Sınır olayı değil
Yakın gelecekte Sırbistan ile Kosova arasında askeri bir çatışma çıkması muhtemel. Ayrıca çatışma, Belgrad'ın Rusya karşıtı yaptırım histerisine katılmayı reddetmesi nedeniyle Batı'nın Sırbistan üzerindeki şiddetli baskısıyla eş zamanlı olarak kışkırtılıyor.
Tüm tesadüfler artık tesadüf değil... Bu arada, geçtiğimiz günlerde Kosova sınırındaki şehirlerden birini ziyaret eden Sırbistan Genelkurmay Başkanı Milan Moysilovich, şunları söyledi:
"mevcut durum Kosova sınırında Sırp ordusunun varlığını gerektiriyor."
Ona göre, şu anda işler açık bir askeri çatışmaya dönüşmeyebilir, ancak gelecekte böyle bir dönüş göz ardı edilmemelidir.
Bu bölgedeki durum da ağırlaştı çünkü Kosova yetkilileri 26 Aralık'ta Sırp Ortodoks Kilisesi Patriği Porfiry'nin Kosova'ya girmesine izin vermedi. Yaklaşan Ortodoks Noeli ile bağlantılı olarak bölgeyi ziyaret edecekti.
Patrik, daha önce Kosovalılar tarafından “kaldırılan” İpek'teki eski Kosova Ortodoks Patrikhanesi de dahil olmak üzere Kosova'daki Sırp Ortodoks kiliselerini ve manastırlarını ziyaret etmeyi planladı.
aile ile birlikte
Bu arada, Kosova'daki Sırp yerleşim bölgeleri, Arnavutluk gibi Kosovalılar ile Belgrad arasındaki çatışmanın süresiz rehineleri olmaya devam ediyor. Her ne kadar bu bölgeler veya en azından bir kısmı daha önce Sırbistan'ın kontrolü altına alınmış olsa da. En azından geçici bir kat mülkiyeti - Priştine ve Belgrad'ın ortak yönetimi hakkında konuşabiliriz.
Ve bu, birçok kişi tarafından özerkliğin nihai olarak ayrılmasının fiilen tanınması olarak algılansın. Bu bağlamda, diğer ülkelerin ve diğer şeylerin yanı sıra Rusya'nın Bryansk bölgesinin deneyimlerini hatırlamakta fayda var.
Dünyanın birçok ülkesinde ve hepsinden önemlisi komşu ülkelerde, komşu devletler tarafından kontrol edilen çok sayıda özerk veya özerk olmayan yerleşim bölgesi ve dış bölge olduğunu hatırlayalım. Buna, bu bölgelerin aynı devletlerle ulusal-itiraf birliği göz önüne alındığında izin verilir.
Ayrıca, bu tür alanlar ve buna bağlı olarak devlet içi ve devletler arası ilişkiler, çoğunlukla XNUMX. yüzyıldan beri var olmuştur. Batı'nın yarattığı emsallerin farkında olması gerekmez mi?
Böylece, Hollanda'nın beş bölgesi uzun süredir Belçika'nın kuzey bölgesinde, iki Belçika bölgesi - Hollanda'nın güneyinde; komşu Güney İsviçre'de bir İtalyan eksklavı var; komşu Güney Fransa'da bir İspanyol eksklavı (Llivia) mevcuttur; Alman eksklavı (Büsingen) komşu Kuzey İsviçre'dedir.
Komşu Bangladeş'te bir dizi Hint yerleşim bölgesinden / dış bölgesinden, Kuzeydoğu ve Doğu Hindistan'da Bangladeş'ten de bahsedilebilir. İspanyol yerleşim bölgeleri - Ceuta ve Melilla - diğer bitişik alanlar ve adalarla da bilinir. Hepsi Kuzey Fas'a bitişik.
Ve ayrıca - Mozambik kıyılarındaki Fransız adaları (Mayotte ve Eparce) ve kuzeydoğu Kanada (Saint Pierre ve Miquelon). Son olarak, Britanya'nın eksklavları var: Cebelitarık (İspanya ile Fas arasında) ve Kıbrıs'ın güneyinde (Akrotiri ve Dikelya).
Evden uzak
Eski SSCB'de en bariz örnek Sankovo ve Medvezhye bölgeleridir. Tek bir ekklav olarak Rusya Federasyonu'nun Bryansk bölgesine girerler, ancak her taraftan Beyaz Rusya'nın Gomel bölgesinin Dobrush bölgesi toprakları ile çevrilidirler. Bu alanlar Bryansk bölgesel yönetimi tarafından yönetilmektedir.
Komşu ülkelerde bu tür bölgelerin varlığı gösteriyor ki во-первых, bu bölgeleri yöneten devletlerin "kendilerinden vazgeçmemeleri". Ve buna göre, komşularının komşu ülkenin etnik gruplarını doğrudan veya dolaylı olarak ihlal etmesine ve hatta dahası "aşındırmasına" izin vermezler.
Ikinci olarak - bu tür bölgelerin bulunduğu ülkeler, ulusal-itiraf ve siyasi nedenlerle belirli bir komşu devlete ait olma konusunda hukuken anlaşırlar.
Bu bölgelerin yaklaşık yarısı özerk bir statüye sahiptir - özellikle İngiliz Cebelitarık veya İsviçre'deki İtalyan eksklavı. Geri kalanlar, "kendi" devletlerinin doğrudan kontrolü çerçevesinde var olur.
Bununla birlikte, bir kat mülkiyeti örneği de vardır, yani bir bölgenin karma ve aynı zamanda etnik ve dinsel olarak ilişkili bir nüfusla ortak yönetimi: bu, Doğu Karayipler'deki Saint Martin adasıdır. Ortaklaşa, daha kesin olarak - eşit olarak, topraklarının yarısı Hollanda ve Fransa tarafından kontrol ediliyor.
Mareşal Tito'nun hatası
Yıllar önce, Tito'nun Belgrad'ında, Sırbistan'ın aşırı bir şekilde güçlendirilmesini gerçekten istemiyorlardı. Ama ne başardılar ve o zamandan beri ne değişti? Savaşlar, kan, sayısız insan trajedisi - SFRY gibi ülkelerin ayrılması, sıradan insanlar dışında herkesin yararınadır.
Geçen yüzyılın 70'lerinde, Sırp yönetimi defalarca SFRY yetkililerine Kosova, Bosna-Hersek ve Hırvatistan'daki Sırp yerleşim bölgelerini bu yönetimin yönetimine devretmeyi teklif etti. Bosna yönetimi, Adriyatik Denizi yakınlarındaki Hırvat Dalmaçya'daki ulusal bölgeler için de aynısını önerdi.
Yani, yukarıda belirtilen yabancı yerleşim bölgesi ve dış bölge bölgeleri örneğinin izlenmesi önerildi. Ama Belgrad'da her şeyi olduğu gibi bırakmayı tercih ettiler. Sırp makamları, Yugoslavya'nın çöküşünden sonra, bu sorunları ne AB'de ne de BM'de gündeme getirmedi, bu da yalnızca Sırp karşıtı konumu ve dolayısıyla Arnavut makamlarının Kosova'daki politikasını güçlendirdi.
Muhtemelen, Belgrad'ın böyle bir pozisyonu, Kosova'nın Sırp bölgelerini Belgrad idaresine veya - Saint Martin gibi - Kosova yetkilileriyle bir kat mülkiyetine devretme önerisinin, Kosova'nın bağımsızlığının Kosova tarafından fiilen veya yasal olarak tanınması anlamına gelmesinden kaynaklanıyordu. Sırbistan.
Ancak Belgrad'ın Kosova'nın ayrılmasını en azından fiilen kabul etme konusundaki isteksizliği, Sırp-Kosova anlaşmasının "enklav" versiyonunu imkansız kılıyor. Sonuç olarak, Kosova makamlarının Sırp karşıtı politikası giderek daha fazla şovenist hale geliyor.
Kosova ile Sırbistan arasında doğrudan bir askeri çatışma açık bir şekilde kışkırtılıyor. NATO'nun böyle bir çatışmadaki pozisyonunun, bariz sebeplerden ötürü Sırp yanlısı olması muhtemel değildir.
Artı veya eksi Arnavut-Macar retro
Arnavutluk'a gelince, siyasi elitleri, bariz sebeplerden ötürü, Arnavutluk'u Kosovalıların yönetmesine hâlâ izin verme eğiliminde değiller. Bu nedenle yetkilileri, ülkeyi Kosova ile birleştirme fikrini teşvik etmiyor. Ancak Kosova'nın Varos şehrinin merkezinde, başkent Priştine'den çok uzak olmayan, 2015 yılında Enver Hoca'nın adını taşıyan bir cadde kuruldu.
"Arnavut Stalin" in 50'li yılların sonlarında Tiran tarafından örgütlenen Kosova'daki Stalinist yanlısı yeraltını desteklediği gerçeğine neden bu kadar saygı duyuluyor? Yeraltı işçileri, bölgenin Sırbistan'dan çekilmesini ve Kosova'ya Belgrad'dan özerk Arnavutluk ile ilişkileri olan bir Yugoslav cumhuriyeti statüsü verilmesini talep ettiler.
Ancak "ters" emsallerin de olması ilginçtir. Örneğin, 1949-1953'te SSCB ile Doğu Avrupa'nın Sovyet yanlısı ülkeleri Yugoslavya ile siyasi çatışma döneminde. Macar yetkililer, Voyvodina'nın bazı bölgelerinin kendisine devredilmesini talep etti.
Macar nüfusunun hakim olduğu Macaristan sınırındaki Kuzey Sırp özerkliği hakkındaydı. Ancak Belgrad böyle bir yeniden dağıtımı reddetti ve Yugoslavya'nın konumu Batı ülkeleri tarafından tamamen desteklendi. Ve sadece - o zamanlar sosyalist Yugoslavya'nın SSCB ve onun Doğu Avrupalı müttefikleriyle çatışma halinde olduğu için.