CGIA Çalışmaları Ofisi, önemli ölçüde bir kesinlik ile, İtalya'da ödenen emekli maaşlarının istihdam edilenlerin (çalışanlar - kamu ve özel sektörde mevcut - ve serbest meslek sahibi) sayısını aştığını doğrulayabiliriz. Mevcut son verilere göre Mayıs ayında işi olanlar 22,77 milyon birime düşerse (İtalya'da çalışmaya devam eden emeklilerin sayısının yaklaşık 400 bin olduğunu unutmayın. toplam çalışan sayısı “fazla tahmin ediliyor”), ödenen emeklilik ödenekleri daha yüksek.
1 Ocak 2019 itibariyle (en son Istat verileri mevcut), İtalya'da ödenen tüm emekli aylıkları 22,78 milyon € tutarındadır. Yaş sınırına ulaşmış olanların işgücü piyasasından normal akışını ve "kota 100" getirilmesiyle verilen dürtüleri dikkate alırsak, geçen yılın 1 Ocak'tan sonra toplam emeklilik sayısı en az 220 bin adet arttı. Bu nedenle, yüksek bir güvenlik dozuyla, emekli insanlara tahsis edilen kontrollerin şu anda ülkede istihdam edilenlerden daha yüksek olduğunu söyleyebiliriz. Paolo Zabeo Çalışma Ofisi koordinatörünün altını çiziyor:
“Geçtiğimiz aylarda sollama oldu. Covid patlamasından sonra, aslında aktif çalışanlarda bir düşüş izledi. Çalışanlardan, işçilerden ve serbest çalışanlardan daha fazla emekli maaşı ile, şu anda yılda 293 milyar avroyu aşan sosyal güvenlik harcamalarının sürdürülebilirliğinin GSYİH'nın yüzde 16,6'sına eşit olmasını garanti etmek kolay olmayacak. Boş beşikler ve nüfusun artan yaş ortalaması ile, önümüzdeki on yıllarda, sürekli olarak azalan bir iç seviye ve kalite ile daha az yenilikçi, daha az dinamik bir topluma sahip olacağız "dedi.
Her ne kadar Covid krizinin etkileri istihdam açısından çok olumsuz bir etkiye sahip olsa da, İtalyan nüfusunun ilerleyen yaşlanmasının başa çıkması gereken bir başka büyük sorun olacağı açıktır. CGIA Sekreteri Renato Mason diyor:
“Son yıllarda girişimciler, düşük beceri seviyelerine sahip nitelikli personel veya rakamlar arıyorlar. Birincisi için, ülkenin bazı bölgelerinde okul ve iş dünyası arasında oluşturulan kopukluktan dolayı bulma güçlükleri yapısal ise, ikincisi ise daha çok daha az genç insanımız olan işlerdir. çok sayıda kişi, işgal etmeyi reddediyor ve sadece kısmen yabancılar tarafından karşılanıyor. Kapıdaki ekonomik bunalımın daha küçük boyutlar alabileceği bir durum olsa da, gelecekte talep ve emek arzını eşleştirme zorluğu çözülmesi zor bir soru olmaya devam edecektir. "
- Güneyde, tüm bölgeler negatif bir denge gösterir
Bölgesel düzeyde mevcut olan en son veriler çok yeni olmasa da (güncelleme 1 Ocak 2019'a atıfta bulunmaktadır), Güney'deki sekiz bölgenin hepsi istihdam edilenlerden daha fazla emekli aylığına sahiptir.
Güney eyaletleri arasında sadece üçü pozitif bir denge kaydetmiştir, yani ödenen emekli maaşlarından daha aktif işçiler. Bunlar: Teramo, Ragusa ve Cagliari (bakınız Tablo 2).
Kuzeyde ise, "zorluk" daki tek bölge, 4 dengenin tümünü negatif dengeye sahip olan Liguria ve dengesi sıfır olan Friuli Venezia Giulia'dır. Merkezde ise Umbria ve Marche de kötü. Açıkçası, en sorunlu durumlar ortalama yaşın daha ileri olduğu bölgelerde ortaya çıkar. Bölgesel düzeyde en yüksek olan Ligurya'dadır (ortalama 48,46 yıl). Friuli Venezia Giulia (47), Piedmont (46,54), Toskana (46,52) ve Umbria'yı (46,49) gördükten hemen sonra. Bununla birlikte, il düzeyinde, İtalya'daki "en eski" gerçeklik Savona (ortalama 48,85 ortalama), ardından Biella (48,70), Ferrara (48,55), Cenova (48,53) ve Trieste (48,39) , 42,30). Ancak en küçüğü Bolzano (42,18), Crotone (41,35), Caserta (41,31) ve Napoli (XNUMX).
- Yaşlanma, tüm gelişmiş ülkeleri etkileyen bir sorundur
Nüfusun yaşlanması konusu sadece bir İtalyan sorunu değildir. Ne yazık ki, ekonomik olarak en gelişmiş ülkelerin büyük çoğunluğu ile ilgilidir. Örneğin Japonya ve Almanya'nın bizimkine çok benzeyen demografik göstergeleri var. Sorunun geçen yıl Osaka'da düzenlenen ve tarihte ilk kez küresel bir risk tanımlayan G20'de bile gündeme getirildiğini hatırlayın.
Dünyanın büyükleri demografi ile hangi nedenlerle uğraştı? 80 yaşın üzerinde% 65'inin birlikte dünya GSYİH'sının% 20'ini ve diğerlerinden daha fazlasını üreten, gelişmekte olan ülkeler tarafından üretilen "demografik temettüden" yararlanabilecek en gelişmiş 85 ekonomide yaşadıkları gerçeği. İkincisi, tam tersine, tam çalışma çağındaki (30-55 yaş) kohort, yerel ekonomik sistemin iş yaratma kapasitesinden daha hızlı bir oranda artmaktadır ve bu nedenle işgücü piyasası tarafından emilmemektedir.
Bu nedenle, yukarıda söylediğimiz gibi, nüfusun yaşlanması olgusu sadece sosyal sonuçlar için değil, aynı zamanda sağlık harcamaları ve emeklilik sisteminin sürdürülebilirliği açısından ekonomik sonuçlar için de geçerlidir. Özellikle, 60'lı yılların üzerindeki tüketim, gıda, ev ve sağlık sektöründeki ortalama 30'lu yaştakilerinkinden daha yüksektir. Ancak diğer tüm sektörlerde bu fark, İtalya'da da korkuyla küçülen daha genç demografik sınıflarla ilgilidir.
Boş beşikler ve geniş kapsamlı göç politikalarının yokluğu ile Eski Kıtanın bu sorunlarla boğulması riskini taşıyoruz. Avrupa'nın umutsuzca daha fazla çocuğa ve işyerinde ya da bakıma muhtaç yaşlıları destekleyebilecek daha fazla insana ihtiyacı var. Yeni kaynaklara ışık getirmek ve mevcut kaynakları çekmek gerekiyor. CGIA Çalışmaları Ofisi şu sonuca varıyor:
“Ne yazık ki, doğumları teşvik etmek için yatırım yapmak çoğu hükümetin, genellikle banal bir istatistiksel hesaplama sayesinde, beğenmedikleri bir seçimdir ve kesin olarak azalan demografik eğilimin nüfusun en seçimle ilgili kısmı lehine giderek daha fazla kaynak gerektirdiğini düşünmektedir. Ancak, kiralamanın cazibesi kendi içinde açık bir düşüş ve yenilginin göstergesi. "