Sürdürülebilir Tarım Enstitüsü ve Seville'deki Üniversitesi Pablo de Olavide tarafından yapılan ortak bir çalışma, Montefrío (Granada) 'daki bazı zeytinliklerde toprak kaybını analiz etti. 250 yıl önce su erozyonu nedeniyle meydana gelen kayıpları ölçmek için eğimli alanlarda dikti. farklı toprak yönetimi türleri.
Tarım, Ekosistemler ve Çevre dergilerinde yayınlanan sonuçlar, bu dönemde 29 - 47 ton / yıl arasında ortalama bir kayıp olduğunu ve verimli toprakların 29- 40 yüzdesini temsil ettiğini göstermektedir.
Projenin amacı, farklı toprak yönetimi yöntemlerinin evrimini incelemek ve bunun arazi kaybının evrimini nasıl etkilediğini görmekti. Bu zeytin çalışmasının öncülüğünü yapan şey, bilim adamlarının daha önce hiç böyle bir zamanda erozyon sürecini analiz etmemiş olmasıdır. Bunu başarmak için, bilim adamları kümülatif erozyon, aşındırıcı süreç modelleme ve tarihsel kaynaklardan gelen belgelerin deneysel ölçümlerini bir arada kullandılar.
Sürdürülemez kayıp
Araştırmaya göre, on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda, hayvan ziraatciliğine dayanan zeytinlik yönetimi sürdürülebilir olmaktan uzaktı. Çiftçiler yüksek hızda verimli toprak kaybettiler: Yılda hektar başına 13 ve 31 ton arasında, toprak oluşum hızını aşan sürdürülemez bir süreç.
Dahası, erozyonun yoğunluğu, 80'te, zeytinliklerin zeytinin yollarında çıplak kalmasına neden olan mekanize edilmiş elleçleme ekipmanı nedeniyle yetiştirme yoğunluğu ile önemli ölçüde artmıştır. Sonuçlar birkaç faktöre göre farklılık gösterse de (örneğin incelenen zeytin bahçesinin eğimi), bu süre boyunca yılda hektar başına 29 ve 47 ton toprak arasında bir ortalama kayıp olduğu bilinmektedir.
Araştırmacılar, zeytin korusunun yönetildiği toprak işleme türüne bağlı olarak sekiz dönem (1752'den 2009'a kadar) kurdular. Bu şekilde, 250 yıllarında toprağın birikmiş kayıplarının bir grafiğini elde etmelerini sağlayan erozyon simülasyon modelleri aracılığıyla mahsul yönetimi yoluyla toprak kaybını nicelleştirebilirler.
Ziraatçıların ve çevre tarihçilerinin işbirliğiyle, bilim insanları, tarihsel örüntüleri dikkate değer çeşitliliklerle gözlemledi.
1980 ve 2000 arasında en büyük kayıplar periyodu, örtü bitkileri, herbisit kullanımı ve artan yoğun yönetim nedeniyle olmamıştır. Bununla birlikte, 1935 ve 1970 arasındaki dönem, kısmen Franco'nun otokratik rejimi sırasında büyük talep nedeniyle tahıl kullanımı için toprak kullanımı nedeniyle daha düşük erozyon oranına sahipti. Göreceli olarak, bu zaman diliminde çalışma alanının verimli topraklarının 29 ve 40 yüzdeleri arasında kaybettiğini söyleyebiliriz.
Bununla birlikte, bu erozyon sürecinden mahsul etkilenmemişti, aksine, gelişmiş tarımsal uygulamalardan dolayı zamanla üretkenlik arttı. Verimlilik ile erozyon arasındaki bu eşitsizlik, bir çiftliğin uzun vadeli verimliliğini yitirmesine neden olabilecek toprak erozyonunun etkileri hakkında bir farkındalık olmamış olmasının nedeni olabilir.
Çalışma, Profesör Manuel González liderliğindeki IAS-CSIC: José Alfonso Gómez Calero ve Tom Vanwalleghem (şimdi Córdoba Üniversitesinde) araştırmacıları tarafından, Doğu Endülüs'teki Tarımsal Dönüşüm, Toplumsal Değişim ve Siyasal Belgeleme grubu ile işbirliği içinde koordine edilmiştir. Universidad Pablo de Olavide'den de Molina.
Bozulmaya bağlı toprak kaybı birçok Akdeniz ülkesiyle karşı karşıya kalsa da, uzun vadeli erozyon eğilimleri ve zeytin korusunun sürdürülebilirliği üzerindeki etkileri hakkında çok az şey bilinmektedir. Bu çalışmanın sonuçları, zeytin bahçelerinin yönetiminin tarihsel evrimini daha iyi anlamamızı sağlarken, dağlık bölgelerde zeytinlerin sürdürülebilir üretimi için geleneksel uygulamaların ötesinde çiftçilik sistemlerinin geliştirilmesi ihtiyacını da uyarmaktadır.