Ruchita Chandrashekar, Kasım ayında yeni bir iş için Bengaluru’ya taşınmaya karar verdiğinde, Hindistan’da bekar bir kadın olarak ev aramanın getirdiği sorunlardan kaçınmak için mükemmel bir planı olduğunu düşündü. Kocası Paris’te çalışan evli bir arkadaşıyla bir daire bulacaktı ve onlar kardeş olduklarını söyleyeceklerdi.
İkisi de 30’lu yaşlarında ve oldukça büyük bir bütçeye sahip profesyonellerdi. Ne yazık ki, onlar hala erkeklere bağlı olmayan kadınlardı.
Komisyoncular, asla erkek getirmemeye söz verip veremeyeceklerini sordu. Hiç içmemek. Asla, gerçekten, kendine ait bir odan olmaması. Güvence altına aldıklarını düşündükleri birçok yer ailelerin kollarına düştü.
Bayan Chandrashekar, bir teknoloji şirketinde organizasyon geliştirme bölümünde çalıştığı Bangalore olarak da bilinen Bengaluru’da hafif bir öğle yemeği yerken “Bazen bu güzel bir hayat,” dedi. “Ama sonra ev sahipleriniz gibi tüm bu yapılarla tanışıyorsunuz.”
“Her zaman uğruna savaşılacak bir şey vardır,” diye ekledi.
Bayan Chandrashekar gibi bekar çalışan kadınlar, evliliği ertelerken veya reddederken ve kendi başlarına yaşarken, Hindistan’ın muhafazakar normlarından daha fazla özgürlük için mücadele ediyorlar. Ülkenin toplam nüfusunun çok küçük bir kısmı olmalarına rağmen, sayıları hâlâ onlarca milyonlarcave genellikle çileden çıkaran barınma arayışları, ülkenin modernleşme ve hızlı ekonomik büyüme vaatleri için bir barometredir.
2020’deki hükümet rakamlarıyla birlikte, Hintli kadınlar yıllardır yüksek öğrenime girmek için yarışıyorlar. erkeklerden daha yüksek oranlarda kaydolun. Yine de Hindistan hala dünyadaki en erkek egemen ekonomilerden biri.
Hintli kadınların yüzde 20’den biraz azı ücretli işlerde çalışırken, Çin’de yüzde 62 ve Amerika Birleşik Devletleri’nde yüzde 55. Dünya Bankası rakamları. Artan 1,4 milyar nüfusa yetecek kadar kayıtlı iş üretemeyen bir ekonomide birçok kadın kayıt dışı işlerde çalışıyor. İşsizlik oranı şu anda yüzde 8’in üzerinde. veri yayınlandı bu ay.
Ancak kadınlar kayıtlı iş gücünde erkeklerle aynı oranda temsil edilseydi, bazı işleri doldurup başka işler yaratsaydı, Hindistan ekonomisi şu kadar büyüyebilirdi: ek yüzde 60 göre 2025 yılına kadar bazı tahminler.
Bunu akılda tutarak, Başbakan Narendra Modi eyalet çalışma bakanları istedi Ağustos ayında kadınların ekonomik potansiyelinden yararlanmaya yönelik fikirler bulmak için. Pek çok kişi, başlamak için iyi bir yerin, kadınlar için ofis veya fabrika dışındaki hayatın engelleri olduğunu söylüyor.
Bekar, boşanmış, dul veya eşlerinden ayrı yaşayan Hindistan’ın şehirlerinde bağımsız yaşayan çalışan kadınlar, yabancılardan bitmek bilmeyen vaazlarla karşı karşıya. Daha dar bir konut seçimi için daha fazla para ödüyorlar. Cinsel şiddetten endişe duyan arkadaşlar, gidecekleri yere ulaşana kadar birbirlerini telefonla takip ederler.
Ve yine de, otobüs duraklarında kendilerini ifşa eden erkeklere veya reddetmezlerse sokağa çıkma yasağı uygulayan ve sonra habersizce kiraladıkları yerlere vals yapan ev sahiplerine katlanıyorlar.
Cinsiyeti araştıran Sosyal ve Kalkınma Araştırma ve Eylem Grubu’nun kurucusu Mala Bhandari, “Kadınlarda özlem yok, özlem yok, ancak yine de sosyal ve kültürel prangalarımız o kadar güçlü ki özgürlüklerini kısıtlıyorlar” dedi. ve işletmelere yönelik eğitimler vermektedir.
Kadınlar haklarını biliyor” dedi. “Ama kadınlar haklarını savunduklarında, toplumumuzda hâlâ çok baskın olan ataerkillik rolünü, şımarık rolünü oynuyor.”
İktisat biliminde Nobel kazanan ilk Hintli olan Amartya Sen, Hindistan’ı “ilk erkeklerin ülkesi” Ulusun, neredeyse herkesin pahasına, başarılı erkekleri kültürel bir saplantı haline getirdiğini savunuyor.
Kadınlar ancak son zamanlarda çok sayıda mücadeleye girdiler. 1991’de başlayan ekonomik serbestleşme, hem daha fazla kadın üniversite öğrencisine yol açtı hem de onları evden uzakta okumaya daha fazla teşvik etti.
Birçoğu tek cinsiyetli “ücretli misafir” veya PG’de, kolejlere gevşek bir şekilde bağlı pansiyonlarda başladı – ortak odalar ve ikincil ebeveyn olarak görülen yetişkinler tarafından sağlanan yiyeceklerle özel veya devlet konutları.
Çoğu zaman, Bayan Chandrashekar’ın annesi gibi – mezun olduğunda hukuk diplomasını bir kenara bırakan ve kısa sürede evlenen – kadınlar, kızlarını katı toplumsal cinsiyet fikirlerinden uzaklaştırdılar. Hindistan’da doğum oranları kadın başına iki çocuğa düşerken, babalar da gurur ve korku karışımı bir duyguyla kız çocuklarının eğitimine daha fazla yatırım yaptı.
2012 yılında Delhi’de 23 yaşındaki fizyoterapi öğrencisi Jyoti Singh’in toplu tecavüze uğraması ve öldürülmesi, kadınları korumaya yönelik yeni yasalara ve programlara yol açtı. Ancak en kaba önlemlere göre, çok az etkisi oldu: Verilerin mevcut olduğu son yıl olan 2021’de, Hindistan 31.677 tecavüz vakası kaydedildi2012’de 24.923’ten yukarı – kişi başına oran bazı ülkelerin altında, ancak cinsel saldırılar genellikle eksik bildiriliyor ve bu da karşılaştırmaları karmaşık hale getiriyor.
Büyük Delhi, Bengaluru ve Mumbai’de bir düzineden fazla evli olmayan çalışan kadınla yapılan görüşmelerde, iş ve barınma seçiminde güvenlik en önemli endişe olarak ortaya çıktı. Evden işe olan mesafeyi kısaltmak için ellerinden geleni yaptılar. Ve hepsinin paylaşacakları eziyetleri vardı: motosikletli bir adam tarafından arkadan tokatlanmak; sarhoş bir taksi şoföründen kaçmak; ilgi için uluyan adamlardan kaçmak.
Bir kadının ortalama evlenme yaşı Hindistan’da yaklaşık 21. 23 ila 53 yaş arasındaki bekar profesyoneller, erkeklerin kendilerini ahlaksız olmasa da cinsel açıdan uygun gördükleri için kendilerini daha savunmasız hissettiklerini söylediler.
Delhi’de iletişim alanında çalışan 28 yaşındaki Nayla Khwaja, “Kadınların belirli bir şekilde yaşaması gerektiğini düşünüyorlar” dedi. “Ve eğer birisi bu şekilde bir şey yapıyorsa, bu fark edilmesi gereken bir şeydir.”
Birçok ev sahibi, bekar kadınlara tek başına veya gruplar halinde (ve daha az ölçüde bekar erkeklere) kiralamayı ailelerin istikrarı ve mahallelerin itibarı için bir risk olarak görüyor.
Orta sınıf Güney Delhi’de bir komisyoncu olan 52 yaşındaki Dinesh Arora, çok az ev sahibinin ailelerinden ayrılmalarına karşı çıktıkları veya bir şeyler ters giderse yargılanmaktan korktukları için bekar kadınlara ev kiraladığını söyledi. Hindistan’ın kiralama piyasası işlemsel olmaktan çok kişiseldir: Mülk sahipleri, mülklerini – hatta kiraladıkları daireleri – kendi sorumlulukları olarak görme eğilimindedir. Komşular ve yetkililer aynı şekilde hissetme eğilimindedir.
Bay Arora, sokağa açılan bir kapısı olan iki odalı ofisindeki aramalar arasında, “Küçük bir toplulukta yaşadığınızda, herkes yan komşunuzda olup bitenler hakkında endişelenir,” dedi. “Bütün suçların işlendiğini haberlerde gördüğünüzde endişeleniyorsunuz.”
Kadınlara kiralayanlar arasında daha yüksek kiralar, gözetim ve ataerkillik genellikle kentsel normdur. İş yerinde yükselseler bile, birçok kadın akşam 9 veya 21:30’da sokağa çıkma yasağı ve içki, sigara ve erkek misafirlerin yasak olduğu ücretli misafirhanelere geri dönüyor. Bir kiracının dini, cinsel yönelimi veya kastı, seçenekleri daha da sınırlayabilir.
Müslüman olan Bayan Khwaja, geç saatlerde dışarıda bir etkinliği filme aldığı ve Delhi’de yaşadığı pansiyonun onu tekrar içeri almadığı bir geceyi hatırladı.
“Saat 10:30’du,” dedi.
27 yaşındaki Susmita Kandadai, Mumbai’nin güneybatısındaki bir şehir olan Pune’da bir daire için ödeme yaptıktan sonra, ev sahibinin avukatları, ona akrabaları da dahil olmak üzere ziyaretçi kabul etmemesini ve her zaman saat 21.00’e kadar evde olmasını talep eden uzun bir anlaşma gönderdi.
Reddetti ve kendini ev sahibinin mutfağında buldu – o alt katta yaşıyordu – karısından giyim seçenekleri ve eksik değerler hakkında bir ders aldı. Birkaç gün sonra, başka bir taciz sırasında ev sahibi onu kolundan tuttuktan sonra kaçtı.
“Sadece çok korktum,” dedi. “Oradan hemen taşındım ve bir arkadaşımın kanepesinde yattım.”
Kadınlar işe yarayan bir yer bulduklarında, eğilirler. Triveni olarak bilinen bir kadın romancının kızı olan 59 yaşındaki Meera Shankar, Bengaluru’daki dairesinde yıllarca kalan finans ve eğitim kadınlarına sokağa çıkma yasağı veya ziyaret kuralı olmaksızın odalar kiralıyor.
Daha güneyde Bengaluru’da, teknolojiye geçmeden önce terapist olarak çalışan Bayan Chandrashekar da sonunda şanslıydı: Halen yapım aşamasında olan bir komplekse imzasını atan bir inşaatçı aracılığıyla tek yatak odalı küçük bir oda buldu. 20’li yaşlarındaydı ve bekarların karşılaştığı zorluğu anlıyor gibiydi.
Daire işten 20 dakika uzaklıkta ve bir arkadaş bir blok ötede yaşıyor. Geçenlerde bir Pazar günü Bayan Chandrashekar eşyalarını boşaltırken, yüzü beklentiyle parladı.
Pencerenin yanındaki duvarı işaret ederek, “Şuraya üç kişilik güzel bir kanepe koymak istiyorum,” dedi. “Yeni aydınlatma armatürleri istiyorum, belki Ikea’dan.”
İnşaat işçilerinin dış merdivenlerden yukarı çıktıkları duyulabilirken gözleri kapıya doğru fırladı – yalnız yaşayan bir kadını fark eden erkekler.
Bina tekrar sakinleştiğinde rahatladı, pozitif olmaya istekliydi.
“Bu alanın benim için nasıl göründüğünü henüz bilmiyorum” dedi. “Heyecanlıyım.”
Kaynak : https://www.nytimes.com/2023/01/18/world/asia/india-single-women-apartments.html