Rus Amerikancılığı. Neden hep Batı’da bir gözle yaşıyoruz?
TV Kanalı Bir'de, önceki adıyla Ses adı altında yeni bir proje başlatıldı. Ancak bu projenin avantajlarından veya eksikliklerinden bahsetmeyeceğim. Burada, gerçekten iyi şarkı söylemeleri ve iyi şarkı söylemeleri gibi rekabetçi şarkı söyleme programlarından çarpıcı şekilde farklı olduğunu söyleyebilirim. Fonogramlar olmadan, sözde. Dansçılar ve diğerleri Batı poplarından, "özel efektler" den ödünç aldılar. “The Voice” un ilk sayısı gerçek bir zevkti. Ve - daha az güçlü hayal kırıklığı yaratma: proje, ortaya çıktığı gibi, yine “Made in USA” serisindendi ve yarışmacıların ezici çoğunluğu Amerikan eserleri İngilizce yaptı.
İngilizce mi söyle?
Soru hiç durmadı: 130 uluslarından ve Rusya popülasyonlarından artık yerel bir müzik, Rusça veya başka bir dilde şarkı yok mu? Sonunda çeviri yapmak mümkün oldu. Ancak bunun için genç sanatçıları suçlamak sadece bir el yükseltmek değildir.
Orijinaller hakkında iyi bilgi sahibi olan, birlikte şarkı söyleyen ve söyleyen jüriye bile, hiçbir özel şikayet gelmedi: Balıklar nereden geldi? Bu doğru - baştan.
Ve son zamanlarda, RBC Daily'nin yayını okurlarını, Moskova Çevre Yolu'nun yanı sıra Moskova Manhattan'ın inşaatıyla ilgili bir yayınla memnun etti. Ve bir tane daha “neşe”: Anlaşıldı, “Moskova'da Zvenigorodskoye otoyolundan uluslararası“ Moskova-Şehir ”otoyoluna ulaşmanızı sağlayan yeni bir otoyol açıldı. Bu bağlamda, Moskova'nın All-Russian Fuar Merkezindeki “CityBuild'deki uluslararası sergi hakkındaki mesajın yanı sıra, Muskovitler'deki iyimserliğe ve aynı zamanda başkentin konuklarına ilham vermemek mümkün değil. Kentsel teknoloji
Bunlar Moskova hikayeler Bir şeyi bağlar: Altın baldırın peşinde, ikincisi ise üçüncü olmasa da Rus kültürüyle ilgili endişe duyar. Pek çok benzer örnek var ve ne yazık ki sadece Moskova'da değil. Onların derinliklerinde de fazlasıyla yeterli.
Politikadan ne haber? Başlangıçta, Rusya (Sovyetler Birliği), Amerika'da olduğu gibi (hiçbir yerde değil) kendi başkanına sahipti. Bir zamanlar bir başkan yardımcısı bile vardı: bilelim, diyorlar, bizim! Sonra - Beyaz Saray, yine Amerikan tarzında. Moskova'da "beyaz" evin tamamen farklı bir işaret olmasına rağmen. Ve sözde Beyaz Saray'da, Başbakan, tüm vatandaşlar için zorunlu olan Rusya Federasyonu Anayasasına göre, aynı zamanda farklı çağrıda bulunmasına rağmen, Başbakan Yardımcısı ile birlikte oturuyor. Devlet Duma ve Federasyon Konseyi - Rusya ve yasama yetkisi var. Başkanların anayasal görevlerinde bulunan insanlar başkanlık ediyorlar ve yine Amerikan tarzında konuşmacılar olarak adlandırılıyorlar. Konuşmacılardan biri Duma’da, diğeri Federasyon Konseyi’nde geldikleri yerdeki duyularıyla konuşuyor. Anayasanın şartlarının seçici davrandığı gerçeğinin bir başka örneği değil mi?
Bugün 1990’lerin “reformları” seyrini inceleyerek, mevcut oligarşlerin zekâlı “kuponları” lanse etmedilerse, tüm tanıdık ve alışılmış Rus kulaklarını yeniden adlandırmamışlarsa, Rusya’nın tamamını “atmak” için çok iyi başarabileceklerini açıkça görüyoruz. Amerikalılar tarafından gizlenen kötülükler - “katil” ve “haraç” - “katliam” ve “haraç” sözleri “katliam” ve “haraç” kelimelerini gizlemedi. Ve şimdi, yetkililer garip bir Rus “buluşmasını” garip bir “zirveye” tercih ediyorlar. Bu güne kadar Amerikanlaşma hiçbir engel tanımıyor.
Filmler Amerikan, gösteriler Amerikan, sunumlar Amerikan, aşk Amerikan, rüya Amerikan (para kazanmak için). Güzel, ince, neredeyse kayıtsız sevgi duygusu kelimelerle, kaba, insan onurunu aşağılayıcı - “sevişmek” ile değiştirildi. Bilincimizin bir tür manevi ve dilsel işgali vardır.
Anglo-Amerikan sözleriyle, ima ettikleri gerçekler, davranış kalıpları, yaşam biçimi, ahlak vb. yabancı ve yabancı bize kültürel değerleri. Son yirmi yıl içindeki borçlanmaların yardımıyla, bireysel ve toplumsal bilincin manipülasyonları gerçekleştirilir. Anglo-Amerikancılığın tehdit edici bir ölçekte önlenemez işgali, insanların zihinlerini istila etmekte, birbirleriyle iletişim kurmalarını zorlaştırmakta ve daha da kötüsü yabancı bir dünya görüşünü aşılamakta, dil ekolojisini yok etmekte, ulusal sözcüğü, manevi özünü değersizleştirmektedir. Bu nedenle, yabancı kelimeler toplum üzerindeki dış etki faktörünün rolünü oynamaktadır. Devlet Duma’nın Rus dilinin korunmasına ilişkin bir yasa çıkarmaya çalıştığı zaman liberal “uluma” nın yükselmesi tesadüf değildir.
Amerikan kültürünün ve İngilizcenin Amerikan versiyonundaki dünyanın birçok ülkesindeki diğer kültürler ve diller üzerindeki güçlü baskısı, anadilin korunması, ulusal kültür, düşünce (zihniyet) konusunda ciddi endişelere neden oldu. Böylece, Fransa'da, 1994'ta, “Fransız Dilinin Kullanımı Hakkında Kanun” (“Toubon Yasası” olarak adlandırılan) kabul edildi. Amerikancılığın makul olmayan bir şekilde parasal bir para cezası tehdidi altında halka açık ve resmi bir konuşmada kullanılmasını yasaklar. Müzik programında yabancı müzik programları% 40'ten fazla olmamalıdır. Özel sanserler gazetelerde, dergilerde, televizyonda ve radyoda borçlanma kullanımını izler. Fransızca’nın korunmasına ilişkin kanunun kabul edilmesi, bildiğim kadarıyla, Almanya’da, Polonya’da (yasa 1999’te kabul edildi), Romanya’da benzer faturaları tartışmak için bir işaret ve teşvik olarak görev yaptı.
Ünlü Amerikalı oyun yazarı Arthur Miller'ın tavsiyelerine kulak vermek bizi incitmez: “Rusya'da başka bir Amerika olmayacağını umuyorum. Bir taklit kültürüne ihtiyacınız yok. Ruslar için, kelimeye duyulan sevgi, diğer ülkelere göre çok daha yaygın ve tutkulu. ”
Modern Rusya'da Amerikanlaştırılmış konuşma, bu nedenle, yalnızca Rus dilinin durumunun bir göstergesi değildir. Aynı zamanda, geçmişte Avrasya halklar birliği ve Avrasya kültürü türünün çekirdeği olarak görev yapan Rus ulusal psikolojisinin durumunun bir göstergesidir. Bundan açıktır: Rusya kendi tarihini, kendi içindeki ve içindeki diğer ulusların tarihinden ayrılamaz ve insanlığın geleceğindeki değerli yerini anlamadan yapamaz. Her şeyin kaybedilmediğine dair belirli bir ümit aşılandı, yani, son zamanlarda, Rus makamlarının kararıyla, USAID ofisinin faaliyetine son verildi.
ABD bütçesine uygun olarak, USAID maddesi kapsamında tahsis edilen fonların yalnızca ABD ulusal güvenlik stratejisini yabancı ülkeler topraklarında teşvik etmek için harcanması gerektiğini hatırlayın. Ve başarılı bir şekilde, 1987'ten önce Rusya'da 40 olan NPO'lar aracılığıyla harcandılar ve şimdi de 300 000'e girdiler.
Rusya Federasyonu'ndaki USAID kamu yönetimine odaklandı - 316 çalışıyor; sağlık - 205 çalışır; kentsel planlama ve geliştirme - 135 işleri; demokrasi ve yönetişim - 124 çalışması vb. (Ekim başında veri 2006 g.) Tanınmış demograflara göre I. Medvedev ve T. Shishkov, USAID aile planlaması ve cinsellik eğitimi programları, gençlerin cinsel yaşamla erken tanışmalarını, cinsel yolla bulaşan hastalıkların artmasını, düşüklerin sayısını ve nihayetinde Rus popülasyonunun tükenmesini teşvik ediyor.
Bu örgütün Rusya Federasyonu Anayasası, Medeni Kanun'un ilk kısmı, Vergi Kanunu ve Arazi Kanunu'nun hazırlanmasına katıldığı ortaya çıktı.
Pratik olarak, Rusya Federasyonu adli sisteminin reformu alanındaki tüm USAID inisiyatifleri kabul edildi, ayrıca ABD’nin “demokratik” adaletinde çalışılan 5000 Rus adli yetkilileri de kabul edildi. RAO UES'in yeniden yapılandırılması ve reformu, rekabetçi bir güç endüstrisi pazarının gelişimi, USAID olmadan gerçekleşmedi.
Ve bu uluslararası ajansın temsilcileri tarafından Rusya'da “demokrasinin” geliştirilmesi için birçok “çok iyi” şey yapıldı. 20 yıllarında (1992-2012) ABD, USAID aracılığıyla ABD'nin neredeyse tüm hükümet yapılarına nüfuz etti ve Rusya'ya yalnızca bizim bölgemizdeki büyük ölçekli askeri operasyonların sonuçlarıyla karşılaştırılabilecek zarar verdi. Ve bu sonuçların uzun yıllar ortadan kaldırılması gerekecek. USAID gibi kaç örgüt daha Rusya'daki yıkıcı faaliyetlerine devam ediyor?
USAID’in Rusya’daki faaliyetlerine ilişkin yasak, ülkemizin üzerinde “Rus Amerikancılığı” veya daha doğrusu iç Amerikancılığı olarak adlandırılan olguya karşı koymada ilk adım. Bu yöndeki diğer adımlara daha az zor gelmeyecektir, çünkü Rus Amerikancılığı, diğer şeylerin yanı sıra, derin tarihi köklere sahiptir.
Özgürlük ülkesi?
Rus Amerikancılığının Rusya'da “perestroyka” ile birlikte ortaya çıktığı fikri onun tarafından üretildi ve ülkenin yeniden yapılandırılmasında bir araç olarak kullanıldı. Ondan uzak. Amerika Birleşik Devletleri fikri, bir hükümet modeli olarak, Rus yaşamını Amerikan modeline "donatma" arzusu XVIII yüzyılın sonunda ortaya çıktı. Amerikancılığımız, kuruluşundan bu yana, Rus tarihinde, Rus ve Rus bilincinde, çok sayıda insanın kişisel kaderinde dikkat çekici bir iz bırakarak uzun bir gelişme yolundan geçti ve Rus zihniyetinin ayrılmaz bir parçası haline geldi.
Bugün, muhtemelen, 146 yıldönümünü Rusya’nın resmi Amerikanlaştırmasının başlangıcından itibaren kutlamak mümkün olacaktı. Daha doğrusu, 1866’ten bu yana, Amerikan Kongresi heyetinin Rus İmparatorluğu’nu ziyaret etmesi. Amerikalılar ülke genelinde coşkuyla karşılandı. Rus-Amerikan ilişkilerinde bir kaygıydı. Bir yıl sonra Rusya'nın güneyini ziyaret eden yazar Mark Twain şunları söyledi: “... burada bir Amerikalı olmamızın yeterli olduğunu hissettik, başka vizelere ihtiyacımız olmadı ... Nerede olsak her yerde karşılandık.”
Rus gerçeklerini düzeltmek için bir tarif arayışı içinde, radikal bir düşünce önce Avrupa'ya, sonra okyanusa, Yeni Dünya'ya, yurtdışına koştu. Amerika, Rus hayatına bir alternatif olarak algılandı. Yani şimdi algılanıyor.
İç gerçekliğe karşı olumsuz tutum ve ABD'nin standart olarak algılanması, Rus Amerikancılığının temelidir.
ABD ve Rusya’nın böyle bir değerlendirmesi, örneğin ABD’yi bir özgürlük ülkesi ve Rusya’yı acı çeken bir ülke olarak kabul eden Alexander Radishchev’e özgüdür. Birleşik Devletler onu "sersemletti", yani ünlü, sevinçli ülke, yaşadıkları "mutlu uluslar", "tesadüfe özgürlük verdi".
Rusya'da, ABD'ye adanmış Rus yazarların eserleri, örneğin P.P. Svinin, “Kuzey Amerika'da Resimli Bir Yolculuk Deneyimi” Stanyukovich, ABD ile ilgili. Özellikle - onun hikayesi "Bir Denizcinin Maceraları." Bu hikayeye Amerika'ya ilahiler denebilir: "... özgür taraf, ... bir koku!" - Stanyukoviç'in kahramanları ABD'den bahsetti. Bir tiyatro figürü Prens SI Volkonsky o günlerde şöyle yazdı: “Şaşırtıcı ülke Amerika, nasıl çalışabilir, çalışma kapasitesi ve iş gücü nasıl geliştirilir… İşinizle Amerika'ya geldiğinizde ne kadar gurur verici bir duygu: bu topraklara bir turist olarak değil bir çalışan olarak girmek için “Bu, varlığı için en hoş bahanelerden biri.”
Amerika Birleşik Devletleri ile tanışma, Amerikan deneyimini Rus topraklarında aktarma arzusuna neden oldu. 1893’te olduğu gibi, fikri Avrupa’ya odaklanmayı bırakmak ve ABD’yi örnek almak olarak kabul eden Büyük Dük Alexander Mikhailovich ile birlikte.
XIX yüzyılın ortasında. Amerikan başkentinin, teknolojisinin ve teknolojisinin Rusya'ya genişlemesi başlıyor. 1860'te Yabancı uyruklu tüccarların Rus Uzak Doğu'sunda uyruğuna bakılmaksızın yerleşimciler Amerikalıları çağırdı. Amerikalılar Rusya'da demiryolu inşaatında yer aldı, Rus donanması ABD'de inşa edilen gemilerle veya Amerikan malzeme ve ekipmanlarının yardımı ile dolduruldu. Rus ordusu Amerikan tüfeği ile silahlı silah - Berdan tüfeğiyle, Smith ve Wesson sisteminin tabancalarıyla ve 1896'ten ünlü Maxim makineli tüfekleri Rus birlikleri tarafından alınmaya başlandı. Tarım Amerikan makineleri kullandı, propagandası Amerikan agroteknik başarıları gerçekleştirdi.
Rus Amerikancılığının doğuşundan bu yana, Birleşik Devletler kendisini Rus bilincinde vaat edilmiş bir ülke olarak sundu. Amerika Birleşik Devletleri'nin Cyril ve Methodius Derneği üyeleri olan Decembristler ile ilgilendiği görüşündeydi. N.G.'nin temyizinde Örneğin “Barsky Köylüleri” nden Chernyshevsky, örneğin, bir dönem kralları tutmayan ve “insanların kafasını” seçmeyen İsviçreli ve Amerikalıların özellikle duyarlı olduğunu söyledi. Dürüst ve açık siyasi mücadelenin mümkün olduğu özgürlük ülkesi, ABD tarafından, 1881’teki 20 ABD Başkanı James Garfield’in C. Gito’nun terörist olarak öldürülmesini kınayan Halkın İrade örgütünden Rus teröristleri olarak kabul edildi.
Aynı yıl içinde Çar II. İskender’e suikast yapan Halk Halkı, ABD’deki politik terörün bir suç olduğuna ve Rusya’da terörün iktidar mücadelesinde kabul edilebilir bir araç olduğuna inanıyordu.
Benzer siyasi standartlar modern Rus muhalefet tarafından da kullanılıyor.
Bununla birlikte, Rus Amerikancılığı, kendisini 19. yüzyılın ilk yarısında Sibirya'da ilan etti. ayrılıkçılık fikri doğdu. Sibirya tarihinin araştırmacısı B. G. Kubalov, ayrılıkçıların "Amerika Birleşik Devletleri, Kanada veya Avustralya örneğini izleyerek Rusya'nın Rusya'dan olası bir şekilde ayrılması gibi," Sibirya'nın özerkliği hakkında çok fazla bir hayal olmadığını "belirtti. Ve Sibirya araştırmacı G.F. Kungurov, "Sibirya'nın geleceğini Amerika ile karşılaştırmanın özellikle moda olduğunu, istenenlerin zirvesi olarak kabul edildiğini" belirtti. 60'te XIX yüzyıl. ayrılıkçılar Sibirya'daki bağımsız "Svoboslavya" devletinin ilan edilmesine yol açacak bir ayaklanma hazırlıyorlardı. Yeni devletin en önemli işlevi emperyal Rusya ile savaş olmaktı.
Bu dönemde, Rus devrimci fikirli radikallerin ve Amerikan vatandaşlarının Rus gücüne karşı mücadeledeki birliği geleneği doğdu. Rus göçmenler ve ABD vatandaşları ortak örgütler kurdu. Japon makamlarının himayesinde, Rus-Japon savaşçı 1904-1905 savaşı sırasında Japonya'daki Rus savaş esirlerinin siyasi muamelesi üzerine aktif olarak çalışıyorlardı.
XX yüzyılın başında. Rus toplumunda, düşünce Amerikan niteliklerinin kullanımının - ticari, iddialılık, girişimcilik, karı maksimize etme arzusu - şeklini almaya başladı, bu hem ülke hem de birey için başarıya giden yol. A. Tolstoya'nın Volga bölgesindeki genç bir toprak sahibi olan “Rastegin'in Maceraları” (1913) adlı öyküsünde, inancını şu şekilde tanımladım: “... kendimde bir Amerikan kat buldum ... bu benim ilkem: her dakika en az bir kuruş kazanmam gerekiyor: on dört ruble günde kırk kopeks. ” ABD ve Rusya’nın tamamen farklı bir geçmişe, farklı zihniyete, topluma, geleneklere ve kurumlara sahip ülkeler olduğunu hiç dikkate almadı. Bununla birlikte, başkasının deneyimini kullanma fikri devam etti. Ve ikna olduğumuz gibi, hala var.
1920-1930-i'lerde Sovyet hükümetinin Amerika Birleşik Devletleri'ne tutumu. belirsizdi. Tabii ki Amerika Birleşik Devletleri emperyalist bir devlet olarak muamele gördü, ama aynı zamanda JV Stalin şunları söyledi: “Amerika'daki bilim ve teknoloji insanlarının teknolojideki öğretmenlerimiz olmasını istiyoruz ve onların öğrencileriyiz…”
Bu pozisyon, ülkenin sosyalist yeniden inşasının ihtiyaçları tarafından belirlendi. 1920-1930-ler içinde. "Amerika'yı Yakala" sloganı yaygındır. Devlet bilincinde, paradoksal olarak devlet ideolojisi dahil olmak üzere, Birleşik Devletler'in istikrarlı bir olumlu imajı oluşmuştur. ABD ve SSCB'nin çıkarları o zamanlar birbirleriyle örtüşmedi ve her iki ülke de birbirlerini tehlikeye atmadı.
II. Dünya Savaşı, Lend-Lease, ikinci cephe, Nazi saldırganlığına karşı ortak mücadele, "zengin ve iyi huylu Amerika" imajına yeni dokunuşlar ekledi.
Kruşçev'in “çözülmesinin” başlamasıyla birlikte, Rus Amerikancılığının gelişiminde yeni bir tur başladı. Daha önce olduğu gibi eski sloganı "ABD'yi Yakala ve Yut" sloganını benimseyen resmi Sovyet propagandasına çok katkıda bulunan şey. Aynı zamanda, "altmışlı". Yüz yıl önce olduğu gibi, yerel gerçekliğe karşı olumsuz bir tutuma dayanıyordu. Şair Joseph Brodsky çocukluğunu şöyle yazdı: “Bir zamanlar bir çocuk vardı. Dünyadaki en adaletsiz ülkede yaşadı. Tüm insan standartlarına göre, inek olarak adlandırılması gereken yaratıklar tarafından yönetildi. ” Ve tıpkı bir yüz yıl önce olduğu gibi, bir bilgi ağı bir araya geldi ve Sovyet hükümetinin Batı’ya yönelik eylemleri hakkında bilgi topladı ve böylece Rusya’ya karşı kamuoyu oluşturmaya çalıştı.
20. yüzyılın ikinci yarısının muhalifleri, selefleri (ve bugünün takipçileri gibi) da, yardım için Batı'ya döndü. Ancak şimdi bu işbirliği devlet düzeyinde devam etti. Birleşik Devletler muhalifleri destekledi, faaliyetlerini koordine etti, Sovyet hükümetine karşı mücadelelerini finanse etti. A. Solzhenitsyn’in arşivini 1974’teki ülkeden kovulduktan sonra SSCB’den ihraç eden Amerikan istihbaratıydı. Stalin'in ölümünden sonraki otuz yıllık dönem, resmi propaganda baskısını yaşayan Rus bilinci için Amerika'nın gerçekten yeni bir keşfi idi. Amerikancılık, yasak meyvenin çok ama çok tatlı olmasından dolayı büyük ölçüde hayatta kaldı ve gelişti.
Bir sonraki aşama “yeni Rusların” Amerikancılığının devlet düzeyinde gerçekleştirilmesinden ibaretti. ABD'ye çeşitli siyasi güçler dayanıyordu. M. Gorbachev ve B. Yeltsin politikalarını Amerika ile koordine etti.
Ağustos ayındaki 1991’te B. B. Yeltsin’in verdiği zafere Amerikan zekâsı yardımcı oldu.
Amerikalılar, Rusya'da kapitalizmin restorasyonunda doğrudan yer aldı. Harvard Üniversitesi'nden bir profesör olan Rus hükümeti danışmanı olan D. Sachs, kendisini “Rus reformlarının mimarı” olarak temsil etmekten hoşlanıyordu.
Amerikan Krayble Enstitüsü, 1989’ten, Demokratlar’ın seçim kampanyasını düzenleyen, koordine eden ve finanse eden SSCB’nin toprakları üzerinde faaliyet gösteriyordu ve seçimlerden sonra, ABD Kongresi, SSCB Yüksek Sovyeti Bölgeler Arası Grup Yardımcısını finanse etti. Gelecekte benzer faaliyetler devam etti. Genel olarak, “reformcuların” politikası, 250 milyar dolar miktarında Batı yardımı alma umuduna dayanıyordu. 1994'un düşmesiyle, Rusya'nın Amerikanlaşmasının ilk sonuçları ortaya çıktı. Üretimdeki düşüş% 50 seviyesini aştı. Toplumsal alanda yıkım, ahlakta düşüş, suçta artış var.
Cumhurbaşkanı B. Yeltsin, Rusya’nın artık Batı’dan yardım konusunda yanılsamalara yer vermediğini belirtti. Bununla birlikte, bugün bile, bu yanılsamalar tamamen ortadan kalkmadı, bu yüzden Rus halk bilincinde Amerikancılığa katı bir şekilde girdi.
Amerika’yı Rusya’ya uyarlamak için?
Bugün, ilişkilerimizi iyileştirmeyi amaçlayan birkaç yıllık “sıfırlamanın” ardından, Amerika Birleşik Devletleri, Amerika’ya yönelik nükleer bir tehdit olarak Rusya’nın Çin’den sonra ikinci sırada olduğunu ve potansiyel bir siber savaşta düşman olduğunu açıkladı. Ve seni ilk düşmanları olarak düşünenler ile, bizimle hiçbir dostluk işe yaramayacak. Eşit bir temel üzerinde işbirliği - evet, öngörülebilir gelecekte bu şekilde ayarlama yapmamız gerekiyor.
Kommersant (18.10.2012) gazetesi, “Rusların Amerika'ya olan sevgisini yitirdi” başlığı altında yayınlanan Eylül ayında yapılan anketlerden birinin (ve Amerikancılığın reddedilmesi mümkün değil) sonuçları hakkında kazara yok.
Özellikle, yılın 2011 düşüşü ile karşılaştırıldığında, genellikle ABD hakkında olumlu konuşan Rusya Federasyonu vatandaşlarının sayısının, 67% 46% 'in altına düştüğü ortaya çıktı. Buna göre,% 27'ten% 38'e, ABD'ye negatif olanların oranı artmıştır.
Yanıt verenlerin% 67'inin şu ifadeyle hemfikir olması önemlidir: Amerika Birleşik Devletleri, “her zaman kendilerini takip etmemelerine rağmen, diğer ülkeleri uluslararası hukuk yasalarına uymaya ikna etmeye çalışıyorlar. Çoğunluğa göre -% 68, ABD daha fazla - 17% olarak hareket etmek yerine Rusya Federasyonu üzerinde baskı kurmaya çalışıyor.
Her ne kadar genel eğilim halkın bilincinin Amerikancılığın kirletilmesinden arındırılması için umutlar uyandıramasa da ilham veriyor olsa da, şu anki rakamlar da endişe vericidir: Ne kadar çok sayıda Rus hala Batı’ya bir gözle yaşıyor?
Amerikan egemenliğinin koşulları altında, ilk bakışta, bizim seçimimiz çok büyük değil: ya zaten geçtiğimiz ve kaybettiğimiz Amerika ile zorlu bir çatışmaya girebiliriz ya da “kazanan” a teslim olabiliriz (Amerika’ya% 46 şeklinde kapitülatör toprak) ve - ve bu nedenle, devletliğini kaybetmek, en azından ABD’nin kolonisi haline gelmek, en azından bir devlet olma hali. Ancak önceki Rus-Amerikan ilişkileri tarihinin belirlediği üçüncü bir senaryo var. Bugün, görünüşe göre, Soğuk Savaş bitmedi, basitçe diğer yöntem ve yöntemlerle sürdürülüyor ve devam etmesi uzun zaman almıyor. En azından, Birleşik Devletler şu anki haliyle var olacağı ve dolar ana dünya para birimi olarak kalacaktır (yüz yıl daha). Bu nedenle, tam olarak, her şeyden önce, gençlere yönelik bir tehlikeyi öngören, bu kadar uzun vadeli bir bakış açısı ile çalışmak gereklidir.
Bugün bütün Rusya ulusunu birleştiren güçlü bir manevi çekirdek olmadan, bugün bile, SSCB'den korunan manevi mirasa güvenerek, gelecekte zordur ve zordur, doğal olarak tükenmeyen doğal kaynaklarla bile, küreselleşen çelişkilerde dengeyi korumak zor. mümkün olacak. Görünüşe göre, Rus makamları tam da bu gibi umutlarla ilgili hareket etmeye başladılar. Son zamanlarda, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin vatanseverlik eğitimi alanında devlet politikasını iyileştirme konusunda bir kararname imzaladı. Aynı kararnameye göre, cumhurbaşkanlığı idaresinin yapısında kamu projeleri üzerine bir bölüm kurulmuştur. Yeni idarenin işlevleri ayrıca, gençlerin yurtsever eğitimi alanında programların uygulanması için tekliflerin hazırlanmasını, yurtsever eğitimi alanındaki devlet politikasıyla ilgili olarak merkezi ve bölgesel medyanın konumu ile ilgili bilgilerin toplanması ve derlenmesini içermektedir.
Bu arada, etki alanının keskin bir şekilde genişlemesinin Rus Amerikancılığının özelliği olduğunu söyleyebiliriz.
Gelişimi boyunca, dar bir aydınlar çemberinden, Rus Amerikancılığı, toplumun en geniş katmanına, toplumsal düşünceden siyasal ve ekonomik yaşamın bir aracına dönüştü.
Dahası, şimdi kesin olarak, Hıristiyanlık, Batı düşüncesi ve Marksizm'in Rus tarihinde oynadığı rolün aynısını iddia ediyor - bir araçtan dünya görüşünün temeli olmayı hedefliyor.
Ancak, Amerikancılığın bilincimizden ortadan kaldırılması hakkında konuşmaya gerek yok: süreç uzun, karmaşık ve açıkça nankördür. Gerçekçi olalım ve kendimize çok basit bir soru soralım: Bunu yapmak gerekli midir? Bu Amerika’yı Rusya’ya adapte etmek daha kolay ve daha karlı değil mi?
- Yazar:
- Valery Panov
- Orijinal Kaynak:
- http://www.stoletie.ru/vzglyad/russkij_amerikanizm_570.htm