Mehmed Uzun’dan Selim Temo’ya: Orhan Pamuk Nobel almaya gitti, bense ölüyorum
Kürt edebiyatının önemli isimlerinden Mehmed Uzun ölümünün 11. yılında anılıyor. Akademisyen – yazar Selim Temo, Uzun’un ölümünden 11 yıl sonra onunla yaptığı son görüşmeyi yazdı. Temo, Uzun ile anılarını şu sözlerle aktardı: “Sana bizim kaderimizle ilgili bir şey söyleyeceğim. Elbette hak ediyor, ama bir şeyi tarif etsin diye söylüyorum: Bak, Orhan Pamuk’la ikimiz aynı dönemde edebiyata başladık. O Nobel almaya gitti, bense ölüyorum. Bunu sakın unutma!”
Temo’nun Duvar’da bugün (11.10.2018) “11 yıl sonra” başlığıyla yayınlanan yazısında Mehmed Uzun ile son görüşmesini anlattığı bölüm şöyle:
“Seninle geçen kısa ve yoğun yıllarımızı hatırlıyorum şimdi, yıllar sonra. O anları sen mi yaşadın, ben mi, ikimiz mi? O anlar hangimize ait şimdi? Eğer zamanın içine keder ve saygı ile bırakılmışsan, bir zamanlar bugünkü günün içinde olduğuna tanıklık edebilir miyim?
Uzun gecelerden sonra bir gelecek daha başlar birden. O gelecekte sürgün vardır. Ama sen hiçbir zaman sürgünde olmadın. Kuzeyin soğuk ve beyaz gecelerinde Kürdistan kırlarındaki çiçeklerin kokusunu aldın. Seni Vergilius’tan da, Auerbach’tan da, Zweig’dan da, Mann’dan da ayıran şey buydu. Sonunda o çiçeklerin kökleri altına gömülmek için Ferit Uzun, Musa Anter, Mehmet Emin Bozarslan ve İsmail Beşikçi gibi kendi yurdunda sürgün olanlarla 1971 kışında tanıştığın o hapishanenin şehrine döndün. Başladığın yere. Apê Musa’nın sana yasaklı harfleri gösterdiği yere.
Günler günlere ulanırken erimeye başladın, yorgun bir çiçek gibi önce taç yaprakların soldu, boynun büküldü, renklerin kenarlarına döküldü. Bedenine dadanan ölüm hücreleri, içerindeki hayatı azalttı. Gülümseyince yana yatırdığın başın önüne düştü.
24 Ağustos 2007’de görüştük en son. Ne denir, perşembe mi, cumartesi mi? Birkaç kişiyle ziyaretine gelmiştik hani. Kapıya kadar çıktın bizimle. Biraz uzaklaşmıştık ki çağırdın beni. Yanına vardım. Ellerimi takatsiz ve solgun ellerinle tutarak, “Bak Temo” dedin, “sana bizim kaderimizle ilgili bir şey söyleyeceğim. Elbette hak ediyor, ama bir şeyi tarif etsin diye söylüyorum: Bak, Orhan Pamuk’la ikimiz aynı dönemde edebiyata başladık. O Nobel almaya gitti, bense ölüyorum. Bunu sakın unutma!”
Bugün 11 Ekim. Sen göçeli 11 yıl olmuş abi. “