Nasrullah Meydanı'ndaki banklardan birine oturdu. Güvercinleri izlerken kel simidinden bir parça kopardı. Bir an duraksadı ve şehrin sesini duymaya çalıştı. Büyük bir orkestranın şefi gibi hissetti kendini. Nasrullah Camii’nin önündeki şadırvandan gelen su sesi, güvercinlerin kanat çırpışı, ayakkabı boyacısının kundurayı tahtaya vururken çıkardığı ses, kuşlara yem atan küçük çocukların neşesi, karşı bankta oturan yaşlı amcaların konuşması, ılık esen rüzgârın uğultusu, camiden çıkanların selamlaşması, yolda yürüyenlerin hayat telaşesi… Hepsini duyabiliyordu. Köprüsü, camisi, şadırvanı, medresesi, civardaki hanlar ve bedestenlerle külliye görünümündeydi Nasrullah Meydanı. 1506 yılında II. Beyazıd döneminde yaptırılan cami ve civarına kuşların gözünden bakmak istedi. Uçmak istedi, kıskandı onları. Kastamonu nefes alıyordu, tarihe tanıklık ederek yaşıyordu bu şehir.