“Böylece?”
Heinley yanlış anlaşılmayı düzeltmeye çalışmadı. McKenna’nın gözleri disk gibi genişledi. Heinley’nin nesi vardı? McKenna onun düşünce sürecini kavrayamadı.
Büyük Dük Lilteang sadece gülümsedi ve uzaklaştıktan sonra bile düzeltilmemiş ve cahil kaldı.
“Kimi sevdiğiniz hakkında doğruyu söylemeseniz bile, neden yanlış anlaşılmayı düzeltmediniz?”
İkisi yalnızken McKenna, Heinley ile yüzleşti. Şövalyenin şaşkınlığı çenesine kadar ulaşmıştı ve Heinley ceketinin düğmelerini çözerken sırıttı.
“Bu kimi memnun eder ki?”
“Öncelikle… ben. Çünkü o zaman kafam bu kadar karışmazdı.”
“Ondan başka?”
“Pekala, uzak bir gelecek için, Büyük Dük Lilteang için iyi olurdu. Senin yanında daha az argo saçmalar söylerdi.”
Heinley ceketinin tüm düğmelerini çözmeyi bitirdi ve bir kenara fırlattı. Bu sırada McKenna, Heinley’nin cevabını beklerken kıyafetlerini aldı ve dikkatlice katladı. Heinley bir kraldı, McKenna evlilik dışı doğdu, ama yine de kraliyet kanı taşıyordu. Ancak, genellikle mahkeme dışında seyahat ettikleri için bunu kendileri yapmaya alışmışlardı.
“Tavsiyeni düşündüm.”
“Ve?”
“Yanlış anlaşılmayı neden ortadan kaldırmadım? Senin tavsiyene uyduğum için.”
“…Ben ne zaman böyle bir şey söyledim?”
“Onlara savaş getiren bir kraliçeyi kimse hoş karşılamaz.”
“E…evet. Bunu ben söyledim.”
McKenna şaşkınlıkla Heinley’e baktı. Bunun Büyük Dük Lilteang ile olan yanlış anlaşılmayı düzeltmemekle ne ilgisi vardı? Heinley, üzerinde sadece pantolonuyla yatakta otururken gülümsedi.
“Savaşa gideceğiz, değil mi?”
“Evet.”
“Queen yüzünden karar verdiğim bir savaş değil. En azından tetikleyici o değildi.”
“Asla tetikleyici değildir.”
Aksine, tam tersi oldu. McKenna, Doğu İmparatorluğu’ndayken, Heinley’nin İmparatoriçe Navier yüzünden savaştan vazgeçebileceğini düşündü. Heinley her gün sürekli olarak haritaları ve hukuk kitaplarını incelemesine rağmen, imparatoriçeye aylarca gizli mektuplar göndermişti. Ancak McKenna sonunda yanıldı.
“Ama Queen’i ne kadar sevdiğime dair bir hikaye varsa, insanlar onu her zaman savaşla ilgili olarak düşünecekler. Bunun nedeni olarak ona kızacaklar.”
“Eh, sanırım.”
“Queen’i bu şekilde karıştırmak istemiyorum. Haklıydın. İşi başkasına bırakacağım.”
McKenna’nın gözleri titredi.
“Haklısın ama… sende bir değişiklik mi oldu?”
“Sen akıllısın, McKenna.”
“Yorumlamak çok kolay, Majesteleri.”
“McKenna mı?”
“…Evet.”
“Ona bir kalkan koyacağım ki, iftiracı dillerden korunsun.”
McKenna bir an için şaşkına döndü. Heinley’nin ne demek istediğini anladı ama endişelenmeden edemedi. Heinley uzun zamandır Doğu İmparatorluğu ile savaşa hazırlanıyordu. Tam ortasında İmparatoriçe Navier ile tanıştı ve ona aşık oldu. tutkuyla Büyük bir yoğunlukla.
McKenna, Heinley’nin bundan sonra ne planladığını bilmiyordu ama İmparatoriçe’yi kendi tarafına çekeceğini de düşünmüyordu. O gururlu kadın, rakibinin aynı zamanda arkadaşı olduğunu kabul edebilecek miydi?
“McKenna. Doğu İmparatorluğu’nu ezdikten sonra, Queen’e hakaret edenlerin ağızlarını tamamen taşlarla dolduracağım.”
“Taşlar…”
“Bunu yaptıktan sonra, onları dikeceğim ve onun önünde diz çöküp yaltaklanmalarını sağlayacağım.”
Heinley pis bir şekilde gülümsedi ve McKenna dilini şaklattı.
“Pekâlâ Majesteleri. Ancak… Kraliçe Navier’in kendisine saldıran ülkenin kralını kabul edip etmeyeceği konusunda endişelenmeniz gerekmez mi?”
“Yapmalımıyım?”
“Evet. Önce aşk ve dostluk paramparça olacak…”
“…”
“Bir ülkenin prensi olarak onun kalbini bile kazanamadın. Düşman kral olarak onun kalbini nasıl kazanacaksın?”
“Kuşlar birbirlerine kur yaptıklarında dans ederler, McKenna. Biz kuşlarız.”
“Kur yapma dansı…”
“İşe yarayacağını düşünmüyor musun?”
Heinley o kadar ciddiydi ki, McKenna onun şaka mı yoksa ciddi mi olduğunu anlayamadı. McKenna bakışlarını başka tarafa çevirdi ve yalan söyledi.
“İşe yarayacak. İyi dans et.”
* * *
Bahar yavaş yavaş manzarayı uyandırmaya başlıyordu. Rüzgâr insanın burnunun ucunu ısırsa da günler o kadar soğuk değildi.
Açık bir pencerenin yanında kitap okuyordum. Büyük Dük Kapmen’in bana verdiği tüm kitapları okumayı neredeyse bitirmiştim ve bu, kalan üç kitaptan biriydi. Yine de Rwibt ile herhangi bir ticaret anlaşmasının yapılamamış olması üzücüydü. İşler yolunda gitseydi, iki kıta arasındaki ticaretin merkezi olmak büyük faydalar sağlayabilirdi…
‘Heyet yakında taç giyme töreninden dönecek.’
Heinley’nin güvenli bir şekilde tahta çıktığını Büyük Dük Lilteang’ın ağzından duymak istiyordum.
Dışarıdaki dallardan yeni çıkmaya başlayan yeşil yapraklara baktım ve uzanıp pencere kolunu tuttum. Bahar yeni bir sıcaklık getirdi, ama yine de pencereleri uzun süre açık bırakmak için çok soğuktu.
Ancak pencereyi tamamen kapatmadan önce bana doğru uçan mavi bir kuş gördüm. Kuş, pencerenin etrafında bir daire çizdi, sonra içeri daldı ve pencere pervazına kondu.
“Kraliçenin arkadaşı!”
Prens Heinley’nin yetiştirdiği diğer kuştu. Görünüşüne sevinçle bağırdım ve kuş bana doğru zıpladı. Pencereyi kapatıp ona bir tas su getirdikten sonra kuşun boynunda bir yüzük kolye fark ettim.
“O neden orada?”
Garip olduğunu düşündüm ama yüzüğe dokunmadım ve sadece kuşun bacağındaki mektubu açtım. Sorumun cevabı içinde yazılıydı.
* * *
“Rashta seçim yapamaz.”
Rashta, tasarımlardan oluşan bir eskiz defterini yazarken homurdanarak bir şikayette bulundu.
“Bu kıyafetlerin hepsi de güzel. Neden herkes bu kadar yetenekli?”
Neredeyse sosyeteye takdim balosu günüydü ve Rivetti’nin elbisesini hâlâ seçmemişti. Vikont Roteschu bunu iki gün içinde talep etti ama Rashta seçim yapmakta güçlük çekti.
“Elbise güzel olamaz ama Rashta da dikkatsiz görünemez…”
Başka bir eskiz defterine göz attı. Bununla birlikte, Rashta’ya gelen tasarımcıların hepsi işleriyle ünlüydü ve sosyeteye takdim edilen balo, güzelliği ve ihtişamıyla biliniyordu. Güzel olmayan bir şey bulmak zordu.
“Yoksa herkesin giyebileceği güvenli bir şey mi seçmeliyim?”
Benzer kıyafetler içindeki insanları bir arada bir grup halinde görmek manzara olurdu.
“Benzer bir elbise mi?”
Rashta ani bir fikirle sarsıldı. İmparatoriçe ile aynı elbiseyi giydiklerinde ortaya çıkan kargaşayı hatırladı ve kafasında bir plan oluşmaya başladı.
“Ya Rivetti’ye benimle aynı kıyafetleri giydirirsem?”
Sonra insanlar konuşacak. En son bu olduğunda İmparatoriçe’nin yüksek statüsü nedeniyle kendilerini tutmuşlardı ama Rivetti savunmasızdı. Rashta sosyetenin yıldızıydı, Rivetti ise sadece küçük bir malikanedendi. Elbiseleri aynı olsaydı, kopyalamakla suçlanan Rivetti olurdu. Ne kendisi ne de Vikont Roteschu, Rashta’ya onlara bir elbise vermesi için şantaj yaptıklarını söyleyemezdi.
Rashta’nın ağzının kenarları kalktı ve hizmetçiyi çağırdı.
“Seçtiğim elbise sende mi?”
“Evet, Bayan Rashta.”
“Daha küçük bir tane daha yaptır. İşte ölçüler.”
Rashta, kendisine Vikont Roteschu tarafından verilen, üzerinde Rivetti’nin vücut ölçülerinin yazılı olduğu bir kağıt parçası uzattı. Hizmetçi, Rashta’ya şantaj yapıldığını bilmiyordu ve Rashta’nın başka birinin sosyeteye takılan elbisesini seçtiğini öğrenince şaşırdı.
“Aynı elbiseyi başkasına mı vereceksin?”
“Evet. Kendisi için ne seçeceğini bilmiyor.”
“Ama… elbiseler aynı olsaydı fark edilmez miydi?”
“Ama nasıl düşünürsen düşün, Rashta’nın elbisesi en güzeli. Ona daha az güzel bir şey vermek istemiyorum.”
“Bayan Rashta…nasıl bu kadar iyisiniz?”
Hizmetçi içten bir iç çekti.
Tıpkı İmparatoriçe’ninki gibi, Rashta’nın dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi.
* * *
Sosyeteye takdim balosu günüydü. Balonun kendisi Yeni Yıl’daki kadar görkemli değildi, ama sosyeteye resmen giren birçok yeni yüzle atmosfer canlıydı. Gösterişli ve rengarenk kostümlere bakmak başlı başına bir eğlence kaynağı olmuştu.
“Bundan sonra bütün balolarda böyle giyineceğim.”
“Yine de bir veya iki yıl sonra dantel ve mücevher miktarının azalacağı kesin.”
Bekleyen hanımlarım bile kendi aralarında kıkırdadılar ve çeşitli konukları işaret ettiler. İmparator Sovieshu kendisini katılamayacak kadar meşgul bulduğundan, ruh hali her zamankinden daha hafifti.
“Leydi Rivetti orada.”
Artık aşina olduklarından, Laura mutlu bir şekilde Rivetti’yi işaret etti. Genç bayan, yeni çıkış yapan diğer genç erkek ve kadınlarla kaynaşıyordu. Kısa kıvırcık saçları ve sarı elbisesiyle bir civciv kadar tatlıydı. Rastgele ona el salladım ve gözleri genişledi ve kızardı.
“Senden gerçekten hoşlanıyor, Majesteleri.”
Kontes Eliza sıcak bir gülümsemeyle konuştu. Bana hayran olan genç bir bayanın geçmişini araştırdığım için duyduğum suçluluk duygusuna rağmen başımı salladım.
Müzik başladı ve konuklar dans etmek için çiftleşmeye başladı. Şarkı havada süzülürken salonu seyrettim. Baloya katılanların çoğu sosyeteye takdim edilenler, onların akrabaları ve tanıdıkları ve sosyal çevrelerde yeni yüzlere bakmak isteyen diğer kişilerdi. Sosyetik ve kadın avcısı olarak tanınan Dük Elgy gelmedi. Sosyeteye takılanlar muhtemelen onun için çok gençti.
Ancak şaşırtıcı olan şey, Rashta’nın da ortalıkta görünmemesiydi.
“Rivetti yüzünden gelmedi mi?”
Bir hizmetçinin bana getirdiği pastadan küçük bir ısırık alıp dilimde tatlı çırpılmış krema ve yer fıstığının tadını alırken kendi kendime merak ettim.
Tatlım üzerinde çalışırken, odadan bir konuşma sesinin yükseldiğini duydum. Yukarı baktım ve Rashta’nın geç gelişini gördüm. Giydiği elbise…
Gözlerim Rivetti’ye döndü. Rashta’nın giydiği elbisenin aynısını giyiyordu. Rivetti, neler olduğundan habersiz başka bir genç adamla mutluluk içinde dans ediyordu.
“Yine bu-!”
Laura dişlerini gıcırdattı.
“O kadın bu sefer Rivetti’yi taklitçi gibi gösteriyor!”
Rivetti, Rashta’nın giydiği elbiseyi ancak müzik bittikten sonra fark etti. Rivetti’nin gözleri büyüdü. Konukların kendi aralarında dedikodu yaptığını duyunca yüzü utançtan kıpkırmızı oldu. Onun için kendimi kötü hissettim. Rashta’nın kendi şaşkın bakışını küçümsemek, bunun kasıtlı olması gerektiğini biliyordum.
Soylular ona bakıp mırıldanmaya devam ederken Rivetti gözyaşlarına boğulmaya hazır görünüyordu. Bunu daha fazla izleyemedim, ayağa kalktım ve ona yaklaştım ve konuklar yüzlerinde şaşkınlıkla ayrıldılar. Rivetti’nin omuzlarına koymak için pelerinimi çıkardım ve iri gözlerle bana baktı.
“Sanırım bu tür elbiseler moda oldu. Bu, onun biraz farklı görünmesine yardımcı olur mu?”
Ona gülümsedim ve Rivetti’nin gözleri daha da yuvarlaklaştı. Nefesi kesildi ve övgüler yağdırdı, omzuna hafifçe vurdum ve onu oturduğum masaya götürdüm.
Tekrar Rashta’ya baktım. Yine aynı elbiseyi giyerken ne düşünüyordu? O kadının kafasından neler geçtiğini merak ettim.
Şaşırtıcı bir şekilde, Rashta Rivetti’ye bakmıyordu. Onun yerine bana bakıyor ve küçük bir deftere bir şeyler yazmakla meşguldü.