“…Bazen her şey tanımsız ve anlaşılması güç bir öfkeye dönüşüyor. Küçük bir bakış, anlık bir dil sürçmesi ya da rasgele bir adım. Herkes kutsal bir ritüele katılırcasına kendinden geçip, aynı öfkenin kanatıcı tırnakları oluyor..
Fondaki müziğin ritmi giderek yükseliyor. Yaylılar, üflemeliler, davullar sesi yükseltiyor. Kırılgan genç erkekler, kadınlardan uzak köşelerde gözlerinden akan yaşların utancını toprağa gömüyor..
Öfke büyüyor..
…Müziğin ritmine ayak uyduramayan çelimsiz vücutlar savruluyor ortalığa..
Bundan böyle her şey son bulabilir..
Bundan böyle her şey yeniden başlayabilir..
Yaşam, tiz ve bas seslerin arasında sallanıyor. Gürültü zihnimi darmadağın ediyor. Kirpiklerine şarkılar astığım kadınlar, her akşam odamda dağınık bıraktığım kelimeler, gece yarılarında üzerime sinen yaşam öykülerinin keskin kokuları artık yok..
Hayatımın parçalarını nasıl bir araya getirebileceğim konusunda en küçük bir fikrim de yok..
Ner'den başlamalı ki?
Başı ve sonu iç içe geçmiş bir hikayede ortaya çıkacağı anı karıştırmış bir kahraman gibiyim. Ner'de ortaya çıksam yanlış karedeyim..
…Kafamı kurcalayan soru şu;
Ner'den başlamalı?”