Üstadın kalabalığı önceki akşam kasabayı terk etmişti ve Augusta şehir merkezindeki Broad Street öğleden sonra sıcağında sessizdi. Birkaç yaşlı insan, şarkıcı James Brown’un heykelinin etrafında oturmuş, gölgelerinde sohbet edip gülüyordu.
Oradan 13. Cadde ile kesişme noktasına ve Savannah Nehri üzerindeki Georgia ile Güney Karolina arasındaki eyalet sınırını aşan ve SRP Park’a giden köprüye kısa bir yürüyüş yapıldı.
Arabalar tıkırdayarak yoldaki küçük boşluklara çarptılar ama stadyuma giden yolda, zihnin Pazar öğlene ve Augusta National’daki 18. green’in arkasından manzaraya dalmasını durdurmak zordu.
Rory McIlroy’un Masters tarihindeki en büyük tamamlama turlarından birinin sonunda doğru yolda ilerlemesini izlerken, yanımdaki adam McIlroy’un iyi bir adam olduğunu duyduğunu söyledi ve ben de başımı salladım.
Birkaç dakika sonra, sporu en güzel ve en güzel haliyle izlemenin sevinciyle birleşmiş, şaşkınlıkla birbirimize bakıyorduk.
En şaşırtıcı zindan topunu çıkarmayı, topu yeşil alana kaldırmayı ve eğimden aşağı yuvarlanıp deliğe saptığı bir noktaya çarpmasını sağlamayı başaran sadece McIlroy değildi. Bu sadece başlangıçtı.
Rory McIlroy (solda) ve Colin Morikawa (sağda), bu ayın başlarında Augusta’daki Masters’ta sporun dokunaklı güzelliğini gerçekten özetleyen harika bir anı paylaştılar.
Çift, kucaklaşmadan önce 18. delikte birbirlerinin atışlarını samimiyet ve sevinçle kutladı.
McIlroy, golfün en kutsal oyununda sadece yedi adamın son turlarında 64’lük atış yaptığını bilerek yumruklarını sallayarak, sopasını kuma fırlatarak, bir kutuya sarılarak ve kalabalığa topu fırlatarak bunun zevkine çıldırdı. yer.
Ayrıca bir şey daha fark ettim. Birkaç metre ötede, sığınaktan kendi vuruşunu yapmak için bekleyen Colin Morikawa, McIlroy’un topu deliğe düşerken kollarını havaya kaldırdı ve ortağının dehasını kutladı.
Aura azaldığında, Morikawa blok vuruşunu yaptı. Çukura giden yol, McIlroy yolundan daha düzdü. Topu oyun yüzeyine çarptı ve doğruca deliğe gitti. Bir mucize gibi hissettim. Ya da belki iki mucize.
O andaki zafer, kaçış, güzellik ve kardeşlik için spor tanrılarına şükrediyoruz.
McIlroy, Morikawa’nın vuruşunu neredeyse Morikawa kadar iyi kutladı. İki adam birbirine sarıldı. Yeşil bölge boyunca yan yana yürüdüler, yaptıklarından hâlâ keyif alıyorlardı.
Bunun için spor tanrılarına şükürler olsun. Ondan kaçtıkları için onlara teşekkür et. Spor duvarlarının dışında bu kadar karanlık ve acının olduğu bir zamanda bize böyle bir güzelliği, kardeşliği, ruh cömertliğini ve rahatlığı yaşattıkları için kendilerine teşekkür ediyoruz.
Her zaman bu an, McIlroy ve Morikawa ile ilişkilendirilecekler. Kazandıkları tüm büyük turnuvalar için, Augusta’daki 18. Gündeki o anlar, onların sonsuzluğunun bir parçası olacak.
Arabalar yoldaki boşluklara çarptı ve çarptı ve nehrin uzak kıyısında stadyum göründü. Köprüyü geçen yolculuk sona erdiğinde, iki yerel liseden, North Augusta ve Midland Valley’den birkaç çocuk, o gün için çifte pelerin yapmaya başlamıştı.
Bullseye birkaç oyun alanını boşalttılar. Ortaya çıkmak üzere olan bu iki oyuna “The Show” adını verdiler. Genç bir adamın hayatında büyük bir gündü.
Midland Valley Mustangs ve North Augusta Yellow Jackets arasındaki Junior Varsity maçı ilk maçtı ve daha az deneyimli oyuncular için daha sonra planlanan Varsity maçı için tamamen hazırlıksız bir oyun.
Bunlara rezerv diyebiliriz. Duvarlara doğru sallandılar ama onları kaldıracak güçleri yoktu. Onları denemekten asla alıkoymadı.
Varsity maçı başlamadan önce, Kuzey Augusta belediye başkanı elması bir mikrofonla yürüdü. Tanıtmak istediği bazı özel konuklar olduğunu söyledi.
Ardından, 1997’de, 48 yıl sonra ilk kez geçen yüzyılın başında Güney Carolina Eyalet Şampiyonasını kazanan Sarı Ceketli çocukların hikayesini anlatmaya başladı.
Ziyaret ettiğim, projektörlerle aydınlatılan beyzbol sahası, etrafındaki karanlıkta bir ışık vahasıydı.
Şu anda bine yaklaşan kalabalığa Sarı Yeleklilerin 25 yıl önce playofflara son dakikada gizlice girdiğini ve evlerinde ve seyahatlerinde daha fazla galibiyet aldıktan sonra yenmeye devam ettiklerini söyledi. Final Serisinin 2. Oyununda Batı Floransa 6-2.
Bu onların ölümsüzlük anıydı, McIlroy-Morikawa anı, sonsuza kadar onlarla kalacak bir şey. Ve sonra belediye başkanı, üçüncü üssün yakınında gururla ve belki biraz bilinçli olarak duran kırklı yaşlarının başlarında bir grup adamı işaret etti. İsimlerini tek tek saymaya başladı.
Ve elmaslara doğru yürüdüler, kimisi kel, kimisi yumruklu, kimisi dik, düz ve ince, gençken oldukları gibi, bir iki kişi kalabalığa el sallıyor, yerel erkekler çocukluklarına ve atletik kardeşliğe geri dönüyorlardı. onları yetişkin yaşamları boyunca tutmuştu.
Bu, otuz yıl önce lise sporlarının Amerikan toplulukları üzerindeki hakimiyetini yakalayan “bir kasaba, bir takım ve bir rüya” hakkındaki kitap olan Friday Night Lights’ın Güney Carolina versiyonuydu.
97 yaşındaki çocuklar sınıftaki yerlerini aldıklarında, sonuncusu Sarı Ceketliler takımının koçu Kevin Lane oldu. Spor yıllar boyunca ne kadar nazikçe şarkı söylüyor. Bitmeden ayrıldık ve köprünün üzerinden Georgia’ya yürüdük. Artık geceydi ve nehir sessizce altımızda akıyordu.
Bakmak için döndüğümüzde, genç yaşamların çığlıkları, umutları ve hayalleriyle rezonansa giren beyzbol sahası, etrafını saran karanlıkta bir ışık vahası, parıldayan bir parıltıyla aydınlandı.
Sonsuza dek yaşamak için sonsuzluk anları sağlamada yıllar boyunca spor ne kadar nazikçe yaptı
Neden bir stil çatışmasına ihtiyacımız var?
Işık, gölgeye karşı en güzel kombinasyondur. Son yıllarda futbol, sporda zarif ifadenin ortodoksisine ve merkezinde Lionel Messi, Xavi ve Andres Iniesta bulunan büyük Barcelona kulüplerinin estetik egemenliğine daha çok alıştı.
Ve daha yakın zamanda, Pep Guardiola’nın Manchester City takımı, Jurgen Klopp’un Liverpool takımı ve Marcelo Bielsa’nın Leeds United’da aşıladığı sarhoş edici hareket bulanıklığı.
İdeolojik hakimiyetleri bağlamında, Atletico Madrid’in Çarşamba günü Şampiyonlar Ligi çeyrek finalinin ikinci ayağında City’e karşı benimsediği arsızca etkileyici yaklaşımda canlandırıcı bir şey vardı.
Diego Simeone liderliğindeki eski usul korkutma, kas, ilgisizlik ve histeri karışımında olağanüstü derecede çirkin bir şey vardı.
Atletico’nun da parlak oyuncuları var elbette, en önemlisi Antoine Griezmann, ama oyunun bir parçası olarak bir tür zorbalığın yaygın olarak kabul edildiği günleri nostaljik yaşayacağımızı kim düşünebilirdi?
Belki de kısmen City’nin bu tür bir baraj altında nasıl duracağını görmek istediğimiz için, kısmen de oyunun daha geleneksel unsurlarının bazılarının ölümünün yasını tutan büyük bir hayran grubu olduğu içindi.
Diego Simeone (solda) ve Pep Guardiola (sağda) arasındaki mücadele harikaydı.
Simeone’nin Atletico Madrid’inin (sağda) Avrupa’da Guardiola’nın Manchester City’sine (solda) karşı benimsediği arsızca etkileyici tarzda canlandırıcı bir şey vardı.
Eski profesyonellerin, bir oyuncunun bir zamanlar iyi bir mücadele olarak kabul edilen şey için cezalandırıldığı zaman “oyun bitti” olduğunu protesto ettiğini ne sıklıkla duyuyoruz?
City’nin karmaşık pas hareketlerine duyduğumuz tüm alkışlara rağmen, futbolu canlı izleyen herkes, herhangi bir maçın en büyük tezahüratının yankılanan ve adil bir mücadeleye adandığını bilir.
Giderek, oyunun bu fiziksel yönünün yasaklandığı veya en azından aşamalı olarak kaldırıldığı ve bu nedenle futbolun daha tek boyutlu hale geldiği yönünde bir korku var. Atletico’nun taktikleri – ve City’nin tepki verme şekli – tarzlar çatışmasının ne kadar heyecan verici olabileceğini hatırlattı.
City’nin zihinsel ve fiziksel saldırılara dayanması ve ateşi ateşle karşılama yetenekleriyle rakiplerini çileden çıkarması, Guardiola’nın tarafına onun yaratıcılığına uymaya çalışabilecek bir takıma karşı rahat bir zaferden daha fazla kredi verdi.
Guardiola tamamen kontrol ve yaratıcılıkla ilgili ve takımının Simeone’nin bu kontrolü bozma girişimine direnmesi, bu sezon tarihinde ilk kez Şampiyonlar Ligi’ni kazanma şansı için iyiye işaret ediyor.
Atletico’dan kurtulabilirlerse, her şeyden kurtulabileceklerini düşünmek cezbedici.