Salgından önce, bir bebek bakıcısına parası yettiğinde, Kate Baer, en sevdiği çalışanı Annemarie’nin elektrik prizi ile standını kurtaracağı Hummelstown, Pa .’daki evinin yakınındaki bir Panera Bread’dan yazardı ve yapmadı. Kendi yemeğini getirmesine aldırış et.
“Bir çay söyleyip fıstık ezmeli ve reçelli sandviçimi çıkarırdım,” dedi.
Pandemiden bu yana, 35 yaşındaki dört çocuk annesi, Panera park yerinde çalışıyor, dizüstü bilgisayarı direksiyon simidine yaslanmış olarak Honda minivanında oturuyor ve bir Wi-Fi sinyali yakalamaya çalışıyor. Baer üç kat giydi, güneşin altına park etti ve ara sıra parmaklarının uyuşmasını önlemek için ısıyı patlattı.
Orada, Harper Perennial geçen yıl yayınladığında New York Times’ın en çok satanlar listesinde en çok satanlar listesine giren bir şiir koleksiyonu olan “What Kind of Woman” ı yazdı. Bu onun ilk ücretli yazısıydı.
Ayrıca Baer, yeni kitabının ilk taslağını, çalışmaları hakkında aldığı kötü mesajları yeniden düzenleyen ve yeni şiirler yaratmak için sözcükleri öne çıkaran bir “silme şiirleri” koleksiyonunu yazdı.
Birkaç gün önce, Uluslararası Kadınlar Günü’nde, bu şiirlerden birini Instagram’da orijinal mesajıyla birlikte yayınladı. Bir “serbest kitap eleştirmeni” röportaj talebinde bulundu ve çalışmasının iyi yazılmış olmasına rağmen okumak istediği konu olmadığını belirtti. “Dayanılmaz değil, aynı zamanda evrensel de değil” diye yazdı. Bir öneri sundu: Belki bazı klasikleri incelemek – Edgar Allan Poe, Thomas Hardy veya Henry David Thoreau – çalışmasını daha ilişkilendirilebilir hale getirmesine yardımcı olabilirdi.
Baer notun bir ekran görüntüsünü aldı ve masasına oturdu, bu adamların kitaplarının üçü de arkasındaki rafta ve telefonundaki bir aletle sözlerini aklamaya başladı:
“Bu / dayanılmaz / izin verdiğimiz yol / neyin iyi / almak / erkeklerin / şeklini / almak”
Baer bir röportajda, “Sanırım benim mesajım, ‘iyi sanatın’ ne olduğuna dair bu anlatının yorgun ve artık size bağlı olmadığıdır,” dedi.
Şairlerin ilk çalışmasıyla en çok satanlar listesine girmesi duyulmamış olmasa da nadirdir. Çılgınca popüler Instapoet Rupi Kaur yaptı; İlk kitabı Eylül’de çıkan Amanda Gorman yolda olabilir. Amerikan Şairler Akademisi’nin başkanı ve yönetici müdürü Jennifer Benka, şiirin, belki de şaşırtıcı olmayan bir şekilde, salgında bir yeniden diriliş gördüğünü söyledi. “Yaşadığımız şeyi anlamlandırmamıza ve anlamlandırmamıza yardımcı oluyor. ”
Baer, sesini bunun içinde buldu, ancak geleneksel olarak “yüksek sanat” olarak görülmeyen konularda – vücudu hakkında ham, çelişkili duygular (“Tarif etmek zor / nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum / harika kişilik / gerçekten güzel yüz ama ”diye yazıyor“ Şişman Kız ”); uzun süreli ortaklığın rahatlığı, ama bazen ızdırabı (“Hâlâ buradayım mı? Ben de buradayım,” diye yazıyor “Ölüm Olarak Evlilik”); Annelikle gelen felç edici yalnızlık, özellikle şu anda, aslında asla yalnız olmasanız bile.
“Öfke Ona Oluyor: Kadınların Öfkesinin Gücü” kitabının yazarı Soraya Chemaly, “Pek çok kadının yüksek sesle söylemeyeceği şeyleri kelimelere döküyor” dedi. ”
Bu sözler kadınlarda yankı uyandırdı ve birçoğu ona ilk kez şiire geldiklerini söylüyor. Tüm insanların, belki de özellikle annelerin yorgunluklarını ve öfkelerini ifade edecek sözcükleri kavradığı bir yılda, Baer’de bunu kendileri için söyleyecek birini buldular – ve bir parçayı okumak için yeterince zamanları olacak kadar kısa. bütünüyle.
San Francisco’da insan kaynaklarında çalışan Imani Payne, “Salgınla ilgili çalışmalarını keşfettim” dedi. “Hala çocuk bakımım yoktu, kocam ve 2 yaşındaki çocuğumuzla evdeydim, ikimiz de tam zamanlı çalışmaya çalışıyorduk. Tıpkı okuduğunuz her şey gibiydi – tüm bunları yönetmeye çalışmanın kaosu. Sonra kitabını aldım, hemen oturdum ve kendimi şiir üstüne şiirler arasında buldum. “
Baer Hummelstown, Pa evinde. Kredi. . . New York Times için Andrew Mangum
Baer, Philadelphia’nın yaklaşık 40 dakika dışında, Amish aşk romanlarında ve bir ilkokul öğretmeninin kızı ve Hristiyanlığa dönüşen et paketleme fabrikasında çalışan bir radyo sunucusunun kızı olan YM dergisinde büyüdü. Bir lise öğretmeni onu, hâlâ en sevdiği yazar Margaret Atwood’un eserleriyle tanıştırdı. Baer, ”Bir geçiş ilacı gibiydi,” dedi.
Harrisonburg, Virginia’daki Eastern Mennonite Üniversitesi’nde “oldukça işe yaramaz bir branş” diye İngilizce öğrenmeye devam etti ve kısa süre sonra yine okuldan mezun olan kocasıyla tanıştı. 20’li yaşlarının çoğunu tuhaf işlerde geçirdi: bir dişçi ofisinde yönetici olarak ve ardından mezun olduğu okulun I.T. laboratuvarında bir müzik okulu, dadı olarak. “Temelde, benim işim,” Bilgisayarınızı yeniden başlatmalısınız “demekti,” dedi.
Baer, özellikle çaresiz bir dönemde, ölen istifçilerin evlerini temizlediğini söyledi (işi Craigslist’te buldu) – bu kötüydü, ancak yurt odalarını temizlemek kadar da kötü değildi, ki bir süredir de yaptığı gibi.
Kâr amacı gütmeyen bir kuruluştaki işinden çıkarıldığında ilk çocuğuna 27 ve yedi aylık hamileydi. Kocası tıp fakültesine yeni kaydolmuştu. Zaten kredilerle yaşıyorduk. Paramız yoktu ve çocuk bakımı çok pahalıydı, bu yüzden evde kalmaya karar verdim ”dedi.
Bir çocuk, sonra iki, sonra üç ve sonra dördüncü bir çocukla evde – kocasının vazektomi planlanmasından iki hafta önce öğrendiği bir hamilelik.
Baer mutluydu ama yerine getirilmedi. Annelikle ilgili bir blog haline gelen arkadaşlarına beden imajı, doğum sonrası depresyonla mücadelesi ve daha karışık bir şey arzusu gibi konularla e-postalar yazmaya başladı. “Eşi Çiğneme: Bir Kurtulan Kılavuz ”ve“ Vajinal Katliam Sonrası Doğum, Doğum Sonrası Dışkı ve Seks: Bir Aşk Hikayesi. ”(Bebek bakıcısına yazabilsin diye ödeme yapmak için, saatte 10 dolara özgeçmişleri ve öncü kadınlar hakkında bir erotik romanı düzenledi.)
“Anne blog yazımı” o zamanlar popülerdi ve Baer görünüşe göre bu konuda başarılıydı. Ama her zaman bir alt ton vardı: “Ciddi” yazarlar “anne meseleleri hakkında yazmazlar. Böylece geri adım atmaya karar verdi. Bir roman üzerinde çalışmaya başladı, “Gillian Flynn’in damarında” birbirlerinin hayatlarına karışan bir grup kadın hakkında bir gerilim filmi üzerinde çalışmaya başladı.
Bu romanda dört yıl içinde, Baer kendi ifadesiyle “şiirle aldatmaya” başladı. Yıl 2019’du ve temsilcisine e-posta gönderme cesaretini topladı: “Ya bunun yerine bir şiir kitabı yazarsam?”
Publisher’s Weekly’de şiir inceleme editörü olan Maya C. Popa, kadınlığın katmanlarını soyan uzun bir şiir tarihi olduğunu söyledi.
1972 tarihli “Canavar” adlı kitabı “kadın hareketinin marşı” olarak anılan şair Robin Morgan, uzun bir süre iç yaşamları hakkında yazan kadınların “günah çıkarma” olarak kabul edildiğini söyledi. sadece “edebi” idi. ”
Morgan, “Bir kadın ‘bulaşık bezi’, ‘bebek bezi’ gibi herhangi bir şeyi kullanırsa, iğrenç kabul edilirdi,” dedi. (Bir edebiyat dergisinde yayınladığı ilk şiirin, kabul mektubunda kendisine “Bay Robin Morgan” olarak hitap ettiğini belirtti. Bunları düzeltmedi.)
Bu, kısmen internet sayesinde yavaş ama emin adımlarla değişti. Popa, Kim Addonizio’nun “Sonraki Durakta Kontrolsüz Bir Şekilde Ağlayan Kadına” adlı 2019 viral şiirinin, pek çok kadının ilişki kurabileceği bir deneyime “gözü kapalı bir şekilde hitap ettiğini” kaydetti. dehşetlerine rağmen çocuklarınızı dünyaya satma hevesi.
Bu dehşet sadece bir pandemide metastaz yaptı. Baer’in HarperCollins editörü Mary Gaule, “Yayıncılıkta bile, şu anda” Bir kitabı okuyamıyorum “gibi birçok insanla konuştum” dedi. “Ve bence şiir, her ne sebeple olursa olsun bir ilaç gibi geliyor. ”
Baer’in pek çok okuyucusu için bu, bir çığlık kadar yüksek sesle seslendirmemeleri gereken bir merhemdir (çocuklar kulak misafiri olmasınlar).
“Yakınlaştırma programları, öğle yemeği ve atıştırmalıklarla uğraşmak ve ayrıca kendi hedeflerinize doğru ilerlemek ve evliliğinizle uğraşmak ve her zaman evde çocuk sahibi olmanın getirdiği gerginlik, hepsinin yorgunluğu – çok fazla” dedi San Francisco’dan anne Payne. Bu hayal kırıklığını çok güzel bir şekilde yakaladı. ”
Hayal kırıklığı ve öfke.
Baer “Motherload” şiirinde şöyle yazar:
“Kendiyle Röportaj” da soruyor:
“Başkalaşım” da, kendisini bir anne olarak hayal ettiğini söylüyor, ama o olduğunda, “Onu bir kadına geri döndürmek zorunda kaldım / hayal ettim. “
Baer, ”Bu salgında,” Böyle hissetmek için bir gün daha dayanamam “diye düşündüğüm bazı çok düşük noktalar oldu” dedi. Çocukları ve çocuk bakıcısı alt kattayken, o evdeydi, yatak odasındaydı.
Ama bunun sadece ben olmadığımı bilmeme yardımcı oluyor. “
New York Times Books’u takip edin Facebook, Twitter ve Instagram, kayıt olun Bültenimiz veya edebi takvimimiz. Ve bizi dinle Kitap İnceleme podcast.