2 Yaşındaki Çocuklarda Sendrom
Çocuğunuz daha birkaç ay önce yemeğini güzel güzel yerken, yemek saatleri ansızın bir savaş saatine dönüşebilir.
Yemek yemek istemeyebilir; yemesi için zorladığınızda tabağı yere fırlatabilir; hırçın çığlıklar atabilir.
Bu davranışı, özellikle de aynı saatte beslenecek başka çocuklarınız varsa, gerçekten cesaret kırıcı olabilir. Gene de, sinirlenmeniz, öfkelenmeniz, yalnızca onun "kendi bildiğini yapma" kararını güçlendirmekten başka işe yaramaz. Üstelik sinirlenmeniz, öfkelenmeniz, yeni yaptığıyla "ilgilenmeniz" ve üstünüzde uyandırdığı bu etki, hoşuna gidebilir.Kaygılanmayın; bu davranışları sonucunda, pek az çocukta beslenme sorunları doğar.
Düzenli Yemek Saatleri Oluşturun
Düzenli yemek saatleri yerleştirme çabanızı ve dengeli bir yemek rejimini sürdürün. Yemekler arasında abur cubur yemesine engel olun.Oturak eğitimi de sorunlar doğurabilir. Bazı çocuklar iki yaşına geldiklerinde artık altlarını ıslatmayabilirlerse de, pek çoğunun altları hâlâ bezlidir; oturak kullanmak istemezler ve yataklarını ıslatırlar. Bu, o yaş için hâlâ bütünüyle normal bir davranıştır.
Arkadaşınız yaşı aynı olan küçük çocuğuna artık bez bağlamıyor da, siz bağlıyorsanız, üzülmeyin; sizin çocuğunuz da "kendi sırası" geldiği zaman bu aşamaya ulaşacaktır. Bu arada, erkek çocukların bu aşamaya genellikle kızlardan daha geç ulaştıklarını da unutmamak gerekir.
Hatalarını Öğrenime Çevirin
Çocuğunuzu oturak kullanmaya teşvik edin. "Kazalara" karşı hazırlıklı olmayı başardığı zaman onu övün. Altını ıslatmış da olsa, onu oturağına oturtun: Kendisinden beklenen şeyin ne olduğunu anlamaya başlayacaktır.
- Oturak eğitimi uzun sürerse, ona baskı uygulamayın: Canınızın daha çok sıkılmasından, onun da üzülmesinden başka işe yaramaz.
- Büyümekte olan iki yaş çocuğu, yapmasını söylediğiniz en basit şeyleri bile sorgulayan bir bakışla yanıtlar.
- Ne istediğinizi ve neden istediğinizi iyice anlatmaya çalışın; kafası yattıkça yüzündeki hırçın anlam bir gülümsemeye dönüşebilir.
- İstediğiniz şeyi zorla yaptırmaya kalkışmanız, bir öfke nöbetine davetiye çıkarmak anlamına gelebilir.
İşin buraya varması durumunda da, onu tek başına bırakmak, çoğunlukla ''iradelerinizin çatışmasından daha etkili olabilir.''