Bir temmuz sonu sabahı ve yaz kampının sesleri, çocuklar aktiviteden aktiviteye koşarken her yerde yaz kamplarının sesleriydi.
Ancak Midgard Orman Kampı, savaş zamanı Ukrayna’da, Kiev’de ve hava bir uyarı sireni tarafından delindiğinde, çocuklar ne yapacaklarını biliyorlardı, atlama iplerini ve tenis oyunlarını bırakıp güvenlik için atıldılar.
Öğle yemeği kadar tanıdık bir rutin.
Savaş Ukraynalılara yeni bir gerçeklik getirdi, ancak bazı şeyler hala geçerli ve havalar ısındıkça bazı ebeveynler sürekli sorulan soruyla karşı karşıya kaldı: Bu yaz çocuklarla ne yapmalıyız?
İzole edilmiş ve sosyal temastan yoksun bırakılmış çocuklarla birlikte – bazıları evlerinden kaçmak için şiddetli çatışmalar nedeniyle – okullar ve kamplar programlar sunmak için harekete geçmeye başladı.
Çocuklarını Midgard Okulu tarafından yönetilen Orman Kampına göndermeyi düşünen ebeveynler bir zamanlar danışman-kamp oranları veya sanat programları hakkında sorular sormuş olabilir, ancak 24 Şubat’ta Rus kuvvetleri sınırı geçerek Ukrayna’ya girdiğinde, bunların hepsi değişti.
Nataliia Ostapchuk geçenlerde bir sabah 6 yaşındaki oğlu Viacheslav Ivatin’i bırakırken “Okula ilk sorum barınakları olup olmadığıydı” diye hatırlıyor.
Evet, öyle ve geçen sabah siren çaldığında kampçılar oraya yöneldi.
Çocuklar bodrum katındaki sığınakta yaklaşık bir saat geçirdiler ve çoğunlukla bunu adım adım yaptılar.
Barınak yaklaşık 5.000 metrekarelik bir alanı kaplıyor ve çocukların oraya gitme sıklığı göz önüne alındığında – günde en az bir kez – okul onu iyi bir şekilde donattı. Masa ve sandalyelerin ötesinde oyuncaklar, masa oyunları, televizyon ekranları var. Ayrıca bir hava besleme sistemi, tuvaletler, duşlar ve Wi-Fi mevcuttur.
Ailesi doğudaki bir kasaba olan Pokrovsk’taki çatışmalardan kaçan 11 yaşındaki Polina Salii, “Kendimi bir sığınakta gibi hissetmiyorum” dedi.
Rusya-Ukrayna Savaşı Kapsamımız
Pokrovsk’a geri döndüğünde ailesi, konserve yiyecekler, yulaf lapası ve litrelik su şişeleriyle birlikte sığınak olarak kullanılan bir bodrum katına inerdi.
“Uzakta bombardıman olduğunda,” diye hatırladı Polina, “bütün geceyi orada geçirdik.”
Kampçılar kısa süre sonra bodrum katlarını unutmuş gibi göründüler, ebeveynlerine güvence kısa mesajları gönderilirken elektronik cihazlarıyla vakit geçirmekten memnun oldular. Ancak siren çaldığında çocuklar neşeyle karşılık vererek günlerine devam etmek için merdivenleri tırmandılar.
En azından bir sonraki siren çalana kadar.
Midgard Okulu 2017 yılında açıldı ve geçtiğimiz yıllarda olduğu gibi yaz geldiğinde bir kampa dönüştü.
Ama bu diğer yıllara benzemiyor.
Bu yaz, kamp, çoğu doğuda ön saflarda konuşlanmış olan Ukraynalı askeri üyelerin çocuklarına yüzde 50 indirim sunuyor. Kampçıların yaklaşık üçte biri, ücretsiz olarak katılan ülke içinde yerinden edilmiş ailelerden geliyor. Ve kampçılar artık kampüs dışına günübirlik gezilere çıkmıyorlar. Siren çalma ihtimaline karşı barınağa yakın durmaları gerekiyor.
Ülke içinde yerinden edilmiş kampçıların ailelerinin çoğu, taşıyabileceklerinden biraz daha fazlasıyla geldi. Okul ayrıca doğudaki çatışmalardan kaçan üç aileye barınma sağladı. Normalde anaokulu binası olan yerde yaşıyorlar.
Beş yıl önce, oğlu doğduğunda Maryna Serhienko, Ukrayna’nın başkenti Kiev’in bir aile geliştirme merkezi kullanabileceğine karar verdi. Böylece bir tane kurdu. Adını Uniclub’du ve topluluk üyelerine bir anaokulu, bir yaz kampı ve annelerin çocuklarını getirebilecekleri bir spor salonu sundu.
Orman Kampı gibi, Uniclub da Ukrayna işgal edildikten sonra kendini yeniden şekillendirdi.
Maryna’nın merkezi yönetmesine yardım eden kocası Ivan Zubkov, “Savaş başladığında bir sığınak düzenledik” dedi. “Çocukları ve hatta evcil hayvanları olan aileler barınak odasında yaşıyordu.”
Devlet anaokulları bu yaz Ukrayna’nın çoğunda açık değil, ancak Uniclub’un anaokulunda 25 ve kampında 12 çocuk var.
Ayrıca, Rus kuvvetleri tarafından vahşice kuşatılan doğu şehri Mariupol’dan yerinden edilen çocuklara da hizmet sundu. Uniclub, ihtiyaç duyanlara indirimler ve öğrenim ücretinden muafiyetler ile birlikte kıyafet sağlar.
Bazı aileler, Ukrayna’nın başka yerlerindeki çatışmalardan kaçmak için Uniclub’a indi – sadece bir ara istasyon olarak.
Birçoğu yoluna devam etti ve görünürde bir ateşkes umudu olmadan bazıları Ukrayna’yı tamamen terk etti. Evcil hayvanları başka bir hikayeydi.
Bay Zubkov, “Artık bir sürü kobayımız, kuşumuz ve hatta ilgilendiğimiz bir kaplumbağamız var” dedi.
Bir zamanlar anlaşılmaz bir yaz etkinliği gibi görünebilirdi, ancak Ukrayna’nın kendisi anlaşılmaz hale geldi ve bu nedenle çocuklara mayın riskini nasıl azaltacaklarını öğretmek için bir program birdenbire o kadar tuhaf görünmüyor.
Sınıf, Eyalet Acil Servisi ve Ulusal Polis’ten uzmanlarla birlikte çalışan bir hayır kurumu olan Soloma Cats tarafından verilir. Bir hafta boyunca Kiev’in beş bölgesinde çocuklara ve ailelerine mayınlar ve patlamamış mühimmat hakkında güvenlik dersleri veriliyor.
Başkenti almak için yapılan erken çabalar başarısız olduktan sonra Rus kuvvetleri Kiev’den geri çekilse de, çevresindeki alanlar işgal edildi ve işgalciler geri çekilip doğuya bir saldırı için yeniden konumlandıklarında, geride mayın ve bubi tuzakları kaldığı bildirildi.
Hayır kurumu, “Bugün, Ukrayna’daki 100.000 kilometrekareden fazla toprak mayınla kirlenmiş durumda” diyor. “Çocuklar ve yetişkinler, tehlikeli bir nesne bulduklarında nasıl tepki vereceklerini bilmelidirler.”
Savaş, Ukraynalı çocuklara ağır bir zarar verdi.
Birçoğu, ölüm tarlalarına dönüşen topluluklardan koparıldı. Birçoğu aile üyelerini çatışmalarda kaybetti. Ve birçoğunun kendisi öldürüldü.
Geçtiğimiz hafta Ukrayna makamları, Rus işgalinin başlangıcından bu yana en az 358 çocuğun öldüğünü ve 693 çocuğun yaralandığını duyurdu.
Ukrayna’nın ön saflarında pek fazla çocuk kalmadı. Çoğu, tehlikeden uzak, ülke içinde yerinden edilmiş insanlar için merkezlere veya ülke dışına götürüldü.
Ancak bazı ebeveynler ayrılmaya ya da çocuklarının bunu yapmasına izin vermeye isteksizdi. Ve böylece kamp ya da herhangi bir yaz programı, en fazla uzak bir hayal olarak kalır. Amaç basit hayatta kalma.
Kasaba ateşe verilirken doğudaki Marinka’nın avlusunda 13 yaşındaki kızı Dariia’nın yanında duran bir anne, Viktoriia Kalaşnikova, “Buranın güvenli olmadığını biliyorum” dedi. “Ama nereye gitmeli? Nerede kalınır? Bizi kim alacak? Kim ödeyecek?”
Savaştan sağ çıkanlar bile her gün bir belirsizlik çilesi bulabilirler.
Kiev’de, Ihor Lekhov ve eşi Nonna, ebeveynleri ve üç çocuğuyla Mariupol’dan kaçtığını anlattı. Mariupol şimdi Rusların elinde ve eski evleri kısmen yıkılmışken, aile Mart ayından beri başkentte yaşıyor.
Ancak Kiev’de hoş karşılandılar ve hatta çocukları için bir yaz programı bile buldular. Uniclub iki büyük çocuğu ücretsiz olarak aldı.
12 yaşındaki Maksym Lekhov, “Kampta spor ve takım oyunları var” dedi. “En çok dışarıda yürümeyi ve oynamayı seviyorum ama aynı zamanda grup derslerine katılmayı da seviyorum.”
Yine de daha çok istediği bir şey var.
Maksym, “Savaşın bitmesini istiyorum” dedi. “Ve eve dönmemizi istiyorum.”
Jeffrey Gettleman ve Oleksandra Mykolyshyn raporlamaya katkıda bulundu,
Kaynak : https://www.nytimes.com/2022/08/06/world/europe/ukraine-war-children-photos.html