Seksen Altı Cilt 03 Bölüm 06
BÖLÜM 6
Entegre karargâhın ana ekranında, simgeler yer değiştirip çarpışırken her bir birimin umutsuz mücadelesini gösteriyordu. Lejyon’un kuvvetleri operasyona katılan üç ülkenin kuvvetlerinden sayıca üstündü. Yine de İnsanlık güçlerinin mavi simgeleri otonom makinelerin hatlarına doğru ilerliyor, güçlerini kesiyor, onları içine çekiyor ve eziyordu.
“Hareket ettiler… Onları dışarı çektik…!”
Bir Lejyon zırhlı kuvveti onları durdurmak için düşman bölgesinden inmeye başladı. Genelkurmay Başkanı’nın kendilerine izin verdiğini teyit etmek için arkasını döndüğünde, kontrol personelinin bir üyesi keskin bir sesle dahili hatla konuştu.
“Lejyon’un ön cephe kuvvetlerini başarıyla ayarttık. İkinci aşamaya geçiyoruz. Entegre karargah 1,028. kontrol odasına. Nachzehrer’in kalkışına izin verildi!”
“Hadi gidelim!”
Nachzehrer’in her iki kanadındaki dört jet motorunun tiz çığlıkları Shin’in kulaklarına ulaştığında, elektrikli mancınık dört yüz tonluk gövdeyi havaya fırlattı.
“…!”
Hem bir nakliye uçağının kalkışına hem de Juggernaut’un yüksek hızlı manevralarına alışkın olan vücudu için yoğun hızlanma alışılmadık bir şeydi. Elektromanyetik dalgalar ana ekranında beyaz bir gürültü yarattı ve bir sonraki an, soluk mavi, şafağın yeni söktüğü bir gökyüzü önüne yayıldı. Yeraltı pistini bir saniyeden daha kısa bir sürede geçen Nachzehrer, yüzeyin üzerinde uçarken eğildi ve ivmesinin gücüyle yükseldi.
Sonbaharın soğuk masmavi gökyüzünü gösteren ekran görüntüsü, göz açıp kapayıncaya kadar arkalarından sürüklenip giden uyuyan düzlüklerden birine dönüştü. Nachzehrer’in hızı göz kamaştırıcıydı. Alçak irtifadan yapılan bir uçuşun böyle bir manzaraya olanak tanıyacak kadar hızlı olabileceğini düşünmek…
“Bu düşündüğümden daha korkunç…”
“Böyle bir şeyi yapmak hangi delinin aklına geldi?!”
Grethe kokpitten kıkırdadı, her zamanki tavrına hiç benzemeyen tiz bir kahkahaydı bu. Sanki adrenalini yüksekti, sanki yıllardır ilk kez bir kumar salonunda olduğu için kanı pompalanıyordu.
“Sizin gibi korkusuz askerlerin bunu söylemesi bir onurdur! Bu arada, bu bebek saatte sekiz yüz kilometre hızla uçabiliyor ve hedefe kadar yüz kilometre küsur yolumuz var… Dokuz dakikalık yolculuğunuzun tadını çıkarın!”
* * *
Gökyüzünde, Lejyon topraklarının iki bin metre üzerinde, tek bir Lejyon birimi havada süzülüyor ve oburca üç ülkeyle olan sayısız çatışma ve çarpışma raporunu alıyordu. Mayıs Sineği’nin ana birimi, Gözlem Kontrol tip-Rabe(Kuzgun).
Mayıs Sineği ve Kirpi’ye komuta eden bu havadan erken uyarı sistemi, insanlığın askeri hareketlerinin durumu üzerinde uyanık ve her şeyi gören bir göz tutuyordu. 122 metre uzunluğundaki kanat açıklığı güneş enerjisiyle çalışan panellerle donatılmıştı. Bu devasa gümüş kuzgun vurulana ya da otonom bir makine olarak ömrü sona erene kadar havada kalacaktı.
Uzantıları olarak Mayıs Sineği ile bağlantı kuran bu birim aynı zamanda Lejyon arasındaki iletişimi entegre ve analiz eder ve aldığı emirleri uygun alıcılara ileterek Lejyon’un delegasyon biriminin çifte rolünü üstlenirdi. Sürekli bir bilgi sağanağı aldığından, bunları anında analiz eder ve değerlendirirdi.
Yetkisi altındaki ağın saldırıya karşı koyacak yeterli güce sahip olmadığı sonucuna vararak geniş alan ağına bir çağrı başlattı. Geniş alan ağını denetleyen Yüksek Komutan birimine bu raporu gönderirken, Kuzgun düşman kuvvetlerinin istilasını dikkatle izledi ve gevşek, yüksek irtifadaki uçuşuna devam ederken kanatlarını döndürdü.
<Kabul edildi. Yüzsüz’den Birinci bölge ağına bağlı tüm birimlere. Federasyon, Birleşik Krallık ve İttifak’tan gelen istilalar onaylandı.>
Başkomutanlık biriminin direktifi, Federasyon, Cumhuriyet, Birleşik Krallık ve İttifak arasında bölünmüş askeri güçlerden oluşan birinci bölge ağında havada dolaşan elektronik bir ton gibi yayıldı. Bir makineden diğerine sessiz, sözsüz bir fısıltı.
Başkomutan birimi, Yüzsüz diye adlandırılımış daha doğrusu Yüzsüz diye çağırılan bir Çoban’dı. Karısının ve sevgili kızının yüzlerini bile ayırt etme yeteneğini kaybetmişti, ancak yalnızca insani inancı sağlam kalmıştı. Bu hayaletin böylesine acımasız bir ironiden zevk alabilmesi, yaşamı boyunca aldığı eğitimin bir kanıtıydı.
Başkomutan birimi bu durumun kendi öngörüleri dahilinde olduğuna karar verdi. Güdümlü silahlar yetersizse ve Lejyon’unkilerle boy ölçüşebilecek uzun menzilli topçu silahları yoksa, geriye kalan tek seçenekleri doğrudan bir saldırı düzenlemekti. Görünüşe göre üç ülke savunmalarına bağlı kalmamayı ve Railgun’un(Elektromanyetik top) onları küle çevireceği sonucu beklemeyi seçti.
Kendini duvarlarının içine kapatmayı seçen ve sonunda onların ağırlığı altında ezilen eski anavatanından farklıydılar. Hiç değilse Cumhuriyet’e karşı saldırıları programa uygun gidiyordu.
Son iki aydır engellenen çabaları, dört taraflı taarruz sırasında bekletildikten sonra bu saldırıyı başlattı. Federasyon güçleri, sanki operasyonun başlayacağı ana kadar her şeyi öngörmüşler gibi derhal konuşlandılar.
Bu, Yüzsüz’ün daha önce karşılaştığı bir olguydu. Eski anavatanı San Magnolia Cumhuriyeti’nin cephelerinden birinden tekrar tekrar raporlar almıştı. Her pusu ya da sürpriz saldırının başarısız olduğu benzersiz bir bölgeydi. Ve belki de Federasyon’un, yüz kilometreden daha uzakta ve Mayıs Sineği’nin paraziti altında konuşlandırılmış olmasına rağmen Elektromanyetik Top’u tespit edebilmesi ve ona misilleme yapabilmesi buna bağlanabilirdi.
Bugün, bu çoklu aksilikleri telafi etmek zorunda kalacaklardı. Düşmanları ne pahasına olursa olsun yok edilmeliydi.
<Tüm birimler, bekleme modu devreden çıkarıldı. Taktik algoritmalar imha savaş moduna ayarlandı.>
İçlerine programlanmış ölümcül içgüdüler – artık harap olmuş İmparatorluk tarafından belirlenmiş savaş protokolleri – onları herhangi bir nedene ya da gerekçeye ihtiyaç duymadan savaşa teşvik ediyordu. Yok edilmedikleri sürece sonsuza kadar aktarılacak olan düşman olarak sınıflandırılan herkesi katletmek için basit bir dürtü.
Başkomutan birimi anlamsız olduğunu bildiğinden düşünmeyi uzun zaman önce bırakmıştı. Sonuçta Yıllar önce, Seksen Altıncı Bölge’nin savaş alanında öldüğünde son sözlerini kaybetmişti.
<Tüm birimler İmha işlemine başlayın.>
* * *
“Ön cephe birimleri içeri girmeye başladı. Komuta aracından tüm araçlara, biz de harekete geçiyoruz. Hazırlıklarınızı hızlandırın!”
Öncü birlik düşmanla çarpışırken, topçu birliğinin görevi yoldaşlarının karşı karşıya olduğu düşmana değil, düşman bölgesine daha uzaklardan gelen takviye güçlerine saldırmaktı. Öncü birlik düşman bölgesine girdikçe, kaçınılmaz olarak ağır topçularını da ileri sürmek zorunda kalacak ve yakılmış topraklar boyunca ilerleyecekti.
“Bombardıman bölgemizi ilerletiyoruz! Şu boktan hurda yığınlarını havaya uçuralım-”
Topçu birliğinin komutanı olarak görev yapan genç kadın, üstü açık zırhlı komuta aracının penceresinden eğilerek elindeki telsiz alıcıya emirler yağdırdı ama kısa süre sonra içini bir korku duygusu kaplayınca gözlerini kaldırdı.
O anda, metalik gri bir roket batıdan sessizce inerken mavi gökyüzü karardı. Bu Akrep tipi birimlerin topçu ateşiydi. Üstün topçu radarına sahip Karınca’lar iki dakika içinde yerlerini hesaplamış ve verilerini Akrep tipleriyle ilişkilendirerek onlara korkunç bir isabetle ateş etmelerini sağlamıştı.
“Siper alınnnnnnnnnnnn-!”
Ama bağırması sadece kendi tepkilerini daha da yavaşlattı. Komutan o son, uzun anı sadece kendisine doğru alçalan 155 mm’lik ölüm ışığına bakarak geçirebildi.
“Kaptan!”
Komuta aracının sürücüsü ona doğru hamle yaptı, iri cüssesiyle onu araçtan uzaklaştırdı ve yere yuvarlanmasına neden oldu.
Güm! Güm! Güm! Güm!
Çok amaçlı, zırh karşıtı, İnsan karşıtı mermilerden oluşan bir yaylım ateşiydi. Yüksek hızlı mermiler şok dalgaları, alev patlamaları ve saniyede sekiz bin metre hızla hareket eden şarapnel parçaları yayarak topçu düzenini rüzgârlara savurdu.
Bir Vánagandr’ı yakın mesafeden bile yok edebilecek 155 mm’lik bir merminin doğrudan isabet almasının ardından, komuta aracı paramparça oldu. Topçu yüzbaşısının artık çatlamış olan siyah çerçeveli gözlükleri patlamanın etkisiyle fırladı ve havada uçuşmaya başladı. Kaptan sürücünün üzerine sarkan cesedinin altından olanları izledi. Sürücünün kendi vücuduyla onu koruması sayesinde topçu yüzbaşı ölümcül bir hasardan kurtulmuştu. Ancak sürücü…
Sürücünün vücudunun aniden ağırlaştığını hisseden memur, ağırlığı üzerine çökerken altından çıkmak için çabaladı ve sonra nefesinin boğazında düğümlendiğini hissetti.
“…Onbaşı-”
Büyük olasılıkla… önünde yatan şey sürücüden geriye kalanlardı. Yakındaki yerden gözlüklerini alan topçu yüzbaşısı ayağa kalktı. Etrafına baktığında, topçu düzenine ait tek bir iz bile bulamadı. Birliği et ve çelik yığınlarına dönüşmüş, savaş alanına ansızın inen cehennem görüntüsünü süslüyordu. Elinde mikrofon olmadan, ciğerlerini kan ve yanmış et kokusuyla doldururken gözlerinde çılgın bir bakışla karnının derinliklerinden bağırdı.
“-Hasar raporu! Bu savaş henüz bitmedi!”
Şafak öncesinin soluk karanlığında, çimenli alanlar fırtınalı bir denizin dalgaları gibi dalgalanıyordu. Metalik gümüş ve gri metaller gece havasını yararak çarpışırken sabah çiyleri ve kıvılcımlar havaya sıçradı. Vánagandr’lar, zırhlı piyadeler ve savaş kamyonlarından oluşan zırhlı birlik, Dinozor, Aslan ve Karınca’dan oluşan karma bir kuvvetle karşı karşıya geldi.
Dinozorya ve Aslan, yüksek hareket kabiliyetlerini ve ateş güçlerini engelleyecek hiçbir engelin bulunmadığı açık düzlüklerde eşsizdi. Güçsüzlüklerine rağmen bu savaş alanına adım atmaktan başka çaresi olmayan Federasyon, her rakibine birden fazla birimle saldırdı ve her biri durumu kendi lehlerine çevirmelerini sağlayacak bir dikkat dağıtma yaratmak için eş birimlerine güvendi. Bu kaçınılmaz olarak vahşi bir savaştı; Lejyon’u çembere alma girişimleri zaman zaman başarılı oldu, zaman zaman da engellendi.
Ve böyle bir savaş sırasında oluşan birçok kör noktada, onlar pusuda bekliyordu.
Vánagandr’ının arka koltuğunda oturan zırhlı birliğin komutanı, optik sensöründen bunu fark etti. Çok ayaklı bir tankın köşeli taretinin kenarında, küçük bir gölge birliğinin zırhının kenarlarına tutunmuş ve yukarı tırmanmıştı. Bu, üç yaşlarında bir çocuk figürüydü; savaş alanında alışılmadık bir manzaraydı.
Bir an çok geç fark ettiği için şaşkınlıkla durdu. Taretinin üzerinde sürünüyordu ve alt yarısının kopmuş ve eksik olduğunu fark etti. Bir insan bu durumda hareket edemezdi. Bu, hiç şüphesiz, ölümcül bir yaraydı. Bu da onun insan olmadığı anlamına geliyordu.
Kendinden tahrikli bir tanksavar mayını. Savaşın ilk dönemlerinde, cephede hala siviller varken kullanılan silahlardı. Çocuk kılığında görünerek askerlerin dikkatini çekerlerdi.
Vánagandr’ın ağır makineli tüfekleri taretinin arkasına yerleştirilmişti ve bu nedenle mayın onların menzilinin dışında bir açıyla daldı. Ona yapışır yapışmaz, yapılacak hiçbir şey yoktu. Çocuksu insan şeklindeki patlayıcı taretin üzerinden süzüldü. Optik sensöründen onun büyük, yüzsüz kafasına baktı. Ağzı olmamasına rağmen, içinden yayılan sentetik çocuk sesi tuhaf bir şekilde netti.
“…Anne…anne.”
“…Oh, sizi orospu çocukları.”
“Üzgünüm, bunun olmasına izin veremem.”
Hafif bir darbe Vánagandr’ı sarstı. Zırhlı bir dış iskelet -Saha Silahı’nın elli tonluk ağırlığına kıyasla sadece yüz kilogram- üzerine tırmandı. Yaşlı ve şakacı bir ses onunla doğrudan bir hat üzerinden konuştu.
“Siz çocuklar bizden önce ölemezsiniz. Yoksa aileniz ağlamayı asla bırakmaz.”
Elindeki 12.7 mm’lik ağır saldırı tüfeğini ateşleyecek ya da koşup tekmeleyerek uzaklaştıracak zamanı yoktu. Bu yüzden zırhlı piyade yüzbaşısı kendinden tahrikli mayına atladı. Dış iskelet içindeki vücudunun brüt ağırlığı Vánagandr’dan çok daha hafifti ama yine de çocuk boyundaki kundağı motorlu mayının taşıyabileceği bir ağırlık değildi. Elleri zırhı bıraktı ve birlikte Vánagandr’ın top kulesinden yuvarlandılar.
Sonra, bir ışık parlaması oldu.
“Kaptan…?!”
Mayın bir Vánagandr’ın zırhını delmek üzere tasarlanmış bir patlayıcı taşıyordu. Dış iskeletin ince, dayanıksız zırhından ya da koruduğu zayıf bedenden geriye tek bir parça bile kalmamıştı. Bir şey çırpınarak optik sensörünü sıyırdı. Yanan bir fotoğraf… İki ebeveyn ve üç çocuklarından oluşan bir aile fotoğrafı.
Kahretsin…!
Hayal kırıklığı içinde dudağını bile ısıramadan, kör bir öfkeyle kokpitinin içini yumrukladı. Artık komutanlarını kaybettiklerine göre, zırhlı piyade birliğindeki herkesi -hâlâ hayatta olan herkesi- sağ salim eve götürmek zorundaydı.
“İki ve üç numaralı birimler, işaretimle! Piyade birimi, altı yönünde kalın! …Kahretsin!”
Küfretti ve dahili telefonu kapattı. Ardından tepesinde yükselen Dinozorların hemen arkasındaki siyah gökyüzüne bir bakış fırlattı.
Daha gelmediniz mi, sizi lanet olası Seksen Altı…?!
* * *
Federasyon ordusunun şiddetli çarpışmaları, ablukayı aşan bir kablosuz iletim yoluyla Nachzehrer’e ulaştı. RAID Cihazı henüz deney aşamasındaydı ve henüz seri üretime geçmemişti, şu anda sadece Kuzeyin Işıkları filosu kullanıyordu. Mayıs Sineği’nin bozucu etkisinden kaynaklanan parazit ve bozuk seslerle dolu kablosuz iletim, savaş alanı boyunca yayıldı ve Juggernaut’un içinde oturan Shin’in kulaklarına ulaştı.
“225. Zırhlı Tabur Zinc faz hattına ulaştı. Müttefik takviyeleri gelene kadar etki alanımızı sağlamlaştırıyoruz. 417. Piyade Bölüğü ve 139. Kurtarma Müfrezesi size doğru geliyor. Tüm yaralı birlikleri geri göndermek için hazırlıklar devam ediyor. 32. Zırhlı Tabur Komutanı öldürüldü. 775. Piyade Bölüğü’nden 828. Topçu Birliği’ne, koruma ateşi talep ediyoruz. Evet, sorun değil, üstümüze bırakın.”
İletilerin her biri vahşi, çalkantılı bir savaşın ortasında söyleniyor ve bağırışlar ve körüklerle iletiliyordu. Bu yayınların diğer taraflarında çığlıklar, feryatlar, küfürler ve savaş çığlıkları duyuluyor, hepsi de diğerlerini bastırmak için yarışıyordu. Bu, delilik ve çılgınca çaresizlik sınırında dolaşan yiğitçe bir cesaretti.
Raiden fısıltıyla mırıldandı:
“-Federasyon geri çekilmiyor.”
Lejyon sürüsü defalarca üzerlerine çullandı ve güçlerinin giderek daha fazlasını tırpanladı ama Federasyon tek bir adım bile geri çekilmedi. Aksine, zırhlı birlikleri Lejyon’un savunmasında bir kama görevi görürken, takip eden birlikler, arayı açan ve arkalarında yok olan öncülerine aldırış etmeden ileri atıldılar.
Geri çekilmek yoktu. İttikçe ittiler, sanki bir adım bile geri atarlarsa çok değerli bir şeylerinin ellerinden alınacağını söyler gibiydiler. Pratikte de tam olarak böyle olacaktı; cephe dağılırsa, Morpho’nun bu konuma ilerlemesine izin verilirse, arkalarında kalan her şey onun cehennemi saldırısına maruz kalacaktı. Seksen Altı için Cumhuriyet onların vatanı değildi ve oraya vatan diyen Alba’lar da onun için savaşmayı asla düşünmezlerdi.
“Savunmak için…”
…Kişinin ailesi için. Evi için. Yoldaşları. Ülkesinin değerleri. Ve hepsinin temelinde… Kişinin ait olduğu yer için.
Bir zamanlar duyduğu ama bir daha asla duyamayacağı Alba’lı çocuğun sesi zihninde yankılandı.
Kız kardeşim. Deniz.
Kalbindeki bu dilekle savaştı… ve ona tutunarak öldü.
Neden…?
Bu soruya cevap veremezdi. Çünkü uğruna savaşacak hiçbir şeyi yoktu… Savunacak hiçbir şeyi yoktu.
İletişim cihazından yankılanan başka bir konuşma onlara ulaştı. Telsizden, izole edilmiş, kuşatılmış ve saldırı altında olan önemli bir mevziyi savunan bir birliğin sesi geliyordu.
Ölümüne savunun. Ölümüne, dediler. Biraz daha dayanın, eğer dayanırsanız, kozumuz -o sikitiğimin Seksen Altı’ları- onları bizim için yok edecekler. Ve sonra biz kazanacağız.
Rezonans’ta birinin sevinçli kıkırdaması duyuldu.
“Morpho’yu yok edersek, kazanacağız değil mi?”
“Sanırım bazı beklentileri karşılamamız gerekiyor, ha…? Demek istediğim. Ne kadar uğraştıklarına bir bakın.”
Yoldaşları neşeyle birbirlerine laf attılar ama Shin cevap vermedi… Çünkü önlerinde konuşlanmış Lejyon gücünün hareketinde yeni bir değişiklik hissetmişti.
“Yarbay.”
“Evet, peşimizdeler… Yolumuzu kesmeye çalışıyorlar.”
“Onlardan kaçamaz mıyız?”
“Zor olacak. Bu kız dönüş yapmakta çok kötü.”
“Onlardan kaçamaz mıyız?”
“Landkräfte yere çok yakın uçtuğundan, dönüş yapmak için gövdeyi eğmek mümkün değil. Dümeni hareket ettirerek yön değiştirebilirim ama bu çok uzun sürer.” Grethe konuşurken muhtemelen kumanda kolunu yukarı çekiyor, Nachzehrer’in burnunu yükseltmek için yüksekliği artırıyordu. Landkräfte’ler yerde süzülerek uçmak üzere optimize edilmiş uçaklardı ama yine de irtifa kazanabiliyorlardı.
Hız pahasına yükseklik kazanan Nachzehrer, göz açıp kapayıncaya kadar havada sayılabilecek bir yüksekliğe ulaştı. Sonunda Mayıs Sineği ve Kirpi tarafından insanoğlundan çalınan gökyüzünde, onları hava karşıtı ateşe açık hale getiren bir irtifadaydılar.
“Siz ne…?”
“Eğer buraya inerseniz, yolumuzu kesmeye çalışan piçlerle savaşmak zorunda kalırsınız. Bu da en başta onu ortadan kaldırma amacımızı boşa çıkarır.”
Shin Yankılanma’nın diğer tarafında çalan siren sesini duyabiliyordu: kilitlenme uyarıları. Radyasyon algılama alarmı Kirpi’in lazer nişangahlarına maruz kalma uyarısı yapıyordu. Ve tam o anda, arka kargonun kapağı yavaşça açılırken ağır, hantal bir ses çıkardı.
“Her ihtimale karşı araştırma ekibine bunları hazırlatmakta haklıydım. Acele bir iş olduğu için biraz dayanıksız görünebilirler ama gayet iyi çalışacaklardır.”
İşlemciler birden Reginleif’lerin kargo alanının zeminine değil, kargo kapağına ve hatta korkuluklarına kadar her yeri kaplayan garip, sert görünümlü paletlere sabitlendiğini fark ettiler.
“Benim için endişelenmenize gerek yok. Bu bebeği düşürmek gibi utanç verici bir şey yapmam ve her ihtimale karşı yedek bir ünite getirdim… Size daha önce söylemiştim, değil mi? Ben de eskiden bir operatördüm. O beceriksiz Vánagandr’lardan hoşlanmayan tek kişi siz Seksen Altı değilsiniz.”
Gemide on beş İşlemci ama on altı teçhizat vardı. Tek bir Reginleif kargo ambarının derinliklerinde, doğrudan yere sabitlenmiş bir şekilde duruyordu.
“…Yarbay, ileride iki bölük var, muhtemelen zırhlı Çoğunluğu Aslan’dan oluşan birimler. Eğer dikkat dağıtmak istiyorsanız, onlarla gerçekten çatışmaya girmenize gerek yok. Onlarla temas kurduktan sonra ormanda siper alın.”
“Tavsiyen için teşekkürler ama… beni hafife alma, seni velet.”
Shin sustu, belli ki şaşkına dönmüştü ve Grethe sesinde bir parça şefkatle yüksek sesle güldü.
“O zaman görüşürüz. Yolunuz açık olsun!”
O eski moda dua sözünü geride bırakarak Yankılanmayı kapattı ve aynı anda korkuluklardaki kilit açıldı. On beş Reginleif raylardan aşağı kaydı, tiz bir ses çınladı ve metal metale çarparken kıvılcımlar uçuştu ve bir sonraki anda serbest düşüşe geçtiler.
Bir kara silahı olan Reginleif’in doğal olarak yerçekimini azaltacak hiçbir aracı yoktu. Yere çakıldıklarında, Nachzehrer’in altın gökyüzündeki siluetini gördüler; dönmeye çalışırken ileri doğru yalpalıyordu. Aşağıdaki şehrin gümüş rengi arka planı kanatlarına yansırken, anti-hava otomatik top ateşi gökyüzünü sıyırarak onu biçmeye çalışıyordu. Bir grup gökdelene doğru alçaldılar ve onların arasına düştüler. Ve hemen ötesinde, tekrarlanan iniltilerin ve kızgınlık çığlıklarının sesi Shin’in bilincini doldurdu.
Bu kadar mı?
Hemen ardından, paletlerine yerleştirilmiş paraşütler açıldı ve hızla yavaşlamaya başladılar. Onları arkadan iten ani yavaşlama pilotların öne doğru yalpalamasına neden oldu, ancak dört noktalı emniyet kemerleri onları geri çekti. Başlarını kaldırdıklarında iniş paleti yere değmişti.
Nachzehrer’in yükselişi ve ardından gelen hız kaybı paraşütlerin inişini yumuşattı, ancak hiçbir koşulda güvenli olarak adlandırılamayacak bir hızda sert bir iniş oldu. Paletin tamponlama sistemine rağmen, güçlü titreşimler Reginleif’in yüksek hareket kabiliyetine alışkın olmalarına rağmen dillerini ısırmamak için kendilerini tutmak zorunda kalan İşlemcileri bile sarstı.
Yeşil tarlaları oyan ve onları siyaha boyayan hava indirme paletleri hareketsiz durdu. Kilitleri otomatik olarak açılan on beş Reginleif, Lejyon topraklarında sendeleyerek ilerledi. Fido’nun optik sensörü de alçalırken odaklanmamıştı. (Bir yapay zekanın başının dönmesi mümkün müydü?) Mide bulantısını uzaklaştırmak için başlarını salladılar ve sonra başlarını kaldırdılar – bu ıssız düzlükleri kesen ormanın diğer tarafında, jet yakıtının ürettiği siyah bir duman sütunu, onu yaratan alevlerin gücüne tanıklık edercesine gökyüzüne doğru kabarıyordu.
* * *
“N-Nachzehrer, sinyal kayboldu! Nachzehrer’in sinyali kesildi!”
1.028. Deneme Birimi’nin kontrol personeli bu raporu adeta haykırdı ve hemen ardından entegre karargahtan bir teyit geldi. Kurmay başkanı durumu öğrenmeye çalışarak derhal sordu:
“Kuzeyin ışıkları filosunun durumu nedir?”
“Nachzehrer’in sinyalini kaybetmeden önce havadan indirildiler ve hedef bölgeden beş kilometre uzağa indiler… Ama…”
Rapora devam ederken kontrol memuru dudaklarını ısırdı. Reginleif’ler hızlıydı. Lejyon Nachzehrer’i kuşatırken, Kreutzbeck Şehri’ne ilerleyebilmeliydiler.
“Üsteğmen Nouzen düşmanla karşılaştıklarını bildirdi! Şu anda Morpho civarındaki Lejyon birimiyle çatışıyorlar!”
Not
Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.