Alasdair MacIntyre Kimdir?
Alasdair MacIntyre Kimdir?
Doğum tarihi: 12 Ocak 1929 Glasgow, Birleşik Krallık
Alasdair MacIntyre’nin Yaşamı
Alasdair MacIntyre sosyal, ahlaki ve politik felsefenin çeşitli alanlarına katkıda bulunmuştur. Ahlak felsefesinde erdem etiği yaklaşımının önde gelen savunucularından biridir ve Aristotelesçi bir hem ahlak hem de siyaset anlayışını geri kazanmaya yönelik daha geniş bir girişimin parçasıdır. Eski kaynaklara dönüşü, MacIntyre’nin teorik olarak kafası karışık ve pratik olarak parçalanmış olarak gördüğü modern ahlaki çıkmazın eleştirel bir iddianamesinden güç aldı; yalnızca Aristotelesçi ve Augustinusçu temaları sentezleyen bir geleneğe dönüş, çağdaş ahlaki ve politik hayata akılcılığı ve anlaşılırlığı geri getirecektir.
MacIntyre’ın uzun kariyeri, After Virtue , Whose Justice? Hangi Rasyonellik? ve Moral Inquiry’nin Üç Rakip Versiyonu . Bu çalışmalar, çağdaş ahlak ve siyaset felsefesinin, modern kültürün artan laikleşmesiyle anlamını yitiren ve pratik parçalanmaya ve teorik tutarsızlığa yol açan Yahudi-Hıristiyan teistik ahlakının tutarsız parçalarını analiz ettiğini iddia ediyor. MacIntyre’ın amacı, yalnızca modern dünyanın ana akımlarından yabancılaşmış marjinal topluluklarda hayatta kalan tutarlı ahlaki yaşamın parçalarından ahlaki düşünce için bir amaç ve bağlam oluşturmaktır.
Bu proje hem felsefeden hem de tarihten yararlanıyor. MacIntyre, rakip konumların hem teorik hem de pratik bağlamlarda felsefi olarak gerekçelendirilmesinin anlatı açıklamasını içerdiğini savunuyor. Bu tür anlatılar, rekabet halindeki araştırma geleneklerinin nasıl birbirinden geliştiğini ve birbirlerine karşıt olduklarını ortaya koyar. Bir teori, önceki teorinin hem başarılarını hem de başarısızlıklarını açıklıyorsa, diğerinden kanıtlanabilir şekilde üstündür. Bu gerekçelendirme biçimi, ister bilimsel teorilere ister ahlaki görüşlere uygulansın, değerlendirici bir tarihsel araştırma gerektirir.
Bu metodolojinin temelini oluşturan, MacIntyre’nin rasyonalite ve uzlaşma görüşüdür. Rasyonel anlaşma veya anlaşmazlık, yalnızca kavramların ve rasyonel prosedürlerin paradigma kullanımlarını paylaşan sabit bir sorgulama çerçevesi bağlamında mümkündür. Bu tür bir çerçeve, toplumsal ve tarihsel olarak sorgulama geleneklerine gömülüdür. Dolayısıyla, birbirlerinin terimlerini yeniden yorumlayabilen gelenekler içinde veya arasında, rasyonel anlaşmazlık mümkündür. Bu böyle olmadığında, sonu gelmez bir anlaşmazlık, akılcılıkta bir başarısızlık ve “kıyaslanamazlık” vardır.
MacIntyre’ın metodolojisi, Batı’daki kendine özgü ahlak felsefesi tarihi için zemin hazırlıyor. Aristoteles’in etik ve politik eserlerinde tanımlandığı gibi, antik Yunan polisinde ahlaki yaşam bir zamanlar rasyonel ve birleşikti . Bu, Aristoteles’in insanları oldukları gibi açıklaması, onları temel doğalarını nasıl gerçekleştireceklerine yönlendiren reçeteler dizisi ve sonuç olacak insan mükemmelliği ideali arasında tasavvur ettiği ilişki tarafından garanti ediliyordu (bkz .). Aristoteles’in teleolojik metafiziğinin gözden düşürülmesi, bir insan yaşamının, o yaşamın değerini temellendirebilecek birleşik bir amaca sahip olduğu duygusunun kaybolmasına yol açtı. Bu nedenle, MacIntyre’a göre, Batı’daki sonraki tüm ahlak felsefesi, bireysel yaşamın amacı fikri bir kez kaybolduğunda, Aristoteles’in üçlü şemasının orijinal öğelerini bağlamanın bir yolunu bulmak için sonuçsuz bir arayıştır.
Bu analiz, MacIntyre’ın tam bir zihinsel düzensizlik içinde gördüğü çağdaş ahlaki duruma ilişkin apokaliptik anlatımıyla doruğa ulaşır. Bu bozukluğun nedenleri üç yönlüdür. İlk olarak, bazı düşünce gelenekleri tam anlamıyla tutarsızdır: MacIntyre’ın soruşturma açıklamasının gerektirdiği içsel bütünlüğü ve tutarlılığı elde etmekte başarısız olurlar. İkincisi, araştırma biçimleri tutarlı olsa bile, aralarındaki çatışmalar anlamsızdır çünkü bir ölçülebilirlik matrisi olmadan gelenekler arasındaki anlaşmazlık prensipte çözülemez. Üçüncüsü, çağdaş dünya, Neo-Augustinian Katolikliği MacIntyre’ın diğer geleneklerle ilişkisinde benzersiz bir şekilde ayrıcalıklı olduğu görüşünün entelektüel otoritesini kabul etmekte başarısız oluyor. MacIntyre, çağdaş liberalizmi, ahlaki ve politik kültür içindeki anlaşmazlıkları ayrıcalıklı bir bakış açısından yargılama rolüne boşuna çabalamakla eleştiriyor. Liberalizm, bu anlaşmazlığı daha yüksek idealler veya ayrıcalıklı prosedürler adına düzenlemeye çalışır, ancak MacIntyre’ın görüşüne göre liberalizmin diğer gelenekler üzerinde böyle bir entelektüel otoritesi yoktur.
MacIntyre, modern dünyada Aristoteles etiğini yeniden canlandırmamızı önerir. Anahtar unsur, bir erdem etiğinin restorasyonuna ve uygun topluluk biçimlerinin geliştirilmesine izin veren bir insan yaşamının genel amacının yeni bir açıklamasıdır. Politik olarak, MacIntyre bir ütopyacıdır ve ortak bir iyi yaşam anlayışıyla birleşmiş, eski polise benzer küçük toplulukların gelişimini sağlamaya çalışır .
MacIntyre’ın projesi, çağdaş felsefede farklı tepkiler aldı; özellikle liberalizme yönelik keskin eleştirel tonu, sırası geldiğinde sert eleştirilerle karşılaştı. İlk eleştiri hattı, MacIntyre’ın açıklamasının metodolojik temellerine meydan okur: MacIntyre’ın ahlaki gelenekler içinde olumlu bir rol atfettiği anlaşmazlık ile eleştirdiği gelenekler arasındaki ‘kıyaslanamaz’ anlaşmazlık arasında ayrım yapmanın ilkeli bir yoluna sahip olmadığı ileri sürülür. Bu suçlamaya cevaben MacIntyre, çeviri ve yorumlama arasındaki ilişkinin kendine özgü bir açıklamasını geliştirerek, diller arasında çevrilebilirlikteki kısmi başarısızlıkların onun ilgilendiği ölçülemezlik türünü gösterdiğini ileri sürer.
İkinci olarak, MacIntyre’ın ahlak açıklaması hem indirgemeci hem de temelci olmakla suçlandı: Ahlak felsefesindeki görevimizi, ahlaki emirleri bir bütün olarak ‘insan doğası’ndaki ahlaki olmayan bir temele uyduran MacIntyre’ın üçlü şeması tarafından kısıtlanmış olarak görmemeliyiz. MacIntyre, üçlü şemanın üç unsuru arasındaki ilişkiyi içsel olarak ilişkili, tek başına anlaşılmaz olarak görür; ancak bu içsel bağlantı ancak ideal bir yaşamda mümkün olacaktır. Benzer şekilde, MacIntyre’ın argümanı, ahlakın olası gelişmelerini sınırlayan önceki bir insan doğası anlayışına dayanmaz: yansıtıcı ahlaki yaşam, bu “özün” kısmi bir belirleyicisi olabilir.
Üçüncü eleştiri, MacIntyre’ın aslında göründüğünden çok daha modern olduğu ve retorik bir yana, herhangi bir modern liberal kadar modern ahlak ve siyaset felsefesinin değerlerine bağlı olduğudur. Bu eleştirmenler, MacIntyre’ın özerklik ve pozitif özgürlük gibi değerlere bağlı olduğuna ve eski ve modern etik bakış açıları arasındaki farkı abarttığına işaret ediyor.
MacIntyre’ın tarihsel anlatısına meydan okuyan ve Batı’daki ahlaki düşünce tarihinin MacIntyre’ın versiyonundan daha iyi bir açıklama sunan alternatif bir açıklamasını sunan son eleştiri satırıyla onların durumu güçleniyor. Charles Larmore ve JB Schneewind gibi filozoflar, modern liberalizmin yükselişine daha misafirperver bir modern ahlaki yaşam görüşü sundular ve Charles Taylor’ın Sources of the Self ( 1989 ), değerlere MacIntyre’dan çok daha sempatik alternatif bir modern ahlak görüşü sunuyor. modern dünyanın Bu üçüncü eleştiri çizgisi, MacIntyre’ın felsefi içgörü ile geniş tarihsel öğrenmeyi birleştirme gücüyle örtüştüğü için en güçlüsüdür.