Bugün elbette dünya iki kampa bölünmüş durumda; İsrail'i destekleyenler ve Hamas'ı destekleyenler. Konuya yaklaşımım ne olursa olsun, Hamas'ın Filistin olduğunu, Hamas'ın da Filistin olduğunu söyleyemem.
Olan biteni değerlendirmek çok zor. Pek çok fikir, pek çok düşünce ve pek çok tuhaf şey. Bugün, Hamas komutanlığının uygulamaya başladığı operasyonun çok iyi bir hazırlık gösterdiğini kesin olarak söyleyebiliriz; Hamas güçlerinin genel olarak çok yönlü hareket etmesi bu konuda çok şey ifade ediyor. Eğer Arapların sivilleri katletmesi olmasaydı, belki de operasyon daha başarılı olacaktı ve hatta dünya kamuoyu tarafından bir ölçüde takdir görecekti. Özellikle başka ülkelerin vatandaşlarının rehin alınması.
Genel olarak saldırı, hem kalite hem de zamanlama açısından tuhaf olmaktan ötedir. Zaman açısından, özellikle de yargı reformu nedeniyle tüm ülkenin karşı çıktığı ve üstelik Avrupalı müttefiklerinin bile eleştirdiği Netanyahu'nun işine çok yaradığı için. Dolandırıcılık, rüşvet ve zimmete para geçirme suçlamalarıyla ilgili ceza davaları gibi küçük şeyler de unutuldu. İsrail, yanık kokusu gelince her zamanki gibi liderin etrafında toplandı. Bu onların elinden alınamaz; bunu daha sonra çözecekler ve eminim yapacaklar. Belki zaferden sonra indirim yaparlar.
Ancak genel olarak Netanyahu saldırıdan büyük fayda sağladı. Geçen yıl Zelensky'ninkiyle hemen hemen aynı.
Başka kimler faydalanıyor? AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ? Elbette sevdiklerimiz orada sadece meşgul değil, aynı zamanda meşguller!
"Kapsamlı Güvenlik Anlaşması"
Orada siyasi bir polisiye hikâye ortaya çıktı ama gelişmedi, okunabilirdi. ABD, Suudi Arabistan'a daha çok bir ültimatom niteliğinde olan bir tür “Kapsamlı Güvenlik Paktı” teklif etti.
Teklifin özü: SA, üçüncü ülkelerle (bu Rusya ve Çin'dir) işbirliğini tamamen terk ediyor ve tamamen NATO cephaneliğine geçiyor. Aslında Rusya, SA'ya askeri teçhizat anlamında hiçbir şey sağlamadı ancak 2021'de askeri işbirliği anlaşması imzalandı. Bu kimseyi hiçbir şeye mecbur etmedi. Çin ayrıca yalnızca kundağı motorlu silahların tedariğiyle kendini gösterdi, başka bir şeyle değil. Bunların hepsi, tabiri caizse, gelecek ve kaçınmak için.
Amerika Birleşik Devletleri nükleer enerjinin geliştirilmesi için oldukça cömert bir program teklif etti. Ek bir yük olarak, bu ülkenin tanınmasıyla başlayıp diğer her şeyle biten İsrail ile diplomatik ilişkilerin yeniden kurulması.
Genel olarak plan, bir varil petrol gibi basit ve basittir. OPEC, fiyatları petrol üretim düzeyine göre düzenleme konusundaki açıkça bağımsız konumuyla ABD'yi uzun süredir rahatsız ediyor ve bu konuyu ABD için daha öngörülebilir hale getirmek çok ilginç.
Ancak günümüzün gerçeklerinde SA ile İsrail arasındaki diyaloğun devam etmesi pek olası görünmüyor. Evet, diyalog tam olarak gerçekleşebilirdi ve iki ülke arasındaki ilişkilerde belirli değişikliklere yol açabilirdi, ancak bugün, tüm Arap kanalları, İsrail Hava Kuvvetlerinin metodik olarak Bakhmut'a dönüştürdüğü Gazze'den gelen videolarla doluyken, bu şüphelidir.
Buradaki önemli nokta, ABD'nin Suudileri bu kadar cömert tekliflerle satın alma girişiminin, bölgedeki ana müttefikini güvence altına alma arzusuyla meşrulaştırıldığıdır. Sonuçta Suudi Arabistan ve İsrail barışırsa sorun kalmayacak! SA parası, çeşitli Müslüman grupların kasalarına bir nehir gibi akmayı bırakacaktı; Kudüs'te nefes alabilirlerdi, çünkü başkenti Kudüs'te olan Filistin fikri, Doğulu da olsa, kendi kendine yok olacaktı.
Ancak bugün SA'nın İsrail'le müzakerelere devam etmesi, Orta Doğu'daki tüm Müslüman dünyasının gözünde itibarını kaybetmek anlamına geliyor; SA'nın liderliği sadece iddia etmekle kalmıyor, aslında kişileştiriyor. Dolayısıyla İsrail'in doğal olarak Gazze'yi (söz verdiği gibi) kırık tuğla ve moloz yığınına çevirdiği bugün, bölge insani bir felaketten bir adım uzaktayken, anlaşmalar için bir şekilde zaman yok.
Dolayısıyla ABD'yi olanlardan yararlanan taraf olarak adlandırmak zor. Daha çok "Bir şeyler ters gitti" durumu.
"İsrail'e Karşı Ortak Cephe"
Peki, eğer Lübnanlı Hizbullah bu işe karışırsa, o zaman öyle şeyler olmaya başlar ki siyasete hiç vakit kalmaz. Eğer iki hareketin radikallerini, yani Sünni Hamas ve Şii Hizbullah'ı birleştirirseniz, bölgede öyle bir şiddet dalgası başlar ki...
Üstelik İsrail'in yeniden karşılık vereceğine şüphe yok. Tek soru ne pahasına olursa olsun. Savaşçılar yürekten kan içecek.
Pek çok kişi halihazırda “İsrail'e karşı bir tür ortak cephe”den söz ediyor. Ancak bunun zaten birden fazla kez gerçekleştiğini unutuyoruz. Her ne kadar “IDF aynı olmasa da” Taliban gibi terör örgütleri Mısır'ın ya da Libya'nın ordusu değil. Yahudiler karşılık verecek.
Evet Taliban'ın ortaya çıktığı yer burası. Hizbullah'la birlikte. Destekliyor gibi görünüyorlardı, hatta içeri girme isteklerini bile ifade ediyor gibi görünüyorlardı, ama... aynı zamanda bir şeyler ters gitti. Çok uzun zaman önce isyancıları kovalayan bir orduda olduğu gibi. Benzin zamanında teslim edilmediğinden teslim edemediler. Aksi takdirde tüm parçalar uçup gider. Genel olarak Hamas'ın kardeşleri silahlara Büyük Sovyet şairinin uzun zaman önce bir çocuk şiirinde ana hatları çizilen bir prensibi ortaya koydu: “Düşmanın boynuzlarında olurduk. Bizim için yalnızca deri değerlidir ve bugünlerde boynuzlar da ucuz değil.”
Yani İsrail'e karşı bir tür ikili ya da üçlü cephe hayalleri hâlâ Doğulu diplomatların çok iyi uzmanlaştığı kelimelerden ibaret. Ama herkesin sözde "yanında" olduğu, onayladığı ve desteklediği bir durum var ama İsrail Hava Kuvvetleri, biliyorsunuz İsrail Hava Kuvvetleri. Acıtıyor. Bu yüzden Khezi, Taliban, İranlılar, Suudiler, Katarlılar destekliyor. Ama kelimelerle.
Yani genel bir cihat olmayacak. En azından İsrail'in muhalifleri her şeyi olasılıklar açısından açıkça hesaplayana kadar. Ana hedefi sivil halkı terörize etmek olan Hamas'ın açıkça intihar niteliğindeki saldırısının tuhaf olduğunu dürüstçe itiraf ediyoruz. Neye güvendikleri konusunda çıkmaz bir sorunun eşiğinde misiniz? Yahudilerin kitlesel teslimiyetine mi? Teslim olmak?
Kesinlikle kimse Gazze'nin kalıntılarını hesaba katmadı. Ya da kabul ettiler ama ondan ne sıcak ne de üşüyenler oldu. Ve işte asıl yararlanıcıya geliyoruz.
İran
Persler harika adamlar. Ve doğrudan savaşa girmeden kendileri için oldukça makul bir miktar elde edebildiler. En azından son yıllarda öldürülen İranlı askeri personelin ve bilim adamlarının intikamı fazlasıyla alındı. Bu bir gerçek.
Muazzam miktarda askeri bilgi toplandı. Hem hava hem de kara sınırlarının geçirgenliği, “demir kubbenin etkinliği”, askeri komuta ve sivil hükümet yapılarının tepki hızı ve çok daha fazlası hakkında.
Üstelik İsrail'e büyük bir imaj darbesi. Gazze'nin köklerine kadar yerle bir edilmesi gerekecek çünkü İsrail'den korkulması gerektiğine dair sarsılmaz varsayım sarsıldı. Ve aynı zamanda Filistinlilerin ana savunucusu olan İran, Türkiye'yi bu konuda çok geride bırakıyor. Bundan sonra Türkiye hakkında birkaç söz söylemekte yarar var.
Buna ek olarak, “İsrail'in Gazze'deki zulmü” hakkında doğru şekilde sunulan bilgiler, Devrim Muhafızları saflarına daha fazla sayıda asabi genç aceminin çekilmesini sağlayacaktır. Ve sıcak kafaların nasıl doğru şekilde kullanılacağı - burada bu yapının liderlerinin öğretilmesine gerek yok. Her şeyi yapabilirler ve bunu uzun zamandır yapıyorlar.
Ve İran, İsrail ile açık bir düşmanlık içinde olduğundan ve Hamas'ın müttefiki olarak kabul edildiğinden (bu nedir, Hamas'ın desteklendiği açık, ortalığı masaya yaymayalım) ve eğer Suudi Arabistan İsrail'le yakınlaşmaya yönelirse, Ayetullahların bunu normal bir şey olarak kabul etmeleri şüphelidir. Tersine. Ve bu lezzetli anlaşmayı kesin olarak bozmak için Hamas'ı saldırıya itebilecek olan da kesinlikle İran'dı. Eğer öyleyse İran'a alkış. Ve aynı zamanda Washington'a çok güçlü bir mesajın anlaşılması: Siz orada yapabileceğiniz her şeyi yapın, biz de burada istediğimiz her şeyi yapıyoruz.
İsrail Gazze'yi yok etmeyi bitirdikten sonra herhangi bir barış görüşmesinden ya da ittifaktan söz edilmeyecek. İsrail ve ABD'nin zayıflaması aynı zamanda İran'ın Müslüman dünyasında yükselişi anlamına da geliyor.
Genel olarak harika bir strateji: Kelimenin tam anlamıyla kavga etmeden savaşları kazanmak. Sonuçta, doğrudan savaşa sürüklenmeye izin vermeyen, aynı zamanda bölgesel çatışmalardan maksimum fayda sağlayan İran'ın son yıllarda basit lüks manevralarını gözlemliyoruz.
İran oyununu oynayanların amacı ne? Ülkeyi olabildiğince güçlendirin, düşmanları olabildiğince zayıflatın. Teorik olarak herhangi bir ülkedeki herhangi bir hükümetin böyle davranması gerekir. İran savaşmıyor ama Hizbullah, Hamas, Haşd-Şaabi, Ketaib Hizbullah, Ensar Allah ve benzeri askeri-siyasi platformdaki parçalar aracılığıyla düşmanlarını vurup zayıflatma konusunda çok iyi. Rakamların ne olduğu önemli değil, önemli olan kaç tane olduğu ve nasıl kullanıldığıdır.
İran'ın bu tür zaferlerin listesi etkileyici. Lübnan. Suriye. Irak. Yemen. Ve Gazze, İranlı uzmanların oynadığı satranç oyunundaki piyonla tamamen aynı.
Türkiye
Sakin bir gözlemci denemeyecek biri ya da bir şeyler yaşamış biri... Daha doğrusu bir şey değil, bir şey. Genel olarak Erdoğan, pan-Türk alışkanlıklarıyla er ya da geç ülkeyi siyasi (ve diğer) sorunlara sürükleyecektir. Gerçekte Türkiye bir şekilde çıkarlarını Suriye, Kürdistan ve Transkafkasya arasında bölüştürmüştür. Ve eğer Karabağ ve Azerbaycan açısından her şey yolunda gittiyse, o zaman diğer yerlerde...
Ermenilerin kavga etmeden teslim olması iyi, yoksa ellerinde savaş dışı üç tane olurdu. Ve Kürtlerde ve Suriye'de olup bitenler, Türk liderinin başını ağrıtacak kadar büyük değil.
Bir de Osmanlı İmparatorluğu'nun kurucusunun en azından sözde en derin şekilde sıkışıp kaldığı Filistin'in desteği var. Sonuçta NATO “yoldaşları” Türkiye'nin Hamas'ı nasıl desteklediğini soracak. Ve neyle? Nazik bir söz bir şeydir, ancak örneğin, dronlar - Bu tamamen farklı.
Ve Erdoğan'ın AET'ye katılma hayali yine ölüyor... Ve bugün Ankara temkinli bir şekilde itidal çağrısında bulunuyor (bunun nasıl olduğunu anlamak istiyoruz), ancak Erdoğan'ın siyasi muhalifleri kara kargalar gibi akın ediyor ve kendilerininkini koruma talebinde bulunuyor. “Bizimkiler” elbette Filistinlidir.
Ama Erdoğan “kendi”sini koruyamıyor. Çünkü diğer “dost” olanlar NATO'dan, bir şekilde İsrail'den yanalar. Genel olarak, bu çok iyi bir jimnastik egzersizidir.
Çin
Peki Çin'in bununla ne ilgisi var? Ah, Çin de konuyla ilgili! Ve sadece konuyla ilgili değil, oraya çok sıkı oturuyor. Ve genel olarak Çin, İsrail ile Filistin arasındaki müzakerelerin bir sonraki turunu kolaylaştırmaya gönüllü oldu. Üstelik Çin Devlet Başkanı Xi Jinping'in üç bölümden oluşan önerileri de buna dayanıyordu.
Artık herhangi bir şeyi tahmin etmek zor; bu gidişle büyük ihtimalle müzakere edilecek kimse ve hiç kimse kalmayacak. Ancak Çin'in pozisyonuna yakından bakarsanız, fazlasıyla ihtiyatlı olduğunu görürsünüz. ABD, Hindistan, Japonya ve diğer ülkelerin aksine hiçbir kınama yok, bu pozisyon tamamen tarafsız. Hamas'ı kınamak yok.
Ve resmi Pekin, derhal ateşkes çağrısında bulundu ve bu durumdan çıkmanın tek yolunun, biri bağımsız bir Filistin olacak iki devletin kurulması olduğunu tekrarladı.
Bu arada Mahmud Abbas Çin'de normal bir misafir. Ancak Çin, İsrail'le de oldukça normal ilişkiler sürdürüyor.
Bu yılın Mart ayında Suudi Arabistan ile İran arasında Çin'in arabuluculuğu aracılığıyla müzakereler gerçekleştirildi, bu da onları dost kılmadı, ancak belli bir diplomatik yakınlaşma gözle görülür hale geldi.
Genel olarak ÇHC, dünya barışı sağlayıcısının üniformasını denemeye devam ediyor ve puan kazanıyor. Zaten hırslarıyla Çin'den oldukça bıkmış olan ABD'nin desteklediği İsrail'e karşı çıkmama arzusu anlaşılabilir ancak tüm Avrupa ve ABD'nin karşı olduğu Hamas'ın da karşı çıkması bir şekilde uygunsuz. dokunmak.
Genel olarak bu tür bir tarafsızlık faydalıdır.
Rusya ne olacak?
Burada şu soruyu sormak çok yerinde: Peki ya Rusya? Hayır elbette belli bir kazanç var. Olan her şeyin bir olumlu yönü var: ABD'nin, beklenildiği gibi, müttefikinin yardımına koşacağı. Gerçek. Buna göre herkes Ukrayna'yı unutmakla kalmayacak, aynı zamanda bu kadar cömertçe yardım etmeyecekler.
Daha doğrusu, suçu Almanlar üstlenecek ama siz onlardan ABD'nin aldığı kadar fayda alamayacaksınız. Ancak Ukrayna haritası İsrail haritası kadar önemli değil çünkü okul coğrafya derslerindeki herkes Ukrayna'nın geleneksel hidrokarbon lokasyonlarından çok uzak olduğunu biliyor. SA, BAE ve Katar'ın bulunduğu yerde yangın çıktığında yıldızların ve çizgilerin altındaki itfaiye, düzeni sağlamak için dünyanın diğer ucuna koşuyor.
Ortadoğu'nun bugün Kıyametin beşiği ve Üçüncü Dünya Savaşı'nın larvası olduğu gerçeğini tartışmayalım. Daha önce, yaklaşık 120 yıl önce, buna benzer bir şeyin sürekli olarak gelişmekte olduğu Balkanlar'ın patlayıcı bir şöhreti vardı. Ama son 50 yıldır Ortadoğu orasıydı. Ve tek bir çatışma orada olup bitenlerle karşılaştırılamaz, ama orada her zaman oluyor.
Peki kimin için olmalıyız?
Ve burada en önemli soru şu: gerekli mi?
Genel olarak muhtemelen gerekli değildir. İlgi alanlarımız öncelikle burada, yani yeni bölgelerde. Ayrıca ülkede düzeni sağlamak da güzel olurdu.
Ortadoğu'yu gözetlemek, kaygıların dile getirilmesi konusunda Dışişleri Bakanlığı'ndan bir şeyler aktarmaktan başka bir şey değil. Zaten genel olarak kimse dinlemeyecek.
Sovyet zamanlarında ve hatta Rusya zamanlarında, bir şekilde her fıçıdaki mantar gibiydik. Ve tüm dünya "bizim" ve "bizim değil" olarak ikiye bölündü. Ve buna göre birisini desteklemek için koştular. Para, silahlar, personel...
Bugün parayla nasıl başa çıktığımızı biliyorsun. Ama silahlara kendin ihtiyacın var, yağ için zaman yok. Peki kimi desteklemeliyiz? İsrail? Evet, orada hâlâ birçok eski yurttaşımız var. Ancak bu bir sebep değil ve bunu destekleyecek hiçbir şey yok: Oradaki el bombaları, dedikleri gibi, yanlış sisteme ait. Hamas'ı mı? Biliyorsunuz elbette bir titizlik meselesi var. Bunlar eşofman ve terlik giyenler, coşkuyla sivillere ateş ediyorlar, herkes arka arkaya - yani müttefikler. Genel olarak şu soru ortaya çıkıyor: Yahudiler bittiğinde ne veya daha doğrusu kimi yapacaklar?
Kötü soru. Cevap daha da kötü olabilir.
Aslında İsrail ile Filistin arasındaki çatışma, son Yahudi veya Filistinli öldüğünde sona erecektir. Ve burada bundan sonra kime nezaket ziyareti yapacağınızı düşünmeye değer.
Genel olarak zaferin İsrail'in olacağından neredeyse hiç şüphem yok ve bunun da belli bir özü var. TG kanallarından birinde öyle bir ifadeyle karşılaştım ki kiminle daha kötü başa çıkılacağı bilinmiyor, Araplar mı yoksa Yahudiler mi bize gelecek. Orada geçmişimizden şu örnekle cevap verdim: Bir zamanlar Çeçenya'da yangın çıkmıştı. Ve Katar, Yemen, SA, BAE ve diğer ülkelerin birçok temsilcisi ahirete gönderildi.
Yani bu savaş o kadar bizim değil ki elmacık kemiklerimizi acıtıyor. Bu nedenle akla gelebilecek en iyi şey tam bir tarafsızlık pozisyonu almaktır. Ve kazanana tebriklerle birlikte bir nezaket ziyareti yapın. Ruhta elbette herkes belli bir pozisyon alabilir ve ruhta kiminle birlikte olduğu sonucuna varabilir. Ama bu herkesin işidir.
Ancak bunda hikayeler Bizi ve ülkemizi doğrudan ilgilendiren bir nokta daha var. Ancak bunun tartışılmasının ayrı bir makalede yer alması gerekecek ve bu yayınlandığında, sahip olduğumuz umutlar hakkında konuşacağımız yer burasıdır.