Her şeye rağmen, Tire Nichols ailesi Çarşamba günü Tenn, Memphis’teki o kilisede cesur yüzlerini sergiledi.
Geçen ay polis tarafından vahşice dövüldükten sonra ölen 29 yaşındaki oğulları, babaları ve erkek kardeşleri için adalet çağrılarını yinelediler. Olaya karışan polislerin çoktan kovulduğunu ve cinayetle suçlandığını bildikleri için, adaletin çabukluğunda teselli buldular. Ve Siyahların çoğu zaman insanlığımız için görülmediğini öfkeyle başlarını salladılar.
Nichols’un kız kardeşi Keyana Dixon gözyaşları içinde, “Dünyanın ona sevgi gösterdiğini ve adaleti için savaştığını görüyorum” dedi. “Ama tek istediğim küçük kardeşimin geri gelmesi.”
Aslında bu perişan bir aile için bir cenazeydi ama aynı zamanda perişan bir Memphis için de bir cenazeydi.
Aynı şekilde Minneapolis polisi tarafından öldürülen George Floyd o şehre ayrılmaz bir şekilde bağlı ve Los Angeles polisi tarafından dövülen Rodney King şehrimize ayrılmaz bir şekilde bağlı, Nichols ve mirası artık Memphis’e bağlı. Artık, polis vahşetine nihayet bir son vermek için giderek daha çaresiz ve görünüşte hiç bitmeyen bir görevde farkında olmadan bir şehit oldu.
Yine de tek başına buna odaklanmak, Nichols’un gerçekte kim olduğunu gözden kaçırmak olur. Bu, kitlelerin, yaşamı için uygun bir bağlam olmaksızın ölümüyle onu tanımlamasına – hatta yeniden tanımlamasına – izin verirdi.
Örneğin, kaykay yapmayı sevdiği anlamına geliyordu. Neden manzara fotoğrafçılığına çekildi? Neden 1,80 boyunda, koyu tenli bir Siyah adam olarak, ırkçılığın var olduğunun ve polisin bunu kendisine karşı kullanmaya eğilimli olduğunun çok farkında olmasına rağmen “renk görmeyen” biri olarak yaşamayı seçti.
Ve hepsinden önemlisi, neden herhangi bir arkadaşının veya ailesinin ırksal olarak profili çıkarılmasını veya yanlış giden bir trafik duruşundan sonra ölmesini beklediği son Siyahi kişiydi?
Tüm bu boyutları öğrenmek ve anlamaya çalışmak için Memphis’e değil Sacramento’ya gittim. Kaliforniya’nın başkenti, Nichols’un salgın sırasında annesine daha yakın olmak için 3.200 kilometre uzağa taşınmaya karar vermeden önce, biçimlendirici yıllarını ömür boyu sürecek dostluklar ve bir aile kurarak geçirdiği yerdir.
2018’de kendi kardeşi Stephon’u polis şiddetine kaptıran aktivist Stevante Clark, “Onlara Tire’nin Sacramento’lu olduğunu bildireceğiz ve onun kim olduğunu açıklayacağız” dedi. arkadaşlar onu en iyi tanıyanlar insanlaştıracak. Memphis’e taşınmadan önce bulunduğu Sacramento, [is] Onu tanıdığımız, sevdiğimiz, değer verdiğimiz, onurlandırdığımız yer.”
Bu, Kuzey Natomas banliyösündeki Regency Community Skate Park’tan daha doğru olamaz.
::
Ryan Wilson, sarınmış ve kıpkırmızı suratıyla Nichols’un ağabeyi Jamal Dupree’nin arkasından görüş alanına girdiğinde güneş çoktan batmıştı.
Wilson tereddütle, “Birçok tanıdık ve yabancı yüz görebiliyorum,” diye söze başladı. “Çoğunuzun bildiği gibi, muhtemelen Tyre’ın büyüyen en yakın arkadaşlarından biriydim. Onunla yaklaşık 12 yaşındayken burada tanıştım.
Düzinelerce insan – arkadaşlar, akrabalar, eski sınıf arkadaşları, politikacılar, aktivistler, yabancılar – Pazartesi akşamı mum ışığı nöbeti için Regency Community Skate Park’a gelmişti. Kirpi paltolu siyah erkekler, gözleri yaşlı Siyah anneler, yoga pantolonlu beyaz kadınlar, takım elbiseli orta yaşlı erkekler ve birden fazla ırktan dağınık saçlı gençler, hepsi de mini yarım boru ile yıpranmış arasında bir nokta için açı yaptı. rampalar.
Wilson, kendisinin ve Nichols’un okuldan sonra ve hafta sonları parkta kaykaylarında ustalaşarak ve en iyilerini kaydederek saatler geçirdiklerini hatırladı.
“Birlikte o kadar çok video çektik ki,” dedi, “ve benim küçük ayakkabı kutuları dolusu kasetlerim var ve bu günlerden birinde gerçekten zevkle izleyeceğim. Yani, o benim ailemin bir parçasıydı.”
Nichols’ın bir patenci olması, karakteri hakkında bir şeyler söylüyor. Ne de olsa burası Los Angeles ya da San Francisco değildi, burası 2000’lerin sonundaki Sacramento’ydu. Basketbol taraftarlarının hala NBA maçlarında küstahça çıngırak çaldığı bir şehirde, o zamanlar kaykaylarda o kadar çok Siyah çocuk yoktu.
“Siyah bir çocuk olmaktan bir nevi dışlanacağını düşünürdüm. Mesela, neden bu beyaz çocukların yaptığını yapıyorsun? dedi uzun süredir kaykaycı olan, beyaz ve Sac Ramp Skate Shop’un sahibi Chris Dean. “Kaykay gibi mi? Ne yapıyorsun bunu?”
Ancak, insanları şok etmesine ve kendi ailesinin bazı üyelerinin kafasını karıştırmasına rağmen, Nichols gurur duyuyordu.
Aslında o kadar gururluydu ki, nöbet sırasında Bulls şapkalı genç bir Siyah adam da dahil olmak üzere birkaç hevesli kaykaycının anlattığı gibi, başkalarına akıl hocalığı bile yaptı.
En yakın arkadaşlarından biri olan Angelina Paxton, “Çok kapsayıcı bir grup insanın parçasıydı” dedi. “Kaykaycılar, topluluğumuzun asilerine çok benziyor. Eskiden böyle görülüyordu. Şimdi daha çok kabul görüyor ama o günlerde dışlanmış çocuklar gibiydi ve o herkese uyum sağlıyordu.”
Nichols’ın bir patenci olması, onun nerede büyüdüğü ve dünyayla nasıl bir ilişki kurduğu hakkında da bir şeyler söylüyor.
Parlak gülümsemesi, bulaşıcı kahkahası ve herkesin ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarının önüne koyma eğilimi ile tanınan, çocukken çok hareket etti. Bir noktada, ölmekte olan babasına bakmak için liseye dönerek California’dan ayrıldı.
Bu hareket, Nichols’u Sacramento şehir merkezi ile havaalanı arasında kabaca yarı yolda ve kaykay parkından çok da uzak olmayan, bakımlı iki katlı evlerle çevrili orta sınıf bir banliyö olan North Natomas’a indirdi.
North Natomas hakkında bilinmesi gereken şey, tıpkı Los Angeles gibi, son derece çeşitli olmasıdır. Ancak Los Angeles’tan farklı olarak, ayrılmış değil, bu yüzden Nichols Siyah, Latin, Asyalı Amerikalı ve beyaz çocukların karışımı etrafında büyüdü.
Natomas Unified School District’in amiri Chris Evans, “Mükemmel değil,” diye onayladı. “Fakat çoğu yerden daha fazla çeşitlilik entegrasyonu var. Gidebileceğiniz bir mahalle yok – kapalı siteler bile – ‘Burası beyazlar mahallesi.’ Sadece yok, bu harika.
North Natomas hakkında bilinmesi gereken diğer bir şey de iki okul bölgesine bölünmüş olmasıdır. Ve Nichols’un kaykay parkına yakın evi bölme çizgisinde olduğu için, sonunda çoğunlukla beyazlardan oluşan ve mahallesindeki liseden çok daha fakir olan bir liseye gitti.
Nöbet yerine gelen sınıf arkadaşları, okullarına “cahil gettosu” dediklerini söyleyerek şaka yaptılar.
Paxton, “Çoğunlukla beyaz bir çiftlik kasabası gibi olmasıyla biliniyordu,” dedi. “Ve yani, bilirsiniz, orada farklı etnik kökenlerden çok fazla insan yoktu.”
Ama Nichols’un hiçbir arkadaşı onun şikayet ettiğini hatırlamıyor. Kaykay parkında yaptığı gibi ve hayatı boyunca olduğu gibi, karma veya Siyahların çoğunlukta olduğu mahallelerde yeni arkadaşlar edindi.
Nichols, arkadaşı Paxton ile birlikte manzara fotoğrafçılığına gerçek bir yakınlık geliştirdi. Ve bu, film yapma sevgisine, iki sınıf arkadaşının acemi rap grubu için videolar çekerken kullandığı becerilere de yansıdı.
“Onunla ilgili harika olan şey, kültürünü veya geldiği yeri sulandırmaya çalışmamasıydı. Hiçbir şey olmaya çalışmadı, ”dedi Paxton. “Rap dinledi. Reggae dinledi. Ülkeyi dinledi. Her şeyi ve istediği her şeyi dinledi. Nasıl isterse öyle giyinirdi. O sadece var olan bir insandı. Kendini böyle tanımlamasına gerek yoktu.”
Başka bir deyişle, Nichols’un amcası bana onun tarafsız olduğunu söyledi.
Nöbet sırasında Johnie Honeycutt, birkaç akrabadan onay alarak, “Renk görmedi,” dedi. “Herkesi severdi.”
::
İnsanları önce insan olarak gören Siyahi bir adam olan Nichols’ın, küçük bir trafik durması olması gereken bir şey için silahları çekilmiş ve birbiriyle çelişen emirler veren beş polis tarafından kenara çekildiğinde yaşadığı şaşkınlığı ve ardından dehşeti hayal etmeye çalışıyorum. ona sanki bir hayvanmış gibi
Bir amcanın bana söylediği gibi, Nichols’un “vücudunda haydut kemiği yoktu.”
En azından Kuzey Natomas’ta, şu anda ölümüyle suçlanan beş Memphis memurunun hepsinin ait olduğu, artık dağılmış olan Scorpion gibi aşırı hevesli seçkin polis birimleriyle düzenli olarak karşılaşmak zorunda değildi.
Bu birimler tipik olarak şiddet içeren suçlarla veya çete faaliyetlerindeki sözde artışla başa çıkmak için oluşturulur ve ardından “suçun yüksek olduğu mahallelere” konuşlandırılır ve sonuç almak için yapmaları gereken her şeyi yapmaları için geniş bir takdir yetkisi verilir.
Kanuna uymanın bunun bir parçası olacağı düşünülebilir. Ancak sıklıkla yaşananlar, geçen hafta Memphis polisi tarafından yayınlanan vücut kamerası görüntülerinde gördüğümüze çok benziyor. Saldırgan memurlar, bazen sivil kıyafetli, cezasız hareket ediyor ve düşük gelirli Siyah ve Latin toplulukları terörize ediyor.
Floyd, Minneapolis’te öldürüldükten sonra, Nichols arkadaşlarına polisle karşılaşma konusunda eskisinden daha fazla tedirgin olduğunu söyledi.
Ama yine de polisleri mantıklı davranılabilecek insanlar olarak gördüğü açıktı.
Yumruklanırken, tekmelenirken ve itilirken bile kibardı. Sesini yükseltmekte tereddüt etti. Onlara şöyle dedi: “Sizler şu anda gerçekten çok şey yapıyorsunuz.” Ve karşılığında, bu polisler – bu Siyah adamlar – Nichols’a “oğlan” dediler, güldüler ve onun kanlı ve parçalanmış vücudunun üzerinde sigara içtiler.
Ayrıca, “Ben sadece eve gitmeye çalışıyorum” savunmasını da görmezden geldiler.
Çarşamba günü övgüyü sunan Rahip Al Sharpton, evin sadece bir yer olmadığını söyledi.
“Ev, huzur içinde olduğun yerdir” diye vaaz verdi. “Ev, düklerinizi ayakta tutmak zorunda olmadığınız yerdir. Ev, savunmasız olmadığınız yerdir. Ev, her şeyin yolunda olduğu yerdir.”
Paxton, onu bu kadar üzen şeyin bir parçasının da bu olduğunu söyledi. Nichols’la son birkaç kez konuştuğunda, Sacramento’da hayatını, arkadaşlarını ve oğlunu çaresizce özlediği onca aydan sonra nihayet onu neyin mutlu ettiğini anlamaya başlıyordu.
“Sadece mutluluğu arıyordu ve bir yuva arıyordu – ben ve onun eskiden söylediğimiz buydu,” dedi bana. “Sadece bir yere ait olmadığın gibi, huzursuz bir his. Ait olduğun yeri arıyorsun, biliyor musun?
Kaynak : https://www.latimes.com/california/story/2023-02-02/tyre-nichols-memphis-funeral-sacramento-mourns-native-son