ATCK’leri Arayın İşte neden ev yok.
ATCK (Yetişkin Üçüncü Kültür Çocuğu): Çocukken kendisi dışında bir veya daha fazla kültürde önemli bir süre geçiren, böylece bu kültürlerin öğelerini ve kendi doğum kültürünü benzersiz bir üçüncü kültüre entegre eden .
Benim gibi, pasaport ülkenizin dışına çıkarıldıysanız ve oldukça göçebe bir çocukluk geçirdiyseniz, ev kavramı ile mücadele ettiğinizi bulmuş ve sık sık o sıcak, bulanık mekanın yalnız olup olmadığını merak ediyor olabilirsiniz. mutlu son.
TLDR; Bakmayı kes, asla bulamayacaksın - çünkü bizim için ev bir zaman değil.
Herkes için ev hiç soyut bir kavram değil. Gerçekten çok kolay. Yuva doğduğun, okula gittiğin, ailelerin yaşadığı, çocukluk arkadaşlarının olduğu, evin, işin, eşin ve çocukların olduğu yer.
Dünyanın neresinde seyahat ediyorlarsa olsunlar, ya da yetişkin olarak yurtdışında yaşamaya başlasalar bile, çünkü onlar için ev, genellikle istedikleri zaman geri dönüp oldukça çabuk karışıp geri dönebilecekleri fiziksel, somut bir yer.
ATCK'lar için, o şekilde pek çalışmaz - ve sorun şu ki, kimse bize bunu söylemez, bu yüzden yetişkin yaşamımızın büyük bir bölümünü onu aramaya, aramaya, aramaya, ümit etmeye, yanılmaya ve numara yapmak ve inandırıcı olmak ve hepsi son derece zor.
Peki Amerika’nın neresindensin?
1980’de İskoçya’da İskoç ebeveynler olarak doğdum ve 10 yıl sonra babamın işi sonucunda Kuzey Afrika’da Tunus’a taşındım. Aksanım, geniş İskoç’tan evrensel uluslararası okul aksanına çok hızlı bir şekilde değişti, çoğu zaman Amerikalılar ile karıştırılıyor ve kendinizin kaydını duyduğunuzda dinlemek dehşet verici. Asla bu aksanı kaybetmeyi başaramadım ve neredeyse 30 senedir böyle konuşuyorum.
4 yıl sonra 1994'te İtalya ile Libya arasında küçük bir ada olan Malta'ya taşındım. Ailem Tunus'ta kalırken, üniversiteye daha iyi hazırlanmak için uluslararası bir yatılı okula gittim. Endişelendiğim kadarıyla, Tunis muhtemelen evdeydi. Arkadaşlarım, ebeveynlerim, kız kardeşim, evim, köpeğim, Nintendo'm, bütün “ev” şeyleriydi.
Fakat 2 yıl sonra, babam Eritre'de o zamanlar bir iç savaşın ortasında olan bir işe girdi, o yüzden rotasyonda oraya yalnız taşınmak zorunda kaldı. Artık kimsenin Tunus'ta olması için bir neden olmadan, annem İskoçya'ya geri dönerken ben ve kız kardeşim Malta'daki son birkaç yıl liseyi bitirdi.
Malta'daki 4 yılım gençlik cenneti idi. Burası bira ve oğlanları, Pizza Hut ve bağımsızlığı keşfettiğim yer. Bütün bunlar, benimle aynı aksanı olan çocuklar yanında yaşadım, çünkü onlar da benim gibi olağandışı bir durumdaydı, o zamanlar aslında hayatımızın özellikle sıra dışı olduğunun farkında değildi. Normaldik.
Güneş ve deniz ve barbekü vardı, yüzmek ve gülmek, içmek ve dans etmek, genç romantizm ve müzik ve dik öğrenme eğrileri, gözyaşı ve sert dersler, başarılar ve başarısızlıklar ve inanılmaz anılar yaratıldı.
Tunus'un sonsuza dek gittiği aklıma gelmemişti. O zaman Malta'nın evine gitmek ve onu aramaktan mutlu oldum çünkü orayı gerçekten çok sevdim… ama sonra liseden mezun oldum ve her şey değişti.
Yabancı bir öğrenci olarak, Malta'da üniversite eğitimi benim için finansal olarak uygun değildi. Ve Birleşik Krallık teknik olarak evdeyken, başka bir yerde olmam için bir sebep yoktu, o yüzden İskoçya'ya geri döndüm.
Başlangıçta tereddütlü hissetmeme rağmen, büyük bir bölüm onu bekliyordu. Yurtdışındaki zamanlarımda, Braveheart serbest bırakılmıştı ve kendi ülkemi gerçekten romantikleştirmiştim, bu yüzden geri dönme konusunda iyimser hissettim. Her neyse, ben İskoç hatırlıyorum. Her şey yoluna girecek, değil mi?
WTF Yeni Oldu
İskoçya'ya geldikten sonra birkaç gün içinde çok büyük bir hata yaptığımı farkettim. Oradaki insanları aksanımdan pek hoşlanmadıkları ortaya çıktı ve haftada iki kez zeminlerini temizleyecek hizmetçi olan insanların üzerine kaşlarını çattılar. Kelimenin tam anlamıyla tanıştığın en İskoçyalı insan, ağrılı bir parmak gibi göze çarpıyordu.
Hiçbir şey bilmiyordum. Trainspotting'in gerçekte gerçek olduğunu düşünmedim, ilaçların Irvine Welsh'in arazilerini daha cesur hale getirmek için yaptıkları olduğunu sanıyordum. Ve beni havaya sokmayın, aman Tanrım.
Arkadaşlarımı özledim, bir yabancı gibi hissettim, korktum, her zaman soğuktu, sahneyi ve açık havada özledim ve uluslararası okulların sahip olduğu hoş geldin topluluğunun duygusunu duydum. İskoçya'daki herkes, inanılmaz sıcak ve sevimli olsalar da, bütün hayatlarını bildikleri arkadaşları vardı, gerçekten bir başkasına ihtiyaç duymuyorlardı. Özellikle de Clueless'tan ekstra gibi görünen biri değil.
2004'te kısa bir süredir hafif depresyon teşhisi kondu. Geri dönüp baktığımda, artık biraz kaybolduğum için olduğumu biliyorum ve bu kadar güçlü ulusal kimliğe sahip insanların yanında olmak beni kendimden yokmuş gibi hissettirdi. Buraya ait olmasaydım - ve kesinlikle değildim - o zaman nereye ait oldum? Orayı bulmalıydım, ama nereden başlayacağımı bilmiyorum.
Ülke dışına çıkmak için bir plan hazırlamaya başladım ve ilk aşamada petrol jeolojisi için üniversiteye gitmeyi de içerdim; Yurtdışına nasıl taşınacağımı bilmemin tek yolu babamın yaptığı gibi petrol endüstrisi oldu.
Büyük kaçış
İskoçya'dan çıkmam 15 yılımı aldı. İronik olarak, orada büyük bir farkla yurtdışında geçirdiğimden daha fazla zaman geçirdim, ama yine de evde değildi. Neden? Kendime çok kızdım ve hüsrana uğradım, nostaljik, kaprisli ve gerçekçi ve aptal olmak benim suçum olduğunu hissettim.
İşimi sürdürürken hareket etmeme izin veren bir petrol platformunda iş rotasyonu yaptım, bu yüzden Londra'yı denemeye karar verdim. Orada, bir yıldan fazla bir zaman geçirdim, güçlü bir ulusal kimliğe sahip bir yerden kozmopolit bir kültürle çok karışık mirasa sahip bir yere gitmenin beni evimde daha fazla hissettireceğini düşünerek geçirdim.
Hala hayır. Daha da yalnızdı. Çok fazla insanın sizi hiçbir insanla aynı şekilde hissetmesine neden olabileceği noktaya gelir. Beni yanlış anlama, orada müstehcen miktarda eğlencem oldu, dünyadaki en sevdiğim şehirlerden biri olmaya devam ediyor, ama evde değildi.
Sonra Malta'ya geri dönme fırsatı geldi ve buna inanamadım. “İşte bu” diye düşündüm. “17 yıl sonra nihayet eve gidiyorum.” En iyi anılarımın yaratıldığı yere, güneşe, dans etmeye, plajlara ve barbekülere. Ayrılmaya hazır olmadan önce ayaklarımın altından çıkarılan yere geri döndüm.
Malta'ya geri döndüğümden bu yana 3 yıl geçti. Hala buradayım ve hala çok mutluyum, ama şaşırtıcı bir şekilde evde hissettiğim için değil. Muhtemelen eve kadar çocukluğumdan beri hissettiğim kadar yakın hissediyorum, ama buraya geri dönmek beni ümit ettiğim her şeyden ailenmiş hissi vermedi.
Tüm hayatınızı tek bir yerde geçirdiğinizde değişim kademeli olarak gerçekleşir, böylece uyum sağlamak için zamanınız olur ve bazen değişiklikleri hiç farketmezsiniz bile. Tüm bu harika geceleri geçirdiğiniz bar kapanıyor, ama çok sıkılmıyorsunuz çünkü son birkaç yıl içinde gittikçe daha az gittiniz, biraz sıkılıyordunuz.
Malta hala tanıdığım eski perilerimden bazılarına sahipti, ancak bazıları büyük, modern, parlak ofis binaları ile değiştirildi. Ama neden? O yerler muhteşemdi! Birkaç ezilmiş hatıra ve bir sürü cevaplanmamış sorum vardı.
Bunun üzerine, liseden mezun olduğumda, dünyanın her yerinden gelen arkadaşlarım da aynen “eve” geri döndüler. En güzel anılarımı birlikte yaptığım hiçbir kişi artık burada değildi. Yani, bir tür ev gibi hissettim, ancak kabuk şeklinde. Hala tam olarak orada değildim.
Malta'ya geri döndüğümde, boşluğu umduğum gibi tamamen doldurmadım, o zaman gerçekten olanları durdurmak ve düşünmek zorunda kaldım. O zaman evimi asla bulamayacağımı biliyordum, ama nedenini bilmek için çaresizdim. Bir açıklama ve sonuç olarak onunla yaşayabilecek bir yol olması gerektiğini hissettim.
Aramanın Kapatılması
Bu birkaç haftalık sürekli öz-analiz ve kendimle olan delilikten dolayı sıkıntı duyduğumda, evi oluşturan her şey hakkında elimden geldiğince nesnel bir şekilde düşündüm ve sonra o şeylere sahip olmak için ne yapmam gerektiğini düşündüm. Sonunda, beni tüm yetişkin yaşamımdan memnun etmekten alıkoymakta olan bulmacayı çözdüm.
Bizim gibi insanların evi sadece var olmaz ve asla olmaz, çünkü bizim için ev bir zaman değil. Evim üç farklı ülkeye ve yirmi yılda yayıldı, bu yüzden eğer birisi ülkeleri bir araya getirebilecek bir zaman makinesi icat etmedikçe, ev sadece aklımda olacak. Asla ve asla dokunamıyorum. Karnıma yumruk atmış gibiydim.
Aynı yerde büyütülen insanlar, yaşamları boyunca evleriyle birlikte büyümüşler, değişmiş, kötü zamanlar ve iyi zamanlar geçirmişlerdir. Bu yüzden, zamanla dünyanın herhangi bir yerinde olduğu kadar zaman içinde değişmiş olsa da, bu değişim doğal bir ilerleme gibi görünüyor. Onlar tüm seyahatin bir parçasıydı ve sırayla bu topluluğun güçlü bir parçası. Ev onlar için bir arkadaş, bazen bir süre onu terk etseler bile hala etrafta olan bir arkadaş.
Öte yandan, bizim için ev, çok yakında kaybettiğimiz bir arkadaş. Onu sevgiyle hatırlıyoruz, seviyoruz, özlüyoruz ve her gün düşünüyoruz çünkü büyüyüp geliştiğini göremedik. Hikayenin geri kalanını asla okumadık, çünkü hiçbir zaman yazılmaya niyeti yoktu.
Belki bütün bunlar kulağa biraz melodramatik geliyor ve belki de öyle, ama asla eve gidemeyeceğiniz ani aydınlanmadan daha travmatik bir şey olduğundan emin değilim. Bu, nihayet bunu anladığımda, ilk kez aramayı bırakabileceğimi hissettim dedi. Bu anlayış sorunu tamamen ortadan kaldırmadı, ancak kesinlikle kendimi çok daha hafif ve özgür hissetmemi sağladı.
Neyse ki benim için bu gerçekleşme, en iyi arkadaşım ve diğer maceracı arkadaşım olan ortağımla tanışmakla aynı zamana denk geldi. Onunla tanışana kadar, evin bir insanda değil, bir yerde bulunabileceği hiç aklıma gelmemişti. Odağım, huzursuzluk ve kaygıdan gelecek için heyecan ve nihayet bilinmeyeni yeniden yaşama yeteneğine kadar tamamen değişti. Beraber olduğumuz sürece şu an evde olacağım ve ihtiyacım olan tek şey bu.
Göçebe bir çocukluğun olumsuz yönlerine rağmen, henüz başka bir yolla karşılaşacak olan bir ATCK ile tanışmadım. Bıraktığı boşluk dikkat çekici - ve kalıcı - - ama ondan çıkardıklarım her zaman benim için değerli kılacak. Aklımda, farklı kültürlerde yaşadığım deneyimlerin bir sonucu olarak daha iyi, daha hoşgörülü bir insan olduğumdan kesinlikle şüphem yok ve gördüklerim için gözlerimi seviyorum.
Yalnız olmadığımı biliyorum ve aynı şeyleri hisseden benzer hikayeleri olan başkaları da var. Bu yüzden, kendinizi bir zamanlar evinizin sıcak bulanıklığını hissettiğiniz uzak bir zaman için kendinize huzursuz hissettiğiniz takdirde, kısa bir süre tadını çıkarın, sonra bırakın, çünkü ev bizim için her zaman bir yer değil, özellikle bizim için. Hayatında seni güvende ve mutlu hissetmeye adayan insanlar var. Bu senin evin. Bizler şanslı olanlarız.