1904-07 Alman-Herero çatışması, 1904'te Alman Güney Batı Afrika'daki Herero halkı ile Alman sömürge birlikleri arasındaki çatışma ve sonraki birkaç yılda Herero nüfusunun yaklaşık yüzde 75'inin ölümüyle sonuçlanan olayları dikkate alındı. çoğu bilim insanı tarafından soykırım.Test Suçluluğu ve Ünlü Haydutlar William H. Bonney'nin takma adı neydi?
Arka fon
Almanya'nın Güney Batı Afrika'sı (şimdi Namibya) 1884-90 yılları arasında Almanya tarafından resmen kolonize edildi. Yarı kurak bölge Almanya'nın iki katından daha büyüktü, ancak nüfusun sadece bir kısmına sahipti - yaklaşık 250.000 kişi. Almanya'nın diğer Afrika mülklerinin aksine, büyük ölçekli maden veya tarımsal çıkarımlar için çok az umut veriyordu. Bunun yerine Güney Batı Afrika, Almanya'nın tek gerçek yerleşimci kolonisi oldu. 1903'e gelindiğinde, koloniye yaklaşık 3.000 Alman, öncelikle merkezi yüksek arazilere yerleşmişti. Hâlâ küçük de olsa, bu yeni yerleşimci toplumun başlatılması, bölgenin sosyoekonomik dengesini bozdu ve çatışmalara neden oldu. Sömürgecilik karşıtı kaygıların yanı sıra, temel sürtüşme noktaları toprak, su ve sığır gibi kıt kaynaklara erişimdi.En büyük çatışma, önceki on yıllarda at ve silah kullanımı da dahil olmak üzere modernitenin çeşitli özelliklerini benimseyen, esas olarak pastoral bir halk olan Herero ulusunu içeriyordu.
Fikir ayrılığı
Çatışmalar, 12 Ocak 1904'te, üstün lider Samuel Maharero'nun liderliğindeki Herero şefinin oturduğu küçük Okahandja kasabasında başladı. İlk ateşi kimin ateşlediği hala belli değil, ancak o gün öğlen Herero savaşçıları Alman kalesini kuşatmıştı. Sonraki haftalarda, orta yüksek arazilerde çatışmalar dalgalandı. Durumun kontrolünü ele geçirmek isteyen Maharero, kadınlara ve çocuklara yönelik şiddeti engelleyen belirli angajman kuralları yayınladı. Yine de bu saldırılarda en az dördü kadın 123 yerleşimci ve asker öldürüldü.
Koloninin askeri komutanı ve valisi Binbaşı Theodor Leutwein, Almanların tepkisinden sorumluydu. Herero iyi silahlanmış olduğundan ve dahası, Alman sömürge garnizonundan önemli ölçüde üstün olduğundan, anlaşmazlığın müzakere yoluyla çözümlenmesini destekledi. Ancak, askeri çözüm talebinde bulunan Berlin'deki Genelkurmay tarafından reddedildi. 13 Nisan'da Leutwein'in birlikleri utanç verici bir geri çekilmeye zorlandı ve sonuç olarak vali askeri komutanlığından kurtuldu. Onun yerine Alman imparatoru II. William, Lieut'u atadı. General Lothar von Trotha, yeni başkomutan olarak. Alman Doğu Afrika'daki savaşların ve Çin'deki Boxer İsyanı'nın sömürge gazisiydi.
Von Trotha 11 Haziran 1904'te geldi. Bu noktada iki aydır büyük bir çatışma olmamıştı. Herero, ek savaşlardan kaçınmak ve barış veya gerekirse barış için olası bir müzakereyi güvenli bir şekilde beklemek amacıyla Kalahari'nin (çöl) kenarındaki uzak Waterberg platosuna kaçarak Alman birliklerinden ve ikmal hatlarından uzaklaştı İngiliz Bechuanaland'a (şimdi Botsvana) kaçmak için iyi konumlanmış. Von Trotha, Herero'yu yavaş yavaş kuşatmak için bu sükuneti kullandı. Bu bölgenin Alman haritalarının eksik olduğu ve başarılı bir saldırı için hayati önem taşıyan ağır toplarla birlikte suyun engebeli araziye taşınması gerektiği düşünüldüğünde, birliklerini Waterberg platosuna taşımak büyük bir girişimdi. Generalin ifade ettiği strateji "bu kitleleri eşzamanlı bir darbeyle yok etmekti".
11 Ağustos 1904 sabahının erken saatlerinde von Trotha, 1500 askerine saldırı emri verdi. Sadece 5.000'i silah taşıyan tahmini 40.000 Herero'ya karşı duran Almanlar, modern silahlarının yanı sıra sürpriz unsuruna da güvendiler. Strateji işe yaradı. Topçuların sürekli bombardımanı, Herero savaşçılarını Alman makineli tüfeklerinin beklediği çaresiz bir saldırıya soktu. Öğleden sonra Herero yenildi. Bununla birlikte, güneydoğudaki zayıf bir Alman kanadı, Herero ulusunun çoğunun Kalahari'den umutsuzca kaçmasına izin verdi. İngiliz Bechuanaland'a yapılan bu göçte, binlerce erkek, kadın ve çocuk sonunda susuzluktan öldü.
Sonraki aylarda von Trotha, Herero'yu çölde takip etmeye devam etti. Almanlar tarafından teslim olanlar ya da esir düşenler genellikle kısa süre içinde idam edildi. Ancak Ekim ayı başlarında von Trotha, tükenme ve erzak yetersizliği nedeniyle takibi bırakmaya zorlandı.
Sonrası
Von Trotha artık Herero'yu çölde takip edemediğinde, Herero'nun Alman kolonisine geri dönmesini önlemek için çölün çevresinde devriyeler konuşlandırıldı. 3 Ekim'de Ozombu Zovindimba'nın su kuyusunda ilan edilen bu yeni politikanın ana hatları “imha emri” ( Vernichtungsbefehl ) olarak adlandırıldı . Diğerlerinin yanı sıra şunları okur:
Alman sınırları içinde, silahlı veya silahsız, sığır olsun veya olmasın her Herero vurulacak. Artık kadın ve çocuğu kabul etmeyeceğim.
Sipariş iki ay sürdü. 9 Aralık 1904'te, Reich Şansölyesi Bernhard von Bülow'un sürdürdüğü lobicilik faaliyetinin ardından imparator tarafından iptal edildi. Onun yerine yeni bir politika getirildi. Almanlar, Güney Afrika'daki düşmanı — siviller kadar savaşçılar — yuvarlama ve kamplara hapsetme ( bkz. Güney Afrika Savaşı) örneğine dayanarak, Konzentrationslager olarak adlandırılan bir insan muhafazası sistemi getirdiler., İngilizce "toplama kampı" teriminin doğrudan çevirisi. Bu kamplar, işgücüne en çok ihtiyaç duyulan en büyük kasabalarda kuruldu. Önümüzdeki üç yıl boyunca, başta kadın ve çocuk olmak üzere Herero mahkumları yerel işyerlerine kiraya verildi veya hükümet altyapı projelerinde çalışmaya zorlandı. Çalışma koşulları o kadar ağırdı ki mahkumların yarısından fazlası ilk yıl içinde öldü.
Ekim 1904'te güney Nama toplulukları da Alman sömürgeciliğine karşı ayaklandı. Herero gibi, Nama da toplama kamplarına düştü. Büyük çoğunluk, liman kenti Lüderitz'in kıyısındaki Shark Island kampına gönderildi. Shark Island'daki mahkumların yüzde 80'inin orada öldüğü tahmin ediliyor.
1966'da Alman tarihçi Horst Drechsler, Almanya'nın Herero ve Nama'ya karşı yürüttüğü kampanyanın soykırımla eşdeğer olduğunu ilk kez ortaya koydu. Toplamda, tüm Herero nüfusunun yaklaşık yüzde 75'i ve Nama nüfusunun yaklaşık yüzde 50'si kampanya sırasında öldü. Bu, onu tarihteki en etkili soykırımlardan biri yapar.