Minare, İslam dini mimarisinin en tanınmış unsurlarından biridir. Esasen minare, camiye bağlı bir kuledir. Geçmişte minare, esas olarak bir müezzinin Müslümanları namaza çağırdığı bir yerdi. Ancak bugün, bu rol büyük ölçüde hoparlörler tarafından üstlenilmiştir.
Bunun dışında, bu yapı bir takım başka amaçlara da hizmet eder. Minarelerin önemi, farklı zaman dilimlerinde dünyanın çeşitli yerlerindeki camilerde bulunmasından anlaşılmaktadır. Bu aynı zamanda minarenin standart bir formunun olmadığı ve bu yapının birçok varyasyonunun görülebileceği anlamına gelir.
Minarenin Kuruluşu
Minare kelimesi Arapça kökenlidir. manara'işaretçi' anlamına gelir ve denizde bir deniz feneri veya sinyal kulesi anlamına gelir. Arapça'da deniz feneri ve cami kulesi için aynı kelimenin kullanılmasının birbirine benzemesinden kaynaklandığı tahmin edilmektedir. Bilim adamlarına göre, minare erken İslam döneminde cami mimarisinin bir parçası değildi.
Göre hadis (Muhammed'in söz ve fiillerinin bir derlemesi), örneğin, Medine'deki Müslüman cemaati ezan, yani ezan, namaz yeri olarak ikiye katlanan peygamber evinin çatısından verdi. Nitekim Medine'nin ilk Müslümanları, onları namaza çağıracak ezanları bile bulamadılar.
Müslümanlar, müminlerini namaza çağırmak için Yahudilerin boru, Hıristiyanlar ise tokmağı kullandıklarını duyunca, Peygamber'den buna benzer bir şey istediler. Bu nedenle genel olarak peygamberin müjdecisi olan Bilal, ilk müezzin olarak atanmıştır.
İslam'ın ilk günlerinde ezan, caminin yakınındaki en yüksek çatıdan yapılırdı. Bu pratik bir düzenlemeydi, çünkü buradan müezzin kasabanın tüm sakinleri tarafından görülebiliyor ve duyulabiliyordu. Müslümanlara düşen Bizans İmparatorluğu topraklarında böyle bir yer Hıristiyan kiliselerinin kuleleri ve Yunan gözetleme kuleleri olurdu.
Bir minarenin balkonundan müezzinin ezan sesinin tasviri. (Dudubot / CC BY-SA 2.5 )
Dolayısıyla bu yapılar müezzinler tarafından ezan okuması için kullanılmış olmalıdır. Bu kulelerin sonunda minarenin ilham kaynağı olacağı öne sürülmüştür.
Daha sonra Emeviler döneminde, örneğin Medine, Şam ve Fustat'taki (Mısır'ın Müslüman yönetimindeki ilk başkenti) bazı camilere kuleler eklenmiştir. Bununla birlikte, bunlar gerçekten minare olarak kabul edilmez.
Minarelerin Kurulması
Minarelerin ancak sonraki Abbasi döneminde, yani MS 750'den sonra camilerin düzenli bir özelliği haline geldiği genel olarak kabul edilir. Andrew Petersen'e göre, kitabın yazarı İslam Mimarisi Sözlüğü , erken minareler Abbasi halifelerinin dini otoritesini göstermeyi amaçlıyordu. Petersen, “9. yüzyılın başlarına tarihlenen altı caminin hepsinde mihrabın karşısındaki duvara bağlı tek bir kule veya minare var” diye belirtiyor.
Bu arada, mihrap, camilerdeki bir başka mimari özelliktir ve genellikle caminin duvarına yerleştirilen ve Müslümanların namazları sırasında kıbleyi, yani Mekke'nin yönünü gösteren bir niş veya işarettir. Her halükarda, sadece Abbasi halifelerinin otoritesini kabul eden bölgelerin camilerine minareler eklenmiştir. Öte yandan Fatımi Mısır gibi Abbasi Halifeliğini tanımayan bölgelerde camilerine minare iliştirilmemiştir.
Abbasiler döneminden itibaren minareler camilerin ortak özelliği haline geldi. Bilinen en eski minarelerden bazıları Suriye'de bulunabilir. Ülkedeki en eski minarenin Emevi Camii olarak da bilinen Şam Ulu Camii'nin mihrabının karşısındaki minare olduğu söyleniyor. Bu, ayakta kalan en eski taş camidir ve MS 705 ile 715 yılları arasında 6. Emevi halifesi I. Velid tarafından yaptırılmıştır.
Site uzun zamandır bir ibadet yeri olmuştur. Cami inşa edilmeden önce, alanda Vaftizci Yahya'ya adanmış bir kilise vardı ve bundan önce, Jüpiter'e adanmış MS 1. yüzyıldan kalma bir Helen tapınağı tarafından işgal edildi. Camide ayrıca, hem Müslümanlar hem de Hıristiyanlar tarafından saygı duyulan bir figür olan Vaftizci Yahya'nın başının bulunduğu iddia edilen bir türbe de bulunuyor.
Şam Ulu Camii Emeviler döneminde inşa edilmiş olmasına rağmen, yapıya ilk minare ancak sonraki Abbasiler döneminde eklenmiştir. MS 850 civarında inşa edilen bu minare, Gelin Minaresi olarak da bilinir. Bu minare, diğer geleneksel Suriye minareleriyle birlikte, taştan yapılmış kare planlı bir kuledir.
- Reçel Minaresi – Turkuaz Dağı'nın Kayıp Şehri'nin Son Anıtı
- Konye-Urgenç, Cengiz Han'ın Yıkımından Sonra Korundu
- Touba Ulu Camii: Mouride Kardeşliğinin Ruhani Evi
Gelin Minaresi, Şam Ulu Camii için yapılan ilk minaredir. (bgag / CC BY-SA 3.0 )
Bu formun Bizans dönemindeki Hıristiyan kilise kulelerinden esinlenildiğine inanılıyor. Ana kule, sivri uçlu üst kısmından kurşun bir çatı ile ayrılmıştır. Bu kule yüzyıllar boyunca birkaç kez yeniden inşa edilmiş olabilir. Şam Ulu Camii'nin iki minaresi daha vardır: İsa Minaresi (İsa'nın Arapça karşılığı) ve Kayıtbay Minaresi.
İlki 1217 civarında, ikincisi ise 1488 civarında inşa edilmiştir. 253 fit (77 metre) yüksekliğe yükselen İsa Minaresi, üç minarenin en uzunudur ve İsa'nın yeryüzüne ineceği inancından dolayı bu isimle anılır. Kıyametten önce Deccal ile yüzleşmek için bu minare aracılığıyla. Kayıtbay Minaresi ise Memluk sultanı Kayıtbay'ın adını almıştır.
İsa Minaresi, Şam Ulu Camii'nin üç minaresinin en uzunudur. (Hertik / CC BY-SA 3.0 )
Minareler Hristiyan Kilise Kulelerinden Etkilendi mi?
Hristiyan kilise kulelerinin tasarımının Müslümanlar tarafından Suriye'den batı bölgelerine getirildiği öne sürülmüştür. Uqba Camii olarak da bilinen Kairouan Ulu Camii, Tunus'ta bulunur ve şehrin kurulduğu yıl olan MS 670'de Arap general Uqba ibn Nafi tarafından yaptırılmıştır. Orijinal cami MS 690 civarında yıkıldı, ancak sonraki yüzyılda yeniden inşa edildi.
Ancak mevcut yapı MS 9. yüzyıla tarihlenmektedir. Kairouan, Mağrip'in en eski ve en kutsal şehri ve camisi Afrika kıtasının en eskileri arasında kabul edilir. Ayrıca Kairouan, bazıları tarafından Mekke, Medine ve Kudüs'ten sonra İslam'ın dördüncü en kutsal yeri olarak kabul edilir.
Şam Ulu Camii'nin aksine, Kairouan Ulu Camii'nin sadece bir minaresi vardır. Bu yapı 104 fit (32 metre) yüksekliğindedir ve hala şehrin en yüksek noktalarından biridir. İki caminin minareleri arasında gözlemlenen bir diğer farklılık da Kayruan'dakinin üç katlı, Şam Gelin Minaresi'nin ise iki bölüme ayrılmış olmasıdır.
Avlunun içinden gösterildiği gibi Kairouan Ulu Camii'nin minaresi. (Monaambf / CC BY-SA 4.0 )
Öte yandan, her iki minare de daha önce belirtildiği gibi Suriye'deki Hıristiyan kilise kulelerinin tasarımından ilham alan kare bir plana sahiptir. Bu formun İber Yarımadası'na da ulaştığı ve daha sonra İspanya Hıristiyanları tarafından kilise kuleleri olarak uyarlandığı da eklenebilir. Ancak bazı bilim adamları, bu tasarımın kökenini Suriye kilise kulelerine değil, Klasik dönemden kalma deniz fenerlerine kadar takip ediyor.
Antik dünyanın en ünlü deniz feneri şüphesiz İskenderiye Feneri'dir. İskenderiye Pharosu olarak da bilinen bu anıt, Antik Dünyanın Yedi Harikasından biriydi. Deniz feneri, Mısır'ın Helenistik Ptolemaik Krallığı'nın egemenliği altında olduğu MÖ 3. yüzyılda inşa edilmiştir.
Fenerin üç bölümü vardı; her biri hafifçe içe doğru eğimlidir. Fenerin tabanı kare, orta kısmı sekizgen ve üst kısmı silindirdi.
Fenerin tepesinde, geniş bir spiral rampa ile ulaşılan, geceleri yanan bir ateş vardı. Bu açıklama, eski deniz fenerinin yapısı hakkında bilgi almak için eski kaynakları araştıran Alman bilgin Hermann Thiersch'den geliyor.
İskenderiye Feneri'nin arkeolog Hermann Thiersch (1909) tarafından çizimi. (Hermann Thiersch / )
Minarenin Evrimi
Thiersch, deniz fenerinin yapısını eski metinlerden keşfetmenin yanı sıra, antik anıtın İslami dönemde hala var olduğunu gösterdi ve Memluk dönemi minarelerine ilham kaynağı olmuş olabileceğini savundu.
Bu minareler, kaidesi kare, ortası sekizgen ve üstte kubbe olmak üzere üç bölümden oluşmaktaydı. Bu temel tasarımda zaman içinde değişiklikler yapılmıştır. Örneğin, daha önceki minarelerin uzun bir kare bölümü vardı, ancak bu bölüm daha sonra tabanda kare bir kaideye indirgendi. Aynı zamanda sekizgen orta kısım daha sonraki zamanlarda daha uzun hale geldi.
Kubbeye gelince, bu başlangıçta süslüydü, ancak 14. yüzyılda bir taş soğanı formuna dönüştürüldü. İlginç bir şekilde, Memlûk dönemi minareleri (Abbâsîler döneminde olduğu gibi) cemaat camileriyle sınırlı değildi, daha küçük camiler ve türbeler de dahil olmak üzere diğer binalarda da bulundu.
Kare planlı kuleler yaygın olmakla birlikte minareler de farklı şekillerde yapılmıştır. Aslında İslam dünyasının doğu kesimlerinde minareler yaygın olarak silindirik kuleler şeklinde inşa edilirdi. Bu, örneğin İran ve Irak'ta inşa edilen camilerde görülebilir.
İlkinde, bilinen en eski minare, MS 9. yüzyıla tarihlenen Siraf'taki cemaat camisininkidir. Ancak bu cami günümüze ulaşmamıştır. Bu nedenle, İran'da ayakta kalan en eski minareler Fahraj ve Na'in'de bulunur.
Her iki yerde de bulunan cemaat camii 10. yüzyıla tarihlenir ve silindirik minarelere sahiptir. 11. yüzyılda Selçuklu fetihlerinin bir sonucu olarak bu minare formu Anadolu, Irak ve Afganistan'ı da içine alan geniş bir alana yayılmıştır.
Irak'ta, en ünlü minare tartışmasız Samarra Ulu Camii'ninkidir. Caminin kendisi MS 9. yüzyılda Abbasi halifesi Al-Mutawakkil döneminde inşa edilmiştir. Moğollar Irak'ı işgal ettiğinde cami yıkılmış olsa da, dış duvarları ve minaresi ayakta kalmıştır.
Malwiya ("Salyangoz Kabuğu" anlamına gelir) olarak da bilinen minare, tabanı 355 fit kare (33 metrekare) ve yüksekliği yaklaşık 180 fit (55 metre) olan bir konidir. Minarenin tepesine, camiye en yakın taraftan başlayarak minarenin beş katı yukarı saat yönünün tersine dönen spiral bir rampa ile ulaşılır. Bir hikayeye göre, Al-Mutawakkil, minarenin tepesine çıkan sarmal yolunda beyaz bir eşeğe bindi.
Samarra Ulu Camii'nin minaresi. (Taisir Mehdi / CC BY-SA 4.0 )
Bir hipoteze göre, bu minarenin olağandışı formu, eski Mezopotamya'nın zigguratlarından esinlenmiştir. Alternatif olarak, Samarra Ulu Camii'nin dünyanın en büyük camisi olması amaçlandığından, buna uygun büyük bir minareye sahip olması gerektiğine dikkat çekilmiştir.
Düz Samarra manzarasında uzun, ince bir minare hem pratik hem de görsel olarak etkileyici olmazdı. Bu nedenle, yüksekliğine göre yeterli kütleye sahip bir minare, izleyenler üzerinde daha önemli bir görsel etki bırakabilirdi.
- Afganistan, Mezar-ı Şerif'teki Sultanahmet Camii: Ünlü Bir Güzellik Mabedi
- Beni Hammad Kalesi: Kalıntılar, Orta Çağ Cezayir İslam Hanedanlığının Düşlerini Kanıtlıyor
- Merv: Bugün Harabelerde Doğunun Ebedi Şehri Nasıl Yaşıyor?
Ön planda minare ile Samarra Ulu Camii'nin havadan görünümü. (Jennifer Mei / CC BY-SA 2.0 )
Minareler Nerede Kayıp
Minare zamanla İslam dini mimarisinin en karakteristik özelliklerinden biri haline gelmesine rağmen, hiçbir şekilde tüm camilerde mevcut değildir. Doğu Afrika, Arabistan, Hindistan ve Uzak Doğu'nun çoğu gibi bölgelerde minaresiz birçok cami inşa edildi. Örneğin Hindistan'ın Müslüman yönetimi altındaki bölgelerinde minareler Babür dönemine kadar pek popüler değildi.
Mısır Memlükleri gibi Babürler de minare inşasını camilerle sınırlamadı. Örneğin ilk Babür minareleri, 17. yüzyılda inşa edilmiş dört kuleydi. Bu minareler, üçüncü Babür imparatoru Ekber'in mezarının yanındadır. Başka bir örnek olarak, 19. yüzyıldan önce Doğu Afrika'daki camiler genellikle minaresiz inşa edilirken, minare sadece daha yakın zamanlarda Uzak Doğu'da büyük ölçekte tanıtıldı.
Günümüzde minarenin asıl amacı, yani müezzinin ezan okuduğu yer olması, yerini büyük ölçüde hoparlörlere bırakmıştır. Yine de minare estetik değerini korumaktadır.
Nitekim minare daha eski dönemlerde de estetik bir işlev görmüştür. Tamamen işlevsel bir yapı olsaydı, her camide sadece bir minareye ihtiyaç duyulurdu.
Elbette birçok caminin birden fazla minaresi vardı. Son olarak minare, sadece İslam inancının değil, kurduğu medeniyetlerin de sembolik bir işlevi vardır.
Qantara.de - Diyalog mit der islamischen Welt
Minareler, İslam'ın ayırt edici bir sembolü haline geldi. Peki minarenin kökeni nedir? Nereden geldi?
Jonathan M. Bloom: En eski (yani yedinci yüzyıl) camilerinin minareleri yoktu. Bununla birlikte, hepsi olmasa da bazı camilerde bunlara dokuzuncu yüzyılda sahipti, bu yüzden sekizinci yüzyılın sonlarında veya dokuzuncu yüzyılın başlarında "icat edilmiş" görünüyorlar. Minarenin kökeni hakkında -kilise kulelerinden, gözetleme kulelerinden, deniz fenerlerinden, işaret kulelerinden, zafer sütunlarından vs. geldiğine dair pek çok teori var ama hiçbiri doğru değil. Araştırmam, en eski minarelerin ezanla hiçbir ilgisi olmadığını ve bu yüzden muhtemelen tam olarak bugün oldukları gibi, bir caminin varlığının sembolü ve dolayısıyla İslam'ın bir sembolü olacak şekilde tasarlandıklarını gösterdi. Ancak daha sonra bu kuleler, ezan sesinin verildiği yer olma ikincil anlamını kazanmıştır.
Peki minare siyasi bir sembol mü yoksa İslam mimarisinin bir formu mu?
Çiçek açmak: Minare - kubbe ile birlikte - İslam mimarisinin en karakteristik biçimlerinden biridir ve caminin sesidir. ezan, ezan sesi Roma'nın çan sesi gibi Kahire, İstanbul veya Riyad'a özgüdür. Hem Batı'da hem de Doğu'da, minareler İslam'ın o kadar belirgin bir sembolü haline geldi ki, siyasi karikatüristler onları benzer şekilde Orta Doğu veya İslami bir ortamı belirtmek için stenografi olarak kullanıyorlar, yazarlar ve yayıncılar "minare" kelimesini Müslüman dünyasına veya İslam'ın kendisine atıfta bulunmak için kullanıyorlar. .
Minareler hala İslam'ın güçlü sembolleri mi?
Çiçek açmak: Minareler, müminleri namaza çağırmak için kullanılsın veya kullanılmasın, İslam'ın güçlü sembolleri olmaya devam ediyor ve bazen bu nedenle hedef alınıyor. Örneğin, Kosova'daki korkunç iç savaş sırasında, Sırp kuvvetleri düzenli olarak minarelerin içine patlayıcılar yerleştirdi, sadece kuleleri yıkmakla kalmadı, aynı zamanda bunların yıkılmasını ve bitişik camilere zarar vermesini sağladı. Sırp güçleri bu yıkımla birlikte İslam'ın varlığının en görünür sembollerini manzarada yok etmek istedi. Modern silahlar ve patlayıcılar sonuçları daha dramatik hale getirme eğiliminde olsa da, rakip görsel kültürler arasındaki bu tür çatışmalar ne yazık ki sadece yeni haberler değil. Osmanlı padişahı Fatih Mehmet, Mayıs 1453'te Bizans'ın başkenti Konstantinopolis'i fethettikten sonra, ilk işlerinden biri, camiye dönüştürüldüğünü belirtmek için 900 yıllık Ayasofya kilisesine ahşap bir minare eklenmesini emretmek oldu. Geçici ahşap minare kısa süre sonra taştan yeniden inşa edildi ve iyi bir önlem için üç tane daha eklendi. Mehmet ve halefleri yeni başkentlerinde başka camiler inşa ederken, İstanbul'un silüeti düzinelerce ince, ok benzeri minareyle noktalandı, bu da Osmanlı başkentine ayırt edici bir görünüm kazandırdı ve herkese İstanbul'un artık Hıristiyan Bizans'ın başkenti olmadığının sinyalini verdi. ama bir İslam imparatorluğunun yeni başkenti.
Bu arada, Akdeniz'in batı ucunda, Orta Çağ'ın sonlarında Hıristiyanlar İber Yarımadası'nı Müslümanlardan geri alırken, galipler Endülüs cemaat camilerinin büyük taş veya tuğla minarelerini kilise çan kulelerine dönüştürdüler. Bir zamanlar Müslümanların şehrinin gururu olan Córdoba'daki muhteşem 10. yüzyıl minaresi, ona "Hıristiyan" bir görünüm vermek için daha fazla taş işçiliğiyle kaplandı ve bir çan kulesi ve bir dizi çanla süslendi. Turistler hala çan kulesinin içinde bozulmamış eski minarenin kalıntılarına tırmanabilirler. Mimarlık tarihi perspektifinden bakıldığında, bu bölümler eski bir mimari "kısasasa kısas" oyununda turlar olarak görülebilir. Yaklaşık 500 yıl önce, dokuzuncu yüzyıl Córdoba'daki Hıristiyanlar, Müslümanları kiliselerinin "zirvelerini" - yani çan kulelerini - yıkmak ve "kulelerinden ve sisli tepelerinden" "peygamberlerini yüceltmekle" suçlamışlardı. Córdoba ilahiyatçısı Eulogius, büyükbabasının kendisini müezzinin çığlığından korumak için nasıl ellerini kulaklarına kapamak zorunda kaldığını tasavvufi bir şekilde anlattı.
İslam geleneğinde minaresiz cami örnekleri var mıdır?
Çiçek açmak: Müslüman dünyasının birçok yerinde - örneğin Malezya, Keşmir ve Doğu Afrika - modern zamanlardan önce kule minareleri neredeyse bilinmiyordu. Bununla birlikte, 20. yüzyılda, görsel iletişim ve seyahatin yaygınlaşması, bölgesel mimari tarzları uluslararası bir "İslami" kubbe ve yüksek kule normuna dönüştürdü.
Yine de, bir uzman, Universiti Teknologi Malaysia'dan Dr. Mohamad Tajuddin bin Mohamad Rasdi, son zamanlarda modern mimarların ve müşterilerinin süslü minareler, kubbeler ve kubbelerle anıtsal camiler inşa ettiğini belirtti. mukarnas (dekoratif bir araç olarak kullanılan bir tür korniş, ed.) Peygamber'in öğretilerini görmezden gelir. Diğer Müslümanlar, Dr. Rasdi'nin İslami gelenek yorumuna katılmayabilir, ancak hiç şüphe yok ki, ezan Peygamber dönemine kadar uzanıyor, minare kesinlikle daha sonraki bir icat. Yedinci yüzyılın başlarında İslam vahyedilince, Yahudiler müminleri Hz. şofar (koç boynuzu) ve Hıristiyanlar bir çan veya tahta bir gong veya şangırtı kullandılar.Gerçekten de, uzaktaki bir manastırdan esen rüzgarda esen bir çan sesi, İslam öncesi ve erken dönem İslam şiirinde sıkça görülen bir imgedir.
Bu bağlamda Peygamberimizin sahabelerinden Abdullah ibn Zeyd'in rüyasında mescidin çatısından Müslümanları namaza çağıran birini gördüğünü çok iyi anlayabiliriz. Peygamber'e rüyasını anlattıktan sonra, Muhammed rüyasını Tanrı'dan bir vizyon olarak kabul etti ve Habeşli bir azatlı ve erken İslam'a dönen Bilal'e "Kalk, Bilal ve herkesi duaya çağır!" diye talimat verdi. Güzel sesiyle tanınan Bilal, böyle yaparak ilk müezzin olmuştur. İslami geleneğe göre, Bilal ve halefleri, normalde, bir caminin kapısı veya çatısı, yükseltilmiş bir komşu yapı veya hatta şehir surları gibi yüksek veya halka açık bir yerden ezan okurdu, ancak asla yüksek bir kuleden değil. Nitekim Peygamber'in kuzeni, damadı ve dördüncü halife olan Ali b. mi'dhana (Ezan okunan yer, ed.) yüksekliği müezzinin caminin etrafındaki evleri görmesini sağladığı için yıkılmıştır. Ali'ye göre ezan, mescidin çatısından daha yüksek bir yerden yapılmamalıdır.
İsviçre kısa süre önce minare yasağı lehinde oy kullandı çünkü İsviçre vatandaşlarının çoğunluğu minareleri "İslamlaşma" sembolü olarak görüyor.
Çiçek açmak: Minarenin kökenini ve tarihini inceleyen ilk bilim adamlarından birinin, yüzyılı aşkın bir süre önce yazan İsviçreli Arap yazarı Max van Berchem olması ironiktir. Minareler teknik olarak bir caminin gerekli parçaları olmasa da, minarelerin inşasının yasaklanması İsviçre'deki Müslüman cemaati için bir tokat olarak kabul edilir. İsviçre'nin kiliselerde çan kulesi inşasını yasaklamaya karar verdiğini hayal edebiliyor musunuz?
Minarelere karşı bu kırgınlık yeni bir fenomen mi?
Çiçek açmak: Hayır, Müslümanların ve Hıristiyanların ufuk çizgisini talep etme hakkı için savaştığı İspanya'daki Orta Çağlara kadar uzanıyor. Daha yakın zamanlarda, Oxford'da bir minarenin inşası hakkında bir kargaşa vardı, çünkü aynı nedenden dolayı şehrin kiliselerinin yanı sıra Frederick, Maryland'deki (ABD) efsanevi kulelerden daha uzun olabilirdi.
31 Ocak 2010 Pazar
Deniz Feneri - Bir Sembol Olarak
Deniz Feneri, deniz fenerinin üzerine dikilmiş uzun, dairesel bir taş yapıdır.
denize ve potansiyeline en yakın karanın en yüksek noktası
tehlikeler. Denizcilere karanın yakın olduğunu bildirir ve onları uyarır.
olması gereken kayalara, resiflere ve sığ sulara yaklaşıyorlar.
dikkatli bir şekilde gezinin. Deniz Feneri de rahatlatıcı
misafirperver bir limanın sakin sularının yakınınızda olduğunun işaretidir.
Deniz Feneri hem aydınlıkta hem de karanlıkta tek başına ve uzun boyludur
ve feneri ile birlikte, Sembolize eden bir odak noktasıdır.
güç, rehberlik ve güvenli liman, Manevi bir "Hoş Geldiniz Matı"
deniz yoluyla seyahat eden herkes için.
Sembolik olarak Deniz Feneri, Yıldız'a benzer ve
Tarot Güvertesinin Münzevi. Ancak, Yıldız rehberlik görevi gördüğü için
göklere veya daha yüksek bilince bakan herkes için ve
Münzevi, zirveye çıkmak isteyen herkese bir rehber olarak hizmet eder.
dağın zirvesi veya dünyadaki en yüksek ruhsal kazanım seviyesi,
Deniz Feneri, her ikisine de bir rehber ve işaretçi olarak hizmet eder.
Suda yolculuk yapmak veya sürüklenmek.
Mecazi olarak Su elementi duyguları temsil ettiği için,
Deniz Feneri Manevi Gücün ve Duygusal Gücün Sembolüdür
Olduğumuzu hissettiğimiz zamanlarda bize sunulan rehberlik
bir iç kargaşa denizinde çaresizce savrulmak.
Bu düşünceleri aklımızda tutarak, şimdi metaforları inceleyelim.
Sembolü ile ilgili ve bağlantılı olan
Deniz feneri.
fırtınalar hem rüzgar (hava) hem de yağmurdan (su) oluşur. Ve hava olduğu gibi
zihni temsil eden element ve su elementtir
duyguları temsil eden fırtınalar, heyecanlı düşünceleri sembolize eder.
ve duygular. Mecazi olarak, fırtınalar bizim İç Şeytanlarımızdır.
hem zihnimize hem de Bilinçaltımıza işkence eder.
NS kayalar, resifler ve sığ sular finali sembolize etmek
herhangi bir sona eriyor gibi görünen tehlikeler ve sefaletler
çalkantılı yolculuk. Tıpkı "öncesi her zaman en karanlık
şafak", işler her zaman bizim gibi en tehlikeli ve umutsuz görünüyor
duygusal bir kargaşanın sonuna ulaşmak. Bu nokta, biz
Ellerimizi havaya kaldırıp pes etmek gibi hissediyorum. Ancak, sadece
sorunlarımızın çözüldüğü bu noktadan sonra krizlerimiz hafifler.
ve sahip olduğumuz yeni netlik ve anlayışı elde ederiz.
çok çaresizce Aranıyordu.
NS Kuvvet Deniz Feneri konumu ile sembolize edilir.
En yakın arazinin en yüksek noktasına dikilir.
deniz ve tehlikeleri. Dairesel yapısı onu yapar
zamanın ve doğanın dayanabileceği en acı fırtınalardan etkilenmez
ona fırlat. olarak Daire bir İlahiyat Sembolüdür, dairesel
Deniz Feneri'nin yapısı İstikrarlı ve güvenilir Maneviyat'ı sembolize eder.
Zihinsel ve duygusal fırtınalarımız sırasında rehberlik.
NS işaretçi parıldayan Yol Gösterici Işık, Aydınlatılmış Göz'dür.
her yöne doğru hareket eder ve denizde sürüklenen herkesin onu deniz aracı olarak kullanmasını sağlar.
güvenli limanın sakin sularına yönelmek için odak noktası
hangi Deniz Feneri denetler.
Bu nedenle Deniz Feneri Sembolü bize şunu hatırlatıyor:
Duygusal denizlerimizin ne kadar çalkantılı hale gelebileceği konusunda sadece
içimizdeki Ruhsal Deniz Fenerinin Yol Gösterici Işığına odaklanın.
İç Deniz Fenerimiz bizim iç gücümüzdür, bizim Tanrımızdır.
bizim Atman'ımızdır.
İç Deniz Fenerimiz aynı zamanda güvenli bir şekilde yönlendiren manevi rehberimizdir.
bizi her birimizin içinde bulunan o barışçıl limana
içimizden biri bize sakin sular sağlayan bir liman, güvenli
çalkantılı denizlerden gelen liman ve duygusal dinginlik
şu anda etrafımızı sarıyor.
Huzur Limanımızda güvende olduğumuzda daha iyiyiz
duygusal gelgitleri ve akıntıları değerlendirebilir.
geçici olarak yolculuğumuzu rahatsız ediyor. Sonra, bir kez duygusal fırtınamız
nihayet geçer, bir kez daha denize açılabilir ve berrak gökyüzünün tadını çıkarabiliriz,
sakin denizler ve müreffeh Sular neşeyle yeniye doğru yelken açarken
Ufuklar ve yeni Maceralar.
Yorumlar ve E-postalar: gelen yorumları ve e-postaları bekliyorum
benzer düşünce ve duygulara sahip insanlar. E-mail adresim
bu sayfanın sol üst alanında bulunur. Yorumlar olabilir
her makalenin altında bulunan "Yorum" bağlantısını kullanarak yayınlanmıştır.
Ayrıca: Bu makalede değer bulduysanız, lütfen iletmekten çekinmeyin
diğer benzer düşünen kişilere, kuruluşlara ve sitelere.
Sorumluluk Reddi: Makalelerimin hiçbiri olarak kabul edilmemelidir
ya tavsiye ya da uzmanlık. Onlar sadece kişisel görüşlerdir
ve daha fazla yok. Herkes yetkili aramaya teşvik edilir
lisanslı, kayıtlı veya sertifikalı bir profesyonelden tavsiye
böyle bir tavsiye veya hizmetin gerekli olması durumunda.
telif hakkı Joseph Panek 2010
Sessiz Çağrı
İslam sembolizmle doludur. İlkeleri, metinleri, tasarımları ve mimari unsurlarının tümü, yüzeyin altında kalan daha derin anlamlardan bahseder.
Bu yazıda İslam'ın ikonik minarelerine, kökenlerine ve ne anlama geldiklerine bir göz atacağız.
Arapça kökenli manarAğırlıklı olarak bir mescide bağlı ince bir kare kule şeklini alan minare, dünyanın çoğu yerinde her yerde bulunan bir yapıdır. Aynı zamanda bir miʾdhana veya bir testere Arapça ve kökenleri, aldığı biçim ve hizmet etmesi amaçlanan işlev, çok akademik tartışmaların konusudur.
Bazıları, İslam minarelerinin kökenlerini eski deniz fenerlerine, özellikle İskenderiye Pharos'a 1 veya hatıra sütunlarına 2 dayandığına inanıyor. Tartışmanın dilsel yönüne daha fazla odaklanan diğerleri, kelimenin kökenini izler. manar Arapça kökenli olan nar (ateş) Yakın Doğu'nun kadim zigguratlarından 4 türeyen kadim Samiler 3 tarafından ateş sinyallerinin kullanımına. Başka bir teori, minarelerin Suriyeli keşişlerin kaldığı küçük kare hücrelere benzediğini ve kilise kulelerinden etkilendiğinin görüldüğünü ileri sürüyor. Kısacası, insanlık tarihi boyunca ve Hindistan alt kıtası ve İran gibi çok uzak bölgelerde yapısal olarak karşılaştırılabilir olan minareler ve diğer binalar arasındaki benzerliklere dayalı olarak çeşitli hipotezler oluşturulmuştur.
Minarenin işlevine gelince, minarenin günümüzdeki yaygınlığı ezan Minarelerin üzerine monte edilmiş ses sistemlerinden gelen yankı, pek çok kişinin ezan sesinin onların işlevsel çekirdeği olduğu ve minarelerin ezan minarenin ortaya çıktığını söyledi.
Ancak Fatımi fıkhı bu görüşü reddeder. yasaklıyor muadhin (haberci) yerine getirmekten ezan yakınına düşen evlerin mahremiyetini korumak için mescidin çatısından daha yüksek herhangi bir yüzeyde. Bu, genellikle çatıdan çok yüksekte yükselen minarelerin, ezan. Bu anlayışa rağmen minare, Fatımi mescitlerinin mimarisinde hala belirgin bir şekilde yer almakta ve bu da bize geleneksel olarak anlaşılandan farklı bir amaca hizmet etmesi gerektiğini söylemektedir.
Minare, halkın telaffuz edilen çağrısı için tasarlanmasa da ezan çok daha derin ve kalıcı bir çağrının, sessizliğin çağrısının simgesidir. İmam Cafer-i Sadık (a.s) şöyle buyurmuştur: "Bize sükût içinde çağırın," erdemli amelleriniz ve adaletli münasebetlerinizle. Bu nedenle minare, uzaktan bakışları davet eden ve tek kelime etmeden kitleleri etkin bir şekilde çağıran sağlam bir görsel ifade olarak düşünülebilir.
Bu gerçek, başka hiçbir olayda, Hüseyin'in standartlarının dünyanın dört bir yanındaki cemaat mescitlerinin minarelerinin üzerinde çırpınıp onun sevgi, uyum ve insanlık mesajını ilan ettiği Ashara Mübareke'den daha açık değildir. İslam düşünce, kültür ve toplumunun mescidi olan mescide bağlı minare taşıyan bayrak, İmam Hüseyin'in hayatını ortaya koyduğu yüksek değerlerin işlevsel bir yapı oluşturduğunu her bakana iletmek için sembolik bir ifade zincirinde bir araya geliyor. İslami öğretilerin özü ve fiziksel anıtları. Arapça atasözü: bir tabelanın tepesindeki ateşten daha belirgindir (ashhar min nār 'alā 'alam) bu görüşü daha da güçlendirmektedir çünkü Arapça manar minare için nar (yangın sinyali) ve alem (standart) üstünde manar bu fiziksel simgelerin hareket ettiği yüce değerlerin birleşik bir ünleminde birleşir.
Syedi Khanji Fir QR'nin anlatısı, topluluk söylemlerinde sıklıkla tekrarlanan bir anlatı. Udaipur'dan selamlayarak, bilgi ve aydınlanma arayışında mütevazı bir öğrenci olan Syedna RA'nın huzuruna gitti. Oraya vardığında, Syedna RA'nın günlük konuşmalarını düzenlediği mekanı rahatsız eden kalıcı bir kötü koku olduğunu fark etti. Diğerleri kokudan şikayet etmek ve durumu kınamakla yetinirken, Syedi Khanji Fir QR örnek olarak liderlik etmeyi kendine görev edindi. Karanlığın ve gecenin sessizliğinin örtüsü altında, kendi başına temizlemek için, komşular tarafından sürekli uygunsuz çöp atılmasının kasvetli bir çürüme ve pis koku yığınına yol açtığı bitişik ara sokağa gitmeye başladı. Onun bu sessiz çağrısı, yüzlerce yıl sonra da bir fenerin tepesinde bir minare gibi yankılanmaya devam ediyor.
İmam Ali bin Ebi Talib AS bir beyitinde şöyle buyurmaktadır:
"Sözlerin ruhum gümüşe benziyorsa, o zaman gerçekten susmak altın gibidir."
Bu, bazı gergin durumlarda sessiz kalmanın yararlarını sağlamak olarak anlaşılsa da, bundan türetilen daha derin bir anlam, eylemlerin gerçekten kelimelerden daha yüksek sesle konuştuğu ve daha değerli olduğu fikrini desteklemektedir. Fatimi geleneğindeki minareler, bu derin anlayışa bir gönderme olarak anlaşılabilecek altın bir taç ile taçlandırılma eğilimindedir.
Sessizlik içinde çağırma, daha yüksek idealler için çabalama ve başkalarına da aynı şeyi basit ve alçakgönüllü bir şekilde – emretmek yerine yaparak yapma konusunda ilham verme felsefesi, tüm Dawoodi Bohra hayırsever girişimlerinin değerlerinin altını çiziyor. İslam, Müslümanları meşhur çatılardan bağırmak yerine harekete geçmeye ve örnek olmaya teşvik eder. Kur'an-ı Kerim, kimsenin uygulamadığı şeyi vaaz etmemesi konusunda uyarıyor. Bu nedenle, ister açları doyurmak, ister çevreyi iyileştirmek için çalışmak, ister toplumdaki yaşlıları sorgulamak gibi basit bir şey olsun, isterse aramızdaki daha az şanslı olanlar olsun, Bohra topluluğu, etkili ve ilham verici eylemlerle olumlu değişimi etkileme mirasını sürdürüyor, olduğu gibi, sessizce çağırıyor.
Özbekistan Hakkında
Günümüzde Buhara, Taşkent'ten 600 kilometre uzaklıkta orta büyüklükte (nüfus 273.000) bir bölgesel merkezdir ve bu, bu kadar zengin bir tarihe sahip şehrin tipik bir özelliği değildir: Yüzyıllar boyunca bile değil, binlerce yıl boyunca Buhara şehirdi Hayır .1 Orta Asya'da (adlarından birinin Büyük Buhariya olması boşuna değil!), sadece Semerkant tarafından ikinci bir sıraya indirilen bazı dönemlerde: Soğd-Mavveranakhr-Türkistan'ın iki merkezi arasındaki rekabet, iki Rus başkenti arasındaki rekabete benziyor, ancak tarihi on kat daha uzun. Semerkant Doğu'nun Roma'sı olarak adlandırıldıysa, Buhara daha çok tüm insanlığın tarihinde bir iz bırakan tüccarlar, ustalar, şairler, bilginler ve azizler şehri olan Doğu Atina'ya benziyor.
Buhara ile ilgili 8 bölüm ve uydu şehir Kagan hakkında birkaç bölüm olacak. Birinci bölümde, geleneksel olarak Buhara'nın tarihi, rengi, insanları ve sayısız yerel el sanatlarına genel bir bakış.
Buhara'nın çevresi, kil kekler gibi her yere benzeyen antik yerleşimlerin sayısıyla hayrete düşüyor. Buhara'nın adı aslen Zerafşan'ın aşağı kesimlerindeki tüm bu büyük vahaya aitti ve her iki anlamda da Sanskritçe "vihara" ("yer") ya da Soğdca "Bukharak" ("iyi bir yer") kelimesinden geliyor. burası "yaşamak için bir yer". Büyük İpek Yolu boyunca şehir devletleri ile kırsal bölgelerin birleşmesi olarak başlayan, yaklaşık iki buçuk bin yıldır burada gelişmiş bir uygarlık var:
Mevcut Buhara, ilk başta bu küçük şehir devletlerinden sadece biriydi ve daha sonra Numizhket olarak adlandırıldı, Buhariya'nın merkezi ise mevcut şehrin güneybatısında, Paikend ve Varakhsha'da çölün kenarında yer alıyordu. İkincisi, Buhara şehrini bilinmeyen bir tarihten Buhara'yı Samanid devletine dahil eden Samani hükümdarı İsmail ibn Ahmed'in saltanatına kadar yöneten Buhar Khudats adlı Soğd hükümdarlarının ikametgahı olarak hizmet etti. Arkeologlar, büyük saraylarının kalıntılarında birkaç benzersiz fresk ortaya çıkardılar - en ünlüsü, şimdi Hermitage'da saklanan çitalar için kraliyet avını tasvir ediyor. Buhara'nın Gemisi Müzesi'nde 6. yüzyıldan sadece bir çita görüntüsü olan bir başka fresk sergileniyor:
Ancak savaşçıların değil, tüccarların ülkesi olan Buhariya'nın gerçek merkezi, tarihinin çoğu, o yılların tarihçileri tarafından Bakır Şehir olarak bilinen Paikend'di ve bir versiyona göre "Avesta" ilk kez onun tarihinde kaydedildi. Ateş Tapınağı. Konumu gerçekten eşsizdi: Çin (Zerafshan) ve Hindistan'dan (Amu Darya) batıya giden yolların birleştiği Zerafshan'ın ağzına yakın. Arkeologlar, Orta Asya'ya özgü benzersiz surların kalıntılarını buldular ve hatta Müslüman döneminde Paikend, Buhara'nın Kalyan'ından çok daha büyük bir minare inşa etti. ne yazık ki, şimdi tüm bunlar kil oldu, işte şimdi tüm Buhara müzelerinde saklanan görkemli geçmişin bazı parçaları:
Tabii ki, Orta Asya uygarlığının tüm merkezleri gibi, Buhariya da zaman zaman ele geçirildi: 5. ve 6. yüzyıllarda Eftalitler ("Ak Hunlar" olarak da bilinirdi, o zamanlar günümüzün ataları olan Nasturiler) idi. Peştunlar) 567'de Türkler, kendilerine karşı birkaç kanlı ayaklanma çıkardı ve 709'da efsanevi Kuteiba ibn Muslim komutasındaki Araplar. Ancak, boyun eğdirilen yarı-dünyanın Halifelik savaşçıları bile Bakır Şehir'in zenginliğine, ele geçirilen avın lüksüne ve halkın kendileri için sunduğu fidye miktarına hayran kaldılar. Araplar buraya bir nedenden dolayı geldiler: 6. yüzyıldan itibaren Numizhket'in Buhar Khudat hükümdarları Vardan hükümdarlarıyla iktidar için savaştı ve Buhar Khudat Tugshada İslam'a dönüşmek karşılığında Kuteiba'dan yardım istedi. Son Buhar Khudat, 783'te başka bir ayaklanmayı desteklediği için Arap valisi tarafından idam edilmesine rağmen, diğer tüm prensler etkilerini daha da erken kaybettiler ve 8. yüzyılda bir yerlerde Buhar Khudat hanedanının saltanatı altındaki tek bölge olarak Müslüman Numyzhket başladı. Buhara denir. Şehir bir süre Paikend ile birlikte yaşadı, ancak çoğu zaman olduğu gibi, şehri yok eden savaşlar değil, doğaydı - 11. yüzyılda nüfus arttıkça Zarafshan nehri çok sayıda sulama hendeği ve Amu Derya'ya ulaşmayı durdurdu, bu yüzden nehir boyunca hayat daha da yükseldi ve Buhara vahanın tek merkezi oldu.
Tüm hükümdarların altında Buhara'nın kalbi Ark'tı - şehrin merkezinde müstahkem bir tepe, yapay mı yoksa doğal bir tepe mi olduğunu gerçekten bilmiyor (efsaneye göre, kutsal kahraman Siyavush tarafından inşa edildi) veya sadece yüzyıllar boyunca gelişen kültürel bir katman. Buradaki Ark, Moskova'daki Kremlin'in, Londra'daki Kule'nin, Pekin'deki Yasak Şehir'in önemine benzer - üstelik bu başkentlerin hiçbiri kaleyi bu kadar uzun süre merkez olarak tutmamışken, Buhara'da bu rolü sadece yirminci yüzyıl. Buhar Hudats, Vali, Hanlar, Emirler ve onların askeri güçlerinin merkezi olan Ark, ticaret şehrinin dışında, yüksekte asılıydı. Ark müzelerinde daha önceki üç fotoğraf da çekildi:
Buhara tarihinin zirvesi, tüm Pers kültürünün Rönesansını yaşadığı bin yılın dönüşüydü. O zamana kadar halifelik zayıflamıştı ve çevresindeki gerçek güç, resmen halifeliğin vassalları olarak kalan yerel Müslüman hanedanların elindeydi: örneğin, 821-73 yıllarında Buhara, ilk Müslüman hükümdarlar olan Tahiriler tarafından yönetiliyordu. İran'ın. Semerkant'ta, aynı zamanda, günümüz Taciklerinin tarihinin temelini atan bir başka Pers hanedanı olan Samanidlerin gücü arttı. 875'te Nasr ibn Ahmed, halifeye isyan ettikten ve Amu Derya'nın her tarafında Maveranahr ve Horasan bölgelerini de içeren Orta Asya'daki ilk bağımsız Müslüman devlet olan imparatorluğunu ilan ettikten kısa bir süre sonra Semerkant valisi olarak atandı.892'de kardeşi İsmail Samani, başkenti Buhara'ya taşıyarak, 999'da Karahanlı Türkleri tarafından tahttan indirilen Samanoğulları'nın düşüşüyle bile kesintiye uğratılamayan altın çağını başlatır. Dahası, bu dönemde Doğu düşüncesinin bu tür aydınlatıcıları Buhara'dan "doktorların kralı" olarak geçti. Fars şiirinin kurucusu Rudaki (10. yüzyılın başında Samanoğulları'nın saray şairiydi), ünlü İranlı şair, astronom ve matematikçi Ömer Hayyam (1068-78 yıllarında Buhara'da yaşadı, yaşları 20 ila 30 arasındaydı) ) ve ünü bin yıl boyunca solmuş ve isimleri şimdi sadece uzmanlar tarafından bilinen diğerleri.
Samani Türbesi (892-907) - Buhara'daki en eski bina ve hatta Özbekistan'ın tamamı:
Magoki-Atari camisinin de 10-15. yüzyıllarda defalarca yeniden inşa edilmiş olmasına rağmen Samanoğulları döneminde yapıldığına inanılıyor ve anladığım kadarıyla o zamandan beri sadece bir yan taçkapısı kalmış. Efsaneye göre, Samanid türbesi Zerdüştlerin Güneş tapınağının bulunduğu yere inşa edilmiştir ve Magoki-Atari camisi Ay Tapınağı'nın yerinedir ve daha eski temelin altında olduğu doğrudur:
Buhara, Samani imparatorluğunun yıkılmasıyla yarım bin yıl boyunca başkent rolünü kaybetse de, Orta Asya ticaret ve düşüncesinin merkezi olmaya devam etti. Karahanlıların gücü 1206'ya kadar sürdü, daha sonra Buhara Harezm tarafından ele geçirildi ve 1220'de Orta Asya yerel Dünyanın Sonunu yaşadı - Cengiz Han ve orduları bölgeyi yuttu.
Moğolların Müslümanları en büyük düşmanları olarak gördüklerini ve Moğol savaşlarının zirvesinin 1270'lerde Khulagu tarafından Bağdat'ın yıkılması olduğunu belirtmek gerekir. Cengiz Han, Orta Asya'yı Rusya'nın (Ryazan'a ilk saldırı hariç) en kötü rüya olduğunu hayal edemeyecek şekilde kana boğdu: şehirlerin çoğu tamamen yıkıldı ve daha sonra aynı Semerkant gibi yeni bir yere sıfırdan yeniden inşa edildi. Ancak Buhara, 8. yüzyılda Araplarla ve 13. yüzyılda Moğollarla müzakere etmek için inanılmaz bir yeteneğe sahipti. Sadece Ark, soyulduğu ve tüm sakinlerinin katledildiği Cengiz Han'a Direniş gösterdi. Efsaneye göre Cengiz Han burada, açık havada şenlik ayinleri için inşa edilen Namazgokh Camii'nde (1119-20) bir konuşma yaptı. O zaman evrenin sersemleticisi dedi ki: "Eğer günahların olmasaydı, Cennet sana benim gibi bir musibet gönderir miydi?".
Orta Asya'da Moğol öncesi binalar Rusya'dakinden bile daha az korunmuştur (ilki istiladan önce açıkça çok daha gelişmiş olmasına rağmen) ve Buhara'da bunlardan sadece 4 tanesi kalmıştır - yukarıda gösterilen üçü, her şeyden önce - 45 veya 48 metre yüksekliğindeki Büyük Minare Kalyan (1127). Böyle dev minareler, ezanlarıyla tüm şehri kaplayan İslam'ın fenerleri tam da o zamanlarda yapılmış (sonradan öyle görünüyor ki şehirler çok büyümüş ve mahallerdeki küçük minareler daha çok büyümüş. pratik). Kalyan, Buhara'nın gerçek ekseni, merkezi, neredeyse şehrin her köşesinden görülebiliyor, hatta Sovyet caddeleri bile onu perspektifte gösterecek şekilde inşa edilmiş.
. Bana Buhara'yı gösterenlerden biri, Hajo'nun Mekke'ye hac yaptığı anlamına geldiği Sultan-Haji adında bir adamdı. Ona göre Buhara, Özbekistan'ı ülke olarak hiç duymamış olanlar da dahil olmak üzere tüm İslam dünyasında tanınmakta ve onurlandırılmaktadır. Buhara, İslam'ın tüm bölgeye yayıldığı Orta Asya'nın ilk Müslüman şehriydi, ancak bu bile şehirle ilgili ana şey değil. Buhara'nın laik tarihinden bahsederken, 8. yüzyılda (yani Samanoğulları'ndan önce, Orta Asya'da Hilafet yönetiminin en sonunda) yaşayan Muhammed el-Buhari'den bahsetmedim. Kuran'dan sonra Sünni Müslümanların önem kitabı. Aslında Sünnet, yaşam yolunu takip etmek ortodoks Sünni'nin görevi olan (bunun daha çok bir tavsiye olduğu Şiilerin aksine) Peygamber'in hayatı hakkında bir hadisler, kutsal hikayeler koleksiyonudur. İlk yüzyıllarda hadisler sözlü olarak aktarıldı, onları kaydetme girişimleri de Buharalı Muhammed'den önce yapıldı, ancak el-Buhari binden fazla şeyh ile röportaj yaptı, 800.000'den fazla (!) hadis çalıştı, bunlardan en güvenilir olanı (her hadisten beri) 7.275 seçildi. bir "şecere" - nesilden nesile aktarıldığı bir zincir) vardı ve altı kanonik koleksiyon arasında "Saheeh" ilk ve en büyüğü oldu.
Buhara'nın İslam medeniyetine üçüncü katkısı, İslam'daki tasavvuf akımı olan tasavvuftur ve Buhara, Orta Asya'da bile kesinlikle anavatanı değildi, ancak 13-15 yüzyıllarda dünya merkezlerinden biri haline geldi. Bu yarı-pagan bölgede tasavvuf, yerel gelenekleri özümseyerek iyice yerleşik hale geldi ve 12 Tarikattan (çok basit bir ifadeyle, Hıristiyan tarikatlarının Müslüman bir benzeridir), burada üç tane kuruldu: Harezm Kubravia, bozkır Yasaviya ve Buhari Nakşibendiye, 15. yüzyıldan itibaren Orta Asya, Hindistan, Türkiye ve Kafkasya'yı güçlü bir şekilde etkileyen Sufizm'in neredeyse en etkili dalı oldu. Buhara ve çevresinde Yedi Pir (kutsal yerler) vardır - yanlış hatırlamıyorsam Buhara, Khulyal, Bahauddin, Chor Bakr, Gijduvan, Shafirkan ve Romitan. Bahauddin - Nakşibendi'nin kendi adıdır - burası onun türbesinin yeridir ve Kulyal (aşağıdaki fotoğrafta) hocasının dinlenme yeridir. Üçgen bayraklı direğe dikkat edin - hepsi pirler benzerleri var:
Buhara Tasavvufunun oluşumu, sonu gelmeyen Cengizlileri öldüren çekişmelerin ve Moğol karşıtı ayaklanmaların zor zamanlarına düştü. Timur imparatorluğunda Buhara manevi ve ticari başkent olarak kaldı, ancak Timur'un ihtişamı için büyük inşaat alanlarıyla hala Semerkant'ın gölgesindeydi. Ancak 16. yüzyılda son Timurlu Babür Hindistan'a kaçtı ve orada hanedanını Büyük Moğollar olarak yeniden canlandırdı, Semerkant ise 1533'te yeğeni Ubaidullah'ın başkenti Buhara'ya devrettiği Özbek-Çingizid Mahmud Sheibani tarafından işgal edildi. Buhara, Türkistan'ın ana şehri oldu. Sheibanids uzun süre hüküm sürmedi, güçlerinin zirvesi II. Abdullah'ın altındaydı, ancak tüm torunları komplolarda ve savaşlarda öldü ve 1601'de Astrakhan hanedanı Buhara Hanlığı'nın yükselişine katkıda bulunan Buhara'da iktidara geldi. Üç Özbek hanlığı arasında en çok İranlılaşmıştı (resmi dil Farsça bile), en teokratik, ama - en kalabalık ve en zengin olanıydı. 1753'te Eştarhanlılar hanedanı da sona erdi: Buhara'yı vasal haline getiren İranlı Nadir Şah'ın himayesindeki Mangıt kabilesinden Muhammed Rahim-biy, çok hassas bir şekilde bir saray darbesi gerçekleştirdi, önce taht olarak atalık (naip) ve 1756'dan itibaren resmi hükümdar olarak, ancak bir Han olarak (Cengizid olmadığı için) değil, Emir olarak. Ve Buhara emirliği tarihinin sonuncusu, Rusya ile savaş, Semerkant'ın kaybedilmesi ve çarlık himayesinin tanınması ve nihayet Mikhail Frunze başkanlığındaki Bolşeviklerin yıkımıdır. Frunze, Buhara'yı fetheden tarihte (Kuteiba ve Cengiz Han'dan sonra) üçüncü yabancı oldu.
Ve Buhara'nın Özbekistan'ın diğer şehirleri arasında şu anki 'önemi', sefil Nukus ile 5. sırayı paylaşıyor, belki de tüm tarihinin en küçüğüdür.
Şimdi bu tarihin dışında kalanlardan bahsedelim, çünkü sürekliliği, mimarinin buzdağının sadece görünen kısmı olduğu etkileyici bir maddi kültürü doğurdu. Orta Asya'nın farklı bölgelerinin mimarisinin benzer olduğunu, ancak aynı zamanda Kiev, Vladimir, Pskov ve Novgorod'un ortaçağ mimarisinden farklı olduğunu söylemeliyim. Buhara'nın ve Orta Asya'nın her yerindeki en karakteristik anıtları medreselerdir, en popüler Buhara topluluğu (sadece burada bulunmamakla birlikte) bir medresedir. koş, iki bina aynı çizgide karşı karşıya geldiğinde. Ayrıca şunlara da dikkat edin: guldastlar - tamamlanmayan köşe kuleleri. Orta Asya mimarisinde ana portalin genişliğine göre ölçülen oranlardaki fark daha az belirgindir: Buhara'da genellikle binanın yüksekliğinin yarısına ve genişliğinin 1/5'ine eşitti.
Başka bir özellik: diğer yerlerde, portaldan giriş genellikle doğrudan avluya açılır, fuaye varsa yanlarda olur, ancak burada tam tersi - giriş, kavisli galerilerin etrafında kıvrılan bir duvara dayanır. İki taraf da. Burada sağda sokağa çıkış var ve ön ve arka giriş yolları:
Ve elbette, sırlı çinilerden yapılmış süslemeler ve Semerkant çinilerine "dans etme" sıfatını uygularsam, o zaman Buhara'da havai fişeklerin çıtırtılarını kulaklarınızda duyabileceğiniz ölçüde "parlak" olurdu. İslam'da insanları ve hayvanları tasvir edemezsiniz derler. Ancak burada, muhtemelen bu yasağın kök salmadığı ve Şiiliğin hüküm sürdüğü İran'ın yakınlığından dolayı tasvir edilmiştir.
Sıradan evlerde beni en çok etkileyen ahşap oyma kapılardı. Saman ve ham tuğlalar kısa ömürlüdür, bu nedenle tüm Orta Asya'da 19. yüzyılın sonundan daha eski evler bulamazsınız, ancak evlerini yeniden inşa ederken ev sahipleri her zaman ahşap "iskeletini" korumuştur. Bu nedenle, kapılar genellikle duvarlardan daha eskidir: yerel halka göre, 300-400 yaşında olabilirler (çoğunlukla yaklaşık 200) ve desenleri, içinde oyuldukları Moğol öncesi mimari geleneğini sürdürüyor gibi görünmektedir. taş:
İşte başka şehirlerde görmediğim başka bir Buhari "schtick" - cinsiyetler arası ziller çalıyor: kapıdaki yüzüğün tahta musluğu evdeki kadınlara, bir sopa tokmağının metal musluğu erkeklere yönelik. Ve evet, bu gerçekten bir gamalı haç, Doğu'da eski ve kararmış bir sembol değil.
Izgaralar ve ızgaralar dahil olmak üzere ahşap oyma örnekleri aso - seyahat eden Sufi'nin sopası:
Ve genel olarak, Buhara, sadece müzelerde değil, hediyelik eşya dükkanlarında da takdir edilebilecek halk el sanatlarının bolluğu ile şaşırtıyor. Bu stantta gösterilenin aslında Buhara'ya çoğunlukla Hindistan'dan gelen ucuz bir fabrika çıkışı olduğunu fark etmem biraz zaman aldı. Bununla birlikte, bu durumda bile bir şeyler bulabilirsiniz - çünkü çok eski zamanlardan beri Buhari tüccarları Hint mallarına yöneldi. Ancak çoğu zaman hediyelik eşya dükkanlarında aynı şeylere bakarak, yaşayan elin bıraktığı küçük farklılıkları fark edebilirsiniz - özellikle bu, dövme, kovalama, oyma ile ilgilidir. Buhara'da yerel olarak üretilen ve burada görmeyi bekleyebileceğiniz şeyleri size anlatmaya çalışacağım:
Örneğin minyatür, Pers geleneklerini sürdüren bir sanattır, burada Timurluların "ikinci başkenti" olan Heratlı Mahmud Sheibani tarafından fethedilmeye çalışıldı ve yapıldı, ancak ölmeden önce sadece 3 yıl hüküm sürdü. savaş. Çok sayıda nakkaş vardı, en göze çarpanları Shaikh-Zad, Mahmud Muzakhhib ve Abdullah idi. Buhara minyatür stili, ayrıntıların genişlemesi, karakter sayısının azalması ve simetrik kompozisyon (buradan) nedeniyle özlü idi. Sheibanid döneminin sona ermesiyle Buhara minyatürü çürümeye düştü ve zamanımızda yeniden doğdu, orijinaline ne kadar yakın bilmiyorum. En sevilen konulardan biri de "kervan"dır:
Bu fotoğrafın arka planında ve önceki üç resimde minyatürler ve boyalı tabutlar görebilirsiniz - eski gelenekleri, Rus Palekh'e dayanan, ancak oryantal arazilerle mevcut tekniklerin desteğiyle yeniden canlandırıldı:
Buhara'nın basitçe çöp olduğu karakteristik kalem kutuları. Bir yerde boyanmış, bir yerde oyulmuş - sadece bir sürü. Tarihlerinden emin değilim, ancak prensipte Buhara halkı ortaçağ standartlarına göre bile eğitim gördü, bu yüzden şaşırtıcı olmamalı:
Burada sadece antika gibi görünüyor, ancak kitaplar yerel kaligrafiyi hatırlatıyor (Semerkant'ın daha ünlü olduğu). Açık kitap Farsça kaligrafik yazı tipi Nestallik ile basılmıştır, bu nedenle basılması imkansızdır, bu tür kitaplar el yazısıyla yazılır ve litografi ile çoğaltılır - derler ki, Pakistan'ın matbaacılık işi bilgisayar çağından önce ve Hindistan'da böyle işliyordu. hala tamamen el yazısıyla yazılmış bir gazete var.
Sattıkları baharat dükkanında chikichi ("mühürler") ekmeğe desen yapmak için iğneli) ve kemere takılabilen kuru balkabağı kutuları ve örneğin nasvay (yerel halk buna alışıktır ve uyuşturucu olarak değil, sadece güçlü bir tütün olarak kabul edilir):
Ayrıca Buhara ipeği (genellikle Hint) ve Ferghana Vadisi'nden İkat satıyorlar, ancak hiçbir zaman özel bir kumaş üretimi olmadı. Buhara kumaşı her şeyden önce suzane, işlemeli pamuk ve ipekten farklı kombinasyonlarda örtüler. Özbekistan'ın her yerinde, Semerkant ve Urgut'ta, Kaşkaderya'da, Baysun'lu Surkhandarya'da kendi stilleriyle dikilirler, ancak bitkisel süslemeli beyaz "Buhara suzane" ve kırmızı "rozetler", belki de komşu Nurata'nın suzane dışında hiçbir şeyle karıştırılamaz. . Ayrıca, Buhara geleneği içinde kendi okullarının Vabkent, Gıjduvan, Şafirkan ve diğerleri gibi komşu kasabaları vardır.
Buhara halk kumaşlarında bebekler. Ayrıca, bu arada, canlandırmaya çalıştıkları eski gelenek:
Genel olarak, "Buharalı" dediğimizde, "elbiseli bir adam" tasavvur etmeliyiz. Şimdi sadece Kaşkaderya ve Surkhandarya'nın uzak dağ köylerinde gömlek ve pantolonlarının üzerine giyiliyorlar. Zengin Buharalıların sabahlıkları artık sadece müzelerde bulunabilir:
İşte Buhara ayakkabı Ichig (yüksek çizmeler) terliklere:
Ve şehirde en zor zamanlarda bile lüks içinde boğulan birçok soylu ve Avrupa'dan Çin'e ticaret yapan zengin tüccarlar olduğu için, terziler ve kunduracılar bazen sanat eserleri yarattılar:
Buhara'nın sembollerinden biri, çok eski zamanlardan beri orada bulunan altın dikiştir: en eski nesneler 15. yüzyıla kadar uzanır, ancak Paikend ve Varakhsha'nın fresklerinde bile altın işlemeli giysiler içinde insan resimleri vardır. Yaldızlı takkeler, çizmeler ve ipek bir elbise içinde eski bir asil Özbek çok tanınabilir bir görüntüdür.
Bu şey, demirciler tarafından kanalizasyon için yapılan iki sanatın birleştiği yerdedir - dantel kesmek için kurnazca kavisli makas-kuşlar.
Muhtemelen, bu benim geleneksel Buhara'dan en sevdiğim şey ve Özbekistan'da başka hiçbir yerde böyle şeyler bulamazsınız:
Buhara sokaklarında çok sayıda demirci dükkanı var ve Uygur'da üretilenlerden sonra en iyi pçaklar (tipik yerel bıçaklar) Buhara ve Taşkent'te yapılan bıçaklardan sonra. Uygurlardan daha az biliniyorlar çünkü çok daha az üretiliyorlar.
Metal tabaklar, ister büyük tabaklar ister kumgany (abdest ağızlı testiler) - avcılar tarafından üretilir:
Genel olarak, yaklaşık 40 farklı türde metal işleme uzmanı vardı, bunların arasında insanları gümüş su veya sıcak metal dokunuşlarıyla tedavi eden doktorlar bile vardı.
Ve elbette kuyumcular - soyluların antik kentinde zengin bir geleneğe sahipler. Çeşitli takı türleri vardı: "Tilla-kosh" (gelinin tacı), "mohitillo" ve "kadzhak" (geçici kolye), "zebi-gardan" ve "nosi-gardan" (göğüs takıları), küpeler "barg" " (yapraklı), "kundsoz", "halka" ve diğerleri, çiçek süslemeli oluklu ajur oymalı bilezikler, gümüş tokalı kemerler ve çok daha fazlası. Ana özellik, her yerde metal bağcıklardır:
Ancak "Buhara"nın en tipik eşyaları, müzelerin bile adandığı seramik ve halılardır. Seramik, Nadir-Divanbegi'nin (1619-20) eski hanakasını (tasavvuf manastırı) kaplar ve cephesi Lyabi-Hauz'a bakar. Buhariler için seramik yapmak her zaman çok onurluydu, çünkü 13-14 yüzyılların başında Bahauddin Nakşibendi'nin hocası Kulyal bile bir çömlekçiydi. Buhara seramikleri kelimenin tam anlamıyla "yüzyılların karanlığından" geldi - işte Paikend'den bazı levhalar:
Moğol öncesi dönemlerin kapları, kaseleri ve lambaları. Benzer bir lambadan Alladdin cini çağırıyordu ve onun Çin'den olduğu ve o zamanlar Çin'in Han'ın ülkesi değil, Türki oikumene (göçebe Khitan'dan) olduğu göz önüne alındığında, Alladdin'in torunları Özbekler arasında olabilir, Tacikler ve Uygurlar.
İşte yeni bir zaman - arka planda bir tabak, ön tarafta - kil oyuncaklar. Bunlar büyük ihtimalle Uba'nın Gijduvan köyünden ünlü Khamro Rakhimova'nın oyuncaklarıdır. Kanonik olarak kabul edilirler, kökenleri Zerdüştlüğe ve Navruz kutlamalarıyla ilgili шы'ye kadar uzanır. Şimdi onları yapan tek kişi öğrencisi Kubaro Babaeva veya herkesin dediği gibi Kubaro-opa. O da aynı köyden geliyor, artık çok yaşlı ama düzenli olarak sergiler için Taşkent'e geliyor. Bu arada, kil oyuncaklar her zaman sadece çömlekçi çarkını çevirmekte zorlanan kadınlar veya yaşlılar tarafından yapılmıştır. Ve bu oyuncaklarda erken dönem İslam'ın etkisi görülebilir: Bu, zaten cansız bir yaratığı simgeleyen oyuncağın boynunun altındaki kesiklerin farkedildiği ve böylece canlı varlıkların tasvirine ilişkin İslami yasağın atlandığı zamandır.
Mevcut Buhara seramikleri ilk olarak Narzullaev hanedanı tarafından Gijduvan'da üretilen seramiktir ve kanonik örnekleri şu şekildedir:
Her ne kadar Buhara sokakları, çoğu Fergana'dan (Rishtan) gelen, çok sayıda ve en ucuza üretildiği çeşitli seramiklerle boğulmuş olsa da. Bu plakaların kendileri Rishtan'dan, ancak Buhara'nın özelliği, ara sokakları işgal edebilen sık sık büyük satış merkezleridir:
Buhara halılarına gelince, Magoki-Atari antik camisinde bir müze var. Buhara ve Semerkant halıları kesinlikle farklı ve hatta daha fazlası - sıcak renk yelpazesi ve geometrik süslemeli Buhara halısı, dünya tarafından daha çok Türkmen halısı olarak biliniyor. Tam olarak kim ilk yaptı - Buharalılar veya Türkmenler - sınırın her iki tarafında da tartışıyorlar:
Dürüst olmak gerekirse, tüm halı okullarını ayırt edecek kadar öğrenmedim ama Kochkork'tan tanıdığım yerdeki Kırgız halısını kesinlikle tanıyabiliyorum. Müze bilgisine göre, Özbekistan'da Buhara halıları özellikle Kaşkaderya ve Surkhandarya için karakteristiktir.
Semerkant ve İran halılarında geometrik desenler yerine bitkisel süslemeler hakimdir:
Ve burada, görünüşe göre, aslında Türkmen halıları veya yerel sınıflandırmaya göre - Türkmenistan'dan Buhara tarzı halılar:
Şehirde halı ticareti yapıyorlar. Yoldaşlarım dükkân sahibiyle şöyle bir diyalog anlattılar:
- Peki onu eve nasıl götüreceğim?!
- Önemli değil kardeşim! Siz sadece satın alın, biz de dünyanın her yerine ücretsiz olarak teslim etmeye özen gösterelim!
Geometrik insan ve hayvan figürleri de Buhara halılarının bir özelliğidir.
El sanatları, iyi bir gastronomi ile tamamlanmaktadır. Buhara ve Semerkant, sadece el sanatları değil, Özbekistan'ın mutfak başkenti ünvanı için yarışıyorlar ama burada edindiğim küçük tecrübelerime göre kesinlikle Buhara'yı tercih ederim. Şehrin merkezinde yemyeşil "doğu" iç mekanlarına sahip birçok kafe ve restoran var:
Ama Sultan Hacı bizi şehrin kenar mahallelerinde, onun tanındığı ve saygı duyulduğu (yani ona çok kötü hizmet etmeyecekler!) ve mutfağının bu "saraylardan" çok daha iyi olduğu küçük yerlere götürdü. Eski Şehir'den. Bu tür işletmelerin dekoru, muşamba masa örtüleri ve lamine menülerle oldukça sadedir. Sultan-Hacı da bize mutfakları gösterdi - burada örneğin, kenar boyunca bir yazıt bulunan 19. yüzyıldan kalma bir Kazan:
Çay, karakteristik "pamuk" desenli porselen demliklerde servis edilir, genellikle Özbek suzma (viskoz ekşi krema) ve Buhara pilavı eşlik eder. Prensip olarak, birçok kombinasyon vardır ve Buhara pilavı en ayrıntılı, karmaşık ve çok doyurucu olarak kabul edilir: ne kadar lezzetli olursa olsun, yine de bu tabağı bitiremedim:
Buhara gastronomisinin ana izlenimi, Halisa. Bu, akşam kazana atılan ve sabaha veya öğlene kadar haşlanan et ve sonuç olarak tam anlamıyla bir et püresi elde edersiniz. Yöre halkı da şekerli yiyor ama benim için sebzeler yeterliydi:
Ve elbette, diğer şehirlerde bulunan oryantal tatlılar, ancak Rusya'da "Özbek tatlıları" olarak adlandırılırlarsa, Özbekistan'da onlara "Buhara tatlıları" derler. Yapışkan ve nemli Türk tatlılarının aksine, yerel tatlıların hepsi kuru, sert, bazen gevrektir ve uzun süre saklanabilir. Farklı şehirlerde hazırlanma şekilleri farklı olabilir: Buhara'daki aynı helva daha çok şekere benzerken Semerkant'ta daha çok şekerleme gibidir.
Sibirya kedisi bile aslında biraz yükseltilmiş Buhara kedisidir. Ne de olsa Buhara, Sibirya Hanlığı ile ticarette çok aktifti ve hatta ustalaşmaya çalıştı: aynı Kuchum, Sibirya Tatarları tarafından reddedilmesi Yermak'ı oraya gönderme nedenlerinden birini veren II. Abdullah Han'ın akrabası olan bir Sheibanid proteiniydi. Buharalılar yanlarında yeni vatanlarında daha da büyüyen ve tüylü kedileri getirdiler, ancak Buhara'da cins İç Savaş sırasında ortadan kayboldu - altın fonu, emirin yüz kedisi, yanmış Ark'tan kaçtı ve kendi hayatlarını yaşadı. sıradan Buharalıların evlerinde yalnız. Uzaktan benzer, ama hasta ve perişan bir şeyle Hiva'da tanıştım:
Ancak kendi insan türlerini korumayı başardılar: 1.500 yıl boyunca Türk olmadı, sadece Soğdlular (İran grubunun dili Oset diline çok benziyordu) İran'da Şiiliğin kabul edilmesiyle birlikte Persler tarafından değiştirildi. , Tacik oldu. Ancak bugüne kadar birçok Buharalı'nın damarlarında Türk, Fars, Arap karışımıyla Soğd kanı akıyorsa şaşırmayacağım. Tacikistan sınırında bulunan Semerkant'tan farklı olarak, Buhara bir "ada" idi ve olmaya devam ediyor - en yakın köylerde bile insanlar Özbekçe konuşuyor. Yetkililer yerel Tacikleri resmi olarak "Farsça konuşan Özbekler" olarak kaydederler, ancak kendilerini ne Özbek ne de Tacik olarak kabul etmezler. Buharan bunu bir milliyet olarak kabul eder, burada yer topluluğu milletin topluluğundan daha güçlüdür. Aşağıda Buharalıların ve antik kentin sayısız misafirinin fotoğrafları yer almaktadır:
Buhara'nın eşsiz atmosferi sizi boğuyor. Her nasılsa çok yumuşak, sıcak, hatta tatlı, bu yüzden zeki ve kurnaz Taşkent'ten, müthiş Semerkant'tan ve kasvetli-mistik Khorezm'den farklı.
Şah Cihan
Şah Jahan, kuzey Hindistan'ın çoğunu 16. yüzyılın başlarından 18. yüzyılın ortalarına kadar yöneten Babür hanedanının bir üyesiydi. Babası Kral Cihangir'in 1627'de ölümünden sonra, Şah Cihan kardeşleriyle amansız bir güç mücadelesinin galibi olarak çıktı ve 1628'de Agra'da kendisini imparator olarak taçlandırdı.
Yanında, 1612'de evlendiği ve üç kraliçesinin gözdesi olarak değer verdiği Mümtaz Mahal (saraydan biri) olarak bilinen Arjumand Banu Begüm vardı.
1631'de Mümtaz Mahal, çiftin 14. çocuğunu doğurduktan sonra öldü. Hükümdarlığı boyunca çok sayıda etkileyici yapıyı işletmeye almasıyla tanınan kederli Şah Cihan, Agra'daki kendi kraliyet sarayından Yamuna Nehri boyunca muhteşem bir türbe inşa edilmesini emretti.
İnşaat 1632 civarında başladı ve önümüzdeki yirmi yıl boyunca devam edecekti. Baş mimar muhtemelen, daha sonra Delhi'deki Kızıl Kale'yi tasarlamakla kredilendirilecek olan, Fars kökenli bir Hintli olan Ustad Ahmad Lahouri'ydi.
Toplamda, Hindistan, İran, Avrupa ve Osmanlı İmparatorluğu'ndan 20.000'den fazla işçi ve yaklaşık 1.000 fil, türbe kompleksini inşa etmek için getirildi.
El Ezher Camii | Kahire | Mısır
Kahire'de ziyaret edilecek yüzlerce eski cami varken, İslam tarihi açısından önemi ve duruşuyla El-Ezher Camii ile rekabet edebilecek hiçbir cami yok. MS 970 yılında Fatımiler tarafından hem ibadete hem de öğrenmeye adanmış bir cami olarak kurulan cami, yüzyıllar içinde gelişerek dünyadaki en önemli İslam teolojisi ve öğrenim merkezi haline geldi.
Kuruluşundan bu yana bin yılı aşkın bir süredir, El-Ezher Camii ve adını taşıyan üniversite, dünyanın her yerinden öğrencileri İslam tarihi ve Kuran'ın yorumunu yöneten farklı düşünce okulları hakkında bilgi edinmek için çekiyor.
El-Ezher Üniversitesi, kuruluşundan itibaren çoğulculuğu ortaya koyan bir kurumdu. İsmaili Şii Fatımi Hanedanlığı tarafından kurulan, Mısır'daki müteakip hanedanlar altında bir Sünni üniversitesi oldu, ancak bu farklı teolojiler arasındaki gerginliğe rağmen, Sünni ve Şii alimler çoğu zaman El-Ezher'de birlikte çalıştı, öğretti ve tartıştı. onun tarihi.
Bugün, İslam teolojisi için etkili bir düzenleyici ve düzenleyici otorite olarak dünya çapında saygıyla kabul edilmektedir.
Yapısı Al Ezher Camii:
Caminin kendisi birçok kez yenilenmiş ve genişletilmiş, bin yıldan fazla değişen politika ve hükümet değişikliklerine dayanmıştır. Beş minaresinin farklı mimari tarzları, El-Ezher'i kontrol eden farklı hanedanlara tanıklık ediyor.
Caminin orijinal inşaatına dayanan güzel, beyaz mermer merkez avluya ek olarak, binada geniş bir kapalı ibadet alanı ve iki medrese veya dini okul bulunmaktadır. Ezher Üniversitesi genişlemeden ve esas olarak şehrin kuzeyindeki ikinci bir kampüse taşınmadan önce, öğrenciler ana avluda hocalarla buluşurken, bugün burada Arapça ve Kuran tefsiri dersleri veriliyor.
Avludan, sırasıyla 1340, 1469 ve 1510'da inşa edilmiş en büyük üç minaresini de görebilirsiniz (avludan bakıldığında sağdan sola). Yakınlardaki Wikala Al-Ghuri ve Al-Ghouriyya Kompleksi'ni de inşa eden Sultan Al-Ghuri, ikiz kuleleriyle tanımlanabilen 1510 minaresinden sorumludur.
İslami Kahire'nin Önemli Noktaları:
İslami Kahire'nin en büyük turistik yerlerinden bazıları Al-Muizz Al-Deen Caddesi'nde yer almaktadır. Bu cadde, 11. yüzyılda inşa edildiğinde şehrin ana caddesiydi ve aynı zamanda türbe ve sarayların yapıldığı yer. Caddenin kuzey kısmı (Bab El-Fotouh ile El-Ezher Caddesi arasındaki) yakın zamanda restore edilerek ziyarete açılmıştır. Burası Kahire'nin en güzel yerlerinden biridir ve bu yüzden insanlar orada vakit geçirmekten keyif alırlar. Buradaki Qala'squoun Kompleksi, şehrin etkileyici manzaralarından biridir.
İslami Kahire'nin güney kısmı, Kahire'nin en büyük İslami anıtlarından bazılarını sunar. İslami yapının en güzel örneklerinden biri Kahire Kalesi'dir. Kahire Kalesi'nin inşaatı 12. yüzyılda Eyyubi generali Salah Ad-Din Al Eyyubi'nin altında başladı. Kalenin surlarının içinde üç önemli cami vardır: Al-Nasır Muhammed Camii, Süleyman Paşa Camii ve Muhammed Ali's Alabaster Camii.
Azhar Park, İslami Kahire'ye yeni bir ektir. 1990'larda Mısır hükümeti, şehir için bir park oluşturmak için yüzyıllardır çöplük olarak kullanılan araziyi geri aldı. Bugün Azhar Park, az sayıda yeşil alana sahip bir şehre 74 dönümlük park alanı sunuyor. Bu güzel ortam, şehrin ve bakımlı bahçelerin muhteşem manzarasını sunmaktadır. Parkta kafe ve restoran da bulunduğu için her zaman orada vakit geçirebilirsiniz.
Cami Mimarisinin Yaygın Türleri
Kendra Weisbin tarafından
7. yüzyıldan beri dünyanın her yerinde camiler inşa edilmiştir. Cami mimarisinin pek çok farklı türü olmakla birlikte üç temel form tanımlanabilir.
Hipostil Camii
Peygamber Evi'nin yeniden inşası diyagramı, Medine, Suudi Arabistan
Müslümanlar için ilk ibadet yeri olan Hz. Muhammed'in evinin, en eski cami tipine - hipostil camiye - ilham vermiş olması mantıklıdır. Bu tür, İslam topraklarında geniş bir alana yayılmıştır.
Tunus, Kairouan Ulu Camii, hipostil caminin arketipsel bir örneğidir. Cami, Abbasi İmparatorluğu'nun bir dalı olan Aghlabid hanedanının üçüncü hükümdarı Ziyadat Allah tarafından dokuzuncu yüzyılda inşa edilmiştir. Hipostil (sütunlarla desteklenmiş) salonu ve geniş bir iç sahn (avlu) ile büyük, dikdörtgen taş bir camidir. Üç katmanlı minare, Suriye çan kulesi olarak bilinen bir tarzdadır ve orijinal olarak antik Roma deniz fenerlerinin formuna dayanmış olabilir. Caminin içi, hipostil tipini tanımlayan sütun ormanına sahiptir.
Sahn ve minare, Kairouan Ulu Camii, Tunus, c. 836-75 (fotoğraf: Andrew Watson, Wikimedia Commons)
Cami, eski bir Bizans alanı üzerine inşa edilmişti ve mimarlar, sütunlar gibi eski malzemeleri yeniden tasarladılar; bu, hem pratik hem de İslam'ın Bizans topraklarını fethinin güçlü bir iddiası olan bir karardı. Bunun gibi birçok erken dönem camii, benzer şekilde sembolik bir şekilde daha eski mimari malzemelerden (devloma adı verilen) yararlandı.
Eski başkentler (spolia), Kairouan Ulu Camii, Tunus (fotoğraf: Jaume Ollé, Wikimedia Commons)
Caminin mihrabının sağ tarafında, tüm camilerde olmasa da bazılarında bulunan hükümdar için ayrılmış özel bir alan olan maksura bulunur. Bu caminin maksûresi günümüze ulaşan en eski örnektir ve minberi alimler tarafından bilinen en eski tarihli minberdir. Her ikisi de Güneydoğu Asya'dan ithal edilen tik ağacından oyulmuştur. Bu değerli ahşap, oyulduğu yer olan Tayland'dan Bağdat'a nakledildi, daha sonra ortaçağ küresel ticaretinin olağanüstü bir göstergesi olarak Irak'tan Tunus'a deve üzerinde taşındı.
Maqsura, Kairouan Ulu Camii, Tunus (fotoğraf: Prof. Richard Mortel, Flickr, CC BY-NC-SA 2.0)
Hipostil plan, 12. yüzyılda dört eyvanlı planın uygulanmaya başlamasından önce İslam ülkelerinde yaygın olarak kullanılıyordu (bir sonraki bölüme bakınız). Hipostil planın karakteristik sütun ormanı, farklı camilerde büyük bir etkiyle kullanılmıştır. En ünlü örneklerden biri, hipostil salonun neredeyse baş döndürücü optik etkisini vurgulayan iki renkli, iki katmanlı kemerler kullanan Kurtuba Ulu Camii'dir.
Cordoba Ulu Camii'nin içi, İspanya, 8-10. yüzyıllar (fotoğraf: Timor Espallargas, Wikimedia Commons)
Dört Eyvan Camii
Tıpkı hipostil salonun erken İslami dönemin cami mimarisinin çoğunu tanımladığı gibi, 11. yüzyıl yeni bir formun ortaya çıkışını gösteriyor: dört eyvanlı cami. Eyvan, bir yanından avluya açılan tonozlu bir mekandır. Eyvan, anıtsal ve imparatorluk mimarisinde kullanıldığı İslam öncesi İran'da gelişmiştir. Pers mimarisiyle güçlü bir şekilde ilişkili olan eyvan, İslam döneminde anıtsal mimaride kullanılmaya devam etti.
Iwan, Ctesiphon, Irak, c. 560 (fotoğraf: Edwin Newman Albümü AL4-B, sayfa 3, San Diego Hava ve Uzay Müzesi Arşivi
11. yüzyılda İran'da, hipostil camiler, adından da anlaşılacağı gibi, mimari planlarında dört eyvan içeren dört eyvanlı camilere dönüştürülmeye başlandı.
İran, İsfahan Ulu Camii'nin, sahna (avlu) açılan eyvanları gösteren planı
İsfahan Ulu Camii bu daha geniş gelişmeyi yansıtmaktadır. Cami, hipostil bir cami olarak hayatına başlamış, ancak 11. yüzyılda İsfahan şehrini fethinden sonra İran Selçukluları tarafından değiştirilmiştir.
Bir hipostil cami gibi, düzen geniş bir açık avlu etrafında düzenlenmiştir. Ancak dört eyvanlı camide avlunun her duvarı anıtsal tonozlu bir salon olan eyvan ile noktalanmıştır. 12. yüzyılda yaygınlaşan bu cami tipi popülaritesini günümüze kadar korumuştur.
Üç (dört) eyvan görünümü, İsfahan Ulu Camii, İran, 11. – 17. yüzyıllar, güneye (kıble) eyvana bakıyor (fotoğraf: reibai, Flickr, CC BY 2.0)
Bu cami tipinde, Mekke'ye bakan kıble eyvanı, İsfahan'ın Ulu Camii'nde olduğu gibi, genellikle en büyük ve en süslü bir şekilde dekore edilmiştir. Burada caminin iki minaresi de gösterişli kıble eyvanını çevreliyor. Safevi hükümdarları 16. yüzyılda bu duvarları yeni çinilerle yenilediler.
Iwan, Isfahan Ulu Camii, İran (fotoğraf: reibai, Flickr, CC BY 2.0)
İran'da ortaya çıkmasına rağmen, dört eyvanlı plan, İslami kelimenin her yerindeki camiler için Hindistan'dan Kahire'ye kadar yaygın olarak kullanılan ve birçok yerde hipostil caminin yerini alan yeni plan haline gelecekti.
Merkezi Planlı Cami
İslam dünyasında camiler için dört eyvanlı plan kullanılırken, Osmanlı İmparatorluğu, merkezi İslam topraklarında dört eyvanlı cami planının hakim olmadığı birkaç yerden biriydi. Osmanlı İmparatorluğu 1299'da kuruldu. Ancak, II. Mehmed'in 4. yüzyıldan itibaren geç Roma (Bizans) İmparatorluğu'nun başkenti olan Konstantinopolis'i fethettiği 15. yüzyıla kadar büyük bir güç haline gelmedi. Avrupa ve Asya kıtalarını birbirine bağlayan ve bin yılı aşkın bir süredir Hıristiyan başkenti olan İstanbul, İran'dan tamamen farklı bir kültürel ve mimari mirasa sahipti. Osmanlı mimarları, tüm Bizans kiliselerinin en büyüğü ve geniş nefinin üzerinde yüksek anıtsal bir merkezi kubbeye sahip olan İstanbul'daki Ayasofya'dan güçlü bir şekilde etkilenmişlerdir.
Tralles'li Anthemius ve Milet'li İsidoros, Ayasofya, 537, İstanbul
15. yüzyılın sonlarında ve 16. yüzyılın başlarında birçok Osmanlı camisi, Ayasofya'nın kubbesine atıfta bulundu, ancak, Osmanlı camilerinin kubbelerinin, İslam olmasa da en büyük Osmanlı mimarı olan Mimar Sinan'ın ustaca çalışmasına kadar değildi. Ayasofya'nın. Sinan, İstanbul'daki bir dizi camide merkezi planı denedi ve başyapıtı olarak kabul ettiği şeyi Edirne'deki II. Selim Camii'nde gerçekleştirdi. Osmanlı İmparatorluğu'nun altın çağında Süleyman'ın oğlu II. Selim için yaptırılan yapı, Osmanlı mimarisinin en büyük şaheseri olarak kabul ediliyor. Merkezi planlı Osmanlı camisi ile yıllarca süren deneylerin doruk noktasını temsil ediyor.
Mimar Sinan, Kubbe iç, Selimiye II Camii, Edirne, Türkiye, 1568-74 (fotoğraf: CharlesFred/Charles Roffey, Flickr, CC BY-NC-SA 2.0)
Sinan'ın kendisi, kubbesinin Ayasofya'nınkinden daha yüksek ve daha geniş olmasıyla övünerek, önceki Bizans yapısıyla rekabet duygusunu vurgulamıştır. Selim Camii'nde Sinan, merkezi planla ilgili önceki fikirleri basit ve mükemmel bir tasarıma damıttı. Sekizgen iç mekan, duvarlara geri itilen 8 masif payanda ile daha geniş hale getirilmiş, küçük ve büyük kemerlerin aralıkları, sallanan kemerlerle çerçevelenmiş ritmik bir uyum yaratılmış, geniş alanı ışık ve renkle doldurmuştur.
Dünyada Cami Mimarisi
Minare, Bahasa Endonezya: Masjid Menara Kudus Jawa Tengah, Endonezya, 1549 (fotoğraf: PL09Puryono, Wikimedia Commons)
Yukarıda açıklanan üç cami tipi, İslam dünyasında en yaygın ve tarihsel olarak en önemli olanlardır. Mihraplar ve minareler gibi ortak özelliklerine rağmen, farklı yöresel tarzların camilerin renk, malzeme ve genel dekorasyonunda çarpıcı farklılıklar oluşturduğunu görebiliriz. On dördüncü yüzyıl İran'ının parlak mavi ve beyaz çinili mihrapları, aynı yüzyıldaki Mısır mihrabının yumuşak renkleri ve taş işlemelerinden ayrı bir dünyadır.
Çin, Afrika ve Endonezya gibi yerlerde yaşayan Müslümanların mimarisine merkezi İslam topraklarının ötesine bakıldığında daha da bölgesel farklılıklar ortaya çıkıyor. cami mimarisini etkilemiştir.
Örneğin Endonezya, Kudus'taki minare Hindu mimarisinin etkisini yansıtıyor. Mali'deki Timbuktu'daki Djingarey Berre Camii de benzer şekilde kendi bölgesinin İslam öncesi geleneklerine yanıt veriyor, benzersiz bir Batı Afrika stili ve ana yapı malzemesi olarak toprağı kullanıyor.
Djingarey Berre Camii, Timbuktu, Mali, 1327 (fotoğraf: MINUSMA/Marco Dormino, Flickr, CC BY-NC-SA 2.0)
Çin'in Xian kentindeki erken dönem bir cami, çok açık bir şekilde Çin mimarisini kullanıyor (altta, solda), ama aynı zamanda tromplar ve belirgin İslami tarzda kemerli bir mihrap (altta, sağda) gibi daha tipik İslami unsurları da içeriyor.
Xi'an Ulu Camii, Çin, 1392 (fotoğraf: chensiyuan, Wikimedia Commons)
Çağdaş Cami Mimarisi
Mihrap, Xi'an Ulu Camii, Çin, 1392 (fotoğraf: Syed Husain Quadri, Flickr, CC BY-NC-SA 2.0)
Çağdaş cami mimarisi, ortak bir caminin tüm mimari gereksinimlerini karşılayan ve çağdaş bir tarza sahip, tanınabilir bir şekilde “İslami” bir şey yaratmak için çeşitli mimari geleneklerden yararlanarak, genellikle stillerin dikkate değer bir karışımını temsil eder. Pakistan'da, Kral Faysal Camii, 1986, çağdaş mimariyi geleneksel biçimlere görsel referanslarla harmanlıyor. Bina çarpıcı bir şekilde moderndir, ancak Bedevi göçebelerinin çadır yapılarının formuyla oynar. Bu büyük cami aynı zamanda Osmanlı esintili kalem inceliğinde minareleri modern tasarımına dahil ediyor.
Vedat Dalokay, Shah Faisal Mescidi, İslamabad, 1986 (fotoğraf: Fraz.khalid1, Wikimedia Commons)
Şimdi İndirin!
Herhangi bir kazma yapmadan bir PDF E-Kitap bulmanızı kolaylaştırdık. Ve e-kitaplarımıza online olarak erişerek veya bilgisayarınızda depolayarak Adhan Over Anatolia ile uygun cevaplara sahipsiniz. Adhan Over Anatolia'yı bulmaya başlamak için, kapsamlı bir kılavuz koleksiyonunun listelendiği web sitemizi bulmakta haklısınız.
Kütüphanemiz, kelimenin tam anlamıyla yüz binlerce farklı ürünün temsil edildiği bunların en büyüğüdür.
Sonunda bu e-kitabı aldım, şimdi alabileceğim tüm bu Adhan Over Anatolia için teşekkürler!
Bunun işe yarayacağını düşünmemiştim, en iyi arkadaşım bana bu web sitesini gösterdi ve işe yarıyor! En çok aranan e-Kitabımı alıyorum
bu harika e-kitap ücretsiz mi?!
Arkadaşlarım o kadar kızgın ki, sahip olmadıkları tüm yüksek kaliteli e-kitaba nasıl sahip olduğumu bilmiyorlar!
Kaliteli e-kitaplar almak çok kolay )
o kadar çok fake site var ki bu işe yarayan ilk şey! Çok teşekkürler
wtffff bunu anlamıyorum!
Tıkla sonra indir düğmesini seçin ve e-kitabı indirmeye başlamak için bir teklifi tamamlayın. Bir anket varsa, yalnızca 5 dakika sürer, sizin için uygun olan herhangi bir anketi deneyin.
Duvarlı yerleşimler, tapınaklar ve mezarlar Düzenle
Günümüz Somali topraklarında bilinen en eski yapılardan bazıları mezar höyüklerinden oluşmaktadır (taalo). [1] Ülke genelinde ve daha geniş Afrika Boynuzu bölgesinde bulunmasına rağmen, özellikle Somaliland, Haylan, Qa'ableh, Qombo'ul, El Ayo, Damo, Maydh ve Heis diğer şehirler arasında. Bununla birlikte, bu antik yapıların çoğu, yerel tarihe daha fazla ışık tutmaya ve gelecek nesiller için korunmalarını kolaylaştırmaya yardımcı olacak bir süreç olarak henüz tam olarak araştırılmamıştır. [1]
Evler, Eski Mısır'dakine benzer şekilde kesme taştan yapılmıştır. [2] Ayrıca Wargaade Duvarı gibi yerleşim yerlerini çevreleyen avlu ve büyük taş duvar örnekleri de vardır.
Bosaso yakınlarında, Baladi vadisinin sonunda, 2 km ila 3 km uzunluğunda bir toprak işi yatıyor. [1] [3] Yerel gelenek, devasa setin bir topluluk reisi mezarını işaretlediğini anlatır. Daha geniş Horn bölgesindeki en büyük yapıdır. [3]
Ek olarak, kuzeybatıdaki Sheekh kasabasında bulunan eski tapınakların, Hindistan alt kıtasındaki Deccan Platosu'ndakilere benzediği bildiriliyor. [4] Ayrıca Somali'de birkaç antik nekropol var. Böyle bir yapılandırılmış alan ülkenin kuzeydoğu ucunda, Hafun yarımadasında bulunur. [5]
Aluula Bölgesi'ndeki Booco, bir dizi antik yapı içerir. Bunlardan ikisi, küçük taş dairelerle çevrili, bir araya getirilmiş kapalı platform anıtlarıdır. Taş çemberlerin ilişkili mezarları işaretlediğine inanılıyor. [6]
Mudun, Iskushuban Bölgesi'nin Wadi vadisinde yer almaktadır. Bölge, yerel geleneğe göre eski, büyük bir kasabaya ait olan bir dizi harabeye sahiptir. Eski yapılar arasında yüksek kulelere sahip ve kubbe biçimli 2 bin civarında mezar var. [1] [3]
Güney Aşağı Juba eyaletindeki Port Dunford, birkaç sütun mezar da dahil olmak üzere bir dizi antik kalıntı içerir. Çökmeden önce, bu yapıların sütunlarından biri yerden 11 metre yükseklikteydi ve bu da onu daha geniş bölgedeki türünün en yüksek kulesi haline getiriyordu. [7] Sitenin, MS 1. yüzyıla ait Greko-Romen seyahatnamesinde anlatılan Nikon'un antik ticaret mağazasına karşılık geldiğine inanılıyor. Erythraean Denizi Periplus. [8] Güneydeki Hannassa kasabasında, nadir bir sekizgen mezar da dahil olmak üzere diğer sütun mezarlarla birlikte kemerli ve avlulu evlerin kalıntıları bulundu. [9] Ayrıca, güneydoğu Marca bölgesinde çeşitli sütun mezarları bulunmaktadır. Yerel gelenek, bunların Ajuran Sultanlığı'nın naa'iblerinin bölgeyi yönettiği 16. yüzyılda inşa edildiğini iddia ediyor. [10]
Menhirler ve dolmenler Düzenle
Alula'nın 20 km doğusundaki kıyı ovasında, platform tarzında eski bir anıtın kalıntıları bulunur. Yapı, yüksekliği düşük, araları molozla doldurulmuş ve elle küçük taşlarla kapatılmış dikdörtgen kuru taş duvardan oluşmaktadır. Nispeten büyük duran taşlar da yapının köşelerine yerleştirilmiştir. Platformun yakınında taşlarla çevrelenmiş mezarlar vardır. 24 m x 17 m boyutlarındaki yapı, uzak kuzeydoğu Somali'ye özel bir dizi antik platform ve kapalı platform anıtlarının en büyüğüdür. [11]
Yaklaşık 200 taş anıt (taalos) çoğu höyüklerden oluşan kuzeydoğu Botiala bölgesinde bulunur. Daha büyük höyükler zona kaplıdır ve daha sağlam inşa edilmiş olma eğilimindedir. Yapıların doğu tarafında, Heis'e yakın bir yerde bulunan büyük bir höyük olan Salweyn'dekilere benzeyen bir dizi ayakta taş (menhir) vardır. Höyüklerin yanı sıra Botiala bölgesinde birkaç kuru taş anıt daha bulunmaktadır. Bunlar, dairesel, yer seviyesinde özelliklere sahip disk anıtlarının yanı sıra alçak, dikdörtgen platform anıtlarını içerir. [12]
13. yüzyıl bilgini ve aziz Yusuf bin Ahmed el-Kawneyn'in (Aw Barkhadle) onuruna adlandırılan kuzeydeki Aw Barkhadle kasabası, bir dizi antik yapı ile çevrilidir. Bunlar arasında menhirler, mezar höyükleri ve dolmenler vardır. [13]
Steller Düzenle
Kuzeybatıdaki antik Amud kasabası yakınlarında, ne zaman eski bir site ön eki kullansa ah kendi adına (Awbare ve Awbube [14] harabeleri gibi), yerel bir azizin son dinlenme yeri anlamına geliyordu. [15] A.T. Curle, 1934'te bu önemli harabe şehirlerin birçoğunda çanak çömlek ve madeni paralar gibi çeşitli eserler ortaya çıkardı ve bunlar Adal Sultanlığı'nın saltanatının sonunda bir ortaçağ faaliyet dönemine işaret ediyor. [14] Bu yerleşim yerlerinden Aw Barkhadle, çok sayıda antik stelle çevrilidir. [13] Burao yakınlarındaki mezarlıklarda da aynı şekilde eski dikilitaşlar bulunur. [16]
Somali tarihinin erken ortaçağ döneminde İslam'ın tanıtılması, Arap Yarımadası ve İran'dan İslami mimari etkiler getirdi. Bu, inşaatta kuru taş ve diğer ilgili malzemelerden mercan taşına, güneşte kurutulmuş tuğlalara ve Somali mimarisinde kireçtaşının yaygın kullanımına geçişi teşvik etti. Camiler gibi yeni mimari tasarımların çoğu, sonraki yüzyıllarda tekrar tekrar devam edecek bir uygulama olan eski yapıların kalıntıları üzerine inşa edildi. [17]
Taş şehirler Düzenle
Adal Sultanlığı, Mogadişu Sultanlığı, Ajuran Sultanlığı ve Geledi Sultanlığı gibi ardışık ortaçağ Somali krallıklarının ve şehir devletlerinin kazançlı ticari ağları, Somali'nin iç kısımlarında ve kıyılarda birkaç düzine taş şehrin kurulmasına tanık oldu. bölgeler. 14. yüzyılın başlarında Mogadişu'yu ziyaret eden İbn Battuta, burayı bir kasaba olarak adlandırdı. sonsuz boyutta [18] ve 15. yüzyılda Mogadişu'dan geçen Vasco Da Gama, Mogadişu'nun dört-beş katlı evleri ve merkezinde büyük sarayları olan büyük bir şehir olduğunu kaydetmiştir [19].
Somali tüccarları, Mogadişu, Merca, Zeila, Berbera, Bulhar ve Barawa gibi büyük Somali şehirlerini Afrika Boynuzu'ndaki diğer iş merkezleriyle birbirine bağlayan uzun mesafeli kervan ticaret ağının ayrılmaz bir parçasıydı. Somali'nin iç kısımlarındaki çok sayıda harap ve terk edilmiş kasaba, bir zamanlar patlayan iç ticaretin orta çağa kadar uzanan kalıntıları olarak açıklanabilir. [20]
Las Anod Bölgesi'nde bulunan Goan Bogame, yaklaşık iki yüz binaya sahip büyük bir antik kentin kalıntılarını içerir. Yapılar, Mogadişu'nun eski Hamar Weine ve Shangani bölgelerindeki yapılara benzer bir mimari tarzda inşa edilmiştir. [1] [3]
Kaleler ve surlar Düzenle
Şehirleri Portekiz İmparatorluğu gibi güçlere karşı savunmak için kıyı şehirleri Merca, Barawa ve Mogadişu'nun etrafına şehir surları kuruldu. Adal Çağı boyunca, Somali'nin kuzeyindeki Amud ve Abasa gibi iç şehirlerin çoğu, onları çevreleyen büyük savunma taş duvarları ile deniz seviyesinden yüksek tepeler üzerine inşa edildi. Bardera militanları, Gelledi Sultanlığı ile mücadeleleri sırasında, ana karargahlarını Jubba nehri üzerinde büyük bir kale ile takviye edilmiş duvarlarla çevrili Bardera şehrinde buldular. 19. yüzyılın başlarında Bardera Kalesi, Sultan Yusuf Mahamud İbrahim tarafından yağmalandı ve şehir bir hayalet kasaba oldu.
Somali surları, genellikle Somalili ve Boynuzlu Afrikalı göçebeler tarafından taşınan silahların kervan trenleriyle şehirlere girmesine de engel oldu. Mallarıyla pazarlara girmeden ve şehirli Somalililer, Orta Doğulular ve Asyalı tüccarlarla ticaret yapmadan önce silahlarını şehir kapısında bırakmak zorunda kaldılar. [21]
Camiler ve türbeler Düzenle
Afrika Boynuzu bölgesindeki eski İslam varlığına uygun olarak, Somali'deki camiler tüm kıtadaki en eski camilerden bazılarıdır. Somali camilerini Afrika'daki diğer camilerden ayıran mimari özelliklerden biri de minarelerdi.
Yüzyıllar boyunca, Arba'a Rukun (1269), Merca Cuma Camii (1609) ve Fakr ad-Din (1269) aslında Doğu Afrika'da minareye sahip tek camiydi. [22] [23] Arba Rukun'un yaklaşık 13 buçuk metre yüksekliğinde ve tabanında dört metreden fazla çapta olan devasa yuvarlak mercan kulesinin dar ve çok sıralı girintili bir kemerle çevrili bir kapısı vardır, bu ilk örnek olabilir yerel mihrap tarzının prototipi olacak gömme kemerden.
Mogadişu Sultanlığı'nın ilk Sultanı tarafından inşa edilen ve adını Mogadişu Sultanlığı'ndan alan Fakr-ad Din camisinin geçmişi 1269'a kadar uzanıyor. Kompakt dikdörtgen plan üzerinde mermer ve mercan taşlarıyla inşa edilen cami, kubbeli bir mihrap merkezi azise sahiptir. Birinde tarihli kitabe bulunan mihrap dekorasyonunda çini de kullanılmıştır. Ek olarak, mescit, iki ana sütunun yanında bir kompozit kiriş sistemi ile karakterize edilir. Bu iyi planlanmış, sofistike tasarım, Horn bölgesinin daha güneyindeki camilerde tekrarlanmaz. [24]
13. yüzyıl Al Gami Üniversitesi İslam dünyasında mimari olarak benzersiz olan büyük bir silindirik kuleye sahip dikdörtgen bir tabandan oluşuyordu.
Somali atalarını ve atalarını barındırmak ve onurlandırmak için dikilen türbeler, eski Somali cenaze geleneklerinden evrimleşmiştir. Ağırlıklı olarak kuzey Somali'de (Somali'nin çoğunluktaki Somali etnik grubunun önerilen çıkış noktası) bulunan bu tür mezarlar, ağırlıklı olarak kubbe ve kare planlardan oluşan yapılara sahiptir. [25] Güney Somali'de, tercih edilen ortaçağ tapınak mimarisi sütunlu mezar tarzıydı.
Güney Doi kuşağındaki granitik bir inselberg olan Buur Heybe'nin zirvesinde, İslam öncesi döneme tarihlenen bir dizi antik mezarlık yer almaktadır. Yıllık hac merkezi olarak hizmet ederler (siyaro). Dağın zirvesindeki bu mezar yerleri, daha sonra, Owol Qaasing (Hz. Kadiriyye tarikatının kurucusu için). [26]
Kuleler ve deniz fenerleri Düzenle
Somali'nin dünyanın en eski ve en yoğun denizyolları içindeki tarihi stratejik konumu, deniz taşımacılığını koordine etmek ve ülkenin birçok liman kentinde ticari gemilerin güvenli girişini sağlamak için deniz fenerlerinin inşasını teşvik etti. Merkezi otoritenin zayıf olduğu zamanlarda, iç şehirler ve liman şehirlerinden oluşan Somali uygarlık matrisi, çeşitli klanları doğal kaynaklar üzerinde şiddetli rekabet içinde gören ve komşular arasında kronik kan davasına yol açan bir klan formülüne dayanıyordu. Kuleler, tüccar sınıfına ve şehirli nüfusa göçebe bölgelerden gelebilecek olası saldırılara karşı koruma sağlıyordu. Mogadişu'daki 15. yüzyıldan kalma Almnara kulesi ve Merca'nın Jamia kulesi gibi taş kuleler de savunma için inşa edildi.
Qalcads Düzenle
Erken modern veya sömürge dönemi, Somali yarımadasında artan Avrupa etkisi ile şimdi çimento gibi yeni inşaat malzemeleri ile tamamlanan Somali mimarisinde mercan taşı, güneşte kurutulmuş tuğla ve kireçtaşı gibi malzemelerin kullanımında bir devam gördü. Dönem, çok amaçlı kaleler şeklinde askeri mimari ve yeni limanların inşası ile karakterize edildi. Ülkenin kuzeyindeki Aluula Sultanları ve güneydeki Gelledi Sultanlığı bu dönemde zirvedeydi ve çeşitli Somali şehirlerinde bulunan kalelerin, sarayların ve kalelerin çoğu o döneme ait.
Ortaçağ boyunca, kaleler ve kaleler olarak bilinen Kalçadlar Somali Sultanları tarafından hem iç hem de dış tehditlere karşı korunmak için inşa edilmiştir. Kale inşası ile uğraşan en büyük ortaçağ Somali gücü Ajuran Sultanlığıydı ve bugün Somali'nin manzaralarını süsleyen yüzlerce yıkık surların çoğu Ajuran mühendislerine atfediliyor. [27]
1845 yılında Hacı Sharmarke Ali Saleh, Berbera'yı ele geçirdi, kasaba çevresinde dört Martello tarzı kale inşa etti ve her kalede otuz kibritli adamla garnizon kurdu. [28]
Dhulbahante garesas Düzenle
Sayid'in Şubat 1920'de Taleh'in düşüşüne ilişkin açıklamasında, orijinal Arap alfabesinden İtalyancaya görevdeki tarafından kopyalanan Nisan 1920 tarihli bir mektupta Governatori della Somali, Deravice inşa edilmiş çeşitli tesisler şöyle tanımlanır: garezler İngilizler tarafından Dhulbahante klanından alınan: [29] [30]
i Dulbohanta nella maggior parte ve sono arresi agli inglesi ve han loro conegnato vantisette garese (kasa) ricolme di fucili, munizioni ve danaro.
Dhulbahante çoğunlukla İngilizlere teslim oldu ve yirmi yedi garezler (evler) üzerlerine silah, mühimmat ve para dolu.
NS Dar Ilalo Başlangıçta Taleex kalesini savunmak için inşa edilmiş olsa da taş kuleler de Derviş Devleti için tahıl ambarı olarak kullanılmıştır.
19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Derviş Devleti, Somali Yarımadası'ndaki bir başka üretken kale inşa gücüydü. 1909'da, İngilizlerin kıyıya çekilmesinden sonra, Dervişlerin kalıcı başkenti ve karargahı, on dört kalesi olan, duvarlarla çevrili büyük bir kasaba olan Taleh'de inşa edildi. ana kale, Silsilat, duvarlı bir bahçe ve bir bekçi kulübesi içeriyordu. Diiriye Guure'nin, eşlerinin, ailesinin, önde gelen Somali askeri liderlerinin ikametgahı oldu ve ayrıca birçok Türk, Yemenli ve Alman devlet adamı, mimar, duvar ustası ve silah üreticisine ev sahipliği yaptı. [31] Birkaç düzine başka Dhulbahante garesa inşa edildi İllig, Eyl, Shimbiris ve Afrika Boynuzu'nun diğer bölgeleri.
Modern dönemde, Mogadişu, Hargeisa ve Garowe gibi birkaç Somali şehri, mevcut eski mimariyle uyumlu bir şekilde harmanlanmış yeni tarzlarda inşaat gören büyük projeler aldı.
İtalyan etkisi nedeniyle, Mogadişu'nun bazı bölümleri klasik tarzda inşa edilmiştir: Villa Somali'den (Somali devlet başkanlarının resmi ikametgahı) Mogadişu Valilik Sarayı'na kadar] ve "Fiat Boero" binasında bu mimarinin birçok örneği vardır, Mogadişu'nun İtalyan egemenliği altında olduğu zaman geliştirildi. Somali'nin diğer bölgeleri, Guardafui burnundaki ünlü deniz fenerinde olduğu gibi İtalyan etkisini gösteriyor.
Somali hükümeti bu mirası devam ettirirken, Alman, Amerikalı ve Çinli tasarımcılara da kapı açtı.
Mogadişu'daki Ulusal Tiyatro, hakim Somali mimari tarzından bir sapma olarak tamamen Çin perspektifinden inşa edilmiştir. Belediye binası Fas tarzında inşa edilmiştir. Yeni mimarinin çoğu aynı zamanda eski geleneğe de devam etti. Al Uruba Otel, Somali'deki seçkin otel ve Mogadişu sahilinin ikonik bir özelliği, tamamen Somalililer tarafından Arabesk tarzında tasarlanmış ve inşa edilmiştir.
Son zamanlarda, iç savaş ve müteakip ademi merkeziyetçilik nedeniyle, ülke genelindeki birçok şehir hızla kentsel merkezlere dönüşmüş ve kendi mimari tarzlarını bağımsız olarak benimsemiştir.
Mogadişu, Hargeisa, Berbera ve Bosaso kentlerinde, inşaat firmaları genellikle krom, çelik ve cam malzemeler kullanarak modernist tarzda oteller, hükümet tesisleri, havaalanları ve yerleşim bölgeleri inşa etti.List of site sources >>>