ⓘ Camille Pissarro
Jacob-Abraham-Camille Pissarro, izlenimci Fransız ressam. Izlenimcilik ve Art izlenimcilik akımlarına yaptığı katkıların dısında meslektaslarına özellikle de Paul Cézanne ve Paul Gauguine verdiği destekle tanınır.
Akımın diğer önemli isimleri olan Claude Monet ve Alfred Sisley gibi isimlerin aksine su ve ısığın sudaki yansımalarının etkisi yerine kuru yerleri resmeden ressam renkten çok yapı ve biçim üzerinde durdu. Köy ve kırsal yasam ise tablolarındaki ana temalardı.
1. Gençlik günleri ve ilk çalısmaları
Jacob Abraham Camille Pissarro 10 Temmuz 1830da Frederick ve Rachel Manzano de Pissarro’nun çocuğu olarak Virgin Adalarının baskenti olan Charlotte Amaliede dünyaya geldi. Babası Portekiz kökenli Fransız bir seferad olan Abraham Gabriel Pissarro, annesi ise Dominik Cumhuriyeti vatandası St. Thomas adasından Fransız-Yahudi bir ailesinden Rachel Manzano-Pomié idi. Babası ölen amcası Isaac Petitin hırdavat dükkânıyla uğrasmak için Fransadan adaya gelen ve dul esiyle evlenen bir tüccardı. Evlilik, St. Thomasın küçük Yahudi cemaatinde heyecan yarattı çünkü daha önce karısı Frederickin amcasıyla evliydi ve Yahudi yasalarına göre bir erkeğin teyzesiyle evlenmesi yasaktı. Sonraki yıllarda dört çocuğu siyahların ilkokuluna gitti. Ölümü üzerine vasiyetinde, mülkünün sinagog ile St. Thomasın Protestan kilisesi arasında esit olarak bölüneceğini belirtmisti. Camille on iki yasındayken babası onu Fransadaki yatılı okula gönderdi. Paris yakınlarındaki Passy deki Savary Academyde okudu. Tatillerini ise Charlotte Amaliede geçirmeye devam etti. Genç bir öğrenciyken erkenden Fransız sanat ustalarının takdirini kazandı. Mösyö Savary, ona çizim ve resim konusunda güçlü bir zemin sağladı, on yedi yasındayken ona St.Thomasa döndüğünde doğa resimleri çizmesini önerdi. Ancak geri döndüğünde babası onun kendi isinde çalısmasını tercih edip ona kargo memuru olarak is verdi. Önündeki bes yılda, molalarda ve is bitiminde çizim alıstırması yapmak için her fırsatı değerlendirdi.
Pissarro yirmi bir yasına geldiğinde, o zamanlar St. Thomasta yasayan Danimarkalı ressam Fritz Melbye ona tam zamanlı bir meslek olarak resim yapmaya, öğretmeni ve arkadası olması için ilham verdi. Pissarro daha sonra ailesini ve isini bırakıp Venezuela da yasamayı seçti ve burada Melbye ile birlikte sonraki iki yılı Karakas ve La Guaira da sanatçı olarak çalısarak geçirdiler. Manzaralar, köy sahneleri ve çok sayıda eskiz dahil elinden gelen her seyi birden fazla eskiz defteri doldurmaya yetecek kadar çizdi. 1855te Parise geri döndü ve burada Fritz Melbyenin kardesi Anton Melbye için asistan olarak çalısmaya basladı.
2. Fransadaki Yasamı
Pariste Danimarkalı ressamın Anton Melbye asistanı olarak çalıstı. Ayrıca tarzı kendisini etkileyen Courbet, Charles-François Daubigny, Jean-François Millet ve Corot adlı sanatçıların resimlerini de inceledi. Ayrıca École des Beaux-Arts ve Académie Suisse gibi okullarda Jean-Baptiste-Camille Corot, Gustave Courbet ve Charles-François Daubigny gibi ustalar tarafından verilen çesitli eğitim ve öğretim sınıflarına kaydoldu. Ancak sanat tarihçisi John Rewald, Pissarro sonunda öğretim yöntemlerini "boğucu" bulduğunu söyler. Bu, onu Corottan talep ettiği ve aldığı alternatif öğrenimi aramaya yöneltti. Corot, Pissarroyu sanat yasamının ilk günlerinde en çok etkileyen isim oldu. Pissarro 1864 ve 1865 Paris Salonu kataloglarında kendisini Corotnun öğrencileri arasında saydı.
2.1. Fransadaki Yasamı Paris Salonu ve Corotun etkisi
Ilk resimleri akademik gelenekleri kabul edilebilir sanat türünü dikte eden resmi kurum olan Pariste Salon sergilenecek o zamanki standartlarla uyumluydu. Salonun yıllık sergisi, aslında genç sanatçıların ortaya çıktığı tek pazardı. Sonuçta, Pissarro resmi komitenin zevklerini tatmin etmek için geleneksel ve öngörülen sekilde çalıstı. 1859da ilk resmi kabul edildi ve sergilendi. O dönemdeki diğer resimleri kendisine ders veren Camille Corot tarafından etkilendi.
O ve Corot, doğadan boyanmıs kırsal manzaraları sevdiler. Corot, Pissarro’ya "plein air" olarak da adlandırılan dıs mekanlarda resim yapmak için ilham verdi. Rewald, Pissarronun Corotu Gustave Courbet in çalısmalarıyla birlikte "resimsel gerçeğin beyanları" olarak gördüğünü yazar. sık çalısmalarını tartısırdı. Jean-François Millet eserlerine, özellikle de "kırsal yasamın duygusal yorumlarına" hayran olduğu bir diğer sanatçıydı. Ilk dönem çalısmalarının en basarılıları bazen bir palet bıçağının yardımıyla genisçe boyanmıs, çoğunlukla Courbetden esinlenerek çizilmis doğa manzaralarıydı. Gene de bu eserlerde izlenimciliğin baslangıç asamaları fark edilebilir.
2.2. Fransadaki Yasamı Doğal dıs mekan ortamlarının kullanımı
Bu dönemde Pissarro, doğanın güzelliklerini tuvale karıstırmadan ifade etmenin önemini anlamaya ve takdir etmeye basladı. Pariste bir yıl geçirdikten sonra, köy hayatının günlük gerçekliğini yakalamak için sehri terk etmeye ve kırsalda manzaralar çizmeye basladı. Fransız kırsalını "pitoresk" ve resmedilmeye değer buldu. Hala çoğunlukla tarımsaldı ve bazen "köylülüğün altın çağı" olarak adlandırılıyordu. Pissarro daha sonra bir öğrenciye açık havada resim yapma tekniğini açıkladı:"Aynı anda gökyüzü, su, dallar, zemin üzerinde çalısın, her seyi esit sekilde devam ettirin ve elde edene kadar durmaksızın yeniden çalısın. Cömert ve tereddüt etmeden boyayın, çünkü en iyisi ilk izlenimi kaybetmemek."
Corot, resimlerini stüdyosunda tamamlayacak ve sık önyargılarına göre revize edecekti. Bununla birlikte Pissarro, resimlerini dısarıda, genellikle tek oturusta bitirmeyi tercih etti ve bu da isine daha gerçekçi bir his verdi. Sonuç olarak, sanatı bazen "kaba" olmakla elestirildi, çünkü gördüğü seyi resmetti: "Gelisimin çesitli asamalarındaki çalılar, toprak yığınları ve ağaçlardan olusan çukur ve kenarlı karısımı". Bir kaynağa göre bu tür ayrıntılar bir sokağın kenarında çöp kutuları veya bira siseleri gösteren günümüz sanatına esdeğerdi. Tarzdaki bu farklılık Pissarro ve Corot arasında anlasmazlıklar yarattı.
2.3. Fransadaki Yasamı Monet, Cézanne ve Guillaumin ile
1859da Pissarro, bedava olan Académie Suisse e giderken benzer sekilde daha gerçekçi bir tarzda resim yapmayı seçen bir dizi genç sanatçı ile arkadas oldu. Bunların arasında Claude Monet, Armand Guillaumin ve Paul Cézanne vardı. Ortak olarak paylastıkları sey Salonun emirlerinden duydukları memnuniyetsizlikti. Cézanneın çalısması o zamanlar okuldaki diğerleri tarafından alay edilmisti ve Rewald daha sonraki yıllarda Cézanne "Pissarronun onu tesvik ettiği sempati ve anlayısı asla unutmadı" diye yazar. Grubun bir parçası olarak Pissarro, yalnız olmadığını ve baskalarının da benzer sekilde kendi sanatlarıyla mücadele ettiğini bildiği için rahatladı.
Pissarro, bireyleri doğal ortamlarda tasvir etmenin önemi konusunda grupla hemfikir oldu ve Salonun sergiler için istemesine rağmen, eserlerindeki herhangi bir hüner veya ihtisamdan hoslanmadığını ifade etti. 1863te grubun neredeyse tüm resimleri Salon tarafından reddedildi ve Fransız Imparatoru Napolyon III bunun yerine resimlerini ayrı bir sergi salonu olan Reddedilenler Salonu Fransızca: Salon des Refusés e yerlestirmeye karar verdi. Ancak, yalnızca Pissarro ve Cézanneın çalısmaları dahil edildi ve ayrı sergi hem Salon yetkilileri hem de halktan düsmanca bir yanıt getirdi. Daha sonraki 1865 ve 1866 Salon sergilerinde Pissarro, katalogda ustaları olarak listelediği Melbye ve Corottan etkilendiğini kabul etti. Ancak 1868 sergisinde artık diğer sanatçıları bir etki olarak göstermedi, aslında bir ressam olarak bağımsızlığını ilan etti. Bu, o dönemde görüsünü sunan sanat elestirmeni ve yazar Émile Zola tarafından not edildi:"Camille Pissarro günümüzün. üç veya dört gerçek ressamından biri. Bu kadar kesin olan bir teknikle nadiren karsılastım."
Baska bir yazar, Pissarronun tarzının unsurlarını söyle açıklamaya çalısır:"Paletinin parlaklığı atmosferdeki. nesneleri sarar Toprağın kokusunu boyar."
Ve askı komitesinin ve Marquis de Chennevières emriyle Pissarronun Pontoise resimleri gökyüzüne, tavana yakın asılmıs olsa da bu Jules-Antoine Castagnary resimlerinin niteliklerinin sanatseverler tarafından gözlemlendiğini belirtmesine engel olmadı. Otuz sekiz yasında, Pissarro, Corot ve Daubignyye rakip olacak bir peyzajcı olarak ün kazanmaya baslamıstı.
1860ların sonlarında veya 1870lerin basında Pissarro, yeni kompozisyonlar deneme arzusunu etkileyen Japon baskıları ile büyülendi. Sanatı oğluna Lucien anlattı:"Harika. Bu sasırtıcı insanların sanatında gördüğüm sey bu. göze sıçrayan hiçbir sey, sakinlik, ihtisam, olağanüstü bir birlik, oldukça bastırılmıs bir parlaklık."
2.4. Fransadaki Yasamı Evlilik ve çocukları
1871de Croydon da daha sonra ondan yedi çocuğu olacak bir bağcının kızı ve annesinin hizmetçisi Julie Vellay ile evlendi. Çiftin çocuklarından birisi doğumda, biri ise dokuz yasındayken öldü. Diğer çocukların hepsi büyüdüklerinde resimle ilgilendiler. En büyük oğlu olan Lucien, William Morrisin takipçilerinden biri oldu. Parisin dısında Pontoise ve daha sonra Louveciennes de yasadılar. Her ikisi de nehirler, ormanlar ve isyerindeki insanların yanı sıra köy hayatı sahneleri de dahil olmak üzere birçok resmine ilham verdi. Ayrıca önceki grubundaki diğer sanatçılarla, özellikle Monet, Renoir, Cézanne ve Frédéric Bazille ile iletisimini sürdürdü.
2.5. Fransadaki Yasamı Londra yılları
1870-71 Fransa-Prusya Savası nın patlak vermesinden sonra Louveciennesteki evinden Eylül 1870te ayrıldı. Sadece Danimarka vatandası olan ve orduya katılamayarak ailesini Norwooda o sırada Londranın kıyısındaki bir köye tasıdı. Ancak daha sonra "Izlenimcilik" olarak adlandırılan seyin öncüsü olan resim tarzı iyi sonuç vermedi. Arkadasına Théodore Duret söyle yazdı: "Benim resmim hiç tutmuyor, hiç." Aile, evlerini ilk terk ettiğinde Montfoucaultda yasayan bir ressamın yanında misafir olarak kaldı. Aralık 1870te ise Londraya giderek Westow Hillde yasamaya basladılar.
Pissarro, Londradaki günlerinde hayatının büyük bir bölümünde sanatının satılmasına yardım eden satıcı olan Parisli sanat tüccarı Paul Durand-Ruel ile tanıstı. Tüccar, sanatçının iki adet Londra tablosunu satın aldı. Daha sonraki yıllarda ise Durand-Ruel Fransız izlenimciliğinin en önemli sanat tüccarı haline gelecekti. Durand-Ruel, onu bu dönemde Londrada bulunan Monet ile temasa geçirdi. Ikisi de Ingiliz peyzaj sanatçılarının John Constable ve J. M. W. Turner, açık hava resim tarzlarının ısık ve atmosferin en doğru tasvirini verdiğine olan inancını teyit eden, tek basına stüdyoda elde edilemeyeceğini düsündükleri bir etkiye sahipti. Pissarronun resimleri de gevsekçe harmanlanmıs fırça darbeleri ve impasto alanlarıyla daha spontane bir görünüm kazanmaya basladı ve ise daha fazla derinlik kattı. Bu dönemdeki çalısmalarında birbirlerine henüz demiryoluyla bağlanmıs olan Sydenham ve Norwoodstan manzaralar çizdi. Bu tabloların en büyük boyutlu olanlarından biri St. Bartholomew Kilisesi nin bir görüntüsüdür ve Londra Ulusal Galerisinin koleksiyonunda yer alan bu eser Cadde, Sydenham olarak bilinir. Besinci çocuğu Ludovic-Rodolphe Pissarro ve Lionello Venturi tarafından hazırlanarak 1939 yılında yayınlanan bir katalogda ressamın Upper Norwoodda kalısı sırasında on iki yağlı boya tablo yaptığı listelendi.
Ressam, Fransaya dönüsünün ardından 1890 yılında yeniden Ingiltereyi ziyaret etti ve Londranın merkezinin konu edildiği on manzara resmi çizdi. 1892deki gelisinde ise Kew Gardens ve Kew Greeni resmetti. Ressam bu ülkeye son kez 1897 yılında geldi ve Bedford Parkın pek çok tablosunu yaptı.
2.6. Fransadaki Yasamı Tabloları
Pissarronun o sırada tamamladığı resimler aracılığıyla Sydenham ve Norwoodsu kısa süre önce demiryollarıyla bağlandıkları ancak banliyölerin genislemesinden önce kaydetti. Bu resimlerin en büyüğünden biri St. Lawrie Park Bulvarındaki Bartholomew Kilisesi, Londradaki Ulusal Galeri koleksiyonunda yaygın olarak Cadde, Sydenham olarak bilinir. Yukarı Norwoodda kaldığı on iki yağlı boya tablo besinci çocuğu Ludovic-Rodolphe Pissarro ve Lionello Venturi tarafından ortaklasa hazırlanan ve 1939da yayınlanan katalog raisonné de listelenmis ve resmedilmistir. Bu resimler sunlardır: Norwood Kar Altında ve Lordship Lane Istasyonu", Hyde Park konumundan tasınan Kristal Saray manzaraları, Dulwich Koleji, Sydenham Tepesi, All Saints Church Upper Norwood ve Aziz Stephen Kilisesinin kayıp bir tablosu.
Fransaya dönen Pissarro 1872den 1884e kadar Pontoise da yasadı. 1890da tekrar Ingiltereyi ziyaret etti ve Londra merkezinin on manzarasını yaptı. 1892de Kew Gardens ve Kew Green de resim yaparak geri döndü ve ayrıca 1897de Bedford Park olarak tanımlanan Bedford Park Chiswick birkaç yağlı boya tablo yaptığında aslında Bedford Parkın güney kenarı boyunca Stamford Brooktan geçen Bath Roaddan biri hariç hepsi Stamford Brook bölgesinin yakınlarıydı.
3. Fransız Empresyonizmciliği Izlenimciliği
Pissarro savastan sonra Temmuz 1871de Fransadaki evine döndüğünde Londraya tasındığında geride bırakmak zorunda kaldığı 20 yıl boyunca yaptığı birçok erken dönem çalısmasına Prusya askerleri tarafından zarar verildiğini, 1.500 resimden geriye sadece 40 tanesinin kaldığını kesfetti. Geri kalanlar, botlarını temiz tutmak için onları genellikle çamurda zemin paspası olarak kullanan askerler tarafından hasar görmüs veya tahrip edilmisti. Kaybedilenlerin çoğunun, o zamanlar gelistirmekte olduğu Empresyonist tarzda yapıldığı ve böylece "Empresyonizm in doğumunu belgelediği" varsayılmaktadır.
Bir elestirmen olan Armand Silvestre, Pissarroya "temelde bu resmin mucidi" diyecek kadar ileri gitti; ancak, Pissarronun Empresyonist hareketteki rolü "büyük fikir adamının rolü, iyi danısman ve yatıstırıcıdan daha azdı." "Monet. yol gösterici güç olarak görülebilirdi.
Kısa süre sonra, Cézanne, Monet, Manet, Renoir ve Degas da dahil olmak üzere önceki grubunun diğer Empresyonist sanatçılarıyla arkadaslıklarını yeniden kurdu. Pissarro simdi gruba kendi benzersiz tarzlarını sergileyebilmek için Salon a bir alternatif istediğini belirtti.
Bu çabaya yardımcı olmak için 1873te on bes sanatçıyı içeren "Société Anonyme des Artistes, Peintres, Sculpteurs et Graveurs" adlı ayrı bir kolektifin kurulmasına yardım etti. Pissarro, grubun ilk tüzüğünü olusturdu ve grubu kurarken ve bir arada tutarken "önemli" kisi oldu. Bir yazar, erken gri sakalıyla kırk üç yasındaki Pissarronun grup tarafından "bilge bir yaslı ve baba figürü" olarak görüldüğünü belirtti. Yine de diğer sanatçılarla birlikte genç mizacı ve yaratıcılığı nedeniyle esit sartlarda çalısabildi. Baska bir yazar onun hakkında "değismeyen bir ruhani gençliğe ve genç bir adam olarak atasından kalan bir görünüsüne sahip olduğunu" söyledi.
3.1. Fransız Empresyonizmciliği Izlenimciliği Elestirmenleri sok eden empresyonist sergiler
Ertesi yıl 1874te grup, yalnızca dini, tarihi veya mitolojik ortamları tasvir eden sahneleri takdir eden elestirmenleri sok eden ve "dehsete düsüren" ilk Empresyonist Sergisini düzenledi. Empresyonist resimlerde birçok nedenden dolayı hata buldular:
- Izlenimciler tarafından renk kullanımı, çevredeki yansıyan ısıkla boyanmıs gölgeler ve genellikle görünmeyen nesneler gibi gelistirdikleri yeni teorilere dayanıyordu.
- Resim tarzı, özellikle dönemin geleneksel tarzlarına kıyasla çok kabataslak ve eksik görünüyordu. Tüm sanatçılar tarafından görünür ve ifade edici fırça islerinin kullanılması, çalısmaları için genellikle haftalar harcayan geleneksel sanatçıların zanaatlarına bir hakaret olarak kabul edildi. Burada resimler genellikle bir oturusta yapıldı ve boyalar ıslak üzerine ıslak uygulandı;
- Konu, günlük hayatlarını sürdüren sokak insanlarının sahneleriyle "kaba" ve "sıradan" olarak kabul edildi. Örneğin Pissarronun resimleri çamurlu, kirli ve dağınık ortamlardan sahneler gösteriyordu;
3.2. Fransız Empresyonizmciliği Izlenimciliği "Devrimci" tarz
Pissarro sergide tamamen manzaraları olan bes resmini gösterdi ve yine Émile Zola hem onun hem de diğerlerinin sanatını övdü. Ancak 1876 Empresyonist sergisinde; sanat elestirmeni Albert Wolff incelemesinde sikayet etti, "M. Pissarroya ağaçların menekse olmadığını, gökyüzünün taze tereyağının rengi olmadığını anlamasını sağlamaya çalısın." Gazeteci ve sanat elestirmeni Octave Mirbeau ise "Camille Pissarro, resme bahsettiği yeniden canlandırılmıs çalısma yöntemleriyle devrimci oldu" diye yazıyordu. Rewalda göre Pissarro, diğer sanatçılardan daha basit ve doğal bir tavır almıstı. O söyle yazdı:"Köylülerin engebeli varoluslarını-bilinçli olsun ya da olmasın-yüceltmek yerine onları alısıldık çevrelerine herhangi bir poz olmadan yerlestirdi ve böylece çağdas yasamın birçok yönünden birinin nesnel bir tarihçisi haline geldi."
Daha sonraki yıllarda Cézanne da bu dönemi hatırladı ve Pissarrodan "ilk Empresyonist" olarak bahsetti. 1906da Pissarronun ölümünden birkaç yıl sonra o zamanlar 67 yasında ve yeni nesil sanatçılar için bir rol modeli olan Cézanne, kendisini bir sergi kataloğunda "Pissarronun öğrencisi Paul Cézanne" olarak listeleyerek Pissarroya minnettarlık borcunu ödedi.
Pissarro, Degas ve Amerikalı izlenimci Mary Cassatt 1870lerin sonlarında orijinal baskılarının bir günlüğünü planladılar. Bu proje Degas geri çekildiğinde yine de bosa çıktı. Sanat tarihçisi ve sanatçının büyük torunu Joachim Pissarro, "Salonlara karsı tutkulu bir küçümseme olduğunu iddia ettiklerini ve onları sergilemeyi reddettiklerini" belirtir. Birlikte Salon aleyhine "neredeyse militan bir kararı" paylastılar ve daha sonraki yazısmalarıyla, karsılıklı hayranlıklarının "estetik kaygılar kadar etik kaygılara da dayandığı" açıktır dedi.
Cassatt yıllar önce Degas ve Pissarro ile arkadas olmustu, Pissarronun yeni kurulan Fransız Empresyonist grubuna katılıp Amerika Birlesik Devletlerinde sergileme fırsatlarından vazgeçti. O ve Pissarro, ne Fransız ne de Fransız vatandası olmadıkları için Salon tarafından sık "iki yabancı" muamelesi görüyordu. Bununla birlikte, Empresyonizmi tesvik etme "nedeni ile ateslendi" ve "yeni arkadaslarıyla dayanısma içinde" sergilemeyi dört gözle bekliyordu. 1890ların sonlarına doğru Izlenimcilerden uzaklasmaya basladı, bazen Degastan kaçındı çünkü kendini "kötü diline" karsı savunma gücüne sahip değildi. Bunun yerine, sanata karsı değisen tutumlar hakkında dürüstçe konusabileceği "nazik Camille Pissarro" yu tercih etti. Bir keresinde onu "tasları doğru çizmeyi öğretebilecek bir öğretmen olarak tanımladı."
4. Sonraki yılları ve sanatı
Pissarro, Fransa köy ve sehir hayatına dair pek çok tablo yaptı. Hem Pontoise çevresine ait manzara resimleri hem de Montmartre görüntüleri resmetti. Olgunluk dönemi çalısmalarınde isçilere ve köylülere olan sempatisi fark edilebilir. Bu aynı zamanda ressamın politik eğilimlerinin de kanıtıdır. Sanatçı yaslılığında Paul Cézanne ve Paul Gauguine akıl hocalığı yaptı. Cézanneın Pissarronun etkisiyle donuk renkleri bırakarak izlenimcilerin tercih ettiği parlak renklere geçtiği bilinmektedir. Ayrıca Kaliforniyalı izlenimci Lucy Bacona eserleriyle ilham kaynağı oldu.
Pissarronun diğer izlenimciler üzerindeki etkisi hala tam olarak belirlenememistir. Ressam, sadece izlenimci teoriye katkıda bulunmamıs aynı zamanda zor kisiliklere sahip Edgar Degas, Cézanne ve Gauguin gibi isimlerle arkadaslığına devam edebilmis ve onların saygılarını kazanmıstı. Açılan sekiz izlenimci sergisinde de yer alan Pissarro, her ne kadar akımın en tanınan ismi Monet olsa da izlenimcilik tekniğini gelistiren ilk isimdir.
1885-1890 yılları arasında ressam, art izlenimci fikirleri tablolarında uyguladı. Kendisinin "romantik empresyonizm" adını verdiği tarzı terk ederek noktalama tekniğine geçti. Pissarro, bu tekniğe "bilimsel empresyonizm" diyordu. Yasamının son yıllarında saf izlenimciliğe geri döndü.
Mart 1893te Pariste Durand-Ruel kendi galerisinde Pissarronun önemli 46 eserini Antonio de La Gandaranın 55 eseriyle birlikte sergiledi. Elestirmenler, Gandaranın çalısmalarını takdir ederken Pissarronun sanatının artık daha az heyecan verdiğini iddia ettiler.
Ressam 13 Aralık 1903te Pariste vefat etti ve Père Lachaise Mezarlığına gömüldü. Pissarro, yasamı boyunca çok az tablosunu satabildi. 2005 yılında ise ABDde bazı çalısmaları 2 ile 4 milyon dolar arasındaki fiyatlara alıcı buldu.
5. Dıs bağlantılar
- Pissarronun Cimitiere Pere Lachaise, Pariste yer alan mezarının fotoğrafı
- Camille-pissarro.org14 Haziran 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi. Ressamın 1097 çalısması
- basarıyla kullanan ressamlar arasında Georges Seurat, Paul Signac, Camille Pissarro ve Henri - Edmond Cross sayılabilir. Günümüzün televizyon ve bilgisayar
- Auvers - sur - Oise da Paul Cézanne, Charles - François Daubigny, Camille Pissarro Jean - Baptiste - Camille Corot ve Vincent van Gogh olmak üzere birçok ressam yasadı
- Jean - Baptiste - Siméon Chardin, Eugène Delacroix, Gustave Courbet, Édouard Manet, Camille Pissarro Claude Monet, Edgar Degas, Auguste Renoir, Paul Cézanne, Paul Gauguin
- Londra ya kaçtı. Bu sehirde Charles - François Daubigny, Claude Monet and Camille Pissarro gibi ressamlarla tanıstı. Aralık 1870 te Londra daki 168 New Bond Street
- Claude Monet, Pierre Auguste Renoir, Frédéric Bazille, Edgar Degas ve Camille Pissarro nun etkisiyle açık mekanlarda resim yapma geleneği giderek yaygınlastı
- olmustur. Bu ressamlar arasında sunlar sayılabilir: Camille Corot Paul Cézanne Camille Pissarro Henri Rousseau, Le Douanier Rousseau Raoul Dufy Albert
- Millet Jean - Baptiste Camille Corot Alexandre Cabanel Jean - Léon Gérôme Pierre Puvis de Chavannes Eugène Boudin Camille Pissarro Édouard Manet Edgar Degas
- fikirleri kesfetti. Arkadasları Angrand Cross, Maximilien Luce ve Camille Pissarro ile Jean Grave nin Les Temps Nouveaux Yeni Zaman makalesine katkıda
- and Relevant Opinions on the Substance and Meaning of Tragedy 1967 Camille Pissarro Letters to His Son Lucien a b Türk ve Dünya Ünlüleri Ansiklopedisi
- Camille Pissarro ve Francisco Oller ile tanıstı. Ilk iki ressamın düzeyine ulasamamıs olsa da onların üzerindeki etkileri Cezanne ve Pissarro nun eserlerinde
- itibaren sanata meraklıdır. Bos zamanlarında resim yapar. Gauguin, Camille Pissarro ile arkadaslık kurar. Sanatında ilerlemeye baslayınca bir stüdyo kiralar
- tarihli portresi Metropolitan Museum of Art ta sergilenmektedir. Camille Pissarro nun 1878 de boyadığı Murer portresi, Springfield, Massachusetts Güzel