Babaların çocuk gelişimi üzerindeki etkisi neden ısrarla yok sayılır
Babaların çocuk gelişimi üzerindeki etkisi çocukların sosyal, duygusal ve bilişsel gelişimini nasıl etkilediğini araştıran araştırmacılar, çocuk gelişimi üzerine anne-çocuk ilişkisinin etkisinin, özellikle de diğer ilişkilerden ayrı olarak ele alınabileceğini savunan “ikili” perspektifi eleştirmiştir. baba-çocuk ilişkisi.
Babaların çocuk gelişimi üzerindeki etkisi nasıldır ?
Babalar doğrudan bilişsel gelişmeyi , yani çocukların nasıl öğrendiklerini etkiler . Örneğin, daha eğitimli babaları olan çocuklar okul testlerinde daha iyi olma eğilimindedir. Çocuklarına daha fazla konuşan babaların daha yüksek kelime hazinesi olan çocukları vardır. Bu çocukların daha karmaşık dil becerileri var.
Babalar çocukların sosyal ve duygusal gelişimlerini etkiler . Oyun dahil olmak üzere çeşitli etkinliklerde onlarla meşgul olan destekleyici babaların çocukları, sosyal olarak yetkin olma eğilimindedir. Daha olumlu arkadaşlıklar kurmaları ve duygularını kontrol edebilmeleri daha olasıdır.
Babalar ayrıca dolaylı olarak çocuk gelişimini de etkiler . Örneğin, zaman ve para yatırımı yoluyla ev ortamını geliştirebilirler. Dahil olan babalar, çocuklarıyla ilişkilerine fayda sağlayan ortaklarıyla daha fazla destekleyici ilişkilere sahiptir. Çocuğun annesi ile ilişkileri de çocukları etkiler. İlişkideki çatışma ve stres gelişime zarar verebilir. Tersine, destekleyici ekip ebeveynliği (veya “coparenting”), çocuklarda daha büyük sosyal ve duygusal beceriler ile ilişkilidir.
Her ne kadar babalar aynı destekleyici ve duygusal bakım hizmeti sunsa da, anneler, babalar ve anneler ortalama olarak çocuklara farklı şekillerde bakma eğilimindedir. Örneğin, annelerle karşılaştırıldığında babaların çocuklarını kızdırması daha olasıdır. Onları hesaplanmış riskler almaya ve kaba ve takla oyuna katılmaya teşvik etme olasılıkları daha yüksektir. Bütün bu şeylerin çocuk gelişimi üzerinde olumlu bir etkisi olduğu bulunmuştur. Çocuğun bakım ve gelişiminin önemli bir parçası olarak görülmeleri gerekir.
Bu karşılaştırmalar sadece tabiat eğilimleridir ve anneler ve babalar arasındaki mutlak farklılıkları değil, toplumsal normları ve kişisel tercihleri yansıtır. Birçok anne kaba ve takla oyun oynamaktadır ve birçok baba duygusal bakım sağlar. Her iki ebeveyn de çocuklarının ihtiyaçlarına göre rollerini uyarlar. Araştırmalar, çeşitli bakım faaliyetlerinin çocuk için en iyi olduğunu göstermektedir.
Babaların çocuk gelişimi üzerindeki etkisi neden hafife alınmıştır ?
Geleneksel olarak, ebeveynlik araştırması ve pratiği, ne babaların göz ardı edildiğini, ne de çocuk gelişimi üzerindeki etkilerini göz önünde bulundurarak ve annelerin etkisine bakarken etkilerini kontrol etmeyi ihmal etmiştir.
Çalışma bu başarısızlıklar için iki olası açıklama sunmaktadır.
Birincisi, annelerin ve babaların çocuklara bakmaya harcadıkları zamanın nispi miktarına atıfta bulunan “birincil” bir bakıcı kavramıdır. Bir ebeveyn birincil ise, diğeri “ikincil” dir. Eğer baba evde yaşamıyorsa, olmasa bile “yok” sayılabilir. İkincil veya yok olan bir ebeveyn gözden kaçırmak kolaydır.
Birincil bakıcı fikri, bağlamanın sadece anneler ve bebekler için geçerli olduğu fikriyle bağlantılıdır. Bu bakış açısında, anne-çocuk bağı “çok önemli” ve diğer tüm eklerin üstünde. Babaları diğer akrabalar gibi sadece yardımcılar veya bebek bakıcısı olarak görmek kısa bir adımdır.
Araştırmalar, annelerin ve babaların çocuklara bakmaya harcadıkları göreceli sürenin önemini abarttığını göstermiştir. Etkileşimin kalitesi anahtardır.
Babaların çocuk gelişimi üzerindeki etkisi ni dikkate alma eğiliminde olan ikinci kavram, babaların bakımdan ziyade sağladıkları fikirlerdir. Bu, çocuklarıyla yeterince zaman geçirmedikleri ve katılımlarının çocukların yaşamlarını duygusal olarak etkilemediği sonucuna götürür. Böylesi bir rol dağılımı artık pek çok aile için geçerli değildir. Ayrıca, geleneksel babalar bile çocuklarıyla ilişki kurabilir ve gelişimlerini etkileyebilir.
Ayrıca