The Economist’in Amerikan baskısı olan Ekim 24, ABD ordusuna yeni üye alımı için bir kez daha dokundu. Bu büyük sorunla ilgili malzeme uygun bir başlık aldı: Bir sonraki savaşta kim savaşacak? (“Bir sonraki savaşta kim savaşacak?”). Ordu için üzücü bir özet, pek iyimser değil. Yazarlar, Afganistan ve Irak'taki başarısızlıkların ordu ile çoğu Amerikalı arasındaki açığı genişlettiğini iddia ediyor.
Yayın materyali The Economist bir "saha araştırması" ile başlar. Makalenin yazarları Çavuş Russell Haney ile konuştu. Bu asker, Clayton County County alışveriş merkezinde (Georgia) bulunan bir işe alım merkezinde çalışıyor ve gönüllüleri orduya katılmak için meşgul ediyor. Çavuş, çoğu insanın orduya hizmet etmeye gerçekten ilgi gösterdiğini belirtti. Ona göre, alışveriş merkezini dolaşan birçok ergen, ajitasyonla ilgilenebilir.
Örneğin, 19 yaşındaki futbolcu Leminf, gazetecilere işe alım noktasındaki bilgilerin onu ordudaki olası servis hakkında düşündürttüğünü itiraf etti. Dsinnna 18 yıllarında, savaşa gitmek istemese de, Çavuş Haney'in önerileriyle de ilgileniyor. Virgin Adaları'nın erkek kardeşi ve kız kardeşi Archela ve Lily, orduda hizmet etmenin diğer avantajlarının yanı sıra, eğitim ve mesleki eğitim alma fırsatlarından yararlandılar. Çavuş şunları söyledi: “Bir iş istemiyorsun, bir kariyer istiyorsun!” Sonra hatırlıyor tarihYoldan geçen kişi, anavatanının savunması için minnettar bir şekilde kurabiyeleri olan bir askere davrandığında.
Makalenin yazarları, ABD'nin güney eyaletlerinin diğerlerinden daha fakir olduğunu hatırlatıyor. Clayton County’ye gelince, çok sayıda siyah nüfusun yanı sıra uzun bir askerlik geleneği de var. Yani, geçen yıl sadece Clayton County'den orduna, Atlanta'daki kadar çok acemi aldı. Bununla birlikte, Çavuş Haney'in bu tür başarıları bile ikna edici görünmüyor ve silahlı kuvvetlerden memnun değiller.
Çavuş Haney'in sırlarından biri, potansiyel askerlerle iletişim kurarken kullandığı "güney adaletinde" yatıyor. Ancak, hizmetle ilgilenenlerin çoğunun sözleşmeyi imzalamayacağı anlaşılıyor. Öyleyse, Leminfa'nın kulağın arkasına orduya girmesini engelleyen bir dövmesi var. Dsinna'nın bakımsız bırakılamayan küçük bir çocuğu vardır ve erkek kardeşi ve kız kardeşi Arcel ve Lily'nin aile sorunları nedeniyle orduya katılmaları pek mümkün değildir. Russell Haney'e göre, o kurabiye bağışçısı bile o kadar basit değildi. Sözleriyle, çavuş, herkesin orduyu desteklemeye ve onu övmeye hazır olduğuna inanıyor. Bununla birlikte, bir hizmet sözleşmesine gelince, insanlar farklı davranırlar.
The Economist'ten gazeteciler, Amerikan toplumunun orduya ve ona yardım etme isteğine saygı gösteren gösteriler düzenlemeyi sevdiğini söylüyor. Birkaç resmi tatil vardır ve düzenli olarak çeşitli festival etkinlikleri düzenlenmektedir. Üstelik, tüm bu şeyler istenen sonuca yol açamaz.
ABD ordusu, Eylül 30'ta sona eren mali yılda, 177 ile 17 arasındaki binlerce kişiden 21'i aldı. Görece çok sayıda yeni sözleşme askerine rağmen, çeşitli silahlı kuvvetler onlar için savaşmak zorunda kaldı. Mesela, kara kuvvetleri 17,3 bin kişiyi işe almayı planlıyordu, ancak 2 bin'i almayı başaramadı. Bu sorunu çözmek için ordunun gelecek yıl için planın bir bölümünü “kesmesi” gerekiyordu. Şu anda, Pentagon ordu sayısını azaltma koşullarında gerekli savunma kabiliyetini sağlayacak bir ordu rezervi oluşturma görevini çözüyor. Çok uzun zaman önce, orduda 566 bin kişi görev yaptı. On yılın sonunda, personel sayısının 440'e düşmesi planlanmaktadır.
Çavuş Haney’in karamsarlığına rağmen, işe alım yapısının liderliği kampanyaları değerlendirmede daha fazla kısıtlanma eğilimindedir. Sözleşmenin işe alınmasından sorumlu Binbaşı General Jeffrey Snow mevcut durumu şaşırtıcı buluyor. ABD Ordusu, kara kuvvetlerini içeren iki uzun süren askeri harekata katıldı ve buna karşılık nüfus da övgüde bulunuyor. Aynı zamanda, Amerikalıların% 1'inden daha azı, yalnızca hizmet vermekle kalmayıp aynı zamanda hizmet etmek de istemektedir.
Bütün bunlar gazetecilere göre, onlarca yıl önce ortaya çıkan trendle tamamen uyumlu. Toplum ve ordu arasındaki boşluk, başlıca nedenleri 1973’taki kabiliyetin iptali olan bir dizi nedenden dolayı sürekli büyümektedir. Bu kararın ardından askerlikten geçen vatandaş sayısı hızla düşmeye başladı. Bu nedenle, 1990'te, gençlerin% 40'inde, ebeveynlerden en az biri orduda görev yaptı. 2014, bu rakam% 16 düştü ve düşüş devam ediyor. Siyasi seçkinler arasında benzer eğilimlerin gözlenmesi dikkat çekicidir. 1981’te, kongre üyelerinin% 64’inde askerlik tecrübesi vardı. Şimdi Kongre’de eski askeri personelin% 18’inden daha fazla değil.
İşe alımdaki eğilimler üzerine bazı "mevsimsel faktörler" etkilenebilir. Afganistan ve Irak'taki operasyonlarla ilgili olumsuz baskıların yanı sıra işgücü piyasasındaki çeşitli olaylar olabilir. Bütün bunların sonuçları, acemilerdeki büyümeye elverişli değil, toplumdaki karanlık ruh halleri olabilir.
Silahlı kuvvetlerin inşasına yaklaşımla doğrudan ilgili bazı endişeler de var. İkinci Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonra ordunun hayranlığın konusu olduğu ve neredeyse hiç eleştirilmediği belirsiz bir eğilim vardı. Eski ordu subayı ve askeri uzman Andrew Basevich, Amerikan toplumunun bugünkü "militarizmini" yüzeysel ve sahtekar olarak adlandırıyor. Topluma ve politikacılara gösterilen dikkat ve saygıdan yararlanarak, askeri liderliğin çok fazla ayrıcalığı vardı ve son askeri şirketler gibi çok az sorumluluk aldı. Ek olarak, bu bağlamda, başka bir soru ortaya çıkıyor: ABD olası bir tehdide yanıt verebilecek ve gerekli seferberliği gerçekleştirebilecek mi?
Kore Savaşı sırasında, Amerikan ordusu askeri çağdaki kişilerin% 70'ine hizmet etti. Zaman içinde, toplumdaki tutumlara ve kaçınma hizmetinin nispi kolaylığına bağlı olarak, payları keskin biçimde azaldı. Bu nedenle, Vietnam Savaşı sırasında, tanımlanacak toplam sayının sadece% 43'i hizmet vermiştir. Bugüne kadar potansiyel askerlerin payı tekrar düştü. Potansiyel acemilerin% 30'inden azı bir sözleşme imzalayıp hizmete girebilecek.
The Economist'in yazarları mevcut durumu yansıtan meraklı figürler veriyor. Silahlı kuvvetlerin yaş gereksinimleri, yaklaşık 21 milyon kişiye karşılık geliyor. Yaklaşık 9,5 milyonu, eğitimdeki banal problemlerden dolayı orduya giremeyecek, çünkü liseyi bile bitiremediler. Ek olarak, birçok Amerikalı artık karmaşık matematik problemlerini hesap makinesi kullanmadan çözemez. Başka bir 7 milyon insan, sağlık sorunları, sabıka kaydı veya vücudun maruz kalan kısımlarındaki dövmeler nedeniyle orduda olmayacak.
Çavuş Haney, bölgedeki potansiyel askerlerin yaklaşık yarısının bir tür fiziksel ya da yasal sorunu olduğunu kabul ediyor. Patronu Yüzbaşı Albay Tony Parilli, durumu daha kolay yorumluyor, ancak küreselleşiyor: Amerika obez.
Bu nedenle, işe alım noktalarına gelebilecek 21 milyon insandan, 4,5 milyondan daha fazla hizmet veremez. Bunlardan 390'in binlerce kişiden fazlası orduya hizmet vermeyi düşünmemekle birlikte, iyi bir eğitim ve mesleki beceriye sahip olmalarının işverenlerden kazançlı teklifler alma riski vardır. Sonuç olarak, potansiyel asker sayısı tekrar azalır ve bunun yanında ordu en iyi uzmanları almaz.
The Economist'ten gazeteciler başka bir hoş olmayan trendi işaret ediyorlar. İnsanların işe alınmasında ordunun Google veya Microsoft gibi büyük şirketlerle rekabet ettiği "mantraya" rağmen, gerçekte durum farklı görünüyor. Amerikan seçkinleri uzun zaman önce ordudan geri döndü. Bir istisna, yalnızca ebeveynlerinin örneğini izleyerek servise giren askerler olarak kabul edilebilir, ancak yılda birkaç yüzden fazlası yoktur. Sonuç olarak, yeni sözleşmeli çalışanların sadece% XN'i yüksek öğrenime sahiptir ve yaklaşık yarısı etnik azınlıklara aittir.
Potansiyel asker sayısı, silahlı kuvvetlerin sayısındaki azalma ve bunların finansmanı durumunda bile arzulanandan çok şey bırakıyor. Yüklenici sayısını etkileyen ek bir faktör düşük işsizlik oranıdır. Bu durumda, ordu, askerler için gereksinimlerini değiştirmeli veya faydalarıyla çekmelidir. Son on yılın ortasında, düşük işsizlik ve kötü durumun ortasında Haber Irak’tan ordu bu iki stratejiyi de kullanmak zorunda kaldı. Sonuç, standart gerekliliklere tam olarak uymayan taşeron işçilerinin yaklaşık% 2'sinin benimsenmesidir. Ayrıca, para yardımı da artmıştır. 2008 yılında bu ihtiyaçların toplam maliyeti 860 milyon dolara ulaşmıştır.
Bugüne kadar savunma bütçesinin dörtte birini oluşturan maaş maliyetleri düşmüştür. Bununla birlikte, sözleşmeli askerler için kalan “bonuslar” hala büyük ilgi görmekte ve potansiyel askerleri çekmektedir. Örneğin, maaşlar ve diğer ödemeler 2000 yılına göre 90% oranında arttı.
The Economist gazetecisi Çavuş Haney ile iletişim kurmak basit ve mantıklı bir soru sordu: Askerlik için bir sözleşme imzalarsa okul mezunu ne bekler? Çavuş cevapladı: İşçi konut, yiyecek ve sağlık sigortası alacak. Ek olarak, ordu üniversite harçlarını ödemek için 78 bin dolar tahsis edecek ve bu paranın bir kısmı akraba eğitimi için harcanabilir. Ayrıca, işe alım uzmanları mesleki eğitimden geçecek ve sonuçları "şişman" ek koşullarla 46 yerlerinden birini alabilir. Böyle bir teklifin Amerikan gençliğini ilgilendirmekle birlikte, gelecekle ilgili kesin planları olmasa da mümkündür.
Askerlik için uygun olmayan 17 ila 24 arasında kalan kişilerin yüzdesi, devlet tarafından
Gazeteciler, çok sayıda kötü işin varlığı ve ücretlerin azaltılmasıyla birlikte ordunun önerisinin gençleri cezbedebileceğini söylüyor. Bununla birlikte, bu kazançlı teklifler ordunun önceki başarısızlıklarına yardımcı olarak kötü bir şekilde “satılıyor”. Vietnam Savaşı'nın sona ermesinden sonra, çeşitli başarılara sahip olan Amerika Birleşik Devletleri, çeşitli ölçeklerdeki silahlı çatışmalara katıldı. Bu nedenle, Körfez Savaşı sırasında Amerikan ordusunun toplam kaybı birkaç yüz kişiyi geçmedi. Ancak, asgari kayıplar bile potansiyel kişileri heyecanlandırıyor ve korkutuyor. Çoğu zaman insanlar savaşlara her zaman mağdurların eşlik ettiğini unutuyorlar ve bu yüzden orduyla uyuşmayan sonuçlara varıyorlar.
Mücadelenin bu özelliklerini unutan Amerikan halkı Afganistan ve Irak'taki operasyonların sonuçları karşısında şok oldu. Birkaç yıl içinde, 5,3'ten daha fazla, bu ülkelerde binlerce asker ve subay öldü, on binlerce insan yaralandı. Ordu Pazarlama Programının liderlerinden biri olan James Ortiz, çoğu genç Amerikalı'nın askerlik hizmetini nahoş sonuçlarla ilişkilendirdiğini söyledi. Gençler, askerin fiziksel, zihinsel ve duygusal travma ile eve döndüğüne inanıyor. DM Therrell School'da (Atlanta) yapılan bir anket, potansiyel acemilerin şiddeti sevmediğini ve bu nedenle yalnızca kesinlikle gerekli olduğunda orduya katılmayı kabul ettiğini gösterdi.
Ordu ve toplum arasındaki ilişkiyi zorlaştıran ek bir faktör, son yıllarda reklamlarındaki silahlı kuvvetlerin sadece para ödenekleri ve çeşitli çıkarlar temasını kullanmış olmalarıdır. Sonuç olarak, J. Ortiz'e göre, insanlar orduyu anlamıyor ve takdir etmiyorlar. Geçen yıl, Kurumsal Ordu adlı yeni bir reklam kampanyası başlatıldı. Amacı, toplumun silahlı kuvvetlere karşı tutumunu değiştirmektir. Gerekli sonuçları elde etmek birkaç yıl alacak. Nüfusun çoğunluğu askerlik konusunda şüphelidir. Bu durumu değiştirmek son derece zor olacak. Ancak ordunun başka seçeneği yok. Dünyadaki mevcut durum ve yeni tehditler ışığında ordunun, bir rezervi harekete geçirme de dahil olmak üzere tüm verilen görevleri yerine getirmesi gerekir. Yazarlar, son yıllarda, ABD silahlı kuvvetlerinin üstünlüğünün ön şartı olan yüksek hassasiyetli silahlar olduğunu hatırlıyorlar. Şimdi, bu tür sistemler geniş silahlı grupların yanı sıra büyük silahlı gruplar için de mevcut.
Geleceğin savaşları için büyük ve çok sayıda orduya ihtiyaç duyulabilir. Bu tür silahlı kuvvetleri inşa etmek için, mevcut sistemi yeniden yapılandırmanın ve toplumun tutumunu değiştirmenin gerekli olması muhtemeldir. Stratejik ve Bütçe Değerlendirme Merkezi'nden bir uzman olan Andrew Krepinevich: “İhtiyacımız olan güce sahip olabilir miyiz? Ve hemen cevap verir: Muhtemelen değil. Şimdi Birleşik Devletler yalnızca korunma için savaşmaya hazır olan insanlara güvenmek zorunda.
***
Gördüğünüz gibi, Amerikan basını son birkaç on yılda geçerli olan konulardan birini tartışmaya devam ediyor. Sözleşmeli işe alımların sayısı sürekli olarak azalmakta ve düzenli olarak yeni anti-kayıtlar düzenlenmektedir. Örneğin, geçen yıl kara kuvvetleri, gelecek planlarını yerine getirmek için gelecek yıl için planlar feda etmek zorunda kaldılar. Ordunun yakın gelecekte nasıl bir çıkış yolu arayacağı tam olarak anlaşılmıyor.
Belli ki, ordu servisi eski prestijini kaybetti ve artık gençleri cezbetmiyor. Bu, hem silahlı kuvvetlerin problemleriyle, hem de son zamanlardaki başarısız kampanyalarla ve toplumdaki tutumların değişmesiyle bağlantılıdır. Gençlerin arasında askerlik yapılmayan yeni kurallar ve hedefler var. Sonuç olarak, komuta tüm çabalarına rağmen orduya girmek isteyenlerin sayısı azaldı.
Makalenin başlığından yıllarca çıkan soru, Amerika Birleşik Devletleri'nin askeri ve politik liderliği konusunda endişeli. Ordunun büyüklüğünde önemli bir artış gerektirecek büyük bir silahlı çatışmanın başlaması durumunda, mevcut tüm yedekleri daha fazla ikmal için şüpheli umutlarla kullanmak gerekecektir. Aynı zamanda, hiç kimse mevcut krizin üstesinden gelmek için uygulanabilir yöntemler önermemiştir. Yetmişli yılların başında zorunlu işe alımın kaldırılmasından sonra, işe alım sayısı sürekli olarak azalır. Bu eğilim günümüze kadar devam etmekte olup, öngörülebilir gelecekte yok olma olasılığı düşüktür.
"Bir sonraki savaşta kim savaşacak?"
http://economist.com/news/united-states/21676778-failures-iraq-and-afghanistan-have-widened-gulf-between-most-americans-and-armed