ANTİK MISIR SANATI
Eski Mısır sanatı veya antik Mısır sanatı, MÖ 31. yüzyıl ile MS 4. yüzyıl arasında eski Mısır’da üretilen sanatı ifade eder. Papirüs, fayans, mücevher, fildişi, mimari ve diğer sanat medyası üzerine resimler, heykeller, çizimler içerir. Aynı zamanda çok muhafazakar olan sanat tarzı zamanla çok az değişim gösterdi. Günümüze ulaşan sanatı örneklerinin birçoğu mezarlardan ve anıtlardan gelmektedir ve bulunan eserler ile eski Mısır’ın inanç dünyası hakkında çok fazla fikir vermektedir.
Eski Mısır’da sanat, din ve ideolojiye bağlı olarak temelde işlevsel bir amaca hizmet etmekteydi. Bir konuyu sanatta kılmak, ona kalıcılık kazandırmak esas amaçtı. Dolayısıyla, eski Mısır sanatı idealize edilmiş, gerçekçi olmayan bir dünya görüşünü tasvir ediyordu. Sanat, düzeni korumak için daha geniş ve kozmik bir amaca hizmet ettiğinden, önemli bir bireysel sanatsal ifade geleneği yoktu.
HANEDAN ÖNCESİ MISIR SANATI (MÖ 6000–3000)
Mısır’ın tarih öncesi Neolitik dönemine karşılık gelen Hanedanlık öncesi Mısır, MÖ 6000’den Erken Hanedan Dönemi’nin başlangıcı olan MÖ 3100 dönemine kadar olan bölümü kapsamaktadır.
Çölün devam eden genişlemesi, Mısırlıların ilk atalarını Nil’in çevresine yerleşmeye ve Neolitik dönemde daha yerleşik bir yaşam tarzı benimsemeye zorladı. MÖ 9000’den 6000’e kadar olan dönemden günümüze çok az arkeolojik kanıt ulaşmakla beraber, MÖ 6000 civarında Neolitik yerleşimler Mısır’ın her yerinde görünmeye başladı.[1] Morfolojik, [2] genetik, [3] ve arkeolojik verilere[4] dayanan çalışmalar neticesinde bu yerleşim yerlerini Neolitik Devrim sırasında geri dönerek, Bereketli Hilal’den gelen göçmenlere bağlayarak bölgeye tarımın geldiği kanıtlanmıştır. Bununla birlikte, Afrika’daki diğer bölgeler olan Etiyopya yaylaları, Sahel ve Batı Afrika’sı, aynı dönemde birbirinden bağımsız olarak tarımı geliştirdi. [5]
MERİMDE KÜLTÜRÜ (MÖ 5000–4200)
MÖ 5000’den 4200’e kadar, yalnızca Batı Nil Deltası’nın kenarındaki büyük bir yerleşim yerinden bilinen Merimde kültürü, Aşağı Mısır’da gelişti. Kültürün, Faiyum A kültürü ve Levant ile güçlü bağlantıları vardı. İnsanlar küçük kulübelerde yaşıyor, süslenmemiş basit çanak çömlek üretiyor ve taş aletler kullanıyordu. Sığır, koyun, keçi ve domuz yetiştirilip; buğday, sorgum ve arpa gibi ürünler ekilerek tarımda ilerleme gösterekteydi.
Merimde halkı, ölülerini yerleşim yeri içine gömerek kil figürinler ürettiler.[6] Mısır’ın gerçek boyutlu kilden yapılan ilk kafa Merimde kültüründen çıkmıştır. [7]
BADARİAN KÜLTÜRÜ (MÖ 4400–4000)
Yaklaşık MÖ 4400’den 4000’e[8] Badaryan kültürü adını Der Tasa yakınlarındaki Badari bölgesi için almıştır. Tazya kültürünü (MÖ 4500) ardılı olsa da iki kültür benzerliği dolayısıyla bir çok mısırbilimci, onları tek bir sürekli dönem olarak görüyordu. Badaryan kültürü, (kalitesi çok daha gelişmiş olsa da) asfalt kap çanak çömlek üretmeye devam etti ve 21-29 arası sıra tarihleme (SD) numaraları verildi. [9] Mısırbilimcilerin iki dönemi birleştirmesini engelleyen temel fark, Badarian bölgelerinin taşa ek olarak bakır kullanması ve bu nedenle kalkolitik yerleşim yerleri olması, Neolitik Tazian bölgelerinin ise hala Taş Devri olarak kabul edilmesidir. [9]
NAQADA KÜLTÜRÜ (MÖ 4000–3000)
Naqada kültürü bir arkeolojik kültürdür. Kalkolitik Hanedan Öncesi Mısır (MÖ 4400-3000) arasında varlık göstermiş ve adını Qena bölgesi Naqada kasabasından almıştır. Üç alt döneme ayrılır: Naqada I, II ve III.
Naqada I
Amratian (Naqada I) kültürü, MÖ 4000 ila 3500 yılları arasında varık sürdürdü. [8] Bu kültürde üstü siyah kaplar görünmeye devam ederken, Amrat dönemi 30 ile 39 SD arasını kapsayan döneme ait, birbirine paralel beyaz çizgilerden oluşan kesişen veya çapraz çizgili setlerle süslenmiş bir tür çanak çömlek eşyalar bulundu. çapraz çizgili beyaz eşyalar bulundu.[10]
Naqada II
Gerzean kültürü (Naqada II) yaklaşık MÖ 3500 ile 3200[8] tarihleri arasında Gerzeh bölgesinde yerinde almıştır. Mısır kültürel gelişiminin bir sonraki aşamasıydı ve bu süre zarfında Hanedan Mısır’ın temeli atıldı. Gerzean kültürü büyük ölçüde kesintisiz bir gelişmedir. Amratian kültürü, Nil deltasında başlayan ve Yukarı Mısır üzerinden güneye hareket ancak Nubia Amratian kültürünü çıkarmak için başarısızdı.[13] Gerzean çanak çömleğine 40 ila 62 arasında SD değerleri atanmıştır ve Amratian beyaz çapraz çizgili mallardan veya siyah tepeli mallardan belirgin bir şekilde farklıdır.[10] Çoğunlukla hayvanların, insanların ve gemilerin resimlerinin yanı sıra hayvanlardan türetilmiş gibi görünen geometrik sembollerle koyu kırmızı ile boyanmıştır.[13] Bu dönemden önce nadir bulunan dalgalı kulplar (bazen SD 35 kadar erken bulunsa da), neredeyse tamamen süslenene kadar daha yaygın ve daha ayrıntılı hale geldi. [10]
Bu dönemde, farklı yabancı nesneler ve sanat formları Mısır’a girerek, özellikle Mezopotamya ile Asya’nın çeşitli bölgeleri ile teması gösterdi. Üzerinde açıkça Mezopotamya kabartma oymalar bulunan Gebel el-Arak Bıçak sapı gibi nesneler Mısır’da bulunmuştur[14] ve bu dönemde ortaya çıkan gümüş ancak Küçük Asya’dan elde edilebilmektedir.[13] Ek olarak, Mezopotamya formlarını açıkça taklit eden Mısır objeleri yaratıldı.[15] Silindir contaların yanı sıra gömme panel mimarisi Mısır’da ortaya çıktı. Kozmetik paletlerdeki Mısır kabartmaları, çağdaş Mezopotamya Uruk kültürü ile aynı tarzda yapılmıştır. Geç Gerzean ve erken Semainean dönemlerine ait törensel topuz başları, Mısır yerel tarzı yerine Mezopotamya “armut biçimli” tarzında işlenmiştir. [16]
Bu ticaretin rota belirlemek zordur, fakat temas Canaan genellikle su ile olduğu varsayılır, bu yüzden erken hanedan önceye etmez.[17] Ayrıca, gömme panel mimarisi gibi karmaşık bir şeyin vekaleten Mısır’a girmiş olabileceği ve en azından küçük bir göçmen grubun etkilendiğine inanılmaktadır [17]
Bu yabancı etkiye dair kanıtlara rağmen, Mısırbilimciler genellikle Gerzean Kültürünün ağırlıklı olarak Mısır’a özgü olduğu konusunda hemfikirlerdir.
Protodinastik Dönem
Naqada III dönemi, MÖ 3200-3000[8], genellikle Mısır’ın birleştiği Protodynastik dönem ile aynı kabul edilir.
Naqada III, hiyerogliflerin (bu tartışmalı olsa da), serekhlerin ilk düzenli kullanımı, ilk sulama ve kraliyet mezarlıklarının ilk görünümü olan ilk dönem olmasıyla dikkat çekiyor. [19] Naqada III döneminin sanatı oldukça karmaşıktı ve kozmetik paletlerle örneklendi. Bunlar hanedanlık öncesi Mısır’da yüz veya vücut kozmetiklerinde kullanılan malzemeleri öğütmek ve uygulamak için kullanılıyordu. Protodynastic döneminde, dekoratif paletler bu işlevi yitirmiş gibi görünüyor ve bunun yerine hatıra, süs ve muhtemelen törensel nitelikteydi. Neredeyse tamamen Wadi Hammamat’taki taş ocaklarından çıkan silttaşından yapılmıştır. Paletlerin çoğu hanedanlık öncesi Yukarı Mısır’da bir güç merkezi olan Hierakonpolis’te bulundu. Ülkenin birleşmesinden sonra paletler mezar topluluklarına dahil edilmekten vazgeçti.
HANEDAN MISIR SANATI
ERKEN HANEDAN DÖNEMİ (MÖ 3100-2685)
Mısır’ın Erken Hanedan Dönemi, Yukarı ve Aşağı Mısır’ın MÖ 3100 tarihinde birleşmesiyle başlayıp, genellikle, Naqada III arkeolojik döneminin sonundan yaklaşık MÖ 2686’ya veya Eski Krallığın başlangıcına kadar süren Birinci ve İkinci Hanedanları içeren dönemi kapsadığı kabul edilir. [8]
Mısır yazı sisteminin daha da geliştiği bu dönemde kozmetik paletler yeni bir gelişmişlik düzeyine ulaştı. Başlangıçta, Mısır yazısı esas olarak çeşitli maddelerin miktarlarını gösteren birkaç sembolden oluşuyordu. Kozmetik paletlerde semboller resimli açıklamalarla birlikte kullanılmıştır. Üçüncü Hanedanı’nın sonuna kadar bu 200’den fazla sembolleri hem kapsayacak şekilde fonogramlara ve ideogramlarla gelişti. [20]
ESKİ KRALLIK DÖNEMİ (MÖ 2686-2181)
Mısır Eski Krallık MÖ 2686–2181 aralığını kapsayan dönemdir. Dördüncü Hanedanlığın büyük piramit kurucularının hükümdarlıklarını kapsadığı için “Piramitlerin Çağı” veya “Piramit Yapıcıların Çağı” olarak da bilinir.
Kral Sneferu sanatının mükemmel piramiti ve Giza piramitleri Khufu, Kefren ve Mikerinos krallar altında inşa edildi.[22] Mısır, ilk sürekli medeniyet zirvesine ulaştı, üç sözde “Krallık” döneminden ilki (ardından Orta Krallık ve Yeni Krallık) Aşağı Nil Vadisi’ndeki medeniyetin yüksek noktalarını işaretlenmiştir.
ORTA KRALLIK DÖNEMİ (MÖ 2055-1650)
Mısır Orta Krallık (aka “Birleşimi süresi”) olarak bilinen siyasi bölünmenin bir süre takip Birinci Ara Dönem. Orta Krallık, MÖ yaklaşık 2050’den MÖ 1710’a kadar sürdü.
Mısır’ın Onbirinci Hanedan’ın II. Mentuhotep hükümdarlığı döneminde yeniden birleşmesinden Onikinci Hanedanlığın sonuna kadar uzanıyordu. Onbirinci Hanedanı yöneten Teb ve onikinci Hanedanı yöneten el-Lisht. Orta Krallık döneminde, Osiris popüler dinin en önemli tanrısı oldu. [24] Orta Krallık’ı, Batı Asya’nın Hiksosları tarafından ülkenin yabancı istilalarını içeren başka bir bölünme dönemi olan Mısır’ın İkinci Ara Dönemi izledi.
Mısır’ın Orta Krallık’ta yeniden birleşmesinden sonra, Onbirinci ve Onikinci Hanedanların kralları odaklarını sanata döndürebildiler. Onbirinci Hanedanda, krallar anıtlarını Beşinci ve erken Altıncı Hanedanların Memphite modellerinden etkilenen bir tarzda yaptırdılar. Bu süre zarfında, birleşme öncesi Teb kabartma stili neredeyse tamamen ortadan kalktı.
Onbirinci Hanedan kralları merkezi bir devlet kurarken ve Eski Krallığın politik ideallerine geri dönerken, bu değişikliklerin ideolojik bir amacı vardı.[25] Onikinci Hanedanlığın başlarında, sanat eseri, kraliyet atölyelerinin etkisiyle bir üslup tekdüzeliğine sahipti. Bu noktada, toplumun seçkin üyeleri için sanatsal üretim kalitesi, diğer dönemlerde eşit olmasına rağmen asla geçilemeyen yüksek bir noktaya ulaştı. [26] Mısır’ın Onikinci Hanedanlığın son dönemindeki refahı, kraliyet ve özel anıtlar için kullanılan malzemelerin kalitesine yansıdı.
İKİNCİ ARA DÖNEM (MÖ 1650-1550 CİVARI)
Hyksos Levant menşeili bir hanedan olsada kendilerine özgü bir sanat geliştirmemiş aksine mvcut sanatı devam ettirmişlerdir. [32]
Mevcut gelenek gücüne dayanarak önceki hanedanlardan anıtlar uygulamışlardır. Bunların çoğunda Kral Khyan’ın adı yazılıdır.[33] Büyük bir saray olarak inşa edilen Avaris Khyan yüksek ihtimalle Levanten ziyade Mısır tarzında inşa ortaya çıkarıldı. [34] Kral Apepi’nin Mısır yazı kültürünü koruyarak Rhind Mathematical Papyrus’un kopyalanmasını görevlendirdiği biliniyor.[35] Westcar Papirüsünde korunan hikayeler saltanatından da çıkabilir. [36]
“Hiksos sfenksleri” veya “Tanite sfenksleri”, daha önceki Firavun Amenemhat III’ü (Onikinci Hanedan) geleneksel heykelciklere kıyasla bazı alışılmadık özelliklerle tasvir eden bir kraliyet sfenksleri grubudur, örneğin belirgin elmacık kemikleri ve bir aslanın kalın yelesi, geleneksel nemes baş örtüsü yerine kullanıldı. “Hiksos sfenksleri” adı, bunların daha sonra birkaç Hiksos kralı tarafından yeniden yazıldığı ve başlangıçta Hiksos krallarının kendilerini temsil ettikleri düşünüldüğü için verildi. On dokuzuncu yüzyıl bilim adamları, Hiksoslara ırksal bir köken atamak için heykellerin özelliklerini incelediler.[37] Bu sfenksler Hiksoslar tarafından Orta Krallık’ın şehirlerinden ele geçirildi ve sonra yeni sahiplerinin isimleriyle yeniden yazıldıkları ve saraylarını süsledikleri başkent Avaris’e taşındı. [31]
Bu sfenkslerden yedisi bilinmektedir ve hepsi Tanis’ten çıkarılmıştır. Günümüzde çoğu Kahire Müzesi’nde sergilenmektedir. [31] [38] Diğer III.Amenehat heykelleri Tanis’te bulundu ve Hiksos ile aynı şekilde ilişkilendirildi.
YENİ KRALLIK DÖNEMİ (MÖ 1550-1069)
Yeni Krallık da “Mısır İmparatorluğu” kapsayan, M.Ö 16 ve 11. yüzyıllardavarlık göstermiş ve 18., 19. ve 20. Mısır hanedanları dönemi kapsamaktadır. Yeni Krallık, İkinci Ara Dönemi takip etti ve Üçüncü Ara Döneme geçti. Bu dönem Mısır’ın en müreffeh ve gücünün zirve yaptığı dönemdi. [48]
Amarna sanatı (MÖ 1350)
Amarna dönemi, Firavun Akhenaten’in 18. Hanedanlığın sonlarında başkenti taşıdığı Amarna’daki geniş arkeolojik sit alanı için adlandırılmıştır. Bu dönem ve onu takip eden yıllar, Eski ve Yeni Krallık’taki stilin sürekliliğinin en şiddetli kesintisini oluşturur.
Amarna sanatı, kafaları kaldırılmış figürler, üst üste binen birçok figür ve dolu ve kalabalık birçok sahne ile imgelerdeki hareket ve etkinlik duygusuyla karakterize edilir.
Yeni din güneş merkezli tek Tanrı inancı adına ibadet, kurban ve ibadet görünüşte açık avlu içerisinde gerçekleştirilmiş ve kabartma dekorasyon yaygın olarak kullanıldı.
İnsan vücudu, genel olarak Mısır sanatından farklı olarak Amarna tarzında tasvir edilmiştir. Örneğin, Akhenaten’in vücudunun birçok tasviri, ona büyük kalçalar, belirgin göğüsler ve daha büyük bir karın ve uyluklar gibi belirgin şekilde kadınsı nitelikler verir. Bu, mükemmel bir şekilde yontulmuş bedenlere sahip erkekleri gösteren önceki Mısır sanatından bir sapmadır. Yüzler hala yalnızca profilde gösterilmiştir.
Kısmen talatat olarak bilinen standart boyutlu bloklarla inşa edildikleri için bu döneme ait pek çok bina ayakta kalamamıştır. Bu eğilimi takip eden Amarna’daki tapınaklar, geleneksel Mısır geleneklerini takip etmedi ve açık, tavansız ve kapanma kapıları yoktu. Akhenaten’in ölümünden sonraki nesilde sanatçılar eski tarzlarına döndüler. Daha sonraki sanatlarda hala bu dönemin üslubunun izleri devam etti ancak çoğu bakımdan Mısır sanatı, tıpkı Mısır dini gibi, dönem hiç yaşanmamış gibi olağan özelliklerini sürdürdü. Amarna’nın kendisi terk edildi ve yakın zamanda daha sonraki bir binada keşfedildiği gibi, binaları sökmek ve blokları içe doğru bakacak şekilde yeniden kullanmak da dahil olmak üzere eskiye dair hatıratı tahrip etmek için önemli çaba sarf edildi.
ÜÇÜNCÜ ARA DÖNEM (MÖ 1069–664)
Dönem, Yakın Doğu ve Doğu Akdeniz’deki (Yunan Karanlık Çağı dahil) Geç Tunç Çağı medeniyetlerinin çöküşü ile aynı zamana denk gelen, gerileme ve siyasi istikrarsızlık dönemiydi. Dönemin çoğunda devletin bölünmesi ve yabancılar tarafından fethedilmesi ve yönetilmesi ile bilinmektedir. [51]
Erken bir parçalanma döneminden sonra, ülke, aslen Eski Libya’dan Meshwesh göçmenlerinden gelen M.Ö. 945’te (veya MÖ 943) Shoshenq tarafından kurulan Yirmi İkinci Hanedan tarafından sıkı bir şekilde yeniden birleştirildi. Yirmi dördüncü Hanedanlığın sonraki dönemi Güneyde Nubya krallığının artan etkisinin bu bölünmeden ve ardından gelen siyasi istikrarsızlıktan tam olarak yararlandığını gördü. Sonrasında MÖ 732yılında kuzeye yürüdü ve birkaç yerli Mısır hükümdarlarının kombine gücünü mağlup edilerek Peftjaubast, Tanis Osorkon IV, Iuput II Leontopolis ve Tefnakht Sais gibi Nubia kökenli “Kara Firavunlar” ın Yirmi Beşinci Hanedanlığını kuruldu.
Üçüncü Ara Dönem genellikle, özellikle Eski ve Orta Krallık sanatına atıfta bulunarak, arkaik Mısır stillerine bir dönüşü görülür. [52] Dönemin sanatı, Yirmi beşinci Hanedanlığın Nubia hükümdarlarının heykellerinin özel ikonografisi gibi bazı yabancı özelliklerin dahil edilmesiyle esas olarak geleneksel Mısır tarzlarından oluşur.[52] Yirmi beşinci Hanedan, Eski Mısır’ı yalnızca 73 yıl boyunca kontrol etmesine rağmen, geleneksel Mısır değerlerinin, kültürünün, sanatının ve mimarisinin, anıtsal gibi bazı orijinal yaratımlarla birlikte restorasyonu nedeniyle Mısır tarihinde önemli bir yere sahiptir. [53] [54] 25 hanedanı yönetimi sırasında Napata’dan içinde Nubia (Günümüz Sudan) Aşağı Mısır ve Mısır mimari tarzların genişlemesi izlendi. [52]
GEÇ DÖNEM (MÖ 664-332)
MÖ 525’te Mısır’ın siyasi durumu Persler tarafından ele geçirildi ve neredeyse bir buçuk yüzyıl Mısır’ın Geç Dönemi yaşandı.
MÖ 404’te Persler, kısa bir bağımsızlık dönemine başlayarak Mısır’dan kovuldu. Bu 60 yıllık Mısır yönetimi, bol miktarda gaspçı ve kısa hükümdarlıklarla hatırlandı. Mısırlılar daha sonra Büyük İskender’in gelişiyle MÖ 332’ye kadar Ahamenişler tarafından yeniden işgal edildi. Kaynaklar, İskender’in başkente girdiği zaman Mısırlıların coşkulu Persleri yendiği için tezahürat yaptığını belirtiyor.
Geç Dönem, Büyük İskender’in ölümü ve Ptolemaios hanedanının başlangıcı arası dönemi kapsamaktadır.[58] Bu dönem Mısır için siyasi çalkantıya ve muazzam bir değişime işaret etse de, sanatı ve kültürel gelişmesi devam etti.
Bu, Geç Dönem’de beşinci hanedan olan Otuzuncu Hanedan’dan başlayarak Ptolemaios dönemine kadar uzanan Mısır tapınaklarında görülebilir. Bu tapınaklar Deltadan Philae adasına kadar uzanıyordu. [58] Mısır, ticaret ve yabancı devletlerin fethi yoluyla dış etkilere maruz kalırken, bu tapınaklar çok az Helenistik etkiyle geleneksel Mısır tarzında kaldı.
Otuzuncu Hanedandan kaynaklanan bir başka rahatlama, deneklere daha etli veya ağır bir etki veren [58] vücut ve uzuvların yuvarlak modellemesiydi. Örneğin kadın figürlerinde göğüsleri şişkin ve boyamada üst kolla örtüşmesiydi. Daha gerçekçi tasvirlerde erkekler şişman ya da buruşuk olmaktaydı.
Bu dönemde yaygınlaşan bir başka sanat türü de Horus stelae idi. [58] Bunlar geç Yeni Krallık ve ara dönemden kaynaklanmaktadır, ancak dördüncü yüzyıldan Ptolemaios dönemine kadar giderek yaygınlaşmıştır. Bu heykeller genellikle yılanları tutan ve bir tür tehlikeli canavarın üzerinde duran genç bir Horus’u tasvir ederdi. Horus’un tasviri, genç Horus’un bir akrep ısırığından kurtarıldığı ve tüm tehlikeli hayvanlar üzerinde güç kazanmasıyla sonuçlanan Mısır mitinden geliyordu. Bu heykeller “zararlı yaratıkların saldırılarını engellemek, yılan ısırıkları ve akrep sokmalarını iyileştirmek için” kullanıldı. [58]
PTOLEMAİOS DÖNEMİ (MÖ 305-30)
Antik Heracleion ve İskenderiye’de 19. yüzyılın sonundan itibaren yapılan Keşifler sonucu, MÖ 4. yüzyılda alışılmadık tensel bir ifade ile Isis Tanrısal betimlemenin aksine kadınsal bir biçimleme ile işlenmişti. Bu dönem Mısır’ın Büyük İskender tarafından fethi sırasında başlayan Helenistik formların görülmeye başladığı bir dönemdi. Ancak, bu genellikle ile Mısırlı stilleri karıştırma kaçınılması Ptolemaios heykel tipi Ptolemaios hanedanının gücünü hissettirdiği yerlerde etkin iken[59] ülkenin geri kalanındaki tapınaklar geleneksel Mısır formüllerinin son versiyonlarını kullanmaya devam etti.[60] Bilim adamları Helenistik heykelde bir “İskenderiye stili” önermekle beraber İskenderiye ile ilişkilendirecek çok az şey vardır. [61]
Mermer, bu dönem sanatında yaygın bir şekilde kullanıldı. Ancak hepsinin ithal edilmesi gerekiyordu ve çeşitli mermer tasarrufu tekniklerinden yararlanıldı. Örneğin alçı ile yapıştırılmış bir dizi parça kullanarak sakal, başın arkası ve saçları ayrı parçalar halinde yapılması gibi.[62] Diğer Helenistik krallıklarının sanatının aksine, Ptolemaik kraliyet portreleri genelleştirilmiş ve idealleştirilmiştir. Ancak madeni paralar bazı portre heykellerinin on beş Kral Ptolemys’ten biri olarak tanımlanmasına izin verdi.[63] Sonraki birçok portrede, yüz daha sonraki bir kralı göstermek için açıkça yeniden düzenlendi.[64] Bir Mısır özelliği, kraliçelere İskender’in diğer halef hanedanlarından çok daha fazla önem vermesiydi ve kraliyet çifti genellikle bir çift olarak gösterildi. Bu, bir dizi kraliçenin gerçek gücü kullandığı 2. yüzyıldan önceydi. [65]
2. yüzyılda, Mısır tapınak heykelleri yüzlerinde mahkeme modellerini yeniden kullanmaya başladı ve bir rahip heykelleri genellikle bireysel olarak ayırt edici portre başları elde etmek için Helenistik bir tarz kullandı. [66] Pek çok küçük heykelcik üretildi ki en yaygın türleri İskender, genelleştirilmiş bir “Kral Ptolemy” ve çıplak bir Afroditti.
Çanak çömlek figürleri, groteskler ve Tanagra heykelcik tarzının moda kadınlarını içeriyordu.[60] Şuh grupların işlenmesi en çok kullanılan yöntemlerdendi. Ahşap iç mekanlar için bazı donanımlar, fayans içinde çok hassas desenli çok renkli şahinler içerirdi.
ROMA DÖNEMİ (MÖ 30 – MS 619)
Feyyum mumya portreleri muhtemelen Mısır Roma döneminde Mısır sanatının en ünlü örneğidir. Bunlar doğal boyalı bir tür portre bağlı ahşap kurullarında Üst sınıf mumyalar gelen Roman Mısır örnekleri oldu. Klasik dünyanın en saygın sanat biçimlerinden biri olan panel boyama geleneğinin öncüllerinden oldular. Fayum portreleri, bu gelenekten günümüze kalan tek büyük sanat eseridir.
Mumya portreler yaygın olarak Mısır’ın Faiyum Havzası’nda özellikle, Hawara ve Hadrian Roma şehir Antinoupolis bölgesinde bulunmuştur. “Faiyum portreleri” genellikle coğrafi bir betimlemeden çok stilistik bir betimleme olarak kullanılırdı. Boyalı kartonaj mumya kutuları firavun dönemine kadar uzanırken, Faiyum mumya portreleri, Mısır’ın Roma işgali zamanına kadar uzanan bir yenilikti. [68]
Portreler, MÖ 1. yüzyılın sonlarından veya MS 1. yüzyılın başlarından itibaren İmparatorluk Roma dönemine aitti. Üretimlerinin ne zaman bittiği belli değildir, ancak son araştırmalar 3. yüzyılın ortalarını bitmiş olabileceğini göstermektedir. Onlar, Mısır’daki yerel Kıpti ikonografisi geleneği de dahil olmak üzere, post-klasik dünyada Bizans ve Batı geleneklerine devam eden klasik dünyanın panel resim geleneğinden hayatta kalan çok az sayıdaki en büyük gruplar arasında yer almaktaydılar.
ESKİ MISIR SANATININ ÖZELLİKLERİ
Mısır sanatı, hem kabartma hem de resimdeki ana figürler için kullanılan, bacakları (oturmadığı yerlerde) ve yandan görüldüğü gibi, gövdesi önden görüldüğü gibi gösterilen kendine özgü figür geleneğiyle bilinir.
Figürler ayrıca yerden alnındaki saç çizgisine kadar 18 “yumruk” ölçüsünde standart bir orantı setine sahiptir. [70] Bu, Hanedan I’in Narmer Paleti kadar erken bir zamanda ortaya çıkmaktadır, ancak bu idealize edilmiş figür kuralı, tutsaklar ve cesetler gibi bazı faaliyetlerde yer alan küçük figürlerin gösterilmesinde kullanılmaz. [71]
Diğer gelenekler erkek heykellerini kadınlardan daha koyu yapmasıdır. Oldukça gelenekselleştirilmiş portre heykelleri, İkinci Hanedanlığa kadar (MÖ 2.780’den önce) ortaya çıkmaktadır.[72] Bunun dışında Amarna dönemi teknikte arasında Ahkenaten [73] ve Onikinci Hanedanlığından yöneticilerin idealize özellikleri gibi bazı başka süreler, diğer Mısır sanat sözleşmeler gibi, Yunan işgal kadar çok az değişmiştir. [74]
Mısır sanatı hiyerarşik oranlar kullanılmış ve şekillerin boyutu onların göreceli önemini göstermiştir. Tanrılar veya ilahi firavun genellikle diğer figürlerden daha büyükken, yüksek görevlilerin veya mezar sahibinin figürleri genellikle daha küçüktür ve en küçük ölçekte herhangi bir hizmetçi, eğlence, hayvan, ağaç ve mimari detaylardır. [75]
ANONİMLİK
Eski Mısır sanatçıları nadiren bize isimlerini bıraktılar. Mısır sanat eseri, çoğu zaman kolektif olduğu için de anonimdir. [76]
SEMBOLİZM
Sembolizm Mısır sanatına hakim oldu ve bir düzen duygusu oluşturmada önemli bir rol oynadı. Örneğin firavunun kıyafeti, düzeni sağlama gücünü temsil ediyordu. Hayvanlar da Mısır sanatında oldukça sembolik figürlerdi. Bazı renkler anlamlıydı. [77]
Eski Mısır sanat dilinde dört temel renk terimlerini bulunmaktaydı. Bunlar kem (siyah), hedj (beyaz / gümüş), wadj (yeşil / mavi) ve deşher (kırmızı / turuncu/ sarı) şeklindeydi. Örneğin mavi, bereket, doğum ve Nil’in hayat veren sularını sembolize ediyordu.[78] Mavi ve yeşil bitki örtüsünün ve dolayısıyla gençleşmenin renkleriydi. Osiris yeşil deri ile gösterilebilirken 26. Hanedan döneminde ki tabut yüzleri genellikle yeniden doğuşu yardımcı olması için yeşil renkle boyanırdı. [79]
Bu renk sembolizmi, cenaze ekipmanlarında turkuaz ve fayansın popülerliğini açıklamakktadır. Kraliyet figürleri için siyahın kullanılması, benzer şekilde Mısır’ın doğduğu Nil’in verimli alüvyal toprağını [77] ifade ederdi ve doğurganlık ile yenilenme çağrışımlarını taşıyordu. Bu nedenle, Osiris’in sık sık siyah tenli gösterdiği gibi kralın heykelleri kullanılırdı. Siyah aynı zamanda ölümden sonraki yaşamla da ilişkilendirildi ve Anubis gibi cenaze tanrılarının rengiydi.
Altın, doğal olmayan görünümü ve değerli malzemelerle olan ilişkisi nedeniyle tanrısallığı ifade ederdi. [77] Ayrıca, altın eski Mısırlılar tarafından “tanrının eti” olarak kabul ediliyordu. [80] Mısırlılar tarafından “beyaz altın” olarak anılan gümüş, aynı şekilde “tanrının kemikleri” olarak adlandırılıyordu. [80]
Kırmızı, turuncu ve sarı kararsız renklerdi. Doğal olarak güneşle ilişkilendirildiler ve Krallığın güneş yönlerini vurgulayan kraliyet heykelleri için kuvarsit gibi kırmızı taşlar tercih edilirdi. Carnelian’ın mücevher konusunda benzer sembolik ilişkileri vardı. Papirüs belgelerine önemli isimler yazmak için kırmızı mürekkep kullanıldı. Kırmızı aynı zamanda çöllerin rengiydi ve dolayısıyla Set ile ilişkilendirildi.
MALZEMELER
FAYANS
Mısır fayansı, kuvars kumu (veya ezilmiş kuvars), az miktarda kireç ve bitki külü veya natrondan yapılmış seramik bir malzemedir. Malzemeler birbirine karıştırılır, perdahlanır ve sert parlak bir görünüme ulaşıncaya kadar fırınlanırdı. Fayans, Hanedanlık Öncesi Dönemden İslami zamanlara kadar kakmalar ve küçük nesneler, özellikle ushabtis için yaygın olarak kullanılmıştır. Daha doğru bir şekilde ‘sırlı kompozisyon’ olarak adlandırılan Mısır fayansı, ortaçağ İtalya’sının (orijinal olarak Faenza’da üretilen) kalay kaplı toprak eşyalarına yüzeysel benzerliğinden sonra ilk Mısırbilimciler tarafından bu şekilde adlandırıldı.
Eski Mısırlılar Faenza yerine kelime ‘göz kamaştırıcı’ anlamına gelen tjehenet kullanmaktaydılar ve her şeyden önce turkuaz ve lapis lazuli gibi daha değerli malzemelerin ucuz bir alternatifi olarak değerlendirmekteydiler. Aslında, fayans en çok mavi-yeşil şekillerde üretiliyordu, ancak geniş bir renk yelpazesi mümkündü. [81]
CAM
Camsı malzemeler fayans ve Mısır mavisi Mısır’da erken bir dönemden itibaren üretilmesine rağmen, camın kendisi için teknoloji ancak 18. Hanedanlığın başlarında mükemmelleştirildi.
Mısırlıların cam için kullanılan sözcükleri yabancı kökenli olduğu için muhtemelen Levant’tan ithal edilmiştir. Amenhotep II’nin cenaze eşyaları, bir dizi farklı teknik gösteren birçok cam eseri içeriyordu. Bu dönemde, malzeme maliyetli ve nadirdi ve kraliyet tekeli olabilirdi. Bununla birlikte, 18. Hanedanlığın sonunda Mısır muhtemelen Doğu Akdeniz’in diğer bölgelerine cam ihraç etmek için yeterli miktarlarda yaptı. Amarna ve Pi-Ramesses’de cam atölyeleri kazıldı. Hammaddeler – silika, alkali ve kireç – Mısır’da kolayca bulunabiliyordu, ancak hazır mavi cam külçeleri de Levant’tan ithal edildi ve Antalya Kaş Uluburun açıklarında ki gemi enkazının kargosunda bulundu. [82]
MISIR MAVİSİ
Mısır mavisi, fayans ve camla ilişkili ancak ondan farklı bir malzemedir. “Frit” olarak da adlandırılan Mısır mavisi, kuvars, alkali, kireç ve bir veya daha fazla renklendirme maddesinden (genellikle bakır bileşikleri) yapılmıştır. Bunlar, kristalin tek tip bir renk kütlesi haline gelinceye kadar birlikte ısıtılırdı (çekirdek ve yüzey katmanının farklı renklerde olduğu fayansın aksine).
Mısır mavisi, heykelcikler ve diğer küçük nesneler yapmak için elle işlenebilir veya kalıplara bastırılabilir. Pigment üretmek için de öğütülebilir. İlk olarak Dördüncü Hanedanlıkta onaylanmıştır, ancak özellikle Ptolemaios ve Roma döneminde özellikle popüler hale gelmiştir. [83]
Mavi renk, The Art’ın yazarı W. Stevenson Smith’e göre ilk Hanedanlık döneminde inşa edilen Saccara Mezarı’nda rengin mat desenleri süslediği IV. Hanedanlığa kadar sadece idareli bir şekilde kullanıldı. Bu keşif yapılıncaya kadar mavi renk Mısır sanatında bilinmiyordu. [84]
METALLER
Önde gelen bir metalurji merkezi olmasa da, eski Mısır yine de sınırları içinde ve komşu topraklarda bulunan metalleri çıkarmak ve işlemek için teknolojiler geliştirdi.
Bakır, Mısır’da sömürülen ilk metaldi. Badarian mezarlarında küçük boncuklar bulunmuştur. Daha sonraki Hanedanlık Dönemi’nde kalıp döküm, tavlama ve soğuk çekiçleme kombinasyonu ile daha büyük parçalar üretildi. Bakır eserlerin üretimi, Piramitlerin taş bloklarını kesmek için çok sayıda bakır keski üretildiğinde Eski Krallık’ta zirveye ulaştı. Bakır heykeller Pepi I ve Merenre gelen Hierakonpolis büyük ölçekli maden nadir kurtulanlardandı.
Tutankhamun’un altın hazinesi eski Mısır’ın zenginliğini sembolize ediyor ve firavun kültüründe altının önemini gösteriyordu. Bir kraliyet mezarındaki mezar odasına “altın ev” deniyordu. Mısır dinine göre tanrıların eti altından yapılmıştı. Asla kararmayan parlak bir metal, tanrıların kült görüntüleri, kraliyet cenaze ekipmanları için ve dikilitaşların tepelerine parlaklık katmak için ideal bir malzemeydi. Mücevherler için yaygın olarak kullanılmış ve sadık hizmetlerin bir ödülü olarak görevlilere dağıtılmıştır (onur altını).
Gümüşün Levant’tan ithal edilmesi gerekiyordu ve nadirliği başlangıçta ona altından daha fazla değer verilmesine neden oldu. (Altın elektrum gibi, Mısır ve Nubia sınırları içinde kolayca bulunabiliyordu). Gümüş işçiliğinin ilk örnekleri arasında Hetepheres’in bilezikleri sayılabilir.
Orta Krallık için gümüş belki de Ortadoğu ile artan ticaretin altın daha az değerli hale gelmiş gibi görünmektedir. Ege’de yapılan gümüş objeler sıklıkla bulunabilmekteydi. Mısır dininde tanrıların kemiklerinin gümüşten yapıldığı inanılmaktaydı. [85]
Demir, Mısırlılar tarafından büyük ölçekte sömürülen son metaldi. Badarian döneminden boncukların üretiminde meteoritik demir kullanılmıştır. Ancak demiri eritmek için gerekli olan ileri teknoloji Geç Dönem’e kadar Mısır’a getirilmemiştir. Bundan önce, demir nesneler ithal edildi ve bu nedenle nadir oldukları için çok değerliydi. Amarna mektupları Yakın Doğu hükümdarları, özellikle tarafından gönderilen demir diplomatik hediye atıfta Hititler için, Amenhotep III ve Akhenaten. Demir aletler ve silahlar yalnızca Mısır’da Roma Dönemi’nde yaygınlaştı.
AHŞAP
Arkeolojik bağlamlarda nispeten zayıf hayatta kalması nedeniyle, ahşap, Eski Mısır’dan kalma eserler arasında özellikle iyi temsil edilmemiştir. Bununla birlikte, ağaç işçiliğinin erken dönemlerden itibaren yüksek standartlarda gerçekleştirildiği anlaşılıyor. Yerli ağaçlar, gövdeleri binalarda kirişler olarak kullanılabilen veya tahtalar üretmek için bölünebilen hurma ve dom palmiyelerini içeriyordu. Tamarisk, akasya ve çınar inciri mobilya imalatında kullanılırken, daha fazla esneklik gerektiğinde (örneğin kase imalatında) dişbudak kullanılmıştır. Bununla birlikte, tüm bu doğal ahşaplar nispeten düşük kalitedeydi; özellikle Doğu Akdeniz’den daha ince çeşitlerin ithal edilmesi gerekiyordu.[86]
LAPİS LAZULİ
Lapis lazuli, göklerle sembolik ilişkisi nedeniyle eski Mısırlılar tarafından çok değer verilen koyu mavi yarı değerli bir taştır. Afganistan’ın kuzeydoğusundaki dağlardan uzun mesafeli ticaret yollarıyla ithal edildiğinden, altın ve gümüş hariç diğer tüm malzemelerden daha üstün kabul edilirdi. Renkli cam veya fayans, ucuz bir taklit sağlıyordu. Lapis lazuli ilk kez Hanedanlık Öncesi Dönem’de önem görmeye başlamıştır. İkinci ve Üçüncü Hanedanlar sırasında arzdaki geçici bir kesinti, muhtemelen eski Yakın Doğu’daki siyasi değişiklikleri yansıtıyordu. Daha sonra takılarda, küçük heykelciklerde ve tılsımlarda yoğun olarak kullanıldı. [87]
DİĞER MALZEMELER
- Jasper, kırmızı, yeşil veya sarı bantlar veya yamalar içeren saf olmayan bir kalsedon şeklidir. Yaşamın ve evrenin olumlu yönlerinin sembolü olan kırmızı jasper, her şeyden önce muska yapımında kullanılmıştır. Ölüler Kitabında, baştankara muska veya tyet (İsis düğümü) gibi belirli muskalar için ideal olduğunu ait Büyüler, kırmızı jasper yapılıyordu. Daha nadir kullanılan yeşil jasper, özellikle bok böcekleri, özellikle de kalp bok böcekleri yapmak için kullanılırdı.
- Serpantin, magnezyumun hidratlanmış silikatları için genel bir terimdir. Çoğunlukla doğu çölünden gelir ve soluk yeşilden siyahın koyu kenarına kadar birçok renk tonunda oluşur. En eski zamanlardan beri kullanılan, özellikle kalp bokböcekleri yapmak için aranıyordu.
- Steatit (sabuntaşı olarak da bilinir) klorit ailesinin bir mineralidir. Çalışması çok kolay olması gibi büyük bir avantaja sahiptir. Steatit muskalar, Hanedanlık Öncesi Dönemden itibaren bağlamlarda bulunur, ancak sonraki dönemlerde genellikle ince bir fayans tabakasıyla kaplanır ve çok sayıda bok böceği yapımında kullanılırdı.
- Turkuaz opak bir taştır, gök mavisi ila mavi-yeşile. Bakır izleri ile mavi renklendirilmiş doğal bir alüminyum fosfattır. Tanrıça Hathor ile yakından bağlantılı olarak, esas olarak Sinai’deki (Serabit el-Khadim’deki) madenlerden çıkarıldı. Mısırlılar, özellikle dinamizmin ve canlı yenilenmenin simgesi olan yeşilimsi tonlara düşkündü. Geç Dönemde (lâcivert taşı gibi) turkuaz zevk ve heyecanını ile eşanlamlı olarak kullanıldı.
HEYKEL
Anıtsal heykel ve antik Mısır ‘ın tapınak ve mezarların iyi bilinmektedir [88] ancak rafine ve narin küçük eserler çok daha büyük sayılarda bulunmaktadır. Mısırlılar, gölgelerle vurgulanacak ana hatlar ve formlar için en iyi güneş ışığında görülen batık kabartma tekniğini kullandılar. Bir ayağı diğerinin önünde duran ayakta duran heykellerin kendine özgü pozu, parçanın dengesi ve gücü için yardımcı oldu. Bu tekil poz, Mısır sanat tarihinin başlarında ve Ptolemaik döneminin başlarında kullanıldı, ancak oturmuş heykeller de yaygındı.
Mısır firavunları her zaman tanrılar olarak kabul edilirdi, ancak diğer tanrılar, firavunu başka bir tanrı olarak temsil etmeleri dışında, büyük heykellerde çok daha az yaygındır; ancak diğer tanrılar sık sık resim ve kabartmalarda gösterilmektedir. Abu Simbel’de ki ana tapınağın dışında ünlü dört devasa heykel dizisi, burada olağanüstü büyük olmasına rağmen tipik bir şema olan Ramses II’yi gösterir.[89] Daha büyük heykellerin çoğu Mısır tapınaklarından veya mezarlarından günümüze ulaşmıştır; tanrıları, firavunları ve kraliçelerini temsil etmek için, genellikle tapınakların içinde veya dışındaki açık alanlar için devasa heykeller inşa edildi. Giza’nın çok erken devasa Büyük Sfenksi asla tekrarlanmadı, ancak sfenksler ve diğer hayvanlar dahil olmak üzere çok büyük heykellerle kaplı caddeler birçok tapınak kompleksinin bir parçasını oluşturuyordu. Genellikle naosta tutulan bir tapınaktaki bir tanrının en kutsal kült görüntüsü, tanrının bir görüntüsünü tutan nispeten küçük bir tekne veya barque biçimindeydi ve genellikle değerli metallerdi.
Hanedan IV (MÖ 2680–2565) döneminde, Ka heykeli fikri sağlam bir şekilde oluşturuldu. Bunlar, ruhun ka kısmı için bir dinlenme yeri olarak mezarlara konulmuştu ve bu nedenle, çok sayıda daha az gelenekselleşmiş varlıklı idareciler ve eşlerinin heykelleri vardır ve çoğu da Mısır’ın az sayıdaki yerinden biri olduğu için ahşaptan yapılmış. İklimin ahşabın bin yıl boyunca hayatta kalmasına izin verdiği dünya ve birçok blok heykellerdi. Sözde yedek kafalar, düz tüysüz kafalar, özellikle natüralisttir, ancak eski Mısır’da gerçek portrelerin ne ölçüde olduğu hala tartışılmaktadır.
İlk mezarlar ayrıca ölen kişinin öbür dünyada yaşam tarzını sürdürmesi için gerekli olan kölelerin, hayvanların, binaların ve tekneler gibi nesnelerin (ve daha sonra ushabti figürlerinin) küçük modellerini de içeriyordu. [90] Bununla birlikte, ahşap heykellerin büyük çoğunluğu çürümekten dolayı kayboldu veya muhtemelen yakıt olarak kullanıldı. Küçük tanrı figürleri veya onların hayvan karakterleri çok yaygındır ve çanak çömlek gibi popüler malzemelerde bulunur. Ayrıca tanrı figürlerinden oyuncaklara ve oymalı mutfak eşyalarına kadar çok sayıda küçük oyma nesneler de vardı. Alabaster, bunların pahalı versiyonları için kullanıldı, ancak boyalı ahşap en yaygın materyaldi ve öbür dünyayı sağlamak için mezarlara yerleştirilen küçük hayvan, köle ve eşya modelleri için normaldi.
Heykeller yapılırken çok katı kurallara uyuldu ve her Mısır tanrısının görünüşü belirli kurallar tarafından yönetildi. Örneğin, gök tanrısı (Horus) bir şahin başıyla, cenaze törenlerinin tanrısı (Anubis) ise bir çakal başıyla gösterilecekti. Sanat eserleri bu konvansiyonlara uygunluklarına göre sıralandı ve konvansiyonlar o kadar sıkı takip edildi ki, üç bin yıldan fazla bir süredir heykellerin görünümü çok az değişti. Bu sözleşmeler, figürün ka’nın zamansız ve eskimeyen kalitesini iletmeyi amaçlıyordu.
Eski Mısır heykellerinde yaygın bir rahatlama, kadın ve erkeklerin temsili arasındaki farktı. Kadınlar genellikle idealist bir biçimde temsil edildi, genç ve güzeldi ve nadiren daha yaşlı bir olgunlukta gösterildi. Erkekler ya idealist bir tarzda ya da daha gerçekçi bir tasvirle gösterildi. [48] Erkeklerin heykelleri genellikle erkeklere o kadar yaşlı olduğunu gösteriyordu, çünkü yaşlanmanın yenilenmesi onlar için olumlu bir şeydi, oysa kadınlar sürekli olarak genç olarak gösteriliyordu. [91]
STEL
Stel, çoğu zaman eğimli bir üst kısmı olan, metin ve resimlerle boyanmış ve oyulmuş, dik bir taş veya ahşap tablettir. Mısır tarihi boyunca cenaze, adak ve anma gibi çeşitli amaçlar için çok sayıda örnek üretildi. Cenaze steller, erken gelen onaylanmış 1 Hanedanı tipik adını ve ölen başlıklarını taşıyordu. Mezar sahibinin kimliğini belirlemeye yarayan bu temel biçim, büyülü bir işlevi olan cenaze ekipmanının önemli bir bileşeni haline geldi. Bu nedenle, 2. Hanedandan itibaren, mal sahibi genellikle yiyecek ve içecekle dolu bir sunu masasının önünde oturmuş olarak gösterildi; içinde Orta Krallık Sunma formülü genellikle stelin tepesine yazılmıştır. Her ikisi de öbür dünyada sürekli bir teklif tedariki sağlamak için tasarlandı. Tanrılara dualarla yazılmış adak stelleri, belirli bir duruma uygun bir sonuç arayan tapınanlar tarafından adanmıştır. Orta Krallık’ta yüzlerce kişi, Osiris’in yıllık alayına katılabilmeleri için hacılar tarafından Abydos’taki “büyük tanrının terasına” yerleştirildi. Yeni Krallık’ta yaygın olan belirli bir adak steli çeşidi, tanrıyı duayı veya isteği dinlemeye teşvik etmek için insan kulağı imgeleri ile yazılmış kulak steliydi.
Hatıra steller (örneğin, Amarna dönemi); askeri zaferleri kutlamak için (örneğin, Merneptah Steli); ve sınırlar oluşturmak (örneğin, Senusret III’ün Semna steli ve Amarna çevresindeki sınır stelleri) için yapılmıştır. [93]
PİRAMİT
Bir piramit, bir piramidin tepesindeki bir kapak taşıdır. Eski Mısır dilinde benbenet olarak adlandırılan bu, piramidi bir bütün olarak kutsal Benben taşı ile ilişkilendirdi. Piramidi, orta krallık döneminde güneş ışınlarını yansıtmak için altın varakla kaplanmış olabilirdi ve genellikle kraliyet başlıkları ve dini sembollerle çizilirdi. [95]
RESİM
Tüm Mısır rölyefleri boyanmamış ve mezarlar, tapınaklar ve saraylardaki daha az prestijli eserler sadece düz bir yüzeye boyanmıştır. Taş yüzeyler badana ile veya pürüzlü ise, üzerinde daha pürüzsüz bir gesso tabakası olan kaba bir çamur sıva tabakası ile hazırlanmıştır; bazı ince kireçtaşları doğrudan boyayı alabilir. Pigmentler çoğunlukla mineraldi ve solmadan güçlü güneş ışığına dayanacak şekilde seçildi. Boyamada kullanılan bağlayıcı ortam belirsizliğini koruyor: yumurta temperası ve çeşitli sakızlar ve reçineler önerilmiştir. İnce bir ıslak sıva tabakasına boyanmış gerçek fresk kullanılmadığı açıktır. Bunun yerine, boya, fresk ve seko olarak adlandırılan kurumuş sıvaya uygulandı. italyanca. Boyamadan sonra, genellikle koruyucu bir kaplama olarak bir vernik veya reçine uygulandı ve elementlere biraz maruz kalan birçok resim, tamamen açık duvarlardakiler nadiren olsa da, oldukça iyi bir şekilde hayatta kaldı. [96] Ahşap heykelcikler dahil olmak üzere küçük nesneler genellikle benzer teknikler kullanılarak boyanmıştır.
Mısır’ın aşırı kuru iklimi nedeniyle birçok eski Mısır resmi mezarlarda ve bazen tapınaklarda hayatta kaldı. Resimler genellikle merhum için hoş bir ahiret hayatı yapma niyetiyle yapılmıştır. Temalar öbür dünyada yolculuk veya ölen kişiyi yeraltı tanrıları (Osiris gibi) ile tanıştıran koruyucu tanrıları içeriyordu. Bazı mezar resimleri, merhumun hayatta iken dahil olduğu ve sonsuza kadar yapmaya devam etmek istediği faaliyetleri göstermektedir.
Gönderen Yeni Krallık dönemi ve sonrasına ve Ölüler Kitabı Entombed kişiyle toprağa verildi. Öbür dünyaya bir giriş için önemli kabul edildi. [97]
Mısır resimleri, aynı anda hem hayvanın hem de insanın yandan ve önden görünüşünü gösterecek şekilde boyanmıştır. Örneğin, sağdaki resim, kafayı profilden, gövdeyi de önden gösterir. Ana renkleri kırmızı, mavi, yeşil, altın, siyah ve sarıydı.
Avlanma ve balıkçılık sahnelerini gösteren resimler, sazlık ve sudan oluşan canlı yakın plan manzara arka planlarına sahip olabilir, ancak genel olarak Mısır resmi derinlik duygusu geliştirmedi ve ne manzara ne de görsel bir perspektif duygusu bulunmadı, figürler oldukça farklılık gösteriyor. konumlarından ziyade önemleri ile boyutları.
MİMARİ
Eski Mısır mimarları, güneşte kurutulmuş ve fırında pişirilmiş tuğlalar, ince kumtaşı, kireçtaşı ve granit kullandılar. Mimarlar tüm çalışmalarını dikkatlice planladılar. Çamur veya harç kullanılmadığı için taşların birbirine tam olarak oturması gerekiyordu. Piramitleri oluştururken, inşaatın yüksekliği büyüdükçe işçilerin yukarı çıkmasına izin vermek için rampalar kullanıldı. Yapının tepesi tamamlandığında, ressamlar aşağı inerken rampa kumunu kaldırarak yukarıdan aşağı dekore edilmişlerdir. Piramitler gibi yapıların dış duvarları sadece birkaç küçük açıklık içeriyordu. Parlak renklerdeki hiyeroglif ve resimsel oymalar, bokböceği, kutsal böcek, güneş diski ve akbaba gibi birçok motif dahil olmak üzere Mısır yapılarını süslemek için bolca kullanıldı. Firavun’un bir tanrı olmak için geçireceği değişiklikleri anlattılar. [99]
MÖ 2600’lerin başlarında mimar Imhotep, yüzeyi papirüs, nilüfer ve palmiye gibi demetlenmiş sazlıkların organik biçimini yansıtacak şekilde oyulmuş taş sütunlardan yararlandı; Daha sonra Mısır mimarisinde yönlü silindirler de yaygındı. Biçimlerinin, arkaik sazdan inşa edilmiş tapınaklardan geldiği düşünülmektedir. Taştan oyulmuş sütunlar, oyulmuş ve boyanmış hiyeroglifler, metinler, ritüel imgeler ve doğal motiflerle son derece süslenmiştir. En önemli türlerden biri papirüs biçimli sütunlardır. Bu sütunların kökeni için geri gider 5 Hanedanı. Şeritlerle süslenmiş bir demet halinde bir araya getirilen lotus (papirüs) saplarından oluşurlar: Başkent, çan çiçeği şeklinde açılmak yerine şişer ve sonra tomurcuktaki bir çiçek gibi tekrar daralır. Lotus sapı gibi yarım küre şeklini almak için incelen taban, sürekli tekrar eden bir stipül bezemesine sahiptir. At Luksor Tapınağı, kolonlar, eski Mısırlılar katlanmamış olması dünyanın yaratılmasını inanılan hangi bataklık belki sembolik papirüs demetleri anımsatan bulunmaktadır.
TAKI
Eski Mısırlılar, ilk Hanedanlık Öncesi zamanlardan kalma bir süsleme ve kişisel dekorasyon sevgisi sergilediler. Badarian mezarlarında genellikle sırlı steatit, deniz kabuğu ve fildişinden yapılmış boncuk dizileri vardı. Altın, gümüş, bakır ve fayans takılar da hanedanlık öncesi dönemin başlarında tasdik edilmektedir; 1. Hanedandan önceki yüzyıllarda daha çeşitli malzemeler tanıtıldı. By Eski Krallık, kombinasyonu akik, turkuaz ve lâcivert taşı kraliyet takı için kurulan ve bu standart olacak olan olmuştu Orta Krallık. Daha az sofistike parçalar kemik, sedef veya deniz kabukları kullanabilir.
Özel malzeme seçimi, pratik, estetik ve sembolik hususlara bağlıydı. Bazı mücevher türleri her zaman popüler kalırken, diğerleri modaya girip çıktı. İlk kategoride boncuklu kolyeler, bileklikler, kolçaklar ve kemerler vardı. Boncuk önlükleri ilk olarak 1.Hanedansta onaylanırken, usekh geniş yakalılar Erken Eski Krallık’tan itibaren standart bir tip haline geldi. Orta Krallık’ta, gözden düştüler, yerini parmak yüzükleri ve kulak süsleri (yüzükler ve fişler) aldı. Yeni Krallık takıları genellikle önceki dönemlere göre daha ayrıntılı ve gösterişlidir ve Antik Yunan ve Doğu Akdeniz’in tarzlarından etkilenmiştir. Tutankhamun’un mezarında birçok güzel örnek bulundu. Hem kraliyet hem de özel mücevherler dini sembolizmle doluydu. Ayrıca kullanıcının zenginliğini ve rütbesini göstermek için kullanıldı. Dahshur ve Lahun’da bulunan ve 18. Hanedanlığın prensesleri için yapılan parçalarda örneklendiği üzere, kraliyet mücevherleri her zaman en ayrıntılı olanıydı, kayırılmış saray mensupları, kraliyet lütfunun bir işareti olarak “onur altını” ile ödüllendirildi.
Kuyumculuk teknikleri, hayatta kalan eserlerden ve mezar süslemelerinden yeniden inşa edilebilir. Mereruka’nın mezarında bir kuyumcu atölyesi gösterilir ; Birkaç Yeni Krallık de mezarlar Teb benzer sahneler içeriyor. [100]
MUSKA
Bir muska, sahibine büyülü bir koruma sağlamak veya belirli nitelikleri taşımak için giyilen küçük bir tılsımdır (örneğin, bir aslan tılsımı gücü iletebilir veya kare şeklinde bir muska doğruluğu ifade edebilir). Badarian döneminden itibaren onaylanan muskalar hem yaşayanlar hem de ölüler için üretildi. Mumya ambalajlarının belirli yerlerine özel muskalar yerleştirildi. Kalp bok böceği ahirette ölen kalbi korumak için muska özel bir biçimiydi. Muskalar fayans, cam ve değerli taşlar da dahil olmak üzere çok çeşitli malzemelerden – genellikle önemli bir sembolik rol oynayan – ve çok çeşitli biçimlerde yapılmıştır. Kutsal nesneleri tasvir edebilirler ( Djed gibisütun, Tyet kuşağı veya Wedjad gözü); hayvanlar (boğa başı muskaları hanedanlık öncesi dönemin sonlarında özellikle yaygındı); veya hiyeroglifler (örneğin, Ankh veya Sa). Gönderen Yeni Krallık itibaren, tanrılar – gibi özellikle ev tanrılar Bes ve taweret – muska için popüler konular vardı. [101]
BOK BÖCEĞİ ŞEKLİNDE MUSKALAR
Kalp için koruyucu muska, yaratıcının ve güneş tanrısı Khepri’nin tezahürü olan bok böceği biçimindeydi. Yeni yaşamın ve dirilişin bir simgesiydi. Bokböceği böceğinin yerde bir gübre topunu ittiği görüldü ve buradan böceğin güneşi gökyüzünde yuvarladığı fikri ortaya çıktı. Daha sonra, genç böceklerin topun içindeki yumurtalarından çıktıkları gözlemlendi, bu nedenle yaratma fikri ortaya çıktı: hayat, ilkel çamurdan fışkırır.
Kalp bokböceği, ölünün kalbini saran mumyaya sarılmış büyük bir bok böceği muskasıydı. Fayans, cam, sırlı steatit, şist, feldispat, hematit ve obsidiyen gibi çeşitli yeşil ve koyu renkli malzemelerden yapılmıştır.[102] Siyah, ölümden sonraki yaşamla da ilişkilendirilirken mavi ve yeşil, Nil’in doğumu ve hayat veren suları ile ilişkilendirildi.
ÇANAK ÇÖMLEK
Ölülerin mezarlarına farklı tipte çömlek parçaları bırakılmıştır. Bu türden bazı çömlek eşyalar, mumyalama işleminden önce çıkarılan akciğerler, karaciğer ve daha küçük bağırsaklar gibi vücudun iç kısımlarını temsil ediyordu. Emaye çanak çömleklerdeki çok sayıda küçük nesne de ölülerle birlikte çökeltildi. Mezar duvarlarının, üzerine mezarların ölü sakinleriyle ilgili efsanelerin kazınmış veya etkilenmiş olduğu yaklaşık 15-25 cm yüksekliğinde çanak çömlek külahları ile işlenmesi alışılmış bir şeydi. Bu külahlar genellikle ölenlerin isimlerini, unvanlarını, tuttukları büroları ve cenaze amaçlarına uygun bazı ifadeleri içeriyordu.
KALİGRAFİ
Mısır yazısı dikkate değer ölçüde muhafazakar bir sistem ve küçük bir okuryazar azınlığın korunması olarak kaldı, bu arada konuşma dili önemli ölçüde değişti. Mısır stelleri ince oyulmuş hiyerogliflerle süslenmiştir.
Hiyeroglif yazının kullanımı, MÖ 32. yüzyılda (Naqada III) İlk Tunç Çağı’ndaki proto-okuryazar sembol sistemlerinden kaynaklandı ve Mısır dilinde yazılmış ilk deşifre edilebilir cümle İkinci Hanedanlığa (MÖ 28. yüzyıl) kadar uzanıyordu. Mısır hiyeroglifleri, Orta Krallık döneminin klasik dilinde anıtsal yazıtlar için kullanılan olgun bir yazı sistemine dönüştü ; bu dönemde, sistem yaklaşık 900 farklı işaretten yararlandı. Bu yazı sisteminin kullanımı Yeni Krallık ve Geç Dönem boyunca ve Pers ve Ptolemaios’a kadar devam etti.dönemler. Hiyerogliflerin geç kullanımı, MS 4. yüzyıla kadar uzanan Roma döneminde bulunmuştur.
MOBİLYA
Modern standartlara göre, eski Mısır evleri çok seyrek döşenmiş olsa da, ahşap işleme ve marangoz yapımı oldukça gelişmiş zanaatlardı. Tüm ana mobilya türleri, ya günümüze kalan örnekler olarak ya da mezar dekorasyonunda tasdik edilmiştir. Sandalyeler sadece zenginler içindi; çoğu insan düşük dışkı kullanırdı. Yataklar, destek sağlamak için paspas veya deri dokumaya sahip ahşap bir çerçeveden oluşuyordu; En özenli yataklarda ayrıca ekstra mahremiyet ve böceklerden korunma sağlamak için ağ ile asılan bir kanopi vardı. Sandalyelerin, taburelerin ve yatakların ayakları genellikle boğa toynaklarına veya daha sonraki dönemlerde aslan ayaklarına veya ördek başlarına benzeyecek şekilde modellenmiştir. Ahşap mobilyalar genellikle bir sıva tabakası ile kaplanmış ve boyanmıştır.
Kraliyet mobilyaları daha ayrıntılıydı, kakmalar, kaplamalar ve kakma işçiliği kullanıyordu. Tutankhamun’un mezarından çıkan cenaze eşyaları arasında masalar, kutular ve sandıklar, yaldızlı bir taht ve uzun su aygırları ve sığır gibi şekillendirilmiş ritüel yatakları bulunur. Hetepheres’in mezar ekipmanı, hafif ve sökülmesi kolay bir dizi hareketli mobilya içeriyordu. Bu tür mobilyalar askeri kampanyalarda ve diğer kraliyet yolculuklarında kullanılmış olmalı. [103] Mısır mobilyaları, Greko-Romen mobilyalarının gelişimini büyük ölçüde etkilemiştir. Aynı zamanda İmparatorluk olarak bilinen bir tarzın temel ilham kaynaklarından biriydi.[104] Ana motiflerpalmiye ve lotus yaprakları, çiçekler, aslan başları ve pençeleri, boğa toynakları, kuş kafaları ve geometrik kombinasyonlar kullanılır. Her şey ölçülü ve anıtsal bir karaktere sahip. [105]
GİYİM
Hayatta kalan giysilerle desteklenen sanatsal temsiller, eski Mısır modasının ana kanıt kaynaklarıdır. Bununla birlikte, iki kaynak her zaman aynı fikirde değildir ve görünüşe göre temsiller, gerçek görünümlerini doğru bir şekilde kaydetmekten çok, tasvir edilen kişinin belirli özelliklerini vurgulamakla ilgilidir. Örneğin, erkekler için yaratılan sanatta, kadınlar genellikle figürlerini vurgulamak için kısıtlayıcı, dar elbiseler ile gösterilirdi.
Çoğu toplumda olduğu gibi, Mısır’da moda zamanla değişti; yılın farklı mevsimlerinde ve toplumun farklı kesimleri tarafından farklı kıyafetler giyilirdi. Özellikle papazlar ve kral olmak üzere belirli makam sahipleri kendi özel kıyafetlerine sahipti.
Genel nüfus için giyim basitti, ağırlıklı olarak ketenden ve muhtemelen beyaz veya kirli beyaz renkliydi. Kiri kolayca gösterecekti ve profesyonel aklayıcıların Deir el-Medina’daki Yeni Krallık işçi köyüne bağlı oldukları biliniyor. Erkekler, kışın daha ağır bir tunikle tamamlanan basit bir bel veya kısa etek (shendyt olarak bilinir) giyerlerdi. Yüksek statülü bireyler, kıyafetlerini kullanarak statülerini ifade edebiliyorlardı ve modadaki değişikliklere daha duyarlıydılar.
Daha uzun, daha hacimli giysiler Orta Krallık’ta ortaya çıktı ; Erkekler ve kadınlar için akan, özenle kıvrımlı, diaphanous cüppeler, 18. Hanedanlığın sonlarında ve Ramesside döneminde özellikle popülerdi. Yeni Krallık’ta süslenmiş tekstiller de daha yaygın hale geldi. Her dönem kadın elbiseleri, üstüne giydirilen renkli boncuk fileler ile zenginleştirilmiş olabilir. In Roma Dönemi, Mısır ince giyim imalatı bilinirdi. Sarılı dikilmiş sandaletler veya deri sandaletler, en çok onaylanan ayakkabı türleridir. Bunların örnekleri, keten gömlekler ve diğer giysilerle birlikte Tutankhamun’un mezarında keşfedildi. [106]
KOZMETİKLER
Özellikle göz çevresinde makyaj kullanımı Hanedanlık öncesi dönemlerden kalma eski Mısır kültürünün karakteristik bir özelliğiydi. Gözleri korumak için olduğu kadar estetik nedenlerle de siyah kohl (göz boyası) uygulandı. Genellikle gümüşi siyah bir renk veren galenadan yapılmıştır; Eski Krallık döneminde malakitten yapılan yeşil göz boyası da kullanılmıştır. Mısırlı kadınlar aşı boyasından yapılmış allık kullanarak dudaklarını ve yanaklarını boyadılar. Kına, saç, tırnak ve ayak tırnakları ve belki de meme uçları için bir boya olarak uygulandı. Cildi iyileştiren kremler ve yumuşatıcılar popülerdi ve çeşitli bitki özlerinden yapıldı. [107]
MÜZİK
Laik ve dini günlerde müzik kutlamalarda önemli bir rol oynadı. Kastanyet ve flüt gibi enstrümanlar çalan müzisyenler Hanedanlık Öncesi Dönemden nesneler üzerinde tasvir edilmiştir. Eski Mısırlılar çok çeşitli vurmalı çalgılar, üflemeli ve yaylı çalgılar biliyordu. Bunlar arasında çıngıraklar, çırpıcılar, davullar, tefler ve sistrum; borular, oluklar ve trompetler ve harplar (özellikle bayramlarda popüler). Lir ve ud, Levant’tan tanıtıldı. Müzik notasyonu, erken Ptolemaios Dönemi’ne kadar onaylanmamıştır. Karışık cinsiyetli veya sadece kadın müzisyen grupları Eski Krallık’tan bilinmektedir. Kadın şarkıcılar ve sistrum Oyuncular, özellikle Hathor ve İsis’in tapınak kültlerinde önemli bir role sahipti. Her dönemden mezar süslemesi, bugün olduğu gibi işçi gruplarının bir dayanışma duygusu yaratmak ve coşkularını sürdürmek için şarkı söylediklerini göstermektedir. [108]
SİSTRUM
Sistrum (çoğul: sistra) dini törenlerde, özellikle tapınak ritüellerinde kullanılan ve genellikle kadınlar tarafından oynanan bir çıngıraktır. Mısır dilinde “seshsehet” olarak adlandırılan isim, enstrüman sallandığında küçük metal disklerin çıkardığı hışırtı sesini taklit ediyor. “Müziğin leydisi” rolünde Hathor ile yakından ilişkiliydi ve kulp genellikle bir Hathor başıyla süslendi. İki tür sistrum kanıtlanmıştır: naos- şekilli ve çember-şekilli; ikincisi daha yaygın hale geldi. [109]
CENAZE SANATI
TABUTLAR
Organları için erken amaca cenaze kaplar, basit dikdörtgen ahşap kutular vardı tevsik 1 Hanedanı. Bir tabut hızla gömme ekipmanının önemli bir parçası haline geldi. Örtülü bir şekilde “yaşamın efendisi” olarak bilinen temel işlevi, Ka’ya bir yuva sağlamak ve fiziksel bedeni zarar görmekten korumaktı. 4. Hanedan döneminde, uzun tabut gelişimi gövdesi tamamen uzatılmış (ziyade bir cenin pozisyonunda yan kıvrılıp) gömülmek izin verdi. Eski Krallığın sonunda Vücudun yan tarafına yatırılması bir kez daha gelenek haline geldi. Mezardaki tabutun doğuya bakan tarafı, ölen kişinin günlük yeniden doğuş vaadiyle yükselen güneşe bakabilmesi için bir çift gözle süslenmiştir. Tabutların dış yüzü de cenaze töreni metinleriyle süslenmeye başlanırken, mezara konulan gerçek erzakların büyülü bir ikamesi olarak içlerine yiyecek ve içecek adaklarının resimleri boyandı.
In Birinci Ara Dönem dekore tabut mezar dekorasyon yerini oldu; içinde Orta Krallık, tabut metinler bazen yeraltının ayrıntılı haritalar eşliğinde ilk olarak rol aldı. Orta Krallık tabutları, önceki dönemin kültürel parçalanmasını yansıtan bir dizi farklı bölgesel stil sergilemektedir. Olarak 17 ve erken 18. Hanedanları’nın, Theban saha özelliklerini insana benzeyen üretilen rishi (tüylü) tabut. Bunların yerini (krallar hariç), Mısır tarihinin geri kalanında ülke genelinde standart form haline gelen diğer antropoid tabut stilleri aldı. Yeni Krallık’ta süslü mezarların üstünlüğü nesne frizlerine olan ihtiyacı ortadan kaldırdı, bu nedenle tabutların içi genellikle bezemesizdi. Ancak bu durum, ölen kişinin dirilişine yardımcı olmak için Osiris mitine ve Ölüler Kitabından alıntılara odaklanan yeni tip tabut süslemelerinin Üçüncü Ara Dönemde tekrar tersine dönmüştür. Gelen Ptolemaik ve Roma dönemleri, bir cartonnage maskesi genellikle tabut için bir ikame olarak anne sargı doğrudan tespit edildi.
Tabutlar genellikle tahtadan yapılmıştır; yüksek statülü bireyler kaliteli, ithal sedir kullandılar. Orta Krallık’tan itibaren, varlıklı bireylere genellikle iki veya üç iç içe geçmiş tabut seti verildi. En görkemli tabutlar cam veya değerli taşlarla işlenirken, kraliyet tabutları genellikle altın veya gümüşten yapılmıştır. [110]
KANOPİK KAVANOZLAR
Kanopik kavanozlar, mumyalama sırasında çıkarılan iç organları saklamak için kullanılan kaplardır. Bunlar Kanops (dümenine geçin ait kişileştirilmesiyle olarak tapınılırken insan başlı kavanoz isimleri verildi Menelaus içinde Yunan mitolojisindeki antik Canopus sakinleri tarafından). Uygulaması evisceration ilk gömülmesiyle de ispatlanmıştır Hetepheres erken 4 Hanedanı. Organları, dört bölmeye bölünmüş bir traverten kanopik sandıkta saklandı. Daha sonra her organ – karaciğer, akciğerler, mide ve bağırsaklar- ayrı bir kavanoz, taş veya çömlek sağlandı ve Horus’un Dört oğlundan birinin sembolik koruması altına yerleştirildi. Sırasında Birinci Ara Dönem, canopic kavanoz stoperler insan başları şeklinde modellenebilir başladı. 18. Hanedanlığın sonlarından itibaren, daha çok koruyucu cinlerin (babun, çakal, şahin ve insan) kafalarına benzemek için modellenmiştir. Bu, 19. Hanedansta kanopik ekipman için standart haline geldi. In Üçüncü Ara Dönem, mumyalanmış organlar genellikle vücuda iade edildi, ancak zengin cenaze törenleri hala bir dizi sahte kavanoz içerebilir. Bilinen son kraliyet kavanoz seti Aprielerden yapılmıştır. Kanopik ekipman üretimi Ptolemaios Dönemi’ne kadar devam etti, ancak Roma dönemlerinde durduruldu. [111]
MASKELER
Her dönem cenaze maskeleri kullanılmıştır. Örnekler altın maskeleri arasında değişir Tutankhamun ve Psusennes I için Roman “mumya portreleri” dan Hawara ve Fayum. Cenaze veya dini bağlamda olsun, bir maskenin amacı aynıydı: kullanıcıyı ölümlüden ilahi bir duruma dönüştürmek. [112]
USHABTİ
Ushabtis (aka shawabti veya shabti) cenaze figürinleridir. Amaçları, ölen kişinin ölümden sonraki yaşamda tarımsal iş veya korvée işçiliği yapması istendiğinde onun yerine geçmekti. Ushabtis, Orta Krallık’ta mezar malları arasında yer alan hizmetkar heykellerinden gelişti. İlk örnekler balmumu, kil veya tahtadan yapılmış ham heykelciklerdi; daha sonra mumyaya benzer figürler olarak biçimlendirildiler ve 12. Hanedanlığın sonundan itibaren geleneksel olarak “ushabti metni” (uhabti’nin görevlerini belirten Ölüler Kitabı’nın 6. bölümü) yazılmıştır. [113]
MEROE SANATI
Eski Mısır, güneydeki Nil Vadisi, Nubia (modern Sudan) adı verilen bölge ile uzun ve karmaşık bir tarihi paylaştı. İle başlayan Kerma kültürü ve devam Kuş Krallığının dayanıyordu Napata’dan ve sonra Meroe, Nubian kültür hem siyasi hem de dini nedenlerle, çeşitli zamanlarda Mısırlı etkileri absorbedir. Sonuçta zengin ve karmaşık bir görsel kültürdür.
Meroë’nin sanatsal üretimi bir dizi etkiyi yansıtıyor. Birincisi, kökleri binlerce yıl öncesine uzanan yerli bir Afrika kültürüydü. Buna Meroë’nin servetinin, Ptolemaios hanedanı (MÖ 332–330) ve Romalılar (MÖ 30 – MS 395) tarafından yönetildiğinde Mısır ile ticarete dayandığı gerçeği de eklenmiştir, dolayısıyla Helenistik ve Roma nesneleri ve fikirleri Mısır etkilerinin yanı sıra ithal.
MISIR UYANIŞ SANATI
Mısır’ın Uyanış sanatı, Batı sanatında, özellikle on dokuzuncu yüzyılın başlarında, Mısır motiflerinin çok çeşitli dekoratif sanat objelerine uygulandığı bir stildir. On dokuzuncu yüzyıl boyunca Amerikan dekoratif sanatlarında yeraltındaydı ve 1920’lere kadar devam etti. Dikilitaş, hiyeroglif gibi Mısır sanatının başlıca motiflerisfenks ve piramitler, mimari, mobilya, seramik ve gümüş dahil olmak üzere çeşitli sanatsal medyada kullanıldı. Mısır motifleri, günün daha geleneksel tarzlarına egzotik bir alternatif sağladı. On dokuzuncu yüzyıl boyunca, Amerikan zevkleri oldukça süslü bir estetikten daha basit, daha seyrek bir dekorasyon anlayışına doğru gelişti; Eski Mısır sanatının kelime dağarcığı, zamanın standartlarına ve motivasyonlarına bağlı olarak farklı şekillerde yorumlanacak ve uyarlanacaktı. [114]
Antik Mısır’ın sanatsal üslubuna duyulan coşku genellikle Napolyon’un Mısır’ı fethi üzerindeki heyecana ve Britanya’da Amiral Nelson’un 1798’de Nil Savaşı’nda Napolyon’u yenmesine atfedilir. Napolyon onunla Mısır’a bilimsel bir sefer düzenledi. Keşif gezisinin çalışması olan Description de l’Égypte, 1809’da başladı ve 1826’da bir dizi halinde çıktı, ayaklar için sfenksli kanepelerden piramitlerle boyanmış çay takımlarına kadar her şeye ilham verdi. Yeni olan stilin popülaritesiydi, Mısırlı sanat eserleri Rönesans döneminden itibaren dağınık Avrupa ortamlarında ortaya çıkmıştı.


KAYNAKÇA
KAYNAKLAR