Kadın, kendi içindeki yalnızlığın portresini
Az önce dudaklarına çizdi.
Dudakları kırmızıydı,
Dudakları aşktı.
Adı bir çiçekti, bir nehirdi.
Adı; unutulmuş bir efsanenin
Baş karekteriydi.
Bilirsin, efsaneler ölmez
Ama öldürdüğü çok şey vardır
Bir kalp kadar büyük
Korkunç bir canavar kadar küçük.
Ağlıyordu kadın;
Rimelleri ayrılığın haritasını çiziyordu yanaklarına
Bakan, bir daha bakıyordu yalnızlığına.
Bir gülse, ah bir gülse
Dönecekti göçmen kuşlar
Özledikleri gözlere
Silinecekti gözyaşları
Ellerinden, ellerime.
Gidiyordu kadın;
Gitme desen dönecek belki
Ama ne önemi var ki?
Bırak gitsin.
Yeniden aynı yerde karşılar belki seni karanlık
Gözlerindeki mavilik şafağın olur.
Yeniden doğarsın günlerine döndüğü gün.
Belki döner diye, pencerenden dışarı bakarsın.
Yıldızlardan yansır gecelerine.
Sen ağlarsın gecenin en dibinde.
Gözyaşların söndürür sigaranı
Sen yanlışlıkla elini yakarsın.
Sonra bir süre susar, yatarsın.
09.01.11Ali Özmen
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.