1925 yılında yeni bir hafif tank yaratma çalışmaları başladı. Yakın gelecekte makineli tüfek taşıyan mevcut hafif yük taşıtlarının filosunu güncellemesi gerekiyordu. silâh. Aynı zamanda, komut böyle bir yeniden ekipmandan tasarruf etmek istedi ve mevcut birimlere ve montajlara dayanan bir tank almak istedi. Kitle, silahlanma ve seri modellerle birleşme gereklilikleri yeni projenin teknik şartnamelerinin temelini oluşturdu.
Yirmili yılların ortalarında, İngiltere endüstrisi, Orta Tank Mark II orta sınıf araç da dahil olmak üzere bir dizi yeni tank üretip seri üretime geçirmeyi başardı. O zaman, bu zırhlı araç en modern ve başarılı olarak kabul edildi, bu yüzden umut verici bir hafif tank için temel olarak kullanılması önerildi. Askeri liderler tarafından tasarlandığı gibi, benzer şasi üzerine inşa edilmiş iki farklı sınıf tankın bulunması hem üretimde hem de müteakip operasyonlarda bazı avantajlar sağlayabilir.
Yeni hafif tank şirketinin geliştiricisi Vickers olarak atandı. Daha önce Mk II orta tankını üreten oydu ve bu nedenle diğer işleri daha hızlı ve verimli bir şekilde çözebildi. Ayrıca, şirket geliştiricisi zaten zırhlı bölgede geniş deneyime sahipti ve ayrıca gerekli üretim kapasitesine sahipti.
Çalışma adı verilen Taşıyıcı Makineli Tüfek No. 1 - “Makineli tüfek taşıyıcısı No. 1” için umut verici bir hafif tank verildi. Bu adaya bazen "deneysel" ("deneysel") etiketi eklenir. Bazı raporlara göre, projede resmi olmayan bir isim olan 3-men Tank ("Üçlü Tank") da vardı. Daha sonra, o sırada var olan resmi isimlendirme uyarınca, proje Light Tank A3E1 ismini aldı. Tüm bu isimler eşdeğerdir ve hem belgelerde hem de projedeki sonraki materyallerde aynı dağılıma sahiptir.
Yeni A3E1 projesinin yazarları, yeni bir hafif tank oluştururken, mevcut aracı elden geçirmeden yapmanın mümkün olmadığını hemen anladılar. Bu nedenle, Mk II orta tankı 10-12 T'den daha büyük bir savaş kütlesine sahipken, yeni akciğerin ağırlığı 3-3,5 T'yi geçmemelidir. Ayrıca, silahlar ve bunların konuşlandırılması için yeni gereksinimler getirildi. Sonuç olarak, Vickers, mevcut yapıyla doğrudan bağlantısı olmayan, tamamen yeni bir zırhlı tekne geliştirmek zorunda kaldı. Şasiyi ve iki makinenin diğer bazı sistemlerini birleştirmek mümkündü.
Gelecek vaat eden bir hafif tank çok yönlü mermi koruması aldı. Zırh kasasının temeli, metal profillerden yapılmış bir çerçeve idi, bunun üzerine cıvatalar ve perçinler yardımıyla 6,35 mm kalınlığında zırh plakalarının takılması gerekliydi. Olağandışı gövde yapısı nedeniyle, tüm zırhlar aynı kalınlığa sahipti ve tüm birimler ve ekip için aynı korumayı sağladı.
Müşteri, herhangi bir yöne hedefler koyarken mümkün olan en yüksek ateş gücünü sağlamak istedi. Ek olarak, iki makineli tüfek ölü bölgelerini azaltmak gerekiyordu. Bu sorunu çözmek için makineli tüfekli iki kulenin kullanılması ve birbirinden maksimum uzaklığa yerleştirilmesi önerildi. Sonuç olağandışı bir durum mizanpajıydı. Davanın ön kısmı nispeten büyük bir çift yaşanabilir bölme altında verildi. Diğer boyutlarda farklılık gösteren bu tür bir başka hacim kıçtaydı. Vücudun merkezi kısmı, sırayla, motorun ve ilgili sistemlerin bir kısmının montajına verildi. Yem bölmesinin altında, şanzımanın montajı için bir hacim vardı.
Alışılmadık düzenine rağmen, zırh gövdesi, dış hatların orijinalliği ile ayırt edilmedi, ancak iki kulenin montajı ile ilgili bazı karakteristik özelliklere sahipti. Vücudun ön kısmı, eğri bir tabanla ve eğimli bir tepe ile ayırt edilen dikey bir alt tabakadan yapılmıştır. Üst tabakanın, gövdenin ana kısmına göre öne doğru çıkıntı yapan ve kanatlar için ek bir destek görevi gören ön yatay bir bölümü olması ilginçtir.
Makinenin tüm gövdesi boyunca sağ tarafı dikeydir. Sol, sırasıyla, kulenin ön yuvarlak desteğinin ve ızgaralı merkezi levhanın üzerine sabitlendiği dikey bir alt kısma sahipti. Kıçta, boncuk ve çatı bazı cihazların montajı için bir niş oluşturdu. Gövdenin kıç tabakası dikey olarak yerleştirilmiş ve içe doğru bükülmüş alt kısım ile ayırt edilmiştir. Çatı ağırlıklı olarak yataydı, ancak bir kısmı diğerlerinin üstünde ya da altındaydı.
Çatının önünde, ön tabakanın hemen arkasında dikdörtgen bir sürücü kabini vardı. Yanlarda ve kıçta görüş delikleriyle paralel bir uçluydu. Ön levha kesilmesi, savaş koşullarının dışına çıkma eğilimindeydi. Kabinin yanında ve gövdenin kıç tarafında aynı tasarımda iki kule vardı. Omuz askısının ötesinde çıkıntılı çokgen bir ön birime sahiplerdi. Kule ve kulenin kıç at nalı şeklinde bir levha tarafından oluşturulmuştur. Kule üstü yatay bir çatı ile örtülmüştür.
Epaulet ön kulesi, dikdörtgen tavana göre biraz ileri ve sola kaydırılarak yerleştirildi. Bu nedenle, gövdeye sol tarafın küçük bir kavisli kısmı alındı. Omuz askısının ön kısmını tutan eğimli ön tabaka üzerinde küçük bir kavisli kısım ortaya çıktı. Arka kule destek cihazı benzer bir tasarıma sahipti, ancak tamamen gövdenin arka kısmına yerleştirildi ve herhangi bir tür veya başka herhangi bir ek ayrıntı gerektirmedi.
A3E1 tankının merkezi motor bölmesinde, 40 hp kapasiteli bir AEC otomotiv motoru yerleştirildi. Radyatöre hava, tavandaki ızgaralardan beslendi ve liman tarafındaki pencereden atıldı. Susturucu ve egzoz borusu, kıç yaprağının altına yerleştirildi. Kıç kavga bölmesinin altında, şanzıman için dört ileri manuel vites kutusu, planet direksiyon mekanizması ve son tahrikler içeren bir bölüm vardı. İkincisinin bazı elemanları, besleme tabakasının sınırlarının dışına taşan yarım daire biçimli kabuklara yerleştirilmiştir.
Yeni hafif tankın şasisi, Mark II orta zırhlı araç için daha önce geliştirilen ayrıntılara dayanıyordu. Teknenin her bir tarafında, poligonal zırh kalkanları ile kaplanmış uzunlamasına kuvvet elemanları yerleştirildi. Kirişler üzerine, yaylı süspansiyonlu, küçük çaplı dokuz destek silindirine yerleştirildi. Yedi silindir çifti yerdeyken, ilk ve son çiftler belli bir yükseklikte yer alıyorlardı. Çerçevenin önünde büyük kılavuz tekerlekler tespit edildi. Kıç tarafındaki tahrik tekerlekleri. Alt takımın zırh plakaları üzerine dört taraftaki dört adet destek silindiri tespit edildi. Tank, 330 mm genişliğinde geniş izli bir tırtıl aldı.
Müşterinin isteklerine göre, hafif tank Taşıyıcı Makineli Tüfek No. 1 hafif tank iki Vickers makineli tüfek şeklinde silah aldı. Bu silahın kalibresi 7,7 mm, bant mühimmatı kullanıldı ve namlunun suyla soğutulması için kullanılan büyük bir kasa ile donatıldı. Makineli tüfekler iki kuleli bilye tesislerine yerleştirildi. Taret döndürme mekanizmalarını ve elde tutulan dikey rehberliği kullanarak, tetikçi, ikinci kulenin ve sürücünün kabininin kapladığı alan dışında, geniş bir sektördeki hedeflere saldırabilir. Mühimmat, kurdelelerde ve metal kutularda birkaç bin fişek içermekteydi. Kartuşlar, savaş bölümlerinin raflarında saklandı.
A3E1'in yönetimi, arabanın resmi olmayan takma ismine yansıyan üç kişilik bir mürettebata atandı. Sürücünün işyeri ön insanlı bölmede, sancak tarafında bulunuyordu. Sürücü, eğimli ön levhadaki kapaktan içeriye girmek zorunda kaldı. Yolun gözlemi, kabinin ve ön boşlukların açık ön kapaklarından veya sadece boşlukların yardımıyla gerçekleştirildi.
Silahların operasyonu iki atıcıya verildi. Bunlardan biri sürücünün solundaydı ve ön kuleyle çalışıyordu, ikincisi kendi kıç bölmesinde bulunuyordu. İki savaş bölümünün ekipmanı benzerdi, ancak kolordu birimlerinin farklı şekli nedeniyle biraz farklı olabilirdi. Oklar, geniş sektörlerdeki silahları gösterebilir ve hem standart manzaralar hem de kulenin sol tarafındaki gözlem yuvaları aracılığıyla gözlemleyebilir. Kıç kavga bölmesine erişim zırh plakasındaki büyük bir kapak tarafından sağlandı.
Aynı anda iki yaşanabilir kompartman düzenleme ihtiyacı bazı ilginç sonuçlara yol açtı. Böylece, yeni hafif tank A3E1 “baz” orta Mk II'den biraz daha uzundu. Yeni makinenin uzunluğu 5,33 m, genişlik - 2,74 m, yükseklik - 1,8 m'den biraz fazla oldu .. Savaş ağırlığı 3 t'yi aşmadı, bu nedenle güç yoğunluğu 13 hp'yi aştı. Teorik olarak, mevcut orta sınıf makineye kıyasla daha yüksek bir hareketliliğe izin veren ton başına. Karayolu üzerindeki hız, 25 km güç rezerviyle 300 km / s hıza ulaşıyordu. Hafif tank yüzemedi, ancak karadaki çeşitli engelleri aşmayı başardı.
Gelecek vaat eden bir hafif tankın geliştirilmesi birkaç ay içinde tamamlandı ve 1925'in sonunda, Vickers ilk prototipi yapmaya hazırdı. Bir sonraki 1926'in başlangıcında, deneyimli bir “Makineli tüfek taşıyıcısı No. XXUMX” inşa edildi ve test alanına alındı. Yakında ordu tüm gerekli kontrolleri yaptı ve sunulan numunenin gerçek umutlarını ortaya koydu. Pratikte ortaya çıktığı gibi, yeni hafif tankın savaş yeteneklerini belirgin şekilde sınırlayan ciddi kusurları vardı.
Genel olarak mevcut ünitelere dayanan şasi, genel olarak iyi performans gösterdi. Araba iyi bir mobilite ile ayırt edildi ve hem yol boyunca hem de engebeli arazide hareket edebiliyordu. Bu özelliklerle, hafif tank, İngiliz ordusunun diğer zırhlı araçlarıyla aynı savaş oluşumlarında hareket edebilir ve çalışabilir. Aynı zamanda, nispeten düşük bir kütleye rağmen, A3E1 yüzemedi ve kalıplara ya da köprülere ihtiyaç duyuyordu. Çeyrek inç saclar şeklinde yapılan rezervasyonlar, mürettebatın güvenliğini sağlamayı ve küçük silah mermilerinden veya hafif parçalardan korumayı mümkün kılmıştır.
Makineli tüfekli iki taret şeklinde önerilen silah kompleksi ciddi biçimde eleştirildi. Testler, iki atıcının farklı yönlerde hedeflere ateş açabileceğini, ancak bazı tank bölgelerinin bazı ölü bölgelerin ortaya çıkmasına neden olduğunu göstermiştir. Bu nedenle, ön kule, sürücünün kabini tarafından engellendiği için sağa büyük bir açıya dönemedi. Ateş kulesi, sağ arka hedeflerin bombardımanına engel oldu. İkincisi, bir yandan bir kule ve bir kabin tarafından engellendiği için, yalnızca yanlara ve geriye doğru ateş edebiliyordu.
Böylece, Tank Taşıyıcı Makineli Tüfek No. 1'in mürettebatı farklı yönlere ateş edebilir, ancak iki makineli tüfekle aynı anda hedeflerin ateşlenmesi belirli kısıtlamalarla ilişkilendirildi. Her iki kule de yalnızca sola ateş edebildi, ancak çok geniş olmayan bir sektörde. Tüm makineli tüfeklerin ateşini büyük açılara aktarmak mümkün olmadı.
Vickers, projesinin bir parçası olarak müşterinin gereksinimlerinin bir bölümünü yerine getirmiş ve yüksek mobiliteye ve gelişmiş makineli tüfeklere sahip bir hafif tank oluşturmuştur. Bununla birlikte, kulelerin seçilen yerleri gerçek savaş etkinliğini sınırlandırdı. 1926 yılında, zemin testlerinin tamamlanmasından sonra, Kraliyet Tank Kolordu komutanlığı durumu inceledi ve kararını verdi. Askeri liderlere göre, benzer sorunları olan hafif tank A3E1 kullanım için uygun değildi. Proje kapatıldı. Yapılan prototipin diğer kaderi yakın bir gelecekte belirlenecekti.
Yakında, hafif bir tank temelinde, B3E1 olarak adlandırılan, izlenen bir zırhlı mühimmat taşıyıcısı yaratıldı. Bu proje çerçevesinde mevcut koşu teçhizatı hafifçe değiştirildi ve ek olarak, zırh gövdesi en ciddi yeniden yapılanmaya maruz kaldı. Kulelerini kaybetti, kompartmanlarla ve sürücü kupürleriyle dövüştü. Vücudun iç hacmini arttırmaya izin veren büyük bir üst yapı vardı. Mevcut bölmelerin altı kişinin formunda kargo veya iniş nakliyesi için kullanılması önerildi. Motorun üstüne, zırhlı taraflarla kaplı nispeten büyük bir kargo platformu yerleştirildi. Elde edilen nakil aracı, hesaplama ve mühimmat mühimmatını taşıyabilir. Ayrıca, B3E1'in kullanımı bir çekici araç olarak hariç tutulmadı.
Deneyimli Taşıyıcı B3E1
Mevcut bir hafif tankın elden geçirilmesiyle yeni tipte bir konveyör prototipi üretildi. 1926’te bu makine teste girdi ve potansiyel bir müşterinin onayını aldı. Yakın gelecekte seri üretim için bir sipariş ortaya çıkabildi, ancak sonuç olarak böyle bir anlaşma imzalanmadı. B3E1 ile paralel olarak, Vickers ordu için ordunun diğer araçlarını geliştirdi ve teklif etti. Arka planlarına göre, yeniden yapılan hafif tank en iyi görünmüyordu. Sonuç olarak, bu proje alternatif gelişmeler lehine terk edildi.
Bu başarısızlıktan sonra, hiç kimsenin bir süre prototipe ihtiyacı yoktur, bir süre boşta kalmış olmasına rağmen, yine de sökme işlemine başlanmıştır. Böylece, benzersiz iki tür zırhlı araç şimdi hayatta kalan birkaç fotoğrafta görülebilir. İçin bir değere rağmen hikayeler, deneyimli bir araba gelecek için kaydedilmedi.
Taşıyıcı Makineli Tüfek No.1 / A3E1 projesinin merkezinde, müşterinin basit ve ucuz, ancak aynı zamanda oldukça yüksek özelliklere sahip, gelecek vaat eden bir makineli tüfek hafif tank alma isteği vardı. Şirketin tasarımcıları Vickers, görevlerin çoğunu başarıyla çözdüler, ancak aynı zamanda teknolojinin mücadele etkinliğini artıran özgün düzen çözümleri sundu. İki adet çapraz düzenleme kulesi ve sürücünün ön kabininin varlığı makineli tüfeklerin her yöne serbestçe hedef alınmasını önledi. Dahası, projenin bu özelliği ölümcül oldu ve ordunun nihai kararını önceden belirledi.
“Hafif makineli tüfek taşıyıcıları” A3E1 projesinin sorunları ve eksiklikleri, hafif sınıftaki yeni bir zırhlı araç yaratılırken göz önünde bulunduruldu. Daha sonra hizmete giren İngiliz makineli tüfek tanklarının, bilinen sorunlara neden olmayan farklı bir mimarisi vardı. Davanın önünde ve arkasında iki savaş bölmesi ve kulesi bulunan düzen, kendisini haklı çıkarmayacağı için unutuldu.
Göre:
http://aviarmor.net/
http://en.valka.cz/
http://strangernn.livejournal.com/
Fletcher D. İngiliz Muharebe Tankları: I. Dünya Savaşı'ndan 1939'a. Osprey Yayınları, 2016.