MSivil haklar hareketinde önemli bir figür olan Edgar Evers, Ordu birimi D-Day işgalinden kısa bir süre sonra Haziran 1944’te Normandiya’ya geldiğinde 19 yaşındaydı. Evers, İkinci Dünya Savaşı sırasında kamyonlara silah ve malzeme yükleyen ayrılmış bir birimin parçasıydı, ardından Red Ball Express kamyon konvoyundaki Siyah sürücüler, malzemeleri öne taşımak için tehlikeli yollarda gezindi. Göz alıcı değildi, ancak Müttefiklerin savaşı kazanmasına yardımcı olan hayati bir işti. Evers, hizmeti için iki bronz yıldız kazandı. Eve döndüğünde Evers, hizmetine rağmen ayrımcılık ve ırkçılıkla karşı karşıya kaldı. Onun tecrübesi ve onun gibi pek çok gazinin tecrübesi, Amerika tarihinin ayrılmaz bir parçasıdır.
On yıldan fazla bir süredir II. Dünya Savaşı tarihi hakkında ders veriyorum, ancak şimdi öğrencilere, özellikle ırkçılık öğretimini kısıtlamak için siyah askerlerin ve Medgar Evers gibi gazilerin yaşadıklarını öğretmek hala yasal olup olmadığını merak ediyorum. yüksek öğrenimde, ABD genelinde daha yaygın hale geliyor
Son iki yılda, 42 eyalet bu tür yasaları değerlendirdiler. Dokuz eyalet (Idaho, Oklahoma, Tennessee, Teksas, Iowa, New Hampshire, Güney Carolina, Arizona ve Kuzey Dakota), ırkın rolünü inceleyen kapsamlı bir müfredat terimi haline gelen akademik bir çerçeve olan eleştirel ırk teorisini yasaklayan yasayı onayladı. Amerikan tarihinde. (Arizona yasası daha sonra Arizona Yüksek Mahkemesi tarafından bozuldu.) Güney Carolina yasası, Fatura H.4100örneğin, “bir bireyin ırkı veya cinsiyeti nedeniyle bilinçli veya bilinçsiz olarak doğası gereği ırkçı, cinsiyetçi veya baskıcı olduğu” öğretisini yasaklar.
Bir tarihçi ve üniversite öğretmeni olarak, bu yasaların İkinci Dünya Savaşı ve savaşın Amerika için ne anlama geldiği hakkında dürüstçe konuşmayı imkansız kılacağından endişeleniyorum. Söz konusu olan, eğitimcilerin tarihsel kanıtları tartışma yeteneğidir. Savaşla ilgili birkaç temel gerçek, ırkçılık ve sistemik eşitsizliğin tartışılmasını gerektiriyor: ABD silahlı kuvvetleri ırksal olarak ayrılmıştı, Kızıl Haç kan bağışlarını ayırmıştı, Siyah gaziler ülkeye yalnızca iş ve konuttan mahrum bırakılmak üzere geri döndü ve 125.284 Japon kökenli kişi hapsedildi. savaş sırasında kamplarda.
Sınıfımda öğrenciler, arşiv belgeleri, günlükler, gazete hesapları ve sözlü tarihler gibi çok sayıda birincil kaynak aracılığıyla bu tarihle ilgilenirler. Diğer öğretmenler gibi ben de, öğrencilerin insanların bizimki kadar karmaşık olmayan tarihsel çağlarda nasıl gezindiklerini anlayabilmeleri için bu birincil kaynakları birbirleriyle konuşmaya sokmaya çalışıyorum. Yasa koyucular veya ebeveynler için belirli tarihi gerçeklerin çok tartışmalı veya bölücü olduğunu düşünmek, tarih öğretiminin temel ilkelerini tehdit eder. Bu, birileri düzinelerce temel parçayı sakladıktan sonra bir yapbozu bir araya getirmeye çalışmak gibidir.
Örneğin, Siyah Amerikalıların deneyimlerini anlamadan II. Dünya Savaşı’nı anlamak mümkün değildir. Savaşta silahlı kuvvetlerde bir milyondan fazla Siyah asker görev yaptı. Fırsat verildiğinde savaşta cesurca savaştılar ve Evers’in 325. Liman Şirketi gibi birliklerde hizmet vererek ABD ordusunun lojistik ve tedarik kuvvetlerinin belkemiğini oluşturdular. Faşizmi yurtdışında yendikten sonra, bu Siyah gaziler daha sonra Amerika’da özgürlük ve demokrasi için savaşmak için evlerine döndüler.
Geleceğin sivil haklar lideri Medgar Evers, 1945’te Fransa’nın Charbourg kentinde ordu üniformasıyla poz veriyor.
John Katlı—Getty Images
Yeni kitabımı araştırırken, Yarı Amerikalı: 2. Dünya Savaşı’nda Evde ve Yurtdışında Savaşan Afrikalı Amerikalıların Destansı Hikayesiİkinci Dünya Savaşı gazilerinin ülkelerine hizmet ederken muazzam bir vatanseverlik sergilediklerini, evlerinde korkunç ırkçılık yaşadıklarını ve savaştan sonra sivil haklar için savaşmak için diğer gaziler ve vatandaşlarla birleştiklerini öğrendim. Bazıları bu hikayeleri “bölücü” olarak görse de, bunlar Amerika’nın ortak tarihinin bir parçasıdır.
Siyah birliklerin Fransa, Belçika, Almanya ve başka yerlerde savaş gördüğü Avrupa Tiyatrosu, Evers’in Mississippi’deki memleketinden çok uzaktaydı. Fransa’da görev yaparken bir Fransız ailesiyle yakın arkadaş oldu. Hayatında ilk kez beyazlar ona tam bir insan gibi davranmıştı ve Mississippi’ye geri dönüp dönmeyeceğini sorguladı. Sonunda evine gitti ve Avrupa’daki hizmeti, Amerika’daki beyaz üstünlüğüyle savaşma kararlılığını çelikleştirdi.
Evers, Nazi Almanyası ile savaşmaktan döndüğünde, Jim Crow South’ta benzer bir ırksal ideolojinin hüküm sürmeye devam ettiğini gördü. Örneğin 29 Haziran 1945’te Mississippi Senatörü James O. Eastland Senato’da konuşmak için ayağa kalktı. Siyah askerleri savaşta “kasvetli başarısızlıklar” olarak nitelendirdi ve “ülkelerinin bayrağını lekelediklerini” söyledi.
Eastland ve benzerleri, Siyah Amerikalıların yurt içinde sivil haklar için verdikleri mücadeleyi iki katına çıkararak yurtdışındaki zaferi selamladıklarını ve Evers gibi Siyah gazilerin bu özgürlük ve eşitlik savaşında önemli liderler olacağını anlamıştı. Jim Crow ayrımcılığını sürdürmeye kararlı Amerikalılar için Siyah gaziler ve askerlik hizmetleri son derece tehlikeliydi.
O gün Senato’nun zemininde, Eastland, Afrikalı Amerikalıları “aşağı bir ırk” olarak tanımladı ve şu sonuca vardı: “Damarlarımda beyaz kanın en saf halinin akmasından gurur duyuyorum. Beyaz ırkın üstün ırk olduğunu biliyorum. Dünyaya hakim olmuştur. Bize medeniyet verdi. Dünyadaki tüm gelişmelerden o sorumludur.”
Evers’in kendi eyaletinden genç senatör Eastland, demokratik olarak seçilmedi. Onlarca yıl süren ırk ayrımcılığı, anket vergileri, korkutma ve şiddet nedeniyle, Mississippi’deki Siyah yetişkinlerin %1’inden daha azı oy kullanmak için kaydoldu. Neredeyse yarısı Siyah olan 2 milyondan fazla nüfusa sahip bir eyalette Eastland, 75.000’den az beyaz oyla Senato koltuğunu kazandı. Washington, DC’de, Eastland, ismen, mutlak bir küçümseme içinde tuttuğu bir milyondan fazla Siyah Mississippian’ı temsil ediyordu.
Savaştan sonra Evers, 1946’da Decatur, Miss’de oy kullanmak için kaydolmaya çalışan bir grup Siyah gaziyi yöneterek 21. yaş gününü kutladı ve silahlı beyaz bir çete tarafından geri çevrildiler. “Omaha Sahili’ndeydim,” diye hatırladı. “Hepimiz [Black soldiers] olmak isteyen sıradan vatandaşlardı. Şimdi, Almanlar ve Japonlar bizi öldürmedikten sonra, beyaz Mississippian’lar öldürecekmiş gibi görünüyordu.”
Bu, Evers ve diğer Siyah gazilerin savaştan döndüklerinde karşı savaştıkları sistemdir. Ve bu, Eastland ve Evers’i sandıklardan kovalayan beyaz vatandaşların savunmak için savaştığı sistem. Dünya Savaşı’nın hikayesi, hem Evers’ı hem de Eastland’i ve ayrıca savaş sırasında ve sonrasında Amerika’da ırk ayrımcılığı için savaşan milyonlarca vatandaşı içermelidir. Bir gazinin dediği gibi, Siyah askerlerin “Avrupa Operasyon Tiyatrosu’ndan Güney Operasyon Tiyatrosu”na nasıl geçtiğini anlamadan 1960’ların ve günümüzün oy hakkı savaşlarını anlamak mümkün değil.
Öğretmenler bu tarih hakkında dürüstçe konuşamazlarsa, öğrenciler ve vatandaşlar, II.
Vatanseverlik ve muhalefet, Kara Dünya Savaşı gazilerinin bu hikayelerinde iç içe geçmiş durumda. Evers ve diğer Siyah gaziler, Amerika için daha iyi bir geleceğin mümkün olduğuna inandıkları için medeni haklar için savaştılar. Bu yasaklanmayı değil kutlanmayı hak eden bir tarihtir.
TIME’dan Daha Fazla Seçim Kapsamı
Kaynak : https://time.com/6232318/world-war-ii-black-veterans-critical-race-theory/