Sevgili Polly,
Yine kalbim kırıldı. Gerçekten ilgilendiğim biri bana yine çok fazla olduğumu söyledi.
Yarı ilişkimiz altı ay önce sonuncusunun küllerinden başladı. Reddedilmenin acısını uyuşturmak için ziyaret ettiğim bir şehirde hızlı bir bağlantı arıyordum ve geçici bir flört olarak başlayan şey hızlı bir şekilde uzun mesafeli bir “romantik arkadaşlığa” dönüştü (?).
Ona tüm sırlarımı, kimseye söylemediğim şeyleri söyledim ve soru sormaya devam etti. Bir insan olarak, daha önce hiç olmadığı kadar benimle daha fazla ilgilendi.
Bir sürü samimi şey ve bir sürü aptalca şey, şaka, fikir ve hikaye ve fikir paylaştık. En başından beri, benimle veya herhangi biriyle asla gerçek bir ilişkiye sahip olamayacağını söyledi. Bunun iyi olduğunu düşündüm çünkü çok uzaktaydı ve birkaç ay içinde daha da ileriye gidiyorum ve bu yüzden gerçekten uzun vadede “birlikte bitmeyi” düşünmedim. Sanırım işleri çok ciddiye almamakta iyi olduğumu düşündüm. Yine de kısa vadede çok yakınlaştık.
Sonra aniden aramızda daha fazla mesafe yaratmaya çalışırdı, kendimi reddeder ve kıskanırdım (her ikimiz de tarih atarız), özür diler ve başa çıkmakta zorlandığını bildiğini söyler, harika bir konuşma yaparız ve sonra şeyler tekrar iyi olurdu (eğer sadece biraz daha az).
Yaklaşık bir ay önce onu birkaç gün ziyaret ettim. Mükemmeldi. Hiç bu kadar gerçek bir bağlantı ve sevinç hissetmedim. Güle güle demek çok üzgündü. Bu yolculuktan sonra onunla konuşmayı bırakmak benim orijinal planımdı. Ama havaalanında aceleyle birlikte başka bir tatil için planlar yaptık - son bir engel veya başka bir şey.
Eve döndüğümde, kendim için biraz mesafe yaratmaya çalıştım, bu yüzden çok fazla yaralanmayacaktı, ama mesafe de acıdı. Ve tekrar konuştuğumuzda, çok fazla önemsediğimi ve çok derinlerde olduğumu söyleyebileceğini söylerdi.
Ama sonunda, mesafenin işe yaradığını hissettim… beni gerçekten özlediğini ve son tatil için beni görmek için uçuş aramaya başladığını söyledi. Bugün plan yapmak için kısa bir konuşma yapmamız gerekiyordu. Bu şekilde başladı. Ama o kadar kararsızdı ki, ikimiz için de iyi bir fikir olduğundan emin olmak istedim. Bu yüzden sorular sordum. Emin olup olmadığını ve gerçekten iyi bir fikir olduğunu düşünüp düşünmediğini ve beni önemsediğini sordum. Emin olduğunu ve beni önemsediğini söyledi. Sonra beni tekrar önemsediğinde asla konuşmak istemediğini söyledi.
Sonra beni görmenin iyi bir fikir olup olmadığından emin olmadığını ve iyi zaman geçireceğini düşünmediğini ve bunun artık onun için eğlenceli olmadığını söyledi. Şimdi bitti.
Duygusal bir insan olduğumu biliyorum ve ona önem verdim, ama bu neden kötü? Neden hep çok fazlayım? Neden düştüğüm herkes beni bir yük olarak görüyor?
Onu tekrar görmek istememin nedeninin bir kısmını biliyorum (bariz nedenler dışında) nihayet kontrol ettiğim bir güle güle sahip olmak istedim. Benim hatam değil tatlı bir son olmasını istedim. (Terapistim, bunun temelde ulaşılamaz erkekleri aramaya devam etmemin nedeninin bir parçası olduğunu söylüyor.) Bunun yerine, başlangıçta tamamen benim varlığımdan tamamen etkilenmiş olan ve varlığımı tamamen kızdırdı. Çok acıtıyor ve kendimi çok küçük hissediyorum. O kadar korkunç hissediyorum ki bir sohbette birini çok itebilirim.
Asıl sorum şu: Gerçekten bu kadar kötü mü? Ne yapmam gerekiyor? Belki şüphelerimi ve endişelerimi saklayıp hafif ve eğlenceli tutabileceğimi hissediyorum ve sonunda istediğimi elde edebilirdim. Ama bir parçam bunu yapmak istemiyor. Gerçek bir şey istedim. Ve daha önce böyle şeyler hakkında konuşmuştuk ve bana karşı çok empatikti, kendini tanıdığı ve benim gibi bir insana çok uyuşmuş gibi görünüyordu ... ama şimdi benden bıktı.
Gerçekten o kadar mı kötü?
Tüm sütunlarınızı okudum. Dediğin gibi aşkı hak ettiğime inanmak istiyorum. Ama her zaman kötü ve kırılmışım gibi davranılıyorum ve ne düşüneceğimi bilmiyorum.
Görünüşe göre tren kazası
Sevgili Trainwreck,
İlgili ÖykülerPolly'e sorun: Bunu Hak Etmek İçin Ne Yaptım? Polly'e sorun: Orta yaş krizi yaşıyorum!
“Tabii ki o kadar da kötü değilsin. Kırılmadın. O bir sik. Senin için yeterince iyi değildi. Doğru aklındaki hiç kimse senden sıkılmayacak veya reddedemezdi. Kırılan odur. ”
Kendinizi desteklemenizi istiyorum, çünkü bunu duymak zor olacak: Sen kötü değilsin, ama kırıldın. Ben de kırıldım! Neredeyse herkes şu ya da bu şekilde kırıldı. Kırık insanlar hala gelişir ve sever ve harika şeyler yaparlar. Fakat kırıldıklarını fark etmeden önceki yıllarda, etraflarındaki dünya ile senkronize olmayan şekillerde davranırlar. İhtiyaçlarını ve beklentilerini yönetmek için garip veya keyfi görünen seçimler yaparlar. Ya da duygularını tamamen kapatırlar. Yoksa çok fazla içiyorlar. Ya da fantastik dünyalar yaratırlar ve bu fantezilere bağlı kalmayanlara kızarlar.
Kırıldığını söyleyebilirim çünkü dinlemiyorsun. Gerçekliğe izin vermiyorsun. İnatla güneşin gece doğmasını, gökyüzünün yeşil olmasını, şarap gibi tatmasını istiyorsun. Akşam güneş battığında, “Bu neredeyse bir gün doğumu gibidir. Aslında, bu güneşin doğuşundan gerçekten keyif alıyorum. ” Gökyüzü öğlen vakti mavi olduğunda, “Gözlerimi biraz kıstığımda, gökyüzü neredeyse yeşil görünüyor. Vay canına, gökyüzünün ne kadar yeşil olduğuna bak! ” Suyunuz su gibi olduğunda, “Havalı, yine de sadece küçük bir kadeh şarap arıyordum ve bu su bana neredeyse şarap gibi geliyor. Bu şarap hangi yıl? Fransız mı? ”
Etrafınızdaki insanlardan fantezinize gizlenmelerini istersiniz. İlk başta, işe yarıyor çünkü onlarla ortada buluşuyorsunuz: “Erkek arkadaşı olmamanız sorun değil. Farklı yerlerde yaşıyoruz ve daha da uzağa gidiyorum! Neredeyse gün doğumu gibi olan bu gün batımını izleyelim ve birlikte şarap gibi tadı olan bu suyu içelim. Anı yaşamayı seviyorum! Şu anda birlikte yaşadığımızda ve biraz şaşıldığımda, neredeyse bana aşıkmışsın gibi hissediyorum! ”
Ve sonra, yavaş ama emin adımlarla, size yakın olan herkesin (muhtemelen en yakın arkadaşlarınız da dahil olmak üzere) gerçeklik versiyonunuza alışması konusunda ısrar etmeye başlarsınız. “Sorun nedir, gün doğumu içinde değil misin? Neden yüzünde böyle bir görünüş var? Şarabınızı sevmiyor musunuz? Beni önemsediğini sanıyordum! Beni önemsemiyor musun? Neden hep bu durumdayım? Gerçekten herkes için fazla mıyım? ”
Diğer insanlar için çok fazla değilsin. Diğer insanlar sizin için çok fazla. Onların sözlerine veya eylemlerine saygı duymuyorsun. Onlara, sözlerinin ve eylemlerinin, kastedmedikleri şeyler anlamına geldiğini söylüyorsunuz. Sana su veriyorlar ve şarap gibi davranıyorsun. Bu onları daha fazla şarap getirmeleri için baskı altında hissetmelerini sağlar. Bu onları garip hissettiriyor. Bu onları yalnız hissettiriyor, aslında, onları duyamıyor ya da hiç göremiyorsunuz gibi. Bu, onlara ne kadar sıklıkla kötü olmadığınızı veya kırılmadığınızı güvence vermelerini istediğinize bağlı olarak, şüphelendiğiniz kadar kötü ve kırılmış gibi hissetmenizi sağlar.
Dinle beni: Sen kötü değilsin. Sen aşkı hak ediyorsun. Ama sen kırıksın. Kırıldığınızı kabul ettiğinizde ve kendinizi kırmaya ve kendinizi kırılmış bir şeyi nasıl koruyacağınıza bakmaya başladığınızda, artık o kadar da korkunç hissetmeyeceksiniz. Ama önce kendine bir bakmalısın.
Buradan başlayalım: Temelde müsait olmayan erkeklerle çıkıyorsunuz ve onlardan müsait olduklarını iddia etmelerini istiyorsunuz. Size sınırlarını hatırlatıyorlar, akşam ve gökyüzünün mavi, suyun su olduğunu hatırlatıyorlar ve “Evet, evet, sorun değil. Ben çok iyiyim. ” Ama sonra mavi gökyüzünü çok kişisel olarak almaya başlıyorsunuz.
Bu adam size çok net bir şekilde söyledi: “Sana ne istediğini veremem.” Terapistiniz size şunları söyledi: “Temelde bulunmayan erkeklerle çıkmaya devam ediyorsunuz.” Bu kelimeleri görmezden geldin ve kendi hikayeni anlattın. Fakat çevrenizdeki insanların gerçek ihtiyaç ve arzularına saygısızlık etseniz bile, kendi gerçek ihtiyaç ve arzularınıza da saygısızlık edersiniz. “Sanırım işleri çok ciddiye almamayı tamamladığımı sanıyordum.” Yazdınız. Burada, “iyi yapmak”, işleri çok ciddiye almamak anlamına gelir. Ama doğal olarak işleri çok ciddiye alan biri değil misiniz? Kendinizi “iyi” olmak için nasıl eğitmeye çalıştığınızı görüyor musunuz, ama “iyi” olmak her zaman GERÇEKTEN NASIL OLDUĞUNUZUN OLMASI anlamına geliyor gibi görünüyor?
Kim olduğunuz için kendinizi cezalandırmak istiyorsunuz. Kullanılamayan erkekleri seçersiniz, çünkü onlar kim olduğunuz için sizi cezalandıracaklardır.
Sadece kızgın olduğunu söylüyorsun çünkü tatlı, kederli güle güle istedin. Ama sizin için hiçbir özel güle güle işe yaramazdı, çünkü asla güle güle güle başlamak istemediniz. Gerçek aşkı istedin. Aşıktınız ve öyle değildi ve bunu kabul etmek ve “Üzgün hissediyorum. Müsait olmadığınızı biliyordum, ama şimdi sizin için güçlü hislerim var ve benim için üzücü ”dedi. Bir rol oynamasını, ziyaret etmesini ve görünmesini ve sizin için yıldız çapraz bir sevgili gibi davranmasını istediniz. Ve bunu kabul etti! Ziyaret edecekti. Ama sonra şöyle yazıyorsunuz: “Ama o kadar kararsızdı, ikimiz için de iyi bir fikir olduğundan emin olmak istedim. Bu yüzden sorular sordum. ”
Onu istediğin yere getirdin. Suyu içiyor ve şarabın ne kadar iyi olduğundan bahsediyordu. Ama hala kendine ve ona kızgındın çünkü hepsi bir fantezi dünyasıydı ve gerçek olmasını istedin. Böylece daha fazla soru sormaya başladınız. “Şarap tam olarak ne kadar iyi? Bana daha fazlasını anlat. Buna 'sağlam' veya 'meyveli' der misiniz? Sedir ve vişne ipucu olduğunu söyleyebilir misiniz? Çünkü bazen lanet farkı bilmiyormuşsun gibi hissediyorum! Bazen sadece sanki davranarak! ”
Bu koşullar altında herhangi bir insan sizi açar. İnsanları sizi açana kadar, gerçek hedefinizmiş gibi itiyorsunuz. Kendinize zarar veriyorsunuz ve bunu yapmak için başka insanları kullanıyorsunuz.
Bunu okumanın zor olduğunu biliyorum. Lütfen, beni bunun üzerinde hisset: Kalbim seninle. Ne kadar kötü hissettiğini biliyorum. Ve kulağa süper çılgınca gelse de, yaptığınız şey çok yaygın ve hiç de egzotik değil. Hala böyle bok yapıyorum, Trainwreck. 46 yaşındayım ve bunun yerine bazen yumuşak kumların üzerinde yürüyebildiğim zaman keskin kayaların üzerinden geçiyorum. Bu çok insani bir şey! Son zamanlarda farkettim ki, insanlar bana tepki olarak yüzlerinde hafif bir “meh” baktıklarında, çok konuşmaya başladım ya da soyut, çelişkili sorular soruyorum. Geri bildirim istiyorum, belki ya da belki küçük bir parçam bir orospu çocuğunu “Seninle ilgili bir sorun var!” Demeye zorlamak istiyor.
Belki de ruhumun bazı hastalarının duymak istediği cevap budur. Bence “meh” “ÇOK ÇOK SİZSİNİZ” anlamına gelebilir, çünkü ben daha gençken “meh” demekti. Bana göre, “meh” “SİZ KÖTÜSÜNİZ ve NEDEN NAKLIĞI İSTİYORUM” anlamına geliyordu.
Gerçekten de, zor kısmı “meh” değil. Zor kısım “Asla erkek arkadaşın olamam” ya da “Şirket için iyi bir eşleşme olduğundan emin değiliz” ya da “Arkadaş olmak istediğim biri değilsin” sözlerini duymuyor. Her insan hayatına bir “meh” kabul etmelidir, çünkü kendinizle yüzleşip çok büyüyseniz bile, yine de milyonlarca kez bu alana inersiniz. Bu alana inmek, sadece yeni şeyler denediğiniz, yeni insanlarla tanıştığınız, yeni maceralara sahip olduğunuz ve saklanmak yerine cesur olduğunuz anlamına gelir. Kırıldığınızda ancak yeni şeyler denediğinizde, kırılığınızın yankılarını duyacaksınız. Titrek hissedeceksiniz. Kabul et.
Bir sonraki önemli kısım geliyor: “Kötü miyim? Ben iğrenç miyim? Tekrar yanlış mı yapıyorum? ”Dedi. İnsan soru işareti olmak yerine kendinize güven vermek için çok uğraşıyorsunuz. Kendinize, “İyisiniz. İnsan olmanın yolu budur. ” Sonra derin bir nefes alırsınız ve uyanık ve canlı hissedersiniz. Çünkü iyi olduğunu ve her şeyin yolunda olduğunu biliyorsun. Bunu biliyorsunuz, çünkü diğer insanlarla konuşuyorsunuz ve gerçekten dinliyorsunuz (tüm konuşmayı yapmak yerine) ve şimdi herkesin bazen utanç verici ve garip ve kırık hissettiğini, özellikle de harika şeylere ulaşanları biliyorsunuz.
İşleri çok ciddiye alan çok duygusal bir insan olduğunuz gerçek dünyada Trainwreck'te bize katılın. Bu adama çok önem verdin. Sorun bu değildi. Sorun şu ki, kendinizi korumadınız ve kendinize bakmadınız. Bunun yerine kendinizi rol yapmaya zorladınız. Gerçekliği kontrol etmek, suyu şaraba dönüştürmek istediniz. Ama sen İsa Mesih değilsin. Yapamazsın.
Sana duyguların kötü olduğunu kim söyledi? Çok fazla olduğunu sana kim öğretti? Temelde bulunmayan erkekleri kovaladığınızda, çok fazla olduğuna dair temel inancınızın ardındaki koşulları yeniden yaratıyorsunuz. Kurtarıcı rolünü insandan daha iyi oynamak istiyorsun ve sonra şeylerin mahkum olmasını istiyorsun. Bu daha romantik görünüyor. Kalp kırıcı güle güle, sıradan, kusurlu bir HELLO'dan daha fazlasını istersiniz.
Kendinize işkence etmeyi bırakın. Mevcut olan, ilgilenen, daha fazlasını isteyen, daha az olmayan erkeklerle dışarı çıkın. Birisi size “Bunu yapamam, çok önemsiyorsun” diye hatırlattığında, o kişiyi dinle. Ve daha az önemsemek yerine, “Katılıyorum, çok fazla önemsiyorum. Çok derine iniyorum. ” Kendini koru. Daha sonra kendinizi daha kötü hissetmeye meyilli iseniz etrafta uyumayın. Sizi daha güçlü değil, daha güçlü hissettiren şeyler yapın. O “meh” alanı tolere et, ama oraya gitme.
Çok dramatik olmayın ve cevabımın etrafında trajik bir hikaye oluşturun. Tam olarak tanıdığım neredeyse her kadın gibisin ve bu sadece bir geçit töreni. Nasıl kırıldığını bilmek ve kırılığını sevmek çok önemlidir. Kendi kırık parçalarımı sevmeyi öğrenene kadar hayatım boyunca değerli hiçbir şey yapmadım. Artık çok fazla, çok karamsar, çok yoğun olduğum gerçeğini kucakladığım için milyonlarca kez daha güçlü, daha cesur ve daha bilgili hissediyorum.
Ama aynı zamanda benim için zor olabilecek durumları da tahmin ediyorum. Benim tepki gösterebileceğim garip, vahşice yolları kabul etmek ve yine de sallamak benim için önemli. Sadece beş yıl önce onun yerine saklanırdım. Stresi istemezdim. Şimdi diyorum ki, “Bu zor olacak, ama neden olmasın?”
Bazen hala zorla bana veremeyen insanlardan bir şeyler isterim. O kısmı duydun mu, Trainwreck? Bunu yapıyorum çünkü çok çalışmayı ve çok fazla ilgilenmeyi seviyorum. Ancak bu kötü özellik de iyidir. Bu yüzden buradayım, bunu yazıyorum. Sana buraya gelmek için sürdüğüm keskin kayaları anlatmak için buradayım. Ama şunu da bilmenizi istiyorum: Keskin kayalar onu daha romantik hale getirmedi. Bunun yerine kumlu yolu izleyebilir ve aynı derecede iyi olacaksınız.
Bu yüzden su istemeyi ve sonra şarap gibi davranmayı bırak. Şarap isteyin. Ve şarabınız su gibi ise, o boku geri gönderin! İlk etapta şarap istemiyormuş gibi yapma. HABERLERİ SUYLA SIKMAYIN VE SONRA TÜM GİZLİĞİNİZİ VERMEYİNİZ.
Şarap isteyin. Şarap istediğiniz için utanmayın. Sadece “Ben şimdi şarap içen biriyim. Başka bir şey yapmaz. Bana veremezsen sorun değil. Olacak birini bulacağım ya da kendim yapacağım. Ben iyi ve güçlüyüm ve birçok şey yapabilirim. Güzelim ve kırıldım ve bunu hak ediyorum. ”
papağan