ÇEVİRMEN:SNBURAK
EDİTÖR:BLACKLOTUS
“Ah…”
Hepsi tamamen suskunlaştı. Bundan daha uygun bir açıklama olamazdı.
Choi Jung-Hoon söylemek istediğini unuttu. Ama bir şeyden emindi. Bu Kapı’ya girmeden önce hissettiği o uğursuz enerjinin kaynağı o yaşayan heykeldi.
O şeyden sızan sihirli enerji o kadar büyüktü ki yaratığı çevreleyen alan onun görüşünde dönüyor gibiydi.
Uzaktan ona bakıyordu ama tüyleri diken diken oluyordu.
Bakış.
Bakışları Jin-Woo'ya yönlendirildi.
Böyle bir ‘şeye’ karşı savaştığı düşünülürse Avcı Seong kadar güçlü birinin bilinçsiz yattığını görmek mantıklıydı.
Hayır, bekle.
Bu tür bir ‘şeye’ karşı savaşmak ve aynı zamanda diğer tüm düşmanları – taş heykelleri – yok etmek için yeterli alan bulurken tam olarak bu kişinin Avcı Seong Jin-Woo olması ve başka biri olmaması nedeniyle mümkündü.
Kalbinde hayranlıktan başka bir şey hissetmiyordu. Ancak…
‘Şimdi böyle bir rakiple savaşma sırası bizde.’
Kalın bir ter damlası yüzünün yanından aşağı süzüldü ve çenesinde durdu.
Bu canavarın gücü, Jeju Adası'nda ortaya çıkan mutasyona uğramış karıncanın gücünü kolayca aşıyordu. Hayır, bu düşmanın gerçekten bir canavar olup olmadığı bile bilinmiyordu.
Gulp.
Kuru tükürüğü ağrılı bir şekilde boğazından aşağı indi.
Choi Jong-In yanına baktı ve Cha Hae-In ve Woo Jin-Cheol'un da korkudan tamamen soluk olduğunu gördü. Bu ikisi aynı zamanda düşmanın gücünün derinliklerini de anlamıştı ve içten içe çıldırmanın tam ortasındaydı.
Öte yandan, arkalarındaki Avcılar tamamen başka bir şeye şaşırıyorlardı.
“O şey… O şey az önce konuştu mu?”
“Bekle, şu anda yanlış duymadım, değil mi?”
“Bir canavar bizim dilimizi konuşabiliyor mu?”
Avcılar birbirlerine baktılar, yüzleri şüpheyle doldu. Bunun gibi bir şey imkânsız görünüyordu.
Zekâsı olan canavarların kendi dillerini konuştukları zaten halka açıktı.
Bu Kapılar ilk kez ortaya çıkmaya başladığında bazıları canavarların dilini öğrenmeye çalışmıştı. Elbette tüm girişimleri başarısızlıkla sonuçlandı.
Bunun tek nedeni canavarların şiddet eğilimleriydi. Büyük zorluklarla canlı olarak yakalanan canavarlar, temas halinde kaldıkça insanların etrafında olmaya dayanamıyor gibiydi.
Tüm vücutları kısıtlanmış olsa bile, insanlara saldırmaya çalıştılar – yoğun acı altında etlerinin parçalanması ve kemiklerinin ikiye bölünmesi sonucunda bile. Sonunda, ya esir alan kişiler tarafından öldürüldüler ya da öfkelerinin gelgitlerine karşı kazanamadıkları için doğal olarak öldüler.
- Canavarların ve insanların bir arada yaşaması imkânsız. Onlarla iletişim kurmak da imkânsız.
Bu, dünyanın her yerinden canavarları araştıran bilim adamlarının oybirliğiyle ulaştıkları, tamamen emin oldukları bir sonuçtu.
Ancak gözlerinin önündeki canavar, dünyadaki en doğal şeymiş gibi Korece konuşuyordu.
Yüzyılın bulgusu olarak görülebilecek bir canavar girişini yapmıştı, ancak nedense bu Avcılar kalplerinde bu açıklanamaz korku duygusunu hissediyorlardı.
Bu, yalnızca bu insanlar gibi birinci sınıf Avcılar tarafından algılanabilen ilk içgüdü tarafından çalınan uyarı ziliydi.
İrkilme.
Melek heykeli bir adım öne çıktı ve titreyen Avcıların aceleyle geri çekilmesine neden oldu. Yaratık, sanki bu insanların görüntüsünü, onların korku ve dehşet ifadelerini takdir edecekmiş gibi bakışlarını yavaşça soldan sağa kaydırdı.
“Ah, güçlü insanlar.”
Heykel, Avcılara lezzetli bir atıştırmalık bulan birinin gözleriyle bakmaya başladığında konuştu.
“Görünüşe göre kral için hazırlanan ilk kurbanlar için hiçbir eksiklik yok.”
Bir yılan gülümseyebilseydi bu yaratığınki kadar iğrenç mi olurdu? Avcıların hareketleri, melek heykelinin yüzünde oluşan gülümsemeden dolayı sert bir şekilde dondu.
‘…Kral mı?’
Burada başka bir canavar daha olabilir miydi?
Choi Jong-In’in kafası kısa bir süre yana eğildi, ama ne yazık ki canavarın ne dediğini inceleme zamanı değildi.
Melek heykeli, yere serpilmiş taş heykellerden birinin kolunu kırdı.
Çat!!
‘Ne yapmaya çalışıyor?’
Avcıların kafa karışıklığı uzun sürmedi. Kırık kolu, zaten bir uzvu eksik olan sağ omuz yuvasına yerleştirdi ve iki parça birden kendiliğinden kaynaşmaya başladı.
‘Heok…!’
Avcılar şaşkınlık içinde nefesini keserken, melek heykelinin yenilenen kolu şu şekilde hareket ettirdi. O anda.
Shooph.
Heykel, Avcıların önünde aniden ortaya çıktı. Cevap verecek zamanları bile yoktu. Melek heykeli sağ kolunu salladı. Grubun önünde duran Avcı'nın yüzü içe doğru ezildi.
Peo-geok!!
Avcı ve ezilmiş yüzü geriye doğru uçtu ve duvara çarptı. Yakındaki diğer Avcılar acil olarak karşı saldırılar yaptılar, ancak o zamana kadar melek heykeli çoktan gitmişti.
“Nerede…?!”
“Orada!!”
Yaratık şimdi, sanki hiç hareket etmemiş gibi, eskisiyle aynı noktada duruyordu. Nitekim yeni takılan sağ eli ve parmakları ile oynamakla meşguldü. Yeni uzvunun düzgün çalışıp çalışmadığını test ediyor gibiydi.
“M-Myung-Cheol-ah!!”
“Euh, uwaaaahh!!”
Avcılar, aralarındaki zayiatı geç fark etti ve acı içinde ağlamaya başladı. Anında öldürüldü. Güney Kore’nin en iyi Loncası için çalışan A-Seviyeli Tankçı tek bir vuruşla ölmüştü.
Choi Jong-In melek heykeline bakarken gözleri artık kararsız bir şekilde titremeye başladı.
‘Avcı Seong Jin-Woo tek başına böyle bir şeye karşı mı savaştı...?’
Yoldaşlarından birini kaybetmenin acısından ziyade, zihni, mevcut durumdan nasıl çıkacağını bilmemenin umutsuz belirsizliği duygusuyla aşıldı.
Ne yazık ki, herkes Choi Jong-In gibi mantıklı düşünme sürecine sahip değildi.
“Seni orospu çocuğu!!”
Ölen Avcı'nın sevgilisi olan kadın Avcılardan biri çığlık attı ve öfkeyle öne fırladı. Her iki elinde de bir çift alev parlayarak yanıyordu.
Tam o alevleri fırlatmak üzereyken biri onun bileklerini arkadan yakaladı. Kadın Avcı, yanına baktı ve Cha Hae-In'in, farkına varmadan ona yaklaştığını gördü. Kadın Avcı kolunu salladı ve bağırdı.
“Gitmeme izin ver!”
“Unni, kendini tutmalısın.”
“Hemen şimdi beni bırak dedim!!”
“Lütfen, kendini tutmalısın!”
Kadın Avcı doğrudan Cha Hae-In'in yüzüne baktı. Cha Hae-In, alt dudağını ısırırken ciddi ama kararlı bir ifade taşıyordu.
“Ben de kendimi tutuyorum, biliyorsun…”
Cha Hae-In’in sertleşmiş ifadesi, kadın Avcı’nın öfkeyle kıvranmayı bırakmasına neden oldu. Çünkü… O bile ilk saldırıyı yaptıktan sonra artık grubuna ilgi göstermeyen bir canavarı kışkırtmanın akıllıca olmadığını biliyordu.
Sadece, kendini geride tutmanın neredeyse imkânsız olduğunu gördü. Sevdiği biri korkunç bir ölümle karşılaştı, ancak hiçbir şey yapamıyordu. Kadın Avcı, sessizce ağlamaya başladı.
“Heuk…”
Cha Hae-In, aceleci bir karar vermenin ipuçlarını göstermeyi bıraktıktan sonra dikkatini uzaklarda yatan Jin-Woo'ya çevirdi. Gerçekten de kendini tutan tek kişi kadın Avcı değildi.
Nedense canavar gruba saldırmayı bırakmıştı. Ve Jin-Woo normal nefes almaya devam ederken incinmiş görünüyordu. Yüzü sanki şimdi uyuyormuş gibi huzurluydu.
‘Şimdilik…’
...O ve diğerleri, Jin-Woo uyanıncaya kadar mümkün olduğunca çok zaman kazanmak zorunda kaldı. Yapabileceklerinin en iyisi buydu.
O anda.
Melek heykeli vücudunu bu yöne doğru hareket ettirdi ve dudaklarından kahkaha fışkırdı.
“Haha.”
Yeraltı tapınağının boş içi aniden melek heykelinin sesinin yankılarıyla doldu. Kahkahasını kısa tuttu ve bakışlarını Avcılara çevirdi.
“Peki, şimdi eğlenceye başlamalı mıyım?”
Melek heykelinin gözlerinin rengi aniden kızardı.
Saldırının başlangıcı bu muydu? Avcılar, seçtikleri silahlara olan hakimiyetlerini güçlendirdiler ve savaşa hazırlandılar.
Tek olmasına rağmen… tek bir düşman olmasına rağmen burada bir şey yapamazlar mıydı? Sadece iki S-Seviyeli Avcıları değil, aynı zamanda şu anda burada toplanmış düzinelerce yerel Avcı da vardı.
Böylesine iyimser bir bakış açısı, Avcıların aklından hızla geçerken, olan oldu.
Dududududududuk.
Aniden bu büyük, açık odanın içinde bir deprem patlak verdi.
“Ah… Hayır, bu olamaz...”
Umutsuzluğun karanlık gölgesi, Avcıların yüzlerini kapladı. Kırık taş heykeller tek tek ayağa kalkmaya başladığı içindi.
Kafasız şerefsizler, göğüslerinde delikler olan şerefsizler ve hatta uzuvları eksik olan şerefsizler bile ayağa kalkmaya başladı. Ancak bunların en kötüsü, yalnızca gerçekten devasa olarak tanımlanabilecek bilinmeyen tanrının heykeliydi.
“…Aman Tanrım.”
Tanrı heykeli ve taş heykeller, sanki hiç yok edilmemişler gibi Avcılara dik bir şekilde bakıyorlardı. İfadesiz yüzleri sadece, zaten ürpertici atmosferi çok daha tuhaf hale getirdi.
Avcılar her seferinde bir adım geri gitmeye başladılar, ancak arkalarında sağlam bir şeye çarptılar.
“Ha…?”
Bu şey kapıydı.
Daha farkına bile varmadan, bir zamanlar boş olan bu arenanın kapısı sıkıca kapatılmıştı. Melek heykelinin bu insanların gitmesine izin verme düşüncesi yokmuş gibi görünüyordu.
Melek heykeli onlarla konuştu.
“Tüm oyuncak bebeklerim yenilene kadar hayatta kalmayı başaranlara kralın görkemli yeniden doğuşuna tanık olma fırsatı verilecek.”
Canavar bir süredir ‘kral’ diyordu.
‘Burada ne söylemeye çalışıyor?’
Woo Jin-Cheol’un kaşları kalktı.
Yaratığın ağzından çıkarmakla meşgul olduğu kelimeleri anlayamıyordu. Ancak kesin olan bir şey vardı. Bu yaratığın odadaki herkesi öldürmeye çalıştığını biliyordu.
Dişlerini gıcırdattı.
Hayatının son dört yılını Birlik’te geçirmişti.
Pek çok tüyler ürpertici durumuyla karşılaşmıştı ama yine de sonuna kadar acı bir şekilde mücadele ederek üstesinden gelmeyi başardı. Bugün farklı olmayacaktı. Canavarın istediği kadar kolay ölmeyi planlamıyordu.
‘Ben bile buradan çıkamıyorum...’
En azından, Avcı Seong'u kurtarmaya çalışacaktı.
Düşünceleri oraya ulaştı ve Jin-Woo'ya baktı. Tesadüfen, melek heykeli yerde kıpırdamadan yatan genci işaret ediyordu.
“Bu kişi, tüm kuklalarımı beş dakikadan kısa sürede yok edebildi.”
Melek heykelinin sivri parmağı daha sonra Avcıların geri kalanına kilitlendi.
“Öyleyse bugün hepinizin ölmesi kaç dakika sürer?”
Melek heykelinin sözleri sona erdiğinde Woo Jin-Cheol avazı çıktığı kadar bağırdı.
“Herkes eğilsin!!”
Avcılar aceleyle yere eğildi.
Kafalarının hemen üzerinden neredeyse hiç boşluk bırakmadan geçen kırmızı bir lazer ışını geldi. Kayıp bu sefer sıfırdı. Bu neredeyse başlı başına bir mucizeydi.
Tanrı heykelinin gözlerinden fırlayan kırmızı enerji ışını yavaşça dağıldı.
‘Ha-ah.’
Melek heykeli, bir adım geri giderken Avcılara ilgi çekici gözlerle baktı. Görünüşe göre bu insanlar, kral uyanmadan önce biraz eğlenceli bir oyalama sağlayabilirlerdi.
“Hah, hah, hah.”
Woo Jin-Cheol nefes nefese kaldı. Gözeneklerinden soğuk terler döküldü.
Tanrı heykelinin özelliğini önceden duymamış olsaydı, bu patlamadan sağ kurtulabilir miydi? Tüm vücudu katıksız dehşetten titredi. Yine de ilk saldırıyı bir şekilde atlatmayı başardılar.
Tabii ki, bu son değildi.
‘Hayır, bu sadece başlangıç.’
Woo Jin-Cheol başını kaldırdı.
Taş heykeller şimdi onlara doğru koşuyordu. O kadar hızlıydılar ki, sadece yüksek seviyeli yakın dövüşçü tipi Avcılar hareketlerini takip edebilirdi.
Neyse ki, Woo Jin-Cheol, A-Seviyeli Avcılar içindeki en iyilerden biriydi. Bir anda yerinden kalktı ve belini döndürürken güçlü bir yumruk attı. Özel olarak yapılan eldiven, bir taş heykelin yüzüne sertçe çarptı.
Boom!!
Woo Jin-Cheol’un gözleri neredeyse yuvalarından fırlıyordu.
‘…??’
Bir yumruğun yeterli olacağına gerçekten inanıyordu. Ancak taş heykel zarar görmedi.
Bilinmeyen bir saldırıda bu heykelin omuzlarından birinin tamamen yok edildiğini gördüğü için, sonunda düşmanının dayanıklılığı konusunda bir hata yaptı. İlk başta tüm bu heykelleri yok eden kişinin kim olduğunu düşünürken yapmaması gereken bir gaftı.
Taş heykelin yüzü sadece biraz geriye itildi, ancak çarpma kuvvetinden neredeyse hemen kurtuldu ve elindeki kılıcı ileri doğru itti.
‘Cık.’
Woo Jin-Cheol içinden cıkladı.
Olası karşı saldırıyı hesaba katmadan bu yumruğu attı, bu yüzden kaçamadı. Zaten düşman, bu kadar yakın bir mesafeden kaçabileceği kadar yavaş da değildi.
Ama sonra.
Ka-boom!!
Güçlü bir patlama heykeli sardı ve uçup gitti.
Woo Jin-Cheol kaşlarını çattı ve kulaklarındaki uğultu hissinden kurtulmak için başını sertçe salladı. Ancak o zaman yanından gelen sesi işitebildi.
“İyi misin??”
Bu, ‘nihai silah’ olan Choi Jong-In'den başkası değildi. Woo Jin-Cheol minnettarlığını ifade etmek için bir kez başını salladı. Kısa bir sohbet etmek için yeterli zamanları yoktu.
Boom!!
Çünkü tanrı heykeli ciddiyetle tekrar hareket etmeye başladı ve…
Dudududu-!!
…Ve o zamana kadar taş heykeller burunlarının hemen önüne gelmişti.
“Başkan Choi!! Aggro yetenekleri bunlara karşı çalışmıyor!!”
Tankçılar yüksek sesle haykırdı.
“Neydi o??”
Choi Jong-In’in ifadesi oldukça sertleşti. Aggro yetenekleri işe yaramazsa bu yaratıklar içgüdüsel olarak fiziksel olarak en zayıf Avcıları hedef almaya başlayacaktı.
İlk önce Şifacılar öldürülürse savunma hatları kısa sürede çökecekti. Onları destekleyecek bir tür savunma hattı olmadan güçlü düşmanlara karşı savaşmaları neredeyse imkansızdı.
Sadece bu da değildi…
Bu lanet olası taş heykellerin hemen arkasında, devasa tanrı heykeli şimdi de aynı derecede büyük yumruğunu kaldırıyordu.
‘Bu yerden gerçekten canlı çıkabilir miyiz?’
Durumları umutsuzca kritikti.
Ancak yine de son bir yöntem düşünebilirdi. Ve bu, bilinçsiz Avcı Seong'u uyandırmak olurdu.
Şerefsiz melek heykeli söylemişti, değil mi?
‘O şey, Avcı Seong'un hepsini kendi başına yok edebileceğini söyledi. Beş dakikadan daha kısa sürede.’
Tahminleri doğruysa durumları büyük ölçüde değişebilirdi ve Avcı Seong'un melek heykeline yenilmesinin tek nedeni, tüm bu taş heykelleri yok etmekten çok yorulmasıydı.
Doğrusu, burada Avcı Seong'a yardım edebilecek düzinelerce birinci sınıf Avcı yok muydu?
Bu yüzden…
‘Avcı Seong Jin-Woo'yu uyandırmam gerekiyor.’
Choi Jong-In'in ellerinde alevler yandı. Ona ‘nihai silah’ denmesi boşuna değildi. Sadece ateş gücü değil, isabet becerisi bile modern ateşli silahların hiçbirine benzemiyordu.
Artık ‘ya batarsın ya çıkarsın’ zamanıydı.
Choi Jong-In, Jin-Woo'nun yönüne doğru, yaptığı büyüyü ateşledi.
Avcı Seong biraz rahatsızlık hissedebilirdi ama bu büyü seviyesinden büyük ölçüde yaralanacak kadar zayıf değildi. Ancak, patlamanın etkisinden uyanırsa insan Avcıların bu olaydan sağ çıkma şansı yüksekti.
‘Bu yüzden lütfen...!’
Alevler uzun bir iz bırakarak hedeflerine doğru uçtu. Ancak…
Boom!
Alevler, göz açıp kapayıncaya kadar menzile giren melek heykelinin gövdesinde patladı.
‘…??’
Choi Jong-In, melek heykelinin beklenmedik müdahalesine büyük ölçüde şaşırdı ve aceleyle başını kaldırdı.
Meleğin yüzündeki her kas, gerçekten dehşet verici bir ifade oluşturmak için daha fazla bükülemeyinceye kadar çirkin bir şekilde kasıldı.
“Nasıl cüret edersin…”
Melek heykeli şimdiye kadar ilk kez gülümsemeyi bıraktı ve dişlerini gösterdi.
“Kralın uykusunu bölmeye nasıl cüret edersin!?”
BL: Bu normalde 6. bölüm ediyor. bu bölümü atmamın nedeni Diğer 5 bölümü dün atmış olacaktım. Bu bugünün bölümü. Birazda güzel yerde bittiğinden bıraktım. :D