Tetik uyarısı: Bu makale yeme bozukluklarından ve kalori kısıtlamasından bahseder. Lütfen dikkatli ilerleyin.
New York merkezli bir beslenme uzmanı olan Amy Gorin, endişeliyim, dedi. Ona kilo verme çabalarımı anlatmayı yeni bitirmiştim: altı haftada 25 kilo. Seçtiğim metodolojiyi onaylamadı ve yalnız değildi.
Seattle merkezli kayıtlı bir diyetisyen ve Beslenme ve Diyetetik Akademisi sözcüsü Ginger Hultin, Vay, bu kısa sürede çok fazla kilo verdi, dedi.
bunların hepsi gerçekten mi olmak ? diye sordu Rebecca Scritchfield. D.C.'de beslenme uzmanı ve adında bir kitabın yazarı. vücut nezaket . Anlattığınız her şeyi duymam ve birinin gelip beni görmesi ve herhangi bir sorunu veya endişesi olmadığını söylemesi benim için nadir olurdu. Bu normalde olmazdı.
New Jersey'de beslenme uzmanı Lauren Harris-Pincus bana kesinlikle hayran olmadığımı söyledi.
Onları bu kadar endişelendiren ne? Kısmen, kilo kaybımın hızı, elbette. Ama aynı zamanda onlara başarılı olmanın anahtarını söylemiş olmam da benim için acıydı.
İşte benim hakkımda bilmeniz gereken bazı şeyler: 36 yaşındayım ve yaklaşık altı fit boyundayım. Vücut tipimi zayıf ama göbekli olarak tanımlayabilirim. Ve fıtıklaşmış bir diski düzeltmek için Nisan ayında ameliyat oldum. Yetişkin hayatımın çoğunda 165 ile 185 pound arasında dalgalandım. Ancak 8 Eylül Cumartesi günü fizik tedavi ve hafif bir antrenmandan sonra tartıldığımda 188'e kadar süzüldüğümü gördüm.
Burada çok önemli şeyler söylemek için ara vermeliyim. 188'in benim gibi biri için mantıksız bir ağırlık olmadığını biliyorum. Sonuçta sadece bir sayı. Bu, ne kadar tartmanız gerektiği veya nasıl görünmeniz gerektiği ile ilgili değil. Nasıl hissettiğinden memnun olduğun sürece, bu şeylerin çoğu insan için önemli olduğunu düşünmüyorum. Eğer o insanlardan biriyseniz, hemen okumayı bırakabilirsiniz! Kutsal kâsenizi zaten buldunuz.
Ama mutlu değildim. Kendimi sağlıksız hissettim ve aynada gördüklerimden hoşlanmadım. 20'li yaşlarımda, eski bir kız arkadaşımın dediği gibi bira göbeğim çok tatlıydı; şimdi, 30'larımın sonlarında, öyle değildi. Yavaş yavaş, bir zamanlar oturdukları kemiklerden erimiş gibi görünen kaslarımı çevreleyen kıyafetleri giymeyi bıraktım. Yıllardır kayak yapmadığımı fark ettim - eskiden sevdiğim bir aktivite. Artık bunda pek iyi olacağımı düşünmüyordum ve sessizce öğrenmek istemediğime karar vermiştim.
Yıllar boyunca, kız arkadaşım ve ben günlerimize bir kilo yönetimi stratejisi olarak değil, kapıdan çıkarken hızlı ve makul derecede sağlıklı bir kahvaltı olarak bir smoothie ile başladık: Bir muz, iki hurma, bir fincan şekersiz. hindistan cevizi badem sütü, bir kaşık fıstık ezmesi ve bir avuç ıspanak. Besinsel olarak, biraz salata yemek gibi ama tadı daha çok tatlı içmek gibi. Ertesi gün, sabahları bu 500 kalorilik karışımı yemekten ve aradaki tüm noktalarda ne istersem yemekten, hem kahvaltı hem de akşam yemeği için bir smoothie yemeye gittim. Öğle yemeğinde bir kase çorba ya da küçük bir sandviç yedim. Artık Perşembe sabahı simit iş başında değil; artık kanatlar, ribeyes veya New York şeritleri yok; ve kesinlikle atıştırmalık yok.
Her zaman aç hissettim. aç yattım. aç uyandım. Aç olmadığım tek zaman bir smoothieden sonraydı ve o kısacık tokluk anı asla sürmedi. Beynimde bir zamanlar ayrılmış olan kısımlar Akşam yemeğinde ne yemeliyim? şimdi sadece açlıkla meşguldüler ve acımasız bir dönüşle aç olmayı düşünmemeye çalışıyorlardı.