Baklava, seyyahların en çok ilgisini çeken tatlıların başında gelmiştir. Mesela ünlü İngiliz seyyah
James Stanislaus Bell baklavayı “ Kanatları balla yapış yapış olmasa uçacak kelebekler” olarak tanımlarken, diğer bir seyyah İngiliz devlet adamı ve yazar Sir Harry Luke baklavanın sofradaki yeri hakkında şu anekdotu aktarır: “Bir Osmanlı sadrazamının yabancı bir elçiye verdiği ziyafet sırasında çok fazla yemek çeşidi sunulduğundan elçinin karnı iyice doymuş ve baklavaya sıra gelince buna elini sürememiş. Bunu fark eden sadrazam, “Kalabalık bir dairede iken Kralınız girmek isteseydi ne yapardınız?” diye sormuş. “Diğer insanları sıkıştırarak ona yol açardım” demiş elçi. “İşte yapmanız gereken bu” demiş sadrazam, “ Yemeklerin kralı olan baklavaya yer açmamız gerek.”
17.yüzyıl başında İstanbul’da baklava tüketimini gözlemleyen Venedik Balyosu Ottavio Bon’a göre, şerbet ve baklava, saray dışında da olağanüstü miktarlarda tüketiliyordu; öyle ki, paşalar ve dostlar, bunları birbirlerine hediye olarak veriyorlardı. Abdülaziz Bey de, Ramazan’da kibarların, tüccarların ve esnafın ahbaplarına ve çocuklarının hocalarına tepsilerle baklava yolladıklarını anlatır.