Ben İnsanların Düşüncelerini Okurum - Frederick Marion
Hayaletler, Hayaller ve Şaşırtıcı Görüntüler » Ben İnsanların Düşüncelerini Okurum - Frederick Marion
Tabiatın bana bahşettiği garip özelliklerden biri de, başka insanların akıllarından geçenleri görüp, fikirlerini okuma yeteneğimdir. Genel gösterilerimde, çoğu dinleyicilerimi başarı ile inandırabilirim ama bazen, kuvvetimi bir olayla ispat etmediğim sürece bana inanmayanlara da rastlarım.
Oxford ve Asquith Kontesi Margot böyle bir insandı ve onu inandırmakla görülmemiş biçimde gösterilerle karşılaştık.
Londra’nın Aeolian Hall’unda verdiğim konuşmalardan birinde, birden biri sözümü kesti. Ön sıralardan birinden bir bayan ayağa kalkarak bana hitap etti.
Tedirginlik belirten mimikleri ile ufak tefek bir kadındı, yüzü ince bir köşegen, burnu ise yuvarlak ve çıkık çenesine doğru iniyordu. Şapkası oldukça garipti ve yaşlıca olduğu halde canlılığı yaşını örtüyordu.
Daha önce Lady Asquith’i hiç görmemiştim, ama onu hemen tanıdım. Çünkü menajerim bana, o gece onun da dinleyiciler arasında olacağını ve büyük bir ihtimalle benimle münakaşaya girişeceğini söylemişti.
Bu ana kadar olan deneylerim esas olarak geçmişi okumayı kapsıyordu. Yani, salonda bulunan dinleyicilerime geçmiş hayatlarındaki olayları tekrar ederek ve bu söze karışma olana kadar da iyi sonuçlar alıyordum.
Yaşlı kadın, «Affedersiniz, Bay Marion» diye seslendi, «acaba bu gerçek bir gösteri mi?»
Salondan şaşkın bir homurtu yükseldi.
«Evet, hanımefendi. Benim gösterilerimin hepsi gerçektir» dedim.
Lady Asquith, «Çok özür dilerim» diye inantla devam etti, «Ama bunun tek kelimesine bile inanmıyorum. Gerçi siz değişik kişilerin geçmişlerine ait bilgiler veriyorsunuz, bu bilgiler alışılagelmiş şeyler olabilir, fakat siz öyle detaylar veriyorsunuz ki, gösterinizin gerçekliğine inanmayı imkansız buluyorum. Korkarım ki yalnız benim üstümde yapacağınız bir deney beni inandırabilir.»
Çağıran bir işaret yaptım, «Sizi durduran nedir, hanımefendi?»
Lady Asquith şaşalamış gibi göründü. «Yani benim geçmişimden bir olayı anlatacağınızı mı söylemek istiyorsunuz?» diye sordu.
«Evet» dedim. O da sahneye doğru geldi.
Ona bir miktar kağıt verdim. «Lütfen her zamanki kendi el yazınızla yarım düzine kadar kelime yazın» dedim. «Ama bunların hayatınızda geçen ve yalnız sizin tarafınızdan bilinen, önemli bir olayla ilgili olmasına dikkat edin. Böylece benim gizli bilgilerim olduğu şüphesine de yer vermemiş olursunuz» dedim.
Lady Asquith bir an düşündü, sonra yazdı. Benim arzuma göre kağıdı katlayıp, bir zarfa koydu ve kapattı. Ben zarfı elime alıp bütün dikkatimi ona vererek düşünmeğe başladım.
«Bazı duvarları kitaplıkla kaplı geniş bir oda var» dedim. «Bu odada bir adam büyük bir masanın arkasında oturuyor. Masanın üstünde, önünde bir sürü döküman var. Bir şey okuyor.
Eline bir kalem alıyor, sonra tekrar bırakıyor. Bir kere daha alıyor, tekrar bırakıp yerinden kalkarak odanın içinde gidip geliyor. Yerine dönüp tekrar kalemi alıyor. O sırada arkasındaki kapı açılıyor. Birisi odaya bakıyor.
Adam bir şey yazıyor, sonra cebinden bir mendil çıkarıyor. Ağlıyor...»
«Yeter!»
Lady Asquith bu sözü büyük bir üzüntü gösteren sert bir ifade ile söylemişti. Bir süre konuşmadan durdu, sonra susmuş dinleyen salondakilere döndü.
«Bayanlar ve Baylar» dedi. Sakin bir sesle, «Bay Marion, tek canlı şahidin ben olduğum bir olayı harika bir detay ve kesinlikle açıkladı. Anlattığı oda Downing Street 10 Numaradaki bir evin odasıdır. Olay 1914 Ağustos’unda oldu. Tarif ettiği adam Başbakandı. Asquith, kocam ve benim kağıt üzerine yazdığım hatıra kocamın Almanya’ya karşı savaş ilanını imzaladığı andı.
Ağlıyordu ve ben odasının kapısını açtım. Hayatımda onu ağlarken gördüğüm tek andı!» dedi.
Diğer Yararlı Yazılarımız :
En Çok Okunan Yazılarımız :