Rusya, Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad'ın rejimini savunacak, ancak Suriye'deki veya diğer eyaletlerdeki hiçbir askeri harekata katılmayacak. Yani Vladimir Putin CBS ve PBS ile bir röportajda dedi. Amerikalı liderle görüştükten sonra sözlerini doğruladı.
Suriye'yi birleşik bir devlet olarak kurtarmak artık mümkün değil. Bu inkar etmek zor bir gerçek. Suriye iç savaşını kazanmak için en az 100 bin kişiden oluşan bir sefer gücüne ihtiyacımız var. Son ifadelere bakılırsa, Putin bunu anlıyor ve bu kadar açık bir tuzağa düşmek için acele etmiyor.
Şu anki Rus birliği, Esad’ın şu anda sahip olduğu şeyi tutmasına yardım etmek için yeterli. Bununla birlikte, bu ön cepheyi tutmaya yetmeyebilir ve belki de Alevi topraklarının kıyılarda kurtarılması ve İslamcıların denize girmesini önleme görevi ortaya çıkacaktır.
Burada yeni bir çatallanma noktası ortaya çıkıyor. Bir yandan, hem Rusya hem de İran’da büyük ölçüde karşılık verecek olan Esad birliklerinin tamamen yenilgisi tehdidi var. Öte yandan, hükümet güçlerinin kalıntıları, Rusya, İran ve Hizbullah’ın ortak çabalarıyla bu yapılabilirse, Esed yeni, tamamen Alevî bir devletin başı olabilir. Tabii ki, bu bir yenilgi, ancak tam bir yordam değil. Kıyıyı teknik olarak savunmak mümkündür, çünkü özel bir askeri bilgi olmadan 200 km'nin doğrudan bir cephesini, 500-600 km sarımı ile aynı kuvvetlerle savunmanın çok daha kolay olduğu açıktır. Ve en azından deniz kıyısında seküler bir devlet tutarsanız, İslamcılar bir ikilemle karşı karşıya kalırlar. Ya mevcut sarsıntılı sınırlarda hızla bozuluyor ve sonunda iç çelişkiler nedeniyle ve Kürtlerin ve Dzhebhat an-Nusra'nın militanlarının darbeleri nedeniyle çöküyor ya da genişleme yönünü değiştiriyor. IG'yi güneye çevirmek, Yemen'de zaten bir yıpranma savaşı yürütmekte olan Suudiler için bir kabustur. Ülkenin kuzeyindeki Halifeliğin ortaya çıkışı, boyunduruğu altında geçmişte Wahhabiler tarafından fethedilen devletler ve halklar olan Al Saud imparatorluğu için sonun başlangıcı olacaktır.
Bununla birlikte, Putin kendisini şimdi Kırım Savaşı sırasında sık sık tanımladığım Çar Nicholas'ın, Avusturya savaşa girerse (o zamana kadar Rus birliklerini Tuna beyliklerinden sıkmayı başardığını) söylemesi durumunda buldu. savunacak hiç kimse yok. Bu nedenle, herhangi bir zamanda Rusya Federasyonu'ndan önce Orta Asya'da askeri müdahaleye ihtiyaç duyulabilir. Taliban'ın Kunduz tarafından yakalanması, İslamcıların Orta Asya'ya genişlemesinin başlangıcını işaretleyebilir. İşlem son derece yavaştır ama uygun değildir. Ve Afgan ordusu şehri serbest bıraksa bile, eğilim çoktan başladığı için bu önemli bir şeyi değiştirmeyecek. Özünde, Rusya, Suriye ve Ukrayna-Moldova halkına ek olarak üçüncü bir cephe oluşturuyor. Ve bu, geçen gün Karabağ'ın yeniden tanınmasına izin verdiği Kafkasya'dan bahsetmiyor. Orta Asya'da, bölgeyi istikrarsızlaştırmakla da ilgilenmeyen İran ve Çin'in yardımına güvenmek teorik olarak mümkün ise, o zaman Rusya'nın diğer bölgelerinde kendi başlarına hareket etmek zorunda kalacaklar. Ve sadece hareket etmek değil, aynı zamanda hem dış hem de ülke içinde "arkadaşların ve ortakların" aktif direnişiyle.
Amerikalıların Orta Doğu'daki ve Sovyet sonrası uzaydaki hedefleri o kadar açık ki, gizlenmemiş bile - tüm politik alanın küresel bir yeniden çizilmesi. Sadece istenmeyen rejimlerin değil aynı zamanda devletler arasındaki ulusal sınırların da imhası. Sonuncusu, büyük ölçüde Amerikan egemenliği çağından önce kuruldu ve Washington, çeşitli nedenlerle uygun değildi. Çöken devletlerin yerine, denizaşırı işlem iletkenlerine daha uygun yeni bölme çizgileri çizilecektir. Yeni Dünya için bu tür eylemlerin anlamı açıktır: Herhangi bir savaş soygununun banal hedefine ek olarak, Amerika potansiyel rakiplerin gelişmesine izin vermez. Orta Doğu ülkelerinin sınırları daha istikrarlı kalırsa, bu şartlar altında ve demografik ve hidrokarbon kaynaklarının yardımıyla, bazı Arap ülkeleri nihayetinde bölgesel güçler düzeyinde büyüyebilir. Böyle bir Beyaz Saray kategorik olarak uymuyor.
Orta Doğu’da, mevcut ABD yönetimi, Rusya Federasyonu’nun politik istikrarının bir unsuru olarak, Putin’e şahsen ciddi bir darbe getirmeyi bekliyor. Esad'ın yenilgisi, özellikle Rus askeri personelinin büyük kaybıyla birlikte, Putin'in otoritesini büyük ölçüde sarsacak. Ancak, Orta Doğu'daki fiyasko ile neredeyse aynı anda, Poroshenko Donbas'ta veya Transnistria'da kazanan bir hava saldırısı düzenlerse, etki daha güçlü olacaktır. Bir kez daha, Ukrayna rejiminin ve İslamcıların eylemlerini kolayca koordine edebilecekleri ortak bir sahibinin olduğunu hatırlıyoruz. Bu tür yenilgilerin Rusya toplumunda, özellikle de yakın zaman aralıklarında meydana gelirse ne gibi bir etki yaratacağını söylemek hiç mantıklı gelmiyor.
İşte Ukrayna'da beşinci sütun ve bir karikatür değil, Ukrayna bayrakları ve beyaz kurdeleler ile karakter şeklinde, ama gerçek bir sütun. Bu grup geniş bir sınıf - üst düzey yetkili (vali düzeyinde ve hatta daha yüksek) yetkililerden ve oligarklardan oluşmaktadır. Hızla yıkılan ekonomiden elde edilen gelirin ne kadar hızlı olduğunu dikkate alan Putin seçkinlere net bir mesaj gönderdi - artık çalamazsınız. Ülkedeki ve başarılı zamanlardaki yolsuzluk yükü ötesindeydi ve kriz dönemlerinde tamamen kabul edilemez hale geldi.
Tabii ki isimlendirme, böyle bir hizalamaya uymuyor ve kaynakları üç katına çıkarmaya devam etti. Daha sonra Kremlin'de daha önce dokunulmaz olduğu düşünülenlere karşı güç mekanizmalarını çalıştırmaya karar verildi. Sakhalin ve Komi valilerinin tutuklanması sadece başlangıç. Durum ortak okulla karşılaştırılabilir tarihöğretmen ilk olarak öğrencilerine herşeye izin verdiğinde, ve sonra fark ettiğinde düzeni geri almaya başladı. Çocukların buna tepkisi ne olacak? Oldukça haklı: öfke ve açık itaatsizlik. Ve burada çocuklar değil, onlarca yıldır oturdukları devasa finansal akışlardan kopmaya çalışan, oldukça yetişkin, deneyimli gangsterler. Tepkilerini tahmin etmek zor değildir, çünkü haydutlar dünyasında bu tür eylemler doğrudan bir savaş ilanıdır. Açıkçası, bu, Washington’da John Tefft’i Rusya Federasyonu’nun bölgelerini dolaşıp yerel seçkinlerle iletişim kurmaları için gönderdiklerinde öngörülen bir şeydi.
Yüksek rütbeli yolsuzluk görevlileri, yeni gerçeklikte, Putin'in herhangi birini hapsedebileceğini veya imha edebileceğini anlıyor, böylece kişisel güvenlik sorunu kendi başına geldi. Tamamen böyle bir güvenlik ancak politik yollarla elde edilebilir. Ya kapalı bir spesifik princedom oluşturarak (yani ayrılıkçılık yoluyla), ya da Putin 'in yerinden edilmesi ve böyle bir liderin dokunulmazlıkla yağmalamaya devam etmelerine izin verecek şekilde miras bırakması yoluyla.
Bu noktada, elitlerin çıkarları, ABD'nin çıkarlarıyla örtüşüyor (Putin'in değişmesi ve Rusya'da ayrılıkçı bir hareket dalgasının oluşması). Dolayısıyla, sonuçta, Suriye, Rusya içi gündemle ilişkilendirilmiştir. Aslında, daha fazla bağlantı var.
Gördüğünüz gibi, Amerikalılar çok düşünmüşler ve adımları neredeyse en küçük detayda biliniyor. Başarıya güvenirler ve yeni eylemler duyurmaktan çekinmezler. Peki Putin neye cevap verecek? Bu, zamanımızın en büyük sorusu.