Yönetmelik
Yönetmelik , hükümette, sosyal davranışı sınırlayan, yönlendiren veya başka bir şekilde kontrol eden bir kural veya mekanizma.
Yönetmelik tanımlama
Yönetmelik tek bir kavrama indirgenemeyecek çeşitli anlamlara sahiptir. Kamu politikası alanında, düzenleme tipik olarak bazı kuralların eşlik ettiği, hedeflenen kuralların ilan edilmesini ifade eder. yetkili izleme ve uygulama mekanizması uyma . Buna göre, örneğin Amerika Birleşik Devletleri'nde uzun bir süredir, düzenleme çalışması, onu uygulayan bağımsız kurumların çalışmasıyla eşanlamlı olmuştur. Politik ekonomide, devletin ekonomiyi yönlendirme girişimini ifade eder, ya dar anlamda özel işletmelerin davranışları üzerinde ekonomik kontrollerin dayatılması olarak tanımlanır ya da daha geniş olarak, diğer hükümet araçlarını içerir. vergilendirme veya açıklama gereksinimleri. İki anlam bir odak noktasını paylaşır. durum özel faaliyetlere müdahale etme girişimidir.
Üçüncü bir tanım düzenleme devlete olan ilginin ötesine geçer ve kasıtlı veya kasıtsız tüm sosyal kontrol araçlarına odaklanır. Bu anlayış genellikle antropoloji , sosyo-hukuk çalışmaları ve uluslararası ilişkiler, çünkü gönüllü anlaşmalar veya sosyal kontrolü bir kişinin erişimi dışında uygulayan normlar gibi mekanizmaları içerir. egemen devlet ve mutlaka kasıtlı bir yönlendirme eylemi olarak değil.
Bu nedenle, düzenleme çalışmalarının farklı kolları, düzenleme konusu (devlet), nesne (hükümet dışı aktörlerin davranışı), araçlar (yetkili kurallar dizisi) veya uygulama alanı (örn., ekonomi) konusunda bir anlaşmayı paylaşır. ). Ancak, tüm bu unsurlar üzerinde mutlaka aynı fikirde değiller. Düzenleme kavramı, belirli bir çerçevede bireylerin davranışlarını yapılandıran kurallara işaret eder. bağlam kuralların nereden geldiğini ve nasıl empoze edildiğini varsaymadan.
Düzenleme ve serbest piyasa etkileşimleri
çeşitlilik Düzenlemenin anlamlarının tartışılması, bilim adamları arasında, özellikle de kuralsızlaştırma konusunda tartışmalara ve yanlış anlamalara yol açmıştır. İktisadi gelenekte, kuralsızlaştırma, hükümet tarafından ekonomi üzerindeki belirli kontrollerin ortadan kaldırılması anlamına gelir. Market etkileşimler, özellikle pazar erişimini, fiyatları, çıktıyı veya ürün kalitesini kontrol etme girişimi. Bununla birlikte, düzenleme daha geniş bir ekonomik yönetişim biçimi olarak algılanırsa, devlet müdahalesinin tamamen ortadan kaldırılmasını hayal etmek zordur. Ayrıca, düzenleme ve düzenleme arasındaki ilişki rekabet dönüştürülmüştür. Düzenleme, serbest piyasa etkileşimlerinin düşmanı olarak tasvir edilirdi. Bununla birlikte, birçok bilim adamı bazı düzenlemelerin olduğuna inanmaya başladı. kolaylaştırmak rekabeti engellerken, diğer düzenlemeler rekabeti engeller. Dolayısıyla, düzenleme mutlaka serbest piyasa veya liberalleşmenin (hükümet kontrollerinin gevşetilmesi) zıt anlamlısı değildir. Bu perspektifte, birçok bilim adamı terimleri kullanmayı tercih etti. yeniden düzenleme veya düzenleyici reform terim yerine kuralsızlaştırma . ( Ayrıca bakınız rekabet politikası .)
Devlet faaliyeti olarak düzenleme
Düzenleme kavramı etrafındaki teorik tartışmalar, farklı disiplinler ve araştırma gündemleri ve genel olarak bir hükümet eylemi olarak düzenlemeye yaklaşımlar ve yönetişim olarak düzenlemeye ilişkin perspektifler olarak ikiye ayrılabilir. Bir hükümet faaliyeti olarak düzenleme, düzenlemenin nedenleri ve etkilendiği süreç de dahil olmak üzere kapsamlı bir şekilde incelenmiştir.
Kamusal çıkarlara karşı özel çıkarlar
Ekonomik etkileşimlere devlet müdahalesinin orijinal gerekçesi kamu yararıydı. Bu bakış açısı, piyasayı sosyal ve ekonomik refahın etkin bir dağıtım mekanizması olarak görürken, aynı zamanda Piyasa başarısızlıkları . Piyasa başarısızlıkları genellikle doğal tekelleri, dışsallıklar , kamu malları, asimetrik bilgi, ahlaki tehlike veya işlem maliyetleri. Bu zorlukların üstesinden gelmek için düzenleme gerekli görülmüştür.
Bununla birlikte, düzenlemeyi piyasa kusurlarının üstesinden gelmek için bir araç olarak düşünmek, birçok noktada eleştirilmiştir. İlk olarak, ekonomik teorinin evrimi ile birlikte, birçok bilim adamı, ekonominin anlaşılmasını sorgulamıştır. piyasa başarısızlığı hükümet düzenlemesinin açıklamasının temelini oluşturur. İkincisi, ekonomistler, düzenlemeyi dayatmanın, onu etkisiz bir politika aracı haline getirebilecek ve sosyal veya ekonomik refah için zararlı olabilecek, genellikle önemli işlem maliyetlerine dikkat çektiler. Son olarak, piyasa başarısızlığı yaklaşımı, düzenlemenin ekonomik hedeflere ulaşmak amacıyla uygulamaya konduğunu savunur. verimlilik . Ancak bu, prosedürel adalet veya verimlilik pahasına yeniden dağıtım gibi diğer hedefleri hesaba katmayı zorlaştırır.
Şikago ekonomi okulu, savunuculuk nın-nin bırak gitsin ekonomi, bunun yerine düzenlemenin kaynağı olarak özel çıkarlara odaklandı. Bu bakış açısının temel amacı, özel çıkarların ve kamu görevlilerinin nasıl etkileşime girdiğini anlamaktır. Bu yaklaşımı izleyen teorisyenler tarafından öne sürülen temel iddialardan biri, politika sonuçlarının çoğunlukla toplumsal veya kamu yararına aykırı olduğuydu. sanayi temsilciler lobi hükümet aracılığıyla elde edebilecekleri faydalar için yerli ekonomiyi koruma yöntemi veya diğer ekonomik kontrol biçimleri. Politikacılar, ticari aktörlerin sunabileceği mali katkılarla ilgilendikleri için bu taleplere açıktır. Böylece, çıkar grupları hükümet düzenlemesi için bir siyasi pazarda belirli politikalar için rekabet eder. Çıkar grupları var olduğu sürece, maksimum sosyal ve ekonomik refahın elde edilmesini engelleyen düzenlemeler beklenebilir.
Ekonomik düzenleme teorisi, totoloji riski nedeniyle eleştirilmiştir. Özel çıkarlar onun için etkin bir şekilde lobi yaptığı için düzenleme mevcuttur ve sonuç olarak, yalnızca kimin yararlandığını belirleyerek kimin istediğini bilebiliriz. Bu nedenle, belirli bir endüstri avantajı, düzenlemenin nedeni ve etkisidir. Ayrıca, düzenleme dar bir anlamda fiyatların veya pazara giriş ve erişimin kontrolünü amaçlayan belirli ekonomik politikalar olarak tanımlanırsa, 1970'lerde ve 80'lerde Amerika Birleşik Devletleri'nde çeşitli endüstrilerin düzenlenmesindeki azalma, teoriyi görünüşte çürütüyor. Bununla birlikte, işletme-devlet etkileşimlerinin bir modeli olarak, ekonomik düzenleme teorisi, politik ekonomi alanında çok sayıda çalışmaya doğrudan veya dolaylı olarak bilgi vermektedir.
Pragmatik-idari analizler
Çok sayıda çalışma da bununla boğuşmuştur. ampirik düzenleme gerçeği. Bu tür pragmatik-idari bakış açıları, bir politika oluşturma eylemi olarak düzenlemeye ışık tutar. Düzenleme politikalarının incelenmesi, kamu politikası analizi araçları, örgütsel sosyoloji , ve siyaset bilimi . 1950'lerde Amerikalı ekonomist Marver H. Bernstein, düzenlemenin ritmini, gebelik, gençlik, olgunluk ve ihtiyarlık . Bu görünüm kolaylaştırılmış düzenleyici bir politika yaklaşımının formülasyonunda ilk aktivizmin analizi ve yaşam süresi boyunca ortaya çıkan spesifik yönetim sorunları. Düzenleme, politikaların hükümet baskısının derecesine ve uygulanmasına göre sınıflandırılması gerektiğini ve düzenleyici politikanın dağıtımcı ve yeniden dağıtıcı politika yapımından ayrılması gerektiğini belirten belirli bir kamu politikası türü olarak sınıflandırılmıştı.
Diğer düzenleme çalışmaları, farklı politika rejimlerini veya daha iddialı bir şekilde devlet kapasitesini karakterize etmeyi amaçlamıştır. Düzenleyici devlet üzerine ağırlıklı olarak Avrupa literatürü, hükümet eyleminin giderek yetki kamu hizmeti sunumu gibi dağıtım veya yeniden dağıtım görevleri yerine kurallar ve standart belirleme. Bu tartışmanın Avrupa düzeyine genişletilmesinde, Avrupa Birliği'nin (AB) hükümet kapasitesinin güçlü bir şekilde olduğu iddia edildi. önyargılı düzenlemeye yöneliktir. Siyasi bir sistem olarak AB bu nedenle düzenleyici bir devlete dönüşebilir, ancak müdahaleci bir refah devletine dönüşemez.
Yönetişim olarak düzenleme
Ekonomik bağlamda küreselleşme , düzenleyici çalışmalar bağımsız kuruluşlara ve yalnızca ekonominin hükümet kontrolüne odaklanmaktan uzaklaştı. Akademisyenler, piyasa katılımcılarının, ürün standartlarının veya süreçlerinin bazı etkileşimlerinin artık devlet müdahalesi yoluyla düzenlenmediğini kabul ettiler. Bunun yerine, uluslararası anlaşmalar ve hatta özel aktörler arasındaki kendi kendini düzenleme düzenlemeleri yoluyla düzenleniyordu. Bu yeni ekonomik yönetişim tarzlarını ele almak uygun göründüğü için, doğrudan hükümet otoritesinin yokluğunda düzenlemeyi ele almak yaygınlaştı. Diğer çalışmalar, üniter bir düzenleme konusuna atıfta bulunmadan belirli aktörlerin davranışlarını yöneten kalıplara işaret etti.
Devletsiz düzenleme
AB bağlamında olduğu gibi, düzenleyici reform uzmanları da uluslararası düzeyde düzenleme ile ilgilenmeye başladılar. E-ticaret veya telekomünikasyon gibi belirli sektörlerde, bireylerin piyasa davranışlarını kontrol etmek için uluslararası anlaşmalar belirleyici hale gelmişti. Ayrıca, birçok çalışma, hedeflenen kuralların detaylandırılması, izlenmesi veya uygulanması için firmaların veya çeşitli kamu-özel sektör ortaklıklarının kendi kendini düzenlemesinin etkisine işaret etmiştir. Farklı özel otorite biçimlerinin sektörlerdeki firmaların ekonomik davranışlarını nasıl yapılandırdıklarını gösterdiler. çeşitli deniz taşımacılığı, maden piyasaları veya finansal hizmetler olarak.
Düzenleyici reformların yükselişine veya düşüşüne kimin veya neyin yol açtığını tam olarak belirlemek genellikle zordur. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki düzenleme ve kuralsızlaştırma, belirli siyasi liderlerle yakından tanımlanabilirken ve partiler büyüyen bir literatür, hangi mekanizmaların ölüme yol açtığını araştırıyor. yayılma ülkeler veya politikalar arasındaki düzenleyici reformların bağlamlar . Düzenleyici öykünmeyi anlama arzusuyla canlandırılan bu araştırma gündemi, düzenleme çalışmasını liberalleşme ve küreselleşmenin kökleri ve sonuçları hakkında devam eden tartışmalarla birleştiriyor.
Paylaş: