Birgün canı sıkılmış, bunalmış bir arkadaş geldi. Öyleki ne yapacağını bilmiyor! 'Otursam kalksam sıkılıyorum benim derdim ne bilmiyorum?'Diyor. 'Gel, mutfağa otur bi hele…'
Sandalyeye oturdu, kahve desem istemiyor, çay desem demletmiyor. Otur bak şimdi dedim… Önce oda sıcaklığında yumuşamış margarine söylendim, 'Tek başına kötüsün ama içine biraz yumuşaklık girince fena değilsin! Bak içinde kötülük olacak ama yumuşatacaksın. Yani o kötülüğünü bileceksin.' Sonra şekeri ekledim. Onun hakkında da iyi şeyler söylemiyorlar ama o da lazım. Onlar birbiriyle karışınca krema kıvamına gelirler. Ve geldik protein takviyesine yumurtayı kırdığın zaman daha yumuşacık olacak. Ekledin mi, adı kötüye çıkmış unu, karbonat ve tuz ile al sana hamur.
İşte hamur bu hayat; yani yoğrulmak… Yoruluyorsun ama yoğruluyorsun, oluyorsun yani… Ekle şimdi serotonin salgılatan çikolata tanelerini… Yani mutluluk, umut ve tatlılık… Elinle şekillendir şimdi hepsini tepsiye koy, fırınla ve on dakika bekle… İşte piştin piştikten sonra yine bekleyeceksin, hayat; sabırsız yoğrulmuyor!
Yarım saat sonra, bir espresso ve iki üç kurabiye, oturduk masaya…
Hayat bu, yorulacaksın, yoğrulacaksın, şekerlenecek, unlanacaksın, pişeceksin ve sunulacaksın… Hayatın sana sunduğu her şeyi kabullenip devam edeceksin.
Bu kadar, Püskül, kurabiye ile yola devam!