Muhtemelen tanıdığın ilk İzlenimci ressam Claude Monet’ti. Nilüferleri, sanata bakma biçimimizde devrim yaratan sanatçı hakkında bir şeyler konuşuyor. “Resim ve bahçecilik dışında hiçbir şeyde iyi değilim” derdi “En büyük şaheserim bahçem”. Bunları açıkça Monet’in çalışmalarında görebiliyoruz. Tabii ki Monet’i düşündüğümüzde, doğal olarak bahçelerini, nilüferlerini ve onları neredeyse otuz yıl boyunca resmetmeye olan bağlılığını düşünüyoruz . Ama onun hakkında başka ne biliyoruz? İzlenimci hareketin manevi lideri Claude Monet dünyasına, en sondan başlayarak Musée d’Orsay’da bugün görülebilecek önemli tablolarından birkaçını keşfedelim .
1. Nymphéas bleus – 1916-1919 ( Perileri kanaması )
Nymphaea” bir nilüferin botanik adı. Monet, 1893 yılında Giverny’deki evinde kurduğu su bahçesinde beyaz nilüferler yetiştirdi. 1910’lardan 1926’da ölene kadar, bahçe ve özellikle gölet sanatçının esin kaynağı oldu. Ve şöyle dedi: “Yapılması imkansız olan şeylere geri döndüm: derinliklerinde yabani otları sallayan su. Resim ve bahçecilik dışında hiçbir şeyde iyi değilim. En büyük şaheserim benim bahçem.” Dedi. Ufuk ve gökyüzünü ortadan kaldıran Monet, hemen hemen yakın bir doğa parçası olarak görülen, göletin küçük bir alanına odaklandı. Ayrıntı yok ve genel izlenim şekilsiz bir yüzeyden biri. Sanatçının fırça darbesi hiç bu kadar özgür olmadı, formların tarifinden kopuktu. Tuvalin yakından bakılması toplam soyutlama hissini veriyor, çünkü fırça darbeleri bitkilerin tanımlanmasından veya yansımalarından daha güçlü. İzleyicinin, resimde önerilen manzarayı bir araya getirmek için sürekli görsel ve zihinsel bir çaba göstermesi gerekir. Bitmemiş sınırlar, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra sanatçılar üzerinde kaybedilmemiş, özellikle de “soyut manzaraları” ve “lirik soyutlamayı” keşfeden Amerikalı ressamlar olan, boyayla kaplı bir yüzey olarak resim üzerindeki bu ısrarı vurguluyor. Nymphéas bleus D’Orsay’da 34 numaralı odada sergileniyor.
2. Londres, Le Parlement – 1900
Londres, le Parlement. Troüée de soleil dans le brouillard Londra, Parlamento Binası. Siste Parlayan Güneş. Londra Parlamentosu Evleri, Monet’in 1900’deki çalışmalarında düzenli olarak bulunur. Sanatçı, ilk önce Westminster Bridge yakınındaki karşı bankta, St Thomas Hastanesi’nin terasında gözlemledi. Charing Cross köprüsü ve Waterloo köprüsü manzarasına sahip Monet Londra yapımı, özellikle sonbahar ve kış aylarında şehri saran ünlü Londra sisi nedeniyle ışık ve atmosferdeki değişikliklerin hakimiyetindedir. Parlamento binalarının gerçek olmayan hayalet ana hatları bir görünüm gibi görünüyor. Taş mimarisinin özünü kaybettiği görülüyor. Gökyüzü ve su aynı tonlarda boyanır, leylak rengi ve portakal rengi hakimdir. Fırça darbeleri atmosferik ve buğunun yoğunluğunu sağlamak için sistematik olarak binlerce renkli parçaya bölünür. Paradoksal olarak, bu geçirgen olmayan unsurlar, gölgede dağılmış gibi görünen binalardan daha somutlaşır.
3-Camille sur Son Lit de Mort
Bu Monet’in en kişisel ve dokunaklı tablosudur. Karısı Camille, Monet ve iki küçük oğlunu kederli bir şekilde bırakarak 32 yaşında öldü. Her nasılsa kederini sanata yönlendirilebilmiştir. Monet’in yanı sıra Pierre-Auguste Renoir ve Edouard Manet’in de favori bir modeliydi. Camille ve Monet 1870’de evlendiklerinde her iki aile de onları reddetti. 31 Ağustos 1879’da, son ayinleri Camille’e vermek ve çiftin evliliğini (1870’de bir sivil tören olan) yaptırmak için bir rahip çağrıldı. Beş gün sonra, 5 Eylül’de Camille öldü.Yıllar sonra Monet , ölüm döşeğindeki sahneyi boyamak için kederli olmasına yardım ettiğini arkadaşı Georges Clemenceau’ya itiraf etti . Monet, aylarca süren sıkıntılardan sonra, Fransız kırsalını belgeleyen manzaralar ve deniz manzaralarıyla 19. yüzyılın en iyi resimlerini yaratmaya başladı. D’Orsay’da oda 32’de sergileniyor.
4. Rue Montorgueil, à Paris, Fête du 30 juin 1878
Paris’te bulunan Montorgueil. Fête du 30 juin 1878 [Paris’teki Rue Montorgueil]. 30 Haziran 1878 Kutlaması. Pek çok kişi bu resmin Bastille Günü kutlaması olduğunu düşünüyor. Aslında, Monet 30 Haziran 1878’de barış ve çalışmayı kutlayan bir festival için resmetmişti. Fransa’nın 1870 tarihli Fransa-Prusya Savaşı’nın yenilgisinden sonraki toparlanmalarını sembolize etmek için 1878 Fuar Universelle’i için düzenlenen etkinliklerden biriydi. İnsanların Vivez la Fransa! Musée d’Orsay’daki 31 numaralı oda.
5. Gare Saint-Lazare – 1877
Kırsal bölgelerin boyanmasından yıllar sonra, Monet şehir manzaralarına döndü. Argenteuil’in uykulu banliyösünü terk etti ve Paris’in Nouvelle Athènes semtine yerleşti. On iki tablodan biri olan Monet, Saint-Lazare tren istasyonunun modern ortamında ışık, hareket ve buhar bulutlarını yakaladı. Monet’in Gare Saint-Lazare’ye tüm boyama teçhizatı ile duyurulmadan işlediği ünlü bir hikaye var ve istasyon müdürünün dikkatini ve yardımını isteyen bir asistan ya da iki kişi olduğunu varsayıyoruz. Uygun şekilde etkilenen istasyon yöneticisi, resimlerde görülen devasa buhar bulutlarını salmalarını sağlayan Monet motorlarını “pozlamak” için yolcuları ve programları görmezden geldi. Musée d’Orsay’daki 31 numaralı oda.
6. Coquelicots – 1873
Prusya Savaşı sona erdikten sonra, Monet, karısı Camille ve küçük oğlu Jean , 1871 sonbaharında İngiltere’den döndü ve Paris’in Argenteuil’deki pastoral Paris banliyösüne yerleşti. Bunlar mutlu yıllardı. Sanat satıcısı Paul Durand-Ruel onu destekliyordu ve Monet plein-hava boyaması için aydınlık manzaraları ideal buldu .Tabloya ilişkin ilginç bir haberleşme, Camille ve Jean’in tabloda iki kez görünmesi. Poppy Fields , ilk olarak 1874’te, fotoğrafçı Nadar’ın stüdyosunda önde gelen İzlenimci sergisinde sergilendi. Musée d’Orsay’daki 29. oda.
7. Femmes au Jardin – 1866
1867 Salon için reddedilen hakimler , Bahçedeki Kadınların “özne ve anlatıdan” yoksun olduğuna karar verdi . Ayrıca gözle görülür darbeleri, dikkatsizlik işareti olarak değerlendirdiler. Bir jüri üyesi, “Çok fazla genç insan bu iğrenç yönde devam etmekten başka bir şey düşünmüyor. Onları korumak ve sanatı kurtarmak için tam zamanı!” Monet, bu bahçe manzarasını Paris’teki kiralık evinde boyadığında 26 yaşında bir gençti . Ona bazı zorluklar sundu öncelikle, büyük tuval o kadar uzundu ki kasnağın siperine indirilmesi gerekiyordu, böylece bakış açısını değiştirmeden üst kısmı boyaya bilecekti. Camille, dört figürden üçüne poz verdi ve Monet, elbiseleri yeşillikler ve kahverengiler senfonisine dönüştürdü. Monet stüdyoda bitirdi. Musée d’Orsay’daki 29. oda.
Claude Monet kimdir?
Claude Monet çok uzun süre yaşadı ve boyadı. Empresyonist arkadaşlarının birçoğu uzun zaman kaybolduktan sonra, Claude Monet 80’lerinde iyi yaşadı. 14 Kasım 1840’ta, Paris’in 9. bölgesinde, Claude Monet ve Louise Monet’in ikinci oğlu Rue Laffitte’de doğdu. Her iki ebeveyn de ikinci kuşak Parislilerdi ve Oscar Claude Monet’in doğduğu sokağın sonunda Notre-Dame-de-Lorette’de vaftiz edildiğinden emin oldu. Ancak bebek, daha sonraki yaşamda, bir ateist olacaktı. Küçük bir çocukken aile , babasının Oscar-Claude’un aile bakkaliye işine girmeyi planladığı Normandiya’ya taşındı . Fakat Monet bir sanatçı olmak istedi. 11 yaşındayken, genç Monet para harcamak için yaratacağı ve satacağı odun kömürü karikatürleriyle tanınan Le Havre Sanat Ortaokulu’na girdi. İlk çizim derslerini Jacques-Louis David’in öğrencisi olan Jacques-François Ochard’dan aldı. Normandiya sahillerinde Monet , akıl hocası olacak ve ona yağlı boya kullanmayı öğrettiği sanatçı Eugene Boudin ile tanıştı . Boudin , Monet’i daha sonra İzlenimciler tarafından yoğun olarak kullanılan bir dış mekan boyama tekniği olan plein havasıyla tanıştırdı . 16 yaşındayken, Claude’un annesi öldü ve dul bir teyzesiyle yaşamak için okuldan ayrıldı. Genç Monet, Louvre’da vakit geçirmek için Paris’e gitmeyi severdi. Eski ustalardan kopyalayan başka ressamlar görünce, boyalarını getirmesi ve aynısını yapması için ona ilham verdi. Bu dönemde Monet, Edouard Manet ve İzlenimci olacak diğer genç ressamlarla tanıştı .21 yaşındayken Monet, Cezayir’deki Birinci Afrika Hafif Süvari Alayı ile zorunlu askerlik görevine alındı ; görev süresi yedi yıldı. Babası Monet’in tereddüt etmekten kurtulmasını sağlayabilirdi, ancak Claude resim yapmayı reddettiği zaman reddetti. 1900’den bir röportajda Monet, Kuzey Afrika’nın ışığı ve renklerinin erken ilham kaynağı olduğunu hatırlattı. Ancak, yalnızca bir yıllık görevden sonra Monet tifo hastalığına yakalandı ve halası, sanat okuluna gitmesi şartıyla onu hizmetten kurtardı. 1860’lı yılların başında Monet (yirmili yaşlarında) okulu büyüdü , Paris’teki Charles Gleyre ile çalıştı, burada Auguste Renoir, Frederic Bazille ve Alfred Sisley ile tanıştı. Birlikte , pabuçlu renkler ve hızlı fırça darbeleriyle birlikte sanat havası sergileme yaklaşımlarını paylaştılar . Bu, Empresyonizm’in başlangıcıydı.