Hayat çok hızlı geçiyor Yiğit oğlum. Seninle birlikte biz de büyüyoruz, en azından ben öyle hissediyorum. Ne zaman ne yapacaksın diye merakla beklemedeyim. Uzun zaman boyunca konuşmayan bir çocuk olarak, 3 yaşından beklenmedik cümlelerin beni hayretlere düşürmeye devam ediyor. Geçmiş zaman, gelecek zaman ve şimdiki zamanı son derece yerinde kullanıyorsun. Sanki 3.5 yaşında küçücük bir çocuk gibi değil de genç bir delikanlı var karşımda zannediyorum. Yeni taşındığımız eve henüz alışamadın, eski evimiz daha güzeldi diyorsun halen. Buradaki bahçede günlük olarak parka çıkmayı çok seviyorsun. Yeni arkadaşlar edindin kendine. En sevdiğin o kız arkadaşla elele tutuşup bakkala bile gidiyorsunuz. Sarı yaprakların arasında yuvarlanıp koşturuyorsun. Halen öğlen uykuların devam ediyor. Bazı günler gündüz uyumadan akşamı bulabiliyorsun ama gündüz uykularına ihtiyaç duyuyorsun çoğunlukla. Sabah saat gibi 7-7.30 gibi uyanıyorsun. Hemen başucundaki boya kalemleri ile resimlerine başlıyorsun. Bu aralar kesme, yapıştırma ve her yeri boyama üzerine çalışıyorsun. Hafızan çok iyi. Harfler ve sayılarla da aran çok iyi. Ne kadar harfi ve sayıyı tanıdığını görünce hayretler içinde kalıyorum. Otobüslerin numaralarını soruyor ve öğrenmeye çalışıyorsun. Ben bunlar için çok erken olduğunu düşünüyorum aslında. Okulda bunları nasıl olsa öğrenirsin. Keşke sadece legolarla oynasak, kesme yapıştırma yapsak, boyalarla resimler yapsak. Ne kadar güzel olurdu değil mi?