Postmodern moda dünyasında, markalar en yeni nesil için geçmiş trendleri geri dönüştürdüğü için, eski olan her şeyin yeniden yeni olduğu konusunda çok yıpranmış bir söz vardır.
Moda markası Assembly Label’da bu konsept tam anlamıyla doğrudur.
Aynı kıyafetleri iki kez satıyor.
Avustralyalı moda zincirinin CEO’su Lee Thompson, Reworn programını “ürün geri alma girişimi” olarak tanımlıyor.
“Amacı, Montaj Etiketli giysilerin yaşam döngüsünü uzatmak” diyor.
Plan, bu aydan itibaren ulusal çapta zincirin 16 mağazasında başlıyor.
Reworn, insanları daha önce etiketten satın aldıkları ve artık giymedikleri kıyafetleri geri getirmeye teşvik ediyor. Bunu yapmaları için, bir sonraki satın alma mağazalarında yüzde 10 teşvik var. Montaj Etiketi daha sonra eski kıyafetleri yeniden satar ve parayı tutar.
Bu planı, müşterilerinden 750 ürünü geri aldığı ve bir aydan kısa bir sürede yeniden sattığı Melbourne mağazalarından birinde zaten denedi.
Alt kattaki Fitzroy mağazasında, 50 dolardan yukarıya doğru değişen fiyatlarla, kendine özgü yumuşak renklerinde erkek ve kadın kıyafetleri satmaya devam etti. Üst katta, müşteriler tarafından zaten giyilen eşyaları normal fiyatlarının yaklaşık yarısına yeniden satıyordu.
Bölgesel Güney Avustralya’da daha küçük bir ölçekte, başka bir butik de bu trende giriyor.
Tara Rowe ayrıca 2014’te açtığı Call Me The Breeze mağazasından bu yana müşterilerinin kendisinden satın aldıkları kıyafetleri geri getirmelerini sağlıyor.
Port Lincoln butiği indirim yapmak yerine eski moda ürünlerini geri getiren insanlara mağaza için gerçek bir kupon veriyor. Eski ürünlerinin orijinal satın alma fiyatının yüzde 25’ini geri alıyorlar.
Rowe, “Yani, açık olduğumuzdan bu yana son sekiz yıl içinde biri bizden 200 dolarlık bir elbise satın aldıysa ve satın alma belgesine sahipse, onu 50 dolarlık bir hediye çeki karşılığında iade edebilir” diyor.
Bu trend, ikinci el moda patlamaları olarak başlıyor
Analytics Business of Fashion’a göre, artık naftalinler ve op dükkanlarla ilişkili olmayan ikinci el giyim, yılda 175 milyar dolar değerinde büyük bir küresel endüstri haline geldi.
Özellikle burada Avustralya’da ne kadar değerli olduğuna dair daha az veri var, ancak anekdot olarak, alışveriş yapanlar pazarlık ve sürdürülebilirlik aradığı için ikinci el giysiler moda endüstrisinin önemli bir parçası haline geliyor.
Buradaki büyümenin çoğu, şimdiye kadar ikinci el mağazalardan geldi.
Artık Avustralya’da, insanların istenmeyen kıyafetleriyle sokakta dolaşmasına ve bunları bir konsinye modeliyle mağazada satmasına izin veren birkaç zincir var.
Vedalar da bu zincirlerden biridir. Şu anda ülke çapında beş mağazası var.
Goodbyes direktörü Monique Thomas, “Ürünler, mağazada yedi hafta boyunca konsinye olarak hizmet lokasyonlarımızda tutuluyor. Bir ürün satıldığında, elde edilen gelir Vedalar ve satıcı arasında bölünür” diyor.
Avustralyalılar ayrıca eski kıyafetlerinin çoğunu üçüncü taraf web sitelerini kullanarak çevrimiçi olarak satıyorlar.
Moda endüstrisi danışmanı Amelia Crook, “eBay, tüketici internetinin başlangıcından beri var” diyor.
“Ama giderek daha fazla özel moda, ikinci el web sitelerinin ortaya çıktığını görüyoruz.”
Bunlar arasında Gucci’nin sahibi Kering’in geçen yıl yüzde 5 hisseye sahip olduğu Depop, AirRobe ve Vestiare yer alıyor. Bu web sitelerinin satıcılardan komisyon veya ücret olarak aldıkları miktar değişir.
Ayrıca Facebook ve Instagram da dahil olmak üzere sosyal medyada organik olarak satılan çok sayıda eski kıyafet var. Yine, Avustralya’da tam olarak ne kadar olduğuna dair çok az veri var.
Amelia Crook, şirket Mülkiyeti aracılığıyla, markaların herhangi bir zamanda ürünlerinin ne kadarının ikincil piyasada yeniden satıldığını anlamalarına yardımcı oluyor.
Crook, “Yakın zamanda herkesin bildiği bir marka için bir anlık görüntü çektik. Ve eBay, Facebook marketplace, AirRobe ve diğerlerinde dolaşımda 2 milyon doların üzerinde ürün vardı” diyor.
“Markaların bu pazara girmesi için masada bir değer var.
Markaların kendi kıyafetlerini yeniden satma fikrine girin.
Call Me The Breeze’den Tara Rowe, “İkinci el, büyüyen devasa bir pazar” diyor.
“Ve şimdi kıyafet satma şeklimizde farklı bir şey yapmazsak, o zaman bir nevi tekneyi kaçıracağız.”
Markalar kendi kıyafetlerini yeniden satmayı karlı hale getirebilir mi?
Yeniden satış alanına girmeye başlayan şirketler, müşterilerin eski kıyafetlerini geri getirmelerini umuyor çünkü bu, kendilerini yeniden satmaktan daha kolay.
Facebook’ta ürünleri yeniden satmayı deneyen herkesin onaylayabileceği gibi, ürünü temizledikten, listeledikten ve ardından fiyatı üzerinden 40 farklı kişiyle pazarlık ettikten sonra bazen buna yarı değerde hissettirir.
“Bence satın aldığınız (bir ürün) mağazaya girip iade edebilmenin gerçek bir faydası olduğunu düşünüyorum ve bir hediye çeki alıyorsunuz ve herhangi bir satış süreciyle uğraşmanıza gerek kalmıyor.” Rowe diyor.
Kuponlar ve indirim kodları ayrıca, marka bağlılığına yardımcı olduğu ve müşterilerin tekrar mağazaya geri dönmesini sağladığı için şirket için ek bir avantaj sağlar. İkinci el satmak da markalarını farklı bir pazara açar.
Rowe, “Daha önce mağazamızda 300$’lık bir elbise veya 400$’lık bir elbiseye parası yetmeyen yeni müşterileri alabilmemiz anlamında, bizim için yeni kapılar açacağını düşünüyorum” diyor.
Bununla birlikte, Call Me The Breeze hala tüm bunları nasıl karlı hale getireceğini bulmaya çalışıyor. Bu aşamada, Rowe sadece planı bozmak istiyor ve bunun daha çok sattıkları ürünlerin sorumluluğunu üstlenmelerini sağlamakla ilgili olduğunu söylüyor.
“Giysilerimizi döngüde ve çöp sahasının dışında tutan bir iş modeli yaratmaya ihtiyacımız olduğunu hissettik” diyor.
“Sürdürülebilir bir butik olmak bizim için her zaman önemli olmuştur.”
Marka teknik olarak kendi ürünlerini yeniden satmak için ücretsiz olarak geri alırken, Assembly Label’dan Lee Thompson ayrıca Reworn’un yakın zamanda çok karlı olacağını düşünmediklerini söylüyor.
Bunun nedeni, kendi ürünlerini ikinci kez orijinal fiyatından yüzde 50’lik önemli bir indirimle satmasıdır. Ayrıca bu öğeleri temizlemek, onarmak ve yeniden listelemek için zaman ve para harcıyor.
Aynı zamanda bir geri dönüşümcü ile ortaklık yapıyor, burada geri aldığı tüm kıyafetleri Yeniden Giydirme yoluyla yeniden satamayacak kadar hasarlı olarak gönderiyor.
Thompson, “Karşılaşacağız” diyor.
“Geri dönüştürülmüş giysi satmak yeni bir şey değil. Çok uzun zamandır var.
“Bizim için, insanların bunu yapabilmesi ve kendi ürünlerimizin yaşam döngüsünü kontrol altına alabilmesi için bunun alternatif bir yol olduğundan emin olmak sadece.”
Her iki marka da orta seviye, daha az trend tabanlı moda satıyor.
Bu onlara yeniden satışta daha ucuz hızlı moda etiketlerinden daha fazla avantaj sağlayabilir, burada yeni bir öğenin değeri en son stilin modası geçtiği kadar hızlı düşebilir.
Eski kıyafetleri yeniden satan markalar gerçekten sürdürülebilir mi?
Bu eğilim, özellikle Amerika Birleşik Devletleri’nde, küresel olarak daha gelişmiştir.
Orada, moda sürdürülebilirliği savunucuları Ellen MacArthur Vakfı, yalnızca daha fazla tüketimi körüklerse, trendin sürdürülebilir olmayacağına dair endişelerini dile getirdiler.
Vakfın raporlarından biri, “Bu modeller, özellikle tüm ticari faaliyetlerin merkezi yerine yalnızca geleneksel bir israf modeline ‘eklentiler’ olarak görülüyorsa, her zaman çevresel faydalara yol açmaz” dedi.
Goodbyes’ın direktörü Monique Thomas da, geri alma programları kitlesel pazar hızlı moda markaları tarafından yürütülürken bu endişeleri paylaşıyor.
“Yüksek hacimlerde düşük kaliteli üretim yapan işletmelere bağlı geri dönüşüm veya yeniden satış planları biraz bulanık görünmeye başlayabilir” diyor.
Monash Sürdürülebilir Kalkınma Enstitüsü’nün moda sürdürülebilirliği uzmanı Aleasha McCallion, Avustralya’da şu ana kadar olanların cesaretlendirmeye değer olduğuna inanıyor.
“Potansiyel dezavantaj, insanları sadece daha fazla şey satın almaya teşvik ediyor” diyor.
“Ancak fırsat, giysilere değer vermeyi ve sahip olduklarımıza bakmayı öğrenmek ve bize gerçekten yeniden satabileceğimizi hatırlatıyoruz.”
McCallion, markaların bu alanı nasıl karlı hale getireceğini çözebilirse, eşyaların çöplükte bitmediği veya yıpranmadığı, doğal olarak kendi kendine yeterli bir model yaratacağını söylüyor.
“Markalar güzel ürünler geliştirmek ve onları piyasaya sürmek için çok zaman harcadılar. Bunları birden fazla satmak istemenin nesi yanlış?” diyor.
“Diğer birçok ortamda ana akım yeniden satışımız var. Bu yüzden her zaman arabalarımızı satmayı veya belki de araçlarımızı yeniden satmayı düşünüyoruz.
“Bence markaların ürünlerinin birkaç kez yeniden satılabileceğini fark ettiğini görmek harika.”
.