Rus ordusunun 1915 kampanyasındaki başarısızlığının ana nedenlerinden biri, Rus İmparatorluğunun düşmana karşı bire bir savaşmak zorunda kalmasıydı. Fransa ve İngiltere stratejilerini keskin bir şekilde değiştirdi ve savunmaya karar verdi. Müttefiklerine yardım etmek için hiçbir şey yapmadılar, Rusya. Batı Avrupa tiyatrosundaki askerleri büyük oranda etkin değildi. Bu arada, Rus ordusu, Almanya ve Avusturya-Macaristan'ın darbelerini üstlenerek, İngiltere ve Fransa'ya güçlerin ve araçların birikimi için gerekli zamanı verdi. Bu, Rusya'nın kaybedenlerin kampına girmesiyle savaşın sonucunu büyük ölçüde belirledi.
Görünüşe göre, sadece kendi çıkarları faktörü değil, aynı zamanda Fransa, İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri merkezli uluslarüstü yapıların kararı da burada rol oynadı. Rusya İmparatorluğu'nun bir dünya savaşında hayatta kalacağı düşünülmedi. Diğer monarşilerle birlikte, yenilgiye, yıkıma ve parçalamaya mahkum edildi. Rusya'nın 1914'teki başarıları sadece Fransa ve İngiltere’ye yardım etmekle kalmadı, aynı zamanda onları alarma geçirdi. Rusya savaşı kazanmamalı ve daha da güçlü hale gelmemeliydi. Kazananların kampında olmamalıydı.
Londra, Paris ve Washington'da, savaşın uzun süreceğini, yalnızca büyük rezervli güçlerin buna dayanabileceğini biliyorlardı. ABD güçlü bir ekonomiye sahipti ve ancak zafer belli olunca çatışmaya katılacaktı. İngiltere ve Fransa dev sömürge imparatorluklarına güvendi. Rusya'nın büyük rezervleri de vardı ve kazananlar arasında olabilirdi. Rusya'yı tüketmek ve kanamak gerekliydi. Bu nedenle, 1915 yılında, Müttefikler büyük bir operasyon planlamamıştır. Fransa ve İngiltere güçlü bir tahkimat sistemi, birikmiş güç ve kaynaklar ardına oturmuş, ekonomiyi askeri bir temelde yeniden inşa etmişlerdir. Avrupa'daki İngiliz kuvvetlerinin komutanı Mareşal John French, Batı'da "Rusların işi bitirene kadar beklemenin gerekli olduğunu" söyledi. Ruslar çığlık atarken, tek başlarına savaşırken, Müttefikler iktidardan tasarruf etti.
Her şey düşünülmüş. Böyle bir durumda, Rusya ya korkunç bir yenilgiye uğradı ve kendisini devrimin ve çöküşün eşiğinde buldu (ve Fransız ve İngiliz gizli servisleri de dahil olmak üzere farklı güçler, Rusya'daki devrimi aktif olarak hazırlıyorlardı) ya da Merkezi Güçler karşısında kazandıkları zaferden sonra kendi keklerini talep edemeyecekleri için zayıfladılar. . Ve bu noktada müttefikleri iyi donanımlı, güçlü bir ordu yarattı. İngiltere ve Fransa, Rusya’nın bölünmesinde yer almayı veya Rusya’daki monarşiyi koruyarak, payını istediğinde “yerine koymayı” planladılar.
1914 ve 1915'in başında. Her iki koalisyon da kısa vadeli bir savaş için hesaplamanın temelde hatalı olduğunu ve mücadelenin birkaç yıl süreceğini ve çok büyük maddi kaynaklar gerektireceğini fark etti. Batı Avrupa tiyatrosunda birincisi, Almanların güçlü bir konumsal savunmasını yarattı. Geri çekilmeyi r. Marne hızlı bir şekilde sağlamlaştırılmış pozisyonlar kurmayı başardı ve “denize koşmak” sırasında bölgenin işgal altındaki alanlarını güvence altına almak için mühendislik becerilerini kullandılar. Öncelikle kasten saha savunmasını ihmal eden Fransızlar ve İngilizler, kısa süre sonra kendilerini toprağa gömerek Almanları takip etti.
Fransız komutan Joffre of 26'in Aralık ayında verdiği talimatlar 1914, 2 ve Ocak ayında 15'ten 1915, müttefik kuvvetlerin, Alman kuvvetlerinin yeni saldırılarını birleştirecek kadar güçlü bir savunma yaratmasını ve aynı zamanda Müttefiklere saldırgan eylemlere geçme imkanı sunmasını sağlamıştır. Alman Genelkurmay Başkanı Falkenhain'in başkanının Ocak ayında 7 ve 15'ten siparişleri 1915, Batı Cephesi'ndeki Alman ordularına, "eğer gerekliyse, birkaç kez daha üstün kuvvetlere karşı küçük güçlerle bile uzun süre dayanabilecekleri" pozisyonlarını güçlendirmek görevini verdi.
Böylece, 1915'in başlangıcında, Batı Cephesinin tamamında, biri diğerine karşı olmak üzere iki tel bariyer sırası ile birbirine geçen iki sürekli hendek hattı ortaya çıktı. Savunma pozisyonları hızla iyileşmeye başladı, kademeli olarak ikinci ve üçüncü hatlarla hatlar arasındaki iletişimlerle çoğaltıldı ve sığınaklar, güçlü barınaklar ve atış noktaları ile güçlendirildi. Tahkimatlar somutlaşmaya başladı. İlk (gelişmiş) pozisyondaki ekipmana özel dikkat gösterildi. Biri 100-150 üzerinde birbirinden uzakta olacak şekilde iki veya üç sıra hendek şeklinde yapılmış, önden ve bazen de kanatlardan tel engellerle kaplanmıştır. Böylece, atılımları büyük çabalar ve kaynaklar gerektiren güçlü savunma sistemleri ortaya çıktı.
İkinci pozisyonlar muhtemel düşman saldırılarının ana yönlerine, kesme pozisyonlarına göre yapıldı. Arkada bulunan donanımlı kamplar ve arka savunma hatları, yapay engellerle kaplı bir ya da iki direnç noktası şeklindedir. Paris, Amiens, Calais, Dunkirk ve diğer şehirler ve kaleler, Oise, Urk, Ain, Somme ve diğer nehirlerin arkasındaki savunma bölgeleri çevresinde güçlendirilmiş kamplar kuruldu.
Paris ve Londra konumlarının rahatlığını çabucak fark ettiler. Fransa ve İngiltere için zamanın çalıştığı belli oldu. Sanayi, ülkenin bütün ekonomisi ve toplumu gibi nispeten “askeri yollara” aktarılabilir. İlk kampanyanın deneyimi, Fransız ve İngilizlerin mühimmat ve ağır toplardan yoksun olduklarını gösterdi. Bu savaşın tamamen farklı insan gücü maliyetleri gerektireceği anlaşıldı. Bu yüzden Fransa, savaşa hazır erkekleri son adama çağırmak ve fiziksel olarak zayıf erkekleri ve sağlıklı kadınları bile savunma için çalışmak ve daha sonra denizaşırı varlıklarının insan kaynaklarına yöneltmek zorunda kaldı. Ama zaman aldı. Aslında büyük bir kara ordusu oluşturmak zorunda olan İngiltere'de bu sorunu daha az ciddiye almadım (daha önce İngiltere maliyeti filo, küçük seferi kuvvetleri ve diğer insanların "top yemi"). Hakimiyetlerin ve tüm kolonilerin insan kaynaklarını cezbettikten sonra, İngiltere tüm İngiliz vatandaşları için zorunlu askerlik hizmetine başvurmak zorunda kaldı (Ocak 1916'da evrensel askerlik hizmetini başlattılar).
Bu nedenle, İngiltere ve Fransa’nın askeri-politik liderliği, Batı Avrupa tiyatrosundaki mücadeleyi istikrara kavuşturma ve harekatın doğusunu Doğu’ya kaydırma konusundaki Alman Yüksek Komutanlığı kararını hevesle karşıladı. Almanlar hala “hızlı bir savaş” yapmayı ümit ediyorlardı: Fransa'yı güçlü bir darbeyle ezemezlerse, Rusya ile ortaya çıkardı. İngiltere ve Fransa, savaşın devam edeceğini ve stratejik savunmaya geçerek Almanya'ya kadar oynadıklarını anladılar.
Savaş Sekreteri Herbert Kitchener, savaşın 1915'ta yeni başladığını ve bu yorucu savaşın en az üç yıl devam edeceğini belirtti. İngilizler, cephedeki eylemin, topçu savaş araçlarındaki önemli bir artıştan önce terk edilmesi gerektiğine inanıyordu. Aynı zamanda, İngilizler Ortadoğu tiyatrolarındaki operasyonlara odaklanarak, Çanakkale gezisini gerçekleştirmeye karar verdiler.
Batı cephesindeki İngiltere ve Fransa, Artois ve Champagne’de sadece özel saldırı operasyonları gerçekleştirmeyi planlıyordu. Orta Doğu’da, İngiltere’nin ve Fransa’nın sömürge mülklerinde Türk askerlerinin işgalini önlemek için savaş operasyonları yapacaklardı. Daha aktif olarak, Balkan yönünde hareket etmeye karar verildi. İngilizler Karadeniz boğazlarını ve Konstantinopolis'i ele geçirmek için bir operasyon yapmaya karar verdiler.
Böylece, Rusya'nın batı "müttefikleri" ve sonra Rusya'ya ihanet etti. Kısacası İngiltere ve Fransa, Konstantinopolis'i ve Boğaz ve Çanakkale Boğazı'nı Rusya'ya zorluyorlar, böylece toprağı yem vermeye devam ediyorlar ve Almanya ile ayrı bir anlaşma yapmıyorlar. Aslında, İngilizler Rusları engelleyecek ve bu stratejik alanı ele geçirecekti. Londra uzun zamandır devam eden planını uygulamaya devam etti: Rusları Karadeniz'den Akdeniz'e kapatmak, Balkanlardaki, Akdeniz'deki ve Orta Doğu'daki konumlarını pekiştirmek.
Aynı zamanda, Batılı güçler, stratejik savunmaya geçişi belirleyen ve Rusya'yı boğaza doğru hareket ettirmeyi amaçlayan Rus yüksek komutasının Doğu Cephesinde aktif saldırgan eylemlerde bulunmalarını istedi. Sadece yukarı ikiyüzlülük. Rusya, onların görüşüne göre, Batı Cephesi’nin yeni güçlü Alman taarruzunu engellemek için Orta Güçlerin ve özellikle Almanya’nın güçlerini bağlamak durumundaydı. Bu, İngiltere ve Fransa için sanayinin harekete geçmesi, nüfus, silahlı kuvvetlerin güçlenmesi, müteakip savaşlar için güç birikimi ve rezervler için elverişli koşullar yarattı. Lloyd George, daha sonra “Rusya'ya kaderini verdi” dedi.
Ne yazık ki, Rusya'da bu teklif için düştü. Rus Stavka, müttefiklerin örneğini takip etmek ve aktif olarak savunma için hazırlık yapmak, mühimmatı muhafaza etmek, büyük rezervler oluşturmak yerine, Rus Prusya'yı bir atma için Doğu Prusya'yı ele geçirmek için iki (!) Stratejik saldırı operasyonu: 1) operasyonu gerçekleştirmeyi planladı; 2) Karpatlar yoluyla Macaristan'ın işgali. Bütün bunlar büyük güçlerin ve maddi kaynakların harcanmasını gerektiriyordu. Sonuç olarak, Rus ordusu, Avusturya-Alman kuvvetlerinin güçlü darbesini engellemeye hazır değildi ve Büyük Geri Çekilme başladı. Gorlitsky'nin devrilmesi sırasında, Rus ordusunun pratikte hiçbir serbest rezervi yoktu (sadece bir bina) ve böylesi bir mermi kıtlığının bir "kabuk açlığının" başladığını ortaya çıkardı. Ayrıca, yeterince ağır, özellikle ağır makineli tüfekler, tüfekler ve mühimmat yoktu.
Bu nedenle, Anglo-Fransız'ın belirleyici eylemler komutunun reddedilmesi ve Rus askeri-politik liderliğinin yanlış hesaplanması, Almanların yılın 1915 kampanyasını Doğu Cephesinde kazanmasını sağlamıştır.