Ben: Gerekmedikçe düşünmeyen eski zaman bilgeleri daha mutlu olmalıydılar.
Bal Kız: Bilemem. Eski zamanlarda insan, yeryüzünü köleler vasıtasıyla sömürürdü. Şimdiyse yeryüzünü, köleleri sömürmek için kullanıyor. Mutluluğun tarifi de değişir. Eğer mutluluk, sanıldığı gibi anlık hazlarla ölçülen bir şey ise, yanılıyorsunuz. Biz daha mutluyuz. Ama mutluluk, bana göre durum/olay değil bir süreçtir. İnsanın kendiyle kurduğu ilişkinin öz-bilincinde yeşerir. Dünyaya bakışımızda, onun karşısında özgürleşebildiğimizde. Derinliklerden gelen, hissedilen bir şey bu. Ismarlanamaz.
Ben: Seviyorum öyleyse varım :) Tespitiniz fazla spiritüel de. Siz "bilgi"yi habire kırkambara yüklenmişsiniz; deneyiminiz de var Mac gibi (yani Jim değilsiniz) ama entelekt fazlası ile dolaşan güçsüzlerden olup olmadığınızı bilemiyorum. İnsanoğlu, bu yüklemeler arttıkça duygularından/sezgilerinden de kopmaya başladı. Defter sayfalarında, zihin labiretinde maratoncu gibi koşan düşünceler insanı yorar.
Mesela seyahat sonrası izlenimlerinizi paylaşır mısınız yakınlarınızla?
Bal Kız: Seyahat etmeyi sever misiniz?
Ben: Evet. Ama bir yere varma ereğinden soyutlanıp, yolun/yolculuğun "kendisine" odaklanabildiğimde.
Bal Kız: Hayır hayır. Seyahati, Tout va bien'deki "grup" olmaya ve dolayısıyla sorunuza bağlayacaktım. Tersi ve Yüzü'nü okudunuz mu diye boşuna sormadım:
"Kahveler ve gazeteler olmasa, yolculuk etmek güç olurdu. Kendi dilimizde basılmış bir kağıt, akşam vakti insanlarla dirsek dirseğe gelmeye çalıştığımız bir yer, kendi çevremizdeyken biz olan, ama uzakta, bize öylesine yabancı görünen adama alışılmış bir devinimle öykünmemizi sağlar. Öyle ya, yolculuğun değerini oluşturan şey korkudur. Yolculuk, benliğimizdeki bir tür iç dekoru yıkar. Hile yapmak, yani büro ve şantiye saatlerinin (bizi sert bir biçimde ayaklandıran, ama yalnız olmanın acısından da çok iyi koruyan bu saatlerin) ardına gizlenmek olanaklı değildir artık. (...)
En İyi Kız Görüşü
hayatı düşündüğümüzde ne anlama geldiğini bilmediğimiz kelimelere dökemediğimiz bir resim canlanıyor aklımızda ama bir şeylerin eksik olduğunu da hissediyoruz. Resim net değil çünkü biz resmin içinde olacağımıza dışarda durmaya çalışıyoruz. haliyle resimde biz olan boşluklar var. Bunları doldurmak zor çünkü resmin içine girersen artık resme bakamazsın, anlamsızlık ve anlamsızlıktan dolayı korku belirir. Mutluluk sanırım yolculuk yaparak dünyadaki yerini almanda, dünyaya kendi rengini vermende, boşlukları doldurmanda. Ama nasıl olur bu anlamsızlıktan korkarken ve dunyaya girdiğin kadar kendinden sıyrılmanın tedirginliği varken yolculuk sevilebilir ve sürdürülebilir mi?1