Alamut’ta hava gerçekten sıcaktı ve dağlar yarı kuraktı. Böylece yeşil ormanlardan Hazar Denizi kıyılarına gittik.
ALAMUT’ta çok sıcaktı ve dağlar yarı kuraktı. Vadide yaşayan insanlar temiz su almak için yakındaki bir köye gittiler!
Ama nihayet nihayet sahilin serin ormanlarına doğru yola çıktık. Ve Hazar olarak bilinen ilginç iç denizin kıyılarına.
Bu dizinin ilk gönderisinde şunu yazmıştım:
Hazar Denizi’nin İran sahili, dağların Hazar Denizi’nden sis ve yağmur gibi nemi yakalayarak yaşamını sürdürmesine yardımcı olan bir dağ ve yeşil orman kuşağının hemen kuzeyinde yer alır. Deniz ile ormanlık alanlar arasında, kıyı boyunca dört yüz kilometre boyunca uzanan ve geceleri aydınlatılan bir yer gibi uzaydan görülebilen bir nehirde yaklaşık altı milyon insan yaşıyor.
Ve bu:
Hazar Nehri, Tahranlıların tatile gittiği yerdir. Bölgenin cazibe merkezlerine katkıda bulunan büyük orman, 5 Temmuz 2019’da UNESCO Dünya Mirası alanı ilan edildi: İran’daki uzun Dünya Mirası listesindeki en sonuncusu.
Teoride yerel yollardan Hazar Denizi’ne gidebilirdik; ancak bir noktada arabamızın kaldıramayacağı izlere doğru ilerlemeleri için büyük bir şans vardı.
Hazar Denizi’ne ulaşmanın en güvenilir yolu, tekrar ana yola çıkıncaya kadar geldiğimiz yoldan geri dönmek, bir süre Güneydoğu’dan Tahran’a gitmek ve sonra iyi bir yola sola dönmekti doğrudan kuzeye, Chalus tatil beldesine gidiyor.
Chalus’ta sahilde
Chalus’ta kısa süre sonra kalacak iyi bir yer bulduk. Yürüyüşe çıktık ve sonra bana bir bira ikram edildi. Sürprizimi hayal edebilirsin. Bu adam bir dükkandan çıkıyor ve “biraz bira ister misin?” Şoförüm ve erkek kardeşi, ben değildim. Yolun aşağısına doğru yürüdük ve bir barda dans eden bir grup sarhoş insan vardı.
Ve gerçekten gerçekten şok olmuştum (ya da şaşırmıştım), çünkü İran’da insanların bariz bir şekilde dans etmeyi bırakın, içki içeceğini hiç hayal etmemiştim. Şoförüm “ah, bara gitmek ister misin?” Dedi. Ben de hayır dedim, çünkü bunu ‘kuru’ Müslüman bir ülkede yapmak istiyorsanız bu gerçek bir sorun.
Yukarıda bağlantı verdiğim bloglardan biri, böyle bir yer basıldığında, baskına yakalanan kasaba halkının, karısının kuzenini tanıyan yerel polislerle buradan kurtulabileceğini söylüyor. veya bunun gibi bir şey.
Ancak yetkililer birini tutuklamak zorunda kaldığı için, muhtemelen tanımadıkları kişiyi tutuklayacaklar. Ve eğer bir ziyaretçiyseniz, o zaman, güvenlik posterlerinin her zaman “Bu Siz demek” dediği gibi.
Ayrıca sahil boyunca çok sayıda fahişe de gördük.
Tamamı kaplayan İslami mayolardan biri olmadığından yüzmeye gitmedim (bu arada, bir İran tatili için hazırlayacak başka bir şey var).
Restoranlara gittik ve lezzetli taze balık ve sebzeler yedik. Ertesi gün geleneksel bir kahvaltı yaptık. Denediğim çok sıra dışı yemekler vardı: Keşke ne olduklarını hatırlayabilseydim. Bu yazı dizisinde biraz sonra İran yemeklerinden bahsedeceğim. Öyleyse, her şeye rağmen, sahip olduğumuz şeyi anlatabilirim!
Tahran’a dönüş yolunda bir nehir geçidinden geçtik; takılmak için başka bir eğlenceli yer. İnsanlar merhaba demeye ve sosyal olmaya çok istekliydi.
Devam edecek. . . Tüm hikayeyi daha hızlı istiyorsanız, kısa kitabıma bakın Iran: Make Love Not War, şimdi 281 resim ve haritayla satışta. Bir kopyasını alabileceğiniz bir bağlantı için bu resme tıklayın. Ayrıca ilk kitabım, Maverick Gezgini, web sitemden ücretsiz olarak indirilebilir a-maverick.com eğer kaydolursanız haber bülteni.