ANTİK YUNAN HEYKELİ
Eski Yunan heykelinin ilk ayırt edici tarzı , genellikle kadın ve küçük olan mermer figürlerin zarif bir şekilde sadeleştirilmiş geometrik bir tarzda temsil edildiği Erken Bronz Çağı Kiklad döneminde (MÖ 3. binyıl) geliştirilmiştir. En tipik olanı, kolları çaprazlanmış duran bir pozdur, ancak diğer figürler, bir sandalyeye oturmuş bir harpistin karmaşık bir figürü de dahil olmak üzere farklı pozlarda gösterilir.
Sonraki Minoan ve Miken kültürleri Suriye’den ve başka yerlerin etkisi altında heykel geliştirdi, ancak daha sonra Arkaik dönemde MÖ 650 civarında Kouros gelişti. Bunlar, tapınaklarda ve mezarlarda bulunan, Kore’nin giyinik kadın eşdeğeri olan, özenle giyinmiş saçları olan çıplak gençlerin büyük heykelleridir ; her ikisi de “arkaik gülümseme” var. Kroisos Kouros’ta olduğu gibi, belki de bazen tanrıları ve bazen bir mezara gömülü olan kişiyi temsil eden bir dizi işleve hizmet etmiş gibi görünüyorlar. Mısır ve Suriye stillerinden açıkça etkileniyorlar, ancak Yunan sanatçıları stil içinde denemeye çok daha hazırdılar.
6. yüzyılda Yunan heykeli hızla gelişti, daha doğalcı hale geldi ve anlatı sahnelerinde çok daha aktif ve çeşitli figür pozlarıyla, yine de idealleşmiş konvansiyonlar dahilinde. Heykelin alınlıkları , Atina’daki Parthenon da dahil olmak üzere tapınaklara eklendi , burada turdaki figürleri kullanarak yaklaşık 520 alınlığın kalıntıları, MÖ 480’de Fars çuvalından sonra yeni binalar için neyse ki dolgu olarak kullanıldı ve 1880’lerden sonra toparlandı. Mimari plastik Diğer önemli kalıntılar gelen Paestum İtalya’da, Corfu, Delphi ve Aphaea Tapınağı içinde Aegina’dır. Yunan heykellerinin çoğu başlangıçta en azından bir renk içermekteydi.