Çokkültürlülük son yıllarda dünya genelinde başarısızlığa uğradı: çatışmalar, ırkçılık, ayrımcılık, düşmanlık, güvensizlik, getto umutsuzluğu, sağcı popülizmin yükselişi, ayaklanmalar, suç ve hatta ulusötesi bir hoşnutsuzluk ve şiddetli gerileme girdabı olarak IŞİD. Bu gerçekler, Çokkültürlülüğü lanetleyen veya savunan siyasi yelpazede farklı şekilde kavranıyor. Ancak yerleşik konumların hiçbiri Çokkültürlü duruşun uygun bir güncellemesini kucaklamıyor gibi görünüyor: Kültürlerarasıcılık.
[ Not - Bu, Ukrayna'nın işgalinden önceki hafta içinde yazılmıştır. Bu durumun daha derin analizi yaklaşıyor. ]
Nordic Ideology adlı kitabımda, geç modern hayatın temel zorluklarının düzgün bir şekilde yönetilebilmesi için dünya çapındaki toplumların kurumsallaşmış parçaları haline gelmesi gerektiğini düşündüğüm altı yeni siyaset biçimini özetliyorum. Bunlardan birine Gemeinschaft Politics adını veriyorum - “ Gemeinschaft ” sosyologların kullandığı Almanca bir kelimedir.toplumun kurallara, düzenlemelere ve bürokrasilere resmileştirilmeyen yönlerini belirtmek. Bu, toplumdaki ilişkilerin gayri resmi örgüsüdür: dostluklar, aile ve flört uygulamaları, vatandaşlar arası güven ve dayanışma, dini, kültürel ve etnik veya ırksal ilişkiler. Bu, “arkadaşlık” politikasıdır - toplumun bu tür gayri resmi ama önemli yönlerini iyileştirmek, geliştirmek ve iyileştirmek için aktif ve kasıtlı çalışma.
Kitapta, toplumdaki etnik/ırksal ilişkilerin yanı sıra toplumsal cinsiyet/cinsellik üzerine birkaç konumun ana hatlarını çizmeye devam edeceğim. İkinci durumda, sahip olduğum aşağıdaki konumların dünyadaki toplumlarda gözlemlenebileceğini öneriyorum:
(Bu “değer memlerini” anlama konusundaki kendi versiyonum The Listening Society adlı kitabımda ayrıntılı olarak tartışılmaktadır .)
Bu nedenle, toplumların, Transkültürelizm tarafından bilgilendirilmiş kurumsal uygulamaları giderek daha fazla geliştirmesi ve oluşturması gerektiğine inanıyorum. Bu, dünya çapındaki toplumların, sistemik değişimlerle birlikte gelen artan bozulmalar karşısında gelişmek ve hayatta kalmak için daha “metamodern” kurumlar geliştirmelerinin iyi olacağı fikriyle uyumludur. Transkültürellik, etnik ve ırksal ilişkilerin kalitesini yöneten ve geliştiren bir sosyal süreçtir (veya bir dizi sosyal süreç). Günümüzün kültür savaşlarını çözmeye çalışıyorsak, Transkültürellik en iyi seçeneğimizdir. Toplumdaki gruplar arasında uyumlu ilişkiler yaratmaya çalışırsak, Transkültürellik, aynı şey geçerlidir.
Özetle, Milliyetçiliğin etnik bölünmeyi alevlendirirken, grup içindekilerin dertlerini sadece bir anlığına yatıştırdığı, Milliyetçi Olmayanların etnik gerçekleri ele almadığı ve meseleyi toplumun ekonomik işlemler yoluyla ilerleyeceğine dair naif bir inançla ele aldığı söylenebilir. Çokkültürlülük bazı kaçınılmaz paradokslara yol açar: Birbirinin yanı sıra daha fazla kültür eklenir ve güçlendirilir, ancak kültürel ayrımlar arasında verimli bir şekilde etkileşimde bulunmazlar ve “bir kültürü diğerinin öncüllerine göre yargılayamazsınız” göreliliği, söz konusu olduğunda açmazlara yol açar. kültürler arasında daha iyi etkileşimler ile kültürleri kendilerinin daha iyi versiyonlarına dönüştürmek ve onlara meydan okumak.
Bu son nokta, Çokkültürlülüğün paradoksları üzerinde biraz daha kalmalıyım.
Böyle bir paradoks, iki temel pozisyonunun uyumsuzluğudur: 1. Daha fazla çeşitlilik iyidir, bu nedenle daha fazla kültür eklemek iyidir ve 2. Kültürlerin kendilerini mevcut formlarında korumalarına izin verilmelidir. İlk bakışta, bu pozisyonların her ikisi de makul ve onurlu görünüyor. Ama belli bir kültürün parçası olduğu an, diğer kültürlere karşı hoşgörüsüz olmak(tartışmasız olarak tüm kültürlerin bir dereceye kadar bir yönüdür), iki konum çatışır. Aynı şey, bir kültürel pratiğin diğerini bir şekilde rahatsız edip rahatsız ettiği anda meydana gelir (ve bu, kültürler aynı mekanlarda bir arada varolduğunda da olur). Basit bir örnek: Diyelim ki, bir kültürün kadının toplumdaki rolü hakkında farklı bir görüşü var ve bu, o kültürden genç erkek çeteleri tarafından kadınların sokak tacizi olarak algılanan şeye yol açıyor.
Çokkültürlülük bu paradoksları çözemeyecek gibi görünüyor. Bir kültürün üyeleri başka bir kültürün uygulamalarını yargılamaya başlarsa, bu ırkçılık olarak algılanır ve kınanır. İlk kültür, uygulamalarını savunarak ve koruyarak karşılık verdiğinde, bu şovenizm ve milliyetçilik olarak algılanır (ve belki de doğru bir şekilde). Elde ettiğiniz şey, sessiz şikayetlerin ve tabu konuların artmasıdır, bu da toplumun tüm alanlarında ortaya çıkan bastırılmış hayal kırıklıklarıyla sonuçlanır: sokak, işyeri, işgücü piyasası, konut piyasası, eğitim. Ayrımcılık artıyor ve etnik bölünmeler derinleşiyor. Politik alan, çoklu bakış açılarının zenginliğini biçmek yerine, giderek etnik gerilimlerle yüklü hale geliyor ve etnik bölünmeler, önceden makul düzeyde işlevsel olan demokrasilerin parti siyasetini aşılamaya başlıyor.
İronik olarak, çokkültürlülüğün altından Milliyetçiliğin dinamiklerine giden bir “sosyolojik solucan deliği” var gibi görünüyor - her ne kadar daha fazla ve artan sayıda grubun güç ve tanınma için mücadele ettiği bir durumda olsa da. Çokkültürlülük ve onun birçok ifadesi, soruna yaklaşmanın iyi niyetli ama nihayetinde kendi kendini baltalayan bir yoludur. Irkçılığa ve yapısal eşitsizliğe karşı kuşkusuz övgüye değer mücadelesinde, aşmaya çalıştığı bölünmeleri ve kırgınlıkları istemeden de olsa besliyor.
Sonra tekrar, çokkültürcü görüşün belki de en lanetli paradoksu, onu daha geniş bir Postmodern proje içine yerleştirirsek ortaya çıkar. Bu proje, beyaz erkeklerin hegemonyasına meydan okumak, zehirli erkekliğe meydan okumak, dilimizde gömülü olan önyargıları ortaya çıkarmak gibi şeyleri içeriyor - bunların hepsi doğrudan kültürü dönüştürmekle ilgili. Yine de, tüm kültürlere eşit davranılacaksa ve kendilerini koruma ve istedikleri gibi tanımlama haklarına sahip olacaklarsa, bu tür tüm eleştiri ve dönüşüm projeleri makul olarak sınır dışı olacaktır.
Bu soruna çokkültürcü “çözüm” genellikle hegemonik kültürü (genellikle Batılı, beyaz, erkek vb.) diğer kültürlerden (azınlık, yerli, karşı kültür vb.) farklı ve daha yüksek bir standartta tutmaktır . çözüm kendi ipine düşer: Dolaylı olarak, bir kültüre üstün, yetişkin ve sorumlu, diğerine ise aşağı, çocuksu ve sorumluluktan muaf olarak davranır. Başka bir deyişle, Çokkültürlülüğün kendisi sonunda ırkçı olur. Bu nedenle, Çokkültürlülük projesinin merkezinde Milliyetçilik ve Balkanlaştırmaya giden bir solucan deliği olması o kadar da şaşırtıcı değil.
Mevcut toplumsal açmazın üstesinden gelinmesi için ele alınması gereken bu paradokslardır. Çokkültürlülükten Transkültürcülüğe bakış açısının temel değişimi şudur:
Noel'in geçmişinin sömürge sonrası hayaletleriyle bu mücadelenin inkar edilemez bir şekilde jeopolitik sonuçları bile var. Batı kültürleri Milliyetçiliğe geri çekilirse veya Milliyetçiliğe karşı çıkarsa (büyük ölçüde ırk meselelerini göz ardı ederek, Batı kültürlerinde hala çoğunluk pozisyonu), bu sadece Çin'den Hindistan'ın Hindu milliyetçiliğine, Çin'den Hindistan'ın Hindu milliyetçiliğine kadar yeni küresel güçlerin intikamcı eğilimlerini besleyecektir. Vladimir Putin'in savaş çığırtkanlığına halktan Rus desteği . Küresel Güney, özellikle Afrika, Batı'nın liberal bir dünya düzenini koruma girişimine giderek daha fazla sırtını dönüyor ve çoğu zaman sorgulanabilir rejimler, yeni bir Soğuk Savaş'a varacak gibi görünen bir şekilde Rusya ve Çin'in güçleriyle giderek artan bir şekilde işbirliği yapıyor.
Basitçe söylemek gerekirse, Batı kültürleri, kendi değerleriyle gelen yükümlülükleri yerine getirmede başarısız olduklarında, dünyanın dört bir yanında on yıllar ve yüzyıllar boyunca ayaklar altına alınan halkların incinmiş gururlarının alevlerini körüklüyor. Jeopolitik ufuktaki kara bulutlar sadece bu konuya indirgenemezken, duruma güçlü bir katkıda bulunma olasılığı çok yüksektir. “Biz” Batılıların kültürlerimizi geliştirmesi, biraz gururu (ki bu genellikle reddedilen utanç ve suçluluktur) yutması ve başkalarının zengin katkılarına karşı alçakgönüllü olması gerekir. Ancak diğer kültürlerin incinmiş gururu kendi toplumlarımızda bile yaşıyor - Amerika Birleşik Devletleri'nde Siyah veya Latin olmaktan Avrupa'da Arap veya Afrikalı olmaya kadar, insanlar kendilerini ezilmiş hissediyorlar ve anlaşılır bir şekilde öyle. Banliyölerimizde veya gettolarımızda isyanlar çıktığında,
Diğer kültürler için, evrimlerine ilişkin talepler doğal olarak durumdan duruma değişir. Hint kültürü, dünyanın diğer bölgelerinde büyük ölçüde kabul edilemez olarak görülen kast sisteminin acımasız bir mirasına sahiptir. Namus cinayetleri, düşmanca izolasyon ve kadın özgürlüğüne getirilen kısıtlamalar, Batı'daki birçok Müslüman topluluğun kabul edilemez yönleridir. Bu vakaların her birinde, cevaplar kişinin kendi mirasını inkar etmesinde değil, kültürün yaratıcı yeniden tanımlanmasında yatmaktadır.
Benzer bir konum, sosyologlar Michael O. Emerson ve George Yancey tarafından 2010'da yayınlanan Irksal Engelleri Aşmak: Karşılıklı Yükümlülüklere Doğru Yaklaşım adlı kitaplarında araştırılmıştır. Kitaptaki her şeyi desteklemesem de ve akıl yürütmelerini temel aldıkları çalışma çok küçük ve sınırlı olsa da, “karşılıklı yükümlülükler yaklaşımında” önemli bir şey yakaladıklarını hissediyorum. Grupların karşılıklı saygı görme hakları vardır, evet, ancak birbirlerine karşı yükümlülükleri de vardır. Ve bu yükümlülükler sadece karşılıklı olarak makul bir şekilde müzakere edilebilir.. Bu tür karşılıklı gelişme, gelişme, dönüşüm yükümlülükleri beklentilerini kolaylaştıran kurumsal uygulamalara ihtiyaç vardır. Yani evlilik danışmanlığı işlevleri ve dünya kültürleri birbirine bağlı bir dünyada birbirine yapışmış durumda. İstesek de istemesek de topluca evliyiz.
Bugün, bu tür kurumsal pratikler ve kolaylaştırma becerileri neredeyse yok denecek kadar azdır. Ancak, eğer insanlar diğer tarafta buna uygun bir iş görürlerse, insanları kendi kültürlerini ve konumlarını - kendi gelenek ve göreneklerine uygun olarak - değiştirmeye kesinlikle motive edebilir. Yine, bir evliliğin iki bireyinin makul olarak her iki tarafın da kendilerinin en iyi versiyonları olmalarına yardım etmeye zorunlu olması gibi, kültürler de birbirlerinin gelişmesine, kendi ideallerimize göre yaşamasına, kendi ideallerimize göre yaşamasına yardımcı olma göreviyle görevlendirilebilir ve yüklenmelidir. kültürler saygıya ve tanınmaya daha layıktır.
Ve bu, bir arada var olan birçok kültürün gerçek zenginliğidir. Her kültür paralel bir bakış açısı, kendimizin yeni yönlerini görebildiğimiz tuhaf bir ayna. Söz, mükemmel bir uyum ya da tüm etnik gerilimlerin çözümü değil. Söz, kolektif zekanın artmasıdır. Küresel bir topluluk olarak, birbirimize sahip olduğumuz için, canımız acısa da, çatışmalar ve yanlış anlamalar olsa bile, nihayetinde şanslıyız.
Birbirimiz olmadan kültürel olarak körüz. Doğru süreçlerle -olması gerektiği gibi- kendi kültürlerimizi dışarıdan görebilir ve gurur duyduğumuz ve başkalarının beğenisini ve saygısını kazanan kültürleri yetiştirerek kendi kültürel miraslarımızı onurlandırmak için çalışabiliriz.
Bütün bunlar bizi şu soruyla baş başa bırakıyor: Bir arada var olan farklı kültürler, karşılıklı yükümlülüklerini makul bir şekilde hangi gerekçelerle müzakere etmelidir? Hangi söylem ve kolaylaştırma yöntemleriyle? Ne de olsa, insanların kimlikleri ve psikolojileri her zaman kendi kültürleri içinde katmanlanmışsa, o zaman bir kültürün üyesi başka bir kültürün uygulamaları hakkında nasıl yargıda bulunabilir ? Kölelik yanlış mı - kim söyleyecek? Ölen bir kocanın karısını cenaze ateşinde diri diri yakmak yanlış mı - kim bilir, değil mi? Kadın sünneti? Doğal çevreyi yok etmek mi? Kutsal çocuk tapınağı fahişeliği mi? Biz konuşurken bunların hepsi güneş altında deneniyor ve test ediliyor.
Elbette cevaplanması gereken başka sorular da var, ancak bu ilk sırada görünüyor.
İlk adım olarak, basit bir düzeyde, insanların onurlu bir yaşam sürmeleri için evrensel bir hedef olarak alınırsa, tüm kültürlerin her zaman insanın gelişmesi için eşit derecede iyi olmadığının oldukça açık göründüğünü belirtelim. Örneğin, yerli kültürler açısından, barışçıl ve dostça olanlardan son derece şiddetli, saldırgan ve “zehirli” olanlara kadar geniş bir yelpazeye sahipsiniz. Belirli bir kültürün her yönü, üyelerinin (veya diğer kültürlerin) gelişmesi için eşit derecede iyi değildir. Kuşkusuz, Ruth Benedict ve Franz Boas gibi klasik antropologların kültürel göreciliğiAvrupa sömürgeciliği ve paternalizmin dehşetine hayati bir karşı ağırlık olarak hizmet etti - ancak günümüzün küreselleşmiş toplumların çeşitli kültürel bağlamı bağlamında, kültürel göreci duruş yukarıda tartışılan tüm açmazlara yol açar. En önemlisi, kültürleri eleştirme ve dolayısıyla onları geliştirme kapasitesini engeller. Bu tür bir eleştiri ve gelişme, kültürlerin verimli bir şekilde buluşmasına ve kaynaşmasına dayanmalıdır.
Bu itibarla, belirli bir kültürün kendi yaşam biçimini koruma hakları, komşu topluluklarla makul düzeyde iyi bir ilişki kurma yükümlülüğüne ve üyelerinin eleştirilerine maruz kalma kolektif iradesine (diğerlerinin ne olduğu) karşı dengelenmelidir. kendi üyelerinin ezilmesiyle sonuçlanan toksik dinamikler olarak görmek. Buna karşılık, diğer kültürlerden makul taleplerde bulunma hakkı kazanılır. O halde amaç, çeşitlilik ve kültürlerarası sınırlara saygı adına kültürlerden eleştirinin can alıcı yönünü silmek değil, kültürler arasındaki etkileşimleri ortak eleştiri için kullanmaktır - eleştirel ve susturulmuş sesleri güçlendirmek. iki tarafta da. Her kültürde, ezilenler, “madun”, kendi kültürlerinin dışında kendi durumlarını ortaya koymak için değerli müttefikler bulabilirler.
Özetle, fikir kültürlere daha çok bizim insanlara davrandığımız gibi davranmaktır: yekpare ve özünde sabit olarak değil, sorumlu, duyarlı ve son derece dövülebilir olarak. Kültürlerin basitçe göz ardı edilemeyecek derin tarihsel kökleri varsa (ve bu nedenle her zaman değişime karşı bir dirençleri varsa), onlar da üyeleri tarafından her zaman yeniden yorumlanır ve yeniden canlandırılır - her zaman çağrılma ve sosyal olarak inşa edilme sürecinde. gerçek ve çoğu zaman çatışan çıkarları olan gerçek insanlar tarafından.
Özellikle, Modern dünya sisteminin sürdürülebilir ve daha insancıl bir Metamodern veya Protopyan sisteme (veya meta-sisteme) dönüşmesi için kültürel dönüşümlerin gerekli olduğunu kabul edersek , dünya çapındaki kültürlerin bunu gerçekleştirme olasılığını ortadan kaldıran bir duruşu göze alamayız. dönüştürmek. Bu tür dönüşümler, kültürlerin daha büyük bir bütünün parçaları haline gelmesine yardım ederken, gelenekleri ve yaşam biçimlerini onurlandırmanın yollarını bulmalıdır - tek kültürlü olmayan, derinden çeşitli ve farklılıklar arasında rezonansa izin verecek şekilde hala nispeten bütünleşmiş bir bütün.
Bu, “kültürler arası gelişmenin angajman kuralları”, tek bir maddeye sığdırılamayacak kadar karmaşık bir konudur. Ancak, başlamamız için üç kavramı tanıtmama izin verin: Paralaks Görünümü , Kültürel Melez ve Etnik İnter-Yaratıcılık . Bunların her ikisi de, dünya çapındaki kültürlerle daha bilinçli ve birlikte yaratıcı bir ilişkinin kilidini açmak için içlerinde büyük bir potansiyele sahiptir.
Mechelen, yaklaşık 80.000 nüfuslu bir Belçika kasabasıdır. 2000'lerin başında, şehirde yüksek işsizlik, büyük bir göçmen (çoğunlukla Müslüman) azınlık ve sonuç olarak etnik gerilimler ile yüksek suç oranları vardı. Bu gelişme, tartışmalı bir şekilde Gemeinschaft Siyaseti ve Kültürlerarasıcılık vakası olarak hizmet eden etnik ilişkileri ayarlamak için kapsamlı bir planla tersine çevrildi. IŞİD Avrupa çapında patladığında, Belçika, örgüte katılan kişi başına en yüksek yaygınlığa sahipti - ancak Mechelen'in etkileyici bir şekilde kayıtlı örneği yoktu.
Belediye Başkanı Bart Somers öncülüğünde , sırasıyla aşağıdaki adımların atıldığı bir program tanıtıldı:
Bu, Transkültürel duruşun doğasında var olan potansiyelin sadece basit bir örneğidir. Mükemmel değil ve kesinlikle eleştirilebilir. Hareket liderleri, tabanlar ve kamu görevlileri tarafından duruma göre daha pek çok şeyin icat edilmesi gerekiyor.
Protopyan ve Metamodern toplumların, kurumsal çerçevelerinin bir parçası ve parçası olarak ileri Kültürlerarası uygulamalara sahip olacakları anlamına gelir - bunları müzakereci demokrasinin kolaylaştırılmış süreçleriyle (yani, karmaşık konuların karşılıklı anlaşılmasını sağlamak için tartışan konseyler) ve farklı sektörlerden paydaşlarla birleştirir. toplum.
Basitçe söylemek gerekirse: Kültürler statik değildir. Akıyorlar. Evrim geçirirler. Ve eğer onların organik, canlı varlıklar olarak var olma hakları varsa, bu nedenle sorumlu tutulması da mantıklıdır. Ve birbirlerinin paha biçilmez dış bakış açılarına bağlı olarak birlikte gelişirler. Böylece, kültürlerin kendi tarihsel köklerini onurlandırırken, kendilerinin daha etik ve evrensel versiyonlarına birlikte evrim geçirmeleri için mümkün olan en iyi koşulları örelim. Bu bizi Çokkültürlülüğün açmazlarının ötesine taşır ve bizi Transkültürelliğin ortak yaratıcı alanına indirir.
Hanzi Freinacht , "Dinleyen Toplum" , "Nordic Ideology" ve yakında çıkacak olan "The 6 Hidden Patterns of History" ve "Outcompeting Capitalism" kitaplarının yazarı olan bir siyaset filozofu, tarihçi ve sosyologdur . Zamanının çoğu İsviçre Alplerinde yalnız başına geçiyor. Hanzi'yi Facebook ve Twitter'dan takip edebilir, buradan Hanzi'ye bağış yaparak yeni metamodern içeriklerin dünyaya ulaşma sürecini hızlandırabilirsiniz . Daha fazla içerik için www.metamoderna.org adresine bakın.
Sathya Krishnan Suresh, Shunmupapriya P Bu yazıda, stili ve içeriği iki ayrı görüntüden gelen yeni görüntüler oluşturmak için kullanılabilecek bir yöntem olan “Nöral Stil Transferi” adlı ilginç bir konuyu tartışacağız. Bu makale Leon A Gatys ve arkadaşlarının A Neural Algorithm of Artistic Style (Sanatsal Stilin Sinirsel Algoritması) temel alınarak hazırlanmıştır; burada yazar, Evrişimsel Sinir Ağı (CNN) katmanlarını kullanarak yeni bir görüntünün oluşturulması hakkında ayrıntılı bir açıklama sunar.
1.Nörogenez, sinirsel düzenleyici gibi davranabilir mi?(biorXiv) Yazar : Lina M.
asla kırılmayan, kendi yolunu bulan, ateşle şıngırdayan, her zaman inanmak isteyen, başka her şey neden önemli olsun ki, her şey bir yolunu bulup dururken, yavaş yavaş kalbimi veren türden. Bir yabancıya, hiç ayrılmak istemeyeceklerini umarak, umarım yeterli olur, her şey zorlaştığında ve umarım bir gün, o kadar da sert olmadığımı bilerek, kendimi yeterli bulurum. gerçekten blöf dediğim bu 'korkusuz Varlık'ta.
Bu makalenin bir okumasını dinleyin: ❖ Tüm yaşamları boyunca çok önemli bir şey hakkında yanlış yönlendirilmiş kahramanlar hakkında hikayeler nesillerdir kültürümüzde ortaya çıkıyor ve bu güne kadar gişede izleyicileri memnun etmeye devam ediyor. Yoksul gerçekten bir prensti.
Arka hikaye Her ürünün bir hikayesi vardır ve bu Yapdoof'un başlangıç hikayesidir. Yapdoof, Omept Technology Nijerya Limited'in bir ürünüdür.