. sonuçta ortaya çıkan tayın yüksek dereceli öpüşen dikenlere sahip olacağından daha yüksek ”dedi.
Patterson Rosa, araştırma devam ederken, bilim adamlarının “öpüşen dikenleri ‘üreme’ gücünü sağlayabilecek bir nedensel mutasyon bile bulabilirler” dedi.
Lafayette, öpüşen dikenlerin bir veya iki kopyasına sahip olan ata binme risk varyantına gelince, proaktif ve koruyucu bir yaklaşım benimsemeyi öneriyor. Varyantın olması, çalışmaya devam edemeyecekleri anlamına gelmez.
“Diyelim ki, bir etkinlik veya Batı sürüşü için veya her ne yapacaksanız satın aldığınız bir ata sahipsiniz ve onun dikenleri öpme riskinin yüksek olduğunu gördünüz” dedi. “Yani muhtemelen biraz daha fazla zaman harcayacaksınız, biraz sırt geliştirme egzersizleri, belki biraz daha terbiye, belki biraz daha hafif olacaksın. Eyer uyumuna biraz daha fazla dikkat edeceksin ve hatta biraz daha proaktif bir şekilde röntgen çekebilirsin, çünkü o atın dikenlerinin öpüşmesinden daha çok acı çektiğini biliyorsun.”
Araştırmacılar, veteriner kliniklerinde gerçek dünyadaki vakalarla, uygulayıcılar ve sahiplerin işbirliği ile çalışabilmenin önemini vurguladılar. Patterson Rosa, “Topluluğun bu çabayı nasıl benimsediğini son derece takdir ediyoruz.” Dedi.
Çalışma, Performans sınırlayıcı atlarla ilişkili genomik lokuslar, spinöz süreçleri geçersiz kılıyor (öpücük dikenleri), ilk ortaya çıktı Veteriner Biliminde Araştırma Haziran 2022’de.