Keder, özellikle bir bağ ya da sevginin oluştuğu, ölmüş birinin veya bir şeyin kaybına verilen yanıttır.
Üç… İki… Bir. Derin nefes alırken geriye doğru sayıyorum ve gözlerimi açıyorum. Salgın bana içimdeki kaosu düşünmem için çok zaman verdi. Hala kendimi sakinleştirmenin yollarını öğreniyorum. Bu, COVID öncesi dünyada başlayan bir keder hikayesidir.
Geçen yıl 7 Eylül sabahı büyükannemin ölüm haberini aldığımızda kardeşim ve ben evden 13.980 km uzaktaydık. Nasıl tepki verebileceğimizi bilmiyorduk. Tek kelime etmeden acılarımızda yan yana oturduk. Saniyeler dakikalara dönüştü. Dakikalar saatlere dönüştü. Bildiğimiz dünyamız asla eskisi gibi olmayacaktı.
Elisabeth Kübler-Ross’un sık sık eleştirilme modeli, insanların inkar, öfke, pazarlık, depresyon ve kabullenme gibi beş duygusal aşamadan nasıl geçtiğini anlatıyor. Ama hepimiz aynı şekilde yas mı tutuyoruz?
Büyükannem, 84 yaşında, o sabah vefat etmişti. Ağır zatürreeden ölmüştü. “En azından o uzun bir hayat yaşadı,” bir arkadaşı dedi. Eğer bu beni rahatlatmak içinse, değildi.
İlk acı patlaması sırasında, insanlar başkalarına ya da kendilerine saldırır. İkincisini seçtim. Kızgındım ve bu öfkeyle ne yapacağımı bilemedim. Son anlarında yanında olmadığım için kendime kızgınım. Beni sonsuza dek terk ettiği için ona kızgınım. Ve tüm bu öfke, insanların bana iyi olup olmadığımı sormaya yaklaşamamalarına neden oldu. Ben bir şey yapmamıştım.
Robert Frost’un şiirinde popüler bir söz vardır: “Tek çıkış yolu geçer.”
Acıya katlanmak çok fazlaydı. “Ben bu şekilde hissetmemek için her şeyi yaparım,” arkadaşım söyledi. Telefon için o da çok ağlamaya başladım ki artık konuşmamın imkanı yoktu. Ben de kapattım. İlk birkaç hafta aynen böyleydi. Nerede ya da kiminle olursam olsun rastgele ağlamaya başlardım. Kendimi toparlamam biraz zaman alırdı ve az önce ağlamış olmam gerek. Birlikte olduğum insanlar neler yaşadığımı anlayabiliyordu. Sadece ne söyleyeceklerini ya da gözlerimin içine nasıl bakacaklarını bilmiyorlardı.
“Her seferinde bir adım,” daha ilerliyorsun demeleri bana iyi hissettiriyordu. Bana acilen şuana odaklanmamı söylediler. “Derin bir nefes al. Biraz su iç. Bir süre uyumayı dene, eğer yapamazsan konuşabiliriz. Ben buradayım.”
Bir ay ileri saralım. Kendimi İş Stratejileri sınıfımda otururken buldum ve profesörün söylediklerine dikkat etmediğimi fark ettim. Ne derse desin, kafamda bir döngüde dört kelime oynadı: Yok. Onun gibi biri yok. Bu. Önemli.
Önemsediğim tek şey büyükannemin yanında olmaktı. Ve bunu yapamadım, diğer her şeyi umursamayı bıraktım.
Telefonumu kontrol ettim. Ailemden ve birkaç arkadaşımdan iyi olup olmadığımı merak eden mesajlar vardı. Telefonumda Favoriler tuşuna bastığımda, Büyük anneminlistenin başında olduğunu fark ettim ve gözyaşlarımı tutamadım. Onun anıları beni tüketiyordu ve acı beni parçalıyordu.
Her geçen gün daha kötü hissettim. Uyuyamadım. Yemek yiyemedim. Konsantre olamadım. Hayatımda açılan o gıcırtı boşluğu hakkında ne yapacağımı bilemedim. Ve alkole yönelerek bu boşluğu doldurmaya çalıştım, daha sonra öğreneceğim birçok kendine zarar veren davranışlardan biri hayal edebileceğimden çok daha fazla hasara yol açmıştı. Rahatlamak istedim. İçmek karanlığı uyuşturmama yardımcı oldu. Ve ışık elbet parladı. Peşimi asla bırakmadı.
Her ne kadar bu acı sonsuza dek sürecek gibi hissetsem de, o kadar da kötü olmayan günler oldu. Bakkal alışveriş veya yürüyüşe çıkmak gibi görünüşte basit şeyler bana daha iyi hissetmeme yardımcı oldu.
Öleli bir yıldan fazla oldu ve ben onu özlemeden bir gün bile geçmedi. Uzun ve yorucu bir yolculuk oldu. Hala onun varlığını hissediyorum bazen, o her zaman bana göz kulak olacak. Onunla ilgili her şeyi özlüyorum. Gülümsemesi ve elimi tutması. Dünyaya olan çocuksu merakı. Kayıtsız şartsız sevgisi. Onun nezaketi. Ve nazik yüzü. Dünyadaki en sevdiğim yüzdü. Bana söylediği son sözleri düşünüp duruyorum: “Söz veriyorum mezuniyetin için orada olacağım.” Sözünü tutamadı.
Çok sevdiğin birini kaybetmek acı vericidir. Senin bir parçanı sonsuza dek değiştirir. Keder hakkında anladığım bir şey varsa o da iyileşme sürecini ne kadar aceleye getirmek istersen iste, bunu yapamazsın. Ayrıca fark ettim ki keder bu kadar izole edici olamazdı, eğer ölüm ve kayıp hakkındaki konuşmaları sessiz tonlarda konuşmak yerine normalleştirirsek.
Keder herkes için farklıdır ve kesin bir yol haritası veya zaman sınırı yoktur. Kendime, duygularıma karşı daha sabırlı olmayı öğretiyorum ve acıyla başa çıkmanın sağlıklı yolları hakkında notlar alıyorum.
Tüm o romantik filmleri izleyerek, tüm o çocukluk fantezilerini yaşayarak ve hayali sevgilin için tüm o şarkıları ve şiirleri yazarak büyümedin. Kalbini çok fazla kırmadın. Geçmiş sevgililerinden uzaklaşmadın ve tüm bu gözyaşlarını kaybetmedin ya da en derin arzularınla ve ayartmalarınla sadece sevildiğini ya da istendiğini hissettirmeyen biriyle birlikte olmak için savaştın. Bunca yıl kendini sevmeyi ve kendi başına başarmayı öğrenerek geçirmedin böylece seni seçmeyen ya da seni öncelik haline getirmeyen biriyle birlikte olabiliyorsun.
Onu ne kadar seversen sev ya da senin için ne kadar önemli olursa olsun birinin yedek planı olmayı hak etmiyorsun. Ara sıra sevilmeyi ya da sadece istediği zaman müsait olan biriyle birlikte olmayı hak etmiyorsun. Daha iyi bir insan olmak için hala ne kadar çalışmanız gerektiği önemli değil, önceki deneyimlerinizin ne kadar kötü olduğu önemli değil ve bu kişinin ne kadar harika olduğunu düşündüğünüz önemli değil, sizi ihmal eden ve bunun normal olduğuna ikna eden biriyle birlikte olmayı hak etmiyorsunuz.
Başka birini düşündüğünü bilerek biriyle kalmamalısın ve kesinlikle onu unutamayacağını ummamalısın. Bu senin işin değil, hiç olmadı ve asla da olmayacak.
Eğer iş bu noktaya geliyorsa, sana yedek gibi davranan biriyle birlikte olmak ya da yalnız kalmak. Yalnız olun çünkü yalnız kalmanın acısını, sizi görmeyen, sizi ihmal eden, sizi umursamayan, istediğinize veya ihtiyaçlarınıza dikkat etmeyen ve canınız yandığında ya da üzüldüğünüzde anlamayan biriyle birlikte olmanın acısıyla baş etmek çok daha kolaydır. Seni sevilmeyen biri yapan birini hak etmiyorsun. Bazen tutarlı, bazen tatlı, bazen özenli ve diğer zamanlarda olmayan birini hak etmiyorsunuz.
Çok daha fazla teklifi olan ve verecek çok şeyi olan ama seninle kalmayı seçen biriyle birlikte olmayı hak etmiyorsun. Kimseyi değiştirmek veya herhangi birini değerinize ikna etmek zorunda değilsiniz, sadece daha iyisini hak ettiğinizi bilmeniz, havlu atmanız ve başınızı dik bir şekilde gitmeniz gerekir.
Daha güçlü zihinsel sağlık kazanmanın büyük bir kısmı stresli veya kaygı dolu durumlarla başa çıkmadır. Bu, geçmiş travmalardan duyguları geri getiren durumlardan, sevdiğiniz birini kaybetmekten veya sadece bir aile toplantısına veya tatile gitmekle değişebilir. Bu durumlarda konuşurken, bir terapist durumun farklı yönlerini ele almana yardımcı olacak ve sizi nasıl etkileyebileceğini ve bundan sonra ne yapmanız gerektiğini anlamanıza yardımcı olacaktır.
2. Kendi davranışınızı yönetmenize yardımcı olur
Başa çıkma stratejilerine benzer şekilde, stresli bir durum sırasında, terapist, sergilediğiniz davranış olan yanıtınız konusunda size koçluk yapacaktır. Neyin uygun neyin uygun olmadığını açıklayacaklardır.
3. Size perspektif verir
Terapistiniz, travmalarınızı veya zorlu çatışmalarınızı açıklarken, mevcut stratejileriniz veya ruh haliniz nedeniyle görmediğiniz duruma katkıda bulunan diğer faktörleri size açıklayabilir. Bir terapist, hayatınızdaki insanların neden belirli bir şekilde yanıt verdiğini veya fiziksel veya zihinsel olarak durumdan gerçekten nasıl etkilendiğinizi açıklayabilir.
4. Sizi gerçekten kontrol edecek birini verir
Hayatımızda her zaman, onlara ne kadar açıklarsak açıklayalım, deli olduğumuzu düşünen veya anlamayan insanlarla çevrili olduğumuzu hissettiğimiz zamanlar vardır. Aslında, hayatımızda böyle düşünmeyen birini bulamayabiliriz. Bir terapistle oturup bakış açınızı açıklamak bu duyguyu değiştirebilir. Duygularınızı doğrulayabilecek ve nereden geldiğinizi daha derin bir seviyede anlayabilecekler, bu nedenle size normal hissettirecek ve deli hissetmeyeceksiniz.
5. Bir anlatı oluşturmanıza yardımcı olur
Dedikleri gibi, ormanı ağaçların arasından görmek zordur. Günlük yaşamınızın detay ve stresine takılıp kaldığınızda, çoğu zaman anlamının büyük bir kısmının kaybolduğunu hissedebilir ve bir amaç yaratmak için hayatın gerçeklerini bir araya getiremezsiniz. Bir terapist, daha büyük resmi görmenize yardımcı olacak ve tozlarda kaybolduğunuzda kendinize söylemek için olumlu ve gerçekçi bir anlatıyı bir araya getirecektir.
Evet, size bir sürü iyi tavsiye verecekler, ama bazen sadece bizi dinleyebilecek birini ararız ve onlar da bunu yapıyor.
Kimse mükemmel değildir ve terapistin bunu biliyor. Hazırlanan seanslara gelirseniz, bunlardan en iyi şekilde elde edersiniz. Güçlenmiş hissederek ayrılacaksın. Tıpkı müşterilerime söylediğim gibi, kendiniz ve ilerlemeniz üzerinde bizim kadar çok çalışmanız gerekiyor, yoksa hiçbir şey değişmeyecek.
Son on yıla kadar bazı çevrelerde eşcinselliğe izin verilip verilmemesi gerektiğini ve hangi terimlerle izin verilmesi gerektiğini soran bir ses kakofonisine dalmıştım. Bu, elbette, dindar olduğum içindi ve fikri, cinsiyete dayalı performans, cinsiyete dayalı roller ve çeşitli kontrol türlerine cinsiyet erişimi etrafında itaat ve günlük ahlakın kültürel temellerinin çoğunu inşa eden bazı tek tanrılı topluluklar için inanılmaz derecede tehdit ediciydi. Öfkenin romantizmle bir ilgisi yoktu; Her şeyin güçle ilgisi vardı.
Heteroseksüel Nedir?
Heteroseksüellik veya karşıcinsellik, cinsel ve duygusal açıdan karşı cinse ilgi duyan biyolojik insan tipidir. Cinsel açıdan kadınlara ilgi duyan erkeklere ve erkeklere ilgi duyan kadınlara heteroseksüel denir. Heteroseksüellik hayvan cinselliğini tanımlamada da sıkça kullanılır. Vikipedi
Heteroseksüel Etik midir?
Son zamanlarda sormamız gereken şey heteroseksüelliğe izin verilip verilmemesiydi. Kendime şu soruları sordum – Şu anda heteroseksüel olmak hakkında ne düşünüyorsunuz? Heteroseksüel bir ilişkide olmaktan rahatsız olur musun? — kısmen bana her zaman sorulduğu için, flört etme, evli olup olmadığım, çocuğum olup olmadığı ve nasıl bir adam aradığım hakkında istenmeyen konuşmalar şeklinde.
Sorun şu ki, erkeklerle çıkmakla ilgili bir sorunum var.
Bazen aseksüel miyim, frijit miyim yoksa psikolojik olarak hasarlı mı olduğumu merak ediyorum. Diğer insanlar da bunları yararlı bir şekilde önerdiler. Ama sık sık yaptığım şeyi yapıp yapmadığımı merak ediyorum, bu da dışsal bir sorun için bir iç hata aramaktır.
Dış sorun veya odadaki fil, erkekler tarafından işlenen kadınlara yönelik ciddi bir şiddet salgını olmasıdır. Ya çok bariz ya da çok çekişmeli olduğu için ya da her ikisini aynı anda tartışmak modası geçmiş bir şey.
COVID-19 salgınının, bildirilen yakın partner şiddetinin beklenmedik bir şekilde daha yüksek oranlarıyla sonuçlandığını, birçok kadının aksi takdirde kaçınacakları veya kaçacakları koşullarda erkeklerle birlikte barınmalarını sağlayan kilitleme kısıtlamalarıyla şiddetlendiği söyleniyor (UN Women, 2020).
Bu istatistikleri okuyan erkek ya da kadın herkes gözlerini devirebilir ve “Bunu zaten biliyorum” diyebilir. Çünkü istatistikler, hayatımız, dünyamız hakkında zaten bildiğimiz ve sezdiğimiz şeyleri ölçmek dışında çok az şey ifade ediyor.
Pexels’den fotoğraf.
Demek istediğim şu soru, heteroseksüelliğim tam yanımda mı? — bu hikayeler, bu gerçekler, kadın işkencesi ve ölümüyle bu kadar doymuş bir dünyada kadın kimliğimin yükü hakkında sahip olduğum bu derin muamma hakkında kalbimdeki bu ağır yükü kaldırmak imkansızdır, bunu sevgiden veya cinsel istekten yaptığını söyleyen erkekler tarafından ezici bir şekilde işlendi.
Kısa bir kenara, şiddet dolu bir evde büyüdüğümden bahsetmeliyim. Cinsiyete dayalı şiddeti sınıfta öğrenmedim. DNA’mda var, çocukluğumun çerçevesi, annemin iyi olup olmadığını görmek için tetikte olmak için harcadığım günler, ağlıyor ya da ağlamıyor, sinir bozucu çocukluğumuzun babamızın sık sık gazabını daha da kötüleştirmemesi için kardeşimin sızlanan ağzına bir el sıkıştırıyor.
Yüksek lisanstaki bir arkadaşım sonunda beni dinlediğinde ve “Bu aile içi şiddet” dediğinde, deneyimlerimizin adını verme isteği tüm dünyamı kırdı. Memleketime döndüm ve babama artık onun kızı olamayacağımı söyledim. Şanssızlık, çünkü yüksek lisans birikimimi yok etti ve onunla evde yaşamak zorunda kaldım. Çocukluk arkadaşlarım önce sempatiyle dinlediler, sonra duygusal zayıflık gösterilerim yüzünden bitkin düştüler.
“Ne istiyorsun?” diye yorgun bir şekilde tekrarladılar. Tuhaf bir soruydu. Çünkü istediğim şey imkansızdı ve mümkün olmayan şey tartışmaya değmıyordu. Babamı sevmeye devam etmek istedim ama aynı zamanda kendimi de sevmek istedim. İkisi temelde anlaşmazlık içindeydi.
Bu makalenin baba sorunlarıyla ilgili olmasını istemiyorum. Bence çoğumuzun baba sorunları var ve gayet iyi çıkıyoruz. Anlatmak istediğim şey, kötü niyetli durumlarda sevginin yıkıcı trajedisi ve küresel olarak, kadın ve erkek arasındaki cinsiyet ilişkilerinin birçok suç ve şiddet ölçüsünde (evet, evet, #NotAllMen rağmen) hala kötü niyetli dinamiklerinden kaçamayacağımız fikridir.
Sevgili ve katil kategorilerini bir araya getiren cinsiyet istismarının makrokozmik (ve bazen mikrokozmik) kalıpları nasıl göz ardı edilir? Aklımın bir parçası olarak, güvenliğimi her zaman sıkı tutmam gerekirken, partilerde giyinmenin, flörtöz şakalaşmanın ve öpüşmenin sıradan zevklerinin tadını nasıl çıkarabilirim? Hayatta kalmak için en büyük sorumluluğumken vücudumun arzularına nasıl güveneceğim?
Bazen bir erkeğin Tinder randevusuna gitmesinin erkek arkadaşlar arasında nasıl olduğunu merak ediyorum. Değiştir edilen sorular nelerdir? Seksi miydi, değil miydi?
Bir kadın arkadaşım iyi olduğumdan emin olmak için onu kontrol etmemi istemeden tinder randevusuna henüz çıkmadım. Ne de olsa adamın katil olmadığını.
Evet, aşk benim için garip. Öyle olması gerekmez mi?
Heteroseksüel romantizmin etik olup olmadığı sorusu, kişinin bir bireyi dünya içinde görme yeteneğine bağlıdır. Erkek şiddeti düzeninin görüştüğü iyi adamla hiçbir ilgisi olmadığını söyleyebilir ve bunu aynen böyle temiz bırakabilirdi – tıpkı yüksek lisans okulundaki Fransız ev arkadaşımın tazminat fikriyle alay etmesi gibi, çünkü o kimseyi sömürgeleştirmedi, ataları yaptı ve ikisinin hiçbir ilişkisi yok.” Tarih alanında Erasmus burslusuydu.
Heteroseksuel nedir? Pexels’den fotoğraf.
Arkadaşlarımın çoğu sadece feminist olan iyi erkeklerle çıktıklarını söylüyor (dürüst olmak gerekirse, yaratıcı, yenilikçi ve deneysel yollarla cinsiyetçi olmaya devam eden birçok feminist erkek gördüm, ya da sadece sıkıcı bir şekilde, evde annesinin veya ortağının cinsiyetli emeklerinden yaşarken ünlü kadın yazarlardan alıntı yapmak). Ve her neyse, bu bazı erkeklerin kurtarılabilir / tarihlenebilir / iyi / mükemmel / nazik olup olmadığıyla ilgili değil. Çoğu kesinlikle.
Kendimi tüm kadınlara yönelik toplumsal cinsiyet şiddeti kalıplarından psikolojik olarak ayıramamamla ilgili – tanımadığım kadınlar, tanıdığım ve sevdiğim kadınlar, kendim – aşık, romantizme hazır bir kadın kimliğimden… Bu dünyadaki adamlarla.
Bu günlerde, erkekler tarafından yazılan R&B şarkılarını dinlemeyi ve kadınların erkekleri çıldırttığını hayal etmenin tatlı fantezisine batmayı seviyorum. Romantizmin kamusal yüzü, Goethe’nin Werther’inin angst’ından Batı kanonunun sonelerinin isimsiz sayısız kadınına, sürekli kurtarma ve bakım gerektiren erkek yönetmenliğindeki bir filmdeki gizemli kadına kadar erkeksi bir el tarafından çizilen bir yüzdür. Bu, Aşkın karanlığa meydan okumak için yeterli olduğu ve kahramanların tatmin olmazsa aşktan kurtulduktan sonra canlı olarak geldikleri gerçek şiddet tehdidinden uzaklaştırılmış bir Romantizmdir.
Bazen bazı şeyleri sonsuza dek bu şekilde görmek zorunda hissediyorum – arzularımın beni tehlikeye atmıyor olduğuna, biraz romantizmde bir sakınca olmadığına, heteroseksüelliğimin kontrol etmek, yok etmek, zarar vermek ve cinayete mecbur hisseden erkeklerin heteroseksüelliğiyle hiçbir ilgisi olmadığına kendimi ikna etmek için.
Ama sonra alışveriş için sokağa çıktım ve beni et koklayan bir kurt gibi değerlendirmeye gelen bir adamın dikkatini çektim. Ya da kendimi, insan dostluğu ve cinsel takip çizgilerinin kasıtlı olarak isteğim dışı bulanıklaştığı başka bir rahatsız edici ağ oturumunda bulun.
Sonra bir anda, arzulayanın ben olmadığım bir dünyaya geri döndüm, kadınların erkeklere arzu edilecek makaleler ve ürün ve hizmetlerle bombardımana tutulduğu bir dünyadayım (bu erkekler bizim için arzu edilse de istenmese de) ve tam tersi değil, erkek şiddetinin hafife alındığı ve kadın dikkatsizliğinin olmadığı bir dünyada.
Onun romantik komedisi benim korku filmim ya da şanslıysam psikolojik bir gerilim filmi.
Bu içerik ilk olarak PS I Love You‘da yayınlandı. Düşünce Kataloğuna kaynak olarak getirildi.
Bu web sitesi, size mümkün olan en iyi kullanıcı deneyimini sunabilmek için çerezleri kullanır. Çerez bilgileri tarayıcınızda saklanır ve web sitemize döndüğünüzde sizi tanımak ve ekibimizin web sitesinin hangi bölümlerini en ilginç ve yararlı bulduğunuzu anlamasına yardımcı olmak gibi işlevleri yerine getirir.
Kesinlikle gerekli çerezler
Çerez ayarları tercihlerinizi kaydedebilmemiz için kesinlikle gerekli çerezler her zaman etkin olmalıdır.
Bu çerezi devre dışı bırakırsanız, tercihlerinizi kaydedemeyiz. Bu da, bu web sitesini her ziyaret ettiğinizde çerezleri tekrar etkinleştirmeniz veya devre dışı bırakmanız gerekeceği anlamına gelir.