Bir zamanlar Herat şehrinde bir fakir adam, mevkii yüksek bir köleyle karşılaştı. Kölenin sırtında atlas bir elbise, belinde de altın bir kemer vardı.
Köle giderken fakir adam, yüzünü gökyüzüne kaldırdı ve şöyle dedi:
- Allah’ım! Kula bakmayı neden bu kölenin efendisinden öğrenmezsin? Ey Allah’ım! Kula bakmayı bu büyük insandan öğren bari.
Fakir adam; çok muhtaçtı, çıplaktı; hiçbir şeyi yoktu. Kışın soğuktan tir tir titriyordu. Bu kendinden haberi olmayan adam, bu yüzden böyle bir cürette bulunup, bu sözleri söylemişti.
Allah, bel vermişti ve elbette bel, kemerden iyiydi. O köleye kemer veren, bel verebilir miydi? Ama bu fakir, bunları düşünemiyordu.
Günler sonra padişah, o kölenin efendisini bir suç yüzünden zindana attı. Ellerini, ayaklarını bağlattı. Adamın bütün kölelerini toplattı.
- Efendinizin hazinesi nerede? Gösterin! diye kölelere işkence etmeye başladı.
Tam bir ay kölelere gece gündüz işkence ettirdi. Onları paramparça etti. Bir tanesi bile efendisinin sırrını söylemedi.
Bütün Herat şehri bu haberle çalkalandı. O fakir adam da olanları gözleriyle görmüştü. Akşam, o fakir adam uyurken, derinden bir ses;
- Ey cahil adam! Sen de kul olmayı, gel de bu kölelerden öğren, diyordu.