Ivlevkalı Baba Tanya da bu iki pazartesi ne anlama geldiğini iyi anladı. Sadece biraz otuz yaşındaydı ve köyde herkes ona "büyükanne" adını verdi. Boyunda küçük, olgunlaşmış bir sap sapı gibi yağsız. Biraz topal. Tüm çocukları Ukraynalı yoldan aradım - “oğul” ve “kız”. Daha hoş bir kaderi olurdu - Görüyorsunuz, kocası savaştan dönmüş, çocukları doğmuş. Ancak Ivan Afanasyevich Stalingrad'da öldü. Postacı Tatiana Ivanovna'yı cenaze törenine bir araya getirdi ve Stalin'in kişisel cesareti için teşekkürlerini verdi. Onları masaya koydu, karanlık bir mendil bağladı ve o zamandan beri zorlukla çıkardı. Bu mendilden ve hatta yürüyerek bile köylüler onu uzaktan tanıdılar.
Burada şaşırtıcı olanı not edeceğim: hemen hemen tüm Ivlevka tavsiye için kadına Tanya'ya gitti. Yaşlılar bile, yaşının iki katı olan yardım istedi. Anlaşılan, Tatyana Ivanovna'da gözle görülmeyen bir güç vardı. Bunu ya da böyle yaparak, göze çarpmayan bir kadın Tanya arkalarında durduğunda insanlar kendilerini daha güvende hissediyorlardı.
9 Aralık'ta faşistler, 1941'i Yelets'ten çıkardılar.
Bir kasırgadan sonra, düşen ağaçlar yerde kalır. Yangından sonra - külleri. Yelets'teki işgalcilerin zulmünden sonra orada öldürülen ve yaralanan vatandaşlar, yetim çocuklar, binaları tahrip etti. İhtiyaç ve açlık, ve her aileyi çalmadan önce, artık efendi oldunuz. Neredeyse yiyecek bir şey yoktu, önünde - kışın neredeyse üç ayı. Her nasılsa, çocukları beslemek, hayatta kalmak, "iki Pazartesi" uzatmak ...
Bu sırada, kadın Tanya Yelets'in eteklerine, kız kardeşi Varvara'ya geldi. Ya da belki gelmedi, ama yürüyerek geldi - şimdi kesin olarak bilinmiyor.
“Çocukları çevredeki evlerde topla” dedi ve “bana ver” dedi. Patatesim var, ilkbaharın sonuna kadar uzatacağız. Ve sizler yarından sonraki gün açlıktan ölecekler.
Ve dedi ki: "yarından sonraki gün". Bıçakla kesilmiş tereyağı gibi.
Şimdi böyle bir durumu hayal etmek zordur: Çocukları yabancı bir kadına vermek, böylece evden bir kaç kilometre ötede yaşarlar. Fakat savaş yılları boyunca insanlar talihsizlik ve bu talihsizliğe karşı mücadele ile bir araya geldi. Tabii ki, alçaklıklar herhangi bir zamanda bulunur. Ama yabancı, göze çarpmayan, topal kadın Tanya Tanya'nın annelerine hemen inanıyordu. Diğer köylüleri ona tavsiye için kendisine yönlendiren gücü hissettik. Buğday sapını andıran bir kadının çocuklarını kurtaracağını anlamıştı.
Birkaç gün sonra, yaklaşık yirmi kişiden oluşan yeni kiracılar Ivlevka'ya yerleşti. Baba Tanya'nın küçük evine nasıl yerleştikleri, hala bir sır olarak kalıyor. Ancak barışçıl yaşadılar, sobanın ısınması üzerine tartışmadılar.
Her metres iş buldu. Oğlanlar ellerinden geldiğince, mobilyayı onardılar: önce Tanya'nın evinde, sonra da komşularının evinde. Kızlar tek bir ineğe değer veriyor ve dikmeyi öğreniyorlardı. Patatesleri yemişler ve kabuğundan "krep" almışlar. Süt içtiler, suyla seyreltildiler, bu yüzden herkes için yeterliydi.
Üzüntü Baba Tanya, bütün çocukların okuyamadığı. Ve evde hiç kitap yoktu. Sonra kocası İvan Afanasyevich'in mektuplarını aldı - çocuklar için alfabe haline geldiler. Bypassed komşular: herkes elinden geleni verdi. Doğru, toplanan "primerler" arasında birçok kayıp kişi ve cenaze bildirimi vardı. Biz de çalıştık ve onlar üzerinde.
Bazen anneler oğullarını ve kızlarını ziyaret ederdi. Ellerinden geleni getirdiler. Konuklar herkesin paylaştı.
Pek çoğu, Baba Tanya'nın çok zor olduğunu hissederek çocukları geri almak istedi. Evet ve elbette, sefil, çocuklar için onlar için endişeleniyorlar. Ama kadın Tanya "kızı" ve "oğlu" vermedi. “Yeşiller giderken, geri döneceğim. Nisan'a kadar patatesim var. Bu arada, acı çek! ”Ve hepsi acı çekti. Orada yıkılan, yağmalanan Yelets'te çocuklarının geçmesi gereken “iki Pazartesi” için beklediklerini anladılar. Ve burada, topal kadın Tanya'nın kanatları altında, dışkı yapmak, ineğe bakmak ve cenazeleri ve askerlerin mektuplarını okumayı öğrenmek, çocuklar hayatta kalacaktır. Tabii ki, Almanlar geri dönmediyse. Ama kadın Tanya öyle olacağını söyledi. Faşistler Rus topraklarından kovulacak ve bizler kesinlikle kazanacak, sadece zamana ihtiyaç var. İnanılıyordu.
Baba Tanya, erkeklerin kesinlikle pilot olmaları gerektiğine inanıyordu. İstisnasız hepsi. Savaş o zamana kadar biterse, barış uçaklarında uçacaklar. Olmazsa, faşistleri parçalayacaklar. “Onları yukarıdan yenmek zorundayız evlat! Dedi. - Hangi kara korezhit? Hangi hayvanlar, ağaçları, otları suçluyor? Öğrenin, kalkış, doğrudan Berlin’e koşarak Hitler’deki tüm mermileri vur. Evet, ye, ye.
Baba Tanya'nın sözlerinin gücü o kadar harikaydı ki, yetişkinler olarak hemen hemen tüm çocukların (ondan fazlası vardı) aslında uçuş okullarına kaydolmaya gitti! Tabii ki hepsi yapmadı. Ama pilot olmuş olanlar, şimdi gökyüzünü fethettikleri için birisini asla unutmadılar ...
Bir dava - savaş zamanından sonra - kadın Tanya tarafından dikkatlice hafızasında tutuldu ve köylülerine söyledi.
O zamana kadar Yelets'e çoktan taşınmıştı. Oralarda bir yerde, telefon ofisinin yanında yaşadı. Ve aniden geceleri kapıyı çaldılar. Açar - Tanıdık olmayan kadının önünde.
- Ofise gidelim! Şimdi Berlin'den arayacaksın.
Tabii ki, hemen, hangi bölümün ve acil çağrının ne olduğunu anlamadım. Kadın bazı pilotların Tanya'yı aradığını açıkladı. Beşinci ellerde anahtarı buldular ve şimdi bu pilotla konuşabiliyor.
"Telefona" geldi. Bekledi. Sinir. Aniden - zil!
Adı "oğul", Lyonya Komarichev. Berlin'den, liderliğinin talimatlarını ve uzun zaman önce gönderdiği yeri aradı - Tanya'nın kadınları.
Doksanlı yılların sonunda öldü. Yalnız yaşıyordu - aynı yerde, Yelets'in eteklerinde. Son yıllarda sosyal hizmet uzmanları Baba Tanya'ya geldi. Daireyi temizledik, markete gittik. Neredeyse herkes onları rahatsız eden şeylere danıştı.
Üzgünüm, onun resimlerine sahip değilim, çünkü kendime aşina değildim. Ama bence Baba Tanya çok güzeldi.
Masasında, Stalin Yoldaş'ın kocası İvan Afanasyevich Rogov'a teşekkür etmesi bizi şaşırttı. Ve diğer şehirlerden farklı el yazısıyla yazılmış mektuplar. Görünüşe göre Baba Tanya'nın birçok çocuğu vardı. Fakat farklı şehirlerde yaşadılar ve ona gelemediler. Üstelik oğulları da pilotlardı. Huzurlu uçaklar uçtular ve muhtemelen patatesleri çok severlerdi.