Elsa Hiltner bu geleceği böyle görüyor. Tüm tiyatrolarda ücretsiz stajlar bitecek. Yıllık bütçesi 1 milyon doları aşanlar, asgari ücret oranlarını ve nihayetinde tüm işçiler için yaşama ücreti oranlarını karşılayacaktır. Ücret kategorileri veya her çalışanın gerçek maaşı açıkça tanımlanacak ve ayrılacaktır. Kuruluştaki en yüksek maaş, en düşük maaşın beş katından fazla olmayacaktır. Takvimler, 40 saatlik çalışma haftasına uyacak şekilde “mümkün olan en geniş ölçüde” hazırlanacaktır.
Sertifikasyon için kriterler arasındadırlar. Eşit Ücret Standartları15 yıldır tiyatro yapımında çalışan Hiltner ve Chicago merkezli insan hakları örgütü On Our Team’deki meslektaşları tarafından geliştirilen yeni bir program. Bu şehirde iki küçük şirket – İşbirliğisosyal adalete adanmış ve 2. hikaye“Gerçek değişim için gerçek insanların gerçek hikayelerine” adanmış olanlar, tasarıya uyan ilk olanlar. 29 Haziran’da, diğer şeylerin yanı sıra, pazarlama materyallerinde güzel bir defne çelengi rozeti kullanma hakkı (ancak yalnızca 2022’nin sonuna kadar) aldılar. Ülke genelinde altı tiyatro daha 2023’te sertifikasyon için çalışıyor.
Bunlar küçük şirketler. Sanat yönetmenleri yılda 1 milyon dolar veya daha fazla kazanan ve 50 faktöre yaklaşabilecek bir maaş farkı olan New York’taki kar amacı gütmeyen kuruluşların pek geçerli olması pek olası değildir. Ancak, LEED sertifikasyonu, adil ticaret etiketleri veya organik ürün etiketlerinde olduğu gibi, rozetin sonunda tiyatro seyircilerinin değerlerine uygun işleri seçmelerine yardımcı olacağı umulmaktadır. Hiltner, bunun beklentisiyle tiyatroların daha mutlu ve daha çalışkan personelden ve sponsorlardan ve bağışçılardan gerçekten “görevde olan” kurumlara gördüğü olumlu yanıttan faydalanabileceğini söyledi.
Ancak sponsorların ve bağışçıların genellikle çok sayıda tiyatro prodüksiyonu yapan tiyatrolara katkıda bulunmayı tercih ettikleri de doğrudur. Karşılaşılan sorunlardan biri bu PlayCo, bir New York şirketi bu yıl yeni bir tazminat modelinin tanıtımı.
PlayCo’nun kurucu yapımcısı Keith Lowald ve genel müdürü Robert Bradshaw’ın bana söylediği gibi, plan yalnızca tüm çalışanların ücretlerini en azından geçinebilecek bir ücrete yükselterek yaygın eşitsizlikleri ortadan kaldırmak için değil, aynı zamanda ücret eşitsizliğini de düzeltmek için tasarlandı. çalışanlar arasında.. (kimler tam zamanlı olabilir) ve sanatçılar (genellikle bir veya iki ay çalışırlar).
Bu, kısmen, her işi iyi tanımlanmış ve dengeli bir ücret kategorisine yerleştirerek elde edilir: bir yapım yönetmeni Lowald ve Bradshaw ile aynı oranda ücret alır, kadrolu bir yönetmen yardımcısı, takım elbiselerinde serbest çalışan bir sanatçı ile aynı orandadır. Tüm kategoriler “şeffaf” olduğundan, herkes herkesin ne yaptığını biliyor, bu da neredeyse her durumda eskisinden daha fazla. (İstisna, kesinti alan Lewald’dır.) 250 saatlik çalışma değerlendirmesine göre, daha önce 3.500 dolar ödenen yöneticilere şimdi 7.100 dolar ödenecek.