Lyndon B. Johnson, 1964 Sivil Haklar Yasası ile ilgili olarak…
Atlantik'ten
Zaman, değişime karşı dizilmiş muazzam siyasi ve idari güçleri boyun eğdirebilecek bir lidere ihtiyaç duyuyordu - stratejik ve taktik içgüdüleri olan biri için en köklü rakiplerin üstesinden gelmek ve büyük bir belirsizlik ve şüphe anında anında karar verme cesareti için. , tüm ağırlığını ilerlemenin arkasına atmak için. Sivil haklar hareketi olağanüstü bir Lyndon Johnson figürüne sahipti.
Soru
LBJ'nin tepedeki ilk 20 yılı boyunca kararlı bir ayrımcıydı. Sadece medeni haklar yasa tasarılarını bastırmak için güneye oy vermekle kalmıyor, aynı zamanda bu tür yasa tasarılarını yenmek için kullanılacak stratejileri geliştiren bir siyasi lider. Johnson'ın desteklediği ilk medeni haklar tasarısı 1957'deydi ve daha sonra 1964'te tabii ki Johnson başkan olarak ülke tarihinin o ana kadarki en kapsamlı sivil haklar yasasını imzalamakla kalmayacak, aynı zamanda bu tasarıyı kongre aracılığıyla savunacaktı.
Ne oldu?
Bu ömür boyu süren ayrımcı, sivil haklarla ilişkilendirildikten sonra neden sonsuza dek politikacı oldu?
"Niye ya?"soruları yanıtlamak özellikle zordur. Elli yılı aşkın bir süre sonra bizim bakış açımızdan motivasyon arayarak Johnson'ın ruhuna bakmak mümkün değildir; bunun yerine onun kaydedilmiş eylemlerini ve sözlerini analiz etmeye, insan anlayışımızdan yararlanarak ayrılmaya bırakılırız. Doğa.
Ancak, ırkçılığın herkeste iki düzeyde etkili olduğunu kabul etmenin temel olduğuna inanıyorum: duygusal düzey ve entelektüel düzey. Duygusal düzeyde ırkçılık, insan ruhunun iki derin yönünden gelişir: "tanıdık olmayana karşı çıkmak"ve" içingrubu desteklemek". Hepimiz bu eğilimlerle karşılaşırız; ama bunlar yalnızca eğilimlerdir. İnsanlar olarak, duygusal eğilimlerimizi rasyonel nedenlerle bir kenara bırakacak entelektüel yeteneğe sahibiz.
Çok azımız, farklı bir ırktan olanların doğal bir günlük fenomen olduğu durumlarda doğmuş olabilir. Ama hepimiz doğuştan gelen bir grup duygusuyla doğarız, aileden başlayarak arka arkaya arkadaşlar, komşular, kasaba halkı ve nihayetinde bazılarında ırk aracılığıyla hareket eder. Arkadaşları ve aileyi kayırmaya yönelik duygusal bir eğilim, rasyonellik tarafından kısıtlanmadan söz ve eylemde kendini gösterdiğinde, bu sadece nepotizm. Bir kişinin ırkı için kapsamlı bir tercihe yayıldığı, rasyonelleştirme ve tanıdık olmayanlardan hoşlanmadığı ile desteklendiği zaman, bu gerçekten derin bir şey olarak etiketlenebilir. ırkçılık.
Ama bunların arasında bir görüyorum gündelik ırkçılık, bir otopilot ırkçılığı eğer istersen, duygusal eğilimlerin, zekayı meşgul etmek için herhangi bir girişimde bulunmadan, basitçe birinin üstesinden gelmesine izin verildiği yerde. O "tembel insanın ırkçılığıBana öyle geliyor ki Johnson'ın ırkçılığı bu türdendi. Genç ve hırslı bir yasa koyucu derinden ırkçı ve ayrılmış bir Güney'de yetiştiği için, "iyi savaşmak" onu daha iyi bir insan yapabilirdi; ama kesinlikle politik bir kariyere olan her türlü özlemi batırırdı. Johnson, Don Kişot, yel değirmenlerinde devirme; daha büyük planları vardı.
Sonra 50'lerin ortalarında Johnson Senato'da Çoğunluk Lideri iken, ayrımcılık ulusal bilince çarpıyor. Yoksullara ve ezilenlere uzun süredir devam eden desteği, aniden bunların çoğunun sadece siyah olmadığının farkına varmasıyla örtüşüyor; ama fakir ve ezilmişler Çünkü siyah olmaktan. O anda, azimli, hırslı ve evet, ırkçı Teksaslı Senatör, meydan okumaya adım atar; kendi şeytanlarından biriyle yüzleşir; ve onu fetheder. Kendini yeniden yaratır Sivil Haklar Şampiyonu.
Burada, Başkan olarak Johnson'ın, seleflerinden çok azının ve bugüne kadarki haleflerinin hiçbirinin sahip olmadığı şekilde benzersiz bir şekilde nitelikli olduğunu belirtmek uygun görünüyor: Senato'nun eski Çoğunluk Lideri olarak Johnson, yasama sürecini çok iyi anladı. çoğu başkandan daha iyi Johnson, çağdaşlarının dediği gibi bu zanaatı mükemmelleştirmişti.NS tam dolu Johnson" (Veya alternatif olarak "NS Tedavi"):
dalkavukluk, anlaşmalar, baskı, tehditler - yüksekten kabaya kadar değişen şekillerde her saatte teslim edilir
Daha öte
1960'larda Güney'in Senato'daki lideri Richard Russell'ın Kennedy suikastından birkaç gün sonra bir arkadaşına söylediği gibi: “Biliyorsunuz, John Kennedy'yi sivil haklar konusunda yenebilirdik ama Lyndon Johnson'ı değil.”
Yani: "Johnson 1957'den itibaren Sivil Haklar hareketini neden savundu?"
Çünkü bu onun zamanının belirleyici meselesiydi; olarak kabul edilmesi ve harika adam olmak istediği ve kendini öyle gördüğü, kişinin sadece üzerinde sağ taraf; biri olmak zorundaydı şampiyon sağ taraftan.
LBJ karmaşık bir figürdü. Kariyerini ilerletmek uğruna ideoloji gibi düşünceleri kolayca bir kenara atan "nadir bir hırs" sahibi olarak tanımlanıyor. Bir Teksaslı kongre üyesi ve ardından Senatör olarak, onun ayrımcılığa oy vermesi, zamanın ve mekanın siyasi iklimiyle tamamen uyumludur. Ülkenin kederini ve JFK'nin mirasını tamamlama konusundaki desteğini yakalayarak, Sivil Haklar hareketini kendi gündemine destek sağlamak için siyasi bir araç olarak görmüş olabilir.
Yine de uzun zamandır, muhtemelen derin dindarlığı nedeniyle, yoksullar gibi dezavantajlılara yardım etmek için motive oldu, ama aynı zamanda Afrikalı Amerikalılar da dahil. Bu yönü akıl hocası FDR ile paylaştı. Örneğin, başkan olarak Yoksullukla Savaş adı altında bir dizi yasa çıkardı. Sivil Haklara verdiği desteğin bu satırlara düşmesi olasıdır.
Ancak büyük olasılıkla ırkçı olduğunu not etmek önemlidir. Bazen Sivil Haklar tasarısını "zenci tasarısı" olarak adlandırırdı. O, zamanının ve mekânının bir ürünüydü. Yine de, onun muazzam çabaları olmasaydı, Medeni Haklar Yasası'nın geçmeyeceğini inkar etmek zor. Belki de onun hırs ve merhamet arasındaki ikiyüzlülüğünü gösteren en iyi anekdot: Yasanın yürürlüğe girmesinden sonra asıl kaygısı "Güney'i Cumhuriyetçi Parti'ye teslim etmesi"ydi.
LBJ dönmedi. Irkçıydı ve Sivil Haklar Yasasını yalnızca kendi gücünü ve partisinin siyasi gücünü artırmak için kullanıyordu. LBJ, Georgia'dan bir Demokrat Senatör olan Richard Russell'a şunları söyledi:
Bu Zenciler, bu günlerde oldukça küstahlaşıyorlar ve bu bizim için bir sorun çünkü daha önce hiç sahip olmadıkları bir şeye sahipler, küstahlıklarını desteklemek için politik çekim. Şimdi bu konuda bir şeyler yapmalıyız, onlara küçük bir şey vermeliyiz, sadece onları susturmaya yetecek kadar, bir fark yaratacak kadar değil.
İşte Lyndon Johnson ve Amerikan Rüyası kitabından alıntı:
En önemlisi, medeni haklar sorununun yoğunlaşması ve Johnson'ın, bir an için bile kontrolü kaybetmesi halinde "her şeyin" - liderliğinin, Senato'nun, dünyanın - dağılacağına ve böylece güçlerin güçlerine izin vermesine dair tekrarlayan korkusunu odak noktasına getirmesiydi. Şiddetli bölünmenin “gevşetmek” için. Sanki hem kendi gücü hem de Amerika'nın geleceği incecik bir iplik tarafından kırılgan bir şekilde askıya alınmış gibi, "Gerçek bir kayma ve işimiz bitti" derdi. Güneyli ayrımcıların ve Kuzeyli liberallerin uzlaşmaz görüşleri arasında bir seçim olarak tanımlanan, sivil haklar sorununun “aşırılık yanlıları” tarafından “üstlenileceğinden” korkan Johnson, bir orta yol, yasal bir formül aramaya “yönlendirildiğini” hissetti. Bu, liberal tutkuları yumuşatmaya yetecek kadar gerçek bir ilerlemeyi temsil eder, ancak partiden ve liderliğinden açık bir kopuşu kışkırtacak kadar kabul edilemez değildir. "Biliyordum," dedi daha sonra, "bunda başarısız olursam liderliğimin yüz parçaya bölüneceğini; yıllar boyunca inşa ettiğim her şey tamamen geri alınacaktı.” 27
Kişisel korkunun açığa çıkmasından daha az önemli olan, Johnson'ın bu konunun uygulanabilir yasaları formüle etmenin zorluklarından çok daha büyük boyutlara sahip olduğunu kabul etmek için önsezi sergilemiş olmasıdır. Sivil haklar meselesinin hem Senato hem de Demokrat Parti için bir meşruiyet krizi yarattığını anlamış görünüyordu. Belki de Johnson'ın sadece bu mücadele sırasında korkularının üstesinden gelmesine değil, aynı zamanda onları liderlik araçlarına dönüştürmesine yardımcı olan bu anlayıştı; tehlikeli olasılıklar konusundaki kavrayışlarını paylaşmaya onları ikna ederek başkalarının eylemlerini etkilemek.
Johnson, ilk görevinin, başarılı olsa bile tek sonucun Güney için bir Pirus zaferi olacağını göstererek, "makul" Güneylileri bir haydut için desteklerini bırakmaya ikna etmek olması gerektiğine karar verdi. Kuzey tutkuları yükseliyor, “histerik” hale geliyordu ve artık haydutların yenilgisini kabul etmeyecekti; bunun yerine saldırı, aksilik kuralının kendisine odaklanacaktı. Russell ile başladı: “Bu Zenciler, bugünlerde oldukça küstahlaşıyorlar ve bu bizim için bir sorun, çünkü daha önce hiç sahip olmadıkları bir şeye sahipler, küstahlıklarını desteklemek için siyasi güce. Şimdi bu konuda bir şeyler yapmalıyız, onlara küçük bir şey vermeliyiz, sadece onları susturmaya yetecek kadar, bir fark yaratacak kadar değil. Çünkü eğer hiç hareket etmezsek, müttefikleri bize karşı sıraya girecek ve onları durdurmanın hiçbir yolu olmayacak, haydutları kaybedeceğiz ve her türlü saldırıyı durdurmanın bir yolu olmayacak. vahşi mevzuat. Yeniden yapılanma olacak.” 28
Niye ya? Çünkü benmerkezci bir bakış açısından, LBJ kendisini ve (geniş) "ailesini" etkileyen durumların farkına vardı. Lütfen LBJ'nin büyük egosunun (iyi bilinir, burada alıntılanmıştır: https://www.theatlantic.com/magazine/archive/1998/04/ Three-new-revelations-about-lbj/) göstermek için belirli bir anekdotu aktarmama izin verin. 377094/), kendi şoförüne/hizmetçisine karşı bu gündelik ırkçılıkla hakarete uğradı.
70'lerin başında Austin'deki Texas Üniversitesi'ndeki LBJ Hukuk Okulu'ndan mezun olan kayınpederim, Lady Bird Johnson Wildflower Garden'ı ziyaret ederken bana bir anekdot anlattı.
Johnsonların siyah bir asistanı/şoförü/uşakı vardı. Sonunda, bu adam (Robert Parker veya Carroll Kreach olup olmadığından emin değil) Johnson'ın evcil köpeklerini Washington DC'ye teslim etmek zorunda kaldı ve Johnson'ın sevilen köpeklerini "O" ve "Her" ile ünlü yaptı.
LBJ, Washington'a cehennem gibi yorgun görünerek geldiği için hayal kırıklığına uğradı ve ne olduğunu öğrenmek istedi. Asistan, Amerika Birleşik Devletleri'nin güneyini dolaşırken, kendisi için bir motel odası kiralamasına izin verilmedi. Ama köpekler elbette bütün gece kalabilirler.
Bu özel adaletsizlik Johnsonları kişisel olarak vurdu. Boyları ve iyi isimleri bunu engelleyemedi. Bir şey olursa, bu @Pieter Geerkens'in LBJ'nin kendi otopilot, tembel ırkçılığıyla karşı karşıya kaldığı yanıtını destekler. Bunun kısmen ona yakın biri yüzünden olduğunu iddia ediyorum.
Belki de Johnson, “bağnazlığın sakat bırakan mirasının üstesinden gelmesi gereken sadece Zenciler değil, hepimiz” derken, kendisi de dahil olmak üzere gerçekten hepimizi kastediyordu. --Adam Serwer
Bu sadece Pieter'in mükemmel cevabını eklemek içindir.
Bazı yöneticiler, yükselirken "köpekbalığından yunusa" geçişten geçerler. Lyndon Johnson çoğundan daha fazla. Yani, gittikçe daha fazla sorumluluk aldıkça ve daha büyük roller üstlendikçe bazı pürüzlü taraflarını kaybederler. Bunun yerine, daha "devlet adamlığına" dönüşüyorlar.
Başka bir deyişle, Johnson, en dar kırsal geçmişe sahip yerel bir politikacı olarak “memleket çocuğu” olarak başladı. Zamanla, ulusal ve ardından uluslararası sahneye çoğundan daha büyük bir yükseliş yaptı. Görüşleri hiçbir zaman "devlet" düzeyinin üzerine çıkmayan Robert E. Lee'nin aksine, Johnson her yeni düzeye ulaştığında değilse de bir süre sonra "büyüdü". Daha önceki ayrımcı eğilimleri memleketi görüşlerini, medeni haklar eğilimleri ise ulusal görüşlerini yansıtıyordu.
Bu geçiş en iyi çok ciltli dizi olan Means of Ascent'te açıklanmıştır.
LBJ'nin ırkçı olmadığını varsaymak için pek bir neden yok. Çağımızda unutmak daha kolay olabilir, ancak cinsiyetçilik ve şovenizmin diğer biçimleri gibi ırkçılık, insanların kabile tarihi bağlamında, uygar bir insandan eğitilmesi gereken doğal bir dürtüdür. küresel bir toplum.
Bu nesiller boyu süren bir süreçtir ve "sana söylemiştim" türündeki yarı kendi kendini gerçekleştiren kehanetlerin sürekli aksiliklerine sahiptir. Bu, en çok ilerleme kaydedecek konumda olanların en çok geriden başladıkları anlamına gelir.
Irksal özgürleşmenin zamanı gelmişti, Yüksek Mahkeme, eşit haklar tesis eden ve kurumsal ayrımcılık vakalarını anayasaya aykırı olarak ilan eden bazı temel taşları belirlemeye başlamıştı (krş. Brown, Eğitim Kurulu'na karşı 1954). Cumhuriyetçi bir başkan olan Eisenhower, Ulusal Muhafızları Federal kontrol altına alarak ve siyah öğrencileri korumak için bir ordu tümenini göndererek Arkansas'ta eğitimde ırk ayrımcılığının kaldırılmasını zorunlu kılmıştı; adımlar o kadar uzlaşmaz ve radikaldi ki, beyaz bir Cumhuriyetçi ABD Ordusu generalinin tüm kaldıracı ortadan kalktı. ABD'nin tarihinin gidişatını temelli değiştirmesine izin vermek istedi.
Bir Demokrat olarak, LBJ, görev yeminini ciddiye alan Cumhuriyetçi bir cumhurbaşkanı tarafından savunulan bir sivil haklar hareketini geri çevirmek için kötü görünürdü.
Bu yüzden zamana karşı değil, birlikte çalışarak tarih yazmaya karar verdi. İlgili konuların uzun vadede Cumhuriyetçi partiden ziyade Demokrat partiye fayda sağlama olasılığı daha yüksekken, Eisenhower'ın ulustan kopardıklarını feda etmek aptalca olurdu (Cumhuriyetçi Lincoln'ün İç Savaş'ı ırksal kurtuluş).
Parti çizgisindeki mevcut seçmen profilleri, LBJ'nin medeni haklar konusunu sahiplenerek Demokrat partiye uzun ve belirleyici bir hizmet yaptığını gösteriyor.
1950'lerin sonlarında Senato Çoğunluk Lideri Lyndon Baines Johnson ilk başkanlık kampanyasını oluşturuyordu. Ulusal ofis için en büyük yükümlülüğünün, ayrımcılığı savunmada vokal ve tutarlı liderliği olduğu söylendi. Bütün bunlar, onu Kuzey ve Batı'da seçilemez hale getirdi. 1957'de Johnson, bu bölgelerin hiçbirini yabancılaştırmayı göze alamazdı. Johnson bu sorumluluğu düzeltmeye çalışacaktı. LBJ 1957 sivil haklar yasa tasarısını dışarıdan destekleyecek, bu arada Senato Çoğunluk Lideri olarak gücünü, tasarıyı güçlü bir güney komitesi Başkanı tarafından kontrol edilen bir komiteye yönlendirmek için kullandı. Komitede 1957 tasarısı kısırlaştırılacak.
Johnson, 1957 medeni haklar yasasını, yasayı büyük ölçüde değiştiren Mississippi Senatörü James Eastland liderliğindeki yargı komitesine gönderdi.
1957'de Johnson, hem tasarıyı kuzey destekçilerinden geçirmesi için kredi verileceğini hem de yasama meclisine karşı çıkan güneylilerden tasarıyı zayıflattığı için kredi verileceğini umuyordu. Johnson yasal olarak başarılıydı, politik olarak bir başarısızlıktı. Zayıflamış fatura geçti. Ancak Johnson, 1960 yılında Demokratların Başkanlık adaylığını, sivil haklar konusunda çok daha cesur bir gündeme sahip olan Massachusettsli genç Senatör John F. Kennedy'ye kaptırdı.
Olarak @kongusbongus yukarıda cevabında belirtti… Lyndon Johnson, uzun zamandır Başkan olmayı arzulayan hırslı bir politikacıydı. 1930'larda birinci sınıf bir kongre üyesi olarak çalışanlarına, kulağa FDR gibi geldiği için kendisine LBJ demelerini söyledi. "FDR-LBJ, LBJ-FDR "anladın mı?" Johnson, başkan olmayı planlayarak Washington'a gelmişti. (Master of the Senato'dan, sayfa 100)
1964 seçimlerine hazırlanırken Johnson, politik olarak kendi çıkarına olduğunda, en cesur ve en etkili ırk ayrımcılığını kaldıranlardan biri olduğunu kanıtlayacaktı. 22 Kasım 1963'te Başkan Kennedy Dallas Texas'ta vurularak öldürüldü; LBJ Başkanı'ndan ayrılıyor. LBJ, güçlü bir siyasi makineyi ve Senato'da lider olarak iyi bilinen ve uzun özgeçmişi nedeniyle kendisine güvenmeyen bir Amerikan halkını miras aldı. Johnson, kendisi ve düşmüş başkan arasındaki gün ışığını kapatmak için acil adımlar attı.
1964 medeni haklar yasa tasarısını kabul etmeye çalışan ve geçemeyen düşmüş Başkan. Şimdi tüm ulus yas tutarken, birçok kişinin imkansız olduğunu düşündüğü şeyi yapmak Johnson'ın siyasi çıkarına değildi. Bu dönüm noktası yasasını geçirin ve Kennedy'nin ulusa sunduğu ve sattığı gündeme liderlik edebilecek bir vizyon adamı olduğunu göstererek kendi siyasi tabanını genişletin. Johnson diriltecek ve milletler tarihindeki en kapsamlı sivil haklar yasasını geçirecekti.
**Robert Caro Pulitzer ödüllü biyografi yazarı ve Lyndon Baines Johnson üzerine tarihçi **
Dian Rehm gösterisinden
KARO Johnson çok karmaşık bir adamdı. Hırsla doluydu ve şefkatle doluydu, ama gerçek şu ki, ne zaman ikisi çarpışsa, ne zaman Güney tarafından biri olmak zorunda kalsa, kazanan hırstı. Ama "hırs ve merhamet aynı yöne işaret ettiğinde, o Amerikan tarihinde başka hiçbir şeye benzemeyen bir güçtü" diye yazdım.
REHM Tamam. Ama sonra, başkan olduktan sonra neden bu kadar hızlı hareket etmeye karar verdiği hakkında ne biliyoruz (ve 1964 medeni haklar yasasını hedef alıyor)? 11:14:18
KARO Samimi olduğundan şüphe eden birine ne dediğini sana anlatacağım. Başkan Kennedy'nin kendisinden önceki konuşma yazarı, Richard Goodwin adında, oldukça zeki bir adam olan Goodwin, bir nevi senin sorduğun soruyu sordu. Ve Johnson dedi ki, biliyorsunuz -- bunu neden bir öncelik haline getiriyorsunuz? Ve Johnson dedi ki, bilirsin, o çocuklara öğretirken, onlara yardım etme fırsatım olursa yardım edeceğime yemin ettim.
Başkan Johnson 1963'te hala ulusal bir seçimi kazanmamıştı. Ulusal bir seçimde bilet başkanı olarak yarışmamıştı bile. Şimdi o Başkandı, Kennedy'nin inşa ettiği siyasi makinenin lideriydi; sadece Kennedy ondan nefret etti. Yani Başkan Kennedy vurulduktan beş gün sonra; 27 Kasım 1963'te; tüm ülke ulusal televizyonda ortak bir kongre oturumuna yaptığı ilk konuşmada yas tutarken; Başkan Johnson, ölen başkanın mirasını ve 1964 sivil haklar yasasını kendi Başkanlık kampanyasına bağlıyor.
Johnson yasa koyuculara şunları söyledi: "Hiçbir anma konuşması veya övgü, Başkan Kennedy'nin anısını, uğrunda uzun süre mücadele ettiği sivil haklar tasarısının mümkün olan en erken geçişinden daha anlamlı bir şekilde onurlandıramaz... eşit haklar konusunda ülke. Yüz yıl veya daha uzun süredir konuşuyoruz. Şimdi bir sonraki bölümü yazmanın ve onu hukuk kitaplarına yazmanın zamanı geldi."
Johnson daha sonra 1964 medeni haklar yasasını savunmaya devam ediyor ve 1964 yılının Temmuz ayında Başkan olarak dönüm noktası yasasını imzaladı. Kendisini ve seçimini düşmüş başkana bağlamak ve milletler tarihindeki en büyük heyelan zaferlerinden birini güvence altına almak. Barry Goldwater ile sadece 6 eyalet kazandı. Arizona'nın memleketi; ve Louisiana, Alabama, Mississippi, Georgia ve Güney Carolina'nın 5 derin güney eyaleti.
Johnson, 1964 Medeni Haklar Yasası'ndan sonra 1965 Seçmen Hakları Yasası'nı geçmek için devam etti. Bu iki dönüm noktası Yasası birlikte ülkede dramatik değişikliklere yol açtı.
Bence nedenin bir kısmı, Meclis'teki kariyeri ve ardından Senato'nun seçilmesi için önce Texas Hill ülkesindeki insanların ve ardından tüm Teksas eyaletinin oylarına ihtiyaç duymasıydı. Seçilmek için ırkçı olmak gerekiyordu. Başkan Yardımcısı olduktan sonra ve özellikle Başkan olduktan sonra ihtiyaç duyduğu seçmenler tüm ABD'dendi. ABD, siyah vatandaşlarına karşı insanlık dışı muamelesinden ve Güney'in barbar Jim Crow yasalarından uzaklaşıyordu.
Asistan ve köpeğe gelince, hikayenin doğru olup olmadığı hakkında hiçbir fikrim yok. Ancak, çok iyi bir noktayı gösteriyor. O günlerde siyahi bir Amerikalı için Teksas'tan Washington D.C.'ye seyahat etmek önemli bir planlama gerektiriyordu ve son derece tehlikeli olabilirdi. Geldiğinizde bitkin olma ihtimaliniz çok yüksek.
Amerika Birleşik Devletleri'nde modern liberalizm
modern liberalizm (genellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde basitçe şu şekilde anılır: liberalizm) Amerika Birleşik Devletleri'nde liberalizmin baskın versiyonudur. Sivil özgürlük ve eşitlik fikirlerini sosyal adalet ve karma bir ekonomi desteğiyle birleştirir. Ian Adams'a göre, tüm büyük Amerikan partileri "liberaldir ve her zaman öyle olmuştur. Esasen, demokratikleştirilmiş Whig anayasacılığı artı serbest piyasanın bir biçimi olan klasik liberalizmi benimserler. Fark noktası, sosyal liberalizmin etkisiyle ortaya çıkar". [1]
Ekonomik olarak, modern liberalizm sosyal güvenlik ağının kesilmesine karşı çıkar ve eşitsizliği azaltmada, eğitim sağlamada, sağlık hizmetlerine erişimi sağlamada, ekonomik faaliyeti düzenlemede ve doğal çevreyi korumada hükümetin rolünü destekler. [2] Bu liberalizm biçimi, oy hakkı ve diğer sivil haklar daha geniş bir vatandaş sınıfına genişletildiğinde, 20. yüzyılda Amerika Birleşik Devletleri'nde şekillendi. Başlıca örnekler arasında Theodore Roosevelt'in Square Deal ve New Nationalism, Woodrow Wilson'ın New Freedom, Franklin D. Roosevelt'in New Deal, Harry S. Truman'ın Fair Deal, John F. Kennedy'nin New Frontier ve Lyndon B. Johnson'ın Great Society sayılabilir.
20. yüzyılın ilk yarısında, her iki büyük Amerikan partisinin de muhafazakar ve liberal bir kanadı vardı. Muhafazakar Kuzey Cumhuriyetçiler ve Güney Demokratlar, Sivil Haklar öncesi dönemde Kongre'ye egemen olan muhafazakar koalisyonu kurdular. Başkan Johnson yönetimindeki Demokratlar medeni hakları desteklemeye başlayınca, çok sayıda Afrikalı-Amerikalı seçmenin bulunduğu bölgeler dışında, eski Katı Güney, yani katı bir şekilde Demokrat anlamına geliyordu. 1960'lardan beri Demokrat Parti liberal, Cumhuriyetçi Parti ise muhafazakar olarak kabul edildi. Bir grup olarak, liberaller sol ve muhafazakarlar sağ olarak adlandırılır. 21. yüzyıldan başlayarak, daha yoğun, daha heterojen topluluklarda yaşama eğiliminde olan liberaller ile daha az yoğun, daha homojen topluluklarda yaşama eğiliminde olan muhafazakarlar arasında keskin bir ayrım olmuştur. [3] [4]
İçindekiler
16th Street Baptist Kilisesi bombalamasına giden yıllarda, Birmingham, herhangi bir biçimdeki geçici ırk entegrasyonunun bile şiddetli direnişle karşılandığı gergin, şiddetli ve ırksal olarak ayrılmış bir şehir olarak ulusal bir ün kazandı. Martin Luther King, Birmingham'ı "muhtemelen Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en kapsamlı şekilde ayrılmış şehir" olarak nitelendirdi. [8]
Şehirde siyah polis memuru veya itfaiyeci yoktu. Yüzyılın başından beri devletin çoğu siyahi haklarından mahrum bıraktığı göz önüne alındığında, seçmen kaydını esasen imkansız hale getirerek, şehrin siyah sakinlerinin çok azı oy kullanmak için kaydoldu. 1963'ten önceki sekiz yıl içinde siyahların mülklerinde ve kiliselerinde kaydedilen en az 21 ayrı patlamayla [9] kara evlerde ve kurumlarda bombalamalar düzenli bir olaydı, ancak bu patlamaların hiçbiri ölümle sonuçlanmamıştı. [10] Bu saldırılar şehre "Bombingham" lakabını kazandırdı. [11]
Birmingham Kampanyası Düzenle
Üç katlı 16th Street Baptist Kilisesi, 1963 baharı boyunca sivil haklar faaliyetleri için bir toplanma noktasıydı. Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı (SCLC) ve Irk Eşitliği Kongresi, Afrikalı Amerikalıları Birmingham'da oy kullanmaları için kaydetme kampanyasına katıldığında , şehirde gerginlik arttı. Kilise, yürüyüşçüleri organize etmek ve eğitmek için Martin Luther King Jr., Ralph David Abernathy ve Fred Shuttlesworth gibi sivil haklar liderleri için bir buluşma yeri olarak kullanıldı. Diğer yürüyüşler yapıldıktan sonra 1963 Birmingham kampanyasının Çocuk Haçlı Seferi'ne katılmak için James Bevel tarafından öğrencilerin organize edildiği ve eğitildiği yerdi.
2 Mayıs Perşembe günü, bazıları sekiz yaşında olduğu bildirilen 1000'den fazla öğrenci okulu bırakıp 16. Cadde Baptist Kilisesi'nde toplanmayı seçti. Göstericilere Birmingham şehir merkezine yürümeleri ve belediye başkanıyla şehirdeki ırk ayrımcılığı konusundaki endişelerini tartışmaları ve şu anda ayrılmış binaları ve işletmeleri entegre etmeleri talimatı verildi. Bu yürüyüş şiddetli bir direniş ve eleştiriyle karşılansa da, yalnızca ilk gün 600 tutuklama yapılmış olsa da, Birmingham kampanyası ve onun Çocuk Haçlı Seferi 5 Mayıs'a kadar devam etti. Amaç hapishaneyi protestocularla doldurmaktı. Bu gösteriler, 8 Mayıs'ta şehrin iş liderleri ile Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı arasında, okullar da dahil olmak üzere kamu tesislerinin şehirdeki 90 gün içinde entegre edilmesi için bir anlaşmaya yol açtı. (Birmingham'da entegre edilecek ilk üç okul bunu 4 Eylül'de yapacaktı.) [12]
Bu gösteriler ve şehir liderlerinin göstericilerin çoğuna verdiği tavizler, Birmingham'daki diğer beyazlar tarafından şiddetli bir direnişle karşılandı. Devlet okullarının 4 Eylül entegrasyonunu takip eden haftalarda, Birmingham'da üç bomba daha patlatıldı. [10] Anlaşmayı başka şiddet eylemleri izledi ve birkaç sadık Klan üyesinin, entegrasyona karşı etkili bir direniş eksikliği olarak gördüklerine dair hayal kırıklıklarını ifade ettikleri biliniyordu. [13]
Sivil haklar aktivistleri için bilinen ve popüler bir toplanma noktası olarak, 16th Street Baptist Kilisesi bariz bir hedefti.
15 Eylül 1963 Pazar sabahının erken saatlerinde, United Klans of America'nın dört üyesi - Thomas Edwin Blanton Jr., Robert Edward Chambliss, [14] Bobby Frank Cherry ve (iddiaya göre) Herman Frank Cash - en az Kilisenin merdivenlerinin altında, bodrum katına yakın, gecikmeli 15 çubuk [15] dinamit. Yaklaşık olarak sabah 10:22'de kimliği belirsiz bir adam 16. Cadde Baptist Kilisesi'ni aradı. Çağrı, Carolyn Maull adında 14 yaşındaki bir kız olan Pazar Okulu sekreteri tarafından yanıtlandı. [16] İsimsiz arayan kişi, aramayı sonlandırmadan önce Maull'a "Üç dakika" [17] : 10 kelimesini söyledi. Bir dakikadan kısa bir süre sonra bomba patladı. Patlama sırasında bodrumda [18], merdiven boşluğuna yakın bir tuvalette bulunan beş çocuk, "Yuvarlanmayacak Bir Kaya" başlıklı bir vaazın hazırlıkları için koro kıyafetlerine [19] büründü. [20] Hayatta kalanlardan birine göre, patlama tüm binayı sarstı ve kızların bedenlerini "paçavra bebekler gibi" havaya fırlattı. [21]
Patlama, kilisenin arka duvarında yedi fit (2.1 m) çapında bir delik ve bayanlar bodrum katındaki salonda beş fit (1.5 m) genişliğinde ve iki fit (0.61 m) derinliğinde bir krater patlattı. kilise ve yoldan geçen bir sürücüyü arabasından dışarı atıyor. [22] Patlamanın meydana geldiği yerin yakınında park halindeki diğer birçok araç da yok edildi ve kiliseden iki blok ötede bulunan mülklerin pencereleri de hasar gördü. Patlamada kilisenin vitray pencerelerinden biri hariç tümü yıkıldı. Patlamada büyük ölçüde hasar görmemiş tek vitray pencere, İsa'yı bir grup küçük çocuğa liderlik ederken gösteriyordu. [10]
Polis kilisenin etrafına barikatlar kurarken ve öfkeli birkaç kişi polisle çatışırken, bazıları hafif yaralı yüzlerce kişi enkazda hayatta kalanları aramak için kilisenin üzerine geldi. Patlamayı takip eden saatlerde tahminen 2.000 siyah insan olay yerine geldi. Kilisenin papazı Rahip John Cross Jr., 23. Mezmur'u yüksek sesle bir korna aracılığıyla okuyarak kalabalığı yatıştırmaya çalıştı. [23]
Dört kız—Addie Mae Collins (14 yaşında, 18 Nisan 1949 doğumlu), Carol Denise McNair (11 yaşında, 17 Kasım 1951 doğumlu), Carole Rosanond Robertson (14 yaşında, 24 Nisan 1949 doğumlu) ve Cynthia Dionne Wesley ( 14 yaşında, 30 Nisan 1949 doğumlu)—saldırıda öldürüldü. [24] Patlama o kadar şiddetliydi ki kızlardan birinin kafası koptu ve o kadar kötü bir şekilde parçalandı ki, cesedi ancak kıyafetleri ve bir yüzüğünden tanınabildi. [25] Başka bir kurban, kafatasına gömülü bir havan parçası tarafından öldürüldü. [26] Kilisenin papazı Peder John Cross, 2001'de kızların cesetlerinin "birbirinin üzerine yığılmış, birbirine yapışık" bulunduğunu hatırladı. [27] Hillman Acil Kliniğine vardıklarında dört kızın da öldüğü açıklandı. [28]
Patlamada 14 ila 22 kişi yaralandı, [29] [30] biri Addie Mae'nin küçük kız kardeşi 12 yaşındaki Sarah Collins idi. [31] Yüzünde 21 parça cam vardı ve bir gözü kördü. [32] Bombalamayla ilgili daha sonraki anılarında, Collins patlamadan hemen önce kız kardeşi Addie'yi elbisesinin kuşağını bağlarken izlediğini hatırlayacaktır. [33] Addie Mae Collins'in bir başka kız kardeşi olan 16 yaşındaki Junie Collins, daha sonra, patlamadan kısa bir süre önce kilisenin bodrum katında oturmuş İncil okuduğunu ve Addie Mae Collins'in elbise kuşağını bağlarken gördüğünü hatırlayacaktır. Carol Denise McNair üst kata kilisenin zemin katına dönmeden önce. [34]
Huzursuzluk ve gerginlikler
Bombalamayı takip eden saatlerde Birmingham'da şiddet, siyah beyaz gençlerin tuğla fırlatıp birbirlerine hakaretler yağdırdığı haberleriyle birlikte tırmandı. [35] Alabama Valisi George Wallace, huzursuzluğu bastırmak için ek 300 eyalet polisine talimat verdiğinden, polis siyah beyaz gençlerin ailelerini çocuklarını evde tutmaya çağırdı. Birmingham Kent Konseyi, sokağa çıkma yasağı önerileri reddedilmesine rağmen, kent için güvenlik önlemleri önermek için acil bir toplantı yaptı. Bombalamadan sonraki 24 saat içinde, en az beş işyeri ve mülk ateşe verildi ve çoğu beyazların kullandığı çok sayıda araba ayaklanan gençler tarafından taşlandı. [10]
Birmingham Belediye Başkanı Albert Boutwell'in "sadece mide bulandırıcı" olarak nitelendirdiği kilise bombalamasına yanıt olarak, Başsavcı, kapsamlı bir adli soruşturma yürütmek üzere patlayıcı uzmanları da dahil olmak üzere 25 FBI ajanını Birmingham'a gönderdi.
Her ne kadar bombalama ve dört çocuğun hayatını kaybetme raporları beyaz üstünlükçüler tarafından yüceltilse de, çoğu durumda kaybı "dört daha az zenci" [36] olarak kutlamayı seçen beyaz üstünlükçüler, kilisenin bombalanması ve dört genç kızın ölümü gerçeği olarak övdüler. Ulusal ve uluslararası basına ulaşan patlamada hayatını kaybedenlerin çoğu, sivil haklar mücadelesini yeterince ciddiye almadıklarını hissetti. Bombalamayı takip eden gün, Charles Morgan Jr. adlı genç bir beyaz avukat, işadamlarının bir toplantısında, Birmingham'daki beyazların siyahların zulmüne boyun eğmesini kınadı. Bu konuşmada Morgan, "Bunu [bombalamayı] kim yaptı? Hepimiz yaptık! 'Kim', 'zenciler' hakkında konuşan ve nefretinin tohumlarını komşusuna ve oğluna yayan her küçük bireydir. Birmingham'da yaşamak nasıl bir şey? Bu şehir Amerika Birleşik Devletleri'nin bir parçası olana kadar hiç kimse gerçekten bilmiyor ve hiç kimse bilmeyecek." [37] Bir Milwaukee Nöbetçisi başyazı, "Ülkenin geri kalanı için, Birmingham kilisesinin bombalanması vicdanı harekete geçirmeye hizmet etmeli. Ölümler... bir anlamda, her birimizin elinde." [38]
İki siyah genç daha, Johnny Robinson ve Virgil Ware, Pazar sabahı bombalamadan yedi saat sonra Birmingham'da vurularak öldürüldü. 16 yaşındaki Robinson, polisin dur emrini görmezden geldikten sonra bir ara sokaktan aşağı kaçarken bir polis tarafından sırtından vuruldu [36]. Polisin, siyahi gençlerin beyazların kullandığı arabalara taş atmasına müdahale ettiği bildirildi. Robinson hastaneye ulaşamadan öldü. 13 yaşındaki Ware, şehrin 15 mil (24 km) kuzeyindeki bir banliyöde bir tabanca [12] ile yanağından ve göğsünden vuruldu. 16 yaşındaki Larry Sims adlı beyaz bir genç, kardeşinin kullandığı bir bisikletin gidonunda oturan Ware'e (Michael Farley adlı başka bir genç tarafından verilen) silahı ateşledi. Sims ve Farley, kilisenin bombalanmasını kınayan bir entegrasyon karşıtı mitingden eve dönüyorlardı. [39] Sims, Ware ve kardeşini gördüğünde gözleri kapalı olarak iki kez ateş etti. (Sims ve Farley daha sonra ikinci derece adam öldürmeden mahkum edildi,[40] hakim cezalarını erteledi ve her gence iki yıl denetimli serbestlik verdi.[39] [41] )
Bazı sivil haklar aktivistleri, cinayetlere yol açan iklimi yaratmak için Alabama Valisi ve açık sözlü bir ayrımcı George Wallace'ı suçladı. Bombalamadan bir hafta önce Wallace bir röportaj verdi. New York TimesAlabama'nın ırk entegrasyonunu durdurmak için "birkaç birinci sınıf cenazeye" ihtiyacı olduğuna inandığını söyledi. [42]
Birmingham şehri başlangıçta bombacıların tutuklanması için 52.000 $ ödül teklif etti. Vali Wallace, Alabama eyaleti adına ek 5.000 dolar teklif etti. Bu bağış kabul edilse de [43] : 274 Martin Luther King Jr.'ın Wallace'a bir telgraf gönderdiği biliniyor: "Dört küçük çocuğun kanı sizin elinizde. devam eden şiddeti ve şimdi de cinayeti tetikleyen atmosfer." [10] [44]
Cenazeler Düzenle
Carole Rosamond Robertson, 17 Eylül 1963'te düzenlenen özel bir aile cenazesinde toprağa verildi. [45] Bildirildiğine göre, Carole'un annesi Alpha, kızının diğer kurbanlardan ayrı olarak gömülmesini açıkça talep etmişti. Dört kızın öldürülmesini mümkün kılan zihniyetin Alabama'daki siyahların "kayıtsızlığı ve gönül rahatlığı" olduğunu söyleyen Martin Luther King'in yaptığı bir sözden rahatsız oldu. [43] : 272
Carole Rosamond Robertson için yapılan ayin St. John'un Afrika Metodist Piskoposluk Kilisesi'nde yapıldı. Toplantıya 1.600 kişi katıldı. Bu ayinde, Rahip C. E. Thomas cemaate şunları söyledi: "Carole'a ödeyebileceğiniz en büyük haraç sakin olmak, sevimli olmak, kibar olmak, masum olmaktır." [46] Carole Robertson, Shadow Lawn Mezarlığı'nda mavi bir tabutun içine gömüldü. [47]
18 Eylül'de, bombalamada öldürülen diğer üç kızın cenazesi Altıncı Cadde Baptist Kilisesi'nde yapıldı. Bu törene hiçbir şehir yetkilisi katılmamasına rağmen, [48] tüm ırklardan tahminen 800 din adamı katılanlar arasındaydı. Martin Luther King Jr. da oradaydı. Kızların cenaze töreninden önce yapılan bir konuşmada King, çok sayıda beyaz insan da dahil olmak üzere tahmini 3.300 [49] yaslı kişiye hitap etti ve şunları söyledi:
Bu trajik gün, beyaz tarafın vicdanıyla yüzleşmesine neden olabilir. Bu saatin karanlığına rağmen, buruk olmamalıyız. Beyaz kardeşlerimize olan inancımızı kaybetmemeliyiz. Hayat zor. Bazen pota çeliği kadar sert, ama bugün yalnız yürümüyorsun. [50] [51]
Kızların tabutları mezarlarına götürülürken King, orada bulunanların ciddi olmalarını ve şarkı söylemelerini, bağırmalarını veya gösteri yapmalarını yasakladı. Bu talimatlar, elinde bir boğa güreşi olan tek bir genç tarafından hazır bulunan kalabalığa iletildi. [50]
Başlangıçta, müfettişler, 16th Street Baptist kilisesindeki patlamaya yoldan geçen bir arabadan atılan bir bombanın neden olduğunu öne sürdüler. Ancak 20 Eylül'e kadar FBI, patlamaya kilisenin basamaklarının altına, kadınlar tuvaletinin yakınına [52] kasıtlı olarak yerleştirilen bir cihazın neden olduğunu doğrulayabildi. Burada bir zamanlama cihazının parçası olabilecek bir tel parçası ve kırmızı plastik kalıntıları keşfedildi. (Plastik kalıntılar daha sonra araştırmacılar tarafından kayboldu.) [17] : 63
Bombalamadan birkaç gün sonra, müfettişler dikkatlerini "Cahaba Boys" olarak bilinen bir KKK kıymık grubuna odaklamaya başladılar. Cahaba Boys, KKK'nın siyah insanlara ırk ayrımcılığını sona erdirmek için verilen tavizlere yanıt olarak kısıtlandığını ve iktidarsız hale geldiğini hissettikleri için 1963'te daha önce kurulmuştu. Bu grup daha önce 1963 ilkbahar ve yaz aylarında siyahların sahip olduğu işyerlerine ve siyah topluluk liderlerinin evlerine yapılan birkaç bombalı saldırıyla bağlantılıydı. [17] : 57 Cahaba Boys'un 30'dan az aktif üyesi olmasına rağmen, [53] aralarında Bunlar Thomas Blanton Jr., Herman Cash, Robert Chambliss ve Bobby Cherry idi.
Müfettişler ayrıca, 15 Eylül sabahı erken saatlerde kilisenin yakınında görülen 1957 Chevrolet'nin turkuaz rengindeki bir grup beyaz adamı doğrulayan çok sayıda tanık ifadesi topladı. [54] Bu tanık ifadeleri özellikle beyaz bir adamın binadan çıktığını gösteriyordu. arabayı alıp kilisenin merdivenlerine doğru yürüdü. (Bu kişinin görgü tanıkları tarafından yapılan fiziksel tanımlaması değişkendi ve Bobby Cherry ya da Robert Chambliss ile eşleşebilirdi. [43] )
Chambliss 26 Eylül'de FBI tarafından sorgulandı. [41] : 386 4 Eylül 1963'te yasadışı yollardan dinamit satın almak ve taşımakla suçlandı. O ve iki tanıdığı John Hall ve Charles Cagle suçlu bulundu. 8 Ekim'de yasa dışı olarak dinamit bulundurmak ve taşımak suçundan eyalet mahkemesine çıkarıldı. Her biri 100 dolar para cezası (2021 [güncelleme] itibariyle 850 dolara eşdeğer) ve ertelenmiş 180 gün hapis cezası aldı. [55] [56] O sırada, bombalamayla ilgili olarak Chambliss veya diğer komploculara karşı hiçbir federal suçlamada bulunulmadı. [57]
FBI'ın davayı kapatması
FBI, bombalamayla ilgili ilk soruşturmasında zorluklarla karşılaştı. Daha sonraki bir raporda şöyle deniyordu: "1965'e gelindiğinde, [dört] ciddi şüphelimiz vardı: Thomas Blanton Jr., Herman Frank Cash, Robert Chambliss ve Bobby Frank Cherry, hepsi Klan üyesiydi, ancak tanıklar konuşmaya isteksizdi ve fiziksel kanıtlar eksikti. .Ayrıca, o zaman, gözetimimizden gelen bilgiler mahkemede kabul edilemezdi. Sonuç olarak, 60'larda hiçbir federal suçlama yapılmadı." [58]
13 Mayıs 1965'te yerel müfettişler ve FBI, bombalamanın failleri olarak Blanton, Cash, Chambliss ve Cherry'yi resmen seçti ve Robert Chambliss dördünün muhtemel elebaşısıydı. [59] Bu bilgi FBI Direktörü J. Edgar Hoover'a [60] iletildi, ancak dört şüpheli hakkında kovuşturma yapılmadı. Yerel ve federal müfettişler arasında bir güvensizlik geçmişi vardı. [61] Aynı yılın ilerleyen saatlerinde, J. Edgar Hoover, şüphelilere karşı yaklaşan federal kovuşturmaları resmen engelledi ve ajanlarının eyalet veya federal savcılardan elde ettiği herhangi bir kanıtı ifşa etmeyi reddetti. [62]
1968'de FBI, adı geçen şüphelilerden herhangi birine karşı suçlamada bulunmadan bombalamayla ilgili soruşturmasını resmen kapattı. Dosyalar J. Edgar Hoover'ın emriyle mühürlendi.
Birmingham kampanyası, Ağustos'ta Washington'da Mart, 16th Street Baptist kilisesinin Eylül ayında bombalanması ve sivil haklar davasının ateşli bir destekçisi olan John F. Kennedy'nin Kasım ayında öldürülmesi, 1963'te bir Sivil Haklar Yasası önermişti. televizyon [63] —Amerika Birleşik Devletleri'ndeki medeni haklar davasına yönelik dünya çapında farkındalığı ve sempatiyi artırdı.
John F. Kennedy'nin 22 Kasım 1963'te suikaste uğramasının ardından, yeni göreve başlayan Başkan Lyndon Johnson, selefi tarafından aranan medeni haklar yasa tasarısının geçmesi için baskı yapmaya devam etti.
2 Temmuz 1964'te Başkan Lyndon Johnson, 1964 tarihli Sivil Haklar Yasası'nı yürürlüğe koydu. Martin Luther King Jr. da dahil olmak üzere Sivil Haklar Hareketi'nin önde gelen liderleri katıldı. [63] Bu yasa, ırk, renk, dine dayalı ayrımcılığı yasakladı. Afrika kökenli Amerikalıların yasalar önünde tam ve eşit haklara sahip olmasını sağlamak için cinsiyet, cinsiyet veya ulusal köken.
Resmi olarak, 16. Sokak Baptist Kilisesi bombalaması, William Baxley'in Ocak 1971'de Alabama Başsavcısı seçilmesinden sonraya kadar çözümsüz kaldı. Baxley, 1963'te bombalamayı duyduğunda Alabama Üniversitesi'nde öğrenciydi ve daha sonra hatırladı: "Ben istedim. bir şey yapmak için, ama ne olduğunu bilmiyordum." [64]
Göreve başladıktan sonraki bir hafta içinde, Baxley bombalamayla ilgili orijinal polis dosyalarını araştırdı ve orijinal polis belgelerinin "çoğunlukla değersiz" olduğunu keşfetti. [65] Baxley, 1971'de davayı resmen yeniden açtı. Bazıları ilk soruşturmada tanıklık etmeye isteksiz olan kilit tanıklarla güven inşa etmeyi başardı. Diğer tanıklar, Chambliss'i bombayı kilisenin altına yerleştiren kişi olarak tanımladı. Baxley ayrıca Chambliss'in bombanın yerleştirilmesinden iki haftadan kısa bir süre önce Jefferson County'deki bir mağazadan dinamit satın aldığını kanıtlayan kanıtlar topladı, [66] bu dinamitin KKK'nın Otoyol 101 yakınlarında satın aldığı araziyi temizlemek için kullanılacağı bahanesiyle [67]. ] : 497 Tanıkların ve kanıtların bu ifadesi, Robert Chambliss'e karşı resmi bir dava oluşturmak için kullanıldı.
Baxley, davayla ilgili orijinal FBI dosyalarına erişim talebinde bulunduktan sonra, FBI tarafından 1963 ve 1965 yılları arasında adı geçen şüpheliler aleyhine toplanan kanıtların Birmingham'daki yerel savcılara açıklanmadığını öğrendi. [54] FBI'dan ilk direnişle karşılaşmasına rağmen, [43] : 278 1976'da Baxley, Adalet Bakanlığı'nı kanıtları sakladığı için kamuoyu önünde ifşa etmekle tehdit ettikten sonra, FBI tarafından derlenen bazı kanıtlarla resmen sunuldu. bu da bombalamayı gerçekleştirenlerin yargılanmasıyla sonuçlanabilir. [68]
Robert Chambliss'in Kovuşturulması
14 Kasım 1977'de, o zamanlar 73 yaşında olan Robert Chambliss, Birmingham'daki Jefferson County Adliye Sarayı'nda yargılandı. Chambliss, 24 Eylül 1977'de büyük bir jüri tarafından 1963'teki kilise bombalamasında ölen her çocuk için dört cinayet suçlamasıyla suçlanmıştı. [69] Ancak 18 Ekim'deki duruşma öncesi duruşmada, [70] Yargıç Wallace Gibson, sanığın bir cinayet suçundan yargılanacağına karar verdi—Carol Denise McNair'in [70]—ve kalan üç cinayet suçlamasının kalacaktı, ancak bu üç ölümle ilgili olarak suçlanmayacaktı.
Duruşmasından önce, Chambliss, ailesi ve destekçileri tarafından toplanan ve 18 Ekim'de yayınlanan 200.000 dolarlık bir tahvil karşılığında serbest kaldı. [70] [71]
Chambliss suçlamaları reddetti ve bombalamadan iki haftadan daha kısa bir süre önce bir kasa dinamit satın almasına rağmen, dinamiti Gary Thomas Rowe Jr adlı bir Klansman ve FBI ajanı provokatöre verdiğinde ısrar etti. [72]
Chambliss'in Rowe'un bombalamayı gerçekleştirdiği yönündeki iddialarını itibarsızlaştırmak için, savcı William Baxley, Chambliss'in tutarsız masumiyet iddialarına ilişkin ifade vermek üzere iki kolluk görevlisini göreve getirdi. Bu tanıklardan ilki, 15 Kasım'da Chambliss ile 1975'te yaptığı konuşma hakkında ifade veren emekli bir Birmingham polis memuru olan Tom Cook'du. Cook, Chambliss'in 1963'te dinamit bulundurmaktan tutuklanmasıyla ilgili suçunu kabul ettiğini, ancak (Chambliss) bombalamadan önce dinamiti Rowe'a verdiği konusunda ısrarlıydı. Cook'un ifadesinin ardından Baxley, polis çavuşu Ernie Cantrell'i tanıttı. [73] Chambliss'in 1976'da karargâhını ziyaret ettiğini ve 16. Sokak Baptist Kilisesi'nin bombalanmasının suçunu KKK'nın tamamen farklı bir üyesine yüklemeye çalıştığını ifade etti. Cantrell ayrıca Chambliss'in bir olta şamandırası ve sızdıran bir kova su kullanarak bir "damla yöntemiyle bomba"nın nasıl yapılacağı konusundaki bilgisiyle övündüğünü belirtti. (Savunma avukatı Art Hanes Jr. tarafından yapılan çapraz sorguda Cantrell, Chambliss'in kiliseyi bombalamayı kesinlikle reddettiğini kabul etti.)
Hayatta kalanları aramaya yardım etmek için olay yerine giden Charles Vann, daha sonra, Robert Edward Chambliss (Ku Klux Klan'ın bilinen bir üyesi) olarak tanıdığı yalnız bir beyaz adamın bir barikatta tek başına ve hareketsiz durduğunu gözlemlediğini hatırladı. . Vann'ın daha sonraki ifadesine göre, Chambliss "ateşini izleyen bir ateş böceği gibi kiliseye doğru bakıyordu". [15]
İddia makamı adına tanıklık edecek kilit tanıklardan biri, Chambliss'in yeğeni Rahip Elizabeth Cobbs'du. Rahip Cobbs, amcasının, 1940'lardan beri siyahlara karşı "tek kişilik bir savaş" olarak adlandırdığı şeye katıldığını defalarca bildirdiğini belirtti. [74] Ayrıca, Cobbs 16 Kasım'da, bombalamadan bir gün önce Chambliss'in kendisine "Birmingham'ın yarısını düzleştirmeye" yetecek kadar dinamit olduğunu söylediğini ifade etti. Cobbs ayrıca, bombalamadan yaklaşık bir hafta sonra, Chambliss'i bombalamada öldürülen dört kızla ilgili bir haber makalesini izlerken gözlemlediğini ifade etti. Cobbs'a göre, Chambliss şöyle demişti: "[bomba] kimseye zarar vermek için değildi. Gerektiğinde patlamadı." [19] Tanıklık edecek başka bir tanık, 1963'te KKK'ya katıldığına ve kısa bir süre sonra Chambliss ile tanıştığına dair ifade veren William Jackson'dı. Jackson, Chambliss'in, Klan'ın ırksal entegrasyon konusunda "ayaklarını uzattığı" için hayal kırıklığını dile getirdiğini ifade etti [13] ve kendini direnişe daha fazla adamış bir kıymık grubu oluşturmaya hevesli olduğunu söyledi. [75]
17 Kasım'da jüri önünde yaptığı kapanış konuşmasında [76] Baxley, bombalamanın tek failinin Chambliss olmadığını kabul etti. [77] 1963 yılında eyalette yürürlükte olan ölüm cezası yürürlükten kaldırıldığı için, devletin bu davada ölüm cezasını talep edemediğini üzülerek ifade etmiştir. Mevcut eyalet ölüm cezası yasası, yalnızca geçişinden sonra işlenen suçlara uygulandı. Baxley, kapanış tartışmasının Carol Denise McNair'in 26. doğum gününe denk geldiğini ve muhtemelen bu tarihte anne olacağını kaydetti. Babası Chris McNair'in ailenin kaybıyla ilgili verdiği ifadeye atıfta bulundu ve jürinin suçlu olduğuna karar vermesini istedi. [78]
Savunma avukatı Art Hanes Jr., çürütme kapanış argümanında, iddia makamı tarafından sunulan delillerin tamamen ikinci dereceden delillere dayandığını belirterek [79] benzer ikinci derece delillerin varlığına rağmen, Chambliss'in 1963'te kilisenin bombalanmasıyla ilgili kovuşturma yapılmadığını da sözlerine ekledi. Hanes, savunma tarafından Chambliss'in bombalama günü nerede olduğuna dair ifade vermek üzere çağrılan 12 tanığın birkaçı arasında çelişkili ifadelere dikkat çekti. Bir polis memuru ve bir komşu, Chambliss'in o gün Clarence Dill adında bir adamın evinde olduğuna dair tanıklık etmişti.
Kapanış tartışmalarının ardından jüri, altı saatten fazla süren ve ertesi güne kadar devam eden müzakerelerine başlamak için emekli oldu. 18 Kasım 1977'de [79] Robert Chambliss'i Carol Denise McNair'i öldürmekten suçlu buldular. [80] Kadını öldürmekten müebbet hapis cezasına çarptırıldı. [81] Mahkûmiyeti sırasında Chambliss, yargıcın önünde durdu ve şunları söyledi: "Yargıç, sayın yargıç, tek söyleyebileceğim Tanrı biliyor ki ben hiç kimseyi öldürmedim, hayatımda hiçbir şeyi bombalamadım. O kiliseyi ben bombalamadım. " [82] [83]
Chambliss'in suçlu kararının açıklandığı aynı öğleden sonra, savcı Baxley Thomas Blanton'a 16. Baxley, bu aşamada Blanton'u suçlamak için yeterli delili olmadığını bilmesine rağmen, mahkeme celbinin Blanton'ı korkutarak olaya karıştığını itiraf etmesini ve devlet kanıtlarını yardımcı komplocular aleyhine çevirmek için bir savunma anlaşması müzakere etmesini amaçladı. Ancak Blanton bir avukat tuttu ve soruları yanıtlamayı reddetti. [67] : 574
Chambliss, yasaya göre mahkûmiyetine itiraz etti ve davasında sunulan delillerin çoğunun - KKK içindeki faaliyetlerine ilişkin ifadeler de dahil olmak üzere - suç ile yargılanması arasındaki 14 yıllık gecikmenin anayasal hakkını ihlal ettiğini gösteren koşullara bağlı olduğunu söyledi. hızlı bir duruşmaya ve savcılık, Chambliss'in savunma avukatlarına karşı avantaj elde etmeye çalışmak için kasıtlı olarak gecikmeyi kullanmıştı. Bu itiraz 22 Mayıs 1979'da reddedildi. [84]
Robert Chambliss, 29 Ekim 1985'te 81 yaşında Lloyd Noland Hastanesi ve Sağlık Merkezinde öldü. [85] Hapsedilmesinden bu yana geçen yıllarda, Chambliss, kendisini diğer mahkûmların saldırılarından korumak için tek kişilik bir hücreye kapatılmıştı. Suçsuzluğunu defalarca ilan etmiş, asıl failin Gary Thomas Rowe Jr. olduğunda ısrar etmişti. [86] [87]
1995'te, Chambliss'in ölümünden on yıl sonra, FBI kilise bombalamasıyla ilgili soruşturmasını yeniden başlattı. Failleri kovuşturma umuduyla sivil haklar döneminin soğuk vakalarını gözden geçirmek için yerel, eyalet ve federal hükümetler arasındaki koordineli bir çabanın parçasıydı. [88] Daha önce 1960'larda FBI tarafından toplanan 9.000 parça delili açığa çıkardılar (16. Sokak Baptist Kilisesi bombalamasıyla ilgili bu belgelerin çoğu 1970'lerde DA William Baxley'e verilmemişti). Mayıs 2000'de FBI, 16. Cadde Baptist Kilisesi bombalamasının KKK kıymık grubunun dört üyesi tarafından işlendiğine dair bulgularını kamuoyuna açıkladı. Cahaba Boys. FBI raporunda adı geçen dört kişi Blanton, Cash, Chambliss ve Cherry idi. [53] Duyuru sırasında Herman Cash de ölmüştü, ancak Thomas Blanton ve Bobby Cherry hala hayattaydı. İkisi de tutuklandı. [89]
16 Mayıs 2000'de Alabama'daki büyük bir jüri, Thomas Edwin Blanton ve Bobby Frank Cherry'yi 16. Adı geçen her iki kişi de dört adet birinci derece cinayet ve dört adet evrensel kötülükle suçlandı. [90] Ertesi gün, her iki adam da polise teslim oldu. [91] : 162
Eyalet savcılığı başlangıçta her iki sanığı birlikte yargılamayı amaçlamıştı, ancak Bobby Cherry'nin duruşması, mahkeme kararıyla yapılan bir psikiyatrik değerlendirme bulguları nedeniyle ertelendi. [92] Vasküler demansın zihnini bozduğu ve bu nedenle Cherry'yi yargılanmak veya kendi savunmasına yardımcı olmak için zihinsel olarak yetersiz kıldığı sonucuna vardı. [93]
10 Nisan 2001'de Yargıç James Garrett, Cherry'nin duruşmasını daha fazla tıbbi analize kadar süresiz olarak erteledi. [94] Ocak 2002'de Yargıç Garrett, Cherry'nin yargılanmak için zihinsel olarak yeterli olduğuna karar verdi ve ilk duruşma tarihini 29 Nisan olarak belirledi.
Thomas Edwin Blanton
Thomas Edwin Blanton Jr., 24 Nisan 2001'de Alabama, Birmingham'da Yargıç James Garrett'ın huzurunda yargılandı. [60] Blanton suçlamaları reddetti ve duruşma boyunca onun adına tanıklık etmemeyi seçti.
Savunma avukatı John Robbins, jüri üyelerine yaptığı açılış konuşmasında, müvekkilinin Ku Klux Klan ile ilişkisini ve ırk ayrımcılığı konusundaki görüşlerini kabul etti. Ancak jüriyi uyardı: "Onu sevmemeniz bombalamadan onu sorumlu yapmaz." [27]
Savcılık, kurbanların akrabaları, 16th Street Baptist Kilisesi'nin eski papazı John Cross, William Fleming adında bir FBI ajanı ve eski bir Klansman olan Mitchell Burns dahil olmak üzere Blanton aleyhindeki davalarında ifade vermeye toplam yedi tanık çağırdı. ücretli bir FBI muhbiri olmak. Burns, Blanton'la, bombalama hakkında konuşurken övündüğü ve başka bir kiliseyi bombaladığında polisin onu yakalayamayacağıyla övündüğü birkaç konuşmasını gizlice kaydetmişti. [95]
Blanton'ın davasında sunulan en önemli kanıt, FBI tarafından Haziran 1964'te gizlice kaydedilmiş bir ses kaydıydı; burada Blanton, kocasını bir ilişki yürütmekle suçladığı duyulabilen karısıyla bombalamaya katılımını tartışırken kaydedildi. Bombalamadan iki gece önce Waylen Vaughn adında bir kadın. 27 Nisan'da delil olarak sunulan kaydın bazı bölümleri anlaşılmaz olsa da, Blanton'ın iki kez "bomba planla" veya "bombayı planla" ifadelerinden bahsettiği duyulabilir. En önemlisi, Blanton'ın Bayan Vaughn ile birlikte olmadığını, ancak bombalamadan iki gece önce Cahaba Nehri üzerindeki bir köprüde diğer Klan üyeleriyle bir toplantıda olduğunu söylediği duyulabilir. [96] Dedi ki: "Bir bomba planlamak için bir toplantınız olmalı." [96]
Savunma, iddia makamının davasındaki kusurlara dikkat çekmenin yanı sıra, ifade veren bazı iddia makamı tanıklarının hafızalarındaki tutarsızlıkları da ortaya çıkardı. Blanton'ın avukatları, kanıt olarak sunulan 16 ses kaydının geçerliliğini ve kalitesini eleştirdi, [97] savcılığın ses kaydının Blanton'ın mutfağında gizlice elde edilen bölümlerini düzenleyip birleştirdiğini ve böylece kasetin tamamını 26 dakika azalttığını savundu. . Kanıt olarak sunulan bölümlerin ses kalitesinin düşük olduğunu ve savcılığın jüriye doğruluğu şüpheli metin transkriptlerini sunmasına neden olduğunu söyledi. Blanton Burns ile konuşurken yapılan kayıtlar hakkında Robbins, Burns'ün daha önce Blanton'ın bombayı kendisinin yaptığını veya yerleştirdiğini hiçbir zaman açıkça söylemediğini ifade ettiğini vurguladı. [98] Savunma, delil olarak sunulan ses kayıtlarını, "iki ahmağın araba kullanıp içki içtiklerinin" ve birbirlerine sahte, egolarını şişiren iddialarda bulunmalarının ifadeleri olarak sundu. [99]
Duruşma bir hafta sürdü. Yedi tanık iddia makamı adına, iki tanık da savunma için ifade verdi. Savunma tanıklarından biri, savcılık tanıklarının bombalamadan önce Blanton'u kilisenin yakınında gördüklerine dair ifadelerini itibarsızlaştırmak için ifade vermeye çağrılan Eddie Mauldin adında emekli bir aşçıydı. Mauldin 30 Nisan'da, patlamadan hemen önce Konfederasyon bayrağıyla süslenmiş bir Rambler istasyon vagonunda iki adamın kilisenin önünden defalarca geçtiğini ve bombanın patlamasından saniyeler sonra arabanın "kauçuğu yaktığını" gözlemlediğini ifade etti. uzaklaştı. (Thomas Blanton'ın 1963'te bir Chevrolet'i vardı [100] ne Chambliss, ne Cash ne de Cherry böyle bir araca sahip değildi.)
Her iki avukat da 1 Mayıs'ta jüri önünde kapanış savlarını sundular. Kapanış savında, savcı ve müstakbel ABD Senatörü Doug Jones, davanın bombalamadan 38 yıl sonra yapılmasına rağmen daha az önemli olmadığını söyledi ve ekledi: "Asla gerçeği söylemek için çok geç. bir adamın suçlarından sorumlu tutulması için asla geç değildir." Jones, duruşmada daha önce sunulan ses kayıtlarına atıfta bulunmadan önce, Blanton'ın Ku Klux Klan ile olan kapsamlı geçmişini gözden geçirdi. Jones, Blanton'ı işaret ederek ve "Bu, bu adamın ağzından çıkan bir itiraftır." [101]
Savunma avukatı John Robbins kapanış konuşmasında jüriye müvekkilinin kabul edilmiş bir ayrımcı ve bir "gür ağızlı" olduğunu hatırlattı, ancak kanıtlanabilecek tek şey buydu. Bu geçmişin, kararlarını iade etmeleri gereken bir kanıt olmadığını söyledi. Blanton'ın inançları nedeniyle yargılanmaması gerektiğini vurgulayan Robbins, sunulan ses kayıtlarının geçerliliğini ve düşük kalitesini ve delil olarak sunulan bölümlerin seçiciliğini bir kez daha şiddetle eleştirdi. Robbins ayrıca, daha önce bir hükümet tanığı olarak Blanton'ı bombalamadan kısa bir süre önce kilisenin yakınında gördüğünü iddia eden FBI ajanı William Fleming'in ifadesini de itibarsızlaştırdı. [102]
Jüri, Thomas Edwin Blanton'ı dört adet birinci derece cinayetten suçlu bulan bir kararla dönmeden önce iki buçuk saat tartıştı. [103] Yargıç tarafından, ceza verilmeden önce söyleyecek bir şeyi olup olmadığı sorulduğunda, Blanton, "Sanırım Rab, Kıyamet Günü halledecektir." dedi. [104]
Blanton ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. [105] [106] Alabama, Springville'deki St. Clair Islah Tesisinde hapsedildi. [107] Blanton, sıkı güvenlik altında tek kişilik bir hücreye kapatıldı. Bombalamaya katılımından nadiren söz etti, sosyal faaliyetlerden kaçındı ve nadiren ziyaretçi aldı. [108]
İlk şartlı tahliye duruşması 3 Ağustos 2016'da yapıldı. Öldürülen kızların akrabaları, savcı Doug Jones, Alabama Başsavcı Yardımcısı Alice Martin ve Jefferson County bölge savcısı Brandon Falls, Blanton'ın şartlı tahliyesine karşı çıkmak için duruşmada konuştu. Martin, "Bu nefret suçunun soğukkanlı duygusuzluğu geçen zaman içinde azalmadı" dedi. Af ve Şartlı Tahliye Kurulu, Blanton'ın şartlı tahliyesini reddetmeden önce 90 saniyeden daha az bir süre tartıştı. [109] [110]
Blanton, 26 Haziran 2020'de belirsiz bir nedenle hapishanede öldü. [111]
Bobby Frank Kiraz Düzenle
Bobby Frank Cherry, 6 Mayıs 2002'de Alabama, Birmingham'da Yargıç James Garrett'ın huzurunda yargılandı. [12] Cherry suçlamaları reddetti ve duruşma sırasında kendi adına tanıklık etmedi.
İddia makamı için yaptığı açılış konuşmasında Don Cochran davasını sundu: delillerin Cherry'nin bombalamayı işlemek için bir komploya katıldığını ve kendisini suçla ilişkilendiren kanıtları gizlediğini ve daha sonra kurbanların ölümlerinden memnun olduğunu göstereceğini söyledi. . Cochran ayrıca, sunulacak delillerin kesin olarak Cherry'nin bombayı yerleştirdiğini veya ateşlediğini göstermemesine rağmen, birleşik delillerin eylemin işlenmesine yardım ve yataklık ettiğini göstereceğini de sözlerine ekledi. [91] : bölüm. 35
Cherry'nin savunma avukatı Mickey Johnson, sunulan kanıtların çoğunun ikinci derece olduğunu öne sürerek müvekkilinin masumiyetini protesto etti. Ayrıca Cherry'nin başlangıçta, bombalamadan on beş ay sonra Cherry'nin bombayı bombalamadan kısa bir süre önce kiliseye yerleştirdiğini gördüğünü iddia eden bir muhbir aracılığıyla FBI tarafından bombalamayla bağlantılı olduğunu kaydetti. Johnson, jüri üyelerini kanıt ve kanıt arasında ayrım yapmaları gerektiği konusunda uyardı.
Açılış konuşmalarının ardından savcılık tanık sunmaya başladı. Cherry'nin davasında çok önemli bir ifade, 1970'de Cherry ile evlenen eski karısı Willadean Brogdon tarafından verildi. Brogdon 16 Mayıs'ta Cherry'nin kilisenin basamaklarının altına bombayı yerleştiren kişi olmakla övündüğünü söyledi. daha sonra dinamitin fitilini yakmak için saatler sonra geri döndü. Brogdon ayrıca Cherry'nin, çocukların asla üreyemeyecekleri konusundaki memnuniyetini eklemeden önce bombalamada çocukların ölmesinden duyduğu üzüntüyü söylediğini ifade etti. Brogdon'ın ifadesinin güvenilirliği duruşmada tartışma konusu olmasına rağmen, adli tıp uzmanları, bombalamanın dikilmesiyle ilgili açıklamasının önceki faillerin davalarında tartışılanlardan farklı olmasına rağmen, Brogdon'ın Cherry'nin ekime ilişkin hesabını hatırladığını kabul etti. ve ardından bombanın yakılması, bombalamadan sonra neden bir zamanlama cihazının hiçbir kesin kalıntısının bulunmadığını açıklayabilir. [113] (Zamanlama cihazının bir parçası olabilecek bir tel bölümüne bağlı bir olta şamandırası, bombalamanın ardından patlama kraterinden [79] 20 fit (6,1 m) uzaklıkta bulundu. Birkaç araçtan biri ağır hasar gördü. patlamanın olta takımı taşıdığı tespit edildi.[114] )
Barbara Ann Cross da kovuşturma için ifade verdi. Rahip John Cross'un kızıdır ve 1963'te 13 yaşındaydı. Cross, bombalama gününde dört kurbanla aynı Pazar Okulu dersine katılmıştı ve saldırıda hafif yaralandı. 15 Mayıs'ta [115] Cross, patlamadan önce kendisinin ve öldürülen dört kızın her birinin, fiziksel bir adaletsizliğe nasıl tepki verileceğinin öğretildiği bir Gençlik Günü Pazar Okulu dersine katıldıklarını söyledi. Cross, mevcut her kıza, İsa'nın ıstırap veya adaletsizliğe nasıl tepki vereceğini düşünmenin öğretildiğini ve onlardan "İsa Ne Yapardı?" Diye düşünmeyi öğrenmeleri istendiğini söyledi. [91] Cross, bir sonraki vaaz için cübbelere bürünmek için genellikle arkadaşlarına bodrumdaki salona kadar eşlik ettiğini, ancak kendisine bir görev verildiğini söyledi. Kısa bir süre sonra, kafasına enkaz çarpmadan önce "en korkunç gürültüyü" duymuştu.
Duruşma boyunca, Cherry'nin savunma avukatı Mickey Johnson, defalarca iddia makamının tanıklarının çoğunun ya şartlı ya da "doğal olarak güvenilmez" olduğunu gözlemledi. Blanton'ın davasında sunulan aynı ses kasetlerinin çoğu, Bobby Cherry'nin davasında da delil olarak sunuldu. Jürinin duruşması dışında delil olarak sunulan ses kasetlerinin geçerliliği konusunda tartışılan kilit bir nokta, Dördüncü Değişiklik uyarınca Cherry'nin kasetlerin delil olarak sunulmasına itiraz etmek için hiçbir gerekçesinin olmamasıydı. ev veya mülk, FBI tarafından gizli kayda tabi tutulmuştu. Don Cochran, Alabama yasasının "delilleri gizleme amaçlı komploların" hem çıkarım hem de ikinci derece kanıtlarla kanıtlanmasını sağladığını öne sürerek bu pozisyona itiraz etti. [91] Savunmanın çürütücü argümanına rağmen, Yargıç Garrett bazı bölümlerin çok önyargılı olduğuna, ancak bazı ses kayıtlarının bazı bölümlerinin de kanıt olarak sunulabileceğine karar verdi. Bu kararlar sayesinde Mitchell Burns, savcılık adına ifade vermeye çağrıldı. Tanıklığı, kayıtların delil olarak kullanılmasına izin verilen alanlarla sınırlıydı.
21 Mayıs 2002'de hem kovuşturma hem de savunma avukatları kapanış savlarını jüriye sundular. Savcılık için yaptığı kapanış konuşmasında Don Cochran, kurbanların "Gençlik Pazar [vaazı] asla gerçekleşmedi. Çünkü bu davalının nefreti tarafından yok edildi" dedi. [116] Cochran, Cherry'nin 1950'lere dayanan kapsamlı ırksal şiddet kaydının ana hatlarını çizdi ve bir Deniz yıkım uzmanı olarak görev yaptığı hizmette bombaları inşa etme ve yerleştirme konusunda deneyim ve eğitime sahip olduğunu kaydetti. Cochran ayrıca jüriye, Cherry'nin ilk karısı Jean'e kendisinin ve diğer Klan üyelerinin bombayı bombalamadan önceki Cuma günü işyerinde inşa ettiklerini söylediği, daha önce delil olarak sunulan gizlice elde edilmiş bir FBI kaydını hatırlattı. . Cherry'nin 9 Ekim 1963'te FBI'ın huzurunda kendisinin, Chambliss ve Blanton'ın bu tarihte bu tesislerde olduğunu teyit eden bir yeminli beyanı imzaladığını söyledi. [117]
Savunmanın kapanış konuşmasında, avukat Mickey Johnson, Cherry'nin bombalamayla hiçbir ilgisi olmadığını savundu ve jüri üyelerine, müvekkilinin inançları nedeniyle yargılanmadığını hatırlatarak, "Burada atış yapmak için daha fazla zaman harcanmış gibi görünüyor. Eylül 1963'te olanları kanıtlamaktan ziyade n-kelimesi etrafında." [116] Johnson, Cherry'yi bombalamayla ilişkilendiren somut bir kanıt olmadığını, sadece o dönemden kalma ırkçı inançlarını doğrulayan kanıtlar olduğunu yineledi ve kendisine karşı tanıklık eden aile üyelerinin hepsinin yabancı olduğunu ve bu nedenle güvenilmez tanıklar olarak kabul edilmesi gerektiğini de sözlerine ekledi. . Johnson, jüriyi müvekkilini dernek yoluyla mahkum etmeye çağırdı.
Bu kapanış tartışmalarının ardından jüri, kararlarını değerlendirmek için emekli oldu. Bu tartışmalar ertesi güne kadar devam etti.
22 Mayıs öğleden sonra, jüri yaklaşık yedi saat görüştükten sonra, ön kadın kararlarına ulaştıklarını açıkladı: Bobby Frank Cherry, dört adet birinci derece cinayetten suçlu bulundu ve ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. [118] Cümle yüksek sesle okunurken Kiraz soğukkanlılığını korudu. Dört kurbanın akrabaları açıkça rahatlayarak ağladı. [119]
Yargıç tarafından ceza verilmeden önce söyleyeceği bir şey olup olmadığı sorulduğunda, Cherry, savcılara şunları söyledi: "Bu zümre bu olayda [yargılamada] yalan söyledi. Ben doğruyu söyledim. Neden bilmiyorum" dedi. Bir hiç için hapse gireceğim. Ben hiçbir şey yapmadım!" [61]
Bobby Frank Cherry, 18 Kasım 2004'te 74 yaşında kanserden öldü ve Kilby Islah Tesisinde hapsedildi. [118]
Blanton ve Cherry'nin mahkumiyetlerinin ardından, Alabama'nın eski Başsavcısı William Baxley, 2001 ve 2002 davalarında tanıtılmadan önce FBI ses kayıtlarının varlığından asla haberdar edilmemiş olmasından duyduğu hayal kırıklığını dile getirdi. Baxley, 1960'larda Alabama'daki tipik jürilerin, bu kayıtlar kanıt olarak sunulsaydı bile, muhtemelen her iki sanık lehine de eğileceğini kabul etti, [120] ancak kendisine verilmiş olsaydı, 1977'de Thomas Blanton ve Bobby Cherry'yi yargılayabileceğini söyledi. bu kasetlere erişim (1980 Adalet Bakanlığı raporu, J. Edgar Hoover'ın 1965'te dört bombalama zanlısının yargılanmasını engellediği [7] ve 1968'de FBI soruşturmasını resmen kapattığı sonucuna vardı. [60] )
Hem Blanton hem de Cherry, 16th Street Baptist Kilisesi bombalama olayına karıştıklarını inkar etseler de, 1985'teki ölümüne kadar, Robert Chambliss defalarca bombalamanın Gary Thomas Rowe Jr. Rowe tarafından 1960 yılında Klan'a katılmaya teşvik edildiği konusunda ısrar etti. 1961'de ücretli bir FBI muhbiri oldu.[121] Bu rolde Rowe, 1961 [122] ve 1965 yılları arasında ajan provokatörlük yaptı. . Rowe'un daha sonra kendi itirafıyla, FBI muhbiri olarak görev yaparken kimliği belirsiz bir siyah adamı vurup öldürmüş ve Viola Liuzzo cinayetine suç ortağı olmuştu. [123]
Soruşturma kayıtları, Rowe'un 16th Street Baptist Kilisesi bombalamasına ve iki ayrı, ölümcül olmayan patlamaya olası katılımıyla ilgili olarak sorgulandığında iki kez yalan makinesi testlerinde başarısız olduğunu gösteriyor. [124] Bu yalan makinesi sonuçları, bazı FBI ajanlarını Rowe'un bombalamadaki suçluluğuna ikna etmişti. Chambliss'in 1977 davasındaki savcılar başlangıçta Rowe'u tanık olarak çağırmayı amaçlamıştı, ancak DA William Baxley, bu yalan makinesi testlerinin sonuçları hakkında bilgilendirildikten sonra Rowe'u tanık olarak çağırmamayı seçmişti.
Hiçbir zaman FBI tarafından resmi olarak komploculardan biri olarak adlandırılmasa da, Rowe'un yalan makinesi testlerindeki aldatma kaydı, Chambliss'in iddialarının bir dereceye kadar doğru olma olasılığını açık bırakıyor. [124] Yine de, 1979'da yapılan bir soruşturma Rowe'u 16. [125]
- Bombalamanın ardından, 16. Cadde Baptist Kilisesi, değerlendirmeler ve daha sonra mülk üzerinde onarımlar yapıldığı için sekiz aydan fazla kapalı kaldı. Hem kilise hem de yaslı aileler, halktan tahmini olarak 23.000 dolar nakit bağış aldı. [43] Dünyanın dört bir yanından toplam 186,000 doları aşan hediyeler bağışlandı. Kilise, 7 Haziran 1964'te halkın hizmetine yeniden açıldı ve bugün aktif bir ibadet yeri olmaya devam ediyor ve haftalık ortalama yaklaşık 2.000 ibadetçiye devam ediyor. Kilisenin şu anki papazı Rahip Arthur Price Jr. [127]
- 16. Sokak Baptist Kilisesi bombalamasından en ciddi şekilde yaralanan Sarah Jean Collins, bombalamanın ardından iki aydan fazla bir süre hastanede kaldı [128]. Collins'in yaraları o kadar genişti ki, sağlık personeli başlangıçta iki gözünü de kaybedeceğinden korktu, ancak Ekim ayına kadar Collins'e sol gözünü tekrar göreceğini bildirebildiler. [129] 15 Ekim 1963'te bombacılara karşı hisleri sorulduğunda, Collins önce onunla ilgilenenlere teşekkür etti ve taziye mesajları, çiçekler ve oyuncaklar gönderdi, ardından şunları söyledi: "Bombacıya gelince, insanlar onun için dua ediyor. Bugün çocukları olsaydı ne düşünürdü merak ediyoruz. Allah'la yüzleşecek. Bu sorunu Allah'a havale ediyoruz çünkü Birmingham'ın sorunlarını başka kimse çözemez. Çözmeyi Allah'a bırakıyoruz." [129], 16 Eylül 1963'te coşkulu bir konuşma yapan genç beyaz avukat, Birmingham'daki beyaz nüfusun çoğunun siyahların sindirilmesine ve sindirilmesine yönelik hoşgörü ve kayıtsızlığından kınıyor ve böylece ülkedeki nefret iklimine katkıda bulunuyordu. şehir - konuşmasını takip eden günlerde kendisi ve ailesine yönelik ölüm tehditleri aldı. Üç ay içinde, Morgan ve ailesi Birmingham'dan kaçmak zorunda kaldılar. [130][37], Sivil Haklar Hareketi içinde önde gelen bir şahsiyet ve Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı'nın organizatörü, 16. Bombalamanın ardından, Bevel ve o zamanki eşi Diane, Alabama'ya taşındılar [131] ve burada, ırktan bağımsız olarak tüm uygun Alabama vatandaşları için tam oy haklarını genişletmeyi amaçlayan Alabama Oy Hakları Projesi üzerinde yorulmadan çalıştılar. Bu girişim daha sonra 1965 Selma'dan Montgomery'ye yürüyüşlerine katkıda bulundu, bu da 1965 Oy Hakları Yasası ile sonuçlandı ve böylece oy verme sürecinde her türlü ırk ayrımcılığını yasakladı.
1963'te Birmingham'daki 16. Sokak Baptist Kilisesi'ndeki Pazar Okulu'nun bombalanmasını hatırladım. Bunun olduğunu görmedim ama olduğunu duydum ve hissettim, sadece birkaç blok ötede babamın kilisesinde. Asla unutamayacağım, sonsuza kadar kulaklarımda yankılanacak bir ses. O bomba, arkadaşım ve oyun arkadaşım [Carol] Denise McNair de dahil olmak üzere dört genç kızın hayatını aldı. Suç hesaplandı, rastgele değil. Genç yaşamların umudunu emmek, özlemlerini gömmek ve eski korkuların bir sonraki nesle aktarılmasını sağlamaktı. [138]
İçindekiler
Robert Francis Kennedy, 20 Kasım 1925'te Boston'ın dışında Massachusetts, Brookline'da doğdu. İşadamı/politikacı Joseph P. Kennedy Sr. ve hayırsever/sosyalist Rose Fitzgerald Kennedy'nin dokuz çocuğundan yedincisiydi. [13] Ailesi, Boston'daki iki önde gelen İrlandalı Amerikalı ailenin üyeleriydi. Sekiz kardeşi Joseph Jr., John, Rosemary, Kathleen, Eunice, Patricia, Jean ve Ted idi. Dedesinin dördü de İrlandalı göçmenlerin çocuklarıydı. [14]
Babası zengin bir iş adamıydı ve Demokrat Parti'nin önde gelen İrlandalılarından biriydi. 1940 yılında Birleşik Krallık büyükelçisi olarak görevinden ayrıldıktan sonra, Joe Sr. siyasete girmesini ve başkan seçilmesini umarak dikkatini en büyük oğlu Joseph Jr.'a odakladı. Ayrıca, küçük çocukları kamu hizmetine sevk etmek için güncel olayları incelemeye ve tartışmaya çağırdı. [15] Joseph Jr.'ın II. Dünya Savaşı sırasında öldürülmesinden sonra, kıdemli Kennedy'nin umutları ikinci oğlu John'a başkan olmak için düştü. Joseph Sr., ailenin siyasi emellerinde merkezi bir rol oynayacak paraya ve bağlantılara sahipti. [16]
Kennedy'nin ağabeyi John genellikle hastalıktan yatalaktı ve sonuç olarak açgözlü bir okuyucu oldu. Çocukluğunda küçük kardeşini tanımak için çok az çaba sarf etmesine rağmen, John onu yürüyüşlere çıkardı [17] ve okuduğu kahramanların hikayeleri ve maceralarla onu eğlendirdi. [18] En sevdikleri yazarlardan biri, yazan John Buchan'dı. Otuz Dokuz Adım, bu hem Robert hem de John'u etkiledi. [17] John, sağduyusu ve mizacından dolayı bazen Robert'a "Kara Robert" derdi. [19]
Ağabeylerinden farklı olarak Kennedy, anneleri Rose'un aile gezileri sırasında tarihi yerleri ziyaret etmek, sabah yürüyüşleri sırasında kiliseye gitmek ve kelime dağarcığını ve matematik becerilerini geliştirmek için kullanılan oyunları içeren her şeyin "bir amacı" olması konusundaki gündemini çok önemsedi. [20] Aile hiyerarşisindeki konumunu “O kadar aşağıdan geldiğinde hayatta kalmak için mücadele etmek zorundasın” diyerek tanımladı. [21] Çocuklar büyürken, sık sık ağabeylerinin dikkatini çekmeye çalıştı, ancak nadiren başarılı oldu. [17] [18]
Kennedy, ilk yıllarını okula gittiği New York City banliyölerinde Riverdale ve Bronxville'de geçirdi. O ve ailesi yazları Cape Cod, Massachusetts'te geçirdi. [22] [23] [24] Daha sonra, çocukluğunda "farklı okullara gittiğini, her zaman yeni arkadaşlar edinmek zorunda olduğunu ve çok garip olduğumu söyledi. [ve] çoğu zaman oldukça sessizdim. Ve yalnız olmayı umursamıyordum." [25] Hatta üçüncü sınıfı tekrar etmek zorunda kaldı. [26] Bronxville devlet okulundaki bir öğretmen, "sıradan bir çocuk" olduğunu belirterek, "İşini bazen bitirmek onun için zor görünüyordu. Ama sonuçta sadece on yaşındaydı." [21] [27] Amerikan tarihine ilgi duymaya başladı, yatak odasını ABD başkanlarının resimleriyle dekore etti ve kitaplıklarını Amerikan İç Savaşı ile ilgili ciltlerle doldurdu. Hevesli bir pul koleksiyoncusu oldu ve bir keresinde yine bir filatelist olan Franklin Roosevelt'ten el yazısı bir mektup aldı. [21]
Mart 1938'de Kennedy, Birleşik Krallık Büyükelçisi olarak görev yapmaya başlayan babasına katılmak için annesi ve en küçük dört kardeşiyle birlikte Londra'ya gitti. Yedinci sınıf için özel Gibbs Erkek Okulu'na gitti. Nisan 1939'da, İngiltere'deki bir gençlik kulübü için temel taşının yerleştirilmesinde ilk halka açık konuşmasını yaptı. Büyükelçilik ve gazete haberlerine göre, ifadeleri kendi eliyle kaleme alınmış ve "sakin ve kendinden emin" bir şekilde iletilmiştir. [28] Bobby, Avrupa'da İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden hemen önce Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü.
Aziz Paul ve Portsmouth Manastırı
Eylül 1939'da Kennedy, babasının tercih ettiği Concord, New Hampshire'da [29] erkekler için seçkin bir Protestan özel hazırlık okulu olan St. Paul's School'da sekizinci sınıfa başladı. [30] Rose Kennedy, okulun Protestan İncil'i kullanmasından memnun değildi. İki ay sonra, büyükelçi kocasının Boston'daki yokluğundan yararlandı ve Kennedy'yi St. Paul's'den geri çekti. Onu, Portsmouth, Rhode Island'da erkekler için bir Benedictine Katolik yatılı okulu olan Portsmouth Priory Okulu'na kaydettirdi; bu okul her gün sabah ve akşam duaları ve Pazar günleri Yüksek Ayin ile haftada üç kez Ayin düzenliyordu. [31] Kennedy Portsmouth'a sekizinci sınıftan onuncu sınıfa kadar devam etti. [32]
Portsmouth Priory Okulu'nda Kennedy, annesini onlarla dalga geçen sınıf arkadaşlarıyla tanıştırdıktan sonra "Bayan Kennedy'nin küçük oğlu Bobby" olarak biliniyordu. Annesini savunuyordu ve bir keresinde, çocuk onun görünüşü hakkında yorum yaptıktan sonra bir öğrenciyi yurttan kovaladı. [33] Peter MacLellan ile arkadaş oldu ve kardeşi John ABD Donanması'nda görev yaparken ona "her an ölebileceği için" kardeşini ziyaret edeceğini yazdı. [34] Kennedy, notları artmadığında kendini suçladı. Rose, oğluna yazdığı mektuplarda onu daha fazla okumaya ve kelime dağarcığını güçlendirmeye çağırdı. [35] Rose da hayal kırıklığını dile getirdi ve onu hayal kırıklığına uğratmasını beklemediğini yazdı. [36] Başka şekillerde gelişmeye başladı ve erkek kardeşi John, genç Kennedy'nin "iki yıl içinde beni bol bol zıplatacağını" tahmin ederek artan fiziksel gücünü fark etti. [35] Portsmouth Manastırı Okulu'ndaki keşişler onu huysuz ve kayıtsız bir öğrenci olarak görüyorlardı. Kennedy'den iki sınıf geride olan Peder Damian Kearney, "mutlu görünmediğini" ve "fazla gülümsemediğini" ifade etti. Kearney'nin okul kayıtlarını incelemesine göre, Kennedy "tarih dışında, fakirden vasat bir öğrenciydi". [33]
Milton Akademisi
Eylül 1942'de Kennedy, 11. ve 12. sınıflar için Massachusetts, Milton'daki üçüncü yatılı okulu Milton Academy'ye transfer oldu. [37] Babası, onu Harvard'a hazırlamanın daha iyi olacağına inandığı için Milton'a transfer edilmesini istedi. [37] Milton'da David Hackett ile tanıştı ve arkadaş oldu. Hackett'ı Pazar Ayini için kendisine katılmaya davet etti. Hackett ona eşlik etmeye başladı ve Kennedy'nin bir Pazar günü kayıp bir sunak çocuğunun yerini doldurma işini üstlenmesinden çok etkilendi.[17] Hackett, Kennedy'nin eksikliklerini aşma kararlılığına hayrandı ve atletizm, çalışmalar, kızlarla başarı ve popülerlik gibi bir şey ona kolay gelmediğinde çabalarını iki katına çıkardığını hatırladı. [36] Hackett, ikisini "uyumsuz" olarak hatırladı; bu, onu Kennedy'ye çeken ortak bir özelliğin yanı sıra, kabul edilmemek anlamına gelse bile başkalarının davranışlarına uyma konusundaki isteksizliğiydi. Kennedy'nin notları düzeldi. [17]
İlk ilişkilerinden biri Piedy Bailey adında bir kızla oldu. Çift, bir Pazar gecesi şapelden sonra eve yürürken birlikte fotoğraflandı. Bailey ona düşkündü ve onu "çok çekici" olarak hatırladı. Onun komik olduğunu, "her zaman özel kliklerin dışında ayrı, şakacı" olduğunu hatırladı. Milton'a transfer olduktan kısa bir süre sonra, her ikisi de orduda görev yapan kardeşlerine yetişmek istediği için, askere gitmesine izin vermesi için babasına baskı yaptı. [17] Kennedy, Milton'a akranlarına yabancı bir şekilde gelmişti ve sınıf arkadaşlarının isimlerini öğrenmek için çok az girişimde bulunmuştu, onun yerine diğer çocukların çoğuna "dostum" diyordu. Bunun için kendisine "Fella" lakabı takılmıştır. Okulun öğrencilerinin çoğu sekizinci veya dokuzuncu sınıfa gelmişlerdi ve klikler zaten oluşturulmuştu. Buna rağmen, okul arkadaşları daha sonra okulun hiçbir önyargısı olmadığını söyleyecektir. Bir keresinde bir üst sınıf öğrencisi daha genç bir öğrenciyi rahatsız etmeye çalıştığında devreye girdiğinde, kirli şakalardan ve zorbalıktan hoşlanmadığı erken bir erdem duygusuna sahipti. [17] Milton'daki müdür daha sonra onun "çok zeki bir çocuk, sessiz ve utangaç, ancak olağanüstü değil ve Milton üzerinde özel bir iz bırakmadığını" özetleyecekti. [21]
Ebeveynlerle ilişki
Kennedy'nin genç yaşlarında, babası ona ailenin "küçük çocuğu" adını verdi ve onu sildi. Yakın aile dostu Lem Billings bir keresinde Joe Sr.'ye "en cömert küçük çocuk" olduğunu söylemişti ve Joe Sr., oğlunun "bunu nereden aldığını" bilmediğini söyledi. Billings, Robert ve Joe Sr. arasındaki tek benzerliğin göz rengi olduğunu söyledi. [33] Kennedy büyüdükçe, babası onun diğerlerine karşı yumuşak davrandığından ve ideolojisiyle çeliştiğinden endişelendi. Buna karşılık Kennedy, babasını yatıştırmaya çalışan, nazik kişiliğini maskeleyen sert bir kişilik geliştirdi. [38] Biyografi yazarı Judie Mills, Joe Sr.'nin Robert'a olan ilgisizliğinin, onu Milton Akademisine transfer etmeye karar vermesi için geçen sürenin uzunluğundan belli olduğunu yazdı. Hem Joe Jr. hem de John, ilk yıllarından itibaren seçkin Protestan hazırlık okulu Choate'e devam ederken, Robert Milton'a kaydolduğunda zaten bir gençti. Babasının küçümsemesine rağmen, Kennedy onun onayını aramaya devam etti ve Joe Sr.'den kendisine farklı siyasi olaylar ve II. Dünya Savaşı hakkındaki görüşleri hakkında bir mektup yazmasını istedi. [36]
Çocukken, Kennedy de annesinin Kennedy çocukları arasında en saygılı, dindar, sevecen ve itaatkar olmak için beklentilerini karşılamaya çalıştı, ancak baba ve oğul uzaklaştı. [18] Rose, nazik kişiliğini sevimli buldu, ancak bunun onu "babası için görünmez" yaptığına dikkat çekildi. [36] Onu çok etkiledi ve kendisi gibi, dinini ailedeki diğer erkeklerden daha ciddi bir şekilde uygulayarak yaşamı boyunca dindar bir Katolik oldu. [39] Çocukken bir gazete yolunu izleyerek, onların onayını arayarak ve kendini ayırt etmek isteyerek anne ve babasını etkiledi. Ancak, teslimatlarını yapabilmesi için aile şoförüne onu bir Rolls-Royce'a bindirdi. Annesi bunu fark etti ve doğumlar durdu. [38]
Joe Sr., bir yetişkin olarak Kennedy'den memnundu, diğer çocuklardan daha çok onun gibi "çivi gibi sert" hale geldiğine inanıyordu, annesi ise onun bir çocukta istediği her şeyi örneklediğine inanıyordu. Mills, "Ailesinin çelişkili görüşleri, Bobby'nin hayatı boyunca milyonlarca insanın düşüncelerinde yankılanacaktı. Robert Kennedy, hırslarına ulaşmak için hiçbir şeyden vazgeçmeyen acımasız bir oportünistti. Robert Kennedy, Amerika'nın en merhametli halk figürüydü, tek kişiydi. bölünmüş bir ülkeyi kurtarabilecek kişi." [38]
1943'teki 18. doğum gününden altı hafta önce Kennedy, Birleşik Devletler Deniz Rezervi'ne denizci çırağı olarak kaydoldu. [40] Mart 1944'te, Cambridge, Massachusetts'teki Harvard Koleji'ndeki V-12 Donanma Koleji Eğitim Programına rapor vermek için Milton Akademisi'nden erken ayrıldığında aktif görevden serbest bırakıldı. V-12 eğitimi Harvard'da (Mart-Kasım 1944) başladı ve Lewiston, Maine'deki Bates College'a taşındı (Kasım 1944 - Haziran 1945). [41] Ocak 1946'da eğitim sonrası gerekliliklerini tamamlayarak Haziran 1945'te bir kez daha Harvard'a döndü. [42] Bates'te 15 kişiyle birlikte özel bir V-12 derecesi aldı, [43] ve Kış Karnavalı sırasında inşa edildi. bir donanma teknesinin kar kopyası. [44] [45] Maine'deyken, David Hackett'e, eylemden soyutlanma konusundaki yetersizlik ve hayal kırıklığı duygularını ifade ettiği bir mektup yazdı. Boş zamanlarını diğer denizcilerden ders alarak doldurmaktan bahsetti ve "burada her şey her zamanki gibi aynı ve her zamanki huysuz benliğim olduğu için bazen çok üzülüyorum" dedi. "Eğer buradan defolup gitmezsem yakında öleceğim" diye ekledi. Paraşütçü olarak görev yapan Hackett'e ek olarak, Parker Hall yurt arkadaşlarının çoğu denizaşırı ülkelere gitti ve onu geride bıraktı. Diğerlerinin kendisinden önce savaşa girmesiyle Kennedy, bunun kendisini "gittikçe daha fazla bir Draft Dodger gibi hissettirdiğini" söyledi.hasta] ya da başka bir şey". Ayrıca, diğer bazı V-12 öğrencilerinin askeri sorumluluktan kaçma arzusuyla da hüsrana uğradı. [46]
Kennedy'nin kardeşi Joseph P. Kennedy Jr., Ağustos 1944'te, [47] Afrodit Operasyonu olarak bilinen gönüllü bir görev sırasında bombacısı patladığında öldü. Robert en büyük oğlunun vefatına babasının tepkisinden etkilenmişti. Kalbi kırık görünüyordu ve akranı Fred Garfield, Kennedy'nin depresyon geliştirdiğini ve kısa bir süre inancını sorguladığını söyledi. Kardeşinin ölümünden sonra, Robert daha fazla ilgi gördü ve aile ataerkilliğini daha yukarılara taşıdı. [46] 15 Aralık 1945'te ABD Donanması, USS muhripini görevlendirdi. Joseph P. Kennedy Jr.ve kısa bir süre sonra Kennedy'nin deniz subayı eğitiminden gemide hizmet etmek için serbest bırakılma talebini kabul etti. Kennedy 1 Şubat 1946'da, geminin Karayipler'deki şamandıra gezisinde denizci çırağı olarak başladı. [42] [48] 30 Mayıs 1946'da Deniz Kuvvetlerinden onurlu terhisini aldı. [49] Donanmadaki hizmetinden dolayı Kennedy, Amerikan Harekât Madalyası ve İkinci Dünya Savaşı Zafer Madalyası almaya hak kazandı.
Eylül 1946'da Kennedy, Harvard'a genç olarak girdi ve V-12 programında geçirdiği süre için kredi aldı. [50] Üniversite futbol takımını bir başlangıç olarak bitirmek için çok çalıştı ve antrenmanda bacağını kırmadan önce son sınıfının ilk maçında bir gol attı. [50] Yale'e karşı oynanan maçın son dakikalarında koçu onu alçıyla gönderdiğinde üniversite mektubunu aldı. [51] Babası, daha hızlı Dave Hackett için bir engelleyici ve bazen alıcı olarak görev yaptığında, onun hakkında olumlu konuştu. Joseph Sr., Kennedy'nin bazı antrenmanlarına katıldı ve oğlunun, Batı Maryland'de sezon başı bir bozgunda bir gol pası yakaladığını gördü. Takım arkadaşları onun fiziksel cesaretine hayrandı. Beş fit on ve 155 pound idi, bu da onu kolej futbolu için çok küçük yaptı. Buna rağmen, korkusuz bir vurucuydu ve bir keresinde 230 kiloluk bir bek ile kafa kafaya mücadele etti. Başka bir oyuncu olan Wally Flynn, bir oyundan sonra bacağını kırdıktan sonra ağladığını görmek için toplanmaya baktı. Sakatlığı umursamadı ve oynamaya devam etti. [52] Kennedy, 1946 ve 1947 sezonları boyunca iki üniversite mektubu kazandı. [53]
1946 yılı boyunca Kennedy, James Curley tarafından boşaltılan ABD Temsilciliği koltuğu için kardeşi John'un kampanyasında aktif hale geldi ve donanma terhisinden sonra kampanyaya tam zamanlı olarak katıldı. Biyografi yazarı Schlesinger, seçimin hem Robert hem de John için siyasete giriş işlevi gördüğünü yazdı. [54] Robert, 1948'de Harvard'dan siyaset bilimi alanında lisans derecesi ile mezun oldu. [55]
Mezun olduktan sonra hemen RMS'ye yelken açtı. Kraliçe Mary muhabir olarak akredite edilmiş altı aylık bir Avrupa ve Orta Doğu turu için bir üniversite arkadaşıyla Boston Postası, altı hikaye dosyalama. [56] İngiliz Mandası'nın sona ermesinden kısa bir süre önce Filistin'den gönderilen bu hikayelerden dördü, ülkedeki gerilimlere ilk elden bir bakış sağladı. [56] İngilizlerin Filistin politikasını eleştirdi ve orada tanıştığı Yahudileri "dayanıklı ve sert" olarak nitelendirerek övdü. Araplar ve Yahudilerin yan yana çalıştıklarını gördükten sonra biraz umut verdi ama sonunda gruplar arasındaki nefretin çok güçlü olduğundan ve bir savaşa yol açacağından korktu. [57]
Eylül 1948'de Charlottesville'deki Virginia Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne kaydoldu. [58] Kennedy, James M. Landis, William O. Douglas, Arthur Krock ve Joseph McCarthy ile aile üyeleri Joe Sr. ve aile üyeleri Joe Sr. dahil olmak üzere dışarıdan konuşmacılar ürettiği Öğrenci Hukuk Forumu başkanlığına seçilerek bu yeni ortama uyum sağladı. John F. Kennedy. Kennedy'nin son yılında yazdığı Yalta hakkındaki makalesi Hukuk Kütüphanesi Hazine Hazinesi'nde saklanmaktadır. [59]
17 Haziran 1950'de Kennedy, Connecticut Greenwich'teki St. Mary Katolik Kilisesi'nde Ethel Skakel ile evlendi. [60] Haziran 1951'de hukuk fakültesinden mezun oldu ve Ethel ile birlikte kayınpederinin misafirhanesinde kalmak için Greenwich'e uçtu. Çiftin ilk çocukları Kathleen, 4 Temmuz 1951'de doğdu. [61]
Bu süre zarfında, kardeşi John, Joe Sr.'yi "bir kol mesafesinde" tutmaya çalıştı. Kardeşler, Kenny O'Donnell, John'un Senato kampanyası sırasında John ve babaları arasındaki ilişkiyi onarmak için Robert ile temasa geçene kadar nadiren etkileşime girdiler. Bunun bir sonucu olarak, Joe Sr., Robert'ı güvenilir ve aile için "kendini feda etmeye istekli" olarak görmeye başladı. [62]
Eylül 1951'de muhabir olarak San Francisco'ya gitti. Boston Postası Japonya ile Barış Antlaşması'nı imzalayan sözleşmeyi kapsayacak şekilde. [63] Ekim 1951'de, erkek kardeşi John (daha sonra Massachusetts'in 11. bölgesinden bir ABD Kongre Üyesi) ve kızkardeşleri Patricia ile İsrail, Hindistan, Pakistan, Vietnam ve Japonya'ya yedi haftalık bir Asya gezisine çıktı. [64] Aralarındaki yaş farkı nedeniyle, iki erkek kardeş daha önce birbirlerini çok az görmüşlerdi - bu 25.000 millik (40.000 km) yolculuk babalarının isteği üzerine [62] geldi ve birlikte geçirdikleri ilk uzun zamandı. ilişkilerini derinleştirir. Bu gezide kardeşler, suikasttan hemen önce Liaquat Ali Khan ve Hindistan başbakanı Jawaharlal Nehru ile bir araya geldi. [65]
JFK Senatosu kampanyası ve Joseph McCarthy (1952-1955)
Kasım 1951'de Kennedy, karısı ve kızıyla birlikte Georgetown, Washington, DC'deki bir şehir evine taşındı ve ABD Adalet Bakanlığı'nın Ceza Bölümü'nün İç Güvenlik Bölümünde avukat olarak çalışmaya başladı. Bir dizi rüşvet ve gelir vergisi kaçakçılığı davasını kovuşturdu. [66] [67] Şubat 1952'de Kennedy, Brooklyn'e transfer edildi ve Truman yönetiminin eski yetkililerine karşı dolandırıcılık davalarının hazırlanmasına yardımcı olmak için New York'un Doğu Bölgesi için bir ABD avukat yardımcısı olarak çalıştı. [68] [69] 6 Haziran 1952'de, kardeşi John'un Massachusetts'teki ABD Senatosu kampanyasını yönetmek için istifa etti. [70] JFK'nin zaferi Kennedys için büyük önem taşıyordu, onu ulusal bir şöhrete yükseltti ve ciddi bir potansiyel başkan adayı haline getirdi. John'un zaferi, babasının onun hakkındaki olumsuz algılarını ortadan kaldırmayı başardığını hisseden Robert için de eşit derecede önemliydi. [71]
Aralık 1952'de, babasının emriyle Kennedy, aile dostu Cumhuriyetçi Senatör Joseph McCarthy tarafından ABD Senatosu Soruşturma Daimi Alt Komitesi'nin danışman yardımcısı olarak atandı. [72] [73] Kennedy, McCarthy'nin şüpheli komünistler hakkında istihbarat toplamaya yönelik saldırgan yöntemlerini onaylamadı. [74] Bu onun için oldukça görünür bir işti. Temmuz 1953'te istifa etti, ancak "McCarthy'ye olan düşkünlüğünü korudu". [75] Temmuz 1953'ten Ocak 1954'e kadar olan dönem, kendisini ailesine kanıtlamaya çalışırken başıboş kaldığını hissederek, onu "profesyonel ve kişisel bir dipte" gördü. [76] 1954'te Kenneth O'Donnell ve Larry O'Brien, Kennedy'yi Massachusetts Başsavcılığı'na aday olmayı düşünmeye çağırdı, ancak o reddetti. [77]
Hoover Komisyonu'nda babasının asistanlığını yaptığı bir sürenin ardından Kennedy, Şubat 1954'te Demokrat azınlığın baş danışmanı olarak Senato komitesi kadrosuna yeniden katıldı. [78] O ay, McCarthy'nin baş danışmanı Roy Cohn, Annie Lee Moss'u mahkeme celbi ile suçladı. Komünist Partiye üyelik. Kennedy, Cohn'un yanlış Annie Lee Moss'u aradığını ve Moss hakkındaki dosyayı FBI'dan istediğini açıkladı. FBI direktörü J. Edgar Hoover, Cohn tarafından önceden uyarılmıştı ve RFK'yi "kibirli bir kırbaç" olarak nitelendirerek erişimini engellemişti. [79] Demokratlar Ocak 1955'te Senato çoğunluğunu elde ettiklerinde, Kennedy baş danışman oldu ve 1954'te televizyonda yayınlanan Ordu-McCarthy duruşmalarında McCarthy'nin davranışıyla ilgili arka plandaki bir figürdü. [80] Moss olayı Cohn'u bir düşmana dönüştürdü ve bu da Kennedy'nin Demokrat senatörlere duruşmalar sırasında Cohn'la alay etmede yardım etmesine yol açtı. Düşmanlık, RFK'ya kendisiyle savaşmak isteyip istemediğini sorduktan sonra Cohn'un dizginlenmesi gerektiği noktaya kadar büyüdü. [79] McCarthy komitesindeki çalışmaları nedeniyle Kennedy, ABD Genç Ticaret Odası tarafından oluşturulan 1954'ün On Seçkin Genç Adamı listesine dahil edildi. İlk ulusal ödülü olan adaylığı babası ayarlamıştı. [81] 1955'te Kennedy, Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi'ne başvurdu. [82]
Stevenson yardımcısı ve organize emeğe odaklanma (1956-1960)
1956'da Kennedy, büyüyen ailesini Washington dışında, kardeşi John'dan satın aldığı Hickory Hill adlı bir eve taşıdı. Bu 13 yatak odalı, 13 banyolu devasa ev, Virginia, McLean'da 6 dönümlük (2.4 ha) bir alana yerleştirildi. Kennedy, 1956 başkanlık seçimlerinde Adlai Stevenson'ın yardımcısı olarak çalışmaya devam etti ve bu, kardeşi Jack tarafından yönetilen bir geleceğe hazırlık olarak ulusal kampanyaların nasıl çalıştığını öğrenmesine yardımcı oldu. [83] Stevenson'dan etkilenmediği için görevdeki Dwight D. Eisenhower'a oy verdiği bildirildi. [84] Kennedy aynı zamanda 1956 Demokratik Ulusal Konvansiyonu'nda delegeydi ve kardeşi John'un isteği üzerine Tip O'Neil'in yerine geçerek JFK'nin başkan yardımcısı adaylığını almasına yardımcı olmak için sonuçta başarısız bir çabaya katıldı. [85] Bundan kısa bir süre sonra, babasının talimatlarını takip eden Kennedy, J. Edgar Hoover ile arasını düzeltmeye çalıştı. [86] Etkileşimlerinde, Kennedy tarafından "temel siyasi gereklilik" olarak görülen bir miktar gelişme varmış gibi görünüyordu. Bu daha sonra Kennedy'nin başsavcı olarak atanmasından sonra değişti, burada Hoover onu "benzeri görülmemiş bir tehdit" olarak gördü. [87]
1957'den 1959'a kadar, John L. McClellan'ın başkanlığındaki Senato'nun McClellan Komitesi'nde başdanışman olarak hizmet ederken kendisi için bir isim yaptı. Kennedy'ye, McClellan tarafından tanıklık planlaması, soruşturma alanları ve tanık sorgulama konusunda yetki verildi; bu, başkanın dikkatini kendine sınırlamak ve örgütlü emeğin öfkesinin Kennedy'ye yönlendirilmesine izin vermek için yapılan bir hareketti. [88] Ünlü bir sahnede Kennedy, Hoffa'nın tanıklığına damgasını vuran düşmanca tartışma sırasında Teamsters Union Başkanı Jimmy Hoffa ile tartıştı. [89] Duruşmalar sırasında Kennedy, liberal eleştirmenlerden ve diğer yorumculardan hem öfkeli öfke patlaması hem de Beşinci Değişikliği kullananların masumiyetine dair şüpheleri nedeniyle eleştiri aldı. [90] Senatörler Barry Goldwater ve Karl Mundt birbirlerine yazdılar ve "Kennedy çocukları"nın Hoffa ve Teamsters'a odaklanarak McClellan Komitesini kaçırdıklarından şikayet ettiler. Kennedy'nin Walter Reuther ve tipik olarak Demokrat ofis arayanları destekleyecek bir sendika olan United Automobile Workers'ı kapsadığına inanıyorlardı. İddiaların ortasında Kennedy, günlüğüne, iki senatörün kendisine hiçbir zaman doğrudan, yalnızca basın yoluyla hitap etmedikleri için "cesareti olmadığını" yazdı. [91] Kardeşinin başkanlık kampanyasını yürütmek için 1959 sonlarında komiteden ayrıldı.
JFK başkanlık kampanyası (1960)
1960 yılında Kennedy yayınlandı İçindeki DüşmanTeamsters ve araştırmasına yardım ettiği diğer sendikalar içindeki yozlaşmış uygulamaları anlatan bir kitap. John Seigenthaler, Kennedy'ye yardım etti. [92] Kennedy, kardeşi John'un başkanlık kampanyası için çalışmaya gitti. [93] Ağabeyinin sekiz yıl önceki kampanyasındaki rolünün aksine, Kennedy ilk sezon boyunca güdük konuşmalar yaptı ve zaman geçtikçe güven kazandı. [94] "Her ne pahasına olursa olsun kazanma" stratejisi, onu Franklin D. Roosevelt Jr.'ı Hubert Humphrey'e saldırmaya çağırmaya yöneltti, çünkü Roosevelt asker kaçağı Roosevelt sonunda Humphrey'in askerlikten kaçındığını açıkladı. [95]
John Kennedy'nin Demokrat Parti'nin adaylığını alacağı endişesiyle, adaylık için yarışan Lyndon Johnson'ın bazı destekçileri, JFK'nin Addison hastalığına sahip olduğunu ve yaşamı sürdüren kortizon tedavilerine ihtiyacı olduğunu basına açıkladı. Aslında bir teşhis konulmuş olmasına rağmen, Kennedy, JFK'nin hiçbir zaman "klasik olarak Addison hastalığı olarak tanımlanan bir rahatsızlığı" olmadığını söyleyerek iddiayı reddederek kardeşini korumaya çalıştı. [96] Adaylığı garantiledikten sonra, John Kennedy yine de Lyndon Johnson'a başkan yardımcılığını teklif etmeye karar verdi. Bu, bazı Kennedy destekçileri ile iyi oturmadı ve Robert, Johnson'ı teklifi geri çevirmeye ikna etmeye çalıştı ve başarısız oldu ve daha sonra Robert'ı hor görmesine neden oldu. [97] RFK, başkanlık kampanyasından önce Johnson'dan hoşlanmamıştı ve onu kardeşinin hırsları için bir tehdit olarak görüyordu. [98] RFK, erkek kardeşinin işçi lideri Walter Reuther'ı seçmesini istedi. [99] Kennedy'nin girişimlerine rağmen Johnson, kardeşinin ikinci yardımcısı oldu. [100]
Kennedy, ilköğretimde kardeşinin Katolik inancını küçümsemeye çalıştı, ancak genel seçimler sırasında daha agresif ve destekleyici bir duruş sergiledi. Bu endişeler büyük ölçüde JFK'nin Eylül ayında Houston'da yaptığı ve kilise ile devletin ayrılmasından yana olduğunu söylediği bir konuşma yaptıktan sonra yatıştı. [101] Ertesi ay Kennedy, sivil haklar lideri Martin Luther King Jr.'ın Atlanta'daki bir hapishaneden serbest bırakılmasını sağlamaya dahil oldu. Kennedy, Georgia valisi Ernest Vandiver ve daha sonra Yargıç Oscar Mitchell ile konuştu, yargıç, King'i sadece beyazlara özel bir snack barda protesto ederken şartlı tahliyesini ihlal ettiği için mahkum ettikten sonra. [102]
1960 başkanlık seçimlerini kazandıktan sonra, seçilen Başkan John F. Kennedy, kardeşini başsavcı olarak atadı.Seçim tartışmalıydı, yayınlar da dahil olmak üzere New York Times ve Yeni Cumhuriyet ona tecrübesiz ve vasıfsız diyorlar. [103] Herhangi bir eyalet veya federal mahkemede deneyimi yoktu, [104] cumhurbaşkanının şaka yapmasına neden oldu, "Hukuk mesleğine gitmeden önce ona biraz hukuk tecrübesi vermenin yanlış olduğunu göremiyorum." [105] Ancak Kennedy, Adalet Bakanlığı avukatı ve Senato komite danışmanı ve personel direktörü olarak soruşturma yürütme ve tanıkları sorgulama konusunda önemli bir deneyim kazanmış olduğundan, avukat olarak pek acemi değildi. [106]
Senato çoğunluk sekreteri ve Lyndon Johnson'ın himayesindeki Bobby Baker'a göre, seçilen Başkan Kennedy kardeşini başsavcı olarak atamak istemedi. Ancak babaları seçilen cumhurbaşkanını reddetti. Johnson'ın emriyle Baker, etkili Güneyli senatör Richard Russell'ı Ocak 1961'de başkanın kardeşini onaylamak için sesli bir oylamaya izin vermeye ikna etti, çünkü Kennedy yoklama oylamasında "40 oy alsaydı şanslı olurdu". [107]
Kennedy tarafından seçilen yardımcısı ve başsavcı yardımcısı Byron White ve Nicholas Katzenbach'ı içeriyordu. [104] Kennedy, kardeşinin kabinesini oluşturmasında da önemli bir rol oynadı. John Kennedy, tanıdığı ve sevdiği Senatör J. William Fulbright'ı Dışişleri Bakanı olarak atamak istedi. [108] Fulbright, genel olarak Senato'nun yerleşik dış politika uzmanı olarak kabul edildi, ancak aynı zamanda Güney'de ayrımcılığın ve beyaz üstünlüğünün bir destekçisiydi. Robert Kennedy, Fulbright'ın Dışişleri Bakanı olmasının Demokratların Afro-Amerikan oylarına mal olacağı konusunda kardeşini ikna etti ve John Kennedy'nin bir sonraki tercihi McGeorge Bundy'nin Dışişleri Bakanı olarak görev yapmak için çok genç olduğuna karar vermesinin ardından Dean Rusk'ın aday gösterilmesine yol açtı. [109] John Kennedy, Ford Motor Company'nin CEO'su Robert McNamara ile Savunma Bakanı olma konusunda röportaj yaptığında, Kennedy de iş görüşmesinde hazır bulundu. [110] McNamara'nın kendine güveni ve "Sistem Analizi" yönetim tarzıyla herhangi bir sorunu "bilimsel" bir şekilde çözebileceğine olan inancı Kennedy kardeşleri etkiledi, ancak McNamara en çok satan kitabının olup olmadığını sorduğunda John bir an için sarsıldı. Cesur Profiller bir hayalet yazar tarafından yazılmıştır. [111]
Yazar James W. Hilty, Kennedy'nin "kampanya yöneticisi, başsavcı, yönetici gözetmen, patronaj kontrolörü, baş danışman ve kardeş koruyucusu gibi alışılmadık bir rol kombinasyonu oynadığı" ve ondan önce hiç kimsenin böyle bir güce sahip olmadığı sonucuna varıyor. [112] Başsavcı olarak görev süresi, ofis için kolayca en büyük güç dönemiydi - daha önceki hiçbir ABD başsavcısı, bir yönetim sırasında tüm politika alanları üzerinde bu kadar net bir etkiye sahip değildi. [113] Başkan Kennedy, büyük ölçüde, Robert'ın başkanın en yakın siyasi danışmanı olmakla birlikte, küçük kardeşinin tavsiyesini ve danışmanlığını istedi. Hem başkanın birincil idari bilgi kaynağı hem de güvenin zımnen olduğu bir genel danışman olarak kendisine güvenildi. Her kabine departmanı üzerinde yaygın bir yetki kullandı ve Associated Press'in ona "Bobby—Washington'ın 2 Numaralı Adamı" adını vermesine yol açtı. [113]
Başkan bir keresinde kardeşi hakkında şöyle demişti: "Bir şeyin hemen yapılmasını ve hemen yapılmasını istiyorsam Başsavcıya güvenirim. O, bu yönetimde çok başarılıdır ve nadiren aşıldığını gördüğüm örgütsel bir yeteneğe sahiptir." [114]
Berlin
Başkanın en yakın Beyaz Saray danışmanlarından biri olan Kennedy, 1961 Berlin Krizi'ni çevreleyen olaylarda çok önemli bir rol oynadı. [115] Esas olarak Sovyet casusu Georgi Bolshakov ile özel, arka kanal bağlantısı üzerinden faaliyet göstererek, Amerikalılar arasındaki önemli diplomatik iletişimleri aktardı. ve Sovyet hükümetleri. [116] En önemlisi, bu bağlantı ABD'nin Haziran 1961'de Viyana Zirvesi'ni kurmasına ve daha sonra Ekim'de Berlin'deki Charlie Kontrol Noktası'nda Sovyetlerle tank karşıtlığını etkisiz hale getirmesine yardımcı oldu. [117] Kennedy'nin Şubat 1962'de karısıyla Batı Berlin'i ziyareti, ABD'nin şehre verdiği desteği gösterdi ve yönetim ile Berlin'deki özel elçisi Lucius D. Clay arasındaki gergin ilişkinin onarılmasına yardımcı oldu. [118]
Organize suç ve Teamsters
Başsavcı olarak Kennedy, organize suça ve mafyaya karşı amansız bir mücadele yürüttü ve bazen FBI Direktörü J. Edgar Hoover ile strateji konusunda anlaşamadı. Görev süresi boyunca organize suç rakamlarına karşı mahkûmiyetler yüzde 800 arttı. [119] Kennedy, Hoover'ın daha ciddi bir tehdit olarak gördüğü komünizmden organize suça odaklanmasını sağlamaya çalıştı. James Neff'e göre, Kennedy'nin bu çabadaki başarısı, erkek kardeşinin, başsavcıya Hoover üzerinde kaldıraç sağlayan konumundan kaynaklanıyordu. [120] Biyografi yazarı Richard Hack, Hoover'ın Kennedy'den hoşlanmamasının, onu kontrol edememesinden kaynaklandığı sonucuna vardı. [121]
Hoffa'nın mali ve seçimle ilgili konularda hem kişisel hem de örgütsel olarak bilinen yolsuzluğu nedeniyle Teamsters Union başkanı Jimmy Hoffa'nın peşinde koşmaktan vazgeçmedi, [122] bir "Get Hoffa" savcı ve müfettiş ekibi oluşturdu. [123] İki adam arasındaki düşmanlık yoğundu ve kişisel bir kan davası suçlamaları - Hoffa'nın "kan davası" dediği - aralarında değiş tokuş edildi. [124] 7 Temmuz 1961'de, Hoffa Teamsters başkanlığına yeniden seçildikten sonra, RFK gazetecilere verdiği demeçte, hükümetin Hoffa aleyhindeki davasının kendisini destekleyen "küçük bir ekipçi grubu" tarafından değiştirilmediğini söyledi. [125] Ertesi yıl, Hoffa'nın yerel bir Teamster'a Kennedy'nin ofisinden "bedensel" olarak çıkarıldığını iddia ettiği sızdırıldı, ifade bir Teamster basın ajanı tarafından doğrulandı ve Hoffa Kennedy'nin yalnızca çıkarıldığını söyledi. [126] 4 Mart 1964'te Hoffa, Tennessee, Chattanooga'da 1962'de Nashville, Tennessee'deki komplo davası sırasında bir jüri üyesine rüşvet vermeye teşebbüsten suçlu bulundu ve sekiz yıl hapis ve 10.000 dolar para cezasına çarptırıldı. [127] [128] Telefonla Hoffa'nın mahkumiyetini öğrendikten sonra Kennedy, üç savcıya tebrik mesajları gönderdi. [129] Temyizi sırasında kefaletle serbest bırakılırken, Hoffa, 26 Temmuz 1964'te Chicago'da yapılan ikinci bir davada, Teamsters'ın emeklilik fonunun uygunsuz kullanımı nedeniyle bir komplo ve üç adet posta ve elektronik dolandırıcılık suçundan mahkum edildi. ve beş yıl hapis cezasına çarptırıldı. [127] [130] Hoffa, sonraki üç yılını 1964'te aldığı mahkumiyet kararlarına başarısız bir şekilde itirazda bulundu ve 7 Mart 1967'de 13 yıllık (rüşvetten sekiz yıl, dolandırıcılıktan beş yıl) olan toplam hapis cezasını çekmeye başladı [131]. Pennsylvania'daki Lewisburg Federal Hapishanesi. [132]
İnsan hakları
Kennedy, Georgia Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde 1961'de yaptığı bir konuşma sırasında yönetimin medeni haklara olan bağlılığını dile getirdi:
Pozisyonumuz gayet açık. Biz kanunu savunuyoruz. Federal hükümet, Prince Edward County'deki okulları, Georgia Üniversitesi'ni veya memleketim Massachusetts'teki okulları yönettiğinden daha fazla yönetmeyecekti. Bu durumda, her durumda, bugün size söylüyorum ki, mahkemenin emirleri çiğnenirse Adalet Bakanlığı harekete geçecektir. Kenarda durmayacağız ya da uzak durmayacağız - hareket edeceğiz. 1954 kararının doğru olduğuna inanıyorum. Ama benim inancım önemli değil. Şimdi kanun oldu. Bazılarınız kararın yanlış olduğuna inanabilir. Farketmez. Bu kanundur. [133]
FBI Direktörü J. Edgar Hoover, sivil haklar lideri Martin Luther King Jr.'ı yeni başlayan bir baş belası olarak gördü ve [134] onu "devletin düşmanı" olarak nitelendirdi. [135] Şubat 1962'de [136] Hoover, Kennedy'ye King'in yakın sırdaşlarından ve danışmanlarından bazılarının komünist olduğu iddialarını sundu. [136] İddialarla ilgili endişe duyan FBI, takip eden aylarda King'i izlemek için ajanlar görevlendirdi. [136] Kennedy, King'i şüpheli ilişkilendirmeleri durdurması konusunda uyardı. Buna karşılık King, şüpheli Komünist Jack O'Dell'in SCLC'den istifa etmesini istemeyi kabul etti, ancak güvenilir bir danışman olarak gördüğü Stanley Levison'dan istifa etmesini isteme talebini dikkate almayı reddetti. [137] Ekim 1963'te [137] Kennedy, FBI'a King'i ve King'in sivil haklar örgütü olan Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı'nın diğer liderlerini dinleme yetkisi veren yazılı bir yönerge yayınladı. [9] Kennedy, King'in telefonlarının "bir ya da daha fazla bir ay boyunca deneme bazında" sınırlı dinlenmesi için yalnızca yazılı onay vermiş olsa da, [138] Hoover, adamlarının herhangi bir alanda kanıt aramak için "kelepçelerinden kurtulmuş" olması için izni uzattı. King'in yaşamının değerli olduğunu düşündüler. [139] Telefon dinleme Haziran 1966'ya kadar devam etti ve 1968'de, Kennedy'nin ölümünden günler önce ortaya çıktı. [140]
Kennedy, medeni hakların uygulanmasına o kadar bağlı kaldı ki, 1962'de, yozlaşmış Güneyli seçim görevlilerini kovuşturmaktan, Coretta Scott King'in gece yarısı hapis cezasına çarptırılmasıyla ilgili çağrılarına cevap vermeye kadar, kamu ve özel hayatının neredeyse her alanını kapsıyor gibi göründüğünü yorumladı. kocası Alabama'daki gösteriler için. [141] Başsavcı olarak görev yaptığı süre boyunca, Capitol Hill'in şimdiye kadar yaşadığı en enerjik ve ısrarlı yönetim ayrımcılığını kaldırdı. Hükümetin her alanından gerçekçi seviyelerde siyah ve diğer etnik işçileri işe almaya başlamasını talep etti ve Başkan Yardımcısı Johnson'ı kendi ofis personelinin ayrımını kaldırmaması nedeniyle eleştirecek kadar ileri gitti. Bununla birlikte, Kennedy'ler ve sivil haklar aktivistleri arasındaki ilişkiler, kısmen yönetimin, King'in 1961 ve 1963 yılları arasında Adalet Bakanlığı'na sunduğu bir dizi şikayetin "şehir komisyonu ve zenci vatandaşlar arasındaki müzakere yoluyla" ele alınması yönündeki kararı nedeniyle gergin olabilir. [137]
Medeni haklar hareketinin yasama ve yürütme desteğini tartışırken "Kennedy Yönetimi" ve hatta "Başkan Kennedy" ifadesini ileri sürmek olağan hale gelse de, 1960 ve 1963 yılları arasında, onun görev süresi boyunca meydana gelen girişimlerin çoğu, Güney ırkçılığının gerçekleriyle ilgili hızlı eğitimi sayesinde, başsavcı olarak amacını tamamen değiştiren cesaretli Robert Kennedy'nin tutkusu ve kararlılığının sonucu. Mayıs 1962'de bir röportajda, "Sizi bekleyen büyük sorun olarak ne görüyorsunuz, suç mu yoksa iç güvenlik mi?" Kennedy, "Sivil haklar" yanıtını verdi. [142] Başkan, kardeşinin eldeki meselelerdeki aciliyet hissini o kadar paylaşmaya geldi ki, başsavcının ısrarı üzerine ulusa medeni haklar konusunda Haziran 1963'te yaptığı ünlü konuşmasını yaptı. [104]
Kennedy, Freedom Riders protestolarına verilen yanıtta büyük rol oynadı. Anniston otobüs bombalamalarından sonra, Riders'ı yolculuklarına devam ederken korumak için harekete geçti ve idari asistanı John Seigenthaler'ı, Riders'ın güvenliğini sağlamaya çalışmak için Alabama'ya gönderdi. Sürücünün, potansiyel olarak güvensiz olduğunu düşündüğü bir görevi reddetmesine izin veren bir çalışma kuralına rağmen, The Greyhound Corporation'ın bir yöneticisini, Freedom Ride'ın devamı için özel bir otobüsü kullanmak isteyen bir otobüs operatörü bulmaya ikna etti. Birmingham, Alabama'dan Montgomery, Alabama'ya, Jackson, Mississippi'ye dolambaçlı yolculukta. [143]
Daha sonra, Martin Luther King Jr. ve yaklaşık 1.500 sempatizanın katıldığı Montgomery'deki First Baptist Kilisesi'ne beyaz bir çetenin saldırısı ve yakılması sırasında, başsavcı King'e telefon ederek kiliseyi terk etmeyeceklerine dair güvence istedi. ABD Mareşalleri ve gönderdiği Ulusal Muhafız kuvvetleri bölgeyi güvence altına alıncaya kadar inşa etti. King, Kennedy'yi "durumun devam etmesine izin verdiği" için azarlamaya başladı. King daha sonra, aksi takdirde hayatını sona erdirebilecek olan saldırıyı dağıtmak için güçleri gönderdiği için ona kamuoyu önünde teşekkür etti. [104] [144] Kennedy daha sonra Freedom Riders'ın First Baptist Kilisesi'nden tutuklandıkları Jackson, Mississippi'ye güvenli geçişi için pazarlık yaptı. [145] Özgürlük Binicilerini hapisten çıkarmayı teklif etti, ancak onlar reddetti, bu da onu üzdü.
Kennedy'nin Freedom Rides'i erken bitirme girişimleri, Nikita Kruşçev ve Charles de Gaulle ile yaklaşan bir zirveye bağlandı. Irk isyanlarının sürekli uluslararası tanıtımının, cumhurbaşkanının uluslararası müzakerelere girmesini karartacağına inanıyordu. [146] Özgürlük Gezileri'ni kısıtlamaya yönelik bu girişim, o zamanlar onu hoşgörüsüz ve dar görüşlü olarak algılayan birçok insan hakları liderini yabancılaştırdı. [147] Irk ilişkilerini daha iyi anlamak ve geliştirmek amacıyla Kennedy, Mayıs 1963'te New York'ta önde gelen yazar James Baldwin tarafından koordine edilen siyah bir delegasyonla özel bir toplantı yaptı.
Eylül 1962'de Kennedy, ilk Afrikalı-Amerikalı öğrenci James Meredith'in Üniversiteye kabulüne izin veren federal bir mahkeme emrini uygulamak için ABD'li mareşallerden oluşan bir kuvvet gönderdi ve ABD Sınır Devriyesi ajanlarını ve federal hapishane gardiyanlarını Oxford, Mississippi'ye gönderdi. Mississippi. [148] Başsavcı, federal memurların refakatiyle birlikte yasal yolların Vali Ross Barnett'i Meredith'in kabulüne izin vermeye zorlamak için yeterli olacağını ummuştu. Ayrıca federal birlikler ve silahlı protestocular arasında bir "mini iç savaş" olabileceğinden çok endişeliydi. [149] Başkan Kennedy, kampüsteki durumun şiddetlenmesinden sonra isteksizce federal birlikler gönderdi. [150]
Meredith'in kabulü sırasında çıkan ayaklanmalar 300 yaralanma ve iki ölümle sonuçlandı, [151] ancak Kennedy siyah öğrencilerin eğitim sisteminin tüm düzeylerinden yararlanma hakkına sahip oldukları konusunda kararlıydı. Sivil Haklar Ofisi de ilk Afrikalı-Amerikalı avukatını tuttu ve Sivil Haklar Hareketi liderleriyle temkinli bir şekilde çalışmaya başladı. [ kaynak belirtilmeli ] Kennedy oylamayı ırksal adaletin anahtarı olarak gördü ve başkanlar Kennedy ve Johnson ile birlikte Jim Crow yasalarına son verilmesine yardımcı olan 1964 tarihli Sivil Haklar Yasası'nı oluşturmak için işbirliği yaptı. Aralık 1961 ile Aralık 1963 arasında Kennedy, Amerika Birleşik Devletleri Adalet Bakanlığı Sivil Haklar Bölümünü de yüzde 60 oranında genişletti. [152]
ABD Çelik
Başkanın talimatıyla Kennedy, federal kurumların gücünü US Steel'i fiyat artışı başlatmamak için etkilemek için de kullandı. [153] Wall Street Journal yönetimin çelik fiyatlarını "açık güçle, tehditlerle, devlet güvenlik polisi ajanları tarafından" belirlediğini yazdı. [154] Yale hukuk profesörü Charles Reich şunları yazdı: Yeni Cumhuriyet Adalet Bakanlığı'nın, US Steel'i bu kadar çabuk suçlamak için federal bir büyük jüri çağırarak ve ardından fiyat artışı gerçekleşmeyince onu dağıtarak sivil özgürlükleri ihlal ettiğini söyledi. [154]
Ölüm cezası sorunları
Kennedy yönetimi sırasında, federal hükümet son ön hazırlıklarını gerçekleştirdi.Furman federal infaz (Iowa'da Victor Feguer, 1963), [155] ve başsavcı olarak Kennedy, bu davada hükümeti temsil etti. [156]
1967'de Kennedy, ölüm cezasının kaldırılması için düşünülmekte olan bir tasarıyı destekleme konusundaki güçlü istekliliğini dile getirdi. [157]
Kardeşinin sırdaşı olarak Kennedy, başarısız Domuzlar Körfezi İstilasından sonra CIA'in Castro karşıtı faaliyetlerini denetledi. Ayrıca Küba Füze Krizi sırasında nükleer savaşa yol açabilecek bir askeri saldırı başlatmak yerine Küba'yı ablukaya alma stratejisinin geliştirilmesine yardımcı oldu. Başlangıçta Küba isyancılarının yardımlarıyla ilgili konularda yönetimin daha şahin üyeleri arasındaydı. Küba'daki gizli eylemlere verdiği ilk güçlü destek, CIA'in inisiyatif alma eğiliminin farkına vardığında ve yabancı gizli operasyonlar konularında neredeyse kontrolsüz bir otorite sağladığından kısa süre sonra daha fazla müdahaleden uzak durma pozisyonuna dönüştü. [ kaynak belirtilmeli ]
Kennedy'lerin CIA'in Fidel Castro'yu öldürme planlarını bildiği veya bu planları onayladığı iddiaları, tarihçiler tarafından yıllardır tartışılıyor. Örneğin, JFK'nin arkadaşı ve ortağı tarihçi Arthur M. Schlesinger Jr., CIA ile bağlantılı ajanların, bu dönem boyunca faaliyet gösteren en pervasız kişiler arasında olduğu görüşünü dile getirdi - kendilerine Castro'nun ve Washington'daki yasama aygıtından bağımsız olarak Küba devrimci hükümetinin diğer üyeleri - Beyaz Saray'da nükleer bir savaşı önlemeye çalışan kişilerin bilmedikleri özgürlükler, tüm ABD-Sovyet ilişkisini tehlikeli bir tehlikeye attı. [ kaynak belirtilmeli ]
2007'de CIA tarafından gizliliği kaldırılan "Aile Mücevherleri" belgeleri, Domuzlar Körfezi İstilasından önce başsavcının böyle bir suikast girişimine şahsen izin verdiğini gösteriyor. [158] [159] Bununla birlikte, özellikle Kennedy'nin, 7 Mayıs 1962'deki bir brifing sırasında CIA'in Mafya patronları Santo Trafficante Jr. ve John Roselli'yi kullanmasını içeren daha önceki bir komplodan haberdar edildiğine dair tam tersi kanıtlar mevcuttur. gerçek, CIA'i Castro'nun suikastına yönelik mevcut çabaları durdurmaya yöneltti. [160] Aynı zamanda Kennedy, Başkan tarafından Kasım 1961'de kurulan Domuzlar Körfezi sonrası gizli operasyon programı olan Firavun Faresi Operasyonunda başkanın kişisel temsilcisi olarak görev yaptı. [161] Mongoose'un amacı Küba'da Castro'nun suikastıyla değil, Castro'nun düşüşüyle sonuçlanacak bir devrimi kışkırtmaktı. [162] [163]
Küba Füze Krizi sırasında Kennedy, şahin kampındaki kilit şahsiyetlerin agresif pozisyonlarını yumuşatarak, uzlaşma sağlama yeteneğine sahip yetenekli bir politikacı olduğunu kanıtladı. Başkan'ın müzakere meselelerinde kendisine duyduğu güven, bugün krizdeki rolünün, ABD ile Sovyet Rusya arasında tam bir askeri angajmanı önleyen bir ablukanın sağlanmasında hayati öneme sahip olduğu görülüyor. [164] Sovyet Hükümeti üyeleriyle yaptığı gizli görüşmeler, nükleer saldırı tehdidinin çok güncel bir gerçeklik olarak kabul edildiği Krizin en karanlık anlarında bile Nikita Kruşçev ile önemli bir bağlantı sağlamaya devam etti. [165] Krizin son gecesinde Başkan Kennedy, kardeşinin nükleer savaşı önleme konusundaki çalışmaları için o kadar minnettardı ki, "Bobby için Tanrıya şükür" diyerek özetledi. [166]
Japonya
1961'de Washington DC'de Japon başbakanı Hayato Ikeda ile bir zirve toplantısında, Başkan Kennedy 1962'de Japonya'ya karşılıklı bir ziyarette bulunacağına söz vermişti, [167] ancak atmosferik nükleer testlere devam etme kararı onu böyle bir ziyareti ertelemeye zorladı ve onun yerine Bobby'yi gönderdi.[167] Kennedy ve eşi Ethel, Şubat 1962'de ABD-Japonya ilişkilerinde çok hassas bir zamanda, ABD-Japonya Güvenlik Anlaşması'na karşı yapılan büyük Anpo protestolarının Amerikan karşıtı şikayetleri vurgulamasından kısa bir süre sonra Tokyo'ya geldi. Kennedy, neşeli, açık tavrı, samimiyeti ve genç enerjisiyle oldukça şüpheci bir Japon halkı ve basını kazandı. [167] En ünlüsü, Kennedy, Tokyo'daki Waseda Üniversitesi'nde ulusal televizyonda yayınlanan bir konuşma sırasında bir halkla ilişkiler darbesi attı. Zengakuren'den radikal Marksist öğrenci aktivistler onu aşağılamaya çalıştığında, o sakince içlerinden birini sahneye davet etti ve öğrenciyi hazırlıksız bir tartışmaya dahil etti. [167] Kennedy'nin ateş altındaki sakinliği ve öğrencinin sorularını ciddiye alma konusundaki istekliliği Japonya'da birçok hayran kazandı ve Japon medyasından hem kendisi hem de kardeşi adına övgü topladı. [167]
Başkan John F. Kennedy'nin Suikastı
Başkan Kennedy 22 Kasım 1963'te Dallas'ta öldürüldüğünde, RFK Adalet Bakanlığı'nın yardımcılarıyla birlikte evindeydi. J. Edgar Hoover aradı ve kardeşinin vurulduğunu söyledi. [168] Hoover daha sonra herhangi bir soru sormadan telefonu kapattı. Kennedy daha sonra Hoover'ın ona haberleri anlatmaktan zevk aldığını düşündüğünü söyledi. [169] Daha sonra Kennedy, cumhurbaşkanının deniz yardımcısı Tazewell Shepard'dan kardeşinin öldüğünü söyleyen bir telefon aldı. [168] Hoover'ın aramasından kısa bir süre sonra Kennedy, Beyaz Saray'dan McGeorge Bundy'yi aradı ve ona başkanın dosyalarındaki kilitleri değiştirmesi talimatını verdi. Gizli Servis'e Oval Ofis ve dolap odasının gizli bantlama sistemlerini sökmesini emretti. CIA direktörü John McCone ile bir görüşme planladı ve CIA'in kardeşinin ölümüyle ilgisi olup olmadığını sordu. McCone bunu reddetti, Kennedy daha sonra müfettiş Walter Sheridan'a yönetmenden "bana yalan söyleyemeyeceği bir şekilde ve CIA'in söylemediğini" sorduğunu söyledi. [170]
Başkanın vurulmasından bir saat sonra, Bobby Kennedy, Johnson Air Force One'a binmeden önce Başkan Yardımcısı Johnson'dan bir telefon aldı. RFK, Başkan Yardımcısının derhal yemin etmesi gerektiğine olan inancını belirtmeden önce, Johnson'ın sempati göstermesiyle başlayan konuşmalarını hatırladı. görevdeki. [171] Sonunda ikisi, Johnson için en iyi hareket tarzının Washington'a dönmeden önce görev yemini etmesi olduğu sonucuna vardı. [172] 1971 kitabında Biz Kardeşler GrubuYardımcılarından Edwin O. Guthman, Kennedy'nin, kardeşinin ölümünün haberini aldıktan bir saat sonra, kardeşinin aksine "alacakları" kişi olacağını düşündüğünü kendisine itiraf ettiğini anlattı. [173] Suikasttan sonraki günlerde, en büyük iki çocuğu Kathleen ve Joseph'e, kendi kuşağının en yaşlı Kennedy ailesi üyeleri olarak, amcalarının başlattığı şeyi hatırlamak ve sevmek için özel bir sorumlulukları olduğunu söyleyen mektuplar yazdı. ve ülkelerine hizmet etmek. [174] [175] Başlangıçta Jacqueline Kennedy'nin kapalı bir tabuta sahip olma kararına karşı çıktı çünkü cenazenin geleneğe uygun olmasını istedi, ancak kozmetik, mum kalıntılarını gördükten sonra fikrini değiştirdi. [176]
Demokrat Parti liderleri, Kennedy'den 1964 parti kongresinde merhum kardeşi hakkında bir film tanıtmasını istedi. Tanıtıldığında, parti patronları, seçilmiş yetkililer ve delegeler de dahil olmak üzere kalabalık, konuşmasına izin vermeden önce tam 22 dakika boyunca gök gürültülü ve gözyaşları içinde alkışladı. [177] Kardeşinin hem parti hem de ulus için vizyonu hakkında konuşmadan ve Shakespeare'den bir alıntı okumadan önce yıkılmak üzereydi. Romeo ve Juliet (3.2) Jacqueline'in kendisine verdiği:
[o] ne zaman ölecek
Onu al ve küçük yıldızlara ayır,
Ve cennetin yüzünü çok güzel yapacak
Bütün dünya geceye aşık olacak
Ve cafcaflı güneşe tapmayın.
1963-1964 yılları arasında Warren Komisyonu tarafından yapılan on aylık soruşturma, cumhurbaşkanının Lee Harvey Oswald tarafından öldürüldüğü ve Oswald'ın tek başına hareket ettiği sonucuna vardı. 27 Eylül 1964'te Kennedy, New York kampanya ofisi aracılığıyla bir bildiri yayınladı: "Geçen yaz Polonya'da söylediğim gibi, Oswald'ın olanlardan tek başına sorumlu olduğuna ve dışarıdan herhangi bir yardım veya yardım almadığına ikna oldum. burada ya da Sovyetler Birliği'nde geçinemeyen bir hoşnutsuz." [178] "Raporu okumadım ve okumaya niyetim de yok. Ama rapor hakkında bilgilendirildim ve Komisyonun her ipucunu araştırıp her delili incelediği konusunda tamamen tatmin oldum. Komisyonun soruşturması kapsamlıydı. ve vicdanlı." [178] 1966'da Kennedy ile yaptığı görüşmeden sonra, Arthur M. Schlesinger Jr. şunları yazdı: "[Warren Komisyonu'nun raporunun] kötü bir iş olduğuna inandığı ve bunu onaylamadığı, ancak eleştirmek istemediği açıktır. ve böylece tüm trajik işi yeniden açar." [179] JFK için bir "ileri adam" olan ve aynı zamanda RFK'nin 1968 başkanlık kampanyasında da çalışmış olan Jerry Bruno daha sonra 1993'te şunları söyleyecekti: "Robert Kennedy ile Warren Komisyonu hakkında birçok kez konuştum ve sonuçlarından asla şüphe duymadı." [180] 2013 yılında CBS gazetecisi Charlie Rose ile yaptığı bir röportajda, oğlu Robert F. Kennedy Jr., babasının Oswald dışında diğerlerinin de kardeşinin suikastına karıştığına "oldukça ikna olduğunu" ve özel olarak Komisyon raporunun bir "olduğuna inandığını belirtti. kalitesiz işçilik parçası". [181]
Cinayetin Kennedy üzerinde derin bir etkisi olduğuna karar verildi. Beran, suikastı Kennedy'yi siyasi sisteme güvenmekten uzaklaştıran ve daha fazla sorgulayıcı hale getiren olarak değerlendiriyor. [182] Tye, kardeşinin ölümünün ardından Kennedy'yi "en çok değer verdiği şeyi ne kadar hızlı kaybedebileceğini gördükten sonra daha kaderci" olarak görüyor. [183]
Kardeşinin suikaste uğramasının ve Lyndon Johnson'ın başkan yardımcılığına yükselmesinin ardından, şu anda boş olan başkan yardımcılığı makamı ile Kennedy, 1964 başkanlık seçimlerinde pozisyon için potansiyel bir aday olarak olumlu görüldü. Birkaç Kennedy partizanı, kardeşi ulusal ankete haraç olarak hazırlanmasını istedi, dört Demokrattan üçünün Johnson'ın ikinci yardımcısı olarak onu desteklediğini gösterdi. Demokratik organizatörler onu New Hampshire ön seçimlerinde yazılı aday olarak desteklediler ve Mart 1964'te Kennedy adına 25.000 Demokrat yazdı; bu, Johnson'ın adına başkanlık seçimi olarak yazan Demokratların sayısından sadece 3,700 daha azdı. [168]
Kennedy, Arthur Schlesinger ile başkan yardımcılığını tartıştı. Schlesinger, önce kendi siyasi tabanını geliştirmesi gerektiğini düşündü ve Kennedy, işin "gerçekten birinin ölmesini beklemek üzerine kurulu olduğunu" gözlemledi. Kennedy suikasttan sonraki ilk röportajında başkan yardımcılığını düşünmediğini söyledi. Bu süre zarfında, birleşen Johnson yönetimi hakkında şunları söyledi: "64'ü düşünmek bile benim için çok erken, çünkü bu insanların herhangi bir parçasına sahip olmak isteyip istemediğimi bilmiyorum. Ağabeyimin programından çıkarsam, onlarla hiçbir ilgim olsun istemiyorum." [184] Bununla birlikte, Ocak 1964'te Kennedy, başkan yardımcılığı pozisyonuyla ilgili düşük anahtarlı soruşturmalara başladı ve yaza kadar 1960 JFK kampanya stratejilerine dayalı olarak şehirlerde ve Kuzeydoğu'da Johnson'a yardım etmek için planlar geliştiriyordu. [185]
Demokrat Parti içindeki tantanaya rağmen, Başkan Johnson, Kennedy'yi biletine almaya meyilli değildi. İki adam, 1953'teki ilk toplantılarına geri dönen ve yalnızca JFK'nin başkanlığı sırasında yoğunlaşan, genellikle "karşılıklı aşağılama" olarak tanımlanan duygularla birbirlerinden yoğun bir şekilde hoşlanmadılar. [186] [187] O sırada Johnson, Kennedy hakkında özel olarak "Kazanmak için o küçük sürtüğe ihtiyacım yok" derken, Kennedy özel olarak Johnson hakkında "kötü, acı, gaddar - birçok yönden bir hayvan" olduğunu söyledi. . [188] Kennedy'yi engellemek için Johnson, kayınbiraderi Sargent Shriver'ı başkan yardımcısı adayı olarak göstermeyi düşündü, ancak Kennedy ailesi onun adını veto etti. [189] Kennedy'nin Johnson'a hizmet etmeye devam eden yardımcısı Kenny O'Donnell, başkana, eğer Katolik bir başkan yardımcısı istiyorsa, mevcut tek adayın Kennedy olduğunu söyledi. [189] Johnson, bunun yerine, senatör Hubert Humphrey'i aday arkadaşı olarak seçti. [168]
Tarihçi Doris Kearns Goodwin ile bir başkanlık sonrası röportajı sırasında Johnson, Kennedy'nin suikasta uğramasından sonra Johnson'ın bu şekilde görülmesine rağmen Kennedy'nin "Kennedy rüyasının koruyucusu gibi davrandığını" iddia etti, sırasını ve Kennedy'yi "beklediğini" savundu. aynısını yapmalıydı. Johnson, "bir başkan yardımcısı Bobby'nin ne kadar harika olacağına dair gelgitli bir mektup ve not dalgasının" üzerine süpürüldüğünü hatırladı, ancak Kennedy'nin bilette olma olasılığını gördüğü için "bunun olmasına izin veremeyeceğini" biliyordu. "tek başıma" seçilip seçilemeyeceğini asla bilemeyecekti. [190] 27 Temmuz 1964'te Kennedy, Beyaz Saray'a çağrıldı ve Johnson tarafından kendisini aday arkadaşı olarak istemediğini söylemesi üzerine Kennedy, "Sana yardım edebilirdim" dedi. [191] Johnson, Kennedy'nin medyaya adını geri çekmeye karar verdiğini söylemesini istedi, ancak başkanın bunu kendisinin yapabileceğini söyleyerek reddetti. [191] Johnson, Kennedy'nin adaylığını reddettiğini, sevmediği ve güvenmediği bir adama karşı kötü niyetle motive olmuş görünmeden duyurmanın bir yolunu istedi. [191] Demokratik güç simsarı Clark Clifford, Johnson'a Kennedy'yi engellemenin bir yolunu önerdi. Oval Ofis'te, kendisi tarafından bilinmeyen, kayıt altına alınan bir toplantıda, Clifford şunları söyledi: "Dikkatli bir değerlendirmeden sonra, herhangi birini seçmemeye karar verdiğiniz bir politika kararına neden varmıyorsunuz? dolabın?" [191] Johnson, "Bu oldukça ince, değil mi?" diye yanıtladığında, Clifford, "Şey, NS oldukça ince, ama hiç yoktan çok daha iyi". [191]
Temmuz 1964'te Johnson, mevcut kabine üyelerinin tümünü potansiyel aday arkadaşları olarak dışlayan ve onları "mevcut görevlerinde çok değerli" olarak değerlendiren resmi bir bildiri yayınladı. Bu açıklamaya cevaben, hem Johnson'a hem de eşi Lady Bird'e yöneltilen ve Kennedy'nin potansiyel koşu arkadaşları alanından atılmasından duyduğu hayal kırıklığını dile getiren öfkeli mektuplar döküldü. [190] Kongredeki delegelerin Kennedy'yi bilete çekmesinden endişelenen Johnson, FBI'a Kennedy'nin temaslarını ve eylemlerini izlemesini ve Hubert Humphrey'in aday arkadaşı olarak onaylanıncaya kadar konuşamayacağından emin olmasını emretti. [168] Açıklamasını yaptıktan sonra Johnson, Oval Ofis'te üç gazeteciyle yaptığı "kayıt dışı" bir toplantıda, Kennedy'nin dediği şeyle alay etmeye devam ederken "o lanet albatrosun boynundan" nasıl kurtulduğuyla övündü. komik" ses ve tavırlar. [191] Gazetelerde yayınlanmamasına rağmen, Kennedy Johnson'ın performansını çabucak öğrendi ve bir özür talep etti, sadece başkanın hikayeyi inkar etmesini istedi. [192] Johnson'ın inkarını duyduktan sonra Kennedy şunları yazdı: "O kadar çok yalan söylüyor ki, bir süre sonra kendini doğruyu söylediğine ikna ediyor. Sadece doğruyu ya da yanlışı tanımıyor". [193]
Johnson, Dışişleri Bakanı Dean Rusk ile yaptığı görüşmede Kennedy hakkında çok konuştu. Her ikisi de Kennedy'nin "garip hırslı" olduğunu hissetti ve Rusk şöyle dedi: "Sayın Başkan, aklımı bu tür bir hırsla birleştiremiyorum. Bunu nasıl anlayacağımı bilmiyorum". [194] Hem Johnson hem de Rusk, Demokratik Ulusal Konvansiyonda Kennedy'nin suikaste kurban giden kardeşinin nostaljisini delegeleri onu aday göstermeleri için "damgalamak" için kullanabileceğinden korktular ve Kennedy'nin New York'ta Senato'ya aday olmasını umuyorlardı. ayrıca bir Senato yarışının "New York eyaletinde kendi konumunuz için bir sürüklenme" olarak hizmet edeceğinden endişeleniyordu. [194] Ayrıca, beyaz Güneyliler o sırada bir blok olarak Demokratlara oy verme eğilimindeydiler ve 1964'te yapılan bir anket, sivil haklar destekçisi Kennedy Johnson'ın ikinci adayı olsaydı Güneylilerin %33'ünün Demokratlara oy vermeyeceğini gösterdi ve bu da birçok Demokrat liderin oy vermesine neden oldu. Demokratik seçmenlerin en sağlam ve güvenilir bloklarından birini yabancılaştırmaması için Kennedy'nin Başkan Yardımcısı olarak görev yapmasına karşı çıkın. [188]
Demokratik Ulusal Konvansiyonda Kennedy, merhum kardeşini onurlandıran bir filmi tanıtmak için sahneye çıktı. Bin GünKennedy'nin konuşmasına başlamak için kalabalığın susmasını istediğini belirten jestlerine rağmen, toplantı salonu 22 dakika boyunca alkışlarla havaya uçtu. [195] Senatör Henry Jackson, Kennedy'ye sahnede durup kalabalığın tezahüratlarını durdurmasını istediğini belirtmek için elini kaldırarak "Bırakın sistemlerinden çıkarsınlar" tavsiyesinde bulundu. [196] Kalabalık nihayet tezahürat yapmayı bıraktığında, Kennedy konuşmasını şu sözlerden bir alıntıyla sonlandırdı: Romeo ve Juliet: "Öleceği zaman, onu al ve onu küçük yıldızlara ayır, Ve göğün yüzünü öyle güzel yapacak ki, Bütün dünya geceye aşık olacak ve cafcaflı güneşe ibadet etmeyecek." [196] Johnson, Kennedy'nin Shakespeare'den alıntıladığı "cafcaflı güneş"e yapılan atıfın kendisi olduğunu hemen anladı. [196]
1964 seçimleri
Kardeşinin öldürülmesinden dokuz ay sonra Kennedy, New York'u temsilen ABD Senatosu'nda oturmak için kabineden ayrıldı ve adaylığını o yılki Demokratik Ulusal Kongre'nin bitiminden iki gün önce 25 Ağustos 1964'te açıkladı. [198] O, erken ilkbahardan beri koltuk için koşma olasılığını düşünmüştü, ancak aynı zamanda Massachusetts valisini de göz önünde bulundurarak ya da kendi deyimiyle "git" diyerek, uçak kazası ve kardeşi Ted'in yaralanmasından sonra siyaseti tamamen bırakmıştı. Haziran ayında, iki ay önce. [199] Avrupa'da olumlu karşılanma onu siyasette kalmaya ikna etti. [200] Kennedy, Almanya ve Polonya'ya yaptığı geziler sırasında övgüyle karşılandı; ikinci ülkenin sakinlerinin Kennedy'yi selamlaması, Leaming tarafından, kardeşinin vefatından bu yana sürdürdüğü ıstırabın buharlaşması olarak yorumlandı. [201] Kennedy'ye adaylığı konusunda karışık duygular içindeyken 1 Eylül'de New York Eyaleti Demokratik Komitesi tarafından aday olmasına izin verildi. [202] Kötü şöhretli ilişkilerine rağmen Johnson, Kennedy'nin kampanyasına hatırı sayılır bir destek verdi. 1964 yarışındaki rakibi, Kennedy'yi eyalette ikamet etmediği için kibirli bir halı torbası olarak göstermeye çalışan Cumhuriyetçi görevdeki Kenneth Keating'di. [203] [204] New York Times "Massachusettsli Robert F. Kennedy'nin New York'tan Senatör olarak aday gösterilmesinde yasa dışı hiçbir şey yoktur, ancak bu konuda pek çok alaycı vardır. " [205] [206] Kennedy'nin memleketi Massachusetts'ten ABD Senatosu'na aday olmamayı seçmesinin başlıca nedeni, küçük kardeşi Ted'in yeniden seçilmek için aday olmasıydı. [205] RFK, Keating'i 8 Eylül'deki bir basın toplantısında Kongre'de bulunmasına rağmen "yapıcı pek bir şey yapmamakla" suçladı. [207] Kennedy, kısmen Johnson'ın New York'taki büyük zafer marjının da yardımıyla Kasım seçimlerini kazandı. [208]
Görev süresi
Kennedy, kendisini diğer senatörlerden ayıran Başkan Kennedy'nin kardeşi olarak erkenden Kongre'de dikkat çekti. Haziran 1965'te Senato'da nükleer silahların yayılmasıyla ilgili bir konuşma yaptığında elliden fazla senatörü seyirci olarak çekti. [209] Bununla birlikte, başkanın en güvendiği danışmanından yüz senatörden birine giderek gücünde bir düşüş gördü. ve işbirlikçi yasa yapma konusundaki sabırsızlığı ortaya çıktı. [210] Senatör arkadaşı Fred R. Harris, Kennedy'yi sevmemeyi beklese de, ikisi müttefik oldular, hatta Harris onları "Senato'daki en iyi arkadaşları" olarak nitelendirdi. [211] Kennedy'nin küçük kardeşi Ted orada kıdemliydi. Robert, erkek kardeşini Senato içinde yönetme konusunda bir rehber olarak gördü ve düzenleme, ilişkilerini derinleştirmeye çalıştı. [210] Senatör Harris, Kennedy'nin kendisini ilgilendiren meseleler ve meseleler konusunda yoğun olduğunu kaydetti. [212] Kennedy, Senato'da tartışmaya iyi hazırlandığı için bir ün kazandı, ancak diğer senatörlerle daha "açık sözlü" bir şekilde konuşma eğilimi, onun "birçok meslektaşı tarafından sevilmeyen" biri olmasına neden oldu. [212]
Kennedy, Senato'da görev yaparken silah kontrolünü savundu. Mayıs 1965'te, Başkan Johnson tarafından önerilen ve Senatör Thomas J. Dodd tarafından desteklenen, postayla sipariş silah satışlarına federal kısıtlamalar getirecek olan S.1592'nin ortak sponsorluğunu yaptı. [213] Tasarıyı desteklemek için konuşan Kennedy, "Bu ölümcül silahlarla çok uzun süre zararsız oyuncaklarmış gibi uğraştık. Yine de onların varlığı, kolay elde edilmeleri ve görünüşlerinin tanıdık olması binlerce kişinin ölümüne yol açtı. Bu yasa tasarısının çıkmasıyla birlikte sorumluluklarımızı yerine getirmeye başlayacağız. Bu ülkede yüz binlerce hayat kurtaracak ve binlerce aileyi kurtaracak. Keder ve gönül yarası. ” [213] [214] Açıklamalarda Mayıs 1968'de Roseburg, Oregon'daki bir kampanya durağı sırasında Kennedy, tasarıyı ateşli silahları "silah veya tüfekle işi olmayan insanlardan" uzak tutmak olarak savundu. Tasarı, "çok gençlere, sabıka kaydı olanlara ve delilere posta yoluyla silah satışını" yasakladı. Oregonlu'raporu. [215] [216] S.1592 ve müteakip yasa tasarıları ve Martin Luther King Jr. ve Robert F. Kennedy'nin suikastları, 1968 tarihli Silah Kontrol Yasası'nın nihai olarak kabul edilmesinin yolunu açtı. [217]
Kennedy ve ekibi, senatodaki ilk yılı için uyarıcı bir "sadece değişiklik" stratejisi uygulamıştı. 1966 ve 1967'de daha doğrudan yasama eylemi yaptılar, ancak Johnson yönetiminin artan direnişiyle karşılandılar. [218] İkisinin kendi ofislerinde birbirlerine düşman olduklarına dair algılara rağmen, ABD Haberleri Kennedy'nin oylama kaydıyla Johnson yönetiminin "Büyük Toplum" programını desteklediğini bildirdi. Kennedy, programın hem büyük hem de küçük kısımlarını destekledi ve her yıl yoklama oylarının %60'ından fazlası sürekli olarak Johnson'ın politikalarının lehindeydi. [219]
8 Şubat 1966'da Kennedy, ABD'yi, nükleer silaha sahip olmayan ülkelere karşı nükleer silah kullanan ilk ülke olmayacağına söz vermeye çağırdı ve Çin'in taahhütte bulunduğunu ve Sovyetler Birliği'nin de yapmaya istekli olduğunu belirtti. Bu yüzden. [220]
Haziran 1966'da, eşi Ethel ve birkaç yardımcısı ile birlikte apartheid dönemi Güney Afrika'yı ziyaret etti. Tur, birkaç politikacının Güney Afrika siyasetine karışmaya cesaret edebildiği bir zamanda uluslararası övgüyle karşılandı.Yerli halkın zulmüne karşı çıktı ve siyahlar tarafından ziyarete gelen bir devlet başkanı gibi karşılandı. ile bir röportajda Bakmak dergi dedi ki:
Durban'daki Natal Üniversitesi'nde, beyaz nüfusun çoğunun ait olduğu kilisenin ırk ayrımını ahlaki bir gereklilik olarak öğrettiği söylendi. Bir sorgulayıcı, çok az kilisenin siyah Afrikalıların beyazlarla dua etmesine izin verdiğini, çünkü İncil'in böyle olması gerektiğini, çünkü Tanrı'nın Zencileri hizmet etmeleri için yarattığını söyledi. "Ama Tanrı'nın siyah olduğunu varsayalım" diye yanıtladım. "Ya Cennete gidersek ve tüm hayatımız boyunca Zenci'ye aşağı biriymiş gibi davrandıysak ve Tanrı oradaysa ve yukarı bakarsak ve O beyaz değilse? O zaman tepkimiz ne olur?" Cevap gelmedi. Sadece sessizlik. [221]
Cape Town Üniversitesi'nde yıllık Beyan Günü Konuşmasını yaptı. Bu adresten bir alıntı, Arlington Ulusal Mezarlığı'ndaki anıtında yer alır: "Bir insan her ideal için ayağa kalktığında, başkalarının çoğunu iyileştirmek için hareket ettiğinde ya da adaletsizliğe karşı savaştığında, küçük bir umut dalgası gönderir." [222]
28 Ocak 1967'de Kennedy, Avrupa'da on günlük bir konaklamaya başladı ve Londra'da Harold Wilson ile görüşerek Başkan Johnson'a devam eden Vietnam çatışmasının yanlış olduğuna dair inancını anlatmasını tavsiye etti. Şubat ayı başlarında ABD'ye döndükten sonra, kendisine yurtdışındaki konuşmalarının Amerikan dış ilişkilerini olumsuz etkileyip etkilemediğini soran basınla karşı karşıya kaldı. [223]
Senatör olarak çalıştığı yıllarda, Brooklyn'deki yoksul Bedford-Stuyvesant'ta başarılı bir yeniden geliştirme projesinin başlatılmasına yardımcı oldu. [224] Schlesinger, Kennedy'nin Bedford-Stuyvesant'ın diğer yoksul mahalleler için kendi kendine empoze edilen bir büyüme örneği olmasını umduğunu yazdı. Kennedy, yönetimi Kennedy tarafından desteklenen federal ilerlemeyi sağlamayı amaçlayan bir "özel etki" programına karşı çıkmakla suçlanan Başkan Johnson'dan destek almakta zorluk çekti. Robert B. Semple Jr., Eylül 1967'de benzer duyguları yineledi ve Johnson yönetiminin Robert F. Kennedy'nin Semple'ın "özel teşebbüs yoluyla gecekondularda daha fazla ve daha iyi düşük maliyetli konut inşa edeceğini" iddia ettiği önerisine "yoğun bir saldırı" hazırladığını yazdı. " Kennedy, gazeteci Jack Newfield'a, üyelerine kur yaparak ve yasa tasarısından taviz vererek yönetimle işbirliği yapmaya çalışırken, "Birlikte bir şeyler yapmaya bile çalışmadılar. Onlara göre her şey sadece siyaset." [225]
Ayrıca, "Yoksulluğa Karşı Savaş" programlarının, özellikle de 1964 tarihli Ekonomik Fırsat Yasası'nın etkinliğini gözden geçiren Senato komitesinin bir üyesi olarak Mississippi Deltası'nı ziyaret etti. [226] Marian Wright Edelman, Kennedy'yi, ekonomik açıdan berbat bir iklimde yaşayan aç çocukların görüntüsü, onun hakkındaki izlenimini "sert, kibirli ve politik güdümlü" olmaktan çıkarıyor. [227] Edelman ayrıca, senatörün Martin Luther King Jr.'dan yoksulları Washington, D.C.'ye getirmesini ve onları daha görünür hale getirmesini istediğini ve bunun da Yoksul Halk Kampanyasının yaratılmasına yol açtığını kaydetti. [228] Kennedy, özel sektörü yoksulluk çeken bölgelerde yer almaya, böylece işsizler için iş yaratmaya teşvik etmek için yasalar yoluyla yoksulluk sorunlarına çare bulmaya çalıştı ve çalışmanın refahtan daha önemli olduğunu vurguladı. [229]
Kennedy, Cesar Chavez, Dolores Huerta ve Ulusal Çiftlik İşçileri Derneği'nin (NFWA) işçi hakları aktivizmi sırasında Senato Çalışma Komitesi'nde çalıştı. [230] Daha önce Chavez'le birlikte yürüyen ve ona para sağlayan işçi lideri Walter Reuther'in talebi üzerine Kennedy, durumu araştırmak için Kaliforniya, Delano'ya uçtu. [231] Ulusal Çalışma İlişkileri Yasası'nda yapılan bir değişiklikle tarım işçilerini dahil edecek bir yasa için Mart 1966'daki ilk iki komite oturumuna çok az ilgi gösterilmesine rağmen, Kennedy'nin üçüncü duruşmaya katılması medyada geniş yer buldu. [232] Biyografi yazarı Thomas, Kennedy'nin, yararlanıldığını düşündüğü işçilerin koşullarını gördükten sonra harekete geçtiğini yazdı. Chavez, Kennedy'ye göçmen işçilerin insan olarak tanınması gerektiğini vurguladı. Kennedy daha sonra Kern County şerifi Leroy Galyen ile bir değiş tokuşta bulundu ve burada şerifin yardımcılarını "korku hattındaki insanların" fotoğraflarını çektikleri için eleştirdi. [233]
Bir senatör olarak, Afrikalı Amerikalılar ve Yerli Amerikalılar ve göçmen grupları da dahil olmak üzere diğer azınlıklar arasında popülerdi. "Memnuniyetsizler", [234] yoksullar, [235] ve "dışlanmışlar" [236] olarak adlandırdığı kesimin lehinde güçlü bir şekilde konuştu ve böylece kendisini sivil haklar mücadelesinin liderleri ve sosyal adalet kampanyacıları ile aynı safta yer alarak, Demokratik Parti'ye liderlik etti. her düzeyde algılanan ayrımcılığı ortadan kaldırmak için daha agresif bir gündem arayışında olan taraf. Eğitimi artırmak, istihdam fırsatları sunmak ve Afrikalı Amerikalılara sağlık hizmeti sağlamak için ırk ayrımcılığının kaldırılmasını, tüm kamu tesislerinin entegrasyonunu, 1965 Oy Hakları Yasasını ve yoksulluk karşıtı sosyal programları destekledi. Başkan Kennedy'nin İlerleme İttifakı ile tutarlı olarak, insan haklarına ABD dış politikasının merkezi bir odak noktası olarak artan bir vurgu yaptı.
Vietnam
JFK yönetimi, Soğuk Savaş çerçevesinde ABD'nin Güneydoğu Asya'ya ve dünyanın diğer bölgelerine müdahalesini desteklemişti, ancak Kennedy'nin kardeşinin başsavcısı olduğu dönemde Vietnam Savaşı ile ilgili tartışmalara dahil olduğu bilinmiyordu. [237] [238] Tarihçi Doris Kearns Goodwin'e göre, Kennedy Senato'ya aday olmayı seçmeden önce Güney Vietnam'a büyükelçilik yapmak istemişti. [239] Senato'ya giren Kennedy, başlangıçta Başkan Johnson ile savaş konusundaki anlaşmazlıklarını gizli tuttu. Kennedy, kardeşinin önceki çabalarını şiddetle desteklerken, kara birliklerinin taahhüt edilmesini hiçbir zaman alenen savunmadı. Şubat 1965'te Kuzey Vietnam'ın bombalanmasının başlamasından rahatsız olmasına rağmen, Kennedy başkanın gündemine antipatik görünmek istemedi. [240] Ancak Nisan ayına kadar Kennedy, bir sonraki ay bombalamayı geçici olarak durdurma seçimini etkilemede Kennedy'nin bir rol oynadığını kabul eden Johnson'a bombalamanın durdurulmasını savunuyordu. [241] Kennedy, Johnson'ı 1965 gibi erken bir tarihte muharebe birlikleri göndermemesi konusunda uyarmıştı, ancak Johnson bunun yerine selefinin hala sağlam danışman kadrosunun geri kalanının tavsiyesine uymayı seçti. Temmuz ayında, Johnson Amerikan kara kuvvetlerinin Vietnam'a büyük bir taahhütte bulunmasından sonra, Kennedy müzakere yoluyla bir anlaşma için birden fazla çağrı yaptı. Ertesi ay, ABD Ordusunda bir yarbay olan John Paul Vann, senatöre yazdığı bir mektupta Kennedy'nin "karşılaştığımız sorunları kavradığını gösterdiğini" yazdı. [242] Aralık 1965'te Kennedy, arkadaşı Savunma Bakanı Robert McNamara'ya Johnson'a Vietnam'da ateşkes ilan etmesi, Kuzey Vietnam'da bir bombalama molası vermesi ve Cezayir'in bir "" olarak hizmet etme teklifini kabul etmesi için tavsiyede bulunmasını tavsiye etti. dürüst komisyoncu" barış görüşmelerinde. [243] Sol kanat Cezayir hükümetinin Kuzey Vietnam ve Ulusal Kurtuluş Cephesi ile dostane ilişkileri vardı ve 1965-1966'da barış görüşmeleri için bir kanal olarak hizmet etmeye istekli olduğunu belirtmişti, ancak Johnson'ın danışmanlarının çoğu Cezayirlilere karşı temkinliydi. teklif. [244]
31 Ocak 1966'da Kennedy Senato katında yaptığı bir konuşmada şunları söyledi: "Vietnam'da bombalamayı cevap olarak görürsek, doğrudan felakete gidiyoruz". [245] Şubat 1966'da Kennedy, Güney Vietnam'ı korurken aynı zamanda daha çok Viet Cong olarak bilinen Ulusal Kurtuluş Cephesi'nin Saygon'daki bir koalisyon hükümetine katılmasına izin veren bir barış planı yayınladı. [245] Gazeteciler tarafından Johnson adına konuşup konuşmadığı sorulduğunda Kennedy, "Kimsenin Beyaz Saray adına konuştuğumu öne sürdüğünü sanmıyorum" yanıtını verdi. [245] Kennedy'nin barış planı manşetlerde haber oldu New York Times başkanla ara vermek olarak nitelendiriyor. Chicago Mahkemesi onu bir başyazıda "Ho Chi Kennedy" olarak etiketledi. [246] Başkan Yardımcısı Humphrey Yeni Zelanda'ya yaptığı bir ziyarette Kennedy'nin "barış tarifinin" "bir doz arsenik" içerdiğini belirtirken, Ulusal Güvenlik Danışmanı McGeorge Bundy basına Kennedy'nin komünistlerin koalisyon hükümetlerine dahil edilmesine karşı olduğunu söyleyen 1963'teki sözlerini aktardı (Kennedy'nin konusu Vietnam değil Almanya idi). [246] Kennedy, savaş karşıtı protestocuların "Ben Wayne Morse değilim" diyerek adını zikrettiklerini duyduğunda canı sıkıldı. [246] Johnson'la bir anlaşmazlık olduğu raporlarını bir kenara bırakmak için Kennedy, Johnson'la birlikte uçtu. Birinci Hava Kuvvetleri 23 Şubat 1966'da New York'a yaptığı bir gezide ve Johnson Vietnam'da bir fetih savaşı yürüttüğünü reddettiğinde onaylamak için ellerini zar zor çırptı. [246] ile yapılan bir röportajda Bugün Kennedy, Vietnam hakkındaki görüşlerinin "biraz kafa karıştırıcı" olduğunu kabul etti. [246]
Nisan 1966'da Kennedy, Dışişleri Bakanlığı Güvenlik ve Konsolosluk İşleri Bürosu'ndan Philip Heymann ile Vietnam'daki Amerikan savaş esirlerinin serbest bırakılmasını sağlama çabalarını tartışmak için özel bir toplantı yaptı. Kennedy, Johnson yönetimine daha fazlasını yapması için baskı yapmak istedi, ancak Heymann, yönetimin "Viet Cong ile oturmanın sonuçlarının" tutsak tuttukları mahkumlardan daha önemli olduğuna inandığında ısrar etti. [247] O yılın 29 Haziran'ında Kennedy, Başkan Johnson'ın Haiphong'u bombalama seçimini reddeden bir bildiri yayınladı, ancak 1966 ara seçimlerinde Demokrat adaylara zarar verebileceğine inanarak savaşı veya başkanın genel dış politikasını eleştirmekten kaçındı. [248] Ağustos ayında, Uluslararası Haberci Tribünü Kennedy'nin popülaritesini Başkan Johnson'ın popülaritesini geride bırakarak nitelendirdi ve Kennedy'nin halkın giderek daha fazla arzuladığı Vietnam çatışmasını sona erdirme girişimlerini takdir etti. [249]
1967'nin başlarında Kennedy Avrupa'ya gitti ve burada liderler ve diplomatlarla Vietnam hakkında tartışmalar yaptı. Başkan Johnson savaşı sürdürürken Kennedy'nin barış istemekten bahsettiği Dışişleri Bakanlığı'na sızdırıldı. Johnson, Kennedy'nin otoritesini baltaladığına ikna oldu. Bunu, Avrupalı liderlerin Johnson'ın yapmayı reddettiği müzakereleri sürdürürken bombalamayı durdurmaya yönelik çıkarlarını yineleyen Kennedy ile yaptığı görüşmede dile getirdi. [250] 2 Mart'ta Kennedy, savaşı sona erdirmek için ABD'nin Kuzey Vietnam'ı bombalamasının askıya alınmasını ve Amerikan ve Kuzey Vietnam askerlerinin Güney Vietnam'dan çekilmesini içeren üç maddelik bir planın ana hatlarını çizdi, bu plan Dışişleri Bakanı Dekanı tarafından reddedildi. Kuzey Vietnam'ın bunu asla kabul etmeyeceğine inanan Rusk. [251] 15 Mayıs'ta Kennedy, California Valisi Ronald Reagan ile savaş hakkında tartıştı. [252] [253] 26 Kasım 1967'de Ulusla YüzleşKennedy, Johnson yönetiminin kardeşinin Vietnam'daki politikalarından saptığını iddia ederek, ilk kez iki yönetimin savaş politikalarını karşılaştırdı. Amerikalıların Vietnam'da komünizmi sona erdirmek için savaştığı görüşünün "ahlaksız" olduğunu da sözlerine ekledi. [254] [255]
8 Şubat 1968'de Kennedy, Chicago'da Saygon'un "hükümet yolsuzluğunu" eleştirdiği ve Johnson yönetiminin savaşın Asya'nın geleceğini belirleyeceği yönündeki duruşuna katılmadığını ifade ettiği bir konuşma yaptı. [256] 14 Mart'ta Kennedy, savunma bakanı Clark Clifford ile Pentagon'da savaşla ilgili olarak bir araya geldi. Clifford'un notları, Kennedy'nin, Başkan Johnson'ın savaş politikasında yanlış olduğunu alenen kabul etmesi ve "bir grup insanı meselelerin derinlemesine bir incelemesini yürütmek ve bir sonuca varmak üzere" ataması halinde, devam eden Demokrat başkanlık ön seçimlerine girmemeyi teklif ettiğini gösteriyor. önerilen eylem planı" [257] Johnson teklifi reddetti. [258] 1 Nisan'da, Başkan Johnson Kuzey Vietnam'ın bombalanmasını durdurduktan sonra, RFK kararın "barışa doğru bir adım" olduğunu söyledi ve Johnson ile ulusal birlik için işbirliği teklif etmesine rağmen, başkanlık adaylığını sürdürmeyi seçti. [259] 1 Mayıs'ta Indiana, Lafayette'deyken Kennedy, Kuzey Vietnam ile barış görüşmelerinin başlatılmasında devam eden gecikmelerin hem daha fazla can kaybı hem de ABD'nin umduğu "iç ilerlemenin" ertelenmesi anlamına geldiğini söyledi. [260] O ayın ilerleyen saatlerinde Kennedy, Corvallis, Oregon'da yaptığı bir konuşmada savaşı "en büyük hata türü" olarak nitelendirdi. [261] 4 Haziran'da, vurulmadan saatler önce verdiği bir röportajda Kennedy, savaşa yönelik politikada bir değişiklik yapılmasını savunmaya devam etti. [262]
Kennedy, Vietnam Savaşı ve Güney Vietnam hükümetini eleştirmesine rağmen, 1968 kampanya broşüründe, Güney Vietnam'da basit bir geri çekilmeyi veya teslim olmayı desteklemediğini ve bunun yerine, eylemin gidişatında bir değişiklik yapılmasını tercih ettiğini belirtti. "onurlu bir barış" getir. [263]
1968'de Başkan Johnson yeniden seçilmek için aday olmaya hazırlandı. Ocak ayında, görevdeki bir başkana karşı gerçekçi olmayan bir yarış olarak kabul edilen bir şeyle karşı karşıya kalan Kennedy, başkanlığı aday olmayacağını açıkladı. [264] Şubat 1968'in başlarında Vietnam'daki Tet Taarruzu'ndan sonra, yazar Pete Hamill'den yoksulların Başkan Kennedy'nin resimlerini duvarlarında tuttuklarını ve Kennedy'nin "ne olursa olsun ona sadık kalma zorunluluğu olduğunu" yazan bir mektup aldı. o duvarlardaki resimler." [265]
Kennedy, şiddetsizliğe olan bağlılığını gösteren 25 günlük açlık grevinde olan sivil haklar aktivisti César Chávez ile görüşmek üzere Delano, California'ya gitti. [266] Kennedy, California'ya yaptığı bu ziyarette, eski Adalet Bakanlığı yardımcıları Edwin Guthman ve Peter Edelman'a, ilk adımının daha az tanınan Minnesota Senatörü Eugene McCarthy'yi ikna etmek olduğunu söyleyerek Johnson'a başkanlık için meydan okumaya karar verdi. cumhurbaşkanlığı yarışından çekilin. [267]
New Hampshire ön seçimlerinden önceki hafta sonu Kennedy, birkaç yardımcısına, savaş karşıtı oyların bölünmesini önlemek için McCarthy'yi yarıştan çekilmeye ikna etmeye çalışacağını duyurdu, ancak Senatör George McGovern, Kennedy'yi adaylığını açıklamak için bu ön seçimden sonraya kadar beklemeye çağırdı. [264] Johnson, 12 Mart 1968'de New Hampshire ön seçimlerinde McCarthy'ye karşı az farkla bir zafer kazandı, ancak bu yakın ikincilik sonucu McCarthy'nin yarıştaki konumunu önemli ölçüde artırdı. [268]
Pek çok spekülasyondan ve planları hakkında sızan raporların [269] ve McCarthy'nin başarısının, Johnson'ın işinin başlangıçta düşünüldüğü kadar güçlü olmadığını görmesinden sonra, Kennedy, 16 Mart 1968'de Kongre Toplantı Odası'nda adaylığını ilan etti. eski Senato ofis binası, kardeşinin sekiz yıl önce kendi adaylığını ilan ettiği oda. [270] "Başkanlığa sadece herhangi bir erkeğe muhalefet etmek için değil, yeni politikalar önermek için aday oluyorum. Adayım çünkü bu ülkenin tehlikeli bir yolda olduğuna inanıyorum ve ne yapılması gerektiği konusunda çok güçlü hislerim var. yapılacak ve elimden gelen her şeyi yapmak zorunda olduğumu hissediyorum." [271]
McCarthy destekçileri, Kennedy'yi bir oportünist olarak öfkeyle kınadılar. McCarthy'nin kendi partisinin görevdeki başkanına karşı çıkarak en cesur tavrı aldığına ve New Hampshire'daki şaşırtıcı sonucunun ona savaş karşıtı aday olma mantosunu kazandırdığına inanıyorlardı. Kennedy'nin duyurusu savaş karşıtı hareketi ikiye böldü. [272] 31 Mart 1968'de Johnson yarışı bırakarak milleti şaşkına çevirdi. İşçi sendikalarının savunucusu ve uzun süredir sivil hakların destekçisi olan Başkan Yardımcısı Hubert Humphrey, yarışa, Kongre üyelerinin çoğu, belediye başkanları, valiler, "güney" de dahil olmak üzere parti "kuruluşunun" mali desteği ve eleştirel onayıyla girdi. ve birkaç büyük işçi sendikası. [273] Eyalet kayıt tarihleri uzun zaman önce geçmişken, Humphrey herhangi bir ön seçime girmek için çok geç yarışa katıldı, ancak başkanın desteğini aldı. [274] [275] Kennedy, kendisinden önceki kardeşi gibi, ön seçimlerde halk desteğiyle adaylığı kazanmayı planladı.
Kennedy, ırksal ve ekonomik adalet, dış politikada saldırmazlık, gücün ademi merkeziyetçiliği ve sosyal değişim platformunda koştu. Kampanyasının önemli bir unsuru, ortaklık ve eşitliğe dayalı yeniden canlanmış bir Amerikan toplumunun geleceği olarak tanımladığı gençlerle ilişki kurmaktı. Politika hedefleri, sosyal programları finanse etmek için gerekli vergi artışlarına karşı oldukları için mali bir sorumluluk olarak görüldüğü iş dünyası ile pek uyuşmuyordu. Üniversite konuşmalarından birinde (Indiana Üniversitesi Tıp Fakültesi), kendisine "Önerdiğiniz tüm bu yeni programlar için ödeyecek parayı nereden bulacağız?" diye soruldu. Kazançlı bir kariyere girmek üzere olan tıp öğrencilerine "Sizden" cevabını verdi. [104] [276]
Demokratik ideallerin veya girişimlerin geleneksel müttefikleri olarak görmediği kişilerle ilişki kurmaya devam etmesi gereken şey, bu yoğun ve samimi diyalog tarzıydı. Alabama Üniversitesi'nde yaptığı bir konuşmada, "Bu yıl yüksek bir görev arayan herkesin, sadece onlarla aynı fikirde olanlardan değil, aynı zamanda aynı fikirde olmayanlardan da tüm Amerikalılardan önce gitmesi gerektiğine inanıyorum, bunun sadece bizim değil. destekçileri, sadece bize oy verenler değil, önümüzdeki zor yıllarda liderlik etmemiz gereken tüm Amerikalılar." [277] O, J. Edgar Hoover'ın yardımcısı Clyde Tolson'ın "Umarım biri orospu çocuğunu vurup öldürür" dediğini bildirdiğinde, bazı çevrelerde kuduz bir husumet uyandırdı. [278]
Kennedy'nin başkanlık kampanyası insanlarda hem "büyük coşku" hem de öfke uyandırdı. Değişim mesajı, bazılarına umut, bazılarına ise korku getirdi. Kennedy, Amerikan toplumunun bölünmesi arasında bir köprü olmak istedi. Başkanlık için yaptığı teklif, yalnızca kendisinin ve erkek kardeşinin başkanın görev süresi boyunca üstlendiği programların devamını değil, aynı zamanda Johnson'ın Büyük Topluluğunun bir uzantısını da gördü. [279]
Kennedy çok sayıda küçük kasabayı ziyaret etti ve genellikle sorunlu iç şehirlerde uzun konvoylara ve sokak köşesi kütük konuşmalarına katılarak kendisini kitlelere sundu. Kentsel yoksulluğu kampanyasının ana endişesi haline getirdi ve bu da kısmen, yoksul kentsel alanlarda veya Appalachia'nın kırsal kesimlerinde etkinliklerine katılacak muazzam kalabalıklara yol açtı. [280]
4 Nisan 1968'de Kennedy, Martin Luther King Jr.'ın suikastını öğrendi ve Indianapolis'in şehir merkezinde, ırklar arasında bir uzlaşma çağrısında bulunarak içten bir hazırlıksız konuşma yaptı. Adres, Kennedy'nin erkek kardeşinin öldürülmesi hakkında ilk kez halka açık konuşmasıydı. [281] King'in ölümünün ardından 60 şehirde ayaklanmalar patlak verdi, ancak Indianapolis'te değil, birçok kişinin bu konuşmanın etkisine atfettiği bir gerçek.[282] Kennedy ertesi gün 5 Nisan 1968'de Cleveland Şehir Kulübü'ne hitaben ünlü Akılsız Şiddet Tehdidi konuşmasını yaptı. [283] King'in cenazesine Jacqueline ve Ted Kennedy ile birlikte katıldı. O, "sadece tezahürat ve alkışları duyan tek beyaz politikacı" olarak tanımlandı. [284]
Kennedy'nin yüksek profiline ve isim tanınırlığına rağmen, McCarthy, Kennedy'nin doğduğu Massachusetts eyaleti de dahil olmak üzere ilk ön seçimlerin çoğunu kazandı. [285] Kennedy, 7 Mayıs'ta oyların yüzde 42'sini alarak Indiana Demokratik ön seçimini ve 14 Mayıs'ta yapılan Nebraska ön seçimini yüzde 52 oyla kazandı. 28 Mayıs'ta Kennedy, Oregon ön seçimini kaybetti ve ilk kez bir Kennedy seçimi kaybetti ve McCarthy'nin genç seçmenler arasında tercih edilen seçim olduğu varsayıldı. [286] Kampanyanın liderliği, McCarthy'yi California ön seçimlerinde yenebilirse, McCarthy'yi yarış dışı bırakacağını ve Ağustos'taki Chicago ulusal kongresinde Başkan Yardımcısı Humphrey'e karşı bire bir mücadele edeceğini düşündü.
Kennedy, 4 Haziran'da hem Kaliforniya hem de Güney Dakota ön seçimlerini kazandığında büyük zaferler kazandı. 5 Haziran 1968 gece yarısından kısa bir süre sonra, Los Angeles'taki Ambassador Hotel'deki bir balo salonunda destekçilerine seslendi. [287] Balo salonundan ayrılırken, basın odasının kısayolu olduğu söylendikten sonra otel mutfağına girdi. [288] Bunu, korumasının (eski FBI ajanı Bill Barry) mutfaktan uzak durması tavsiyesine rağmen yaptı. Kalabalık bir mutfak geçidinde, Kennedy soluna döndü ve tam 24 yaşındaki Filistinli Sirhan Sirhan [289] .22 kalibrelik bir tabancayla ateş açarken otel komisi Juan Romero ile el sıkıştı. Kennedy üç kez vuruldu ve beş kişi daha yaralandı. [290]
George Plimpton, eski dekatlet Rafer Johnson ve eski profesyonel futbolcu Rosey Grier, senatörü vurduktan sonra Sirhan'ı yere güreşmekle tanınır. [291] Kennedy ölümcül şekilde yaralanmış halde yatarken, Romero başını iki yana salladı ve eline bir tespih koydu. Kennedy, Romero'ya "Herkes iyi mi?" diye sordu ve Romero, "Evet, herkes iyi" yanıtını verdi. Kennedy daha sonra Romero'dan uzaklaştı ve "Her şey yoluna girecek" dedi. [292] [293] Birkaç dakika sonra sağlık görevlileri geldi ve senatörü bir sedyeye kaldırdı ve son sözleri olan "Beni kaldırma" diye fısıldamasını istedi. [294] [295] Kısa bir süre sonra bilincini kaybetti. [296] İlk önce Ambassador Hotel'in 2 mil (3.2 km) doğusundaki Los Angeles Central Receiving Hospital'a ve ardından bitişik (bir şehir bloğu uzaklıkta) Good Samaritan Hastanesi'ne götürüldü. Mermi ve kemik parçalarını beyninden çıkarmak için yapılan kapsamlı beyin cerrahisine rağmen, Kennedy'nin, çekimden yaklaşık 26 saat sonra, 6 Haziran günü saat 01:44'te (PDT) öldüğü açıklandı.
Robert Kennedy'nin ölümü, kardeşi Başkan John F. Kennedy'nin 1963'te öldürülmesi gibi, komplo teorilerine konu oldu.
Cenaze
Kennedy'nin cesedi Manhattan'a geri gönderildi ve burada yaklaşık olarak saat 22:00'den itibaren Aziz Patrick Katedrali'nde yattı. 8 Haziran saat 10:00'a kadar [297] [298] 8 Haziran sabah 10:00'da katedralde yüksek bir ağıt ayini düzenlendi. Ayine geniş Kennedy ailesinin üyeleri Başkan Lyndon B. Johnson katıldı. ve eşi Lady Bird Johnson ve Johnson kabinesi üyeleri. [299] Kennedy'nin hayatta kalan tek kardeşi Ted şunları söyledi:
Kardeşimin, yanlışı görüp düzeltmeye çalışan, acıyı gören ve onu iyileştirmeye çalışan, savaşı gören ve onu iyileştirmeye çalışan, iyi ve dürüst bir adam olarak hatırlanması için idealize edilmesine ya da ölümde hayatta olduğundan daha fazla büyütülmesine gerek yok. yapma. Bugün onu seven ve onu huzura kavuşturan bizler, onun bizim için ve onun başkaları için dilediğinin bir gün tüm dünya için gerçekleşmesi için dua ediyoruz. Bu milletin pek çok yerinde, dokunduğu ve kendisine dokunmak isteyenlere defalarca söylediği gibi: "Bazı insanlar her şeyi olduğu gibi görür ve neden derler. Ben hiç olmamış şeyleri hayal ederim ve neden olmasın derim." [300]
Mass, Andy Williams tarafından söylenen "Cumhuriyetin Savaş İlahisi" ilahisiyle sona erdi. [301] Ayinin hemen ardından, Kennedy'nin cesedi özel bir özel trenle Washington'a taşındı, DC Kennedy'nin cenaze treni iki Penn Central GG1 elektrikli lokomotif tarafından çekildi. [302] Binlerce yaslı, tren geçerken saygılarını sunarak güzergah boyunca rayları ve istasyonları sıraladı. Tren, New York Penn İstasyonu'ndan saat 12:30'da hareket etti. [303] New Jersey, Elizabeth'e vardığında, cenaze trenine paralel bir yolda doğuya giden bir tren, raydan zamanında çıkamadıkları için iki seyirciye çarptı ve iki kişiyi öldürdü ve dört kişiyi ciddi şekilde yaraladı. doğuya giden trenin makinisti normalde 55 mil/saatlik viraj için 30 mil/saat hıza yavaşlamış, kornasını sürekli öttürmüş ve virajda zilini çalmıştı. [305] [306] [307] 225 millik (362 km) yolculukta rayları kaplayan yoğun kalabalık nedeniyle normalde dört saatlik yolculuk sekiz saatten fazla sürdü. [308] Trenin 16:30'da varması planlanmıştı, [309] [310], ancak tabutun bulunduğu vagonun sert frenleri gecikmelere neden oldu, [305] ve tren nihayet 21:10'da geldi. 8 Haziran'da [308]
Defin
Kennedy, Washington DC'den Potomac Nehri'nin hemen karşısında, Arlington, Virginia'daki Arlington Ulusal Mezarlığı'nda kardeşi John'un yanına gömüldü [301] Her zaman Massachusetts'e gömülmek istediğini iddia etmesine rağmen, ailesi Robert'ın defnedilmesi gerektiğine inanıyordu. Arlington'da kardeşinin yanında. [311] Alay Union Station'dan ayrıldı ve ofislerinin bulunduğu Yeni Senato Ofis Binası'nı geçti ve ardından durakladığı Lincoln Anıtı'na gitti. Deniz Piyadeleri Bandosu oynadı Cumhuriyetin Savaş Marşı. [306] Cenaze konvoyu 22:24'te mezarlığa geldi. Araçlar mezarlığa girerken, karayolunda sıralanan insanlar konvoyu mezar alanına yönlendirmek için kendiliğinden mum yaktı. [306]
15 dakikalık tören 22:30'da başladı. Washington'un Roma Katolik Başpiskoposu Kardinal Patrick O'Boyle, yolculuk sırasında hastalanan Boston'dan Kardinal Richard Cushing'in yerine mezarlık ayininde görev yaptı. [308] Ayrıca New York Başpiskoposu Terence Cooke da görevliydi. [306] Amerika Birleşik Devletleri adına, John Glenn katlanmış bayrağı Senatör Ted Kennedy'ye sundu, o da onu Robert'ın en büyük oğlu Joe'ya devretti, o da onu Ethel Kennedy'ye verdi. Donanma Bandosu oynadı donanma ilahisi. [306]
Arlington Ulusal Mezarlığı yetkilileri, Kennedy'nin cenazesinin mezarlıkta gerçekleşen tek gece cenazesi olduğunu söyledi. [312] (Ağustos 1963'te doğumundan iki gün sonra ölen Patrick Bouvier Kennedy ile Başkan Kennedy ve eşi Jacqueline'in iki çocuğu olan ölü doğan kızı Arabella'nın yeniden defnedilmesi de gece meydana geldi.) Başkan Arlington Mezarlığı'na defnedildi, iki bebek 5 Aralık 1963'te özel bir törenle tanıtım yapılmadan yanına gömüldü. [306] Kardeşi Senatör Edward M. Kennedy de 2009'da gece gömüldü. [313]
9 Haziran'da Başkan Lyndon B. Johnson, tüm ABD başkan adaylarına güvenlik personeli atadı ve resmi bir ulusal yas günü ilan etti. [314] Suikasttan sonra, ABD Gizli Servisi'nin görevi, Kongre tarafından ABD başkan adaylarının korunmasını içerecek şekilde değiştirildi. [315] [316]
Aile
17 Haziran 1950'de Kennedy, işadamı George ve Ann Skakel'in (kızlık soyadı Brannack) üçüncü kızı sosyetik Ethel Skakel ile Greenwich, Connecticut'taki St. Mary Katolik Kilisesi'nde evlendi. Çiftin 11 çocuğu vardı Kathleen (d. 1951), Joseph (d. 1952), Robert Jr. (d. 1954), David (1955–1984), Courtney (d. 1956), Michael (1958–1997), Kerry (d. 1959), Christopher (d. 1963), Max (d. 1965), Douglas (d. 1967) ve Rory (d. Aralık 1968, babasının suikastından sonra). [104]
Kennedy, Massachusetts Hyannis Limanı'ndaki Cape Cod'daki ünlü Kennedy kompleksinde bir eve sahipti, ancak zamanının çoğunu Hickory Hill (Washington, D.C.'nin batısında yer alan) olarak bilinen McLean, Virginia'daki mülkünde geçirdi. Dul eşi Ethel ve çocukları, ölümünden sonra Hickory Hill'de yaşamaya devam ettiler. [317] Ethel Kennedy, 2009'da Hickory Hill'i 8.25 milyon dolara sattı. [318]
Tutumlar ve yaklaşım
Kennedy'nin ailenin en nazik ve utangaç olduğu kadar sözlü olarak da en az konuşanı olduğu söylenirdi. [25] Küçük bir çocukken, büyükannesi Josie Fitzgerald, onun bir "korkak ev hanımı" olacağından endişe ediyordu. Annesinin benzer bir endişesi vardı, [33] çünkü o "en küçük ve en ince"ydi, ancak kısa bir süre sonra aile "bundan korkmuyor" olduğunu keşfetti. [319] Aile dostu Lem Billings, Kennedy ile sekiz yaşındayken tanıştı ve daha sonra onu sevdiğini yansıtacak ve Kennedy'nin "tanıştığım en güzel küçük çocuk olduğunu" da sözlerine ekledi. [25] Billings ayrıca Kennedy'nin "ilk günlerde zar zor fark edildiğini, ancak bunun nedeni kimseyi rahatsız etmediğini" söyledi. [18] Kennedy 12 yaşındayken Kennedy çocuklarına hemşire olan Luella Hennessey, onu kardeşleri arasında "en düşünceli ve düşünceli" olarak nitelendirdi. [25]
Kennedy, ailelerinde olduğu gibi kardeşleri tarafından alay edildi, mizahın bu şekilde sergilenmesi bir normdu. Kendi kendine şaka yapar ya da susardı. [33] Nazik tavrına rağmen, açık sözlü olabilir ve bir keresinde annesini dehşete düşüren bir kamu tartışmasında bir rahibi devreye soktu ve daha sonra onun baştan beri haklı olduğunu kabul etti. Asil bir amaç için tartışırken bile, yorumları "keskin bir kaliteye" sahip olabilir. [320]
Joe Kennedy'nin en hırslı hayalleri Bobby'nin ağabeyleri etrafında toplanmış olsa da, Bobby ailesinin hayatına nüfuz ediyormuş gibi görünen kişisel sadakat kodunu sürdürdü. Rekabet gücü babası ve ağabeyleri tarafından takdir edilirken, sadakati onları daha sevgiyle birbirine bağladı.
Oldukça çekingen bir çocuk, genellikle babasının baskın mizacının hedefiydi. Ağabeyi John'un kampanyaları üzerinde çalışırken, adayın kendisinden daha ilgili, tutkulu ve inatçıydı, ayrıntılara takıntılıydı, her savaşta savaşıyor ve işçileri göreve alıyordu. John'a her zaman ailenin diğer üyelerinden daha yakın olmuştu. [104]
Kennedy'nin Capitol Hill'deki muhalifleri, onun üniversiteli yüce gönüllülüğünün bazen inatçı ve biraz sabırsız bir tavırla engellendiğini ileri sürdüler. Profesyonel yaşamına, aile yaşamını yöneten aynı tutumlar hakimdi: iyi mizah ve boş zamanın hizmet ve başarı ile dengelenmesi gerektiğine dair kesinlik. Schlesinger, Kennedy'nin hem en acımasız, hem de en cömert politikacılar arasında aynı anda hem mizaçlı hem de bağışlayıcı olabileceğini söylüyor. Bu konuda büyük ölçüde babasının oğluydu, gerçekten kalıcı bir duygusal bağımsızlıktan yoksundu ve yine de katkıda bulunmak için büyük bir arzuya sahipti. Çağdaşlarının doğuştan sahip olduğu özgüvene sahip değildi, ancak evli yaşam deneyiminde daha büyük bir özgüven buldu, bu deneyimin kendisine kamusal alanda çabalarını sürdürmesi için kendine bir inanç temeli verdiğini belirtti. [104]
"Acımasız" olduğu iddiasını bir kez daha duyan Kennedy bir muhabire şaka yaptı: "Bana kimin acımasız dediğini öğrenirsem onu yok ederim." Ayrıca, kendini kontrol etmeyi gerektiren huysuz bir mizaca sahip olduğunu da itiraf etti: "Bir avukat olarak benim en büyük sorunum, öfkemi korumaktır. Sanırım hepimiz, bir tanık Birleşik Devletler Senatosu'na geldiğinde, onun açıkça konuşma zorunluluğu olduğunu hissediyoruz ve doğruyu söyle. İnsanların önümüzde oturup yalan söyleyip kaçmalarını görmek içimi ısıtıyor. Ama yaparsan da kendini kaybetmezsin, tanık seni yendi." [321]
Avukat Michael O'Donnell, "[Kennedy], siyasi afrodizyakların en sarhoş edici olanı teklif etti: özgünlük. Bir hata konusunda açık sözlüydü ve en sevdiği kampanya faaliyeti üniversite öğrencileriyle tartışmaktı. Birçokları için, onun idealist oportünizmi karşı konulmazdı."
Daha önceki yaşamında Kennedy, ailenin saldırı köpeği olarak ün kazanmıştı. Joseph McCarthy'nin Senato komitesinde düşmanca bir çapraz sorgucuydu, JFK'nin kampanya yöneticisi olarak affedilmeyen ve acımasız bir acımasız olarak bir düzeltici ve bacak kırıcıydı - babasının oğlu, Joseph Kennedy'nin "benim gibi nefret ediyor" şeklindeki sözde gözlemine kadar. Yine de Bobby Kennedy bir şekilde liberal bir ikon, Lyndon Johnson'ın Great Society'sini soldan kuşatmaya çalışan bir savaş karşıtı vizyoner haline geldi. [322] [323]
Kennedy'nin ideolojik gelişimi hakkında, kardeşi John bir keresinde şöyle demişti: "Bir zamanlar liberallere karşı hoşgörüsüz olabilirdi, çünkü ilk deneyimi, asla hiçbir şey yapmayan, yüksek fikirli, yüksek konuşan türdendi. Tanıştığı anda her şey değişti. Walter Reuther gibi bir liberal." [324]
Dini inanç ve Yunan felsefesi
Kennedy'nin Katolikliği, siyasetinin ve hayata karşı kişisel tutumunun merkezinde yer aldı ve inancını ailesinden miras aldı. Kardeşlerinden daha dindardı [104] ve görevlerine Katolik bir dünya görüşü ile yaklaştı.
Hayatı boyunca inancına, hayatının her alanını nasıl bilgilendirdiğine ve ağabeyinin suikastından sonra siyasete yeniden girme gücü verdiğine değindi. Onunki tepkisiz ve katı bir inanç değildi, ama Amerikan siyasi tarihinde belki de ilk başarılı Katolik Radikal olan bir Katolik Radikal'in inancıydı. [325]
Hayatının son yıllarında, JFK'nin ölümünden sonra Jacqueline tarafından kendisine önerilen Aeschylus'un [104] yazıları başta olmak üzere, antik Yunan oyun yazarları ve şairlerinde de büyük teselli buldu. [326] Kennedy, Martin Luther King Jr.'ın öldürüldüğü gün 4 Nisan 1968'deki Indianapolis konuşmasında, Aeschylus'tan şu satırları aktardı:
Uykumuzda bile, unutamadığımız acı damla damla yüreğimize düşer, ta ki kendi umutsuzluğumuzda, irademize karşı, Tanrı'nın korkunç lütfuyla bilgelik gelene kadar. [327] [328]
Kennedy, ABD Başkanı'nın ABD Başsavcısı olarak görev yapan ilk kardeşiydi. Biyografi yazarı Evan Thomas, Kennedy'nin zaman zaman yetkilerini "modern standartlara" göre kötüye kullandığını yazdı, ancak "genel olarak, siğillerini sayarken bile, büyük bir başsavcıydı" sonucuna vardı. [330] Walter Isaacson, Kennedy'nin "tartışmalı olarak tarihin en iyi başsavcısı olduğu ortaya çıktı" yorumunu yaptı ve onu medeni hakları ve yönetimin diğer girişimlerini savunduğu için övdü. [331] Kennedy, 1964'te New York'tan senatörlük görevini üstlenmek için başsavcılıktan ayrılırken, New York Times, özellikle üç yıl önce atanmasını eleştiren Kennedy'yi pozisyonun standartlarını yükselttiği için övdü. [332] halefi olan bazı başsavcılar, meslekte aynı seviyede dengeyi göstermediği için onunla kıyaslandı. [333] [334] Barack Obama'nın başsavcısı olarak görev süresinin sonuna doğru Eric Holder, Adalet Bakanlığı'nın "doğru olanı yapan bir güç" olabileceğine dair inancının ilham kaynağı olarak Kennedy'yi gösterdi. [335]
Kennedy ayrıca hitabet yetenekleri [336] ve birlik yaratma becerisi nedeniyle de övüldü. [337] Joseph A. Palermo The Huffington Post Kennedy'nin sözlerinin "günümüzde neredeyse imkansız görünen bir şekilde sosyal sınırları ve partizan ayrımlarını kesebileceğini" gözlemledi. [338] Dolores Huerta [339] ve Philip W. Johnston [340] Kennedy'nin hem konuşmalarında hem de eylemlerinde siyasi risk alma konusundaki istekliliği konusunda benzersiz olduğu görüşünü dile getirdiler. Bu açık samimiyetin ortaklar tarafından gerçek olduğu söylendi Frank N. Magill, Kennedy'nin hitabet becerilerinin, onu bir müttefik olarak görmeye başlayan azınlıklara ve haklarından mahrum bırakılmış diğer gruplara destek sağladığını yazdı. [341]
Kennedy'nin suikastı, kampanyasının çalkantılı 1960'larda yaşayan birçok Amerikalı için getirdiği daha parlak bir gelecek için iyimserliğe bir darbe oldu. [279] [342] [343] [344] Kennedy ile vurulmadan hemen önce el sıkışan komi Juan Romero daha sonra şunları söyledi: bir saniye." [345]
Kennedy'nin ölümü, Demokrat Parti'nin 1968 başkanlık seçimlerini kaybetmesinde önemli bir faktör olarak gösterildi. [346] [347] Vefatından bu yana, Kennedy, yaşamı boyunca onun hakkındaki kutuplaşmış görüşlerden uzak, liberaller [348] ve muhafazakarlar tarafından genel olarak saygı duyulan biri haline geldi. [349] Joe Scarborough, John Ashcroft, [350] Tom Bradley, [351] Mark Dayton, [352] [353] John Kitzhaber, [354] Max Cleland, [355] Tim Cook, [356] [357] Phil Bredesen , [358] Joe Biden, [359] JK Rowling, [360] Jim McGreevey, [361] Gavin Newsom, [362] ve Ray Mabus [363] Kennedy'nin onlar üzerindeki etkisini kabul ettiler. Josh Zeitz siyaset "Bobby Kennedy o zamandan beri bir Amerikan halk kahramanı haline geldi - hayatın baharında vurulan sert, haçlı liberal." [364]
Kennedy'nin (ve daha az ölçüde ağabeyinin) daha az şanslı insanlara yardım etmek için hükümet yetkisini kullanma konusundaki fikirleri, "Kennedy mirası"nın bir ilkesi olarak Amerikan liberalizminin merkezinde yer aldı. [365]
Robert F. Kennedy'nin ölümünden sonraki aylar ve yıllarda, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki çok sayıda yol, devlet okulu ve diğer tesisler onun anısına adlandırıldı.
Robert F. Kennedy Adalet ve İnsan Hakları Merkezi, insan hakları aktivistlerini tanımak için uluslararası bir ödül programı ile 1968'de kuruldu. [366]
Washington DC'deki spor stadyumunun adı 1969'da Robert F. Kennedy Memorial Stadyumu olarak değiştirildi. [367] [368]
1978'de Amerika Birleşik Devletleri Kongresi Kennedy'ye Altın Onur Madalyası verdi. [369]
12 Ocak 1979'da Washington.D.C.'de R.F.K. Gravür ve Baskı Bürosu, delikli, mavi-beyaz pulların 159.297.600'ünü dağıttı - alışılmadık derecede büyük bir baskı. Pul tasarımı, eşi Ethel tarafından önerilen bir aile fotoğrafından alınmıştır. [370] [371]
1998'de Amerika Birleşik Devletleri Darphanesi, ön yüzünde Kennedy'nin imajını ve arka yüzünde Amerika Birleşik Devletleri Adalet Bakanlığı ve Amerika Birleşik Devletleri Senatosu amblemlerini içeren özel bir dolar olan Robert F. Kennedy gümüş dolarını piyasaya sürdü.
20 Kasım 2001'de ABD Başkanı George W. Bush ve Başsavcı John Ashcroft, Washington DC'deki Adalet Bakanlığı karargah binasını Robert F. Kennedy Adalet Bakanlığı Binası olarak tahsis etti ve Kennedy'yi 76. doğum günü olarak onurlandırdı. .Kennedy'nin en büyük oğlu Joseph'in yaptığı gibi, ikisi de tören sırasında konuştu. [372]
|Robert F. Kennedy gümüş dolar|
|ön yüz||Ters|
|Kanıt Robert F. Kennedy gümüş dolar|
Kennedy'yi hatırlamak ve dezavantajlılara yardım etmeye devam etmek için küçük bir grup özel vatandaş, 1969'da Robert F. Kennedy Çocuk Eylem Birliği'ni başlattı. Özel, kar amacı gütmeyen, Massachusetts merkezli kuruluş, 800'den fazla istismara uğramış ve ihmal edilmiş çocuğa yardım ediyor. her yıl. [373]
Kennedy'nin bir büstü, hukuk diplomasını aldığı Virginia Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nin kütüphanesinde bulunur. [374]
4 Haziran 2008'de (suikastının 40. yıldönümünün arifesinde), New York Eyalet Meclisi, New York City'deki Triborough Köprüsü'nün adını Robert F. Kennedy Anıt Köprüsü olarak değiştirmek için oy kullandı. New York Eyalet Valisi David Paterson, 8 Ağustos 2008'de yasayı yasalaştırarak imzaladı. [375] [376] Köprü şu anda yaygın olarak RFK-Triborough Köprüsü olarak biliniyor.
20 Eylül 2016'da Birleşik Devletler Donanması, ailesinin üyelerinin katıldığı bir törenle Kennedy'nin onuruna yakıt ikmali yapan bir geminin adının değiştirildiğini duyurdu. [377]
Adalet Bakanlığı Binası'ndaki ofisinden alınan kişisel eşyalar ve belgeler, John F. Kennedy Kütüphanesi ve Müzesi'nde kendisine adanan kalıcı bir sergide sergileniyor. Kütüphanede başsavcı, senatör, barış ve sivil haklar aktivisti ve cumhurbaşkanı adayı olarak görev yaptığı yıllara ait yazılar ve kişisel yazışmalar da yer alıyor. [378]
1984'te kurulan, Massachusetts Dartmouth Üniversitesi'nde saklanan Robert F. Kennedy Suikastı Arşivleri, Bilgi Edinme Özgürlüğü Yasası'nın kamuyu aydınlatma süreciyle elde edilen binlerce hükümet belgesinin yanı sıra el yazmaları, fotoğraflar, ses kaydı röportajları, video kasetleri, haber kupürlerini içerir. ve davadaki tutarsızlıkları araştıran gazeteciler ve diğer özel vatandaşlar tarafından derlenen araştırma notları. [379] [380]
Kennedy ve Martin Luther King Jr.
Birkaç kamu kurumu ortaklaşa Kennedy ve Martin Luther King Jr.'ı onurlandırıyor.
- 1969'da, iki yıllık bir kurum ve Chicago Şehir Kolejlerinin kurucu kampüsü olan eski Woodrow Wilson Junior College, Kennedy-King College olarak yeniden adlandırıldı. [381]
- 1994 yılında Indianapolis Şehri, Barış Anıtı için Simgesel Yapı Robert Kennedy'nin onuruna, King'in öldüğü gece bir kamyonetin arkasından yaptığı konuşmayla ünlü olan mekanın yakınında. Martin Luther King Jr. Memorial Park'taki anıt, büyük bir metal levhadan benzer bir levhanın parçası olan King'in bir heykeline uzanan bir RFK heykelini tasvir ediyor. [382] Bu, onların hayattayken ırklar arasındaki boşlukları kapatma girişimlerini sembolize etmek içindir - onları ölümde bile birleştiren bir girişim. Bölgeye bir devlet tarihi işaretleyici de yerleştirildi. [383] King'in bir yeğeni ve Indiana ABD Kongre Üyesi Julia Carson, etkinliğe başkanlık etti, ikisi de RFK'nin konuşmasına benzer şekilde bir kamyonetin arkasından konuşmalar yaptı. [384]
2019'da Kennedy'nin "Dr. Martin Luther King, Jr.'ın Ölümü Üzerine Konuşması". (4 Nisan 1968), Kongre Kütüphanesi tarafından "kültürel, tarihsel veya estetik açıdan önemli" olduğu için Ulusal Kayıt Sicilinde muhafaza edilmek üzere seçildi. [385]
- İçimizdeki Düşman: McClellan Komitesi'nin Jimmy Hoffa ve Yolsuz İşçi Sendikalarına Karşı Haçlı Seferi (1960)
- Sadece Arkadaşlar ve Cesur Düşmanlar (1962)
- Adaletin Peşinde (1964)
- Daha Yeni Bir Dünya Aramak, denemeler (1967)
- On Üç Gün: Küba Füze Krizinin Anıları, ölümünden sonra yayınlandı (1969)
Kennedy birçok belgesele konu olmuş ve popüler kültürün çeşitli eserlerinde yer almıştır. Kennedy'nin Küba Füze Krizindeki rolü TV oyununda Martin Sheen tarafından dramatize edildi. Ekim Füzeleri (1974) ve Steven Culp tarafından On üç Gün (2000). [386] Film Bobby (2006), RFK'nin suikastına kadar giden birden fazla insanın hayatının hikayesidir. Film, başkanlık kampanyasından stok görüntüleri kullanıyor ve kısaca Dave Fraunces tarafından canlandırılıyor. [387] Barry Pepper, Kennedy rolüyle Emmy kazandı. Kennedy'ler (2011), 8 bölümlük bir mini dizi. [388] [389] Jacqueline Kennedy hakkındaki filmde Peter Sarsgaard tarafından canlandırılıyor. Jackie (2016). [390] [391] Martin Scorsese'nin filminde Jack Huston tarafından canlandırılıyor İrlandalı (2019). [392]