Örnekler, deneyler, deneyler
U-29 destesinde Friedrichshafen FF-12
Bir denizaltıyı ve bir uçağı geçme arzusu, iki tip göreceli yeni ve yeni оружияBirinci Dünya Savaşı'nda, kitlesel kullanımlarının şafağında ortaya çıktı. Ve Almanlar bunu çizim tahtalarının dışında ilk deneyen oldu. “Çelik balık” ın pratik kullanımı ve havadan keşfedilmese de havadan ağır olan aletler zaten yetenekli hale geldiler. 6 Ocak 1915 Alman U-12, Friedrichshafen deniz uçağının güvertesindeki FF-29 deniz uçağını, İngiltere kıyılarına maksimum yakınlığa taşıdı, daha sonra cihaz, alındığı suya fırlatıldı. Uçak başarıyla Thames’in ağzına ulaştı ve ardından işgal altındaki Zeebrugge’daki üssüne döndü. Teğmen Frederick von Arnold de la Perrier tarafından Pilotlu "Friedrichshafen". Pratikte keşif yapmanın mümkün olduğu ve bu arada, belki de Admiral Tourville’in zamanından bu yana yabancılardan kimsenin girmediği adalara “sürprizler” getirdiği kanıtlanmıştır. Haber tartışıldı ve bir kenara kondu - Amiral Hipper'in savaşçıları, zeplinleri ve bir süre sonra ağır bombardıman uçakları bununla daha başarılı bir şekilde başa çıktı.
Ancak sıkıcı teori olmadan heyecan verici bir uygulama da hikayenin sadece bir parçasıdır. Ve bu teori İngiltere'de geliştirildi. Aynı 1915'te, İngiliz Kanalı üssünün karşı tarafından, İngiliz Pemberton-Bealing, bir deniz uçağının özel bir hava geçirmez hangarda taşınması fikrini önerdi - gerekirse, kalkış için hazırlanabilir, saklanabilir ve saklanabilir. Pratik uygulamanın çeşitli olması gerekiyordu: Düşman sahillerinin keşiflerinden, filo. Düşünce eğlenceli bulundu, ama reddedildi - Kraliyet Donanması o zaman endişe ve sorunlar gibi göründüğü kadar çok daha az egzotik değildi. Sadece bir denemeyle sınırlıdır. Denizaltı E-22, iki Sopvich-Schneider deniz uçağı güverte üzerine düştü ve onları düşman kıyılarına doğru Alman zeplinlerin üslerine yaklaştırmakla görevlendirildi. Ancak huzursuzluk uçağa zarar verdi ve operasyon terk edildi.
Hansa Brandenburg W20 Deniz Uçağı
Ancak, pahalı olmayan korkak filoların denizde onlara zafer getirebileceğini fark eden Almanlar, ve dünün şaka ve alay nesnelerinin - denizaltıların - metalde zaten yapıcı bir şeyi bir araya getirme riskini aldı. 1916'te, Almanya, büyük bir 142 mil seyir aralığı ile bir dizi U-17500 denizaltı inşaatına başladı. Uzak tiyatrolarda yardımcı bir silah olarak yapılan işlemler için, bu denizaltıların özel olarak tasarlanmış kompakt bir deniz uçağı ile donatılması planlandı. Bu arada tasarımcı Ernst Heinkel'in de yer aldığı bir yarışma açıklandı. Çalışmanın sonucu, 1917 sonunda 400 kilogram “Hansa Brandenburg W20” in oluşturulmasıydı. Genellikle tatmin edici uçuş parametreleri gösteren uçağın montajı ve sökülmesi 3 - 5 dakika sürdü. Yolculuk sırasında izci, güvertede özel bir silindirik kapta saklanacaktı. Bu numuneye ek olarak, yapımında benzer olan Stralsund V.19 test edilmiştir. Compiegne Truce bu soruşturmaları askıya aldı. Tüm denizaltı kruvazör serisinin sadece U-142 deniz deneme aşamasına geldi.
I. Dünya Savaşı'nın sona ermesi, askeri meselelere, teknolojiye ve havacılık özellikle. Başta ABD, İngiltere ve Fransa olmak üzere bir su altı gemisi olan gemiye farklı ülkeler yerleştirme girişimlerini denedik. Amerikalılar için, uçağa dayalı pratik deneylerin yapıldığı bir denizaltı S-1'di. Sonunda, “Majesteleri uçak gemisi” nin hava işleriyle daha iyi başa çıkacağını düşünürsek, S-1 geleneksel torpido statüsünü geri verdi. 1927'de İngiliz sualtı monitörü M-2, sualtı “uçak gemisi” ne dönüştürüldü. 305 mm'lik bir silah Mk 9 ile donatılmış (bir zamanlar “Müthiş” tipteki zırhlılar için yedek olarak yapılmıştı), bu denizaltı zaten kendi içinde egzotikti. Ve şimdi, Washington Deniz Anlaşması ile silahını kaybeden, bir deniz uçağı hangarı ile donatılmıştır. Sualtı uçak taşıyan monitör, koğuşunda kalkış ve alım için teknoloji geliştirdi. Uçağı fırlatmak için bir mancınık vardı ve özel bir vinçle yatılıydı. Yapının zayıf noktası hangardı - kolaylaştırmak için ince duvarlı hale getirdiler ve suyun dış basıncını telafi etmek için basınçlı hava ile ezildi. Tırmanış sırasında hava özel bir valftan boşaltılmıştır. Bu tür operasyonel zorluklar nihayetinde felakete yol açtı. 27 Ocak, M-2 battı. Bir versiyon: hangar ve tekerlek yuvası arasında sıkıca kapalı bir kapak.
20-x yıllarının sonunda başlayan Fransızlar. 203-mm silahlarla donanmış denizaltı kruvazörü “Surkuf” yapımı, 4000 tonluk gemiyi kıç hangarında bulunan bir keşif uçağı ile donatma cazibesine dayanamadı. Fransa'nın teslimiyetinden sonra İngiltere'ye gitmeyi başaran "Surkuf", askerlik görevini Fransa ile Mücadele saflarında sürdürdü. Pasifik Okyanusu'na geçiş sırasında, kruvazör tam netleşmemiş durumlarda öldü.
Japon yolu
Ancak, Avrupa ve Amerika'da ileri teknolojilerin ve fikirlerin gelişimini yakından takip eden ve olağandışı bir şeyden korkmayan, kendi başına egzotik olduğu için başka bir ülke vardı. İmparatorluk Japonya, kendi görüşüne göre, kaybedenlerin ve mağdurların mirasını paylaşırken, pittance'a düştü. Japon ordusunun en büyük askeri operasyonu, Alman Qingdao bölgesini çevreleyen fırtına ve beraberindeki mikroskobik sömürgeci idarelerin adanın Alman sömürgelerinde dağılmasıydı ve emekleri için teşekkür etti. Şimdi takımadalar, büyüklükte olmasa da, stratejik olarak önemli adalar olmasına rağmen, Pasifik Okyanusu'nun geniş alanlarına cömertçe dağılmışlardı. Bütün bunlar korunmalı, korunmalı ve elbette umutları düşünmek zorunda kaldı. Bu beklentilerin gerçekleşmesi için iyi bir yardım, Washington anlaşmaları tarafından organize edilmemiş olması halinde genellikle mükemmel olacak olan donanma idi. Japon doktrinlerinde denizaltılara çok dikkat edildi. Bazılarını uçaklarla donatmak için, garip bir şey görmedik - engin genişlikler ve mesafeler ayarlamalar yaptı. Dürbünle veya periskopla izlenemeyen kuş bakışı ile tespit edilebilir. Veya daha da yükseğe.
Japonlar konuya iyice yaklaştı, hemen bir denizaltının belirli koşullarında konuşlandırmaya uygun bir uçağın geliştirilmesiyle başladı. 1923'ta Alman yapımı testleri başladı. Caspar-Heinkel U-1'ti. Daha sonra, Japon tasarımcılar Yokosho 1-Go'nun bir kopyasını oluşturmayı ve başarılı bir şekilde uçmayı başardılar. 80 güçlü bir Gnome motoru ile donatılmış tek bir çift kanatlıydı. Bir deniz uçağının montajı ve sökülmesi ortalama 4 dakika sürdü ve lansmana hazırlanmak için yaklaşık 16 sürdü. 1-Go, bir denizaltı mayın katmanı I-21'un silindirik bir hangarına yerleştirildi. Ayrıca Alman "ataları" vardı. Bu denizaltının projesi, Almanya'dan gelen tazminatlardan ve ilgili teknik dokümantasyondan elde edilen U-125 denizaltısına dayanarak geliştirilmiştir. 1927 - 1928 sırasında gerçekleştirilen pratik testler sırasında, uçağı 15 için değil, kabul edilemez 40 dakika için uçağa hazırlamanın mümkün olduğu ortaya çıktı. 1-Go düşük bir hıza sahipti ve havada en fazla iki saat tutabiliyordu. Ve I-21'in kendisi bir uçak gemisi olarak iyi adapte edilmedi.
Japon tasarımcıların bir sonraki adımı, eski M-2 monitöre dayanan, Parnall Peto deniz uçağının İngiltere'den edinilmesiydi. Kompakt bir VHF telsiz istasyonu - iki koltukluydu ve zamanın bir yeniliği ile donatılmıştı. Temelinde, bir miktar azalmış olan “Yokosho” 2-Go, İngiliz 130'in güçlü “Mongoose” unun lisanslı bir kopyasını alarak geliştirildi. Yenilik bu amaç için özel bir I-21 üzerinde test edildi. 2'ten 1929'e kadar test edilen 1931-Go, başlangıçta daha tatmin edici sonuçlar gösterdi, ancak “mükemmellik sınırsız” kuralı tarafından yönlendirilen ordu, projeyi geliştirmeyi istedi. İngiliz "Peto" nun evriminin meyvesi, zaten Japon yapımı 2 güçlü bir radyal motoru olan Yokosho 160-Go Kai idi. Araba deniz altı I-21 ve I-51 üzerinde test edildi ve ardından E6Y1 model 1 sembolü altında kabul edildi.
Denizaltıların "uyanık gözleri" getirilirken, özel inşaat uçakları için sualtı taşıyıcılarının oluşturulması konusunda yoğun çalışmalar yapıldı. Başlangıçta bir deniz uçağı donatmak için tasarlanan ilk denizaltı, I-5'ti. İnşaatı 1929'in ekim ayında başladı ve başarıyla 1931'te sona erdi.Proje bir denizaltı kruvazörü temelinde geliştirildi; tekne, 2921 bin litre kapasiteli iki dizel motoru olan 6 tonunda su altında yer değiştirdi. s,, 24’in iki mil boyunca, iki elektrik motoru (2,6 thous. hp) Torpillerin (altı fiyonk ve iki yemlik 533-mm TA) yanı sıra, iki 140-mm tabanca ile de silahlandırılmışlar. Hacimli silindirik hangardan, güverte içine mümkün olduğu kadar, iki lehine bırakılmaya karar verildi. Uçak kendine özgü tutuldu: sağ hangarda gövde, sol kanatta ve yüzüyor. Özel bir vinç, bileşen parçalarını doğrudan monte edildiği desteye kaldırdı. Başlangıçta, kalkış doğrudan sudan yapıldı, ancak Japonlar pnömatik mancınığı kabul edilebilir bir duruma getirmeyi başardıklarında, kabinin arkasına yerleştirildi ve böylece çalıştırmayı kolaylaştırdı. Bir sonraki uçak taşıyan tekne, 6'te Kobe'de inşa edilen I-1935, bazı iyileştirmeler ve modifikasyonlar yaptı. Daha güçlü dizel motorlar (8 ths. Hp) ve elektrik motorları (2,6 ths. Hp. Ps.) Kurulduktan sonra, tatlı su rezervleri ve hazırlıklar arttı - bu büyük ölçüde artmış özerklik (90 üzerindeki 60 günlerinde). Topçu silahları bir 5-mm topuna düşürüldü. Uçağın temeli ile ilgili geliştirilmiş ekipman. Her iki konteyner de, su baskınlarını engelleyen yarı batık durumdan kaldıran hidrolik asansörler ile donatıldı. Bu gelişmiş tasarım, uçağın I-127'teki gibi, sadece nispeten sessiz havalarda değil, daha çeşitli hava koşullarında monte edilmesine izin verdi.
Aşağıdaki denizaltı kruvazörü gelişmeye devam etti. Bunlar I-7 ve I-8 idi. Bütün Pasifik Okyanusu boyunca keşif ve düşmanla savaşmak için tasarlandılar ve denizaltı filosunun amiral gemisi gemilerinin rolünü oynayabilirlerdi. Motorların neden olduğu güçlü titreşim nedeniyle, önceki I-6'in hedefli çekim yapamadığı şikayetleri dikkate alındı: lastikaltı metal amortisörlere takılan gürültüyü azaltmak için yeni denizaltılara dört zamanlı dizel motorlar verildi. 127 mm kalibre zayıf olarak kabul edildi ve bu nedenle “klasik” 140 mm'ye dönmeye karar verildi. Yeni tekneler ve yeni görevler için ilgili uçağa ihtiyaç duyuldu. Watanabe şirketi, E9W1 (96 tipi) ismini alan ya da müttefik kod Slim sistemindeki bir makineyi yarattı. 340 güçlü bir motorla donatıldı ve 232 km / s hıza ulaşmasını sağlıyor. Bir savunma silahı olarak 7,7-mm makineli tüfek kuruldu. Mürettebat iki kişiden oluşuyordu.
I-7 ve I-8, Çin-Japon Savaşı’nda bir kıyı ablukası gerçekleştirmeye çoktan başlamıştır. Aynı zamanda edinilen deneyim, gemideki uçağın denizaltının kabiliyetlerini büyük ölçüde genişlettiği sonucuna varmıştır - özellikle denizde, düşman üslerinde ve kıyılarda keşif yapmak. Deniz subaylarının ana şikayeti, iki hangarda da depolanan uçağın montajı ve sökülmesi için harcanan emek ve zamandır. Bu önemli kusur bir sonraki, uçak tipi B1 ile donatılmış en fazla sayıda tekne serisinde düzeltildi. Denizaltılar, 3 ve 4 ve filo değiştirme programları olan 1937 ve 1939 üzerine inşa edildi. Yumuşak gövde çizgileri ve bir dizi tasarım yeniliği ile öncekilerden ayırt edildiler. Her şeyden önce, uçak ekipmanı önemli değişiklikler geçirdi. İki hangarın hantal ve rahatsız edici sistemini tamamen terk etti. Şimdi kabinin önünde bulunan hangar onunla birlikteydi. Burda, fırlatma mandalını hareket ettirdi.
Deniz Uçağı Yokosuka E14Y "Glenn"
En önemlisi, yeni tekne serileri için tamamen yeni bir uçak geliştirildi. Geliştirilmesi, Yokosuka'da bulunan First Marine Technical Arsenal'den tasarımcı Mitsuo Yamada tarafından gerçekleştirildi (bu nedenle uçak, tasarımında “Y” harfini aldı). Prototip hızlıca toplandı ve test edildi. İlk başta, o ve onun doğrudan rakibi, tekne “Hydroplanes” firması “Watanabe” nin yapımında deneyimlendi ve çok titizlikle sonuçlanan çeşitli deney ve testlerde burun burnuna gitti. Sonunda, montajın uygunluğunu ve hızını test etme aşamasında, hangarda sökme ve yerleştirme, Yamada’nın yaratılışı öndeydi. Uçak E14Y1 sembolüyle görevlendirildi, üretimi kayda değer bir şirket olan Watanabe'ye verildi.
E14Y1, türünün denizaltılara dayanan bir deniz uçağıyla savaşan tek kişiydi. Arka yarımküreyi korumak için 7,7-mm katlanır pivot makineli tüfekle donatılmış çift şamandıralı bir tek kanatlı uçtu. Sağlanan 60 süspansiyon kg bomba. Uçakta pilotun gözleri dışında özel bir keşif ekipmanı yoktu. Bu sürüm, 1943'in başlamasından önce yapıldı, 125 uçağı atölyelerden çıktı. Amerikalılar arabaya "Glen" kod adını verdiler. B1 tipi denizaltılarda, E14Y1 hangarda katlanmış kanatlarla yerleştirilmiştir. Denizaltıların kendileri, 3654 bin litre kapasiteye sahip iki dizel motoru olan 12 tonunun su altında yer değiştirmesine sahipti. a. 23 düğümünün hızına erişme izni verildi. Elektrikli motorların gücü daha azdı - 2 bin l. ., ancak gövde hatlarının optimizasyonu nedeniyle su altı hızını önceki projeler - 8 düğümleri seviyesinde tutmak mümkündü. Silahlanma altı burun torpido tüpü, bir 140-mm silah, bir 25-mm uçaksavar silahı ve aslında bir uçaktan oluşuyordu. 1938 - 1941 20 denizaltıları atıldı: I-15, I-17, I-19, I-21, I-23, I-25, I-39. Tüm tekneler arasında, hangar ve mancınığın kabinin arkasına yerleştirildiği I-17 ve öndeki cihaz göze çarpıyordu. Sözde acil askeri program olan 1941'e göre, ileri düzeydeki B14 ve B2 projelerine daha fazla 3 botu atıldı. İlk seriden daha az güçlü fakat daha ekonomik iki zamanlı dizel motorlara sahip gövde hatları ile ayrıldılar. Bazıları eğitimli pilotların yetersizliği nedeniyle uçakta uçaksız hizmete girdi, bazı hangarlarda ikinci 140-mm silahın lehine değiştirildi. 14 teknelerinden, 9 faaliyete geçti. 1943'in ilkbaharında, projenin bir başka evrimi olan B4 tipinde kalan tekneler ve denizaltılar için verilen siparişler iptal edildi.
Mücadele iş
Havadan denizaltılar Pasifik Okyanusu'ndaki savaşta zaten ilk savaşında aktif bir rol oynadılar - Pearl Harbor'a yapılan saldırı. Aralık 11'a kadar imparatorluk filosunun saflarında bulunan 1941 uçak donanımlı denizaltıların çoğu önceden Pearl Harbor'a çekildi. Aralık 17 doğrudan gemideki uçaklarda doğrudan savaş kariyerine başladı. I-7 ile piyasaya sürülen makine, Amerikan üssünden geçerek hasar ve hasar hakkında değerli bilgiler topladı. İkinci başarılı keşif Ocak 1 1942 "Glen" de I-9 ile yapıldı. Her iki seferde de uçak düşman hava savunmasını engellemeden gerçekleşti. Sonra uzun bir mola oldu ve sadece 1943 sonbaharında, I-36 limanda neler olup bittiğini öğrenmek için Oahu'ya gitti. Ancak, Amerikalılar nöbetçilerindeydi ve tekne kabul edilebilir bir mesafeye yaklaşamadı. Sonunda, özerklik rezervinin sona erdiği denizaltı komutanı zor ama zor bir karar aldı. 19 Ekim 1943 I-36, uçağı hedefin 300 milinden - E14Y1 yarıçapının dışında bıraktı. Gönüllü bir pilot için, tek yönlü bir biletti. Pearl Harbour üzerinden uçup radyoda gördüklerini bildirdi, pilot hiç yayınlanmadı. En son ana Amerikan üssünün keşfedilmesi 19’ta Kasım 1943’ta Glen tarafından I-19 ile yapılmayı başardı.
Hawaii'de keşif, uçak taşıyan denizaltıların tek görevi değildi. Şubat-nisan aylarında, 1942, Allied stratejik noktalarını ziyaret ederek büyük bir yürüyüş yaptı, Meiji Tagami'nin emri altında I-25'i üretti. Uçakta yer alan uçaklar Sydney, Melbourne, Hobart, Wellington, Auckland ve diğer limanlara keşif uçuşları yaptı. I-10 ve I-30, Japon filosunun Hint Okyanusu'na geniş bir yürüyüşünün bir parçası olarak keşif operasyonları gerçekleştirdi. Müttefiklerin gemileri ve gemilerinin avlanmasının yanı sıra, Aden, Cibuti, Darüsselam ve Diego Suarez gibi uçaklar da bu gemilerden gelen uçaklar tarafından denetlendi. Sadece tropikal sular "sualtı" hava keşiflerinin kullanım yeri haline gelmedi - Kuzeyde, örneğin Aleut Adaları bölgesinde aktif olarak üretildi. I-25 ile Glen, Kodiak Adası'nı denetledi. Ayrıca Avrupa'da denizaltı taşıyan uçaklarımız vardı - abluka gemileri ve denizaltılar yardımıyla Almanya ile Japonya arasındaki ulaşım bağlantıları yapıldı. I-8 denizaltılarından biri, Alman işgali altındaki Brest'te Eylül 8'a geldi.
Brest'teki I-8 denizaltı
Japonların emriyle Amerika Birleşik Devletleri kıyılarındaki denizaltı denizaltı örgütlerinin bir parçası olarak alınan eylemler ön plana çıkıyor. Yılın Nisan 18'inde yapılan 1942, Teğmen Albay James Dulitt'in emrindeki Amerikan bombardıman uçağı B-25'a yapılan baskın saldırısı Japon komutasını alarma geçirdi ve Midway Atoll'e karşı operasyonu başlatan eylemlerden biri oldu. Diğer şeylerin yanı sıra, intikam almak için iyi bir motivasyon vardı. Amerika Birleşik Devletleri kıyılarına uçak gemileri göndermek, riskli olmaktan çok daha fazlaydı ve daha sonra fikir, denizaltılardan gelen uçakları kullanmaktı. Bu kadar sorumlu bir görev için, mürettebatı çok fazla deneyime sahip olan I-25 seçildi ve uçağının pilotu Nship Orjini Nubudo Fujita, 4 bin uçuş saatinden fazla sürdü. Ağustos ayında pilot 1942 filo merkezine çağrıldı. Emperyal Prens Takamatsu ailesinin bir üyesinin varlığı, o anın önemine tanıklık etti. Burada, Fujita, bir sonraki görevinin amacının, haritası Japonlar tarafından ele geçirilen Wake Adası'nda bulunan Oregon karargahının orman alanını bombalamak olduğunu söyledi.
Michman Fujita
15 Ağustos 1942 I-25, aynı kaptan 3 rütbesi Tagami'nin emriyle Japonya kıyılarına ulaştı. 30 August teknesi Oregon sahiline yaklaştı. Misyonu hemen gerçekleştirin mümkün görünmüyordu - hava bozulmadı. Fujita'dan iki özel yangın 8 kg bomba ile donatılmış 76'ta Eylül ayının erken saatlerinde, kıyıdan 11 km uzaklıktaki I-25'ten bir çıkış yaptı. Pilot, 2500 metre yüksekliğe tırmanıp deniz fenerinin ışığına odaklanarak, sahilin derinliklerine gitti. Bombalar, sahil şeridinden 80 km'ye düştü, ardından uçaklar geri çekildi. Yol boyunca, iki tüccar gemisinden büyük olasılıkla görüldü, çünkü uçağa bindikten kısa bir süre sonra, denizaltıya salladığı üç bomba attığı bir devriye Hudson saldırısı gerçekleşti.
Bir sonraki bombardıman sadece Eylül 29’ta yapıldı - bu sefer uçuş gün doğumundan sonra yapıldı. Hedef Cape Blanco bölgesinde yoğun ormanlar olarak sunuldu. Yaklaşık 15 km kadar düşmanın topraklarına düştü, Fujita kargodan kurtuldu ve uzandı. Karanlıkta, hemen teknesini bulamadı ve son yakıt damlacıkları üzerine tam anlamıyla uçtu. İronik olarak, sızan yakıtın yağlı izi I-25'i bulmasına yardımcı oldu. Bu cesur operasyonun sonuçları mütevazıydı - yerel halk arasında beklenen panik gerçekleşmedi. Amerikan zamanında bilgi sızıntısını durdurma emri. Michman Fujita girdi tarih Axis ülkelerinin kıta Birleşik Devletleri'ni bombalayan tek pilotu olarak.
Taşıyıcılar "Mountain Fog"
I-400 Şeması
Denizaltı tabanlı uçakları sadece izciler olarak kullanma fikri, Pearl Harbor'a saldırmadan önce Japonya'da oluşmaya başladı. 1941'te Deniz Genel Merkezi, gemiye en az iki bombardıman taşıyabilen ve ABD kıyılarına saldırabilen bir denizaltıdan talepte bulundu. 1942'un başlangıcında, “İnşaat projesi S 50” da ilk düşünce ve fikirler şekillendi. Orijinal sürüm, 4550 ton'luk bir deplasman ve gerekli iki uçak için sağlandı ancak kısa süre sonra yukarı revize edildi. Nihai yüzey yer değiştirmesi 5223 ton, tüplü - 6550 ton idi, hangar zaten üç uçak için tasarlanmıştı. Şubat ayında, Birleşmiş Milletler Komutanı Amiral Yamamoto, yılın Olağanüstü Programı 1942 kapsamında olan 1942, özel amaçlı bir filo Sen Toku (Japon Sensuican Toku - özel amaçlı tekneden kısaltılmış) özel amaçlı bir taşıyıcı filo oluşturma planını imzaladı. Bu tür benzersiz gemiler için bir 18 inşa edilmesi planlandı. Denizaltı tabanlı bombardıman uçaklarına saldırma kavramının ana iletkenlerinden biri olan Yamamoto, asıl hedefi belirledi: ABD için stratejik öneme sahip olan Panama Kanalı'nın kilitleri.
Dev denizaltı projesi üzerinde Yokosuka'daki Ana Deniz Arsenalinin mühendisleri ve Kura'daki gemi tersanesinin mühendisleri çalıştı. 1942 boyunca, fikir cilalandı ve incelendi ve Ocak 1943'te, önde gelen I-400 Kure'de atıldı. Bir yıl sonra, denizaltı fırlatıldı ve Aralık ayında 1944-th hizmete girdi. Aşağıdaki gemiler, I-401 ve I-402, sırasıyla Nisan ve Ekim aylarında Sasebo'ya atıldı. İnşaat daha yoğun bir şekilde devam etti ve tekneler Mart ve Eylül aylarında 1944 piyasaya sürüldü. I-401 Ocak ayında 1945'te hizmete girdi ve I-402, yakıt sıkıntısı nedeniyle değişen koşullar nedeniyle sualtı tankeri haline getirildi ve savaşın sonuna kadar hazırdı. Kasım ayında Kure'de 1943'te kurulan I-404, Temmuz ayında 1944'i düşürdü, ancak% 90 hazırlığında, inşaat durduruldu. 28 Temmuz 1945, bitkinin su bölgesinde, güverte uçakları tarafından batırıldı.
Hizmete girdikleri sırada I-400 tipi denizaltıların dünyada benzerleri yoktu. Deplasmanları 5223 t tam yüzey ve 6500 t tam sualtı, uzunluk 122 metre, genişlik 12 m, 7 m çekim, Derinlik dalış 100 metre idi. Navigasyon menzili çok büyük ve 70 bin mil kadardı. Şnorkel ile donatılmış denizaltılar. Sekiz burun torpido 533-mm araç, bir 140-mm silah ve on adet 25-mm uçaksavar silahı ile silahlandırıldılar. Hangar 37,5 uzunluğunda ve 3,5 genişliğindeydi ve üç bombardıman barındırmak zorunda kaldı. I-400, İkinci Dünya Savaşı'nın en büyük denizaltılarıydı ve büyüklüğünde avuç içi atom çağının başlangıcına kadar tutuldu.
Amerika Birleşik Devletleri'nde Havacılık Müzesi'nin tanıtımı "Seyran"
Uçakla ilgili birkaç söz söylenmeli. Eşsiz denizaltı için, dağ sisi olarak çevrilebilecek, daha az eşsiz olmayan Seyran bombacısı yaratıldı. Makinenin gelişimi için tasarımcı Norio Ozaki liderliğinde "Aichi" şirketini aldı. DixNUMXY4 “Suissey” (“Judy”) güverte dalışı bombardımanı temel olarak kabul edildi, çıktı tamamen başarılıydı ve dünyada bombardıman uçağı olan tek deniz uçağıydı. Ahşap model zaten 1’te üretildi ve ilk uçuş kopyası 1942’te yayınlandı. Seri üretime Ekim 1943’te başlandı ve sadece 1944’in yazısını 1945 "Seyran" etrafında inşa etti. Uçakta hız xNUMX km / s oldu. ve yaklaşık 20 km menzile sahipti. Gövde altında bir 474 kg uçağı veya 1200 kg bomba ile silahlandırılmış olabilir.
1944'un düşüşünde, 631 sayısının özel bir filosunun oluşumu başladı ve Seyranlar silahlandı. Ayırma, hem I-1 hem de I-13 gazileriyle birlikte en son I-14 ve I-400'leri içeren 401 denizaltı filosunun bir parçasıydı. Aircrew muharebe eğitimi, Panama Kanalı kilitlerinin tam boyutlu maketlerinin yapıldığı Fukuyama hava üssünde gerçekleşti. Eğitimler kaprisli motorlar ve jet yakıtı eksikliği nedeniyle engellendi. Yakıt sorununu çözmek için, I-401, bir eskort gemisi kılığına giren Mançurya'ya gönderildi. Denizdeki durum, sıradan bir tanker tarafından taşınmak için zaten güvenli değildi. Tekne hala Amerikan madeninde patladı ve geri dönmek zorunda kaldı. Sonra Dairen I-400'e gittim ve güvenle bir yakıt dolusu ile geri döndüm.
Yaz aylarında, Japonya’nın konumu, ABD’nin Uliti Atoll’undaki deniz üssüne karşı daha acil bir operasyon lehine Panama Kanalı’nın grevinden vazgeçme kararını bırakacak şekilde kötüleşti. Operasyon planı "Hikari", "Seyranların" kamikaze olarak hareketlerini öngördü. I-13 ve I-14'in, Trit'e C6N1 keşif uçağını, sonraki grev için Ulit için istihbarat yürütmesi planlanan yardımı ile teslim etmesi gerekiyordu. I-13 görevi tamamlayamadı - Yokosuki yakınlarında battı. 26 Temmuz 1945 en yeni I-400 ve I-401 Ominato üssünde kaldı. 6 Ağustos'ta amiral gemisi olan I-401'te bir yangın çıktı ve bir süre dalış yapma fırsatını kaybetti. Operasyonun zamanlaması ihlal edildi. Iletişim ile ilgili sorunlar nedeniyle, I-400 buluşma noktasını değiştirerek yeni bir tanıtım almamıştır. Tekneler, radyo sessizliğini ihlal etmemek için havaya uçmaktan korkuyor, kaçırdılar. Ağustos 17’te yapılması planlanan bir grev 25’e taşındı. Ve ağustosta 15 Japonya teslim olmayı kabul etti. 16 Ağustos denizaltıları, operasyonu ve "Seyran" imhasını iptal etme emri aldı. I-400 az önce uçakları düştü, I-401 kanatları katlanmış olarak onları fırlattı. Denizaltılar, teslim olanları (beyazlar kullanılmadığı için Japon ulusal bayrağına karışmadığı için) simgeleyen siyah bayraklar yükseltti ve eve yöneldi. Ağustos 31’te, her iki tekne de Amerikalılara teslim oldu, bileşiklerin kaptanı 1’in komutanı Arizumi rütbesine vuran kişi. Eylül ayında, 1945, her iki tekne de Guam'daki Amerikan üssüne transfer edildi ve burada inceleme yapıldı. 31 Mayıs 1946 I-400 ve I-401, Oahu'nun batısındaki sular altında kaldı. I-402, diğer 23 denizaltılarıyla birlikte, Goto Adası'ndaki Amerikalılar tarafından Dead End Operasyonu kapsamında sular altında kaldı. 2000'in ikinci yarısında. Özel bir Amerikan keşfi, Nagasaki'nin kuzey batısındaki 402 metre derinliğinde I-182'i keşfetti.
I-402 Vaka İncelemesi
Gemideki uçaklarla donatılmış Japon denizaltıları, yalnızca İmparatorluk filosu tarafından kullanılan eşsiz bir gemiydi. Diğer ülkelerde, deneylerin ve "Surcouf" gibi bireysel denizaltıların ötesinde işler ilerlememiştir. Hava sahasına nüfuz etme ve ABD anakarasına sembolik ama yine de bombalama saldırısı yapma onuruna sahip olan Japon pilot Fujita. Bordo yakınlarındaki bir üsten çıkan Alman altı motorlu Ju-1943'in uçuşu sırasında 390'in ikinci yarısında gerçekleştiği iddia edilen sürümleri, Kuzey Amerika kıyılarına ulaştı ve Long Island'ın hava fotoğrafçılığını yaptı ve şimdiye kadar sürümleri kaldı.