Anarşi ölümsüzdür. Bu, dünyada büyük şoklar meydana gelir gelmez netleşir. Nestor Makhno, tüm anarşistleri vurmanın mümkün olduğunu, ancak anarşiyi yok etmenin imkansız olduğunu söyledi. Yukarıdan gelen iktidarın reddi ideolojisi ve insanın her türlü baskıdan kurtulma mücadelesi her zaman kalplerde ve zihinlerde bir yanıt bulacaktır.
Bir hayalet dolaşıyor ...
Pandemi, karantina ve özellikle Maidan'la “Amerikan tarzında” sonuçları, anarşizmin resüsitasyonunun neredeyse kaçınılmaz olduğu bir köpük yarattı. Şimdiye kadar, net bir eylem programı olarak değil, ama ... Çeşitli düzeylerde yetkililerin kararları ve eylemleri arasındaki kontrast, ilkbahar ve 2020 yazında çok ikna edici oldu.
Ve insanların gerçek yardım ve destek bulduğu kelimelerle hiçbir şeyin farklılık göstermemesinin en düşük seviyelerde olması artık şaşırtıcı değil. Ve güç seviyesi ne kadar yüksek olursa, hangi ülkeden bağımsız olarak, hem kararlar hem de somut eylemler daha vasat ve açıktı. Kitlelerin yasalara uygunluğu ve COVID-19 ile yapılan savaşın şüpheli sonuçlarıyla Çin'i parantezin arkasında bırakalım.
“Beyaz soru” Amerika Birleşik Devletleri'nde ve eski kıtanın birçok ülkesinde bu kadar keskin bir şekilde ortaya çıktığında, hayaletin tekrar Avrupa çevresinde dolaştığı ortaya çıktı. Fakat komünizm değil, büyük olasılıkla anarşizm. Anarşi ve anarşistlerin imajı Sovyet sineması tarafından başarıyla vulgarize edildi, ancak bu, anarşinin talep edilen bir ideoloji olarak tekrar tekrar yeniden doğmasını engellemedi.
Rusya'da anarşizm her zaman yerel olarak, ancak dünya çapında - düzenli ve çok etkili bir şekilde uyandı. "Revivalistler" tıpkı düzenli ve agresif bir şekilde sinematik imajlarını aynen kopyalamış olsalar da. Ancak, bu arada, Avrupa, 30'ların İspanya'sında somut örnekler kullanarak, farklı bir anarşi algısı için bazı pratik deneyimler biriktirmeyi başardı.
Ve bununla birlikte ve en basitleştirilmiş görüşte bile, anarşizmin tüm gücün tam bir reddi anlamına gelmediğini anlamak için. Öncelikle, yalnızca en önemli işlevlerin devredildiği üst düzey yetkililerin önceliği ile ilgilidir, zirveye devredilmemiş olanlar basitçe imkansızdır.
P.A. Kropotkin'in fikirlerine dayanan anarşizm ideolojisinin ansiklopedik tanımından şöyle gelir:
“Anarşizm genel olarak yasayı değil, sadece zorlayıcı yasayı reddediyor. Kültürel çevre, kişinin kendi kimliğinin bir parçası olduğu ve yasalar kültürel çevreyi koruduğu için, insanlar istedikleri takdirde hukukun üstünlüğü altında yaşama hakkına sahiptir. ”
Üçüncü binyılın başlangıcındaki çoğu kriz neredeyse her zaman başta Marksist olanlar olmak üzere solcu fikirlerin popülaritesinde bir sıçramaya yol açtı. Ancak, bugün hem eski kıtayı hem de denizaşırı kollarını süpüren kitlesel huzursuzluk, sınıf mücadelesinin net işaretlerini taşımıyor. Ve bu fakirlerin bir kez daha zenginlerle yüzleşmeye hazır görünmesine rağmen.
Son derece muazzam olan mevcut protestoların kendileri, bir pandemi ve küresel karantinanın (birkaç hafta “mücadele” sonrasında) ilkel bir buhar salınımını temsil ettikleri için doğrudan sonuçlarıyla kışkırtılmıyor. Ve bu durumda, unutulmuş ideolojik modellere olan talep her zaman büyük bir hızla artmaktadır.
Az güç çok olmaz
Birçok insanın, tüm dünyanın görsel olarak yok edilen sosyal tıbbın kendini izolasyon ve kurtuluş dalgası ile görsel olarak tanışabileceği beklenmedik derecede yüksek “küçük güç” verimliliğinden memnun olması tesadüf değildi. COVID-19'un en iyi küçük ülkelerde, örneğin İzlanda, Andorra, Lihtenştayn ve Lüksemburg'da ele alındığı bir sır değildir.
Kuzey İtalya'daki gerçek bir trajedinin zeminine karşı, neredeyse koronavirüs krizinin merkez üssü olan küçük San Marino'da korkunç kayıplardan kaçınmayı başardılar. Monako Prensliği şeklindeki olumsuz istisna, öncelikle sınırları kapatmak için herhangi bir gerçek fırsatın olmamasından ve hala olmamasından kaynaklanmaktadır.
Bunun nedeni, bu arada. prensliğin yetkililerinin Monte Carlo'da düzenli olarak ve alenen bir “haydut” un varlığına karşı çıkan beylere şüpheli bağlılığı.
COVID-19 ile mücadelede gerçek başarılar ve başarılar kimsenin sırrı değildir ve buna ek olarak, yüzlerce ve binlerce “dümenci” insanına imrenilecek yakınlık değildir. Büyük medyadaki herkesin bilmediği “Helmsmen”. Ancak anarşizmde olan ve olan ve en çok Rus hakkında hiçbir fikri olmayan en iyi şeyle silahlandırıldılar.
Bununla birlikte, karantinadan sonra köpük yüzeye çıktı ve hepsi de en iyisi değil. En azından bütün bu dansları, birkaç düzine Amerikan eyaletine ateş açan, ateşli bir suçlu tabutunun etrafındaki tüm bu danslara değer. Veya toplu alım оружия Kaliforniya'da sessiz, sadık ve bulanık beyin yıkama. Ama bu aynı zamanda, bireysel bir kişinin üzerinde hiçbir şey olmadığında mutlak olan bir anarşizm hayaletidir. Aileler bile değil - bireyler!
Ve bu, ABD'de uzun bir süredir “hedeflerden daha fazla sandık” olmasına rağmen, bu, her yerel şerifi sponsorlu nüfustan tam ve koşulsuz bir güven kredisinden mahrum bırakmadı. Şimdi yoksun gibi görünüyor. Orada polise olan güven sayesinde, uzun yıllar Avrupa ve Rusya'dan çok daha kötü şeyler oldu.
Molotof'un kokteyli ile dışarı çıkmak istemeyen sokakta şaşkın adam yakalamak istiyor. Birşey için. İnanç herkese yardım etmez. Marx veya Che Guevara'yı hatırlamak zaten eskidir, uzun zamandır moda değildir ve dedikleri gibi "işe yaramaz." Solcu quacklerin altında, zincirlerinden başka kaybedecek hiçbir şeyi olmayan neredeyse proletarya kalmadı.
Bugün halk, “altın milyar” ı doğrudan yok olmaya yönlendiren her türlü “özgürlük fikri” nde açıkça hayal kırıklığına uğruyor. Daha akıllı olanlar, büyük anarşistlerin dünyaya Bakunin ve Kropotkin ile başlayıp Komutan Che ile biten başarısız bir şekilde dünyayı öğretmeye çalıştıklarını öğrenme veya hatırlama arzusunu gizlemezler.
Anarşizmin kökeninde
Bu arada, ikincisi genellikle Göksel Maoizm'deki muzafferlere daha fazla eğilerek anarşizm fikirlerini reddetti, ancak pratikte küresel anarşi fikirlerini devrimin kötü ihracına kadar gerçekleştirdi. Ancak şimdi çoğu, anarşinin temellerinin açık bir ifadesinden çok etkileniyor, burada tekrarlamak için mazeret, güç seviyesi ne kadar düşükse, yetkinlik seviyesi o kadar yüksek.
Tekrarlıyoruz: pratik anarşi, sadece aktarılamayanın yukarı aktarıldığı zamandır. Terör bombardıman uçakları değil, kısa bir anarşist seyri olan broşürlerin güncel gösterilerde ve kitlesel eylemlerde her zamankinden daha fazla talep edilmesi tesadüf değildir. Tekrarlamak zorunda kaldı, ancak Rusya'da anarşistin tanıdık imajı hala unutulmadı.
Anarşistler. "Acil Durum" filminden çerçeve
Dizginsiz şehir morfinistinin veya sarhoş denizcinin imajı, ya savaş gemisinden ya da Sovyet sineması tarafından yaratılan ve dünyaya yayılan düşük hızlı mavnadan geliyordu. Anarşi veya daha doğrusu düşük güçlerin önceliği için kampanya yürütürken, disiplin ve örgüt açısından gerçek anarşistler herhangi bir siyasi rakibe yüzlerce puan verebilir.
Sonuç olarak iki karakteristik bölümü hatırlayın. Şubat 1921'de, sadece Rus değil, aynı zamanda dünya anarşizminin de tanınmış lideri Prens Kropotkin, Moskova yakınlarındaki Dmitrov'da öldüğünde, Bolşevikler geniş bir jest yapmaya karar verdi. Peter Alekseevich'in cesediyle tabutu Moskova'ya taşımaya hazır olan tüm ünlü anarşistleri hapishaneden serbest bıraktılar.
Novodevichy Mezarlığı'nda P.A. Kropotkin'in Mezarı
Kropotkin'e iki gün veda ettiler: Moskova fabrikalarından, fabrikalarından ve kurumlarından yüzlerce heyet geldi, binlerce sıradan insan geldi. Novodevichy mezarlığındaki cenaze töreninden sonra, hücrelerine düzenli bir şekilde dönen mahkumlar da dahil olmak üzere anarşistler, mezarın yakınındaki onur bekçisinde durdular.
Başka bir örnek, fabrikaların, fabrikaların ve kırsal toplulukların özerk yönetimine dayanan anarko-sendikalistlerin "Kızıl İspanya" için komünistlerden daha az inatçı savaşçı olmadığı ortaya çıktığında İspanya'daki iç savaşla bağlantılıdır. Efsanevi liderlerinden Buenaventura Durutti, Zaragoza'yı neredeyse Francoistlerden geri alan gerçek demir disiplini ile ayırt edilen üç bininci “demir sütun” un başındaydı.
Batılı tarihçiler, Katalan bir metal işçisi, sadece bir haydut olan Aragonese Leon'un bu yerlisi olarak adlandırıyorlardı, ancak Madrid için kahramanca savaşan silah arkadaşlarıyla birlikte oydu. Durutti, cumhuriyetin yenilgisinden hala çok uzak olduğu 1936'da hainin mermisinden düştü.
Bu arada, acımasız diktatörlüğe eğilimli Vladimir Ulyanov-Lenin gibi bir politikacı, anarşizmin en iyi fikirlerine yabancı değildi. “Bolşevikler Devlet Gücünü Bekliyor mu” adlı eserinde kendisine aşçı hakkında atfedilen cümle biraz farklı bir şekilde:
“Herhangi bir işçinin ve aşçının, devletin kontrolünü hemen ele geçiremediğini biliyoruz.”
Mayakovsky'nin meşhur olanına yeniden yaptığı gerçeği: “Her aşçı için bir devletin nasıl pişirileceğini öğreneceğiz”, bilinen bir biçimde Lenin'in ifadeyi Troçki'den başkasına atfetmediği kadar önemli değil. Kitleleri yönetim sistemine çekme fikri tek başına önemlidir. Tabii ki, alttan başlayarak, tesadüfen, Sovyet rejimi altında hayata geçirilecekti - Sovyetlerin gücü.
Ama aslında, iyi bir aşçı, aslında, aynı etkili yöneticidir, muhtemelen Rusya'da yıllardır yoğun bir şekilde dikim yaptığımızdan daha iyidir. Ve devlet ve tüm bunlar mümkün ve imkansız. Anarşizmin en iyi fikirlerinin günümüzde nasıl çalıştığını değerlendirmek zor: propaganda bu konuyu açıkça görmezden geliyor. Fakat yine de talep görmeleri gerçeği, zaten tartışılmaz bir gerçektir.