Bir gün insana dönüşeceğine göre daha şimdiden bazı insan özelliklerine sahip olabilirdi Pinokyo; bencillik, tembellik ve umursamazlık. Başına gelen felaketlerden ders çıkarmaması da pekâlâ insan olacağının bir işareti kabul edilebilirdi.
Âşık’, ‘seven’ kişi değildir; aslında o, sevdiği kişinin mutlak sahibi olmayı amaçlar. Bütün isteği, tüm dünyayı o değerli malından soyutlamaktır. Altınları başında nöbet tutan ejderha kadar alçak ruhludur. Dünyayı falan sevmez, tersine tüm diğer canlılara karşı bir umursamazlık içindedir Biri hayatındaki tek kişi olduğunuzu söylediğinde büyük bir zevk duyarsınız.
"Ama yine de içindeki bir şeyler ağır ağır iltihaplanıp çürüyordu, bir şeyler ölmeye başlamıştı. Yaşamış olduğu ne varsa, sevdiği ne varsa bu ağır ağır tüketen alevde sönüp gidiyor, kömürleşip dağılarak bir umursamazlık çamuruna düşmeden önce için için yanarak kararıyordu. O böyle uzanmış hararetle hayatını düşünürken bir şeyler oluyordu, hafiften hissediyordu bunu, bir şeyler oluyordu. Bir şeyler bitiyordu. Neydi bu? Kendini dikkatle dinledi, içine kulak verdi.
Milyonlarca insan derin, akıllara durgunluk veren bir yoksulluk içinde doğarak yaşamakta ve ölmekte. Bu böyle mi olmalı? Bir çoğu doğuştan zeki olan milyonlarca insanın hayatı akılsız hayvanlardan farksız. Milyonlarca kardeşiniz kaba, acımasız ve ahlaksız bir ruha sahip. Bütün bunlar kader midir? Yüzlerce aşağılayıcı ve onur kırıcı "böyle mi olmalı" sorusundan utanç duyuyor musunuz? Toplumun bütün kesimlerine sirayet eden utanç verici aptallık ve umursamazlık da kader olarak mı görülmeli?