Rus yazar Yevgeny Grishkovets, Riga’daki okurlarla yaptığı görüşmede “Ukraynalılar’ın ulusal fikrinde” olmaktan hoşlanmadığını, yakında Avrupa’nın neden olmayacağını, neden Baltık ülkelerinin temsilcilerine saygı duymayı bırakmadığını, Rus kültür kodunun neden Avrupa’dan farklı olduğunu ve neden Riga yazarının Pikul okumak için isteğe bağlıdır ve Tolstoy zorunludur.
Riga'da, Yevgeny Grishkovets sıkça ziyaret edilen bir ziyaretçi, burada Yeni Riga Tiyatrosu'nda önce “Şehir” adlı kitabını düzenlediler ve aynı sahnede Letonyalı aktörlerle “Po Po Po” adlı oyununu yönetti. Burada ilk kez yabancı bir dile (Letonyalı - "Gömlek") çevrildi. Burada tüm solo performanslarını getiriyor. Ertesi yıl, Riga, Grishkovets'in en son yaratılışı olan “Kalbin Fısıltısı” adlı sözünü verdi; ilk kez org çalacak ve orta türden konuşacak ve bu ziyarette Yevgeny, solo performansı “Kâğıtlara Veda” yı halka sunacak. Kağıt medyanın ayrılmasından dolayı ne kadar insanlığın kaybedileceği ile ilgili olacak.
Yazar, Polaris adlı kitap kafesinde okuyucularla buluştuğu toplantıda Riga'nın ve giden taşıyıcıların sevgisini itiraf etti. Bundan hemen sonra, sevdiği Riga sakinleri - müzisyen Renar Kaupers (2008'te birlikte At Dawn şarkıyı birlikte kaydetti) ve yönetmen Alvis Hermanis ile iletişim kurmaya gitti.
Delfi, okuyucularla yapılan toplantıdan en canlı alıntıları yayınlar. Portal için Evgeny Grishkovets ile röportaj önümüzdeki günlerde yayınlanacak.
Popülerlik hakkında. Popülerlik yok - şöhret var. Popülerlik daha hafif ve kısa ömürlü bir şeydir. Altın Maske'yi aldıktan altı ay sonra ilk olarak Sergei Yursky'yi aradığımı, kim olduğumu açıklamaya başladığımı bildiğim gerçeğini öğrendim ve dedi ki: evet biliyorum!
Şöhretin mesleğimin bir özelliği olduğunu kabul ettim. Daha kapalı bir yaşam tarzı sürmeye çalıştım, ancak olduğumdan çok daha fazla güç ve yaşamsal kaynak harcadığımı farkettim ... Evet, barda gizli olarak içemem, ama böyle bir izleyici var, havaalanında bir VIP salonu sipariş etmem gerekmeyecek ve böylece çekilmeyecekler ve rahatlamak istiyorsanız yurtdışına gidebilirsiniz ...
Eğlence edebiyatı üzerine. Bu türe karşı kötü bir tavrım var. Eğer bir tür olarak adlandırılabilir. Bence bu bir cazibe: parlak bir dergiye bakacak ne, Pikul okuyacak ne - benim için fark yok. Bundan zevk alamıyorum. Şarap içmek daha iyidir ...
Tüm a la tarihsel romanlar saçma. Tabii ki, aralarında harika romanlar içermiyorum. Sonuçta, Tolstoy ayrıca genel olarak tarihi roman Savaş ve Barış'ı yazdı. Pikul, tarihi konular hakkında eğlenceli literatürler yazdı ve oldukça fazla yalan kabul etti. Evet, çok yetenekli, ama bu literatür okumak için gerekli değil. O sizin ülkeniz olmasına rağmen. Ve “Savaş ve Barış” zorunlu bir kitap ... Edebiyatım eğlence kategorisine ait değil, daha önce hiç böyle bir girişimde bulunmadım.
Okuma hakkında. Düzenli okumaya inanmıyorum. Son 13 yıldır kurgu okumamıştım. Bunun faydalı ya da sağlıksız bir şey olduğunu sanmıyorum. Bunlar büyük deneyimler ve her gün büyük deneyimler edinmek imkansız. Bir insan çok okur, sonra tekrar eder ... ve okuyamaz. Özellikle büyük ve karmaşık kitaplar. Acı çeker, şüphe etmeye başlar, tembel olduğuna inanır. Fakat hayat böyle devam etti. Şimdi aşık olabilir veya işte son derece ilginç olan her şeye sahip - ve okuyamıyor. Edebiyatın hava olarak gerekli olduğu zamanlarda hayatımda üç dönem sarhoş okuma yaptım ve günde birkaç saat her gün okudum. Ve şimdi uzun bir vahiysizlik dönemim var - sadece bazı kitapları yeniden okuyabilirim, içlerinde yeni derinlikler açabilirim.
Gösteri için duygular hakkında. Şovun hisleri ve şovun düşünceleri iğrençtir. Bu uygunsuz. Ben de yapmam. Sanat yapıyorum - sanat eserleri yapıyorum. Edebi metinler ve gösteriler şeklinde var olurlar.
Oyun hakkında "Köpeği nasıl yedim." Şimdi nadiren oynarım - sezonda üç veya dört kez ve sık sık yapardım. Bir kere 650 oynadım. Şimdi ise dördüncü baskı - ilk baskıdan kesinlikle farklı. Sonuçta, performans 30 olan bir adamı biraz oynamaya başladı ve şimdi sahnede 40'ten daha fazla olan bir adamı sahneye koydu. 16 yıl önce bu performansı oynamaya başladığımda, beni dinledikleri için memnun oldum ve şaşırdım. Basit ve mahrem şeyler hakkında konuşabildiğine sevindim - çocukluk, sokak - ve herkes her şeyi hatırladığı için mutluydu, ama kimse onlarla bu şekilde konuşmadı. Ve bir erkek yetiştirme konusu vardı.
Zamanla, ana tema değişti. Şimdi bir özgürlük konusu, hayal etmediği bir insanın gizemli bir rüyası gibi. Ve bir kişiyle devletle tanışma konusu ve herhangi bir devlet, bir bireyin bireysel nitelikleri ile ilgilenmez ve ilgilenemez. Rakamlara ek olarak, faturaları, boyutları.
Yazarın hayatı hakkında. Hayatım katı bir şekilde yapılandırılmış. İki haftalık turne için - biri evde. Hala ayrı bloklar var. Örneğin, 25 Aralık, bu yıl son performansı veriyorum, sonra Mart ayına kadar 1 evde olacak. Yazabileceğim tek zaman bu. Başka bir zamanda, ilham alsam bile seyahatler arasında oturmayacağım. Bir planım varsa ve zamanım varsa yazarım. Eğer niyeti yoksa ve zaman varsa, acı çekeceğim. TV izlemek, barda içmek, telefonda konuşmak. Ama niyeti olmadan hiçbir şey çıkmayacak.
Dörtlü "I" ile çatışmada. Ben geldiğimde “Ve” dörtlüsündeki adamlar çoktan ünlüydü. Sonra ünlü oldular ve ben zaten ünlüydüm. Filmi ve "Orta yaşlı erkeklerin konuşmaları" adlı oyunu yaptılar. Ve aktif olarak bizi karşılaştırmaya gittik. Birçok kişi aynı şeyi yaptığımızı hissetti. Sonra halka açık konuşmam gerektiğini öğrendim. Sadece farklı olmadığımızı, dikey olarak farklı olduğumuzu açıkladı ... Onlar sadece benim için yakın değiller, ideolojik düşmanları ... Kahramanları zeki, yetenekli, eğlenceli, zengin, yaşamdaki her şeyi anlıyor ve onunla satıldı. Bu bir zhlobsky dünya görüşü Tüm kahramanlarım da zeki ve eğitimlidir, ancak acı içinde nasıl yaşayacağını anlamıyorlar. Aynı zamanda yaşamayı seviyorum. Ve orada karakterler her şeyi anlıyorlar, ama yaşamaktan sıkılıyorlar. Bu karşılaştırma aslında benim için hoş değil.
Ukrayna'nın kaderi hakkında. Orada ne olacaklarını bilmiyorum. Ve ne yazık ki, burada olacağını söylemeliyiz, burada değil. Ayrıca ben kendim, çoğunlukla etnik bir Ukraynalıyım, annemin kızlık soyadı Tsyganenko, ve büyükannem Zhdanov, şimdi Mariupol.
Sitem odnovremenno.com'da, bugün Ruslar (Ruslar) olarak Ukraynalıların göçmenler gibi davrandığı olgusunu ayrıntılı olarak anlattım. Orada kendilerini kötü hissediyorlar, ama orada kendilerini nasıl iyi hissettiklerini yazmaya çalışıyorlar ve mümkünse bizimle sempati duyuyorlar. Uçak düşürüldü - sokaklarda sevindiler ve bana harflerle yazdılar: sempati duyuyoruz. Ve genel olarak, en kötüyü takip ediyorlar haberler - Bu, göçmenler için, vatanı izlemek, ne kadar kötü olduğunu gösteren tipik bir tedavidir. Onlara refah ve sevinç diliyorum. Orijinal olmaları ve Gogol onlar için yabancı edebiyat olmadı. Böylece Puşkin, Lermontov ve Gogol'u Ukraynacaya çevirmek gibi aptalca şeyler icat etmiyorlar. Anlamsız. Bu yazarlar dünyada bilinmemektedir çünkü çevrilemezler ...
Öfke durumundaki herhangi bir kişi - daima haklı olduğundan emindir. Bir başka şey ise öfkenin karanlık olması, bir insanı sersemletiyor ve göz kamaştırıyor ya da tersine gözlerini eğiyor ve keskinleştiriyor, dünyanın yetersiz bir resmini çekiyor ... Bugün Ukraynalıların ulusal fikri pek çok açıdan Rusya’ya karşı nefret ediyor - kabul etmeme ve basitleştirmek istememeleri.
Rusya'da olup bitenleri düşünen, hisseden, deneyimleyen ve acı çeken bir kişi, kendi sorularına cevap aramaktadır. Aynı düşünce, duygu ve güzel Ukraynalılar bizim için şu ana kadar tüm sorulara sahipler. Ve olduğu sürece, başarısız olacaklar. Ama sonsuza dek böyle olmayacak - hayatı sürer.
Avrupa ve Rusya için endişeler hakkında. Dünyada olup bitenlerden dolayı rahatsız oluyorum, hiçbir işaret yok ... Rusya'da yaşıyorum ve içinde yaşamak niyetindeyim ve kişisel ıstırabım için endişeliyim, Avrupa’nın bir yaşam biçimi örneği, anlamlar, çekicilik, Rusya’nın tüm anlamını kaybettiğinden ... Bir kez Euro onarımı yaptığımızda, merdiven boşluğunda ve sokakta olmasaydı, o zaman en azından Avrupa, Kemerovo ve Irkutsk'ta bile apartmandaydı. Şimdi Avrupa büyülü olamaz. Rusya'da insanlar adaletsizlikten habersizler ve burada hakaret edici ve anlamsız söylemler var.
Son zamanlarda, Berlin'de Letonya, Litvanya, Estonya temsilcileri bulunan bir konferansa katıldım - Onlara şunu söyledim: Size olan saygımı kaybettim. Neden? Eğer Rusya’dan gelen askeri saldırılardan ciddi olarak korkuyorsanız, aptalsınız demektir. Eğer korkuyu temsil ediyorsan, o zaman pislik olur. Diyorlar ki: biz böyle eski bir saldırganlık hatırasına sahibiz. Ve onlara söylüyorum: eski hafızayla yaşamak da saçmalık ve bu hiç de Avrupalı değil. Ne şimdi, herhangi bir Yahudi herhangi bir Alman veya Almanca bilen birinden korkmalı mı?
Yıllar önce 20'e aşık olduğumuz Avrupa'nın artık orada olmadığı ve yakında hiç olmayacağı beni endişelendiriyor. Ve Avrupa sorumsuz ve önemsiz insanlar karşısında bu konuda hiçbir şey yapmaya çalışmıyor. Salak Merkel'e bakamıyorum, özellikle göçmenlerle özçekimler yaptığında ... Göçmenlerle yaşadım. 90’te Berlin’e Rusya’da ezilen bir Yahudi olarak geldiğimde, beni iki Fas’la yaşamak için Kızıl Haç’a yerleştirdiler - bu çok Avrupa’ydı. Umutları haklı çıktı - Eve döndüm.
Ve en büyük endişe okulda, demagoji olarak “Keşke savaş olmasaydı” ifadesini ve 2016 arifesinde algıladığımızdır.
Rus kodu hakkında. Kültürel kodların farklılığından bahsetmekle bağlantılı olarak şunu hatırlıyorum: “Ve bir kadın da bir erkek!” Devam edebilirsiniz - İsviçreli bir adam da ... Sadece Almanca konuşulan dünyada yüzümden daha fazla gösterimi yaptım, Fransa'da - Yüzden fazla, Fransızca'ya çevrildi ... Rusların Yeni Yılı nasıl kutladığını söylemiyorum, ama çocukluk temaları, bir şeyin beklentileri, olgunlaşma, hayal kırıklığı, sevgi - herkes için açık. Farklılıklar kodlar alanında değil, günlük bilgi alanında, ekzotiklerdir. Kodlar herkes için çalışıyor - biz insanlar evrenseliz. Çinliler hakkında bir şey bilmiyorum ama Avrupa'da kesinlikle. Bu anlamda Tomsk’tan bir kişinin Klaipeda’dan daha az Avrupalı olduğunu bilmiyorum. Bu Tomsk Üniversitesinde daha mı iyidir ve insanlar yabancı dilleri Klaipeda'da olduğundan daha iyi tanıyorlar mı, ama içinde hava daha iyi.
Ah mutluluk. Andrei Tarkovsky'nin sözleriyle cevap vereceğim: Hristiyan kültürünün zeki bir insanı ancak ölüm hakkında düşünmediği zaman mutlu olabilir - arkadaşlık, sevgi ve sevdiği iş sürecinde. Ne kadar mutlu olduğumu hatırlıyorum ama bu benim çocukluğumdaydı. Bazen mutlu oluyorum, ama çok kısaca - Anlıyorum ki, çocukluğumda olduğu gibi ne yaparsam yapayım asla mutlu olamayacağım. Bu yüzden kendime bu konuyu karıştırmamaya izin veriyorum. Dahası, aynı Tarkovsky dediği gibi: mutluluk, bunu başarmak için çok önemsiz.