"Sonuna kadar gidilsin…" Ergenekon operasyonu sırasında liberallerin dileğiydi bu. Hükümete, polise, savcıya cesaret aşılamak istiyorlar, "başladığınız işi bitirin" diyorlardı.
"Sonunu görelim" dediklerine göre, operasyonun yönünden, doğrultusundan hoşnutlardı.
Anayasa değişikliğine ilişkin referandum sürecindeyse aynı mantıkla "Yetmez ama evet"ti mottoları.
CHP ile MHP arasında yüzde 42'de kimin daha çok pay sahibi olduğuna dair bir tartışmanın başladığı anlaşılıyor. İşi tatlıya bağlayabilirlerdi, 2009 yerel seçimlerinde iki partinin toplam oyu yüzde 39'du, üzerine DSP'yi de eklediklerinde yüzde 42'yi tamamlamalarına ramak kalıyor. Bindelik oylarda gezinen sol partiler ne güne duruyor, o kadarcık katkıları oluversin!
CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu Vatan gazetesine konuşmuş. Referandum sonrasında birinde "Türkiye'de laikliğin tehlikede olduğunu söyleyemem" demişti, buna da açıklık getirmiş: "Asıl tehlike sosyal devlet eksikliğidir".
Müjde!
Boykot başarılı mıdır sorusu "başarı"dan ne anlaşıldığına göre değişik biçimlerde yanıtlanabilir. Eğer, PKK'nin AKP'ye ve genel olarak devlete "bizi devre dışı bırakamazsınız, bizi hesaba katmayan hiçbir politikanın başarı şansı yoktur" mesajı bağlamında değerlendirilecekse, ayrıntıların bir önemi kalmamaktadır. Sonuç açık: Boykot birçok Kürt yerleşiminde bu referandumun tek gerçeğidir.
Bundan birkaç yıl öncesine kadar, özellikle 2007 seçimleri sırasında Türkiye solunun AKP'ye oy veren emekçilere odaklanması gerektiğini söylüyorduk.
Sonda söylemekle başta söylemek arasında bir fark olmadığından hemen girişte belirteyim: Bu referandumun meşruiyeti yok.
Yüksek Askeri Şura terfileri bağlandı, asker ya da AKP kanadının bir ötekini sıfırlayacağını bekleyenler tatmin olmadı, hayat akıp gidiyor, bazı konularda şiir gibi bir uyum söz konusu, bazen de hükümetle ordu "atışma" tadında işler çıkarmakta…
E şimdi, Genelkurmay Başkanı, kuvvet komutanları belli olduğuna göre, yeni bir "asker" yazısı için kolları gönül rahatlığıyla sıvayabiliriz.
Kurtuluş Savaşı'nın tarihimizin değerli bir kesiti olduğunu söylüyoruz. Mevcut sınıfsal dengeler, uluslararası koşullar ve kutuplaşmalar hesaba katıldığında Kurtuluş Savaşı'nı değersizleştirmek, onu hafife almak ya da onun şu ya da bu devrimci kriterle bakıldığında tarihe negatif bir etkide bulunduğunu ileri sürmek Marksist bir tutum olmaz.
Faşizmin tanımını, bugünkü siyasi iktidarın bu tanıma denk düşüp düşmediğini tartışmak istemiyorum.
Siyasi yaşamım boyunca "bırak bu konuları, sen işçi sınıfının gündeminden bahset" türünden tepkilere, siyasi iktidarın doğrudan "ekmek"le ilintisi olmayan tasarruflarının emekçi kitleleri ilgilendirmediği gibi değerlendirmelere fazlasıyla alıştım. Bir ara pek modaydı "suni gündem" yakıştırması, kolay yoldan devrimciliğin ürettiği beylik sözlerden biriydi…
"Bölünmeye karşısınız çünkü Türkler için hak gördüğünüzü Kürtler için uygun bulmuyorsunuz."
"Bölünmeye karşısınız çünkü 'Türkiye Cumhuriyeti'nin bölünmez bütünlüğü' fikri sizin de beyninizi yıkamış."
"Bölünmeye karşısınız çünkü bütün muhafazakarlar gibi kontrol edemediğiniz, başkalarının inisiyatif aldığı gelişmelerden dehşetle ürküyorsunuz."
Kapitalizmden derhal ve köklü bir biçimde kurtulmak gerektiği tezimizi her defasında kanıtlarıyla birlikte sunmamız sanırım gerekmiyor.
Bölünme istenir bir şey mi, diye de sormak gerekiyor. Ya da neden ille kötü bir şey olsun ki diye de düşünülebilir. Buna yanıt yarın.
Şimdi bir kez daha gerçekleri konuşalım.
"Kimse bölünmeyi istemiyor"la konuyu geçiştirmek anlamsız.
"Kurtulduk da ne oldu"? Bu soruyu soracaklar.
Yoksulu bol, zalimi ayarsız, cahili pervasız, adaleti kıt bir ülke. Üstelik de bağımlı!
Bugünkü Türkiye, 1920'lerdeki mücadeleyi belli ölçülerde değersizleştirecek, bundan kaçış yok.
Bayramın sahibi TSK'nın dünü ve bugünü, kabarık GBT'si de aynı etkiyi yapacak, kim ne derse desin.
Bir alışkanlık haline gelmiştir, Kürt hareketinin Türkiye işçi sınıfıyla yakınlaşmasını, emperyalizme, gericiliğe, sömürüye karşı mücadelede emekçilerin birliğinin sağlanmasını isteyenlerin, Kürt soluna, Kürt devrimcilerine çağrı yapması.