Arca'nın Belçika hakkındaki hislerinin değişim hızına yetişemiyorum.
Hayır, hiçbir zaman olumlu bakmıyor ama negatif hislerini, bazen daha ılımlı, bazen daha sakin, bazen daha duygusal ve bazen iç acıtıcı ortaya koyuyor. Bazen sanki hiç gitmeyecekmişiz gibi davranıyor, her seferinde tekrardan alıyorum, baştan, tek tek...
En son geçen Cuma günüydü. Akşam üzeri okuldan geldi, sohbet ederken tatil konusu açıldı, onu motive ederken en büyük kozumuz Avrupa'da görmek istediği her yere sık sık seyahat etme planlarıydı. Fakat o gün ters tepki etti.
Hayır efendim, gitmek istemiyordu! Nasıl ona sormazdık! (fikrini sormuştuk) Kimse ne konuştuğunu anlamayacaktı! O burada kalacaktı, gerekirse anneannesinde, teyzesinde, Poyraz'larda kalırdı.
İsyankar gözyaşları, çığlıklar, kabullenmemek için dökülen diller. Dinledim, anlamaya çalıştım, birkaç cümleyle toparlamaya çalışırken daha da sıçtım, batırdım. Kollarımda ağlar ve içini çekerken, "Ben dil öğreniyorum zaten, zaten iyi eğitim alıyorum, başka bir şey istemiyorum! Normal çocuk olmak istiyorum. Sen de burada çalış, sana iş mi yok burada?" diyordu ve ben İlker'in bir an önce eve gelmesi için dua ediyordum. Çünkü ebeveynlerden sağduyulu olan ve çocuk gözüyle bakabilen O'dur. Ben? Arca'nın cümlelerinden anlamışsınızdır, sıçar batırırım, gitmek isteyen çocuğa bile kalmak için sebepler listesi hazırlatırım.
En son rüyasını anlattı. Belçika'da dürüm dönerin yasak olduğunu görmüş! (Halbuki bilse her köşe başı kebapçı dürümcü) Sonra bir dolu insanın olduğu bir sınıfa giriyormuş. Otel odasına benzeyen bu sınıftaki insanlar Türkçe konuşuyormuş. Arca da Türkçe konuşuyormuş ama birbirlerini bir türlü anlayamıyorlarmış.
"Allah allah ne kadar ilginç, aynı dili konuşuyorsunuz ama anlaşamıyorsunuz? Rüya işte..." dedim.
"Evet" dedi, "bak biz de seninle aynı dili konuşuyoruz ama sen beni anlamıyorsun."
Yeni dönem "Dumur Diyalog" serisine hoşgeldiniz: Dikkat! Ağır laf sokmaca ve oturtmaca içerir.
Bir posta da evladımı anlayamadığım için gözyaşı döktüm. İlker, ana oğul birbirlerine sarılmış ağlarken buldu bizi ve ben onu gördüğüme hiç bu kadar sevinmemiştim. Arca'yı derhal kendisine havale edip mutfağa - terapi merkezime - kaçtım. İlker bu defa Arca uyuyakalmadan konuşmalarını tamamlamıştı - ki bu da çok ender olur.
Sofraya geldiklerinde, her şey normale dönmüş gibiydi (dönmüştü diyemiyorum çünkü Arca bu tersi belli olmaz).
Ben de konuşurken ne diller dökmüştüm? Evrim'in Demir'i (Arca ile aynı yaşta, hem de Belçika'da) Yeşim'in kızlarının Belçika'daki fotoğraflarını gösterdim, onun gibi çocuklar olduğunu anlattım. Hatta neredeyse Belçika'ya birkaç günlüğüne sırf görsün diye götürmeyi teklif ettim (belki de yaptığımız en büyük hata üç günlüğüne gittiğimizde Arca'yı bırakmaktı, zaten kafasında canlandıramıyor, her şey havada, iyice belirsizleşti).
Hiçbir şey kar etmemişti ama İlker on dakikada sakinleştirdi çocuğu. Arca doğduğundan beri söylediğim şeyi bir daha tekrar etmekte sakınca görmüyorum: Benim kumaşımda annelik yok. Kitaplık dolusu okuduğum ebeveyn eğitim kitaplarını benzin döküp yakasım var!
İlker'e beni şikayet ederken sürekli söylediği şey, "annem beni anlamıyor". Ergenlikten çok korkuyorum:/
Bu haftanın gündemi tabii ki karne ve okulun kapanışıydı. Yarın sosyal medyada karne paylaşımlarına maruz kalacağız ama Arca'ların okulu Perşembeden kapanıyor, bizim karne bugündü. Allah biliyor ya, çok gergindim. Zira daha düne kadar Arca, hala sonbaharda bu okuluna geleceğini düşünüyordu. Karne töreninde, öğretmeni en son Arca'ya karnesini verdi ve bütün sınıfı bilgilendirdi. Arkadaşlarından sarılanlar, ağlayanlar... Arca da çok duygusallaştı, ağlamasına ramak kala toparladı.
Bol bol fotoğraf çektik ve pazartesi günü için küçük bir veda toplantısı için sözleştik. Bu toplantı Arca'ya olduğu kadar bana da iyi gelecek, zira okulda gözlerim doldu ama eve gelinceye kadar iyi tutmuştum kendimi, sonrası gözyaşı sel...
Yavaş yavaş vedalar başlıyor, teker teker...