Neden TV şovları izliyorum ve reddedemiyorum?
Yalnız değilsin Sanayileşmiş ülkelerde TV izlemek en popüler eğlencedir: ortalamada insanlar boş zamanlarının yaklaşık yarısı olan TV izleyerek günde üç saat harcıyorlar. 75 yıllık bir ömür boyunca, TV şovları 9 yıla kadar harcanmaktadır. Tüm mevcut TV şovları ve dizilerinde en önemlisi dikkatimizi çekiyor. Belki bağımlılığa neden olurlar?
Neden televizyonu gerekenden daha fazla izliyoruz?
Aksini düşünmüyorsanız TV izlemede yanlış bir şey yoktur. Günde iki saatten az televizyon izleyen insanlar çok endişeli değil. Ancak, günde dört saat veya daha fazla zaman harcayan hevesli izleyiciler, ekranın önünde daha az zaman harcamayı tercih ettiklerini söylüyorlar. Televizyonu planladıklarından daha fazla izliyorlar ama televizyonu kapatıp gidemiyorlar. Araştırmacılar Robert Kyuubi ve Mihai Ciksikentmihai, bunun doğru olduğunu keşfettiler, ne kadar çok insan TV izlese de, TV'nin "yoğun tüketicileri" raporlarına bakılırsa daha az sevdiler.
Aslında, Kyuubi ve Cikszentmihai, sıklıkla televizyon izleyen ve bağımlı insanları izleyenler arasında birçok benzerlik gördü. Örneğin, her iki grupta da, insanlar "tüketimi" azaltmak için tekrarlanan (başarısız) girişimlerde bulundular; Her iki grupta da yoksunluk sendromuna neden oldu; orada ve orada “tüketim” insanların istediğinden daha sık meydana geldi; ve her iki grupta da insanlar TV ya da kokain olsun, "ilaç" a çok zaman harcadılar.
Kyuubi daha sonra, TV bağımlılığını desteklemek için yeterli kanıt bulunmadığını, ancak TV'nin kesinlikle dikkatimizi çekmekte, bu yüzden direnmenin zor olduğunu belirtti.
Kyuubi ve Chikszentmikhai, TV'nin bizde belirleyici bir refleksi tetiklediğine - herhangi bir ani veya yeni çevresel uyarıma içgüdüsel bir görsel ve işitsel cevap verdiğine inanıyor. Bir şeyin düştüğünü duyarsak, ne olduğunu görmek için arkamıza döneriz. Yakınlarda hareketli bir nesne belirirse, otomatik olarak etrafına bakarız.
Bu, TV'nin uzak geçmişte geliştirdiğimiz harekete “yerleşik” bir duyarlılık için hayatta kalmamıza yönelik tehditleri fark etmesi ve izlemesi için çekici olduğu anlamına gelir. Bu köşedeki titrek gürültülü kutuyu kontrol etmek için zorlayıcı bir neden gibi görünüyor. Fakat neden sadece bir tehdit değil, aynı zamanda çok da ilginç olmadığını anlayınca neden kapatmıyoruz?
Neden televizyon şovları izliyoruz? Sabun operalarından fayda var mı?
Sabun operalarına bağımlı olan kişilerin ilginç, önemli ve bilgilendirici olmaları için birçok neden olabilir. Gençler, dizinin yetişkinler dünyasına bir pencere açtığını ve onlara değerli bilgiler verdiğini iddia ediyor. Farklı kahramanların, durumla nasıl başa çıkacaklarını tahmin etmek için, senaryo kapsamında ortaya çıkan iç çatışmaları nasıl çözdüklerini düşünmekten hoşlanıyorlar. Yetişkin izleyiciler gibi, hikayeleri ve karakterleri aile ve arkadaşlarla tartışmayı severler. Bunların hepsi sosyal deneyimi zenginleştirir: baktıktan sonra gerçek insanlarla öğrenmeyi, hayal gücünü ve iletişimi destekler.
Evrimsel sosyal psikologlar, insanların üç milyon yıl boyunca küçük gruplar halinde yaşadıklarını söylüyorlar. Bilim adamları, birçok yönden düşünme ve eylemlerimizin evrimsel olarak gruplar halinde yaşama problemlerini çözmeyi hedeflediğine inanmaktadır: farklı ülkelerdeki insanlar, bir kişinin ne kadar işbirliği yapabileceğini veya güç sahibi olabileceğini, potansiyel bir lider, düşman veya arkadaş olduğunu açıklayan geniş sözlüklere sahiptir.
Primatların istihbaratının temelde karmaşık sosyal sorunları çözmek, gıda aramak ve araçları kullanmak için geliştirilmediğine göre bir hipotez bile var.
Robin Dunbar’ın sosyal dedikodu teorisi dilin insanlarda ortaya çıktığını, böylelikle karmaşık sosyal ilişkileri anlayabileceğimizi ve bunları büyük gruplar halinde desteklemenin yollarını bulabileceğimizi iddia eder. Yani, hayatta kalmak için, birbirimizle iletişim kurmanın ve yan yana yaşamanın yollarını bulmamız ve dil, davranış ve hatta çoğunlukla sosyal etkileşimlerden geliştirilen düşünce için bizim için her zaman önemliydi.
Yönlendirici refleks, gürültülü, titreyen bir TV tarafından tetiklenen eski bir içgüdü gibi, günlük ilişkiler ve etkileşimler hakkında sürekli olarak bilgi birikimine ihtiyacımız var, evrimin itici gücünün bir tezahürüdür.
Ek olarak, başka bir açıklama da mümkündür: insan hafızasının yasaları. 1927'de, psikolog Blum Zeigarnik, bir dizi deney grubundaki kişilerin ödev sırasında nasıl kesintiye uğradıklarını ve bitirmelerine izin verilmediğini açıkladı - ve% 90 daha iyi hatırlandı. Bu, restorandaki garsonların neden tüm siparişleri kayıt olmadan hatırladıklarını, ancak fatura ödenir ödenmez unutunlarını açıklar. İnsan zihni hala yapılması gereken (veya öğrenilen) her şeyi hatırlar.
Zeigarnik’in çalışmaları, diğer bilim insanlarına, bitmemiş eyleme “geri dönme” ve insanın tamamlanma teorisini oluşturma (işi tamamlama ihtiyacı) teorisini yaratma eğilimini verdi.
Yarı yolda bırakma konusundaki derin isteksizliğimiz, neden Charles Dickens tarafından düzenlenen Victoria dergilerinden başlayarak ve modern sabun operalarıyla biten çeşitli TV şovlarına oturduğumuzu da açıklayabilir. Zeigarnik, konularının yarıda kesilirse şiddetle karşı çıktığını keşfetti: bir şey çoktan başladığında, nasıl biteceğini bilmek istedik. Özellikle eğer bir tür hikaye ise, ve eğer arsa insan ilişkilerine dayanıyorsa.
Bu nedenle, TV'ye ve hiç bitmeyen hikayelere cevap vermek için evrimsel olarak programlanmış gibiyiz. Başka bir şey için zaman bulmamız bile şaşırtıcı!