" insanın her adımda kendini yeniden inşa edebilmesi için." dedi yavrukuş. Onun kadar iyimser değildim: " benliğin şantiyeye dönüşmesi olur bu olsa olsa" diyerek itiraz ettim. Kavga çıksın istiyordum, şöyle bağıra çağıra. Niyetimi anlamış olacak ki, yavrukuş sustu. Kolayına susmazdı, şaşırdım. Üsteleyeceğimi biliyordum; çarptığım sözssüz duvar beni bir an için afallattıysa da, kendimi çabuk topladım. Yavrukuş'un konuyu çoktan kapatmış olduğunu görmezden gelerek ve meseleye ilişkin hırsımı görünür kılma arzusuyla Popper'a sarıldım:
" bir popper...iki popper...üç popper... Yaşamak da bir bilimdir, öyle değil mi, poper?" diye cıvıldadım.
Yavrukuş güldü. O güldüğünde ürkerdim. Ürküntüme fiyakalı bir süs geçirip oradan kaçmadan az önce sırıtarak;
“ inşaata girmek tehlikeli ve yasaktır" diye bağırdım. Şahane kaçışımın iri adımları arasında yavrukuş'un kahkahasını duymazdan gelebilecek denli becerikliydim neyse ki.
MEY