Depresyon. Bazı insanlar veya belki de daha fazla toplum için çok ağır bir kelime.
Bir gün iyiydin, mutluydun, hayatını her zamanki gibi yaşıyorsun. Ertesi gün aniden her zamankinden daha fazla üzgün hissediyorsun. Yavaş yavaş hayatınızda büyük bir soruna dönüşene kadar bunun ne olduğunu ilk başta anlamadınız. Birkaç gün veya ay sonrasına kadar, yaptığınız her şeyde dünyanın size karşı olduğunu hissedersiniz. Sizin için hiçbir şey doğru yönde gitmiyor.
Sally, depresyon denen bu hastalığa hayatı boyunca asla yakalanmayacağını düşündü, ama bu böyle gitmiyor.
Sally 25 yaşında. Günlük hayatı çok üretken ve oldukça eğlenceli. Okul, yarı zamanlı çalışma, bir organizasyonda aktif olma, bazı arkadaşlarıyla takılmak ve oyun oynamak için hala zamanları var ve haftada bir gün ara sıra kendi başına 'kendime zaman' ayırıyor. Neşeli ve iyimserliğiyle tanınır.
Ancak, üzerine sürünen bu şey yüzünden aniden her şey değişir.
Geçen yılın ortasında, küçük depresyon belirtileri onu rahatsız etmeye başladı. Her zamankinden daha olumsuz olmaya başladı ve hayatında çok fazla üzüntü hissetti. İlk başta, bu duyguları her zaman görmezden geldi, normalden biraz daha fazla ağladı, ama hepsi bu. Hâlâ günlük hayatına devam etti.
Bundan kısa bir süre sonra yoluna daha fazla sorun çıktı. "Önemli değildi, yine de bununla başa çıkabilirdim." kendini hep bu sözlerle cesaretlendirdi. Yine de bu aşamada kendini işe yaramaz biri gibi hissetmeye başladı. Nasıl ancak ailesinin parasını ustalarını almaya gidip boşa harcayabileceğini düşündü. Bunun için çok ağladı, birkaç kez ağlarken ve özür dilerken ailesini aradı. Film izlemek onun hobisidir ve zihnini başka herhangi bir şeyden uzaklaştırmakta her zaman başarılı olan şeydir. Yine de izlediği filme konsantre olamadı, neredeyse her seferinde ortada kayboldu. Dahası, arkadaşlarından şüphe etmeye başladı, hepsi ondan uzaklaşıyormuş gibi hissetti. Çok konuşkan bir insandı ve arkadaşlarına sorunları hakkında bağırmak, her zaman kaderini azaltmak için yaptığı bir şeydir. Ancak, bu aşamada, birkaç arkadaşıyla sadece biraz paylaşarak daha sessiz hale geldi.
"İyi misin?" pek çok arkadaşı bunu ona sormaya başladı, yine de herkes aynı cevabı aldı, “İyiyim”. Sally kimseyle bir şey paylaşmak istemiyordu, her gün ağlıyordu ve çok yoruldu. Arkasından çok fazla sorun geliyordu, bir sorunu bile bitirmemişti, ama gittikçe daha fazlası gelmeye devam ediyordu. Çok anti-sosyal bir insan oldu, ancak gerçekten işe gitmesi gerektiğinde veya örgütünün etkinliğine gitmesi gerektiğinde dışarı çıktı çünkü bunun kendi sorumluluğu olduğunu biliyordu. Kendini diğer insanlardan uzak tuttu, eğer yapabilirse her gün evde kalmak istiyorum. Bu arada, derslerine devam etti ve tüm görevlerini zamanında bitirdi. Anne babasına, işine ve organizasyonuna karşı sorumluluklarını yerine getirmek onu bu aşamada motive eden tek şeydir. Depresyon ve semptomları hakkında internette arama yapıldı. Şu anda biraz depresyonda olduğunu kabul etti ve anladı, ancak intihara meyilli olmadığı için yine de minnettar hissedebiliyordu.
Minnettar olduğu son şey artık gitti. Son bir kaza geçirdikten sonra tüm umudunu kaybetti. Neredeyse her fırsatta intihara meyilli hissetmeye başladı. Ebeveynlerini hayal kırıklığına uğratmamak, onu ayakta tutan tek şeydi. Hala tüm sorumluluklarını yerine getiriyordu, ancak artık yaşamak için gerçek bir motivasyonu yoktu. Dağınık uyku programı, bütün gün yatakta uzandı ve her fırsatta telefonundan ve diğer herkesten uzaklaştı. Hiçbir şey onu mutlu etmedi. Çok korktuğu için profesyonelden yardım istemedi.
Her şey yaklaşık 3 ayda oldu. Her şey bozuktu, her şey çok karanlıktı, önünde hiçbir şey göremiyordu. Her şeye son vermenin ve bu dünyadan gitmenin yollarını düşünerek karanlık bir insan oldu. Burada olmazsa daha mutlu olacağını düşündü, herkesin düşündüğü bu, kendi başına bu dünyadan çıkmayı seçen herkes. “İntihar” denen bu fikri küçümserdi, ama kendisinden sonra gelen ve tek başına üstesinden gelemediği tüm bu sorunları bitirmenin en iyi yolu gibi görünüyordu. "Oh, demek istedikleri şey bu, şimdi anlıyorum." kendi kendine düşündü.
Neyse ki, o son kazadan sonra, peşinden gelen hiçbir sorun kalmadı. Bu onun için son sert darbeydi. Bundan birkaç hafta sonra, kendisini en yakın arkadaşlarından bazılarına yavaş yavaş açmaya başladı (ilk paylaştığı zaman anlatmak zorunda kaldı), hikayesini açıkladı ve bazı destekler aldı. Yavaş yavaş, problemlerini teker teker çözdü, kolay olduğundan değil ama Sally bunları çözmek için gerçekten çok uğraştı. Sınavlarının ardından 2 haftalık bir tatil için hemen memleketine döndü. Ailesine ve yakın arkadaşlarına yakın olmak ona çok yardımcı oldu, iyileşmeye başladı. İyileşme Sally için hala zorlu bir süreçti. Özellikle memleketindeki o tatilden sonra geri döndüğünde çok sayıda nüks yaşadı. Ancak, tutunmayı başarır.
3 ay sonra Sally çok daha iyi hale geldi. Tamamen iyileşmedi ama kendini daha iyi hissediyor. Bazen anksiyete nöbeti devam ediyor ama azaldı. Bu depresyon ona vurduktan sonra çok değişti. Çok içe dönük, biraz daha anti-sosyal bir insan oldu ve diğer insanlara kolay kolay inanamadı. Belki tamamen iyileşmedi ya da hayatının geri kalanında bu böyle olacak, kim bilir. Ancak çok sevgi dolu bir ailesi ve yakın arkadaşları olduğu için çok minnettar hissediyor. Sonunda yalnız değil. O insanların yardımı ve desteği olmadan tüm bunları yaşayamayacağını kabul ediyor. Onlara ne kadar minnettar olduğunu hiçbir kelime tarif edemez.
Sally'nin ani ve beklenmedik depresyonunu nasıl atlattığının hikayesi buydu. Onun için kolay olmadı ve henüz tam olarak iyileşmedi, ama şimdi daha iyi. Depresyon hayatımıza böyle ani ve beklenmedik şekilde girer. Kolay olmayabilir ama yine de aşmak imkansız değil . Fazla hayal ürünü veya abartılı görünebilir, ancak depresyon işte böyle. Kendimiz deneyimleyene kadar nasıl olduğunu bilmiyoruz, çünkü Sally tüm bunlar başına gelmeden önce bunu böyle düşündü.
Ancak sonunda anladım ki depresyona girmenin anahtarlarından biri yalnız olmamaktır . Bu çok önemli bir husus. Onun hakkında konuşmak sizin için ne kadar zor olursa olsun, yine de söylemek zorundasınız çünkü bunu biraz daha kolaylaştırabilir. Yavaş ama emin adımlarla sorunları adım adım çözmek için başlayın . Hepsini bir kerede bitirmek zorunda değilsiniz. Sizin için bir sonraki doğru şey olduğunu düşündüğünüz şeyi yapın ve devam edin .
Sonuç olarak, ben sadece aynı şeyi yaşarken bu makaleye rastlayan insanlara bir mesaj bırakmak istiyorum. Pes etme! Yavaş yavaş ve emin adımlarla her şey bitecek. Bunun çok zor göründüğünü biliyorum ve sahip olduğun tüm umudunu yitirmişsin gibi, ama öyle değil. Kolay olmazdı ve uzun zaman alırdı, ama eminim sen de aynen Sally'nin nasıl daha iyi olabileceği gibi geçebilirsin. Sen önemlisin ve sen önemlisin!
Bu diziyi Nisan ayında yayınladığım üst üste 12. yıl. Neden ay boyunca her gün bir hikaye fikri? Çünkü harika bir hikaye fikri bulmanın en iyi yolu pek çok fikir üretmektir.
Büyükannemin Evi Bu hatırladığım şey: Büyükbabam bana okuyor, Bir dikiş makinesinin ritmik tını, Ve aşk et ve iki sebze olarak hizmet etti. Dışarıdaki tuvaletten, soğuk ayaklardan ve chilblains'ten ve karbolik sabunun tehdit edici kokusundan nefret ediyordum.
Huzursuz uyuyanlar topluluğu haline geldik. Yatak odası çağırıyor, bizi derin uyku vaatleriyle uyuşturuyor.
Kendimi her zaman bir pragmatist olarak görmüşümdür - bir meydan okumayla karşılaştığımda, sık sık nefes almaya, bir şeyler yemeye, biraz dinlenmeye ve sabahları yeni bir bakış açısıyla yeniden ziyaret etmeye çalışıyorum. Beni yanlış anlamayın - Her zaman içgüdülerime dayanarak kararlar veririm.
konuk yazar Jennifer Greenberg tarafından. Her şey bir bisikletle başladı.
Aslında harika. Herşey yolunda.