Televizyon, tek bir kişi tarafından icat edilmedi, ancak buluşun nihai tamamen elektronik versiyonuna katkıda bulunan birçok bilim insanının gelişimi tarafından icat edildi. Bugünün televizyon sisteminin ne olacağının kökenleri, 1873'te Willoughby Smith tarafından selenyum elementinin fotoiletkenliğinin keşfedilmesiyle ve 1884'te Paul Nipkow tarafından telektroskopi ve tarama diskinin icadı ile keşfedilene kadar izlenebilir. Tüm pratik televizyon sistemleri, zaman serisi sinyal gösterimi üretmek için görüntü tarama temel fikrini kullanır. Bu gösterim daha sonra tarama işlemini tersine çevirmek için bir aygıta iletilir. Son cihaz olan televizyon (veya T.V. seti) sonucu tutarlı bir görüntüye entegre etmek için insan gözüne güvenir.1960'ların ve 1970'lerin sonundaki NTSC modellerinin tipik bir transistör tabanlı taşınabilir televizyonuBraun HF 1, Almanya, 1958
1900'lerden 1920'lere elektromekanik teknikler geliştirildi, hareketsiz fotoğrafların canlı çift tonlu görüntülere aktarılmasından hareketli çift tonlu veya siluet görüntülere aktarılmasıyla ilerledi, her adımda taramalı fotoelektrik hücrenin duyarlılığını ve hızını arttırdı. John Logie Baird, 26 Ocak 1926'da Londra'da bulunan laboratuvarında canlı hareketli görüntüler ileten ve gri tonlamalı (gri tonlamalı) çalışan bir televizyon sisteminin ilk halka açık tanıtımını yaptı ve teknolojisinin etrafında tam bir deneysel yayın sistemi kurdu. Baird ayrıca, 3 Temmuz 1928'de dünyanın ilk renkli televizyon yayınını gösterdi. Mekanik televizyonun diğer önde gelen geliştiricileri, 1923'te ilkel bir televizyon sistemi gösteren Charles Francis Jenkins, Westinghouse'da bir filmden televizyona film çevirmeni gösteren Frank Conrad'ı içeriyordu. 1928'de Frank Gray ve Herbert E., 1927'de uzun mesafeli televizyon ve 1930'da iki yönlü televizyon gösteren Bell Labs'ta yaşıyor.
Renkli televizyon sistemleri, siyah beyaz televizyonun çalışmasından önce bile icat edildi ve patentlendi.
Tamamen elektronik televizyon sistemleri, Philo Taylor Farnsworth, Vladimir Zworykin ve diğerlerinin, televizyon programlarının toplu dağıtımına uygun bir sistem üretmek için icatlarına güveniyordu. Farnsworth, 25 Ağustos 1934'te Philadelphia'daki Franklin Enstitüsünde tamamen elektronik bir televizyon sisteminin ilk halka açık gösterisini yaptı.
ABD’de düzenli yayın programlaması yapıldı.12 Birleşik Krallık,3 Almanya,45 Fransa ve Sovyetler Birliği67 II. Dünya Savaşı öncesi. İlk düzenli televizyon yayınları, modern bir tanım düzeyi (240 veya daha fazla satır) ile 1936’da İngiltere’de yapıldı ve kısa bir süre sonra 405 satırlı “Sistem A” olarak yükseltildi.
Düzenli ağ yayıncılığı 1946'da Amerika Birleşik Devletleri'nde başladı ve televizyon 1950'lerin ortalarında Amerikan evlerinde yaygınlaştı. Kuzey Amerika havadan yayın yapan yayıncılık ilk başta tüketiciye doğrudan marjinal maliyetten arındırılmışken (donanımın kazanılması ve donanımdan fazla tutulması maliyeti) ve yayıncılar öncelikle reklam geliri elde ederek tazmin edildi, gittikçe artan oranda Birleşik Devletler televizyon tüketicileri programlarını alıyorlar. Kablolu televizyon sistemlerine veya doğrudan eve uydu yayınlarına abone olarak. Öte yandan, Birleşik Krallık, Fransa ve Avrupa'nın geri kalanının çoğunda televizyon ekipmanı işleticileri, uygun ulusal kamu hizmeti yayıncılarına (tamamen veya kısmen) uygun ulusal kamu hizmeti yayıncılarına fon sağlamak için kullanılan yıllık bir lisans ücreti ödemelidir. Broadcasting Corporation, Fransa Télévisions vb.
Teknoloji
Televizyon sisteminin elemanlarıKesim (düzenleme) odasında dijital video cihazı
Basit bir televizyon sisteminin elemanları şunlardır:
- Bir görüntü kaynağı - bu, görüntülerin canlı alınması için bir kamera veya filmlerin iletimi için uçan bir nokta tarayıcı olabilir
- Bir ses kaynağı
- İletim için hem resim hem de ses bilgisi ile bir veya daha fazla televizyon sinyalini modüle eden bir verici
- Televizyon yayınındaki görüntü ve ses sinyallerini toplayan bir alıcı (televizyon)
- Elektrik sinyallerini görünür ışığa dönüştüren bir ekran cihazı
- Resimle birlikte ilerlemek için elektrik sinyallerini ses dalgalarına dönüştüren bir ses cihazı
Pratik televizyon sistemleri arasında farklı görüntü kaynaklarının seçilmesi, birkaç kaynaktan görüntülerin bir kerede karıştırılması, önceden kaydedilmiş video sinyallerinin yerleştirilmesi, birçok kaynaktan gelen sinyallerin senkronize edilmesi ve istasyon tanımlama gibi amaçlarla bilgisayar tarafından doğrudan görüntü üretimi için ekipmanlar bulunmaktadır. İletim, kara tabanlı vericilerden gelen havadan, metal veya optik kablolardan veya senkron uydulardan gelen radyo üzerinden olabilir. Daha iyi görüntü aktarma kalitesi, aktarma bant genişliğinde azalma, özel efektler veya abone olmayanlar tarafından alımdan aktarım güvenliği için dijital sistemler zincirin herhangi bir yerine yerleştirilebilir.
Ekran teknolojisi
Ekran teknolojisindeki gelişmeler sayesinde, modern TV setlerinde kullanılan birkaç çeşit video ekranı var:
- CRT (Katot Işın Tüpü): En yaygın ekranlar çapraz olarak 40 inç (100 santimetre) (4: 3'te) ve 46 inç (115 santimetre) (16: 9'de) için doğrudan görüntüleme CRT'leridir. Bunlar en ucuz olanıdır ve genel görüntü kalitesi için hala en iyi değeri sağlayabilen rafine bir teknolojidir. Sabit bir yerel çözünürlüğe sahip olmadıkları için, kaynakları mümkün olan en iyi görüntü kalitesinde çeşitli farklı çözünürlüklerde gösterme yeteneğine sahiptirler. Tipik bir NTSC formatlı CRT TV'nin kare hızı veya yenileme hızı 60 Hz'dir ve PAL formatı için 50 Hz'dir. Tipik bir NTSC yayın sinyalinin görünür kısmı yaklaşık 640 x 480 piksel eşdeğer çözünürlüğe sahiptir. Aslında bundan biraz daha yüksek olabilir, ancak Dikey Boşluk Aralığı veya VBI, diğer sinyallerin yayında birlikte taşınmasına izin veriyor.
- Arka projeksiyon: Çoğu çok büyük ekran TV (100 inçten (254 cm)) projeksiyon teknolojisini kullanır. Projeksiyon TV'lerde üç tip projeksiyon sistemi kullanılmaktadır: CRT tabanlı, LCD tabanlı ve DLP (yansıtıcı mikromirror yongası) tabanlı. Projeksiyon televizyonu 1970'lerden beri piyasada mevcuttu, ancak o zaman CRT'nin görüntü netliği ile eşleşemiyordu; Mevcut modeller büyük ölçüde iyileştirildi ve uygun maliyetli bir büyük ekran gösterimi sunuyor.
- Bir varyasyon bir Video projektörü, bir ekrana yansıtan benzer teknolojiyi kullanarak.
- Düz ekran (LCD veya plazma): Modern gelişmeler, aktif matris LCD veya plazma ekran teknolojisi kullanan TV'ye düz paneller getirmiştir. Düz panel LCD'ler ve plazma ekranlar bir inç kalınlığındadır ve resim gibi bir duvara asılabilir veya bir kaidenin üzerine yerleştirilebilir. Bazı modeller bilgisayar monitörü olarak da kullanılabilir.
- LED teknoloji, ultra yüksek parlaklıktaki LED'lerin ve sürücü devrelerinin ortaya çıkmasından bu yana, dış mekan video ve stadyum kullanım seçeneklerinden biri haline geldi. LED'ler, diğer mevcut teknolojilerin performansta hiçbir zaman eşleşemeyebileceği, ölçeklenebilir ultra geniş düz panel video gösterimlerine olanak tanır.
Her birinin avantajları ve dezavantajları vardır. Düz panel LCD ekranlar dar görüş açılarına sahip olabilir ve bu nedenle ev ortamına uygun olmayabilir. Arkadan projeksiyon perdeleri, doğal gün ışığında veya iyi aydınlatılmış odalarda iyi performans göstermez ve bu nedenle karanlık görüş alanlarına en iyi şekilde uygundur.Samsung LE26R41BD HDTV.
Televizyon terminolojisi
Piksel çözünürlüğü, belirli bir ekranda piksel olarak bilinen bireysel noktaların miktarıdır. 720 x 480'lik tipik bir çözünürlük, televizyon ekranının genelinde 720 piksel ve dikey eksende 480 piksel içerdiği anlamına gelir. Belirli bir ekrandaki çözünürlük ne kadar yüksek olursa görüntü o kadar net olur. Kontrast oranı, ekrandaki en parlak ve en karanlık noktalar arasındaki aralığın bir ölçümüdür. Kontrast oranı arttıkça, görüntü zenginliği, derinliği ve gölge ayrıntısı açısından daha iyi görünür.
Bir resmin parlaklığı renkleri ne kadar canlı ve etkileyici olduğunu ölçer. Ölçülen görüntüyü güçlendirmek için gereken mum miktarına eşdeğerdir.
İletim bandı
Ülkelere bağlı olarak televizyonların çalıştığı çeşitli gruplar vardır. Genellikle III ila V bantlarındaki VHF ve UHF sinyalleri kullanılır. Daha düşük frekanslar televizyon için yeterli bant genişliğine sahip değildir. BBC başlangıçta 45 MHz'de Band I VHF'yi kullanmasına rağmen, bu frekans artık bu amaç için kullanılmamaktadır. Band II, FM radyo yayınları için kullanılır. Yüksek frekanslar ışık gibi davranır ve binalara nüfuz etmez veya konvansiyonel yayın TV sisteminde kullanılabilecek kadar engellerin etrafından dolaşmaz, bu yüzden genellikle sadece 10 GHz civarında frekans kullanan uydu yayınları için kullanılırlar. Çoğu ülkedeki TV sistemleri, videoyu bir AM (genlik modülasyonu) sinyali ve sesi bir FM (frekans modülasyonu) sinyali olarak iletir. Bunun bir istisnası, sesin AM olduğu Fransa.
En-boy oranları
En boy oranı, bir televizyon resminin yatay ve dikey ölçümlerine oranını ifade eder. Mekanik olarak taranan televizyon, ilk kez 1926'da John Logie Baird tarafından gösterildiği gibi yakın çekimdeki tek bir kişinin başı ve omuzlarına yönelik olarak 7: 3 dikey en boy oranı kullandı.
1930'ların ortasından itibaren ilk elektronik TV sistemlerinin çoğu, o sırada sinema filmlerinde kullanılan Akademi Oranına uyması için seçilen 4: 3'lük aynı en boy oranını paylaştı. Bu oran, zamanın üretim teknolojisi göz önüne alındığında üretilebilecek olan yuvarlak katod ışınlı tüplerde (CRT) rahatça görüntülenebilecek kadar kare idi (bugünün CRT teknolojisi, çok daha geniş tüplerin ve düz yüzeylerin üretimine izin verir). Gittikçe daha popüler hale gelen ekran teknolojilerinin hiçbir teknik özellik oranı kısıtlaması yoktur). BBC'nin televizyon servisi, 1936'dan 3 Nisan 1950'ye kadar 5: 4'lük bir oran kullandı ve 4: 3'lük bir orana geçti. Bu, çoğu zaman yayınlar değiştiğinde kolayca 4: 3 oranına ayarlanan yuvarlak tüpler kullandığı için, önemli problemler ortaya koymadı.
1950'lerde sinema stüdyoları, ürünlerini televizyondan uzaklaştırmak amacıyla CinemaScope gibi geniş ekran boy oranlarına geçti. Bu başlangıçta sadece bir numara olmasına rağmen, geniş ekran bugün hala tercih edilen format ve kare boy oranı olan filmler nadir. Bazı insanlar, geniş ekranın panoramik yerine uzun boylu cisimler gösterdiğinde aslında bir dezavantaj olduğunu iddia ederken, diğerleri doğal görmenin boyundan daha panoramik olduğunu ve bu nedenle geniş ekranın göz üzerinde daha kolay olduğunu söylüyor.
Dijital televizyon sistemlerine geçiş, standart televizyon görüntü formatını eski 4: 3 (1.33: 1) oranından 16: 9 (yaklaşık 1.78: 1) en-boy oranına değiştirme fırsatı olarak kullanılmıştır. Bu, TV'nin 1,66: 1 ila 1,85: 1 ila 2,35: 1 arasında değişen modern geniş ekran filmlerin en boy oranına daha yakın olmasını sağlar. Geniş ekran içeriğini taşımak için iki yöntem vardır; bunlardan daha iyi olanı anamorfik geniş ekran formatı olarak adlandırılır. Bu format, 1.33: 1 35 milimetre film karesinde geniş ekran bir film karesine sığdırmak için kullanılan tekniğe çok benzer. Görüntü kaydedildiğinde yatay olarak sıkıştırılır, sonra oynatıldığında tekrar genişletilir. Anamorfik geniş ekran 16: 9 formatı ilk olarak Avrupa PALPlus televizyon yayınları ve daha sonra "geniş ekran" DVD'lerde tanıtıldı; ATSC HDTV sistemi düz geniş format kullanır, yatay sıkıştırma veya genişletme kullanılmaz.
Geniş ekran televizyondan, hem masaüstü hem de dizüstü bilgisayarlarda yaygın olarak geniş ekranlı ekranların bulunduğu bilgisayarlara yayılır. Bazı DVD oynatma yazılımlarının en boy oranlarını hesaba katmaması nedeniyle film görüntü oranındaki bozulmalara dair bazı şikayetler var, ancak bu DVD oynatma yazılımı olgunlaştıkça azalabilir. Ayrıca, bilgisayar ve dizüstü bilgisayar geniş ekranları 16: 10 en boy oranında, hem fiziksel olarak hem de piksel sayısında, 16: 9 tüketici televizyonlarında değil, daha fazla karmaşıklığa yol açıyor. Bu, geniş ekran bilgisayar görüntü mühendislerinin bilgisayarlarında 16: 9 içeriği görüntüleyen kişilerin, içeriği tam ekran görüntülemenin aksine, oynatma kontrolleri, altyazılar veya görev çubuğuna ayırması için ekran alanının bir kısmının ayrılmasını tercih ettiği varsayımının bir sonucuydu.
En boy oranı uyumsuzluğu
Televizyon endüstrisinin en boy oranlarını değiştirmesi zorluk çekmez ve önemli bir sorun yaratabilir.
Geniş açılı (dikdörtgen) bir görüntünün geleneksel bir açıda (kare veya 4: 3) göstergede gösterilmesi:
- "posta kutusu" biçiminde, üstte ve altta siyah yatay çubuklarla
- görüntünün bir kısmı kırpılırken, genellikle görüntünün aşırı sol ve sağı kesilir (veya bir operatör tarafından seçilen "kaydırma ve tarama" bölümlerinde)
- görüntü yatay olarak sıkıştırılmış haldeyken
Geniş ekran görünümünde (daha uzun ufuk ile dikdörtgen) ekran üzerinde geleneksel bir görünüm (kare veya 4: 3) görüntü gösterilebilir:
- “sütun kutusu” biçiminde, siyah dikey çubuklar sola ve sağa
- görüntünün üst ve alt bölümleri kesik olarak (veya bir operatör tarafından seçilen "eğme ve tarama" bölümlerinde)
- görüntü yatay olarak bozuk
Yaygın bir uzlaşma, 14: 9 en boy oranında malzeme çekmek veya oluşturmak ve 4: 3 sunum için her iki taraftaki bir görüntüyü ve 16: 9 sunum için üst ve alttan bir görüntüyü kaybetmektir. Son yıllarda, Super 35 (James Cameron tarafından savunulan) olarak bilinen sinematografik süreç, birçok önemli filmi çekmek için kullanılmıştır. Titanik, Yasal sarışın, Austin Powers, ve Çömelmiş Kaplan, Gizli Ejderha. Bu işlem, hem geniş ekranlı tiyatro baskıları hem de televizyon / VHS / DVD için standart "tam ekran yayınlar" oluşturmak için kullanılabilecek bir kamera negatifine neden olur; geleneksel "kaydırma ve tarama" kırpma.
Ses
Televizyon tarafından sağlanan ses, başlangıçta tek sesli radyoya benziyordu. Halka satılan orijinal televizyonlar, görüntüyü gösteren ve bir radyoya bağlanan küçük bir kutu idi. Ses için bir teknik, video televizyonda yayınlanırken sesin radyoda yayınlandığı simulcast (eşzamanlı yayın) olarak adlandırılır. Bazı televizyon istasyonları, seslerini yayınlamak için FM bandını kullanır. Televizyonların daha da gelişmiş hale gelmesi ile birlikte, stereo olarak inşa edilmeleri oldukça yaygındır. Günümüzde televizyonların çoğunda stereo jaklar bulunur, böylece insanlar daha iyi ses için televizyona amplifikatör takabilirler.
Televizyon eklentileri
Bugün video oyun konsolları, VCR'ler, kablolu televizyon için uydu alıcı kutuları, uydu ve DVB-T uyumlu dijital televizyon alımı, DVD oynatıcılar veya dijital video kaydediciler (kişisel video kaydediciler, PVR'ler dahil) dahil olmak üzere birçok televizyon eklentisi bulunmaktadır. Ek pazar, yeni teknolojiler geliştikçe büyümeye devam ediyor.
Dış tasarımlar
Televizyonun ilk günlerinde, kabine ahşap tahıl yapılmıştır; Ancak, ahşap tahıl 1980'lerde ortadan kaybolmaya başladı ve yerini plastik dış yüzeyler aldı.
Içerik
Reklâm
1940’da ABD’de kurulmasından bu yana, TV reklamları, özellikle tüketim malları olmak üzere birçok türde ürünü satmanın en etkili, en yaygın ve en popüler yöntemlerinden biri haline geldi. ABD’deki reklam oranları, öncelikle Nielsen Ratings tarafından belirlenir.
Programlama
Halka gösterilen TV programlarının gösterilmesi birçok farklı şekilde olabilir. Üretimden sonra bir sonraki adım, ürünü kullanmak için hangi pazarlara açıksa onu pazarlamak ve teslim etmektir. Bu genellikle iki düzeyde olur:
- Orjinal koşu veya İlk çalıştırmaBir üretici, bir veya birden fazla bölümden oluşan bir program yaratır ve bunu, prodüksiyonun kendisinin parasını ödediği veya üreticilere aynı lisansı vermesi için lisans verilen bir istasyonda veya ağda gösterir.
- Sendikasyon-bu, ikincil programlama kullanımlarını tanımlamak için oldukça yaygın olarak kullanılan terminolojidir (orijinal çalışmanın ötesinde). İlk sayının ülkesindeki ikincil çalışmaları değil, aynı zamanda kaynak üretici tarafından yönetilebilecek veya yönetilemeyecek uluslararası kullanımı da içerir. Çoğu durumda diğer şirketler, TV istasyonları veya bireyler sendikasyon çalışması yapmakta, bir başka deyişle, ürünleri çoğu durumda üreticiler tarafından telif hakkı sahiplerinden sözleşmeyle satmalarına izin verilen pazarlara satmaktadırlar.
Çoğu ülkede, ilk dalga esas olarak ücretsiz (FTA) televizyonda, ikinci dalga ise abonelik TV ve diğer ülkelerde gerçekleşir. Bununla birlikte, ABD'de, ilk dalga FTA ağlarında ve abonelik hizmetlerinde meydana gelir ve ikinci dalga tüm dağıtım araçları boyunca ilerler.
ABD dışındaki abonelik hizmetlerinde ilk çalıştırma programlaması artıyor, ancak yurt içinde üretilen az sayıda program, başka yerlerde yerel FTA'da sendikalanıyor. Bununla birlikte, bu uygulama, genellikle yalnızca dijital FTA kanallarında veya FTA'da görünen yalnızca abone ilk çalıştırma materyali ile birlikte artmaktadır.
ABD’den farklı olarak, bir FTA ağ programının FTA gösterimlerini yineleyin, neredeyse yalnızca bu ağda gerçekleşir. Ayrıca, iştirakler nadiren yerel etkinliklere odaklanmayan ağ dışı programlama satın alır veya üretir.
Sosyal bakış
Neredeyse medyanın başlangıcından bu yana, bazı programların bir şekilde veya başka bir şekilde uygunsuz, saldırgan veya uygunsuz olduğu yönündeki suçlamalar oldu. Jean Kilborne gibi eleştirmenler, televizyonun ve diğer kitle iletişim araçlarının görüntülerinin genç kızların kendi imajlarına zarar verdiğini iddia etti. Sut Jhally gibi diğer yorumcular, ABD’de televizyon reklamcılığının o kadar etkili olduğunu, mutluluğun gittikçe artan şekilde ürün alımına eşit hale geldiğini ortaya koyuyor. George Gerbner, özellikle azınlık suçu olmak üzere, sık sık suç tasviri yapıldığına dair kanıtlar sunarken, televizyondaki sık izleyiciler arasında suç oranlarının gerçek verilerden çok daha yüksek olduğunu belirten görüş, Mean World Sendromu'na yol açtığını göstermiştir. Ayrıca, propagandayı siyasi ya da başka bir şekilde sunmak ve düşük bir entelektüel düzeyde yönlendirilmekle birçok televizyon suçlandı. Televizyonun aile hayatında ve toplumda artan önceliği, giderek artan bir şekilde yasa koyucuların, bilim adamlarının ve ebeveynlerin vokal korosu koalisyonu, medyanın eleştirel olmayan kabulüne itiraz ediyor.
Televizyonun çocukların duygusal ve sosyal gelişimi üzerindeki etkisi üzerine elli yıllık araştırma, şiddeti izlemenin açık ve kalıcı etkilerinin olduğunu göstermiştir.8 Şubat 2006’da yayınlanan bir çalışmada,9 Araştırma ekibi, şiddete bakan çocukların beyin aktivasyon paternlerinin, çocukların şiddete neden olduğunu (artmış kalp atışları), korkuyu (amigdala aktivasyonunu, beyindeki "kavga ya da uçuş" algılayıcısını) gösterdiğini göstermiştir. video şiddeti ve gözlenen şiddeti, travmatik olayların uzun süreli hafızasına ayrılmış beynin bir alanında (arka siyonülat) saklayın.
İçindeki bir makale Bilimsel amerikalı mecburi televizyon izlemenin, televizyon bağımlılığının, diğer koşullardan farklı olmadığını, bu durumun, izlemekten vazgeçmeye zorlanan aileler arasında yoksunluk belirtileri raporları ile desteklendiğini ortaya koymuştur.10
Yeni Zelanda’da bin kişiyi içeren uzun bir çalışma (çocukluktan 26 yaşına kadar) “çocukluk ve ergenlikte televizyon izlemenin 26 yaşındaki zayıf eğitim başarısıyla ilişkili olduğunu” gösterdi. Başka bir deyişle, çocuk ne kadar çok televizyon izlerse, okulu bitirmesi ve bir üniversiteye kayıt olma olasılığı o kadar düşüktür.
İzlanda’da, televizyon yayın saatleri 1984’e kadar kısıtlıydı, hiçbir televizyon programı perşembe ya da Temmuz ayı boyunca yayınlanmamıştı. Ayrıca, İsveç hükümeti 1991'de 12 yaşın altındaki çocuklara reklam yasağı koydu.
Bu araştırmaya rağmen, bazı medya uzmanları çalışmaları hatalı olarak reddetti.11
Teknoloji trendleri
Bebeklik döneminde televizyon geçici bir ortamdı. Düzenli şovların hayranları programlarını planladıkları şekilde şovlarını yayınlandıklarında izlemeye hazır olacaklardı. “Randevu televizyonu” terimi, pazarlamacılar tarafından bu tür bir eki tanımlamak için kullanıldı.
İzleyicinin programa bağlılığı, video kaset kaydedici ve dijital video kaydedici gibi programlanabilir video kayıt cihazlarının icadı ile azalmıştır. Tüketiciler, yayınlandıklarında ve kaydedildiklerinde programları kendi programlarında izleyebilirler. Televizyon servis sağlayıcıları ayrıca, istenildiği zaman izlenebilecek bir dizi program olan talep üzerine video sunmaktadır.
Hem cep telefonu ağları hem de İnternet, video akışlarını taşıyabilecek kapasitededir. Halihazırda ya canlı ya da indirilebilir programlar olarak uygun miktarda İnternet TV mevcuttur.
Ayrıca bakınız
Notlar
- L. Donna L. Halper, “Televizyon Boston'a Nasıl Geldi: W1XAY'in Unutulan Hikayesi”. TVhistory.tv. 29 Mayıs 2007 tarihinde alındı.
- A. H. A. Layer, “Charles Francis Jenkins televizyon kanalı W3XK. 29 Mayıs 2007 tarihinde alındı.
- J. L. Baird: 1934'de televizyon. Bairdtelevision.com. 29 Mayıs 2007 tarihinde alındı.
- Ble Joan Bleicher, Yayın İletişim Müzesi: Almanya. 29 Mayıs 2007 tarihinde alındı.
- 36 1936 Alman (Berlin) Olimpiyatları. TVhistory.tv. 29 Mayıs 2007 tarihinde alındı.
- R. W. Burns, Televizyon: Biçimlendirici Yılların Uluslararası Tarihi (IET, 1998, ISBN 0852969147), 488.
- O'James O'Neal, RCA'nın Rus Televizyon Bağlantısı. 29 Mayıs 2007 tarihinde alındı.
- Pe Norma Pecora, John P. Murray ve Ellen A. Wartella, Çocuk ve Televizyon: 50 Yıllık Araştırma (Lawrence Erlbaum Associates, 2006, ISBN 0805841393).
- ↑ Medya Psikolojisi 8 (1): 25-37.
- Kub Robert Kubey ve Mihaly Csikszentmihalyi, “Televizyon Bağımlılığı Mere Metafor Değildir.” Bilimsel amerikalı (Ocak 2004). 29 Mayıs 2007 tarihinde alındı.
- Ga David Gauntlett, “Medya 'Etkileri' Modeliyle İlgili On Yanlış Şey.” Westminster Üniversitesi. 29 Mayıs 2007 tarihinde alındı.
Referanslar
- Avramson, Albert. Televizyonun Tarihi, 1942 - 2000. Jefferson, NC: McFarland ve Şirketi, 2003. ISBN 0786412208
- Ahır, Erik. Bolluk: Amerikan Televizyonunun Evrimi. New York: Oxford Üniversitesi Yayınları, 1990. ISBN 0195064844
- Bourdieu, Pierre. Televizyonda. New York: Yeni Basın, 1999. ISBN 1565845129
- Brooks, Tim ve Earle March. Prime Time Network ve Kablolu TV Şovları İçin Komple Rehber. Ballantine, 2002. ISBN 0345455428
- Burns, R.W. Televizyon: Biçimlendirici Yılların Uluslararası Tarihi. IET, 1998. ISBN 0852969147
- Debord, Guy. Gösteri topluluğu. Bölge Kitapları, 1995. ISBN 0942299795
- Derrida, Jacques ve Bernard Stiegler. Televizyon Ekografileri. Malden, MA: Blackwell Yayınları, Inc., 2002. ISBN 074562037X
- Fisher David E. ve Marshall J. Fisher. Tube: Televizyonun İcadı. Washington DC: Counterpoint, 1996. ISBN 1887178171
- Mander, Jerry. Televizyonun Ortadan Kaldırılması İçin Dört Argüman. Yeniden basım baskısı, 2002. New York: HarperPerennial, 1977. ISBN 0688082742
- Pecora, Norma, John P. Murray ve Ellen A. Wartella. Çocuk ve Televizyon: 50 Yıllık Araştırma. Lawrence Erlbaum Associates, 2006. ISBN 0805841393
- Postacı, Neil. Kendimizi Ölüme Eğlendirmek: Gösteri Çağında Halk Söylemi. Penguen ABD, 1985. ISBN 0670804541
- Sigman, Aric. Uzaktan Kumandalı: Televizyon Hayatımızı Nasıl Bozuyor?. Rastgele Ev İngiltere, 2007. ISBN 0091906903
- Smith-Shomade, Beretta E. Gölgeli Yaşıyor: Afrikalı-Amerikalı Kadınlar ve Televizyon. Piscataway, NJ: Rutgers Üniversitesi Yayınları, 2002. ISBN 0813531055
- Taylor, Alan. Medyada Biz: ABD'nin Yaygın Film ve Televizyon Haberlerinde Yayıncılık Romenlerine Pedagojik İzinsiz Giriş. Peter Lang Academic Book Publishers, 2005. ISBN 3631518528
Dış bağlantılar
Hepsi 15 Haziran 2015 tarihinde alındı.
- GOOYA (UK) - Dünya televizyon kanallarının bir dizini
- Televizyon Tarihi-İlk 75 Yıl
- Televizyonun Tarihi