İnsanlığın yarısına karşı yazılmış ve 1546’da yayınlanmış Cadıların Tokmağı, Engizisyon’un el kitabıydı
Günümüzde gay hareketi özellikle dünyanın kuzeyindeki ülkelerde geniş özgürlük alanları ve saygınlık kazandı; ama hâlâ gözleri bulandıran örümcek ağları var.
Homoseksüelliği kefareti olmayan bir suç gören çok fazla insan var hâlâ; silinmez ve bulaşıcı bir leke ya da masumları baştan çıkaran yıkıma bir davet olarak görüyorlar: Homoseksüeller günahkâr, hasta ya da suçlu olarak -nasıl bakıldığına göre değişir– görülüyor, ama her halükârda kamusal bir tehlike oluşturuyorlar.
Pek çok homoseksüel Kolombiya’da faaliyet gösteren sosyal temizlik gruplarının ve Brezilya’daki ölüm mangalarının ya da dünyanın her yerinde hemcinsini döverek, bıçaklayarak ya da kurşunlarla biçerek şeytan kovan sivil giyimli ya da polis üniformalı şeytan girmişlerden birinin kurbanı oldu ve olmaya devam ediyor. Bahia Gay grubundan antropolog Luiz Mott’a göre son on beş yılda Brezilya’da öldürülen homoseksüellerin sayısı bin sekiz yüzden az değil. “Birbirlerini öldürüyorlar,” diyor resmi polis kaynakları, “ibnelerin işleri işte!” Afrika’daki savaşlara dair herhangi birinin sık sık duyacağı açıklama da böyledir: “zencilerin işleri!” Ya da Amerika’daki yerli katliamları üzerine: “yerlilerin işleri!” “Kadınların işleri!” de denir. Irkçılık ve cinsiyetçilik aynı kaynaktan beslenir ve benzer kelimeler tükürürler. Eugenio Raúl Zaffaroni’ye göre ölüm cezasının kurucu metni, insanlığın yarısına karşı yazılmış ve 1546’da yayınlanmış Cadıların Tokmağı, Engizisyon’un el kitabıydı. Engizisyoncular ilk sayfasından son sayfasına kadar bütün kitabı kadının cezalandırılmasını haklı çıkarmaya ve biyolojik yetersizliklerini göstermeye adamışlardı.
[Eduardo Galeano, Tepetaklak]