'Modern bir politik liderin, 'Özel yaşamımı boş verin; benimli ilgili olarak bilmeniz gereken tek şey ne kadar iyi bir temsilci ve yönetici olduğum ve görevim esnasında neler yapmak istediğimdir' düşüncesinde ısrar etmesi intihar olurdu. Oysa, daha birkaç gün sanayi kesiminin ücretlerinden alınan vergileri arttırmış olsa bile, muhafazakar bir Fransız devlet başkanının işçi sınıfından bir aileyle yemek yemesi bizi heyecanlandırır ya da kahvaltısını kendisi hazırlıyor diye bir Amerikan başkanının bir öncekinden daha samimi ve güvenilir olduğuna inanırız. Bu politik 'güvenilirlik' özel imgelemin kamusal imgelem üzerine dayatmasıdır ve yine geçen yüzyılda bu iki alanın davranışsal ve ideolojik olarak birbiriyle karıştırılması sonucunda gelişmiştir.'