Yasa olarak tanımlanır "kadın ve erkek toplumda, toplumsal ilişkilerin yürütülmesini idare kurallar kümesi" , ya da daha tam olarak "bu yüzden ilişkileri sosyal haklar keyfilik kaçmak bir toplumun üyeleri dayatılan kurallar seti ve bireylere şiddet uygulamak ve geçerli etik kurallara uymak” .
Denilen bu kurallar, hukuk kuralları vardır soyut , bağlayıcı ve “yapılması gereken” ne olduğunu gösterir. Bu hukuk kuralları, kaynağını doğal hukuk gibi “üstün”, dışsal, aşkın normatif bir kaynakta bulabilir veya içsel normlardan türetilebilir . Bu ikinci durumda, kurallar yerleşik ve kabul edilmiş uygulamalardan gelir ( örf ve adet hukuku ) veya sosyal ilişkilerin düzenlenmesi ve geliştirilmesinden sorumlu resmi bir organ tarafından yürürlüğe konulur ve onaylanır ( yazılı hukuk ).
Yasanın bağlayıcı "gücü" şunları gerektirir:
İddia toplumlarda Kuvvetler ayrılığı , arasındaki işbirliği hukuk sonuçlarının uygulanmasını yasama gücü yasasını tanımlar yürütme gücünü işbirliğiyle - yürütme görür vatandaşlar - ve yargı gücünü yorumlamak misyon alır ve uygulamasıyla ortaya çıkan herhangi bir ihlal veya anlaşmazlığı yaptırım altına alır .
Savunucuları göre yasal pozitivizm , yasa olan sosyal fenomen . Şirket kurar kurallar onun işleyişini yönetecek ve onu oluşturan gerçek kişilerin, ekonomik ya da siyasi ilişkilerle organize etmek amaçlanmıştır. Bu da ona büyük önem veriyor.
Hukuk da etikten farklıdır, çünkü birincil amacı eylemlerin (iyi ya da kötü için) ahlaki değerini karakterize etmek değil, belirli bir toplumda oluşturulan kuralın neye izin verdiğini ya da yasakladığını tanımlamaktır.
Hukuk eğitimi eşitlik , adalet ve güvenlikle ilgili tekrar eden soruları gündeme getirir . Aristoteles'e göre , hukukun üstünlüğü "herhangi bir bireyinkinden daha iyidir". Anatole France'a gelince , 1894'te şöyle yazmıştı: “Yasa, büyük bir eşitlik kaygısından dolayı, zengin ve fakirin köprü altında uyumasını , sokaklarda dilenmesini ve ekmek çalmasını yasaklıyor . » (Bu ironi mi?)
Hukuk kurallarının kaynakları genel olarak dört sıraya ayrılır:
Fransa gibi medeni hukuk geleneğine ve yazılı hukuka sahip ülkelerde , tek resmi kaynak, geniş anlamda anayasa , dar anlamda hukuk , kararname , emir , genelge gibi alt metinler ( yönetmelikler ) içeren hukuktur. ve özel .
Hukukun kaynakları, hukuk düzeninde normların yerini belirleyen bir normlar hiyerarşisine karşılık gelir . Avrupa hukuku giderek daha önemli bir role sahiptir. Günümüzde kanunlardan üstün olan hakkımızda; ancak anayasada yer alan organik yasalardan daha aşağıdır.
Diğer beşeri bilimler de hukukla ilgilenir, ancak tam anlamıyla yasal olmayan bir yaklaşımla .
Coğrafya kanunun o geliştikçe hangi alana sahip olan ilişkilerinde yasasını inceler.
Hukuk, iki birey bir araya gelir gelmez doğal bir şekilde yaratılan veya yeniden yaratılan sürekli bir sosyal olgudur. Ne ahlaki ne de dinsel kaygılara dayanmayan kuralların yaratılması veya geliştirilmesi, gelişmiş veya gelişmemiş kabul edilen her toplumda bulunan bir olgudur. Her hukuk sistemi farklı şekillerde hukuk kurallarını, hakları ve sorumlulukları belirler.
İlk bakışta hukuk, toplumdaki yaşamı düzenlemeye yönelik bir kurallar bütünüdür. O zaman yasa, amacı açısından görülür: toplumsal yaşamı düzenlemek. Bu nedenle, özel olarak kimseyi etkilemeden, ancak sosyal bünyeyi oluşturan tüm insanları hedef alan genel ve kişisel olmayan bir şekilde formüle edilirler. Hukuk teriminin bu vizyonu nesnel hukuk olarak nitelendirilmektedir . Biz düşünün hukukun üstünlüğünü ve kendisi için.
Doğru hedef bir ülkede yasal kurallar bağlayıcı kümesidir. Bu kurallar, ülkede düzenli olarak yürürlükte olan iktidar tarafından belirlenir ve düzen ve güvenliğin sağlanması ve dolayısıyla "meşru öznel çıkarların korunması ve gayri meşru öznel çıkarların bastırılması" amaçlanır (Huguette Jones, 2002- 03). O zaman Kanun hakkında daha kolay konuşuruz .
Birçok Romano-Germen kanununda olduğu gibi Fransız hukukunda da kamu hukuku ile özel hukuk arasında bir ayrım yapılmaktadır . Bu ayrım, ortak hukuk sistemleri olarak da bilinen Anglo-Sakson hukuk sistemlerinde daha az mevcuttur .
Bununla birlikte, bir hukuk konusuna bağlı olan ve artık soyut ve kişisel olmayan bir öznel vizyon da mümkündür: öznel hukuktan bahsediyoruz. Bu anlamda hukuk, daha somut bir şekilde ele alındığında, insanların nesnel hukuku oluşturan kurallar bütününden almaya çağrıldıkları bireysel ayrıcalıklara tekabül etmektedir. Ancak bu kavramın varlığı "mantık adına" eleştirilmektedir. Michel Villey sübjektif anlayışı reddetmişti: hukuk, kişinin sona erdireceği bireysel taleplerden değil, genel düşüncelere göre inşa edilmiş bir sosyal disiplin olacaktı. Bu tür yazarlar daha sonra, genel çıkara olmasa da ortak iyiye aykırı olduğunu düşündükleri öznel yasanın nesnel yasa üzerindeki önceliğini kınarlar. Gerçekte grubun birey üzerindeki üstünlüğünü iddia etmeye çalışırlar: Bireysel ayrıcalıklar yalnızca nesnel hukuk kuralının ürünüdür ve hiçbir durumda bireysel iradenin sonucu değildir. Onlar öznel hakkın varlığını reddettikleri için doktrin tarafından "maksimalist" olarak nitelendirilirler.
Bireysel haklar ile bireyin bütün yetkileri şunlardır objektif hukuk . Üçüncü şahıslara karşılar. Bunlar, örneğin, olan mülkiyet hakkı , borç sağ (oynama hakkı), yaşama hakkı ... Sonra daha kolay konuşmak haklarının .
Sübjektif bir hak, mutlak veya göreli olabilir:
Öznel hak kavramını reddeden bir başka yazar akımı da oluşmuş ve "görececi" olarak adlandırılmıştır. Bu akım için, bu kavramın, eğer mutlak bir hukuki çıkarı yoksa, sosyolojik bir çıkarı vardır: Birey normda yalnızca ondan elde ettiği çıkarı görür, haklar talep eder ve kurallar bazen nesnel haklar temelinde geliştirilir. bireysel ihtiyaçtan. Öznel hak kavramı sadece parça parçadır.
Ancak bugün Jean-Luc Aubert gibi bir yazar için “hak kelimesinin bu iki anlamı birbirine zıt değildir. Aynı fenomene bakmanın sadece iki farklı yolu: yasa. Onlar tamamlayıcıdır. ". Bu yalnızca nesnel yasanın uygulanması sorunudur.
Pozitif hukuk bir topluluk yasalarının seti ve kendi uygulamasıdır mahkeme , içtihat . Bilimsel bir yaklaşımla bakmayı amaçlayan "Yasa yasa ile açıklanabilir" standartlar hiyerarşisine göre . Hukuku bu şekilde görme, tüm dini , sosyolojik , etnolojik veya tarihsel sorunları göz ardı etmeyi mümkün kılar . Bugün üniversitelerde öğretilen hukukçuların yasasıdır.
Hukuk dalları özel hukuk (örneğin medeni hukuk, ticaret hukuku, sosyal hukuk, iş hukuku), kamu hukuku (örneğin anayasa hukuku, idare hukuku) ve karma hukuk veya arayüz hukuku (örneğin ceza hukuku, mali hukuk, ekonomik hukuk) olarak ikiye ayrılır.
İç hukuk (örn. iç kamu hukuku) ve uluslararası hukuk (örn. uluslararası özel hukuk) arasında da bir ayrım yapılır.
Bunlar, maddi hukuk (örn. maddi kurallar) ve usul veya usul hukuku (örn. usul kuralları) olmak üzere ikiye ayrılır.
Ayrıca doğada içkin olan doğal hukuku (örneğin adalet, eşitlik) pozitif hukuktan, insan hukukundan, yürürlükteki hukuktan (örneğin bir ülkede yürürlükte olan mevzuat ve yönetmelikler) ayırıyoruz.
Başka bir ayrım, nesnel hak (toplumsal ilişkileri yöneten kurallar dizisi) ve öznel haklar (bireysel veya toplu ayrıcalıklar) arasında yapılır.
Kategori: Hukuk mesleği