ZIS-ЭНNUMX ailesinin projelerinin ordu için ümit verici bir çok amaçlı araç yaratmayı amaçlayan SSCB Bakanlar Kurulu kararnamesi uyarınca geliştirildiği hatırlatılmalıdır. Müşterinin teknik görevini yerine getirmesi, bir takım fikirleri ve kavramları test etmek için tasarlanmış çeşitli arazi araçlarının oluşturulmasına yol açan bazı zorluklarla ilişkiliydi. Dört prototip, kullanılan çözümlerin artılarını ve eksilerini gösterdi ve SKB ZIL, silahlı kuvvetlerde kullanılmaya uygun, tam teşekküllü bir aracın tasarımına devam edebildi.
İlk prototip ZIL-134
Yeni projedeki geliştirme çalışmaları, ZIS E1956 programının ilk sonuçlarını aldıktan kısa bir süre sonra, 134'in ilk aylarında başladı. Tasarım birkaç ay devam etti ve yıl sonuna kadar tamamlandı. Tesisin V.A. başkanlığındaki Özel Tasarım Bürosu bu çalışmalarda öncü rol oynadı. Grachev. Bu durumda, bilindiği kadarıyla, kendisinden sonra adı geçen Tesisin diğer yapılarından uzmanlar projede yer aldı. Likhachev.
Yeni bir arazi aracının geliştirilmesi, 1956'in ikinci yarısında tesise yeni bir ad verildikten sonra tamamlandı. Bunun sonucu ZIL-134 projesinin resmi tanımıydı. Tesisin yeni adını yansıtıyordu, ancak önceki deneysel projeyle belli bir devamlılık olduğunu açıkça belirtti. Ayrıca ordu ataması ATK-6 - "Topçu traktörü, tekerlekli" varlığı hakkında da bilinir.
Orijinal referans şartlarına uygun olarak, olası arazi aracının, kendi sahasında yük taşıyabilen ve birkaç ton ağırlığındaki bir römorku çekebilen dört tekerlekten çekişli dört tekerlekten çekişli bir araç olması gerekiyordu. Otomobilin karmaşık manzaralar üzerindeki açıklığı için özel gereksinimler vardı. Engebeli arazide güvenle ilerlemek ve mühendislik engellerini aşmak zorunda kaldı.
Deneysel prototiplerin geliştirilmesi aşamasında bile, belirlenen görevleri çözmek için tamamen yeni yaklaşımların ve fikirlerin kullanılması gerektiği ortaya çıktı. Daha önce otomotiv teknolojisinde kullanılmamış olan yeni bileşenler ve montajlar geliştirmeniz de gerekebilir. ZIL-134 projesi söz konusu olduğunda, bu önceki prototiplerle belirli bir benzerliği korumak ve aynı zamanda birkaç ciddi farklılık elde etmek anlamına geliyordu.
Özel gereksinimler, makinenin karakteristik görünümünün oluşmasına neden olmuştur. Proje, yerli ve küresel otomotiv endüstrisi gibi en yeni gelişmeleri kullanmayı planladı. Aynı zamanda, yerli uygulamada ilk defa bir dizi teknik çözüm kullanılmıştır. Bütün bunlar belirli risklerle tehdit etti, ancak beklenen faydalar onları tamamen telafi etti. Önceki deneysel projenin sonuçları göz önüne alındığında, tabanda eksenlerin düzgün bir şekilde dağıldığı dört akslı bir makine yapılması önerildi. Projenin bazı orijinal yerleşim çözümlerini uygulaması planlandı.
Su engellerini geçmenin gerekliliği göz önüne alındığında, yeni bir arazi aracı ZIL-134'in, bir destek deplasman gövdesi temelinde inşa edilmesine karar verildi. Şasinin montajı için temel teşkil eden alt kısmı, dikey kenarları, önü ve arka kısımları kavisli sacları olan bir ünite formunda mıydı? Ve ayrıca yatay bir dip. Böyle bir gövdenin önünde, kokpitin temeli olan bir çıkıntı vardı. Kabinin altında ve arkasında, santral ve iletim ünitelerinin montajı için hacimler vardı. Motor bölmesinin gövdesinin arkasında büyük bir dikdörtgen kargo alanı bulunmaktadır.
Özellikle ZIL-134 arazi tipi araç için, yeni bir 12 silindirli benzinli motor ZIL-E134 üretildi. Bu ürün, ortak bir üniteye monte edilmiş bir çift 6 silindirli deneyimli motor ZIL-E130'ti. Hesaplamalara göre, böyle bir motordan 240-250 hp'ye kadar olan gücü kesmek mümkündü. Evsel uygulamada ilk kez, motor santrifüjlü bir ince yağ filtresi, su püskürtücüleri ve diğer cihazlar ile donatıldı. Motorun volanı muhafazanın merkezine doğru ileriye yerleştirmesi önerildi. Motor bölmesi, atmosferik havaya erişmek için panjurlu birkaç pencereye sahip hafif bir kapakla kaplandı.
Motorun hemen önünde, tork konvertörü bir kavrama gibi çalışma modu ile kuruldu. Böyle bir cihazın gerçek yararları, makbuzların test edilmesi sırasında daha önce doğrulandı. Şanzıman ile motor arasındaki sağlam bir bağlantının olmaması, ikincisini şok yüklerinden kurtarmayı mümkün kılmıştır. Ek olarak, motor gaz kelebeğinin hızına ve konumuna göre düzgün otomatik vites değişimi sağlandı.
Tork dönüştürücüsünden ön tahrik milinden ayrıldı. “Gitar” tipinde bir orta şanzıman vasıtasıyla, tork kabinin altındaki dişli kutusunun ön giriş miline iletildi. ZIL-134 projesi, güç akışını kesmeden vites değiştirme için sağlanan, otomatik kontrollü hidromekanik üç aşamalı planet dişli kutusu kullanılmasını sağladı. Kutunun çıkış mili arkada gösterildi.
ZIL-134, sancak görünümü
Köprüler arasındaki birinci ve üçüncü boşluklara, bir dişli kutusuyla bağlanmış iki transfer kutusu yerleştirilmiştir. İki aşamalı kutular, birbirine bağlı iki köprünün her birine paralel bir güç sapmasına sahipti. Başlangıçta, aktarma kasalarının kilitleme merkezi diferansiyeliyle donatılması önerildi, ancak daha sonra terk edildiler. Kutuların ayrı veya müşterek olarak dahil edilme olasılığı öngörülmüş, ancak pratikte tüm çalışma modlarında, arazi aracının benzer özellikler gösterdiği ortaya çıkmıştır.
ZIL-134 projesi, eksen üzerinde güç çıkışı sağlayan dört ana dişlinin kullanımına yöneliktir. Tek kademeli bir şemaya göre inşa edildiler ve spiral konik dişlilerle tamamlandılar. Başlangıçta manuel kilitlemeli diferansiyellerin kullanılması önerildi, ancak daha sonra projeye kendi kendini bloke eden cihazlar tanıtıldı.
Şasinin yan milleri, iki vites tekerleği temelinde merkez dışı dişli kutuları ile donatıldı, bu da yerden yüksekliği arttırmayı mümkün kıldı. Sözde kullanarak gerçekleştirilen ön direksiyon tekerlekleri sürün. Rcep'in menteşeleri. Bu tür cihazların, kırklı yılların başlarında bazı yerel projelerde kullanılması ilginçtir, ancak daha sonra neredeyse unutulmuştur. ZIL-134 uzun bir aradan sonra benzer menteşelere sahip ilk otomobildi. Daha sonra tekrar tekrar yeni projelerde kullanıldı.
Arazide arazi aracı
Sekiz tekerlekli şasi, uzun stroklu - 220 mm ile karakterize edilen, teleskopik amortisörlere sahip bağımsız bir torsiyon çubuğu süspansiyonu temel alınarak inşa edilmiştir. Minimum lastik basıncında kullanılması planlanan süspansiyon blokaj araçları öngörülmüştür. Şasi tüm tekerleklerde pnömatik hidrolik frenler aldı. Akslar düzenli aralıklarla 1450 mm olarak monte edildi. Bu durumda, arabanın izi 2150 mm'ye yükseltildi.
ZIL-134, jantları 16.00-20 boyutunda yeni, ince duvarlı lastiklerle tamamlamayı önerdi. Tekerlekler merkezi bir lastik basıncı ayarlama sistemine bağlandı. Gerekirse, basınç temas bandında bir artışa ve buna bağlı olarak açıklıkta bir artışa neden olan 0,5 kg / m2 Cm'ye düşürülebilir. Önceki prototiplerin aksine, yeni tipteki arazi aracı lastiklere iç hava beslemesine sahipti: tüm tüpler ve diğer cihazlar aks ve tekerlek göbeğinin içine yerleştirildi.
Bir sonraki test aşamasının sonuçlarına göre yapılan modifikasyonlardan biri sırasında, ZIL-134 projesine bir vinç yerleştirildi. Kasanın arkasına yerleştirildi ve güç aktarma kasasıyla bağlantılı olan pervane şaftından çıkan gücü kesti. Vinç ünitelerinin bir kısmı, AT-C topçu traktöründen ödünç alındı. Kablo, arka gövdede pencereden uzatıldı. Vinç tamburunda bir koşu bandı vardı. Mevcut mekanizmalar, 10 t'ye kadar çekiş sağlamıştır.
Karlı arazide testler
Gövdenin önünde, dişli kutusunun üstünde, ileri görüş açısı sağlayan, üç tarafı mürettebat kabini vardı. Kabine erişim bir çift yan kapıdan ve bir sunroof'tan geçiyordu. Gerekirse üç mürettebat koltuğu iki yatakta gösterilebilir. İnsanların soğuk mevsimlerde rahatı için, motoru soğutma aracıyla bağlantılı bir sıvı ısıtma sistemi sağlanmıştır.
Sürücü işyerinde tam bir kontrol seti vardı. Direksiyonu kullanarak direksiyon, önden döner tekerlekleri güçlendirdi. Şanzıman dört pozisyonlu bir kolla kontrol edildi. Ayrıca arabaları küçültmek ve çalıştırmak için beş yönlü bir kol da vardı.
Motor kapağının arkasında kargo alanı vardı. Deneyimli arazi araçları ZIL-134 basit bir düz yatak ile tamamlandı ve standart bir test yükü üstlendi. Tente gerginliği için arkların yerleştirilmesi için sağlanmıştır. Araba mevcut bir çeki demiri kullanarak bir römork çekebilir. Hesaplamalara göre, ultra yüksek bir araba 4-5'e kadar yük taşıyabilir ve 15'e kadar bir römork çekebilir, rotaya ve araziye bağlı olarak izin verilen yük değerleri azaltılabilir.
ZIL-134'in uzunluğu 7,16 m, genişlik - 2,7 m, yükseklik - 2,65 m idi Şanzıman ve şasenin işlenmesi sayesinde zemin boşluğu 470 mm'ye yükseldi. Arazi taşıtının boş ağırlığı 10,6 ton, toplam 15 ton, otomobilin karada 60 km / s, su üzerinde 1-2 km / s hıza ulaşması gerekiyordu. Çeşitli mühendislik engellerini aşması beklenirdi.
İlk deneyimli arazi aracı ZIL-134'in yapımı, yılın 22'in Ocak 1957'ini tamamladı. Mart ayı başlarında, bitki onları. Likhaçev ikinci prototipin montajını tamamladı. Üçüncü bir prototip inşa edilmesi de planlandı, ancak montajı durduruldu. Daha sonra, bitmemiş bir arazi aracı, diğer iki makine için yedek parça kaynağı oldu.
İlk otomobilin testleri, montajın ertesi günü ertesi gün başladı. Şubat 13’e kadar, otomobil Moskova Bölgesi’nin otoyollarında sürdü ve yeteneklerini gösterdi. Arazi aracı yaklaşık 1500 km'yi geçti ve bir takım karakteristik problemler gösterdi. Bu nedenle, “ham” motor ZIL-E134, 200 hp'den daha fazla güç harcayarak otomobilin genel özelliklerini olumsuz yönde etkiledi. Motoru, çeşitli arızalarla sonuçlanan tezgah testleri sonuçlarına göre değiştirme denemesi.
Mart ve Nisan aylarında prototip, yaklaşık 1 kar kalınlığı olan bakire karlarda Molotof (şu anda Perm) civarında test edildi, paralel olarak, GAZ-47 paletli traktör ve ZIL-157 kamyon aynı alanda test edildi. İki "rakip" den farklı olarak, yeni arazi aracı, kar örtüsü boyunca 1-1,2 m kalınlığında güvenle hareket edebilir ve kabul edilebilir performans gösterdi. Bununla birlikte, aynı zamanda, bu gibi koşullarda bir traktör olarak çalışma hariç tutulmuştur. Bununla birlikte, diğer durumlarda, ZIL-134, GAZ-47 paletli araca kaybedebilir. Aynı zamanda, kargo ZIL-157 üzerinde belirgin bir üstünlük vardı.
Yaz ve sonbaharda, iki prototip elden geçirildi ve daha az ağır koşullarda test edildi. Moskova Bölgesi karayollarında, dinamik ve ekonomik özellikleri test edildi. Motorun kısmi güçte çalıştırıldığı zaman, ZIL-134'in karayolunda 58 km / s hıza ulaşabildiği bulunmuştur. Bir 7,2 römorku çekerken, otomobil 50,6 km / sa hıza ulaştı. Yakıt tüketimi, santral ve şanzımanın çalışma moduna bağlı olarak, her 90 km iz için 160 ila 100 litre arasında değişmiştir. Bu, bireysel iletim ünitelerinin çalışmasında verimlilik ve dikkat çekici güç kayıplarını göstermiştir.
1957'in son aylarında, arazi araçlarının tekrar kar alanlarıyla yüzleşmesi ve ayrıca sulak alanlardaki yeteneklerini göstermesi gerekiyordu. 134'ten daha ağır bir römorku olan deneyimli bir ZIL-9, izlenen araçları test etmek için tasarlanmış karla kaplı bir yol boyunca güvenle hareket etti. Uzun tırmanışlar boyunca ilerledi ve ayrıca solgunluk ve kuzgunların üstesinden geldi. Aynı dönemde bataklıkta da testler yapıldı. Böyle bir “rota” yumuşak bir girişe sahipti, daha sonra üzerinde sığ, tırtıklı bir taban, üstünde bir turba kütlesi ile başladı. Torbanın üstünde, bir kişinin ağırlığına dayanabilecek birkaç santimetre kalınlığında bir buz kabuğu vardı. Suyun donmasına ve turba kütlesinin kalınlaşmasına rağmen, ZIL-134 bataklıktan geçti ve treyleri çekti. Aynı zamanda, karaya çıkarken problemler vardı, çünkü römork ön camlarda ön akslara dayanabiliyordu. Güzergahın çoğunda, arazi aracı kaymıyordu. Aynı zamanda bataklıkta bir AT-C traktör ve bir ZIL-157 kamyon test edildi. Testler, izlenen traktör ve sekiz tekerlekli arazi tipi aracın yaklaşık olarak arazide eşit olduğunu göstermiştir.
1958'in başlangıcında, deneyimli bir ZIL-134, traktör olarak test etmek için Vnukovo Havaalanı'na gitti. Bu zamana kadar, yolcu uçağı Tu-104'in yaklaşık 70 t kalkış ağırlığına sahip operasyonu başladı, mevcut havaalanı kuleleri bu ekipmanı çekmekle zorlukla başa çıkabildi ve kış mevsiminde hareketi tamamen imkansızdı.
ZIL-134, yaklaşık 6,5 tonluk bir balast ağırlığı aldı, bu sayede tekerleklerin yüzeye yapışmasını önemli ölçüde iyileştirmek mümkün oldu. Bundan sonra, her türlü arazide kullanılan araç buzla kaplı beton yollar boyunca düzlem boyunca güvenle çekildi. Kurulan traktörler YAZ-210G ve YAZ-214 böyle bir görevle başa çıkamadı. Ayrıca, yeni bir araba uçağı hangara ya da park yerine ilk kuyruğu ile döndürebilirdi. Testler, yeni ZIL-134'in sadece Tu-104 ile değil, aynı zamanda kalkış ağırlığına sahip diğer uçak tipleriyle de kullanılabileceğini göstermiştir.
Mart ayında, 1958 karla kaplı bir ağaçlık alanda test edildi. Bu tür kontroller sırasında deneyimli ZIL-134 kardan 600 mm derinliğe taşındı. Pist sağlam bir ormanın içinden atıldı ve araba 250 mm'ye kadar çapa sahip ağaçlara düştü. Ayrıca, pistte karla kaplı 1 m tıkanması aşıldı, 350 mm çapında ladin dördüncü tampon darbesinden boşaltmada başarılı oldu. İki ağaç daha kazık vinç.
Deneyimli otomobiller mühendislik engellerini aşabilir. Bu yüzden, sorunsuz bir arazi aracı 1 ve 1,5 m genişliğinde bir hendek boyunca hareket etti 2,5-m açmasında, araba ön tamponunu uzaktaki duvara yasladı ve böyle bir tuzaktan çıkamadı. Sert zeminde bir römork olmadan, otomobil 40 ° 'nin eğimine tırmanabilir. C-60 çekiş sırasında 30 derece eğimine tırmanmayı başardık. Her iki prototip, skarların üstesinden gelmede test edildi. İkinci prototip, 1,1 m duvar yüksekliğine tırmanmayı başardı, ancak üst kenarı tampon seviyesindeydi ve onun tarafından yırtıldı. İlk overcame sadece bir metre yükseliş.
Bu testler sırasında iki kaza meydana geldi. Duvarda yükselen prototip №2, belli bir anda havada asılı kaldı ve sadece üçüncü dingilin tekerlekleri tarafından yere dayandı. Yükün artması nedeniyle, arka transfer kutusunun kasası tahrip olmuştur. Benzer koşullar altında, №1 prototipinde, ana dişli ve üçüncü eksen farklılığı çöktü.
Aynı yılın son baharında, iki ZIL-134 arazi tipi aracı su üzerinde test edildi. Ek dikiş ve ek yerlerinde sızdırmazlık sağlayan makineler suya indirildi ve tekerlek dönüşü ile hareket ettirildi. Bir tekne motorunun monte edilme olasılığı da göz önüne alındı, ancak bu fikir pratikte test edilmedi. Otomobil, 1-2 km'den daha fazla hıza ulaşamayabilir ve 70-80 metre genişliğe kadar olan bir rezervuarı geçebilir, aynı zamanda, geçişe karşı mücadeleyi önleyen kontrol edilebilirlikle ilgili problemler vardı. Ayrıca, teknenin içindeki hermetik olmayan bağlantılar yoluyla böyle bir yolculuk sırasında, 3 metreküp suya kadar çizildi.
Testler açıkça, hareketlilik ve manevra kabiliyeti açısından, ümit vaat eden tüm arazi aracı ZIL-134'in, en azından, tekerlekli araçlardan bahsetmek yerine, mevcut paletli araçlardan daha düşük olmadığını göstermiştir. Ultra yüksek bir araç, topçu veya havaalanı traktörü vb. Olarak kullanılabilir. Bununla birlikte, ordu ve ülke ekonomisinin ekipman geliştirmesiyle seri üretimin başlaması imkansızdı.
1958'in ortasında bile, Bitki uzmanları onları. Likhachev, yeni motor ZIL-E134'in geliştirilmesini tamamlayamadı. Tecrübeli tüm arazi taşıtlarının ateşleme konusunda sürekli problemleri vardı, bu yüzden sadece 12 aslında 10 silindirlerden, pistonlardan ve vanalardan sürekli yandı, çeşitli arızalar meydana geldi. Sonuç olarak, bir sonraki arızaya kadar performansı korurken motor, 200 HP'den daha fazlasını üretmedi. Gerekli 240-250. Bu istenen dinamik ve sürüş özelliklerinin elde edilmesine izin vermedi. Arabaların şanzımanlarının da bazen bozulduğunu itiraf etmeliyiz, ancak bu durumda onarımın büyük sorunlarla ilişkili olmadığını.
“Ham” motorlu iyi bir arazi aracı potansiyel müşterilerin ilgisini çekmedi. Teklifleri inceledikten sonra, ordu çok amaçlı şasi ZIL-135'in tedarikini almayı seçti. Yakın gelecekte, üssünde birkaç yeni savaş ve yardımcı araç modeli hizmete girdi. Ayrıca, Minsk Otomobil Fabrikası'ndan yeni özel otomobillerin kontrolleri tamamlandı. Sırasıyla ZIL-134'ten reddetti.
Artık ihtiyaç duyulmamış tüm arazi taşıtlarından biri, daha önce test edildiği Bronnitsy'deki Araştırma ve Test Autotractor Test Sitesi Müzesi'nde kaldı. Kendi gücü altındaki ikinci MVTU im. Bauman ve "Tekerlekli makineler" bölümünün laboratuarına transfer edildi. Bilinen verilere göre, 1967’te, o zamana kadar 21 NIII’nin bir parçası haline gelen ototraktör serisindeki müze tasfiye edildi. Aynı zamanda deneyimli bir ZIL-134 dahil olmak üzere çeşitli benzersiz ekipman modelleri imha edildi. İkinci prototipin kaderi kesin olarak bilinmemektedir. Varlığı hakkında bilgi mevcut değildir. Görünüşe göre, bir noktada ilk arabanın kaderini tekrarladı.
Özel bir ultra yüksek performanslı otomobil ZIL-134, pilot ZIS-E134 projesinin bir parçası olarak başlayan işin mantıklı bir sonucuydu. Deneyim ve toplanan verileri kullanarak, SKA ZIL'in ekibi V.A. Grachev, çeşitli alanlarda çok çeşitli görevleri çözebilecek ilginç bir makine geliştirebilir. Ancak, arazi aracı kusursuz bir motor şeklinde ciddi bir sorunla karşı karşıya kaldı. Sonunda motorda ilerleme olmaması, tüm arabanın kaderi üzerinde olumsuz bir etki yaptı. Gerekli elektrik santralini alamayan ZIL-134, hesaplanan özellikleri gösteremedi ve bu nedenle seriye giremedi. Bununla birlikte, şasi tedariki için kabul edilen ZIL ve MAZ markaları daha kötü değildi ve tüm beklentileri karşılayabildi.
Göre:
http://denisovets.ru/
http://alternathistory.com/
http://russianarms.ru/
http://strangernn.livejournal.com/
Kochnev E.D. Sovyet ordusunun gizli araçları. - M: Yauza, Eksmo, 2011.
Prochko E.I. R. Danilov Arazi araçları. Orta topçu traktör ZIL-134. // Teknik ve silahlar, 2009. №9.