Net Merkezli Savaş kavramının babaları mucitler, ABD Donanması Başkan Yardımcısı A. Sebrovski ve ABD Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanları Komitesi'nin uzmanı Profesör D. Garstka'dır.
“Ağ Merkezli Savaş” kavramı, sürekli bilgi alışverişi için her tür birliğin (ordu, hava kuvvetleri, deniz kuvvetleri ve özel kuvvetler) ve askeri uzay araçlarının tek bir telekomünikasyon ağında birleştirilmesini ifade eder.
“Bilgisayarlar ve benzeri“ ağ merkezli ”şeyler egzersizlerde ve hazırlıksız bir rakiple yapılan savaşta iyidir. Komuta personeline mükemmel görüntü kalitesi ve birçok bilgi verir. Ancak “Savaş için Bayonets!” Komutu siperler halinde dağıtıldığında - monitörleri kapatıp savaşı ele geçirmenin zamanı geldi silâh'.
(Irak'taki düşmanlıklarda yer alan bilinmeyen Amerikan generali).
Bu sözler Irak'taki pratikte, Nisan 2003'ta, Fırat Nehri üzerindeki köprü savaşında, ABD Silahlı Kuvvetlerinin Bağdat'a giden “muzaffer” yolundaki tek engel olarak onaylandı. Bu köprü neredeyse Amerikan tabur grubu için, bilgisayarlardan ziyade bir mucize tarafından kurtarılan tam yıkımdan askeri bir mezar oldu.
2003'in baharında, Amerikan zırhlı yumrukları, kaçmış olan Irak ordusunun savunmasını başarılı bir şekilde “parçalayan”, Bağdat'ın asıl amacına giden Fırat Nehri'nin kıyılarından çıkmadı. Diğer bankaya sadece “Şeftali” kod adı verilen tek bir büyük köprüden geçmek mümkündü! Eğer “Yankees” şeftalinin neredeyse birçok asker ve zırhlı araç kaybına mal olacağını biliyorsa, muhtemelen bir şekilde farklı şekilde tanımladılar.
Fırat Nehri üzerindeki köprü savaşı, müttefik "ağ merkezli" stratejinin gerçek bir fayda sağlamadığı Irak Müttefik Kuvvetler kampanyasının "en büyük saldırı ve savunma operasyonu" olarak kabul edildi. Bu savaş sırasında, Amerikan tabur görev gücü köprüyü 8000 saat boyunca tutmak zorunda kaldı ve Amerikalılara göre 70 asker ve XNUMX adede kadar Irak kuvvetinin sürekli karşı saldırılarını yansıtan yaklaşımlar tanklar ve zırhlı araçlar. Amerikan savaşçıları için hoş olmayan bir sürpriz olan bu savaşta, onlarla temas etmeden düşmanı yenmeye alışkın olan bu savaşta, herkes iyi bir mühimmat kaynağı, askerlerin iyi hazırlığı ve yüksek ateş doğruluğuna karar verdi.
Fakat hepsi tam olarak böyle başladı, Abrams ve Bradley'in sütunları, direnişe geçmeden, Irak otobüsten sessizce “yuvarlandı”, hedefleri ülkenin başkenti Bağdat'tı - Amerikan demokrasisinin başka bir kurbanıydı. Grup, ana güçler yaklaşana kadar Bağdat'ın güneybatısında büyük bir köprüyü yakalamak ve tutmakla görevlendirildi.
Uydu fotoğraflarına ilişkin bir keşif çalışması çalışması, gruba köprünün korunmadığına ve hiçbir düşman birliğinin gözlenmediğine dair bilgi verdi.
Ancak grup komutanı Teğmen Albay Marcone kendi klasik, savaş ve operasyonel zekasını yapmaya karar verdi.
Marcone daha sonra “İzcilerimiz tarafından alınan bilgiler çok korkunçtu” dedi. - Kesin olarak biliyordum: Köprünün yakınında Irak birlikleri var, ama ne kadar ve hangi surlar inşa ettiklerini bilmiyordum. Düşman birlikleri ile yakınlaşmaya başladık ve yakında ateşle temas kurmak zorunda kaldık. En yakın kentin sokaklarının, palmiye ağaçlarının çalılıklarının ve köprü çevresindeki sulama kanallarının kelimenin tam anlamıyla askerler ile tıkıştığı ortaya çıktı. Kapsamlı bir siperler, sığınaklar ve sığınak ağına sakladılar. Ve ultra-modern keşif uydularından sadece olağan, klasik kılık değiştirme yöntemlerini kullanarak saklanıyorlardı ve ayrıca uydulardaki uçuş modlarını “hesaplıyorlardı” ve “ufkun ötesinde ortaya çıkması sırasında saklandılar”.
Bu vesileyle, Pentagon'da oldukça garip bir karar verildi: görev gücünün taburu o kadar hızlı hareket ediyordu ki istihbarat servisini devraldı!
Her ne kadar Irak'taki Amerikan birlikleri en son "Ağ merkezli savaş" ile donatılmıştı. Silahlı birimler ve kara kuvvetleri, en son savaş yönetim sistemine sahipti, komutanların savaş alanındaki kuvvetlerin uyumu hakkında sürekli olarak güncellenen operasyonel bilgi edinebilecekleri Blue Force Tracker. Bu sistemin çalışma prensibi bir bilgisayar oyununu andırır, düşmanlıklara katılan tüm birlikler bilgisayar ekranında ikonları mavi, düşmanları kırmızı ile gösterilir. Simgeler, uydulardan, İHA'lardan ve diğer istihbarat araçlarından alınan verilere dayanarak istihbarat dairesi görevlileri tarafından elle taşınmaktadır.
Uygulamada, bu şekilde görünüyordu, ağdaki tüm bilgisayarlardaki tüm mavi simgeler aynı yerlere yerleştirilmişti, ancak kırmızı olanlar, bunun sonucunda oluşan karışıklığın bir sonucu değildi. Birçok komutan, mavilerin aynı olduğundan, aynı zamanda kırmızı olduklarına inanan, hepsinin kırmızılarının farklı yerlerde olduğunu bilmiyordu.
Köprüdeki savaşla birlikte, böyle bir karmaşa yaşanırken, ana merkezde, Kuveyt'te, “Şeftali” alanındaki Kızılların varlığını biliyorlardı, yerdeki komutanlar, monitörlerinde birden fazla kırmızı görmediler. Daha sonra, Amerikan birliklerinin bir zamanlar süper sistemli inananların yaşadığı Irak'taki başarısızlıklarını haklı çıkarırken, sistemin mimari ve yazılım eksiklikleri “ikonların uyumsuzluğunun” nedeni olarak açıklandı.
Daha sonra, düşmanlıklara katılan istihbarat görevlileri bu bilgiyi doğruladı, bilginin yavaş geçişinin karar alma sürecini olumsuz yönde etkilediğini belirtti. Yeni bir istihbarat elde etmek için tüm hareketleri durdurmak, antenlerin bir “ormanını” yerleştirmek, MSE terminali (ordu mobil iletişim sistemi) ile iletişim kurmak ve büyük veritabanlarını incelemek zorunda kaldık. Ve yine de neredeyse kör bir şekilde mücadele etmek gerekliydi.
Bu arada, Marcon grubunun keşif grupları “sığınan düşman piyade taburuna girdiler ve dedikleri gibi“ koştu ”. İzciler ateşe destek helikopterleri çağırdılar, içeri giren Apacheler bir düşman ateşi fırtınası tarafından karşılandılar, üç helikopter hasar gördü, ancak daha sonra grubun ana güçleri yaklaştı. Operasyonel taburun bir parçası olan bir "Abrams" şirketi, Iraklıların savunmasını kırdı ve Amerikalılar, bir kasırga altında düşman ateşi altında lastik botlarla nehri geçen köprüyü ele geçirdi. Patlayıcılar patlayıcı yükleri kaldırmayı başardılar, daha sonra grubun ana güçleri köprüyü geçti ve karşı bankada pozisyon aldı.
Ve hemen Irak birliklerinin karşı saldırısı başladı, daha önce farkedilmemiş olan Iraklı piyade sığınaklardan ve sığınaklardan tırmandı, düşmanın yeni tankları neredeyse tamamen bombalandı ve sıcak bir savaş başladı. Ve sadece şu anda ilk istihbarat raporu geldi - telsizin ele geçirilmesinin verileri: Irak özel kuvvetlerinin tugayına, köprüye yaklaşırken düşmana saldırması emri. Ayrıca, Irak birliklerinin komutanlığı Cumhuriyet Muhafızlarından iki tüccar Marcon'a karşı savaşa attı. Ancak o zaman bu “yukarıda” hakkında bir tahminde bulunmadılar, daha sonra biliniyordu.
Irak komandoları kuzeyden bir tabura, güneyden iki savaş taarruzuna saldırdı. Bütün gece yoğun şiddetli çatışmalar yaşandı, cephane sabahları tükenmeye başladı ve ölen ya da yaralananların sayısı yoktu. Güneşin ilk ışınlarıyla, Amerikan ordusunun önünde savaş dolu, kelimenin tam anlamıyla cesetlerle, çarpık tanklarla ve zırhlı araçlarla dolu korkunç bir görüntü ortaya çıktı.
Teğmen Albay Marcone'nin tek bir sorusu vardı: “Bu kadar sayıda Iraklı asker ve teçhizat Amerikan istihbaratında fark edilmeden bir noktadan diğerine nasıl geçebilir?”
Bilgelikle “gösteriş yapmaya” karar veren Amerikan Genel Ölçeklerinin sözleri çoktan emekliydi: ““ Ağ merkezli ”bir savaş fikri,“ savaş sisi ”nin gökte yaratılan devasa görmekte olan gözün pahasına atılacağını ima ediyordu. Bu özel durumda milyar dolar "tam bir onay aldı. “Savaş sisi” itilemedi, ancak harcanan milyarlarca emildi.
Tüm bahaneler ve belirtilen sebeplere rağmen, sonuç “ağ merkezciliğinin” etkisinin olumsuz kadar pozitif olamayacağı ve gerçekte bilgi düzeyinde bir düşüşe ve gerçek savaş koşullarında komutanların görevden alınmasına yol açabileceğini ortaya koymaktadır.
Amerikalıların zaferleri Iraklılara karşı daha fazla askeri üstünlük sağlıyor. Eğer düşman farklı, güç bakımından eşit olsaydı, hangi bahaneler ilginç bir şekilde icat edilirdi ve sebepleri neler olurdu?