Amsterdam'da Korku ve Nefret
Avrupa'ya geldiğimden beri bir hafta geçti. Şimdiye kadar Londra, Paris ve Brüksel’e gittim (birkaç saatliğine de olsa). Zamanımın çoğunu, kitapçılarda geçirerek yol boyunca sokaklarda dolaştım. Şirkete karşı yalnızlığı tercih ettim.
Şimdiye kadarki en sevdiğim hatıra Paris'teydi, Shakespeare ve Co. kitaphanesinde, Bay Joyce, Bay Hemingway ve Bay Scott Fitzgerald şehirdeki ziyaretleri sırasında sıkça görülüyordu. Neredeyse yüz yıllık, modern edebiyat tarihinin bir parçası. Bu küçük mağazanın içinde harcadığım her an, böyle bir dönüm noktasını henüz hissetmemiş olanlara tarif edilemez. Eski binanın içindeki koku hafızamda taze yaşıyor.
Yolculuk boyunca bir sonraki durak, grubumuzun her üyesinin hemen hemen aynı sebeplerle ziyaret etmeyi dört gözle beklediği bir yer olan Amsterdam'dı. Sabah Paris’ten yola çıktık, yolumuzu Brüksel’e götürdük ve akşam saatlerinde Amsterdam’a ulaştık. Kırmızı bölgenin birkaç yirmi mil kuzeyinde, sanatsal bir restoranda yedik. Olayı kutlamak için bir bardak bira içtim.
Vardığımızda hava biraz bulutluydu, ama şehir gözlerime tamamen yabancı gelmeye başladı. Rüzgar soğuktu, taze bir 60 derece Fahrenheit. Bisikletçiler bu tür faaliyetler için kendilerine özel belirlenmiş yolları olan sokaklarda salkımlar arasında dolaşıyorlar.
Sabah 7'de otele geldik. İronik bir ipucu ile, otobüsten çıktığım andan itibaren burun deliklerim tarafından algılanan ilk koku esrarın ihale dokunuşuydu. Amsterdam bana sunduğu en iyi şeyleri karşıladı. Ünlü bir kahvelerin sınırlarında geçirilecek güzel bir gece beklerdim.
Yerleştikten sonra, grup bu coffeshops ziyaret etmek için hazırlıklar yaptı. Birkaç dakika süren tartışmalardan sonra, otelin yirmi beş mil güneyinde Bulldog adında bir tane seçtik.
Ayrılmadan önce, lobisinde görüntülenen otelin meşrubat standından üç Heinekens aldım. Onları sadece çıkışlardan koparttım.
Şehir merkezindeki trene bindik, kursu boyunca kristalize estetik ve her karede bir modernite duygusu içeren karmaşık bir şekilde tasarlanmış apartman komplekslerinin ince bir çizgisini geçtik. Çok az kargaşaydı, ruh yoktu, huzurlu ve berraktı. Atmosfer - tüketilecek maddelerle birlikte - etrafımızdaki tüm cephelere, Almanya ve İsviçre'ye gitmeden önce biraz germek için germek ve rahatlamak için fırsat verdi.
Yere otuz dakika harcandı. Tren istasyonunun varlığında açıkça görülüyordu. BULLDOG, büyük bir işaret, öğrencilerimizi genişletti.
Dükkanın alt kısmını bütünüyle işgal ederek, sinek gibi bir yere uçtuk. Tomurcukların adları bir fast food menüsü olarak gösterildi. Mango kush, Süper gümüş pus, King Kong, Stephen Hawking, Beyaz dul - hayret etmek bir manzaraydı.
Mary Jane'in ilk yasal alımını yaparken kelebek hissetmek için 13 Euro karşılığında Beyaz dul eşim aldım. Yaşamak için ne kadar zaman, kendi kendime düşündüm, sabırla bir yere yerleşmeyi ve huzur içinde sigara içmeyi bekliyor.
Loş ışıklar, yeri mor renkle aydınlattı. Sigorta acenteleri gibi iyi müşteri giriş ve çıkışlarıyla meşgul bir yerdi. Kalan herkes iyi bir yolculuğa çıkmak istedi. Ortada, sol köşede bir oda vardı, ziyaretçilerinin yoğunluğunu 11'e çıkardıklarını farz ediyorum. İçeri girme şansım hiç olmadı ve bu gün merakım sinirlerimi bozuyor.
O zamana kadar hayatımda sadece beş kere tencere tüketmiştim. Uyuşturucuyla ilgili çılgın, sözde metafiziksel düzeyde hiçbir deneyimim yoktu. Bu gerçek, maddeyi aşırı tüketmemi engellemek için yeterli değildi. Her şeyden isabet aldım. Küntler, borular, nargile, kekler. Amacım mümkün olduğu kadar çıldırmak ve gecenin geri kalanını dinlemek isteyenlerin kimseye saçma sapan konuşmalarıydı.
En fazla yirmi dakika sonra, vücudum en iyi çökme hissi olarak tanımlayabildiğim şeye acı çekti. Gerçek olan anı hatırlıyorum. Ayağa kalkıyordum, televizyona bakıyordum, birdenbire vizyonum ağırlaştı. Bir anda, mide bulantısı noktasına döndüm, kalbim bir John Bonham soloundan daha hızlı atıyordu ve kafam oluşturduğu baskıdan etkileniyordu.
Hareket edemedim. Herhangi bir hareket anında anında kusmak istememe neden oldu. Neler olduğunu anlama konusunda aklımda çok kararlıydım ve fiziksel olarak engellememden daha az zarar görmemesi için gerekli adımları atmıştım. Tezgâha yaklaştığımda bebek adımlarını alıp yavaş yavaş hareket ettim ve beni biraz soğutacak şekilde su sipariş ettim.
Bir süre semptomlar düzeldi, ama üşütmek için oturduğumda, Vahiy kitabından doğrudan intikam aldılar. Daha önce veya sonra hissetmediğim fiziksel bir umutsuzluktu. Tüm vücudum, ona yol gösterecek vicdanı olmayan büyütülmüş bir bloğumdu. Kusmak istedim, ama hiçbir koşulda kendimi bunun için alay etmeme izin vermeyecektim. Yeterli potu idare edemediğim için gülünç olmamak için zaten çok geç olduğunu düşündüm, ancak bu uygulamanın düzeltebileceği bir şey.
Grubun bir üyesi ayrıldığımızı işaret etti. Harika, tam ihtiyacım olan şeydi. Karıştırmayı önlemek için, blunder'ı yeteneklerimin en iyisini gizlemeye çalıştım. Sessiz kaldım ve işime baktım.
Bir buçuk saatten fazla bir süre bu koşullar altında Amsterdam sokaklarında dolaştım. Hala, sonsuzluk gibi hissettiren hayatta kalmak için nasıl güç kullanabileceğime dair hiçbir fikrim yok, ama yaptım. Topal bir şekilde yürüyordum, başım aşağı eğildi ve yere derinlemesine odaklandım. Hala trans halindeyken, diğer herkes THC'nin kendi sistemine gömülü olarak tadını çıkarmayı merak etti.
Grubun bazı üyeleri benim olma durumumdan haberdar oldular. Yardım etmek için çok az şey yaptılar, bazen durumu daha da kötüleştirdiler. Belli bir birey sürekli olarak durumumu kontrol ediyordu, her lanet zamanda beni dengeliyordu. Denemek için onu suçlamıyorum, ama o beni rahatsız etmeye devam ederken, kıçından acı çekti. Bazı arkadaşlar bana patates kızartması ile soda sundu, ancak boşluğu kaldırmak için çok az şey yaptılar. En azından, yiyecekleri ve sıvıları ağzıma sokmadaki mekanik hareketler bana dikkat dağıtıyordu, zihinsel işlevlerin kendilerini kaybetmelerini engellemek için bir görev. Aldığım tek sözel yardım kızarık bir arkadaşımdan, hareketlerimi tonuna kaba bir ipucu ile birlikte almamı söyleyen kızdı. Görüşte, yorumları bir motive edici dozu getirdi.
Bir noktada, mide asitlerinin atılmasını önlemek için yapabileceğim hiçbir şey olmadığı anlaşıldı. Uzun süredir bu geriye kalan varoluştan varlıklarını bekliyorlardı. Görünürde umumi tuvalet yoktu. En kesin bahis, otele geri dönene kadar eziyet etmekti. Bu bir irade meselesiydi, tesadüf değil. Motor fonksiyonlarımın bir parçası olana kadar tekrar tekrar “kolay adımlarla, sakin ol” mantığını tekrarlamaya başladım.
Esrar tüketimi konusundaki dezavantajlardan biri de eğlencenin ne kadar çabuk biteceği. Bu durumda, benim lehime hizmet etti. Ben hala kimyasal bir hapishaneye girdiğimde herkes mırıltı alıyordu. Yoruluyorlardı, uyuyorlardı ve sıkılıyorlardı. Çoğunluk otele geri dönmeye karar verdi; diğerleri ise şehrin kalanını ne kaldı ve araştırdı.
Dönüşte, neredeyse otuz dakikalık bir yolculuğun bitmesini bekleyerek bir köşeye çöktüm. İnişli çıkışlı yolculuk acı verici. Tüm vücudum en ufak bir sarsıntı olsa bile tamamen dengesizleşmişti. Işık yoğunluğundan dolayı sürüşümün çoğunda gözlerim kapalıydı.
Trenden çıktım, neredeyse soluk durdum, sol gözü kapatma hareketini tekrar ettim ve sağ gözü açık bırakıp düşme ihtiyacı duyduğumda her şeyi değiştirdim. Vücudumun hareket etmesini sağlamak için yürüyen merdivenleri kullandım. Boğazdaki asitleri çoktan hissedebiliyordum.
Altmış adım, iki hak ve bir sol sonra odama ulaştım. Çılgınca anahtarı aradım, odaya girdim, doğrudan banyoya gittim ve nihayet, bir ıstırabın ve hoşgörünün sonsuzluğunu hissettikten sonra, kötülüğün kontrolünü ele geçiren her şeyi kovdu. Oda arkadaşlarım çılgınca duvarlar arasında her şeyin yolunda olup olmadığını soruyorlardı. Cevaplayacak enerjim yoktu.
Çıkarma işleminden hemen sonra gergin bedenim rahatlama ve zarafetle yere çöktü. Neredeyse 10 dakika yere yattım. Bir süre sonra elbiselerimi çıkardım, duşa girdim, musluğu açtım ve yetişkin hayatımın en rahatlatıcı banyosunu aldım. Sıcak ve çıtır çıtır su damlaları - soğuk cildimle temas ettiğinde tüm vücudumda aşırı ürperti soğukluğa neden oldu - beni tam bir huzur durumunda gönderdi. Her şeyle barışıktım, önceden çılgıncalık üzerine düşünerek, olanlarla başa çıkmaya çalışıyordum. Hayatımın geri kalanında hatırlayacağım çılgın bir maceradan başka bir şey değil.
Neredeyse bir saat boyunca duşta kaldım. Sadece bana kalsa, bütün gece orada kalırdım, ama oda arkadaşlarım sersemleşiyordu, bu yüzden metafizik eğlence sona ermişti. Gece hala birçokları için başlıyordu, ama benimki yapıldı. Doğruca yatağa gittim, trende tek başıma yalnız olduğumu düşünerek otele çıkışımı kaybettim.
Bu olaydan bu yana bir yıldan fazla oldu. Bu güne kadar yaşadığım en unutulmaz uyuşturucu deneyimi. O gün kendim hakkında, aslında düşündüğümden daha fazla şey öğrendim.
Ertesi gün şehri araştırdık, ama umursamayacak kadar açtım. Vinil plak satan bir halka açık dükkanı hatırlıyorum; Bu oldukça tekme kıçını oldu. Amsterdam ziyaretim barışçıl bir tonda sona erdi. Bir sonraki ziyaretimde, aynı kahveyi bir yemek için ziyaret etmeyi planlıyorum, umarım bu sefer Cehennemin on üç kapısından geçmeden Nirvana'yı elde ederim.