Bir canlı olan çocuk sütle beslense de diğer canlılardan farklı değildir. O da, altını ıslatır, kirletir. Bu sebeple günde iki üç defa “belenir” yani kundağı çözülür, ıslanmış – kirlenmiş bezleri değiştirilir. Kendi de silinip temizlenirdi. 1960’lı yıllara kadar özellikle Baf köylerinde çocuklara pudra konmazdı. Doğada kendiliğinden yetişen taze mersin dalları kesilip kurutulur, un haline gelinceye kadar dövülür ve pudra yerine kullanılırdı. Anneler çocuklarına bundan sürerdi. Pudra görevi gördükten başka nefis bir kokusu vardı. Mersin pudrası ile pudralanan çocuğun bezleri konur, bu bezleri tutacak donu giydirilir ve kundaklanırdı. Bu işlemlerin hepsine bir “çocuğu belemek” denirdi.
Oğuz M. Yorgancıoğlu “Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı