"Ve tanrı öldü" dedi Nietzsche , "tanrı öldü".
Kendini bilmez koca bıyıklı adam, tanrı ölür müymüş hiç?
O ezeli ve ebedi olan değil miydi? Bize öyle öğretmişlerdi. Bazen yasağı düşünüyorum, yasaklıları; "Tanrı nerede bunca insan dert çekerken , henüz yaşayamadan ölen bebekler gömülürken?" "Büyüklerin" karnı doyacak diye bir anne toprağa evladını fidan gibi dikip dünyanın tüm fidanlarına yüreğini sızlatırken.. elbet meyveleri toplayanlar büyüklerin küçükleri olacaktır. Tanrı öldü mü? Ölmüş olabilir mi? Var olmamış olabilir mi Tanrı? Merhamete olan inanç mıydı onu yaratan, insanlar sırf merhamete ihtiyaç duyduğundan mı inanıyorlardı "yarattıklarına" büyük bir günahla.
Bugün, dün ve dünden önceki gün aynıydı. Yarın ve yarından sonraki gün de aynı olacak. Açlıktan ölenlerin cenazesinde yemek dağıtılıp, Rab anılacak. Dönüşeceğimiz topraktan hayat bulan hiçbir çiçek affetmeyecek "külli iradenizi". Benim bilip, onun bilmediği yerden bakıyorum dünyaya. Merhameti andırmıyor gördüğünüz rüya.
Bu kabusun neresine sığınacağız tanrım burada mısın?