We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
1933 ve 1939 yılları arasında Hitler iktidara geldiğinde bilim camiasının tutumu nasıldı? Bilim adamları Almanya'daki toplantıları (varsa) boykot ettiler mi?
Güncelleme: Tüm "bilimsel topluluk"un tek bir birleşik tepkiye sahip olduğunu düşünmüyorum. Almanya'da bir toplantıya katılmayı reddeden veya diğer tarafta bir toplantıyı boykot etmenin değersiz olduğunu söyleyen bilim adamlarının somut örneklerini arıyorum.
Nazilerin tüm Alman toplumunun kontrolünü ele geçirme girişimi olan Gleichschaltung'u okumalısınız. Bilimlere de uygulanan görünür muhalefetin çoğunu bastırmayı başardılar.
- Nationalsozialistischer Deutsche Dozentenbund, üniversite öğretim görevlilerini organize etti.
- Nationalsozialistischer Lehrerbund, Öğretmenler örgütledi.
Bazı bilim adamları Nazi oldu ya da oldu, birçoğu onlarla birlikte gitti, birkaçı göç etti.
Fizikte iki Nobelistin hevesli naziler haline geldiğinin farkındayım (Stark ve Lenard); belki de önemsiz değil, daha eski bir nesilden, görelilik öncesi. Öte yandan Heisenberg'in nazizme olan bağlılığı bence net değil. Onu davaya oldukça sempatik gösteren en az bir alıntı var.
Matematikte, bazıları nazi olmasına rağmen yardım etmeye çalışsa da, bazıları Yahudi akıl hocalarına ihanet eden sayısız nazi vardı. Durumu oldukça güvenli olan Hilbert, kesinlikle bir nazi değildi ve Göttingen'deki bir nazi görevlisi tarafından matematik hakkında soru sorulduğunda, gerçekten matematik diye bir şey olmadığını söyledi - bu, birçok üst düzey matematikçinin zorla atılmasından sonraydı.
Diğer alanların her iki taraftaki bilim adamları ile benzer olduğunu söyleyebilirim.
Katolik Kilisesi ile Anlaşma
1933'te Almanya nüfusunun neredeyse %40'ı Roma Katoliğiydi. Protestan çoğunluğa sahip bir ülkede azınlık olarak Katolikler, "Roma'dan emir aldıkları" şüphesi nedeniyle her zaman "gerçek Alman" olmadıkları yönündeki suçlamalara karşı savunmasız hissetmişlerdi. Yıllar içinde Katolik Merkez Partisi'ni örgütleyerek ve destekleyerek haklarını korumuşlardı. Şimdi, Naziler muhalif siyasi partileri yasaklarken (bkz.
Kilise liderleri ve din adamları, Nasyonal Sosyalizm hakkında bir dizi görüşe sahipti. Bazı Katolik liderler, Hitler'in "Germen olmayan ruhun üstesinden gelme" çağrısını memnuniyetle karşıladılar ve "ateist komünizmin" Katolik Kilisesi için Nazilerden daha fazla tehdit oluşturmasından korktular. Diğerleri Nazilere karşı çıktı. Tarihçi Doris Bergen'e göre, “Birçok Alman Katolik din adamı başlangıçta Nazizm'den şüpheleniyordu. Nazi fikirlerini, özellikle ırk ve kan üzerindeki vurguyu ve insan yaşamına bariz saygısızlığı Hıristiyan karşıtı olarak gördüler. . . bazı rahipler, Stormtrooper veya SS üniformalı kilise üyelerine komünyon kutsallığını uygulamayı reddetmişlerdi."1 Nazilere karşı çıkan bazıları ayrıca, rahiplere ve rahibelere yönelik saldırılardan korktukları konusunda çok dikkatli olmaları konusunda ısrar ettiler. Bu endişe, Vatikan yetkililerini, Hitler'e bir anlaşma olasılığı: Kilise, Reich'ın Katolik Kilisesi'ne ve üyelerine zulmetmeyeceğine dair söz vermesi karşılığında Almanya'daki siyasi faaliyetlerden uzak durma sözü verecekti.
Bu görüşmelerin haberi yayılırken, Edith Stein papaya acil bir mektup yazdı. Yahudi olarak doğan Stein, 1922'de Katolikliğe geçmiş ve bir rahibe ve saygın bir Katolik eğitimci olmuştu. Mektubunda şunları savundu:
[Almanya'da] olan ve her gün olmaya devam eden her şey, kendisini “Hıristiyan” olarak adlandıran bir hükümetten kaynaklanmaktadır. Haftalardır sadece Yahudiler değil, aynı zamanda Almanya'daki binlerce korkak Katolik ve inanıyorum ki dünyanın her yerinde Mesih Kilisesi'nin [Roma Katolik Kilisesi'nin] sesini yükseltmesini ve bu istismara bir son vermesini bekliyor ve umuyorlar. İsa'nın adından. Radyo tarafından kamu bilincine dövülen bu ırk ve hükümet gücünün putlaştırılması, açık bir sapkınlık değil midir? . . . Bütün bunlar, çarmıhta bile kendisine zulmedenler için dua eden Rabbimiz ve Kurtarıcımız'ın davranışlarına taban tabana zıt değil mi? 2
Papa Pius XI, Edith Stein'a ve 1939'da Papa XII. Holokost'un bir parçası.
Temmuz 1933'te Hitler ve Papa Pius XI bir konkordato veya anlaşma imzaladılar. Tarihçi Fritz Stern şöyle açıklıyor:
Görünüşte Vatikan büyük bir zafer kazanmıştı. Weimar yönetimindeki hiçbir hükümet, kilisenin temel haklarını tanıyacak böyle bir konkordato imzalamaya istekli değildi - muhtemelen onu [geçmişte] maruz kaldığı türden zulümden bağışık kılacak haklar. Konkordato şartlarına göre, kilise tüm siyasi faaliyetlerden vazgeçti ve buna karşılık devlet, ücretsiz ibadet hakkını, pastoral mektupları dağıtma, Katolik okullarını ve mülkünü koruma hakkını garanti etti. Vatikan'ın tatmin olmak için bir nedeni vardı: Katolik hakları yeni bir temele oturtulmuş ve aynı zamanda Vatikan'ın Mussolini ve Hitler'in Bolşevizme karşı vazgeçilmez siperler olduğu duygusuna tekabül eden bir rejim güçlendirilmişti.
Hitler'in tatmin olmak için daha da fazla nedeni vardı. Konkordato onun ilk uluslararası anlaşmasıydı ve Almanya'daki ve yurtdışındaki saygınlığını büyük ölçüde artırdı. Büyük bir ahlaki otorite onun sözüne güvenmişti. Ama Vatikan yaptı. . . Nasyonal Sosyalizmin konkordatoya bağlı kalacağına gerçekten inanıyorsanız, rejimin kendi dogmalarına ve eğitim üzerinde bu kadar geniş kapsamlı güce sahip rakip bir örgütü el değmeden bırakma olasılığı gerçekten var mıydı? 3
Konkordato imzalandıktan sonraki aylar ve yıllarda, Naziler bazı Katolik örgütleri kapatarak, kilise malına el koyarak, Katolik gazetelerine müdahale ederek ve din adamlarını ve diğer Kilise liderlerini hapsederek veya öldürerek anlaşmayı düzenli olarak ihlal ettiler. Ancak papa 1937'ye kadar Nazileri açıkça eleştirmedi. O zamana kadar çok geçti. Bu noktada Roma Katolik muhalefeti, konumlarından kolayca uzaklaştırılabilen ve Kiliselerinin desteğinden yoksun olan izole bireylerle sınırlıydı. Bergen'e göre: “Concordat, halıyı Almanya'daki potansiyel Katolik muhalefetinden çıkardı. Cemaat rahipleri, papaları tarafından tanınan bir şansölyeyi nasıl eleştirebilirler?" 4
Alman Hükümetinin Yapısı
Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda, Kaiser Wilhelm II yönetimindeki mevcut Alman hükümeti çöktü. Onun yerine Almanya'nın Weimar Cumhuriyeti olarak bilinen ilk demokrasi deneyi başladı. Yeni hükümetin ilk eylemlerinden biri, Birinci Dünya Savaşı'nın sorumluluğunu yalnızca Almanya'ya yükleyen tartışmalı Versay Antlaşması'nı imzalamak oldu.
Yeni demokrasi öncelikle aşağıdakilerden oluşuyordu:
- NS Devlet Başkanıyedi yılda bir seçilen ve muazzam yetkilere sahip olan
- NS AlmanyaHer dört yılda bir seçilen üyelerden oluşan ve nispi temsil esasına dayanan Alman parlamentosu - sandalye sayısı her bir partinin aldığı oy sayısına ve
- NS şansölyeBaşkan tarafından Reichstag'ı denetlemek üzere atanan ve genellikle Reichstag'daki çoğunluk partisinin bir üyesi.
Bu sistem, halkın eline her zamankinden daha fazla güç vermesine rağmen, nispeten istikrarsızdı ve nihayetinde modern tarihin en kötü diktatörlerinden birinin yükselişine yol açacaktı.
Hitler iktidara geldiğinde Bilim camiasının tutumu neydi? - Tarih
Adolf Hitler
Mein Kampf
(1926)
1923'te Adolf Hitler, Münih'te hükümeti devirmeye çalışmaktan tutuklandı. Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi (Nazi partisi) hala nispeten küçüktü ve davasını ulusal dikkat çekmek için kullandı. Zamanı gelince mahkûm edildi ve orada yazdığı sırada hapis cezasına çarptırıldı. Mein Kampf (Mücadelem), siyasi fikirlerini özetliyor. Mein Kampf İlk başta ciddiye alınmadı, ancak Nazilerin 1930'larda ve 1940'larda uygulamaya koyduğu fikirlerin çoğunu içeriyor. -smv
Birinci Cilt, Altıncı Bölüm: "Savaş Propagandası"
<1>Propagandanın işlevi, bireyin bilimsel eğitiminde değil, kitlelerin dikkatini böylece ilk kez onların görüş alanına yerleştiren belirli gerçeklere, süreçlere, gerekliliklere vb. çekmekte yatmaktadır. .
<2>Bütün sanat, bunu o kadar ustaca yapmaktan ibarettir ki, herkes gerçeğin gerçek olduğuna, sürecin gerekli olduğuna, gerekliliğin doğru olduğuna vb. ikna olacaktır. Ama çünkü propaganda, işlevinden dolayı kendi içinde zorunluluk değildir ve olamaz. . . Kalabalığın dikkatini çekmekten ibarettir ve zaten eğitim görmüş olanları ya da eğitim ve bilgi için çabalayanları eğitmekten değil, etkisi çoğunlukla duygulara yönelik olmalıdır ve yalnızca çok sınırlı bir dereceye kadar sosyal konularda olmalıdır. zeka denir. . . .
<3>Propaganda sanatı, büyük kitlelerin duygusal fikirlerini anlamakta ve psikolojik olarak doğru bir form aracılığıyla geniş kitlelerin dikkatine ve dolayısıyla kalbine giden yolu bulmakta yatar. Zeki delikanlılarımızın bunu anlamamaları, onların ne kadar tembel ve kibirli olduklarını gösteriyor. . . .
<4>Büyük kitlelerin alıcılığı çok sınırlıdır, zekaları küçüktür, ancak unutma güçleri muazzamdır. Bu gerçeklerin bir sonucu olarak, tüm etkili propagandalar çok az nokta ile sınırlandırılmalı ve halkın son üyesi sizin sloganınızdan ne anlamasını istediğinizi anlayana kadar bunları sloganlarda dile getirmelidir. Bu sloganı feda edip çok yönlü olmaya çalıştığınız anda, etki uçup gidecek, çünkü kalabalık sunulan malzemeyi ne sindirebilir ne de aklında tutabilir. Bu şekilde sonuç zayıflar ve sonunda tamamen ortadan kalkar.
<5>Böylece, propagandanın basit bir çizgi izlemesi gerektiğini ve buna bağlı olarak temel taktiklerin psikolojik olarak sağlam olması gerektiğini görüyoruz. Örneğin, Avusturya ve Alman çizgi roman gazetelerinin yaptığı gibi düşmanı gülünç duruma düşürmek kesinlikle yanlıştı. Bu kesinlikle yanlıştı, çünkü bir düşman askeriyle fiili temas tamamen farklı bir kanaat uyandırmak zorundaydı ve sonuçlar şimdilik yıkıcıydı, düşmanın direnişinin doğrudan etkisi altında, propaganda hizmeti tarafından dolandırıldığını hissetti. Dövüşme, hatta filme çekilme arzusu güçlenmedi, ama tam tersi oldu. Cesareti kırıldı.
<6>Aksine, İngilizlerin ve Amerikalıların savaş propagandası psikolojik olarak sağlamdı. Almanları kendi halklarına barbarlar ve Hunlar olarak tanıtarak, askerleri tek tek savaşın dehşetine hazırlamışlar ve böylece onu hayal kırıklıklarından korumaya yardımcı olmuşlardır. Bundan sonra, kendisine karşı kullanılan en korkunç silah, sadece propagandacılarının söylediklerini doğrular gibi görünüyordu, aynı şekilde hükümetinin iddialarının doğruluğuna olan inancını pekiştirirken, diğer yandan aşağılık düşmana karşı öfkesini ve nefretini arttırdı. Çünkü artık düşman tarafından kullanıldığını öğrendiği silahın acımasız etkileri, yavaş yavaş onun için barbar düşmanın "Hun" vahşetini doğrulamaya başladı ve bu, hakkında her şeyi duydu ve bir an bile aklına gelmedi. muhtemelen olmasa da kendi silahlarının etkileri daha da korkunç olabilirdi. . . .
<7>Propagandanın işlevi . . . farklı insanların haklarını tartmak ve düşünmek için değil, yalnızca savunmak için yola çıktığı bir hakkı vurgulamak için. Görevi, düşmanı kayırdığı ölçüde gerçeğin nesnel bir incelemesini yapmak ve sonra onu akademik adaletle kitlelerin önüne koymak değildir, görevi her zaman ve yılmadan kendi hakkımıza hizmet etmektir.
<8>Felaketin patlak vermesinden tek başına Almanya'nın sorumlu tutulamayacağı açısından savaş suçluluğunu tartışmak kesinlikle yanlıştı, suçun her bir parçasını düşmanın omuzlarına yüklemek doğru olurdu. bu, gerçekte olduğu gibi, gerçek gerçeklere gerçekten karşılık gelmemişti. . . .
Birinci Cilt, Onuncu Bölüm: "Çöküşün Nedenleri"
<9>Mevcut talihsizliğin en kolay ve dolayısıyla en yaygın açıklaması, bunun kaybedilen Savaşın sonuçlarından kaynaklandığı ve bu nedenle Savaşın mevcut kötülüğün nedeni olduğudur.
<10>Bu saçmalığa ciddi olarak inanacak birçok kişi olabilir, ancak ağzından böyle bir açıklamanın yalnızca bir yalan ve bilinçli bir yalan olabileceği daha çok kişi var. . . . Bu havariler dünya uzlaşması yapmadılar mı? . . . İtilaf Devletleri'nin iyiliğini yüceltiyorlar ve tüm bu kanlı mücadelenin tüm suçunu Almanya'ya yüklemediler mi? . . . Böyle olmadığını mı iddia edeceksiniz, zavallı, yalancı alçaklar?
<11>Çöküşün suçunu yalnızca askeri yenilgiye bağlamak gerçek bir Yahudi küstahlığı gerektirir. . . .
<12>Yalan ve iftira kullanımındaki olasılıklarla ilgili bu gerçeğin en önde gelen uzmanları her zaman Yahudiler olmuştur, çünkü onların tüm varlıkları tek bir büyük yalana dayanmaktadır, yani bir başka deyişle, onlar dini bir toplulukturlar. onlar bir yarış - - -ve ne yarış! . . .
[Metin devam ediyor, Yahudi işadamları ile sanayileşme ve modernleşme süreci arasında bir bağlantı olduğunu öne sürüyor.]
<13>Ekonomik yaşam devletin baskın metresi haline geldiği oranda, para herkesin hizmet etmesi gereken ve herkesin boyun eğmesi gereken tanrı oldu. Giderek daha fazla, cennetin tanrıları eskimiş ve modası geçmiş olarak köşeye kondu ve onların yerine idol Mammon'a tütsü yakıldı. . . .
<14>Maalesef, paranın egemenliği, ona en çok karşı çıkması gereken otorite tarafından bile onaylandı: Majesteleri Kayzer, aristokrasiyi yeni mali sermayenin yörüngesine çekerek en ne yazık ki hareket etti. . . . Bu yönde bir başlangıç yapıldığında, kılıç aristokrasisinin kısa sürede kaçınılmaz olarak mali aristokrasi tarafından gölgede bırakılacağı açıktı. Salt kan açısından bakıldığında, böyle bir gelişme son derece talihsizdi: soyluluk varlığının ırksal temelini gitgide yitiriyordu ve büyük ölçüde "alçaklık" tanımı onun için daha uygun olurdu.
<15>Çürümenin ciddi bir ekonomik belirtisi, özel mülkiyet hakkının yavaş yavaş ortadan kalkması ve tüm ekonominin kademeli olarak anonim şirketlerin mülkiyetine aktarılmasıydı.
<16>Şimdi ilk kez emek, vicdansız Yahudi iş adamları için bir spekülasyon nesnesi düzeyine inmişti, mülkün ücretli işçiden yabancılaşması sonsuza kadar artırıldı. Borsa zafer kazanmaya başladı ve yavaş ama emin adımlarla ulusun hayatını kendi himayesine ve kontrolüne almaya hazırlandı. . . .
<17>Savaş öncesi dönemin Alman basını halka hangi yiyecekleri sundu? Hayal edilebilecek en kötü zehir değil miydi? Dünyanın geri kalanı Almanya'yı yavaş ama emin adımlarla boğmaya hazırlanırken, halkımızın kalbine en kötü pasifizm enjekte edilmedi mi? Basın, barış zamanında bile, kendi devletlerinin haklarından şüphe duyan insanların zihinlerine ilham vermedi mi, böylece daha en başından onları savunma araçları seçiminde sınırlamadı mı? "Batı demokrasisi"nin saçmalığını halkımız için nasıl lezzetli hale getireceğini bilen Alman basını, sonunda tüm coşkulu tiradların tuzağına düşene kadar, geleceklerini bir Milletler Cemiyeti'ne emanet edebileceklerini düşündüler mi? . . . Halkımız nihayet 'modern' hale gelene kadar ahlak ve etikle geri ve küçük-burjuva diye alay etmedi mi? . . . Sonuç kaçınılmaz hale gelene kadar, orduyu sürekli eleştiriyle, evrensel zorunlu askerliği sabote ederek, askeri kredilerin reddini talep ederek vb. küçümsemedi mi?
<18>Sözde liberal basın aktif olarak Alman halkının ve Alman Reich'ının mezarını kazmakla meşguldü. Yalan söyleyen Marksist çarşafların yanından sessizce geçebiliriz, yalan söylemek, fareyi kedi yerine yakalamak kadar hayati bir gerekliliktir, işlevleri yalnızca halkın ulusal ve yurtsever omurgasını kırmak ve onları kölenin uluslararası sermayenin ve onun efendilerinin boyunduruğuna hazır hale getirmektir. , Yahudiler. . . .
<19>Ve devlet, ulusun bu toplu zehirlenmesine karşı ne yaptı? Hiçbir şey, kesinlikle hiçbir şey. Birkaç gülünç kararname, çok ileri giden kötü niyetli birkaç para cezası ve hepsi bu kadardı. Bunun yerine, iltifat ederek, basının 'değeri', 'önemi', 'eğitim misyonu' ve bunun gibi saçmalıkların farkına vararak bu vebaya iyilik yapmayı umuyorlardı - - - Yahudilere gelince, her şeyi aldılar. bunu kurnaz bir gülümsemeyle ve kurnazca teşekkürle kabul etti. . . .
<20>Bu zehir, halkımızın kan dolaşımına engellenmeden nüfuz edebildi ve işini yaptı ve devletin hastalığı kontrol etme gücü yoktu. . . . Artık kendini tüm silahlarla savunmaya kararlı olmayan bir kurum, pratik amaçlar için çekildi. Her yarım ölçü, er ya da geç dışa doğru çöküş tarafından takip edilmesi gereken ve izlenecek olan iç çürümenin görünür bir işaretidir.
<21>Doğru bir şekilde yönetilen şimdiki neslin bu tehlikenin üstesinden daha kolay geleceğine inanıyorum. Onları tamamen kaybetmeyenlerin sinirlerini biraz güçlendirme gücüne sahip çeşitli şeyler yaşadı. Gelecek günlerde, sevdiği yuvasına bir el uzatılırsa, basının fesatlarına bir son verilirse ve bu eğitim aracının hizmetine sunulursa, Yahudi mutlaka gazetelerinde büyük bir gürültü koparmaya devam edecektir. devlet ve artık uzaylıların ve halk düşmanlarının eline bırakılmıyor. Ama bunun biz genç erkekleri babalarımızdan daha az rahatsız edeceğine inanıyorum. Otuz santimetrelik bir mermi her zaman binlerce Yahudi gazete engereklerinden daha yüksek sesle tısladı - o yüzden bırakın tıslasınlar!
Cilt Bir, Bölüm Onbir: "Ulus ve Irk"
<22>Tam olarak aynı seviyede olmayan iki varlığın herhangi bir geçişi, iki ebeveynin seviyesi arasında bir orta üretir. Bunun anlamı şudur: yavru muhtemelen ırksal olarak daha düşük ebeveynden daha yüksekte duracaktır, ancak daha yüksek olan ebeveyn kadar yüksek olmayacaktır. Sonuç olarak, daha sonra üst seviyeye karşı mücadelede yenik düşecektir. Böyle bir çiftleşme, Doğanın tüm yaşamın daha yüksek bir üreme isteğine aykırıdır. Bunun ön koşulu, üstün ve aşağıyı ilişkilendirmekte değil, birincinin mutlak zaferinde yatmaktadır. Güçlü olan baskın olmalı ve daha zayıfla karışmamalı, böylece kendi büyüklüğünü feda etmelidir.Sadece doğuştan zayıf olan bunu zalim olarak görebilir, ama sonuçta o sadece zayıf ve sınırlı bir adamdır. . . .
<23>Doğada evrensel olarak geçerli olan bu ırksal saflığın sonucu, yalnızca çeşitli ırkların keskin bir şekilde sınırlandırılması değil, aynı zamanda kendi içlerinde tek biçimli karakterleridir. . . .
<24>Doğa sakince, memnuniyetle bakar aslında. Günlük ekmek mücadelesinde zayıf ve hasta ya da daha az kararlı olan herkes yenik düşerken, erkeklerin dişi için mücadelesi sadece en sağlıklılara üreme hakkı ya da fırsatı verir. Ve mücadele her zaman bir türün sağlığını ve direnme gücünü iyileştirmenin bir aracıdır ve dolayısıyla daha yüksek gelişiminin bir nedenidir.
<25>Doğa, daha zayıf olanın daha güçlü bireylerle çiftleşmesini arzu ettiğinden daha fazla değil, daha da yüksek olanın daha düşük bir ırkla harmanlanmasını daha az arzu eder, çünkü eğer öyleyse, tüm yüksek yetiştirme işi, belki de yüz binlerce üzerinde yıllar, gece bir darbeyle mahvolur.
<26>Tarihsel deneyim bunun sayısız kanıtını sunar. Aryan kanının aşağı halklarınkiyle her karışmasında, sonucun kültürlü insanların sonu olduğunu ürkütücü bir açıklıkla gösteriyor. Nüfusu açık ara en büyük kısmını, alt renkli halklarla çok az karışmış Germen unsurların oluşturduğu Kuzey Amerika, ağırlıklı olarak Latin göçmenlerin büyük bir coğrafyada genellikle yerlilerle karıştığı Orta ve Güney Amerika'dan farklı bir insanlık ve kültür gösterir. ölçek. Bu tek örnekle, ırksal karışımın etkisini açık ve net bir şekilde tanıyabiliriz. Amerika kıtasının ırksal olarak saf ve karışmamış olan Germen sakini, kıtanın efendisi olarak yükseldi, kanın kirletilmesine kurban gitmediği sürece efendi olarak kalacaktır. . . .
<27>Alman çöküşünün tüm nedenlerini gözden geçirirsek, nihai ve en belirleyici olan, ırk sorununu ve özellikle Yahudi tehdidini tanımadaki başarısızlık olarak kalır.
<28>Ağustos 1918'de savaş alanındaki yenilgiler çocuk oyuncağı olurdu. Halkımızın zaferleriyle hiçbir orantıda bulunmadılar. Çöküşümüze neden olan onlar değildi, hayır, bu yenilgileri on yıllar boyunca sistematik olarak halkımızdan ulusları muktedir ve dolayısıyla var olmaya layık kılan siyasi ve ahlaki içgüdülerden ve güçlerden çalarak bu yenilgileri hazırlayan o güç getirdi.
<29>Kanın kaybolan saflığı tek başına içsel mutluluğu sonsuza dek yok eder, insanı sonsuza kadar uçuruma sürükler ve sonuçlar beden ve ruhtan bir daha asla ortadan kaldırılamaz.
İkinci Cilt, On Dördüncü Bölüm: "Doğu Yönelimi veya Doğu Politikası"
<30>Biz Nasyonal Sosyalistler, dış politikadaki amacımıza, yani Alman halkına bu dünyada hakları olan toprakları ve toprağı güvence altına almak için yılmadan bağlı kalmalıyız. Ve bu eylem, Tanrı'nın ve Alman soyunun önünde, herhangi bir kan kurbanını haklı gösterecek tek eylemdir: Tanrı'nın önünde, bizler bu dünyaya günlük ekmeğimiz için sonsuz mücadele misyonuyla gönderildiğimizden beri, bir hediye olarak hiçbir şey yoktur ve dünyanın efendileri olarak konumlarını sadece onu fethedip savunabilecekleri deha ve cesarete borçlu olan ve bin kişinin kanını akıtan hiçbir vatandaşın kanını dökmediğimiz sürece Alman neslimizin önünde. diğerleri gelecek nesillere miras bırakılmamıştır. Bir gün Alman köylü kuşaklarının güçlü oğullar edinebilecekleri toprak, bugünün oğullarının yatırımını onaylayacak ve bir gün sorumlu devlet adamlarını, çağdaşları tarafından zulme uğrasalar bile, kan suçundan ve halkın fedakarlığından beraat ettirecektir. .
<31>Ve böyle bir toprak edinimini 'kutsal insan haklarının ihlali' olarak gördüğünü iddia eden ve karalamalarında bu şekilde saldıran o halk kalemlerine şiddetle saldırmalıyım. Bu adamların arkasında kimin durduğu hiç belli olmaz. Ancak kesin olan bir şey var ki, yaratabilecekleri kafa karışıklığı, ulusal düşmanlarımız için arzu edilir ve uygundur. Böyle bir tavırla, hayati ihtiyaçlarını savunmanın tek doğru yolu için halkımızın iradesini zayıflatmaya ve yok etmeye yardımcı olurlar. Çünkü bu dünyadaki hiçbir insan, daha yüksek bir iradenin veya üstün bir hakkın gücüyle, bir yarda kare kadar toprak sahibi değildir. Almanya'nın sınırları nasıl tesadüfi sınırlarsa, herhangi bir dönemin mevcut siyasi mücadelesinde anlık sınırlarsa, diğer ulusların yaşam alanlarının sınırları da öyle. Ve tıpkı dünyamızın Ocağının şeklinin sadece düşüncesiz yumuşak kafa için granit gibi değişmez görünmesi gibi, ama gerçekte sadece her dönemde, sürekli bir gelişim sürecinde Doğanın güçlü güçleri tarafından yaratılan, sürekli bir gelişmede görünen bir duraklamayı temsil eder. büyüme, ancak yarın daha büyük güçler tarafından dönüştürülecek veya yok edilecek, aynı şekilde ulusların yaşamındaki yaşam alanlarının sınırları. . . .
<32>Ama biz Nasyonal Sosyalistler daha ileri gitmeliyiz. Büyük bir ulus, toprağını genişletmeden yok olmaya mahkum görünüyorsa, toprağa sahip olma hakkı bir görev haline gelebilir. Ve özellikle de işin içinde küçük bir zenci ulus ya da başka bir ulus değil, günümüz dünyasına kültürel resmini veren Germen yaşamın anası söz konusu olduğunda. Almanya ya bir dünya gücü olacak ya da Almanya olmayacak. Ve dünya gücü için, içinde bulunduğumuz dönemde kendisine ihtiyaç duyduğu konumu ve vatandaşlarına yaşamı verecek büyüklüğe ihtiyacı var.
Edebiyat
Gerçek romantizmden önce, 18. yüzyılın ortalarından itibaren Romantizm Öncesi olarak adlandırılabilecek birkaç ilgili gelişme yaşandı. Bu tür eğilimler arasında, Romantik hareketin adını aldığı ortaçağ romantizminin yeni bir takdiri vardı. Romans, bireysel kahramanlığa ve egzotik ve gizemli olana vurgusu, Fransız Neoklasik trajedisi veya İngiliz kahramanlık beyiti gibi klasik edebiyat biçimlerinin zarif formalitesi ve yapaylığıyla açık bir tezat oluşturan bir şövalye macerasının hikayesi veya baladıdır. şiirde. Geçmişin nispeten basit ama açıkça duygusal edebi ifadelerine olan bu yeni ilgi, Romantizmde baskın bir not olacaktı.
İngiliz edebiyatında romantizm, 1790'larda İngiliz Edebiyatı'nın yayınlanmasıyla başladı. Lirik Baladlar William Wordsworth ve Samuel Taylor Coleridge. Wordsworth'ün ikinci baskısına (1800) “Önsöz” Lirik Baladlarşiiri "güçlü duyguların kendiliğinden taşması" olarak tanımladığı , şiirdeki İngiliz Romantik hareketinin manifestosu oldu. William Blake, hareketin İngiltere'deki erken evresinin üçüncü başlıca şairiydi. Almanya'daki Romantik hareketin ilk aşaması, hem içerik hem de edebi üsluptaki yenilikler ve mistik, bilinçaltı ve doğaüstü ile meşgul olma ile belirlendi. Friedrich Hölderlin, erken dönem Johann Wolfgang von Goethe, Jean Paul, Novalis, Ludwig Tieck, August Wilhelm ve Friedrich von Schlegel, Wilhelm Heinrich Wackenroder ve Friedrich Schelling dahil olmak üzere çok sayıda yetenek bu ilk aşamaya aittir. Devrimci Fransa'da François-Auguste-René, vicomte de Chateaubriand ve Madame de Staël, etkili tarihsel ve teorik yazıları sayesinde Romantizmin başlıca başlatıcılarıydı.
Romantizmin yaklaşık 1805'ten 1830'lara kadar olan dönemi kapsayan ikinci aşaması, yerel folklor, halk baladları ve şiir, halk danslarının toplanması ve taklit edilmesiyle kanıtlandığı gibi, kültürel milliyetçiliğin hızlanması ve ulusal kökenlere yeni bir ilgi ile işaretlendi. ve müzik ve hatta daha önce görmezden gelinen ortaçağ ve Rönesans eserleri. Yeniden canlanan tarihsel takdir, genellikle tarihi romanı icat ettiği düşünülen Sir Walter Scott tarafından yaratıcı yazıya çevrildi. Bu sıralarda İngiliz Romantik şiiri John Keats, Lord Byron ve Percy Bysshe Shelley'nin eserlerinde doruk noktasına ulaşmıştı.
Duygusal olana yönelik Romantik ilginin kayda değer bir yan ürünü, Mary Shelley'nin eserinde olduğu gibi doğaüstü, tuhaf ve korkunç olanla ilgilenen eserlerdi. Frankenstein ve Charles Robert Maturin, Marquis de Sade ve E.T.A. Hoffmann. Almanya'da Romantizmin ikinci aşamasına Achim von Arnim, Clemens Brentano, Joseph von Görres ve Joseph von Eichendorff hakim oldu.
1820'lerde Romantizm, neredeyse tüm Avrupa edebiyatlarını kapsayacak şekilde genişledi. Bu sonraki, ikinci aşamada, hareket yaklaşımda daha az evrenseldi ve daha çok her ulusun tarihi ve kültürel mirasını keşfetmeye ve istisnai bireylerin tutkularını ve mücadelelerini incelemeye odaklandı. Romantik veya Romantik etkilenmiş yazarların kısa bir incelemesi İngiltere'de Thomas De Quincey, William Hazlitt ve Charlotte, Emily ve Anne Brontë'yi içermelidir Victor Hugo, Alfred de Vigny, Alphonse de Lamartine, Alfred de Musset, Stendhal, Prosper Mérimée , Fransa'da Alexandre Dumas ve Théophile Gautier İtalya'da Alessandro Manzoni ve Giacomo Leopardi Rusya'da Aleksandr Pushkin ve Mikhail Lermontov İspanya'da José de Espronceda ve Ángel de Saavedra Polonya'da Adam Mickiewicz ve İç Savaş öncesi Amerika'nın neredeyse tüm önemli yazarları.
2 Nazi yanlısı Nobelist Einstein'ın "Yahudi Bilimine" Nasıl Saldırdı [Alıntı]
izniyle yeniden basılmıştır. Reich'a Hizmet Etmek: Hitler Altında Fiziğin Ruhu İçin Mücadele, tarafından Philip Topu. Chicago Üniversitesi Yayınları. Telif hakkı ve kopyası 2014, Philip Ball. Her hakkı saklıdır.
Anti-Semitizm sadece Alman fiziğini en değerli araştırmacılarından bazılarından mahrum bırakmadı. Ayrıca, ne tür bir fizik yapıp yapamayacağını söylemekle tehdit etti. Çünkü Nazi ideolojisi, yalnızca bir virüs gibi Alman devletinde kimin özgürce yaşamasına ve çalışmasına izin verileceği sorusu değildi, entelektüel yaşamın dokusuna da nüfuz etti. Nisan 1933'ün başında Yahudi işletmelerinin boykot edilmesinden kısa bir süre sonra, Nazileştirilmiş Alman Öğrenciler Derneği, edebiyatın "Alman-Alman ruhundan" temizlenmesi gerektiğini ilan etti ve bunun sonucunda 10 Mayıs'ta Yahudi entelektüelizmi tarafından gölgelenen on binlerce kitabın törensel yakılmasıyla sonuçlandı. . Bunlar arasında Sigmund Freud, Bertolt Brecht, Karl Marx, Stefan Zweig ve Walter Benjamin'in çalışmaları vardı: yozlaşmış, düşünülemez fikirlerle dolu kitaplar. Bu ateşlerin bazılarına, havlayan öğrenciler Albert Einstein'ın kitaplarını attı.
Sanatın yozlaşmış olduğunu ve onun seçkinci soyutlamasının ya da korkunç imgelerinin insanları yoldan çıkaracağını söylemek bir şeydi. Ve Freud'un eserlerinin sayfalarını dolduran "ahlaksız" cinsellik, besbelli ki bulaşıcıydı. Fakat bilimsel bir teori nasıl itiraz edilebilir olabilir? Objektif olarak doğru ya da yanlış olan bir kavram üzerinde sözde-ahlaki bir konum nasıl geliştirilebilir? Ayrıca, Einstein'ın göreliliği kanıtlanmamış mıydı? Bilimin &ldquoYahudi ruhu&rdquo tarafından altüst edilebileceğini söylemek bile ne anlama geliyordu?
Kitap yakanların çoğunun bu soruları bir anlığına düşündüklerini varsaymak elbette saçma olurdu. Basit gerçek, Einstein'ın önde gelen bir Yahudi olduğu ve bu nedenle düşünceleri şenlik ateşine uygun olduğuydu. Ama Einstein'ın teorisi NS ırksal gerekçelerle saldırıya uğradı. Bu saldırı, bilim bilgisi "kozmik buz" hakkındaki peri masallarına olan inançtan öteye gitmeyen partideki salak ideologlar tarafından ya da resmi onay ve destek arayan bilimsel çevredeki bireyler tarafından gelmedi. Bilimsel düşüncede klişeleşmiş ırksal özelliklerin nasıl sergilendiğine dair tam gelişmiş bir tez (buna bir teori denilerek onurlandırılabilir) geliştiren, fizikte Nobel ödüllü iki kişi tarafından yönetildi. Onlar Philipp Lenard ve Johannes Stark'tı ve Alman fiziğinin yeni Führer'ları olmak istiyorlardı.
Hikaye çirkin, üzücü, bazen komik. Nazi Almanyası'nda bilim ve siyaset arasındaki karmaşık etkileşimleri gösterir, çünkü "Aryan fiziği" beklenebilir.Alman Fizik) Stark ve Lenard'ın Nasyonal Sosyalistler tarafından memnuniyetle karşılanmış olmalarına rağmen, resmi çevrelerde kabulü kesinlikle karışıktı ve sonunda görmezden gelindi. Durumunda, halinde Alman Fizik Nazi devletinde olup bitenlerin ne kadarının, ne tür bir elde tuttuğunuzdan çok, kartlarınızı nasıl oynadığınıza bağlı olduğunu ortaya koyuyor. Alman bilim adamlarının &ldquoapolitik&rdquo iddialarının, siyasetin bilimsel fikirleri kendilerine bulaştırmasını ve neredeyse onları ezmesini nasıl engellemediğini gösteriyor. Belki de en önemlisi, hikaye, bilimin derin mantıksızlık ve aşırılığa karşı yalıtım sunduğuna dair rahatlatıcı efsaneyi patlatıyor.
göreliliğe karşı
Lenard'ın anti-Semitizmi, Nazi döneminden yıllar önce iltihaplandı ve Yahudilerden nefret eden diğer pek çok kişide olduğu gibi, onun antipatisi bir dışlama ve adaletsizlik duygusuyla körüklendi. Gerçek şu ki, Lenard oldukça sıradan bir adamdı: en parlak döneminde mükemmel bir deneysel bilim adamı, ancak sınırlı entelektüel derinliğe sahip ve duygusal ve yaratıcı olarak bodur. Koşullar onu yeteneklerinin izin verdiğinden daha ileriye taşımayı başardığında, eksikliklerini başkalarının aldatmacalarına ve aptallıklarına bağlamak zorunda kaldı. Bu prestij ve aldatılmış kendilik imajının birleşimi her zaman zehirlidir. Nobel Ödülü'nün herhangi bir bilgelik, insanlık veya büyüklük garantisi olmadığını ve ne kadar tuhaf görünse de, bazen yetersizlik duygularını kışkırtabileceğini göstermek için Lenard'dan daha iyi bir örnek yoktur.
Lenard, 1905'te, sıcak metallerden yayılan "radyasyon" ve katot ışınları konusundaki çalışmaları nedeniyle ödüle layık görüldü. Negatif yüklü bir metal plakadan (katot) kapalı, boşaltılmış bir "katot ışınlı tüp" içinde çıkan ve pozitif yüklü bir plakaya giden bir parıltı olarak tezahür ettiler. Tüpün cam duvarlarına yönlendirilen veya araştırmacıların keşfettiği gibi, belirli minerallerin tabakalarına ve katot ışınları parlak floresansı uyardı. Bonn Üniversitesi'ndeki akıl hocası Heinrich Hertz gibi Lenard da ilk başta bu ışınların daha sonra kavramsallaştırıldığı şekliyle eter ve ışık benzeri ışıktaki dalgalanmalar olduğuna inandı. Ancak Cambridge'deki Cavendish Laboratuvarı'nın müdürü J. J. Thomson 1897'de bunun "Alman fizikçilerin neredeyse ortak görüşü olduğunu" belirtirken, bunun aksini ima eden sonuçlara sahipti. Thomson, katot ışınlarının negatif elektrik yüküne sahip olduğunu, elektrik ve manyetik alanlar tarafından saptırıldığını gösterdi ve bunların aslında parçacık akışları olduğu sonucuna vardı. Birkaç yıl önce İrlandalı fizikçi George Johnstone Stoney tarafından mümkün olan en küçük elektrik yükü birimi için önerilen isim verildi: elektronlar. Lenard'ın dediği gibi, elektronlar elektriğin kuantumlarıdır.
Lenard, katot ışınlarının daha yakından incelenebilmeleri için yaratıldıkları vakum odasından nasıl kaçabileceklerini keşfetti. Ayrıca ultraviyole ışıkla ışınlanmış metallerden elektronların atılmasının fotoelektrik etkisini araştırdı ve bu elektronların enerjisinin ışığın yoğunluğuna değil, yalnızca dalga boyuna bağlı olduğunu keşfetti. Einstein bu sonucu 1905'te Planck'ın kuantum hipotezi açısından açıkladığında, Lenard keşfinin çalındığını hissetti. Bu acılık, Einstein'a fotoelektrik etki konusundaki çalışması nedeniyle 1921 Nobel Fizik Ödülü'nü aldığında daha da derinleşti. Bu, Lenard'ın tek erken kızgınlık kaynağı değildi. X-ışınlarını Wilhelm Röntgen'den önce keşfetmesi gerektiğini hissetti ve kıdemli profesörlerin kıskançlıkları onu daha iyi fırsatlardan mahrum bırakmasaydı, bunu yapacağından emindi. Ve Röntgen'e bu keşif için kullanılan katot ışınlı tüpünün yapımı hakkında tavsiyede bulunmamış mıydı ki, Röntgen'in kabul etme lütfuna bile sahip değildi?
Ancak Alman profesörler bencilce ve haksız yere entelektüel borçlarını gizlerse, İngilizler daha kötüydü. Thomson, örneğin, fotoelektrik etki konusundaki çalışmaları için ona daha fazla kredi vermeliydi. Ancak bu, kaba materyalistlerden oluşan bir ulustan beklenebileceğinden daha fazla bir şey değildi&mdashLenard, Napolyon'un kahramanca, özverili Germen kültürü hakkında hiçbir şey bilmeyen esnaflar hakkındaki sözlerine kesinlikle sempati duyacaktı. kültür. James Franck daha sonra, Birinci Dünya Savaşı'nda cephede savaşırken, Lenard'ın kendisine yazdığını, İngilizlerin yenilgisinin İngilizlerin kendisinden asla düzgün bir şekilde bahsetmemelerini telafi edeceğini umduğunu ifade ettiğini iddia etti.
1907 civarında bir lenf düğümü hastalığı ameliyatı, Lenard'ın çalışabilmesini güçleştirdi ve fizikteki en son gelişmelere ayak uydurmakta güçlük çekmesine katkıda bulundu. Matematiksel olarak usta olmadığı için görelilik veya kuantum teorisi ile başa çıkamadı. Sonuç olarak, bunların saçmalık olduğuna karar verdi. Baş mimarı Einstein olan bu saçmalığın dünyanın her yerindeki fizikçiler tarafından kabul görmesi ve alkışlanması, bu nedenle bir komplonun sonucu olmalı. Ve komplolar ve entrikalar Yahudilerin uzmanlık alanıydı.
Einstein, Lenard'ın nefret ettiği her şeyin vücut bulmuş haliydi. Lenard militarist bir milliyetçiyken, Einstein pasifist bir enternasyonalistti. Einstein her yerde kutlanırken, Lenard'ın büyük erdemleri unutulmuş gibiydi. Daha da kötüsü, Einstein en çok İngiltere'de kutlandı! Ve Lenard'ı açıkça şaşkına çeviren bir teorik fizik markasının pazarlamasını yaptı. Öyleyse, Einstein'ın bir Yahudi olması ne kadar uygun, böylece tüm bu içler acısı özellikler Sami olarak etiketlenebilsin. (Elbette, Einstein'ın destekçilerinin çoğu Yahudi değildi, ama göreceğimiz gibi, Lenard ve benzerleri daha sonra onları "fahri Yahudiler" yapmayı başardılar.) Lenard göreliliğin bir "Yahudi sahtekarlığı" olduğuna ve teoride önemli olan her şeyin zaten keşfedilmiş olduğuna karar verdi. tarafından &ldquoAryans.&rdquo 1
Lenard görelilik teorisini 1910 gibi erken bir tarihte eleştirdi, ancak 1920'lere kadar saldırılarının açıkça ırksal unsurları içermeye başlaması değildi. Deneysel çalışmanın sağlam ve verimli topraklarında herhangi bir kökü olmayan soyut teori ağlarının örülmesini içeren, bilim yapmanın Yahudi bir yolu olduğu fikrini geliştirmeye başladı. Yahudiler, dedi, nesnel sorular hakkındaki tartışmaları kişisel tartışmalara dönüştürüyor. İronik bir şekilde, &ldquoAryans&rdquo'ın sağlıklı ve doyurucu deney için sözde tercihi, olduğu gibi Nazi felsefesini besleyen bir tür Romantik mistisizm ile el ele gitti. Lenard animist onayladı doğa felsefesi Goethe ve Schelling'in tüm doğayı canlandıran bir ruha olan inancı. Doğanın bu yaygın ruhu, bilimin kendisinin pınarıydı&mdasve yalnızca Aryanlar, dedi Lenard, bunu anladı: &ldquoDoğa biliminin kökeni olan doğadaki varsayımsal birbirine bağlılığı araştırmak, kesinlikle Kuzeyli insanın özlemiydi.&rdquo
Lenard, Einstein'ın reddettiği ışık taşıyan etere inanmakta ısrar etti ve gizemli bir şekilde bu anlaşılması zor ortamın "zaten anlaşılır olanın sınırlarını gösteriyor gibi göründüğünü" söyledi. Modern yaşamda teknolojinin tecavüzüne ağıt yakıyordu: Alman büyüklüğünün ikiz düşmanları olan hem Komünizme hem de Yahudi ruhuna bulaşan türden bir materyalizmin bir ifadesi olduğunu söyledi. Materyalist doğa bilimi, "manevi bilimleri" gölgede bırakmış ve "insanlığın "doğanın üstünlüğünü elde edebileceği" "kibirli bir yanılsamaya" yol açmıştı. tabii ki yahudi
Nazi rejiminin bu tür bir mistisizm ve sahte bilime yönelik coşkusu iyi bir şekilde belgelenmiştir, ancak faşizm ve doğa felsefesi, Rudolf Steiner 2'nin kült mistisizmi ve antroposofi ve bazı New Age inançlarının samimi kesinlikleri. Doğanın şeyleştirilmiş tapınması (ona saygı duymak yerine) her zaman temelde faşist bir ideolojinin eşiğinde sallandı. Hitler ve Himmler de dahil olmak üzere birçok Nazi lideri, buzun evrenin temel bileşeni olduğunu iddia eden Avusturyalı mühendis Hans Hörbinger'in saçma "kozmik buz" teorisini onayladı. Lenard'ın ırk bilimi ve "doğanın ruhu" üzerine derin düşünceleri gerçekten bu seviyenin üzerine çıkmıyor&mdash, Nobel ödülü aldığı sıralarda bile bilime katkıda bulunacak daha önemli bir şeyi olmadığını, ama aslında onun rakibi haline geldiğini gösteriyorlar.
1920'lerde Einstein, Alman popüler ve akademik basınında ırksal güdümlü eleştiri ve tacizi deneyimlemeye başladığında, Lenard neşeyle katıldı. Alman Bilim Adamları ve Hekimler Derneği'nin Eylül 1920'de Bad Nauheim'daki bir toplantısında, Einstein ve Lenard görelilik hakkında bir tartışmaya girdiler.
Bu yüzleşme, iddiaya göre Saf Bilimin Korunması için Alman Bilim Adamları Çalışma Grubu tarafından organize edildiği iddia edilen bir önceki ay Berlin'de düzenlenen halka açık bir toplantıda Einstein'a yapılan saldırının ardından geldi. Gerçekte herhangi bir bilimsel eğitim almamış aşırı sağ bir fantazist olan Paul Weyland tarafından bu amaç için uydurulmuş, Einstein'ın teorisini krankların bugün hala kullanmayı tercih ettiği "sağduyu" türünden gerekçelerle kınayan böyle bir vücut yoktu. Weyland bu olayı Berlin gazetesinde bir mektupla haber verdi. Tägliche Rundschau Einstein'ın diğer bilim adamlarının görüşlerini intihal ettiği yönündeki eski suçlamaları geri dönüştürmek. Toplantının kendisi geniş Berlin Filarmoni Orkestrası'nda gerçekleşti ve burada Weyland's rantına anti-Semitik broşürler ve gamalı haç yaka iğnesi dağıtımı eşlik etti.
Weyland, verdiği konferansın, görelilik aldatmacalarını açığa vuran yirmi derslik bir serinin ilki olduğunu duyurmuştu. Olayda, aynı derecede Yahudi karşıtı uygulamalı fizikçi Ludwig Glaser tarafından takip edilen yalnızca bir kişi vardı. Bütün bu eski püskü olay geniş bir öfkeye yol açtı: Daha sonra Berlin basınının sayfalarında yer alan Einstein'a destek mektuplarının tamamı hiçbir şekilde meslektaşlarından değildi. Planck, Einstein'a, Weyland'ın saldırısını "inanılmaz bir pislik" olarak nitelendirerek yazdı. O ve diğerleri, bu tür şeylerin Einstein'ı Almanya'dan göç etmeye iteceğinden korktular.
Einstein Berlin'de kaldı, ama belli ki huzursuzdu. Kendisi Weyland'ın toplantısına gitti ve içgüdülerine karşı ve nadir görülen bir yanlış değerlendirmeyle saldırıya alenen yanıt vermeye karar verdi. içindeki mektubu Berlinli Tageblatt "Anti-Relativite Teorik Co. Ltd.'ye Cevabım" başlıklı gösteriş riskini azaltmak için en azından bir parça mizah içeriyordu. Weyland ve yardımcılarının asıl şikayetinin, Einstein'ın "uluslararası liberal eğilime sahip bir Yahudi olduğu" olduğuydu. görelilik o kadar yüzeysel ki, şimdiye kadar onlara ayrıntılı olarak cevap vermeyi gerekli görmemiştim.&rdquo
Bad Nauheim'daki mübadele artık aydınlatıcı değildi ve kesinlikle daha uzlaşmacı değildi. Berlin olayından sonra bu Einstein Tartışması geniş çapta bekleniyordu ve gerçekleştiği salon galerileri doldurdu, sadece bilim adamları ile değil, gazeteciler ve meraklı izleyiciler ve ondan önce gelen dört saatlik teknik konuşmalardan kesinlikle sıkılmış ve şaşkına dönmüş olması gereken Weyland&mdash ile doluydu.
Tartışmanın hesapları farklıdır. Bazı gazeteler bunun sakin ve objektif bir şekilde yürütüldüğünü bildirdi, ancak diğerleri, derneğin başkanı olarak moderatör olmak zorunda olan Planck'ın, Einstein'ın sözünü kesenlerin sözünü kesmesini engellemek için birkaç kez müdahale etmek zorunda kaldığını belirtti. Her halükarda, ne Einstein ne de Lenard sonuçtan memnun değildi. Einstein sonradan çok tedirgin oldu&mdash daha sonra &ldquo derin bir mizah&utangaçlık” ve karısı Elsa'nın bir tür sinir krizi geçirmiş gibi göründüğü için pişmanlık duyduğunu itiraf etti. Lenard ise olayı protesto etmek için DPG'den istifa etmek zorunda hissetti ve Heidelberg'deki ofisinin önüne, toplumun üyelerinin içeride hoş karşılanmadığını bildiren bir tabela astı.
Hitler için Fizik
Lenard, Einstein karşıtı kamptaki tek etkili bilim adamı değildi. 1919'da Johannes Stark, elektrik alanlarının, elektronlar kuantum yörüngeleri arasında zıplarken atomlardan yayılan fotonların enerjileri üzerindeki etkisini keşfettiği için Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldü. 3 Bir elektrik alanında, belirli bir yörüngedeki bir elektronun enerjisi, bir dizi farklı enerjiye bölünür: yeni bir nicelenmiş enerji merdiveninin basamakları. Stark'ın bu etkiyi keşfetmesi, atomun yapısında daha ileri düzeyde bir kuantum tanecikliği ortaya çıkardığı için biraz önemliydi. Bununla birlikte, 1919 ödülü, Stark'ın zaten ağır olan kendini beğenmişlik ve yetkilendirme duygusunu şişirdiği için, Nobel Komitesi'nin en az uğurlu kararlarından biriydi.
Stark'ın durumu Lenard'ın durumuna o kadar yakındı ki, iki adamın sağlam bir ittifak kurmasına şaşmamalı. Lenard gibi, Stark da yakın zamanda fiziğe giren matematiksel karmaşıklık karşısında şaşkına dönen bir deneyciydi. Sağcı görüşleri Birinci Dünya Savaşı tarafından sertleştirilen bir başka aşırı milliyetçiydi. O da Einstein'ın fikirlerini çaldığını hissetti, bu sefer ışıkla çalışan kimyasal reaksiyonların kuantum-mekanik tanımı üzerine. (Stark, &ldquoStark etkisinin&rdquo anlaşılması buna bağlı olmasına rağmen, aslında kuantum teorisini hiçbir zaman tam olarak kabul etmedi.) Ve şanslı olan sıradan biri olarak, kendisinin en iyi iddiaya sahip olduğuna inandığı akademik atamalar için gözden kaçırıldığını buldu. . Bunu, (kesinlikle Aryan) Planck ve Sommerfeld merkezli “Yahudi ve Yahudi yanlısı bir çevrenin” kişisel çıkarlarına bağladı, ikincisi sözde kabalın “girişimci işletme yöneticisi”ydi. 1914'te Stark'ın başvurduğu Göttingen'de profesörlük verilen Debye. Lenard'ın ve Stark'ın düşmanları, "Yahudi bilimi" tanımlarının aşağı yukarı iki fizikçinin anlayamadığı bir şey olduğunu ve kendilerini bilimsel olarak üstün kılmakla tehdit eden herkesi "Yahudi kabalı"na yerleştirdiklerini öne sürdüler. Ancak Einstein kuşkusuz tüm olayın elebaşı olarak algılandı.
1922'ye gelindiğinde durum o kadar kötüleşmişti ki Einstein, Leipzig'deki Alman Bilim Adamları ve Hekimler Derneği'nin bir toplantısında, hayatının tehlikede olabileceğinden korkarak konuşmayı reddetti. Bu bir paranoya değildi. Haziran ayında, Einstein'ın çok iyi tanıdığı Weimar hükümetinin Yahudi dışişleri bakanı Walther Rathenau, iki aşırı milliyetçi ordu subayı tarafından Berlin'de öldürüldü. Lenard, öldürülen bakana saygının bir göstergesi olarak Heidelberg'deki enstitüsünün bayrağını indirmeyi reddetmişti ve sonuç olarak öfkeli bir öğrenci kalabalığı tarafından laboratuvarından sürüklenmişti. Lenard, Neckar Nehri'ne atılmaktan kıl payı kurtuldu, ancak bu üzücü deneyim, onun anti-Semitizmini derinleştirmekten başka bir işe yaramadı. Üniversite tarafından azarlandığında, istifasını tiksintiyle açıkladı. Kısa bir süre sonra, onun yerine geçecek olan kısa listenin, 1925'te birlikte Nobel Ödülü'nü kazanan ve Manchester'da Rutherford ile birlikte çalışmış olan, İngiltere'ye sempati duyan bir deneyci ve uysal olan Hans Geiger'den oluşan iki "Aryan-olmayan" James Franck ve Gustav Hertz'den oluştuğunu keşfettiğinde geri çekti. . Sonunda Lenard, 1929'a kadar Heidelberg'de kaldı ve yerine Walther Bothe geçti. Lenard'ın meslektaşları, Bothe'nin hayatını o kadar sefil hale getirdi ki, Heidelberg'deki Kaiser Wilhelm Tıbbi Araştırma Enstitüsü'ne taşındı. Lenard, Heidelberg'deki fizik enstitüsüne o kadar hakim oldu ki, 1935'te onun adını aldı.
Laue, 1922 konferansında Einstein'ın yerinde görelilik üzerine konuştu ve "Aryan fizikçilerinin" sonsuz düşmanlığını kazandı. Dinleyicisine, Stark tarafından bu "Yahudi teorisini" kınayan broşürler verildi.
Ertesi yıl, Nasyonal Sosyalistler Münih'te Weimar hükümetinin kendini beğenmiş çöküşüne açıkça meydan okumak ve Almanya'yı Yahudilerin egemenliğinden kurtarmak için silaha sarıldıklarında, Lenard ve Stark akraba bir ruh ve gelecek için bir umut tanıdılar. Mayıs 1924'te "Hitler ruhu ve bilimi" adlı bir makale yazdılar. Hitler ve yoldaşları, "Bize, ırkların daha saf, insanların daha büyük ve zihinlerin daha az aldatıldığı eski zamanlardan Tanrı'nın armağanları olarak göründüler" dediler. Kendisini samimilerin Führer'ı olarak ifşa etmiştir. Onu takip edeceğiz. Nazi lideri bu destek sözüne dikkat çekti ve o ve Rudolf Hess, 1926'da Lenard'ı evinde ziyaret ettiler.&rdquo
Stark aslında akademik topluluktan kendi dışlanmasının yazarıydı. Würzburg'daki meslektaşlarının, öğrencisi Ludwig Glaser'in bir Habilitasyon tezini kabul etmesine karşı çıkmasıyla hafife alınan&mdashGlaser'ın porselenin optik özellikleri üzerine yaptığı çalışma, gerçek bilim değil, salt mühendislik olarak kabul edildi&mdashStark 1922'de profesörlüğünden inatla istifa etti. yakındaki kullanılmayan bir porselen fabrikasında laboratuvarda, Nobel Ödülü'nden gelen parayı bu endüstriyel girişimi finanse etmek için kullanıyor (ki bu Nobel Vakfı'nın kurallarına aykırıydı). Aynı zamanda, genel olarak akademiye ve özel olarak teorik fiziğe karşı duyduğu kızgınlığı şu kitapla kanalize etti: Alman Fiziğinde Mevcut Kriz. Glaser, gördüğümüz gibi, akıl hocasının felsefesini çoktan benimsemiş ve Aryan fiziğinin vokal propagandacısı haline gelmişti. Sommerfeld'in Münih'teki siyasi olarak tercih edilen halefi olan seçkin mühendis Wilhelm Müller'in yardımcılığına atandı (bkz. sayfa 103). Ancak Glaser o kadar şiddetli bir ırkçıydı ki, bir sorumluluk haline geldi ve daha sonra zarar görmeden Reich&mdashPoland'ın sınırlarına ve ardından Prag'a taşındı ve burada neyse ki tarihten silindi.
1920'lerin sonunda Stark'ın porselen girişimi başarısız oldu ve akademik bir görevi yeniden kazanmaya çalıştı, ancak defalarca daha yetenekli adaylar lehine reddedildi. Sommerfeld, Münih'teki profesörlük başvurusuna karşı çıktığında, bu, Stark'ın zihninde Sommerfeld'in Yahudi ağında bir örümcek olduğunu doğruladı.
Aryanlar bilimi nasıl yarattı?
Stark ve Lenard'a göre, Alman fiziğinin merkezindeki kanser, yalnızca Yahudilerin ve onların uşaklarının adam kayırmacılığı ya da Einstein'ın karanlık teorileri ve yurtsever olmayan enternasyonalizmi değildi. Temel sorun, bilimin kendisine yabancı ve yozlaşmış bir yaklaşımla yatıyor. Bilimin evrensel bir doğaya ve ruha sahip olduğu şeklindeki popüler düşüncenin oldukça yanlış olduğunu söylediler. Stark, 1934'te "Ulusal Sosyalizm ve Bilim" başlıklı bir makalede, bilimin, diğer yaratıcı etkinlikler gibi, "uygulayıcılarının ruhsal ve karakterolojik yetenekleri tarafından koşullandırıldığını" yazdı. Yahudiler bilimi gerçek Almanlardan farklı yaptılar. Lenard'ın fantezisini tekrarlayan Stark, Aryanlar somut gerçekliğe dayanan deneysel bir fiziği takip etmeyi tercih ederken, Yahudilerin deneyimden kopuk karmaşık teori ağları ördüklerini iddia etti. &ldquoGerçeklere saygı ve kesin gözlem yeteneği&rdquo, diye yazdı, İskandinav ırkında bulunur. Alman ruhu, kendi fikir ve isteklerinin araya girmesine gerek kalmadan, kendi dışındaki şeyleri tam olarak olduğu gibi gözlemlemesini sağlar ve bedeni, doğanın araştırmasının kendisinden talep ettiği çabadan çekinmez. Alman'ın doğa sevgisi ve doğa bilimlerine olan yeteneği bu donanıma dayanmaktadır. Bu nedenle, doğa biliminin ezici bir çoğunlukla, Aryan halklarının İskandinav ve Germen kan bileşiminin bir eseri olduğu anlaşılabilir.
Bakın, Stark okuyucularına, portreleri Lenard'ın eserlerinde sunulan tüm büyük bilim adamlarına yalvarır. Grosse Naturforscher (Doğanın Büyük Araştırmacıları 1929): neredeyse hepsinin &ldquoNordic&ndashGermanic&rdquo özellikleri var (belki de İtalyanlar Galileo gibi).
Buna karşılık, bilimdeki Yahudi ruhu "kendi egosuna, kendi anlayışına ve kendi çıkarına odaklanmıştır". Yahudi, doğuştan, "arzuladığı mahkeme kararını güvence altına alma çabasında gerçekleri ve suçlamaları alt üst etmeye" yönlendirilir. Elbette, Yahudi ara sıra dikkate değer sonuçlar üretmek için İskandinav stilini taklit edebilir, ancak "gerçek yaratıcı çalışma" yapamaz. Yahudi, kendisine uymayan gerçekleri bastırır ve teoriyi dogmaya dönüştürür. O, basını ve halkı kurcalayan ve baştan çıkaran usta bir öz-reklamcıdır ve Einstein'a bir bakın.
O halde Almanya'nın ihtiyacı olan şey, gerçek bir Alman, &ldquoAryan fiziğidir&rdquo (Alman Fizik) göreli fiziğin aşırı matematiksel masallarını, katı bir deneysel yaklaşım lehine reddeder. Ve onu yeni liderlere sevdirmek için hesaplanan bir formülde Stark, "Bilim adamı sadece kendisi için, hatta bilimi için var değildir. Aksine, işinde her şeyden önce ulusa hizmet etmelidir. Bu nedenlerle, Nasyonal Sosyalist devletteki önde gelen bilimsel konumlar, yabancı unsurlar tarafından işgal edilmemelidir. Volk ama yalnızca ulusal düzeyde bilinçli Alman erkekleri tarafından.&rdquo
Aryan fizikçiler, Einstein'ın göreliliğine bilimsel terimlerle inandırıcı bir saldırıda bulunmaktan acizken, Alman Fizik yeni bir saldırı hattı önerdi: görelilik, Germen dünya görüşünün özünü baltalamakla tehdit etti. Nazi matematikçi Bruno Thüring, göreliliğin "enerji kavramını bir kenara koyduğunu&rdquo yanlış bir şekilde iddia ederek, kişinin bu veçhede "ruh, dünya duygusu, tutumlar ve ırksal eğilimlerle ilgili&rdquo görülebileceğini ileri sürdü. Einstein, dedi ki; Kopernik, Galileo, Kepler (kanonik Kuzeyli&ndashGermen bilim adamı) ve Newton'un halefi değil, onların "belirli rakipleri":
"Onun teorisi bir gelişmenin temel taşı değil, bu gelişmenin temelinde yatan şeyi, yani Alman insanının dünya görüşünü yok etmek amacıyla yürütülen bir topyekün savaş ilanıdır. . . Bu teori, plastik sanatlardaki kübizme ve son birkaç yılın müziğindeki melodisizlikler ve ahenksiz atonaliteye benzer bir şekilde, bilimsel ifadesi olan Marksizm topraklarından başka hiçbir yerde çiçek açıp gelişebilirdi. bilim&rdquo!]. Dolayısıyla, sonuçlarında görelilik teorisi, bilimsel olmaktan çok politik bir problem gibi görünmektedir.&rdquo
Bu fikirler not edildi ve başlangıçta Hitler tarafından memnuniyetle karşılandı. &ldquoBilimin bunalımı denen şey&rdquo, diye yazdı, &ldquo, beylerin nesnellikleri ve özerklikleri ile nasıl yanlış yola girdiklerini kendi başlarına görmeye başladıklarından başka bir şey değildir. Her bilimsel girişimden önce gelen basit soru şudur: Bir şeyi bilmek isteyen kimdir, çevresindeki dünyaya yön vermek isteyen kimdir? Zorunlu olarak, yalnızca belirli bir insanlık türünün ve belirli bir çağın biliminin olabileceği sonucu çıkar. Gerçekten de artık hiçbir yerde işlevini yerine getirmeyen, ancak kendini geçersiz kılma sürecinde olan Liberal Yahudi bilimine kesinlikle karşı çıkmak zorunda olan bir İskandinav bilimi ve bir Ulusal Sosyalist bilim vardır.&rdquo
Bu tür beyanlar, Nazilerin gerçek bilim anlayışına ya da anlayışına çok fazla sempati duydukları izlenimini hemen hemen bırakamaz. Ancak Nazi hükümetinin bilimsel araştırma politikasına rehberlik eden bir tür resmi doktrin olarak da okunmamalıdır. Sıklıkla, Hitler'in bu veya diğer konulardaki görkemli açıklamaları, işlerin günlük, sıradan düzeyde yürütülme biçimi üzerinde, Papa'nın yerel bir Katolik kilisesinin işleriyle ilgili bildirileri kadar az gerçek etkiye sahipti. Gerçekten de Hitler, kendi görüşleri ve fermanları ile onların pratik uygulamaları arasında bilerek bir mesafe tuttu. Nasyonal Sosyalist yetkililerin gerçek tepkisi Alman Fizik eleştirel olmayan bir kabul değil, daha karmaşık bir şeydi.
Alman Fizik Naziler altında
Stark, Lenard ve yol arkadaşlarının Einstein karşıtı aktivizmi 1930'ların başlarında devam etti. 1931'de yüzlerce bilim adamı ve filozof, Einstein'ı ve teorilerini kınayan bir cilde katkıda bulundu. Laue ve Walther Nernst gibi birkaç destekçi, onu bu tür saldırılara karşı alenen savundu. Ancak tipik olarak savunucuları, Yahudiliğiyle ilgili hassas "politik" meseleden kaçınarak teorilerini savunurlardı.
Hitler, Reich şansölyesi olduğunda, Alman Fizikçi anlarının geldiğini hissetmiş olmalı. Ve böylece ilk başta &ndash gibi göründü. Stark, 1933'te Berlin'deki Alman Reich'ın (PTR) prestijli Fiziksel ve Teknik Enstitüsü'nün başkanlığına getirildi ve ona yeni güç iddiaları verdi. O andan itibaren PTR'nin bundan böyle tüm Alman bilimsel dergilerinin sorumluluğunu üstleneceğini duyurdu ve DPG'nin Eylül 1933'te Würzburg'daki toplantısında Laue, Stark'ın kendisini tüm Alman fiziğinin Führer'ı ilan etmeye çalıştığını düşündü.Laue, başkan olarak yaptığı açılış konuşmasında, görelilik teorisi ile Galileo'nun Kopernik teorisinin Katolik Kilisesi tarafından kınanması arasında üstü kapalı bir karşılaştırma yaparak Aryan fizikçilerine açıkça meydan okudu. Galileo'nun mırıldandığı (apocryphal) hikayeye atıfta bulunarak &ldquoeppur ve muoveLaue, cümlesini duymak için diz çöktükten sonra ayağa kalkarken &rdquo (&ldquo(yerküre) hareket ediyor&rdquo) Einstein’ın teorisinin, kendisini eleştirenler ne olursa olsun doğru kalacağını açıkça belirtti.
Burada bir kez daha Laue'nun Nazi demagojisine ve müdahalesine meydan okuma cesareti fizikçiler arasında çok nadirdi. Paul Ewald daha sonra, "Hepimiz küçük kişiler için", diye yazmıştı, "Laue gibi bir adamın varlığı ve duruşu çok büyük bir rahatlıktı.&rdquo Direnişi kesin bir gösterişsiz değildi: Elinde hiçbir şey olmadan kapılardan dışarı çıkmadığı söylendi. kollarının altına bir paket, çünkü bu ona selamlamada zorunlu Hitler selamını vermemek için bir mazeret verdi. Laue, kişisel homurdanmaların ve küçük meydan okuma eylemlerinin ötesine geçerek Nazileri hor gördüğünü açıkça itiraf edebilen, önde gelen konumlardaki çok az bilim adamından biriydi. Planck'tan farklı olarak, bilim adamlarının &ldquoapolitik&rdquo kalamayacağını kabul etti. 1933'te Einstein'ı aktivizmi nedeniyle azarlayanlar arasındaydı ve "politik mücadelelerin bilimsel araştırmalardan farklı yöntem ve amaçlar gerektirdiğini" ve sonuç olarak bilim adamlarının bu alanda nadiren başarılı olduklarını söyleyerek onu uyardı. Ama yavaş yavaş, insanın Nasyonal Sosyalizmden uzak duramayacağını gördü. Gerçekten de, Einstein'a Almanya'da kaldığını, çünkü Nazilerden nefret etmesi onu onların çöküşünü görmek için çaresiz bıraktığını ima etti. "Onlardan o kadar nefret ediyorum ki onlara yakın olmalıyım" dedi Einstein'a 1937'de Amerika Birleşik Devletleri'ne yaptığı bir ziyarette. "Geri dönmem gerek." canlılık ve iyi sinirler o oldukça hassas ve hatta gergin bir adamdı ve Nazidom'a karşı koyma riskini asla hafife almayacaktı. Bu davranış biçimine zorlandı, çünkü bu şekilde ortaya çıkan tehlikeye, ahlaksızlığını ve zulmünü küçümsediği bir hükümeti pasif olarak kabul etmekten daha iyi dayanabilirdi.&rdquo
Alman fizikçilerini savunurken, tüm insanların kahraman olamayacağı söylendiğini duyduğumuzda, şu sözü aklımızda tutmalıyız: Önemli olan, omurganızın ne kadar güçlü olduğu değil, kişisel ahlak anlayışınızın ne kadar tahammül edebileceğidir.
Laue'ya hatırı sayılır ölçüde teşekkürler, ama belki daha da fazlası Nasyonal Sosyalistler arasındaki iç çekişmelere &ndash Stark'ın Alman fiziğini yönetme girişimi boşa çıktı. Bununla birlikte, Führer ilkesini başlattığı ve tüm Yahudileri danışma komitesinden kovduğu FTR'ye en azından görüşlerini empoze edebilirdi. Ertesi yıl, bilimin finansmanının çoğunu kontrol eden Alman Araştırma Vakfı'nın başkanlığına atandı ve teorik fizikte çalışmak için fonları derhal geri çekti. (Siyasi gücün değişmesi nedeniyle, Stark gözden düştü ve iki yıl sonra bu görevden emekli olmak zorunda kaldı, bunun üzerine teorik fizik için fonlar geri yüklendi.)
1934 yazında Goebbels'in Propaganda Bakanlığı tarafından yönlendirilen Stark, Almanya'daki Nobel ödüllü on bir arkadaşının tamamına bir mektup yazarak, onlardan şunları bildiren bir mektup imzalamalarını istedi:
&ldquoAdolf Hitler'de biz Alman doğa araştırmacıları, Alman halkının kurtarıcısını ve liderini algılıyor ve ona hayran oluyoruz. Onun koruması ve teşviki altında bilimsel çalışmalarımız Alman halkına hizmet edecek ve Almanların dünyadaki saygınlığını artıracaktır.&rdquo
Bu yarı-dini ifade, retler özenle hazırlanmış olmasına rağmen, hiçbir alıcı bulamadı. Örneğin Heisenberg, Stark'a duygularla aynı fikirde olduğunu, ancak bilim adamlarının siyasi konularda kamuya açıklama yapmasının uygun olmadığını söyledi. Bu sadece uygun bir bahane değil, aynı zamanda her iki yolu da kesen gerçek bir inanç ifadesiydi: Heisenberg, Stark'ın çocuksu hareketine ve ahlaki sorumluluk sorularına eşit şekilde uyguluyor gibiydi.
Stark ve Lenard, kendilerine Yahudi üyelerini kovma konusunda kesinlikle gevşek görünen KWG hakkında endişeleniyorlardı ve şüphesiz, Einsteincı bir kabal tarafından yönetildiği için ikna olmuşlardı. "En başından beri," diye yazdı Lenard, 1936'da, &ldquoit, amacı imparator ve danışmanları tarafından tamamen bilinmeyen, Yahudilerin kendilerine saygınlık kazanmalarını sağlamak ve Yahudileri ve onların arkadaşlarını ve benzer ruhları rahat ve etkili konumlara getirmek olan bir Yahudi canavarlığıydı. &lsquoresearchers' olarak.&rsquo&rdquo&rdquo Artık anlamsız bir şekilde ortalığı karıştırmaya başlayan Lenard, toplumun başkanı Planck'ın ırk konusunda o kadar cahil olduğunu ve &quo kuşkusuz Planck'ın ailesindeki birçok ilahiyatçı ve papazdan ve onların dünyaya olan yanlış saygılarından dolayı Einstein'ı gerçek bir Alman olarak kabul ettiğini ilan etti. Eski Ahit.
Stark ve Lenard, 1933'te Planck'ın ilk görev süresi sona erdiğinde toplumu düzeltmeyi ummuşlardı: "bu tamamen Yahudi işine bir anlam kazandırmak", diye yazdı Stark, "başlangıç olarak, basitçe parçalara ayrılmak gerekir". Ancak Planck emekli olmadı ve ikinci bir görev süresi için kaldı. Mart 1936'da sona ereceği zaman, Stark yeni başkan olarak çağrılacağından emindi. Açıklanamaz bir şekilde, o değildi. (Artık Reich Eğitim Bakanlığı'nda toplumun işlerini dikte edebilen Bernhard Rust, kendisini Rust'ın Nazi çevrelerindeki siyasi muhalifleriyle aynı safta tutan Stark'a güvenmiyordu.) O halde, dedi Stark, bu Lenard olmalı. Rust bu fikri onayladı, ancak şimdi Lenard çok yaşlı olduğunu söyleyerek reddetti. Başka bir halef öne sürülmedi ve bu arada Planck kaldı.
Bu hassas bir andı çünkü Aryan fizikçileri KWG'yi ideolojik olarak şüpheli görme konusunda yalnız değildiler. Ocak 1936'da cemiyetin yirmi beşinci yıl dönümü kutlamalarının ardından Nazi gazetesi Völkischer Beobachter SS Journal ise burayı &ldquoKatolikler, Sosyal & Utangaçlar ve Yahudiler için bir oyun alanı&rdquo olarak adlandırdı. Das Schwarze Korps onu, elitist "koaristokrat ihtişamın tadını çıkaran" "sınırlı bir daire" olarak tasvir etmişti. Planck, Rust'ın Einstein'la çok yakından ilişkili bir kişiyi desteklemeyeceğini ve partiye sadık olduğu bilinen birini tercih edeceğini biliyordu. Bakan ayrıca, örgütün artık Führer ilkesini benimsemesi konusunda ısrar edecekti. Ancak KWG senatosu, bir sanayici olarak siyasi etkiden biraz bağımsız kalabilecek, sadık bir vatansever olarak liderler için itiraz edilemez olması gereken bir adayı kurnazca belirledi: Kimya Nobel ödüllü Carl Bosch. 1937'de usulüne uygun olarak seçildi. Ancak sekreter Friedrich Glum'un yerine Rust, biraz kimya eğitimi almış ve kısa bir süre Otto Hahn altında çalışmış olan Nazi yetkilisi Ernst Telschow'u atadı. Bosch sık sık hastalıktan rahatsız olduğundan, Telschow toplumun pratik işlerinin çoğunu devraldı. Muhtemelen bu KWG için kötü bir şey değildi, çünkü Telschow, Nazi rejimiyle topluma fayda sağlayacak bağlantılar kurabilen kurnaz bir yöneticiydi. Hakim siyasi iklime nasıl uyum sağlayacağını bilen kişilerden biri olan Telschow, savaştan sonra (yeniden adlandırılan) toplumda aktif oldu ve sonunda 1967'de senatör seçildi.
KWG 1937'de tam olarak Nazileştirilmemiş olsa da, o zamandan beri hükümetin isteklerine etkili bir direniş göstermedi. Berlin'deki Hahn's enstitüsünde çalışmaya devam etmesine rağmen, Lise Meitner dahil kalan Yahudi üyeleri kovdu.
Beyaz Yahudiler
Bu sonuç karşılamadı Alman Fizikçi 1937'de Stark, teorik fizikte düşmanlarına karşı başka bir saldırı hattı bulma zamanının geldiğine karar verdi. Planck'ın etkisi açıkça azalıyordu ve şimdi Stark yeni bir hedef buldu: Stark'ın çok imrendiği şöhretten zevk alan ve kuantum teorisini matematiksel formalizmin daha da aşılmaz bir çalılığı haline getiren, Einstein'ın fikirlerini destekleyen genç bir profesöre bir ödül verilmişti. Otuz bir yaşında saçma sapan bir şekilde erken yaşta Nobel Ödülü'ne layık görüldü ve şimdi Sommerfeld'in Münih'teki halefi olarak atanmak üzere görünüyordu. Stark, Werner Heisenberg'e karşı bir haçlı seferi başlattı.
Heisenberg, Kasım 1933'te Nasyonal Sosyalist Öğretmenler Birliği'nin Leipzig'deki mitingine katılmayı reddettiğinden beri Stark'ın gözünün önündeydi. Bu vesileyle Stark, Heisenberg'in öğrencilerini protesto için kışkırtmayı umuyordu, ancak Heisenberg durumu, grubun liderini davet ederek etkisiz hale getirdi. yerel Nazi Öğrenci Birliği'ni evine çağırdı ve onu "politik" de olsa güvenilir bir profesör olduğuna ikna etti. Eylül 1934'te Hanover'deki Alman Bilim Adamları ve Hekimler Derneği'nin toplantısında bu zaferden cesaret alan Heisenberg, Stark'ın spekülatif oldukları yönündeki suçlamalarına karşı görelilik ve kuantum teorisini savundu. Hatta orada Einstein'dan adıyla bahsetti ve Nazi baş ideologu Alfred Rosenberg'den bir kınama aldı.
Ancak 1935'te Heisenberg, siyasi iklim tarafından derinden kırıldı. Nürnberg Kanunları, Birinci Dünya Savaşı'nın Yahudi gazilerinin görevden alınmasından muafiyeti kaldırdıktan sonra, vatanseverlik ve onur duygusu bozuldu. Hatta bu hoşnutsuzluğu bir fakülte toplantısında kaydederek itibarına ve beklentilerine zarar verme riskini bile göze almıştı. Ancak protesto sözleri, Nazilerin zaten tartışmanın parametrelerini nasıl belirlediklerini gösteriyor: Heisenberg, "şu anda alınan önlemlerin, cephe gazilerinin de yasanın amacına uygun olduğundan şüphelendiğini" söyledi. Volk topluluk&rdquo. Başka bir deyişle, meydan okuduğu, özel bir ulusal topluluk ilkesi değil, üyelik için seçilen kişiydi.
Bu vesileyle Heisenberg istifa etmeyi düşünmüştü (ya da öyle olduğunu iddia etmişti), ancak Planck, bunun boşuna bir görev ihmali olacağı konusunda bir kez daha uyardı. Yaşlı adam, &ldquoHepimizin artık geleceğe bakması gerektiğini&rdquo tavsiye etti: Almanya’nın iyiliği için ne olursa olsun dayanmalılar. Akranlarının çoğu gibi, Heisenberg de fiziğe çekildi. &ldquoDışarıdaki dünya gerçekten çirkin&rdquo, diye yazdı annesine, &ldquoama iş güzel.&rdquo
Stark'ın 1937'de Heisenberg'e saldırısının ilk tetikleyicisi, iki yıl önce Münih'teki profesörlüğünden emekli olması beklenen Arnold Sommerfeld'in halefi hakkında uzun süredir devam eden bir anlaşmazlıktı. Sommerfeld'in Heisenberg'in bu göreve gelmesini istediği bir sır değildi ve üniversitenin Bavyera yönetimine sunduğu "listeci" adayların onun adını içerdiği ve başka hiçbir şeyin bulunmadığı söylendi.
Stark ve Lenard, Sommerfeld'in ayrılışının Münih fakültesini onun "Yahudi fiziğine" meşum desteğinden kurtarmak için kullanılabileceğini umuyorlardı. Aralık 1935'te Heidelberg'deki yeni Philipp Lenard Fizik Enstitüsü'ndeki bir konuşmada Stark, Heisenberg'i "Einstein'ın ruhunun bir ruhu" olarak adlandırdı. Bu konuşma parti dergisinin Ocak sayısında yayınlandı. Nationalsozialistische Monatshefte. Şubat ayında Heisenberg bir yanıt verdi. Völkischer Beobachter, Stark'tan başka bir yorumla basılmış olmasına rağmen. Kariyerine ve itibarına verilen zarardan endişe duyan Heisenberg, Rust'ın REM'deki yardımcısı Rudolf Mentzel ile bir dinleyici kitlesi aradı ve bu konuşmada teo­retical fiziğin önemli olduğunu ve Rust'ın eleştirilerine karşı savunulması gerektiğini savundu. Alman Fizikçi. Muhtemelen bilimsel yargıdan ziyade parti içi siyaset nedeniyle, Mentzel temyize olumlu baktı, ancak Heisenberg'e tüm Alman üniversite fizik profesörlerine aynı görüşü alıp almadıklarını soran bir mektup göndermesini tavsiye etti. Jena'da bir fizikçi olan Max Wien ve Hans Geiger ile birlikte, her ikisi de onun davasına sempati duyan deneyciler olarak dikkatle seçilmişti &ndash Heisen­berg, Stark ve Lenard'ın saldırılarının Almanya'nın uluslararası itibarı uğruna durdurulmasını talep eden mektubu kaleme aldılar. Mektubu alan yetmiş beş profesörün neredeyse tamamı onaylarını imzaladı.
Böylece Stark, yalnızca REM'e kendi tarafında neredeyse hiç kimsenin olmadığını göstermeyi başarmıştı. İşleri daha da kötüleştirmek için, Alman Araştırma Derneği'nin fonlarını güney Almanya'nın kırlarından altın çıkarmak için tavşan beyinli bir fikre harcadıktan sonra Kasım 1936'da istifa etmek zorunda kaldı. Ancak bu bariz zafer, Heisenberg'in ruh halini pek iyileştirmedi. 1937'nin başlarında evlenmesine rağmen, kendisini Leipzig'de umutsuzluk ve kasvet içinde buldu, görünüşe göre bir çöküşe yakındı ve yeni geliniyle birlikte olmadığı zamanlarda "şimdi kolayca çok garip bir duruma düştüğümü" kabul etti. sonunda Sommerfeld'in kabul ettiği ancak Ağustos'a kadar ertelediği profesörlüğü teklif etti. Bunun bir hata olduğu ortaya çıktı çünkü Stark'a tekrar müdahale etme şansı verdi.
Temmuz ayında Stark yayınlandı Das Schwarze Korps fizikteki "Yahudi komplosu"nda Yahudiler olmadan işbirliği yapan diğerleriyle birlikte Heisenberg'in yeni, keskin bir kötü & utangaçlığı. Bu insanların, daha önce Yahudilerin üzerine yığılan tüm suistimallerin meşru hedefleri haline getirilmeleri için hesaplanan "Beyaz Yahudiler" olduğunu söyledi. Planck, Sommerfeld ve çevreleri, "tıpkı Yahudilerin kendileri gibi ortadan kaldırılması gereken" Yahudi ruhunun "bakteri taşıyıcıları" olarak suçlandılar. Ve Heisenberg'den başkası değil, "yeni [Weimar] Almanya'daki Einsteincı "ruh"un bu kuklası&rdquo. Stark, bugün bile, Heisenberg'in öğrencilerinin çekirdeğinin "hâlâ Yahudilerden ve yabancılardan oluştuğunu" iddia etti. Genç talip olanın kendisi "fiziğin Ossietzky'siydi&rdquo, bu da Alman kültürü için bir önceki yıl Nobel Barış Ödülü'ne layık görülen muhalif Carl von Ossietzky'den daha az tehlikeli olmadığını ve bu nedenle Ossietzky gibi Heisenberg'in de bir konsantrasyon içinde olması gerektiğini ima ediyor. kamp. İğrenç bir Peter Debye makaleyi KWG senatosuna göstererek &ldquo,konuştuğum herkes tarafından kınandı&rdquo dedi.
Heisenberg şimdi bir çıkmazdaydı. Einstein'ın "Yahudi" fiziğinden uzaklaşmamış gibi görünmeden, kendisini "Beyaz Yahudi" suçlamasından kurtarmak zorundaydı. Cevabı manidardı: Sadece iyi karakterini savunmak yetmedi, aynı zamanda devlet liderlerinden resmi onay istedi. Bu nedenle, ya en üst düzeyde tam bir haklı çıkarması gerektiği ya da istifa edip göç edeceği konusunda ısrar ederek, çağrısını SS Reichsföhrer'ı Heinrich Himmler'e yöneltti. Yetkililere yurtdışından, özellikle New York'taki Columbia Üniversitesi'nden çok sayıda teklif geldiğini hatırlattı. Nazi aşırılıkları karşısında daha önce Almanya'yı "çöl"e terk etmeyi reddeden o, şimdi "onurunu" kurtarmak için onu düşündü ya da en azından tehdit etti. Tarihçi Paul Lawrence Rose'un savunduğu gibi, Heisenberg'in Stark'a karşı saldırısı, Nazizm'in ya da anti-Semitizmin reddi olarak yorumlanmamalı, bunun nedeni gurur, öfke ve itibarından duyulan korkudur.
Bu gibi durumlarda, kişinin tüm değerleri için kişisel bağlantılardan faydalanması gerekiyordu. Heisenberg'in annesi Himmler'in annesiyle tanışmıştı ve oğlunun iyi karakterini Frau Himmler'in takdir edeceği şekilde savundu: anneden anneye. Frau Himmler, Heinrich'i "konuyu yeniden düzene sokması için" alacağına söz verdi. &ldquoHeinrich'in çevresinde biraz nahoş insanlar var&rdquo, diye itiraf etti, &ldquoama bu elbette oldukça iğrenç. O çok iyi bir çocuk&mda beni doğum günümü kutlar.&rdquo
Ancak Himmler ilk başta tarafsız kaldı. Heisenberg'den Stark'ın suçlamalarına ayrıntılı bir yanıt talep ederken, aynı zamanda Heisenberg'in karakterinin araştırılması emrini verdi. Gestapo ve SS, Heisenberg'in evini dinlediler, sınıflarına casuslar yerleştirdiler ve onu birkaç kez sorguladılar. Bu yorucu ve ürkütücü süreç sonunda Heisenberg'i temize çıkaran ve onu Nasyonal Sosyalizme karşı olumlu bir tavırla temelde iyi bir vatansever olan "koapolitik" bir bilim adamı olarak gösteren bir raporla sonuçlandı. Heisenberg'in başlangıçta &ldquoYahudi fiziği&rdquo konusunda eğitim aldığını, ancak çalışmalarının giderek &ldquoAryan&rdquo haline geldiğini iddia etti. Doğru, Yahudilere karşı umulabilecek bir antipati göstermedi, ama belki zamanı gelince uygun bir tavır geliştirirdi.
Himmler raporu 1938 baharında aldı, ancak Heisen­berg'in büyük hayal kırıklığına uğramasına rağmen hemen harekete geçmedi. Sonunda Temmuz'da Heisenberg'e "Saldırıyı onaylamıyorum" diyerek yazmaya ikna oldu. Das Schwarze Korps makalesinde ve ben size karşı herhangi bir saldırıyı yasakladım.&rdquo Heisenberg'i bu konuyu yılın ilerleyen saatlerinde Berlin'de kendisiyle & ldquoman to man&rdquo tartışması için davet etti. Davet, Heisenberg'in hevesine rağmen asla yerine getirilmedi, ancak iki adam savaş boyunca samimi bir ilişki içinde kaldı. Himmler'in zamanından diğer talepler düşünüldüğünde, bu konuya gösterdiği özen aslında oldukça dikkat çekicidir. Mark Walker, Himmler'in bilimle çok ilgilendiğini ve kendisini bilim adamlarının koruyucusu olarak gördüğünü doğrular. Himmler'den gelen kişisel bir mektup ve davet, çoğunun beklediğinden daha fazlaydı.
Yine de bu acımasız bir himayeydi. Himmler, Heisenberg hakkındaki kararını Gestapo'nun başkanı Reinhard Heydrich'e açıklarken buz gibi bir pragmatizmle "Heisenberg'in iyi olduğuna inanıyorum ve bu adamı kaybetmeyi ya da onu öldürmeyi göze alamayız, çünkü o nispeten genç bir adam ve Gelecek nesli yetiştirin.&rdquo Üstelik Himmler, bilimsel cehaletine dair banyo gibi bir isteksizlikle sözlerini sonlandırdı: "İyi bir bilim adamı olan bu adamın, kozmik buz teorisi konusunda insanlarımızla işbirliği yapmasını sağlayabiliriz&rdquo. Heisenberg'in talihine göre, bu konuda kendisinden hiçbir zaman fikir vermesi istenmemiş.
Himmler ayrıca Heisenberg'e yazdığı aklama mektubuna tüyler ürpertici tavsiyeler de ekleyerek, "Ancak gelecekte dinleyicileriniz için bilimsel araştırma sonuçlarının tanınması ile kişisel ve politik sonuçlar arasında net bir ayrım yaparsanız bunu uygun görürüm" dedi. Araştırmacının tavrı.&rdquo Başka bir deyişle Heisenberg, Einstein'dan bahsetmese iyi olur. Anladı ve itaat etti. 6 O, Göttingen'de aerodinamik uzmanı olan ve Himmler'den beraat etmek üzere Heisenberg'e haber veren Ludwig Prandtl'a Mart ayında gönderdiği bir mektupta bu niyetini zaten belirtmişti:
"Einstein'ın kamusal davranışına hiçbir zaman sempati duymadım. . . Himmler'in tavsiyelerine seve seve uyacağım ve izafiyet teorisi hakkında konuşurken aynı zamanda Einstein'ın siyasetini ve dünya görüşünü paylaşmadığımı da vurgulayacağım.
“Rekoru düzleştirme” isteğine bir makale güvencesi ile bahşedilince, Zeitschrift für die gesamte Naturwissenschaft, ev günlüğü Alman Fizik Önümüzdeki birkaç yıl boyunca bu tavizi inatla sürdürdü ve zorluklar ortaya çıktığında Himmler'den aracılık etmesini istedi. &ldquoModern teorik fiziğin değerlendirilmesi&rdquo adlı makalesinin aslında 1943'e kadar yayımlanmaması, asıl amacını bozguna uğrattı. Orada, Einstein'ın keşiflerini kabul etmenin olağan uzlaşmasını kabul ederken, bunların her halükarda gerçekleşeceğini öne sürdü: "Kolomb hiç yaşamamış olsaydı Amerika keşfedilirdi ve aynı şekilde, Maxwell olmadan elektrik fenomenleri ve Maxwell olmadan elektrik dalgaları teorisi de keşfedilirdi. şeyler keşfedenler tarafından değiştirilemezdi. Dolayısıyla hiç şüphesiz görelilik teorisi Einstein olmasaydı ortaya çıkarmış olurdu.&rdquo
Nazilere yönelik bu konaklama ve ricaları bugün anlamak zor görünebilir. Heisenberg, Stark'ın saldırısı gibi bir olaydan sonra işlerin daha iyiye gideceğini gerçekten hayal edebilir miydi? Acaba “adını temize çıkarsa&rdquo, fiziğin Nasyonal Sosyalist devletle ilişkisi bir şekilde rayına oturabilir miydi? Ancak onu Anavatan'a bağlı tutan saf bir iyimserlik değil, daha çok, "bütün yaşamı ve yetiştirilme tarzının ona aşıladığı Almanya'ya kopmaz bir bağlılıktı", biyografisini yazan David Cassidy'nin dediği gibi. Cassidy, Heisenberg'e göre, "Almanya'da kalmak, çalışmaya ve öğretmeye devam edebildiği sürece, görünüşe göre hemen hemen her bedele değerdi" diyor. Üstelik Heisenberg, kendi kaderinin tüm Alman fiziğinin kaderine bağlı olduğuna dair bir kanaat geliştirmişti, eğer giderse geriye hiçbir şey kalmayacaktı. Ancak Cassidy'nin belirttiği gibi, &ldquoby, kendisini Almanya'da kalmak için böylesine görkemli bir rasyonalizasyon içinde gördüğünden, rejimle daha fazla uzlaşmaya ve nankörlüğe daha kolay yenik düştü&rdquo.
Aslında, Alman fiziği için olmasa da, sonunda Heisenberg için işler gerçekten düzeldi: 1944'te Goeb­bels'in haftalık propaganda gazetesinde kutlandı. Das Reich &ldquoAlman ulusal lideri&rdquo olarak. Bu yalnızca Rose'un, Nazi çevrelerinde nüfuz kazanma olarak &ldquoHeisenberg'in &ldquosorumluluk&rdquo nosyonunun, aslında işbirliğinin ve kişisel çıkarın rasyonalizasyonu olduğu yönündeki suçlamasına ağırlık verir.&rdquo
Stark'ın saldırısına neden olan Münih gönderisine ne demeli? Bu bakımdan Stark dolaylı olarak başarılı oldu ve Heisenberg'in Sommerfeld'in varisi olmasını engelledi. Pozisyon, REM, SS, Münih fakültesi ve Nazileştirilmiş Üniversite Öğretmenler Birliği arasındaki siyasi çekişmeler yüzünden bozuldu ve Sommerfeld'in yerine geçen kişi 1939'da savaşın arifesinde Wilhelm Müller adında seçkin bir makine mühendisi olarak ortaya çıktı. &ldquonew&rdquo fiziğine karşı çıkan ve sadece klasik çeşitliliği öğreten. Münih'te kuantum teorisi uzmanı olan Walther Gerlach, üniversitenin dekanına şu anda orada hiçbir teorik fiziğin öğretilmediğinden şikayet ettiğinde, kendisine kısaca "Teorik fiziği yalnızca sözde modern dogmatik teorik fizik olarak anlıyorsanız," dedi. Einstein&ndashSommerfeld damgası, o zaman size bunun gerçekten de artık Münih'te öğretilmeyeceğini bildirmeliyim.&rdquo
Yanlış savaş mı?
1930'larda Alman fiziği içinde verilen savaş, Nasyonal Sosyalistlere karşı apolitik bilim adamlarının değil, Einstein'ın onlara karşı olan destekçilerinin savaşıydı. Alman Fizik. Nasyonal Sosyalistlerin Yahudileri gözden düşüren bir fizik görüşünü benimsemeleri beklenebilirdi, ama onlar bu kadar aptal değillerdi. Siyasi liderler, akademik tartışmalarla değil, öncelikle pratik sonuçlarla ilgilendikleri için, Naziler altındaki fizik, ideoloji tarafından hiçbir zaman gerçekten ele geçirilmedi. Bernhard Rust'a, "Yahudi fiziği&rdquo konusundaki tartışmalara ilişkin, muhtemelen bakanlığın müsteşarı tarafından gönderilen dahili bir REM notu (burada, Rust'ın hata yapan Rust'ın kendisini aptal yerine koyabileceğinden endişe duyuyor), &ldquoTamamen bilimsel bir anlaşmazlık durumunda, benim görüş, bakan kendini bunun dışında tutmalıdır.&rdquo Nükleer fisyon 1938'de keşfedilene kadar, yeni teorik fizik, savaş hazırlıklarıyla büyük ölçüde alakasız göründüğü için yetkililerin pek ilgisini çekmedi. Atom gücü bir kez mümkün göründüğünde, Aryan fizikçilerinin soyut teori yerine pratik deneyi savunmalarının sonuç veremeyeceği açıktı. Aksine, atom çekirdeğinin sırlarını gerçekten anlayanlar, açıkça "Yahudi" kuantum teorisi ve görecelik savunucularıydı ve hatta Naziler bile, keşifleri iyi bir şekilde kullanabilecek tek kişi olduklarını görebiliyordu.
Alman Fizik ayrıca Stark ve Lenard'ın siyasi beceriksizliği yüzünden bocaladı. Özellikle Stark, parti yetkililerini ikna etmekten çok antagonize etmeye meyilliydi. &ldquoDaha az deli olsaydı&rdquo, bilim tarihçisi­rian John Heilbron veciz bir şekilde yorum yapıyor, &ldquohe çok daha tehlikeli olurdu.&rdquo Aryan fizikçileri çılgın hatalar yaptılar, ancak daha aciz olan şey, Nazi Almanyası'nda yolunuzu almak için daha fazlasını yapmanız gerektiğini takdir etmemeleriydi. onaylanmış doktrinleri, önyargıları ve formülleri yeniden kusar. Rakip güç bloklarını manipüle edebilmeniz, doğru bağlantıları kullanabilmeniz ve faydalı ittifaklar kurabilmeniz gerekiyordu. Stark genellikle yanlış atı destekledi ve siyasette bilimde olduğundan daha fazla yargısı yoktu.
Sonuç olarak, girişimin Alman Fizik akademik sistemi devralmak başarısız oldu. Ancak muhalifleri, Einstein'ın teorilerini savunmaları, onun popüler olmayan siyasi görüşlerini destekleme riskini almaması için ince bir çizgide yürümek zorundaydı. Görelilik teorisinin mimarını çok açık bir şekilde kabul etmekten kaçınmayı kabul ettikleri sürece, genellikle istediklerini elde edebilirlerdi. Savaş sırasında Heisen­berg, Einstein'ın adını işgal altındaki topraklarda Alman kültürünü yaymak için vermesi istenen halka açık konferanslardan düzenli olarak çıkardı. Gerçekten de tarihçiler Monika Renneberg ve Mark Walker şunu öne sürüyorlar: Alman Fizik kısmen çöktü, çünkü ana akım fizik topluluğu tarafından yapılan tavizler tarafından, liderlerin nihai memnuniyetini, "Nasyonal Sosyalizmin hedeflerini ilerletmeye yardım etme istekliliklerini ve yeteneklerini" gösterdi.
karşı mücadele Alman Fizik, onu reddeden Alman fizikçiler için sinir bozucu olsa da, fizikçileri Nazileştirilenler ve onlara direnenler olarak bölmek için bir kriter sağlayarak savaştan sonra uygun bir anlatı sundu. Bu görüşe göre, Aryan fiziğine karşı çıkmış olsaydınız, aslında Nazilere karşı çıkmış olurdunuz ve Nasyonal Sosyalist dönemin suçluluğu Lenard, Stark ve onların destekçilerine aktarılabilir. Daha da iyisi, bu bölünme, bilimsel yetkinliği paylaştırmak için kullanılabilir: Aryan fizikçiler evrensel olarak fakir bilim adamlarıydı, rakipleri her zaman yetkindi.
Ancak gerçek şu ki, anlaşmazlık 1930'ların sonlarına doğru gürleyerek devam ederken, Naziler Alman bilimine karşı çekingen ve çekingen davrandılar. Kimya gibi bazı disiplinlerde bilim adamları kısa sürede sıraya girdiler. Antropoloji ve tıp gibi birkaç alanda, bazı araştırmacıların gizli işbirliğinin korkunç sonuçları oldu. Fizik ise başka bir konuydu: Sadece, hatalarına, kaçınmalarına ve ara sıra meydan okumalarına tahammül edilebilecek kadar uysaldı. Fizikçiler başıboş çocuklardı: homurdanan, kendi aralarında tartışan, itaat etmekte yavaş ve biraz tembel, ama son tahlilde yeterince kibar ve itaatkar. Naziler ideolojik şevkten yoksun olsalar bile, görmezden gelecek kadar pragmatiktiler. Tutumları, yerel Nazi koordinatörü tarafından gönderilen Ludwig Prandtl açıklamasında mükemmel bir şekilde aktarılıyor (Kreisleiter) Göttingen'de Mayıs 1937'de üstlerine. Gördüğümüz gibi, Prandtl Heisenberg'i Stark'ın saldırılarına karşı desteklemiş ve Alman bilimi üzerindeki zararlı etkileri konusunda Himmler'e başvurmuştu. Alman Fizikçi saldırılar. NS Kreisleiter&rsquos mektubu, Nazilerin bu tür argümanlara ne kadar kayıtsız olduğunu ve “bilime görev” kavramının onlar için ne kadar anlamsız ve utangaç ve hatta aşağılık olduğunu açıkça ortaya koyuyor. Önemli olan tek şey, bilim adamlarının çabalarını Prandtl'ın isteyerek yaptığı Anavatan'ı seferber etmeye vermeye hazır olup olmadıklarıydı:
&ldquoProf. Prandtl, fildişi kulesinde çalışan tipik bir bilim adamıdır. Sadece onu dünyaca ünlü yapan bilimsel araştırmalarıyla ilgileniyor. Politik olarak, hiçbir şekilde tehdit oluşturmuyor&hellipPrandtl, geçmiş bir dönemin onurlu, vicdanlı bilginlerinden biri olarak kabul edilebilir, dürüstlüğünün ve saygınlığının bilincindedir, son derece değerli olan onun ışığında kesinlikle vazgeçemeyeceğimiz ve istemememiz de gerekir. hava kuvvetlerinin gelişimine katkıları.&rdquo
Özellikle Lenard, görelilik teorisinin Avusturyalı fizikçi Friedrich Hasen tarafından icat edildiği mitine başladı ve bugün Einstein'ın huysuz muhalifleri arasında hala popüler olan bir hikayeye sahipti.
Steiner, Nazi sempatizanı olduğu suçlamasına karşı savundu ve kesinlikle Nasyonal Sosyalistler arasında popüler görünmüyor. Bununla birlikte, onun şu yorumunda şikayet etmek için çok az neden bulmaları muhtemeldir: "Yahudilik bu haliyle uzun bir süre kendi kendini aşmıştır. Ulusların modern yaşamında var olma hakkı yoktur. Yine de hayatta kalması, dünya tarihinin bir hatasıdır ve bunun sonuçları kaçınılmazdır.&rdquo
Atomlardaki elektronlar aslında çekirdeğin etrafındaki gezegen benzeri yörüngeleri takip etmedikleri, bunun yerine dağınık bulutlarda dağıldıkları için, kuantum durumları daha doğru olarak adlandırılır. yörüngeler.
Sommerfeld'in kendisinin biraz önyargılı olduğu düşünüldüğünde, suçlama daha da gülünç hale geliyor. 1919'da Wilhelm Wien'e, yeni Weimar Cumhuriyeti'nin "Yahudi-siyasi kaosu"nun onu "gittikçe daha fazla Yahudi aleyhtarı" yaptığını ve o zamanlar hiç kaşlarını kaldırmayacak türden gelişigüzel bağnaz bir ifade olduğunu söyledi.
Lenard'ın akıl hocası Heinrich Hertz'in yeğeni olan Hertz'in Yahudi bir dedesi vardı ve bu da onu 1933 kurallarına göre Ari olmayan yaptı. Her ne kadar savaş hizmeti onu Berlin Technische Hochschule'de görevden alınmaktan muaf tutsa da, 1934'te, savaş sırasında nükleer araştırmalar için kimyasal izotopların ayrılması üzerinde çalıştığı elektrik mühendisliği şirketi Siemens'ten kazançlı bir teklif almak üzere ayrıldı. Deneysel bir fizikçi olarak Stark tarafından olumlu karşılandı; bu, Aryan fizikçilerinin kimin "ruhta Yahudi" olduğunu ve kimin "olmadığını" nasıl seçip seçme eğiliminde olduklarının bir örneğiydi.
1942'de Sommerfeld, fizik üzerine bazı dersler yayınlamak üzereydi ki, Heisenberg'den (Rudolf Peierls'in daha sonra hatırladığı gibi) "bir siyasi danışmanım ve aynı zamanda bir fizikçi olan yakın bir arkadaşımın, dikkatinize bazı yönergeleri çekmek istediğini söyleyen bir mektup aldı. şu anda kullanımda olan, yani, not ediyoruz ki yayıncı, derslerinizde Einstein'ın adını dört kez andığınızı fark etti ve biz de ondan biraz daha az bahsetmekle yetinip geçemeyeceğinizi merak ettik. referanslar. &ldquoOndan bir kez bahsetmeliyim&rdquo, vicdanı onu cevap yazmaya mecbur etti. Peierls, &ldquosavaştan sonra isimlerin hızla geri verildiğini&rdquo ekliyor.
YAZAR(LAR) HAKKINDA
Philip Ball bir editördür. Doğa. Ayrıca düzenli bir köşe yazısı yazıyor. Kimya Dünyası.
Nazi Almanyası'nda Din
Katolik rahipler, Goebbels (en sağda) dahil NSDAP liderlerinin yanında ılık bir Nazi selamı veriyor
Almanya'da dine ve kiliselere yönelik Nazi tutumları karmaşıktı ve çoğu zaman çelişkiliydi. Naziler, büyük kiliseleri dağıtmaya veya doğrudan saldırmaya isteksiz olsalar da, siyasi faaliyetlerini anlaşmalar, baskı veya zulüm yoluyla kısıtlamak için harekete geçtiler. Sonuç olarak, Alman kiliseleri ve liderleri kendilerini zor ve tehlikeli bir durumda buldular.
Hitler'in dini
Popüler kanının aksine, Adolf Hitler bir ateist değildi. Hitler, çocukken Katolik inancıyla dindar annesi tarafından tanıştırıldı. Bir Katolik okulunda eğitim gördü ve yerel katedralinde koro olarak görev yaptı.
Hitler evden ayrıldıktan sonra kiliseden uzaklaştı. Yetişkinlikte dini görüşleri hakkında çelişkili kanıtlar var. Hitler'e en yakın olanlara göre, kendisini bir Katolik olarak tanımlamaya devam etti ve kiliseye düzenli olarak maddi katkılarda bulundu - ancak hiçbir zaman Ayine katılmadı veya komünyon almadı.
Hitler'in kitabı, Mein Kampf, ilahi bir yaratıcıya birçok referans içerir. Hitler'in ilk konuşmalarında sıklıkla Tanrı'dan söz edilir ve Hıristiyanlığın Alman toplumundaki temel rolü vurgulanır.
Din ve Nazi ideolojisi
NSDAP'ın lideri olduktan sonra Hitler, konuşmalarında Tanrı'ya ve Hıristiyanlığa atıfta bulunmaya devam etti. Ekim 1928'de bir dinleyici kitlesine Nazilerin “Hıristiyanlığın fikirlerine saldıran saflarımızdaki hiç kimseye müsamaha göstermediğini… aslında hareketimizin Hıristiyan olduğunu söyledi. Katoliklerin ve Protestanların birbirini keşfetme arzusuyla doluyuz”.
Hitler başka bir konuşmasında şunları savundu:
“Bugün Hıristiyanlar … [Almanya]'nın başında duruyorlar. Hıristiyanlığı yok etmek isteyen partilere asla bağlanmayacağıma söz veriyorum… Kültürümüzü yeniden Hıristiyan ruhuyla doldurmak istiyoruz… Edebiyatta, tiyatroda ve basında son dönemde yaşanan tüm ahlaksız gelişmeleri yakıp yıkmak istiyoruz. Kısacası, liberal aşırılıkların bir sonucu olarak tüm yaşamımıza ve kültürümüze girmiş olan ahlaksızlığın zehrini yakmak istiyoruz.”
Hitler'in Hıristiyanlığa verdiği desteğin samimi mi yoksa sadece Hıristiyan Almanlardan halk desteği kazanmak için bir araç mı olduğu açık değildir. Hitler özel olarak örgütlü dini şiddetle eleştirebilirdi. İsa’nın takipçilerinin şefkat ve merhametle ilgili kaygılarını önemli bir zayıflık olarak gördü.
Hitler ayrıca Nazizmin temel değerlerinin - milliyetçilik, itaat ve devlete bağlılık - dini öğretilerle çeliştiğine inanıyordu. Kiliselerin siyasi etkisinin kendi gündemini baltalayabileceğinden korkuyordu.
Için itme bir Reichskirche
1920'lerde ve 1930'larda Almanya'daki Hıristiyan kiliseleri, Birinci Dünya Savaşı ve Weimar döneminin laik değerleri nedeniyle zayıfladı. Büyük Buhran sırasında dini katılımda keskin bir düşüş oldu. 1932'deki kilise kayıtları, 186.000 Alman'ın o yıl Hıristiyan kiliselerine gitmeyi bıraktığını gösteriyor. Buna rağmen, Almanların büyük çoğunluğu hala Hıristiyan olarak tanımlanıyor (1933 nüfus sayımına göre, yüzde 52'si kendilerini Protestan ve yüzde 33'ü Katolik olarak görüyordu).
Büyüyen Nazi totaliterliği, Alman kiliselerini Hitler ve takipçilerine karşı tavır almaya zorladı. Bazı Protestan kiliseleri Nazi hareketini desteklemekte açıktı. Hatta bazı Protestan liderler bir Reichskirche: Nazizm'e sadık ve devlete bağlı bir 'devlet kilisesi'.
NS Alman Kristen ("Alman Hıristiyanları"), Alman Protestanlığının en büyük koluydu ve Reichskirche. Alman Kristen liderler, Hitler'i 16. yüzyılda Protestanlığın kurucusu Martin Luther'den farklı olarak vizyoner biri olarak görüyorlardı. Hitler'in Alman Hristiyanlığını dönüştürme ve canlandırma potansiyeline sahip olduğuna inanıyorlardı.
içinde güçlü bir Yahudi aleyhtarı akım da vardı. Alman Kristen. Liderlerinden bazıları, Yahudi metinlerinin reddedilmesi ve Yahudi mirasına sahip Hıristiyan mühtedilerin sınır dışı edilmesi çağrısında bulundu. lideri Alman KristenLudwig Muller, Hitler ile birkaç kez görüşmüş ve kilisesinin desteğine söz vermiştir.
Nazizm karşıtlığı
Ancak Alman Protestanlığı geniş bir hareketti ve kiliselerinin tümü Hitler'i desteklemedi. Diğer Protestan liderler, dinlerini 'siyaset üstü' olarak gördüler, herhangi bir partiyi desteklemeyi veya onlarla ittifak kurmayı ya da milliyetçiliği veya faşist değerleri benimsemeyi reddettiler.
Eylül 1933'te Alman Protestan kiliselerinden birkaç düzine delege, Pfarrernotbund (Papazlar Acil Birliği) Nazi yanlısı bir devlet dininin yaratılmasına direnmek için. NS Pfarrernotbund Ayrıca, Yahudileri belirli mesleklerden uzaklaştırmak için iş sözleşmelerine eklenen bir madde olan 'Aryan paragrafını' eleştirerek Nazi ırkçı politikalarına karşı konuştu.
Birkaç ay içinde, Pfarrernotbund 7.000'den fazla bireysel Protestan din adamının desteğini aldı. Grup ayrıca bir lider, Berlin banliyösünden bir Luthern papazı olan Martin Niemoller'i seçti.
Mayıs 1934'te birkaç Protestan kilisesi birleşerek Bekennende Kirche (İtiraf Kilisesi), Alman kiliselerini 'Nazileştirme' girişimlerine de direndi. Üyeleri Bekennende Kirche 1930'ların ortalarında Nazi politikalarını, özellikle de Yahudi karşıtı önlemleri eleştirdiler.
Naziler tutuklayarak ve gözaltına alarak karşılık verdi Pfarrernotbund ve Bekennende Kirche kuklalar, grupları büyük ölçüde lidersiz bırakıyor. Martin Niemoller tutuklandı Gestapo 1938'de ve 1945'e kadar Dachau'da gözaltında tutuldu. Bekennende Kirche savaş sırasında Yahudi asıllı Hıristiyanları barındırarak, para toplayarak ve kaçaklara sahte belgeler sağlayarak hayatlarını riske attılar.
Katolik Kilisesi
Alman Katolikliği ile Nazi Partisi arasındaki ilişki başlangıçta uzlaştırıcıydı, ancak Nazi yönetiminin ilk aylarında hızla kötüleşti.
Alman Katolikleri 1800'lerin sonlarında zulme katlandı ve bir konkordato - haklarını ve dini özgürlüklerini garanti eden bir anlaşma - istediler. Hitler bu fikre biraz destek verdi, ancak Katolik kilisesinin siyasi etkisini azaltmak için tek taraflı bir konkordato istedi.
Nisan 1933'te Nazi delegeleri, Vatikan'ın Almanya delegesi Kardinal Eugenio Pacelli (aynı zamanda geleceğin Papa XII. Pius'u) ile müzakerelere başladı. Bu müzakereler ilerledikçe, Naziler Katolik yayınlarını kapatarak, Katolik merkezli Merkez Partisi'nin toplantılarını bölerek ve açık sözlü Katolikleri toplama kamplarına atarak bir Katolik karşıtı korkutma dalgası başlattı. Pacelli'nin daha sonra söylediği gibi, müzakereler kafasına bir tabanca dayayarak devam etti.
Reichskonkordat
Ortaya çıkan anlaşmanın adı şuydu: Reichskonkordat. 20 Temmuz 1933'te kanunlaştı. Reichskonkordat Naziler için diplomatik ve siyasi bir zaferdi, çünkü esas olarak Katolik kilisesinin ve onun temsilcilerinin siyasete katılımını yasakladı.
Konkordatonun diğer şartları arasında:
- Nazi Almanya'sında Katoliklere dini inanç ve ibadet özgürlüğü garanti edildi.
- Vatikan, Alman Katolikleriyle iletişim kurma ve onlara vaaz verme hakkını elinde tuttu.
- Kilise, dini vergi ve bağış toplama hakkını elinde tuttu.
- Katolik piskoposlar, hükümeti “onurlandırmak” için yemin etmek zorunda kaldılar.
- Hayır kurumları, okullar ve gençlik grupları gibi Katolik kuruluşlar korundu.
- Katolik din adamları ve delegeler siyasi partilere üye olamazlar veya siyasi partiler adına konuşamazlar.
Katolik karşıtı zulüm
Pacelli ve meslektaşları bu konuda iyimser değillerdi. Reichskonkordat. Hitler ve takipçilerinin kiliseyi ve haklarını korumayacağını biliyorlardı. Tarihçi Hubert Wolf'un belirttiği gibi, "şeytanla bir anlaşmaydı - Roma'da kimsenin bu gerçek hakkında herhangi bir yanılsaması yoktu - ama [en azından] Üçüncü Reich sırasında Katolik Kilisesi'nin devam etmesini garanti ediyordu".
Naziler, üzerindeki mürekkep kururken bile konkordato şartlarını çiğnemeye başladılar. Aralık 1933'te Berlin, tüm editörlerin ve yayıncıların bir Nazi "edebiyat toplumu"na ait olmaları gerektiğine hükmetti. Bu, Katolik yayınlarını etkili bir şekilde tıkadı ve kilise liderlerinin yasaların ihlallerini protesto etmelerini engelledi. Reichskonkordat.
1934 ve 1936 arasında, Naziler, üyelerinin çoğu Hitler Gençliği'ne dahil olan birkaç Katolik ve Lüteriyen gençlik grubunu kapattı. Katolik okulları kapatıldı ve yerini Nazi sempatizanları tarafından yönetilen “topluluk okulları” aldı. 1935'te Münih'teki Katolik okullarına karşı bir yıl süren kampanya, oradaki kayıtların yüzde 30'dan fazla düştüğünü gördü.
1936'da kiliseye ve üyelerine yönelik doğrudan saldırılar arttı. Düzinelerce Katolik rahip, kilise tarafından tutuklandı. Gestapo ve yolsuzluk, fuhuş, eşcinsellik ve pedofiliye karışmakla suçlanan gösteri duruşmaları yapıldı. Sokak köşelerinde, reklam panolarında ve kötü şöhretli Yahudi aleyhtarı gazetede Katolik karşıtı propaganda çıktı. Der Sturmer.
'Mit brennender Sorge'
Bu kampanya bir savunma tepkisi üretti. Mart 1937'de Papa Pius XI başlıklı bir ansiklopedik (dairesel mektup) yayınladı. Mit brennender Sorge ('Yakıcı bir endişeyle'). Bu genelgenin metni, Münih başpiskoposu Michael von Faulhaber tarafından Kardinal Pacelli de dahil olmak üzere diğer Katolik liderlerle istişare içinde hazırlandı.
Mit brennender Sorge Nazi ihlallerini eleştirdi Reichskonkordat, Nazilerin ırk hakkındaki görüşlerini kınadı ve politikacıların ve devletin yüceltilmesiyle alay etti. Mektupta, “Irkı, halkı veya devleti veya belirli bir devlet biçimini… standart değerlerinin üzerine çıkaran ve onları putperest bir seviyeye yükselten” deniyordu, “Tarafların planladığı ve yarattığı dünyanın düzenini çarpıtıyor ve saptırıyor” dedi. Tanrı."
Papa'nın ansiklopedisinin 250.000'den fazla kopyası Alman kiliselerine dağıtıldı ve minberden okundu. Bu, Hitler'i çileden çıkardı ve tepki hızlı ve yoğun oldu. Gestapo ajanlar kiliselere ve matbaalara baskın düzenleyerek, bulundukları her yerde ansiklopedinin kopyalarını ele geçirip imha ettiler. Katolik din adamlarına karşı propaganda ve gösteri davaları 1938-39 arasında hız kazandı ve birkaç rahip Dachau ve Oranienburg'daki dikenli tellerin arkasına geçti.
Yehova’ya Karşı Şahit kampanyası
Yehova'nın Şahitleri, Naziler tarafından zulüm gören bir başka dini gruptu. Almanya'da 1933'te yaklaşık 15.000 Yehova'nın Şahidi vardı. Dini inançları, Şahitlerin bir hükümete veya laik bir güce bağlılık yemini etmesini engelledi. Ayrıca askere gitmeyi veya tek kollu Nazi selamı vermeyi de reddettiler.
Nisan 1933'te Nazi paramiliter grupları birkaç Yehova'nın Şahidi ofisini ve binasını kapattı. 1933'ün ortalarında, Yehova'nın Şahidi dini Almanya'nın birçok yerinde resmen yasaklanmıştı. Bireysel Şahitler kamu ve özel sektördeki işlerinden atıldı, diğerlerinin devlet yardımına veya emekli maaşlarına erişimi reddedildi. Dinlerinden vazgeçerek ve Nazi devletine bağlılık sözü vererek bu haklarını geri getirebilirlerdi, ancak çok azı bunu yaptı.
1936 yılında, Gestapo Almanya'daki tüm Yehova'nın Şahitlerinin bir kaydını derlemeye başladı. 1938'de birkaç bin kişi tutuklandı ve toplama kamplarına nakledildi. Kampların içinde üniformaları üzerindeki üçgen mor bir yama ile teşhis edildiler.
1938 ve 1945 yılları arasında yaklaşık 10.000 Yehova'nın Şahidi kamplarda gözaltında tutuldu. Bu sayının yaklaşık dörtte biri ya öldürüldü ya da açlığa ya da hastalığa yenik düştü.
Bir tarihçinin görüşü:
“Katolik Kilisesi … sürekli olarak Nazi karşıtı bir tutum sergiledi. Almanya'nın bazı bölgelerinde, Katoliklerin Nazi Partisi'ne üye olmaları ve Nazi üyelerinin kilise cenazelerine ve törenlerine katılmaları açıkça yasaklandı. Mainz piskoposu, NSDAP üyelerini kutsal ayinlerde yönetmeyi bile reddetti.”
jane caplan
1. Nazilerin dine karşı tutumları karmaşıktı. Nazilerin çoğu Hristiyan veya Hristiyan değerlerini desteklerken, kiliselerin Nazi programını tehdit eden siyasi etkisine şiddetle karşı çıktılar.
2. Hitler ateist değildi. Katolik olarak yetiştirildi ve yazıları ve konuşmaları genellikle Tanrı'ya, Hıristiyanlığa ve dine göndermeler içeriyordu, Alman toplumundaki rollerini vurgulayıp öven.
3. Alman Protestan kiliseleri Nazizm konusunda bölündü. Alman Protestanlığındaki güçlü bir hizip, Nazileştirilmiş bir "devlet dini" için bastırırken, diğer Protestan liderler din ve siyasetin bütünleşmesine karşı çıktılar.
4. Naziler, Temmuz 1933'te Katolik kilisesi ile bir konkordato imzaladı, ancak bu, kilisenin siyasi etkisini en aza indirmek için yapılan siyasi bir manevraydı. Katolik kilisesinin Nazi Almanya'sında devam etmesine izin verildi, ancak konkordato şartları sıklıkla ihlal edildi.
5. Naziler ayrıca, Hitler'e bağlılık yemini etmeyi veya askerlik yapmayı reddeden Almanya'nın 15.000 Yehova'nın Şahidi'ni de korkutup marjinalleştirdi. Çok sayıda Yehova'nın Şahidi, yaklaşık dörtte birinin öldüğü toplama kamplarında tutuldu.
Hitler'in Ahlakı
Tarafından Richard Weikart (Palgrave Macmillan, 2009) (ciltsiz kitaptaki yeni, Nisan 2011)
İçinde Hitler'in Ahlakı Weikart, Hitler'in ahlaksızlığının tutarlı bir ahlaktan kaynaklandığına dair şaşırtıcı sonucu canlı bir şekilde göstererek Hitler'in kötülüğünün gizeminin çözülmesine yardımcı olur. Hitler, insan ırkını biyolojik olarak iyileştirme ütopik projesini sürdürmek için evrimsel etikten ilham aldı. Hitler'in evrimsel etiği, Nazi politikasının hemen hemen her önemli özelliğinin altında yatar ya da bunları etkilemiştir: öjeni (yani, zorunlu kısırlaştırma dahil olmak üzere insan kalıtımını iyileştirmeye yönelik önlemler), ötenazi, ırkçılık, nüfus artışı, saldırgan savaş ve ırksal imha. Hitler ayrıca ahlakın biyolojik olarak doğuştan geldiğine inanıyordu, bu yüzden "kötü" Yahudileri ortadan kaldırmanın ahlaki ilerleme getireceğini düşündü.
Richard Weikart, Stanislaus'taki California Eyalet Üniversitesi'nde modern Avrupa tarihi profesörüdür. Bir yılı Fulbright Bursu da dahil olmak üzere beş yıldan fazla bir süredir Almanya'da yaşıyor. Daha önce, From Darwin to Hitler: Evolutionary Ethics, Eugenics and Racism in Germany (2004) ve ödüllü tezi olan Socialist Darwinism: Evolution in German Socialist Thought to Marx to Bernstein (1999) da dahil olmak üzere daha önce üç kitabı yayınlamıştır. yanı sıra German Studies Review, Journal of the History of Ideas, Isis, European Legacy ve History of European Ideas dergilerindeki makaleler. Daha fazla bilgi için profesyonel özgeçmişine bakın. Konuşma katılımları hakkında bilgi almak için lütfen kendisiyle e-posta yoluyla iletişime geçin (buraya tıklayın).
Hitler'in Ahlakı için Övgü:
Hitler'in fikir dünyasının anahtarını sağlamak için birçok girişimde bulunuldu, ancak Richard Weikart, Hitler'in dünya görüşünün herhangi bir şekilde anlaşılmasında merkezi unsurun ne olması gerektiğini ortaya çıkarmayı başardı. Biyolojik ütopyanın ancak yoğun fiziksel acı ve şiddetle yaratılabileceğine dair Üçüncü Reich'ın kalbindeki korkunç paradoks, şimdi doğru bir açıklamaya sahip. Başkalarına tuhaf bir şekilde ahlaksız görünen şeyler, Hitler'e onurlu bir görev olarak göründü.
--Richard Overy, Tarih Profesörü, Exeter Üniversitesi, Birleşik Krallık, The Dictators: Hitler's Germany ve Stalin's Russia'nın yazarı
"Weikart'ın kitabı saygın bir araştırma parçası. Yoğun bir şekilde atıfta bulunulan dokuz bölümde, bizi Hitler'in Führer'in kayıtlı ifadelerinin yakından okunmasına dayanan yol gösterici felsefesine götürüyor. İncelenen materyal, Hitler'in erken dönem eserlerinin küçük parçalarından, etkileyici bir şekilde kapsamlıdır. (savaştan sonra Ruslar tarafından yağmalanan malzeme yığınları arasında) son yıllarda Moskova'da ortaya çıkan gizli adreslerin transkriptlerine, Nazizmin tanıdık çekirdek belgeleri aracılığıyla Weikart kaynaklarını biliyor. Hitler'in açıklamalarının, Nazi liderine siyasi ve soykırımcı kariyeri boyunca rehberlik eden, kendine özgü olsa da tutarlı bir etik sistem olduğunu iddia ediyor. . . Faydası, ikisini birleştirmesinde ve bunları sistematik bir belge trollemesi ile desteklemesinde yatmaktadır.Sonuç, ikna edici bir görüntüdür. Hitler'in kişisel inanç sistemi: evrimsel ilerleme kültüne dayanan bir tür seküler din. . . . Başka bir deyişle, bu canice çılgınlıkta yalnızca yöntem değil, aynı zamanda Avrupa'nın yüzyıllardır yaşamak istediği Hıristiyan ilkelerini tersine çeviren bir ahlaki amaç da vardı. Bu önemli bir tespit."
--Gerwin Strobl, Tarih Bölümü, Cardiff Üniversitesi, The Swastika and the Stage: German Theatre and Society, 1933-1945'in yazarı, European History Quarterly'de inceleme yapıyor
"Hitler'in Ahlakı ile Richard Weikart, daha önceki önemli kitabı olan Darwin'den Hitler'e ilginç bir devam kitabı yazdı... Onun kuduz antisemitizmini ve anti-Bolşevizmini yaşam alanı arzusuyla birleştirmek -ya da en azından rasyonalize etmek- Bu ethos'un Nazi teorisini ve pratiğini diğer birçok ideolojik ve pragmatik faktörü dışlayacak şekilde tanımladığını kabul etmek daha zordur. Nazi düşüncesindeki 'evrimsel ilerleme'nin rolüne bir kez daha değinecek olursak, Hitler'in Etiği yine de geniş bir okuyucu kitlesini hak eden uyarıcı bir entelektüel tarih çalışmasıdır."
--Eric Kurlander, Tarih Bölümü, Stetson Üniversitesi, German Studies Review dergisinde inceleme
"Nazi ideolojisinin unsurları farklı görünüyor - ırkçılık, Alman milliyetçiliği, anti-Semitizm, sosyalizm, militarizm, emperyalist yayılmacılık, "liderlik ilkesi", öjeni ve soykırım. Nazi ideolojisi, Hitler etiğinin nihai sonuyla - Aryan ırkının varoluş mücadelesindeki zaferiyle insan türünün evrimsel gelişimiyle - birbirine dokunmuştur. Weikart'ın Hitler'in düşünce ve eylemlerinin nasıl tutarlı bir Darwinci etik görüşü tarafından yönlendirildiğini göstermek için Hitler'in yazılarından ve konuşmalarından çıkardığı etkileyici kanıtlar."
--Larry Arnhart, Siyaset Bilimi Profesörü, Northern Illinois Üniversitesi, Darwinian Natural Right: The Biological Ethics of Human Nature'ın yazarı
"Bu büyüleyici ve okunabilir kitapta, Weikart, Nazi diktatörü Adolf Hitler'in, komşu ülkeleri acımasızca fethetmeye çalışırken ve bazı insanları zamansız bir ölümle özdeşleştirirken, yalnızca iktidar açlığı tarafından yönlendirilmediğini öne sürüyor. Fuhrer'den önceki ve onun zamanındaki eylemleri için bir temel ve mantık oluşturan evrim anlayışına dayanan tutarlı bir etiği vardı... kendi teorisini karışıma ekleyin.Yazarın net yazı stili, iyi desteklenen iddiaları ve Hitler'in Ahlakı'nda kanıtlanan mükemmel araştırması göz önüne alındığında, bu eleştirmen Weikart'ın kitabının aslında modern Alman entelektüel tarihi alanına değerli bir katkı olduğuna inanıyor. ... Neyse ki, bu kitap hem lisans hem de lisansüstü öğrencilerinin yanı sıra daha geniş bir okuyucu kitlesi için erişilebilir durumda."
--Diane Guido, Tarih ve Almanca Profesörü ve Müdür Yardımcısı, Azusa Pacific Üniversitesi
"İyi araştırılmış ve etkileyici kitabında, Richard Weikart, Hitler'in Ahlaksızlığına ilişkin yaygın yanlış anlaşılmayı ele alıyor."
Weikart'ın daha önceki kitabına övgü, Darwin'den Hitler'e:
"Richard Weikart'ın olağanüstü kitabı, Almanya'daki Darwinist düşünürlerin, ırkın sözde iyiliğinin kamu politikasının yegane ölçütü olarak uygulandığı Birinci Dünya Savaşı sırasında insan toplumuna karşı nasıl ahlaksız bir tutum geliştirdiklerini makul ve ikna edici ayrıntılarla gösteriyor. Bu düşünce grubunu Hitler'e bağlayan çizgileri aşırı basitleştirmeden, çocuk öldürme, yardımlı intihar, evlilik yasakları ve daha pek çok politikanın ırksal veya öjenik olarak aşağı görülenler için nasıl önerildiğini tüyler ürpertici bir netlikle gösteriyor. çeşitli Darwinist yazarlar ve bilim adamları tarafından, Hitler ve Naziler'in iktidara geldiklerinde izledikleri politikalara bilimsel bir gerekçe sunarak."
-- Richard Evans, Modern Tarih Profesörü, Cambridge Üniversitesi ve Üçüncü Reich'in üç ciltlik tarihinin yazarı: The Coming of the Third Reich, The Third Reich in Power ve The Third Reich at War
"Bu kitap, Sosyal Darwinizm ile Nazi ideolojilerinin, özellikle Hitler'in dile getirdiği şekliyle, gerçekte ne kadar bağlantılı olduğunu merak edenler için paha biçilmez bir kaynak olacaktır."
Koleksiyonlar
Meslekleri üzerinde bu kadar derin bir etkisi olan çok az insan vardır ki, hayat hikayelerini anlatmak aynı zamanda zamanlarının ve yerlerinin tarihini de anlatmaktır. 20. yüzyılın ikinci yarısının büyük bölümünde Ulusal Sağlık Enstitüleri'ne (NIH) yön ve liderlik sağlayan Ruth L. Kirschstein, (1926-2009) böyle bir kişiydi. Alison F. Davis'in bu e-kitabı, Dr. Kirschstein'ın NIH'deki çalışmaları hakkında fikir vermektedir.
(PDF - 9 MB)
Işığım Nasıl Harcanıyor: DeWitt Stetten, Jr.'ın Anıları
DeWitt Stetten, Jr., (1913 - 1990), NIH'de Bilim Direktör Yardımcısı da dahil olmak üzere birçok görevde bulunmuş bir doktor-bilim adamı-yöneticiydi. 1986 yılında Stetten Müzesi'ni kurdu. (PDF - 2 MB)
Kurumsal Tarihler
70 Dönüm Bilim: NIH, Bethesda'ya Taşınıyor
NIH Tarih Ofisi küratörü Michele Lyons (2006) tarafından yazılan bu e-kitap, NIH'nin 1930'lardaki tarihini anlatarak, ajansın araştırma, bilim adamları ve peyzaj mimarlığı hikayesini kapsar. (PDF - 11,5 MB)
Akran Değerlendirmesinin Yarım Yüzyılı: 1946-1996
Bu monografi, Richard Mandel, Ph.D. (1996), bu süre zarfında NIH araştırma hibelerinin verilmesini ve idaresini denetleyen Araştırma Ödenekleri Bölümü'nün bir geçmişini sağlar. Kitap, İnternet Arşivi'nde (17 MB) görüntülenebilir veya indirilebilir.
Ulusal Kanser Enstitüsü'nün Virüsler ve Kanser Programlarının İdari Tarihi, 1950-1972
Carl G. Baker, M.D. (2004) tarafından yazılan bu el yazması (379 sayfa), bu programların arka planının, felsefesinin, uygulanmasının ve çıktılarının hikayesini anlatmakta ve Yeni Kanser Yasası için yapılan planlama ile sona ermektedir. (PDF - 1.66 MB)
Umut İşareti 1953-1993: Biyotıpta Kırk Yıllık Büyüme ve Değişim Boyunca Klinik Merkez
Richard Mandel, Ph.D. (1993) bu yayın, Amerika'nın araştırma hastanesi olan Ulusal Sağlık Enstitüleri Klinik Merkezi'ne genel bir bakış sağlar.
NIH Araştırma Burslarının İlk Yılları
1980 yılında Ernest M. Allen, Sc.D. tarafından yazılan bu makale, 1940'ların sonlarında NIH araştırma hibe programının büyüme ve gelişiminin hikayesini anlatıyor. (PDF - 140 KB)
Göz Enstitüsünün Tarihçesi: 1968-2000
Ulusal Sağlık Enstitüleri ve programlarında NEI'nin ilk 30 yılının günlükleri (2009). Bu ilk yıllar, okul içi araştırma programının geliştirilmesi ve büyümesi için, araştırmacı tarafından başlatılan araştırmalara güçlü bağlılık, okul dışı program alanlarının oluşturulması ve görme ve göz hastalıkları için klinik denemelerin başlaması için kritikti.
(PDF - 6.86 MB)
NIH'yi icat etmek: Federal Biyomedikal Araştırma Politikası 1887:1937
Yazan Victoria A. Harden, Ph.D. bu kitap, federal hükümetin baş tıbbi araştırma kurumu olan Ulusal Sağlık Enstitüleri'nin (NIH) büyümesini kapsayan Amerika Birleşik Devletleri'ndeki biyomedikal araştırmaları detaylandırıyor.
'Sarı Berelilerin' Mirası: Vietnam Savaşı, Doktor Taslağı ve NIH Ortak Eğitim Programı
Melissa K. Klein tarafından yazılan bu yayınlanmamış el yazması (1998), NIH Associate Training Program'ın tarihini takip ederek, Doktor Taslağının 1960'larda ve 1970'lerde tıbbi araştırmalar üzerindeki etkisini araştırıyor. (PDF - 0.2MB). Daha yeni bir makale: Khot, Sandeep, Park, Buhm Yakında Longstreth, W.T., Jr.. Vietnam Savaşı ve Tıbbi Araştırma: ABD Doktor Taslağının Anlatılmamış Mirası ve NIH 'Sarı Bereliler,' Akademik Tıp 86 (2011): 502-8.
Zihin, Beyin, Beden ve Davranış: Ulusal Sağlık Enstitüleri'nde Nörobilim ve Davranış Araştırmalarının Temelleri, 2004
Düzenleyen Ingrid G. Farreras, Caroline Hannaway ve Victoria A. Harden.
1950'lerde Ulusal Ruh Sağlığı Enstitüsü ve Ulusal Nörolojik Hastalıklar ve Körlük Enstitüsü'nde (bugün Ulusal Nörolojik Bozukluklar ve İnme Enstitüsü) yürütülen intramural araştırmaların tarihi. (PDF - 14,4 MB)
NIAID Okul İçi Katkılar, 1887-1987
Bu hatıra kitabı, birkaç önemli katılımcının gözünden görüldüğü gibi, NIAID'in Şehir İçi Araştırma Programının ilk yüz yılı boyunca önemli katkıların bir örneğini temsil etmektedir. (PDF - 9 MB)
NIH'de Okul İçi Bilim, 1982
Intramural Araştırma Programı'nın geçmişi ve geleceği üzerine bir 1982 raporu. (PDF - 10 MB)
NINR: Bilime Hayat Vermek
Ulusal Hemşirelik Araştırmaları Enstitüsü, Enstitünün NIH'deki 25. yılının anısına ilk tarih kitabının yayınlanmasını kutluyor. Philip L. Cantelon tarafından yazılan kitap, NINR'nin kökenlerini, NIH'de hemşirelik biliminin başlatılmasını, NINR'nin bir Merkezden Enstitüye ilerlemesini ve hemşirelik biliminin son çeyrek yüzyılda nasıl ilerlediğini araştırıyor. Bethesda, MD, Ulusal Hemşirelik Araştırmaları Enstitüsü [NIH Publication No. 10-7502], 2010. (PDF - 7 MB)
Gökyüzünde Parlayan Kadın: Buffalo'nun Roket Çocukları, Ulusal Sağlık Enstitülerindeki Bir Hükümet Yöneticisi ve Komite Tarafından Nasıl Fırlatıldı?
1957'de genç bir çocuğa (küçük) bir araştırma hibesi veren ve bir roketin yanı sıra bir kariyer başlatan bir komitenin hikayesi. (PDF - 644 KB)
NIH Yayınları
NIH Almanak
Bilgiler NIH Almanak'tan alınmıştır ve yıllık olarak güncellenmektedir. NIH Almanak hakkında daha fazla bilgi için, İletişim ve Halkla İlişkiler Ofisi, Çevrimiçi Bilgi Şubesi ile iletişime geçin. NIH Tarih Ofisi, Almanak'ın basılı kopyalarını tutar. 301.496.8856 numaralı telefondan NIH Tarihi Ofisini arayın veya bilgi alın. Kullanım için randevu alınması gerekmektedir. Sorularınız için [email protected] ile iletişime geçin.
NIH Mezunlar Derneği Bültenleri
NIHAA Güncellemesi, NIH Centennial kutlamalarından sonra 1989'da kurulan NIH Mezunlar Derneği'nin (NIHAA) haber bülteniydi. 1989 yazından NIHAA'nın resmen dağıldığı 2007 baharına kadar kırk sayı yayınlandı. Güncelleme, tüm dünyadaki NIH mezunları arasında bir bağlantı görevi gördü. Mezunları önemli güncel araştırmalar ve bilimsel başarılardan haberdar etti ve onları NIH'deki olaylar, personel değişiklikleri, alınan onurlar, emeklilikler ve ölümler hakkında bilgilendirdi. Güncelleme aynı zamanda NIH'nin fiziksel ve idari yapısında yıllar içinde meydana gelen değişikliklerin gayri resmi bir kaydı olarak da hizmet etti.
NIH Etkinlik Takvimi
28 Eylül 1951 Cuma günü, Ulusal Sağlık Enstitüleri, NIH'de meydana gelen haftalık bir etkinlik takvimi yayınlamaya başlayacağını bildiren basılı bir not gönderdi.
NIH Federal Güvenlik Ajansı Broşürü 1948
Bu broşür, Federal Güvenlik Ajansı tarafından 1948'de Ulusal Sağlık Enstitüsü'nün planlarını açıklayan erken bir yayındır. Başlık sayfasında "Bu broşür, bu ziyaretçilere Ulusal Sağlık Enstitüsü'ndeki binaların bir rehberini ve etkinliklerin kısa bir resmini vermek için hazırlanmıştır. Sağlık. Federal Güvenlik Ajansı, Halk Sağlığı Servisi, Ulusal Sağlık Enstitüsü Bethesda, Md. 1948. (PDF, 3MB)
Adolf Hitler: Hitler Yahudi miydi?
Holokost ve Nazi partisi hakkında en sık sorulan sorulardan biri, Adolf Hitler'in Yahudi mi yoksa Yahudi ataları mı olduğudur.
Bu fikir bazılarına mantıksız görünse de, soru, Hitler'in büyükbabasının Yahudi olması gibi uzak bir ihtimalden kaynaklanıyor gibi görünüyor. Hitler'in babası Alois, 1837'de doğduğunda babasız gayri meşru bir çocuk olarak kayıtlıydı ve bugüne kadar Hitler'in baba tarafından dedesi bilinmiyor. Alois'in annesi Maria Schicklgruber'in varlıklı bir Yahudi'nin evinde çalıştığı biliniyor.
1933 yılında, Londra Günlük Ayna Bükreş'teki bir Yahudi mezarlığındaki bazı İbranice karakterlerle ve Adolf Hitler adının yazılı olduğu bir mezar taşının resmini yayınladı, ancak bu Bükreş Hitler, Nazi liderinin büyükbabası olamazdı. Ancak o sırada bu resim, Hitler'i, Yahudiliği tanımlayan Nazi yasasını İsa Mesih'i ve kendisini dışlamak için yazdırdığı konusunda yeterince endişelendirdi.
2010 yılında İngiliz gazetesi Günlük telgraf Hitler'in bilinen 39 akrabasından DNA kökenlerini test etmek için tükürük örneklerinin toplandığı ve sonuçsuz da olsa Hitler'in Yahudi kökenli olabileceğinin tespit edildiği bir araştırma yapıldığını bildirdi. Makalede şunlar bildirildi: [Hitler] örneklerinde ortaya çıkan Haplogroup E1b1b1 adlı bir kromozom Batı Avrupa'da nadirdir ve en yaygın olarak Fas, Cezayir ve Tunus'un Berberilerinde ve ayrıca Aşkenazi ve Sefarad Yahudileri arasında bulunur. Aşkenazi'nin yaklaşık yüzde 18 ila 20'sini ve Sefarad Y kromozomlarının yüzde 8,6 ila 30'unu oluşturan Haplogrup E1b1b1, Yahudi nüfusunun ana kurucu soylarından biri gibi görünüyor. Bu çalışma, doğası gereği bilimsel olmasına rağmen, sonuçsuzdur.
İddialara rağmen Adolf Hitler Yahudi değildi.
Hitler'in Aile Ağacı (Büyütmek için tıklayın)
Kaynaklar: John Toland, Adolf Hitler, NY: Anchor Books, 1992
Hitler Yahudisi mi? Huffington Post, (25 Ağustos 2010).
Wikipedia'dan Hitler'in Aile Ağacı.