Aylar sonra, bombardıman bittikten haftalar, haftalar sonra bile, kaplan Zbogom kendi bacaklarını kemirmeye devam etti. Görevlilere karşı uysal, evcildi; ama kendine eziyet ediyordu. Kafeste bacaklarının kalıntılarını çiğnediği sırada görevliler yanında oturuyor, kare şekilli o koca kafasını okşuyorlardı.
En sonunda, gazetede bile duyurmadan, kendi kafesinin taş zemini üzerinde vurdular bacaksız kaplanı. Onu yetiştiren adam -ona bakan, onu tartan, onu yıkayan, bir sırt çantasının içinde onu hayvanat bahçesinde dolaştıran, küçük bir yavruyken çekilen bütün fotoğraflarında elleri görünen adam- tetiği çekti. Kaplanın eşinin, bir sonraki bahar yavrularından birini öldürüp yediği söylendi. Kızıl ışıkların ve ısının, çığlık gibi yükselip alçalan seslerin mevsimiydi dişi kaplan için; bu yüzden görevliler geride kalan yavruları ondan ayırdılar, onları kendi evlerinde, kendi evcil hayvanlarının ve çocuklarının yanında büyüttüler. Haftalar boyu ne elektriği olan ne de suyu akan evlerinde. Kaplanlı evlerinde.
(Kaplanın Karısı - Tea Obreht. Çeviren: Merve Sevtap Ilgın.)