We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Etiketleme teorisi, insanların başkalarının kendilerini nasıl etiketlediğini yansıtacak şekilde tanımlamaya ve davranmaya başladığını belirtir. Bu teori en çok suç sosyolojisi ile ilişkilidir, çünkü yasadışı yoldan sapkın birini etiketlemek kötü davranışlara yol açabilir. Birini bir suçlu olarak tanımlamak, örneğin, başkalarına, insana daha olumsuz davranmalarına neden olabilir ve sırayla birey harekete geçebilir.
Etiketleme Teorisinin Kökenleri
Etiketleme teorisi fikri, büyük ölçüde sosyolog Howard Becker sayesinde, 1960'larda Amerikan sosyolojisinde gelişti. Bununla birlikte, temel fikirleri Fransız sosyolog Emile Durkheim'in kurulması esasına dayanarak izlenebilir. Amerikalı sosyolog George Herbert Mead'in, kendisinin sosyal inşasını, başkalarıyla etkileşimleri içeren bir süreç olarak çerçeveleyen teorisi de gelişimini etkiledi. Alimler Frank Tannenbaum, Edwin Lemert, Albert Memmi, Erving Goffman ve David Matza da etiketleme teorisinin geliştirilmesinde ve araştırılmasında rol oynadılar.
Etiketleme ve Sapma
Etiketleme teorisi, sapkın ve suçlu davranışları anlamak için en önemli yaklaşımlardan biridir. Hiçbir eylemin kendisinin suçlu olmadığı varsayımıyla başlar. Suçluluğun tanımları, yasaların düzenlenmesi ve bu yasaların polis, mahkemeler ve ıslah kurumları tarafından yorumlanması yoluyla iktidarda olanlar tarafından belirlenir. Bu nedenle sapma, bireylerin veya grupların bir karakteristik özellikleri değil, sapmalar ve sapkın olmayanlar ile suçluluğun yorumlandığı bağlam arasındaki etkileşim sürecidir.
Polis, hakimler ve eğitimciler normalliğin standartlarını uygulamak ve belli davranışları doğada sapkın olarak etiketlemekle görevli kişilerdir. Bu yetkililer insanlara etiketler uygulayarak ve sapma kategorileri yaratarak toplumun güç yapısını güçlendirir. Genellikle, varlıklılar yoksullara, kadınlara yönelik erkeklere, gençlere yönelik yaşlılara ve azınlıklara yönelik ırksal veya etnik çoğunluk gruplarına olan sapkınlığı tanımlar. Başka bir deyişle, toplumun baskın grupları alt gruplara sapkın etiketler yaratır ve uygular.
Örneğin birçok çocuk camları kırıyor, diğer insanların ağaçlarından meyve çalıyor, komşu bahçelerine tırmanıyor ya da okulu atlıyor. Zengin mahallelerde, ebeveynler, öğretmenler ve polis bu davranışları tipik çocuk davranışı olarak görür. Ancak fakir bölgelerde benzer davranışlar çocuk suçluluğunun belirtileri olarak görülebilir. Bu, sınıfın etiketlemede önemli bir rol oynadığını göstermektedir. Irk da bir faktördür.
Eşitsizlik ve Stigma
Araştırmalar, okulların, ikincisinden daha sık yaramazlık gösterdiğine dair kanıt olmamasına rağmen, siyah çocukların beyaz çocuklardan daha sık ve daha sert bir şekilde disiplin yaptığını göstermektedir. Benzer şekilde, polis, Afrikalı Amerikalıları silahsız ve suç işlememiş olsalar bile, beyazları beyazlardan çok daha yüksek oranda öldürüyor. Bu eşitsizlik, ırksal klişelerin, renk insanlarının sapkın olarak yanlış etiketlenmesine yol açtığını gösteriyor.
Bir kişi sapkın olarak tanımlandığında, bu etiketi kaldırmak oldukça zordur. Birey bir suçlu olarak damgalanır ve başkaları tarafından güvenilmez sayılır. Mesela, mahkumlar, suçlu oldukları için cezaevinden tahliye edildikten sonra iş bulmakta zorlanabilirler. Bu, onların sapkın etiketi içselleştirmelerine ve yine yanlış davranışlarda bulunmalarına olanak sağlar. Etiketli bireyler daha fazla suç işlememiş olsalar bile, resmi olarak yanlış bir kişi olarak kabul edilmenin sonuçlarıyla sonsuza dek yaşamalıdırlar.
Etiketleme Teorisinin Eleştirileri
Etiketleme teorisinin eleştirmenleri, sosyalleşme, tutumlar ve fırsatlar gibi sapkın davranışlara yol açan faktörleri görmezden geldiğini iddia eder. Ayrıca, etiketlemenin sapkınlığı arttırıp arttırmayacağının tamamen kesin olmadığını da iddia ediyorlar. Eski mahkumlar hapishaneye geri dönebilir çünkü diğer suçlularla bağlantılar kurmuşlardır; bu bağlar, suç işlemek için ek fırsatlara maruz kalma ihtimallerini artırıyor. Her durumda, hem etiketleme hem de suçlu popülasyonuyla artan temas, yeniden görüşmeye katkıda bulunur.
Daha fazla okuma
- Suç ve Toplum Frank Tannenbaum (1938) tarafından
- dışarıdakiler Howard Becker (1963) tarafından
- Sömürge ve Sömürge Albert Memmi (1965) tarafından
- İnsan Sapması, Sosyal Sorunlar ve Sosyal Kontrol (ikinci baskı)Edwin Lemert (1972) tarafından
- İşçiliği Öğrenme: İşçi Sınıfı Çocuklar İşçi Sınıfı İşlerine Nasıl Giriyor Paul Willis (1977) tarafından
- Cezalandırıldı: Siyah ve Latin Erkeklerin Hayatını Polise Vermek Victor Rios (2011) tarafından
- Sınıfsız: Kızlar, Irk ve Kadın KimliğiJulie Bettie (2014) tarafından