Salı günü, Dışişleri Bakanı Sergei Lavrov bir kez daha Beşar Esad'ın kaderinin askeri kararının iktidarın ISIL militanları tarafından ele geçirilmesi anlamına geldiğini belirtti. Bu hatırlatma yalnızca Türkiye'ye ve ABD'ye değil, aynı zamanda bir ziyarette Moskova'da bulunan Suudi meslektaşı Lavrov Adel el-Jubeir'e de yönelikti. Ancak Suudi misafir, Esad'la IŞİD'e karşı bir anti-terör koalisyonu olasılığını reddetti. Boşuna: IŞİD'in tüm muhalifleri arasında hükümet güçleri en etkileyici görünüyor.
Hükümet birlikleri
İç savaş sırasında Suriye'nin silahlı kuvvetlerinin sayısı neredeyse yarı yarıya azaldı: 325'ten 150'a bin kişiye kadar. Aynı zamanda - yaklaşık -% 30 zırhlı araçlarda kaybetti. Bununla birlikte, Suriye ordusu savaş etkinliğini korumaktadır ve geniş çapta tartışılan çölleşme, kalitesini ancak daha iyisi için etkilemiştir. Ayrıca, iç savaş sırasında, hükümet paramiliter güçler kurmaya devam etti. Her şeyden önce, Ulusal Savunma Kuvvetleri - ulusal ve dini azınlıklardan (Alawites, Hristiyanlar, Dürziler, Ermeniler) 60 bin kişiye kadar olan bir milis. Neredeyse tüm kaynaklar, bu yıl zaten 100'a kadar binlerce kişiye yükselmesi planlanan milislerin saflarında yüksek eğitim ve mücadele ruhuna işaret ediyor.
Suriye'nin savaş yıllarındaki kilit askeri sistemleri ya ciddi şekilde hasar gördü ya da kritik derecede eskiydi. Her şeyden önce, büyük devletlerin modern bir askeri makinesiyle çarpışmaya dayanması muhtemel olmayan hava savunması ve hava kuvvetleri hakkında konuşuyoruz. Birkaç Türk keşif uçağının imhası gibi ayrı yerel başarılar bir kuraldan çok bir tesadüf.
Aynı zamanda, güçler ve araçlar, en azından şimdilik, devlet ordusunun iç cephelerinde savaşmak için yeterli. Ancak Suriye'nin bir veya bir başka bölgesine (bir veya bir başka muhalif gruba veya tersine hükümet birimlerine) büyük çapta modern silah tedariki derhal savaşın resmini değiştirir. Kabaca bakıldığında, bütün savaşçı partiler eleştirel olarak modern silahların teminine, saldırgan patlamaların patlamalarına kronolojide bu malzemelerin tarihleriyle açıkça örtüşmektedir.
Az sayıda olmasına rağmen (çeşitli tahminlere göre, kalıcı çekirdekte 4 binden fazla kişi taburlara bölünmemiş ve 11 bin rezervler), hükümet birliklerinin yanında savaşan Lübnan örgütü Hizbullah çok önemli bir rol oynuyor. Hizbullah savaşçıları iyi eğitimli ve organizedir, sadece düşmanlıklara katılmakla kalmaz, aynı zamanda Suriye milislerinde de eğitmen olarak çalışırlar. Bununla birlikte, mükemmel motive olmuşlardır, cephane ve malzeme almak için kendi kanallarına sahiptirler. Bu grev "çekirdek", hükümet güçlerinin saldırısının kenarında çok iyi sonuçlarla defalarca ortaya çıktı.
Şu anda, Suriye hükümet güçleri, “ana” nın yarısından fazlasını, yani yoğun nüfuslu bir bölgeyi kontrol ediyor, muhalif güçleri İsrail, Ürdün ve Türkiye sınırlarına zorluyor. Bunun istisnası, Idlib'in kuzey eyaleti, Humus ve bazı bölgeleri Palmyra'dan doğuya çöl.
muhalefet
Suriye muhalefetinin ezilmesi ve çoğaltılması süreci (bu terimin çok geniş bir yorumunda), 2011 yazında iç savaşın başından itibaren hiç durmadan devam etti. Genelde tersi olur: küçük isyancı gruplar yavaş yavaş bir araya gelirler, sayısal olarak büyürler, ortak bir politik platform bulurlar ve örgütsel olarak ayrılmaz bir şey oluştururlar. Ve bu bütünüyle zaten müzakere konusu olarak, aksine açık bir askeri düşman olarak ele alınabilir.
Suriye'de ders kitaplarında her şey ters gitti. Bunun sebebi, ülkenin ancak bir yandan ateşli bir hedef tarafından birleştirilen birçok farklı yöndeki kuvvetlerin ülkesinin iç işlerine çok aktif müdahale etmesidir: Beşar Esad'ı herhangi bir maliyetle devirmek ve en azından çimler büyümez. Körfez ülkeleri, ABD, Türkiye ve Fransa temsilcileri neredeyse 2012’taki Kasım ayındaki muhalif güçlerin ve askeri grupların temsilcilerini Suriye Ulusal Koalisyonu’nun (SNK) kurulmasının açıklandığı Katar’ın başkenti Doha’ya attılar. Şam'daki Emevi Camii'nin eski imamı Muaz el-Hatib başkanlık etti, bu rakam açıkça bir uzlaşmadır. Ancak bu “uzlaşma” bir yıldan fazla sürmedi: 2013 yazında Muaz el-Hatib istifa etti ve yeri hala boş.
Böyle bir “şemsiye” organizasyonun ortaya çıkması, diğer şeylerin yanı sıra, tank karşıtı füze bağışları yapmak ve Şam'ın hangi tarafını göstermek için her bir komutan için çölde deve kovalamamak için tek bir askeri yardım kanalı belirlemeyi mümkün kıldı. Ancak yapay olarak TBM'nin tehditleri ve vaatleri ile dövülmüş, istenen biçimde uzun sürmemiştir. Parçalara, ayrı alan gruplarına ve farklı büyüklükteki gruplara ve siyasi yönelime ayrılmaya başladı. Şu anda SNK, sadece kağıt üzerinde ve çok sayıda uluslararası kuruluşun hayalinde, örneğin, SNK temsilcilerine daha önce resmi Şam temsilcileri tarafından işgal edilen bir pozisyonu transfer eden Arap Ülkeleri Birliği'nin varlığında varlığını sürdürüyor. Ayrıca Libya tarafından da tanındılar, ancak mevcut Libya ve uzaylılar Katar'ın sorarsa tanıyabiliyorlar.
SNK'nın en yetenekli kısmı esas olarak hükümet ordusundan genellikle Sünni olan çöllerden oluşan Özgür Suriye Ordusu'ydu (SSA). Başlangıçta, şu anda SSA Yüksek Konseyi, Suriye Ordusu eski Tugay Komutanı Salim İdris başkanlığındaki Albay Riyad Asad başkanlık ediyor, ancak resmen, "zeminde" SSA birimlerinin uzun bir önderliği bulunmuyor. Muhalefet ordusu, kabile, taşra, dini ve diğer ilkelere dayanan ayrı gruplara ayrıldı. Bölünme süreci, kendi müfrezelerini bir araya getiren ve bağımsızlık ilan eden düşmanlıklar sırasında yeni saha komutanlarının ilerlemesi pahasına devam ediyor.
Bu nedenle, eski Genel İdris gerçekten hiçbir şeyi yönetmez, ancak yalnızca müzakere platformlarında zaten tek bir askeri güç olmaktan çıkmış bir grubu temsil eder. SSA artık birliğin görünümünü oluşturmak için kullanılan bir marka, bir “marka” gibi bir ordu değil. Mevcut durumda, bireysel unsurları kontrol edilebilirliğini tamamen kaybetti ve onları “marka” çerçevesinde tutan tek şey, bu kişilerin kim olduğu hâlâ SSA'nın öncülüğünde yönlendirilen askeri ve finansal destek.
Bu, prensip olarak Suriye çatışmasının temel sorunudur. Eski orduyu da içeren bazı "liderler", "liderler", en başından beri, olayların pratik yönünden koptu ve çok az insanı temsil eden profesyonel “muhalefet temsilcilerine” dönüştü. Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık ve Körfez ülkeleri, bu müziği, tüm müzakerelere ve istişarelere TBM’nin ve SSA’nın resmi liderliğinin katılımı konusunda ısrarcı bir ısrarla desteklemeye devam ediyor. Üstelik bu insanların çoğunluğu birbirlerinin ruhuna tahammül etmiyorlar ve şimdi ortak bir amaç (Beşar Esad'ı kaldırmak için) ile değil, kendi durumlarının umutsuzluğu ile bile birleşmiyorlar.
SSA'nın elindeki askeri yardımın merkezi yönü ABD ve İngiltere ile acımasız bir şaka yaptı. Suriye’deki bir El Kaide şubesi olan El Nusra Cephesi, SNK’nın oluşumunu tanımadı, örgütü “Batı komplosunun meyvesi” ilan etti ve meydan okurcasına SSA’yı terk etti. “Nusra Cephesi” ni takiben radikal ideolojiye dayanan diğer birçok büyük çatışma çıktı. Sadece Ahrar al-Şam ekibi 5'e kadar binlerce insanı (Suriye için ciddi bir güç) sayıyor ve ayrıca Tawa at-Lihi, Liwa-Suriya, Liwa Islami de var. “En-Nusra Cephesi” aniden birleşmiş bir muhalefetin en hızlı büyüyen alt birimi olarak ortaya çıktı. Ve Batı ve Körfez ülkeleri merkezi olarak tedarik edildiğinden beri silâh SSA için bir bütün olarak, SSA'nın içinde, bölünmüş radikal grupların önündeki saflarında resmen dahil olmak üzere alındı. Sonuç olarak, SSA'yı terk ettikten ve onu küfrettikten sonra (taburun her biri şahsen küfretti), Al-Nusra Cephesi onunla birlikte modern silahların büyük bir bölümünü aldı.
SSA’ya resmi olarak dahil edilen toplam birim sayısı, büyük olasılıkla, 50’e kadar bir yere ulaşır. Kendilerine 80 binlerce sayı diyorlar, ancak bu bir kişisel PR gibi. Başka bir şey de, hangisinin doğuştan Suriyeli ve diğer ülkelerden paralı asker olduğunu hesaplamanın oldukça zor olmasıdır. Bu oran, iç savaşın sıcaklığını karakterize ettiği için çok önemlidir. Mesela, Esad'a karşı savaşacak olan Suriyelilerin sayısı değişmiyor mu, düşüyor mu? Bu dinamiğin bir analizi, savaş ve barış için umutları hakkında çok şey söyleyebilir.
SSA tarafından kontrol edilen bölge (şahsen veya "Front al-Nusra" ile birlikte), muhalefetin etkisinin zirvesi olan 2013 yılına kıyasla ciddi şekilde azaltıldı. Şimdi bunun bir kısmı Golan Tepeleri'nde ve (kısmen) İsrail ve Ürdün sınırları boyunca komşuları büyük ölçüde sinirlendiren konumlarını korumaya çalışıyor. Suriye'nin kuzeyinde, SSA ve Nusra Cephesi, Türkiye sınırında Humus ile Halep arasında (Kürtlerin izin vermediği dağlık bölge hariç) arasında birkaç il işgal etti. Humus'un etrafında ve Şam'ın yakınında birkaç etki alanı varlığını sürdürüyor. Ancak tüm bu bölgeler sağlam bir cephe tarafından değil, belirli yerleşim yerleri tarafından ele geçiriliyor. Bazı durumlarda, çölün çıplak kalmasının bir anlamı yoktur ve bölgeyi kontrol etmek için bir yerlerde şehir garnizonu yeterlidir. Bu arada SSA, doğumundan bu yana terör taktiklerini kullandı, bu durumda planlı bir savaş başlatmaya gerek kalmadı.
“Al-Nusra Cephesi” nin sayısı ve emri hakkında hiçbir şey bilinmemektedir.
Kürtler
"İslam Devleti" nin yaratıcıları nelerdir?
Kürtler, 2012 yazında Kürt Yüksek Komitesini (KVK) oluşturdu. İki ana Kürt muhalefet partisini birleştirdi: Demokratik Birlik ve Kürt Ulusal Konseyi. Halkın kendini savunma - KVK'nın askeri kanadı - yaz aylarında, Kürtlerin nüfusunun hemen hemen tüm şehirleri ve bölgeleri serbest bırakıldı. Şimdi Suriye Kürdistan’ındaki hükümet birliklerinin kontrolü altında sadece iki büyük şehir kalıyor: Haseke ve Kamishli, ancak hükümet grubu burada kuşatılmış durumda.
Bununla birlikte, Kürtler, temsilcileri TBM’de olsalar bile, açıkça hükümet karşıtı veya muhalif güçlere atfedilemezler. Suriye Kürdistanı’nın kendi kendini savunma müfrezelerinin çoğu savaşmadan serbest bırakıldı, çünkü hükümet güçleri orada kaldı. 2011'un çöküşünde, Bashar Asad, babasının onlardan Haseke eyaletinin Kürtlerine götürdüğü Suriye vatandaşlığına geri döndü - 300'tan daha fazla binlerce Suriyeli Kürt, “yabancı” sertifikalarla on yıl yaşadı ve neredeyse hiçbir haktan mahrum kaldı.
Güneye ilerlerken, Kürtler daha önce bilinmeyen bir güçle (DAEŞ) karşı karşıya geldi. Çatışma anında bir mezbaha haline geldi. “Cihad savaşçıları” için Kürtler ya putperest ya da heretik'tir (dinlerine bağlı olarak). Genelde seküler ve politikleşmiş Kürtler için “cihatçılar” ette bir kabustur. Bu durum özellikle Türkiye sınırında zorlaştı. Sonuç olarak, sınır bölgesindeki Kürt nüfusu IŞİD ile Türk ordusu arasında sıkıştı ve kimin için daha iyi olduğu henüz belli değil. Aslında, Suriye Kürdistanı ve Türkiye sınır bölgelerinde, hepsine karşı bir savaş var ve güç dengesi yalnızca hava desteğine ve mühimmat arzının istikrarına bağlı.
LIH
Irak İslam Devleti ve Levant'ı yalnızca yarı-devlet sisteminden yalıtılmış bir askeri yapı olarak görürsek, Şeytan boyandığı kadar korkunç değildir. ISIS'in askeri bir yapı olarak stratejik çekirdeği, en endişe verici hesaplamalara göre, 50 bin kişiyi geçmiyor. Ancak bunlar cihad uzmanlarıdır ve kritik anlardaki sayıları (örneğin, 2014'in başlangıcında), değişen derecelerde eğitim gönüllülerinin akını nedeniyle ayda binlerce kişi artabilir. DAEŞ ordusunun yarı ölümcül Iraklı yetkililer tarafından korkulan binlerce kişiden oluşan 200'taki yarı fantastik figürü, yalnızca yerel halkın pahasına toplanabilir. Ve bu zaten Iraklı birçok Arap'a düşen yarı devlet makinelerinin eyleminin bir sonucudur. Ek olarak, bu rakam, çoğu Suriye'deki savaşlara dahil olmayan, ancak Irak'ın kalıntılarını gergin tutan tüm DAEŞ birimlerini içermektedir. Bu nedenle Suriye'de kaç cihatçı olduğunu anlamak çok zor.
Cidden abartılı ve LIH başarısı. Gerçekte, yalnızca bir ciddi çözüm olan Palmyra'yı yakalamayı başardılar, ancak bu o kadar çok ses çıkardı ki, herkes Palmyra'nın ele geçirilmesinden sonraki gün Esad rejiminin çöküşünden bahsetmeye başladı. Ancak Amerikalı uzmanlar Suriye haritasının neredeyse yarısını IŞİD'in kontrol ettiği bir bölge olarak boyadıklarında kurnazlar. Bu ortaçağ ordusunun tahmin edilebilecek bir şekilde direnç göstermediği ıssız bir çöl üzerinde resim yapıyorlar ve bunun sonucu olarak neredeyse sınırsız Kürtlere karşı durduğu Türkiye sınırına çıktılar. Palmyra'yı yağmalayan ISIL militanları, Şam'a yönelmediler, çünkü dost olmayan bir nüfusa ve etkin bir hükümet ordusuna sahip yoğun nüfuslu bölgelere girmek için yeterli güce sahip değiller.
Bir teoriye göre, bu tür fitil yarı-hal oluşumları, uzun süredir gerçek durum makineleri ve ordularıyla çarpışmaya dayanamaz. Irak, tanımı gereği, fanatik profesyoneller için zayıf bir devlet ve kolay bir av. Zaten parçalanmış olan Irak'ın ötesine geçmek, hemen açık bir çatışmada açık silahlı Kürtleri bile kazanamayan, ancak sivil nüfusta hapşırmaya başlayan ISIL askeri makinesinin zayıflığını gösterdi.
Şimdi, hükümet ordusu ve DAEŞ'in cephe hattı arasındaki ayrılıklar arasındaki çatışmalar çoğunlukla Humus'un doğusunda ve cihatçıların egemenliği altındaki büyük şehirler, Day-ez-Zor ve Cancer, çölün karşısında yer alıyor ve oradan hiçbir bilgi gelmiyor. Kürtlerin eteklerinde sürekli çatışmalar IŞİD'in Türkiye'ye doğru hareket etmesini önlüyor. Cephe dengelendi ve büyük olasılıkla hükümet güçleri, cihatçı gruplaşmayı Palmyra'ya geri itme gücü bulacaklar.