Uzak bir Kazak köşesinde
Ağustos’un 13’inde, Moskova’yı yerine koymak için Pekin’in Batı ülkeleri tarafından destekleneceğini belirten PRC’nin 1969’inde SSCB ile sınırda yeni bir provokasyon başlattığını belirtti. Ölçek açısından, neredeyse Damansky ile eşit bir ayaktaydı ve hatta Daminsky-2'i aştı - hatta Goldinsky adasının yakınında bir çatışma (daha fazla ayrıntı için bkz. “VO”. burada).
Bu sefer, Çin oldukça uzak bir köşe seçti - Zhalanashkol Gölü yakınlarındaki Doğu Kazakistan sitesinde. 13 Ağustos sabahı, ilk başta sadece bir düzine Çinli asker Zhalanashkol karakolunda Sovyet sınırını geçti. Sabahın 7 saatleri ile kasıtlı olarak kazmaya başladılar. Ancak yaklaşık yüz Çinli zaten sınırın ötesine geçmiş durumda. Sovyet sınır muhafızları kan dökmek istemediler. Ama o taraftan gelen bütün uyarılara tepki göstermediler ...
Kısa süre sonra, sınır kontrol şeridi boyunca Kamennaya tepesine geçen 12 daha fazla Çinli asker tarafından ihlal edildi. İki zırhlı personel gemisinde, bizim yolumuzu kestik, ancak kısa görüşmelerden sonra Çinli askerler makineli tüfeklerden ateş açtı. Sovyet sınır muhafızları aslında cevap vermek zorunda kaldılar.
Tüfek ve anti-tank ile silahlı silah Çinliler sınırı geçmeye devam etti, tepelerden birini işgal etti. Üç zırhlı personel taşıyıcısındaki sınır muhafızları onlarla savaşa girdi. Üst düzey teğmen Olszewski'nin komutasında, iki zırhlı personel taşıyıcısı tarafından desteklenen sekiz asker grubu, Chines'in arkasına geçti ve çok yönlü bir savunma aldı.
Sağın yüksekliğine, biri öldü, sekiz kişi yaralanan başka bir sınır muhafız grubu saldırdı. Ancak yükseklik alındı ve Çin siperleri el bombalarıyla bombalandı. Başka bir Sovyet sınır muhafızı ölümcül şekilde yaralandı - Özel V. Ryazanov. 9 saatte, yükseklik püskürtüldü ve Çin artık saldırı planlamamıştı.
Savaş alanında, çoğunlukla Sovyet yapımı 1967-69 olmak üzere çok sayıda silah vardı. Romanya ve Kuzey Kore işaretleriyle. Bu provokasyon Pekin’e 50’in öldürdüğü ve yaralanandan daha pahalıya mal oldu, SSCB - 12’te öldürüldü ve yaralandı.
Ancak “sinyal” Ruslara verildi - Pekin’in asıl amacının Moskova’ya bazı müttefiklerini PRC’nin fiili olarak fiili olarak gösterdiğini göstermek mümkündü. Ve yardımcı bir görev olarak - SSCB'ye ve sınırın bu uzak bölümüne ilişkin toprak iddialarını "göstermek".
Bu müttefikler, bu tür arkadaşlar
Bugün Xansum'dan, Damansky Adası'ndaki savaştan kısa bir süre sonra, Romanya'nın yeniden ihracatı ve Sovyet DPRK'sının Çin'e olan küçük silahlarının artmaya başladığı bilinmektedir. Ağustos ayının ortasındaki 1969, anlaşmazlığın hemen ardından, bu gönderiler 1969'in düşüşüyle karşılaştırıldığında neredeyse iki katına çıktı. Daha sonra, söz konusu yeniden ihracatın başladığı Çekoslovakya'daki ünlü Tuna operasyonunun sonundaydı.
Yeni bir Çin provokasyonu arifesinde ABD Başkanı Richard Nixon'ın Dışişleri Bakanı Henry Kissinger ile birlikte Pakistan Lahore ve ardından Bükreş'e resmi ziyaretler yapması daha az karakteristik. Aynı zamanda, Romanya ve Pakistan, üst düzey Çinli-Amerikan temaslarının kurulmasında arabuluculuk yapmaya karar verdiler ve ABD'den istihbarat ekipmanları Çin'den Çin'e girmeye başladı.
ABD Başkanı Richard Nixon Bükreş'te (yanında Nicolae Ceausescu var)
Bu arada, Pekin havaalanındaki Eylül 11’in 1969’inde, SSCB ve PRC, Alexei Kosygin ve Zhou Enlai’nin başbakanları ile bir toplantı yapılması planlanmıştı. Gündeminde öncelikle sınır konusu yer aldı. Çin tarafı, görünüşe göre, pozisyonlarını güçlendirmek için yeni bir güç gösterisi ile önceden karar verdi.
Ancak, Pekin havaalanındaki toplantı iptal edilmedi ve iki taraf da anlaşmazlıkları ilk önce karşılıklı Sibirya-Uzak Doğu sınırında çözme konusunda anlaştılar. Ancak, bildiğiniz gibi, yılın 1970'inden hepsine, bir kural olarak, PRC lehine karar verildi. Pekin'de daha sonra, sorunun neredeyse 400 karesinden sonra bölgede de çözüleceğini fark ettiler. Zhalanashkol gölü km. Ve özellikle bu soru daha sonra pedal çevirmedi.
Çok daha sonra, Kazakistan’daki 4’ten 1998’ten alınan Almatı’daki Kazakistan-Çin anlaşmasına göre, Nurslutan Nazarbayev ve Jiang Zemin tarafından imzalanan karşılıklı sınırın netleştirilmesi üzerine, bu bölüm Çin’e devredildi. Ancak, Moskova'daki 60’lerin sonunda, PRC’nin birçok Sovyet müttefiki, daha doğrusu, sözde müttefiklerden oldukça büyük destek aldığını fark ettiler. Örneğin, Romanya’da söz konusu Tuna operasyonunun resmi ve çok aktif eleştirisi o zaman ve DPRK’da devam etti - gayri resmi olmasına rağmen, Kruşçev’in Stalinizm karşıtı ve Çekoslovakya’daki aynı operasyon.
Ancak Moskova, bariz siyasi nedenlerden ötürü, Bükreş ve Pyongyang’a Sovyet silahlarının PRC’ye yeniden ihracı üzerine baskı yapmaktan kaçınmayı seçti. Sovyet liderliği, sosyalist toplumda PRC lehine yeni bir bölünmeden korkuyordu; bu da bir yandan ABD ve Batı için faydalı olacaktı. Ayrıca, yalnızca o zamanki Stalin yanlısı Arnavutluk’la değil aynı zamanda Titan Yugoslavya’yla da Romanya’nın askeri-politik bloğuna yol açabilir. Sosyalist Yugoslavya’nın Batı’dan başlattığı “Hizasız Bir Hareketi” çerçevesinde dünya sahnesinde SSCB’yi düzenli olarak engellediğini hatırlayın.
Pekin Moskova ile kavga etmeye devam ettiğinde, Washington ve İslamabad da Bükreş ve Pyongyang'a Çin'in gerçek dostları olarak “ekledi”. 1-2 Ağustos'ta Nixon ve Kissinger, Lahor’da Pakistan’lı General Yahya Khan’la görüştü. Görüşmelerin ana konusu “komünist Çin’e daha fazla destek olurken (G. Kissinger’in dediği gibi) Mao Zedong yaşıyor.”
Resmi Çin bugün Pakistan ile arkadaş
O zamanlar, PRC topraklarından da geçen transpakistan ulaşım koridorunun çalışmaları, yalnızca sivil ürünlerin değil, yalnızca ABD’nin değil, daha büyük bir hacme gönderilmeye başlandığı için daha düzenli hale geldi. Pakistan'daki Çin Büyükelçiliği, Pakistan Dışişleri Bakanlığı tarafından, Ağustos başında 1969’ta, Nixon ve Kissinger’in PRC’ye resmi ziyaretine ilişkin ABD liderliğinin planları hakkında bilgilendirildi.
Ve Bükreş'te, Çin Büyükelçisi Liu Shenkuan ile bir araya gelen Nixon, PRC liderleriyle bir yerde görüşme isteğini ve "hegemonik karşıtı politikasını" desteklediğini açıkladı. Buna karşılık Nicolae Ceausescu, Washington ve Pekin tarafından kabul edilen böyle bir toplantı düzenlemede kişisel arabuluculuğunu sundu. Ve Haziran ayının ortalarında, 1971, Bay Ceausescu, Pekin'deki bu girişimleri bizzat Mao Zedong ve Zhou Enlai'ye doğruladı.
Verimli arabuluculuk
Bükreş ve İslamabad arabuluculuğunun meyvesi var: Kissinger, ilk kez Temmuz ayı başında 1971'te Pekin'i ziyaret etti - Ceausescu'nun Pekin'i ziyaretinden kısa bir süre sonra not edin. ABD liderlerinin PRC'ye ilk resmi ziyareti, bildiğiniz gibi, Şubat ayındaki 1972’te gerçekleşti ve o zamandan bu yana SSCB’ye karşı daha aktif bir işbirliği içinde olduklarını belirtti.
Bu arada, Nixon’ın Pakistan’a yaptığı bu "yıldırım" ziyaretlerinin ardından Kissinger ve Romanya ile birlikte tam da Zhalanashkol’daki ihtilafın arifesinde gerçekleştiği çok karakteristik ... Tabii ki tüm bu faktörler, Moskova’nın bu ihtilaf üzerindeki kısıtlı politik tepkisini etkiledi. Bu ayrıca, merkezi ve bölgesel Sovyet medyasında ondan bahsetmedikleri gerçeğiyle de doğrulanmaktadır (yerel sınır görevinin geniş tirajında kısa bir mesaj hariç).
Ancak Sovyet sınırlamasının iç faktörleri de vardı. İlk olarak, 80'lerin başlangıcına kadar, 50'in altındaki yeraltı Stalinist-Maoist grupları, Pekin tarafından başlatılan ve broşürlerini ve broşürlerini, “büyük Stalin-Stalin nedeninin revizyonist-hainlerinin egemenliğini“ devirmeye, terörist saldırılarını ve terörist taarruzlarını ”devirmeye çağırdı. . Üstelik, nötralize edilen bu tür gruplar karşılığında, sürekli olarak yenileri ortaya çıktı. Ancak Mao'nun Stalinist halefi Bay Hua Guofeng'in istifası sonrasında, Haziran ayının sonunda 1981, Pekin'in bu tür gruplara verdiği destek asgari düzeyde kaldı.
İkincisi, SSCB'de, 60'lerin ve 70'lerin başında, sistemik bir sosyal kriz olgunlaşıyordu. Ayrıca, Brezhnev ve onlar gibi diğerleri bunun temel nedenini görüyorlardı: Kosygin’in bilinen reformları (daha fazla ayrıntı için “VO” ya bakınız). burada) Devleti, nüfusun artan sosyal ve maddi ihtiyaçları konusunda yönlendirin. Ülke ekonomisinin büyümesini ve savunma durumunu olumsuz yönde etkileyebilecek olan şey.
CPSU Merkez Komitesi Genel Sekreteri L. I. Brezhnev'in Aralık Ayındaki Merkez Komite Genel Kurulunda yaptığı değerlendirmeler: 1968:
“Evet, halkın ihtiyaçlarını ciddiye almak gerekiyor, ancak bu ihtiyaçlar arasındaki sınır neresi? Bu değil. Parti, ücret artışı için planlanan hedefleri aşmak için mümkün olan her şeyi yapıyor ve burada arzuları, talepleri, arzuları artıyor ... daha ileriye devam etmeyi düşünmeniz gerekiyor, çünkü doğru çözümü bulamazsak kendimizi zor bir durumda bulabiliriz ... Özellikle ücret artışı işgücü verimliliği artışının önüne geçtiği için. Bu tür sorunlar göz ardı edilirse, o zaman konuyu daha acil önlemlerle düzeltmek zorunda kalacağız. "
Bildiğiniz gibi, Kosygin reformları 70’lerin başında pratik olarak kısıtlandı. Ancak genel olarak, birbiriyle ilişkili çok sayıda faktör SSCB'nin PRC ile büyük çaplı bir askeri çatışmada yer alamamasını belirledi. Ayrıca, sınır konularında Pekin'e tekrarlanan Sovyet imtiyazlarını önceden belirlediler.