Novel Günleri - Bilgilendirme!
Bölümün tamamını okumak için üye olmalısınız! Üye olmak için tıklayınız.
4. Bölüm Asla Vazgeçmiyor (3)
Hayat dolu tezahüratlar Su Konutu’nun duvarları dışından duyulabiliyordu.
Davul sesleri yağmur gibi duyuluyor ve duyanları kalbinden etkileyerek ruhlarını sarsıyordu.
“Jianxin, dışarıda ne oluyor?” Su Chen sordu.
Jianxin dışarıya koştu ve etrafa soruşturdu. Kısa süre sonra, geri döndü. “Efendi dördüncü cariyesini almış.”
Kısa bir süre düşündükten sonra ekledi. “Bir yıldan kısa sürede, üç tane cariyeyi zaten almıştı.”
Gerçekten mi?
Su Chen kalbindeki acıyla gülümsedi.
Babası için çok mutlu bir gün olmasına rağmen, Su Chen’in mutlu olması için hiçbir sebebi yoktu.
Kısa bir süre sessizliğin ardından Su Chen sordu. “Bu genç kadın hangi klandan geliyor?”
“Bahar Mehtabı Evi’nden Yan Wushuang, birçok yeteneğiyle göze çarpan genç bir kadın. Kuzey Yüzü Şehri’nin sayısız yakışıklı ve başarılı genci onun peşinde. Şaşırtıcı bir şekilde, o ‘Büyük Efendi’yi seçti. Duydum ki, evlilikten önce zaten hamileymiş. Görünüşe göre, Genç Efendi’nin yakında iki küçük kız veya erkek kardeşi olacak.”
Su Cheng’an bir yıl içinde üç cariyeyle evlenmişti. Ayrıca, ikinci cariye kısa süre önce Su Cheng’an’ın düşkün olduğu bir kızı zaten doğurmuştu. Üçüncü Cariye de hamileydi ve iki ay içinde doğum yapacaktı. Bu cariye içinse, çok daha iyiydi; evlendiğinde zaten hamileydi.
Oğlu kör olduğundan beri, Su Klanı’nın Büyük Efendisi için dışarıda çalışmak açıkçası çok zor olmuştu. Su Cheng’an geçen yıl büyük baskı altındaydı ve Su Keji de onu cesaretlendirerek bu kaybını telafi etmesi için fırsatlar aramaya niyetlenmişti.
Su Chen hala bu huzur görüntüsünün altında yatan krizi hissedebildiği halde, babası Su Keji’nin planını göremiyordu. Yeni oğulları doğduktan sonra, Su Cheng’an hala eskisi gibi oğlunu destekleyecek miydi?
Su Chen bilmiyordu.
Uzun vadede ne olacağını bilmekten acizdi.
Cevabı bulması için çok beklemesine gerek kalmadı.
Su Cheng’an dördüncü karısıyla evlendikten iki ay sonra, üçüncü cariye doğum yaptı.
Büyük, sağlıklı bir erkek çocuğuydu.
Su Chang’an adını Su Ming koydu.
Su Chen’in tahmin ettiği bir şeydi.
O gün, Su Konutu havai fişeklerin gürültüsüyle doluydu. Ziller ve davullar çaldı. Tutunmak için hayat dolu bir andı.
O gece, Su Keji harika hediyeler taşıyarak ağabeyinin yanına gitti.
Onunla uzun bir konuşma yaptı.
——————————
Erken bir sabaha uyanan Su Chen yüzünü yıkadı ve güne başladı. Avluda oturdu ve dünyanın şarkısını dinledi. Rüzgarın ıslığını, hışırdayan yaprakların konserini dinledi. Kuşların ağaçlardan şarkı söyleyişini, çakılların yerde sürtünmesini ve yemek taşıyan karıncaları duydu. Mükemmel duyma yeteneği sadece diğerlerinin yakalayamadığı sesleri yakalamasını değil aynı zamanda kolayca birbirinden ayırt etmesine olanak veriyordu.
“Baba?” Su Chen kafasını yatırdı ve yüzünü arkasına döndürdü.
“Daha sabahın körü. Üçüncü amcan henüz Parlak Gün Kılıcı’nı çalışmıyor. Benim olduğumu nasıl bildin?” Su Cheng’an, Su Chen’in arkasından çıktı.
“Nihayetinde neredeyse benzer hala benzer.” Su Chen hafifçe gülümsedi. “Artık farkı ayırt edebiliyorum.”
Su Cheng’an sessizce oğluna baktı.
Su Chen gerçekten göze çarpan bir çocuktu. Böyle bir aksilik yaşamasına rağmen çalışkan kalıp gelişmekten vazgeçmemişti. Su Cheng’an böyle bir oğlu olduğu için memnun olmalıydı ancak buraya gelme sebebini hatırlayınca kalbi acıdı.
O anda, memnun değil aksine tedirgin hissediyordu.
Eğer bu kadar mükemmel bir çocuk olmasaydın… Daha iyi olur muydu?
Su Chen konuşmayı başlattı. “Baba beni bir süredir görmeye gelmemiştin. Bugün gelmenin arkasında bir sebep olmalı, değil mi?”
Su Cheng’an avludaki taş banka oturdu. “Dün, ikinci amcan yanıma geldi.”
Su Chen’in yüreği hoplamıştı.
Su Keji, ağabeyine gitmişti. Bu tuhaf değildi. Ancak, Su Chen’in babası onu kendisi görmeye gelmişti, muhtemelen geçen seferki ile aynı konuydu.
En önemli kısmı, ciddi bir şekilde amacını açıkladığı kısımdı. Eğer babası Su Keji’yi geri çevirmiş olsaydı, şimdi gelip onu görmezdi. Her şey düşünüldüğünde, işler yolunda görünmüyordu.
Su Chen’in aklı bulandı ama hala sakin ve kendinde görünüyordu.
Artık iki yıldır kördü ve kalbi hiç olmadığı kadar sarsılmazdı. Bazı şeyleri nasıl kalbinin derinlerine gömmeyi öğrenmeye başlamıştı.
Su Chen, “İkinci amcam niçin babamı görmeye geldi?” dedi.
Su Cheng’an cevapladı: “Hala klanın yıl sonu değerlendirmesinden vazgeçmeni istiyor.”
“Babam ona cevap vermedi mi?”
Su Cheng’an devam etmeden önce duraksadı. “Eğer sistemi değiştirmeyi kabul edersem bana Su Lin’in Üç Havuz Baharı vaftizini vereceğinin sözünü verdi.”
Üç Havuz Baharı, Kuzey Yüzü Şehri’ndeki tek köken akışı baharıydı. Kişi toplanan köken enerjinin içinde vaftiz edildiğinde köken akışı algısını arttırırdı. Ancak, sadece üç yaş ve altındaki çocuklarda etkiliydi.
Üç Havuz Baharı, Kuzey Yüzü Şehri Hükümdarı Yue Weixiong tarafından kontrol ediliyordu. Dışarıya her yıl sadece üç defa kullanma hakkı verdiği için, klanlar arasındaki rekabeti arttırıyordu. Su Cheng’an klan liderinin en büyük oğluydu, bu yüzden Su Chen’in Üç Havuz Baharında vaftiz edilmesi için savaşabilmişti. Su Chen’in harika çalışkanlığı ve klan kaynakları dışında, Su Chen’in bu kadar hızlı gelişebilmesinin nedenlerinden biriydi.
Ancak, vaftiz hakkını Su Chen için aldığından dolayı Su Cheng’an ikinci oğluna bu fırsat için savaşmayı çok zor bulmuştu. Sonuçta, Su Klanı geniş ve büyüktü ve üçüncü kuşaktaki öğrenciler az değildi. Eğer imkanlardan hep Su Cheng’an faydalanırsa diğerleri kesinlikle buna karşı çıkacaklardı.
Su Keji’nin geçen yıl Su Lin adında bir oğlu olmuştu. Kıdemliliği ve nüfuzuyla, Su Keji onun sırası olduğu gibi Üç Havuz Baharında savaşabilmişti. Aslında, Su Keji’nin çocuğun doğumunu Su Klanı’nın Üç Havuz Baharını kullanabileceği şekilde zamanladığından şüphelenenler vardı.
Su Lin iyi bir isme sahip olmasına rağmen doğal durumu özel değildi ve geleceği kısıtlıydı… Ancak bu Su Keji’yi bu fırsat için savaşmaktan alı koymadı. Ancak, bunu takas için kullanmak zorundaydı.
Su Chen kör olduğunda, Su Cheng’an’ın varis umutları da yıkılmıştı. Doğal olarak yeni, sağlıklı bir oğlan istedi.
“Sonuç olarak, Babam küçük kardeşim Ming için yarışmak istiyor.”
Su Cheng’an cevapladı. “Su Ming için değil.”
Su Chen şaşırmıştı.
Su Cheng’an devam etti. “Akıntıya Karşı Rüzgar Salonu’ndan Doktor Yuan dördüncü annenin hamileliğini birkaç gün önce inceledi. Erkek.”
İlişkiler kaçınılmaz olarak yakınlaşabilir veya uzaklaşabilirdi.
Su Cheng’an dördüncü cariyesine düşkündü ve ona derinden bağlıydı, öyle ya da böyle doğmamış çocuğu için Üç Havuz Vaftizi için uğraştı.
Su Cheng’an’ın kararı buydu. Su Chen onaylamasa bile, bir önemi yoktu.
Su Chen, Su Cheng’an’ın sözlerini duydu ama cevap vermedi.
Su Chen hala küçüktü ve doğum gününe üç ay kalmıştı.
Ancak yaşının aksine, aklı çoktan olgunlaşmıştı. Böyle bir sorunla ilk defa karşılaşıyor değildi. Geçen yılın deneyimi içine iyice yerleşmişti ve çoktan kalbini bunun için hazırlamıştı.
Bu karanlık dünyada, hala içinde kalmış o küçük ışığı korumakta kararlıydı. Böyle bir zamanda kolay bir yöntem değildi ve hatta alışılmamış yöntemler gerektiriyordu.
Su Chen sessizdi.
Uzun zaman sonra cevapladı. “Dürüst olmak gerekirse Baba, senden sakladığım bir şey var.”
“Nedir?”
“Görüşüm iyileşiyor.”
“Ne dedin sen?” Su Cheng’an oğlunu tutmadan önce bir anlığına durdu.
Eğer Su Chen iyileşebilirse, bu en iyi haber olurdu.
Su Cheng’an Su Ming ve doğmamış çocuğuna düşkün olsa da Su Chen’in, Su Klanı çocukları arasında en harika yeteneklere sahip olduğunu biliyordu. Bilinmeyen, doğmamış bir çocuğu geliştirmek için büyük çaba harcamaktansa, zaten inanılmaz olan bir çocuğa o çabayı harcamak çok daha akıllıcaydı.
Gücün kral olduğu bu dünyada, çok iyi anlaşılan bir durumdu. Yoksa neden Su Keji Su Lin için elde ettiği Üç Havuz Vaftizini bırakmaya istekli olsundu ki? Su Lin’in aciz doğal durumuna bakılmaksızın, vaftizle bile büyük oğlu Su Qing’den daha iyi olacağının bir kanıtı olmadığı içindi. Ne de olsa, birinin büyümesini etkileyen birçok değişken vardı. Su Chen’e bakın.
Riskten kaçınmak her insan için anlaşılabilir bir şeydi ve riski kontrol etmenin en iyi yolu kara kömür gömüp iyi bir hasat ummak yerine, çoktan açmış bir çiçeği süslemekti.
Bu nedenle, eğer Su Chen’in görüşü gerçekten iyileşebilirse, Su Cheng’an’ın onu terk etmek için hiçbir sebebi olmayacaktı.
“Doğru mu söylüyorsun? Neden daha önce söylemedin?” Su Cheng’an tekrar sordu.
Su Chen cevapladı: “Belli belirsiz biraz görebiliyorum. Biraz daha gelişmesini beklersem babama hoş bir sürpriz yapabileceğimi düşündüm.”
“İyileşebilmek önemli bir konu!” Dedi Su Cheng’an büyük bir mutlulukla.
İki yıl önce, Su Chen az bir ışık bile göremiyordu ve dünyası sonsuz siyahtan başka bir şey değildi.
Belki de Su Chen yalan söylememişti ve gerçekten iyileşebilirdi.
Su Chen, “Ancak, tamamen iyileşebilmem için bir ya da iki yıla daha ihtiyacım var.”
“Hala bir ya da iki yıla mı ihtiyacın var?” Su Cheng’an başını sallamadan önce kendi kendine mırıldandı. “Bu önemli değil. İki yıl içinde iyileşebildiğin sürece, hala geç olmaz.”
“O zaman ikinci amcamla ilgili konu…”
“Geri dönüp reddedeceğim.” Dedi Su Cheng’an kararlı bir şekilde.
Birkaç adım sonra Su Cheng’an durdu.
Sol elini kaldırıp, Su Chen’e el salladı.
Su Chen gülümsedi. “El mi sallıyorsun. Baba belirsiz bir resim görebiliyorum sadece. Emin değilim.”
Su Cheng’an nefesini verdi. “Doğru dürüst dinlenmelisin.”
Arkasını döndü ve gitti.