Bu filmi izleyeli yıllar oldu, siz de izlediniz mi bilmem ama bu film, Oldboy'u, son olarak da Stoker'ı çeken, çok hasta bir ruhu olduğu anlaşılabilen bir yönetmenin filmi. O filmlerin yanında bu filmi de çekmiş olmasının en büyük sebebi, "Bir gün çocuğum filmlerimi izlemek isteyecek yaşa geldiğinde ona Oldboy'u izletemeyeceğim için, ilk başta bu filmi izletmek için çektim," diye açıkladığı üzere çocuğu.
Yine diğer hasta ruhlu bir yazarın da şimdiye dek okuduğum en naif cümleleri, tasvirleri ve en eğlenceli kurgusu, yine çocuğunun kendisinden bir öykü anlatmasını isteyince yazıverdiği bir roman.
Bu yüzden çocuklara yönelik olan yapıtları çok seviyorum sanırım, aslında ne kadar karamsar, ne kadar karışık, ne kadar ürkütücü ve manyakça şeyler çıkarabilecek olan sanatçıları tüm ürkünçlüklerini bir kenara bırakıp dillerini çıkara çıkara, uğraşa uğraşa, orasını burasını kırparken sanatsal kaygılardan da uzaklaşmadan, içlerindeki "Bunu çocuğum da okuyacak, izleyecek..." kaygısıyla güzel bir şey ortaya koymaya çalışırken düşünüyorum. Neil Gaiman ve Tim Burton ayrı, onların yaptığı biraz daha "Büyüklere yönelik çocuksu ve naif görünen işler çıkarayım..." mantığına bir adım daha yakın. Ama Ejderhanın Gözleri ve I'm A Cyborg But That's Ok, ilk verdiğim örneğe birebir uyuyor, sanki Stephen King masasının başında kafasını kaşıya kaşıya, dilini çıkara çıkara, eğlene eğlene yazmış gibi.