Küçüklüğüm
Şuan kaç yaşındasınız bilemem ama emin olun ki bunun da bi geleceği olacak.
Bazen insan küçüklüğünü özler 4 yaşındaki dertsiz tasasız hayatını. O masum gülüşü özler. Hiç bir sorumluluğu olmadığı o dönemi, sadece arkadaşlarıyla masum bi kavga ettiği o dönemi özler.
Ama ne yazık ki elimizden hiçbir şey gelmez. Ne o günlere dönmenin bir yolu vardır. Nede büyümemenin. Hayat çok garip gerçekten de. Bir sene önce arkadaşlarınla evcilik oynarken, bir sene sonra ağlayarak 'e' yazarsın mesela. Sonraki sene toplama çıkarma birkaç sene sonra da okulu bitirmiş halde iş ararken bulursun kendini.
Her bir yaşında, her bir senede sorumluluklarımız, görevlerimiz bir kademe daha artar. Arkadaşlıklar kazanılır, kaybedilir. Ağlanır, gülünür. Hepsi o an olup biter bir saniye sonra bile o bir geçmiştir artık. Çok garip değil mi sadece bir saniye. Seneler önce gülerek evcilik oynamanda geçmiş, benim yazdığım önceki satırda bi geçmiş aslında.
Şuan kaç yaşındasınız bilemem ama emin olun ki bunun da bi geleceği olacak. Ve siz bu günlerinizi de özleyeceksiniz. Şikayet ederek gittiğiniz okulu veya işi bile. O yüzden ne kadar kötü bir zamanda bile olsanız. Bunun kıymetini bilin. Çünkü sonrasında çok ararsınız ama geri dönüşü kalmamış olur...