Neden Bazı Ülkeler Yeşil Enerjiye Geçişi Önemsiyor?
Bazı ülkeler fiyat şokunu rüzgar, güneş ve jeotermal gibi daha temiz enerji kaynaklarına geçişi hızlandırmak için kullanırken, diğerleri buna fosil yakıt üretimini genişleterek yanıt verdi.
Science dergisinde bu hafta yayınlanan yeni bir araştırma, bazı ülkelerin daha temiz enerji kaynaklarını benimsemede liderliği ele geçirmesine, diğerlerinin ise geride kalmasına izin veren politik faktörleri tanımlıyor. Dünyanın dört bir yanındaki birçok hükümet sera gazı emisyonlarını azaltmak ve iklim değişikliğinin yıkıcı etkilerini sınırlamak için yarışırken, bulgular önemli dersler sunuyor.
Berkeley, California Üniversitesi'nde enerji ve çevre politikası doçenti olan çalışmanın baş yazarı Jonas Meckling, "Ulusal farklılıkların ülkelerin aynı tür enerji sorunlarına verdikleri yanıtlara nasıl aracılık ettiğini anlamakla gerçekten ilgileniyoruz" dedi. "Ülkelerin siyasi kurumlarının, maliyetli enerji politikaları da dahil olmak üzere her türlü maliyetli politikayı ne kadar emebileceklerini şekillendirdiğini gördük."
Çalışma, farklı ülkelerin mevcut enerji krizine ve 1970'lerin petrol krizine nasıl tepki verdiğini analiz ederek, siyasi kurumların yapısının temiz enerjiye geçişe nasıl yardımcı olabileceğini veya engelleyebileceğini ortaya koyuyor. Meckling, analizi, Toronto Üniversitesi'nden ortak yazarlar Phillip Y. Lipscy, University College London'dan Jared J. Finnegan ve Hollanda'daki Twente Üniversitesi'nden Florence Metz ile işbirliği içinde gerçekleştirdi.
Daha temiz enerji teknolojilerine geçişi teşvik eden politikalar genellikle kısa vadede maliyetli olduğundan, tüketiciler ve şirketler de dahil olmak üzere bileşenlerin önemli siyasi tepkilerini toplayabilirler. Analiz, daha temiz enerji teknolojilerine öncülük etmede en başarılı olan ülkelerin, ya politika yapıcıları siyasi muhalefetten yalıtarak ya da tüketicileri ve şirketleri yeni teknolojilerin benimsenmesiyle ilişkili ekstra maliyetler için tazmin ederek, bu geri dönüşün bir kısmını emmeye yardımcı olan siyasi kurumlara sahip olduğunu buldu.
Örneğin Meckling, kıta ve kuzey Avrupa'daki birçok ülkenin politika yapıcıların kendilerini seçmenler veya lobiciler tarafından yapılan geri itmelerden yalıtmasına veya geçişten etkilenen seçmenlere ödeme yapmasına izin veren kurumlar oluşturduğunu söyledi. Sonuç olarak, bu ülkelerin çoğu, daha fazla rüzgar kapasitesine yatırım yapmak veya iletim şebekelerini iyileştirmek gibi temiz bir enerji sistemine geçişle ilgili maliyetleri karşılamada daha başarılı oldu.
Bu arada, ABD, Avustralya ve Kanada gibi bu tür kurumlardan yoksun ülkeler, genellikle piyasaya dayalı geçişleri takip ediyor ve yeni teknolojileri benimsemeden önce fiyatlarının düşmesini bekliyor.
Meckling, "Yalıtım veya tazminat yolunu izleyebilecek ülkelerin, hidrojen yakıt hücreleri ve karbon giderme teknolojileri gibi karbondan arındırma için ihtiyaç duyduğumuz bu çok maliyetli teknolojilerde erken kamu yatırımcıları olmasını bekleyebiliriz." Dedi. "Fakat bu yeni teknolojiler piyasada maliyet açısından rekabetçi hale geldiğinde, ABD gibi ülkeler fiyat sinyallerine karşı çok hassas oldukları için nispeten hızlı tepki verebilirler."
Politika yapıcıları siyasi tepkilerden yalıtmanın bir yolu, düzenleyici gücü seçmenlerin veya lobicilerin taleplerine daha az tabi olan bağımsız kurumlara devretmektir. Kaliforniya'nın iklim hedeflerinin çoğunu uygulamakla görevlendirilmiş nispeten özerk bir kurum olan California Hava Kaynakları Kurulu (CARB), böyle bir kurumun en iyi örneğidir. Kısmen CARB sayesinde, California, ABD'de bir eyalet olmasına rağmen, sera gazı emisyonlarını sınırlamada genellikle küresel bir lider olarak kabul edilir.
Bir başka küresel iklim lideri olan Almanya, iddialı iklim hedeflerine ulaşmak için tazminat kullanıyor. Örneğin, Kömür Uzlaşması, çevreciler, kömür yöneticileri, sendikalar ve kömür madenciliği bölgelerindeki liderler de dahil olmak üzere farklı grupları bir araya getirerek 2038 yılına kadar kömürü aşamalı olarak bırakma planı üzerinde anlaşmaya vardı. Bu hedefe ulaşmak için ülke kömüre bağımlı işçilere ve bölge ekonomilerine ekonomik destek sağlarken, diğer sektörlerdeki iş piyasasını da destekler.
Meckling, "Ülkelerin enerji krizlerine nasıl tepki vereceğini şekillendiren şeyin sadece kaynak bağışları olmadığını, aynı zamanda siyaset olduğunu göstermek istiyoruz." Dedi.