ABD’de, bir toplumun farklı siyasi görüşleri tartışacak yeri kalmadığında neler olacağı şu an yaşanıyor: Ines Pohl, Amerika’nın kendisini içeriden yiyip tükettiğini düşünüyor.
ABD her zaman bir zıtlıklar ülkesi olmuştur. Kutuplaşmış bir ulus. Gerçekten önemli olan sadece iki parti var. Hükümetlerin bir koalisyon oluşturmak için uzlaşmaya varmaları gerekmiyor, çoğunluğa sahipler ya da seçimi tamamen kaybederler.
Bu kutuplaşma düşüncesi, Bağımsızlık Savaşları’ndan bu yana medyaya da yansımıştır. 18. yüzyıldaki ilk gazetelerde bile önemli siyasi kararlar konusunda net bir tutum vardı. Diğer birçok ülkede olduğu gibi, yayınlar ve özel TV kanalları belirli politik yönlere sempati duyuyor. Medya tüketimi buna göre seçiliyor; kanalı açarsınız, sayfaya tıklarsınız veya evinizde kendinizi politik olarak en yakın hissettiğiniz gazeteyi okursunuz.
Siyasi Aktör Olarak Medya Devleri
Dört yıllık Donald Trump iktidarının ardından iki şey temelde farklıdır:
Amerikan medyası, tarafsız siyasi habercilik yapmaktan vazgeçti ve siyasi aktörler haline geldi.
Trump’ın medya devlerinin yalan basından başka bir şey olmadığı yönündeki kalıcı iddiaları etkili oluyor: Daha önce gazeteciliğin güvenilirliği hiç bu kadar düşük olmamıştı. Ve her iki noktanın da birbiriyle bir ilgisi var. Sosyal medya aynı zamanda bir güçlendirici görevi görüyor.
ABD’de siyasi kavramları ve önerilen çözümleri tartışmalı bir şekilde tartışmak için neredeyse hiç kamusal alan kalmadı. 2020 seçimleri, bize bunun ne gibi etkileri olduğunu en acımasız şekilde gösteriyor: Giderek daha fazla insan, bilgi elde etme konusunda kendi küçük sosyal medya balonlarına güveniyor. Komplo teorisyenleri ve demokrasi düşmanları argümanlarıyla ölümcül sonuçları olacak bütün kapı ve pencereleri açtı. Medya, aşırı tek yanlılıkları nedeniyle inandırıcı bir düzeltici rolüyle kumar oynadı. Her iki siyasi kutbun söylemleri en gürültülü, en tiz ve en kutuplaştırıcı manşeti ödüllendirerek sıkı bir şekilde kontrol altına alan algoritmalardır.
Gerçekler ve bilimsel bulgular, Donald Trump’ın iddialarının sızdığı baloncuklara nüfuz etme şansı çok az. Geçtiğimiz birkaç hafta boyunca ortalama Amerikalıların Hillary Clinton’ın küçük çocukları bodrumda sakladığını ve COVID-19’un dünya hakimiyetinden daha azını denemeyen uğursuz bir gruptan başka bir şey olmadığını iddia eden ikna gücünü kendim gördüm.
Bir Ulusun Dağılma Riski
Siyasi yelpazenin diğer tarafında, nesiller boyunca fabrikalardaki gittikçe azalan işlere bağımlı olan ailelerin zihnine adım atmaya hazır olmayan, çoğu zaman kayıtsız, zengin kasaba halkı ya da artık bir geleceği olmayan kömür madencileri var.
Bu bir korku yaratıyor ve öyle de olmalı aslında. ABD, birçok nedenden ötürü özellikle dağılmaya eğilimlidir. Bunun eğitim sistemiyle değil, aynı zamanda demografik gelişmeyle de ilgisi var. Yirmi yıl içinde beyaz egemenliğinin nihayet sona ermesi -en azından rakamlar açısından- rahatsız edicidir. Bu, güvenli olduğuna inanılan şeyi sarsıyor ve bu ülkenin büyük bölümlerinin ne kadar derinden ırkçı olduğunu gösteriyor.
ABD’deki insanlar siyasi argümanlar hakkında nasıl tartışacaklarını unuttular ve giderek sosyal medya balonlarına çekiliyorlar. Ancak, bu tehlike hiçbir şekilde Birleşik Devletleri ile sınırlı değildir.
Gerçekler ve Tarafsızlık Kaygısı
Demokrasiler, ileriye dönük en iyi yol hakkındaki argümanla söylem üzerinde gelişir. Ancak yalnızca belirli koşullar altında var olabilirler. Bunlardan biri, gerçeklerin önemli olmasıdır. Hoş olmayan bir argümana “Bu sahte bir haber!” diye yanıt verirseniz artık tartışamazsınız. Bu her zaman kabul görür. Fakat, bu gelişme durdurulabilir mi? Varsa, o zaman sadece okullarda net öncelikler belirleyerek bunu yapabiliriz. Çocuklar sosyal medyayı kullanmayı öğrenmeli, propagandanın ne olduğunu ve aktivizmin ne olduğunu anlamalıdır. Hangi web siteleri güvenilirdir, hangi gruplar yoktur vb. Ayrıca, burası medya profesyonellerinin de en çok talep gördüğü yerdir. Güvenilirliği yeniden kazanmak ve demokraside etkili aktörler olarak kalmak için tarafsızlık için çaba sarf etmeliyiz.