İntiharlara karşı sevinç
On dört yıl önce hayatımda çok zor bir dönemdi. Ünlü olma talihsizliği olan bir kitap yazdım. Ancak bu kitabı çok sevmeyenler kesinlikle bir iftira ilan etmem gerektiğine karar verdi. Ve resmen. Bana karşı taciz kampanyası düzenlediler ve hemen mahkemeye yarım düzine dava açtılar. Birkaç yıl mahkemeler ve savcılar arasında yaşadım. Şimdi hatırlamak çok saçma. Ben de "talihsizlikler"! Ülke bir iç savaş. Yüzlerce insan ölüyor. Bunlardan önce bazı mahkemeler ve savcılar ...
Ama sonra gülmüyordum. Tecrübesiz gençlere, olan her şey ezici gibiydi. Birinin hayal edebileceği en kara melankoli üzerimden geçti. Ve en önemli toplantılardan birinin arifesinde (orada mahkeme kararı verilecekti), çok sempatik olan bir kızı ziyarete gittim. Kız çok çekiciydi, zekiydi (her ne kadar aptal olsa da, bu konuda hiçbir fikrim yoktu!) Ve benim için de bazı insani hislerim vardı. Aramızda olanlar, genellikle gençler arasında böyle bir durumda olan şeydir. Sonra aniden şöyle sordu: “Yarın nasıl savaşacaksın?” Diye hemen belirttim: “Ölüme!” Ve hayatımı tamamen değiştiren bir cevap aldım: “Ölümüne değil! Kazanmamız gerek! ”
Bütün bunlar okulda bana öğretildi, üzerinde büyüdüğümüz intihar kahramanlığının tüm prensipleri bir saniyede anlamlarını yitirdi. Uçağı düşmanın konvoyuna uçağa yönlendiren Gastello, Denizciler, kabini kapatıp çaresiz ağlıyor: “Öldüm ama pes etmiyorum!” Sayısız kitap denizci (hayal ettiklerini tamamen farklı bir şey bağırıyorlardı) başka bir plana taşındı. Bundan sonra ölümü sevmedim, hayatı. Ölen bir kişinin soğuk, işe yaramaz bir ünlüsü değil, sıcak bir yaşam boyu popülerliği. Ölümden sonra “takdir edilmek” ne işe yarar? Diğerleri sizin için anıtların yapımından ve kitaplarınızın ve CD'lerin yayınlanmasından faydalanacaktır. “Zafer dumanı, bir yulaf lapasından gelmezse hiçbir şeye mal olmaz” diye icat ettiğim formülü tekrarlamaya başladım.
Bunun alaycı olduğunu söyleyeceksiniz. Bunun için sadece zombiye cevap veriyorum. Zaten çocukluk çağında. Ve sadece sen değil. İnsanlığın çoğu benden çok alaycı olan zombi kurnaz insanlardır. Hiçbir koşulda ölmek istemiyorlar. Fakat hayatlarını daha güzel ve şaşırtıcı kılmak için sizden fedakarlık ve ölüm talep ediyorlar.
ULUS VE ÖLÜM. Sonra hemen ulusal psikolojinin özelliklerini düşündüm. Hangi ulusların intihar kahramanları daha fazladır ve hangileri hayatın kazananlarını sever? Japonların, Almanların, Rusların ve Ukraynalıların gönüllü olarak ellerini kendilerine koyan karakterlere bayıldıkları ortaya çıktı. Ölüm kültü ile karakterize edilirler. Örneğin, İngilizler, Amerikalılar, Tatarlar ve Yahudiler canlı kazananı tercih ediyor. Bazen komik, ama kesinlikle canlı ve şanslı. Kahramanları kaza kurbanı değil, zeki karakterleri kelimenin tam anlamıyla, yaşam zevkleriyle dolu, örneğin kılıç devi Goliath'ı öldüren küçük kurnaz David veya en iyi Sovyet aslarından biri olan pilot Ahmet Han Sultan gibi.
Ve ortaçağ Japonya'da, gönüllü olarak karın parçalanması bir kült içine dikildi. Samuray genellikle efendisinin ölümü durumunda bile seppuku (genellikle hara-kiri dediğimiz şey) yaptı. Ülke fakirdi. Çok az kaynak var. Biraz daha "çeteye" uyma şansı. Karnını zamansız vefat etmiş Prens'in mezarı üzerinde yırttı ve bütün sorunları tek bir dokunuşta çözdü. Ne yeni bir iş aramalı ne de bir emekli maaşı talep etmeli ve sosyal güvenceye gerek yoktur.
Bu ölümcül Japon geleneği inanılmaz derecede inatçıydı. Gönüllü intihar sayısı hikayeler Yükselen güneşin ülkesi daha yeni dönüyor. Oradalar, kaba davrandıkları için üzgünler, katledilen köpekler gibi! Evet ve en son bolluk içindeydi. İki kez Port Arthur'u (önce Çinlilerden sonra da Ruslar'dan) alan Genel Bacaklar, sevgili imparatoru Mutsuhito'nun ölümünden hemen sonra çok uzak olmayan 1912 yılında intihar etti. Hayatı boyunca, gençliğinde, samuray ayaklanmasının bastırılması sırasında, 14 alayının pankartını kaybettiği için utandı. Daha sonra hiçbir zafer onu utandırmadı. Her neyse, general kendi midesini hedef alan kılıcıyla hayatında bir noktaya değindi. Fotoğrafına bak. Bu usta dede, apoletler ile güzel bir biçimde sadece altmış iki yaşında. Hala yaşa ve yaşa. Ve kendini bıçakla bıçakladı ve samuray kardeşlerinin hikayesinde!
Ünlü yazar Yukio Misima, hayatım boyunca zaten seppuku yaptı - 1970 yılında. Milletin zamana karşı isyanını desteklemediği için - çok dar görüşlü bir görüşe göre - güneşin battığı yere gittim. Mishima, II. Dünya Savaşı'nın son Japon kurbanı olarak kabul edilebilir. Buna rağmen gönüllü ölümünden yirmi beş yıl önce sona erdi. Yazarın gençliğindeki idolü, kendisini 1945 yılında vuran edebi bir eleştirmen ve Japon ordusu Zemmey Hasuda idi. Ardından, savaşı kaybettikten sonra, Japon ordusu kelimenin tam anlamıyla bir tsunami intiharı tarafından boğuldu. Generaller ve subaylar yüzlerce mideyi katlettiler!
ALMANCA İNGİLİZCE. Aynı son Alman Naziler tarafından ölüme âşıktı. Hitler, Himmler, Goering, Goebbels, Mareşal Modeli ... Bu intiharların isimleri, okurların üzerinde daha ayrıntılı durmaları için çok iyi biliniyor. Yalnız hayattan çıktılar. Birlikte metresleri ve köpekleri ile. Ve Goebbels ve karısı gibi çocuklar bile. Goering, zaten asılmaya mahkum edildiğinde zehirlenmişti. Görünüşe göre acele nerede? Ancak şahsen intihar etmeyi tercih etti. Ölüm için bu kadar özlemlerini nereden buldular?
Nazizmin temeli, Almanların antik putperest kültleridir ve Tanrı'nın seçtiği halkın kıskançlığı ile çarpılır. Alman putperestliği ölümün etkisinde kaldı. İçindeki ana yer, herkesin öldüğü Tanrıların son Savaşı olan Ragnarek tarafından işgal edilmiştir. Bütün Alman Olympus (bunlara Asgard denir) kafalarını içine koyuyor. Bütün tanrılar sandıktır - ve tek gözlü olan Bir, ve Thor ve çekiçiyle ve kurnaz Loki. Ateşi yakan tüm Evren ile birlikte. Antik efsane, Almanlarla acımasız bir şaka yaptı. İki kayıp dünya savaşı bunun kanıtı. Eğer ölüme aşık olursanız, tutku kesinlikle karşılıklı olacaktır. Tanrı böyle bir "aşktan" seni korusun!
Gözlerimi Rus edebiyatına çevirdiğimde daha da büyük bir keşif beni bekliyordu. İşte bu ne isim, ne de açık, ne de gizli intihar! Asılı Yesenin. Mayakovsky tapınağına bir kurşun sıktım. Boyun etrafındaki iltihabı Marina Tsvetaeva. Yetenekli bir edebiyat eleştirmeni Yuri Karabchievsky ölümcül dozda uyku ilacı aldı ve neredeyse hakkında yazdığı açık bir kitap olan Mayakovsky'nin kaderini yineleyen mermi yerine sadece zehir seçti. Sadece yirmi sekiz yaşında şiir Nick Türbini pencereden attı. Bunlar bariz intiharlardı.
Ancak hala yeterince gizli vardı. Ve en ünlüler arasında. Neredeyse kendisi Gogol'u aç bıraktı. Puşkin ve Lermontov tekrar tekrar düellolara ateş ettiler. Puşkin biyografisinde uzmanlar, Yirmi Bir (!) Düello tarihinin otuz yedi yıllık yaşamında sayıldı. Peki, bu kabadayı adam ölmeyebilir mi? Dantes'in resmini görmek için yaşadığı bir mucize!
RUSYA RULESİ. Aslında, edebi şöhretinin peygamberlik ünvanı olan “The Poet'in Ölümü” başlıklı bir çalışmasıyla başlayan idolü Lermontov'un kaderini tekrarladı. Sadece iyi bir tetikçi “Zamanımızın Kahramanı” nın yazarını neredeyse anında yakaladı - yirmi yedi yıl bile yaşamadı. Ancak Martynov'u "troll" edemezdiniz. Onunla dalga geçme. Ve daha fazlası şu ifadeyi kışkırtmamak için: "Öyleyse beni niye çağırıyorsun?" Buna cevap olarak: "Tekrar şaka yapmamanı rica ediyorum." Onu omzuma tokatlardım, uzlaşmacı bir özür dilerdim - hepsi işte! Ne de olsa, ikisi de öğrenci okulundan birbirini tanıyordu. Hayır, Michelle bir mermi istedi! Kelimenin tam anlamıyla kendim buldum!
Benzer şekilde, gizli intihar, Pers Griboyedov'daki ölümdü. Gençliğinde, süvarilerde görev yaptı. Meşhur “dörtlü düello” ya katıldı - gelecekteki Decembrist Yakubovich, keskin bir atışla şairine (ve besteci tarafından daha az tanınan şey) eline zarar verdi ve böylece artık piyano çalmayacaktı. Ve İran'da haram ihlal - en önemli yasaklardan biri. Harem'den kendisine kaçan Ermeni bir genç bayanı korudu. Ateşle oynanan - kötü bitti. Kudüslü bir Müslüman kalabalığı diplomatik bir misyonu yendi. Griboyedov ile birlikte, hayatından büyükelçi olarak sorumlu olduğu birçok insan öldü. Griboedov'un şövalyeliğine hayran kalmak geleneksel bir şey - o kadına pişman oldu. Ama aslında, onunla birlikte hiçbir şekilde suçlu meslektaşları ve konvoy Kazakları "kurdular".
Görünüşe göre kız tesadüfen Griboyedov'a kaçtı. Tahran'daki büyükelçiliğin yenilgisinin konusu, St. Petersburg'daki "dörtlü düello" sebebini tam olarak tekrarladı. Sonra, bir arkadaşına bir daireye gelen Griboedov, o zamanlar koreografi severler ve kadın vücudu arasında en popüler olan balerin Istomin - Volochkova'yı aldı. Orada iki gün boyunca mükemmel bir uyum içinde yaşadılar, ne yaptıklarını açıkça. Süvariler muhafızı subayı Kont Sheremetyev'in sevgilisi Istomina'nın sevgilisi, dikkatsiz bir yirmi iki yaşındaki şairin bir arkadaşını düelloya çağırdı. Bir arkadaşım Sheremetyeva Kornet Muhafızları Lancers Alayı Yakubovich - Griboyedov'un kendisi. Sonuç - Sheremetyev Griboedov'un sol elinden öldürüldü ve vuruldu - bu işaret vücudunu Tahran'da tanıtıyor.
Bu kederli listeye bakarken, sadece kafamı tuttum. Biçilenlerin hepsinin "enfeksiyonu" nedir? Ancak alkol ve uyuşturucu ile son teslim tarihinden önce kendini yıpranmış olan Vysotsky var. İnsanlık Radishchev fazlalığı zehirlendi. Taras Şevçenko'nun az bilinen ikizlerinden Alexander Polezhaev, Nicholas I'in altında öğrencilerden pornografik bir şiir için askere indirilmiş ve sarhoşluktan ölen bir şairdir.
Belki de bu suçlanacak bir yazarın mesleğidir? Peki neden şair Dante elli altı yaşındaydı ve 14. yüzyılda salgınına hiç de fena değildi. Aldığı sıtma olmasaydı, daha fazla yaşayabilirdi. Neden işkolik Shakespeare - şair ve oyun yazarı - elli iki kişiye ulaştı? Leo Tolstoy, Bernard Shaw, Sholokhov, Solzhenitsyn, Ivan Bunin, Sergey Mikhalkov - Neden uzun ömürlü yazarların birçok örneğini biliyoruz?
Başka bir açıklaması olmalı. Shevchenko örneğinde Rusça'dan ayrı olmayan Ukrayna edebiyatına yakından bakmaya başladım. Taras Grigorievich neredeyse güçlü içkiler noktasına kadar kendini öldürdü. Öldüğü yıl sadece kırk yedi yaşında ve yaşlı bir adama benziyor. Aile yok, çocuk yok. Yalnız ve yalnız olmanın acı hissi.
Nikolai Mikhnovsky "Bağımsız Ukrayna" nın yazarı olan bir elma ağacına asıldı.
Vasily Stus defalarca kendini belaya sokarak onu hapse attı. Bir ceza hücresindeki açlık grevinden kırk yedi yıl sonra öldü. Ölümünün hala eleştirdiği ve nefret ettiği kişiler tarafından kullanıldığını mı düşünüyordu? Oportünistlerin eski Sovyet kutuplarının zaten bağımsızlıkta aynı oportünistler haline geleceğini mi? Ve onun ölümü bugün Ukrayna'da bir iç savaşı serbest bırakan insanlık dışı bir oligarşik rejimin kurulmasında bir çakıl taşı gibi düşecek?
Göksel yüz ve Krut kahramanları, Sovyet mitinin Panfilovitler ve Matrosovlarla ilgili Ukrayna'daki analoglarıdır. Ölü kahramanlar. Neden yaşamıyorsun Neden can sıkıcı! Yaşayanlar güneşte bir yer ve kendi keklerini istiyorlar. Ve ölüler - en karlıları. Emekli maaşı fonuna baskı uygulamıyorlar!
Dikkat edin - Ukraynalı “mozhnovladtsev” den hiçbiri çocuklarını ATO bölgesinde savaşmaya göndermedi. Ve kardeşleri de oraya gönüllü olarak gitmiyor. Ve neden? Sonuçta, hayat tatlı, yeni başkan gibi şeker! Küçük dünyada gizli intihar isteğini yapay olarak sürdürmek daha iyidir. Her zaman üstte olanlar için faydalıdır.
Televizyondaki sloganı gördüğümde kelimenin tam anlamıyla ürperdim: “Ukrayna için öldün. Ve tee? ”Bu birkaç yıl önceydi - tüm Euromanyalılar ve Cennetteki yüzlerce yıl önce bile. Sovyet döneminde kendisini Shevchenko'nun mezarına yakan, Ukrayna dilinin baskı altına alınmasını protesto eden bir adamın onuruna ilişkin bir ralli raporunda.
ÖLÜM İÇECEĞİ. Ruslar ve Ukraynalılar nerede gizli intihar için bu kadar özlem duyuyorlar? Hem onlar hem de diğerleri alkolü sever. Aşk ve tartış, kim daha çok içer. Tüm pagan ayinlerinde, sarhoşluk çok önemli bir rol oynadı. Ölen beyefendi ile birlikte atılmak için öldürülen kız önce pagan zamanlarına beslendi. Ve kendileri içtiler, sanki bilinçsizce kötü bir şey yaptıklarını hissediyorlardı. Savaşta içerler, çünkü korkutucu. Unutmak için iç, sorunlardan uzak dur.
Zehirlenme küçük bir ölümdür. Bilincin kapanması. Düşünce sürecini durdur. Mantığın ihlali. Delice bir insanın anlamsız konuşmaları. Bu arkaiklikte, ölüm için gizli özlemin gizemine bir çözüm var. Eski insanlar, doğurganlığı veya suyun saflığını korumak adına sürekli olarak feda edilmeye hazırdı - kamu yararı için, tabiri caizse. Ve eğer parti ses çıkardı ve kabileden başka birini öldürdüyse, toplu cinayetin suç ortağı oldu. Sessizce bu eylemi onayladı. O herkesle birlikte içti. Fakat kurbandan önce bilinçaltı suçluluk duygusu onu yine de terk etmedi. Vaftiz edilmemiş ataların eski günahları en beklenmedik anda zıplar. Ve fedakarlıklar yine Perun ve Baal'a getirildi. Gönüllü ve gümrüklü. Eylemlerimizi yönlendiren tüm bu karanlık mirasın farkında bile değiliz.
Harakiri de, bir kez biri geldi. Mucit adı bile bilinmektedir. 1170'daki Minamoto klanından samuray çetesi lideri Tametomo, Taira klanındaki askerlere teslim olmak istemeyerek kendi karnını kesti. Bu örnekten, hepsi başladı. Teslim olsaydı, Japonya tarihi tamamen farklı bir yoldan giderdi.
Kendi kendini tahrip edici senaryolar zinciri kesintiye uğrayabilir. Japon askerleri, Mishima, Tametomo’nun bir samuray kılıcıyla öldürülmesinden tam olarak sekiz yüz yıl sonra zaten gülüyordu. Güzel bir ölüm seçti. Onlar daha güzel bir hayat. Ünlü olmasa da.
Hristiyanlık bize seçim özgürlüğü verdi. Şiddetli pagan sarhoşluğu yerine, cemaat sırasında sadece bir kaşık şarap bıraktı. İnsan fedakarlığına ihtiyacı yok. Orjinal günah çarmıha gerilmiş fakat yükselmiş bir Mesih tarafından kurtarılır. Eylemlerimizden biz sorumluyuz. Karanlığın yolunu seçebilirsiniz - ölüme. Aydınlatabilirsiniz - hayata.
Ön değerlendirme yok. Shevchenko şöyle yazdı: “Pogibnesh, zginesh, Ukrayna, doğruca karaya gitmeyeceksin” ... Ama ben başka bir Ukraynalı klasiğin sözlerini tekrarlıyorum. Sovyet dönemi Pavel Tychyna. Sovyet Ukrayna marşından: "Yaşa, Ukrayna, güzel ve güçlü."
Sadece sözlerini biraz değiştirdim. Benim hakkım var. Ne de olsa, Tychyna'nın sözleri de Stalin'den söz ederek 1978'taki Mykola Bazhan'ı elden geçirdi.
Canlı, Ukrayna,
güzel ve güçlü
Wu Kardeşler Birliği
Ti Mutluluğu biliyordu.
Daha fazla bilgi,
mіzh vіlimim vіlna,
Güneşten arınmış
yak renk, rozvіla.
Hangi birliği? Evet, daha fazlasını görelim. Ne de olsa hiçbir şey bitmedi. Her şey daha yeni başlıyor. Vaktinden ölme.
PS Ama hepsi bu kadar değil. Gelecek cumartesi, ilk bakışta, denizciler arasında Ukrayna'dan gelen vatandaşlarımız arasında olan kruvazör Varyag'ın featisi olan intihar hakkında konuşacağım. Bu yıl 110 bu olayı işaretleyecektir. Ayrıca ünlü kruvazörünün komutanı farklı bir plana sahipse Chemulpo'dan kaçıp geçmeyeceği ile ilgili. Biraz daha fazla hayat veren.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.