Ryan Murphy, her yeni şovu uluslararası bir etkinliğe dönüştürmeyi başaran, Netflix’in en büyük başarısı, hit yapan süper yapımcısı olacaktı. Bunun tam olarak sonuçlanmadığını söylemek doğru olur – Netflix şovlarının hiçbiri başka bir yerde onun serisinin etkisi ile tam olarak iniş yapmadı – ve şimdi yeni bir en düşük seviyeye ulaştık gibi görünüyor. Murphy’nin hantal bir şekilde başlıklı Dahmer – Monster: Jeffrey Dahmer Story adlı son dizisi, bu hafta Netflix’te hiçbir tantana olmadan bir anda ortaya çıktı.
Dahmer az önce geldi. Prömiyer yoktu. Hiçbir medyaya önizleme erişimi verilmedi, şovun yıldızlarından hiçbiri röportaj için hazır hale getirilmedi. Gösterinin yayınlanmasından beş gün önce çevrimiçi olarak ortaya çıkan sıradan fragmanı yakalamadığınız sürece, var olduğunu bilmediğiniz için affedilirsiniz.
Genellikle bu, bir platformun bir gösteriyi gömmek istediğinin bir işaretidir. Dizinin iyi niyetle hazırlandığı ihtimaline işaret ediyor, ancak yol boyunca bir şeyler o kadar ters gitti ki Netflix mümkün olduğunca az dikkat çekmenin en iyisi olacağını düşündü.
Ve durum böyle olabilir, çünkü ister kazayla ister tasarımla, Dahmer neredeyse izlenemeyecek kadar rahatsız edici bir şov. 1970’lerden 1990’lara kadar 13 yıllık bir süre içinde 17 kurbanı öldüren (ve bazen yiyen) bir adam olan Jeffrey Dahmer’ın biyografisi, dizi neredeyse patolojik olarak ustalıktan aciz görünüyor. Özellikle ilk birkaç bölüm, gerçek suç drama türünün sunabileceği her türlü en kötü eğilimin bir göstergesidir.
Dizinin uzun, uzun bölümleri, herhangi bir içgörü veya analiz olmadan geçer, bunun yerine, sanki Wikipedia en kötü girişlerinin dramatizasyonlarını finanse etmeye karar vermiş gibi, olayların ürkütücü vuruşlarla oynamasına izin verir. Gösteri de bunun farkında gibi görünüyor ve sizi açıkça korkunç cinayetler alayından uzaklaştırmanın bir yolu olarak kendisini kırık bir kronolojiye bölüyor.
Genellikle başka yerlerde çok iyi olan Evan Peters, Dahmer’ı gerçekten kafa karıştırıcı bir şekilde oynuyor, sanki araştırma süreci olarak tüm Joe Pera Talks with You’yu yanlışlıkla izlemiş gibi. Görünüşü bile sınırda sömürücü, hayal kırıklığı yaratan bir Saw devam filminin bulanık, doygunluğu giderilmiş hissini alıyor.
Hepsinden kötüsü, bir dereceye kadar, gösterinin odak seçimidir. Ryan Murphy’nin cinayetinin gösterdiği şey – özellikle Gianni Versace Suikastı – kurbanların hayatlarını geri almaktır. Öldürülerek, bu insanlar bir mirastan mahrum bırakılıyor. Kim oldukları, ne yaptıkları önemli değil. Her zaman sadece bir fotoğraf ve kurbanlar dizisindeki bir isim, yalnızca nasıl sona erdiğiyle tanımlanan bütün bir varoluş olacaklar. Böyle bir şovun yapabileceği tek iyi şey, dikkatleri katilden çalmak ve bu insanların gerçekte kim olduğunu göstermek. Ancak Dahmer, çoğunlukla, bunun için ne yazık ki yıldız çekiciliğine çok kapılmış durumda.
Dahmer kuşkusuz burada fetişleştiriliyor. Dairesinin pisliği şiltedeki kan lekelerine kadar oyalandı. İlk balığını bağırsaklarını çıkardığını, yaratığı jinekolojik bir şekilde parçalara ayırdığını ve böylece organlarına bakabildiğini görüyoruz. Onu üstsüz ve terden kaygan görüyoruz. Mastürbasyon yaptığını defalarca görüyoruz. Dahmer’ın bir dükkan mankenini yatağa götürüp karşılıksızca okşadığı bir sahne vardır, bu sırada lütfen KC’den Please Don’t Go ve Sunshine Band arka planda çalar.
Dürüst olmak gerekirse, dizi sonlara doğru gelişiyor. İkinci yarıda, monofokus değişir ve Jeffrey Dahmer arka plana çekilir. Bir bölüm, Dahmer’ın elleri tarafından yaralanan sağır bir adam olan Anthony Hughes’un hayatına ayrılmıştır. Cinayetlerin Dahmer’ın ebeveynleri üzerindeki etkisini de görüyoruz, bu da Richard Jenkins’in (Dahmer’in babasını oynayan) bir barnstormer’a performans göstermesine izin veriyor. Jesse Jackson ortaya çıkıyor ve hikayeyi daha politik bir perspektife oturtuyor (sonuçta, Dahmer’ın bu kadar uzun süre yanından ayrılmamasının nedenlerinden biri, polisin Siyah topluluğun meşru endişelerini görmezden gelme eğilimiydi).
Ancak bu, beş uzun saatlik, derinden rahatsız edici yüzey seviyesindeki iç organlardan sonra gelir. İnsanlığın en kötüsüyle ilgili bir gösteri mutlaka izlemek eğlenceli olmamalı, ancak Dahmer ne kadar tatsız olduğu konusunda aktif olarak heyecanlanmış görünüyor, sanki onu yapmanın tek amacı buymuş gibi. Netflix’in bunu duyurmak istememesine şaşmamalı.
Dahmer – Monster: The Jeffrey Dahmer Story, Netflix’in en çok izlenen dizisiydi, bu da bildiklerimi gösteriyor. Kana aç bir seyirci varken kimin nüansa ihtiyacı var?