Bazı Rus siyasi analistlerine göre, Vladimir Putin'in yeni cumhurbaşkanlığı terimi ve onunla başlayan dış politikanın “militarizasyonu”, Kremlin'in gücünün ve büyük güç konumunun gerçek bir tezahüründen ziyade, Rus liderinin fobilerinin savunucu bir tepkisi ve tezahürü. Rus muhalefet liderlerinden biri olan satranç büyük usta Garry Kasparov, birkaç gün önce İspanyol gazetesi El Pais ile Putin’in Rusya’da köklü değişikliklerin geldiği röportajında bir tahmin yaptı. “Bu acı, rejim daha az esnek hale geldi, manevra için daha az alana sahip, son aşamaya girdi. Önümüzdeki iki-üç yıl içinde ülkeye çok pahalıya mal olacak büyük bir patlama gözlemleyeceğimize inanıyorum ”dedi. Ancak, buna başlamadan önce, Rusya hala komşularının sinirlerini çekebilir.
“Dmitry Medvedev'in aksine, Putin kompleksin içindeki bütün olaylara bakıyor: Onun için dış politika tek bir bütün. Kendisi, selefi gibi, Rusya'nın küresel bir güç olmayacağı gerçeğiyle de anlaştı ve faaliyet alanı Avrupa'dan Pasifik Okyanusu'na kadar uzanan bölgesel bir gücün rolünü kabul etti. Bununla birlikte, Medvedev'den farklı olarak, Putin dar ilgi alanlarının ötesinde meydana gelen olayları etkilemeyi reddetmiyor, çünkü onun için dünya düzeninin her unsuru Rusya'daki durum üzerinde doğrudan bir etkiye sahip, ”dedi.
Suriye ya da göbek altı nasıl korunur?
SSCB uzun yıllar boyunca Orta Doğu’nun stratejik alanında etkili bir oyuncuydu: Filistin Kurtuluş Örgütü'nü destekliyordu; neredeyse 30 yıllarında, Arap Yarımadası’ndaki tek "halk demokrasisi" devleti olan Yemen Demokratik Cumhuriyeti, Irak’la, demir el Saddam Hüseyin’in yönettiği mükemmel ilişkiler sürdürdü. ve Baas partisi. Şimdi, Kremlin’in bir zamanlar geniş olan etki alanından, iç savaşla parçalanan sadece Suriye var ve eski SSCB dışında kalan tek Rus askeri üs Akdeniz'in Tartus limanı.
Rusya'nın (özünde tamamen tek başına) Beşar Esad rejimini desteklemesi ve BM Güvenlik Konseyinde Şam'a yaptırım uygulama projesini engellemesi şaşırtıcı değildir. Kremlin üç şartı koyar: iktidar değişikliği yalnızca seçimlerle gerçekleşmeli, hiçbir devlet muhalefeti silahlandırmamalı veya Suriye topraklarına silahlı bir istila gerçekleştirmemeli ve uluslararası toplum Suriye liderliğine karşı her türlü yaptırımdan kaçınmamalıdır.
Uzmanlara göre, Rusya domino etkisinden korkuyor: Kremlin, Suriye rejiminin devrilmesi mücadelesini bir başka (Tunus, Libya ve Mısır'dan sonra) İran'daki Aytollah rejiminin yıkılması ve yeni devrimler olabilecek “Arap baharı” aşaması olarak görüyor: Sovyet-sonrası Orta Asya’nın otoriter ülkelerinde “Rusya’nın yumuşak beldesi” var.
Şam’daki sağlam bir duruş, Libya’nın kolay geri dönüşünün ardından önceki pozisyonunu yeniden kazanma girişimi olabilir: Rusya’nın Medvedev başkanlığı altındaki Kaddafi’ye karşı pasif tutumu ve isyancıların kazanmasına izin veren ülke üzerinden uçmanın yasaklanmasına rıza göstermesi. Aksine: Yeni makamlar, Rus silahlarının tedariki sözleşmelerinde 4 milyar dolarlık boşlukla sonuçlanan Rusya'nın ekonomik çıkarlarıyla ilgilenmeyi bıraktılar.
Siyasi analist Fyodor Lukyanov, Rusya'nın Suriye'de tavana zaten ulaştığına inanıyor. Şam'daki rejim er ya da geç düşer, bu yüzden bundan daha fazla fayda elde etmek için oyunu nasıl tamamlayacağına karar verme zamanı geldi. Sözleşmeler karşılığında Kremlin, Esad rejimini satabilir ya da ayrılırsa Suriye lider güvenliğini güvence altına alan bir aracı olarak hareket edebilir ve Suriye'nin yeni liderliğinin oluşumunda yer alabilir.
Öyle ya da böyle, Batı Kremlin’in konumunu değiştirmek için hala savaşmak zorunda kalacak. SSCB'nin çöküşünden bu yana, Moskova Orta Doğu’da başarılı olamadı. Şam’da muhalefetin kazanılması ve rejimin yıkılması, yeni darbelere yol açacak - zaten Orta Asya’da ve sonra da Rusya İslam’la birebir yüzleşecek. Devrimlerle ilgili olarak bu Putin'in fobisine eklersek, sonuçlar açıklığa kavuşur.
Orta Asya üzerinden hava yumruk
90'lerin başında kurulan Kolektif Güvenlik Antlaşması Örgütü'nün askeri yapılarını genişletmeye başlaması için Moskova'yı cesaretlendiren devrimlerin yaklaşması korkusuydu. Bu organizma Ermenistan, Belarus, Kazakistan, Kırgızistan ve Tacikistan'ı içerir. Özbekistan ve Rusya, uzun yıllar boyunca esasen ölü kaldı. Şimdi, Kremlin aniden birliğin askeri yapılarını modernize etmeye karar verdi: hatta Orta Asya'yı asan ve yerel rejimleri devrimlerden koruyacak bir “yumruk” yaratmayı bile konuşuyor. Vladimir Putin, “Avrasya alanındaki istikrarın garantörü olarak görevimizi yerine getirmeye hazırız” diyor. Kazakistan Güvenlik Konseyi eski sekreteri Marat Tazhin, “Örgüt içinde kriz müdahale mekanizmalarının oluşturulması, üye ülkeler bölgesinde iç kriz durumunda potansiyelinin kullanılmasını sağlar” dedi.
Uzmanlara göre Kremlin, Irak, Afganistan ve Libya'daki savaşlardan sonuçlar çıkardı ve bu da mevcut silahlı çatışmalarda bir piyade kuvvetlerinin zaferi garanti edemeyeceğini gösterdi. Güçlendirme lehine uçak yapılar ayrıca, dağlık kabartması karada hareketi zorlaştıran bölgenin özgüllüğü ile de gösterilir.
Böylece, Rusya hava saldırısı kuvvetlerinde radikal bir artışa bel bağladı. filo... 2011'de havacılık 20 yeni uçak aldıysa, o zaman bir yıl sonra - zaten 35 ve 2013'te müttefik kuvvetler en az 40 Su-30 ve Su-35 savaş uçağının yanı sıra Su-34 bombardıman uçağı alacak. Ayrıca birkaç Rus uzun menzilli bombardıman uçağını ve en az 140 avcı ve saldırı uçağını modernize etme planları da var. Bunlardan ilki, bu yıl Moskova grev güçleriyle hizmete girecek. Ana konuşlanma yerleri Kırgızistan'daki 999. Kant hava üssü olacak. Kuzey Afrika ve Orta Doğu'dan gelen devrimci bir dalganın Sovyet sonrası Orta Asya'yı vurması durumunda harekete geçecek hava yumruğu olacaklar.
Beşinci sütun Dinyeper'a gidiyor
Rusya'yı Ukrayna'yı kontrol etmeden bölgesel bir güç rolü olarak hayal etmek imkansızdır. Bazı Avrupalı politikacıların mahkumiyetine ters olarak, bu, Batı ülkelerine varsayımsal bir saldırı için bir karakol oluşturmakla ilgili değildir. Biri Kremlin’in Avrupa’yla bir tür savaş yapmaya karar verdiğini hayal etse bile, Batı hedeflerine yönelik füzelerin yanı sıra Kaliningrad bölgesinde ve Belarus bölgesinde konuşlanmış olan birlikleri yeterli olacaktı. Ukrayna, her şeyden önce (yırtıcı tarım yöntemlerine rağmen) Avrupa'yı besleyebilecek dev bir ekmek sepetidir. Ukrayna kara toprağı üzerindeki kontrol, öngörülen gıda krizi karşısında dünyada lider bir konumun garantisidir.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Kremlin büyük başarısını, Rus Karadeniz Filosunu Sevastopol’da temellendirmek için bir anlaşma olarak nitelendirdi; Moskova’ya olumlu bir ışıkla bakmak isteyen Yanukoviç’in ekibinin yılın 2010’in cumhurbaşkanlığı seçiminde kazanmasından kısa bir süre sonra Putin’e geçti. Bu yılın nisan ayının sonlarında Rusya, Kırım'daki askeri varlığını arttırmayı planladığını açıkladı. Yakında filo yeni bir fırkateyn alacak, Amiral Grigorovich. Amiral Alexander Fedotenkov, “Bu yıl başlatılacak ve uzun menzilli füze sistemleri ile donatılmış bu projenin altı devriye gemisinde ilk olacak” dedi. Ek olarak, Karadeniz'de altı yeni denizaltı ve yedi savaş gemisi görünecek.
Bununla birlikte, Kremlin’in bölgedeki konumuna ilişkin askeri teminat savaş gemileri tarafından değil, Kırım’daki tamirciler tarafından her an aktif olarak faaliyete başlamaya hazır durumdadır. Bir buçuk on binlerce askerden oluşan bu tür bir keşif kolordusu, Kırım’ı Rus vesayetinden kurtarmayı ciddi olarak düşünen Ukraynalı politikacıların yanı sıra, Konstantin Zatulin’in (üyeliği Moskova’nın adına resmen ilan ettiği siyasi beşinci sütuna destek vermeyi düşünen) bir korkuluk görevi görüyor. "Birleşik Rusya" ve Turuncu Devrimden sonra Ukrayna makamlarının üç kez persona non grata olarak adlandırdığı ve onları yıkıcı faaliyetlerle suçlayarak, Ukrayna makamlarının CBS (ABD) ülkelerinin müdürü olduğunu söyledi. Yeni Rus yanlısı örgüt, iktidardaki Bölgeler Partisi için bir rakip haline gelmeli. Rus Hareketi, Mayıs ayında Odessa'da düzenlenen 14 üzerinde çalışmaya başladı. Program konferansında “en azından doğu ve güney bölgelerinde Rusya, Belarus ve Ukrayna birliği oluşturma” konusunu tartıştı.