12 Mayıs 1949'da, Sovyetler Birliği'nin Batı Berlin'e karşı 11 aylık ablukasını kaldırmasıyla Soğuk Savaş'ın erken bir krizi sona erdi. Abluka, Batı Berlin'in iki milyon vatandaşına hayati önem taşıyan büyük bir ABD-İngiliz hava nakliyatı tarafından kırılmıştı.
Dünya Savaşı'nın sonunda Almanya, dört büyük Müttefik güç tarafından yönetilen dört sektöre bölündü: SSCB, ABD, İngiltere ve Fransa. Almanya'nın başkenti Berlin de, Doğu Almanya'nın Sovyet kesiminin derinliklerinde yer almasına rağmen, aynı şekilde dört bölüme ayrılmıştı. Almanya ve Berlin'in geleceği, özellikle Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Fransa'nın işgal bölgelerini tek bir ekonomik bölgede birleştirmeye çalıştıktan sonra, savaş sonrası anlaşma görüşmelerinde önemli bir kilit nokta oldu. Mart 1948'de Sovyetler Birliği, bu mesele yüzünden işgal altındaki Almanya'yı yöneten Müttefik Kontrol Konseyi'nden ayrıldı. Mayıs ayında, üç Batılı güç, Sovyet işgali altındaki Doğu Almanya'dan tamamen bağımsız bir ulus olan Batı Almanya'nın yakında kurulması konusunda anlaştılar. Berlin'in üç batı bölgesi, Batı Almanya'nın idaresi altında olacak olan Batı Berlin olarak birleştirildi.
20 Haziran'da, Batı Alman hükümetinin kurulmasına yönelik büyük bir adım olarak, Batılı güçler Batı Almanya ve Batı Berlin'de yeni bir Deutsche mark para birimini tanıttı. Sovyetler bu hareketi Doğu Alman para birimine bir saldırı olarak kınadı ve 24 Haziran'da Berlin ile Batı arasındaki tüm demiryolu, karayolu ve su iletişimini bloke etmeye başladı. Sovyetler, Batı Berlin'in birleşmesi ile Berlin'in dört güç idaresinin sona erdiğini ve Batılı güçlerin artık orada bulunma haklarının olmadığını söyledi. Sovyetler, Batı Berlin'in yiyecek, yakıt ve diğer ihtiyaçları kesildiğinden, yakında Komünist kontrole boyun eğmek zorunda kalacağını düşündü.
İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri, tarihin en büyük hava taşımacılığını başlatarak, önümüzdeki 14 ay boyunca şehre 278.288 yardım görevi uçurarak, 2.326.406 ton malzeme teslimatı ile sonuçlandı. Sovyetler Batı Berlin'e giden elektriği kestiğinden, kömür teslim edilen malzemenin üçte ikisinden fazlasını oluşturuyordu. Ters yönde, dönüş uçuşları Batı Berlin'in sanayi ihracatını Batı'ya taşıdı. Uçuşlar günün her saati yapılıyordu ve Nisan 1949'da Berlin hava ikmalinin zirvesinde, her dakika şehre uçaklar iniyordu. Hava taşımacılığı sırasında gerginlikler yüksekti ve Doğu Almanya'daki Sovyet ordusunun varlığı önemli ölçüde artarken, üç grup ABD stratejik bombardıman uçağı İngiltere'ye takviye olarak gönderildi. Sovyetler hava ikmalini bozmak için büyük bir çaba göstermedi. Batılı güçler, Sovyet ablukasına karşı bir önlem olarak, Doğu Almanya'ya ve diğer Sovyet bloğu ülkelerine karşı bir ticaret ambargosu da başlattılar.
12 Mayıs 1949'da Sovyetler ablukayı terk etti ve ilk İngiliz ve Amerikan konvoyları Batı Berlin'e ulaşmak için Sovyet Almanya'sının 110 mil boyunca sürdü. 23 Mayıs'ta Federal Almanya Cumhuriyeti (Batı Almanya) resmen kuruldu. 7 Ekim'de Doğu Almanya'da komünist bir devlet olan Alman Demokratik Cumhuriyeti ilan edildi. Berlin hava nakliyatı, başka bir Sovyet ablukası durumunda Batı Berlin için bir yıllık temel mal tedarikini oluşturmak amacıyla 30 Eylül'e kadar devam etti. Başka bir abluka gerçekleşmedi, ancak Berlin üzerindeki Soğuk Savaş gerilimleri yüksek kaldı ve 1961'de Berlin Duvarı'nın inşasıyla sonuçlandı.
1980'lerin sonlarında Sovyet gücünün kademeli olarak azalmasıyla birlikte, Doğu Almanya'daki Komünist Parti iktidar üzerindeki kontrolünü kaybetmeye başladı. On binlerce Doğu Alman ülkeden kaçmaya başladı ve 1989'un sonlarında Berlin Duvarı yıkılmaya başladı. Kısa bir süre sonra, ABD, Büyük Britanya, Fransa ve SSCB'den yetkililerin katıldığı Doğu ve Batı Alman yetkililer arasındaki görüşmeler, 3 Ekim 1990'da elde edilen yeniden birleşme olasılığını keşfetmeye başladı. Yeniden birleşmeden iki ay sonra, Tüm Almanya'da seçimler yapıldı ve Helmut Kohl, yeniden birleşen Almanya'nın ilk başbakanı oldu. Bu eylem, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından bir yıldan fazla bir süre önce gelmiş olsa da, birçok gözlemci için Almanya'nın yeniden birleşmesi, Soğuk Savaş'ın fiilen sona erdiğinin işaretiydi.
DAHA FAZLA OKUYUN: Soğuk Savaş Zaman Çizelgesi
Berlin Ablukası
NS Berlin Ablukası (24 Haziran 1948 - 12 Mayıs 1949), Soğuk Savaş'ın ilk büyük uluslararası krizlerinden biriydi. İkinci Dünya Savaşı sonrası Almanya'nın çok uluslu işgali sırasında, Sovyetler Birliği Batılı Müttefiklerin Berlin'in Batı kontrolü altındaki sektörlerine demiryolu, karayolu ve kanal erişimini engelledi. Sovyetler, Batı Müttefikleri yeni tanıtılan Deutsche Mark'ı Batı Berlin'den geri çekerse ablukayı düşürmeyi teklif etti.
Amerika Birleşik Devletleri
Birleşik Krallık
Batılı Müttefikler organize Berlin Hava İkmal (Ayrıca şöyle bilinir Berlinli Luftbrücke, kelimenin tam anlamıyla Almanca "Berlin Hava Köprüsü") 26 Haziran 1948'den 30 Eylül 1949'a kadar Batı Berlin halkına malzeme taşımak için, şehrin nüfusunun büyüklüğü göz önüne alındığında zor bir başarı. [1] [2] Amerikan ve İngiliz hava kuvvetleri, Berlin üzerinde 250.000'den fazla kez uçtu, yakıt ve yiyecek gibi ihtiyaçları düşürdü ve orijinal plan günde 3.475 ton malzeme taşımaktı. 1949 baharında, bu sayı genellikle iki katına çıktı ve en yüksek günlük teslimat toplam 12.941 ton oldu. [3]
Başlangıçta, hava taşımacılığının işe yaramayacağı sonucuna vardıktan sonra, devam eden başarısı Sovyetler için artan bir utanç haline geldi. 12 Mayıs 1949'da SSCB Batı Berlin'deki ablukayı kaldırdı, ancak bir süre Amerikalılar ve İngilizler, Sovyetlerin ablukayı yeniden başlatacağından ve yalnızca batı tedarik hatlarını bozmaya çalıştıklarından endişe ettikleri için şehre hava yoluyla tedarik etmeye devam ettiler. Berlin Airlift, on beş ay sonra 30 Eylül 1949'da resmen sona erdi. ABD Hava Kuvvetleri, Berlin'e 278.228 uçuşta 1.783.573 ton (toplamın %76.40'ı) ve RAF 541.937 ton (toplamın %23.30'u), [nb 1] toplamda 2.334.374 ton, neredeyse üçte ikisi kömür olmak üzere teslimat yapmıştı. Ayrıca Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda ve Güney Afrika hava ekipleri abluka sırasında RAF'a yardım etti. [4] : 338 Fransızlar da askeri garnizon sağlamak için destek verdi. [5]
C-47'ler ve C-54'ler bu süreçte birlikte 92.000.000 milin (148.000.000 km) üzerinde uçtular, bu da neredeyse Dünya'dan Güneş'e olan mesafe kadardı. [6] Airlift'in yüksekliğinde, her otuz saniyede bir uçak Batı Berlin'e ulaştı. [7]
Operasyon sırasında 17 Amerikan ve 8 İngiliz uçağı düştü. [8] Operasyon sonucunda 40 İngiliz ve 31 Amerikalı [7] olmak üzere, çoğunlukla uçuş dışı kazalar nedeniyle toplam 101 ölüm kaydedildi.
Berlin Ablukası, savaş sonrası Avrupa için rekabet halindeki ideolojik ve ekonomik vizyonları vurgulamaya hizmet etti. Batı Berlin'i başlıca koruyucu güç olarak ABD ile hizalamada [9] ve birkaç yıl sonra 1955'te Batı Almanya'yı NATO yörüngesine çekmede önemli bir rol oynadı.
12 Mayıs 1949
12 Mayıs 1949'da, Sovyetler Birliği'nin Batı Berlin'e karşı 11 aylık ablukasını kaldırmasıyla Soğuk Savaş'ın erken bir krizi sona erdi. Abluka, Batı Berlin'in iki milyon vatandaşına hayati önem taşıyan büyük bir ABD-İngiliz hava nakliyatı tarafından kırılmıştı.
Dünya Savaşı'nın sonunda Almanya, dört büyük Müttefik güç tarafından yönetilen dört sektöre bölündü: SSCB, ABD, İngiltere ve Fransa. Almanya'nın başkenti Berlin de, Doğu Almanya'nın Sovyet kesiminin derinliklerinde yer almasına rağmen, aynı şekilde dört bölüme ayrılmıştı. Almanya ve Berlin'in geleceği, özellikle Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Fransa'nın işgal bölgelerini tek bir ekonomik bölge altında birleştirmeye çalıştıktan sonra, savaş sonrası anlaşma görüşmelerinde önemli bir kilit nokta oldu. Mart 1948'de Sovyetler Birliği, bu mesele yüzünden işgal altındaki Almanya'yı yöneten Müttefik Kontrol Konseyi'nden ayrıldı. Mayıs ayında, üç Batılı güç, Sovyet işgali altındaki Doğu Almanya'dan tamamen bağımsız bir ulus olan Batı Almanya'nın yakında kurulması konusunda anlaştılar. Berlin'in üç batı bölgesi, Batı Almanya'nın idaresi altında olacak olan Batı Berlin olarak birleştirildi.
20 Haziran'da, bir Batı Alman hükümetinin kurulmasına yönelik büyük bir adım olarak, Batılı güçler Batı Almanya ve Batı Berlin'de yeni bir Deutsche mark para birimini tanıttı. Sovyetler bu hareketi Doğu Alman para birimine bir saldırı olarak kınadı ve 24 Haziran'da Berlin ile Batı arasındaki tüm demiryolu, karayolu ve su iletişimini bloke etmeye başladı. Sovyetler, Batı Berlin'in birleşmesi ile Berlin'in dört güç idaresinin sona erdiğini ve Batılı güçlerin artık orada bulunma haklarının olmadığını söyledi. Sovyetler, Batı Berlin'in yiyecek, yakıt ve diğer ihtiyaçları kesildiğinden, yakında Komünist kontrole boyun eğmek zorunda kalacağını düşündü.
İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri, tarihin en büyük hava taşımacılığını başlatarak, önümüzdeki 14 ay boyunca şehre 278.288 yardım görevi uçurarak, 2.326.406 ton malzeme teslimatı ile sonuçlandı. Sovyetler Batı Berlin'e giden elektriği kestiğinden, kömür teslim edilen malzemenin üçte ikisinden fazlasını oluşturuyordu. Ters yönde, dönüş uçuşları Batı Berlin'in sanayi ihracatını Batı'ya taşıdı. Uçuşlar günün her saati yapılıyordu ve Nisan 1949'da Berlin hava ikmalinin zirvesinde, her dakika şehre uçaklar iniyordu. Hava taşımacılığı sırasında gerginlikler yüksekti ve Doğu Almanya'daki Sovyet ordusunun varlığı önemli ölçüde artarken, üç grup ABD stratejik bombardıman uçağı İngiltere'ye takviye olarak gönderildi. Sovyetler hava ikmalini bozmak için büyük bir çaba göstermedi. Batılı güçler, Sovyet ablukasına karşı bir önlem olarak, Doğu Almanya'ya ve diğer Sovyet bloğu ülkelerine karşı bir ticaret ambargosu da başlattılar.
12 Mayıs 1949'da Sovyetler ablukayı terk etti ve ilk İngiliz ve Amerikan konvoyları Batı Berlin'e ulaşmak için Sovyet Almanya'sının 110 mil boyunca sürdü. 23 Mayıs'ta Federal Almanya Cumhuriyeti (Batı Almanya) resmen kuruldu. 7 Ekim'de Doğu Almanya'da komünist bir devlet olan Alman Demokratik Cumhuriyeti ilan edildi. Berlin hava ikmali, başka bir Sovyet ablukası durumunda Batı Berlin için bir yıllık temel mal tedarikini oluşturmak amacıyla 30 Eylül'e kadar devam etti. Başka bir abluka gerçekleşmedi, ancak Berlin üzerindeki Soğuk Savaş gerilimleri yüksek kaldı ve 1961'de Berlin Duvarı'nın inşasıyla sonuçlandı.
1980'lerin sonlarında Sovyet gücünün kademeli olarak azalmasıyla birlikte, Doğu Almanya'daki Komünist Parti iktidardaki kontrolünü kaybetmeye başladı. On binlerce Doğu Alman ülkeden kaçmaya başladı ve 1989'un sonlarında Berlin Duvarı yıkılmaya başladı. Kısa bir süre sonra, ABD, İngiltere, Fransa ve SSCB'den yetkililerin katıldığı Doğu ve Batı Alman yetkililer arasındaki görüşmeler, 3 Ekim 1990'da elde edilen yeniden birleşme olasılığını keşfetmeye başladı. Yeniden birleşmeden iki ay sonra, Tüm Almanya'da seçimler yapıldı ve Helmut Kohl, yeniden birleşen Almanya'nın ilk başbakanı oldu. Bu eylem, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından bir yıldan fazla bir süre önce gelmiş olsa da, birçok gözlemci için Almanya'nın yeniden birleşmesi, Soğuk Savaş'ın fiilen sona erdiğinin işaretiydi.
Hava taşımacılığının Almanya ve Doğu Avrupa'daki insanlar üzerinde nasıl bir etkisi oldu? Almanya'daki insanlara kendi başlarına olmadıkları hissini verdi. Büyük Britanya, Berlin'e yaklaşık 277.000 bin uçuş gerçekleştirdi ve şehre 2.3 milyon tondan fazla malzeme taşıdı.
Sovyetin amacı, batılı güçleri Sovyet bölgesinin Berlin'e yiyecek, yakıt ve yardım sağlamaya başlamasına izin vermeye zorlamak ve böylece Sovyetlere tüm şehir üzerinde pratik kontrol vermekti. 24 Haziran 1948'den 12 Mayıs 1949'a kadar başladı.
Bu Gün: Sovyetler Birliği Berlin Ablukasını Bitiriyor
Doğu Berlin'i kontrol eden Sovyetler Birliği, Haziran 1948'de Batı Berlin'e kara erişimini kapattığında, şehrin bu bölümünü kontrol eden Batılı Müttefiklerin ayrılacağını ve tüm şehri kontrol etmek için Sovyetler Birliği'ni bırakacağını umuyordu.
Bunun yerine İngiliz ve Amerikan askerleri, Batı Berlin'i hava yoluyla tedarik etmeye karar verdiler ve günlük yiyecek, süt, kömür ve benzin teslimatları yapmak için Berlin Hava İkmalini (aka Operasyon Uçak Ücreti ve Operasyon Vittles) başlattı. Hava ikmali 26 Haziran'da başladı ve Ağustos ayına kadar günlük 4.500 tondan fazla yiyecek ve yakıt sağlama hedefine ulaştı.
Büyük insani çaba, Berlin'de kısa bir süre kaldıktan sonra bir grup çocuğa ertesi gün uçağından şeker ve sakız atacağına söz veren Amerikalı pilot Gail Halvorsen tarafından özetlendi. Mendilleri minyatür paraşüt olarak kullanarak, şekerlemeleri havaalanının yakınında bekleyen bir grup çocuğa bıraktı. Hikayesi medya tarafından alındı ve kısa süre sonra ordu, Little Vittles Halvorsen Operasyonunu başlattı ve &ldquocandy bombardıman uçakları&rdquo, hava ikmalinin sonuna kadar 23 ton çikolata, şeker ve sakız bırakacaktı.
1949 Paskalya Pazarında, 24 saatlik tek bir sürede yaklaşık 13.000 ton kömür teslim edildi. Ablukanın başarısız olduğunu fark eden Sovyetler müzakere etmeye çalıştı. 4 Mayıs'ta Sovyetler, Berlin'deki üç Batılı Müttefik ile bir araya geldi ve 12 Mayıs'tan itibaren geçerli olmak üzere ablukayı sona erdirmeyi kabul etti.
Hava taşımacılığı Eylül ayı boyunca devam etti ve toplamda İngiliz ve Amerikalı pilotlar, 224 milyon dolardan fazla bir maliyetle 275.000'den fazla uçuşta 2.3 milyon tondan fazla malzeme teslim etti. Operasyon, Batılı Müttefikler için büyük bir siyasi ve halkla ilişkiler başarısı ve Sovyetler Birliği için bir utanç kaynağıydı.
İlgili Olaylar
Ablukanın sona ermesi, Batı Berlin vatandaşlarına daha kaliteli gıdaya, daha fazla elektrik ve işe erişim sağladı. Bu, 11 aylık kararlı kararlılıkları için uygun bir ödül gibi görünüyordu.
Berlin'deki bir Time dergisi muhabiri, ablukanın sona ermesiyle ilgili olarak, "Demokrasinin Berlin savaşındaki zaferini anmak için dikilmiş anıtlar varsa, onları süsleyecek çok sayıda kahraman vardır. Yorgun, genellikle homurdanan ve beceriksiz tavırlarıyla, savaşı kazanan Berlin'in sıradan insanlarıydı.&rdquo
Berlin ablukası kaldırıldı - 12 Mayıs 1949 - HISTORY.comSP5 Mark Kuzinski
12 Mayıs 1949'da, Sovyetler Birliği'nin Batı Berlin'e karşı 11 aylık ablukasını kaldırmasıyla Soğuk Savaş'ın erken bir krizi sona erdi. Abluka, Batı Berlin'in iki milyon vatandaşına hayati önem taşıyan büyük bir ABD-İngiliz hava nakliyatı tarafından kırılmıştı.
Dünya Savaşı'nın sonunda Almanya, dört büyük Müttefik güç tarafından yönetilen dört sektöre bölündü: SSCB, ABD, İngiltere ve Fransa. Almanya'nın başkenti Berlin de, Doğu Almanya'nın Sovyet kesiminin derinliklerinde yer almasına rağmen, aynı şekilde dört bölüme ayrılmıştı. Almanya ve Berlin'in geleceği, özellikle Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Fransa'nın işgal bölgelerini tek bir ekonomik bölge altında birleştirmeye çalıştıktan sonra, savaş sonrası anlaşma görüşmelerinde önemli bir kilit nokta oldu. Mart 1948'de Sovyetler Birliği, bu mesele yüzünden işgal altındaki Almanya'yı yöneten Müttefik Kontrol Konseyi'nden ayrıldı. Mayıs ayında, üç Batılı güç, Sovyet işgali altındaki Doğu Almanya'dan tamamen bağımsız bir ulus olan Batı Almanya'nın yakında kurulması konusunda anlaştılar. Berlin'in üç batı bölgesi, Batı Almanya'nın idaresi altında olacak olan Batı Berlin olarak birleştirildi.
20 Haziran'da, Batı Alman hükümetinin kurulmasına yönelik büyük bir adım olarak, Batılı güçler Batı Almanya ve Batı Berlin'de yeni bir Deutsche mark para birimini tanıttı. Sovyetler bu hareketi Doğu Alman para birimine bir saldırı olarak kınadı ve 24 Haziran'da Berlin ile Batı arasındaki tüm demiryolu, karayolu ve su iletişimini bloke etmeye başladı. Sovyetler, Batı Berlin'in birleşmesi ile Berlin'in dört güç idaresinin sona erdiğini ve Batılı güçlerin artık orada bulunma haklarının olmadığını söyledi. Sovyetler, Batı Berlin'in yiyecek, yakıt ve diğer ihtiyaçları kesildiğinden, yakında Komünist kontrole boyun eğmek zorunda kalacağını düşündü.
İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri, tarihin en büyük hava taşımacılığını başlatarak, önümüzdeki 14 ay boyunca şehre 278.288 yardım görevi uçurarak, 2.326.406 ton malzeme teslimatı ile sonuçlandı. Sovyetler Batı Berlin'e giden elektriği kestiğinden, kömür teslim edilen malzemenin üçte ikisinden fazlasını oluşturuyordu. Ters yönde, dönüş uçuşları Batı Berlin'in sanayi ihracatını Batı'ya taşıdı. Uçuşlar günün her saati yapılıyordu ve Nisan 1949'da Berlin hava ikmalinin zirvesinde, her dakika şehre uçaklar iniyordu. Hava taşımacılığı sırasında gerginlikler yüksekti ve Doğu Almanya'daki Sovyet ordusunun varlığı önemli ölçüde artarken, üç grup ABD stratejik bombardıman uçağı İngiltere'ye takviye olarak gönderildi. Sovyetler hava ikmalini bozmak için büyük bir çaba göstermedi. Batılı güçler, Sovyet ablukasına karşı bir önlem olarak, Doğu Almanya'ya ve diğer Sovyet bloğu ülkelerine karşı bir ticaret ambargosu da başlattılar.
12 Mayıs 1949'da Sovyetler ablukayı terk etti ve ilk İngiliz ve Amerikan konvoyları Batı Berlin'e ulaşmak için Sovyet Almanya'sının 110 mil boyunca sürdü. 23 Mayıs'ta Federal Almanya Cumhuriyeti (Batı Almanya) resmen kuruldu. 7 Ekim'de Doğu Almanya'da komünist bir devlet olan Alman Demokratik Cumhuriyeti ilan edildi. Berlin hava ikmali, başka bir Sovyet ablukası durumunda Batı Berlin için bir yıllık temel mal tedarikini oluşturmak amacıyla 30 Eylül'e kadar devam etti. Başka bir abluka gerçekleşmedi, ancak Berlin üzerindeki Soğuk Savaş gerilimleri yüksek kaldı ve 1961'de Berlin Duvarı'nın inşasıyla sonuçlandı.
1980'lerin sonlarında Sovyet gücünün kademeli olarak azalmasıyla birlikte, Doğu Almanya'daki Komünist Parti iktidar üzerindeki kontrolünü kaybetmeye başladı. On binlerce Doğu Alman ülkeden kaçmaya başladı ve 1989'un sonlarında Berlin Duvarı yıkılmaya başladı. Kısa bir süre sonra, ABD, İngiltere, Fransa ve SSCB'den yetkililerin katıldığı Doğu ve Batı Alman yetkililer arasındaki görüşmeler, 3 Ekim 1990'da elde edilen yeniden birleşme olasılığını keşfetmeye başladı. Yeniden birleşmeden iki ay sonra, Tüm Almanya'da seçimler yapıldı ve Helmut Kohl, yeniden birleşen Almanya'nın ilk başbakanı oldu. Bu eylem, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından bir yıldan fazla bir süre önce gelmiş olsa da, birçok gözlemci için Almanya'nın yeniden birleşmesi, Soğuk Savaş'ın fiilen sona erdiğinin işaretiydi.
İçindekiler
17 Temmuz'dan 2 Ağustos 1945'e kadar, muzaffer Müttefikler, savaş sonrası Avrupa'nın kaderi hakkında Potsdam Anlaşması'na vardılar ve mağlup Almanya'nın dört geçici işgal bölgesine bölünmesi çağrısında bulundular (böylece daha önce Yalta Konferansı tarafından ortaya konan ilkeleri yeniden onayladılar). Bu bölgeler kabaca müttefik orduların o sırada mevcut konumlarının çevresinde bulunuyordu. [10] Ayrıca işgal bölgelerine ayrılan Berlin, Sovyet kontrolündeki doğu Almanya'nın 160 km içinde bulunuyordu. Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık ve Fransa şehrin batı kısımlarını kontrol ederken, Sovyet birlikleri doğu bölgesini kontrol etti. [10]
Sovyet bölgesi ve Müttefiklerin Berlin'e erişim hakları
Doğu bölgesinde, Sovyet yetkilileri Almanya Komünist Partisi ile Sosyal Demokrat Parti'yi (SPD) Sosyalist Birlik Partisi'nde ("SED") zorla birleştirerek, o sırada bir Marksist-Leninist veya Sovyet yönelimi olmayacağını iddia ettiler. [11] SED liderleri daha sonra "anti-faşist, demokratik bir rejim, parlamenter demokratik bir cumhuriyetin kurulması" çağrısında bulunurken, Sovyet Askeri Yönetimi diğer tüm siyasi faaliyetleri bastırdı. [12] Fabrikalar, ekipman, teknisyenler, yöneticiler ve vasıflı personel Sovyetler Birliği'ne gönderildi. [13]
Haziran 1945'teki bir toplantıda Stalin, Alman komünist liderlerine, işgal bölgelerindeki İngiliz konumunu yavaş yavaş baltalamayı umduğunu, ABD'nin bir veya iki yıl içinde geri çekileceğini ve o zaman hiçbir şeyin altında birleşik bir Almanya'nın önünde duramayacağını bildirdi. Sovyet yörüngesinde komünist kontrol. [14] Stalin ve diğer liderler, 1946 başlarında ziyaret eden Bulgar ve Yugoslav delegasyonlarına Almanya'nın hem Sovyet hem de komünist olması gerektiğini söylediler. [14]
Ablukaya katkıda bulunan bir başka faktör de, Sovyet bölgesi üzerinden Berlin'e demiryolu ve karayolu erişimini garanti eden resmi bir anlaşmanın hiçbir zaman olmamasıydı. Savaşın sonunda, batılı liderler kendilerine erişim sağlamak için Sovyetlerin iyi niyetine güvendiler. [15] O zaman, batılı müttefikler Sovyetlerin günde on trenle sınırlı bir demiryolu hattı dışında herhangi bir kargo erişimi vermeyi reddetmesinin geçici olduğunu varsaydılar, ancak Sovyetler daha sonra çeşitli ek rotalara genişlemeyi reddettiler. önerildi. [16]
Sovyetler ayrıca Hamburg, Bückeburg ve Frankfurt'tan Berlin'e erişim için sadece üç hava koridoru verdi. [16] 1946'da Sovyetler, doğu Almanya'daki bölgelerinden tarım ürünleri sevkiyatını durdurdu ve Amerikalı komutan Lucius D. Clay, batı Almanya'dan Sovyetler Birliği'ne sökülmüş sanayilerin sevkiyatını durdurarak karşılık verdi. Buna karşılık, Sovyetler Amerikan politikasına karşı bir halkla ilişkiler kampanyası başlattı ve dört işgal bölgesinin de idari çalışmalarını engellemeye başladı.
Abluka 1948'de başlayana kadar, Truman İdaresi, 1949 için planlanan bir Batı Alman hükümetinin kurulmasından sonra Amerikan kuvvetlerinin Batı Berlin'de kalıp kalmayacağına karar vermemişti.[17]
Berlin ve 1946 seçimlerine odaklanmak
Berlin kısa sürede hem ABD'nin hem de Sovyetlerin Avrupa'yı kendi vizyonlarına göre yeniden hizalama çabalarının odak noktası haline geldi. Sovyet Dışişleri Bakanı Vyacheslav Molotov'un belirttiği gibi, "Berlin'e ne olur, Almanya'ya ne olur, Almanya'ya ne olur, Avrupa'ya olur." [18] Berlin büyük zarar görmüştü, savaş öncesi nüfusu 4,3 milyon olan nüfusu 2,8 milyona düşürüldü.
Sert muamele, zorunlu göç, siyasi baskı ve 1945-1946 arasındaki özellikle sert kıştan sonra, Sovyet kontrolündeki bölgedeki Almanlar Sovyet çabalarına düşmandı. [14] 1946'daki yerel seçimler, özellikle Berlin'in Sovyet kesiminde büyük bir komünizm karşıtı protesto oylamasıyla sonuçlandı. [14] Berlin vatandaşları ezici bir çoğunlukla şehir yönetimine komünist olmayan üyeler seçti.
Batı Almanya eyaletine doğru ilerliyor
Büyükelçi Walter Bedell Smith General Eisenhower'a şunları söyledi: Ruslar, gereksinimlerimizin çoğunu karşılıyor gibi görünseler de kabul edebilirler." Amerikan planlamacıları, savaş sırasında Batı Avrupa ekonomisinin yeniden inşasına yardımcı olmak için güçlü, müttefik bir Almanya'ya ihtiyaç duyacağına özel olarak karar vermişlerdi. [19]
İngiliz ve Amerika Birleşik Devletleri işgal bölgelerinin ekonomilerini koordine etmek için, bunlar 1 Ocak 1947'de Bizone [14] olarak adlandırılan bir bölgede birleştirildi (Fransa 1 Haziran 1948'de katıldığında "Trizone" olarak yeniden adlandırıldı). Mart 1946'dan sonra, eyaletlerin, merkez ofislerin, siyasi partilerin, sendikaların ve tüketici örgütlerinin temsilcilerinden oluşan İngiliz bölgesel danışma kurulu (Zonenbeirat) kuruldu. Adından da anlaşılacağı gibi, bölge danışma kurulunun yasama yetkisi yoktu, sadece tavsiye niteliğindeydi. Almanya Kontrol Komisyonu - İngiliz Elemanı tüm kararları yasama yetkisiyle aldı. Sovyet ve İngiliz ilerlemelerine tepki olarak, Ekim 1945'te Birleşik Devletler Askeri Hükümet Ofisi (OMGUS), ABD bölgesindeki devletleri, Länderrat (devletler konseyi) adı verilen bir koordinasyon organı oluşturmaya teşvik etti. ABD bölgesinin tamamı için yasama yetkisi. Stuttgart'ta yerleşik bir sekreterya başkanlığında kendi merkez organlarını (Ausschüsse veya eyaletler arası ortak komiteler) oluşturdu. İngiliz ve Sovyet merkezi yönetimleri müttefik kurumlar olsa da, bu ABD bölge komiteleri OMGUS alt bölümleri değil, OMGUS denetimi altında Alman öz yönetiminin özerk organlarıydı.
Bu üç hükümetin temsilcileri, Benelüks ülkeleri ile birlikte, 1948'in ilk yarısında Londra'da (Londra 6-İktidar Konferansı) iki kez bir araya gelerek Almanya'nın geleceğini tartışmak üzere Sovyet tehditlerine rağmen devam eden kararları görmezden geldiler. [20] [21] Sonunda Almanya'nın Dış Borçlarına İlişkin Londra Anlaşmasıolarak da bilinen Londra Borç Sözleşmesi (Almanca: Londralı Schuldenabkommen), sonuçlandırıldı. 1953 Londra Borçlar Anlaşması uyarınca, geri ödenebilir miktar %50 azaltılarak yaklaşık 15 milyar mark'a düşürüldü ve 30 yıla yayıldı ve hızla büyüyen Alman ekonomisine kıyasla çok az etkisi oldu. [22]
Bu toplantılardan ilkinin duyurulmasına yanıt olarak, Ocak 1948'in sonlarında Sovyetler, yolcu kimliklerini kontrol etmek için Berlin'e giden İngiliz ve Amerikan trenlerini durdurmaya başladı. [23] 7 Mart 1948 tarihli bir duyuruda belirtildiği gibi, mevcut tüm hükümetler Marshall Planı'nın Almanya'ya genişletilmesini onayladı, Almanya'daki batı işgal bölgelerinin ekonomik birleşmesini tamamladı ve federal bir hükümet sisteminin kurulmasına karar verdi. onlar için. [20] [21]
Stalin ve askeri danışmanları arasında 9 Mart'ta yapılan bir toplantıdan sonra, 12 Mart 1948'de Molotov'a gizli bir muhtıra gönderildi ve Batılı müttefiklerin politikasını Sovyet hükümetinin istekleri doğrultusunda zorlamak için bir planın ana hatlarını çizdi. Berlin. [24] Müttefik Kontrol Konseyi (ACC) son kez 20 Mart 1948'de, Vasily Sokolovsky'nin Londra Konferansı'nın sonucunu öğrenmek istediğinde ve müzakereciler tarafından kendilerinden nihai sonuçları henüz duymadıklarını söylediklerinde toplandı. hükümetlere, "Bu toplantıyı sürdürmeyi bir anlam görmüyorum ve ertelendiğini ilan ediyorum" dedi. [24]
Tüm Sovyet delegasyonu ayağa kalktı ve dışarı çıktı. Truman daha sonra, "Almanya'nın çoğu için, bu eylem, bir süredir açık olan bir gerçeği, yani dört güç kontrol makinesinin çalışmaz hale geldiğini yalnızca resmileştirdi. Ancak bu, Berlin şehri için bir göstergeydi. büyük bir kriz." [25]
Nisan Krizi ve Küçük Hava Kaldırma
25 Mart 1948'de Sovyetler, Amerikan, İngiliz ve Fransız işgal bölgeleri ile Berlin arasındaki Batı askeri ve yolcu trafiğini kısıtlayan emirler yayınladı. [23] Bu yeni önlemler 1 Nisan'da Sovyet komutanının izni olmadan hiçbir kargonun demiryolu ile Berlin'den ayrılamayacağının duyurulmasıyla başladı. Her tren ve kamyon Sovyet yetkilileri tarafından aranacaktı. [23] 2 Nisan'da General Clay, tüm askeri trenlerin durdurulması emrini verdi ve askeri garnizona gönderilen malzemelerin "Küçük Asansör" olarak adlandırılan hava yoluyla taşınmasını istedi. [23]
Sovyetler 10 Nisan 1948'de Müttefik askeri trenleri üzerindeki kısıtlamalarını hafifletti, ancak sonraki 75 gün boyunca periyodik olarak demiryolu ve karayolu trafiğini kesintiye uğratmaya devam ederken, Birleşik Devletler askeri güçlerini kargo uçakları kullanarak tedarik etmeye devam etti. [26] Günde yaklaşık 20 uçuş, Haziran ayı boyunca devam etti, gelecekteki Sovyet eylemlerine karşı yiyecek stokları oluşturdu, [27] böylece abluka Haziran sonunda başladığında, ana gıda türü başına en az 18 günlük tedarik, ve bazı türlerde, daha sonraki hava ikmalini oluşturmak için zaman sağlayan çok daha fazlası stoklanmıştı. [28]
Aynı zamanda, Sovyet askeri uçakları Batı Berlin hava sahasını ihlal etmeye başladı ve Batı Berlin'e girip çıkan uçuşları veya ordunun "vızıltı" dediği şeyi taciz edecekti. [29] 5 Nisan'da, bir Sovyet Hava Kuvvetleri Yakovlev Yak-3 avcı uçağı, RAF Gatow havaalanı yakınında bir İngiliz Avrupa Hava Yolları Vickers Viking 1B uçağıyla çarpıştı ve her iki uçaktaki herkesi öldürdü. Gatow hava felaketi, Sovyetler ve diğer müttefik güçler arasındaki gerilimi artırdı. [30] [31] [32]
Nisan ayındaki iç Sovyet raporları, "Bizim kontrolümüz ve kısıtlayıcı önlemlerimiz, Almanya'daki Amerikalıların ve İngilizlerin prestijine güçlü bir darbe indirdi" ve Amerikalıların bir hava taşımacılığı fikrinin çok pahalı olacağını "kabul ettiklerini" belirtti. [33]
9 Nisan'da Sovyet yetkilileri, Doğu bölgesinde iletişim ekipmanını koruyan Amerikan askeri personelinin geri çekilmesini ve böylece hava yollarını işaretlemek için navigasyon işaretlerinin kullanılmasının önlenmesini istedi. [26] 20 Nisan'da Sovyetler, tüm mavnaların Sovyet bölgesine girmeden önce izin almalarını talep etti. [34]
Döviz krizi Düzenle
Ekonomik olarak istikrarlı bir batı Almanya'nın yaratılması, 1920'lerin Alman enflasyonundan sonra tanıtılan istikrarsız Reichsmark Alman para biriminin reformunu gerektiriyordu. Sovyetler, savaş sırasında şiddetli enflasyona uğrayan Reichsmark'ın aşırı baskı yoluyla değerini düşürmeye devam etti ve birçok Alman'ın sigarayı fiili bir para birimi olarak veya takas için kullanmasına neden oldu. [35] [36] Sovyetler, Batı'nın reform planlarına karşı çıktı. [35] [36] Yeni para birimini haksız, tek taraflı bir karar olarak yorumladılar ve buna Batı Berlin ile Batı Almanya arasındaki tüm kara bağlantılarını keserek yanıt verdiler. Sovyetler, dolaşıma girmesine izin verilmesi gereken tek para biriminin, kendi çıkardıkları para birimi olduğuna inanıyorlardı. [37]
Sovyet olmayan bölgelerdeki diğer ülkeler tarafından yeni bir para biriminin getirilmesini öngören Sovyetler Birliği, Mayıs 1948'de ordusunu kendi yeni para birimini uygulamaya ve Berlin'deki kendi sektörlerinde yalnızca Sovyet para biriminin kullanılmasına izin vermeye yönlendirdi. diğer ülkeler oraya farklı bir para birimi getirdi. [35] 18 Haziran'da Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Fransa, 21 Haziran'da Alman Markı'nın uygulamaya konulacağını duyurdular, ancak Sovyetler bunun Berlin'de yasal ihale olarak kullanılmasına izin vermeyi reddetti. [35] Müttefikler şehre 250.000.000 Alman Markı nakletmişti ve hızla dört sektörde de standart para birimi haline geldi. Sovyetlerin isteklerine karşı, yeni para birimi, onu destekleyen Marshall Planı ile birlikte, Almanya'yı yeniden canlandırma potansiyeline sahip görünüyordu. Stalin, Batılı ulusları Berlin'i terk etmeye zorlamaya çalıştı.
Ablukanın başlangıcı Düzenle
Yeni Alman Markı'nın 18 Haziran 1948'de ilan edilmesinden sonraki gün, Sovyet muhafızları Berlin'e giden otobandaki tüm yolcu trenlerini ve trafiği durdurdu, Batı ve Alman yük sevkiyatlarını erteledi ve tüm su taşımacılığının özel Sovyet izni almasını şart koştu. [35] 21 Haziran'da, Deutsche Mark'ın tanıtıldığı gün, Sovyet ordusu, Berlin'e giden bir Birleşik Devletler askeri tedarik trenini durdurdu ve onu batı Almanya'ya geri gönderdi. [35] 22 Haziran'da Sovyetler, bölgelerine yeni bir para birimi getireceklerini açıkladılar. [38]
Aynı gün, bir Sovyet temsilcisi diğer üç işgalci güce şunları söyledi: "Sovyet işgal bölgesinin para biriminin Berlin'de dolaşımını sağlayacak ekonomik ve idari yaptırımlar uygulayacağımız konusunda hem sizi hem de Berlin halkını uyarıyoruz. " [38] Sovyetler, radyo, gazete ve hoparlör yoluyla İngiltere, ABD ve Fransa'yı kınayan büyük bir propaganda kampanyası başlattı. [38] Sovyetler, şehrin hemen dışında iyi duyurulan askeri manevralar yaptılar. Sovyet birlikleri tarafından potansiyel bir işgal söylentileri hızla yayıldı. Alman komünistleri, Sovyet sektöründe belediye yönetimi için toplantılara katılan Batı yanlısı Alman liderlere gösteriler yaptı, ayaklandı ve saldırdı. [38]
24 Haziran'da Sovyetler, Sovyet olmayan bölgeler ile Berlin arasındaki kara ve su bağlantılarını kesti. [38] Aynı gün, Berlin'e giren ve çıkan tüm demiryolu ve mavna trafiğini durdurdular. [38] Batı, İngiliz ve ABD bölgelerinden Doğu Almanya'ya giden tüm demiryolu trafiğini durduran bir karşı abluka getirerek yanıt verdi. Takip eden aylarda, bu karşı ablukanın Doğu Almanya üzerinde zararlı bir etkisi olacaktı, çünkü kömür ve çelik sevkiyatlarının kuruması Sovyet bölgesindeki endüstriyel gelişmeyi ciddi şekilde engelledi. [39] [40] 25 Haziran'da Sovyetler, Berlin'in Sovyet olmayan bölgelerindeki sivil nüfusa yiyecek sağlamayı durdurdu. [38] Berlin'den batı bölgelerine motorlu trafiğe izin verildi, ancak bu, bir köprüye "tamir" yapıldığı iddiasıyla feribot geçişine 23 kilometrelik (14 mil) bir sapma gerektiriyordu. [38] Ayrıca Sovyet bölgesindeki üretim tesisleri üzerindeki kontrollerini kullanarak Berlin'in güvendiği elektriği de kestiler. [36]
Sovyet dışı bölgelerden Berlin'e giden yüzey trafiği bloke edildi ve sadece hava koridorları açık kaldı. [38] Sovyetler, Berlin'in Sovyet olmayan bölgelerindeki işgal haklarının ve önceki üç yıl boyunca tedarik yollarının kullanımının İngiltere, Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri'ne otoyolları, tünelleri kullanma konusunda yasal bir hak verdiği yönündeki argümanları reddetti. , demiryolları ve kanallar. Savaştan sonra Sovyetlerin iyi niyetine güvenen İngiltere, Fransa ve Birleşik Devletler, Sovyet bölgesi üzerinden Berlin'e bu kara temelli erişim haklarını garanti altına almak için Sovyetlerle hiçbir zaman bir anlaşma müzakere etmemişti. [15]
O zamanlar Batı Berlin'in 36 günlük gıdası ve 45 günlük kömürü vardı. Askeri olarak, savaş sonrası ordularının küçülmesi nedeniyle Amerikalılar ve İngilizler sayıca çok fazlaydı. Amerika Birleşik Devletleri, diğer batılı ülkeler gibi, birliklerinin çoğunu dağıtmıştı ve Avrupa harekatında büyük ölçüde daha aşağıdaydı. [41] Şubat 1948'e kadar Birleşik Devletler Ordusu'nun tamamı 552.000 kişiye indirilmişti. [42] Berlin'in batı kesimlerindeki askeri kuvvetlerin sayısı yalnızca 8.973 Amerikalı, 7.606 İngiliz ve 6.100 Fransızdı. [43] Mart 1948'de Batı Almanya'daki 98.000 Amerikan askerinden sadece 31.000'i muharebe kuvvetiydi ve Birleşik Devletler'de hemen bir yedek tümen mevcuttu. [44] Berlin'i çevreleyen Sovyet bölgesindeki Sovyet askeri kuvvetleri toplam 1,5 milyondu. [45] Berlin'deki iki Birleşik Devletler alayı, bir Sovyet saldırısına karşı çok az direnç gösterebilirdi. [46] Dengesizlik nedeniyle, ABD savaş planları yüzlerce atom bombası kullanmaya dayanıyordu, ancak ABD ordusu için mevcut olan tek versiyon olan yalnızca yaklaşık 50 Şişman Adam özellikli bomba 1948'in ortalarında mevcuttu. Mart 1948'de, yalnızca 35 "Silverplate" atomik yetenekli Boeing B-29 Superfortress bombardıman uçağı - 65'in yarısından biraz fazlası Gümüş tabak spesifikasyonu 1947'nin sonuna kadar inşa edilen B-29 uçağı ve birkaç eğitimli uçuş ve montaj ekibi mevcuttu. Üç B-29 grubu Temmuz ve Ağustos 1948'de Avrupa'ya ulaştı. [47] [nb 2] Batı'nın gerekirse nükleer silahlarla misilleme yapma kabiliyeti tehdidini işaret etme niyetine rağmen, Sovyetler muhtemelen bombardıman uçaklarından hiçbirinin saldırıya uğramadığını biliyordu. atomik yetenekli. İlk Silverplate bombardıman uçakları Avrupa'ya ancak krizin sonlarına doğru Nisan 1949'da ulaştı. [48]
Almanya'daki ABD İşgal Bölgesi'nden sorumlu General Lucius D. Clay, 13 Haziran 1948'de Washington DC'ye geri çekilmemenin nedenlerini bir telgrafla özetledi:
"Berlin'deki konumumuzu korumanın uygulanabilirliği yok ve bu temelde değerlendirilmemeli... Berlin'de kalmamızın Almanya ve Avrupa'daki prestijimiz için çok önemli olduğuna inanıyoruz. İyi ya da kötü olsun, bu bir zorunluluk haline geldi. Amerikan niyetinin sembolü." [49]
Almanya'daki Sovyet Askeri Yönetimi, İngiltere, Fransa ve ABD'nin razı olmaktan başka seçeneklerinin olmadığına inanarak, ablukanın başlangıcını kutladı. [50] General Clay, Sovyetlerin Üçüncü Dünya Savaşı'nı başlatıyor olarak görülmek istemeyecekleri için Berlin hakkında blöf yaptığını hissetti. Stalin'in bir savaş istemediğine ve Sovyet eylemlerinin, Batı'nın sağduyusuna ve bir savaşı kışkırtma isteksizliğine dayanarak, tavizler elde etmek için Batı üzerinde askeri ve siyasi baskı uygulamayı amaçladığına inanıyordu. [43] Amerika Birleşik Devletleri Avrupa Hava Kuvvetleri Komutanı (USAFE) General Curtis LeMay'in, savaş eskortlu B-29'larının Sovyet hava üslerine yaklaşacağı ve kara birliklerinin Berlin'e ulaşmaya çalıştığı, Washington'un veto ettiği ablukaya agresif bir yanıt vermeyi tercih ettiği bildirildi. plan. [48]
Bir hava ikmal kararı
Kara yolları hiç müzakere edilmemiş olsa da, aynı şey hava için geçerli değildi. 30 Kasım 1945'te, Berlin'e ücretsiz erişim sağlayan yirmi mil genişliğinde üç hava koridorunun olacağı yazılı olarak kararlaştırıldı. [51] Ayrıca, tanklar ve kamyonlardan oluşan bir kuvvetten farklı olarak Sovyetler, kargo uçaklarının askeri bir tehdit olduğunu iddia edemezdi.
Hava ikmal seçeneği, büyük ölçüde ölçeğe ve etkinliğe bağlıydı. Malzemeler yeterince hızlı uçamazsa, açlığı önlemek için sonunda Sovyet yardımına ihtiyaç duyulacaktı. Clay'e bir hava taşımacılığının mümkün olup olmadığını görmek için General LeMay'den tavsiye alması söylendi. İlk başta "Kömür çekebilir misin?" sorusu karşısında şaşkına dönen LeMay, "Her şeyi taşıyabiliriz" diye yanıtladı. [51]
Amerikan kuvvetleri olası bir ortak hava ikmaliyle ilgili olarak İngiltere Kraliyet Hava Kuvvetlerine danıştığında, RAF'ın Berlin'deki İngiliz birliklerini desteklemek için bir hava ikmalini zaten yürüttüğünü öğrendiler. General Clay'in muadili General Sir Brian Robertson, bazı somut rakamlarla hazırdı. Sırasında Küçük Kaldırma Nisan 1948'de, [23] İngiliz Hava Komodoru Reginald Waite tüm şehri desteklemek için gereken kaynakları hesaplamıştı. [52]
Amerikan askeri hükümeti, günlük minimum 1.990 kilokalori (Temmuz 1948) [53] temel alarak, günlük ihtiyaç duyulan toplam malzemeyi 646 ton un ve buğday, 125 ton tahıl, 64 ton yağ, 109 ton gıda olarak belirledi. et ve balık, 180 ton kurutulmuş patates, 180 ton şeker, 11 ton kahve, 19 ton süt tozu, 5 ton çocuklar için tam yağlı süt, 3 ton pişirme için yaş maya, 144 ton kurutulmuş sebze, 38 ton tuz ve 10 ton peynir. Toplamda, iki milyondan fazla Berlin insanının geçimini sağlamak için her gün 1.534 ton gerekliydi. [51] [54] Ayrıca, ısı ve elektrik için günlük 3.475 ton kömür, motorin ve benzin de gerekliydi. [55]
Bütün bunları taşımak kolay olmayacaktı. Savaş sonrası terhis, Avrupa'daki ABD kuvvetlerini, her biri nominal olarak 96 uçak olan C-47 Skytrain nakliyelerinden (İngilizlerin "Dakota" olarak adlandırdığı Douglas DC-3'ün askeri versiyonu) yalnızca iki grupla [56] bıraktı. yaklaşık 3,5 ton yük taşıyabilir. LeMay, günlük 100 gidiş-dönüş yolculuğun "tamamen bir çabayla" günde yaklaşık 300 ton malzeme taşıyabileceğine inanıyordu. [57] RAF biraz daha hazırlıklıydı, çünkü zaten bazı uçakları Alman bölgesine sevk etmişti ve günde yaklaşık 400 ton tedarik edebileceklerini umuyordu.
Bu, ihtiyaç duyulacak günde 5.000 tonu taşımak için neredeyse yeterli değildi, ancak Birleşik Krallık, Amerika Birleşik Devletleri ve Fransa'dan yeni uçaklar geldikçe bu sayılar artırılabilir. Sayılarını hızla artırmak için RAF'a güvenilecekti. Tek bir atlamada İngiltere'den ek uçaklar uçurabilir ve RAF filosunu 10 tonluk bir yük ile yaklaşık 150 Dakota'ya ve daha büyük 40 Avro York'a getirebilir.
Bu filoyla, Berlin ve Varşova'ya yapılan hava taşımacılığı hariç tüm hava trafiğinin askıya alınması pahasına da olsa İngiliz katkısının kısa vadede günlük 750 tona çıkması bekleniyordu. [57] Daha uzun vadeli bir operasyon için, ABD'nin mümkün olan en kısa sürede ek uçaklar eklemesi ve bu uçakların mümkün olduğunca büyük olması ve yine de Berlin havaalanlarına uçabilmesi gerekir. Sadece bir uçak tipi uygundu, dört motorlu C-54 Skymaster ve ABD Donanması eşdeğeri, ABD ordusunun yaklaşık 565'i, MATS'de 268 Hava Kuvvetleri ve Donanma Skymaster'ı, 168'i birlik taşıyıcı gruplarında olan R5D, ve çeşitli komutlarda 80 Navy R5D. Planlayıcılar, halihazırda Almanya'ya sipariş edilen C-54'ler ve sivil uçaklarla uçanlar da dahil olmak üzere, 447 Skymaster'ın "aşırı bir acil durum" için hazır olabileceğini hesapladılar. [58]
İngilizler tarafından yapılan fizibilite değerlendirmesi göz önüne alındığında, en iyi hareket tarzının bir hava taşımacılığı olduğu ortaya çıktı. Geriye kalan bir endişe, Berlin'in nüfusuydu. Clay, Berlin belediye başkanı Ernst Reuter'i yardımcısı Willy Brandt ile birlikte aradı. Clay, Reuters'e şunları söyledi:
"Bak, ben bir hava ikmalini denemeye hazırım. İşe yarayacağını garanti edemem. En iyi durumda bile insanların üşüyeceğinden ve aç kalacağından eminim. Ve eğer Berlin halkı kazanırsa Buna dayan, başarısız olacak. Ve insanların büyük ölçüde onaylanacağına dair güvenceniz olmadıkça buna girmek istemiyorum."
Reuter, şüpheci olmasına rağmen, Clay'e Berlin'in gerekli tüm fedakarlıkları yapacağına ve Berlinlilerin eylemlerini destekleyeceğine dair güvence verdi. [49]
ABD Ordusu Plan ve Operasyonlar Şefi General Albert Wedemeyer, kriz patlak verdiğinde bir teftiş gezisi için Avrupa'daydı. 1944-45'te ABD Çin Burma Hindistan Tiyatrosu'nun komutanıydı ve daha önce en büyük hava taşımacılığı hakkında ayrıntılı bilgiye sahipti - Hindistan'dan Himalayaların Hump'ı üzerinden Çin'e yapılan II. Dünya Savaşı Amerikan hava taşımacılığı. Hava ikmal seçeneğinin onaylanması, ona büyük bir destek verdi. [49] İngilizler ve Amerikalılar, ABD'nin eyleminin adı "Vittles Operasyonu", [59] [nb 3], İngiliz eyleminin adı ise "Operation Plainfare" olarak adlandırıldı. [60] [nb 4] Eylül 1948'de başlayan hava taşımacılığına Avustralya katkısı "Pelikan Operasyonu" olarak adlandırıldı. [61]
İngilizler Kanada'dan uçak ve ekip göndermesini istedi. Öncelikle operasyonun savaş riski taşıdığı ve Kanada'ya danışılmadığı gerekçesiyle reddetti. [62]
Airlift başlar Düzenle
24 Haziran 1948'de LeMay, Camp Lindsey'deki USAFE karargah komutanı Tuğgeneral Joseph Smith'i hava ikmalinin Geçici Görev Gücü Komutanı olarak atadı. Smith, II. Dünya Savaşı sırasında LeMay'in Hindistan'daki B-29 komutanlığında kurmay başkanıydı ve hiçbir hava ikmal tecrübesine sahip değildi. [ kaynak belirtilmeli ] 25 Haziran 1948'de Clay, Vittles Operasyonunun başlatılması emrini verdi. Ertesi gün, süt, un ve ilaç da dahil olmak üzere 80 ton kargo taşıyan 32 C-47, Berlin'e doğru havalandı. İlk İngiliz uçağı 28 Haziran'da uçtu. O zaman, hava ikmalinin üç hafta sürmesi bekleniyordu. [ kaynak belirtilmeli ]
27 Haziran'da Clay, William Draper'a mevcut durumla ilgili bir tahminde bulundu:
Maksimum hava ikmalimizin [28 Haziran] Pazartesi günü başlamasını şimdiden ayarladım. Sürdürülebilir bir çaba için yetmiş Dakota [C-47s] kullanabiliriz. General Robertson, İngilizlerin bu sayıyı sağlama yeteneklerinden biraz şüpheli olsa da, İngilizlerin sağlayabileceği sayı henüz bilinmiyor. Berlin'deki iki havalimanımız günde yaklaşık elli ek uçağı idare edebiliyor. Havalimanlarımız daha büyük uçakları alamadığından, bunların C-47'ler, C-54'ler veya benzer iniş özelliklerine sahip uçaklar olması gerekir. LeMay iki C-54 grubunu çağırıyor. Bu hava ikmaliyle günde 600 veya 700 ton yük getirebilmeliyiz. Normal gıdalarda günde 2.000 ton gerekli iken, günde 600 ton (kuru gıdaların azami ölçüde kullanılması) Alman halkının moralini önemli ölçüde artıracak ve Sovyet ablukasını tartışmasız ciddi şekilde rahatsız edecektir. Bunu başarmak için, mümkün olan en erken tarihte Almanya'ya varmak üzere yaklaşık 50 ek nakliye uçağının bize verilmesi acildir ve her gün gecikme elbette Berlin'deki konumumuzu sürdürme yeteneğimizi azaltacaktır. Bu uçakların maksimum düzeyde çalışmasına izin vermek için mürettebata ihtiyaç duyulacaktır.
1 Temmuz itibariyle sistem işlemeye başladı. C-54'ler miktar olarak gelmeye başladı ve Rhein-Main Hava Üssü yalnızca bir C-54 merkezi haline geldi, Wiesbaden ise C-54'ler ve C-47'lerin bir karışımını elinde tuttu. Uçak kuzeydoğuya Amerikan hava koridoru üzerinden Tempelhof Havaalanı'na uçtu, ardından batıya doğru İngiliz hava koridorundan uçarak döndü. İngiliz Bölgesi'ne ulaştıktan sonra üslerine dönmek için güneye döndüler. [ kaynak belirtilmeli ]
İngilizler, Hamburg bölgesindeki çeşitli havaalanlarından güneydoğuya, ikinci koridorlarından İngiliz Sektörü'ndeki RAF Gatow'a uçarak ve daha sonra merkez koridordan geri dönerek Hannover'e dönerek veya iniş yaparak benzer bir sistem kullandılar. Bununla birlikte, Amerikalıların aksine, İngilizler de güneydoğu koridorlarını kullanarak bazı gidiş-dönüşler yaptılar. Zaman kazanmak için pek çok uçuş Berlin'e inmedi, bunun yerine hava limanlarına kömür gibi hava bırakan malzemeler. 6 Temmuz'da Yorks ve Dakota'lara Short Sunderland uçan tekneleri katıldı. Hamburg yakınlarındaki Elbe'deki Finkenwerder'den Gatow'un yanındaki Havel nehrine uçarken, korozyona dayanıklı gövdeleri, şehre kabartma tozu ve diğer tuzları ulaştırma görevine uygundu. [63] Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri de İngiliz çabalarına katkıda bulundu.
Çok çeşitli uçuş özelliklerine sahip farklı uçakların Berlin'e çok sayıda uçuşunu barındırmak, yakın koordinasyon gerektiriyordu. Smith ve ekibi, uçuşlar için "blok sistemi" adı verilen karmaşık bir zaman çizelgesi geliştirdi: C-54 bölümünün Berlin'e sekiz saatlik üç vardiyası ve ardından bir C-47 bölümü. Uçağın her dört dakikada bir, öndeki uçuştan 1.000 fit (300 m) daha yüksekte uçması planlandı. Bu model 5.000 fitte (1.500 m) başladı ve beş kez tekrarlandı. Bu yığılmış gelen diziler sistemi daha sonra "merdiven" olarak adlandırıldı. [64] [65] [66]
İlk hafta boyunca, hava ikmali günde ortalama sadece doksan tondu, ancak ikinci haftada 1.000 tona ulaştı. Başlangıçta inanıldığı gibi, çaba sadece birkaç hafta sürmüş olsaydı, bu muhtemelen yeterli olurdu. Doğu Berlin'deki komünist basın projeyle alay etti. Alaycı bir şekilde "Amerikalıların itibarını kurtarmak ve Berlin'deki savunulamaz konumlarını korumak için beyhude girişimlerine" atıfta bulundu. [67]
Mürettebatların çalışmalarını (ve fazla çalışmalarını) öven göz alıcı reklamın yarattığı heyecana ve tonaj seviyelerinin günlük artışına rağmen, USAFE herhangi bir hava taşımacılığı uzmanlığı olmayan taktik bir organizasyon olduğu için, hava ikmal kapasitesini çalıştırmaya yakın değildi. Bakım zar zor yeterliydi, ekipler verimli bir şekilde kullanılmıyordu, ulaşım araçları boşta ve kullanılmamıştı, gerekli kayıt tutma yetersizdi ve reklam arayan masa personelinden oluşan geçici uçuş ekipleri, iş benzeri bir atmosferi bozuyordu. [68] Bu, Birleşik Devletler Ulusal Güvenlik Konseyi tarafından 22 Temmuz 1948'de Clay ile yaptığı toplantıda, uzun vadeli bir hava taşımacılığının gerekli olduğu anlaşıldığında kabul edildi. Wedemeyer derhal Askeri Hava Taşımacılığı Servisi (MATS) operasyonlarından sorumlu komutan yardımcısı Tümgeneral William H. Tunner'ın operasyonu yönetmesini tavsiye etti. Wedemeyer, II. Dünya Savaşı sırasında Çin'deki ABD kuvvetlerinin komutanıyken, Hava Ulaştırma Komutanlığı'nın Hindistan-Çin Bölümü komutanı olarak Tunner, Hindistan ve Çin arasındaki Hump hava ikmalini yeniden düzenleyerek tonajı ve uçuş saatlerini iki katına çıkardı. USAF Genelkurmay Başkanı Hoyt S. Vandenberg tavsiyeyi onayladı. [64]
Kara Cuma Düzenle
28 Temmuz 1948'de, Tunner operasyonu devralmak için Wiesbaden'e geldi. [69] Tüm hava ikmal operasyonunu yeniledi ve LeMay ile bir anlaşmaya vardı. Birleşik Hava Kaldırma Görev Gücü (CALTF), hem USAFE hem de RAF kaldırma operasyonlarını merkezi bir konumdan kontrol etmek için, Ekim 1948'in ortalarında yürürlüğe girdi. MATS, takviye için Wiesbaden ve Rhein-Main Hava Üssü'ne derhal sekiz C-54 filosu (72 uçak) yerleştirdi. 54'ü halihazırda operasyonda, ilki 30 Temmuz'a kadar ve geri kalanı Ağustos ortasına kadar ve dünya çapındaki tüm C-54 hava mürettebatının üçte ikisi, uçak başına üç mürettebat tahsis etmek üzere Almanya'ya transfer olmaya başladı. [70]
Gelişinden iki hafta sonra, 13 Ağustos'ta, Tunner, o zamana kadar Berlin'e en fazla uçuşu gerçekleştirmiş olan bir hava ikmal pilotu olan Teğmen Paul O. Lykins'e bir ödül vermek için Berlin'e uçmaya karar verdi. bugüne kadar. [71] Berlin üzerindeki bulut örtüsü binaların yüksekliğine kadar düştü ve şiddetli yağmur sağanakları radar görünürlüğünü zayıflattı. Bir C-54 pistin sonunda düştü ve yandı ve arkasına inen ikinci bir C-54, ondan kaçınmaya çalışırken lastiklerini patlattı. Üçüncü bir ulaşım alanı, yapım aşamasındaki bir piste yanlışlıkla indikten sonra döngüye girdi. O sırada yürürlükte olan standart prosedürlere uygun olarak, Tunner'lar da dahil olmak üzere her üç dakikada bir gelen tüm gelen nakliyeler, kötü hava koşullarında hava trafik kontrolü tarafından Berlin'in üzerinde 3.000 fit (910 m) ila 12.000 fit (3.700 m) arasında istiflendi ve aşırı bir durum yarattı. havada çarpışma riski. Yeni indirilen uçakların bu olasılığı önlemek için kalkışlarına izin verilmedi ve yerde bir yedek oluşturuldu. Kimse ölmezken, Tunner, Tempelhof'taki kontrol kulesinin, hava ikmal komutanı tepede dönerken durumun kontrolünü kaybettiği için utandı. Tunner, kendisininki hariç tüm uçakların derhal eve gönderilmesi için telsizle sinyal verdi. Bu, "Kara Cuma" olarak bilinir hale geldi ve Tunner, hava ikmalinin başarısının o tarihten itibaren olduğunu bizzat kaydetti. [72] [73]
Kara Cuma'nın bir sonucu olarak, Tunner, gerçek görünürlükten bağımsız olarak her zaman geçerli olacak ve her sortinin Berlin'e inip havasına geri dönmek için yalnızca bir şansı olacak bir dizi yeni kural aletli uçuş kuralı (IFR) oluşturdu. yaklaşımını kaçırırsa, akışa geri döndüğü yerde. İstifleme tamamen ortadan kaldırıldı. Planlayıcılar, doğrudan yaklaşmalarla, dokuz uçağın istiflenip indirilmesi için geçen süre içinde 30 uçağın indirilebileceğini ve 300 ton getirebileceğini buldular. [74] Kaza oranları ve gecikmeler hemen düştü. Tunner, Hump operasyonu sırasında yaptığı gibi, 3,5 tonluk bir C-47'nin boşaltılmasının 10'daki kadar uzun sürdüğünü fark ettiğinde, hava ikmalindeki C-47'leri C-54'ler veya daha büyük uçaklarla değiştirmeye karar verdi. -ton C-54. Bunun nedenlerinden biri, "taildragger" C-47'lerin kamyon yüklemesini zorlaştıran eğimli kargo zeminiydi. Üç tekerlekli bisiklet, C-54'ün kargo güvertesi düzdü, böylece bir kamyon ona geri dönebilir ve kargoyu hızla boşaltabilirdi. Değişiklik, 28 Eylül 1948'den sonra tam olarak yürürlüğe girdi. [75]
31 Temmuz'da Berlin'e yaptığı ilk teftiş gezisinde, uçuş ekiplerinin terminalden içeceklerini aldıktan sonra uçaklarına döndükleri için uzun gecikmeler olduğunu fark eden Tunner, hava mürettebatının Berlin'deyken herhangi bir nedenle uçaklarından ayrılmasını yasakladı. Bunun yerine, cipleri mobil snack barlar olarak donattı ve boşaltılırken mürettebata uçaklarında içecekler dağıttı. Hava ikmal pilotu Gail Halvorsen daha sonra, "o snack bara bazı güzel Alman Fräuleins koydu. Onlarla çıkamayacağımızı biliyorlardı, zamanımız yoktu. Bu yüzden çok arkadaş canlısıydılar." [55] Operasyon görevlileri, yemek yerken pilotlara izin fişlerini ve diğer bilgileri verdi. Rampadaki motorlar kapatılır kapanmaz boşaltmanın başlamasıyla, Rhein-Main veya Wiesbaden'e geri dönüşten önceki dönüş süresi otuz dakikaya indirildi. [76]
Sınırlı sayıda uçağın kullanımını en üst düzeye çıkarmak için, Tunner "merdiveni" üç dakika ve 500 fit (150 m) ayırma olarak değiştirdi ve 4.000 fit (1.200 m) ile 6.000 fit (1.800 m) arasında istiflendi. [65] Bakım, özellikle 25 saatlik, 200 saatlik ve 1000 saatlik denetimlere bağlılık, en yüksek öncelik haline geldi ve kullanımı daha da maksimize etti. [77] Tunner ayrıca başka bir vardiyaya sığdırmak için blok sürelerini altı saate indirdi ve Berlin'e 1.440 (bir gündeki dakika sayısı) inişi günlük bir hedef haline getirdi. [nb 5] Hava ikmal işinin temel felsefesini örnekleyen amacı, zamanlama için durumların gerektirdiği şekilde hızlandırılabilen veya yavaşlatılabilen bir "konveyör bant" yaklaşımı yaratmaktı. Tunner tarafından alınan en etkili önlem ve etkinliğini gösterene kadar başlangıçta en çok direnilen önlem, her bir hava kuvvetinin kendi başına yapmasından ziyade, CALTF'de Berlin'e tüm hava hareketlerini kontrol etmek için tek bir kontrol noktası oluşturulmasıydı.
Berlinliler, insan gücü eksikliği sorununu kendileri çözdüler. Berlin havaalanlarında boşaltma ve hava sahası onarımları yapan ekipler, neredeyse tamamen yerel sivillerden oluşuyordu ve karşılığında ek erzak verildi. Mürettebatın tecrübesi arttıkça, boşaltma süreleri düşmeye devam etti ve bir C-54'ten 10 tonluk kömür sevkiyatının tamamının on dakikada boşaltılması rekoru kırıldı, daha sonra on iki kişilik bir mürettebat gemiyi boşalttığında dövüldü. aynı miktar beş dakika ve 45 saniyede.
Ağustos 1948'in sonunda, iki ay sonra, Airlift günlük operasyonlarda başarılı oldu, günde 1.500'den fazla uçuş yaptı ve Batı Berlin'i beslemeye yetecek kadar 4.500 tondan fazla kargo teslim etti. Ocak 1949'dan itibaren, 225 C-54 (dünya çapındaki USAF ve USN Skymaster'ların %40'ı) [70] asansöre tahsis edildi. [78] [nb 6] Sarf malzemeleri günde 5.000 tona yükseldi.
"Küçük Vittles Operasyonu" Düzenle
Birçok Airlift pilotundan biri olan Gail Halvorsen, boş zamanını Berlin'e uçmak ve el kamerasıyla film yapmak için kullanmaya karar verdi. 17 Temmuz 1948'de C-54'lerden biriyle Tempelhof'a geldi ve uçağı izlemek için pistin sonunda toplanmış bir çocuk kalabalığına doğru yürüdü. Kendini tanıttı ve ona uçak ve uçuşları hakkında sorular sormaya başladılar. İyi niyet göstergesi olarak elindeki iki çubuk Wrigley's Doublemint Gum'ı dağıttı. Çocuklar parçaları olabildiğince hızlı bir şekilde böldüler, hatta başkalarının koklaması için ambalajın etrafından geçtiler. Minnettarlıklarından ve onlar için kavga etmemelerinden o kadar etkilenmişti ki, bir dahaki sefere daha fazlasını bırakacağına söz verdi. Onlardan ayrılmadan önce, bir çocuk ona uçtuğunu nasıl bilebileceklerini sordu. "Kanatlarımı oynatacağım" diye cevap verdi. [51]
Ertesi gün Berlin'e yaklaşırken uçağı salladı ve aşağıda bekleyen çocuklara bir mendil paraşütüne bağlı birkaç çikolata attı. Ondan sonra her gün çocuk sayısı arttı ve birkaç damla daha yaptı. Kısa süre sonra, Üs Operasyonlarında "Wiggly Wings Amca", "Çikolata Amca" ve "Çikolata Uçağı"na yönelik bir yığın posta vardı. Komutan, hikaye haberlerde göründüğünde üzüldü, ancak Tunner bunu duyduğunda, hareketi onayladı ve hemen "Küçük Vittles Operasyonu" na genişletti. Diğer pilotlar katıldı ve haberler ABD'ye ulaştığında, ülkenin dört bir yanındaki çocuklar yardım etmek için kendi şekerlerini gönderdiler. Kısa süre sonra büyük şeker üreticileri katıldı. Sonunda, Berlin'e üç tondan fazla şeker atıldı [51] ve "operasyon" büyük bir propaganda başarısı oldu. Alman çocuklar şeker düşüren uçağa "kuru üzüm bombacıları" vaftiz etti. [79]
Sovyetlerin konvansiyonel askeri kuvvetlerde bir avantajı vardı, ancak savaştan zarar gören ekonomilerini ve toplumlarını yeniden inşa etmekle meşgullerdi. ABD'nin daha güçlü bir donanması ve hava kuvveti ve nükleer silahları vardı. Her iki taraf da Sovyetlerin hava ikmalini bozmadığı bir savaş istemiyordu. [80]
İlk tepki Düzenle
Hava taşımacılığının temposu arttıkça, Batılı güçlerin imkansızı başarabilecekleri ortaya çıktı: süresiz olarak tüm bir şehre tek başına hava yoluyla tedarik sağlamak. Buna karşılık, 1 Ağustos 1948'den itibaren Sovyetler, Doğu Berlin'e geçen ve orada karnelerini kaydettiren herkese ücretsiz yemek teklif etti ve 4 Ağustos 1948'e kadar yaklaşık 22 bin Berlinli kartlarını aldı. [81] 1949'da 100 binden fazla kişi kartlarını aldı. Batı Berlinliler Doğu Berlin'de Sovyet malzemeleri alıyorlardı. 20 Ağustos 1948'de İngiliz işgal kuvvetleri, vatandaşların Sovyet kaynaklarına erişimini engellemek için Potsdamer Platz'ı dikenli tellerle kapattı. 30 Mart 1949'da Amerikalılar, Batı Berlin polisinde bir tasfiye düzenledi ve Sovyet bölgesinde yiyecek alan herkesi işten çıkardı. [82] Bazı Batı Berlinliler, Sovyetlerin yiyecek tekliflerini reddetti. [83]
Hava ikmali boyunca, Sovyet ve Alman komünistleri, baskı altındaki Batı Berlinlileri sürekli psikolojik savaşa maruz bıraktılar. [83] Radyo yayınlarında durmaksızın tüm Berlin'in Sovyet yönetimi altına girdiğini ilan ettiler ve şehrin Batılı işgalci güçler tarafından yakında terk edileceğini öngördüler. [83] Sovyetler ayrıca, işlerini Sovyet bölgesinde bulunan belediye binasında yürütmek zorunda olan, demokratik olarak seçilmiş şehir çapında yönetimin üyelerini de taciz etti. [83]
Hava ikmalinin ilk aylarında Sovyetler, müttefik uçakları taciz etmek için çeşitli yöntemler kullandılar. Bunlar arasında Sovyet uçaklarının vızıltıları, koridorlarda engelleyici paraşüt atlamaları ve geceleri pilotların gözlerini kamaştırmak için parlayan projektörler vardı. USAFE, uçaksavar, havadan havaya ateş, roketleme, bombalama ve patlamalar dahil olmak üzere 733 ayrı taciz olayı bildirmiş olsa da, bunun artık abartılı olduğu düşünülmektedir. Bu önlemlerin hiçbiri etkili olmadı. [84] [85] Eski RAF Dakota pilotu Dick Arscott, bir "uğultu" olayını anlattı. "Yaks (Sovyet savaş uçağı) gelirdi ve sizi vızıldatırdı ve yaklaşık yirmi fitte üstünüzden geçerdi ki bu da rahatsız edici olabilir. Bir gün yaklaşık üç kez vızıldadım. Ertesi gün tekrar başladı ve iki kez karşı karşıya geldi. ve bundan biraz sıkıldım. Bu yüzden üçüncü kez geldiğinde uçağı ona çevirdim ve bu bir tavuk vakasıydı, neyse ki korkan o oldu." [86]
Teşebbüs komünist darbe belediyede Düzenle
1948 sonbaharında, Büyük Berlin'in şehir çapındaki parlamentosundaki komünist olmayan çoğunluğun Sovyet sektörü içindeki belediye binasındaki oturumlara katılması imkansız hale geldi. [83] Parlamento (Stadtverordnetenversammlung von Groß-Berlin) iki yıl önce (20 Ekim 1946) Berlin'in geçici anayasasına göre seçilmişti. SED tarafından kontrol edilen polisler pasif bir şekilde bakarken, Komünist liderliğindeki çeteler defalarca bölgeyi işgal etti. Neues Stadthaus, geçici belediye binası (diğer tüm merkezi belediye binaları Savaşta tahrip edildiğinden Parochialstraße'de bulunuyordu), parlamentonun oturumlarını kesintiye uğrattı ve komünist olmayan üyelerini fiziksel olarak tehdit etti. [83] Kremlin, belediye binasının SED üyeleri tarafından 6 Eylül'de ele geçirilmesi yoluyla tüm Berlin'in kontrolü için bir darbe girişimi düzenledi. [87]
Üç gün sonra RIAS Radyosu, Berlinlileri komünistlerin eylemlerini protesto etmeye çağırdı. 9 Eylül 1948'de İngiliz sektöründeki yıkık Reichstag'ın yanındaki Brandenburg Kapısı'nda 500.000 kişilik bir kalabalık toplandı. Hava ikmali şimdiye kadar çalışıyordu, ancak birçok Batı Berlinli Müttefiklerin sonunda onu durduracağından korkuyordu. Dönemin SPD belediye meclisi üyesi Ernst Reuter mikrofonu aldı ve şehri için yalvardı, "Siz dünya halkları, siz Amerika, İngiltere, Fransa halkı, bu şehre bakın ve bu şehrin, bu insanların, terk edilmek - terk edilemez!" [55]
Kalabalık Sovyet işgali altındaki bölgeye doğru akın etti ve birisi tırmanıp Brandenburg Kapısı'nın tepesinden uçan Sovyet bayrağını yırttı. Sovyet askeri polisi (milletvekilleri) hızla yanıt verdi ve bu, asi kalabalıktan birinin ölümüyle sonuçlandı. [55] Gergin durum daha da tırmanabilir ve daha fazla kan dökülebilirdi, ancak bunun üzerine bir İngiliz vali yardımcısı müdahale etti ve Sovyet milletvekillerini havalı sopasıyla anlamlı bir şekilde geri itti. [88] Bu olaydan önce hiç bu kadar çok Berlinli birlik içinde toplanmamıştı. Dünya çapındaki yankılanma muazzamdı, özellikle de Berlinlilerle güçlü bir dayanışma duygusunun onları terk etmeme yönündeki genel yaygın kararlılığı pekiştirdiği Birleşik Devletler'de. [87]
Bunun yerine, 1946'da seçmen oylarının %19,8'ini alan SED üyeleri tarafından boykot edilen İngiliz sektöründeki Berlin-Charlottenburg Teknik Koleji'nin kantininde toplanmaya karar veren Berlin parlamentosu. 30 Kasım 1948'de SED seçilmiş üyelerini topladı. Parlamento üyeleri ve 1100 başka aktivist ve anayasaya aykırı sözde "olağanüstü şehir meclisi" düzenlediler (außerordentliche Stadtverordnetenversammlung) seçilmiş şehir yönetimini ilan eden Doğu Berlin Metropol Tiyatrosu'nda (yargıç) ve demokratik olarak seçilmiş belediye meclis üyelerinin görevden alınması ve yerine Oberbürgermeister Friedrich Ebert Jr. tarafından yönetilen ve sadece Komünistlerden oluşan yeni bir tanesinin getirilmesi. [87] Bu keyfi eylemin Batı Berlin'de yasal bir etkisi olmadı, ancak Sovyet işgalcileri, tüm Berlin için seçilmiş şehir hükümetinin doğu sektöründe daha fazla hareket etmesini engelledi.
Aralık seçimleri
SED üyeleri tarafından boykot edilen şehir parlamentosu daha sonra 5 Aralık 1948'de yeniden seçilmesi için oy kullandı, ancak doğu kesiminde engellendi ve SED tarafından bir parti olarak karalandı. Spalterwahl ("bölücü seçim"). SED bu seçim için herhangi bir aday göstermedi ve batı kesimlerindeki seçmenlere seçimi boykot çağrısında bulunurken, demokratik partiler sandalye yarışına girdi. SPD oyların %64,5'ini (= 76 sandalye), CDU %19,4'ünü (=26 sandalye) ve Liberal-Demokratische Partei (LDP, 1949'da FDP'de birleşti) ile batılı seçmenlerin %86,3'üne ulaştı. ) %16,1 (= 17 koltuk). [83]
7 Aralık'ta yeni, fiili Yalnızca Batı Berlin'de bulunan şehir parlamentosu, Batı Berlin'de, bir zamanlar 1946 başlarında belediye başkanı seçilmiş olan ancak bir Sovyet vetosu ile göreve başlaması engellenen Lord Mayor Reuter başkanlığındaki yeni bir şehir yönetimini seçti. [87] Böylece şehirde görev yapan iki ayrı şehir yönetimi, eski benliğinin Doğu ve Batı versiyonlarına bölünmüştür. Doğuda, ev, sokak ve mahalle bekçilerinin denetiminde komünist bir sistem hızla hayata geçirildi.
Batı Berlin parlamentosu, fiili Berlin'in siyasi bölünmesi ve Berlin'in geçici anayasasının yerini Verfassung von Berlin (Berlin anayasası), 1 Ekim 1950 tarihinden itibaren tüm Berlin için geçerlidir ve fiili sadece batı sektörleriyle sınırlı, aynı zamanda şehir parlamentosunu da yeniden adlandırıyor ( Stadtverordnetenversammlung von Groß-Berlin ile Abgeordnetenhaus von Berlin), şehir yönetimi ( Magistrat von Groß-Berlin Berlin Senatosu'na) ve hükümet başkanına ( Oberbürgermeister Berlin Belediye Başkanı'na). [89]
Kışa hazırlık Düzenle
İlk tahminler, şehri beslemek için günde yaklaşık 4.000 ila 5.000 tona ihtiyaç duyulacağı yönünde olmasına rağmen, bu, Airlift'in yalnızca birkaç hafta sürmesinin beklendiği yaz havası bağlamında yapıldı. Operasyon sonbahara kadar uzadıkça durum önemli ölçüde değişti. Gıda gereksinimleri aynı kalacaktı (yaklaşık 1.500 ton), ancak şehri ısıtmak için ek kömür ihtiyacı, taşınacak toplam kargo miktarını günde ek 6.000 ton artırdı.
Airlift'i bu koşullar altında tutmak için mevcut sistemin büyük ölçüde genişletilmesi gerekecekti. Uçaklar mevcuttu ve İngilizler Kasım ayında daha büyük Handley Page Hastings'lerini eklemeye başladılar, ancak filonun bakımının ciddi bir sorun olduğu ortaya çıktı. Tunner bir kez daha Almanlara baktı ve (bol miktarda) eski Luftwaffe yer ekibini işe aldı.
Bir başka sorun da Berlin'de inecek pist olmamasıydı: ikisi Tempelhof'ta ve biri Gatow'da - hiçbiri C-54'lerin üzerlerine yüklediği yükleri desteklemek için tasarlanmamıştı. Mevcut pistlerin tümü, yüzeyi yumuşatmak ve kalasların hayatta kalmasına yardımcı olmak için inişler arasında üzerlerine koşan ve pistin Marston Mat'ına (delinmiş çelik kalaslar) kum döken yüzlerce işçiye ihtiyaç duyuyordu. Bu sistem kış boyunca dayanamadığından, Temmuz ve Eylül 1948 arasında Tempelhof'ta 6.000 fit uzunluğunda bir asfalt pist inşa edildi.
Yaklaşımın Berlin'in apartman blokları üzerinde olmasıyla ideal olmaktan uzak, pist yine de havalimanının kapasitesinde önemli bir iyileştirmeydi. Yerindeyken, yardımcı pist Eylül ve Ekim 1948 arasında Marston Matting'den asfalta yükseltildi. Benzer bir yükseltme programı İngilizler tarafından aynı dönemde Gatow'da gerçekleştirildi ve beton kullanılarak ikinci bir pist eklendi.
Bu arada Fransız Hava Kuvvetleri, Birinci Çinhindi Savaşı'na dahil olmuştu, bu yüzden sadece birkaç Fransız yapımı Junkers Ju 52'yi (A.A.C. 1 olarak bilinir) getirebildi. tukan) kendi birliklerini desteklemek için ve çok küçük ve çok yardımcı olamayacak kadar yavaştı. Ancak Fransa, Tegel Gölü kıyısında kendi sektöründe eksiksiz, yeni ve daha büyük bir havalimanı inşa etmeyi kabul etti. Alman inşaat ekiplerini yöneten Fransız askeri mühendisler, inşaatı 90 günden kısa sürede tamamlamayı başardılar. Ağır ekipman sıkıntısı nedeniyle, ilk pist çoğunlukla elle, gece gündüz çalışan binlerce işçi tarafından inşa edildi. [90]
Tegel'deki ikinci pist için, zemini düzleştirmek için ağır ekipmana, mevcut herhangi bir kargo uçağında uçmak için çok büyük ve ağır ekipmana ihtiyaç vardı. Çözüm, büyük makineleri söküp yeniden monte etmekti. En büyük beş Amerikan C-82 Paket nakliyesini kullanarak, makineleri Batı Berlin'e uçurmak mümkün oldu. Bu sadece havaalanının inşasına yardımcı olmakla kalmadı, aynı zamanda Sovyet ablukasının Berlin'den hiçbir şeyi uzak tutamayacağını da gösterdi. Tegel havaalanı daha sonra Berlin Tegel Havaalanı'na dönüştürüldü.
Uçuş sayısı arttıkça kritik önem taşıyacak olan hava trafik kontrolünü iyileştirmek için, yeni geliştirilen yer kontrollü yaklaşma radar sistemi (GCA), Tempelhof'ta kurulum için Avrupa'ya uçtu ve ikinci bir set İngiltere Bölgesi'ndeki Fassberg'de kuruldu. Batı Almanya. GCA'nın kurulumuyla, tüm hava koşullarında hava ikmal operasyonları güvence altına alındı.
Bu çabaların hiçbiri en büyük sorun haline gelen hava durumunu düzeltemedi. Kasım ve Aralık 1948, hava ikmal operasyonunun en kötü ayları oldu. Berlin'de şimdiye kadar görülen en uzun süreli sislerden biri haftalarca tüm Avrupa kıtasını kapladı. Çoğu zaman, uçaklar tüm uçuşu yapar ve ardından Berlin'e inemezdi. 20 Kasım 1948'de 42 uçak Berlin'e doğru yola çıktı, ancak sadece bir uçak oraya indi. Bir noktada, şehrin yalnızca bir haftalık kömür kaynağı kalmıştı. Ancak, sonunda hava düzeldi ve Ocak 1949'da 171.000 tondan fazla, Şubat'ta 152.000 tondan ve Mart'ta 196.223 tondan fazla teslimat yapıldı. [67]
Paskalya geçit töreni
Nisan 1949'a kadar, hava ikmal operasyonları sorunsuz bir şekilde ilerliyordu ve Tunner, gönül rahatlığından vazgeçirmek için emrini sarsmak istedi. Birlikler arasındaki rekabet ruhuna inanıyordu ve büyük bir olay fikriyle birleştiğinde, bunun onları daha büyük çabalara teşvik edeceğini hissetti. Paskalya Pazarında hava taşımacılığının tüm rekorları kıracağına karar verdi. Bunu yapmak için maksimum verimliliğe ihtiyaç vardı ve bu nedenle kargo elleçlemeyi basitleştirmek için yalnızca kömür havadan taşınacaktı. Çalışmalar için kömür stokları oluşturuldu ve bakım programları, maksimum uçak sayısının mevcut olması için değiştirildi. [91]
15 Nisan'da öğle saatlerinden 16 Nisan 1949'da öğlene kadar, ekipler 24 saat çalıştı. Bittiğinde 1.383 seferle 12.941 ton kömür kazasız olarak teslim edildi. [91] Çalışmanın hoş bir yan etkisi, genel olarak operasyonların hızlandırılması ve tonajın daha sonra 6.729 tondan 8.893 tona çıkmasıydı. Toplamda, hava ikmali Nisan ayında 234.476 ton teslimat yaptı. [67]
21 Nisan'da şehre gönderilen erzak tonajı, daha önce demiryoluyla getirilen miktarı aştı. [ kaynak belirtilmeli ]
Berlin Neden Önemliydi?
Berlin Duvarı 20 yıl önce yıkıldı, ancak yıldönümünü kutlayan haberlerden birkaçı olayın tüm önemini açıkladı. Soğuk Savaş, 13 Ağustos 1961'de duvar yükselmeden önce 14 yıldır şiddetle devam ediyordu. Duvarın 9 Kasım 1989'da yıkılması, Soğuk Savaş'ın sonunun habercisi olabilir miydi?
Berlin her zaman Soğuk Savaş'ın merkezindeydi ve çoğu kişinin hatırladığından çok daha fazla gerçek savaşın neredeyse ön cephesiydi.
Dünya Savaşı'nın sonunda, şehir, her biri dört müttefik ordudan biri (ABD, Sovyet, İngiliz ve Fransız) tarafından işgal edilen dört sektöre bölündü. Doğu-Batı ayrımı bir Soğuk Savaş'a dönüşürken, şehrin Doğu ve Batı Berlin olarak bölünmesi de öyle oldu.
Açıkça Batı Berlin bir anormallikti: Sovyet kontrolündeki Doğu Almanya'nın 100 mil içinde kilitli bir özgürlük adası. 1948'de Josef Stalin, şehri Batılı tedarikçilerinden keserek bir abluka kurdu. Amerika Birleşik Devletleri, 300 gün boyunca devam eden bir hava ikmali ile yanıt verdi, ta ki Stalin nihayet geri çekilip diğer üç güçle Batı'nın yerleşim bölgesine erişimini garanti eden bir anlaşma imzalayana kadar.
On yıl sonra Nikita Kruşçev, altı ay içinde '48 anlaşmasını geçersiz ve hükümsüz' ilan edeceğini ve tüm Berlin'i Doğu Alman egemenliğine -yani Sovyet kontrolüne- vereceğini ilan ederek baskıyı yeniden başlattı. Batı direnirse, savaş olacağını söyledi.
Batılı istihbarat teşkilatları o zamanlar bunu bilmiyordu ama Kruşçev'in tehdidi çaresizlikten kaynaklanıyordu. Önceki on yılda, Batı Berlin özgür ve müreffeh bir hale gelirken, Doğu Berlin Sovyet çizmesi altında durgunlaştı. Doğulular, Batı Berlin'i geçiş noktası olarak kullanarak sürüler halinde Batı'ya göç ediyorlardı. 1958 sonbaharında, Doğu Almanya, en iyi eğitimli gençlerinden bazıları da dahil olmak üzere, ayda 10.000'den fazla kayıpla 2 milyon insanı kaybetti. Kruşçev'in kanamayı durdurması gerekiyordu.
Batılı liderler tehdidini görmezden geldiğinde, Kruşçev geri adım atması gerektiğini biliyordu. Tehdit, Sovyet ordusunun bir blöftü ve ekonomisi korkunç bir durumdaydı, övülen füze programı darmadağındı.
Böylece, 1959'un başında Kruşçev, başbakan yardımcısı Anastas Mikoyan'ı Amerika'ya bir iyi niyet gezisine gönderdi ve Eylül ayında, herhangi bir Sovyet başbakanının Amerika Birleşik Devletleri'ni ilk ziyareti olan yolculuğu kendisi yaptı. Kıyıdan kıyıya yüksek dram ve komedi yolculuğuydu. Ancak gezinin amacı, sonunda, 26 ve 27 Eylül'de Kruşçev ve Başkan Dwight Eisenhower'ın Camp David'de buluştuğu zaman gerçekleşti.
Yemeklerde iki lider, esas olarak II. Dünya Savaşı'ndaki deneyimleri hakkında dostane bir şekilde sohbet etti. Resmi görüşmelerinde Berlin'den açıkça bahsettiler. (Bütün bu toplantıların tutanakları Dışişleri Bakanlığı'nın tarihi ciltlerinde okunabilir, Amerika Birleşik Devletleri Dış İlişkileri.)
Kruşçev, Berlin'e ültimatom ilan ederek küstah davrandığını itiraf etti, ancak sürekli baskıdan bıktığını söyledi. Eisenhower, Batı Berlin'in “anormal” bir varlık olduğunu kabul etti, ancak Amerikan halkının, kimsenin şehri tek taraflı olarak ele geçirmesine asla izin vermeyeceğini vurguladı. O sadece bir özgürlük sembolü değildi. Orada iki milyon insan yaşıyordu, Washington güvenliklerini korumak zorundaydı. Kruşçev, Amerika Birleşik Devletleri'nin Berlin'i kalıcı olarak işgal etme niyetinde olmadığına dair bir güvenceye sahip olup olamayacağını sordu. Eisenhower, Batılı birlikler orada 25 yıl daha kalırsa çok şaşıracağını söyledi.
Toplantının sonunda, Eisenhower ertesi yıl Paris'te savaşın sona ermesinden bu yana Berlin'i işgal eden dört gücü içeren bir zirve yapmayı kabul etti. Gündemde Berlin ve silahsızlanma olacak.
Kruşçev mutlu bir şekilde Moskova'ya döndü. Bir Komünist Parti genel kurulu oturumunda, sadece başkanla değil, endüstri liderleriyle yaptığı konuşmalara bakılırsa, çoğu Amerikalı'nın savaş istemediğini ve ABD ekonomisinin büyük askeri harcamalar olmadan büyüyebileceğini söyledi -Leninist doktrine aykırı.
Ocak 1960'ta Yüksek Sovyet'e halka açık bir konuşma yaptı ve yaklaşmakta olan Paris zirvesine bir giriş olarak abartılı bir silahsızlanma planını ortaya koydu. Sovyetler tek taraflı olarak 1 milyon askeri (Sovyet ordusunun üçte biri) Doğu Avrupa'dan çekecek ve NATO'yu aynı şekilde yanıt vermeye davet edecekti. Ayrıca tüm Sovyet füzelerini imha edecek ve ABD'nin de aynı şeyi yaptığını doğrulamak için yerinde incelemeyi tartışacaktı.
CIA'in şahin direktörü Allen Dulles bile, Kruşçev'in konuşmasının Sovyet politikasında bir "deniz değişikliği" olduğunu düşündü.
Amerika Birleşik Devletleri, Hava Kuvvetleri generalleri ve kongre Demokratları, Sovyetlerin ICBM'lerde ABD'nin çok önünde olduğuna dair raporlar yaydı. Eisenhower, U-2 casus uçaklarının Sovyet toprakları üzerindeki gizli uçuşlarına dayanan en yüksek düzeyde gizli istihbaratın bu iddiayla çeliştiğini biliyordu. Yine de, kanıtlar net değildi. Dulles, bir U-2 uçuşunun daha sorunu çözeceğini söyledi. Sovyet şikayetleri üzerine uçuşları durduran Eisenhower, 1960 Mayıs'ında bir uçuşa daha izin verdi.
Gerisi üzücü bir tarih. Bir Sovyet hava savunma bataryası uçağı düşürdü. Pilot Francis Gary Powers, olması gerektiği gibi siyanür hapını yutmadı. Sovyetler düşürülen uçağı sergiledi. Eisenhower, Powers'ın öldüğünü varsayarak yalan söyledi ve uçağın rotasından çıkmış olması gerektiğini söyledi. Bu arada, Sovyet istihbarat memurları Powers'ı sorguladı, gerçeği öğrendi - sonra Powers'ı kendisi üretti, bu da Eisenhower'ı utandırdı.
Batı'ya sarılmak için büyük siyasi riskler almış olan Kruşçev, Paris zirvesinden fırladı ve silahsızlanma planını geri çekti. Sovyet reformu ve Doğu-Batı barışı için umutlar, 27 yıl daha yeniden canlanmamak üzere ortadan kalktı.
Ancak asıl mesele şu: U-2 krizi olmasaydı bile Paris zirvesi başarısızlığa mahkumdu. Kruşçev'in silahsızlanma teklifi, Batı'nın Berlin'den vazgeçmesine bağlıydı. Ve Eisenhower'ın ona söylediği gibi (ve Batı Avrupalı liderlerin de teyit ettiği gibi), bu olmayacaktı.
Bu arada, genç Doğu Avrupalılar hala Batı Berlin üzerinden Sovyet imparatorluğunu terk ediyorlardı. John F. Kennedy Ocak 1961'de başkan olduğunda, Kruşçev tehditlerini yeniledi.
Son olarak, 13 Ağustos'ta Kruşçev, Doğu Alman birliklerine şehrin iki yarısını ayıran sınırı işgal etmelerini ve Berlin Duvarı'na dönüşecek olanın ilk tuğla ve dikenli tel katmanlarını döşemelerini emretti.
Duvar, bir anlamda Kruşçev'in krizinin sonunu işaret ediyordu. Ancak Kennedy, daha geniş bir tehdidin olası başlangıcı olarak harekete geçti. Konvansiyonel kuvvetler için savunma bütçesine para akıttı, kısa bir süreliğine de olsa, Kruşçev'in Batı Berlin'i işgal etmeye çalışması durumunda Sovyetler Birliği'ne karşı ilk silahsızlanmayı başlatma planını ciddiye aldı.
Ekim ayına kadar Sovyetler, biri hariç tüm sınır kapılarını kapatmıştı. 27 Ekim'de, artık unutulmuş bir çatışmada (Küba füze krizinden bir yıl önce), Sovyet ve Amerikan tankları, müzakereler bitene ve Sovyet tankları geri çekilene kadar 16 saat boyunca kısa mesafeden bu kontrol noktasında karşı karşıya geldi. Kriz hafifledi.
Berlin konusunda asla başka bir kriz olmayacaktı (bu yüzden öncekilerin tümü büyük ölçüde unutulmuş olabilir). Duvar kendi insanlarını içeride tuttuğu sürece Sovyet yöneticilerinin Batı Berlin'i tehdit etmelerine gerek yoktu.
Duvar, yeni başlayan bir isyanı bastırmak için inşa edildi - Sovyet sistemini Batı'dan daha aşağı, en eğitimli gençlerinin kaçmak istediği baskıcı bir zindan olarak ortaya çıkarmakla tehdit eden kitlesel bir göç.Duvar, yalnızca bu özlemleri engellemekle kalmadı, aynı zamanda daha parlak genç Sovyet ve Doğu Avrupa liderlerine, sistemin kendisinin -yönetimlerinin ideolojik temeli- şüpheli olduğunu, sürdürülemeyeceğini, Batı ile rekabet etmek bir yana, bu sistem olmadan sürdürülemeyeceğini açıkça ortaya koydu. iç kuvvet uygulaması.
Kruşçev, 1964'te muhafazakarlar tarafından devrildi. Sonraki çeyrek yüzyıl boyunca, Kremlin'in liderleri, sistemin kendisi gitgide daha açık bir şekilde bataklığa saplanan, giderek halsiz bürokratlara dönüştü. 1988'de, Mihail Gorbaçov ciddi bir reform rotası çizip Sovyetler Birliği'ni dünyaya yeniden açtığında, 1950'lerin sonlarında serbest bırakılan, ancak o zamandan beri bastırılan olanaklar, bir kez daha popüler hayal gücünde canlandı. Ve duvar yıkıldığında, patlayan bir mantar gibiydi.
Sovyetler Birliği'nin sonu - ve onunla birlikte Soğuk Savaş'ın sonu - o noktada neredeyse kaçınılmazdı.
ÖNEMLİ ULUSAL ETKİLER 1945 – 60 (3)
Olney'in sosyal tarihinin 2. Dünya Savaşı Sonrası öğesinin başlangıçta dört zaman diliminde sunulması amaçlandı: 1: 1945 – 1960, 2: 1961 – 1980, 3: 1981 – 2000 ve 4: 2001 – 2020. Maalesef ODHS artık sonraki üç zaman dilimini derleyecek kaynaklara sahip değil.
1945 – 1960 dönemi üç bölümden oluşur: 1 Sosyal Tarih, 2 Boş Zaman Peşinde & 3 Önemli Ulusal Etkiler. Bu dönemin yayınlanan başka bir bölümünü görmek için ilgili bağlantıya tıklayın.
ZAMAN DÖNEMİ 1: 1945 – 1960 Önemli Ulusal Etkiler Olney'nin boş zamanlarını arayışlar İkinci Dünya Savaşı'ndan hemen sonraki yıllarda
Lütfen içeriğin devam eden bir gelişme olduğunu unutmayın. Fotoğrafların tümü olmasa da çoğu, resmin üzerine tıklayarak büyütülmüş bir görünüm gösterecektir.
Berlin Airlift 1948-9 erken yüzleşme Soğuk Savaş sırasında
Bu bölümün içeriği şunlardır:
Gıda Oranı:
14 yıl sonra, 4 Temmuz 1954'te et ve domuz pastırması alım ve satımındaki kısıtlamaların kaldırılmasıyla gıda tayınlaması sona erdi.
1940'larda Londra'da yemek için tipik kuyruklar
1944 Eğitim Yasası
Bu yasa, eğitim sisteminin kapsamlı bir şekilde yeniden düzenlenmesini içeriyordu.
Uşak Eğitim Yasası ve biraz sonra Bedava Okul Sütü
Ulusal Sağlık Hizmeti
Ulusal Sağlık Hizmeti, 5 Temmuz 1948'de Aneurin Bevan tarafından “herkesin ihtiyacını karşılamak ve teslimat noktasında ücretsiz olmak” amacıyla kurulmuştur.
Ulusal Sağlık Hizmeti Yasası 1946, 5 Temmuz 1948'de yürürlüğe girdi.
Soğuk Savaş
‘Soğuk Savaş’, İkinci Dünya Savaşı'nın bitiminden kısa bir süre sonra 1947'de başladı ve Aralık 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasına kadar sürdü.
Birleşik Krallık nüfusunun geri kalanı gibi, Olney sakinleri de medya tarafından her zaman Soğuk Savaş'ın devam etmesinin insanların genel refahına getirdiği durum ve tehditlerden haberdar edildi. Bu bağlamda, Olney sakinlerinin zorlu ekonomik zamanlarda günlük işleriyle uğraşırken uğraşmak zorunda kaldıkları bazı durumları kendimize hatırlatmamız önemlidir.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği dünyanın en güçlü ülkeleriydi. Onlara süper güçler denirdi. Ekonomi ve hükümet hakkında farklı fikirleri vardı. Soğuk Savaş denen bir fikir savaşı verdiler. Sovyetler Birliği komünist bir ülkeydi. Komünizmde hükümet, üretimi ve kaynakları kontrol eder. İnsanların nerede yaşayacağına ve çalıştığına karar verir. Amerika Birleşik Devletleri kapitalist bir ülkedir. Kapitalizmde insanlar ve işletmeler malların üretimini kontrol eder. İnsanlar nerede yaşayacaklarına ve çalışacaklarına kendileri karar verirler.
Soğuk Savaş Avrupası – Askeri İttifakları – Büyütmek için tıklayın
Soğuk Savaş, İkinci Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonra Avrupa'da başladı. Sovyetler Birliği Doğu Avrupa'nın kontrolünü kazandı. Almanya'nın yarısını ve Almanya'nın başkenti Berlin'in yarısını kontrol ediyordu. Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Fransa batı Almanya ve Batı Berlin'i kontrol etti.
Winston Churchill, İkinci Dünya Savaşı sırasında Büyük Britanya Başbakanıydı. Churchill sıkı bir Nazi karşıtıydı ama aynı zamanda sıkı bir anti-komünistti. Savaş sona ermeden önce bile, Sovyetlerin Avrupa'daki genişlemesi ve saldırganlığı konusunda son derece endişeliydi. Endişelenmekte haklıydı. Sovyetler Birliği, çeşitli taktiklerle komünizm markasını Doğu Avrupa'ya ihraç edebildi. Polonya, Doğu Almanya, Bulgaristan, Romanya ve diğerleri gibi ülkeler aşağı yukarı Sovyetler Birliği tarafından kontrol ediliyordu. Mayıs 1946'da Churchill, Missouri'deki Westminster College'da ünlü bir konuşma yaptı. Kısa süre önce yeniden seçilme adaylığında yenilmişti, ancak yine de komünizmin tehlikeleri konusunda uyarmaya devam etti. Churchill kalabalığa seslenerek şöyle uyardı: "Baltık'taki Stettin'den Adriyatik'teki Trieste'ye kadar, kıta boyunca bir demir perde indi.' anlam. Bir şeyi anlamalıyız: "demir perde" teriminin kendisi tarih boyunca çeşitli bağlamlarda kullanılmıştır. Ancak, terimi Sovyetler Birliği ve müttefiklerine atıfta bulunarak icat eden Winston Churchill'di.
Alman çocuklar, erzak dağıtan bir Müttefik Dakota uçağına el sallıyor
Haziran 1948'de Sovyetler Birliği, Batı Berlin'e giden yolları ve demiryollarını kapattı. Amerika Birleşik Devletleri, Büyük Britanya ve Fransa, Batı Berlin'in iki milyon vatandaşını geçindirmek için büyük miktarlarda malzeme gönderdi. Bu muazzam operasyon Berlin Airlift olarak tanındı. 12 Mayıs 1949'da Sovyetler Birliği'nin Batı Berlin'e yönelik 11 aylık ablukasını kaldırmasıyla bu kriz sona erdi.
1951 Kore Savaşı sırasında İngiliz birlikleri
Dünya Savaşı'ndan sonra Kore, Kuzey ve Güney Kore olarak ikiye bölündü. Kuzey Kore komünist oldu. Güney Kore kapitalist bir ülkeydi. Kuzey Kore ordusu Güney Kore'yi işgal etti. Birleşmiş Milletler Güney Kore'ye yardım için asker gönderdi. Rus silahları ve uçakları tarafından desteklenen Çin, Kuzey Kore'ye yardım etmek için asker gönderdi. Savaş 1953'te sona erdi. Her iki taraf da kazanmadı ve Kore hala bölünmüş durumda (2020).
1950'lerde Amerika Birleşik Devletleri (Birleşik Krallık dahil) ve Sovyetler Birliği bir nükleer silahlanma yarışına girdiler ve bu, ne zaman gelişmiş bir nükleer bomba ya da onu teslim etmenin yolu medyaya duyurulsa manşet haber haline geldi. Bu nükleer savaş olasılığı, o dönemde tüm ulusların halkının baskın korkusuydu. Bu korku çok gerçekti, küçümsenmemeli, küçümsenmemeli.
Bir nükleer mantar bulutunun önünde uçan RAF Canberra uçağı
1959'da Küba komünist bir ülke oldu ve Rusya ile oraya nükleer füzeler yerleştirebilecekleri konusunda anlaştı. 14 Ekim'de, bir U-2 casus uçağı, Küba'da Sovyet füzelerinin varlığını doğruladı. On üç gün boyunca, 16 - 28 Ekim 1962, ABD ve Sovyetler Birliği, Soğuk Savaş sırasında dünyanın nükleer imhaya en yakın olduğu bir çatışmada karşı karşıya geldi. Bu çatışma Küba Füze Krizi olarak tanındı.
Berlin duvarının yıkılışı
9 Kasım 1989'da Berlin Duvarı'nın yıkılması, 'demir perde'nin sonunu sembolize etti ve Aralık 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasına kadar sürdü.
Ulusal hizmet
Ulusal Hizmet Ocak 1949'da yürürlüğe girdi ve son Ulusal Askerler Mayıs 1963'te silahlı kuvvetlerden ayrıldı.
M1 Otoyolu
M1 Otoyolu'nun ilk bölümü 2 Kasım 1959'da açıldı.
Earnest Marples, MI Otoyolunun ilk bölümünü 2 Kasım 1959'da açıyor
Süveyş krizi
Ortadoğu'daki uluslararası kriz olan Süveyş Krizi 26 Temmuz 1956'da patlak verdi.
30 Ekim 1956'da Cemal Abdül Nasır, yaklaşık bir hafta önce Anthony Eden'in Süveyş Kanalı'nı millileştirdiği için Mısır'a karşı bir askeri operasyon başlatmak için kabinesinin onayını aldığında başlayan düşmanlıklara son verilmesi için İngiliz ve Fransız ültimatomunu sert bir şekilde omuz silkti. 26 Temmuz. Fransız-İngiliz ültimatomu, İsrail kuvvetlerinin Süveyş Krizi'nin zirvesi olan Üçlü Savaş'ın başladığını ilan ederek Sina'yı işgal etmesinden 24 saatten kısa bir süre sonra masaya yatırıldı.
ODHS, bu belirli web sayfasındaki birçok farklı kaynaktan alınan ve ODHS'nin arşivinde bulunmasının beklenemeyeceği metinleri göstermek için Google Görseller'den ‘ödünç alınan’ olduğunu kabul eder.
Allierten Müzesi
1948'de başlayan Sovyet ablukası, muzaffer güçler arasında ilk büyük çatışmaya yol açtı. Ancak ABD, Büyük Britanya ve Fransa Batı Berlin'i terk etmemeye karar verdi. 1949 yazına kadar nüfusun ihtiyaçlarını karşılamak için Berlin Hava İkmalini kullandılar. Sadece on yıl sonra Berlin yeniden Soğuk Savaş krizine sahne oldu.
Berlin'de Sovyet ültimatomu
Yenilenen krizin itici gücü, 27 Kasım 1958'de Batılı güçlere iletilen Sovyet başbakanı ve Komünist Parti lideri Nikita S. Kruşçev tarafından yayınlanan bir ültimatomdu. İçinde, sonundan beri ortaya çıkan uluslararası düzeni tek taraflı olarak iptal etti. Dünya Savaşı'nın.
Planına göre Batılı güçler altı ay içinde Berlin'den çekilecek ve bölgeleri özgür, askerden arındırılmış bir şehre dönüştürülecekti. Kruşçev, GDR ile Sovyet kontrol haklarının Berlin'e devredilmesi de dahil olmak üzere ayrı bir barış anlaşması imzalamakla tehdit etti, aralarında şehre erişim yolları. Batılı güçler Doğu Alman devletini tanımadıkları için bu eylemi uluslararası hukukun ihlali olarak değerlendireceklerdi.
Kruşçev gerçek amaçlarını kendine sakladı. Sadece Doğu Almanya'yı güçlendirmek değil, aynı zamanda ve her şeyden önce önde gelen Batı gücü ABD'nin güvenilirliğini sarsmak ve böylece NATO'yu bir savunma ittifakı olarak bölmek istiyordu.
Batılı tepkiler ve kötüleşen kriz
Batı başkentleri ültimatoma tepkilerinde hiçbir şekilde oybirliği içinde değildi. Yine de bir noktada netlerdi: birliklerini Batı Berlin'den geri çekmek söz konusu değildi. Batılı güçler de Berlin'e serbest erişim hakları konusunda ısrar ettiler. ABD Başkanı John F. Kennedy, Temmuz 1961'deki “Üç Temel” başlıklı makalesinde bu tutumu teyit etti. Bu bir açmaz yarattı. Moskova ve Washington birbirlerini savaşla tehdit ettiler. Bu tırmanışa kadar Doğu ve Batı en azından müzakereleri sürdürmüştü. Sonuçsuz sona eren Cenevre dışişleri bakanları konferansı (1959) ve Paris dört güç zirvesinin (1960) başarısızlığından sonra, Berlin krizi Viyana'daki Amerikan-Sovyet zirvesi toplantısıyla (1961) en düşük noktasına ulaştı.
Viyana zirvesi, Doğu Almanya'ya ilişkin olarak Sovyetler Birliği için bir dönüm noktasıydı: Doğu Almanya'daki siyasi ve ekonomik kriz bu arada o kadar yoğunlaşmıştı ki, Doğu Berlin'i kapatması için Doğu Almanya yönetimi Moskova'ya giderek daha fazla baskı yapıyordu. Batıya giden son sürgü deliğinin kapatılması gerekiyordu. Mülteci sayısındaki dramatik artışın ışığında, Temmuz 1961'de Kruşçev, başlangıçta reddettiği Berlin Duvarı'nın inşasını kabul etti.
Operasyon Kızıl Ordu öncülüğünde düzenlendi. 13 Ağustos 1961'de GDR yetkilileri Berlin'de dikenli tel bariyerler kurmaya ve şehrin hayati arterlerini günden güne kesmeye başladı. Batılı güçler, Berlin için bir savaşa girmek istemediler ve buna itidalli bir şekilde karşılık verdiler. Nüfus öfkeli ve hayal kırıklığına uğradığı için ABD, garnizonunu güçlendirmek için ek bir tugay göndererek hızla görünür bir harekete geçti. Aynı zamanda Başkan Yardımcısı Lyndon B. Johnson, Batı Berlin'i ziyaret etti. Kennedy ayrıca eski askeri vali Lucius D. Clay'i özel temsilcisi olarak gönderdi. Duvar boyunca silahlı devriyeler kuruldu.
Ekim 1961'de Berlin'deki durum kızıştı. Berlin'deki en yüksek rütbeli ABD'li diplomat, GDR sınır muhafızları pasaportunu görmek istediğinde Charlie Kontrol Noktası'ndan geçmeye çalıştı. ABD tankları Clay'in emriyle pozisyon aldı: Müttefiklerin bu tür kontroller olmaksızın Doğu Berlin'e girme hakkı, gerekirse zorla savunulacaktı. Sovyet tankları daha sonra diğer tarafa yuvarlandı. Görünüşe göre SSCB, şehrin dört güç statüsünün yanındaydı - Batı'ya çatışmanın tırmanmasını istemediklerinin bir işareti. Tanklar 16 saat boyunca karşı karşıya kaldı. “Tank açmazı”, bir yıl sonra Küba Füze Krizi sırasında Washington ve Moskova'nın da kullanacağı gizli kanallar aracılığıyla nihayetinde etkisiz hale getirildi.
Batı Berlin için atom savaşı tehdidi ve acil durum planlaması.
İkinci Berlin krizinde nükleer savaş tehdidi asılı kaldı. Sovyetler Birliği, 1950'lerin sonlarında bir nükleer güç haline geldi ve bu, Berlin ile ilgili ültimatomuna özel bir ağırlık verdi. Nükleer cephaneliği yalnızca kısmen çalışır durumdayken, Paris, Londra ve Washington'daki Sovyet atom testlerinin haber ve resimlerinin güçlü etkisi belirleyici oldu.
Doğu Almanya Ulusal Halk Ordusu ve Kızıl Ordu tarafından temsil edilen sindirme senaryosu göz önüne alındığında, Batı Berlin'deki Batı askeri varlığının esas olarak sembolik önemi vardı. Eşit olmayan güç dengesi, Batılı Müttefik garnizonlarının askeri misyonunu doğurdu: sokaklarda ve evden eve çatışmalara girdiklerinde, hükümetleri uygun askeri müdahaleye karar verene kadar saldırganı uzak tutmak.
“Live Oak” askeri planlama ekibi, 1959'da Berlin'e erişim sırasında tırmanmayı önlemek için NATO bünyesinde kuruldu. Batılı güçler, Batı Almanya ile Batı Berlin arasındaki karayolu, demiryolu ve hava trafiği konusunda özellikle savunmasızdı. 1948'deki ilk Berlin krizini tetikleyen de tam olarak buydu. “Live Oak” çatışma senaryoları geliştirdi ve siyasi ve ekonomik yaptırımların yanı sıra nükleer silahların konuşlandırılmasına kadar uzanan askeri operasyonlar da dahil olmak üzere karşı önlemler önerdi.
Atom savaşı riskiyle karşı karşıya kalan Federal Cumhuriyet'te toplumsal direniş ortaya çıktı. “Atomik Ölümle Mücadele” kampanyası ve Paskalya Yürüyüşü hareketinin kökleri bu ikinci Berlin krizindeydi.