Belediye otobüslerindeki yolcu ile şofer arasındaki iletişim tek yönlüdür. Şofer veya muavin ‘ilerleyin’ ziline basar; yolcu ilerler ya da ilerlemez. Fakat yolcu, bu iletişime karşılık veremez. En fazla serzenişte bulunabilir. Bu durum, iletişimi tek taraflı hale sokar ki, böylece iletişimin temel kuralı daha ilk celsede idama mahkum edilmiş olur. Bence yolcuların da bu iletişim sürecinde söz ya da uyarı hakkına sahip olması gerekir.
Mesela, şofer kalabalıktan dört bir tarafı buhar ile kaplanmış otobüste ‘ilerleyin’ ziline bastığında, ilerleyecek yer bulamayan yolcu da bir düğmeye basarak karşılık verebilmeli. Ve yolcunun bastığı o düğme şoferin oturduğu koltuğa elektrik verebilmeli. Hatta, her belediye otobüsünde bu düğmelerin farklı versiyonları bulunmalı. Bi otobüste elektrik veren düğme, başka bir otobüste şoferin ense köküne sert tokat indirebilmeli. Hatta ve hatta, bu düğme başka bir otobüste şofere İstiklal Marşı’nı tersten okutabilmeli.
Olmalı böyle düğmeler. Yoksa iletişim çağında, iletişim kuramaz hale geliriz. Aman ha!
Kafayı az biraz yemek üzereyim.