Bazı bilgisayar kullanıcıları, bilgisayar donanımını bir sarf malzemesi olarak görür. Bilgisayarlarında, video kartlarında, işlemcilerinde, belleklerinde vs. sürekli bir şeyler değişiyor. Bilgisayarı, tanılama araçları ve kıyaslamalarla ölçülen bir dizi özellik olarak algılarlar. Bir dizi MHz, GFLOPS, sıcaklık ve 3DMark papağanı.
Duygularla algıladıkları maksimum bedendir, çünkü görünümüne alışırsınız.
Hayatımda bilgisayarlarıma ortalama bir kullanıcıdan çok daha fazla değer verdiğim ortaya çıktı. 2013 yılına kadar eski bir Pentium III’te oturdum, eski oyunlar oynadım ve yeni bir bilgisayar için para biriktirdim, okulda aç bir mideyle gürledim.
Ve bu Pentium III bile benim için çok değerliydi, çünkü bana eski bilgisayar oyunları dünyasının sert gerçeklerinden saklanma fırsatı verdi.
Sekizincisinde, yeni bir bilgisayar için para biriktirdim, ancak kader bana dayanamayacağım sert bir darbe verdi. Bütün bir yıl boyunca, satın almam gereken bilgisayarın konfigürasyonunu seçiyor, incelemeleri ve testleri okuyordum. Annem ve üvey babamla bilgisayar için büyük bir şehre gittikten sonra, bileşenlerin ayrıntılı bir tanımını içeren bir kağıt parçası cebimde tuttum.
Güvenlik nedeniyle para üvey babasının cebinde yatıyor. Ve o yıllarda 1200 dolar büyük bir meblağdı.
Dükkana giderken üvey babam biraz shawarma almayı teklif etti ve gitti. Onu sadece iki hafta sonra shawarma olmadan ve benim param olmadan gördük. Daha sonra açıkladığı gibi, kumarhaneyi gördü ve sermayemi katlamaya ve bana daha da havalı bir bilgisayar almaya karar verdi.
Sonuç olarak, sermayemi sıfırla çarptı ve bir içki içmeye başladı. O korkunç zamanı hala ağır bir kalple hatırlıyorum. Beni yere serdiğini söylemek yetersiz kalıyor. Ağır bir depresyona girdim.
Ama kendimi toparladım ve yeniden bilgisayar için para biriktirmeye başladım.
Üniversiteden mezun olduktan sonra hemen işe koyuldum. Her maaştan mümkün olduğunca çok para biriktirdim ve 2013’te nihayet kendime yeni bir bilgisayar aldım. 2013 için çok hızlıydı: Intel Core i5 3570, 8 GB RAM ve ASUS’tan neredeyse en üst seviye NVIDIA GeForce GTX 660 grafik kartı.
O yılların tüm oyunları uçtu, özellikle ilk başta eski bir CRT monitör kullandığımı ve 1024×768’in bile üzerinde iyi göründüğünü düşünürsek.
Ve Pentium III’te harcanan süre boyunca çok sayıda oynanmamış oyun vardı ve hayatım boyunca hepsini oynayacak zamanım olmayacağından ciddi anlamda korktum. Uykuyu feda etmem gerekiyordu. Günlük rutinim mümkün olduğunca oyun oynamaya yönelikti.
- Sabah 8’de paralel olarak geçen oyunların nüanslarını düşünerek çalışmaya başladım.
- Saat 13.00’te eve yürümeyi, yemek yemeyi ve 20 dakika oynamayı başardım.
- 17.30’da zaten evdeydim, hızlıca yemek yedim ve oynamak için oturdum.
- 23.30’a kadar oynadım, günlük önemsiz şeylerden rahatsız olmamaya çalıştım.
- 23.45’te yattım ve 4 saat uyudum,
- 3.45’te çalar saatle kalktım, kahvaltı yaptım ve tekrar oynamak için oturdum.
- 7.20’de tekrar kahvaltı ettim ve işe gittim.
Ve böylece günden güne.
Yavaş yavaş, tüm oyunları ve hatta bazılarını iki kez geçtim ve sonunda 8 saat uyuyabildim.
Ve 2016 yılına gelindiğinde, bilgisayarımın giderek daha fazla yavaşlamaya başladığı an geldi. Yeni ürünler grafikleri ve bazen de çözünürlüğü azaltmak zorunda kaldı. Beklenmedik ve çok sinir bozucuydu, en az beş yıl yüksek ayarlarda oynamayı bekliyordum.
İşlemciyi overclock etmeye bile çalıştım ama boşuna. Ancak video kartının hız aşırtması ile tam olarak şanslı değildim. Termal macunu değiştirdikten sonra artık açılmadı.
O sırada Gigabyte’tan üst düzey NVIDIA GeForce GTX 1060’ı satın almak durumu iyileştirdi, ancak her yerde değil. Dört zayıf çekirdeğe sahip bir işlemci fena halde eksikti.
GeForce GTX 1060’ın 2016’nın zirvesi olmadığını yazmak için acele etmeyin! O zamanlar, tüm oyunlar “ultra” üzerindeydi ve her türlü GeForce GTX 1070 ve GeForce GTX 1080 Ti gereksiz bir lüks ve para israfıydı.
Bu nedenle 2016’da GeForce GTX 1060’ın en iyi ve tek doğru seçim olduğuna inanıyorum.
Bu dönem, bilgisayarınıza karşı bir nefret dönemi haline geldi. 60’ın altındaki her donma veya fps düşüşü bende kalp ağrısına neden oldu.
Bu yaklaşık 2018 yılına kadar devam etti. Intel Core i5 8700’de bilgisayardan kurtulmaya ve yeni bir tane almaya karar verdim, ancak dahili “bekleme” daha güçlü çıktı.
Ayrıca, bilgisayarımın artık neredeyse hiçbir şeye değmediğini fark ettim. Ve yepyeni GeForce GTX 1060 bile bitcoin ve altcoinlerin düşüşünden sonra değer kaybetti.
Ve böylece, her an üst düzey bir bilgisayar satın alabileceğim miktarda zulaya sahip olduğumdan, eski bilgisayarıma farklı bir gözle bakmaya başladım. Neredeyse dün almış gibiyim ama şimdiden eskidi.
Ve hala “öfke” olduğu her ay benim biriktirdiğim para. Ve ortalamalarda yeni bir oyun çizerse, neredeyse bir tatil.
Ve yavaş yavaş ona sahibine faydalı olmaya çalışan yaşlı bir köpek gibi davranmaya başladım. Hatta satmamaya karar verdim ve hatıra olarak bıraktım. Ek olarak, böyle eski bir bilgisayarda bile bir SSD satın almanın onu gözle görülür şekilde daha neşeli hale getirdiği ortaya çıktı.
2018 yılına kadar SSD sürücülerini lüks ve para israfı olarak görüyordum, ancak şimdi fikrimi değiştirdim.
Satmak istemediğiniz ve ona canlı gibi davrandığınız bir bilgisayarınız oldu mu?