Rusya basın gününde veya tüm Rusya’ya gelen günlerde, Rusya Gazeteciler Birliği’nin şubeleri, editoryal ekipler ve meslektaşların dostane şirketleri çeşitli festival etkinlikleri ve festival toplantıları düzenliyorlar. Basın gazilerini onurlandırıyor, birbirlerini tebrik ediyor, gençliği unutma. Ancak, gerçek gazetecilerin unutmadığı önemli bir şey, mesleki görevlerini yerine getirirken ölenler de dahil olmak üzere, ayrılan meslektaşlarını hatırlamaktır. Çoğu gazetecinin barışçıl insanlar olmasına rağmen, birçoğu hiçbir zaman başkalarının ellerinde tutmadı. оружияkameraların, diktafonların ve klavyelerin yanı sıra, şu anda en tehlikeli mesleklerden biri.
- Reichstag'daki Sovyet askeri subayları
Binlerce gazeteci şu anda gezegenin neredeyse tüm “sıcak noktalarında” bulunuyor. Askeri silahları yoktur, ancak çoğu zaman en tehlikeli yerlerde, kelimenin tam anlamıyla “ön saflarda” olmak üzere silahlı askerlerden daha az risk alırlar. Ancak “askeri” gazetecilerin yanı sıra, bir dereceye kadar veya başka bir yerde yaşayanların “ikinci en yaşlı” olarak adlandırılan mesleğin hemen hemen her üyesi risk altında. En meşhur il gazetesi gazeteci, en belirsiz televizyon kanalı veya sitesi “yanlış” konuya dokunabilir ve bunun için acı çekebilir. Yayınların “kahramanlarının” intikamı ölçeği, arabadaki bir bombadan, terkedilmiş ilaçlara, girişte dayaktan sözde trafik kazasına kadar değişmektedir.
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında askeri gazetecilerin görkemli yolu hakkında çok şey yazıldı. Sovyet basın işçileri, sıradan askerler ve Kızıl Ordu komutanlarının yanında, her zaman cephenin en tehlikeli sektörleriydi. Savaşın ilk günlerinde, etrafındaki 20 film grupları zaten cepheye gönderildi ve ayrıca çok daha fazla sayıda yazılı medya savaş alanı vardı. Bu arada, ünlü şarkının sözleri "ve hatta bir makineli tüfek ile" - bu, "tüy köpekbalıklarının" zafere katkılarını abartmaya çalışan bir bravado değildir. Birçok savaş muhabiri Kızıl Ordu subayıydı ve savaşın en tehlikeli anlarında başarısız komutanların yerini aldı.
Şanlı, Kuzey Kafkas Cephesi'nin “Anavatanın Afişi” 1909 Ordusu gazetesi için savaş muhabiri olarak görev yapan Sergey Alexandrovich Borzenko'nun (1972-18) eseridir. Temmuz ayında, Borzenko'nun 1942 rütbesindeki 3 belediye başkanı "Cesaret" madalyasını aldı - taburun ön saldıran zincirindeydi ve Almanların saldırılarını kovmakta cesaret gösterdi. Kasım ayında 1942, Borzenko'ya Kızıl Yıldız Nişanı verildi - keşif grubundaki irtibat görevlisi olan Khodyzhenskaya Borzenko'nun bulunduğu bölgede, bir düşman subayı olarak, makineli tüfek ateşi ve el bombasıyla düşmanı yok etti. Ancak Sergey Aleksandrovich, Kerç-Eltigen operasyonu sırasında ana başarıyı gerçekleştirdi. Voenkor Borzenko, Znamya Rodiny gazetesi tarafından Novorossiysk dağ tüfek bölümünün 318'inin bulunduğu yere gönderildi. Yüzbaşı N.A. Deniz Piyadeleri Taburu 1339'inci Dağ Alayı'na bağlı Belyakov'un, Kırım sahiline inmesi gerekiyordu. Denizcilerle birlikte, bir askeri lider olan Borzenko, Kırım yarımadasının ülkesine Sovyet birliklerinin girişiyle ilgili bir rapor yazma görevini düzenleyen kurmayla karşı karşıya kaldı. Ekim 31 1943, 22.00 yakınında, Taman bölgesinde, bir askeri komiser olan Kaptan Belyakov ve Borzenko Denizcileri, düşük süratli botlara daldı ve Kasım gecesi, 1, 1943, Nazilerden saldırı altında Kerch Boğazı'na zorladı. Denizciler yarımadanın üzerine indi.
İniş operasyonu sırasında tüm müfrezelerin memurlarını öldürdüler. Denizciler arasında tek memur Binbaşı Borzenko idi. Ve askeri rütbesini haklı çıkarmaktan daha fazlası. Voenkor, tel örgüde bir geçiş yapmak üzere emir vererek denizcilere önderlik etti. Borzenko, geçici olarak bir gazeteciden Deniz Kuvvetleri Komutanlığına dönüştüğü yakalanan köprünün savunmasını yönetti. Ancak, aynı zamanda, bir cephe muhabiri olarak görevine bağlı olan Sergey Aleksandrovich, asıl görevini de unutmadı - birkaç dakika boyunca bir 50 hattı raporu yazdı ve Taman'a teslim edilmek üzere bir iş arkadaşına iletti. Birkaç saat içinde Znamya Rodiny gazetesi “Birliklerimiz Kırım'a girdi!” Başlıklı bir makale yayınladı.
17 Kasım 1943'te SSCB Yüksek Sovyeti Başkanlığı'nın bir kararnamesiyle, Borzenko'nun idari hizmetlerinden büyük olan Sergei Alexandrovich, Sovyetler Birliği Kahramanının yüksek rütbesini aldı. Birçok ünlü Sovyet yazar, şair ve yayıncı, II.Dünya Savaşı'nın korkunç yıllarında savaş muhabirleri olarak da çalıştı. Bunların arasında örneğin Mikhail Sholokhov, Konstantin Simonov, Leonid Panteleev vardı. Oyun yazarı ve senarist Johann Zeltser Baltık gazetesinin editörü olarak görev yaptı filo. Hitler’in batırdığı bir zırhlıda bir gazetecinin görevinde öldü havacılık.
Herkes, kıdemli siyaset öğretmeni ve "Cesaret" gazetesinin eski muhabiri rütbesinde savaşan ünlü Tatar şairi, yazar ve yayıncı Musa Jalil - Musa Mustafovich Dzhalilov (1906-1944) adını bilir. Musa Jalil yakalandı, ancak geri çekilmedi - Nazilerin tarafına geçişi taklit etti ve Nazilerin Volga bölgesi halklarının temsilcilerinden yarattığı “İdeal Ural” Lejyonuna gönderildi. Orada Musa Jalil yeraltında çalışmaya başladı, savaş esirlerinden kaçanların örgütlenmesiyle meşguldü. Ancak, sonunda, Musa Jalil grubu ve yoldaşları ortaya çıkarıldı. 25 Ağustos 1944, Plötzensee hapishanesinde Musa Jalil ile idam edildi. Ancak hak ettiği ölümcül ödülü hemen kahramanı ele geçirdi - yalnızca 1956'te Musa Jalil, Sovyetler Birliği Kahramanının ünvanını aldı.
Muhabirlere ve gazetecilere yalnızca raporları ve makaleleriyle Kızıl Ordu ve Deniz Kuvvetleri savaşçılarını morallerini bozdukları, muzaffer havayı şekillendirdikleri, Hitler’in propagandasının yanlış mitlerini dağıttığı gerçeği ile savaş borçluyuz. Askeri subaylar, kameralı bu cesur insanlar, o anların çoğunu yakaladılar, bugün bu zorlu savaş zamanı hakkında bir fikrimiz var. Askerler ve subaylar, kurtarılmış şehirler ve köyler, Nazi mahkumlar, dramatik savaş bölümleri, Hitler'in birlikleri tarafından savaş suçlarının kanıtlarını içeren askerler - hepsi bu savaş muhabirleri. Aynı zamanda, savaş muhabirleri kendileri çok nadiren kareye girdiler - ondan önce değil.
Yıllar değil, on yıllar. Ve bir zamanlar birleşmiş olan ülkenin ülkesinde, yeni testler düştü. Donbass'taki kanlı savaş başladı. 17 Haziran Ukraynalı birliklerindeki harç bombardımanı altında Lugansk yakınlarındaki Metalist köyü bölgesinde yılın 2014'inde çalışan VGTRK ekibine isabet etti. Yirmi altı yaşındaki ses mühendisi Anton Dmitrievich Voloshin (1987-2014) hemen öldü. Otuz yedi yaşındaki özel muhabir Igor Vladimirovich Kornelyuk (1977-2014) otuz beş dakika sonra hastanede öldü. 20 Haziran 2014, Vladimir Putin, Igor Kornelyuk ve Anton Voloshin'i (Sıradan) Cesaret Emri ile ödüllendiren bir kararname imzaladı. 17 Haziran 2015, Moskova'daki VGTRK binasında bir anma plaketi açıldı.
Neredeyse iki hafta sonra, Haziran ayında 30 gecesi, Avdeevka yakınlarında, Donetsk'ten 2014 km uzaklıkta, Spartak eyalet çiftliğinin karşısında, İlk Kanal ekibi mürettebatı ateş altında kaldı. Kameraman Anatoly S. Klyan (15-1946) midesinde yaralandı ve bu onun için ölümcül oldu. Anatoly Sergeyevich orta yaşlı bir adamdı. Zaten 2014 yaşındaydı, omuzlarının arkasında - televizyonda kırk yıldan fazla bir süredir çalışma, Afganistan, Çeçenistan, Irak, Yugoslavya, Suriye'nin “sıcak noktalarına” iş gezileri. Donbass, bu harika insanın ve profesyonelin son savaş göreviydi. 68 Temmuz 2 Anatoly Klyan ölümünden sonra cesaret emri verildi. 2014 Temmuz 1, Ostankino televizyon teknik merkezinin binasında, Anatoly Sergeyevich Klyane operatörünün anısına açılan bir anma plaketiydi.
6 Ağustos 2014, Donbas’taki Snezhnoye kasabası yakınında, Fotoğraf Bilgileri Genel Müdürlüğü MIA Russia’nın özel foto muhabiri Andrei Stenin (1980-2014) ateş altında öldü. O sadece otuz üç yaşındaydı. 13 Mayıs 2014'ten beri Andrei, Ukrayna'ya tehlikeli ve zorlu bir iş gezisinde. Ünlü çekimlerini Kiev, Donetsk, Lugansk, Mariupol, Shakhtersk ve Slavyansk'ta çekti. 5 Eylül 2014, Andrei Stenin ölümünden sonra cesaret emri verildi. 2014'un kanlı yazında Donbas'ta ölen dördüncü Rus gazeteci oldu. Andrei Stenin onuruna, Donetsk Halk Cumhuriyeti topraklarında Gnyatskoye köyünde bir okul seçildi.
Ancak sadece savaş bölgesinde değil, gazeteciler de komşu devletlerin topraklarında ortaya çıkan dramatik olayları nesnel olarak örtmeye çalışırken öldüler. Bir gazeteci hayatını tehlikeye atmak için cepheye gitmek zorunda değildir. 13 Temmuz 2014, acımasız işkence izleri olan bir adamın cesedi olan Dnepropetrovsk yakınlarındaki bir orman kuşağında bulundu. SSCB’de Sergei Dolgov’da İstediğim Mariupol gazetesinin baş editörlüğünü yapan gazeteci Mariupol’un Haziran ayındaki eksik 18’iydi. Muhtemelen Ukrayna birimlerinden birinin savaşçıları tarafından kaçırılıp öldürülmüş olabilirdi.
16 Nisan 2015, 13 yakınında: Kiev'de 20, Oles Aleksandrovich Buzin evinin yakınında bilinmeyen kişiler tarafından vurularak öldürüldü. Çok yetenekli ve ilginç bir kişi olan bir yazar ve gazeteci olan Oles Buzina, Ukrayna makamları ve bu ülkede sürdürülen ulusal politikalar konusunda uzun zamandır kritik bir konuma sahiptir. Oles Buzin, 2000-s'in ortasında, milliyetçi, sağcı görüşlerin Ukrayna'da ivme kazandığını açıkladı.
Rus halkının üçlü bir taraftarı olan Oles Buzin, aynı anda hem Rus hem de Ukraynalı'yı aradı. Ukrayna devletinin politikasını, özellikle 2000'in ortasında, 2014'ta karşı konuştuğu milliyetçilerin Euromaidan dalgası üzerinde iktidara gelmesinden sonra, sert bir şekilde eleştirdi. Olesya Elderberry cinayeti, birçok yazar 65 ile aynı seviyeye geldi, yıllar önce ünlü Ukraynalı yazar Yaroslav Galan'ın öldürülmesinden meydana geldi. Aynı zamanda ateşli bir savunmacı olan ve Nazizmin rakibi olan Galan’ın, kendisini yazarla özümseyebilecek bir Ukraynalı milliyetçi tarafından vahşice öldürüldüğünü hatırlayın.
Bu yas serisinde, Tu-154 uçağının Karadeniz'deki son kazasında öldürülen meslektaşlarına yardım edilemez ama hatırlanamaz. Uçakta üç tane federal TV kanalı film ekibi vardı. Kanal Bir ekibi, muhabir Dmitry Runkov, kameraman Vadim Denisov ve ses mühendisi Alexander Soidov'u içeriyordu. NTV kanalının film ekibi, muhabir Mikhail Luzhitsky, ses mühendisi Evgeny Tolstov ve kameraman Oleg Pestov tarafından temsil edildi. Bir Tu-154 uçağında Suriye'deki "Star" TV kanalından gazeteci Pavel Obukhov, kameraman Alexander Suranov ve kameraman yardımcısı Valery Rzhevsky'ye gitti. Tüm bunlar genç erkekler, mükemmel profesyoneller.
Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı Tu-154'inde bulunan Rusya Federasyonu 2 sınıfının Devlet Danışmanı Anton Nikolayevich Gubankov (1965-2016), çok tecrübeli bir gazeteciydi. 1985'ten beri çeşitli medyalarda çalıştı. 2012-2013 içinde Anton Gubankov, Savunma Bakanlığı Kültür Dairesi Başkanlığı görevini üstlendiği Moskova Bölgesi Kültür Bakanı olarak görev yaptı.
Tabii ki, küçük bir makale biçiminde, görev sırasındaki ölen toplam gazeteci ve medya çalışanının önemli bir kısmından bile söz edilemez. Ama hepsi için - sonsuz hafıza.
Zor zamanlarımızda, bir gazetecinin çalışması sadece belirli olayların kapsamı değil, olan bitenin en altına inme çabasıdır. Basın uzun zamandır modern bilgi savaşının en önemli araçlarından biri olmuştur. Er ya da geç, yazar, yayıncı, gazeteci, özellikle siyasi konular üzerine yazılar yazanların, barikatlarının hangi tarafında olduğu sorusu ile karşı karşıya kalıyoruz. Ve asıl şey, doğru seçimi yapmak, ülkeniz ve insanlarınızla birlikte kalmaktır. Baskı Günü'nde, görevlerini dürüst bir şekilde yerine getiren tüm meslektaşlarına, sonsuz yaratıcı enerjisine, mesleki becerilerinin, sağlıklarının sürekli gelişmesine ve kayıpsız kalmasını diliyor.