O anda, bilinçsiz Jin Ling aniden doğruldu.
İkisinin önünde, gözleri kapalı beceriksizce ayağa kalktı. Wei WuXian ne yapacağını görmek istedi, bu yüzden Jin Ling yavaşça etrafından dolaşıp bir adım attı ve az önce durduğu duvara geri adım atarken hiçbir şey yapmadı. Kollarını düz bir şekilde vücudunun yanına yerleştirdi. Pozisyon bile eskisi gibiydi.
Wei WuXian, durumun hem komik hem de tuhaf olduğunu hissederek onu tekrar duvardan çıkardı. Lan WangJi’ye burada uzun süre kalmamasının en iyisi olduğunu söylemek üzereyken, uzaktan gelen birkaç havlamayı duyunca aniden korkudan titredi. İçeri girdiklerinden beri, siyah saçlı ruhani köpek, girişin önünde otururken kuyruğunu sallayarak uslu durdu. Artık havlamadan, endişeli ama acınası bir şekilde sahibini geri getirmelerini bekledi. Ancak, şu anda havlamaları her zamankinden daha şiddetliydi.
Lan WangJi konuştu, “Kalenin dışında bir sorun var.”
Jin Ling’e yardım etmek için elini uzatırken, Wei WuXian onu yendi ve Jin Ling’i sırtında taşıdı, “Dışarı çıkıp görelim!”
İkili hızla geldikleri yoldan geri döndü. Çıkmak için eğildiklerinde, ruhani köpeğin onlara sırtını döndüğünü ve boğazının dibiyle belli bir yöne doğru hırladığını gördüler. Wei WuXian yanına gelmeyi başarsa da, bu tür seslere gerçekten dayanamadı ve istemsizce birkaç adım geri gitti. Köpek arkasını dönüp Jin Ling’in sırtında olduğunu görünce anında üzerine atıldı ve Wei WuXian’ın çığlık atmasına neden oldu. Lan WangJi, tam Jin Ling’i yere sermek üzereyken önünde kıpırdandı.
Manevi köpek kuyruğunu tekrar bacaklarının arasına alarak hemen durdu. Dilini çıkarmamasının nedeni ağzının içinde bir şey tutmasıydı. Lan WangJi öne çıktı, eğildi, dişlerinin arasından bir kumaş parçası çıkardı ve Wei WuXian’a verdi. Sanki bir giysi parçası gibiydi. Bundan önce, bölgede dolaşan veya casusluk yapan birileri olmalı ve şüpheli görünmüş olmalılar, yoksa köpeğin havlamaları düşmanlıkla dolu olmazdı. Wei WuXian, “Henüz uzağa gitmediler. Haydi peşlerinden gidelim!” dedi.
Yine de Lan WangJi, “Bu gerekli değil. Kim olduklarını biliyorum.”
Wei WuXian, “Ben de biliyorum. Xinglu Sırtı hakkında söylentileri yayan, yürüyen cesetleri dışarı çıkaran, labirent düzenini kuran ve taş kaleler inşa eden aynı grup insan olmalı. Ve o kılıçlar. Ama, eğer Şimdi yakalayamıyoruz, sonra bulursak sıkıntı olur.”
Lan WangJi, “Peşlerinden gideceğim. Peki ya sen ve Jin Ling?”
Wei WuXian, “Onu Xinglu Sırtı’na götürüp Qinghe’de o şarlatanla tanıştığımız yere yerleşeceğim. Orada buluşalım.”
Konuşmanın hızı son derece hızlıydı. Lan WangJi sadece bir an duraksadı ve Wei WuXian ekledi, “Git. Biraz geç olsa o kişi kaçardı. Geri geleceğim!”
‘Geri döneceğim’ sesini duyan Lan WangJi, ona derin bir bakış attı ve başka bir şey söylemeden uzaklaştı. Manevi köpek kendini yeniden atmak istedi. Wei WuXian hemen bağırdı, “Www-bekleyin! Köpeği götürün! Alın!!!”
Lan WangJi tekrar geri gelmek zorunda kaldı. Siyah saçlı manevi köpeğe baktı. Herhangi bir direniş gösteremeyecek kadar korkmuş bir şekilde, Lan WangJi’nin arkasından gelirken havladı ve arada bir Jin Ling’e bakmak için döndü. Wei WuXian alnındaki birkaç damla teri sildi. Beyaz kale grubuna bir kez daha baktıktan sonra Jin Ling’i tekrar aldı ve Xinglu Sırtı’ndan aşağı indi.
Şu anda, zaten alacakaranlık yakındı. Sırtında bir çocukla ve ikisi de toprakla kaplıyken, yoldan geçenlerden büyük ilgi gördüler. Wei WuXian, Jin Ling’in köpeği onu kovalamak için kullandığı sokağa geri döndü ve bir han buldu. Lan WangJi’den topladığı parayı kullanarak iki yeni kıyafet satın aldı ve bir oda tuttu. Önce Jin Ling’in kire gömüldükten sonra buruşmuş olan tarikat cübbesini çıkardı, ardından botlarını çıkardı. Birden hareketleri durdu.
Jin Ling’in alt bacağında bir gölge alanı varmış gibi görünüyordu. Çömelen ve çocuğun pantolonunu sıvayan Wei WuXian, bunun bir gölge değil, siyah bir çürük olduğunu keşfetti. Ve yaralanmaktan kaynaklanan bir morluk değildi, bir Lanet İşaretiydi.
Lanet İşareti, kötü bir varlığın avına yaptığı bir işaretti. Göründüyse, bu, kişinin aşırı derecede kötü niyetli bir şeyi gücendirdiği anlamına geliyordu. Bir iz bıraksaydı, ne olursa olsun, belki uzun bir süre sonra, belki de bu gece seni bulurdu. Sonuçlar, işaretin kaldırıldığı vücut parçasına sahip olmaktan veya sadece ölümden farklıydı.
Jin Ling’in tüm bacağı siyaha dönmüştü ve morluk hala yukarı doğru uzanıyordu. Wei WuXian, hiç bu kadar yoğun bir siyah gölgede ve bu kadar geniş bir alanı kaplayan bir Lanet İşareti görmemişti. Ona baktıkça yüzü daha da sertleşiyordu. Jin Ling’in bacaklarını indirdi ve Jin Ling’in iç çamaşırını çözdü. Göğsünün ve karnının temiz olduğunu ve henüz Lanet İşaretinden etkilenmediğini görünce rahatladı.
O anda Jin Ling gözlerini açtı.
Bir süredir kafası karışıktı. Vücudu çıplak ve her tarafı soğukken, hemen kendine geldi. Hemen ayağa kalktı ve kızarmış bir yüzle kükredi, “N-n-n-ne yapıyorsun?!”
Wei WuXian sırıttı, “Oh hey, uyanmışsın.”
Büyük bir şok yaşamış gibi görünen Jin Ling, iç çamaşırının önünü kapattı ve yatağın köşesine doğru büzüldü, “Ne istiyorsun?! Giysilerim nerede?! Kılıcım nerede?! Köpeğim nerede?! “
Wei WuXian konuştu, “Tam da senin için kıyafetlerini giymek üzereydim.”
İfadesi ve üslubu, torununa ceket giymek isteyen bir büyükanneninkiler kadar nazikti. Jin Ling dağınık saçlarıyla duvara yaslandı, “Ben kesik kollu değilim!!!”
Wei WuXian neşeyle gülümsedi, “Ne tesadüf… Ben öyleyim!!!”
Jin Ling, yatağın yanında duran kılıcı o kadar cesurca kaptı ki, Wei WuXian bir adım daha ileri giderse onu öldürecek ve masumiyetini kanıtlamak için intihar edecekmiş gibi göründü. Wei WuXian sonunda gülmeyi durdurmayı başardı, “Neden bu kadar korkuyorsun? Bu sadece bir şakaydı! Seni duvardan çıkarmak için o kadar çaba harcadım ve sen bana teşekkür bile etmiyorsun.”
Kargaşanın ortasında Jin Ling, biraz daha düzgün görünmesi için elini dağınık saçlarının arasından geçirdi ve öfkelenmeye devam etti, “Bu olmasaydı, yyy-kıyafetlerimi çıkarmaya cüret etmen ww-gerçeği Seni binlerce kez öldürdüm!”
Wei WuXian, “Lütfen yapma. Bir kez ölmek zaten yeterince acı vericiydi. İşte orada. Kılıcını indir.”
Jin Ling şaşkın bir bakışla kendisine söyleneni yaptı ve kılıcı yere koydu.
Inquiry oynadıklarında, Jin Ling’in ruhu bedenini terk etmesine ve pek çok şeyi hatırlayamamasına rağmen, pusun ortasında, onu kazıp dağdan aşağı taşıyanın önündeki kişi olduğunu biliyordu. Bir süre duvara gömüldükten sonra bilinci yerindeydi, kalbindeki korku ve çaresizlik had safhadaydı. Ancak onu korku ve umutsuzluktan kurtaranın ilk tanıştığı andan beri nefret ettiği bu kişi olmasını gerçekten beklemiyordu. Yüzünün rengi beyaz ve kırmızı arasında gidip geliyordu. Ayrıca hem başı dönmüş hem de utanmıştı, düşünceleri hâlâ her yerde dalgalanıyordu. Aniden, gözleri pencereye doğru gitti ve gökyüzünün çoktan kararmış olduğunu, oraya buraya dağılmış birkaç yıldızla görünce şok oldu. Tesadüfen, Wei WuXian yere düşen yeni kıyafetleri almak için eğildi. Jin Ling yataktan atladı, botlarını giydi, ceketini aldı ve hızla odadan çıktı.
Wei WuXian başlangıçta, bu kadar çok şey yaşadıktan sonra muhtemelen bir süre kayıtsız kalacağını düşündü. Gençlerin o kadar enerjik olduğunu kim bilebilirdi ki, bir rüzgar gibi uzaklarda kayboldu. Bacağında önemsiz bir mesele olmayan Lanet İşaretini hatırlayınca, “Neden kaçıyorsun?! Geri dön!” diye bağırdı.
Jin Ling kirli, buruşuk tarikat cübbesini giyerken koştu, “Beni takip etme!” Ayakları hafifti ve birkaç uzun adımda handan çıktı. Birkaç blok kovaladıktan sonra, Wei WuXian onu gerçekten kaybetti.
Bir süre aradıktan sonra alacakaranlık geldi ve sokaklardaki insanlar da azaldı. Wei WuXian oldukça sinirlenmişti, “Kahretsin. Bu çocuk nasıl böyle bir şey yapabilir?!”
Vazgeçmek üzereyken önünden, sokağın diğer ucundan bir gencin öfkeli sesi geldi, “Senin hakkında sadece birkaç şey söyledim ve sen bir hiçliğe kayboldun. Genç misin? Hanım? Öfken gittikçe kötüleşiyor!”
Jiang Cheng!
Wei WuXian hemen bir ara sokağa girdi. Bir saniye sonra Jin Ling’in sesi de belirdi, “Zaten hiçbir sorunum olmadan geri döndüm, değil mi? Dırdır etmeyi bırak!”
Görünüşe göre Jin Ling, Qinghe’ye tek başına gelmemiş. Merak etme. Geçen sefer Dafan Dağı’nda Jiang Cheng ona yardım etmek için oradaydı, peki neden bu sefer gelmesindi? Ancak, şimdi buna bakıldığında, ikisinin Qinghe kasabasında bir tartışması varmış gibi görünüyordu, bu yüzden Jin Ling, Xinglu Sırtı’na tek başına çıktı. Kaçmak için acele etmesinin nedeni, muhtemelen Jiang Cheng’in, hava kararmadan önce geri dönmemesi veya buna benzer bir şey yapması durumunda onu bir şey yapmakla tehdit etmesiydi.
Jiang Cheng, “Yanlış bir şey yok? Çamurlu bir hendekte yuvarlanmış gibi görünüyorsun ve sende bir sorun olmadığını söylüyorsun! Tarikatının üniformasını giymenin utanç verici olduğunu düşünmüyor musun? Acele et ve üzerini değiştir. başka! Konuş. Bugün neyle karşılaştın?”
Jin Ling sabırsızca cevap verdi, “Ben zaten hiçbir şeyle karşılaşmadığımı söyledim. Ayağa kalktım ve bu bir zaman kaybıydı. Ah!” “Beni böyle çekme! Ben üç yaşında değilim!”
Jiang Cheng sert bir tonda konuştu, “Seni daha fazla disipline edemeyeceğimi mi düşünüyorsun? Otuz yaşında olsan bile seni hala çekebileceğimi söylememe izin ver. Bir dahaki sefere, eğer Bir daha kimseye söylemeden ortalıkta dolaşmaya cüret edersen, kırbaç seni bekler!”
Jin Ling, “Tam olarak kimsenin bana yardım etmesini veya beni disipline etmesini istemediğim için yalnız gittim.”
Wei WuXian, “Başka bir şey bilmiyorum ama Jiang Cheng, Jin Ling’in genç bir metresin mizacına sahip olduğunu söyleyerek azarlarken çok haklıydı” diye düşündü.
Jiang Cheng, “Peki şimdi ne oldu? Ne yakaladın? Amcanın sana verdiği manevi köpek nerede?”
Lan Zhan tarafından rastgele bir köşeye kadar kovalandı. Wei WuXian’ın düşündüğü gibi, sokağın diğer tarafından iki tanıdık havlama geldi.
Wei WuXian’ın tavrı bir anda değişti. Bacakları kendi kendine hareket ederek, sanki zehirli oklarla kovalanmış gibi dışarı fırladı. Siyah saçlı ruhani köpek diğer uçtan koştu, Wei WuXian’ı geçti ve Jin Ling’in bacaklarına doğru atılarak kuyruğuyla ona şefkatle dokundu.
Köpeğin burada görünmesi, Lan WangJi’nin taş kalelerin yakınında casusluk yapan kişiyi çoktan yakaladığı ve daha önce kararlaştırdıkları buluşma noktasına gittiği anlamına gelmiş olmalı. Ancak şu anda Wei WuXian’ın bunları düşünecek zamanı yoktu.
Koşarken kendini Jiang Cheng, Jin Ling ve bir grup Jiang Tarikatının öğrencisinin tam önünde buldu.
Her iki taraf da bir an hareketsiz kaldıktan sonra Wei WuXian sessizce arkasını döndü ve kaçtı.
Sadece kısa bir mesafeyi başardıktan sonra cızırtılı bir ses duydu ve mor bir elektrik akımı sanki bir yılanmış gibi alt bacağına dolandı. Vücudunda aşağıdan yukarıya uyuşma ve ağrı yayıldı ve arkadan bir çekişle hemen yere düştü. Sonra biri onu yakasının arkasıyla kaldırdı. Wei WuXian hemen Ruh Kilitli Çantayı bulmaya çalıştı ama diğeri onu ondan önce yakaladı.
Jiang Cheng, onu tutarken birkaç adım yürüdü, en yakın dükkana girdi ve zaten yarı kilitli olan tahta sürgüyü tekmeleyerek açtı.
Sahibi gece için dükkanı kapatmaya hazırlanıyordu. Aniden, süslü elbiseli, esmer suratlı bir gencin elinde biriyle kapıyı tekmeleyerek açıp içeri girdiğini ve kurbanın karnını deşecekmiş gibi göründüğünü gören ev sahibi o kadar korkmuş ki yapamayacak. konuşmak. Bir öğrenci yukarı çıktı ve kulağına birkaç şey fısıldadı. Eline bir miktar gümüş sıkıştırarak hızla salonun arkasına kaçtı ve bir daha asla dışarı çıkmadı. Herhangi başka bir talimat olmaksızın, Jiang Tarikatı’nın öğrencileri anında içeriden dışarıya doğru yayıldı ve hiçbir şeyin oraya girip çıkamayacağı şekilde yaptı.
Jin Ling kenarda durdu, sanki birkaç şey söylemek istiyormuş gibi görünüyordu ama bunu yapamayacak kadar şok olmuştu. Jiang Cheng ona ters ters baktı, “Seninle sonra ilgilenirim. Burada kal!”
Jin Ling, hafızasının başlangıcından şimdiye kadar Jiang Cheng’in yüzünde daha önce hiç böyle bir ifade görmemişti. Genç yaşından beri önde gelen YunmengJiang Tarikatına liderlik eden bu amcası her zaman soğuk ve karanlıktı. Konuştuğu zaman ne merhamet eder ne de iyilik ederdi. Yine de şu anda gereksiz yüz ifadelerini bastırmaya çalışsa da gözleri ürkütücü derecede yoğundu.
Yüzü her zaman bulutlu, kibir ve hicivle işaretlenmiş olsa da, sanki her köşesi canlanmış gibiydi. Bunun intikamcı bir gazap mı, dipsiz bir nefret mi, yoksa çılgınca bir coşkunluk mu olduğunu belirlemek zordu.
Çevirmenin Notları
Kılıçlar: Bu, geçen bölümde “kılıç” olarak çevrilmişti, ancak birkaç yorumcu sayesinde artık daha doğru bir ifade olan kılıç olarak değiştirildi.
Lanet İşareti: Kelimenin tam anlamıyla çevirisi “kötü lanet işareti / yara izi” dir.
İç çamaşırı: Eski Çin giyim tarzında, bir iç çamaşırı seti bir gömlek ve bir çift pantolon, bir gömlek ve bir etek veya uzun bir bornoz içerebilir. Tüm parçalar beyaz renklidir ve bol kesimlidir. Gömlek, bornoz gibi saran bir şekilde giyilir. İç çamaşır olarak adlandırılsa da daha çok uyku tulumu gibi görünse de hem uykuda hem de normal kıyafetlerin altına giyilir. Evet, insanlar bunların altına hala “iç çamaşırı” giyiyor, yani teknik olarak Wei WuXian, şu anda fujo beyinlerinizin düşündüğünün çoğunun aksine, Jin Ling’in iç çamaşırını çıkarmıyor.