İslam dininin ortaya çıktığı 7. yüzyıl başlarında Arapça yalnız Arabistan Yarımadası’nın kuzey bölümünde konuşuluyordu. Hz. Muhammed’in 632’de ölmesinden sonra İslam diniyle birlikte Arapça da Eski- dünya’nın güney yarıküredeki bölümünde yayıldı. Günümüzde Arapça, Arap Yarımadası’ndaki Suudi Arabistan, Yemen Arap Cumhuriyeti, Yemen Demokratik Halk Cumhuriyeti, Birleşik Arap Emirlikleri, Katar ve Kuveyt’in yanı sıra Ortadoğu’daki “Bereketli Hilal” ülkeleri (Suriye, Lübnan, Ürdün ve Irak) ile Kuzey Afrika’daki Mısır, Sudan’ın kuzeyi, Libya, Tunus, Cezayir ve Fas’ın da ulusal dilidir. Bütün bu ülkelerde Arapça konuşanların sayısı 120 milyonu geçer. Arapça, bu ülkelerin güneyinde ve doğusunda bulunan komşu ülkelerin pek çoğuna da yayılmıştır. Ayrıca, Asya ve Afrika ülkeleri ile Avrupa’da yaşayan Müslümanlar ibadet dili olarak Arapçayı kullanırlar.
Arapça bir Sami dilidir. Öteki Sami dilleri arasında İsrail’de konuşulan ve Yahudi dinsel geleneğiyle Kutsal Kitap’ın Eski Ahit (Tevrat ve Zebur) bölümünün dili olan İbranice ve Etiyopya’nın ulusal dili olan Amhara dili bulunur. Sami dilleri, Kuşi (örneğin Somali dili), Çad (örneğin Hausa dili), Berberi ve eski Mısır dilleri gibi Afrika’da konuşulan bazı dil aileleriyle de yakından ilişkilidir.
Arapçanın çok sayıda lehçesi vardır; bir Yemenli Fas’ta bir pazar yerindeki günlük konuşmayı izleyemez. Arapçanın günümüzdeki lehçeleri, İslam’ın kutsal kitabı Kuran’ın yazıldığı klasik Arapçadan oldukça farklıdır. Bununla birlikte, bütün Arap dünyasında iletişim ve yayıncılık gibi kamu hizmetlerinde kullanılan çağdaş standart Arapça, klasik Arapçaya oldukça yakındır ve Arapça konuşanların çoğu tarafından anlaşılır.