Günler kısalmaya başladı, artık sabahları karanlıkta kalkıyorum (daha doğrusu kalkamıyorum, bir müddet sürünüyorum). Karanlıkta uyanmak sanki çok daha az uyumuşum gibi etkiliyor beni; gün ışığı öyle değerli bir şey ki, varlığına fazla alıştığımız için önemini farkedemiyoruz.
Eylül bitti, hop diye, gelip geçiverdi. Bir yıl daha geride kaldı yani (doğumsal, okulsal ve ticari olarak). Havalar biraz serin, günler daha kısa, ve ben bu döngüyü her sene unutup, her sene şaşırmayı beceriyorum. Benim bildiğim, mandalina zamanı gelmiş olmalı, ama ortada hiçbir turumcu yuvarlak yok. Yoksa bu küresel ısınma dedikleri, benim mandalinalarıma da mı dokunacak?