Sanırım hiçbir zaman bir katille, çok ünlü bir ressamla-yazarla, Avustralya Aborijinleriyle, gençliğini bundan yüz-iki yüz sene önce yaşamış biriyle ya da kötü yola düşmüş veya bunu seçmiş (kitaptaki gibi) bir kadınla tanışma fırsatım olmaz. Kitaplar işte bize bu imkanı sağlıyorlar.
On Bir Dakika kitabı ile de bir hayat kadınıyla tanışıyorsunuz. Maria. Onun günlüğüne erişmek gibi bir fırsatınız oluyor. Kitabın ilk sayfalarında "ben ne okuyorum?" diyerek bırakmayı düşündüm. Daha sonra Paulo Coelho gibi bir yazarın kaleminden çıkmışsa elbet vardır bir mesajı düşüncesiyle devam ettim.
Benim için kitap asıl anlamını iki yerde buldu. Birincisi; Maria'nın yaptığı işten nefret ettiğini haykırdığı sayfa. "Sevmeye ihtiyacım var." dediği sayfa. (186 Can Yayınları)
"Hayat, bu kadar kötü yaşama lüksünü kendime sunamayacağım kadar kısa, belki de uzun."
İkinci ve tam anlamını ise yazarın notları bölümüyle buldu. Ne kadar kitabı okumanın kendim için erken olduğu sonucuna varsam da çiftlerin birlikte okumalarını tavsiye edebilirim. Okuduğum için pişman mıyım değil miyim emin değilim. Belki insanları olduğu gibi kabul ederek, hoş görerek, yargılamayarak -illa yargılayacaksak da adil yargılamalar olsun- , anlamaya çalışarak yaşamaya bir araç olabilir kitap. Her kim olursa olsun. Duygularını tanımaya ve anlamaya değer..
Keyifli okumalar.