Hayatında kendi kararlarını kendin alıyorsun. Kimse sana zorla bir şey yaptırmıyor. Başarılarına sahip çıktığın gibi başarısızlıklarına da sahip çık. Başarısızlıklarına, mutsuzluklarına bahane olarak başkalarını, başka şeyleri söyleme. O öyle yapıyor o zaman ben onu yapmam diye inatlaşma kimseyle. Bir duvar yazısında okumuştum “Kötü zenginler yüzünden kimse paradan vazgeçmiyor”. Çok güzel bir tespit değil mi? Her şeye bir şeyler yakıştırıp bahane bulma. Sen bizatihi başaracaksın, başarıyorsun ve beceremediğin şeyleri de sen bizatihi beceremiyorsun. Başarısızlığı da kendinden bil.
Mutsuz musun? Kendi kafanı kontrol et, düşüncelerini kontrol et. Kimse senin gibi davranmak zorunda değil, senin fikirlerini kabul etmek zorunda değil. Sadece saygı olmalı, senin fikirlerine saygı göstermeliyiz. Senin mutlu ya da mutsuzluğuna başkaları neden olmasın, başkalarını suçlama, başkalarını bahane etme.
Dağınık mısın? Belki de kendini çok derli toplu zannediyorsun. Başkalarını bahane etme dağınıklığına. Herkes biraz dağınıktır zaten. Sen bizatihi kendi derinliklerine bak. Buna karar verdikten sonra bahane üretmeyi bırak. Sen dağınık değilsen etrafı kısa sürede toparlarsın, dağınıklıktan şikayet etmezsin. Dağınık insanlar genellikle dağınıklıktan şikayet etmezler ya.
Kitap okumakta zorluk mu çekiyorsun? Ders çalışmakta zorluk mu çekiyorsun? Hele bir televizyondan cep telefonundan uzaklaş, bak sana nasıl vakit kalıyor. Ders çalışmaya ne kadar çok vakit kalıyormuş. Kitap okumak için ne çok vakit kalıyormuş görürsün. Annenin sana söyleyeceği işleri bahane etme. Yaşadığın yerde yapılacak diğer işleri bahane etme (evde, yurtta, pansiyonda).
Kadın doktor arkadaş, bir çocuğu var, eşi var, eşi çalışıyor, kendisi çalışıyor. Akşam eve gelince yemek hazırlıyor, çocuğuyla ilgileniyor. “Çocuğum kucağımda çok çorba karıştırdım” demişti. Aynı zamanda ciddi bir sınava da hazırlanıyor ve durumundan da hiç şikayet etmiyor, etmedi. Sonuçta çok güzel bir puan alarak istediği bölüme girdi.
Bahane, kişinin kapasitesini düşürür, atılım ruhunu söndürür, kişiyi tembelliğe götürür.
Bahane bulmadan sorumluluğu üzerine almak, kişiyi daha üretken kılar. Kişi, yaşamını çözüm odaklı hale getirir.