Bu yüzden yıllar boyunca Ukrayna siyasetinin tüm "parlak görüntülerini" inşa ettiler. Peki, onlar kimi kurdukları gibi, bu yüzden ülkeyi kurdular. Eğer başlangıçta genetik seviyede narin ve kusurlu olan kaynak malzeme ise, o görüntü ile güzel bir cepheyi şekillendirebilirsiniz. Ama içinde her zamanki gibi çürüktü. Çürük her zaman daha sonra ortaya çıkar ve ülkeyi pis koku ile boğar. Ve kan ...
Ama eğer kan hakkında konuşursak, o zaman bu böyle, bu arada gerekliydi ve son durum ilham verdi. Bununla birlikte, diğer tüm açılardan, şema ve özü değişmeden kalır. En azından en azından granit olması gereken devlet direkleri, bir gaz maskesi olmadan analiz edilmeleri zor olan geri dönüşüm ürünleridir. Ama, ne yazık ki, gerekli ...
Eh, sadece yukarıdaki değişiklikler ülkede geliyor çünkü. Onlar hakkında konuşacağız. Şimdi Ukrayna'nın güney-doğasında ortaya çıkan durum basitçe adlandırılır: sürtünen özerklik ya da fiili federasyonların Ukrayna’da federasyonu. Üniter Ukrayna'da zaten özerklik statüsüne sahip olan Kırım'da, bu özerklik gerçek içerikle dolduruluyor. Ve politik ve ekonomik ve olduğu gibi, ordu (aslında, özerkliğin silahlı kuvvetleri yaratıldı). De-jure için sağlanan bu özerklik durumunun bir kısmı, bir şey değil ve bu yüzden “gerekli” artık fiilen de oluyor. Fakat Kırım’da olanlar açıkça ifade ediyor: Ukrayna’nın bileşimine asla önceki biçimiyle dönmeyecek.
Burada, örneğin, Kırım referandumunun bu yılın Mart 30'inde yapılması planlanan yeni statüsüne ilişkin şematik, fakat tam bir analizi var. Bağımsız avukatlar olası sonuçları düşündü. Ve yaptıkları da buydu. Tüm Kırım Referandumunun geldiği sorununun kulağa geldiğini biliyor musunuz? Kulağa şöyle geliyor: “Kırım Özerk Cumhuriyeti devlet bağımsızlığına sahip ve sözleşmeler ve anlaşmalar temelinde Ukrayna'nın bir parçası mı?”. Cevaplar - Karşı ya da karşı. Ve olabilecekler için olası seçenekler.
1. Eğer “için” sorumlusuysanız, bu şu anlama gelir: Kırım Özerk Cumhuriyeti, devletin bağımsızlığına sahiptir ve anlaşmalar ve anlaşmalar temelinde Ukrayna’nın bir parçasıdır (Ukrayna’da ayrı bir devlete üye olmak için yasama esaslarını yazmanız gerekir. böyle bir seçenek için uygun bir yasal çerçeveye sahip olmalıdır, ancak değildir.
2. “Karşı” cevabını verirseniz, bu şu anlama gelir: Kırım Özerk Cumhuriyeti devlet bağımsızlığına sahip değildir ve anlaşmalar ve anlaşmalar temelinde Ukrayna'nın bir parçası değildir.
(yani, başka bir devletin parçası. Ne merak ediyorum?).
Yeterli seçenek yok:
1. Özerk Kırım Cumhuriyeti devlet bağımsızlığına sahip değildir ve sözleşmeler ve anlaşmalar temelinde Ukrayna'nın bir parçasıdır (yani her şeyi olduğu gibi bırakın).
2. Özerk Kırım Cumhuriyeti devlet bağımsızlığına sahiptir ve anlaşma ve anlaşmalara dayanarak Ukrayna'nın bir parçası değildir (tam bağımsızlıktır).
Ve Kırım'da, statüsünü ve kaderini değiştirmek için belirtilen seçeneklerin bir sonucu olacaktır. Tabii ki, eksik seçeneklerin ilki dışında - her şeyi olduğu gibi bırakın. Kırım zaten Ukrayna'da “onurlandırdı”, zaten orada söylendi: “Kırım ya Ukraynalı ya da ıssız”. Ve şimdi, öyle görünüyor ki, Ukraynalılaşma veya çölleşme ile devam etmeye hazırlar. Kırımlar buna katılmıyor. Ve onların arkasında bugünün Putin Rusya'sının gücü var. Evet, basın toplantısında, tamamen Ukrayna'ya adanan Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, Kırım'ın Rusya'ya katılma meselesini düşünmediğini söyledi. Ancak halkının başı derde girmeyecek. Kırım halkı ondan henüz bir şey sormadıysa ne diyebilirdi? Bu ilk.
İkincisi, bugün birçok kişi eminiz: Ukrayna toprak bütünlüğünü en azından resmi olarak korumak istiyorsa, yazmayı planladıkları yeni Anayasa'da bu federalleşme süreci sağlanmalıdır. Ve genel olarak, yeni bir siyasi söylemde, federalleşme, ayrılıkçılık olarak değil, siyasi ve idari iktidarın ademi merkeziyetine ve finansal ve bütçe sistemine dayanan yeni bir hükümet biçimi potansiyeli olarak görülmelidir. Diğer bir deyişle, en basit ve en açık olanı, yüzeyde - yerel liderlerin seçiminin federal federalizm tarafından desteklenmesi gerektiği - vergilerin yeniden dağıtılmasının bölgeler lehine yeniden dağıtılması gerektiğidir. Ukrayna’nın hangi idari ve siyasi olarak yeniden örgütlenmesinin gerçekleşeceği (kültürel özerklik, federasyon veya konfederasyon), Anayasanın yazarlarına duyulan güvenin seviyesine ve bölgesel temsilcilerin, anayasa sürecine ekstra değil, tam teşekküllü ortak yazarlar olarak katılım derecesine bağlı olacaktır.
Üçüncüsü, Ukrayna’da federalleşmenin (kültürel özerklik şeklinde bile olsa), ortak bir adı olan “profesyonel yurtsever” olan birçok düşmanı vardır. Anavatan'ın sevgisini almak isteyenler, büyük bir ulusal “yalak” kullanımından yararlanma veya maaş alma veya temettü alma hakkına sahip olanlar. Her şeyden önce, bunlar, politikacılar, hükümet yetkilileri ve Ukrayna konuşan milli vatansever insancıl entelijansiyanlar veya milliyetçilikten etkilenen mevcut Maidan savaşçıları ya da “halkın kendini savunma” ya da yeni başlamış olan “Doğru Sektörde” birleştikleri halde çeşitli görevlileridir. "Ukrayna devriminin devamı için sorumluluk alır."
Ve onların motivasyonları ilkelcilik için açık ve basittir. Kibir ve kişisel çıkar olarak doğmuş her şey gibi. Politikacılar ve bürokratlar, büyük bir devletin liderleri olmak ve uluslararası arenada sergilemek, regalia ve statü sergilemek için prestijlidir. Ukraynaca konuşan insancıl entelijansiyanın kendi - Ukrayna merkezli - dünyasının idolları olması ve dolayısıyla sadece Ukrayna'da değil, aynı zamanda Rusya'da ve tüm Rusya'da ve aynı zamanda Rusya'da ve tüm dünyada da daha geniş bir dağıtım alanına sahip olan (dil sayesinde) onlardan daha iddialı olmaları önemlidir. Bunlar yetenek tarafından değil, boğazı ve engelleyici baskıcı şiddet tarafından alınır. Ancak iddiaya göre "Ukrayna Ukrayna" olarak adlandırılan militanlar, ülkenin ve Kırım'ın güneydoğusundaki "bilinçsiz" in Ukraynalaştırılması için para ve statü kazanmak için avantaj sağlıyor. Kulüpleri ve Molotof kokteyllerini aldıktan sonra, gönüllü olarak başka herhangi bir verimli çalışmaya geri dönmeleri pek mümkün değildir. Ancak Hizmetçi sonrası Ukrayna, bunu yapmaya zorlayacak güce sahip değil. Bu yüzden kendilerini yetkililere ülkenin “zımbalayıcıları” olarak sunarlar. Ve kendi yolunda kimseye pişman olma ihtimalleri çok düşük. Bu bölgelerden kurtarma bölgeleri federalleşmede aranmakta ve bugün yerel ve eyalet çapında referandumların hükümet şeklinde yapılmasını sağlamaktadır. Doğal olarak, federalleşme lehine.
Ve oligarklar denilen üniter Ukrayna'nın bir başka güçlü taraftarı da var. Oligarşlerin istisnasız bütün bölgelerde benzer ekonomik çıkarları vardır. Tüm ülkeyi kendi moshny'leri için “süt vermeleri” ve vergi ödemek zorunda kalacakları tek tek bölgeler için karlı olmaları karlı. Bu, onların “gıda sevgisi aşkı” politikasına fayda sağlar ve dikte eder. Ve “Maidan’ın kendini savunması”, “Doğru Sektör” ve “Özgürlük” aslında sadece oligarkların müttefikleri değil, aynı zamanda üniter Ukrayna’nın korunmasında kullanılan araç ve mekanizmalardır.
Bir keresinde, sadece Kırım'ın değil tüm ülkenin artık orada olmadığı gerçeğine katılıyorsak, varsayımsal olarak Ukrayna'nın kalkınmasının üç yolu olduğunu yazdım. Birincisi: Söz konusu federalleşme, değişik derecelerde ademi merkeziyetçilik temelindedir. İkincisi: bölgelerin merkeze ve kendi aralarına muhalefet etmesi. İç savaşa ve ülkenin diğer komşu devletlere bağlı olmaları veya farklı derecelerde bağımsız tanınan devletler olmaları ile ayrı yerleşim bölgelerine çökmesi. Üçüncüsü: İç işgal ya zapadentsy skidnyakov, ya da tam tersidir - skhidnyakami zapadentsev. Ukrayna’nın hem batıda hem de kuzeydoğuda komşuları bu konuda çok önemli bir rol oynayacak.
Ve bugün çok açık: ilk seçenek Rusya için faydalı. Üçüncüsü Batı içindir. Bu nedenle tüm “zımbalayıcılar” ve federalleşme karşıtlarının yalnızca Batı’daki jeopolitik müşterilerden (özellikle ABD’de Avrupalı “şahinler” arasında), yalnızca tek bir “büyük” Ukrayna’ya değil, Rusya’ya karşı “keskinleştirilmesine” ihtiyaç duyduğu araçlardır. Ukrayna'nın güneydoğusundaki federal toprakların Rusya'ya karşı zorlukla taşlayabileceklerinin farkındalar. Ancak üniter Ukrayna'da bilinci zorla yeniden biçimlendirmek mümkündür.
Ve bu şaşırtıcı. Bugün birçok ülke ülkeyi kurtarmak için her türlü seçeneği sunuyor. Ve bunların arasında son derece aldatıcı - birçoğu Maidan'ın arkasında duran ve dışardan gelen darbeden "zımbalayıcılar" dan. Örneğin, son zamanlarda, bu tür kurnazca bir plan, Başkanlık İdaresi eski başkanı Sergey Levochkin'in Maidan'ın başlatıcılarından biri olarak su basmış olan Sergey Levochkin'in mütevazı tasarrufları için yarattığı Stratejik Araştırmalar Enstitüsü (CII) “Yeni Ukrayna” uzmanları tarafından sunuldu. Bu uzmanlar, diğer insani ve dikkat dağıtıcı sözlü ıvır zıvırlar arasında, "olağanüstü başkanlık ve parlamento seçimlerine ve ilgili yasal çerçevenin hazırlanmasına kadar yerel referandum düzenlenmesi konusunda geçici bir moratoryum" öneriyorlar. Yani, federalleşmenin referandum yolunu frenlemek istiyorlar. Ve sonra nasıl sonuçlanacak: ya bölgeler hedeflerine ulaşacak, ya da “Sağ Sektör” ve diğer neo-Naziler onları işgal edecek ve başlarını sokaklarından sokarak atacaklar ...
Ancak dedikleri gibi, süreç başladı. İç kanunları şimdiden konuşlandırılabilir bir sonuca yol açtı: Ukrayna’nın uluslararası arenadaki tam öznelliği unutulmalı. Belki de sonsuza kadar. Mevcut darbeye katılanların “başarı” için tebrik etmeleri gerekiyor: savaştıkları için Ukrayna bunun için düşmüş görünüyor.