Bu gece (15 Şubat), gökyüzü gözlemcileri göz kamaştırıcı atmosferik bir gösteri ile ödüllendirilebilir - güneşten (12 Şubat) patlayan radyasyon harikası sayesinde.
Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi (NOAA) Uzay Hava Tahmin Merkezi'nden gelen bir habere göre küçük bir jeomanyetik fırtına Kanada ve Kuzey Amerika'ya yerleşti ve bu gece bazı eyaletlerde görünür aurora borealis ile sonuçlanabilirdi. NOAA, aurora'nın Kanada sınırının kuzeyinden büyük olasılıkla görülebileceğini, ancak gece gökyüzünde kuzey Maine ve Michigan gibi güneyde görünebileceğini söyledi.
Gücüne bağlı olarak, bu gibi güneş fırtınaları geçici güç şebekesi kesintileri veya uydu arızaları dahil olmak üzere atmosferde olumsuz etkilere neden olabilir. Ancak bu gece, NOAA, gökyüzünde normalden daha iyi olan auroralarla karakterize edilen küçük bir olayı öngörüyor. [Aurora Fotoğrafları: Kuzey Işıklarının Nefes Kesen Görüşleri]
Dünyanın kuzey yarıküresinde de Auroras, kuzey ışıkları olarak da adlandırılan, periyodik olarak gece gökyüzünde parıldayan fırtına gibi güneş aktivitesi sayesinde yolumuza yöneldi. Ama neden? Nedeni güneşin yüzeyinde yaklaşık 93 milyon mil (150 milyon kilometre) uzaklıkta başlar.
NASA'ya göre güneşin yüzeyi, süper güçlü ve sürekli güçlü, güçlü manyetik güç alanları üreten hareketli gazlardır. (Manyetik alan herhangi bir yerde manyetik alanın yönünü ve gücünü gösteren manyetik çizgilerle tanımlanabilir.) Bu manyetik kuvvetlerin yıldız yüzeyindeki uçucu, görünür şekilde daha koyu yamalar olan en güçlü güneş lekeleri olduğu bölgeler. Bu güneş lekeleri yakınındaki manyetik çizgiler çok karışık hale gelirse, güneş fişekleri olarak bilinen radyasyon patlamalarına patlayabilirler. Bu işaret fişeklerine, büyük radyasyon ve partiküllü koronal kitle çıkarmaları (CME'ler) eşlik edebilir.
"Bu koronal kütle atımları, milyarlarca ton plazma gazına kadar büyük bir patlamadır". Bu, büyük bir manyetik alanla buluşturuyor; Boulder'daki NOAA Uzay Hava Tahmin Merkezi'nde bir program koordinatörü olan Bill Murtagh, WordsSideKick.com'a verdiği demeçte. "Ve genellikle saatte iki ila üç milyon mil hızla gidiyorlar."
Birçok CME, boş alana zararsızca ateş eder. Fakat eğer bir CME Dünya'ya bakarken patlarsa (Pazartesi günkü gibi), güneş yanılmaları güneş rüzgarlarından kaynaklanan akımlara bağlı olarak gezegenimizin atmosferine olan mesafeyi birkaç gün içinde köprüleyebilir. (Güneş rüzgarları, güneşten gelen yüklü parçacıkların veya plazmanın sürekli akışlarıdır.)
Bu gelen güneş fırtınaları genellikle Dünya üzerinde endişe duymak için çok az sebep; Gezegen sürekli olarak radyasyon, manyetik dalgalar ve güneşten gelen diğer yüklü parçacıklar tarafından bombalanıyor. Dünyanın kendi manyetik alanı - gezegenin dış çekirdeğinden yayılan elektrik akımları tarafından oluşturulan görünmez bir kalkan - bu parçacıkların çoğunu saptırır ve atmosferi zararlı ultraviyole radyasyondan korur. Bununla birlikte, bir CME sırasında (fırtına bizim yolumuzda olduğu gibi), yüklü parçacıklar, Dünya'nın kuzey ve güney kutuplarındaki manyetik alan çizgilerini aşağı doğru hareket ettirebilir ve atmosfere girebilir.
Murtagh, "CME ve Yeryüzü'nün manyetik alan çiftine bağlı olarak, bu enerjisel parçacıkların aktığı, atmosfere nüfuz edeceği ve atmosferdeki atom ve molekülleri çarpacağı" şeklinde konuştu. "Bu enerjik parçacıklar atmosferindeki atomları (oksijen ve azot gibi) harekete geçirir, elektronları uzaklaştırır ve bu da ışığın yanmasına neden olur."
Ve böylece, kuzey ışıkları gökyüzünün karşısına geçiyor. Göreceğiniz renkler, hem vurulmakta olan molekülün türüne hem de yüksekliğine bağlıdır; Örneğin, oksijen gazı, düşük irtifalarda (150 mil veya 241 km'ye kadar) yeşil yanar ve daha yüksek rakımlarda kırmızıdır. Muhteşem sonuç genellikle çıplak gözle görülebilir ve çoğu standart kamera ile yakalanabilir.
Bu gece görmek için yeterince kuzeyde yaşıyorsanız, yıldızlararası gösterinin tadını çıkarın.
Aslen Canlı Bilim'de yayınlandı.