hemen ve direk (bkz: alaeddin şenel), çünkü değerli hocamız bazı kitaplarını böyle imzalar.
-
-
teleandregenos ütopyasında evlilik hayatı ve (bkz: ozmos kronos) adlı ütopya romanlarının sahibi. hacettepe üniversitesindeki intihar söyleşisinde kafaları bir hayli karıştırmış , intihara psikoloji boyutundan mı mi felsefe boyutundan mı bakmam gerektiğine dair soru işaretlerimin oluşmasını sağlamış, aşmış insan.
-
teleandregenos ütopyasında evlilik hayatı kitabının başında şöyle geçiyor:
yazarın asıl ismi alâeddin şenel'dir
ama o bunu kabul etmiyor.
"insanın dışında ve insanın isteğinin dışında
'asıl' denebilecek hiçbir şey olamaz" diyor.
"alâeddin" mistik bir isimdi.
ben hümanistik bir isim özledim.
işte bunun için ismim "adam" olsun istedim
"adam" oldu.
var mı itiraz eden?
-
tanımak istediğim bir adam. anlamaya gönüllü olduğum bir adam*. verdiği derslerden birinde bulunmak için biraz geç kalmışım ankara ya..
kendisinin ağzından kendisi:
..
kişiliğinde anasının az buçuk arnavutluğu ile, babasının geçmişi belirsiz türklüğünden hiçbir iz bulunmayacaktı. o, evrenkentli olacaktı. kişiliğinin altyapısı, canlının yüzmilyonlarca yıldır yaşama uyarlanma çabasının ürünü olarak kazanılan 'ham yetenekleri' açımlayacak genler ile; bu genlerin ürünü 'boş bant' beynine yapılmış toplumsal 'kayıtlar' idi. ama, başta adı olmak* üzere, bu kayıtların bir bölümünü yadsıyacak, bir bölümüne, bilerek bilmeyerek sahip çıkacaktı.
..
doğumu, bir rum evinde oldu. o doğarken babası, ikinci dünya savaşı nedeniyle çağrıldığı askerlik görevini yapmakta olduğu çanakkale boğazı sularında boğulmaktan kıl payı kurtuluyordu. bir hafta süreyle, anasının, sütün yanı sıra kan ve irin emdiği hasta göğüslerine sülük gibi yapışarak yaşama tutunmaya çalıştı. sonra, kan ve irinle birlikte insan sütünü de elinin tersiyle itti. belki bu yüzden ilerde insanların sömürülmesine karşı çıkacak, kanlı yiyeceklere ağzını bile sürmeyecek, kurban kavramından hoşlanmayacak, savaşa karşı savaş açacaktı. "hiroşima bombalanırken tanrı neredeydi?" diye bir yazı yazacaktı. emek sömürüsüne, sınıf devletine sol, evliliğe, çocuk edinmeye soğuk bakacaktı.
..
ilkokula başladığı gün, işini yitirmiş babasının, kendisine dünyanın en güzel potinlerini yapan o adamın aldığı, burnu çarık gibi yukarıya kalkık lastik ayakkabıları, çocuk onurunu kırdı. bu kırığı, bir yandan okurken bir yandan çalışarak kazandığı harçlık ve kendine güven duygusu ile, sorduğu soruları bildiği için öğretmeninin armağan ettiği alfabe onaracaktı. çocukluk onuru, bir maden ilkokulunda, bir memur kızının defterine 'kızlar kralı sevil' diye yazdığı için, sarışın bir bayan öğretmenin kendisini, kardeşinin ve arkadaşlarının önünde sopayla, evire çevire dövmesiyle bir kez daha kırılacaktı. kırığı, ortaokulda velisini çağırıp "öğrettiklerimi fotoğraf makinesi gibi kapıyor" diyen bir başka öğretmen sarmış olacaktı.oysa, kurcalanıp bozulmamışsa, her çocuğun kafasında böyle bir makine vardı.*
ortaokul çağlarında, yaşamın yükünün küçük omuzlarında taşıyamayacağı kadar ağırlaşması üzerine, bir mangal kömürle kendine kapattığı odadan, güzel bir uyku çektikten sonra sağ çıkmasaydı, dünyada adam senel diye biri olamayacaktı. bu olaydan kısa bir süre sonra, bir müteahhit kızına tutulacaktı. kafasını bir kez daha 'sınıf gerçekliğine' çarpacaktı. aşkın, sevgiyi sömüren toplumsal bir hastalık olduğunu ise neden sonra anlayacaktı.
..
üniversitede, bir gün cebine attığı yüz gramlık leblebi bitene kadar başkentin* gecekonduları arasında dolaşırken, kafasında iyi bir toplum projeleri geliştirmeye başladı. ama geliştirdiği ütopyadan başka bir şey olmayacaktı. üstelik bu düş ona özgün bir düş de değildi, marx'ın yeryüzü cennetine benziyodu.
iş yaşamı sırasında, arkadaşları derneklere, örgütlere girerken, hiçbir örgüte katılmaması, düşüncelerinde ve eylemlerinde yalnız kalmasına neden olacaktı. ama bunu kontr-gerilla ya anlatamayacaktı. orada elektriği tattı. falakada insanlık onuru kırıldı. ancak 'insanlığa' inancını kıramadılar. kırık, insanların günlük sorunlarını çözmeye yardımcı olurken, hem kendi sorunlarını çözmüş olduğu hem de gizligüçlerini ortaya döküp geliştirdiği yıllarda, yeniden kaynaştı. ne var ki, gözetmen olarak bulunduğu bir sınavda, kendisine de emanet olan bir kalemi verdiği öğrenci salondan "ş. kürt ayağa kalksın" denerek sivil polislerce alınıp götürülürken, bir şey yapamaması yanı sıra, ona gerekebilecek kalemi istemek gibi bir aptallığı ile kişiliğinde açtığı (ya da ortaya çıkardığı) yara hiç kapanmadı.
..
*
-
insanlik tarihi dersinde, ilkel tarim bahsi gecerken, cantasindan bir orak cikartip bize gosteren adam...
cantanin icinde orakla birlikte, spor ayakkabilar ve bir yarim ekmek de vardi ayni zamanda...
-
"adam ve kadın
bir ömür boyunca
paralel çizdiler.
aynı yapılardan çıkıp
aynı sokaklardan geçip
aynı yollarda gezdiler.
hiç mi
birbirlerine aykırı düşmek istemedi
bu iki çizgi?
hiç mi
birbirini kesmek geçmedi
içlerinden?
ben orasını bilmem.
bildiğim,
günlerine birlikte başladılar
birlikte bitirdiler
aynı çarşaflar üzerinde
birbirlerine paralel
gecelerini birlikte geçirdiler.
hiç mi
içlerinden
zikzak çizme isteği
geçmedi?
gerçekten bu iki çizgiden hiçbiri
salt ötekine dikey olsun diye
kendini asmak istemedi mi?
ben orasını bilmem.
bildiğim,
bir ömür boyunca
aynı tavır, aynı yüz,
aynı vücut, aynı ses,
aynı koku, aynı nefes.
hiç mi
yalnız kalmak isteği
iliklerine işlemedi?
hiç mi
öğürmek gelmedi
içlerinden?
ben orasını bilmem
bildiğim,
bu iki çizgi
o raydan ayrılmadan
kömürlerini bitirdiler
yitirdiler ömürlerini
bir cehennem azabı içinde yitirdiler.
hiç mi
elleri
birbirinin elinden başkasına değmedi?
içlerinde bi kez olsun
başkalarıyla paralel çizmek tutkusu
filizlenmedi mi?
ben orasını bilmem.
bildiğim
sonsuzda bile birleşemedi
bu iki çizgi,
toplum
birbirine paralel
mezarlara yatırdı
bu iki cinsi.
yani bu iki çizgiden
hiçbiri hiç
özgürlük nedir,
mutluluk nedir
bilemedi mi?
ben orasını bilmem
peki bu köleliği
kendileri mi istediler ki?
değilse
bunun sorumlusu kimdi?
ben orasını bilmem
dedim
bildiğim,
bu iki çizgi
birbirine zincirliydi."