Pencereden baktığımda çocukluğumu anımsadım. Televizyonda kar uyarıları yapılırken düşündüğüm tek şey, ertesi gün büyük bir iştahla oynayacağım kar topları olurdu. Ama unuttuğum bir şey vardı; burası Yeşilköy. Buraya öyle kolay kolay kar yağmıyordu. Hala da öyle gerçi, bu kural hiç değişmedi. Sabahları uykumdan feragat ederek pencereye doğru koşar, gözlerimi kapatıp 3’e kadar sayar ve perdeyi açardım. Eğer sonuç beyazsa havalara uça uça dışarı çıkar, fütursuzca kar topu oynardım.
DEVAMINI OKU