Büyüleyici, güzel, zarif, çekici, ışıltılı, coşkulu, içten, insancıl, alçakgönüllü, açıkyürekli, doğal, duyarlı, kırılgan, hüzünlü. Tüm bu tanımları Avusturyalı aktris Romy Schneider (23 Eylül 1938- 28 Mayıs 1982) için sıralamak mümkün. Onun yaşamı bir peri masala, bir film senaryosu, bir Yunan tragedyası gibiydi. Kırk dört yıllık ömrüne 63 film, sayısız ödül, büyük bir hayran kitlesi sığdırdı.
Romy sinemaya henüz onbeş yaşındayken 1930’ların yıldızı annesi Magda Schneider’le adım attı. Beyaz Leylaklar’da annesiyle birlikte oynadı (1953). Bir süre sıradan melodramlarda, kalıplaşmış aşk öykülerinde, romantizmin kitsche dönüştüğü yapımlarda oynadı. Sissi üçlemesi (1955-1957) onu tüm Avrupa’ya tanıttı. Avusturya prensi Franz Joseph’in yüreğini fetheden gencecik Elisabeth’le Romy Avusturya ve Almanya’da yıldızlaştı. Sissi’ler Avusturya’da kültürel yapıt ilan edildi, tüm okullarda gösterildi.
1958’de Romy’nin yaşamında ikinci bir kapı açıldı. Christine’de yakışıklı Fransız oyuncu Alain Delon’la birlikte oynayan Romy, Delon uğruna Paris’e yerleşti. Genç aktris böylelikle daha seçkin bir sinemanın içine girdi. Büyük İtalyan yönetmen Luchino Visconti, Alain gibi Romy’yi de denetimi altında Yoğun bir tempoda çalıştırdı. Romy, Visconti’yle birlikte (Boccaccio 70/1962, Ludwig: Le crépuscule des dieux /Ludwig Tanrıların Şafağı,1972) karakter oyunculuğuna ilk adımını attı. Yönetmen, Romy’deki etkileyici, güçlü, oyun yeteneğini ortaya çıkarttı, onun salt bir fotoroman yıldızı olmadığını da kanıtladı.
Sinemadaki sekiz yıllık deneyiminin ardından Romy artık gerçek rollerini bulmuştu. Dava (Orson Welles/1962), Kardinal (Otto Preminger/ 1963) gibi başarılı yapımlarda oynadı. Amerika deneyimi başarısız geçti, Alain Delon’la da ilişkisi sona ermişti. Fransa’ya geri dönen Romy’ye üçüncü kapıyı Fransız yönetmen Claude Sautet açtı. Birlikte beş film (Les choses de la vie/Hayat Bağları, 1971, Max et les ferrailleurs/Şeref Yolu,1971, César ve Rosalie/Sen ben ve diğerleri,1972, Mado/ 1976, Une histoire simple/Basit Bir Öykü, 1978) yaptılar. Sautet’nin esin perisine dönüşen Romy’den yönetmen kitleleri büyüleyecek dişil bir portre çıkarttı.
Fransızların ideal kadınına dönüşen Romy, Mayıs 1968’den sonraki bağımsız, olgun, tutkulu bir kimlikti artık. Kürtajı destekledi, 343 Manifestosu’nu imzaladı. Claude Sautet’nin filmlerinde ölümsüzleşen Romy’nin özel yaşamı ise iyi gitmiyordu. Seksenler en karanlık yıllarıydı. Trafik kazasında doğmamış çocuğunu yitirdi. Eski kocası Harry Meyen intihar etti. Ondört yaşındaki oğlu David’i beklenmedik trajik bir kazada yitirdi. David, Romy için en büyük darbe oldu, aktris tümüyle çöktü. “Babayı gömdüm. Oğulu gömdüm. İkisinden de hiçbir zaman ayrılmadım. Onlar da beni hiç bırakmadılar”.
28 Mayıs 1982 akşamı aşırı dozda uyku hapı alarak yaşama veda etti. Romy Schneider zor, riskli roller seçti. Karakterleri etkileyici bir incelikle, gerçekçi yorumlarla, benliğinin derinliklerinden gelen bir güçle oynadı. Onları içine aldı, onlarla bütünleşti, onların zayıf ve güçlü yanlarını ödünç aldı.
Beyaz perdeye yansıyan yoğunluğu hem ışıltılı hem de gölgeliydi, gerçeküstü bir fotojeniye sahipti. Sürekli yetkinliği araştırdı. Role özeklenme, kendini bırakma özellikleri ise mutlaktı. Parlak bir yıldız olmasına karşın içimizden biri gibiydi. Zamana sığmayan, zamanları aşan bir yorumcuydu.
Bu Sissi imajından nefret ediyorum. Hala ve her zaman küçük tefrika prensesi dışında ne ifade ediyorum bu Insanların gözünde ? Uzun zamandan beri Sissi değilim artık. Hiçbir zaman da olmadım. Kırk iki yaşında mutsuz bir kadınım ve adım Romy Schneider.
……Aslında ölüm sebebi , kırık kalbidir. Romy’nin ölümü
oğlu David’in ölümüyle başladı. Alain Delon
Romy Schneider’in ölüm sebebi müthiş bir hayat yorgunluğudur.
Quotidien de Paris
Cumhuriyet