Bugün Kore’nin iki nezaket örneğini gözlemledim.
İlki bu sabahtı. Okuldan bir meslektaşım Salı günleri beni arabasına bırakıyor. Bugün annesi beni aldığında arabasının arka koltuğunda oturuyordu. Okula giderken onu işine bırakacağımızı söyledi. Belki arka koltukta oturmaktan hoşlanıyor ama bana, ön tarafta oturmama izin vermek için benim yararıma oturmuş gibi geldi.
İkinci örneği okulda gözlemledim.
Okulda öğle yemeği yediğimde, genellikle iki yardımcı öğretmenimle otururum. Korece İngilizce sınıflarında, dersi birlikte öğreten biri Koreli ve bir yabancı olmak üzere iki öğretmene sahip olmak yaygındır. Okullarımdan birinde sınıfta üç öğretmenimiz var.
Yavaş yediğim için genellikle öğle yemeğimi herkesten sonra bitiririm. Bu olduğunda, yardımcı öğretmenlerim masadan kalkmadan önce oturup bitirmemi beklerler.
Şahsen bu konuda karışık hislerim var. Bazen, özellikle benimle konuşmuyorlarsa, yemeğimi hızlandırmak ve bitirmek için baskı altında hissediyorum. Diğer zamanlarda hoşuma gidiyor çünkü öğle yemeğinde birisiyle konuşmayı seviyorum.
Bugün öğle yemeğini bitiren tüm öğretim elemanlarının okul müdürü masadan kalkana kadar masada bekleyeceklerine şahit oldum.