Hep zannederim ben, sıcak bir gece sanki sonbaharmış gibi mesela, ya da kendi yaptığım sedirin üzerinde pineklerken nefesinin içtiğim çaya dolduğunu zannetmem gibi. Bazense hep koşarım ben, iliklerimden silmek için bok gibi geçenleri. Şeyler sana, senler bana. Hep özlerim ben, ama istemem herşeyin özlemle bitmesini. Umursamamak çok güzel. Beraber çocuk gibi dilimizi çıkarsak mı ki acaba hayata?