Fabian Virchow
Aşırı sağ, yalnızca liberalizmi değil, aynı zamanda siyasi ve toplumsal solu da ana düşman olarak görür; bu, özellikle orada temsil edilen eşitlik ilkesinin aşırı sağın düşünce dünyasına temelden zıt olmasından kaynaklanmaktadır. Burada doğal eşitsizlik fikri (örneğin, cinsiyetler arasında veya etnik gruplar arasında) derinden kök salmıştır.
Sol karşıtı şiddetin uzun tarihi
Almanya’daki Nazi diktatörlüğünün sona ermesinden sonra bile, sol karşıtı şiddetin tarihi buna paralel olarak devam etmektedir. Sendikacılar, ortodoks komünistler, solcu aktivistler, aynı zamanda kapitalist olmayan devletlerin sembolleri ve kurumları ve silahlı kuvvetleri planlı şiddetin hedefi haline geldi. Bund Deutscher Jugend‘in bir kolu olan Technischer Dienst (teknik serviste), SPD’li siyasetçilerin “dolaşımdan çekilmesi” için isim listeleri yapıldı. 1960’ların sonlarında sol örgütlerin ofislerine ve kitapçılarına çok sayıda saldırı düzenlendi; 11 Nisan 1968’de öğrenci hareketinin en görünür temsilcilerinden Rudi Dutschke’ye yönelik bir cinayet teşebbüsü gerçekleşti. Bu olaydan sonra 1979 yılında hayatını kaybetti.
2 ve 3 Ekim 1990’da toplanan zweiteroktober90 grup, Birleşme Şiddeti başlıklı broşüründe sağ şiddetin boyutunu gözler önüne seriyordu. Ağır silahlı, koordine edilmiş ve çoğu kez diğer Federal Eyaletlerden gelen Neo-Nazilerin katılımıyla işgal altındaki evler, sosyokültürel merkezler veya alternatif gençlik kulüpleri saldırıya uğradı. Örneğin Weimar’da: Orada, 200 neo-Nazi, Gerber 3’teki işgal evine yanıcı cihazlar, gaz tabancaları ve kaldırım taşlarıyla saldırdı; saldırı önlendi, ancak sonraki kamuoyu tartışmasında işgalciler ve sol suçlandı ve sonuçta bir tahliyenin sorunu çözebileceği önerisinde bulunuldu. Polis, güvenliği garanti edemeyeceklerini söylediği için sol grupların siyasi mitingleri de iptal edildi. Takip eden yıllarda, çoğunlukla doğu Alman eyaletlerinde, neo-Nazilerin daha sonra sakinleri dövüp korkutmak için apartmanlara girdiği sayısız baskınlar da oldu.
1996’dan beri faaliyetlerini “sol” olarak sınıflandırdıkları kişilerin sindirilmesi ve sınır dışı edilmesi üzerine yoğunlaştıran SSS (Skinheads Sächsische Schweiz) gibi gruplar da unutulmamalıdır. Bunlar kısmen fotoğraf çekmek ve diğer bilgileri gasp etmek için kısa bir süre zorla gözaltında tutuldu; veriler sistematik olarak dijital bir “veri yakalama sisteminde” depolandı. 2003 yılında kurulan Sturm 34 de özellikle siyasi solu tehdit etti ve saldırdı; Ayrıca “punkçılar”, “ekolar” ve “solcuların” da uğrak yeri olan buluşma yerleri sistematik olarak saldırıya uğradı. Daha sonraki kurbanlardan bazıları, Sturm 34 üyelerinin Mittweida içinde ve çevresinde araba ile devriye gezdiği sözde “dazlak kontrol turları” sırasında seçildi. Şiddet uygulaması çoğunlukla aşırıydı ve 2006 ve 2007’de Mittweida bölgesinde solcu kesim üyelerinin veya alternatif gençlerin artık halka açık yerlerde görünmediği anlamına geliyordu.
Uluslararası paralellikler
Diğer ülkelere üstünkörü bakışlar bile, sola yönelik terörist şiddetin sağ terörizmin özüne ait olduğunu açıkça ortaya koyuyordu: 1969’da yalnızca Milano’da gerçekleştirilen 145 saldırının büyük çoğunluğu sol partilerin yerel kesimlerine ve sendika ofislerine yönelikti. Finlandiya’da 1970’lerde Komünist Parti yerel matbaalarına, Finlandiya Demokratik Gençlik Birliği’nin genel merkezine, Bulgaristan büyükelçiliğine ve Kansan Uutiset gazetesine mektup bombaları ve kundaklama saldırıları düzenlendi. İspanya’da, sağcı terörist şiddeti, Franco diktatörlüğünün sona ermesinden hemen sonra tırmandı; Batallón Vasco Español, Guerrilleros de Cristo Rey veya Alianza Apostólica Anticommunista gibi gruplar, şiddetlerini özellikle ETA ile bağlantılı kişilere ve sola yöneltti. Örneğin, 24 Ocak 1977’deki Atocha katliamında Komünist Parti’ye bağlı bir birliğin beş üyesi öldürüldü.
Şiddetin ikinci en yaygın nedeni
Irkçı güdümlü şiddetten sonra, sol karşıtı şiddet, sağcı şiddetin en yaygın biçimidir. Bildirilmeyen çok sayıda vakanın siyasi ve sosyal sola yönelik şiddet olarak da varsayılabilmesi gerçeği, çoğu zaman güvenlik makamları tarafından uygun bir şekilde ele alınmasına olan güvenin eksik olması veya “solun” geleneksel bir düşman imgesi olarak polis içinde harekete öncülük etmesidir (olmuştur). Buna göre, sağcı şiddet her zaman rapor edilmedi (ve dolayısıyla sayılabilir hale getirildi); Koruyucu tedbirlerin örgütlenmesi söz konusu olduğunda, siyasi ve sosyal solun bir kısmı daha çok kendi yapılarına güvenme eğilimindedir.