SÉCHAULT, Fransa – Doğu Fransa’da bir köy olan Séchault’un girişindeki mütevazı granit anıt, Amerika Birleşik Devletleri 369. Piyade Alayı’nın, Dünya Savaşı’nın son aylarında savaşmak için Harlem’den gelen Afrikalı-Amerikalıların fedakarlığını anıyor. I. Parantez içindeki tek bir kelime olan “Renkli”, askerlerin çizildiği New York Ulusal Muhafız Birliğinin resmi adını ima ediyor.
Onlar ayrılmış Amerikan silahlı kuvvetlerinin Siyah savaşçılarıydı. 1917’de yola çıkmadan önce New York’ta bir uğurlama törenini reddettiler, kendi vatandaşları yanlarında savaşmayı reddettikleri için Fransız Ordusu’na atandı, 191 günlük sürekli savaşta cesaretleri için kazandıkları sayılarla canlarını verdiler. lakabı “Harlem Hellfighters. ”
Görünüşe göre bu takma ad, onlara “Höllenkämpfer” adını veren Alman düşmanları tarafından birime verildi. “Ancak ABD Ordusu’nun, onu geçen Eylül ayında Ordu tarafından onaylanan ve bu yıl New York Ulusal Muhafızları tarafından Black History’nin arifesinde duyurulan 369. Piyade Alayı için resmi özel atama olarak kabul etmesi bir yüzyıldan fazla zaman aldı. Ay.
Fransa’nın bu sessiz köşesinden böyle bir tanınmaya giden uzun bir yol oldu.
Anıtın arkasında, solgun kış güneşinde ufka kadar verimli tarlaların bir parçası uzanıyor. Avrupa’nın en kana bulanmış topraklarından bazıları şimdi inişli çıkışlı bir huzur ortamı sunuyor. Buğday, pancar ve şerbetçiotu, Amerikan, Fransız ve Alman hayatlarının çok genç olarak söndürüldüğü yerlerde büyüyor.
Champagne-Ardenne bölgesinin unutulmuş köyleri arasında dar yollar rüzgârlı, kilise kuleleri çağırıyor, ıssız sokakları ticaretin ve gençlerin daha büyük kasabalara sürekli göçüyle boşaltılıyor.
Harlem Cehennem Savaşçılarının Fransa’nın kuzeydoğusundaki Sommepy-Tahure yakınlarındaki savaş sırasında savaştığı saldırı bölgesi. Kredi. . . The New York Times için Andrea Mantovani
Burada, anlatılamaz ve şimdi hayal edilemeyen katliam sahnelerinde, askerler siperlerinden “tepeye” dökülürken, 369’uncu askerin 2.000 askeri, yaklaşık 144 ölü ve neredeyse tüm Amerikan alaylarının en kötü kayıplarından bazılarını yaşadı. Yalnızca Eylül-Kasım 1918’deki Meuse-Argonne saldırısında 1.000 kişi yaralandı.
Geçtiğimiz günlerde bir öğleden sonra anıtın yakınında durduğumuzda, yaklaşık 60 nüfusa sahip köyün yakın zamanda seçilen belediye başkanı René Salez, “Her 11 Kasım Ateşkes Günü’nde küçük bir tören yapıyoruz, ancak aksi takdirde çok az ziyaretçi oluyor” dedi. 169. Alay. “Séchault’a giden çok fazla yol işareti yok. Kilisemizdeki tek törenler cenazelerdir. Ama pandemi sona erdiğinde yeniden canlanacak birkaç fikrim var. “
29 Eylül 1918’de Séchault’u Almanlardan ele geçirmedeki cesaretleri ve diğer muharebe eylemleri için alay, savaştan hemen sonra Fransa’nın en yüksek askeri onuru Croix de Guerre ile ödüllendirildi. Ayrıca birimdeki birçok askere de yiğitlikleri için verildi. Arthur W. Little, 1936 tarihli “Harlem’den Ren’e” adlı anılarında, birimindeki kayıpları “çirkin ve sürekli” olarak nitelendirdi ve “yüzlerce masum adam” ölüme sürüklendi.
Sadece eşit muamele talep eden 369’uncu Siyah yurtseverler için Fransız onuru Amerikalıların önüne geldi.
66 yaşındaki Bay Salez, çekici bir enerjiye ve hazır bir gülümsemeye sahip, bir yürüyüşçü parkurunun, bir kopyası Harlem’de bulunan anıtı, yaklaşık bir mil ötedeki bir tepenin üzerinde unutulmuş bir diğerine bağlayan bir yürüyüş parkurunun hayalini kuruyor.
Bir Amerikan bayrağının yırtık pırtık kalıntıları ile süslenmiş bu ikinci anıt, 2. Dünya Savaşı’ndan liken lekeli ve kabuğu hasar görmüş. Dört yanında, 1918’de burada savaşan bir başka Afrikalı-Amerikalı birim olan 371. Piyade Alayı’ndan ölenlerin isimleri yazılıdır.
Diğer anıta ulaşmak için çamurlu bir tarlada yürüdükten sonra Salez, “Temizlemeliydim,” dedi. Kırsal bölgeye baktık ve eski bir sahra hastanesinin bulunduğu yere gitmek için hayalini kurduğu ormanı işaret etti. “Projem tamamlandığında daha kolay olacak. ”
Cehennem Savaşçıları çoğunlukla, Amerika Birleşik Devletleri I.Dünya Savaşı’na girmeden bir yıl önce, 1916’da Vali Charles Whitman’ı tamamen Siyah birliği kurmaya ikna etmek için çok lobi yapan New Yorklulardan oluşuyordu
Smithsonian Magazine’de Erick Trickey tarafından bildirildiği üzere Vali Whitman, eski kampanya yöneticisi ve bir Nebraska Ulusal Muhafız albay olan William Hayward’ı bu “taşıyıcılar, kapıcılar veya asansör operatörleri, bazı öğretmenler, gece bekçileri veya mailmen” komutanı olarak seçti. kendilerini ayıran ulus için savaşmak isteyenler.
Jim Crow South’un bir kalesi olan Spartanburg, S. C.’deki muharebe eğitimi sırasında “15. New York (Renkli) Piyade Alayı” olarak ortaya çıkan birime iftiralar atıldı.
Fransa’da daha fazla hakaret izlendi. Birlik, Aralık 1917’de varışta küçük işler yaptıktan sonra, diğer Amerikan birlikleriyle bütünleşmekten men edildi ve askerleri tereddüt etmeden kabul eden Fransız Ordusu’nun 16. Tümenine atandı.
Bay Hayward, Amerikan Seferi Kuvvetleri Komutanı General John Pershing hakkında Smithsonian’ın alıntıladığı bir mektupta yazacağı gibi, “Büyük Amerikalı generalimiz sadece siyah öksüzü bir sepete koyun, Fransızların kapısına koyun, çekti. zil çaldı ve uzaklaştı. ”
Fransa yetimi içeri aldı.
Vatandaşları ırka ya da dine göre ölçmeyi ya da sınıflandırmayı reddeden Fransa’nın evrenselci sosyal modelinin, Amerika Birleşik Devletleri’nde Müslümanlara ya da beyaz olmayan insanlara karşı ayrımcılık için bir kamuflajdan biraz daha fazlası olarak eleştirildiği bir zamanda, 369. önyargının sınır tanımadığını hatırlatın. Siyah Amerikalı yazar ve sanatçılar – Richard Wright, Josephine Baker ve James Baldwin dahil – Fransa’da Amerika Birleşik Devletleri’nde reddedilmiş hissettikleri bir özgürlük bulamadılar.
Le Monde’da yayımlanan “Siyah Beyazlı Bir Fransa Yanılsaması” adlı yakın tarihli bir makalede, Philippe Bernard “toplumsal adaletsizliği artıran ırk ayrımcılığını inkar etmek söz konusu olamaz” diye yazmıştır. “Aynı zamanda,” herhangi birini “sömürgeleştirilmiş” veya “Siyah” veya “ezilmiş” olarak sabit kimliğine dahil etmenin “kırıkları azaltmak yerine derinleştirme eğiliminde olduğunu savundu. “
369. Alay engelleri aştı. Bando lideri James Reese Europe altında kurulan bando, Fransa’ya yeni caz ritimleri getirdi. “On Patrol in No Man’s Land” şarkısı siper savaşının dehşetinden bahsediyor: “Eğil, yere sarıl, yapabildiğin kadar yakın, ayakta durma, sürünme, beni takip et, hepsi bu. ”
Gönderilmeleri reddedilen hayatta kalan birlikler, 1919’da dönüşlerinde Beşinci Cadde’de zaferle Harlem’e geçtiler. Kahramanları geri getiriyorlardı. Ancak zafer, atılım gibi kısa sürdü.
Pvt. Savaşta olağanüstü bir cesaret sergileyen Henry Johnson, Mart 1919’da beyaz askerleri ırkçılıkla suçladıktan sonra gözden kayboldu ve on yıl sonra yoksulluk içinde öldü. 2015 yılında Başkan Barack Obama tarafından ölümünden sonra Onur Madalyası ile ödüllendirildi.
Séchault sokaklarında ilerlerken, geçen yıl Gürcistan’da tanıştığım Siyah Vietnamlı bir veteriner olan Jerome Wilson’ı düşündüm. Bana 1968’de Vietnam’a gönderilmek üzere olduğunu ve bir Burger almak için Dairy Queen’in arka kapısına gitmek zorunda kaldığımı ve ardından askeri üniformayla onu arka kapıdan Fort Benning’e götüren otobüse girmek zorunda kaldığını söyledi. .
“Ülkem için savaşacaktım, belki ölecektim ve sadece arka kapılar için yeterince iyiydim” dedi. Bu, ayrımcılığın bozulmamış olduğunu bulmak için geri dönen 369. Alayın kurban edilmesinden yarım yüzyıl sonraydı.
Bay Salez beni köyün diğer tarafındaki Alman mezarlığına götürdü, burada 1. Dünya Savaşı’nda öldürülen 6.454 Alman askerinin kalıntıları yatıyordu, yarısından fazlası hiç tanımlanmadı. Sıralar halinde gri haçlar meşe ağaçlarının altına uzanıyordu.
Haçlar arasında stele benzeyen bir düzine taş levha vardı. Yaklaştım ve ülkelerinin Yahudilerini göndermeye karar vermesinden birkaç on yıl önce Alman yurtseverleri olarak savaşan ve ölen Alman Yahudi askerlerinin – Siegfried Grunewald, Jakob Guggenheim, Julius Kahn – David Yıldızı ile kazınmış olduklarını gördüm. ölüm kamplarının gaz odalarına.
Séchault’un vatansever fedakarlık ve adaletsizlik konusundaki dersleri çok ve çeşitlidir. Mezarlıktaki meşe ağaçlarında kuş evlerinin yapıştırıldığını fark ettim: tek bir yerde ölüm ve yaşam ve her şeye rağmen biraz umut ışığı gibi görünüyordu.