Geniş bir sakalı, bir asil ve profesör, boş zamanlarında bestelemek isteyen bir topçu albümü olan bu yakışıklı beyefendi portresine baktığımızda, bunun için çağrılan ve talep eden Peter Lavrovich Lavrov olduğunu hayal etmek zor:
Stand, kardeşler, her yerde, aynı anda, -
Dinyeper'den Beyaz Deniz'e,
Ve Volga bölgesi ve uzak Kafkasya -
Hırsızlarda, köpeklerde - zenginlerde
Ve şeytani vampir kralı.
Onları yendi ve lanet olası yok
Şafağın en iyi hayatını aydınlat!
Dahası, bu öfkeli çizgilerin sadece yaşlı bir profesörün şiirinden alınmamasına şaşıracağız. Bu, Rusya’da Şubat Devrimi’nden hemen sonra milli bir marş olarak kullanılan Peter Lavrov’un bestelediği ünlü “Çalışma Marsilyası” ndan bir alıntı. “Eski dünyadan feragat edelim, ayaklarımızın tozunu sallayalım!” - yüce genç bayanlar, işçiler, öğrenciler ve önden kaçan askerler coşkuyla Petrograd sokaklarında şarkı söylüyorlardı.
Daha sonra, hepsi de, muhtemelen, bu “kansız devrim” insanlık tarihindeki en vahşi diktatörlüklerden birine dönüştüğünde çok şaşırdı.
Her ne kadar kendilerinin mutlu bir şekilde söyledikleri ilahiler bir katliam çağrısı yapıyorsa şaşırtıcı olan şeydi.
Gelecekteki devrimci filozof, Pskov eyaleti olan Melekhovo'da, emekli bir topçu albümü ailesinde, ünlü A. Arakcheev'in imparatorluğa olan bağlılığıyla tanınan kişisel bir arkadaşı olarak doğdu. Çocuklukta Lavrov, iyi derecede Fransızca ve Almanca konusunda ustalaştı. Olgunlaştığında, akademisyen M. Ostrogradsky'nin en iyi öğrencisi olarak kabul edildiği St. Petersburg'daki topçu okuluna girdi, matematiğe istisnai yetenekler gösterdi. Kariyerine St. Petersburg Mikhailovsky Topçu Akademisi ve Konstantinovsky Askeri Okulu'nda öğretmen olarak devam etti. Kırım Savaşı sırasında, Lavrov ordudaydı, ancak kendisinin daha sonra kabul ettiği gibi, "hiçbir askeri harekata katılmadı". Kısa süre sonra kucağında iki çocuğu olan, Alman kökenli, güzel bir kadınla evlendi. Mesalliance'ı öğrenen baba, sinirlendi ve oğlunu maddi destekten mahrum etti. Zengin bir yaşama alışmış zaten büyük bir albay ve iyi bir maaşlı profesör için bu bir darbe oldu. Dergiler için makaleler yazarak ve geniş bir aileyi desteklemek için özel ders vererek para kazanmak zorunda kaldım. Ancak çok geçmeden babasının ve ağabeyinin ölümü Lavrov'u tamamen zengin biri yaptı.
Ancak, bu sırada Herzen'i okumaya başladı, Çernişevski'ye yakınlaştı. Ardından Lavrov'un "ahlaki kişiliğin kaçınılmaz olarak haksız bir toplumla çatışdığını" savunduğu “İlk Felsefe Üzerine Denemeler” adlı kitabı geldi. Kendisi açıkça Herzen'in yaptığı gibi "baltayı dürtmek" demedi. Ancak, devrimcilere yakınlık, Karakozov'un II. İskender'e karşı öldürülmesinden sonra, Lavrov'un tutuklanmasının, “zararlı fikirler yaymanın” suçlu bulunmasının ve bir yıl boyunca 1867'ten 1870'e kadar yaşadığı Vologda eyaletinde sürgüne mahkum edilmesine neden oldu.
O zamanlar Lavrov'un siyasi ortakları daha sonra iktidara geldiğinde onu “zararlı fikirleri” yaymak için onu hemen duvara koyacaklarını varsaymak pek mümkün değil.
Ve sadece dağıtım için değil, sadece profesör veya eski kraliyet albaylığı için.
Sürgünde Pyotr Lavrovich bir el arabasıyla zincirlenmiş bir işe yaramadı, ancak boş zamanlarını kullanarak en ünlü eseri olan Historical Letterters'ı yazdı. Gençlere, “eleştirel düşünmeye” ve “hakikatli bireylere enerjik olarak çaba göstermeye”, “tarihi anın görevlerini ve halkın ihtiyaçlarını” anlamaya, “tarihi yaratmaya ve eski dünyaya karşı mücadele etmeye” derhal tutkulu bir çağrı yaptılar. görüş, yalan ve adaletsizlik içinde pürüzlü.
Bununla birlikte, kendisi Rusya'da bu idealler için savaşmadı, ancak sürgünden Birinci Enternasyonal'e katıldığı Paris'e gitti, Marx ve Engels'le buluştuğu Londra'ya gitti ve kısa süre sonra devrimci gazeteyi düzenlemeye başladı “İleri!” Bu gazete daha sonra “Çalışma Marsilyası” olarak adlandırılan “Yeni Şarkısı” nı yayınladı. Bununla birlikte, bu şarkı hiçbir şekilde Lavrov'un "lanetlenmiş köylülerin" imha edilmesini istediği tek şarkı değildi. Diğer şiirlerinden birine “Nefret Şarkısı” deniyordu:
Kalbin tutkuyla attığı herkesin kalbine,
Sadece nefret ısı atar.
Hazır ateş; yeterli odun var
Böylece tüm dünya kutsal ateşi yaktı!
Düşmanları yorulmadan kırın,
Razite cesaretle el.
Ve sen bir tür kutsal nefret olacaksın
Kutsal aşktan kutsal!
Paris'te, Fransızca'yı mükemmel derecede akıcı bir şekilde bilen Lavrov, suda bir balık gibi hissetti.
1871'ta, güç Paris Komünü'nün eline geçtiğinde, Rusya'dan gelen göçmen memnun oldu ve düşündüğü gibi olayı bu kadar sıcak karşıladı.
Yorulmadan mitinglere gitti, meydanlarda konuştu ve Fransız başkentinin işçilerini belirleyici bir mücadeleye çağırdı. Kendisi bile, daha sonra anılarında yazdığı gibi, komünistlerin ürünleri işten çıkardığı banliyölere gitti. Paris'teki o zaman, bütün darbelerde her zaman olduğu gibi, korkunç bir kıtlık hüküm sürdü. Parisliler, zooloji bahçesinin tüm zürafalarını, güderi ve diğer sakinlerini yediler, kediler ve sıçanlar için avlandılar.
Ancak Lavrov bunu fark etmedi, ancak çalışanların "daha iyi ve mutlu bir yaşamın harika ideallerini" gerçekleştirebileceklerini belirttiler. Komünlerin emriyle birkaç yüz rehinenin alındığını ve Paris'teki Darbuis Başpiskoposu dahil düzinelerce masum vatandaşın nasıl vurulduğunu bile fark etmedi. Peki, daha sonra devrimciler Rusya'da iktidara el koyduklarında terör ve infazlar norm haline geldi.
Ünlü yayıncı Mikhail Katkov, 1917'ten çok önce, Lavrov ve Herzen gibi yurtdışına sığınan, kendi ülkelerini öfkeyle kınayan ve Rusya'da varoluşunun imha edilmesini isteyen, Rusya ülkelerinin sığınaklarını tehlikeye atacak olan Rus entelektüellerinin, filozoflarının ve teorisyenlerinin teori ve propaganda faaliyetini tehlikeye soktuğu konusunda uyardı emir.
Katkov, “Barbarlığımız yabancı aydınlarımızda” dedi. “Gerçek barbarlık, bizimle birlikte gri ordunun başlığında değil, kuyruk ceketinde ve hatta beyaz eldivenlerde yürür.”
Ve ayrıca: “Entelijansiyamız, bunun Avrupacılığın olduğuna inanarak, kendisini en az Rus olarak gösterme yolundan çıkıyor. Fakat Avrupa aydınları öyle düşünmüyor. Avrupalı güçler, aksine, yalnızca çıkarlarını önemsiyor ve Avrupa hakkında fazla düşünmüyorlar. ”
Paris Komünü'nün yenilgisinden sonra, Lavrov hapishanede kalmadı, ancak "vahşi kraliyet sansürü" iddiasına rağmen Rusya'da yüzyılını sakince yaşadı, teorik çalışmalar yazdı ve Rusya'da çok fazla baskı yaptı. Paris'te öldü ve Montparnasse mezarlığına gömüldü.
Elbette, Lavrov'un, “eski dünyaya karşı mücadele” konusundaki tutkulu vaazlarının ve takipçilerinin işlerinin “lanetlenmiş kötülükçileri yendi ve yok etmeleri” konusunda neye yol açacağının pek mümkün olmadığı anlaşıldı. Ancak, Rusya'da bir devrim patlak verdiğinde, ölümünden sonra ve eski profesör, filozof ve emekli albay'ın öğrencileri iktidara geldiğinde, korkularıyla öldürülen Alexander Blok bunu anladı. “İşçi Marsilyası” adlı büyük şair Lavrov, “Rus'un kalbindeki köklü şiirler arasında” Lavrov. “Onlar kan dışında parçalanamazlar” diye şair bağırdı.
Peter Lavrov'un tüm fikir ve coşkularının kanı ile devrimden önce geriye döndü. Büyük kan