Dört Kanatlı Günahkar Melek, Linley’in bakışları karşısında yalnızca gülümsedi. “Lord Linley şu anda Yulan Kıtası’nın en güçlü uzmanları arasında. Büyük ihtimalle kendinizi bana saldıracak kadar alçaltmayacağınızı düşünüyorum.” Ne de olsa Dört Kanatlı Günahkar Melek yalnızca orta düzey bir azizdi.
On iki yıl önce bile, Linley ve Bebe bu günahkar meleği kolayca öldürebilirdi.
“O’Casey’e benim için bir mesaj iletmeni istiyorum.” Linley yaşlı adama bir bakış attı.
“Lord Linley, lütfen söyleyin.” Yaşlı adam mütevazı bir tavırla karşılık verdi.
Linley sakince, “Işık Kilisesiyle güçlerini birleştirmeye karar verdi. Bu son derece aptalca bir hareketti. Gelecekte, buna kesinlikle pişman olacak.”
Yaşlı adam başıyla onayladı. “Sözlerinizi kesinlikle Lord O’Casey’e ileteceğim. Ancak, ben de size bir şey söylemek istiyorum Lord Linley. Gerçekte, Anarşik Topraklarda bize karşı oluşturduğunuz tehdit, Işık Kilisesinden çok daha fazla.”
“Ya?” Linley güldü.
Adamın ne demeye çalıştığını anlıyordu. Şu anda Yulan Kıtasında ona karşı tehdit oluşturabilecek kişiler yalnızca Beş Temel Azizdi. Ne de olsa, hem Toprağın Engin Gerçekleri hem de Rüzgarın Engin Gerçekleri’nde anlayış olarak Higginson ve Hayward’ın seviyesine ulaşmıştı.
Ayrıca Ejderkanı Savaşçılarının doğal yetenekleri inanılmazdı.
Ejderkanı Savaşçıları normal insanlardan en az on kat daha güçlüydü. Bu durumda, Temel Azizler yasalar konusunda daha yüksek bir anlayış seviyesine sahip olsalar da… Linley’e karşı gerçek bir savaşa girişecek olurlarsa, hangi tarafın daha güçlü, hangisinin daha güçsüz olacağını kestirmek zordu.
Ne Gölge Tarikatı, ne de Işık Kilisesi Linley’le bire bir baş edebilecek bir uzmana sahip değildi.
Linley’in böyle güçlü bir konumda olması doğal olarak Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatını korkutmuştu. Dolayısıyla bu iki organizasyon gizliden gizliye birlikte çalışabilmeyi arzuluyordu. Ne de olsa ne kadar büyük topraklara sahip olsalar da… bir organizasyonun kaderini belirleyen sahip olduğu uzmanların gücüydü.
“Ne demeye çalıştığını anlıyorum.” Linley, bu dört kanatlı günahkar melekten etkilenmişti. “Ancak, topraklarımı genişletmekle ilgilenmiyorum. Gölge Tarikatı’nız Baruch Krallığıyla ittifak yaparsa korkmasını gerektirecek bir durum yok.”
Yaşlı adam kafasını salladı. “Lord Linley, sizin gibi bir uzmanın dünyevi güçle ilgilenmemesi doğal, ancak ya kardeşiniz Kral Wharton? Ayrıca kardeşiniz ilgilenmese bile, Baruch Krallığının ileriki nesilleri ne olacak? Topraklarını giderek genişleteceklerdir ve sonunda tüm Anarşik Toprakları ele geçirmeyi hedefleyecekler.”
Linley bir anlığına irkilmişti… ardından güldü.
“Enteresan bir adamsın.” Linley, yaşlı adama bakarken kıkırdadı, ardından arkasını dönüp odadan kayboldu.
Linley gittikten sonra, yaşlı adam gizlice rahatlayarak nefes verdi. Başından sonuna kadar, Linley ona karşı bir eylemde bulunmamıştı, ancak orada öyle durması bile bu günahkar meleğin ödünü koparmaya yetmişti… aralarındaki güç farkının hayal bile edemeyeceği kadar büyük olduğunu biliyordu.
Cod İdari Şehri’nin içinde. Şu anda, çok sayıda sivil vatandaş şehri terk ediyordu. Baruch Krallığının kraliyet ailesinin prestiji çok yüksekti. Emir geldiğinde, yaklaşan savaş tehlikesinin ne kadar büyük olduğu düşünülünce, vatandaşların hepsi itaatkar bir biçimde şehri boşalttı.
Tabi ki gelecekte yaşayacakları yerler ayarlanmıştı.
Daha önce üç katlı bir otel olan bir bina, şu an Cod İdari Şehrinin askeri idare merkezi olarak kullanılıyordu. Watts, üçüncü katın pencerelerinin önünde durmuş, evlerini terk eden insanları izliyordu. Gizlice iç çekti. Bu insanların evlerinin… yerle bir olacağının farkındaydı.
Cod İdari Şehrini savaşa hazırlamak için, pek çok ev yıkılmıştı ve her yere tüneller ve siperler kazılmıştı.
Kral, bu insanlara yeni yaşam alanları verebilmek adına devasa miktarda para harcasa da, on iki yıllarını geçirdikleri evlerinden vazgeçmek onlar için acı vericiydi.
“Krallığın bütünleştirici gücü altında, bu insanlar on iki yıl öncesine göre çok daha iyi yaşamlara sahip.” Watts, orta yaşlı bir adam gibi gözükse de, gerçekte 90’larındaydı. Geçmişte Anarşik Toprakların ne kadar kaotik olduğunu biliyordu. Yetimlerin sayısı sayılamayacak kadar çoktu. Buradan bile, savaşların ne kadar vahşi geçtiğini anlamak mümkündü.
Birden kapı çalındı.
“Girin.” Watts sakince seslendi.
“Lordum, Baş Kumandan geldiler.” Asker girer girmez rapor verdi.
“Lord Baş Kumandan mı?” Watts hemen ayağa kalktı. “O zaman çabuk beni ona götür.”
Baruch Krallığının vatandaşları krallığı destekleyen yetenekli ve güçlü uzmanlara tapardı. Bir numara tabi ki Linley’di. Onun ardından Majesteleri Kral Wharton, ve… beş savaş tanrısının lideri, Ölümsüz Savaşçı Aziz, Barker gelirdi.
Otelin arkasındaki bir avluda.
Watts avluya girip, asker selamı verdiğinde, Barker oturmuş tek başına şarap içiyordu. “Lord Baş Kumandan!” Barker kafasını kaldırıp ona bir bakış attı, ardından kıkırdayarak, “Oh, Watts gelmiş. Gel buraya, rahat ol.”
Son on iki yılda, Krallık pek çok yetenekli insan keşfetmişti.
Barker ve kardeşleri normalde zamanlarını eğitimle geçiriyordu. Diğer meselelerle nadiren ilgilenirlerdi. Watts ise, Barker’ın keşfettiği gelecek vadeden bir yetenekti.
“Gel, iç.” Barker, Watts’a bir kupa şarap doldurdu.
Watts sordu, “Lord Baş Kumandan, bu gelişinizin nedeni…?”
Barker güldü. “Sana geçen sefer söylemedim mi? Sana otuzun üzerinde sihir topu getireceğimi söylemiştim.” Watts’ın gözleri parladı. Barker devam etti. “Toplamda otuz altı tane getirdim. Bu otuz altı sihir topu çoktan hazır halde.”
“Hazır halde mi?” Watts endişeliydi. “Ancak onları buraya nasıl getireceksiniz? Lord Baş Kumandan, o sihir topları uzak bir bölgede olmalı. Onları buraya getirmek çok zaman alacak. Zamanında yetiştirebilecek miyiz?”
Barker kafasını sallayarak güldü. “Bu sihir topları için tüm günümü seyahat ederek geçirdim.”
Watts’ın kafası karışmıştı.
Baş Kumandan ne demek istiyordu?
Barker elini avludaki boş bir alana doğru salladı.
Sihir topları havada birbiri ardına belirmeye başladı. Dört sıraya bölünmüşlerdi ve her sırada dokuz sihir topu vardı. Her biri iki-üç metre uzunluğundaydı ve topların ağızları yaklaşık yarım metre genişliğindeydi. Toplar karmaşık sihir rünleriyle kaplıydı.
Gün ışığının altında, sihir topları göz alıcı bir biçimde parıldıyordu.
Otuz altı sihir topu.
“Bu… bu…” Watts heyecanlanmıştı.
“Watts, boyutlar arası yüzüklerden haberin yok mu?” Barker sırıttı. “Şansımıza, benimki oldukça büyük.Bu otuz altı sihir topunu sığdırmayı başardım. Ancak bu otuz altı top için, neredeyse Yulan Kıtası’nın yarısını dolaştım ve tüm gün uçtum. Ancak o şekilde tamamını toplayıp buraya taşıyabildim.”
Bu otuz altı sihir topunun her biri büyük kalibreliydi.
Topların ağızlarının genişliği ve üzerlerindeki karmaşık rünler bu topların seviyesini gösteriyordu. Bu seviyedeki toplar genelde satın alınamazdı, ancak Dawson Şirketler Grubu’nun etkisi sayesinde oldukça fazlasını almayı başarmışlardı.
Barker onları boyutlar arası yüzüğüne atarak kolayca taşıyabilmişti.
“Bu otuz altı sihir topu, otuz altı adet 8. Seviye büyücüye denk, ve büyü güçleri neredeyse sınırsız.” Barker güldü. Çoğu 8. Seviye büyücü büyü güçleri tükenmeden önce yalnızca üç adet 8. Seviye büyü yapabilirdi.
Güçlü asaları olsa bile bu sayı en fazla dört ya da beşe çıkardı.
Ancak bu sihir topları yeterince sihir cevheriniz olduğu sürece durmadan saldırabilirdi.
“Lord Baş Kumandan, bu otuz altı sihir topunu doğru kullanırsak, kesinlikle yüz binlerce fazladan askerimiz varmış etkisi yaratabiliriz.” Watts’ın yüzünde bastıramadığı bir heyecan vardı ve ardından güldü. “Ancak tabi ki, yeterince sihir cevherimiz olmalı.”
Sihir topları adeta para yakıyordu.
Her bir atış, sanki sihir topunun ağzından altın fırlatmak gibiydi. Kim yeterince zengin olmadan onları kullanmaya cesaret edebilirdi ki?
“Meraklanma. Yakında sihir cevherleri de burada olur.” Barker kendinden emin bir tavırla konuşmuştu.
“Düşman ordusu bir milyondan daha kalabalık. Savaş başladığında, bu otuz altı sihir topu kesinlikle korkunç miktarda sihir cevheri tüketecek.” Watts Barker’a baktı. “Lord Baş Kumandan, böyle devasa bir miktar sihir cevherini buraya taşımak için pek çok insan gerekecek.”
Barker başıyla onayladı.
Sihir toplarını boyutlar arası yüzüğüne sığdırabilirdi, ancak yüzüğün alabileceklerinin de bir sınırı vardı. Büyük miktarda sihir cevheri taşıyabilmek için yüzük çok küçük kalıyordu. En az on kere gidip gelmesi gerekirdi.
Sihir cevheri madeninde, Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatının orduları çoktan harekete geçtiğine için, işçiler gizli davranmaya çalışarak vakit kaybetmiyordu. Son hız kazmaya devam ediyorlardı. Sihir cevheri, demir ve bakır gibi değildi.
O metalleri eritmek gerekirdi ve bu büyük iş gücü gerektiriyordu.
Ancak sihir cevherini yıkamak yeterliydi ve ardından seviyelerine göre gruplanırlardı. Çıkarılması en kolay maden türlerinden biriydi. Onları çıkarmanın tek zorluğu… sihir cevherinin çok sert olmasıydı.
Sihir cevherinin kalitesi arttıkça, sertliği de artardı ve bu sertlik, sıradan kayalardan çok daha fazlaydı.
Normal aletler onları kazmaya elverişsizdi.
Bu madencilerin her biri özel olarak seçilmişti. Güçleri en az 3. Seviye bir savaşçıya denkti. Güçleri bazı özel kazı aletleriyle birleşince, onların sihir cevheri kazabilmesine ucu ucuna yetiyordu.
“Çın!” “Çın!” “Bam!”
Kazma sesleri durmaksızın devam ediyordu. Pek çok madenci durmadan kazma sallıyordu. Tek başlarına bir anlam ifade etmese de, hepsi birleştiğinde, çantalar dolusu sihir cevheri sürekli dışarı taşınıp, seviyelerine göre yığınların üzerine dökülüyordu.
Madende çalışmaya iki ay önce başlamışlardı.
Buna rağmen cevherin yalnızca bir parçasını çıkarabilmişlerdi.
“Neler oluyor? Bize devasa bir metal sandık yapmamızı ve sihir cevherini içine doldurmamızı söylediler. Böyle devasa bir sandık, içinde sihir cevheriyle birlikte birkaç bin ton eder. Böyle bir ağırlığı nasıl göndereceğiz?” Muhafızlar elli metre boyunda, otuz metre genişliğinde ve yine otuz metre yüksekliğindeki bu devasa metal kutulara bakıyordu. Hepsi şaşkındı.
Bu kutular inanılmaz dayanıklıydı. Sihir cevherlerini niye böyle devasa demir sandıklara dolduruyorlardı ki?”
Tek bir sihir cevheri çok ağır olmasa da, bu sandıklar dolduğunda ağırlıkları en az birkaç bin ton edecekti. Birkaç bin ton ağırlığında sihir cevheri… sıradan askerler bunu nasıl taşıyacaktı ki? Eğer küçük parçalara bölünmüş olsa çok sorun yaratmazdı ancak hepsi bir arada olunca…
Boyutlar arası yüzükler bile böyle bir miktarı taşımak için yetersizdi.
İki aydır durmaksızın çalışmanın sonunda, sonunda çıkardıkları sihir cevheri miktarı sandığı doldurmaya yetmişti. Devasa çelik zincirlerde sandığı sıkıca bağladılar. Her bir zincir bir metre kalınlığındaydı ve sandığın çevresine onlarcası sarılmıştı.
“Daha sonra, dev ejderler gelip sandıkları taşıyacaklar. Hepiniz sessiz olun. Yaygaraya gerek yok.” Sonunda başlarındaki subayın emirleri duyuldu.
Dev ejderler mi?
Tüm askerler gözlerini göklere dikmiş bekliyordu.
Gece geç vakitlerde… Gökte dolunay vardı.
Gerçekten de , yüz metre uzunluğunda devasa bir Tiran Wyrm ortaya çıkmıştı. Askerler etrafın karardığını fark ettiler… Tiran Wyrm’in varlığı askerlerin nabızlarının hızlanmasına neden olmuştu. Ardından yüz metrelik dev ejderha yere indi.
“Efendimiz beni, soylu bir aziz seviye ejderhayı onun için bir şeyler taşımaya gönderiyor. Pfff…” Tiran Wyrm, Plaket, gizlice iç çekti.
Keskin, at arabası boyutundaki gözleriyle askerleri süzdü. Devasa burun delikleri küçümseyen bir tavırla tısladıktan sonra pençeleriyle o sağlam demir zincirleri kavradı. Devasa Tiran Wyrm, birkaç bin ton ağırlığındaki demir sandığı kolayca havaya kaldırmıştı. Ay ışığının altında, sandıkla birlikte hızla güneye, Cod İdari Şehrine doğru uçtu…