Sovyet gücü Arkhangelsk'ten boşaltıldı. Belomorsky süvari alayı komutanı komutanı Bers başkanlığındaki askeri hükümet, yetkilerini, halkın sosyalisti N. Tchaikovsky başkanlığındaki sivil yetkililere devreten ve G. E. Chaplin'in genel komutasındaki Kuzey Cephesi'ni oluşturan iktidara geldi.
tarih öncesi
Rusya'nın kuzeyindeki kilit noktalar donmayan Murmansk limanı ve büyük liman kenti Arkhangelsk idi. Murmansk Limanı ve Murmansk Demiryolu, Rusya'ya İtilaf ülkelerinden askeri teçhizat ve malzeme sağlamak için 1916'te inşa edildi. Arkhangelsk ve Murmansk sayesinde, savaş yıllarındaki müttefikleri Rusya'ya askeri malzeme sağladı. Şubat ayından sonra ABD, Geçici Rusya Hükümeti'ne ekonomik ve teknik destek vermeye başladı. Bununla birlikte, 1917 yazından bu yana, Müttefiklerin Arkhangelsk ve Murmansk aracılığıyla teslim etmeye devam ettiği askeri teçhizat bu limanların depolarında birikmeye başladı. Rusya, Almanya ile savaştan ayrılıncaya kadar Murmansk ve Arkhangelsk limanlarında milyonlarca askeri kargo birikti.
Mart ayının başlarında 1918, Bolşevikler Almanya ile ayrı bir barış anlaşması imzaladılar. O zaman, bağımsızlaşan Finlandiya'da, beyaz ve kırmızı Finliler arasında bir iç savaş vardı ve beyaz birliklere yardım etmek için Alman birlikleri gönderildi. Nisan ayında, Almanya, 1918 Finlandiya'ya asker indirdi ve Almanların Murmansk - Petrograd demiryolunu ve çok sayıda askeri kargo ve malzeme içeren stratejik limanları ele geçirme tehlikesi vardı. Londra ve Paris, Rusya'nın kuzeyine şu amaçlarla müdahale etmeye karar verdi: 1) Bolşeviklerin veya Almanların, Arkhangelsk ve Murmansk'taki İtilafçı tarafından sağlanan ekipmanı ele geçirmelerine izin vermemek; 2) Trans-Sibirya Demiryolu boyunca dağılmış olan Çekoslovak Birliği'ni desteklemektedir; 3) Rusya’nın kuzeyindeki stratejik noktaları ele geçirdi ve Doğu’daki Alman karşıtı cepheyi yeniden açarak, Bolşevik’leri Çek ve beyazların yardımıyla devirdi. İngiltere ve Fransa, ABD Başkanı Woodrow Wilson'dan yardım istedi. Temmuz ayında 1918, Wilson sınırlı bir ABD birliğinin müdahalesine katılmayı kabul etti. Amerikan askerleri, Kuzey Rusya'daki Amerikan Seferi Gücü'nün bir parçasıydı (“Kutup Ayısı Seferi”).
Aynı zamanda, aslında Batılılar, kendilerini Beyaz Finliler ve Almanlara karşı savunmak için yerel Bolşevikler tarafından davet edildi. 1 Mart 1918, Murmansk Konseyi (Başkan Aleksey Yuryev), Halk Komiserleri Konseyi'ne (SNK), British Rear Admiral Thomas Kemp'in Murmansk Demiryolu güçlerinin Alman ve Beyaz-Finlandiya birliklerinden korunmasına ilişkin teklifi hakkında bilgi aldı. İnsanların dış ilişkiler komiseri olan Leon Trotsky (ve Sovyet hükümeti içindeki bir Batı temsilcisi), böyle bir önerinin kabul edilmesi gerektiğini söyledi. Yuriev, 2 Mart 1918 Anlaşması'nı imzaladı: “1. Murmansk bölgesindeki en yüksek otorite Murmansk Milletvekilleri Konseyi'ne aittir. 2. Bölgedeki tüm silahlı kuvvetlerin yüksek emri, biri Sovyet hükümetinin ve biri de İngiliz ve Fransızların atanmasıyla, 3'lu Murmansk Askeri Konseyi'nin Sovyeti'nin egemenliğine aittir. 3. İngilizler ve Fransızlar, alanın iç yönetimine müdahale etmiyorlar: genel öneme sahip milletvekilleri konseyinin tüm kararları, dava koşullarına göre gerekli görecekleri biçimde Bakanlık tarafından talep ediliyor. 4. Müttefikler bölgeye gerekli rezervleri sağlamayı önemsiyorlar. ”
İstila başlangıcı
6 Mart Murmansk'taki "Glory" gemisinden çıkan 1918, iki silahı olan 176 insan sayısında iki İngiliz denizcisinin inişine geçti. Ertesi gün, İngiliz kruvazörü Cochrane Murmansk baskınında, Mart 18, Fransız kruvazör Amiral On ve May 27, Amerikan kruvaziyer Olympia'da göründü. 15 - 16 Mart Mart Londra'daki 1918, müdahale sorununun tartışıldığı İtilaf Askeri Konferansına ev sahipliği yaptı. Fransa'da Alman taarruzunun başlaması şartlarında, Rusya'ya büyük kuvvetler göndermemeye karar verildi. İtilaflı iniş kuvveti Murmansk limanındaki askeri yüklerin korunması - asıl görevini yerine getiren hiçbir eylemde bulunmadı. Mayıs ayında, İngilizler Pechenga bölgesindeki Finlilerin dağılmasına bile Red'in yardım etti.
Kuzey'deki bütün müdahale kuvvetleri, önce General F. Pull (daha sonra General E. Ironside) tarafından yönetilen İngiliz komutasına girdi. Haziran ayında, binlerce İngiliz ve 1,5 Amerikan askeri olan 100 Murmansk'a indi. Moskova büyükelçisi Kont Mirbach tarafından temsil edilen Alman hükümeti, Sovyet hükümetinden, Brest barışının koşullarını ihlal eden bu eylemle ilgili daha ileri adımlar atmasını istedi ve İtilafçı çıkarma kuvvetinin ortadan kaldırılması için yardım teklif etti. Moskova bu teklifi reddetti. Ağustos ayında 1918 zaten Chicherin oldu, Alman Büyükelçisi Helferich'den yardım istedi. Almanları Petrograd'ı savunmaya davet ederken, Petrograd bölgesinden kırmızı birlikler Kuzey'i korumak için gönderilecek. Almanya artık buna bağlı değildi, Fransız cephesinde, Alman yüksek komutasının son umudu olan belirleyici savaş henüz bitiyordu.
Bu arada Batılılar, para yardımı, yiyecek ve sanayi malları karşılığında ümit vaat ederek Murmansk Konseyi başkanlığını ihanet etmeye meyilliydiler. Yerel makamlar, İtilafçı temsilcilerine beyaz birliklerin örgütlenmesine müdahale etmeyeceklerine söz verdi ve bölgenin İtilaf Birlikleri tarafından işgalini teşvik etti. Temmuz ayındaki İngiliz filosu yavaş yavaş Beyaz Deniz kıyılarında ustalaştı, Soroca'ya birlikler indi ve Solovki adalarını işgal etti. Ondan sonra, İngilizler Arkhangelsk'te birliklerin inişine hazırlanırken, aynı zamanda güçlerini Murmansk demiryolunda güneye yayarlar. Haziran 23'te Vologda'daki tüm Müttefik elçilikler çekildi ve Arkhangelsk'e taşındı.
İngiliz ordusu, İngiliz General Frederick Cuthbert Poole, Müttefik kuvvetlerinin komutanı
Müteahhit ülkeler Murmansk limanında yola çıktı
Aynı dönemde, İngilizlerin de desteğiyle çeşitli karşı-devrimci unsurların harekete geçirilmesi gerçekleşiyor. Müdahaleciler gelmeden önce bile, Arkhangelsk, her çeşit yer altı karşı devrimci örgüt ve çevrenin temsilcileri ile aşırı kalabalıktı. Bazıları buraya kendi inisiyatifleriyle geldi, diğerleri de Anglo-Fransız misyonlarıyla ilişkilendirildi ve yönlerine doğru sürdüler. Askerlere ve sivil kurumlara alındı. Yerel komplocular daha önce Baltık Filosunda görev yapan 2 rütbe kaptanı Chaplin G. Chaplin tarafından yönetiliyordu. 1918'in baharında, Petrograd'daki Büyük Britanya temsilcilerine İngiliz askeri servisine başvuru isteği ile temyiz etti ve İngiliz denizci Cromi'nin önerisi üzerine İngiliz subay Kaptan Thomson'un Rusya'nın Kuzeyine gönderdiği belgelerle birlikte gönderildi. Kırmızı güçlerin komutanı Albay Potapov da komploya katıldı. Petrogradlı birçok subayın görevlendirildiği Belomorsky süvari dekolmanı, komplocuların grev gücü haline geldi.
Kızıl Komutan'ın Murmansk Bölgesi'nde ve Beyaz Deniz kıyısında önemsiz güçleri vardı - yaklaşık 4 bin kişi. Aynı zamanda devasa bir alana dağılmışlardı. Stratejik olarak önemli Arkhangelsk garnizonunda 600 insanı geçmedi. Ek olarak, merkezi komuta Rusya Kuzeyinin önemini dikkate almadı, ikincil ve dahası sadece olası bir cephe olarak kabul edildi. Sonuç olarak, Moskova kuzeydeki güçlerini güçlendirmeyi planlamıyordu ve bu stratejik yönü, kritik durum ve ülkenin güneyindeki ve doğusundaki şiddetli çatışmalar göz önüne alındığında, insan gücü ile özellikle güçlendirdi. Bu nedenle, düşmanı karartma ihtimalinin olduğu koşullarda, askeri teçhizat ve Kuzey Dvina boyunca cephanenin Kotlas'a boşaltılması başladı. Murmansk'tan farklı olarak, Arkhangelsk'teki güçlerinin dokuz ayında, Bolşevikler neredeyse tüm rezervleri Orta Rusya'ya taşımayı başardılar.
Rusya'nın kuzeyindeki beyaz hareketin liderlerinden biri olan kaptan Georgy Yermolaevich Chaplin (1886 - 1950)
Arkhangelsk'e iniş. Kuzey Cephesinin Oluşumu
2 Ağustos 1918 savaş gemilerinin İngiliz filosu 17, Arkhangelsk'e yaklaştı. Arkhangelsk yakınlarındaki Mudyug Adası'nın kıyı pilleri pratikte direnmedi. Kıyıya serbest bırakılan bir bine iniş gücü geldi. İkinci sınıf kaptanı Georgy Chaplin'in düzenlediği 2 Ağustos gecesi kentte başarılı bir Sovyet karşıtı ayaklanma ve İngiliz filosunun gözünde kentten Kızılların aceleyle kaçması ile onların ayrılmasının başarısı kolaylaştırıldı. Kalan Kızıl Ordu askerleri direnmedi ve teslim oldu. 1918'in sonuna gelindiğinde Arkhangelsk'teki İngiliz birliklerinin sayısı 15 bin kişiye (10 binden fazla kişi Murmansk'a yerleşti) ve yakında da diğer İtilaf ülkelerinin askeri birlikleri - Amerikalı askerler, Kanadalılar ve Avustralyalılar - onlara katılacak. ), Fransızca, Sırpça ve Lehçe oklar.
Sırp askerleri
"Olympia" kruvazöründen Amerikan denizciler
İngiliz subaylar, Polonya taburunun seçkin askerlerini ödüllendirdi
Ağustos 4'ta, Kuzey Bölgesi Yüksek İdaresi (VUSO), Halk Sosyalist Nikolay Çaykovski başkanlığında altı Sosyal Devrimci ve iki Harp'ten oluşan Arkhangelsk'te kuruldu. Bu hükümet, İç Savaş yıllarında ortaya çıkan her şeyden en demokratik olanlardan biriydi. Özellikle, Kuzey Bölgesinde yerel yönetimin örgütlendiğini, Kurucu Meclisin ihlal edilen özgürlük ve organlarının restorasyonunu, zemstvos ve şehir konseylerini ve yoksullar arasında açlığa karşı mücadeleyi ilan etti. Tüm araziler (önceden özel mülkiyete ait olanlar dahil) zemstvos idaresine devredildi. Kuzey Bölgesi hükümeti tarafından kabul edilen toprak eylemleri, Harbiyeli ve Sosyal Devrimci tarım programlarının bir tür sembiyozu idi.
Beyaz güçler başlangıçta memurların gönüllü ekiplerinden, Arkhangelsk'te seferberlik, 2 topçu taburları ve toplam 3 bin kişiye kadar olan köylü gruplarının oluşturduğu bir piyade alayından oluşuyordu. Şef Chaplin'di. Bütün birimler operasyonel olarak Müttefiklerin emirlerine uydular ve İngilizler tarafından sağlandı. Bir Rus-Fransız şirketi ya da bir Slav-İngiliz lejyonu gibi karma birimler de oluşturuldu.
Karşı devrimci güçlerin iktidarı ele geçirdiği diğer Rusya bölgelerinde olduğu gibi, sivil ve askeri otoriteler de çarpıştı. Sosyalist hükümet (Sosyal Devrimciler) “devrimin kazanımlarını derinleştirmeye” çalıştı, eski yönetim ve memurların temsilcileriyle “karşı-devrimci” olduğundan şüphelenildi. Yeni otoriteler ve birlikler “demokratik” demagoji, düzen çöktü, karışıklık ve anarşi ortaya çıktı (Geçici Hükümetin yönetimi sırasında Şubat-Ekim ayları arasında gerçekleşen her şey). Kuzeydeki beyaz hareketin askeri kısmı (sağda), sosyalist partilerin temsilcilerinden oluşan Yüksek Hükümete karşı da olumsuz bir tutum sergiliyordu. 6 Eylül gecesi, 1918, Chaplin, eyalet hükümetinin komiseri N. A. Startsev'in desteğiyle bir grup subay yönetti, bir darbe yaptı ve sosyalist bakanları iktidardan kaldırarak Solovetsky Manastırı'na sürgün etti. Chaplin, bölgedeki askeri diktatörlük için durdu, Kurucu Meclis - “Kurucu Meclis” hakkında çok eleştirel konuştu. Buna karşılık, Sosyal Devrimciler, monarşiyi yeniden kurmak isteme haklarını suçlayarak köylülerin ayaklanmalarını dile getirdiler. Sonuç olarak, İtilafın baskısı altında, Yüksek İdarenin gücü restore edildi, ancak kabine daha ılımlı bir unsurdan (popüler sosyalistlerden ve Harplerden) kuruldu. Chaplin komutanlıktan çıkarıldı, yerine Londra'daki eski bir askeri ajan olan Albay Durov'u koydu. Daha sonra Chaplin sürgünden iade edildi ve tüfek alayına yöneldi.
Arkhangelsk'da İskele
Kuzey cephesi, Rusya'nın geri kalanının geçmişine karşı bile güçlü farklılıklara sahipti. Kuzeydoğu ve kuzey yönlerinde sağlam bir savunma hattı yoktu. Bu bölgelerdeki doğal koşullar (tundra, bataklık ormanları ve bataklıklar, sert ve karlı kışlar), başlıca ana ulaşım iletişimi - nehirler ve yollar boyunca yürütülen savaş yöntemlerini ve biçimlerini belirlemiştir. Birliklerin geçilmez tayga ve bataklıklardaki manevraları dışlandı. Arazi genellikle vahşi, sert, seyrek nüfusluydu ve büyük birlikler topluyordu. Yani, mücadele sadece demiryolu hatlarının veya nehirlerin yönüne denk gelen, önemli kuvvetlerin konuşlandırılmasına izin vermeyen ve askerler uzun süre durup ilk güçlü savunma düğümüne ulaşan belirli yönlerde gerçekleştirildi. Buna ek olarak, sert bir kış, uzun sonbahar ve ilkbahar thaws'ları genellikle uzun süre ciddi operasyonları durdurdu.
Kampanyanın başında, İngiliz komutanlığı, Kırmızı güçleri aşan en ciddi güçlere sahipti. Aynı zamanda, başlangıçta çok az sayıda beyaz vardı, sadece küçük birimler oluşturmak için yeterliydiler. Bu nedenle, saldırı müdahaleciler tarafından gerçekleştirildi. Batılılaştırıcılar iki operasyonel yöne ilerleyebilirlerdi: biri demiryolu hattına denk geldi ve Vologda, Yaroslavl ve Moskova'ya gitti; bu, sonunda Rusya'nın hayati merkezlerine ve önemli birliklerin yeri ve işletilmesine uygun alanlara yol açtı; Diğeri Kotlas, Vyatka'ya gitti, Kuzey Dvina'yla Kotlas ve sonra Kotlas - Vyatka demiryoluyla çakıştı. Bu yön, vahşi, erişilemez bir alanda gerçekleşti ve siyasi, askeri stratejik ya da endüstriyel (ekonomik) önemi olmayan bir alana yol açtı. Bununla birlikte, bu yönde Batılılar, Perm ve Vyatka'ya bir atılım koşulu olarak Doğu Cephesinde hareket eden Çekler ve Beyazlar ile temas kurabilirler.
Ve bir saldırganın stratejik ihtiyacı ve Çekoslovak Kolordu ile bağlantısı çok geçmeden ortadan kalktı. Ne de olsa, Doğu Cephesi'ni Çeklerden ve Beyaz'ı Bolşeviklere ve Almanlara karşı yeniden yaratma fikri vardı. Ancak Ağustos ayında, 1918’ta, Batı Cephesinde belirleyici bir savaş olan Almanya’nın “İkinci Marne” ı kaybettiği anlaşıldı. Birlikler Alman bloğunun kesin yenilgisine uğradı. Doğu Cephesini yeniden yaratmaya yönelik pahalı bir proje anlamını yitirdi. Bu nedenle, İngilizler Kuzeye, Kızıllarla savaş için değil, Rusya'nın en önemli noktalarının işgali için Batı sahiplerinin stratejik planlarının gerçekleştirilmesi için gitti. Diğer Ruslar, beyazlar, Rus medeniyetinin ve halkının kanamasını ve tükenmesini sağlamak için Kırmızılarla savaşmak zorunda kaldı.
Böylece, İtilaf'ın komutasının doğrudan Kızıl Ordu ile savaşa girmeyeceği göz önüne alındığında, sadece Rusları Ruslara karşı çukurlaştıran, kardeşsel iç savaşı daha da alevlendirmek için, İngilizler ikinci yönü seçti ve çabalarını burada geliştirmeye başladılar. Burada İtilaf birlikleri güçlü bir filo. Arkhangelsk'in ele geçirilmesinden sonra, 11 monitörden ve şehirde yakalanan mayın tarama gemilerinden ve silahlı gemilerden oluşan Kuzey Dvina ve Vaga nehirleri üzerindeki operasyonlar için bir filo kuruldu. Müdahalecilerin ana gücü oldu.
Kuzey Dvina boyunca müttefik kuvvetlerin ilerlemesi yavaş ve büyük zorluklarla devam etti. Doğa sert ve daralandı. Aynı zamanda, büyük bir gemisi olmayan Kızıl Ordu'nun aceleyle oluşturduğu filo, müdahalecilere karşı çıktı ve kademeli olarak bir düşman gemisini ard arda kaldıramadı. Sonuç olarak, Batılıların ilerlemesi son derece yavaş ve ihtiyatlı bir şekilde ilerledi, ne İttifak Komutanlığı ne de askerler Rusya'da ciddi savaşlar ve büyük kayıplar vermek istedi. Tüm sonbahar kampanyasında, 1918’in tümünde, müdahaleciler Murmansk bölgesinde, sadece Soroki kasabasının sadece 40 km güneyinde ilerliyordu, sonra ön cephe, Chekuyevo’dan geçti. Onega, Obozerskaya istasyonu, Sred - Mehrenga - Elitsa nehrinde Kodysh, Vahe nehrinde Maly Bereznichek, Kuzey Dvina'da Topsa - Tulgas ve r. Pinega.
İlk elverişli güç dengesini ve sürprizin etkisini ve güneydeki demiryolunda hızlı ilerleme olasılığını kaçırmış olan müdahaleciler daha sonra Kızıl Ordu birliklerinden (6 Ordusu'ndan) inatçı direnişle karşılaştı ve Kuzey Cephesi'ndeki operasyonlar yalnızca yerel öneme sahip oldu. bireysel yol kavşakları ve bireysel yol tarifleri için mücadele. Ayrı kavşakların eylemleri geniş çapta yayıldı. İlk başarılarını elde eden Batılılar uzun süre durdu ve sadece Ekim ayının ortasında 1918, Arkhangelsk demiryolunda faaliyet göstermeye başladı. Aynı zamanda, bu saldırgan girişimler, yerel iklimin zorlukları ve Kızıl güçlerin artan direnişlerinden dolayı geniş ölçüde gelişmedi.
Bu nedenle, Ay'ı Arkhangelsk’in el konmasıyla geçiren İngiliz komutanlığı, Sovyet Rusya’nın merkezi bölgelerine ve hayati merkezlerine ikincil bir yönde başlayan bir atılım yapmak için acele etmedi. İngilizler yavaş ve pasif davrandılar; bu da Moskova'nın kuzeydeki konumunu güçlendirmesine ve birleşik bir Kuzeydoğu Sovyet karşıtı cephesi yaratma tehdidinden kaçınmasına izin verdi. İşgalciler, Kuzey'deki stratejik avantajı kullanmadılar - filo, iniş kuvvetlerinin Kırmızı birlikler üzerindeki sayısal ve niteliksel üstünlüğü, Kırmızı harekatın askerlerin yönünü güçlendirmesine ve ana noktalarda güçlenmesine olanak tanıyan değerli zamanlarını kaybetti.
Dvinsky Bereznik de ingilizce sinyalleri
Tulgas köyünde kavga eden Amerikalılar. Kuzey Dvina'nın kıyısında küçük bir köy. Amerikalıların yılın 1918 sonbaharında ilerleyebildikleri uç nokta, Kotlas'ta ilerlemek. Kasım ayında 1918, nakavt edildi ve Shenkursk'a geri çekildi.