Yazıştığım kadınlardan biri, çok fazla bağıran bir patron ile çalışma şansızlığını yaşamıştı. Düzensiz bir işkolik olan bu patron, çalışanlarına geç saatlere kadar kalamadıkları zaman bağırırdı. Yardım istediklerinde bağırırdı. Dikkatlerini çekmek için bağırırdı. Bağırmak onun personel geliştirme yöntemi gibiydi.
Bu düşüncesiz tavırları insanların işten ayrılmalarına sebep oluyordu ama bu durum kadını yine de hiç telaşlandırmıyordu. Bu ayrılışları adeta bir onur nişanı gibi taşıyordu: “Bakın, onları kovmama gerek kalmıyor. İstifa etmelerini sağlıyorum.”
Görünen o ki bu kadına benzeyen birçok insan var. Yakın zamanda, bir milyon çalışan arasında yapılmış bir kamuoyu araştırmasında, kötü bir patron bir numaralı iş bırakma sebebi olarak gösteriliyor. Eğer sık sık eleman değiştiren bir patronla karşılaşırsanız, iyi eleman bulmanın zor olduğu lafına inanmayın. Şikayetleri dinlemek için personel toplantıları düzenleyin ve amirlerin astlarım, departmanlarında ne olup bittiğini öğrenmek için yemeğe çıkarın. Eğer amirin bir problem olduğunu düşünüyorsanız, o zaman ondan öfke kontrol kursuna gitmesini veya duyarlılık eğitimi almasını talep edin. Eğer iyi çalışanlarınız varsa, isteyeceğiniz son şey, bu iyi çabaları boşa çıkaran bir amirdir.