Yaş 30'a yaklaştıkça, evlilik muhabbetleri olanca şiddetiyle devam ederken annem, çok gezip para harcamamdan girip konuyu yine evliliğe bağlamayı başarıyor ve "Kızım biraz da çeyizine para sakla, evleneceksin!" diyor. "Anneciğim merak etme çeyizim hazır, benimle evlenecek şanslı kişiyi rüya gibi bir Amerika seyahatine çıkaracağım." diyerek ben de konuyu gezmeye bağlamayı başarıyorum. Sonra mı? Gül gibi geçinip gidiyoruz.
Anneme, çalıştığım şirketin kurum kültüründen bahsederken; muhabbet nereden, köydeki evin bacasının kurumdan dolduğuna ve temizlenmeye ihtiyacı olduğuna geldi bir türlü anlayamıyorum. Ah anne, hep senin işin bunlar!
Annemin, kardeşimin tişörtünde gördüğü ruj izine tepkisi: "Yavrum o zilliye söyle, doğru düzgün öpsün. Söyle ona annene iş çıkarmasın!"
Maç saati ile annemin dizi saati denk geliyor, annemden kumandayı istiyorum. ''Oğlum, bu gece ölürsem içimde kalır son bölümde ne oldu diye. Sen gençsin, yarın izlersin özetini'' deyip ikna ediyor beni. Annemdeki ikna kabiliyetine şahit oldukça her geçen gün babama daha da acıyorum...