Bu Dünyanın Ötesinde Boş Bir Mutluluk
V/Vm rolüyle de tanınan İngiliz yapımcı James Leyland Kirby, eski 78'lerden unutulmaz ve muhteşem bir kurgu dizisiyle Bekçi olarak geri dönüyor.
Bu Dünyanın Ötesinde Boş Bir Mutluluk Kulağa savaş öncesi salon müziğinin bir derlemesi gibi geliyor çünkü öyle. James Kirby geçenlerde bir e-postada bana, 'Bu Caretaker albümü, örneklenmiş 78'ler ve albümlerin katmanlarından oluşturuldu,' dedi. 'İşler yerlerde yeniden düzenlendi ve diğer şeyler odaktan çıkarıldı. Yüzey gürültüsü'-- ki bu çok fazla-- 'orijinal plaklardandır.'
Kirby, konseptleriyle ilgilenmek bazen müziğinden daha eğlenceli olan bir sanatçı. 1990'ların başında başlattığı bir proje olan V/Vm olarak soft pop şarkılar ve beslenen domuzların seslerinin tamamını 7' yayınladı. Bekçi olarak yaptığı albümler, önceden var olan kayıtlardan yapılan ortam müziğine yönelerek nispeten daha bastırıldı.
Mutluluk birinden ilham aldı 2010 çalışması Alzheimer hastalarının bilgiyi müzik bağlamına yerleştirildiğinde daha kolay hatırladıklarını öne sürüyor. Onu benzersiz kılan şey, Kirby'nin eski ama belli belirsiz tanıdık kaynak materyali canlandırması değil; onu böyle düzenler. Buradaki parçaların birçoğu hoş, ahenkli ifadeler alıyor ve onları akılsızca döngüye alıyor; orta-düşünce gibi hissettiren birkaç durak; birkaçı geriye uzanıyor ve sonra ileri atlıyor. Baştan sona asla dolu hissetmezler ve özellikle rahatlatıcı veya kesin hissettiren anlarda oyalanma eğilimi gösterirler: bir şarkının son süsleri, belki, omuza vurma, her şeyin yolunda olduğundan emin olduğumuz kısım bir kapanışa. Kirby sadece nostaljik müzik yapmıyor, anılarımızın parçalanmış ve sonuçsuz çalışmasını taklit eden bir müzik yapıyor.
Kirby'nin son birkaç albümünün aksine, ister The Caretaker ister Leyland Kirby olsun, Mutluluk ahenksiz veya ağır değil. Kimsenin bana hafızamı kaybetmenin üzücü olduğunu veya yazarken kaybettiğimi veya yaşlandıkça kaybın muhtemelen hızlanacağını veya muhtemelen son saatlerimi bir pencerenin önünde oturup tekrarlayarak geçireceğimi hatırlatmasına gerek yok. kendim. sevdiğim şey Mutluluk başlığından da anlaşılacağı gibi, kilitli bir oluğun içinde yaşamak, kimseyle dans etmek hakkında en azından mecazi olarak güzel - hatta biraz komik - bir şey var.
Son beş yıl, çözülmemiş bir anın musallat olduğunu hissettiren veya geçmişe çarpık bir bakış açısıyla bakan müzikle dolu. hayalet kutusu etiket, kültürel anılardan yapbozlar yapmakta sürekli olarak iyi; Ariel Pink'in grotesk soft-rock'ı sonunda bir dinleyici kitlesine kavuştu-- Burial gibi bir yapımcının müziği bile, geçmişten günümüze gelen bir sesin izinsiz girişine dayanır, bizim geçmişte kaldığını düşündüğümüz bir zamandan ileriye uzanan bir ses. Kirby burada ne yaptığının farkında değil - son birkaç yılda ortaya koyduğu her şey, seçtiği başlıklara (2009'lar) kadar doğrudan bu fikirlerle oynuyor. Ne yazık ki Gelecek Artık Eskisi Gibi Değil en etkileyici jimnastik olmak). Hatta kendisini 'Kapıcı' olarak adlandırıyor - sonsuz kez tekrarlanan balo salonu partilerine bir gönderme Parlama-- hafızanın doğası gereği psychedelic özelliklerini ortaya çıkarmak için bir çaba gibi geliyor.
Mutluluk bana Ekkehard Ehlers'i hatırlatıyor 'John Cassavetes 2'yi oynuyor' ve Gavin Bryans'ın 'İsa' Kanı Beni Henüz Başarısız Etmedi' , yüksek konseptli nostaljiyi aşan iki parça. 'Cassavetes', Beatles'tan açılış dizesi figürünün katmanlı bir döngüsüdür. 'İyi geceler' ve keşfedilen Bryans parçası bir sütunda geçen yıl burada-- bir orkestra yavaş yavaş arkasından inşa ederken bir ilahi söyleyen evsiz bir adamın döngüsü. Her iki durumda da, gerçek müzik malzemesi miktarı nispeten küçüktür ve besteci tarafından yapılan 'iş' minimumdur - Bryars'ın 30 dakikalık yapısı bile çoğunlukla ünsüz dronlardan oluşur.
Bryans' ve Ehlers'in kavramsal sıçraması, anlarını mümkün olduğunca tamamen yıpratmaktı. Tekrarlayan müziğin, dinleyicinin dikkatini ona verme yeteneğini ortadan kaldırmanın bir yolu vardır: sonunda, Ehlers'in ve Bryars'ın parçaları başlangıçtan farklı geliyor, ama onlarda gösterip 'burası, burası neresi' diyebileceğim bir yer yok. işler iyiye değişir.' Sürekli değişiyorlar. Onlar da sürekli geri dönüyorlar. Kirby ile etki daha da incelikli ve kafa karıştırıcıdır. 'Libet's Delay', başlangıcı için sonunu karıştırıyor gibi görünüyor (veya tam tersi) ve 'Mental Caverns Without Sunshine', arada iki dakikalık bir şarkıyla iki kez beliriyor: Sanki Kirby sizi kandırmaya çalışıyor deneyimlemek çoktan görüldü . Her üç durumda da kaynak malzeme yalnızca rahatlatmak için değil, aynı zamanda sizden önce varmış gibi ses çıkarmak için tasarlanmış müziktir: ilahiler, aşk şarkıları, ninniler. Mutluluk ürkütücü çünkü bu biçimlerin baştan çıkarıcılığını alıyor ve hafifçe çarpıtıyor; kalıcı bir gülümsemenin müzikal eşdeğerinde rahatsız edici bir şey var.
2018'in en iyi şarkılarıEve geri dön