Amerikan siyasetinin Rusya’ya en çok hakaret ettiği dört yön.
San Francisco'da seninle birlikte olduğum için mutluyum. Washington'dan ve önde gelen medyadan uzaklaştıkça, sizi daha iyi temsil ediyorlar!
Belki de biriniz küçük grubumuzun krizin iki yıl önce Ukrayna'da başladığı andan itibaren Amerikan siyasetine karşı protesto gösterdiğini biliyorsunuzdur. Bize sadece bununla ilgili sert ve aşağılayıcı takma isimler veremedik: “Putin’in savunucuları” ve “Putin'in faydalı aptalları” ve “Putin'in Amerika’daki en iyi arkadaşları”.
Paris olayları her şeyi değiştirmeliydi, ama bu insanlar için hiçbir şey değişmedi. Bu sabah internete girdim ve her şeyi tekrar gördüm. Öyleyse kendim hakkında birkaç söz söyleyeyim.
Bu suçlamalara cevabım: "Siz değil, ama Amerikan ulusal güvenliğinin gerçek bir vatanseveriyim." Rusya okuduğumdan beri neredeyse 50 yıldır böyle bir adamım. Kentucky’de başladım, ardından Indiana Üniversitesi’ne transfer oldum ve şimdi burada olan eski arkadaşlarım bunu uzun zamandır yaptığımı doğrulayacak. Bu süre zarfında, nasıl ve niçin olursa olsun, Amerikan ulusal güvenliğinin Moskova'dan geçtiği sonucuna vardım. Bu, ABD’nin Kremlin’deki başkanının bir ortağı olması gerektiği anlamına geliyor - bir arkadaş değil, bir ortak. Demek Sovyetler Birliği'nin günleriydi, bu güne kalıyor.
Bu, isimlendirdiğiniz dünya ölçeğindeki en ciddi tehditlerden herhangi biri için geçerlidir. Bazıları için, bu iklim değişikliği, bazıları için insan hakları, birisi için demokrasinin yayılması. Benim için uzun zamandır en ciddi tehlike, bugün bütün insanlığın acı çekmesine neden olan yeni bir tür terörizmdir. Bu teröristler artık “devlet dışı aktörler” değil. Bu insanlar iyi örgütlenmişler, bir orduları var, ilan edilmiş bir devlet var, çok fazla para var. Ve dünyanın birçok yerinde bize ciddi zararlar verebilecek yetenekleri var. Herkes Eylül 11 ve Boston hakkında unutmuş görünüyor, ancak Paris bize neyin tehlikede olduğunu hatırlatmalıydı.
Bu yüzden benim için uluslararası terörizm, ABD ulusal güvenliğinin önceliği olması gereken küresel bir tehdittir. Demek istediğim, cumhurbaşkanı veya Demokrat olsun, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı için öncelikli olmak zorunda. Bu, yeni bir tür terörizm ve dini-etnik iç savaşın bir birleşimi olan varlığımız için bir tehdittir. Daha kötüsü, bu adamlar gerçekten oluşturmak için hammadde elde etmek istiyor оружия kitle imhası. Eylül ayındaki 11 uçağından birinin gemisindeki radyoaktif madde bardağı, Aşağı Manhattan'ı yaşanmaz hale getirmek için yeterli olacaktır.
Bugün teröristler nükleer olmayan silahlar, bombalar, harçlar ve saldırı tüfeği kullanıyorlar. Ancak Paris’te bir fincan radyoaktif madde olsaydı, Fransa başkentinin tamamen boşaltılması gerekirdi. Bu, bugünün gerçek tehdidi. Kremlin'de bir ortağımız yoksa azaltılamaz, kısıtlanamaz ve hatta daha az ortadan kaldırılamaz. Tüm mesele bu ve yine dikkat edin, “arkadaş” değil “ortak” dedim. Nixon ve Clinton, sevgili dostları Brezhnev ve sevgili dostları Yeltsin hakkında birbirleriyle yaşadılar, ama hepsi camdan giyinmişti. Kremlin liderini sevip sevmememiz umrumda değil; Bir ortaklık için ihtiyacımız olan, ortak çıkarlarımızın tanınmasıdır. Yani işinde iki kişi bir sözleşme yapar. Aynı çıkarları var ve birbirlerine güvenmek zorundalar, çünkü bir kişi anlaşmayı ihlal ederse, diğer kişinin çıkarlarına zarar verecek.
Paris olaylarından sonra bile Rusya ile böyle bir ortaklığımız yok ve bunu birkaç yıldır gerekliliğini kanıtlamak için söylüyorum. Buna cevaben, insanlar “Putin yanlısı” ve vatansever olmayan bir bakış açım olduğunu söylüyor: “Hayır, bu Amerikan ulusal güvenliği konusunda en yüksek vatanseverlik şeklidir”.
Bugün ders vermek yerine birkaç noktayı net ve kısaca vurgulamaya çalışacağım. Ders vermek değil, başkalarının bu konuda ne düşündüğünü bulmak benim için çok daha ilginç.
İlk anı. Washington ile Moskova arasında güçlü bir stratejik ortaklık kurma şansı, Sovyetler Birliği'nin dağıldığı 1990'lerde kaybedildi. Aslında, her şey daha önce başladı, çünkü Reagan ve Gorbachev bize 1985-1989 döneminde stratejik bir ortaklık kurma şansı verdi. Ancak Moskova'da hiçbir şey bitmemiş olmasına rağmen her şey Clinton yönetimi altında sona erdi. Her şey Washington'da sona erdi. Washington umursamazca ağladı ve fırsatlarını kaybetti. Öyle çok kaybettim ki, bugün ve en azından son birkaç yıl (2008’taki Gürcü savaşından sonra) kelimenin tam anlamıyla Rusya’yla yeni bir soğuk savaş durumundayız. Politikadan ve medyadan birçok insan bu terimi kullanmak istemiyor. Sonuçta, aramızda soğuk bir savaş olduğunu kabul ederlerse, son 20 yıldır ne yaptıklarını açıklamak zorunda kalacaklar. Bu nedenle, “Hayır, bu soğuk bir savaş değil” diyorlar.
Bir sonraki an. Bu yeni soğuk savaş, ondan önceki 40 yaz soğuk savaşından daha tehlikeli hale gelmek için her fırsata sahip. Bunun birkaç nedeni var. Her şeyden önce, bunu düşünelim. Eski Soğuk Savaş'ın merkez üssü, Rusya'dan çok Berlin’deydi. Doğu Avrupa'da, Rusya ile Batı arasında geniş bir tampon bölge vardı. Bugün, merkez üssü tam anlamıyla Rus sınırında, Ukrayna'da. Her şey Ukrayna ihtilafı nedeniyle başladı ve Ukrayna siyasi olarak bir saatli bomba olarak kaldı. Mevcut çatışma sadece Rus sınırlarında değil aynı zamanda Rus-Ukrayna “Slav uygarlığının” merkezinde yer alıyor. Bu, Amerikan İç Savaşı kadar karmaşık ve karmaşık bir iç savaş.
Birçok Ukraynalı antagonist aynı inançta büyüdü, aynı dili konuşuyor, evlilikle bağlanıyor. Günümüzde kaç karma Rus-Ukrayna evliliklerinin olduğunu bilen var mı? Milyonlarca. Neredeyse tüm aileler orada karışık. Bu aynı zamanda daha fazla hasara ve hatta daha fazla tehlikeye neden olabilecek bir saatli bombadır. Aslında, Rusya sınırlarında, Rusya / Ukrayna ruhunun merkezinde ... ya da en azından Ukrayna ruhunun yarısında ... Ukrayna'nın yarısı Batı Avrupa'da olmak istiyor. Bu da her şeyi daha da tehlikeli yapıyor.
Bir sonraki anım daha da kötü. Karayip krizinden sonra Washington ve Moskova'nın bazı genel davranış kuralları geliştirdiğini hatırlıyorsunuz. Nükleer bir uçurumun eşiğine ne kadar yakın olduklarını gördüler ve bu nedenle hem antlaşmalar hem de gayrı resmi anlaşmalar çerçevesinde bir dizi yasak kabul ettiler. Her iki taraf kırmızı çizgisinin nerede olduğunu biliyordu. Zaman zaman üzerlerine bastılar ama hemen geri çekildiler, çünkü bu kırmızı çizgiler hakkında karşılıklı bir anlayışa sahiplerdi. Bugün böyle kırmızı çizgiler yok. Putin ve selefi Dmitry Medvedev, sürekli olarak Washington: “Kırmızı çizgimizi geçiyorsunuz!” Dedi ve Washington şöyle dedi: “Kırmızı çizginiz yok. Kırmızı çizgilerimiz var. İstediğiniz sürece sınırlarınız etrafında askeri üsler kurabiliriz, ancak Kanada ve Meksika'da üslere sahip olamazsınız. Kırmızı çizgileriniz yok. ” Bu açıkça göstermektedir ki, bugün genel davranış kuralları yoktur.
Örneğin, son yıllarda, ABD ve Rusya aralarında üç arabuluculuk savaşı yürütmüşlerdir. Bu, 2008’tan başlayarak, Ukrayna’nın 2014’sindeki Georgia ve Paris’e kadar Suriye’nin üçüncü olacağı anlaşılıyor. Washington’un Suriye’de hangi pozisyonda olacağını henüz bilmiyoruz. Hollande kararını verdi; Rusya ile koalisyon kurulduğunu açıkladı. Washington, Rusya’nın görüşüne göre "sessiz kalıyor ya da Moskova ile koalisyona karşı çıkıyor".
Bir başka önemli nokta. Bugün ABD’de Soğuk Savaş’a karşı çıkan ve gerginlikleri gidermek için hiçbir siyasi güç ve hareket yoktur - ne siyasi partilerimizde, ne de Beyaz Saray'da, ne de Dışişleri Bakanlığı’nda, ne de ana akım medyada, üniversitelerde ve analitik merkezlerde . Burada meslektaşlarımdan birinin başını salladığını görüyorum, çünkü 1970 ve 1980 yıllarında Beyaz Saray'da bile başkan yardımcıları arasında müttefik olduğumuzu hatırlıyoruz. Dışişleri Bakanlığında müttefiklerimiz vardı, senatçıları destekleyen ve bizi destekleyen, kendi görüşlerini ifade eden ve bakış açımızı dikkatlice dinleyen senatörler ve Temsilciler Meclisi üyeleri vardı. Bugün, böyle bir şey yok. Bu kadar açıklık ve destek olmadan demokratik bir toplumda ne yapabiliriz? Bomba atamıyoruz, kendimize dikkat çekiyoruz, lider medyada yayınlayamıyoruz, bütün ülkeyi duymak için yapamayız. Toplumda böyle bir tartışma eksikliği son derece tehlikelidir.
Bir sonraki noktam soru. Bu yeni soğuk savaştan kim sorumludur? Soruyorum, çünkü birisine parmakla işaret etmek istiyorum. Kongre’nin de burada yardımcı olmasına rağmen, sadece Beyaz Saray’ın Amerikan siyasetinde değişiklikler yapmasını istiyorum. Fakat Rusya-Amerikan ilişkilerinde 1991’taki Sovyetler Birliği’nin çöküşünden sonra neyin yanlış gittiğini ve neden ... başka türlü yeni bir düşüncenin olmayacağını bilmemiz gerekiyor. Yeni bir politika olmayacak. Şu anda, ABD siyasi ve medya kuruluşunda yeni bir düşünce yoktur. Bu yeni düşünce, Avrupa Parlamentosu'nda aktif olarak mevcuttur. Fransız medyasında, Almanya'da ve Hollanda'da büyük endişe ve endişe var. Londra'daki Cameron bile, görüşlerini tekrar gözden geçiriyor.
Şu anki ABD siyasi ve medya kuruluşunun konumu, yeni soğuk savaşın başında, Putin'i baştan sona tek suçlayan tek kişi olması. Ve biz Amerika'da yanlış bir şey yapmadık. Her aşamada erdemli ve akıllıydık ve Putin saldırgandı ve kötü biriydi. Peki revize etmek için burada ne var? Bu Putin her şeyi gözden geçirmeli, bizi değil.
Buna katılmıyorum. Bu nedenle, ben ve meslektaşlarım çok çirkin saldırılar altındayım. Kentucky'de, çocuklukta bana şöyle söylendi: “Her birinde hikayeler iki taraf var. ” Ve bu insanlar şöyle diyor: “Hayır, bu hikayede, Rus-Amerikan ilişkileri tarihinde sadece bir taraf var. Ve diğer tarafın gözünden bakmaya gerek yok. Hakim kuruluşun genel kabul gören yorumunu yorulmadan tekrarlamanız gerekir. ” Mevcut sorunları çözmeden bunu yapmaya devam edersek, sadece ABD’de değil, ikinci bir “Paris” alacağız.
Bu yüzden Amerika'nın ulusal güvenliğinin vatansever olması gerektiğini ve her şeyi yeniden düşünmemiz gerektiğini söylüyorum. Nedense, Clinton yönetimi, Rusya’ya yönelik “kazanan her şeyi alır” politikası ilan etti. Dedi ki: "Soğuk savaşı kazandık." Bu doğru değil. Reagan-Gorbaçov döneminde, Moskova'nın büyükelçisi olarak çalışan Jack Matlock, kitabında Reagan’ın Gorbaçov'la görüşmelerinin her aşamasında ne olduğunu açıkladı. Aslında, Clinton yönetimi kazananın hepsini alması prensibine dayanarak, kararsız bir pozisyon aldı. Böyle bir politikanın sonuçları nelerdir? Sonuçlar çok geniş. En kötüsü, ABD’nin Rusya’yla tarihte bir dönüm noktasında stratejik bir ortaklık kurma şansını kullanmadığı yönünde.
Açıkçası, Rusya’nın en çok rahatsız ettiği dört Amerikan politikası var. Onlar aşağıdaki gibidir.
1. NATO’yu doğrudan Rus sınırlarına taşıma kararı. Avrupa'da Soğuk Savaş sonrası şekillenen düzeni bozan Putin olduğunu belirterek saçma sapan konuşuyoruz. NATO’nun genişlemesi sürecinde Rusya bu Avrupa düzeninden dışlandı. Rusya "uzaklara" itildi (güvenlik bölgesinin dışında). Rusya sürekli tekrarladı: “Gorbaçov ve Reagan tarafından önerilen pan-Avrupa güvenlik anlaşmasını imzalayalım.” Ancak NATO’nun genişlemesinin destekçileri şöyle dedi: “Burada askeri bir şey yok, demokrasi ve serbest ticaretle ilgili. Bu Rusya için faydalıdır. Zehirini yut ve gülümse. ” Ruslar 1990'lerde seçim yapmadıklarında, yaptılar; ama güçlendiklerinde, bir seçeneğe sahiplerdi ve sessiz olmanın yeterli olduğuna karar verdiler.
Ülkesinde destek almaktan hoşlanan herhangi bir Rus liderinin yapacağı gibi, Rusya savaşmaya başladı. Bu şaka değil. Sonunda, Yeltsin yürümek zor oldu. Cumhurbaşkanlığı dışına itildi, gönüllü olarak ayrılmadı. Burada önemli olan şey bu. Herkes 1990'lerde böyle bir durumu önceden tahmin edebilirdi - ve bazılarımız bunu yapıp izin verdiğimiz kadar sık ve yüksek sesle konuştuk.
2. ABD füze savunması ile ilgili müzakereleri reddetti. Şimdi füze savunması bir NATO projesi. Bu, füze karşıtı savunma tesislerinin kara ve denizin (denizcilik daha tehlikeli) şu anda NATO’nun genişlemesinin bir parçası olduğu ve Rusya’yı kuşatma stratejisinin bir parçası olduğu anlamına geliyor. Füze savunması aynı askeri sistemin bir parçasıdır. Ruslar, füze savunmasının nükleer misilleme sistemlerine yönelik olduğundan kesinlikle emin. "Ah, hayır, hepsi İran'la ilgili, seninle değil" diyoruz. Ama Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nden Ted Postol ile konuş. Size füze savunma sisteminin bugün Rus hedeflerine vurabilecek saldırgan bir silah olduğunu açıklayacaktır. Aynı zamanda INF Antlaşması'nın ihlalidir, çünkü bu sistemde seyir füzeleri kullanılır. Bu arada, yine cruise füzesi yarattığı için Rusya'yı suçluyoruz. Evet, yapmaya başladı çünkü uzun yıllar ilk defa gereksiz bir silahlanma yarışına geri döndük.
3. Rusya'nın içişlerine demokrasinin desteklenmesi adına müdahale. Ulusal Demokrasi Teşkilatı tarafından uygulanan Rusya ve Ukrayna'daki “muhalefet politikası” programlarını finanse etmiyoruz. Bunu pek bilmiyorsunuz, ancak Medvedev Rusya devlet başkanıyken, Clinton ve Michael McFaul harika “sıfırlama” yı yaparken (şartlarına bakarsanız dolandırıcılıkla diplomatik bir oyun olduğu anlaşılıyor) Başkan Biden, Moskova’ya geldi Eyalet Üniversitesi ve Putin’in başkanlığa geri dönmemesi gerektiğini söyledi. Sonra doğrudan Putin’e söyledi. Hayal edin: Putin bize yakında geliyor ve Rubio ya da Clinton'a cumhurbaşkanlığı yarışından çekilmeleri gerektiğini söylüyor!
Rusya’ya yönelik eylemlerimizde kırmızı çizgiler var mı? İstediğimizi yapma ve yapma hakkımız var mı? Bu her şey için ve kesinlikle politika için geçerlidir. Beyaz Saray, ağzını kapalı tutamaz, kendi çıkarları ve lider medyası ile Rus karşıtı lobide sürekli zorlanır. Hepimiz demokrasiye inanıyoruz. Ancak beğenip beğenmeyeceğimizi, Rusya'ya dayatamayacağız. Ve yapabilseydik, sonuçlarından pek hoşlanmazdık.
Dolayısıyla kendimize sormamız gerekiyor: Paris saldırılarından sonra Rusya ile ilgili konumumuzu dikkatlice düşünmeli miyiz? Ve Rusya'nın dünyadaki meşru çıkarları var mı? Ve eğer öyleyse, bunlar nedir? Peki ya sınırları? Suriye'de meşru çıkarları var mı?
4. Son an umut ve öneri. (Paris'ten önce hiç umut olmadığını düşündüm.) Rusya ile olan en az üç alanda kaybedilen ortaklığı geri kazanma şansımız hala var.
Ukrayna. Minsk Anlaşması'nın özünü biliyorsun. Ukrayna Petro Poroshenko Başkanı ve Putin Cumhurbaşkanı Francois Hollande, Angela Merkel tarafından geliştirilmiştir. Müzakerelerle Ukrayna'da iç savaşın sona ermesini sağlar. Bu çatışmanın esas olarak bir iç savaş olduğunu ve yalnızca ikincil olarak Rus saldırganlığı tarafından kabul edildiğini kabul ediyor. Önde gelen Amerikan medyasının ne dediği umurumda değil - aslında, bu Ukrayna iç savaşı. İç savaşa son vermek, güvenliği güçlendirmek demektir.
Suriye. Paris'ten önce, Amerikan-Rus koalisyonu yaratma şansının neredeyse hiç olmadığını düşündüm. Kısmen ... Psikanaliz konusunda güçlü değilim ama en azından kısmen sebebi, Obama'nın kendisini Putin'e bağlamasından kaynaklanıyor. Kızgın, ona kızmış ve kendisi hakkında ilişki kurmaya yardım etmeyen şeyler söylüyor. Ancak Paris olaylarından sonra, Hollande şu anda bir Rus-Fransız koalisyonu olduğunu söylediğinde, Almanya onunla hemfikir olduğunda şunu söyleyebilirim ki, tüm Batı Avrupa onlara katıldı, bir şans ortaya çıktı. Ancak, yalnızca Beyaz Saray bu fırsatı değerlendirirse gerçekleştirilecektir. Yakında anlayacağız.
Nükleer tehdidin Sovyetler Birliği ile birlikte ortadan kalktığı yanlış güven. Aslında, bu tehdit daha karmaşık ve çeşitli hale geldi. Ancak siyasi elit bunu unutuyor. Bu, Clinton yönetimine (ve bir dereceye kadar Bush’un yeniden seçim kampanyası sırasında yaşlanmayacağına göre) bir başka kötüye kullanılmasıdır - 1991’ten sonra, Soğuk Savaş döneminin nükleer tehlikelerinin artık mevcut olmadığını söyledi. Fakat gerçekte, bu tehdit, şans eseri ya da ihmal ederek yoğunlaştı ve şimdi durum her zamankinden daha tehlikeli.
Geçen yıl, makul olmayan bir tahriş ve öfke patlaması nedeniyle, Rusya, hatırlarsanız, Kongre tarafından kabul edilen en akıllı yasama eylemlerinden biri olan Nunn-Lugar girişiminden çekildi. 1990'lerde, nükleer silahların üretimi için malzemelerinin güvenliğini ve güvenilir bir şekilde depolanmasını sağlayan Rusya'ya para verdik. Ek olarak, bu malzemelerin nasıl yapıldığını ve kullanılacağını bilen ve bunun dışında orada çalışmak ve bilgilerini satmak için Suriye, Yemen veya Kafkasya'ya gidebilecek bilim adamlarına maaş ödedik. Rusya bu girişimden çekildi, ancak Nunn-Lugar girişiminin koşullarını gözden geçirmek istediğini söyledi. Beyaz Saray reddetti. Paris’ten sonra, Obama’nın telefonu açıp “Size insanları gönderip pazarlık yapalım” diyeceği umudu var.
Ne yazık ki, bugün gelen bilgiler Beyaz Saray ve Dışişleri Bakanlığı'nın öncelikle ve Suriye’deki Rus eylemlerine karşı çıkmayı düşündüklerini gösteriyor. Rusya'nın dünyadaki Amerikan liderliğini zayıflattığı gerçeğinden endişe duyuyorlar.
Ancak son derece önemli bir nokta var. Amerika Birleşik Devletleri artık dünyayı tek başına yönetemez ve gerçekten de neredeyse hiç dayanamaz. Paris'ten çok önce, küreselleşme başlamış, ABD'nin egemen olduğu tek kutuplu bir dünyanın sonunu belirleyen başka olaylar yaşanmıştı. Bu dünya artık yok. Gözlerimizin önünde çok kutuplu bir dünya beliriyor ve bu sadece Rusya değil, aynı zamanda beş ya da altı ülke. Washington’un bu yeni gerçeği tanıma konusundaki inatçı isteksizliği, sorunun bir parçası haline geldi. Bugün Paris’ten sonra bile.